Okula giden heyecanlı, umut dolu çocukları görünce geçmiş aklıma geliyor. Çok özlüyorum çok.

Özlüyorum evet. Herkesi kendim gibi sandığım zamanları. Geleceğin koskoca olasılıklar dünyası gibi göründüğü anları. Her cadde benim, her sokağa girebilirim sanırdım. Nice yolların bana zaten kapalı olduğunu çoook sonra anladım...

Ben şuandan mutsuz degilim ama ergenliğin tadi da ayri bir başkaydi gercekten. Her şeyi yeni keşfetmek güzeldi.

Bende Üniversitede ki yıllarımı özlüyorum. Kendi paramı ilk kazanmaya başladığım dönemlerdi, ayaklarımın üzerinde durduğum, eşimle tanıştığım, karnımda kelebeklerin uçuştuğu o anları özlüyorum. Arkadaşlarımla gezdiğimiz, gece canlı müzik dinlediğimiz, aşık olduğumuz, ağladığımız, güldüğümüz o anlar.. Tadı hala damağımda dün gibi..

Maalesef ben de. Yaşıtlarım ana baba olmuş benim hala zihnimin içinde lisedeyken servise bindiğim, kulaklıklarımı takıp hayallere daldığım, eve gelip dertsizce yatıp devrildiğim zamanlar var. Her şeyin heyecanı başkaydı, dediğiniz gibi hep güzel şeyler olacak sanıyordum. Şimdi ise " aman çok kötü bir şeyler olmasın da, o da yeter" düşüncesiyle yaşıyorum. O yaşlarda kurduğumuz dostluklar daha kuvvetli, daha fedakar ve daha eğlenceliymiş. Şimdi herkes daha bencil gördüğüm kadarıyla, birinden bir şey istemek zor geliyor mesela. Bir de zaman çok değişiyor her sene yeni trendler cart curt bilmem neler çıkıyor, etrafıma bakıyorum çoğu insan sosyal medyaya göre yaşıyor ama bazıları farkında bile değil. Bu sığ görüntüden sıkıldım resmen, moda olan hiçbir şey bana çok güzel gelmiyor, çok s lakça geliyor çoğu.

Su an mutlu değilim ama gecmisi özlemiyorum. Kendimi, ailemi, ülkeyi analiz edip kafamda oturtmak uzun sürdü. Tekrar o sorguları yaşamak istemem.

Aynen bende öyle düşünüyorum buna şükür bir sorunum yok, daha kötü şeyler olup bu günlerimi en azından huzurumu kaybedip onuda aramayım diyorum.

valla özlüyorum. 32 yaşındaydım ergenlikte umut doluydum, çok şükür istediğim birçok şeyi yaptım ama ülkenin gidişatı ve dünyanın gidişatı beni umutsuz yapıyor. İklim kriziyle geleceğe umutla bakamıyorum, Türkiye'deki sıkıntıları katmasam bile umutsuzluk var. Ayrıca 29 yaşındaymışsınız, gezin eğlenin, 30'lara yeni 20'ler gözüyle bakılıyor artık. Bekarsınız ve gençsiniz tadını çıkarın

3 sene oluyor boşandığım. dunya insani

Bizde arkadaşımla bugün onu konuştuk. Okullar açıldı ya öğrencilerdeki o sevinci heyecanı görünce eskilere gittim. Çok güzeldi lise zamanları. Ah keşke imkan olsa da dönsek o günlere

Ben de çok özlüyorum..

Geçmişe özlem duygusu normaldir ama çok derinlerde yaşayıp bugünü kaçırmamalı insan. O zamanlar da ondan önceki zamanları özlüyorduk, o zamanlar da dertlerimiz vardı illa ki, iyisi de kötüsü de geçti gitti. Genceciksin, daha güzel anıların birikir umarım.

iyi geceler yazdıklarınızı okudum. Bazen bende de oluyor eski daha önce ki zamanlarıma gitmek istiyorum. Zaman geri gelse bu mümkün olsa diye düşünüyorum. Bugünlerde kendimi yalnız hissediyorum. Kendi Kendi mi dinliyorum.

