Tanıdığım bir abla vardı. Özel bir üniversitede okuyordu, anlattığına göre 1 yıl okulunu uzatmış korkmuş ve ailesine söyleyememiş. Bir işe girer okul taksitlerimi kendim öderim demiş işe girmiş ama malum özel üniversite paraları asgari ücretle ödenecek düzeyde değil. Aradan 3 yıl geçmiş ne okul bitmiş ne de korkudan ailesine söyleyebilmiş, en sonunda dayısına durumu anlatmış dayısı da durumu anlatıp ailesi ile arasını yapmış. Son yılını benimle birlikte okumuştu. Okulu bitirdiğinde sanırım 27-28 yaşında idi. Ve şu an kendisi avukat :) üstelik kendi ofisini açtı.. Demem o ki hiç bir şey için geç değil :) Her şeyin telafisi vardır.

Böyle ailelere cok kiziyorum. Cocuklarinin üzerinden hava atiyorlar. Yok benim oglum öyle yok kizim söyle. Resmen sacmalik. Elalem daha önemli olmus cocuklarinin mutlulugundan. En iyisi aileyi hic aldiris etmemek kendi mutlu oldugun yoldan gitmek. Utanirsalar utansinlar biraz egolari inmis olur böylelikle. Utanacak birsey olmadigini anlamalari lazim.

Elbette sonuna kadar, dikkatle okudum. Birinin beni anlamasi o kadar guzel ki. Hele de hic tanimadigim birinin. Tanidigim insanlar bu kadar destek olamiyor inanin. Cok tesekkur ederim oncelikle ilgilenip uzun uzun yazdiginiz icin. Babam ne yazik ki konusulup anlasilabilecek biri degildir. Kendimi iyi ifade ederim normalde, ama babam iletisim kurabilen bir insan olmadi hicbir zaman. O yuzden uzulsem de iliskilerimi ciddi anlamda sinirladim babamla, bana zarar veriyordu cunku istemese de. Diger soyledikleriniz ise okurken bile mutlu etti beni :) Aslinda yapması ne kadar kolay seyler. Ama ustume ölü topragi atilmis gibi sanirim. Her sey gozumde oyle buyuyor ki. Ama tavsiyelerinizi yapmak icin kendimi zorlayacagim.

Bolumu birakma sansim yok ne yazik ki. Zaten alistim. Derdim okulu iki bucuk yil uzattigim icin mezun oldugumda 26 olacak olmam

Hahahah cok sevinirim. Cogunlukla akil, fikir isteyecek birilerini ariyorum ben de :) Cok sagolun desteginiz icin :) K

ahaha aynı şeylermiş aslında benim de meslek olayım aynı şekilde. doktor olmak aklımda yoktu o puanla tıp yazılır falan diye biraz aile baskısyla geldim. şimdi mesleki anlamda önemli bir sınavım bana yük gibi geliyor ama artık bu yolan da geri dönmem bitti zaten okul. hevesim kaçtı herşeye karşı Time Traveler Hope is a good thing and no good thing ever dies tek ayak

Bunu ben de cok istiyorum. Yani aldiris etmemeyi. Ama insan epey uzuluyor. Sonucta ben cocuklariyim, bana ben oldugum icin deger versinler istiyorum ama hic mumkun gorunmuyor :)

Haklisiniz aslinda Yok hayir sizi cok takdir ettim, istediginiz is icin cesur davranmissiniz. Kolay bir sey degil sonucta tekrar yeniden baslamak. Siz basarmissiniz, cok tebrik ederim :) Umarim her sey dilediginiz gibi olur :)

Baska kimsecikler yok mu Q

Ne guzel doktoranizi yapiyorsunuz, cok tebrik ederim sizi :) Inanim ben de okumayi cok severdim ama simdi herkesin imrenerek baktigi kampuse adim atasim gelmiyor Kendimi tam bir aptal gibi hissediyorum...

Bu duruma psikolojide deflection adı veriliyor sanırım. Bir çeşit korunma mekanizması. İnsanlar senin ne kadar mutsuz olduğunu anlamasınlar diye aşırı gülme, aşırı konuşma, aşırı espri yapma durumu. Aslında pek de çelişki sayılmaz.

