Resmen icimdeki benle savasiyorum bazen. Mesela uzun zamandir gorusmedigim biri varsa, bu aramizda sogukluk olan insanlar genelde. Eltim, kuzen.. kendi kendime uc gunluk dunya bosver bir yaz nasilsin fln diye sor diyorum. Sonra geri vazgeciyorum bende insanim diyorum. Genelde hep ilk adimi atan ben oldum cunku ve hep hayal kirikligi. Ama yinede boyle dusuncelere giriyorum. Mesela her hafta sonu bir gunu kv gile gitme mecburiyeti hissediyorum, gidemeyince suc isliyormusum gibi oluyorum. Uzulen oluyumda uzen olmayim diyorum. Ama boylede surekli kendi kendimi bitiriyorum. Fazla deger basi yere eger diyorum hep bende oyleyim glba R Rossiene

Suçlu hissediyorsunuz çünkü öyle hissettiriyorlar. Samimi insanlarla zaten Gönül'ler bir oluyor. Hissettiğiniz duygu suçluluk değil, korku.

samimiyet işte, kötü değil aslında.

Anlamadım sorun ne? Nolcak ki git ara yap dile...

Bir problem goremedim ben insanlik yapıyorsun kotü bir şey değil ki. Lakin bir iki üç dört bu hep böyleyse koyun mesafenizi. kailesi umut fakirin