Bende öyle düşünüyorum Peki onlarla olan ilişkim düzelir mi sizce, tekrar güvenli bir şekilde sevebilir miyim onları

O konuda bir sorun yok çok şükür Çalışıyorum onlara muhtaç değilim bir süre sonra da kısmetse evleniyorum ama içimdeki bu ateş nasıl dinecek, kalbimin bu kırgınlığını nasıl unutucam nasıl onlara karşı saf bir sevgiyle bakıcam bilmiyorum

O hem size hem ailene bağlı. Siz çabalar unutmaya çalışır sevmeye çalışırsınız ama bir hareket bir laf duyarsınız yine boşa kürek çektiğinizin farkına varırsınız. Maalesef bişeyler bozuldu mu daha eskisi gibi sağlam olmuyor. Boşversene içinden sev bilmesinler... onlar düşsünler peşinize onlar özlesin onlar merak etsin.. hani baktın olmuyor bşr saha bakmayacaksın muhabbeti yap. Baktın çözemiyorsan bşr düğüm de sen at :) sana iyi gelir

Barış muslu yi takip edin instgrmda

Seni çok iyi anlıyorum birzamanlar bende kapanmadığım için afedersiniz or ospu diyordu ailem bana okadar berbat bir psikolojiki şimdi boşandılar baskıları kalmadı eskisi kadar onlar öyle yaptkca ben örtüden soğudum şimdi kabullendiler zaten saygı duymak zorundalar

süper. sağ sevgi vs önemli değil. kendi hayatınızda huzur ve mutluluk olunca salamazsınız onları. baktınız o zaman da bi şey değişmiyor ve hala rahatsızsınız terapi alırsınız olur biter

Sevgi istemek, ilgi, şefkat istemek hak etmeniz gereken şeyler değil. Anne ve baba dediğiniz insanlar size bunları koşulsuz sunmak zorundalar. Evet zorundalar. Aileniz toksik. Bizim toplumda aile kutsaliyeti vardır ancak en istismara uğrayan da bu olgudur. Aile kutsal falan değil. Bazı ebeveynler, böyle hasta ruhlu olabilir. Çocuklarını, kendilerine köle zannedenden tutalım da, çocuğuna baktığı dönemi kullanarak manipüle edenlere kadar her çeşit insan var. Ailenizle gerektiğinde bağlarınızı koparabilmeniz lazım. Sizi tüketiyor, sizi delirtiyor sonra da allah ıslah etsin diyorlarsa; onlardan empati beklemek, utanmalarını beklemek hem size bir ömre mal olabilir hem de sonucu kesinlik barındırmaz. Yani yarın bir gün elinize düştüklerinde "biz bu kıza etmediğimizi bırakmadık ama yine bize kol kanat gerdi" demek yerine "bu zamana kadar besledik şimdi de o bize bakacak" demeleri çok daha olası. Babayla tamamiyle bağ koparan biri olarak yazıyorum. İnanın size vermedikleri değeri onlardan zorla alamazsınız. "onlar da kendi ebeveynlerinden görmemişler, yazık" diye düşünmeyin asla. Sevgi gösterimi, öğrenilen bir şey gibi düşünülse de çoğu zaman insanın içinden taşıyor. Çok örneğine şahit oldum ebeveynlerinin davranış biçiminin kendinde yarattığı yıkımı ölçerek, kendi çocuklarına tam tersi davranıp mükemmel ebeveynlik yapan insanlara. Yarın bebeğiniz olduğunda , ona size yapılanları yapacak mısınız? Onun hırsını dünyaya getirdiğinizden alacak mısınız? Affetmeyin. Çok söylenilen "affetmek hafiflemektir" cümlesinin aksine affetmeyin ki, size bunları yapan, nasıl olsa affediyor diyerek ikinci üçüncü kere yapma cesaretini bulamasın.

Ya üzüldüm sizin adınıza. Kötümser olmak istemiyorum ama bana göre insanın ailesinden somut ve soyut olarak sıyrılması çok zor. Atsan atılmaz, satsan satılmaz hesabı. Ne yaparlarsa yapsınlar gidemiyorsun, bazı kadınlar evliliği kurtuluş olarak görüp gidiyor çünkü evden farklı bir eve çıkma bizim kültürümüzde çok kötü bakış açısıyla karşılanıyor. Aslında insan mutlu olduğu evden gitmek de istemez. Aile iyi olursa büyük nimet. Neyse... Demek istediğim, unutmak tamamen zor ama şuna emin olun ki siz evlenip aranıza mesafe koyarsanız onlar pişman olacaklar. Bu tür aileleri yokluğunuzla belki terbiye edersiniz. Geçmiş travmalarınız için mutlaka psikolojik destek alın. Allah yardımcınız olsun