Ben de bilgisayar muhendisligini bitirmeye calisiyorum. Her bir sinavim buyuk bir yuk benim icin. Babam odtu bilgisayar mezunu, benim de puanim orayi tutunca baska secenek birakmadilar bana. Ben de 24 yasindayim su an, artik geri dönüşü yok ne yazik ki

anladığım kadarıyla olay;okuduğun bölümden mutlu olmaman, henüz çalışmıyor olman. bak ben 29 yaşındayım. zorla ticaret lisesi, akabinde dış ticaret okutturdular. ben bu sene sınavlara girdim. tekrar okumak istiyorum. 26 hiç te geç bir yaş değil. bu senin hayatın. kimsenin seni zorlamasına izin verme. daha fazla zaman kaybetme. nerden dönsen kardır.

belki durumlarımız çok yakın değildir. yine de bahsedeyim. kendimi çok ait hissettiğim bölüm için çabaladım ve kazandım. henüz 2. yılımda uzattım okulu. sonraki yılları düşünemiyorum bile. ruh hastası akademisyenler yüzünden kabiliyetimi sorguluyorum her an. dostum arkadaşım yok. sevgilim de yok. biçok erkekle flört etmeye çalışıyorum hiçbiriyle olduramadım. hiçkimse yok çevremde. canayakın bi kişiyken asosyal oldum. ben de de yıllardır mutlu olamama sorunu var. içini ne rahatlatır bilemem. kelin ilacı olsa...

Su an calistigim firma da duyulmus, bilinen bir yer ama sıkıcı ofis ortamlarindan nefret ediyorum sanirim... Dediginiz gibi iyice arastirirsam gonlume gore bir yer bulurum belki SIFIR MOD %100

Okurken bile gulumsedim biliyor musunuz :) Ne guzel yazmissiniz. Acip acip okuyacagim bunu ben her gun :)

Yes, it is a pencil!

Artık geri dönüşü yok ama ileride farklı seçenekler olabilir. Mesela MBA yaparsın. Artık bilişim hayatın her alanına girdi. İçinin çektiği bir alanda ihtisaslaşırsın. Ne bileyim, bir hastanede, bir üniversitede, bir kütüphanede çalışırsın. Google çalışanları dünyanın en mutlu insanlarıymış, belki orada farklı bir alanda çalışmak ilgini çeker. İdareci olursun. Senin gönlün neyi çekiyor. O alanda bilgisayar bilgisine muhtaç bölümler vardır belki.

bırakmasan da, tekrar sınava girip 2. yi okuyabilirsin... yaşa niye takıldın ki.. artık normal. bir kişinin hayata atılması kolay olmuyor. yaşın hiç te geç değil. böyle şeyleri kafana takma ben 29 yaşındayım daha yeni sınava girdim diyorum. o zaman ben ne yapayım, köprüden mi atlayayım? :)

Cok sagolun sizin de... Sizin durumunuz ne peki? Okulla mi ilgili sizin de?

hayır hiç takma 26 yaş çok geç degil düşünsene okulunu çok uzatip da geç mezun olan da var okumanin yaşı hiç yok. ister 30 ister 40 ister 80 yaşinda oku. mezun olunca ah neydi ne şikayet etmişimm hey gidi günler hey diycektin iste oklunu uzatinca gençliğini yaşıyorsun zaten gençlik bi kere yaşanir ararsin.. o yüzden hiç de üzülme:)

Ozellikle de siz ve @Metisa kendi derdinizmis gibi ilgilendiniz, cok sagolun :)

Kendine güven emin ilki basarirsin benim çoğu arkadaşım benden daha kötüydü ama şimdi onların mezuniyet fotolarini görüyorum face de keşke bırakmasaydim diyorum devam edersen bir kaç yıl belki biraz zor olur ama bırakırsan o pismanlik bir ömür sürer

E oldu tabii. Geçmiş olsun. 26 erken değil. Ama çalışmaya başlamak için geç. E siz zaten alanınızda çalışmaya başlamışsınız, pek de bir şey ıskaladığınız yok. Selam verin. Konuşun. Kendinizi itekleyin. Alnınızda "Okulunu 2.5 yıl uzattı. LOOSER!" filan yazmıyor. Olur hem öyle şeyler... Herkesin beyninin lapaya döndüğü zamanlar olur. Şu anda bile o konuşacağınız insanların da bin türlü derdi var. Plan yapın, davet edin. Tanımadığınız insanlarla da konuşun. Gülmeye, konuşmaya fırsat arayın. Bunalınca neşeli bir şeyler dinleyip zorla sırıtın. Bir süre sonra gerçekten neşeleneceksiniz. Ne kadar görücü usülü olsa da aslında o okulu siz seçmişsiniz. İlla ki sevdiğiniz yönleri vardır bölümün. Merakınızı uyandırın. "Aslında ben bunu süper yaparım ki! Sadece yanlış yöntemle oyalanmışım" diyin. Yiyor musunuz? Yarasıın... Zaten aman aman bir kilo alma durumu da yok. Çalışır ya da başka bir işle meşgul olursanız yemezsiniz. Su için su iyi. :) Mideyi doldurur. Defileye çıkar gibi süslenmeye üşeniyorsanız da dışarı çıkarken iltifat alabileceğiniz küçük değişiklikler yapın. Ne bileyim farklı bir toka, aksesuar takın filan... Yürüyüş yapın. Hala gülmüyor musunuz? Gülün yalnız bakın o önemli...

