Çok geçmiş olsun. Allah bir daha böyle kötü şeyler yaşatmasın size. Yerden göğe haklısınız. Ben okurken çok üzüldüm, siz ne kadar incindiniz tahmin edemiyorum. Biraz bekleyin bence. Hatasını anlayabilmesi için. Benim kardeşim Allah yaşatmasın o durumda olsaydı, gitmem gereken saniyeye kadar kardeşimin yanında olurdum. Bir daha görmeme ihtimali bu kadar yüksek durumdayken bir de üstelik. Umarım abiniz bir an önce hatasını anlar ve telafi eder. Zaten sizin yüreğiniz o kadar kocaman ki herşeye rağmen ona kırılmamışsınız. Hayatın ne kadar değerli olduğunu bildiğinizden sanırım. tekrar geçmiş olsun...

Çok teşekkürler, Allah razı olsun. Ben de abartığımı düşünebilirdim ama yukarda da yazdığım gibi annem ve babamın tepkilerinden sonra ben de pek abartmadığımı düşünmeye başladım. Diğer bir açıdan bakarsak abartmaya da hakkım var gibime geliyor, çünkü ben ölümle yaşam arasında gidip gelirken abim hiç orda olmadı... Okula gidiyorum zaten, hatta bundan sonra haftada 4 gün okulda olacağım. Doktor beynimin eskine halime tam olarak gelmesinin 1 yılda olacağını söyledi ve bu süreçte çalışmamı yasak etti, öyle ki ilk 3-4 ay dışarı tek çıkmam bile yasak nöbet geçirme riskinden ötürü... Bana kalsa yine çalışırdım ama bütün bu risklerden ötürü gözüm de korkmuyor değil, can sokakta bulunmuyor malum... :26: T Tweety -Zık- tek ayak

Bu yazdıkların bana hiç yabancı gelmedi. Benimde böyle vefasız bir abim var. Annem hastaneye kaldırıldı ama kadın bizi tanımıyor düşün durumunu abimi aradılar ve GELMEDİ. Doktorlar yapacak bişey yok dediler düşün ama o gelmedi annesinin yanında. Şimdi çok şükür annem iyileşti sapasağlam oldu ama herkes ona bu olaydan dolayı çok kırgın. Bayram olur düğün olur doğum olur ne arar ne sorar. Ne yapmak istediğini anlayan yok. Neyse canı sağolsunda varsın aramasın, gelmesin. Sende hiç canını sıkma. Çok geçmiş olsun cnm. E EBRU 72

baştan sona okudum.. yaşadıkların zaten kolay bişey deil Allaha şükür iyi huyluymuşda kurtulmuşsun.. hassas dönemden geçtiğin için de tabi tahmin edebiliyorum durumunu. annemin karnında miyom vardı amelyata girmişti girmeden evvel gitmiştim ama sonra nedense gidemedim eve gelene kdr hep ağladım gizlice. görmek istemedim onu öyle. insana bazen donma hali oluyo ve gitmediğim içinde çok kötü hissettim kendimi, kimbilir neler düşünür diye. ablamlar yanında diye içim rahattı zaten kötü bişi olsa ararlardı beni. ben çocukluğumdan beri gizli üzülürüm gizli ağlarım herkese gülümserim genelde. sanırım bundan dolayı bu davranışım. belki abin de öyle bir kişiliğe sahiptir. insan kardeşini sevmez mi? bence biraz zamana bırak ona belli et alındığını kırıldığını ki, eminim karşılığını görürsün sevgili arkadaş hepsi gelip geçebilir ama kardeşler her zaman bağlıdır birbirine ister göstersinler ister göstermesinler bunu, sanma ki sevmiyo seni. sadece sevgiyi, ilgiyi gösterebilen, ya da içinde yaşayan insanlar vardır. geçmiş olsun

gecmıs olsun saglıgınızın yerınde olmasına sevındım ama... ama ama... abınız tamam bır yönde haksız tavır takındıgı ıcın surat yaptıgı için ama oda baba olmus askermiş izinle kısa süreli gelebilmiş evlat var orda gönül ona gitmek istiyor tamam kardes baska ama evlat bambaskadır sanırım. abi demek baba demek benım için anlayabılıyorum sevgınızı ama hassasdınız galıba evde sezeryanlı eşi ve bebeği var öyle dıyorkı AYET: kardeşler aynı kandan aynı bagdan olmus ama keselerı de kaderleride ayrı olmus o yuzden fazla sıkıntıya sokmayın abınızı derim sevin elinizden geldiğince ama onuda anlayın... evladınız olunca daha cok hak vereceksınızdır emınım..

canim COK GECMIS OLSUN... neyseki iyisin... ALLAH BIR DAHA YASATMASIN INSALLAH... AMIN bu zamanda kimsenin kimseye faydasi yok canim bosuna kendini uzme R rouges

