Hiç usanmadan hepsini okudum. Başınız sağ olsun Allah nur içinde yatırsın. Babamı kaybettiğimde sabrıma kendim bile hayran kalmıştım. Gerçekten o dönem başka bir sabır geliyor millan la havle vela isla

Babamı kaybettiğim günün aynısını yaşadım okurken sizi öyle iyi anladım ki Allahım mekanlarını cennet eylesin... C

) Saat 13.44 Ameliyathanenin önündeyiz. Uzun sürebilir dediler, kalbin etrafındaki toplanan sıvılar kas yırtılmasındansa eğer.. Onayımızı alırken belliydi zor bi ameliyat olacağı ama daha önce kimseyi ameliyathane önünde beklememiştim ki; bilemedim kaç dakika kaç saat sürer.. Az önce uzun beyaz koridorlardan geldik buraya. En baştan almak gerekirse eğer; dün sabah trenle geldim eskişehirden buraya. Etüd merkezinde haftanın iki günü çalışıyorum az biraz para kazanırsam babamdan para istemeyim diye; malum bölümde 5. yılım bu yıl. Bi gün nerdeyse hiç param yok yorgun argın gelmişim eve.. acaba yemek söylicek kadar param çıkar mi diye limitime bakarken bi baktım babalar babası babam büssürü büssürü para yatırmış.. Heyecanla aradım buz gibi bi ses. ''halan kalp krizi geçirmiş iş yerinde 2 saattir hastanedeyiz ameliyattan çıkmasını bekliyoruz..'' Bizim ailede babannemin en fazla sürekli inip çıkan tansiyonu vardı o vakte kadar, bi de bi kaç aydır bildiğimiz babamın şekeri.. dedemin arada bi mide rahatsızlığı olur bi de teyzem hamile.. bazen insanlar bizi görüp kansızlık mı var der o da anneannemden bize kadar süre gelen bişey.. Telefonu kapatınca bi ağlama krizi.. Ağlamak önemli bişeydi benim için ama aksi gibi de herşeye ağlardım her kadın gibi. Herşeye dediğim de film izlerken acıklı bi sahneye.. Sınav haftasıysa stresten çalışamadım diye.. kolumu bi yere çarptıysam canım acıdı diye. Ağlamak ''üzüldüm ben'' demekti benim için. Asıl üzülmek ağlayamamakmış meğer.. Ağlasan bile sevgili, acıyan yerlerini öptüğünde geçmemesiymiş meğer.. Bu hayatta en zoruma giden cümleyi o ameliyathane önünde duyabileceğimi hayal bile edemezdim. ''anahtarı alın evi şöyle bi toparlayın.. malum gelen giden çok olacak'' e içerde ama hala. 5 saat oldu ama içerde. Çıkıcak. Çıkmıcak mı? Onun için beklemiyomuyduk? Az önce eğer çıkarsa normal yoğun bakıma değil de hemen burdaki yoğun bakıma çıkarırlar demedik mi? Az önce o yüzden üzerinde ismi yazılı siyah bi poşete yukardaki tüm eşyalarını koyup elimize vermediler mi. Vermediler tabi.. Hangi hastanenin hasta bakıcısı oda değişimi yapılıcağı sırada eşyaları poşete koyup verir. Ölecek dedi işte sana neden anlamadın. Halanın neyi var neyi yok siyah bi çöp poşetine konulup eline verildiğinde neyi anlamadın? Doktor çıkıp umudumuz gitgide azalıyo dediğinde niye anlamadın? O ameliyathanenin önünde 10 saatin sonunda hala neyi umarak oturdun o kapıda? Biliyo musun hala. Az önceye kadar iyi bi haber alıp havalara uçucağımızı bekleyerek gittik geldik su içtik, çay içtik, dönüşümlü olarak dışarı çıktık hava aldık bekledik.. Filmlerde olur ya hani bazı zamanlar insanlar için zordur ama mutlu sonla biter böyle.. saatler geçer bissürü bissürü saatler geçer sonra bi doktor çıkar ve o meşhur cümle ''geçmiş olsun ameliyat başarılı geçti'' Sonra sarılmalar ağlaşmalar.. Hep tuttuk kendimizi biz o an için. 10 saat o kapıya birbirimize sevinçten ağlaya ağlaya sarılalım diye bakarak oturduk orda. Kendimizi tuttuk ya o gün işte bi dahada bırakamadık tekrardan bugün bile hala.. Ben.. Seni ağzına yüzüne heryerine makinalar sokulmuş bi biçimde gören ben.. Buz gibi parmaklarına dokunup buz gibi teninden öpen ben.. Saçlarını okşayan ben.. Hala ameliyathaneye girmedenki ürkek gülüşünle hatırlıyorum seni üzülme.. Çenen titrerken bize