Ya istanbulda olsan ya sen senle arkadas olsak resmen ayniyiz sen bana ben sana yorum yapip duruyoruz her seyimiz ayni tavsiye veremeyecegim biliyorsun ben senden de kotu durumdayim ama seninle cidden yuzyuze gorusmeyi cok isterdim

Evet, calistigim firmadan aylik 1300 lira aliyorum yari zamanli ildugum icin. Bununla yalniz yasayip gecinmem imkansiz... Belki bu sene bi kira parasi biriktirebilirim, umudum o yonde :)

Allah yardımcın olsun :)

Hayatında birçok şey yolunda gidiyor. Ne güzel. Eğer hiçbir derdin olmasaydı o zaman depresyon için bir psikoloğa görünmeni tavsiye ederdim. Ama senin derdin belli. İstemediğin bir bölümü seçtiğin için okul uzamış, okul uzayınca ailenin de olumsuz bakışlarıyla sen kendini sevmemeye başlamışsın. Bence yine de depresyon belirtileri gösteriyorsun ama psikoloğa gitsen bile hayatında kendini sevmemene sebep olan şeyleri düzeltmedikçe tam olarak iyileşmen zor. İnsan okul arkadaşlarıyla kendini karşılaştırmadan edemiyor. Hele günümüzde herkes facebook, instagram, twitter, foursquare'den devamlı aynı yayını yapıyor. 'Herkes bana baksın, çok mutluyum, ne güzel yemekler yiyorum, hep geziyorum, işimde bir numarayım.' Hepsi % 100 doğru değil, o hayatlara özenmeden önce bunu bir bil. Sen de hayatında güzel giden şeylerden bahset. Yarı zamanlı da olsa iyi bir firmada çalışıyorsun. Sana düşkün bir erkek arkadaşın var. Tiyatroya zaman ayırabiliyorsun. Eminim güzel yemekler yiyebiliyorsundur (bir daha 55 kilodan şikayet edersen sana kafa atarım ona göre). 26 yaş hiçbir şey değil. Ben o yaşı çoktan geçtim ama hala hayatımı hepten değiştiresim var. Sen birkaç yıl geriden geliyor olabilirsin, ama derslerde öğrenemeyeceğin şeyler öğrenmişsindir. Mutsuzluk insanı çok güzel terbiye eder. Son bir gayret okulu bitir. Hayatının seni mutsuz eden o dönemi geride kalsın. Diğer ufak sorunlar yani kendine özen göstermeme, aşırı yeme, hayattan zevk almama depresyon belirtileri ama hiçbiri başedilemeyecek büyüklükte sorunlar değil. Beynini biraz kandırmaya çalış. İçinden gelmese de zorla duş al, saçını kolay idare edebileceğin bir modelde kestir, seni mutlu eden ama çok da suçlu hissettirmeyen şeyler yemeye çalış. Bütçen müsaitse renkli yazlık elbiseler, çılgın ayakkabılar al. Bir de ailenle konuşmaya çalış. Babana onu hayalkırıklığına uğratmış olmanın seni çok üzdüğünü söyle. Mezuniyetinin gecikmesinin tembelliğinden veya derslerini umursamamandan değil onu sevindirmek için seni mutlu etmeyen bir bölümü seçmenden kaynaklandığını onu suçlamadan söyle. Hem onları iftihar ettirecek, hem de kendini mutlu edecek bir yol çizmeye çalıştığını anlat. Okuduğun bölümün sana sunduğu seçenekler arasında hiç beklenmedik bir kariyer imkanı olabilir. Biraz hayalgücünü çalıştır. Mesela yurtdışında mühendislik eğitiminin üzerine farklı bir alanda master yapabilir misin? Tiyatroya meraklısın sanırım. Boş zamanlarında bir anaokulunda miniklere tiyatro dersi vermek seni mutlu eder mi? Hayat sen onunla neler yapacaksın diye merakla bekliyor. Yavaş yavaş başla. Zorlanıyorsan psikolojik yardım hatta ilaç tedavisi almaktan sakın çekinme. Son bir abla nasihati mutsuz olduğun için kimseye hesap vermek zorunda değilsin. İnsan bazen hiçbir sebep yokken de mutsuz olabilir. Umarım senin mutlu olmak için bir sürü sebebin olur.