O zamanlarda her gören gözlerinin içi gülüyor konuşurken derlerdi şimdi yaşadıklarım gözümün ferini bile benden aldı

Ayy ben hiç özlemiyorum tam tersi Genel ruh haline iyi gelecek şeyler yap. Yanlızlık güzel ama sürekli yanlızda hayat biraz zor. İnsan bazenn dertleşecek, bi kahve içecek birini arıyor. Seni mutlu eden bi hobi edinmeye çalış; resim yapmak/ yemek yapmak/ enstrüman çalmak. Maksat birşeylerle uğraşmak. Hergün hareket etmeye dikkat et. Zumba yada pilates. Bunu onlineda yapabilirsin salondada. Hayvanlarla uğraşmak iyi gelebilir. Umarım içinin sıkıntısına iyi gelecek şeyleri keşfedersin. Kendine fazla yüklenme bazıları 60 yaşından sonra yakalıyor bunu

geçmişe takılma, anı yaşa demişler. kız ben dünkü yedğimi hatırlamıyom. o kadar geçmişe gitsem oo. rüyalarımda bazen gidiyorum geçmişe. o da bilinçaltıma yerleşen kısmı. Ama ben gitmek istemezdim. şuanki halimle mutluyum 40 a merdiven dayamış biri olarak

Malesef bir çoğumuz bunu özlüyormuşuz aslında

Özlüyorum tabi. O zamanlardaki enerjiyi, aşkları, arkadaşlıkları özlüyor insan. Ama siz daha çok gençsiniz. Geçmişe takılı kalmayın, anın tadını çıkarın. Yıllar geçince bu yaşınızda geçmiş olacak ve bu yaşınızı da mutlu hatırlamak elinizde.

Bende çok özlüyorum bekarken işten yorgun argın gelip uyuyakaldığım mavi çekyattayımda uyanacam yaşadıklarım için kötü bir rüya kabus gördüm dicem anneme sanki

Benim en büyük korkum alıştığım şeylerin, sevdiğim insanların değişmesi. Çocukluk anılarımda güzel hatırladığım insanlarla araya küslük girmesi. Eskiden sorumluluklarımızın olmadığı günleri özlüyorum. Her şey ne kadar basit, ne kadar kolaymış. Aslında eskiden şikayet ettiğim şeyleri bile özlüyorum. Ailemle çıktığım uzun yolculukları, kuzenlerimi, geçirdiğimiz yazları, arkadaşlarımı, hayallerimi, dinlediğim şarkıları, duvarlarıma astığım posterleri... Sanırım eylül depresyonundayım ben de:) Geçen hafta eskiden dinlediğim bir şarkıyı dinleyince uzunca bir süre ağladım. Aslında o günleri değil de o günlerde hayalini kurduğum hayatı özlüyorum sanırım. Neyse bu kadar duygusallık yeter.

benim eskiye dair en çok özlediğim şey sosyal medyanın bu kadar güçlü olmadığı, twitterın falan olmadığı, 0. facebook zamanları. telefon bu kadar hayatımızın merkezinde değildi. hala blackberry curve kullanmak isterdim mesela. hatta daha geriye gidelim ya 3310 kullanılan zamanlar bir tık daha iyiydi. teknolojiye bu kadar mecbur olmaktan, her şeyden bu kadar haberdar olmaktan usandım.

Ben de çok özlüyorum ve o günlerin bidaha gelmeyeceğini bilmek daha da üzüyo. Her geçen sene eski seneyi aratıyo eski fotilere bakarken ne kadar da mutluymuşum eskiden demekten kendimi alamıyorum maalesef

Evet özlüyor insan ama neyi özlüyor biliyor musun içindeki umudu,17 18 yaşlarında da bi şey yoktu hayatımızda ama umudumuz vardı mutlu olacağımıza dair şahane bi aşk yaşayacağımıza sevileceğimize dair yaşayamayınca şu an bu yaşlarda umut kalmıyor yaşanan yaşandi payımıza bu düştü deniliyor ve umutsuzluk çöküyor bende 2 çocukla boşanıyorum sende çocuk yoksa yine de kendin için bi seyler yapabilirsin gezmek tozmak kurslara gitmek gününü dolu dolu yaşamak gibi

