Bir kül tablasının itirafları... Ben bir kül tablasıyım. Neredeyse bütün zaman boyunca pis bir haldeyim. İçim hep izmaritler ve kül dolu. Bir sigara sönünce öbürünü hemen yaktıkları için beni yıkamalarına pek vakti olmuyor. Güneş yada temiz havayı gözüm neredeyse hiç görmez. Belki de ışığın önünde, bahçenin ortasındayım, ama yukarıdakileri hiç göremiyorum. Bu belkide hep insanların karanlık, stresli ve yorgun tarafları ile yüzleştiğim içindir. Sanki bütün günün sinirini benden çıkartıyorlar. Buraya sık sık gelen insanları artık tanıyorum. Tabii ki onlar beni fark etmiyorlar bile ama ben onları her şeyiyle tanıdım.. A.40 yaşında, firma müdürü. Uzun boylu, ince, esmer bir adamdır. Jazz ve blues dinlemeyi sever. Nina Simonenin keskin sesi altında, kaç günbatımını bitirdik, Allah bilir. Harika bir aileye sahiptir, ama zor bir zamanında, başka bir kadınla bir münasebete girdi. Şimdi köpek gibi de pişmandır, ama hiç bir şeyi riske atmadan bu işten nasıl sıyrılacağını bilemiyor. Her şeyi çok düzgün ve dikkatlice yaşayan birisi olarak bilinir, belki hayatında ilk defa böyle bir karmaşanın içinde bulunuyor. Böyle insaları sinirli görmek çok ilginçtir. Bir de sigarayı nasıl içtiğini bir görün, yiyip bitirecekmiş gibi. Ak ciğerleri o an patlayacakmış gibi duruyor. Gözleri kanlı, kanlı patlamaya hazırlayan bir volkan gibi. Xh.23 yaşında, bir reklam şirketinde fotoğrafçı. Çok zarif bir tarzı var ve çok zengin bir iç dünyaya sahip. Güzel giyinmeyi sever, gerçi güzeldirde kendisi. Yaşıtlarından çok daha zekidir, ve ondan hoşlanıyorum çünkü konuşurken saçmalamıyor. O etli, koyu bir kırmızı rujla boyadığı dudaklarının sigarayı nasıl çektiğini görmekten daha hoş bir şey yok. Her zaman sigarasında dudaklarının izi kalır. Sigara içerken bile çok cilveli bir hali vardır. D.35 yaşında, evli,3 çocukları var. Eskiden güzel bir kadındı herhalde, bu gözlerinin şeklinden ve kapağından belli oluyor, şimdi ne kadarki şişseler bile. D. asla dışarıya gözlüksüz çıkmaz. İnsanlara merdivenden düştüm yada bir yere çarptım yalanlarını söylemekten hoşlanmıyor. Bu yaştaki bir insana böyle bir saçmalığı yakıştıramıyor. Severek evlenmişti, ama eşi bir süre sonra çok özel dayakçı, alkolik bir yaratığa dönüşmüştü. D.'nın dışarıya çıkma hakkı yoktur. Gizlice çıkyordur, bugün gibi. Çıktığında da özel bir şey yapmıyor zaten, hep buraya gelip, sigara içer. Elleri tüm zaman boyunca titreyip duruyor, kafa damarları çatlayacakmış gibi atar. Kaybolmuş ve korkak bir bakışı vardır. Sürekli yoldan kimlerin geçtiğini kontrol eder. Sigarayı hızlı ve benim üzerimde sert basarak söndürür. Sonra geldiği gibi, bir gölge imişçesine buradan uzaklaşır. J.14 yaşında, lise öğrencisi. Buranın en yeni ziyaretçilerinden, ama en sık uğrayanlardan diyebilirim. Halen çocuksu bir görüntüye sahip yüzü, birkaç ergenlik çağı sivilcesinin yatağı olmuş. J. kendisinden nefret eder. Aslında tek sorunu, birkaç fazla kilosu, ama bundan dolayı kendisini yarım bir insan gibi hissedip, herkesten uzaklaşır. Hep yalnız kalmak ister, sonsuza kadar mümkünse. Sigarayı öyle bir çeker ki sanki, boğaz yerinde elektrik süpürgesi varmış izlenimine kapılıyorum. Bazen gözlerinden yaş akar, ama onları hemen siler. Kendisini bu halde iken beğenmiyor.. P.65 yaşında. Emekli bir edebiyat hocası. Çok da sert bir hoca imiş zamanında. Bu narsistlikle karışık sertliği halen yukarıda kalkık duran sağ kaşından görebilirsiniz. Her zaman yanında bir kitapla gelir. Çoğunlukla okurken sigarasını unutur, o sönünce yenisini yakar, o da sönüce yenisini, ve böyle devam ediyor. Uzun saatler okuyarak geçiriyor. Okumasına her zaman sert, şekersiz bir espreso eşlik eder. Yüzü asla gülmez. Okurken rahatasız edilmesinden hoşlanmaz, belki bu nedenle hep yalnız gelir, hiç birisiyle geldiğini görmedim bugüne kadar. Bazen okurken sinirlenip, kendi kendine konuşmaya başlar. İşte böyle, herkes buraya rahatlama yada az da olsa huzur bulmaya geliyor. Sigaranın eşliğinde. Sigara bu eski dost. Kimse beni fark etmiyor. Ben ki baş aktris olan sigaranın yanında, sönük bir yardımcı aktris olarak kalırım. Belki sigarayla aynı işlev, görmediğim için kimsenin umrunda değilim ben. Zaten, yan/ tamamlayıcı kahramanların kaderi hep böyle değil midir ki?