Bi genel kontrol de ben ayarlayıp ihtiyaca göre takviyeye başlayayım bari. Hastanelere zorunda kalmadıkca gidilecek zaman değil diye diye erteleyip duruyorum bi sürü seyi zaten aylardır. Ya da biraz daha erteleyip ruhsuzluğa iyi gelen bi multivitamin var mı dire sormak için eczanenin yolunu tutsam da olur gibi F flower_rose

Bu depresyona giden yol Ladycim artmadığı sürece sorun yok, elbette korona yüzünden evlere tıkıldık doğal bi sıkılganlık. Benim keyif aldığım şeylerden biri de, bi kafeye oturup çayımı içerek gelen geçeni süzmekti esnaf abi modunda. Yani buna ihtiyaç duyuyorum, evde de içiyorum çayımı bilmem neyimi ama işte yollarda akan insan izlemek istiyorum film, dizi, kitap, sürekli koca suratı filan sıkıyor haliyle bir yerden sonra. Hadi bir süre arkadaşlarla, kuzenlerle aldık elimize sandalyelerimizi gittik sahile attık, oturduk. Denizi izledik, kuşa köpeğe yem verdik, bir iki sohbet, termosta çay tamam da insan istiyorum abi daha, kalabalık bir yere oturayım aksın istiyorum. Issızlarda takılmaktan da sıkıldım, keşmekeş istiyorum, tayt-ev topuzu-terlik üçgeninden çıkasım geliyor. Yine iş var sende, devam ediyorsun değil mi? Şimdi rutinde sıkıyordur ama bakarsan şu eve tıkıldığımız dönemde ne büyük nimet. Bi de bekarsın, off.. Ya ben 20lerime dönsem, o bekar, iş hayatında faal dönem.. Sıkılmam bu kadar. Koca da sıkıyor biliyon mu? Hep aynı koca yani, verdik sadakat sözünü kıpraşamıyorum da. Adam da hani bi imaj değiştireyim karım sıkılmıştır belki demiyor, aynı adam hep, her hareketini ezberledim, monoton. En azından mekan değiştiriyorduk, ora bura geziliyordu da hani idare ediyorduk. Şimdi? Haşortman altı yapıştı adamın kıçına. İşten gelir direkt haşortman... Napsın? Smokin mi giysin o da haklı. Ne diyodum he, yani bekarsın heyecanlara açıksın bu bi nimet, işe gidip geliyorsun evden çıkacak sebebin var bu bi nimet. Sürekli halde üzerine pandemi binince bunlar bile sıkmış olabilir ama bak beterin beteri var Ladycim.

anlattıklarınızdan anksiyete, kaygı bozukluğunuz olabileceğini düşündüm. yaklaşık bir sene önce bu ruh haline girmiştim, hala da ara ara girerim. hatta o zamanlarda bir elin parmağını geçmeyecek kadar sıkıntım olmasına rağmen aynı sizin gibi "saçmalama ne derdin var ki" diye kendime telkinler veririm. bu tamamen bir ruh hali. insan bir şeyler hep aynı düzeyde ilerlediğinde bunu da problem olarak görebilir, çok normal. tabii illa pandemi de bunda az buçuk rol sahibidir. ama evet hiçbir şey için geç değil, her şeyde sizin elinizde. böyle yaşadığımda hep kendime farklı farklı uğraşlar bulmaya çalışırım. tabi gönül ister bu rutini değiştirip kalkıp gezilecek yerleri tek tek gezmek.. punch mı yapmadım, kalimba mı çalmadım, boyama mı yapmadım.. şimdi de kkdeyim. üstelik gece uykum da 0. elbet geçecek bütün bunlar da. biraz sıkılacağuz

Koyuyla işarerlediklerim hali hazırda yaptıklarım. Eve bi salıncak kur ise neden bilmem çok hoşuma gitti, insan çocukluğunu, kaygılanmadığı zamanları özlüyo herhalde. Sizin de yogun ve sabır isteyen, bunalmaya bile yer bırakmayan bi rutininiz, programınız varmış. Bi cocugun sorumlulugu cok karmasık bi yük, yasamadım bilemiyorum. En içimden kolaylıklar diliyorum o yüzden.

Rica ederim Aslında kendini biraz cesaretlendirsen üstesinden gelemeyeceğin şey yok, bende bıraktığın izlenim donanımlı, kültürlü, aklı başında biri olduğun yönünde, iyi yetiştiğin yetiştirildiğinde aşikar bunu kurduğun cümlelerden dahi anlamak mümkün, velhasıl hayallerin amaçladıkların için adım atsan belki biraz tökezlersin fakat hedeflerine başarıyla ulaşırsın ama garanticilik risk almaktan korkma eğilimin içindeki potansiyeli baskılıyor. Doğru noktalara ne kadar isabetli atış yaptım bilmiyorum lakin bazı insanlarda tümden karakterini bilmesen de, nasıl desem potansiyelini sezinlersin ya, içindeki o potansiyeli görüyorum ve şahsen bir gün seni hedeflediğin noktada görmeyi çok isterim

Gerçekten dün yılın en mutsuz günü olabilir. Konuyu dün açacaktım aslında, kendi kendime doldukça doldum resmen. Akşam yazdım attım kenara, sonra boşver yat uyu dedim. Ama sabah uyandım baktım içimde bi değişiklik yok, yaz dedim gitsin. Munenin yazdıklarında da haklılık payı var, ertelediğim bazı şeylerin acısı sonradan çıkıyo galiba. Neye nereden nasıl başlayacağımı bi bulsam başlayacağım, dediğin gibi motivasyon olarak işe de yarayacak biliyorum ama, işin başını bulamıyorum işte. İlk adım ne, napmam lazım bilmiyorum.

