Bence uzaklaşmalısınız ailenizden. Kendi ayaklarınızın üzerinde duruyorsunuz. Kan bağınız ruh sağlığınızdan önemli değil. Uzakta yaşayın. Ayda yılda bir gidip görün. Telefonla iletişim kurun ama onların yanında yaşamayın. zbzbzbzb

Ah canım ah inan ben de berbat bir evde büyüdüm diz alti etek giyip okula gittiğim halde annem bacaklarını niye açtın orospu mu olacaksın demişti senin bekaret mevzunun kadar ağır suçlaması duydum yıllarca.. ama 22 yaşında rest çektim annem mezun olunca kal burada diye diller döktü yıllarca anne hakkı baba hakkı dedim her istediklerini yaptım kukla oldum ama ya benim hakkım ya evlat hakkı? Çok mütevazi olma kendini düşün bu kadar toksik bir aileye fazla iyi evlat olmuşsun bize ayrılık çok iyi geldi büyüdüğümü ispatladım kusselerde gönül koysalar da kendi bildiğimi okudum 29 yaşındayım en ufak hakaretlerde orada dur dedim yıllarca duydukları yetmişti çünkü... sen sınırlarını hiç cizmemissin bak neler başarmışsın ama hala anne hakkı baba hakkı diye kendi hakkını kendi ozsaygini ayaklar altına almışsın ana da olsa baba da olsa 33 yaşında ki kadına kimse hakaret edemez kimse engelleyemez bende anneyim analık geleceğini inşa etmektir evladını onu özgür kılmaktır ayaklarini yere sapasağlam bastirmaktir ben annem gibi olmayı secmedim secmeyeceğim sen de artık bu hayatı seçme küçükken seçme şansın yoktu ama artık yeter! Sütümü helal etmiyorum derse süt Allahin emri onun nimeti o soracak o bilecek de! Babalık hakkı derse ya evlat hakkı bizim aramızda Allah hakem de de de ve cik artık o evden lutfen

Yani eğer konunuz doğruysa çok zeki birisiniz ki is teklifleri, önemli üniversite teklifleri vs vs uçuşuyor adeta... ama siz napiyorsinuz 33 yaşında babanız ne derse onu yapıyorsunuz... hani 18 olursun 20 olursun anlarım da koca kadın niye hayatta çok başarılı bir kariyer edinecekken hala böyle anne babaya danışır!!! Hemen ayrı eve çıkın çalışın kazanın psikiyatri tedavinizi devam edin ve ailenizi bir daha asla aramayin

Kırmızı oda dan bir kesit gibi Bu kadar eğitimli donanımlıyken niye hala bu aile nin yanındasınız

katılıyorum size ben de çok şaşırdım kimse nasıl fark etmez diye. yeni üye bir de. buraya gelip kendince sosyal deney yapan çok akıllı var. şikayet ettim konuyu. duygularımızla oynamalarına hakları yok kimsenin. siz diyince tekrar baktım abd bölümünü okumamıştım. aöf işletmeden dgs mühendisliğe oradan tübitak oradan akademisyenlik ve abd. bi şey eksik kalmış elon musk benden hoşlandı ama babam bana izin vermedi. ahahahhaha

Cok sinirlendim ailenize eminim bircok kisi de sacini basini yolmustur okurken. Bakin berbat bir aileniz var ama siz belli ki cok caliskan ve akillisiniz elinize gecen imkanlarin sadece bir tanesi icin bile insanlar kendilerini paraliyorlar. Lutfen bu firsatlardan birini degerlendirin ve kendinize yeni bir yol acin bu vefasizlik degil inanin. Ailenizin golgesinde curuyup gitmenizi istemem. Degisim her zaman korkutucu ve hatta ilk basta da konforsuzdur evet ama yeniye ayak uydurunca nefes alinca nasil bir cukurdan ciktiginizi goreceksiniz. Yolunuz acik olsun ki bence bunun icin tek ihtiyaciniz sizin o kapiyi acip cikmaniz.

sana çok teşekür ediyorum bi anne olarak anne babanın hatalarını burda anlatarak bizlerinde aydınlanmasına vesile oldun bu kadar zorluk içinde bu kadar başarılı olman senin ne kadar güçlü olduğunun apaçık kanıtı bende şükür senin anne baban gibi olmasada çokta sevgiyle büyüdüğümü söyleyemem başımın okşandığını yanağımdan durup dururken anne babamın öptüğünü onlar için özel oldğumu hiç hissetmedim hissettirmediler ben şimdi kızıma sürekli onu sevdiğimi gün içinde en az 50 kere söylüyorum senin anne baban hasta ruhlu olduğu için bunu kendine özel sanma karakterinle alakalı sanma bu onların karakteri şüphecilikleri lütfen hayata küsme ve nasıl mutluysan öyle yaşa S

Ben size kötü bir şey demedim ki bana niye sinirleniyorsunuz evet ama ben uzaklaşmak uzakta kalmak için her fırsatı kullandım hiçbir zamanda özledim diye yanlarına gitmedim

Ay yok, aslında sadece ilk cümle senin için, gerisi genel, o yüzden satırların arasını açmıştım. Yeni mesaj açma üşengeçliğinden kusura bakma

Şu cümleniz o kadar çok sey anlatiyor ki beni dışarısı üzmedi kırmadı içerisi yedi bitirdi aklı başinda insansiniz eğitimli kendi ayaklariniz üzerinde durabilecek donanima sahipsiniz bırakin söz de anne baba da olsa bırakın sevgisiz yaşanmaz belli ki anne babanizda sevgi görmemiş ve sizide ac bırakmişlar hic bir cocuk doğmayi tercih etmez anne baba olmak istemeleri onlarin tercihiydi ama yerine getirememisler

Bu hikayede tek inandigim bipolar olmaniz ve hastaliginizdan dolayi guzel bir kurgu yazmissiniz bipolarlar zeki olurlar gecmis olsun acil sifalar

Allah askına onlara en büyük nankörlüğü yap ya nasıl bi sabır sende ki kardeşim? Anan baban da olsa bir yere kadar abi sen doğmadan önce de deliydi bunlar kesin kendi akıl sağlıklarını test ettirip anne baba olsalardı keske bıraksana allah askına yerin de olsam hepsini siler uzaklaşırım

Seni çok iyi anlıyorum . push ; Z zeytin8282 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

umarım iyisindir ve çok mutlusundur

o dizi ile benzerlikler mi var? 15 yaşındaki çocuğu bekaret testine götüren kafa nasıl üni için defalarca şehir dışına izin vermiş anlamadım. konu sahibesi ayrı şehirlerdeyiz yazmışsınız çalışamıyormuşsunuzda nasıl geçiniyorsunuz?

dgs'den mühendis olup tübitaktan iş teklifi almışsınız. sonra öğretim görevlisi olma teklifi mi geldi? benim bildiğim tübitaka girişte de akademisyen olma sürecinde de prosedür pek böyle ilerlemiyor. Ama olsun. kaç kurtar kendini ne diyelim. zeki olmak ayrı güçlü karakterli olmak ayrı bir şey. ayrı bir hayat kurdum diyorsunuz 33 yaşındasınız halen daha neden görüşüyorsunuz muhatap oluyorsunuz anlamadım. anlattıklarınızda kopukluklar var.

Cok onyargisiz okuyordum da, soylediginiz seyler gercek olamayacak kadar sacma. Yok Tubitak teklifle gelmis, yok ogretim gorevliligi teklif etmis hocalar, yok Amerika'dan burs. Amma atmissiniz. Bu islerin icinde olmasam inanacagim. Amerika burs olayindan sonra okumayi biraktim. En sonunda Nasa'dan teklif geldi mi? Elon Musk hemen gel basla dedi mi?

inanmadığını söyleyenler çıkınca konu sahibi arazi oldu zaten, burdan belli yalan olduğu.

Lütfen iletişimizni minimuma indirin. Yazacak çok seyim var yazmıyorum. Bir daha onları görmeme riskini alabilr misiniz? Yurtdışına taşının. İzin almayın sormayın etmeyin haber verin sadece. Reddederim derler. Neler derler. Küçükken çok duydum bunları içim sıkıştı okurken. Çözümü üniversiteden sonra kaybetmek uğruna kavga etmekle buldum. Travmaları hatırlayınca halen ağlarım. Tek çareniz karşı çıkmak. Yapmam derseniz uzaklaşın sessizce hayalet olun izinizi bulamasınlr. Aile ilk hapishane ve işkence odasıdır.

Pek inanamadım doğrusu özür dilerim ama eğitim kariyeriniz biraz fake geldi diyebilirim...

Çok uzun yazmışsınız. Hepsini okuyamadım. Mühendisim demişsiniz. Benim tanıdığım ne kadar mühendis varsa daha sonuç odaklı, analitik düşünen insanlar. Siz daha sosyalci gibi aşırı detayda boğuluyorsunuz. Anne-babanızla problem yaşıyormuşsunuz ama yaşınız 33. Neden kendi bireysel mutluluğunuza odaklanamıyorsunuz? Neden bu kadar aciZsiniz? Tedavi alıyor musunuz okumadım ama kariyerinizdense buna öncelik verin.

çok geçmiş olsun canım ya escada35

mrb inan tek solukta merakla okudum. öncelikle şunu farkettim ki kendimi bu kadar güzel bu kadar ve içten ifade edebilmen bile aslinda senin ne denli bilinçli bi insan olduğunu gösteriyo bu kadar bilincli fatkindaligi yuksek insanlar etrafinda olup bitenlerdende normalden fazla etkilenir gercekten yasadiklarin cok zor insanin hayat boyu etkisinden kurtulamayacagi travmalar bunlar. ama bu kadar donanımlı ve akli basinda biri oldugu icin de şanslisin buna inan bu arada hemen hemen ayni psikolojideyiz benzer seyler yasiyorum ben sen ailenden ben eşimden ve bende cok arayislara giriyorum ne yapacagimi bilmiyorum surekli baski altinda manipule edilerek mutsuz yasamak nasil biseydir iyi bilirim seninle oturup saatlerce sohbet etmek isterdim...

Çok üzüldüm, burnum sızıyla kalmadı gözyaşlarımı akıttı, dayanamadım ve uzun soluklu ağladım... Bugün kandil ve konu denk geldi gördüm. Dilerim Allah yar ve yardımcınız olur ve olmuştur. Dilerim aklınız gibi güzel bir yaşam sizinle olur. Dilerim hep sever ve sevilirsiniz. Bir an olsun kimse sizi üzmeye kıyamasın.

Bı sen değilsin. Bu kadar abartarak hayatın çöp olur Benim leş ailem de seninkilerden farklı değil. Ben ilk fırsat ta kaçtım. Yıllardır başka sehirdehyim. Çok şükür

Hangi

resmen ruhum daraldi okurken. her cumleyi kalbim sikisarak okudum sonuna kadar. allah askina bu neyin minneti, duygusu, ozverisi? boyle aile olacaksa olmaz olsun zaten. onlarsiz, bir nebze de olsa mutlu olabilmeyi, gulebilmeyi, gelisebilmeyi ve en onemlisi INSAN olabilmeyi basarmissiniz zaten. burada akli basinda olan hicbir allah'in kulu da size "sukret" demez zaten. cok sukur ki, o algiya sahip herkes. en azindan ben oyle dusunuyorum. yurtdisi firsatini kacirmayin, arkaniza bakmadan uzaklasin derim ben. once siz onemlisiniz. kalbiniz, ruhunuz onemli. anne baba da bir yere kadar. bir daha bu dunyaya gelip gelmeyeceginiz belli mi? degil. neden hayatinizi iki kotu insanin eline birakiyorsunuz? sizi tanimiyorum ama yanimda olsaniz kocaman sarilirdim. oylesine icim acidi cunku. aileniz size zerre kadar guvenmese de, ben ve buradaki bircok kadin size guveniyoruz, inaniyoruz. hayatinizi elinize alin, kanatlarinizi ve ruhunuzu onarin. gerisi gelecektir allah'in izniyle.

Uzun yorumunuzu okudum. Dediklerinizi az çok biliyorum konunun cahili değilim. Evde uyuyan yatan insanın her şey böyle ayağına gelmez. Doğru düzgün ne iş yaptığınızı yazmamışsınız habire çok para kazandım demişsiniz. Para kazanıp onun özgüvenine sahip bir kadın duruşu yok sizde. Halen daha dediklerinize inanmıyorum.

