Dusundugun kadar dusunulmedigi zaman kiriliyor insan ama sen buraya yaz en azından

Eğer insanları sürekli sıkıntılarınızla darlıyorsanız, sizle ilgilenmemeleri normal çünkü insanlarında enerjilerini emiyorsunuz, modlarını düşürüyosunuzdur. Zaten dert anlatılacak yer eş, dosttan ziyade, psikologtur. eş dost dinlemek dışında birşey yapamaz. Ben ki dert dinlemeyi çok severim. Bir tanıdığım vardı, aman allahım ne zaman görüşsek ya da konuşsak sürekli sadece kendi sıkıntılarından bahsedip bahsedip dururdu, ben kendin hakkında birşey söyleyemezdim bile ve sürekli aynı şeyler, sürekli aynı akılları vermekten çok bunalmıştım. Şuanda görüşmüyorm, resmen mutsuz ediyordu beni.. S

Genelde sorunlarımı kardeşlerimle, ablamlar ile paylaşırım. Onun dışında kimsenin beni yeterince anlayamayacağnıı düşünüyorum. O yüzden paylaşmamaya çalışırım., Başkalarıda sıkıntısını paylaşırsa, dinleyip yardımcı olmaya çalışırım, Ama kimse kendininde birsürü derdi varken başkasının derdini üzerinde taşımak istemez. Yani bir arkadaşımla kırkyılın başı biraraya gelmişsem sürekli bana dertlerinden bahsetsin istemem. Daha eğlenceli vakit geçirmek isterim. Onunda sıkıntısı var ise kafası dağılsın biraz başka şeylerden bahsetsin isterim.

İnce ruhlu olmak maalesef bir dezavantaj.. İnsanların bu tavrına alışmak ve herkese sana davrandığı gibi davranmak gerekiyor.

kalabalığın içinde yapayalnız hisseder ya insan kendisini, işte bu günlerde o halde buluyorum beni. çok zor zamanlar geçirdim ve kimse yanımda olmadı. onlara anlatma gereği duyduğumda beni rahatlatacak cevaplar yerine, geçiştiren cevaplar verdikleri için çoğunlukla kimseye de birşey anlatmamaya başladım. anlatıp üzüleceğime en iyisi anlatma üzülme ayrıyetten demeyi öğrendim. ama yine de insanız, yalnızlık duygusu oluyor işte ister istemez. bazen ruhu insanın taşıyor ve birisine ihtiyacı oluyor. teknoloji sayesinde mesaj ile döküyorsun içini açıyorsun karşındakine, ama kapı duvar olduğunu görüp daha da yalnız hissediyorsun kendini. oysa duymak istediğin anlayış bir iki olumlu cümle, hayal kırıklıkları oluyor her seferine. bu sefer iyice kabuğuma çekiliyorum, insanlar benim sıkıntılarımdan sıkıldılar diye düşünüyorum. bunlara şahit oldukçada ben sıkıntıları olan insanları daha çok dinlemeye yanlarında olmaya çabalıyorum, çünkü nasıl bir duygu olduğunu biliyorum. amaa benim yanımda olmayanlara da aynı tavırla yaklaşıyor, ilgilenmiyorum sıkntılarıyla. bu da onlardan bu tavrı gördüğümden kaynaklanıyor. üzülüyorum neden ben herkese koşarken ilgilenir dinlerken bana sıra geldiğinde geçiştiriliyorum. demek ki gerçekten benim dostum akrabam ahbabım değiller diye düşünüyorum ve menfaat ilişkileri olduğunu görüyor daha da içime dönüyorum. burası biraz olsun iyi geliyor. hiç tanımadığımız insanlar size yazıp sizi rahatlata biliyor en azından görüyoruz ki birileri sizi önemsiyor bir anlık da olsa. insanlık da bu değil mi? bencil değilim çok duyarlıyım, çok hassas empati kura bilen kişiliğim. ama karşımda hiç öyle birileri olmadı. yada ben mi fazladan ince ruhluyum daha mı boşvermem gerekiyor insanların sorunlarına bilmiyorum artık. sadece yanımda görmediklerimin yanında olmuyorum artık bende. zoruma da gitse. ve özümde yalnızım işte. yine sıkıntılarıma değinip kimseyi sıkmak istemiyorum gerçekten de insanları sıktığımı düşünüyorum psikolojik olarak artık. hatta ben iyisimi psikoloğa gidip onunla dertleşeyim en azından para karşılığında mecbur beni dinleyecek diye düşünüyorum. konuşmaya ihtiyacımız var işte... öyle de böyle de dinleyene ama anlayarak dinleyen. dünyanın en güzel duygularından biridir anlaşılmak. yormaz hafifletir ne güzel bir şeydir sevgiler

Buradaki herkes biraz yanlız değilmi zaten. Bizlerde cevremizden alamadığımız cevapları görüşleri burdan almıyormuyuz burdaki kimse senden farklı değil o yüzden yazılmıyormu onca sayfa yorum deli gibi aranan cözüm. Sen sıkıldıkca yaz insan rahatlıyor kendi gibi insanlarla bişeyler paylaşınca Güzel bir gün dilerim günün aydın olsun