Ben bir günümü yazsam ii hissedersin emin ol. Bana baglı yasayan altı el altı ayak var. Markete bile gitmem lüks. Bgn pişirmesem diyemiyorum ben harıç 3 agız var. Bgn iş yapmayayım dediğim gün Bi bakıyorum yatakta çiş. Ödevi dersi istekleri saymıyorum bile ama en fenası uykusuzluk. Bızdırık olanı full üstümde. Bazen nefes darlığı cekiyor uyanıyorum bir bakıyorum şişko kütle horluyor üstümde. Ona emmeyi bıraktırıyorum belim sakat memem sis yıkanamıyorım sacların yaglı evin tempoaundan aglamaya bexmeye vakit yok Kocam da diyor ki sen çok dayanıksız ve sımarıksın Bi süre antidepresan kullan. Biliyorum klişe olacak ama valla bak kıymet bil. Akşamları dans et Evde çiçek ek Boyama kitabı al Elişi yap Keceler iplikler Boncuklarla ugras Hep kendini geliştirme biraz da geri kalmış işler yap yani Eve bir salıncak kur dön çocukluguna Yeni kahveler dene Bugünler gecer gececek krizi fırsata cevir

Bizimki tek maalesef o yüzden epeyce kafam şişiyor. Yani pandemi bitse de öyle çok yakında kimsemiz yok. Geçenlerde market listesi yazarken tepemde o kadar çok şey anlattı ki, markete gidip listeyi açtım ki salyangoz, örümcek ağı falan da yazmışım yani sıkılmayı geçtim kafayı yemezsek iyi, çok çocukluları düşünemiyorum bile

Begendim ama destek olmanızı empati yapmanızı begendim yanlış anlaşılmasın, yoksa daralmaktan ağlayacak raddeye gelmenize çok üzüldüm. Ben de dolaşıyorum o halin kıyısında. İnsanın tanıdıgı sevdiği insanlar kadar tanımadığı farklı insanlara da ihtiyacı var, o yüzden haklısınız, iyi ki bdv var

Evden işe işten eve derken basite alan arkadaşlar biliyor musunuz size imrenerek bakıyorum. Bir seneyi sadece evde geçirmek, yüzyüze görüştüğüm sadece belli başlı 4-5 kişi... Giyim alışverişini netten yapmak.. vs. Boğuldum, bunaldım, sıkıldım, yıldum, darlandum, ... Bazen ağladım zırladım. Devamlı telefondan birilerini aradım. Bazen görüntülü konuştuk. Baktım bi yere kadar. Sonra ne mi oldu bi daha ağladım zırladım. Yazdıklarımın 10bin katı bak siz düşünün. İşte sonra KK ne sardım. Neyse ki BDV var

Çocuk sayısı üç

Yurt dışında yüksek lisans ve iş imkanı kovalamak, yenilenmek, yeni bi kültürde, yeni bi mekanda, farklı bi hayata başlamak gibi bi hayalim vardı mesela benim. Bi kere erteledim bazı sebeplerden. Sonra bi adam girdi hayatıma, hayatımdan çıktığı son ana kadar da bu eski hayalime tekrar hayat vermek için hep çabaladı. Eski konularımda görmüşsündür zaten. O adamla ilgili neyi özlüyorum biliyo musun, senin simdi yazdıklarını söylüyodu bana. Hiçbir şey için hiçbir zaman geç kalmak diye bir şey söz konusu değil diyodu. Kalıpları, kuralları, dogruları boşver, nerede istersek orada oluruz, başarana kadar tekrar deneriz diyodu. İlişkimiz bitti diye üzgün degilim mesela, sonuna gelmistik tadında bıraktık ama adamı bırakınca onun zaten bi kere erteledigim ama hayat verdigi hayalimi ikinci kez bıraktım. Onun bana yeniden aşıladığı ruhu ikinci kez kaybettim. Kaybetmemeliydim galiba. "İçindeki sınırsız ve kuralsız ladyamore'u dışarıya çıkarmalısın ki gerçekten ne istediğini keşfedebilesin." demişsin ya, bunu bazen yapıyorum mesela. Düsüncesi bile beni mutlu eden seyler cıkıyo ortaya, senin tabirinle ölmeden önce yapılcaklar listesi. Ama sonra onlara ulaşmam için almam gereken riskler, bulmam gereken kaynaklar gözümü korkutuyo. Fırsatlar cennetinde yasadıgımız da söylenemez malum. "İnsanlar yani en azından biraz çılgınlık yapayım diyenler ya maddi imkanlar ya da çılgınlığın sonunda eldekileri de kaybetmek var diye kaygılananlar kendini frenlemek zorunda kalınca, ister istemez ruhu bedene sığmaz hale geliyor:)" yazmıştın hani, aynen öyle işte.