Ay ağzına sağlık. Bizzat ve çevresel olaran gerçekten öyle çevreden biri olarak saçma sapan şeyler okudum şu yazıda. Güzel hikaye yazmış camdaki kız

Ailenize karşı bir duvar örmeniz gerekiyor maleseff Size zarar vermekten öte bir şey yapmıyorlar

Ben okumaya dayanamadım sinirimden sen neler çekmişsin. Rabbim yardımcın olsun. Umarım yeni bir hayat kurarsın ve kendi kuracağın ailede bu sorunları yaşamazsın Kibariyenin Annesi

Bunu bende bir sorguladım ama bazı insanlar gerçekten çok kısmetli benim bir arkadaşta var böyle onun önüne yıgilıyor inan ki ben çalışıp didinirken ki bu arkadaşta kendini kariyere vermiş belli baya dolu bir kişilik sanırım

Boyun egicilik semanizda bir sorun var. Bunu başka bir üyeye daha söylemiştim. Aynı problemleri yaşayan biri olarak sema terapisi aldım. Bir akşam hem de 30 yaşındayım babalara yılbaşına giderken teyzeme arabada babam beni aşağıladi. sadece geç kalicaz galiba dedim diye. Bu arada daha önce de yazdım annem kayıtsız baban haklıdır diyen, babası ise hem okumasını isteyen hem de bu erkek delisi bilmenne diyen bir kizdim. Lisede tüm derslerim 95 ve üstü iken matematik dersim bir dönem 70 geldi diye babasi okuldan alıp bundan sonra pantolon giymeyeceksin seni evlendiricem diyen, okul arkadaşı evi ödev sormak için aradığında bu kızı bekaret testine gönderelim diyen bir babanın kızıyım. O halıda bende uyudum. Çeneme kitap firlatilmisti çenemde kan damlarken. Konu neydi acaba. Hah yalan söylemişim. Kardeşime ve bana bisi alınmıştı ben karıştırıp yeşil olan benim demiştim. Erkek kardeşim takmadı bile ama işte. Yalancının önde gideniymisim. Babam da bu arada aydın bir mühendis. Öyle yetişmiş öyle görmüş bilmiyorum. Başka bir arkadaşım var buraya da yazmıştım çok daha ağır şeyler yaşamış onun da şu an mutlu bir hayatı var. Babam kendince beni doğru yola koymaya çalışıyor dengesizlikler ile bir oku bir okuma diyerek saçma sapan durumlara itiyordu. Ben naptim bikac aydır tanıdığım adamla kaçtım üniversite okurken. Ama adam ne kadar engellemeye çalışırsa çalışsın okulu bitirdim boşanmak istedim Babam gene olmaz bilmemne. Zaten kacmissin şimdi bosanacaksin. Boşandım bu arada kendi isyerimi açmıştım tek lafıyla gel dedi diye basıp aileme yerleştim. Artık calismiyordum da. Sürekli laf sokmalar sürekli engellenmeler. Sonra bir gün bana biri sema terapisi almamı söyledi. Gidip aldım. Sorunun kökeni cozul8yormus davranislar değil. Neyse dağıldı konu bir akşam yılbaşı için teyzeme giderken Babam gene laf sayıp bagirmaya başladı. On koltuktayim. Durdum bu sefer ben de ona bagirmaya başladım. Elini kaldırdı bana, vur dedim hadi vursana hadi vur. Gözümü gözüne diktim. Kendi sorunlarını kendi mutsuzlulugunu bana yansıtarak beni mutsuz ediyorsun sen benden sorumlusun benim mutluluğumdan. Beni sevdiğini biliyorum ama hissetmiyorum sevgini gösterme şeklin buysa hadi vur dedim. Elini indirdi. Senden korkmuyorum artık dedim sustum hala yüzüne bakıyorum o başını çevirdi. Ondan sonra bir iki defa daha minik olay oldu ama bu sefer ben yine dik durdum hayır dedim. Sonra garip bir şekilde düzelmeye basladi. Bir akşam evdeyken yanıma geldi odaya yatağa oturdu bana sarıldı ve ağlamaya başladı ama nasıl ağlıyor. O kadar şaşırdım ki benim için korkunun ölümün adı olan adam. Ben sarılamadım bile. Sonra düzene girmeye başladı yavaş yavaş. Farklı bir ilişki kurmaya başladım ailemle. Kafama göre başka ülkeye yerlessem havaalaninda ararım o derece gık diyemezler deseler varınca ararım der kaparım. Sema terapisinin faydası oldu. Onları anladım. Kendimi anlatmaktan korkmadım. En kolay kırılan sema boyun egicilik şeması biliyor musun? Sonra babamla yeni baştan başladık. Şimdi hasta iki gözümün çiçeği. Akli gidip geliyor ama sadece beni sayıklıyor. Babam ölse de kurtulsam dediğim günlerden buralara geldik bir iyi olsa keşke canımı veririm durumuna. Bence bir psikolog bulmalısın iyi bir psikolog. Ondan sonra herseyi başka gözle görüp bambaşka davranacaksın. Şu an bütün o eski anılar çok uzak. bir geçmişin parçası gibi. Hazır aklıma gelmişken babamı arayayım bakalım napiyomus babiskom.

Yazılanların hepsini okudum. Destek olan, yardımcı olan, gönlünde iyilik taşıyan, gerçekten objektif olabilen herkese yürekten teşekkür ederim. Dediklerinizle beraber hayatıma daha düzgün bir yol vermeye çalışacağım. Buraya fazla girmek istemedim, çünkü kötülük her yerde olduğu gibi burada da kol geziyor. İhtiyacım olduğu anda, sırf kendi küçük dünyalarındaki standartlaşmış kriterlere uymadığım için beni yalancı çobanlıkla suçlayanlar, siteye erişimimi engelleyenler, yardımcı olmak isteyenlerle arama girenler, yazdığımı doğru okuyamayanlar olduğu için zaten dipte olduğum bir dönemde daha da sinirlerimi bozmak istemedim. Bu mesajımın buraya kadar olan kısmı yardımcı olanlar içindi, tekrar minnetle teşekkür ederim. O günden beri bir şeyleri kafamda çözmeye çalışıyorum, umarım zamanla doğru tavrı bulabilirim. Kalanı da az önce bahsettiğim güzel yürekli arkadaşlara gelsin. "3 gün aynı şekilde uyumuş" diyen kişi lütfen bir daha okusun, nerede var böyle bir cümle? İkide bir "Ben de bu işlerin içindeyim" diye kendini ortaya çıkarmaya çalışan arkadaşlar da oldu :) Madem bu kadar içindesiniz, Tübitak ve XBox kelimelerinden ne mühendisi olduğumu anlayamamış ve hala ne meslek yaptığımı sormuşsunuz :) Siz boş verin benim derdimi, takılmayın :) Ömrümün yarısını uyumuşum gibi gösterince, yazdıklarımı çarpıtınca, yarayla alan edince hayatınızda nasıl bir tatmin yaşadığınızı merak ediyorum. Evet, bu olayın olduğu sene 1 + sonraki sene, lise son 1 + geçen sene 1 = 3 sene boyunca elimden geldiğince uyudum ki hayatımdan uzaklaşayım. Ve evet buna rağmen bunca şey başardım :) Soruna değil de başardıklarıma takılmanızın asıl sebebi ne olabilir? Hiç düşündünüz mü? Ben size direkt cevabı söyleyeyim. Burada sizin algılayamadığınız, sizin kafa yapınıza, küçük dünyanıza uymadığı için kendinizi koskoca forumun yargı profili gibi gösterip insanlarla dalga geçmek yerine bir şeyler yaparsanız, siz de başarabilirsiniz, neden olmasın.. Sizin aksinize ben size sonuna kadar bunun için içimden destek olacağım :) Camdaki kız diyenlere bir haberim olacak... Camdaki kızın temeli de yaşanmış bir olay... Tabi meslekte senelerini geçirmiş Gülseren Budayıcıoğlu da sizin için yalan değilse... "Kazandığın paranın özgüveni yok sende" demek ne demek gerçekten anlamadım. Çok para kazanınca gelişen özgüvenle, ailenize ya da sevdiklerinize asilik mi yapıyorsunuz ya da olması gerekenin bu olduğuna mı inanıyorsunuz? Gerçekten çözemedim ne demek istenildiğini... Ama eğer böyle bir şey ise minnet duygunuz yok demektir, kusura bakılmasın. Bugüne kadar yememiş yedirmiş, giymemiş giydirmiş, hastayken uykusuz beklemiş insanlar bu kişiler. Anlaşamamak, zıtlaşmak, çarpışmak başka bir durum. Karıştırılmasını doğru bulmuyorum, zaten o yüzden bu haldeyim. Tabi ki herkes önce kendini koruyacak ama kendinizi korurken başkalarının canını yakıp yakmadığınızı kontrol etmiyor musunuz siz? Ben kimsenin canı yanmadan bu sorunu çözmek istiyorum. Sorunlara ya çözüm düşüncesiyle yaklaşırsınız ya da son noktaya kadar görmezden gelir veya idare edersiniz. Ben birincisini yapamadığım için bu yaşıma kadar ikinci yolla devam ettim. Siz olsanız başka bir şey yapabilirdiniz, ama bu saygısızlık yapmanızın hoş karşılandığı anlamına gelmiyor. Toplum içinde yaşıyorsunuz, hatırlatmaya ihtiyaç duydum. Sosyal deney diyenler, sosyal deney böyle bir şey değil. Fiziken topluma açık bir yerde , gelişen farklı durumlara karşı insanların verdiği anlık hareket ve tepkileri toplayan ve bunların sonuçlarını analiz eden, bu çıktıyla da genel bir yargıya varılan deneyler sosyal deneylerdir. Burası buna uygun bir yer değil, klavye başında herkes ülkeyi kurtarır, ama önemli olan icraat değil mi :) Sadece lütfen artık şunu bir alışkınlık edinin. Bir şey okudunuz ve bu size uymadı mı? İnanmadınız mı? Tamam, tarayıcının en üstünde solda, sol ok var, ona tıklayıp başka bir sohbete bakabilirsiniz. Ama size uymadığı için terbiyesizlik yapamazsınız, saygısızlık yapamazsınız, attığınız mesaj sayısı sizin bu sitedeki gücünüz değil, lütfen farkına varın. Hepimiz kendi hayatlarını yaşayan, kendi dertlerine çözüm arayan insanlarız. Sırf size farklı veya inandırıcı gelmediği için ahkam kestiğiniz, dalga geçtiğiniz hayatlar da birer hayat ve unutmayın her inançta, her kültürde olan bir şey var ki yaptığın bir gün başına gelir düşüncesi. Buraya bir cümleye tutunmak için gelenler, sırf sizin kötücül düşünceleriniz veya tavırlarınız yüzünden daha kötü olabilir ve gözden akan bir damla yaşta eğer sizin sebebiniz olursa, bunu elbet ödersiniz. Ama bu dünyada sınanırsınız, ama öbür dünyada... Bunu yazma amacım da bu. Buraya gerçekten ihtiyacı olan insanlara kötü davranıp kendiniz rahatlatıyor olabilirsiniz, ama onların canını daha fazla yakıyorsunuz ve bu sizi hiçbir durumda iyi insan yapmaz. Benim zor zamanımda yaptığınız bu abesle iştigal tavırları umarım burada başka bir kişiye daha yapmazsınız. Şimdi doğru söylediğim için yine şikayet edebilirsiniz. Bunu alıntılayıp benimle polemiğe girmeye çalışabilirsiniz. Ama bundan sonra buraya bir daha girmeyi düşünmüyorum, çünkü burada tutup ayağa kaldıranlar var ama bir tarafta da bir kaç kişi derdin içine iyice parazit yapıyor ve benim bunlara ayıracak son vaktimdi bu. Bir kişi daha etkilenmesin diye uyarmak istedim. Çok şükür ben anlamam gerekeni yardımcı olanlardan anladım, benim için kafiydi. Umarım siz de ne demek istediğimi anlar, bu saçma tavırlara devam etmek yerine bu dünyaya iyi bir şeyler katabilirsiniz. İstisnasız hepiniz için iyi günler diliyorum...

Kardeşim nasılsın? Konunu çok önceden açmışsın ama yeni okudum. Hem içim parçalandı hem de seni tanimasam bile gurur duydum. Lütfen kendini sev ne yapıyorsan kendin için yap. Anne babandan taktir görmek için değil. O ürkek takdir bekleyen korkak kızı göm. Öyle yetiştirdikleri için hücrene sinmiş anlıyorum ama onu gomersen mutlu olabilirsin. Yetişkin seni sev dik dur. Dik durmak için çok sebebin var çok başarın çok ahlaklı oluşun daha bir sürü şey. O seni titrek takdir bekleyen kızı gommedigin için ilişkilerde de bir süre sonra Egemen olmaya çalışan erkekleri buluyorsun. Aslında hep bilinç altın öyle tipleri seciyor. Hayat çok güzel iyi insanlarınll iyi ilişkiler var. Sana tavsiyem çok kitap oku. Kişisel gelişim kitapları.100 seans terapiye gitsen aynı verimi alamayacagin kitaplar var. ilk tavsiyem " Sınırlar " lütfen oku ve uygula. Baş ucu kitabın olsun. Kendine değer ver ve sadece kendin için. Kendini takdir et. simdilik hoşçakal

Hic birimiz mukemmel anne baba degiliz ama bunlar bildigin hasta senide hasta etmisler.. kac yasindasin?

Hiç sıkılmadan okudum. Size diyebileceğim tek şey. 33 yaşınıza gelmişsiniz artık kendiniz için iyi olan neyse onu yapın. Çünkü bunca zaman ailenize birşeyleri anlatmak için çok uğraşmış siniz. Biryerden sonrada kendinizi korumalısınız. Allah önünüze çokça fırsatlar çıkarıyor lütfen bunları değerlendirin. Bazen karşımızdaki insanlara değerimizi göstermenin yolu kendi hayat cizgikize sahip çıktığımız göstermektir. Bunu yapinki size saygı duysunlar. Bizler anne babamızın malı değiliz.

bakın hala ailenizi memnun etmeye çalışıyorsunuz. onlar mutlu olmayı hak etmiyor bile. sadece kendiniz için uğraşın, bu bencillik değil. artık hayatınızı başkaları için feda etmekten vazgeçin, aileniz bile olsa. ki bunlar aile değil düşman adeta.

Merhaba, konunun üzerinden biraz zaman geçmiş, belki bugün biraz daha iyi hissediyorsundur ve bu bildirimle bu ruh halin değişebilir diye yazıp yazmamakta tereddüt ettim ancak başından sonuna kadar okuduğum ve okurken de yükselen nefes darlığımı kontrol altına almakta zorlandığım için, en azından beni sadece okuyarak bu kadar üzen, seni ise gerçekten dağıtan hayatın için bir şeyler söylemek istedim. Bu kadar uzun bir konuyu okumaktaki tek motivasyonum attığın başlık oldu. Seni o kadar iyi anlıyorum ki... Çocukken mütemadiyen olur olmaz şeyler için babamdan şiddet gören, yerde kendini kapatıp, ağlayarak uyuyakalan, şiddetin her türlüsünden nasibini alan bir kadınım. Bugün hala travmalarımı aşabilmiş, ya da aşmaya yaklaşmış bile değilim. Özellikle o konuşamama hissi öyle keskin bir histi ki, babam karşımda konuşup bir şeylerin hesabını sorarken sanki bir el boğazımı sıkıyordu, bir yumru varsı yutamadığım sanki. Asla cevap veremiyordum, neden baba bile diyemiyordum. Senin için söyleyebileceğim tek şey uzaklaşmak zorunda olduğun. Ben üniversite yıllarımda babamı hayatımdan gerçek anlamda çıkardım ve inan bana böylesi daha iyi. Yaşayabiliyorum en azından. Keşke böyle olmasaydılar, yaşattığı mutsuz çocukluğum için üzülüyorum am bu hayatı bir defa yaşayacağız, geri kalanı için kendini kurtarman gerekiyor. Aşk sevgi konusunda da senin gibi düşünüyordum ama bütün düşüncelerimi değiştiren birisi çıktı karşıma çok şükür. Evlendim, huzurluyum. Arada özlüyorum babamı yalan değil ama biliyorum ki babam hayatımda olsa şu an mutlu olamazdım. Şu anki hayatımın yakınından geçemezdim. Lütfen kendini hiçbir şey için suçlama. Umarım iyisindir ve kendin için iyi şeyler yapacak gücü toparlıyorsundur. Ne zaman istersen bana yazabilirsin

Bazilari anne baba olmayı haketmiyor. görüşme ailenle kalma o ev sana mutluluk vermez

ben bu konuya zerre inanmadımm

12 Mayıs'ta yazmışsınız sizi merak ettim oncelikle iyimisiniz?yurt dışında 18 yaşından itibaren bireyler özgürdür biliyorsunuz hatta 15 yaşında acemi ehliyet vs alırlar 15 yaşında başlar yani hayattaki duruşları, bizim toplumumuzda aileler kendini kahraman zannediyor ve doğru yaptıklarını düşündükleri şeyin ne derece gereksiz aptalca olduğunu goremiyolar, bunların kuşaklar arası eğitim kültür farklılığından kaynaklandığını dusunmusumdur hep ki öyle, bizleri yükledikleri sorumluluklar çok ağır, size tavsiyem erkek kardesinizi annenizi ve babanizi bir tarafa bırakıp kendi hayatınıza bakmanız, okadar bastırılmış siniz ki gerçekten evlatlıktan reddetme ihtimaline inanıyorsunuz bu çok enteresan,33 yaşındasınız kendinizin farkına varın ve hesap vermekten vazgeçin.. siz bireysiniz benliginizi daha fazla curutmeyin, korkmayın anne baba hakkı ödenmez degil asıl evlat hakkı ödenmez, ilk olarak evlatlar hesap soracaktır, bize bilmemiz gerekenleri nasıl ogrettilerse önce onlar hesabıni verecek.. sağlıcakla kalın..