doğru bakıp gülümsedin ya hani.. gözlerimi kapattığımda hala öylesin.. İyi ki bu dünyadan en yakınlarından birinin acısını yaşamadan gittin biliyo musun. Biz o kadar tecrübesiziz ki bu konuda, mezarına geldiğimizde ne yapcaz bilmiyoruz mesela.. Hüngür hüngür mü ağlanır, dertleşilir mi, dua mı okunur, çiçek mi dikilir, toprak mı avuçlanır senle beraber öğreniyoruz. Bizi görüyo musun, hissediyo musun, içimizi biliyo musun bilmiyoruz. Ölümün yaşattığı acı var evet.. ama o şoku atlattıktan sonra Allah öyle bi sabrını veriyo ki zaten akıtıcak gözyaşı da kalmayınca hayatına devam etmeye çalışmaktan başka bi seçenek çıkmıyo insanın karşısına.. Herkes dağılıyo.. Sonrasında 3-4 günlük yabani bi hayatın oluyo kendini eve kapatıp, kahve içip, battaniyenin altından çıkmadığın. Pijamayla gazete dergi almaya gidip oyalanmaya çalıştığın. Sonrasında işe gideyim diyosun çocuklar var orda kafamı dağıtırlar.. Aklını derste toparlayamıyosun ama iyi geliyo sana cıvıltıları.. derse gidiyim diyosun sonra. Tamam oturuyosun burda ama nereye kadar oturucaksın. Git ve yapman gerekenleri yapmaya yeniden başla. Sen toparlanma evresine giriyosun ya hani en canını acıtan kısım işte o zaman başlıyo hayatında. Bir haftanın sonunda anlayış gösterdiğini sanan hocaların birinin ''halası vefat etmiştir'' diye not düştüğü yoklama kağıdı geliyo mesela derste önüne. O 5 dakikalık tramvadan sonra kalemi kağıdı alıp tekrardan derse dönmek istiyosun bu sefer anlayışlı hocan seni tahtaya kaldırıyo çünkü cenazede eksiklerini tamamlayıp aynen devam etmen gerekiyo.. Evden çıkmayınca birkaç gün sevgilin akşam üzeri geliyo seni hava alalım diye yürüyüşe çıkarıyo.. Ama başını kaldırmaya lüksün yok ya hani senin en yakın arkadaşını konserden dönerken görüyosun tesadüfen.. Normalde evinden çıkmayan ve hiçbir işi gücü olmayıp 3 dakika yürüme mesafesi uzaklığındaki eve sahip bu arkadaşın senin koluna girip sevimlilik yaparak ''şey başın sağolsun'' diyo.. Daha dur sırada daha da yakın arkadaşın var. Eskişehire dönüş yaptıktan bi kaç gün sonra bu arkadaş nasıl olduğunu sormak için mesaj atıyo whatsapp'tan. Arayamamış çünkü nasıl moral verilmesi gerektiğini bilmiyomuş. Neyse sağolsun düşünmüş annesi Allah razı olsun halama dua okumuş bu kişi de halimi hatrımı soruyo en azından.. Anlatıyosun iyiyim işte geldim öyle evdeyim takılıyorum gibi anlamsız 3-5 kelime sıralıyosun. Sonrasında gerçekten düşünceli bir mesaj bırakıyo teleofnuna bende dünden beri baya kötüyüm erkek arkadaşımla kavga ettik de kendimi temizliğe verdim.. Ha bi de günümüzün feysbuk çılgınlığı bu konuda da almış başını gitmiş durumda.. Ve gerçekten insanı en güç duruma sokan da bu.. Biz insanlar kendi kabuğumuza çekilmek istediğimizde konuşmadan, enerji sarf etmeden oyalanabileceğimiz şeyler arıyoruz kendimize. Bu platformda bunu en iyi karşılayabilecek bi yer. Ama 3. 5. Dereceden akrabalarımız üzüntülerini bu platformda dile getirmeyi o kadar adet haline getirmişler ki ''ankara-istanbul yolunda üzgün hissediyor'' diyeni mi görmedik.. halamın duvarına yazılan anlamsız vefat mesajlarını mı.. Sırf üzüntülerini bi şekilde atmak isteyen insanların 3 dakikada 33 fotograf ''beğenmelerini'' mi.. Bu yazıyı biraz olsun rahatlamak için mi yazıyorum bilmiyorum ama en çok da ölümü yaşamamış insanlar için, ölümün değilde, ölümden sonra insanların sizin ruhuna acımadan soktukları dikenlerin acı verdiğini biraz olsun anlatabilmek için. Çünkü siz yutkunmayı bile unutmuşken o cenazede, birbirine yemek tarifi verenler bile olacak siz onları duyduğunuzda üzülmeyin diye.. yada belki de yemek tarifi vermemeniz için en azından birinin cenazesinde : )

