Benim oğlumda böyleydi. Hiç bir malının kıymetini bilmezdi. Bende çareyi, kaybettiği, kırıp döktüğü ve ziyan ettiği eşyaların yerine yenisini almamakta buldum. Eğer isterse birlikte gidip alıyordum ve o hafta ki harçlığını kesinti yapıp veriyordum. Bu duruma epey direndi ama sonrasında pes etti. 22 yaşında, hala eşyalarını düzgün kullanır ve tasarrufludur. Bu konuda biraz sert olmak lazım.

9 yaşında bir kızım var. eşyalara eşyalarımıza eşyalarına zarar veriyor. örnek kumadanın tuşlarını çıkarma, hatıra diye verilen kolyeyi çekip koparma, hırkasını ceketini beslenme çantasını kaybedip birkez bile aramama dahası umrunda bile olmaması. Kalemlerden hiç bahsetmiyorum bile. Bir kere olur iki kere our anlayışla karşılarsın ama sürekli aynı tavır aynı şeyle karşılaşınca bi problem olduğunu farkettim. Normal mi ben mi abartıyorum geçen sene 1 gün giydi hırkasını kaybetmiş hani ucuz bişeyde değil umrunda değil almadım yenisini. Bu sene süveteri hafif sökülmüş tümden yırtıp atmış. suçlu benim çünkü sürekli eşyalrın bizim mutluluğumuz için araç olduğunu söyleyip durdum ama zarar verebiliriz mesajını aldığının farkında değildim bi yol bi çare

Aynı benimkilerde öyle ufacık istedikleri olmasin düşman kesiliyorlar. sadece bir ornek Kızımın yemek yeme sorunu var. Sevdiği şeyi aliyorum bi kaşık aliyo bırakıyo. Cunku bol her istedikleri oluyo. Sanırım biraz yoklukla sınamak gerekiyo ama kiyamiyoruz iste

oğlum 3 yaşında bebekliğinden beri oyuncaklarına eşyalarına zarar vermeden oynamasını kullanmasını söylüyorum aksi davrandığı zaman hemen zarar vermeye çalıştığı şeyi kaldırıyorum ortalıktan ağlıyor ama yapabileceğim bişey yok öyle alışmasını istemiyorum Çok şükür hiç bi şeyini eksik etmiyoruz her şeyi fazla fazla alırız ama bu oyuncaklarına ve eşyalarına zarar verme hakkı vermez ona Şimdilerde aklı daha bi erdiği için zarar vermiyor oyuncaklarına hoş toplasam 2 elin parmağını geçmez zarar verme sayısı ama o kadar da olur çocuklu ortamda bazen ipin ucu kaçıyor illa etkileniyorlar birbirlerinden ben oğlumu uyarıyorum hemen arkadaşlar çocuk o tabii kırıcak bırak rahat rahat oynasın diye laf ediyorlar bana Çocuk nasıl alışırsa öyle gider bence herkes bana gaddar diyor ama bu gaddarlık değil ilerisi için önlem almak Kızınız her şeyi fazlasıyla anlıyacak yaşta ve her şeyin farkında güzel bir konuşma yapın ve kararlı olun çocuklara kıyamıyoruz ama onlar bize çok güzel kıyıyorlar

Ne yorulmak hemde. Geçen sofra bezi serip üstünde tepsi ile birşeyler koydum yedi. 1 ay beklese aklına gelmez alıp götürmek. Dedim oğlum heralde unuttun tepsiyi yoksa asla bırakmazdın sen. Tepsiyi sofrabeziyle birlikte sarıp sarmalayıp götürdü. ucundan kenarından yere kırıntı döke töke. Kızınca da bir kırıntı için kızan ilk kişisin, şimdi sen bana pantolonum yerde diye mi bu kadar söylendin, çoktan başlamış kursumuza ısrarla geç kalıp wc keyfi yaparken kızdığım için tuvalete gittiği için azar işiten ilk kişiyim diye her olayı kendi lehine basitleştirmesi beni deli ediyor. cumartesi 2 de başlayan kurs işin 11 de başladım üstünü giy çantanı hazırla diye. tam saat 2 idi hala üstü giyilmemişti ki tuvaleti geldi. Ohh keyif yapıyor. Ben de kızdım. babasına diyor ki karın iyice çıldırdı tuvalete gittiğim için bağırdı bana. hadi burdan yak. Evet çok yorulmuşum.