Merhaba öncelikle kendinizi ifade edişinize hayran kaldım. Ne yazık ki dünyaya geldiğimiz aileleri seçemiyoruz bende sizin gibi sayılırım babam var ama yok. yok olsaydı belki yok demek daha kolay gelirdi ama bi insan hem var hem yok nasıl olur öğretti hayat. Çok zor dönemler geçirmişsiniz sizin yerinizde bi başkası olsa muhtemelen karşısına çıkan ilk erkekle liseden somra evlenir onu bi kaçış olarak görürdü ama siz zor olanı yapmışsınız ben kendini geliştiren çok güçlü bir kadın gördüm yazdıklarınızda evet aileden gülmeyen çocukların hep bir yanı eksik kalıyor. Evebeyn olmaması gereken insanlar olduğu sürece ne yazık ki bazı çocuklar kendilerini büyütmek zorundalar. Siz kendinize çok güzel anne baba olmuşsunuz. keşke oturup konuşma fırsatı yakalayabilseydim sizinle takdir ettim umarım hayat bundan sonra çok güzel kapılar açar size her konuda korkularınıza set çekecek güzel yürekli bir adam çıkarttır ne bileyim işte herşey çok güzel olsun sizin için gönülden diliyorum :) tavsiye vermeyeceğim bu kadar zorlukla başeden insan kendi yolunu herkesten iyi bulur. bebeklinick Bu karanlığın sebebi

Ailemiz bize maddi manevi bakmakla yükümlü zaten. Tek maddi kismını yapmışlar. Muhtemelen bunu da yüzünüze vurmuşlardır Toksik bir sevgi bu. Evli olsan boşan dava aç derdik

Ailenle çok fazla detay paylaşıyorsun. Onlar da sürekli bahane ile sana kötü davranıyorlar. Hiç görüşmemeyi şu anda kaldıramazsın. Bence havadan sudan konuş. İş durumun, tedavin seni üzen sevindiren olayları ailenle paylaşma bence. Tepki gösterdikleri davranışları yapma düşünceleri söyleme. Merhaba merhaba havadan sudan konuş konuşacaksan da. Yani laf anlatmaya çalışırsan daha da kötü olursun sürekli seni üzüyorlar çünkü. Terapistinle kendini koruma adına konuşmalısın. Bu ilişkideki davranışlarına ilişkinin genel akışına beraber karar verebilirsiniz. Sizi azarlayınca, niye azarlıyorsun istemiyorum diyip oda değiştirebilirsiniz. M mrgss Think positive

Sizinki kadar olmasa da benzer şeyler yaşadım özellikle sürekli birbirine bağıran ebeveynlerle büyümek nasıldır bilirim. Ama bir günden bir güne ailemi özledim dediğimi de bilmem herhalde en son 12 yaşındayken falan ailemi özlemisimdir. Ben çalışmak için ailemden ayrı kalmak için bu kadar çaba sarfaderken borç üstüne borç yaparken sizin bu kadar güzel iş tekliflerini değerlendirmemenizi, ailemi özledim diye yanlarına gitmenizi falan hiç aklım almadı.

Okurken kalbim sıkıştı, nefes alamadım. Resmen psikolojik işkence bu. Uzaklaşın onlardan, yoksa iyileşemezsiniz. Herkes anne baba olmamalı ama oluyorlar işte. Kim bilir bu dakikada bile ne çocuklar ne eziyetler çekiyordur bir yerlerde. Düşününce çok üzülüyor insan. Allah yardımcınız olsun.

Tüm yazılanları okudum. Hepinize ayrı ayrı teşekkür ederim, "Şu anda yanımda olsan sarılırdım" diyen herkesin de sıcaklığını yemin ederim hissettim ve gerçekten minnettarım. Herkes üç aşağı beş yukarı aynı şeyi söylemiş, aklın yolu birdir. Dediğiniz şekilde deneyeceğim. Yapmam gerekeni yapıp, iletişimde kalıp kalmama kararını -benim şartlarım altında- onlara bırakacağım. İsterlerse görüşürler, istemezlerse bir tane daha çocukları var. Hem de erkek, 33 yıldan sonra da onunla idare ederler. Anlattıklarıma inanmayanlar da olmuş, canınız sağ olsun. Ancak fark edemediğiniz noktalar var. AOF'ten direkt mühendisliğe geçmedim, aslında hayatın ne kadar zor olduğunu görmeden, çalışmak zorunda kaldığım dönemden öncesinde bile tam bursludan geçtim. "Yazma" diye gelen emrin üzerine kazanıp gönderilmediğim için 52 bin puan kırıldı. Sene 2007 OSYM kılavuzu arşivini bulabilirsiniz diye düşünüyorum. NASA'dan henüz teklif gelmedi ama iyi dilekleriniz için teşekkür ederim, Elon Musk zaten hayran olduğum bir karakterdir. Ama dilerseniz özelden gelen maili ve linkedin profilimi paylaşabilirim. Tübitak, KINECT 360 cihazı TR'ye girdikten sonraki ilk 2 sene içerisinde TR bazında yapılan tüm tezleri inceleyip bir ekip oluşturdu. 2014'te KINECT 360 cihazı ile görüntü tanıma temelli fizik tedavi lisans tezimi sunduğum için, ünilere gönderilen bu ekip oluşturma bilgisi dahilinde bölüm başkanım -ki hala ailecek evlerine yemeğe çağırırlar- dahil bir çok alanında uzman hocamın verdiği güçlü referanslar sayesinde o ekibe seçildim. Şu an TR'nin yapay zeka ve görüntü tanıma temelli savunma sanayisinin temeli oldu bu ekip. Tarih 2014 Ekim civarları, araştırabilirsiniz... Ayrıca hocalarım "Biz de hocayız, hadi seni de hoca yapalım" demediler, orayı dikkatli okuyamadınız sanırım, "Öğretim görevlisi olmayı neden düşünmüyorsun?" dediler. Bu arada öğretim görevlisi alımı 2018 Kasım ayına kadar YOK'un elindeydi ve şehirlere farklı ilanlar açılabiliyordu, imkan-gereksinim kısıtlarından dolayı. İstanbul'da doktora şartken benim bulunduğum şehirde 3 sene tecrübe veya yüksek lisans mezunu olmak gerekiyordu. 2018 Kasım ayında çıkan yönetmelikten sonra TR genelinde tüm öğretim görevlisi alımları üniversitelerin kendi bünyelerine bırakıldı, sadece min yüksek lisans mezunu olma şartı eklendi. Evet iş için başka şehre gitmeme izin vermezken okul için verdiler, çünkü hem psikiyatriste ihtiyacım olduğunu düşünmediklerini beyan etmelerine rağmen krizlerime çözüm bulamadılar hem de okul da 2 sene sürecek diye düşündükleri için, gitsin 2 sene okusun mezun olunca burada iş ayarlarız, o arada kafasını da dağıtmış olur diye düşündüler. Neyle geçindiğimden de bahsedeyim. Bugüne kadar şükürler olsun ve Allah olmayana da versin, çok güzel paralar kazandım. Akıllıca yatırımlar yaptım. Hala da onları yiyorum. Bittiği zaman, ben düzelene kadar istediğim kadar borç verecek de dostlarım var çevremde az da olsa. Aklınıza farklı bir durum gelmesin, rica ederim. Bu kısmı uzun aldım, yaram olduğu için gocunmuyorum. Hayattaki hissettiğim en büyük eksiklik bir aferin sözü olmasına rağmen duymamaya alıştım, problem yok. Ama kimseden aferin beklemiyor olmam, emeğime saygısızlık edilmesine göz yumacağım anlamına gelmiyor. O yüzden konuda da bahsettiğim gibi, lütfen herkesi kendi olur-olmaz yargılarınıza göre değerlendirmekten vazgeçin. Hayat sizin bildiğiniz ya da yaşadığınızdan ibaret değil. Eğer bu konuda sınırlarınızı geliştirmek istiyorsanız akşam 7 haberlerini izleyebilirsiniz. Instagramda #huzuricindeyat etiketini araştırabilirsiniz. Şükürden bahsettim evet çünkü çevremde de benden bin kat daha beter olaylar yaşandı. Öz babasının cinsel istismarından tutun da sevgilisi tarafından tecavüze uğrayıp bir de üstüne dayak yiyenlere kadar. İnsanlar burada sosyal deney yapıyor olabilir, bilemem ben dün gece üye oldum. Çünkü o saatte konuşacak kimse bulamadım ve içim içime de sığmadı daraldım. İnternette baba korkusu olarak araştırdığımda burası çıktı karşıma. Bir umut, çevremde ama benden ama ailemden yana olduğu için istese de objektif fikir veremeyen insanların dışına çıkıp duymak istedim. Bana burada "Sen de şu konuda suçlusun", "Yanlış yapmışsın" gibi, terbiye sınırı dahilinde, yorumlar yapılsaydı da can kulağıyla dinlerdim. Çünkü gördüğüm kadarıyla burada insanlar, fikir almak için geliyor, yazıdan ne anladınız bilemiyorum ama pohpohlanmak gibi bir derdim yok, hiç olmadı bana çok uzak bir kavram. Sosyal deneyleri en fazla instagramda karşıma çıkarsa izlerim. Kendi derdimle boğuşurken toplum bilimi ilgimi pek çekemiyor. Sadece sizden rica ediyorum, inanmadınız mı? Olabilir, saygı duyarım tabi ki. Ama "Hee eminim öyledir" gibi tavırlarla insanları riske atmayın. Kimler neler yaşıyor, kimse bizim lokal çevremizde büyümedi burada, kimin ne kadar düştüğünü ne kadar başardığını göremiyoruz değil mi? Yaşadığım için biliyorum, kimin ne kadar uçurum kenarında olduğunu yaşamına şahit olmadan bilemezsiniz. Ama söylediğiniz bir sözün vebali de olabilir. Tavırlarınız, çatıda intihar etmek üzere olana "Atla" diye bağıran kişilerin tavrı gibi... Bunu rica ediyorum aklınızdan çıkarmayın. İnanmadıysanız, şikayet edin, konuyu incelesinler ama siz incitmeyin... Bu arada, evet, annemle babam da korkunç hayatlar geçirmişler. Dağ başındaki köy orta okulundan Kabataş erkek lisesine burslu-yatılı olarak geçiş yapmış babama, babaannem "Sen büyük şehirdesin biz de geleceğiz!" dedikten sonra el kadar küçük bir çocuğuyla birlikte damdan düşer gibi geldiği için, babam Şişli motor mesleğe geçip akşamları inşaatlarda çalışmış. Babası çocukken rahmetli olduğu ve kendinden büyük tek abisi de başından yeller eser halde sadece alkol tüketimine odaklanmış halde olduğu için yardımcı olanı olmamış. Annem eğitime aşık olmasına rağmen orta ikide "Kızlar okumaz" diye okuldan alınmış, "Üzülmüştüm ama iyi de oldu" demişti çünkü üstü başı yamalı kıyafetlerle okula gidince sınıf arkadaşları dalga geçip hep ağlatmışlar. Anlaşamayan anne babası olmasına rağmen 4 tane daha kardeşi olmuş, nedense , babası köyün ortasına kat üstüne kat çıkarken annemi de sıva, harç işlerinde çalıştırmış, kalan zamanlarda kardeşlerine bakmış çünkü annesi de kat üstüne kat çıkılmış, büyük evi temizlemekle uğraşıyormuş... Herkese çok teşekkür ederim, fazla uyuyamadım ama şu yazdıklarınızı düşününce gerçekten bir fikrim oluştu. Nasıl yapacağımı, uygulamaya nasıl geçeceğimi henüz bilmiyorum ama inşallah Rabbim hepimizin yolunu aydınlatır. Empati kuran, yazan, okuyan herkese teşekkür ederim. Yazdıklarımdan dolayı gözünden yaş akıttığım herkes hakkını helal etsin, hepinizden çok özür dilerim. Amacım gerçekten üzmek değildi. Sadece herkes mutlu olsun istiyorum. Belki o zaman ana-baba, patron-işçi, komşu-komşu demeden kimse kimsenin hayatını tırnaklamaz ve kapılarının önleri karışmaz. Bir de gerçekten sorguluyorum bir senedir... Mevzu ne? Neden her seviyorum diyen can yakıyor? Neden durmayı bilmiyor? Ferhat, Aslı için dağ deldi diye gurur duyuyoruz, anlatıyoruz da... Kendinden fedakarlık ettiğini bildiğimiz, sevdiğini -sadece sevgili olarak değil- Allah'a emanet edip, yel essin kokusu gelsin yeter ki mutlu olsun diyen bir tane hikayemiz yok, anlayamıyorum... Hepiniz Allah'a emanetsiniz, tekrar teşekkür ederim...

Bu konuya inanan dolandırılmaz inşallah diyorum.