Ben de derdim okul saniyorum ama belki bitse boyle devam edecek yine. Iki bucuk senede ne kendimi gelistirdim ne de baska bir sey. Okulu uzatip mutlu mesut yasasam problem degildi de. Dipteyim tam olarak K

Ah bilemiyorum Bir dengesizlik hali icindeyim. Sanirim dediginiz sebepten. Yani bilincli de yapmiyorum. Bu sene terapi aldim. Oncesinde psikiyatriste danismistim. Kadinin yorumu "bu kadar gulen hasta mi olur " olmustu :) Terapiler de cok fayda etmedi. Okula takik durumdayim, psikologumun verdigi onerilere pek kulak asmadim ondan belki de.

Ne demek, bunun için buradayız. Hayatında ufak tefek değişiklikler yapmaya başla ki bu momentum sürsün. Attığın her küçük adımın hayatında fark yarattığını göreceksin.

Ya 26 niye gec olsun benim tanidigim bir suru insan var bolumunu yillarca bitirmeye calisip en sonunda bitirip uff ben bu işi yapamayacağım diyerek başka alanlara kayan. Kendinize onem vermekle başlayabilirsiniz. Kimse icin degil kendiniz icin yapin her seyi zafya

Evet bu konuda beni anlayan insanlarla konusmak bana da iyi gelir, konusalim dediginiz gibi. Gerci orasi oyle, henuz ogrenciyken bile aylik iyi bir maas aliyorum. Ama yine de yetmiyor tabii kendi duzenimi kurmak icin. Belki de ayri bir evde bu beklentilerden uzakta yasasam daha mutlu olurdum diye dusunuyorum... Time Traveler Hope is a good thing and no good thing ever dies tek ayak

hayatın dibe vurmuş kısmından selamlar. okulu bitiriyorum hatta bitti sayılır elimde hiç bir sey yok. mutsuz uyanmaktan bıktım ne iş ne özel hayat konusunda umudum var Time Traveler Hope is a good thing and no good thing ever dies tek ayak

Merhaba sevgili kadinlar. Benim derdim tam olarak konu basligimdaki gibi. Cok mutsuzum ve dertlesmeye ihtiyacim var. Aslina bakarsaniz mutsuzlugumun belirli bir sebebi yok. Yani görünür bir sebep yok. Anlatmak istiyorum umarim uzun olmaz. Simdi ben universite ogrencisiyim. Bolumume dereceyle girdim. Severek okudugum bir bolum olmadi hicbir zaman. Zaten ailemin "o puana yazik etmeyeceksin " gorusu sebebiyle bu bölümü tercih ettim. Bir de o zamanlar havali gelmisti o bölüm ve okul. Simdiki aklim olsa mutlu olacagim yeri secerdim. Neyse. Ben bu bolume isinamama sebebiyle okulumu koca iki bucuk yil uzattim. Bu depresyonumun en onemli sebebi sanirim. Facebooktan okula beraber basladigim okul arkadaslarimin "is yemegi " temali resimlerini goruyorum ve halime cok uzuluyorum Bu surecte kendi isimle ilgili bir firmada işe basladim, yari zamanli muhendis olarak calisiyorum. Aileme yuk olmak istemedim. Burasi okulla ilgili kisim. Bunun haricinde garip biriyim, eskiden insanlarla cok kolay iletisim kurarken artik insanlara selam veresim bile gelmiyor. Haliyle ne yeni arkadaslar edinebiliyorum ne de sosyallesebiliyorum. Tek sosyal aktivitem erkek arkadasimla haftada bir gittigimiz tiyatro oyunlari. Eskiden dis gorunusume cok onem verirken simdi tam bir pacozum. Suslenmek hic istemiyorum, yedigim ictigim hicbir seye dikkat etmiyorum. Bunaldikca yiyorum. 48 kiloyken 55e ciktim bir senede. Derdim ne bilmiyorum. Saglikliyim, ailem saglikli, sevgilim benim icin kosturup duruyor. Ama okulla ilgili bu durumum beni bitiriyor. Kendimi son derece basarisiz ve ezik hissediyorum. Bu konuda siz ne dusunuyorsunuz? Mezun oldugumda 26 yasima girmis olacagim. Hayata atilmak icin cok mu gec bir yas bu? Hayatimi mahvettim mi gercekten? Bu ruh halinden nasil kurtulabilirim fikirlerinize ihtiyacim var. Sizin de boyle cikmazda hissettiginiz zamanlar oldu mu? Tekrar eski mutlu gunlerinize nasil dondunuz? Eskiden beni heyecanlandiran hicbir sey icin heyecanlanamiyorum artik ve bu durum beni cok

Siz neler yapiyorsunuz peki toparlanmak icin? K

Evet, işte bu!

