selamlar canım.. öncelikle sana tavsiyem doktora gitmekten psikoloğa gitmekten korkma çünkü hiç sorunu olmayan insanlar bile en ufak bi sıkıntı stres durumlarnda psikologlara gidip ya da değişk yollarla kndilerini rahatlatıyorlar. önemli olan da zaten bu sıkınıtılar birikmeden ortadan kaldırmak. ilk olarak bi uzamn psikologla görüşmen de fayda var tabiş hersey senin elinde bütün bu farkında olduğun eksikliklerini düzeltmek senin elinde. asla vazgecmemelisin çünkü bi çocuğun varmış Allah bağışlasın.. gecen televizyona bi kadın çıktı senin çocuğn yaşlarında bi kız çocuğu var ve kadın çok şişman belki izlemişşindir. kadın çocuğu kötü etki, lenmesin die onunla istedği gibi gezip tozmak için, arkadaşları kzıyla senin annen çok şişman diye alay ettikleri için inanılmaz derecede zayıflamış. 80 90 kilo falan. aklımda kaldığı kadarıyla. ve kadın herseyi çocuğu için yaptığını söyledi çok etkilendim.. örnek bi olay.. sen de çocuğun için biyerlerden başlamalısın bence. kendine güvenmeyi zorlukların üstesinden gelerek başarmaya çalışarak öğrenmelisn. çünkü zaten sen bu hayat içinde okadar değerlisin ki... eşin için çocuğun için ailen için.. bunların farkına varıp artık kendini toplamalısın. hersey çok daha güzel olucak inan bana. kaçma zorlukların üstüne üstüne git.. BAŞARICAKSIN..

Kendimi bildim bileli hiçbirşeyi tam anlamıyla başaramadım.. insan ilişkilerim zayıf, iyi bir eş, iyi bir evhanımı, iyi bir anne, iyi bir öğrenci, iyi bir evlat bu vasıflardan bir tanesini bile başaramadım.. özgüveni eksik, korkak, sulugöz, kendini savunmaktan aciz, seside kendide cılız yetersiz bir kişilk oldum hep.. bunu gördüğüm halde değiştirmek içinde hep cesaretim eksik oldu.. hep sinirli, asabi, ani çıkışları olan biriyim.. öyle olduğum içinde ne arkadaş ilişkilerim iyi oldu, ne eş nede aile.. herkes benim ani çıkışlarımdan şikayet etti oysaki ben her çıkışımın ardından kendim daha çok üzüldüm daha çok ağladım ama buna bir türlü engel olamadım.. kendimi hep ezik hep zayıf hissetmekten sıkıldım artık.. psikologa gitmyede cesaret edemedim hiç, kimseden destek göremedim çünkü.. psikolog ne yapacak ki dediler hep bunları yenmek benim elimdeymiş.. yenebilseydim yenerdim zaten.. ben niye böyleyim?bilmiyorum.. neden hatalarımı görsemde değiştiremiyorum.. en son ve basit örnek araba kullanmaktan, trafiğe çıkmaktan korkuyorum.. neden?bir kere gaza geldim, gurur yaptım ve kullanmaya başladım, sonra bir iki olumsuzluk yaşayınca korktum ve kaçtım.. zaten başaramıyacağımı düşündüğüm herşeyden hep kaçtım.. sonunda denemekten korktuğum için başaramadım, başaramadıkça iyice vazgeçtim şimdiyse kendimi çok basit hissediyorum.. herşeyden önemlisi 6 yaşındaki oğlumun bunları yavaş yavaş görüyor olması ve annesine olan güvenini kaybedecek olması beni korkutuyor.. artık yoruldum, kendimden nefret ediyorum, hayata kattığım hiçbir anlam yok benim.. A