Size bu kadar travma yaşatmış, hayatınızın içine etmiş insanları sevmeyin, anne baba da olsa sevmeyin. Size kendiniz değer verin, kendinizi sevin. Uzak bir yerde yeniden başlayın hayata. Üzülürler diye üzülmeyin, ne kadar kıymet aldıysanız karşıya o kadar verin fazlasını değil. Sizi bu psikolojiye onlar getirdi ama çözüm onlarda değil sizde. Net!!! irtibatı kesin. Yuzlesmek için çok erken yaralariniz kabuk bağlamadi.

Son cümlendeyim...

Allah yardimcin olsun kolay degil yaşadiklarin ama okuduklarimda eksik taşlar var, bişeyler ya anlatilmamis ya abartilmiş oturtamadim bi turlu. nina

Olan konu sahibine yazmak için harcadığım zamana olsun önemli değil, bizi kandırdıysa o da önemli değil. Yeter ki bu yaşadıkları hiç yasanmamis hayal ürünü olsun.

Uzman birinden Bilincalti temizlik terapisi aliniz. Yanlis inanclarini ve degersizlik duygusunu dönüştürünüz. Degersizlik duygusunuz temizlerseniz hayatiniz degisir. Bazi anne babalar cocuklarini köreltmek icin dunyaya getirirler bazilari da yücelterek. Sen 1. secenekteysen düzeltmek senin elinde. Artik 33 yaşina gelmissiniz. Babanizdan korkmanizin manasi yok. Sen sessiz kaldigin ve ezdirdigin icin sana kotu davranmakta ileriye gidiyorlar. Dur demeyi ogreneceksin. Sinirlarini cizmeyi bilmelisin. Gerekirse masaya yumrugunu vuracaksin.

Allah aşkına bırakın şu leş insanları. Yüzlerini görmeyin, cenazelerine bile gitmeyin

Mesajımı okur musun bilmem ama hissettiklerinin bir kısmını anlıyorum. Biraz kendi yaşadıklarımdan bahsedicem. Okumak istemezsen altı çizilmemiş kısmı okuyabilirsin. Ailem varken yokmuş gibi hissedenlerdenim bende. Onların oturduğu ev sadece benim için yatıp kalkmaya yarayan bir yerdi. İlk yürümeye başladığımda futbol oynamaya başlayan bir kızdım. İlkokul 1. sınıfa yazıldığımda sınıftaki erkeklerden sebepsiz yere dayak yemeye başlayan biriydim ve nedenini hala çözebilmiş değilim. 2 Ay sonra okuldan alındım ve sonraki sene tekrar başladığımda bu sefer taciz olayları başıma geldi. Kimseye anlatamadım. Ailemle konuşmaya çalışsam annem sürekli "senin yüzündendir, sus, otur" derdi, babam kedi çapında takılıyordu sadece "paran var mı? marketten istediğin bir şey var mı?" diyaloğumuz böyleydi. Ablamlar desen 20 yaşında kendi gençlik yıllarını yaşamaya çalışıyorlardı. Okulumda veli toplantısı olurdu, annem "namaz vaktime geliyor gelemem" derdi. 5 vakit namazında birisi ve dine çok önem verirdi. Benimde erkek çevrem çoktu çünkü kızlarla anlaşamıyordum. Makyaj, bebeklerle oynamak vb. şeyler ilgimi çekmiyordu. Başıma gelen olaylardan sonra kendimi bilgisayara verdim. Bana verilen harçlıkla internet kafeye gidip oyun oynuyordum çünkü başıma gelen şeyleri bu şekilde unutuyordum. Yıllar geçti, liseye başladım artık evimde bilgisayar vardı. Okuldan eve bilgisayar başına oradan spor'a spordan tekrar bilgisayar başına geçiyordum. Geceleri uyumakta zorlanıyordum. Vücudum uyumak istemiyordu. Üniversite için Antalya Besyo seçmek istedim ama annemin dediği laf "başımıza o... olup mu çıkacaksın". Puanım düşüktü, tercümanlık istiyordum ama 200 puanla hangi üniversite alırdı ki? Okul bitince spor hayatımda bitti çünkü yaptığım sporun yaş grupları vardı. Artık günün 12 ila 14 saatini bilgisayar başında geçiriyordum. Bazen internet kafeye gidiyordum orada erkek arkadaşlarım vardı. Onlarla takılıyordum, ailem erkeklerle birlikte olduğumu düşünüyor bu yüzden sürekli tartışıyorduk. Panik atak, okb vs. iyice baş göstermeye başlamıştı, geceleri uyumak istemiyor, yastığa başımı koyduğum da yaşadıklarım aklıma geliyor ve ağlamaya başlıyordum. Annem geceleri beni ayakta görünce "Allah korkun yok, Allah korkun olsa böyle olmazdı" diyordu. Her şeye gülüyordum alakasız olsa bile çünkü ağlarsam bana şımarık derlerdi. Artık o şehirde durmak istemiyordum boğuluyordum, dertlerimi anlatabileceğim birisi yoktu, mutluluğumu da aynı şekilde ve bu beni daha da üzüyordu. Diğer insanları görüyordum acaba bu hayatta nasıl arkadaş, iş ve ailede şanslı olabildiler? Bir çok kez intihar etme düşüncelerim oldu ama ölümden korkuyordum. Bir yan da "acaba biraz daha beklersem hayat yüzüme güler mi?" diye düşünüyordum. Daha yazacağım şeyler var da bitmez. Ben çareyi evlenmekte buldum ve şanslıydım, sevebildiğim ve beni seven birine denk geldim. Ama sen benim gibi değilsin, üniversite okumuş, çabalayan ve bir şeyler başarmış birisin. Bu yüzden ailen ne kadar senin ailen olsa bile eğer onların yanında kendini rahat hissetmiyorsan bırak git. Hayat gerçekten kısa. 33 Yaşındasın ve eminim aileni geride bırakabilirsen çok güzel günlerin olacak. Bak ne güzel psikolojik destek almaya başlamışsın ama psikolojisi bozuk insanların yanında kalırsan düzelemezsin.

Ana baba eğitimli mi. Neyin nesi. Nasıl insanlar çok merak ettim. Bu kadarı da olmaz ki diyeceğim ama. Burada neler okuyoruz doğrudur. Bunlar çok namusludur. Ancak baksan kendileri neler yaparlar.. kızlarımızın bu yüzyılda hala çektiklerine bakın..

Görüşmemeniz ruh sağlığınız için daha iyi. Hepsini okudum ve çok sinirlendim ailenize. Dogurmakla anne baba olunmuyorun en güzel örneğisiniz.

Ahh ahh öyle oturdu ki içime yaşadıkların.. Allah sabırlar versin sana. Yardımcın olsun yaradan. Yaşadıklarına benzer bir ailede büyüdüm. Tek kaçış yolu olarak evliliği buldum. Çok şükür ki eşimle severek evlendik. Arada kavga gürültü de olsa baba evinde yaşadıklarımı unuttum. 7 yıl oldu evleneli. Ben kendimi bu 7 yılda ancak buldum. Umarım sana yaşattıkları herşeyi zamanla unutur, kendi yolunda Mus mutlu olursun.. . push ;

Gerilim filmi izler gibi okudum yazdıklarını, lütfen tedavine devam et, ağlasan da zorlasan da sürünsen de tedavine devam et. Şimdi de sana önerimi veriyorum, ailenle arandaki o lüzumsuz zinciri kopar ve onlaeı reddet. Karnını doyurmaktan başka iyilik yapmamış insanların sözünü dinlemen onları mutlu etmen falan gerekmiyor. Öldü say onları. Kendi hayatını yaşa kendi kararlarını al, sana bu yaptıkları için ahirette verecekleri hesabı da onşar düşünsün, ben olsam hakkımı da helal etmem onlara. Yaşadıkların normal değil, ailen normal değil bunların sen de farkındasın. Büyük ihtimalle üstün zekalı bir bireysin yaşadıklarını okuyunca aklıma gelen tek şey bu, bu yaştan sonra sana zeka testi de yapılmaz ama bulunduğun kıyıdan çok büyük zirvelere çıkma şansın hala var. Yeter ki sadece kendini dinle ve kimsenin seni o eve geri götürmesine izin verme. Kardeşin onlaeın sana yaptıkları işkencenin bedeli, onu onlar ödeyecek senlik bir durum yok. Kaç bu insanlardan, telefonunu adresini değiştir bulamasınlar sen, sen de onları ölü kabul et böyle yaparsan mutlu olacağına eminim. Onları haklı bulmanı sağlayacak sebepler arama, kötü onlar düpedüz KÖTÜLER ve bu senin suçun değil P

Allah askina bu ana babanin neyine sukret diyecegiz? İnsan degiller bir de anne baba olmaya kalkmislar. Bu ne korkuncluktur bekaret testi bolumunde benim karnima agri girdi. Uzak durun su insanlardan.

Ay bu hikayede haline sükret diyeni ben yolarım sizden önce. Neden iletisim halindesiniz hala aileyle?izinizi coktan kaybettirmis olmanız lazımdı. Zaten 1-2 arar bırakır bunlar. Yada küslük cıkarıp görüsmeseniz?Evinizi falan degistirip haber vermeseniz?

daha güçsüz veya duygusal olabilir ailesine bağımlı olanilir ki psikolojik sorunları var. herkes aynı kişilkte aynı güçte ve hırsta olmayabliyo. celladına aşık cok insan var. evliliklerde de öyle. herkesten aynı olmasını bekleyemyiz evet ben savastm aama sosyal desteğim vardı aarkadaslarm kitaplar filmler diziler + politik biiriyim onları idaree edip hayatımı yasadım. onun şartlarını bilmiyoruz. babam ölümle tehdit ederdi ama annem her seye ragmen severdi beni bi<i ev işi bile yapmadm hayatımda okuldA basarlı olunca saldılar misal veya namusa laf gelemdikçe. onun kadar baskı manipülasyon görmedim ablam vardı o bayragı tasıyodu karsı cıkmayı öğretti bize vs vs uzar gidder

Fırsat ayağına gelmiş Tepiyorsun Onları düşünüp gitmesen, ne kazanacaksın ki? Peki onları değil de bir kez kendini düşünüp, gidersen? H

Allah annenle babanın belasını versin, tek diyeceğim bu...

Hicbir yere cv bile göndermeden tubitaktan teklif nasıl geldi? Hangi başarınız üzerine geldi?

O kadar güzel yazmışsınız ki ilk kez bu kadar uzun bir yazıyı okudum bu sayfada, ofiste çayımı ve bugün gelen erişte makarnasını aldım masamda hem yedim hem okudum. The weeknd bir şarkısında diyor ki when it is time it wont matter. Ne kadar uzun yıllarca bunları yaşamış olsanız da bir gün geçecek, yolu açın bırakın gitsin tüm negatiflikler. Mutlu mesaj diye bir uygulama var onu indirmenizi tavsiye ederim, en çok ihtiyacım olduğu anda telefonuma gelen bildirimler beni ciddi anlamda motive ediyor. İnanın hayatınızın geri kalanını güzelleştirmek sizin elinizde

Kusura bakmayın ama sizi çok edilgen buldum. Hadi 15 yaşındaki haliniz neyse de koskoca kadın olmuşken bu eziyetkere ses çıkarmamanız normal değil. Aileniz hasta ama sizi de hasta etmişler, Stockholm sendromu mudur nedir bu haliniz anlamadım ki. Acik tedavi ve aileden tamamen uzaklaşmanız şart.

Gecen burda bir program izledim. Bir kadinin cocugu 18 yasina girer girmez evden tasinmis ve anneyle bütün iletisimi kesmis. Annesi "bunu neden yaptigini hic bilmiyorum" diyordu ama dönüp oglu ile konusulsa bakalim oglu ne anlatacak. Bu insanlar biolojik anne baba olabilirler ama bir insanin ruhunu öldürmekten cekinmeyene gercekten anne baba demem ben. Ayni tavirlari devam ettirdikleri icin sahsen heralde bende iletisimi keserdim iyilesebilmek icin.

halen böyle duygusuz acımasız anneleri görüyoruz sokak ortasında çocuğunu döven sabrınız ve paranız yoksa 2. çocuğu doğurup çocuğun hayatını cehenneme çevirmeyin yahuuu hiç kimse mecbur değil 2. çocuğu doğurmaya F

Camda ki kız?

Aynı evde değilim, ayrı şehirdeyim. Ama tekrar aynı eve sokma planları yapıyor. Subliminal veriyor. Şu an donanımım bir işe yaramıyor çünkü majör depresyon-erken bipolar yaşıyorum. Çalışamıyorum. Savaşacak da gücüm kalmadı. Yalan dolanla da bi yere kadar. Son kez yüzleşmeyi düşünüyorum ama pilavdan dönenin kaşığı kırılsın da diyemiyorum. Sonuç birimizden birimize zarar verecek. Düşünün ki ok yaydan çıkmış hedef ya babam ya ben... Tıkandığım, sıkıştığım nokta bu zaten. Aile bağı nasıl bir lanet ki ne olursa olsun seviyorum. Ne kadar haklı olsam da bir daha üzen olmak istemiyorum. Yüzlerinde bir üzüntü belirtisi gördüğümde, duygu sömürüsü yaptıklarından adım gibi emin olmama rağmen haklı haksız önemini yitiriyor. Sen de hem cam kenarı hem üç kuruş eksik olsun demeyin nolur. Biraz bencil olabilseydim kıymetli oğullarıyla baş başa bırakır giderdim çoktan. Ama yalan yok yemedi yedirdi ezip geçemiyorum ki...

ah be kardeşim neler çekmişsin öyle bende çok kötü şeyler yaşadım cok zor zamanlardan gectim benim hayat hikayem seninkinden biraz farklı yazdıklarının hepsini okudum cok uzuldum adina tedavini sakın aksatma annen baban tam bir ruh hastası kendi anne babalari sevmemiş ki çocuk nasıl sevilir bilmiyolar ama öz annen baban bilr olsa sana bunları yaşatmaya asla hakları yok inşllah hayattasindir seni görüp sana sarılıp beraber hıçkıra hıçkıra ağlamayı çok isterdim benim de çok ihtiyacım var bağırıp çağırmaya bi kadın olarak dimdik ayakta dur kendine bi harita çıkar ne yapmak istiyosan onu yap hiç kimse için değil annen baban için bile değil kendin için bişey yap kendin için yaşa baskasi için değil allaha emanet ol yazmak istersen bende artık burdayım konuşuruz ben dinlerim derdini☺ X

Yarısından fazlasini okudum dayanamadjm. Amerika'ya kaç ailene restini çek. Ne ailesi be. Sam ailesi. Defolsunlar. Gönlün rahat olsun. Kendini suçlu hissediyorsu. Hissetme. Sen değil onlar suçlu hem de cok

O kadar da okudum empati yaptım manas destanı gibi de yazmış zaten bu kadar edilgen bir tipin böyle kolay teklifler alması da bir garip düşününce.