Amin amin sagolun. Ne desem bilemedim ki.. Allahim o çocuklara sabir versin hem yetim kalmislar hem de öksüz. .. suleeeem

Ayni duygulari ve daha da beterini 11 yasimda babami ve abimi kaybederek yasamistim, ondan önce canim dedigim kuzenimi. Rabbim rahmet eylesin. Ben de bu acilarda kabuguna çekilen ve rahatsiz edilmemek istenen tarafım. . Ölüm şah damarimizdan bile daha yakın bize.. Allah geri kalanlarin acısını gostermesin... Basin sag olsun bilgece Allah daha çok sabir versin..

Çok üzücü. Başınız sağolsun. Allah sizlere ömür versin E Esila09

O lafı unut canim unut. Belki de acıdan ne tepki verecegini bilmiyordu. Allah rahmet eylesin... C

mevlam herkese saglıklı ömür nasip etsin, basınız sağolsun daha 7 si çıkmadan çocuklarını bırakıp gitti ve 15 yıldır 1 kere bile arayıp sormadı. çocuklar zorla bulusma talep ediyorlar suan. yani kimse aynı derece acı yaşamıyor. malesef bunlarda var. ne o lafı nede o suratı unuturum bi ömür. J Janet Jak Esim Durme, durme

Başın sağolsun.. Çok güzel ıfade etmişsin tüm olanları.. ve sonrasını.. Acıya saygı.. Yaşamayan, canı acımayan akşam ne yemek yapacağını dusunuyor, sevgılısıyle olan tartısmasını dusunuyor.. dunya donuyor.. hayat devam ediyor cunku.. çunku acı senın acın..

Söylenecek laf yok Hayatımızı mı yaşıyoruz yoksa renkli sosyal hesaplar içinmi yaşıyoruz çözemediğim zamanlardayım Yinede, yüreğimde bir yerlede sızladı içim, Allah sabır versin, komsu eylesin cennette.. Koparın o wifi, net ne varsa Yüreğinizle bağlanın hayata.. Görmeyin değmez çünkü, hepsi herşey serap gibi olmuş..

Cok yakin bi arkadasim anannnesini kaybetmisti. Ne diyecegimi bilemedim. Cok rahat gorunuyordu. Üstunden de baya zaman geçmisti. O gün acisini paylasmadigimi düsündüm. Sonra dedemi kaybettim. Ne hissettigini anladim. Simdi boyle bir sey olunca hemen ariyorum insanlari. Dua ediyorum. Evet ben de dedemi kaybettim. 1 yil olmustu gormeyeli son konusmasi aklimda, sesi kulagimda hala. O kadar uzakken ona, dunyadan habersizken, facebookta herkesin haberi vardi. Sabahin 5 inde whatsappten basin sag olsun msji aldim. Allah tan tlfonum kapaliydi. Uzak akrabalar vefat edince normalde arayip sormayan insanlar resim veya durum paylasiyor ya. Gercekten cok sinirleniyorum. Ilgi cekmek icin mi bu? Ates dustugu yeri yakiyor. Basin sag olsun. Mekani cennet olsun insallah. Nurlar icinde yatsin. C

sağolun, kimsesizlerin kimsesi allah tır der annem hep. rabbim merhametlilerin en merhametlisidir.

Tam bir sene önce yasadik ölümü biz de. Ben kücükken dedemi kaybetmistik anlayamamistim o zaman. Yengemdi nur yüzlü. Ayni apartmanda yasadik senelerce acisiyla tatlisiyla dedikodulariyla, klasik elti kavgalari, yengemi bu kadar sevdigimi o ölene kadar bilmiyordum, cok acilar cekti kanserdi aylarca mücadele etti o terapiden bu terapiye, o haliyle baska sehire gitti bir umut. Kendinde degildi artik sadece aci cekiyordu. Kalbi durdu bir aksam ve tekrar hayata döndü, on saat sonra ebedi olmak üzere gözlerini kapatti. Merdivenlerden yukari cikarken terliklerini aradik kapida mutfakta tabaklari vardi artik kullanmaycagi. Bunlari kim kullancak o olmazsa dedik aglamaya basladik kuzenimle. Ve ölüm sonrasi. Kizlari hala perisan. Amcam evlendi bu yaz. Cok iyi bakmisti yengeme, 35 yillik evlilerdi. Evet kizlar dünya acimasizsa dönmeye devam etti. Allahim hepinize güc kuvvet versin.