Aynen size katılıyorum. Çocuğun mizacidir bu. Çok degiscegini sanmiyorum bende. Çok güldüm bu arada kızınıza :) bu çocuklar bı alem, simdikiler :)

Evet ne yazıkki ilerde kendinin yaşayacağı problemleri düşünmek bile istemiyorum. Örneğin dün sütü yoğurt yaptım bu da süt içmek istemiş. surat beş karış dolandı ortalıkta. Zamazingoo Adamına göre muameleyi

Aslında bazen diyorum ki ardını toplamayayim bir kaç kez unutsun yenisini almayayım belki anlar ama annelik iste kıyamıyorum o da bana güveniyor zaten. Sizin de böyle olabilir mi? Yenisini alacağınızı bildiği için bu kadar yapıyor olabilir mi? A

Benim kardeşim de böyleydi. Sürekli ceketini kaybeder, beresini kaybeder, eldivenini düşürür... Her gün hiç abartmıyorum her gün silgisini kaybederdi. En son babam kafam kadar bi silgi almıştı Yaşı ilerledikçe biraz daha düzeldi tabi ama hala çok fazla kıymetini bilmez. Kıyafetini arkadaşına verir arkasını aramaz, bir şeyini kaybeder oralı olmaz. Annemle ben de tam aksine baya kıymet biliriz. Sanırım kişilikle alakalı. Etrafındakiler ne yapsa da o bildiğini yapar.

Bunlar hep çokluktan malesef...

Aynen çok sosyal herkes çok sever ama ilerde çok sorun yaşayacak diye korkuyorum.

kardeşimde böyleydi. annem hep arkasını toplardı ben bu sebepten olduğunu düşünüyorum. bir insanın sürekli arkasını toplayıp hatasını, zararını vs telafi ederseniz o insan kıymet bilmez olur. şimdiden değitirin bu düzeni ileride çok sorun çıkar. kardeşim kumdanda kırar yenisi alınır, telefon kırar yenisi alınır, pc kırar yenisi alınır... küçükkende böyleydi defter kitap hırka vs unuturdu yenisi alınırdı. oyuncaklarını kırardı yenisi alınırdı. yani birşeyi kırınca yenisi alınıyorsa çocuk neden önemsesin?zaten eksiğini hissetmiyor.

Su akar yolunu bulur Yeterki kendini seven kendine saygısı olan insani değerleri olan biri olarak büyüsün Kişilik özellikleri onların kendileridir Çevrelerimizde çok çok daha olumsuz özelliklere sahip çocuk var ve bunu onlara biz yapıyoruz Dağınıklık düzeltilir Ama bir tv nin telefonun verdiği zarar zor düzelir Anne görüyorum telefondan çizgi film açmış Çocuğu böyle yediriyor Çok hatalı davranış bozukluğu Aç kalması bu davranıştan daha fazla zarar vermez Acıkınca yer Ve merak etmeyin siz doğru iseniz o da başının çaresine bakar Hanımlar evlatlarımızda mükemmeli aramayalım Çünkü kimse mükemmel değil bizim olmadığımız gibi moonna

SEHER YILDIZI

Öyle yaptım anne üşüyorum diyemedi bu sene aldım onu koruyor süveter gitti şimdide lion mother Rabbi temmim bi'l-hayr. Anneler

Yenisini alip odullendirmeyin. Dogru amac degil arac olmali esyalar. Ama sukrude bilmeli, savurup atmamali. Ben olsam dersini alsin diye unuttugu seyi almazdim ve eksikliginden dem vururdum. 'Aa havada soguk kizim, keske kalin bi hirkan olsaydi cok faydali olurdu su an" derim alttan alltan. Oda gittikce kaybolan esyalarin eksikligni hissettikce su an elindekilere daha dikkat eder, belki.

Bende 3 çocukluk eşya alıyorum her yıl. Almak değil gücümüz yettiğince yapacağız tabi ama ben müsrifliğine özensizliğine üzülüyorum. Sonuçta yokluğuda bilmeli Çözüm bulamadım olduğu gibi kabul ettim artık. Zamanla değişirler öğrenirler diye umut ediyorum canı sağolsun.

Biraz yapıyla ilgili sanırım. Senin ki kadar yoğun olmamakla birlikte benim cocugum da öyle. Mesela kuzenimin çocuğunun oyucaklari kıymetlidir asla paylaşmaz. Bir yere gittiğinde toplar çantasına koyar. Sayısına kadar bilir eksik olanı farkeder. Biri bu benim olsun mu dese. Asla vermez. Ama benim çocuğum (5) bı yereoyuncak götürse ardını ben toplarım almışım almamışım umrunda olmaz. Kıymet vermez aldığımız günden zarar görür oyuncakları. Biri bu benim olsun mu diye isteyince verir. Ki dediğin gibi kumandanın osunu busunu çıkarır. . her esyayla bir zoru vardir zarar verir yani. ama okulda falann hırkasını vs unuttuğunu farketmedim çok. Zaten farkettigimde kapıdan yolluyorum hemen alıp geliyor bir iki kere oldu. yani uzattım ama sanırım biraz büyüdüğünde aynı yoldan geçeceğim seninle. Çocukların mizacı bu demek ki. Bir cozumu varmı konuyu takipteyim