Bu baba ve ana ile bu yaşa kadar sapasağlam gelmişseniz bundan sonra da devam edersiniz, inanın buna lütfen. Önce kendi değerinizin kıymetini bilin. Bu kadar olumsuzluklar içinde akıllı bir gençsiniz. Aklınız başınızda. Bu saatten sonra bırakın yatmayı uyumayı önce bir dik durun kendinize gelin. Size sizden başkasının faydası yok ana babadan beklemeyin. Onları koyun kenara ve asla onlara şunu yapayım mı diye sormayın artık.30 yaşlara gelmişsiniz. Ne yapacağınıza ne yapmayacağınıza kendiniz karar verecek olgunluktasınız bu yazdıklarınız bunu gösteriyor. Sadece psikolojiniz kötü etkilenmiş. Bundan sonra hep bir dr olsun onu hiç bırakmayın. Sizin için gerekli tek şey o kişi yani dr. Yine bu saatten sonra tek yapacağınız iş. İşinize odaklanın. Eskiyi de düşünmeyi bırakın. Kitap okuyun müzik dinleyin boş vakitlerde günlük turlara konserlere kitap okuma kulüplerine katılın. Medyadan takip edin ve yazarların imza günleri gibi etkinliklerine mesela katılın. Bakın size bir sürü öneri. Burada en çok hoşuma giden sizin adınıza okumanız kendinizi geliştirmeniz olmuş. Bunu çok iyi değerlendirin. Ayrıca buradan yaşanmışlıklardan çok iyi öneriler geliyor onları mutlaka değerlendirin...

Ben anne babanın da sağlıklı bir geçmişi olduğunu düşünmüyorum. Onlar da kendi anne babalarından çok daha kötüsünü görmüşlerdir. Bunun doğru olduğunu zannediyorlar. Onlar da kendi evlatlarına yapıyorlar malesef. Sevgisizlikle büyümüş, sevmenin ne demek olduğunu bilmeyen insanlar ancak böyle anne baba olabilir işte

İki tane psikopat manyağın mahvettigi bir hayat.. Keşke çok iyi bir psikologdan terapi alıp hayata normal bakabilseniz, kendinizi bu duygulardan kurtarmadiktan sonra hayatta hiçbir istediğinizi yapamazsınız, boşa giden bir zeki kadın, uzucu

Merhabalar, Uzun uzun birşeyler yazacaktım ama mesajlara cevap vermemişsiniz uzun süredir. O yüzden tereddütte kaldım. Umarım iyisinizdir ve biraz da olsa birşeyler rayına oturmuştur. T

Yaşadıklarınıza çok üzüldüm ancak daha çok gençsiniz... bir kadının en güzel yılları. Umarım hayatımız tahmin edemeyeceğinizden de güzel devam eder. . push ; AzRASILAM

Bence konu gerçek ama biraz abartılmış olabilir. Bana da konu sahibi fazla melankolik gibi geldi. Ne bileyim yerde 3 gün sessizce yatıp kalkmaması, hiç konuşmaması vs tuhaf. Bu kadar sessiz ve içe kapanık bir insanın böyle şeyler başarması, başkalarıyla yakın ilişki kurması da çelişkili. Başkalarıyla iletişim problemi yoksa, içe dönük değilse ailesiyle olan problemlerde neden hiç konuşmayı denememiş

Ablacım annen de baban da hasta ve manyak net şekilde. Bunları yaşadığın için çok üzüldüm. Hepsini okuyamadım sinirden aynı evde misiniz? Öyleyse bir an önce çık git kurtar kendini parkta yat bundan daha iyi

Guzel kardesim cok ama cok guclu, ozverili harika bir insansin.. Bunca cilenin icinde hala aileni dusunebilmen inanilmaz. Kismen babadan korkuyu anlattigin sekilde bende yasadim. Lutfen ogretilmis caresizligi kabullenme ve yoluna bak bir sure kusselerde zamanla hersey duzelir. Ve sana tavsiyem Allahin ipine slmslkl saril bol la havle vela kuvvete illa billahil aliyyil. Azim oku. uyumadan dalana kdar aziz allah seklinde soyle. Ve her icin daraldiginda durmadan estafirullah de. Bir de instagram ve twitterdan matrix_9x hesabini takip edip dediklerini uygula. Dunyan degisecek kizkardesim. Allahin inşirahi ve sonsuz rahmeti seninle olsun. Senin icin dua ettim. Y