Başınız sağolsun halanızın mekanı cennet olsun inşallah... Her şeyi anlık yaşıyoruz hayata gelmek hayatı yaşamak zor bu yüzden ölümler hep ani gelir bize ama elden ne gelir... Allah sevenlerine sabır versin. notella_

Ayni duygulari ve daha da beterini 11 yasimda babami ve abimi kaybederek yasamistim, ondan önce canim dedigim kuzenimi. Rabbim rahmet eylesin. Ben de bu acilarda kabuguna çekilen ve rahatsiz edilmemek istenen tarafım. . Ölüm şah damarimizdan bile daha yakın bize.. Allah geri kalanlarin acısını gostermesin...

bazılarınızın acısını tazeledim sanırım kusura bakmayın. bu bazen senin gibi hisseden insanlarla bişeyleri paylaşmak isteme içgüdüsü sanırım. çünkü kelimelerle paylaşılmıyo pek böyle şeyler. ve bi arkadaşın dediği gibi cidden de kimse kimsenin amcasına halasına üzülmüyo. tüm dünya seninle aynı hissi paylaşmıyo. biz de başkalarının hala ve dayıları için öyleyiz sanırım... ama insan ölümü gördükçe hem ne kadar aciz olduğunu anlıyo hemde başkaları bu acıyı yaşadığında ne hissettiğini ''yeniden hissederek'' anlıyo..

Başınız saolsun. Allah geride kalanlara Ömür versin. Kaleminize sağlık F

yaban bir ağrı, tarifsiz bir acı.. başınız sağolsun. en yakınlarımı hatırlayıp, onların cenazelerine gittim yazınızı okurken. zamanla azalır denilen acılardan değil ölüm ayrılıgı. azaldıkça çoğalıyor aksine.

rabbım halanızın mekanını cennet eylesın sızlere sabır versın başınız sagolsun... ölüm acısı nekadarda tarıfsız... babamın acısını her sanıye yasıyorum dıbıne kadar hemde aglamadıgım uzulmedıgım tek bır gun yok bazı acılar zamanla hafıfler ama ölüm acısı hıc hafıflemıyor hergun dahada cogalıyor acı ve özlem babam oldugunde telefonlarımı kapattım ve kımseyle konusmak ıstemedım arayan cok oldu acamadım acımı dusunmeyıp merakından bos soru soranlar coktu cunku... bılmıyorum ama bazen dusunuyorumda babam cok acılar yasadı... ama ölüm acısını sevdıklerının acısını hıc yasamadı nasıl bı acı oldugunu bılmedı bu konuda şanslı bence... yakınlarını kaybedenler rabbım yakınlarınızn mekanlarını cennet eylesın...

Oncelıkle basınız sagolsun. yazınızı okurken gozlerımden yaslar suzuluverdı. cok kısa zaman once kaybettgm halamın hayalı belırdı gozumde... gercekten olum ayrı bı acıtır canı. ama olumu cok guzel kaleme almıssınız kalemınıze saglık. . push ;

Yüreğimiz yangın yeri, aynı acılı, sancılı yoğun bakım günlerinden sonra canım anneannemi bugün toprağa verdik... Bir tek ben gurbetteyim ve gidemedim iki küçük çocuğum ve 9 saatlik lanet olası mesafe yüzünden... acım çok büyük, acınızı gönülden paylaşıyorum. Rabbim mekanlarını cennet eylesin... J Janet Jak Esim Durme, durme

Ama ayy Allah korusun insanın eşi vefat etse canı yanar ya öyle demeyin. Benim abim vefat ederken yengemin halini unutamıyorum. . Ayy düşüncesi bile çok kötü. . Allahim gostermesin.

sanırım o gün herkes senin gibi düşünmüştü, kimse bişey demedi. daha sonrasındaki hali ve tavırları ve bi sürü şey aslında bunu gayet normal bi şekilde dile getirdiğini ispat etti. halamın eşi vefat etti mesela, halam cok titiz bi kadındır, aşırı derecede hemde.. evde 7 si okunurken sürekli mutfakla ugrastı. ama bu onun tepkisiydi ve kimse bişe demedi, hiç bu nası kadın denmedi. çünkü o zamanda aynıydı, zaman gectikten sonrada. berilceee 3 kuruşluk adama 5 kuruşluk değer mi

cok uzgunum basin sagolsun icini bosalttin canim ya ama bana gore ölüm kücücük bir mola gibi geliyor nedense J Janet Jak Esim Durme, durme

Ölüm çok üzücü tabiki. Hele ki genç ve sağlıklı insanların bir anda kaybedilmesi çok acı. Ama yakınları için zaman dursa da insanlar gündelik yaşamlarına devam ediyor. X in halası vefat etmiş diye duyduğumda yaaa allah sabır versin diyip 3 sn sonra unutuyorum çoğu insan gibi. Karışık bir şey işte ölüm.. ama kesinlikle alışılıyor... eylul2807 Supermom Anneler