Merhabalar kızlar, İçimde kalan bir derdim var ve onu sizinle paylaşmak istedim. :44: Bilenleriniz bilir, ben 28 Temmuz'da bir beyin ameliyatı geçirdim ve beynimden 5.5 cm'lik bir tümör çıkarıldı, neyse ki iyi huyluydu, geçti gitti. Ama o süreçte abimin yaptıkları içime oturdu ve gerçekten çok kırıldım. Ameliyatımdan önceki hafta Perşembe günü işlemlerim tamamlanmıştı ve sonraki hafta başı Pazartesi ameliyat olacaktım. O hafta da yengem doğum yaptı sezaryenle ve bir erkek yeğenimiz oldu. Abim askerde ama doğumdan önce izin almıştı ve doğumda ordaydı. Ben de ameliyattan önce yeğenimi görmek istedim dünya gözüyle, dünyanın bin bir türlü hali var ne olur ne olmaz diye. Babamlar pek istemedi ama ben yine de doktordan izin aldım ve Pazartesi ameliyat olacak ben Perşembe günü gittim Pazar geri geldim 10 saatlik yolu çekip. Hatta babam hariç hepimiz ordaydık, gözü aydın ettik. Pazartesi sabahı hastaneye gittim ve bir karışıklık oldu, önce bugün ameliyat olmayacaksın dendi, sonra apar topar ameliyat için beni geri çağırdılar, gittim saçlarım kazındı vs. hastaneye girişim yapıldı. O sırada ablam da abime haber vermiş ameliyat olacak iuwe, gel diye. Son anda haber geldi ki benden önce ameliyattaki hastada bir enfeksiyon sorunu olmuş ve ameliyathaneyi dezenfekte edelim ne olur ne olmaz demişler, o yüzden benim ameliyatım Perşembe gününe kaldı. Ama tabii abim gelmişti o sırada uçakla. Ben de hastanede kalmak istemediğim için Salı sabahı eve çıktım. Abimin bana moral vermesi gerekirken Salı'dan Perşembe'ye kadar surat yaptı, ablama trip attı, tersledi sürekli beni niye erkenden çağırdınız diye sanki kasten yapmışız gibi... Neyse bunu es geçtim... Perşembe sabahı 9 gibi ben ameliyata alındım ve öğleden sonra 1 civarı yoğun bakıma indirildim ve 1 gece yoğun bakımda kaldım. Abimi ne yoğun bakımdan çıkarken ne de ameliyata girmeden önce görebildim. Sonradan öğrendim ki abim benim yoğun bakımda olduğum akşam gitmiş, hem de nasıl bir gidiş... O akşam 5 saat arayla iki uçak varmış, daha geç saatte olanı Atatürk'ten erken saatte olanı Sabiha Gökçen'den ve arada 50 TL farkla Sabiha Gökçen'deki uçuş daha ucuzmuş. Abim Pazar gününe kadar izinli olmasına rağmen o 50 TL'nın hesabını yapıp saat 5 civarı yani ben yoğun bakıma indirildikten 4 saat sonra gitmiş, hem de doktorlar beni yoğun bakıma getirdiklerinde durumum için "Kritik" dedikleri halde... Bunu da es geçtim... Gitmiş ve gittikten sonra ne vardım diye aramış ne de benim durumumu sormak için, annemler aramış aramış ama ne açan var ne de arayan... Ertesi sabah aramış, bebek uyanmasın diye sesini kıstım demiş... Bunu da es geçtim... Ben o gece yoğun bakımda 3 kez nöbet geçirdim ve gece boyu doktor olan, canımdan kanımdan olan abim yerine "elin çocuğu" erkek arkadaşım bekledi dışarda... Bu da son es geçişim oldu çünkü abim bendeki kredisini tüketmişti... Allah'a şükür iyileştim hastaneden çıktım ama bunların hiçbiri için abimle konuşmamazlık etmedim yine de, telefonda konuştuk ben hiçbir zaman sesimi düşürmedim, saygısızlık yapmadım ve sustum, 2 ayı aşkın boyunca da bu konuyla alakalı tek bir kelime bile etmedim abime... Aslında bana 1 yıl boyunca çalışmak yasak ama canım sıkılıyor diye 2 hafta önce falan ben çalışmak istiyorum dedim bizimkilere part-time, olmaz falan dediler, abime söylemişler o sırada. Abim beni aradı, "Olmaz, çalışma dedi. Bunu hem abin hem de bir doktor olarak söylüyorum, çok zararlı, yasak sana çalışmak. Paraya ihtiyacın varsa ben vereyim, abin var burda." dedi. Benim o an artık sigortalar attı ve dayanamadım, "Beni gerçekten bu kadar düşünüyor muydun be abi?" dedim, "Tabii." dedi. Ben de o zaman "Hayret, ameliyat olduğum gece beni yoğun bakımda öylece bırakıp giderken pek düşünüyormuşsun gibi görünmüyordun da." dedim. Kısa süreli sessizlikten sonra lak luk etti, lafı çevirdi falan, sonra da telefonları kapattık. O günden beri de beni hiç aramadı, sanki suçlu benmişim gibi... Ben abimi gerçekten çok sever ve iyi anlaşırdım ama bu yaptıklarını ne unutabiliyorum ne de affedebiliyorum işin gerçeği... Sizinle de paylaşmak istedim. Şimdiden okuyan/yorum yapan herkesin gözlerine/ellerine sağlık... pinkwhite0