Merhabalar; Ben 33 yaşında ve psikolojik tedavi gören bir kadınım. Yazacaklarım biraz uzun o yüzden kusuruma bakmayın. Ama yazmak zorundayım çünkü tekrar irademi kaybetmek istemiyorum. Daha net açıklamak adına önce kendimi tanıtayım. Ve rica ediyorum yalan söylüyorsun, abartıyorsun, kendini haklı çıkarmaya çalışıyorsun gibi tepkiler vermeyin. Bunu yazarken bile uçurum kenarından sesleniyorum. Yalan söyleyerek objektif fikirleri duymayı engellemek en son istediğim şey bile değil şu an. Sadece düşmeden çözüm bulmak istiyorum. Doğru düzgün arkadaşı olmayan biriyim, çünkü çevremdekilerle birbirimize pek katlanamayız. Mükemmel bir karakterim var diyemem insanım neticesinde. Kime iyilik yaptıysan ondan koru kendini cümlesindeki kendini koruyamayan ve bunu hep sürdüren, çevremden gelen bencil ve suistimal tavırları görünce de eyvallah çekmeyen köprüleri yıkan biriyim. Çözümü bunda buldum çünkü ne o köprüler ne de o köprülerden gelenler bir kere bile bana iyi gelmedi. Elbet ben de birilerinin canını sıkmışımdır ama bütün samimiyetimle söylüyorum ki canım defalarca yakılmadan hiç can yakmadım. Gariptir ki annemin altımı bezlediği zamanları uzun sahneler boyunca hatırlayan biriyim. Ve ne yazık ki kendimi bildim bileli bütün her şeyim anne ve babamın ağzına göre şekillendi. Lise dahil kafası çok basmayan biriydim. Varım yoğum arkadaşlarımdı. Çünkü evde bana yer yoktu. Bardağı masaya koyduğum yerden bile azar yediğim, saatlerce bağırmalarına sabretmek zorunda kaldığım için o evi evim gibi hiç göremedim. Annemle babamın oturduğu daire bana hiç yuva olmadı. Küçük çocukluğumdan beri dış dünyadan korumak adına hep erkek gibi yetiştirildim. Daha doğrusu annem kız gibi giydirdi, babam erkek gibi yetiştirdi. İkisinin arasında, kime ne lazımsa onu vermeye çalıştım ta çocuk yaşımdan. İlkokul bitene kadar kız-erkek ayrımını net bir şekilde anlayamayan ben, orta birinci sınıfın ilk günü babam tarafından 15 sn süren bir uyarı yaşadım. Durup dururken ben ateri oynarken birden "Bundan sonra hiçbir erkekle konuşmayacaksın, biri sana biz arkadaşız diye selam verse bile kızıp defol git diyeceksin" dedi. Bunu derken yüzü o kadar korkunçtu ki hala aklıma geldiğinde kafamı kurcalar. Nolduğunu anlamamıştım. Ancak dedim ya erkek gibi yetiştirilen biri olduğum için kızlarla çok anlaşamıyordum. Barbie bebeklerle oynamak yerine çocuklarla tek kale maç yapmak mutlu ediyordu beni, ama yapmadım. Zorla kızlarla bebek oynamaya çalıştım, onlar da çocuk ya birden çıkan kavgalara anlam veremediğim için hemcinsime iyice uzaklaştım. Diledikleri ve emrettikleri gibi yaşamaya çalıştım ama ne yaptıysam olmadı. Çünkü biri kız evlatla konuştu, öbürü erkek evlatla. Biri kıza göre beklenti kurdu, sonuç bekledi, öbürü erkeğe göre... Velhasıl daha 15 yaşıma gelmeden aşağıda sakal yukarıda bıyık olduğunu anlamıştım ama çözüm bulamıyordum. O yüzden ben de nefes alabilmek adına, akıl karışıklığı beni komple yemeden önce kendime "çift hayat" yapısı kurdum. Okuldayken kendim oluyordum, eve girince kız ve erkek evlatları. Okulda bir sürü arkadaşım oluyordu, konuşuyordum, sohbet ediyordum, eve gelince kimseyle bir şey konuşmuyordum. Bir muhabbet söz konusu olmuyordu çünkü. En uzun sohbetimiz, naptın? derslerin nasıl? paraya ihtiyacın var mı? şunu getir. ile bitiyordu. Öz annem babamdı ama bir an bile aitlik hissiyatım olmadı. Buraya kadar nötr dönem dersek 15 yaşımda bir gün ibreyi aşağı çeviren bir olay oldu. Babam okul çıkışıma gelmiş ve durakta benimle birlikte otobüs bekleyen iki arkadaşımla mubabbet ederken yüzümün güldüğünü görmüştü. Babamı gördüğüm o anı hatırladığımda hala yüzümde karıncalar gezinir. Arabaya bindiğimde öyle hızlı sürdü ki nefes alamamıştım. Evin önüne gelince sadece in dedi ve yine aynı hızla gitti. Hayatımda fiziken ölüme daha yakın olduğum -geçen seneye kadar- başka bir an olmamıştı. Eve giderken "bizi öldürecek", kendisi dönerken de "kendini benim yüzümden öldürecek" düşüncesinden başka hiçbir şey düşünememiştim. Akşam eve gelene kadar salonda bir koltukta hiçbir şey yapamadan korkuyla bekledim. Geldiğinde sadece "hazırlan" dedi. Gittim, giyindim, annem noldu diye ağlamaya, bana "naptın yine sen" diye bağırmaya başladı ama cevap vermeyi bırakın, yüzümü yerden kaldıramadım korkudan. Ve arabaya binip hastaneye gittik. Bekaret testine.. Doktor kız oğlan kız deyince yüzünde mimik oynamadan döndü hastaneden çıktı arabaya doğru yürümeye başladı. Ben de peşinden tabi. Eve döndüğümüzde annem harap olmuştu, içeri girdiğimizde benim yakama yapışıp "sen ne haltlar yedin" diye bağırmaya devam etti ve yere fırlattı. Düştüğüm şekilde kaldım ve o pozisyonda bana saatlerce haykırdılar. En son okuldan alıp, ülkenin öbür ucundaki bir şehirde kız kuran kursuna verip bir daha yüzüme bakmamaya karar verdiler. Sonra sustuğum için bir daha bağırdılar ve odalarına çekildiler. Ben ertesi gün orada uyandım, aynı pozisyonda. Her bir kasım tutulmuştu ama hareket etmeye korkuyordum hala. Babam "kalk odana git ayak altından çekil" dedi ve kalkıp odama gittim. Yatağıma yattım ve uyumaya devam ettim. Bir kaç saat sonra annem geldi sarsarak ve bağırarak uyandırdı,, hala naptığımı soruyordu, cevap vermediğim için iyice hınçlandı ve dövmeye başladı. Yorulunca gitti ve ben yine gittim yattım uyudum. Ertesi gün yani olayın 3. gün akşamı annem odaya geldi ve yemeğe çağırdı. 3. güne bir şey yemeden girmiştim ama zerre aç değildim. Oturdum yemek yedim, bitince masayı toplamaya yardımcı olayım diye düşündüm, her zaman yaptığım gibi. "Senden yardım istemez, defol" diyerek odama gönderdi. 2 hafta böyle geçti. Sürekli uyku, bağırma ve dayakla uyandırılma, sofraya çağrılma, yüzüne bakılmama, ayak altına denk geldiğinde de kovuşturma ile. 2 hafta sonunda salona çağırdılar ve ne kadar gamsız olduğumdan bahsederek bağırdılar. Okuma isteğimin olmadığından ve erkek düşkünlüğümden bahsettiler. Ama kendileri anne-baba oldukları için bana kıyamadıklarını ve tekrar geri okula yazdıracaklarını söyleyerek tekrar odama gönderdiler. Aylarca yüzüme bakmama ve laf sokma işlemleri devam etti. Okulda notlarım iyice düşünce akşam yemeği gündemi erkek düşkünlüğümün nelere mal olduğu üzerine dönmeye başladı. 2 sene sonra babam batana kadar bu tavırlar devam etti. Ben de hissizce yaşamaya devam ettim. Ne doktorda bekaret zarıma bakılırken, ne uykudan dayakla uyandırılırken, ne ailemin kıyamadığı anlarda hiçbir şey hissedemedim. Sadece uyuşmuştum. Mimiklerim çalışmıyordu. Gülemiyordum, ağlayamıyordum. Hiçbir şey hissedemiyordum. Sadece izin verildiği kadar sorumluluklarımı yerine getirip, kalan zamanlarda kendimi, kabuslarla dolu olsa bile, uykuya teslim ediyordum. Bir kere bile bir arkadaşımla buluşmayı bırakın herhangi bir faaliyet gerçekleştirmeden diğer gündeme kadar çilemi tamamlamıştım. Babam battığı sene liseden mezun olduğumda, babam yazdırsaydı İstanbul üniversitesi işletmeyi ben kapatırdım. Ama seneye dershaneye gönderiyorum daha yüksek puan yaparsın dediği için tercih yapmamıştım. Sonraki sene de dershaneye gönderdi ama puanım erkek düşkünlüğümden dolayı aynıydı. Özel üniversiteleri de yaz diye salık verdiler ben de yazdım. Tam burslu bir özel üniversite kazandığımın açıkladığı zaman yine erkek düşkünlüğümün nelere mal olduğunu anlattılar. Tercih süreci geldiğinde de babam battığı için çalışmaya başladım. Asla saygıda kusur etmedikleri, haklarını bile savunmadıkları, çocuklarına gözleri önünde dayak atan anne babaları bir gün bile 5 yaşındaki kardeşime bakmak için gelmedikleri için, çalışıp kardeşimin anaokulu masraflarını çıkarttım. İşim 123 metre kare beyaz eşya dükkanını eşyalarıyla birlikte her sabah temizlemek, çay yapmak, öğle yemeğini pişirmek, müşterilerle ilgilenmek, tuvaletleri silmek, ön muhasebeyi tutmak, satış yapmak, gerekirse depodan mal taşımak, kalırsa öğle yemeği yemek ve akşam da tekrar temizlik yaptıktan sonra eve gitmekti. 15 günde bir izin yaparak 1 senemi 18. yaşımı böyle geçirdim. Bir kere bile ağzımı açıp bir şey demedim. Bir izin günümde salona çağrıldım ve bana tekrar ders çalışmamı ve sınava girmemi söylediler. Ders çalışmaya başladım. Ancak önceki sene kazanıp gitmediğim için puanım kırıldı ve aöf işletme yazdım. Ek tercih zamanı da tekrar çağrıldım ve istediğim bölümü yazabileceğim söylendi. Ben de evde bilgisayar olmamasına rağmen, bilgisayarın açma/kapama tuşuna basmayı bile bilmiyorken iki yıllık meslek lisesi önceliği istemeyen uzaktan eğitim bilgisayar yazdım. Çünkü insan görmek istemiyordum. Aynı üniversiteden 750 kişi arasından 7., DGS'ye giren 5 kişi arasından kazanan tek kişi, ve DGS bazında da 180 bin küsür kişi içinden ilk 500lük kısma girerek derece yaptım. Sonra mühendislik. 4 sene boyunca aileme yük olmamak için hem okudum, hem öğretmenlik yaptım. Çok güzel paralar kazandım ama ailem biz seni oraya okumaya gönderdik der diye gizledim. 4 sene boyunca 500den fazla öğrencim oldu. Annesi babası çalışmak zorunda olduğu için 4 yaşında anaokuluna gönderilenlerden tutun da lisans düzeyinde bölümlerimizle ilgili okul arkadaşlarımıza kadar her yaşa hizmet verdik. Sadece eğitim vermedik, ilk başladığımızda bir PDRciden ders aldık. Bize mümkün mertebe, çok derine girmeden çocukları aileleriyle bağlamamızı söyledi. Çünkü düşük ders notları aile problemlerinden de kaynaklanabiliyordu. Bu süreçte aileyle arasını bulabilirsek aileler çocukların eğitim sürecinde çocuklara köstek değil destek olacaktı. Çocuklar da dışarıdan tehlikelere daha kapalı olacak ve uğraşmaları gereken daha az sorun olacağı için daha salim kafayla derslerine odaklanıp notlarını yükseltecekti. İşin aslı eğitimde değildi. Çünkü oturup, çalışıp öğrenilmeyecek herhangi bir şey yoktu. Okulum bir dönem uzamıştı ama yaz okulu, muafiyet sınavları ve tek ders ile bir dönemi yaz döneminde bitirip 3 ay gecikerek eve dönmüştüm. Çünkü aldığım rehberlik, beden dili ve iletişim teknikleri eğitimleri ve aileden fiziken uzak kalma ile oluşan özlem duygusu ile günde en fazla 4 saat uyuyarak eve dönmüştüm. Döndükten 4 ay sonra hastalandım. Annemle babamın birbirlerine bağırmalarını engellemeye çalıştığım bir akşamın gecesi uyumuştum, uyandığımda başımda serum asılıydı. 5 gün boyunca gözümü açamamışım, ateşlenmişim, ateşim inmemiş. Kendime geldiğimde bana derdimin ne olduğunu sordular. Üniversite okumaya gittiğim şehirde başıma bir şey mi gelmişti acaba? Birileri bir şeyler mi yapmıştı yoksa ben mi bir günah işlemiştim? Sonra bana her bağırmaya başladıklarında kasılma krizleri yaşamaya başladım. O an hangi pozisyondaysam o şekilde kasılıp titremeye başlıyordum. Nefes alamadığım için babam kaşıkla ağzımı açmaya çalışırken dişimi kırmıştı. Cenin pozisyonunda krize girdiğim bir akşam öylece kucağına alıp hastaneye götürmüştü ve doktor fiziki bir şey yok psikiyatriste görünmesi gerekiyor dediğinde doktora saydırıp eve geri getirmişti. Baktım ki çare yok, ben kendim doktora gitmeye başladım. Devlet hastaneleri malum, yıllar öncesi daha da malum. Ya da denk geldiğim doktordan sebep bilemiyorum ama doktor "3 cümleyle anlat" dedikten sonra ilaç verip göndermişti. İlaçlarımı asla aksatmadım ama daha da hissizleşmiştim hatta alıklaşmıştım. Çünkü ocağın üstündeki demir tencereye elimle yapışıp salona kadar götürmüş ellerimin yandığını anlamamıştım. Sonrası hastane, eczane vs... Doktordan dönerken babam bunların ilaçtan dolayı olduğunu ve her Allahın günü birbirlerine giren, tartışan annemle birlikte, doktora ihtiyacım olduğunu düşünmediklerini söyledi ve doktoru ve ilacı bırakmamı emretti bıraktım. Bu sırada hiçbir yere CV göndermemişken Tübitaktan teklif geldi. Babam tamam her gün gider gelir demiş anneme. Ancak fatura hariç yerleşim masraflarını karşılayan, fazlasıyla yemek ticketı ve doğal olarak dolgun maaş veren tübitak, bizim semte yakın yere kadar servis gönderemiyormuş. Çözüm için anneme, "Babama sorar mısın, ne yapabiliriz" demiştim, babamdan da "Yapacak bir şey yok" cevabı gelmişti ve ilk fırsatım güle güle gitmişti. Yaklaşık 1 sene sonra benden ses çıkmadığı, hiç arayıp sormadığım için ünide aramın iyi olduğu hocalar toplanıp beni aramıştı ve bana öğretim görevlisi olmam için öneride bulunmuşlardı. O zamanın şartları ya 3 sene tecrübe ya yüksek lisans olduğu için, babam okumaya geri göndermişti. Üzerinden yıllar geçti, geri dönmedim. Pandemi oldu, ailemi özledim, tek başıma korktum, ağladım ama bir şey yokmuş gibi davrandım. Hem işime hem yüksek lisansıma devam ettim. 1.5 sene sonra, geçen sene, son ilişkim bitmişti. Evlilik düşündüğüm kişiyle yollarımı ayırmak istediğimde, canımla tehdit edildim. 2 hafta yemek yiyemedim, uyuyamadım. Buradaki çevrem ne olduğunu öğrendiğinde, benim için sorunu çözüp, tehditi ekarte ettiler, sağ olsunlar. Aileme tabi ki söyleyemedim. Halihazırda canımla tehdit edilmişken bir de ailemden erkek düşkünlüğümden dolayı mahvolduklarını, benim bacaklarımı kıracaklarını duymak istemedim. Spor yapmaya başladım. Her gün biraz daha zorluyordum kendimi. Canım yandıkça rahatlıyordum, yoruldukça düşünecek gücüm kalmıyordu. Derken sakatlandım, omuzda 2 kas yırtığı. Ameliyat eşiğinden döndüm ve sadece bir elimle bütün evin işini, yemeğini... neyini yapıyorsam yapmaya devam ettim. Ama artık o kadar zor gelmişti ki. Babam geleyim alayım dese de izin vermiyordum çünkü çalışıyordum onları riske atmak istememiştim. Olacak ya firmamla sağlık koşullarını sağlayamadıkları için yollarımı ayırdım ve kendimi 15 gün karantinaya aldım. 15 gün sonra babam geldi beni aldı ve dönerken bütün yol boyunca erkek kardeşimin yarattığı sorunları, dışarıya ne kadar açık olduğunu konuştuk. Eve gittiğimde 1.5 ay içinde annemden çok benim baktığım kardeşim, istediği saatlerde çalışmanın yeteceğini, oyuna daha fazla zaman ayırabileceğini söyletemediği için konuşmayı kesti. Annem önümdeki bardağımı almasını istemediğim için bağırdı ve konuşmayı kesti. Salonda yatıp kalktığım için evin diğer odalarında takılmaya başladılar. En son da babama bankayla ilgili bildiğim -direkt ilgili bankanın müşteri hizmetlerinden- öğrendiğim bir bilgiyi aktardığım için "Salak mısın öyle şey mi olur saçmalama" diye 15 dakika bağırmasına sustum. O da konuşmayı kesti. 1 hafta boyunca ramazanda iftarı salonda tek başıma sakat halimle yaptım. 1 hafta sonra babama evime dönmek istediğimi söyledim ve kendisi bağırarak benim ev dediğim yerin defterini düreceğini, beni göndermediğini söyledi. O an beynimden vurulmak nasıl bir şey, bir fikir edinmiştim. Akıl sağlığımı, huzurumu, neşemi koruyabildiğim tek yeri 2 göz odayı benden alacaklardı. Yine uyumaya başladım, kalan zamanlarda yarı bilinçli yarı bilinçsiz tv izliyordum. 1.5 hafta sonunda reklam arasında canıma kıymak için planlar yaptığımı fark ettim. Kurtarılma ihtimalinin olmadığı planlar hazırlarken buluyordum kendimi. Part time abim sayılabilen amcama durumu anlattım, o da beni aldı evime getirdi. Sonra derslerime çalışmaya devam ettim ama bir şeyler bozulmuştu içimde. "Evinin defterini düreceğim" dediği an böyle göğsümün ortasından aşağı bir şey ılık ılık indi. Ve o gün bugündür eskisi gibi olamıyorum. Hiçbir şeyi çok sevemiyorum, hiçbir zaman çok mutlu ya da neşeli olamıyorum. Önceden sokak kedileri için bir şeyler yapmaya çalışırken o günler bir kaldırım taşından farksız hale gelmeye başladılar. Ve buradaki dostlarım beni maddi olarak destekleyeceklerini, kafama bir şey takmadan psikolojik tedavi almamı söylediler. Allah gani gani razı olsun başladım, biraz ileri biraz geri giderek de devam ediyoruz. İlaçlardan da kafam güzeldi zaten pek yaşadım da denemez. Ama tutundum. Aynı hissizliğe tutundum ve kendime zarar vermeden dayandım. Yine de durumum elverdikçe ders çalıştım, dil öğrendim, farklı yemekler yapmayı öğrendim, kendim tarif geliştirdim. Bir kaç tane büyük yurtdışı firmalarından iş teklifleri aldım, görüştüm ama reddettim. O halimde babamla ters düşecek gücü bulamadım. Dün bir mail gördüm. Haftalar önce öylesine sertifikalı-sertifikasız astrofizik eğitimlerine bakıyordum, sınavları nasıl oluyormuş diye 2 tane de sınavına girmiştim. Hoşuma gidiyor evren işleri... Gelen mailde amerikada ilk 20deki bir üniversiteye %75 burslu kazandığım yazılmış. Gittim geçmişten girdiğim sınavlara baktım bir tanesi min astrofizik bilgisi ölçen, genel bir bölüm sınavıymış. Verilen iletişim numarası dışında üniversitenin numarasını buldum aradım ve doğru olduğunu teyit ettim. Çok sevinmiştim. Ne kadar ilaçlardan çalışamadığım için yüksek lisansımı dondursam da, gelen iş görüşmelerine giremesem de güzel bir şey başarmıştım. Uzun zaman sonra ilk defa mutlu olmuştum. Bu akşam babamın müsait olmasını heyecanla bekledim ve söylediğimde kızmaya başladı? Saçmalama dedi, seni kandırıyorlar dedi, öyle şey mi olur dedi, falcılık mı okuyacaksın dedi, hayal satıyorlar dedi... Dedi de dedi... Şimdi bana demeyin nolur "Konuşsaydın" diye. Konuşmayı yüzlerce kez denedim. "Şükret, hayattalar" da demeyin, evet şükrediyorum. Farkındayım da. Annesi, babası vefat etmiş kişilere göre şanslıyım, evet biliyorum. Ama yaşıyor olup da var olamamak diye de bir şey var. Bunu da fiziken aynı, duygusal olarak ayrı dünyalarda yaşamayan anlamaz. Evet anneniz, babanız sağ, çok şükür. Ama yanlarına gidemiyorsunuz, konuşamıyor, muhabbet edemiyorsunuz. Saçınızı okşatamıyor, ağzınızla kuş tutsanız bir aferin alamıyorsunuz... Hayatında bir kere aferin alabilmek için kimlik karmaşası içinde, bir ona bir öbürüne yaranamamak, birini tatmin etseniz öbüründen azar yemek ne demek, yaşamadıysanız bilemezsiniz. Amacım nankörlük değil, Allah şahit kendimi bildim bileli her gece Allah'a benim ömrümden alıp onların ömürlerine katmasını diliyorum. Hem ne olursa olsun sevdiğim için, hem de gördüğüm kadarıyla yaşamayı benden çok sevdikleri için.. 33 senelik ömrümü bir gün bile şunu yapmak istiyorum hadi yapayım fikriyle geçirmedim. Annemle babamı ne mutlu ederse onu yapmaya odaklandım. Karşılığında saçımı okşamalarını bile istemedim. Bir kere aferin deselerdi yeterdi. Demediler. Dedirtemedim. Evlenmek istemedim, istemiyorum. İyi olduğum zamanlar ya kariyer yapmak istiyorum şöyle ses getireninden, çok para kazanıp, para derdi olanlara yardımcı olmak istiyorum. Bunu niyet ettiği iyiliği göze sokmaya çalışıyor olarak düşünmeyin, bu maksatla söylemedim. Sadece istiyorum ki çözülebilecek sorunları çözmeye yardımcı olayım. Çünkü hayatımda hiçbir sorunu çözemedim. Ve böylece eriyerek gideyim, miadımı doldurayım. Bir eş istemiyorum, çünkü gerçekten sevgiye ya da aşka inanmıyorum. Bugüne kadar bütün ilişkilerim; bir ilişkiye başlayana kadar beni şımartan, ilgi alaka gösteren, ilişkiye başladıktan sonra da emirler yağdıran, "dışarı çıkamazsın, bunu giyemezsin" diyen, ihtiyaçları olduğunu bildiren, bu sebeple okulu, kariyeri bırakıp ya bir an evvel evlenmek isteyen ya da evliliğin aslında kağıt üzerinde bir anlaşma olduğunu öğretmeye çalışan tipler oldu. Her ne kadar hususi olarak aynı karakterlerle tekrar denememeye dikkat etsem de, kader motifi ya, sonuç hep aynıydı ve hep ben suçluydum. Zaten sanayi bölgelerinden geçen büyükşehir otobüslerinde her etüt öncesi ve sonrası cinsel tacize uğrayan ben, ilk tacizimle mezun grubu dershanemde tanıştım. Geometri öğretmenim bire bir etüt sırasında birden dudağımdan öpmüştü. Sonrası da malum, ihtiyaçlar hiyerarşisi. Kendimi bulamadım hiçbir yerde, kendimi kimsenin kanadı altına sokamadım. Kaldı ki cinsellik isteyeceğim... İstemiyorum. Bugüne kadar yaşamadım, ama babamdan korkuma değil. Allahtan korkuma... Yıllar önce gerçekten "Evde kaldım, ölüm bir anlık bir ölsem kalsam kimsem yok kimsenin haberi olmaz" diye evlenmek istemiştim ama artık gerçekten istemiyorum. Ben sadece aileme yaranmaya çalışırken büyüttüğüm kanatlarla 1-2 yıl bile olsa uçabilmek istiyorum. Annem babam sağken, "Allahım ya sen kurtar, ya birini gönder o kurtarsın" diye binlerce kez dua ettiğim için, birilerinin hayatına dokunabilmek istiyorum. İyi biri değilim, zorlu bir karakterim var yanımda kimse durmaz genelde. Zaten kimseyi de istemiyorum. Sadece kaç gün ömrüm kaldıysa, bu yaştan sonra biraz istediğim gibi yaşamak istiyorum. Denemek istiyorum. Babamın yanında araba sürerken korkumdan elim titrer, doğru düzgün süremem ama yalnızken orta halli bir araba alıp ona atlayıp yolda olmak istiyorum. Nereye gittiğim önemsiz. 2 göz oda evimde kendi kendime neşelenebiliyorum, kendimi geliştirebiliyorum. Kimseden de destek istemiyorum, sadece anne-babam gölge etmesin istiyorum. Ben de biliyorum başımı alıp gitsem ne yapabilirler ki... Ama halihazırda çok kıymetli oğulları onları üzerken bir de ben mi dert olacağım? Ya da biraz ısrar etsem "Evlatlıktan reddederim", "Bacaklarını kırarım" cümlelerini duymaya vallahi billahi gücüm kalmadı. Doktorumla seanslara devam ediyoruz ama 2 gündür Allah nazardan saklasın iyiyim galiba derken, bugün güzel bir ünide güzel bir bölüm kazandığım için azar yediğimde yine dayanma gücüm bitti. "Yoo, bir şey yok ki, bir şey olmadı ki" maskem yüzümde durmuyor artık. Nasıl denersem deneyeyim, ne çözebildim ne durumun beni bu kadar etkilemesini engelleyebildim. Kimseden hiçbir şey istemiyorken, hiçbir şey elde edememek farklı bir boyut ve ben bu boyutta yönümü şaşırdım. Buraya kadar okuyan olduysa, öncelikle teşekkür ederim. Fikirlere açığım. Sadece yapıcı olursa sevinirim, çünkü şu an "Sen de öyle yapmasaydın, şükret şükret neleri var neleri, onlar seni dışarıya karşı korumak istedikleri için böyle yapıyor" gibi şeyler yazmayın nolur. Beni bugüne kadar "dışarısı" hiç üzemedi, kıramadı, ağlatamadı ya da zarar vermesine izin vermedim. Beni "içerisi" yedi bitirdi. Ben de dönmek istiyorum bu uçurumun kenarından... Ama ne adım atacak gücüm kaldı ne de nereye gidebileceğimi biliyorum. Lütfen görebilen varsa söylesin... Bir insandan bir insana bir öğüte, bir dala, bir ele çok ihtiyacım var... Umarım yaşarken kıymet bilirsiniz ve kıymetiniz bilinir... Allaha emanet...