Ben bunun biraz insanın kendi tabiatıyla ilgili olduğunu düşünüyorum Nasıl dersen 2 kızım var ikisininde annesi babası aynı Aynı ortamda büyüdüler Yaş aralıkları 3 yıl Daha çocukluktan bu yana Büyük kızım düzenli eşyasına dikkat eden kire tahammülü olmayan bir çocuk Analitik sistemlidir duygusal değildir Küçük kız Allahım sana geliyorum Dağınık düzensiz eşyayı amaç değil araç olarak gören Kendisinin yeterince danıklığı yetmiyormuş gibi ablasınıda dağıtan bir çocuk Ama çok sosyaldir güler yüzlü yüzüne bakışta o güldüğünde senin gülmemen imkansızdır Ben ikisinide aynı kurallar ile yetiştirdim Geçengün küçüğüm bana ne diyor Anne ablam olmamış bidaha yap Sizde çocuğunuzu olduğu gibi kabul edin Tabiki uyarın ama onu yıpratmayın

Onun iç dünyasında da sorun vardır. Çocuk psikologuna danışın. Benim de öyle iç dünyamda sorunlar olduğunda içimdeki dünyaya bakmaktan dışarıyı düşünemiyorum, başka örnekler var da şu an şunu söyleyim benim bir ara çok sıkınıtlı olduğum bir dönem vardı yolda giderken ağaçların yapraklarını elimle koparıyordum geçerken.. Bizim bahçedeki ağaçların da yapraklarını koparıyordum istemsiz hareket gibi bişeydi. Şimdi düşününce ne kadar çok sorunum varmış diyorum.

Yani bilemiyorum evet küçükkende böyleydi ama küçük diye önemsemedim geçen sene ve bu sene durumu önemsiyorum ama geç kaldım sanırım böyle gitmez umarım çünkü sinirlerim harap oldu A

Benim oğlumu anlatmışsınız sanki. Aldığım kırtasiye malzemesinin haddi hesabı yok. Okul çantasının içi hergün boşaltılır temizlenir çöplük gibi. Sabah mis gibi kıyafetlerle okula gider gelince halinden ben utanırım o an sıkılıyorsa elinde ne varsa yolar parçalar atar bi kenara. Düzgünce anlattım olmadı. Olmayanları örnek gösterdim olmadı. Kızdım olmadı. Yerine yeni almadım olmadı. Ben son derece düzenli bi insanım, evimizde öyledir dağınıklığa gelemem. Bence mizaç bu ben saldım artık. Canları sağolsun diyip oturuyorum hiç tepki vermiyorum.

Kızınız gibiydim ufakken. Eşyaya değer vermemekten değil esasında o hala bir yere gidince elimde poşet varsa unutturum. Nasıl oluyor gerçekten anlamıyorum. Her seferinde masaya son bakış atarım yine illa bir şey masada kalır kalkarken. Zihnim de dağınıktır. Kolay adapte olamam. Olursam da zihnim dağılmaya müsaittir. Bir şeye sebat edip uzun uzun konsantre olamam. Güzel huylar değil değiştirmeye çalışsam da başarılı olamadım. Yapı yani. Kızmayla cezayla düzelse benimki düzelirdi. Annem hala dırdır eder, hala küser, hala kavga eder benle benzer mevzulara ama düzeltemiyorum. Yapısı bu diyip barışmaktan başka çare yok. Ama bedelini ödesin tabii. Hırkasını kaybettiyse hırkasız aybaşını beklesim mesela. Kalemleri kaybolduysa para biriktirip kendisi alsın.

Sormayın öğretmenimizde çok seviyor mizacı o diyor rahat bi çocuk diyor ama çok uyumlu bi kız diyor hayırlısı bakalım A

Bizimkilerde aynen böyle.. Alisiyolar ve çözümü zorlaşıyor gittikçe.

