Oww en sinir olduğum cümle.. Şu cümleyi duyduktan sonra inatlığımın sınırı yoktur.. Ve yeminle ruhum bedenime sığmaz oluyor.. Küfür etseler bukadar ifrit olmam asla tahammülüm yoktur. ''Sen kızsın...'' diyen annem olsa bile bozarım..

Her şey, her fedakarlık kadınlardan bekleniyor, çünkü doğduğumuz andan evlendiğimiz ana kadar beynimize yuvayı dişi kuş yapar lafını işliyorlar. İnanıyoruz.. Erkekler çocuk gibidir, sen alttan al diyorlar, alıyoruz... Sözünü geçiremiyorsan kadınlığını kullan diyorlar, ona da tamam diyoruz.. Sen annesin, çocukların için katlanmalısın diyorlar, katlanıyoruz.. Dul derler, elalem kötü gözle bakar, adımızı lekeleme diyorlar, ezilip kalıyoruz... Yuvayı dişi kuş yapmaz, kadın ve erkek el ele vererek birlikte kurar yuvalarını. Erkekler çocuk ya da salak değildir. Biz onları büyütmemiz ya da eylememiz gereken kişiler olarak gördükçe, her hatalarında bunun arkasına saklanacaklar. Biz de idare etmek zorunda kalacağız. Kadınlığını kullanma olayına hiç girmiyorum, bence asıl aklımızı kullanmamız lazım. Anneysek anneyiz, ama bireyiz de. Evlenince koca, doğurunca evlat kıymetli oluyor, peki ya biz? Biz kadınlar neden hem eş, hem anne, hem birey olamıyoruz? Neden kendimizi unutuyoruz? Elalemin ne dediğini düşünmekten, başkalarına göre yaşamaktan ve bir kere geldiğimiz şu hayatı ellerimizle mahvetmekten başka ne yapıyoruz?

Erkek "etken"dir, kadın "edilgen". Yaradılış olarak bu böyle. Döllenme dediğimiz şey kadın rahminde gerceklestigi sürece de böyle olacak. Icgudulerimize kodlananlarla yaşamaya alisip kendimizi sevdiğimiz sürece de sorun yok bence. Bir kadın yeterince istiyorsa herşeyin üstesinden gelir. Ölmek pahasına bile. Yalnız kilit cümle su : "gercekten istiyorsa"! Zaten istemiyorsa, tercihini yapmıştır. Kadını erkeği bu denli kutuplaştirmak da çok demode oldu artık.

konunuzu ilgili bölüme taşıyorum. bilginize

çok güzel herkese hitap ediyor. galiba sadece içimizdeki gücün farkında olsak yetecek. ailenin devamı için yapılacak fedakarlıkları kadın olmaktan dolayı diye bakmamak lazım bence illaki vazgeçmek gereken bişeyler olur elindekiyle mutlu olmak ve ailen için vazgeçtim demekte belki mutluluktur, kendine rağmen, bu ezilmek olamaz

senin o bahsettiklerin bence kendi guclerinin farkinda degiller. ve herkesin kendinde buldugu guc farkli, karakterler farkli... ya da bir kismi isine oyle geliyordur.. soylenecek bir suru sey var aslindacunku bircok konu bir konuda toplanmis.. yazdiklarini okurken kendimi dusundum ve kendimde kabul ettigim tek sey itiraf ediyorum olumden korkuyorum.. onun da sebebi cocuklarim olsa gerek..

Bu arada kocasının ''çalışma'' demesine ''tamam'' diyen kadınlar tamamen işine geldiği içindir..

Valla ekonomik ozgurlugu elinde olan kadinlar bile korkuyor yeri geldiginde bosanmaktan. Burda bile kac defa konu acildi, memurlar, ogretmenler acti bi de boyle konulari... Birakamiyorlar. Yuvayi yikmayi istemiyoruz kadin olarak. Ama niyeyse bu yuvayi bi tek biz dusunuyoruz. Erkek aldatir affetceksin, dover affetceksin, kufur eder affetceksin. Butun fedakarliklar kadinlardan bekleniyor. Dedigim gibi kadin icin ekonomik ozgurlukten daha cok ozguven onemli. Cesaret onemli...

ne güzel yazmışsın canım. kadınlar erkeklere çok taviz veriyor o yüzden böyle oluyor. starda çıkan bi kuaför yarışması var bilirsin belki. bugün biraz baktım. yarışmacıda kuaförde kadın. yarışmacı özel hayatını döktü devirdi. eşim iş için rusyaya gitmişti orada beni aldattı, telefonla kadınla resimlerini gördüm ayrıldık dedi. kuaförün dediği sözse şu "RUSYAYA GİDİP ALDATMAMAK OLMAZDI"... bi kadın bunu diyorsa erkek bunu yapmayı kendine görev görür.

fiziksel olarak erkekler kadınlardan güçlü... bir erkek kafası bozuldumu çıkar gece dolaşır öteki ona zarar verme düşüncesine girmez. içer ayrılık acısını bi şekilde bastırır. öteki adam arkadaşını içtiği için kınamaz. yerden yere vurmaz. ama hele bi kadın içsin başta biz kadınlar taşlarız o hatunu. geçen gün bunun örneği yaşandı bi kadın böyle bir konu açtı diye hatunu hayat kadını yaptılar. aslanda bunu kendimize yapan yine biziz

Dert midir yoksa can sıkıntısı mıdır bilmem ama bir şey hep dikkatimi çekiyor. Neden en çok seven, fedakarlık yapan, çoğu zaman görmezden gelen, acıyı sineye çeken biz oluyoruz. Kız erkek arkadaşından ayrılır; terk edilmesine rağmen peşinden koşan olur. Mesajlar atar. Barışmak için yalvarır. Kadın aldatılır; görmezden gelir. 'Erkektir yapar.' kafasını zaten söylemek bile istemiyorum. Anne dayak yer. Susar. Sineye çeker. Neden? Niye biz? Eğitim mi mesele? Yoksa maddi güç mü? Aile veya toplum baskısı? Yıl 2014. Televizyonun girmediği ev hatta oda kalmadı. Her kadın TV de mutlaka kadın hakkında sosyal mesaj içeren bir şeyler izlemiştir. Belli bir kesim dışında okutulmayan kız yok. Çoğunun anası babası canını dişine takarak okutuyor. Ama kız seviyorum deyip kendini sindirmeyi göze alıyor. Erkeği 'Çalışma!' deyince 'Tamam.' diyebiliyor. Ekonomik özgürlüğünü kendisi baltalıyor. Ailesine karşı gelip 'Ben boşanmak istiyorum.' diyemiyor. 'O ne der. Bu ne der. Elalem ne der.' Tek başına hayat kurmak istemiyor. Korkuyor. Korkuyor. Korkuyor. Hep korkuyor. Her şeyden. Anneden, babadan, toplumdan, paradan ondan bundan şundan. Yalnız kalmaktan korkuyor. Ve hiç bir şey yapmıyor. Bilmiyor ki bir kere düştüğünde kimse el uzatmasa bile kendi başına ayağa kalkabilecek. Bilmiyor ki tek başına kalsa bile aslında kendi yalnızlığında mutlu olabilecek. Sen kadın korkma! Terk edilmekten, yalnız kalmaktan, parasız olmaktan korkma. Ve sen kadın sevmekten de korkma. Ağlamaktan. Ölmekten. Korkmadığın zaman... İşte o zaman özgürsün. Öyle işte.