hepsini okudum sonuna kadar nolur kendinize iyi davranın kıymetli olan sizsiniz

Böyle kötü anne babayı sevmemiz gerekmiyor. Bu dünyada kimse kimsenin malı değil, sahibi değil, sizi üzen anne, baba, eş kim ise onların hayatından uzaklaşmalıyız. Sakın suçluluk duymayın, bize öğretilen bu. Şunu unutmayın gençler seven insan sevdiğinin zarar görmesini ve üzülmesini istemez, aksi halde sevgiden bahsedilemez. Herkes egosuna sahip olsun.

Çektiği sıkıntılar doğrudur belki ama sürekli uyurken ayağına gelen bu inanılması güç iş tekliflerine inanmadığımızı söyleyince bir daha girmedi, kaç günlük konu zaten öyle havada kaldı.

Hepsi de evde uyurken gelmis onune. Yersek.

Sana diyebileceğim tek şey önce " kendine saygı göster.." Sen kendi kul hakkına da giriyorsun sana zarar vermelerine rağmen hala aman onlar iyi olsun, aman onlar gülsün... Artık kendinin bir birey olduğunu kabul et ve ruhsal olarakta uç onların bu karanlık zihniyetli hanelerinden... Sana komple silde denmez.. Cellatına aşık olmuş birine denilecek tek şey herhalde bari mesafeni bil... Ve şu zekanla hayatını yaşa artık... Farkındamısın bilmiyorum ama.. Aman onlara bişi olmasın diyorsun ya... Onlar da birgün ölecek... Herkes gibi... Sen de birgün öleceksin... Onlarda bir kere geldi bu dünyaya sende... O zaman sende hayatının değerini bil artık...

Uzun olmasına rağmen okuyan okuyamayan herkese teşekkür ederim. Sanırım ne olursa olsun son bir defa güçlü durmam gerekiyor. Öyle yorgunum ki, sabahları uyanınca salona gidip biraz dinleneyim diyorum? Bu yorgunluğa rağmen inşallah yapabilirim. Kimseye zarar gelsin istemiyorum, yeryüzündeki herkes mutlu olsun istiyorum. Pollyannacılıktan değil, herkes mutlu olsun ki insanlar birbirlerinin mutluluğuna huzuruna göz dikmesin istiyorum. Neyse kusura bakmayın çok yazmışım ben de dönüp bakınca şaşırdım. Tekrar teşekkürler, dik durmaya çalışacağım...

Bende majör depresyon tedavisi görüyorum, bu rahatsızlık normal durumları bile olduğundan daha trajik değerlendirmeme sebep olabiliyor bazen, karar mekanizmamın ciddi zarar gördüğünü olayları doğru değerlendiremediği düşünüp için çıkamadıgım çok oluyor. Sizde durumu tetikleyen birçok faktör de var tek basınıza bunlarla baş edemezsiniz, ailenizden ihtiyacınız olan desteği görmeniz de mümkün gözükmüyor. Aynı rahatsızlıktan muzdarip biri olarak size diyebileceğim en iyi öneri ailenizde olsa size iyi gelmeyen insanlardan bir müddet uzak durun ben demiyorum ki restler çekip kırıcı sözler söyleyin ama hayat sizin siz hayattan beklentilerinizi doğru belirleyip kararlı davranırsanız insanlar da durmaları gereken yeri zaman içerisinde anlayacaktır

Biliyormusun artik kimseyi memnun etmek zorunda degilsin. Ben de senin gibi herkesi memnun etmeye calistim ama edemiyorsun mumkun degil. Once kendini memnun edeceksin ki digerlerini de otamatik olarak memnun olsun ki olmasa da kendileri bilir. Sana tavsiyem yazman, yaz herseyi yaz, hayatini yaz. Dert ortagin defterin olsun yazdikca rahatlarsin. sonra istersen sil ama once yaz. Istersen bana mesaj atabilirsin oradan yazisabilirsin istersen eger.

Mune konuyu bdvye taşır mısın?

Allah yardımcınız olsun gerçekten ben okurken dayanamadım siz senelerce nasıl dayanmışsınız

Ne olur kusuruma bakmayın, belli ki zor durumdasınız, Allah selamet versin, feraha çıkarsın inşallah. Ben sizin ne eğitimi aldığınızı bile anlamadım ücra bir yerde kız kuran kursu, sonra iki yıllık üniversite derken bu kariyer basamakları nasıl yığıldı önünüze? Birçoğumuz üniversite okudu, çok başarılı olanlarımız da var, hocaların toplanıp bir öğrenciyi arayıp da aramıza dön dediğini ilk kez işitiyorum. Ya da Tübitaktan Amerikadan gelen teklifler vs vs. İnanmadığım için özür mü dilemeliyim bilemedim, çok garip bir konu.

Ama konuda tutarsızlıklar yok mu siz ve ben ailelerimizden kaçmak için her şeyi yapmışız. Konuyu sahibi her gelen teklifi reddetmiş. Bir de üzerine ailemi özledim falan demiş

Merhaba yavrum, 57 yaşında bir ablanızım, benzer sıkıntılarla büyüdüm, geçen ay babam 83 yaşında vefat etti ve ben sevindim biliyor musunuz... Ailelerin eziyetlerini yaşayan çocukları gördüğümde çok üzülüyorum. Çünkü bu insanın hayatı boyunca mutsuz olması demek. Hiç bir şey ile mutlu olamamak demek... Hayatta mutlu olmak istiyorsanız çalışıp para kazanıp güçlü olmak, kendi ayağının üzerinde durmak. Sen güçlü olursan herkes sana saygı duyar ve sever. Tek terapi de sokakta yaşayan hayvanları beslemek ve hayvan sevgisi..

Konuyu okuyunca elime bir sopa alıp saatlerce dövmek istedim anne ve babanızı. Buradaki kadınların tamamı şu an size sarılıp sizinle ağlamak istiyordur emin olun. Lütfen tedavinizi bitirip hayata onlarsız olarak geri dönün. İnanın hepsini sizinle yaşadım hıçkıra hıçkıra ağlıyorum

Önyargılı insanlar çok olduğu için kendinizi korumaya çalışıp "Bana bir şey demeyin lütfen." diye adeta duvar ördünüz. İYİ DE YAPTINIZ. Kendinizi koruyabiliyorsunuz demektir bu. Bizi yetiştirenleri seçemiyoruz ama kendimizi onlardan KORUYABİLİRİZ. 31 yaşında bir kadınım. Babamla bazı sıkıntılarım var. Fakat kendimi korumayı öğrendim. Ben artık direksiyonun başındayım. Kendime öz şefkat terapileri uyguluyorum mesela beni üzen bir anı var. Çocukluğumda yalnız kalmışım, işte o ana bu yaşımla gidip o çocuğa sarılıyorum, babamın da sarıldığını hayal ediyordum. Aslında kötü bir insan değil babam. Onların da kendi travmaları var. Yetersizlikleri. Bu bir bahane olamaz elbet ama o değişmiyor diye BEN KENDİMİ ARTIK ÜZEMEM. Lütfen yalnız olmadığını bil. Biz artık yetişkiniz. Kendi yaramızı kendimiz saracak yaştayız. Sizi tanımıyorum. Fakat manen yanındayım. SEVGİLERİMİ YOLLUYORUM.

Sonunu getiremedim. Normal degiller böyle insanlarin cocuklari olmamali iste olan cocuklara oluyor. Sakin dönmeyin o eve mümkünse görüsmemeye calisin.

ilk bölüm bakmıştım sonra izlmedim ama konusunu duydum evet orda da kız güldü diyeydi sanırım anne bildiği normalde anneanesi bekaret testine götürdü çoğu yeri uyuşuyor tek fark kız ünv bulunduğu şehirde okudu ama karekterleri aynı konu sahibiyle Allah kolaylıklar versin bazen isyan iyidir konu sahibesi kır zincirlerini dünyaya 1 kere geleceğiz

Vallahi normalde saf gibi inaniyorum fake konulara, ama bu konu kendini asmis, hic inandirici degil.

Toplumun kanayan yarası bu. Sevgisiz buyuyen cocuklar ve ondan sonrasi ah... Sercelask

Konunu yeni okudum çok üzüldüm şuan nasılsın merak ettim inşallah kendine güzel bir hayat kurmussundur sorunlarının üstesinden gelmişsindir

Bu kadar eğitimli bir insan iki kara cahilin her dediğini niye yapıyor ki? Neden arayıp her şeyi haber veriyorsunuz? Siz sorarsanız karisirlar. Sizinki anne babaya nankörlük değil de sanki şey gibi... hani İnsan sadece Allah'a kul olmalı, siz onlara da kul köle olmuş gibisiniz. Allah'in verdiği biricik canı, bedeni, aklı heba etmişsiniz. Bir hesap sorulursa burdan sorulur herhalde.

Canım çok geçmiş olsun öncelikle çok çok üzüldüm yaşadıklarını ama ben de senin gibi travmalı bir çocukluk getirdiği geçirdiğim için seni biraz olsun anlayabiliyorum sadece şunu söyleyeceğim bana kızma lütfen ama Annen ve baban psikolojisi normal olmayan insanlar ve bunun etkisini acısını tamamen senden çıkarmışlar kendi doğrularını senin üzerinde deneyip seni o şekilde yetiştirmeye çalışmışlar ve bu seni sende inanılmaz travmalar bırakmış buna rağmen bir şekilde okumuşsun tam orayı okuyamadım ama kendini kurtarmışsın diyebilirim bence ailenle arana bayağı bir mesafe koy artık büyüdün genç bir kadınsın 30 yaşındasın babanın annenin lafıyla hareket etmek kendi yolunu çiz ve geçmişi kapat geçmişi bunlara düşündükçe düşündükçe daha çok yıpranırsın ve bu geri dönülmezsen de yaralar bırakır bırakmış daha kötüsü olur bence ailenle annem ve babanla arana mesafe koy gerekirse güzel bir evlilik yap çocukların olsun hiçbir şey yapmasam bile kendi hayatını kur ve onlardan uzak dur başka yolu yok canım sende sorun yok sorun onlar da çünkü sen sorunlu bir insan olsaydın kişiliği bozuk ya da zekasına problem olan bir insan olsaydın bu kadar eğitimli olamazdın okuyamazsın bu senin suçun senin kabahatin değil bu hayatı sana bu dertleri bu üzüntüleri yaşatan bu travmalar sana yaşatan onlardır ailendir senin hiçbir suçu yok ben yine de azminden dolayı seni tebrik ediyorum lütfen dediğim gibi ailenle arana mesafe koy kendi yolunu çiz bunları da düşünme düşündükçe daha kötüye gidersin

Yahu bence dizi film senaryosu bu resmen. eğer gerçekse böyle insanlara akıl erdiremiyorum. küçükken öyle alışıp yetişmiş olabilirsin ama anlatacak kadar olayların farkındaysan neden hala tıpış tıpış o eve gidiyosun günlerce kalmak için. madem kendi hayatını kazanacak gücün var okuyup çalişabiliyosun kendi evin var ne akla hizmet daha olacakları bile bile kalmaya gidiyosun. resti çekip telefonu değştirmek çokmu zor. mecburmusun onlara. yada görmediginde özleminden yanıp tutuşuyonmu hiçbiri değil. bence bu ızdırap ona keyif veriyo ki kendi ayaklarıyla aile bahanesiyle gidiyo. aklı fikri yerinde herşeyi tam para kazanan biri mantıklı düşünüp o eve adımını atmaz arayıp sormaz. onlar anne baba değil bir insann tanımadıgı insana bile davranamazken anne baba diye hürmet etme zorunlulugumu var. acizmiisiniz mecburmusunuz. ay sinirlendim ya

Çok üzüldüm be çocuk tek nefeste, göz yaşlarımla okudum. Burda ara ara yazıyorum Herkes Anne baba olamaz olamaz.. her babayiğit yapamaz onu. Nefes alamadığında, mutlu olduğunda her anında yaz buraya yanındayım yanındayız. Elbet bir gün kıymet bilenler etrafına doluşacak sende korkmadan, kalbin ağzında atmadan güzel günler, güzel anlar yaşayacaksın.