Bu tip ornekler kendimi iyi hissettiriyor :) Neyse ki okulum ozel degil, yoksa ne yapardim bilmiyorum. Umarim dediginiz gibi okul bittiginde ben de bu gunleri gulumseyerek hatirlarim. Zaten okul bitsin hemen hortlatacagim bu konuyu :) Inaniyorum guzel olacak her sey

nasıl çıkılır öğrenirsen bana da haber et :) ben arkadaşlarla cıkıyorum sürekli o bile bir yere kadar normalde de çok neşeli biriyimdir aslında nasıl böyle oldum bilmiyorum

bence en iyi yerdesin şöle bişey yapabilirsin sen. okulunu bitirip istediği bölümüne yüksek lisans kayıda olabilisin. buda ek bölümü okumuş olursun yaş farkı hiç önemli degil 80 yaşinda bi dede harwardi bitiyor. 81 yaşinda işe ataniyor okumanin yaşi yoktu bu kez aileni kırmamak için okumuşsun mutsuzsun anliyorum. senden daha beterlerde var en güzel bölümü okuyorsun bile. maaşin da yarı zamanlı 1300 daha ne olsun bitince daha fazla alcaksin. senin o bölümüne herkes istiyor haline en azindan şükret. yani. bende ailemin istediği yaptım ama bakıyorum ki ailem haklı çocuklari daha iyi yerlere getirmek için o kadar emek çaba harcadilar. şimdi memurum. ailem çok istiyordu memur olmayı. bende olayım dedim şimdi çok şükür iyi bir işim var diyorum. iyisi de olsa kötüsü de olsa her haliyle Şükretmek...

Haklisiniz. Mezun olacagim yasa cok takiliyorum. Yoksa bolumumun imkanlarini seviyorum ben de... . push ; SIFIR MOD %100

Başka bir yardımım olursa özelden mesaj at. Beraber beyin fırtınası yaparız. Bana bazen ilham gelir çok çılgın fikirler bulurum.

Ilginc bir sekilde bana hala "ayy beni en cok gulduren insan sensin, ne neselisin, ne komiksin " der surekli arkadaslarim. Baskalarini surekli mutlu edip kendimin bu kadar mutsuz olmam da nasil pis bir celiskiyse artik K

Look sen kader ortagimsin zaten :) Ben de cok isterdim ya Keske bir imkan olsa da gorusebilsek cok isterdim Ozel mesajla numaralarimizi verelim olmadi, dertlesiriz daraldikca :)

en güzeli geçmişe bakmamak sanırım arada konuşalım özelden. okulu uzatmak seni yormuştur sanırım ama inan 2.5 yıl kısa bir süre. aile beklentilerini tam karşılayamadım diye düşünmemek lazım zaten başarılı insanlar olarak buralara geldik :)

Saçmalama silkelen kendine gel! 2 yıl gecikmeli bitsin më olacak millet yıllarca dershaneye gidiyo kazanmak için Farzet geç kazandın okulu ayrıca 26 yaş ne ko allah aşkına daha genceciksin 30 yaşında bile bitirsen bitir bitince anlarsın okulun değerini iyiki okumusmu dersin ben salak gibi mükemmel bi Ünv bıraktım neden 1 dönem uzadı diye başka bi Ünv okudum ama bıraktığım Ünv türkiyenin en iyi Ünv biriydi simdi 25 yasındayım ve cok pişmanım

Iste bir de surekli ailemi mahcup ettigimi dusunuyorum. Beni cok severler ama cocuklari ile ovunmek onlar icin cok onemlidir. Babam saygin bir muhendis ve su an benden utaniyor. Etrafindaki herkese yuksek lisans yaptigimi, asistan oldugumu falan soylemis. Bunu duydugumdan beri daha da uzgunum

Haklisiniz kesinlikle. Buradaki yorumlar cok iyi geldi bana. Bugun ilk defa basaracakmisim gibi hissediyorum :)

Sizin konunuza yakın bi durumu maalesef ben de yaşiyorum ve bi çıkış arıyorum ama bulamıyorum, takipteyim görüşleri ben de merakla bekliyorum... sizi çok iyi anlıyorum Allah yardımcınız olsun..