Direkt konuya girmek istiyorum çok uzatmadan.. çünkü çok üzgünüm anlatmaya bile mecalim yok ama birilerinin bana yol göstermesi lazım artık. Bundan seneler önce ailemle çok kötü olaylar yaşadım. Aşırı baskıcı bir ailede büyüdüm normal olduklarını düşünmüyorum. Sürekli başını kapat, namaz kıl, dışarı çıkma, onu giyme vs.. şiddet görüp or spulukla bile suçladı babam Ailede özgürlüğüne düşkün, hakkını savunan, kukla gibi kontrol altına alamadıkları tek çocukları bendim çünkü.. Hala bu tarz şeyler oluyor ama en azından şiddet görmüyorum artık. Gelelim asıl mevzuya bence benim artık yaşadığım psikolojik travmalarımın sonuçları ortaya çıkıyor. En ufak bir şeyde kavga ediyorum. Çok sinirleniyorum hemen. Hiçbir eleştirilerine tahammül edemiyorum. Bugün çok saçma bir sebepten ablamla tartıştık ama ben o kadar tahammülsüzüm ki artık aileme karşı, haklıysam hunharca savundum hakkımı ve çok kötü kavga ettik. Şimdi hiçbir aile üyem benimle konuşmuyor. Sürekli bana "senin tedavi olman lazım sen delisin" vs diyerek kendi edepsiz düşüncelerinin, çirkin kalplerinin sorumluluğunu bana yıkıyorlar Karakter gereği haksızlığa gelemediğim için de baş edemiyorlar benimle ve "bu yoldan çıkmış Allah ıslah etsin" diyorlar babam bunlara dayanamayıp eve çıkmak istediğimi söyleyince "sen erkeklerin altına yatm k için eve çıkmak istiyorsun" deyip dövdü.. Anlatmaya bile mecalim yok inanın, nefret ediyorum bazen onlardan. Bu önyargılarının sebebi de kuzenim çok kötü şeyler yaptı, ve hep beni istedikleri gibi kalıba sokamadıkları için de beni potansiyel gördüler ondan diye düşünüyorum. Neyse meselem eski mevzular değil ben sadece en ufak negatif birşey olunca hep bu olaylar aklıma geliyor ve deli gibi kavga ediyorum küçük şeylere bile.. Artık bu şekilde davranmıyorlar bana çünkü zamanla gördüler bazı şeyleri diye düşünüyorum. Ama insan gibi de davranmıyorlar tam. Küçük küçük sorunlar oluyor ve ben kendimi kaybediyorum. Bugün zangır zangır titredim kavga ederken. İki sorum var 1)ne yapmalıyım lütfen gerçekten yardımcı olmak isteyenler yazsın 2)ailemle her normal aile gibi olmak istiyorum nasıl unutucam bu travmaları, nasıl normal tepkiler vericem, ailesiyle sonradan çok iyi anlaşıp onları çok seven ve güvenen oldu mu aranızda

Çok üzücu gercekten. O kadar çokki bu ulkede sizin gibi olan kadın. Cö ailen belki evlendigin zaman pesini birakır. Kafayi sizin bir erkekle gorusme olayiniza kafayi taktiklarina gore. Ama araniz iyi olmaz. Sonucta yaptiklari size haksizlik ve özür dileyecek gibi de degiller. Zamana birakın hatalarini anlarlar ilerde. Anlamazlarsa da bosverin siz onunize kendi yolunuza bakin. Anneniz hasta babaniz da terbiyesiz bir adam belliki. Ablaniz da cahil. Siz kendinize ye ni ortam kurun

Mune Kazen linkleri sadece Watch şeklinde paylaşmak için ne yapmam lazım? bir önceki cevabımdaki gibi olmasını istemiyorum da. bir tanesini yaptım ama

Ebeveynlerinden Zerre sevgi görmemiş bir anne babanın çocuğuyum. Görmediklerini de gösteremediler haliyle. Çok benzer olmasada bende kötü şeyler yaşadım. Annemi anlattığımda öz olduğuna emin misin derler mesela. 15 sene oldu evlendim, inanır mısın bitmiyor baskıları bitmiyor. Uzaklaştım taşındım sen benden kaçtın biliyorum dedi. Ama çözüm oldu mu hayır. Biri yazmış coğrafya kaderdir çok haklı. Öneri olarak doktora gitmeni öneririm. Çünkü nereye gidersen git ailen atsan atılmaz satsan satılmaz.