Sizde geçmişinizi özlüyor musunuz ben çok özlüyorum, ergenlik çağında yeni yetişirken dinledigim şarkılar kurduğum hayaller, herşey güzel olucak hissi arkadaşlarım, o heyecan yemeği hızlı hızlı yeyip arkadaşlarla buluşmak için evden çıkışım yoldaki o mutluluğum, o zamanlar farkında değildim ama ben yürümüyor uçuyor muşum ne kadar mutluydum, artık herşey eskide kaldı ne o arkadaşlar nede mutluluğum var şimdi, eski eşimden de boşandıktan sonra yaşlı teyzeler gibi oldum 29 yaşındayım hayattan ve insanlardan hiçbir beklentim yok günlerim huzursuz sakin geçsin yeter kafasındayım sağlık olsun diyorum, hele hele biriyle tanışıp duygusal birşeyler yaşama fikri bile içimi sıkıyor bir daha o yollara girmek bana çok yorucu geliyor, kendi halimde sessiz sakin ömür geçiren biriyim, ne istediğimide bilmiyorum beni ne mutlu eder içimdeki ışık nasıl yanar bilmiyorum, öyle bir içimi dökmek istedim.

Benim hayatım eskiden çok daha durağandı ve hiçbirşeyim de yoktu. bomboştum. ama yine de umudum vardı. illaki bir şekilde istenenler gerçekleşiyor sanıyordum. benim 30 yaşa çok az kaldı.30 yaş sendromu tarzı birşeyler var galiba. hem kendim böyleyim hem de sizin gibi kişilere denk geliyorum çünkü. umudun azaldığı hatta bittiği yaşlardayız galiba. resmen yaşamaya üşeniyorum. vakit geçsin diye oyalanacak şey bulmaya çalışıyorum hatta çoğu zaman onu da yapmayıp yatıp duruyorum. felaket bir gelecek kaygım var. hayalim ve umudum kalmadığı gibi elimdekileri kaybetmekten de çok fena korkuyorum. birkaç sene önceye kadar umrumda bile drğildi. bir anda neler oldu bana anlayamadım. arkadaşlar moral olsun diye yazacaklar ama pek inanabileceğimizi de sanmıyorum. Eskide bir erkek bana mesaj atsa bile mutluluktan uçardım, beğebildiğimi düşünürdüm ama şimdi yine mi bu salak diyorum. ya da kimseyi bulamamış yine şansını deniyor zavallı diye düşünüyorum. bence nedeni hayatı artık iyi tanımamız ve kendimizi kandırmayı beceremeyecek kadar tecrübe sahibi olmak. şimdi beyaz atlı prens hayali kursan insanların hatta erkeklerin nereden tutsan elinde kalacak canlılar olduğunu biliyorsun mesela. bunun gibi. kısaca cehalet mutluluktu...

yaşarken özlemeyeceğime emindim ama özlüyorum... mathildays beni al zamanın dışına götür Anneler

Hiç özlemiyorum hatta keşke zamanı ilerletebilsem biraz geçmişimde çok zorbalık gördüm çok kazıklar yedim halada yiyorum o yüzden zamanı ileri almak isterdim

. push ; A

Halen çok gençsin arada gelir bu hisler normal sen her gün güneşin doğuşuna bak bütün karanlıklar aydınlığa çıkar karamsarlığa lüzum yok:) sen kendinin hem dostusun hem düşmanı ona göre tarafını seç :) kendine sarıl kendini dinle kendini sev önce mutluluk da bu değil midir?başkalarından kendimizi unutuyoruz.

Ne zaman bosanmistiniz uzun bir zaman mi oldu

Haftalardır bunu düşünüyorum. Çok güzel bi geleceğim olduğuna ve istediğim her şeyi yapabileceğime inandığım günler. O çabamı, enerjimi, sürekli motive halimi çok özlüyorum.

İnsan gelecekten korktuğu zaman geçmişe özlem duyabilirmiş. Ben bazen özlüyorum bazen şükür geçti diyorum.

Özlüyorum elbette, okullu yıllarımı özellikle, ama bu bende sıkıntı yaratmıyor, güzellikleri anıyorum o kadar. Hele bir de eski Türkiyeyi özlediğim kadar hiç bir şeyi özlemiyorum desem yalan olmaz.

Bence özler insanlar dertlerim küçüktü mesela ben büyüdüm onlar da büyüdü sanki o yüzden zaman zaman özlem duyarım.