Mizaçtan ziyade tanımlama, dikkat ve organizasyon eksikliği olduğunu düsünüyorum ben bunun. Belki de ilgi çekme arzusu. Bu eşya nedir, ne işe yarar, benim hayatımdaki yeri nedir, hangi durumda ne kadar önemlidir ya da önemsizdir sorusunun cevabını vermekte bi sorun yaşıyor olabilir mesela. Yani atıyorum "kumandamız televizyonumuzu komuta etmemize, benim şu şu çizgi filmi izlememe yarayan alettir. Kazayla yere düsürüp bozarsam cok da endiselenmem, üzülmem gerekmek zira kaza nadir olan bi seydir, isteyerek zararlı bi şey yapmamışımdır ve biz bunun yenisini alabiliriz bi kereliğine. Ama bilerek sürekli zarar verirsem ona harcayacagımız para yüzünden bunları bunları alamayız, televizyonumuzu rahatça kullanamayız, benim bu davranışım sıkıntıya ve maddi manevi zarara sebep olur." şeklinde bi sebep sonuç ilişkisi kurabilecek bi yaşta ama gercekten kurabiliyor mu acaba? Sonra sahiplenmiyor olabilir. Yani benim hırkam ifadesi ile annemin aldıgı hırka ifadesi farklıdır mesela. Üstünde hak sahibi olduguna inanmadıgı bi eşya çocukların pek de umrunda değildir. Hatta bazen yetişkinlerin bile umrunda degildir. Alakasız gibi görünebilir ama halka acık tuvaletleri gelisigüzel kullanan ancak kendi evinde daha özenli daha dikkatli olan gelismemis yetiskin insan davranısı düsünün. Hah cocuklar da tam olarak böyleler, zira onlar gercekten yas itibari ile henuz tam gelisememis insanlar. O nedenle de kendilerine ait hissetmedikleri esyalara karsı umursamaz, dikkatsiz ve hatta saldırgan davranabilirler. Bu durumda çocuğa daha fazla seçim hakkı tanımak, alışveriste esya seciminde söz hakkı vermek hatta kücük seylerde para biriktirip onun alması icin onu tesvik etmek ise yarayacaktır. Bi ihtimal odaklanma ve dikkat problemi yaşıyor olabilir, sürekli dagınık bi zihniniz varsa sürekli kaybolan ya da dikkatsizlikten zarar gören esyalarınız olması kaçınılmazdır. Ki bu eksiklikler insanın okul hayatını, is hayatını, cevresiyle olan iliskilerini de olumsuz etkiler. Mudahale etmek sarttır. Bazı yorum sahibeleri tek tek oyuncaklarını toplayan, sayısını ve sırasını bilen, eksilmeleri fark eden cocuklardan bahsetmisler. Bu özünde organizasyon becerisi ve sahiplenme duygusudur. Sizin ufaklık bu yönden nasıl bunu da bi incelemek lazım. Son olarak davranışlarında hırçınlık agır basıyorsa ilgi çekmeye çalışıyor olabilir. Sürekli zarar verme egiliminde ve umursamaz olan çocuk genelde manevi olarak doyuma ulaşmayan, haliyle zarar görmüs hissedip öfkelenen ve yeterince umursamadıgı hissine kapılan cocuktur.

bir oğlum 12 ye yaklaştı, kızım da 4 yaşına yaklaştı. ikisi de aynı ev de büyüyor aynı kurallarla. Oğlum tam da anlattığınız gibi hiiç ama hiçbirşey umrunda değil. Yeni aldığım o kadar kıyafeti yok ki anlatamam. yok arıyorum tarıyorum yok yok. Yatak toplamak, elbisesini katlamak, yediği şeyin kabını çöpe atmak aldığını yerine koymak herşey o kadar gereksiz ki onun için. Akşam eve bir gelirim pantolon koridorda okul çantası salonun ortasında kitapların yarısı yerde yarını masada. Ama bunlar hiiç birşey. Babası gözünün önende benden çok iş yapar. bizde kadın işi erkek işi yoktur her işi kim denk gelirse o yapar. makina tutmak, çamaşır asmak, bulaşık toplamak ne gelirse aklınıza. Ama yok sinir krizi geçiriyorum çocuğun umrunda değil. Bi pantolon bi bluzu yarım saatte bağır çağır giyer. Bu rahatlık beni kanser ediyor ama yok yok. Kızım da minicik haliyle yediği meyvenin tabağını bile mutfağa götürür. Makina boşaltırken gelir kaşıkları düzeltir. Yani inanın yetiştirmekle alakası yok. Yoksa benim oğlanın elinden bez düşmemesi lazimdı. Değişirmi hiiç sanmıyorum.

Ben olsam baştan uyarırım eşyalarını unutma vs başka alamayacağım diye. Kaybederse de almam burbuk

Aynı benim oğlum. Sabah tertemiz giydirip gonderiyorum. Akşam sanki çöpün içine girmiş gibi geliyor. Daha ilk haftadan 3 tane okul pantolonunun dizlerini yırttı moonna

Geçen seneden beri almıyorum biraz daha iyi geçen sene bi hikaye yazmış keloğlan tam beş kere yemeğini kaybetti annesi kıyamadı yeni yemek yapıp verdi bu arada aane ben keloğlan kendisi oluyor