Çok üzüldüm. Sizin yaşınızdan itibaren aynı şiddette çok uzun süre anne ve baba şiddeti yaşamış ve aralıklı olarak psikologlara taşınmış biri olarak toksik ebeveynler, mutlu olma yanılsaması adlı bana tavsiye edilen iki kitabı ben de size tavsiye edeyim. Onlarla ilişkinizi çok minimuma indirin ve iyi ve düzgün birinine de aklinizi ve kalbinizi acın. Tüm erkekler babanızın modelinde olmak zorunda değil. Umarım kolay atlatırsınız B

Ailenizin yanına gidebilmek açısından son bir kez güçlü olmanız gerekmiyor. Onları artık yok gibi kabul etmeyi ogrenmeniz gerekiyor. Kendiniz bir işe girip hayatınızın kontrolünü elinize alabilmeniz için son bir kez güçlü durabilmeniz gerekiyor. Konu geçen senenin konusuymus bu arada. Neyi seçtiniz, naptiniz bilmiyorum ama umarım iyisinizdir. Siz onlar değilsiniz, siz okul yasamanizda merak duyan, kendi kendini geliştiren, çeşitli aşamalar kazanmış o kisisiniz. Hayatınızın kontrolünü elinize alabilir, onlar hayatta da olsa sanki yoklarmis gibi çevrenizdeki tüm insanlar ile yeni arkadaşlıklar kurup hayatınıza devam edebilirsiniz. Lütfen bunu seçin, tekrar tekrar aynı şeyi yapıp farklı sonuç beklemek ahmakliktir diye söz var. Bu da öyle. Bu sefer falanca ne sebepten sizi salonda yalnız bırakmalarina hiç gerek yok. Gitmeyin o hapishaneye. Kendinizi seçin, arkadaşlarınıza sıkı sıkı tutunun. Terapiye devam edip gerekirse ilaclarinizi kullanın ama kendinizi seçin. Yolunuz açık olsun. Önceki

aileler kendi yasadığı yerde asırı baskıcı olurken, üniversiteye yollayabiliyo. ben köyde büyüdüm. mahallede kahvehane önünden gecerken Babam beni izlerdi bakıyor muyum diye. evimizin karşısında bri erkek otursa cama bakardı orda mıyım diye. annem iç çamaşırımda leke görse hesap sorrardı naptın sen diye. okula geldim devam etti. calısmak istedim aylarca konusmadular. facebook fotomu komsu göörmüş babam bana kahpe dedi. en son rest cektim işe girdim yurtdısına cıktm ve cile kısmen bitti. döndüğümde bambaşka bir hayat vardı fake oldugunu düşünmüyorm

Aynen öyle bravo

Ne yazık ki sizin gibi hayatı travmalarla dolu çok insan var. Ama hepsinin olaylara karşı duruşu farklı. Siz belki daha duygusal yaklaşıyorsunuz olaylara. Artık 33 yaşına gelmiş biri olarak silkelenip kendinize gelmeniz lazım. Eskiden psikoloji nedir kimse bilmiyordu. Simdi büyükler bile sürekli psükolocum bozuldu deyip onun arkasına sığınıyor. Günlük yaşantıda en ufak bir şeyle başa çıkamayınca hemen terapi ihtiyacı. Bunları dalga geçmek ya da küçümsemek için söylemiyorum. Anne babalarımızın böyle imkanları yoktu. Çoğumuz sert bir disiplinle, yanlış muamelerle büyüdük. İlla ki bunlar her birimizin yaşantısında tercihlerinde iz bırakıyor ama kimimiz bu konularda daha zayıf. Şahsen ben böyle şeyleri bu kadar içselleştirip kendime dert edinmedim. Zorlu koşullardan kurtulmanın yollarını aradım hep. Bizim kurtuluş yolumuz düzene boyun eğip, okuyup, ekonomik özgürlüğünü kazanıp kendi ayakları üzerinde durmaktı. Z kuşağı ile en büyük farkımız bu. Allah aşkına ebeveynlerimizin karşısına geçip "benim tercihlerime saygı duymalısınız, bu benim kararım" deyip odasının kapısını vurabilecek kaç insan vardı. Ailelerimizi ikna etmek için kırk takla aşardık. Kolay bir hayatınız olmamış ama anlattıklarınız bana çok tanıdık geliyor. Kimini kendimde gördüm, kimini yakınlarımda. E kimimiz kendi ayaklarının üzerinde durdu, kimimiz sizin gibi tökezledi. Tedavinize devam edin ama bu kadar kafaya takmayın. Eski kusakla iletişim kurmanın yollarını öğrenememişsiniz. İlla ki aileye ihtiyaç duyuyorsanız her şeyi onların istediği gibi gösterip kendi hayatınızı da istediğiniz gibi yaşayacaksınız. Yeri geldiğinde zincirleri kırmayı da bileceksiniz. Ne yapabilirler ki size? Gücünüzün farkında değilsiniz. Başka bir eve taşının, keyfinize bakın. Çalışıyorum yoğunum deyin çok görüşmeyin. Hatta hiç görüşmeseniz daha iyi ama siz ailenin sevgisini kazanmaya çalışıyorsunuz. Onların sevme şekli böyle Değişmezler. Katlanmak zorunda değilsiniz. Ya umursamayıp bildiğinizi yapacaksınız ya da tamamen iletişimi keseceksiniz.

Hepsini okudum belki sonunda güzel şeyler olmuştur diye. Bekaret testinde gözlerimde yaşlarin dolduğunu farkettim. O an öyle sarılmak istedim ki o kıza. Üç gün aç durmuş kuzum benim. Ailen normal değil ve onlara karşı borçlu hissetme artık. İletişim halinde olabilirsin tamam ama onbeş yaşında ki halin gibi babanın şunu yap bunu yapma demesine izin verme. Kimse haksız demez ayrıca sizi hasta etmişler resmen. Yakın olmak isterdim üzülme deyip sımsıkı sarılmak için. Bundan sonra ailenizi ikinci plana atıp hayatınızı daha rahat yaşamaya bakın daha da hasta olmadan bir süre iyi gelmeyen insanlarla iletişimi kesin. Lütfen. Gerçekten yazarken ağlıyorum. Nasıl dövdüler ve saatlerce kıpırdamadan kaldın orda ah kuzum ah. Bundan sonra kendin için yaşa mutlu ol. Allah'ım güç afiyet ve mutluluk versin

Kazandığınız üniversiteye basıp gidin.. Bırakın kim üzülürse üzülsün, elinizden geleni yapmışsınız! Bu sizin hayatınız ve bu zaman kadar nasıl yaşadıysanız unutun ve bundan sonra kendi hayatınızı yaşayın. Hayatım alt üst olur diye korkmayın muhtemelen Şems'in sözünü duymuşsunuzdur. Hayatınızın altının üstünden daha iyi olup olmayacağını bilemezsiniz. Şurada okurken yazınızı ben hislerimi kaybettim resmen, siz değerli bir insansınız lütfen kendinize de bir şans verin. Bu hissizliği yaşamak zorunda değilsiniz neler başarmışsınız ve kendinizi de şuan içinde bulunduğunuz durumdan kurtarabilirsiniz. Hiç bir şey için geç değil bir hikaye vardı belki bilirsiniz kendi yattığı akıl hastanesinin doktoru olan bir bayan vardı Mesela onun hikayesini örnek alabilir ve kendinize çok farklı bir yolda çok farklı bir hayat çizebilirsiniz. Rabbim yolunuzu güzelleştirsin ve kolaylaştırsın umarım bundan sonra ki hayatınız geçmişinizdeki karanlık izleri silecek kadar güzel olur.

Tamamını okudum. Siz çok güçlü bir kadınsınız ben de zor şeyler yaşadım, intiharı düşündüm ama sizin yaşadıklarınızı yaşamış olsaydım birkaç defa bunu yapmış olurdum. Gerçekten güçlü bir kadınsınız tekrar söylemek istiyorum. Lütfen bu hayatın sizin olduğunun farkına varın. Mesleğiniz var birçok başarınız var bunları değerlendirin evde durmayın. Siz evde oturup tv seyredecek bir insan değilsiniz. Hayat sizin onlar sizi dünyaya getirmiş olabilir ama asla saygı duymamışlar ve böyle insanlardan o güzel sözleri duymanızın imkanı yok. Beklenti olmazsa üzüntü de olmaz. O evden ayrılın, o güzel işlerden birini kabul edip kendinizi gösterin, görmezler zaten de en azından kazandığınız parayla susturun ağızlarını. Sizin yaşadıklarınızı yaşasam çok seneler önce o evi terk etmiş olurdum. Evlatlıktan reddetme konusuna gelince de bence Allah sizin içinizi biliyor niyetinizin güzelliğini görüyor bu yüzden affeder sizi. Aileniz ise bir süre kızar küser ama o evden ayrılıp hayat kurmak reddetmeye sebep değil, o kadar büyük bir hata değil. Size şu an zor gelebilir ama inanın değil. Psikolojik destek almayı bırakmayın, Kitap okumayı bırakmayın bunlar insana iyi gelen şeyler. Bu ülkenin sizin gibi birikimli insanlara ihtiyacı var. HAYATINIZIN 33 YILINI ONLARA VERMİŞSİNİZ BUNDAN SONRASINI KENDİNİZE SAKLAYIN. İyi haberlerinizi bekliyor olacağım. C

kim sana haline şükret desin ki? bunu dediğine göre hala haksız olabileceğini vs düşünüyorsun. ailen tam olarak ruh hastası ve seni de hasta etmişler. olabildiğince uzak dur görüşme. mutlaka terapi al. maddi birikim yapmaya çalış, imkan varsa kesinlikle aynı evde yaşama onlarla.

Sinirden okuyamadım bende, bu varlıklar, varlık dıcem cunku ınsan olamazlar, sana evlatlık muamelesı yapıyor resmen hic bir anne baba cocuguna bunları yapmaz yapmamalı yapıorsa onlar normal bıreyler degıldır, boyle geri kafalı salak kişiliklerin ürememesi gerekıyor cıddwn ruh hastası gibi tavırlar sergılıyorlar, neyse yardım ıstıyorsun madem benden sana guzel bı tavsıye kımseden medet umma, bambaska bi sehıre tasın tanıdık olmayan bir yere git herkesten uzaga yenı bı hayat kur kendıne ıstemedıgın surece hayatına kımseyı alma maddi olarakta kımseye bagımlı kalma bu soyledıklerım kolay degıl bılıyorum ama en azından cabala asla vazgecme bu hayat swnın hayatın kimse sana ne yapacagını soyleyemez birde kadınların ke dını savunması icin egıtım verıyorlar oraya da git hakkından gel kendını koruya bıl hıc bır zaman pes etme mutlu olmaya bak :)

Sen de kaçamıyorsun ailenden, nasıl kaçmak ki seninki. Sonuç olarak ben konuya inandım, ha ben inansam da inanmasam da yaşayan bilir ne yaşadığını. Nice iş kadınları yöneticiler var kendisine köpek muamelesi yapan adamı def edemiyor konuları bdvde mevcut. Kaldı ki bu aile, bu toplumda ailen öl dese ölmen lazım algısı var. Ha inanmam da beni mal falan yapmaz. Bazılarına göre yapıyorsa da umurumda değil

Ndkejdks vallahi kırmıyayım dedim ama al benden de o kadar bu kadar da sallanmaz

Malesef bu hayatta Anne ve babalarımız ailemizi seçemiyoruz küçükken onlara muhtacız onların kurallarına göre hareket etmek zorundayız.. Ama buyudugumuzde herseyin farkında oluyoruz ve kendimize bir yol cizebiliriz. Sen küçüklüğünden beri hep işkenceye şiddete maruz kalmışsın psigolojin bozulmuş ailenin sana yaptıkları çok ağır şeyler herkesin kolay kolay kaldıramayacağı şeyler.. Ama sen başarmışsın okumuşsun güzel iş teklifleri almışsın ve en önemlisi de hala ailene karşı olan saygını kaybetmemissin.. Herkesin hayatta bir imtihanı vardır seninde imtihanin Ailen olmuş... Ama artık ömrünün yarısını şiddetle geçirmişsin sence de yolları ayırmanın vakti gelmemiş mi? Artık hayatını kurtarabilirsin başka şehire yerleş başka ülkeye git hiç birsey icin gec degil bu saatden sonra bunlara katlanmak zorunda değilsin. Hayat çok kısa yapma bunu kendine git ve ömrünün kalan kısmını huzurla yasa.. Evet bir yanın yangın yeri olacak ama onlarda birgun yaşlandığında veya ahiretde sana yapılanın hesabını vericekler.. Senin kıymetini anlayacaklar. Git kurtar kendini artık daha ne neyi bekliyorsun..

Boyle anne baba olmaz olsn. Sananen cok darbeyi vuran anneden cok baba olmus aslinda. Kendi sagligin icin iletisimi kesmen yoluna bakman gerekiyor ya cok uzun yazmissin canim ben hepsini okuyamadim ama yorum yapmaya kalkarsak yorumla herseyi yazamaz insan psikiyatriye devam etmen gerekir. Allahim sana bir cikis yolu gostersin insallh