Cok haklısın sevgi beklemekte ama olmayınca olmuyor. Ugrasırsanız yoruldugunuzla kalırsınız.

Evlenince aile iliskileri degisiyo bence.. herkes birbirinden uzaklasinca birbirinize olan tepkileriniz daha makul seviyeye iniyo.. evlenince birbirinize duydugunuz sevgi artar mi azalir mi orasını zamanla gorursunuz artik. Ama anneniz babaniz da yani olmamis seyler icin evlat mi dövülür. olsa bile dovulmez orasi ayri da.

işiniz var mı eğitiminiz nedir maaşınız nedir bunlar cevaplara yön verir

Aileler maalesef bir çocuk dünyaya getirdiğinde sadece kendi istek ve arzularına göre yaşamasını, ve hep anne baba odaklı düşünerek yaşamasını istiyor. Bu çok bencilce. Ve yukarıdaki üyenin de belirttiği gibi onlara sonsuz saygı sevgi güven duymamızı istiyorlar. Ne de olsa bizi dünyaya onlar getirdi onlar besledi büyüttü. Ve bu durumu kullanıp vicdan yaptırıyorlar. Örnek verecek olursam benim ailem de kendilerine sürekli hizmet edilmesini istiyorlar. Üniversite okumak istediğimde anneme çalışsın parasını biriktirsin okusun diyen bir adam düşünün. Daha sonra ben bu durumda zorlanacağım için açıköğretim okumaya karar verdiğimde '' Aferin bende senin yerinde olsam öyle yapardım boşuna masraf etmezdim' Diyen biri. Ve şimdi Ev taksitini ödemeyi bana yükleyen birisi. Yani aileler böyle. İnanılmaz derecede çocuklarına vicdan yaptırtma yetenekleri var. Bazen uzak olmak gerçekten iyidir. Ben sizin ailevi ilişkilerinizin düzeleceğini sanmıyorum. Böyle gelmiş, böyle gidecekler bu dünyadan. Yakın zamanda evlenecekmişsiniz de. Ayrı yaşamak en azından sizin üstünüzde yarattıkları baskı ve vicdan duygusu daha hafiflemiş olacaktır. Alla size sabır versin, üzerinizde büyük travmalar kalmış.

Nap biliyor musun? İşin mesleğin varsa taşın ordan kendine bşr ev tut çalış ve tedavi için doktora git. Maalesef coğrafya kaderdir aileni bu saatten sonra değiştiremezsin. Ama sen kendi hayatını değiştirebilirsin

Size tavsiyem kendinize odaklanın, asla değiştiremeyeceğiniz şeyler için zamanınızı harcamayın. Onlarin sizi sevmesi için onlar gibi olmanız gerekiyor. Öyle yaşayamam derseniz, bırakın bütün yaşadıklarınızı orda kalsın omzunuza yük gibi taşımayın.

inşallah eğitim alıyorsunuzdur ya da iyi bir işiniz vardır. bunlarla kurtulacaksınız o aileden. başka yolu yok

Yaşadığınız için galiba olayı gerçekten anladığınızı hissettim Ömrüm bir gün bir çocuğum olursa ona asla bu şekilde davranmayacağım demekle geçti diyebilirim. Her cümlenizde çok haklısınız. Zaten belki de ben her defasında kol kanat germeye çalıştığım için bir değerim yok gözlerinde. Yani var da yok.. hissettiremiyorlar. Başıma birşey gelirse üzüleceklerine adım kadar eminim. Ama beni bu hayatta hiçkimse onlar kadar üzmedi, ama bir türlü hatalarını kabul eden bir ailem olmadı.. silip atmayı çok denedim. Ama en ufak bir mutluluğum olduğunda paylaşmayı ilk düşündüğüm kişiler de onlar oldu hep.. Bilmiyorum, galiba senelerdir içten içe hep Şevket, sevgi, gurur bekledim. İnatçı kişiliğim mi kabul etmek istemiyor bazı şeyleri bilmiyorum, hiçbir zaman silemedim. Hiçbir zaman duvar koyamadım. Belki onları umursamasam çok kolay olacak benim de mesafe koymam, onların da beni daha az incitmeleri..

o nefret kızgınlık karışık duygular kolayca geçmez. o evden ayrılıp zamana bırakacaksınız. aynı evdeyken asla çözülmez. çünkü değişemzler en ufak çaba göstermezler. kendilerini haksız görmezler ki değişsinler. mesafeli yaşayın evlenince 1 2 sene.

