Merhaba Meltem Hanım.. Eşimin işi dolayısıyla birkaç yıl Tahran da bulunmak zorundayız.. Ben birkaç aydır eşimin yanında kalıyorum arada Türkiye'ye geliş gidişlerimiz olacak tabii.. Ancak ben buraya alışamadım.. Değişik bir ortam.. Oğlumu, akrabalarımı, komşularımı özlüyorum demek basit kalır çok özlüyorum.. 2 gündür de bugüne kadar hiç yaşamadığım şeyler yaşamaya başladım.. En önemlisi yalnızlık korkusu başgösterdi, ölecekmişim gibi geliyor.. Nefes alamıyorum, başımın döndüğünü hissediyorum.. Zevk aldığım şeylerden zevk alamıyor, kitap okuyamıyor hatta tv bile seyredemiyorum.. Eşime anlatamıyorum ama farkında olduğunu anlıyorum belli etmemeye çalışsamda.. Beni Türkiye 'de bırakabileceğini söylüyor ama onu burada yalnız bırakmayı da istemiyorum.. Biliyorum ki bana ihtiyacı var.. Onu çok seviyorum.. Ne yapabilirim.. Benim de sizin tavsiyelerinize ihtiyacım var.. Saygılar.. ema1 Hayat, sen plan yaparken başına

Bunun adının depresyon olmasından endişe ediyorum maalesef..((

Konumu açtığımdan beri Meltem hanım sizden cevabımı alamadım.. Ancak problemin nereden kaynaklandığını sanırım buldum.. Ben huzursuz bacak sendromu hastasıyım.. ve dopamin ilacı kullanıyorum.. Aldığım ilacın dozunu ağrılarım dayanılmaz hale gelince dr. a soramadan kendiliğimden arttırtım.. Prospektüsü okuduğumda yan etkilerinin anksiyete, ajitasyon, halüsinasyon vs. olduğunu okudum ve derhal bıraktım.. evet burada hala sıkılıyorum tanımadığım bir ortam herşey çok değişik ve çok fazla bence.. Ama en azından neredeyse ortadan ikiye ayrılacakmışım gibi beni sıkan ruh halinden kurtuldum.. yine de ben ve benim gibi yurtdışına alışmaya çalışanlara tavsiyelerinizi bekliyorum.. Dr. Phil. R. Meltem Kavcar Sirmali