Evler ayrılınca araya ister istemez bir mesafe giriyor. Normal bir akrabanıza davrandığınız gibi resmi davranırsanız, araya manevi bir mesafe koyarsanız en azından duygu yükünüz ortadan kalkar. Ama sizde ciddi psikolojik travma izleri kalmış bunun için ayrıca bir psikolojik danışman desteği alabilirsiniz. Sıfırdan mükemmel aile ilişkileri kurmanız çok zor artık. Evlenip gidince anneniz o zaman size belki yakınlaşmaya vay canım kızım demeye başlar fakat bu sizi daha çok yaralar. Aklınıza hep asıl şefkat görmeniz gerektiği zaman size edilen zulüm gelecek belki bilemiyorum.

Acı gercekler vol1, bu duygusal kafadan cıkın. Aile de olsa olaylara gercekcı bakın. hayat gerceklerden ibaret. Travmalarınız ıcın yardım alın. Ilıskınnız duzelmez. Cunku ailenız degismez. Sizi kırmaları umurlarında degil. Anne babalara hayret ediyorum. kendı ailem de dahıl. Kendı dogurdugu cocugu tanımayan anneye soyleyecek söz yok. düşmanla ugrasir gibi ugrasip şnsanın ruh saglıgını bozuyorlar. Buyuyun. Kendı hayatınıza bakın. Kımseyi degistirmeye kımseyı bı seyler ıcın ikna etmeye kımseye yaranmaya cabalamayın. kendını ifade etmek için cırpınmayın. Olmuyor olmaz. İnsanlar anlamak istedigini anlıyor. Benım ailem boyle deyin. az gorusun. cozum bu

Sevemezsin aileler değişmez unutamazsin da ne yap et hayatını kur sen onlara değil onlar sana uysun

İnsan sevgi bekliyor.. yine her defasında ümitleniyor yine kendini sevdirmeye çalışıyor yaranmaya çalışıyor.. kendime acıyorum bazen yaptıklarım aklıma gelince. Ama haklısınız. Bırakmak lazım onları.. bu kadar çok öfkeyle nasıl olacak bilmiyorum ama denicem. Teşekkür ederim

Ne yapacağınız sorusunun cevabı için yaşınız, mesleğiniz, gelir uygunluğunuz, yaşadığınız şehir vb. birçok detay çok önemli. Bu yüzden buna yorum yapmayacağım fakat diyeceğim şu: kendinizden ve duygularınızdan emin olun. Aileniz sizi manipüle etmeye çalışıyor. Muhtemelen narsist/zehirli ebeveynlere sahipsiniz. Kardeşleriniz de sizin kadar pak düşünemiyor ya da henüz etki altındalar . O zehirli cümlelerle "delisin, tedavi olmalısın" vs. kendinizi sorgulamayın. Ne kadar haklıysanız düşünün ki düzgün bir cümle kurup karşılık veremiyorlar, delisin deyip sıyrılıyorlar. Sizi dövmesi ise asla kabul edilemez zaten. Mümkünse psikolojik destek alın. Bunu aileniz bilmek zorunda değil. Onların bunu bilmesi de hoşunuza gitmez hissedebiliyorum. Alamıyorsanız bol bol psikolojik içerikli video izleyebilirsiniz. Kendinizi geliştirmek/güçlendirmek birçok şeyi değiştirecek. Biz değişirsek çevremiz de inanın değişiyor. Birkaç link bırakıyorum şimdi size. Son olarak bol bol yazın. Bu zamana dek o kadar kadar bastırılmışsınız ki artık en ufak olayda dahi istediğiniz tepkiyi veremeyeceğinizi düşünüp hemen sinirleniyor olabilirsiniz. Yazmak rahatlatır, yazarken sinirinizi bir nebze de olsa atarsınız. Bugünlerin bir gün muhakkak geçeceğini ve geriye dönüp "o zor günler beni bugünkü ben yaptı" diyeceğinizi unutmayın. linkler: 1. 2. 3. watch 4. 5. podcast önerisi: Deniz Dülgeroğlu (ailesi ile geçmişte büyük sorunlar yaşamış eğlenceli bir hanımefendi. insanın travmalarıyla nasıl dalga geçebileceğini ve bir gün onları nasıl aştığını eğlenerek dinleyebilirsiniz. çok iyi gelecektir. kitap önerisi: 1. Nihan Kaya - İyi Aile Yoktur 2. Nihan Kaya - İyi Toplum Yoktur