Turkiye düzenli, insanlarına huzur veren, sosyal, demokratik bir memleket olsa, inanın, kendinizi mutlu hissedersiniz. Hey özgürlük diye bir müzik parçası var, o geliyor benim aklıma, böyle bir yorum okuyunca. Geçenlerde bir Türk restoranından kızımla yemek aldık ve orda çalışanla, yemeğimizi beklerken konuştuk. Orda çalışan şöyle dedi, Baştan Burda uçağa binince, uçak turkiyede hava alanına yaklaşmaya başlayınca, heyecandan, özlemden, sevincimizden kalbimiz ağzımızdan cikicakti, şimdi korkudan kalp çarpıntısı dan ölecem sanıyorum, ay tutuklanirsam, ay istemeyerek veya kötü düşünce olmadan birşey mi dedim acaba, beni şikayet eden oldumu acaba diye. Mutluluk gitti, heyecan gitti onun yerine büyük bir korku geldi. Özgür ve sosyal memleketlerde insanlar çok mutlu ve memnun yaşıyorlar.

ben evde bekleyen isleri her ay bir is olacak sekilde yapiyorum, ya da her ay bir eksigi alacak sekilde. tam 3 yildir kendi kendime kilo vermeye calisiyorum, veriyorum geri aliyorum derken derken, artik diyetisyene basladim. tam 5 yildir erteledigim dis tedavime basladim. ve tam olarak 30 yildir erteledigim yuzme dersleri almaya baslamistim ki kapattilar oralari...

Bence hiçbir şey için hiçbir zaman geç kalmak diye bir şey söz konusu değildir ama belli aralıklarla ne yapıyorum ben diye sorgulamalarına bakarsak, hayatında değişimler olsun istediğin de aşikar, hep ertelemek zorunda kalıyorsun, kimi zaman belki maddi, kimi zaman yapacağın değişimlerin boyutu korkutuyor belki seni, zira hepimiz hep bir şeyleri değiştirmek isteriz ama değişim yaşarken de hasar almak istemeyiz, güvenli değişimler olacaksa adım atarız, sonu bilinmez değişimler korkutur. Bilmiyorum sen hangi durumdasın, güvenli alanından çıkmak mı ürkütüyor yoksa eldekileri de kaybedersen şu anki durumu bile arayacak hale gelirsen diye mi endişelisin? Kendini en iyi analiz edecek kişi sensin ama benden sana tavsiye kim olduğun, ne istediğin sorularına sınırlar çizme, eldekileri düşünerek analiz etme kendini çünkü düşüncelerin ve hayallerin sınırı olmamalı, gerçek ladyamore kimdir? Ne ister, olmak istediği yer neresi? Hayalleri neler? Hani şey vardır ya, ölmeden önce yapılacaklar listesi Eline kalem kağıt alıp trilyoner olsan neler yapmak isterdin, hangi işi severek yapardın, dünyanın neresinde olmak seni mutlu ederdi, aktivist mi olurdun filozof mu:) 50 metreden suya atlamak mı daha heyecanlı yamaç paraşütü mü? Yoksa içindeki kadın ev terliğiyle dışarı çıkmayı bile heyecandan mı sayıyor İçindeki sınırsız ve kuralsız ladyamore'u dışarıya çıkarmalısın ki gerçekten ne istediğini keşfedebilesin.

Moderatör gibi moderatörsün hakikaten Mune Abla Pandemi ve kış kötü etkiliyor doğru ama sadece onlara bağlı değil bu halim, biliyorum icten ice. Daha yeni 26 oldum ben, daha 30a var yani ama inkar edemem, icimde hep bi gün bu sorulara gercek cevaplar buldugumda bi seyleri degistirmeye gec kalmıs olacağım korkusu var. Farklı sebeplerle, bazen isteyerek bazen zorunluluktan farklı şeyleri ertelemek ya da planlarımı degistirmek durumunda kaldıgım zamanlar oldu. Duruma hep adapte oldum bi sekilde, zoraki de degil hakkını vererek adapte oldum ama düz başladığım yol da zikzaklarla doldu sanki. Nereye gitmek istiyordum ben diye düsünüyorum bazen, navigasyonum bozuldu sanki.

Özellikle geleceğe yönelik bi kaygı durumu var bende, yazılan yorumlara cevap verdikçe onu fark ediyorum. Kendi beklentilerim ve kaygılarım altında kendimi eziyormuşum resmen. Nasıl cözerim bu kısmı daha bulamadım ama en azından soruna iliskin daha net bi bakıs acım var artık. Tesekkür ederim yorumunuz için. Bu arada kalimba hic görmemistim, google araması yapıp yeni bi sey kesfettim sayenizde

Benimse her günüm ayrı bir macera. Dün oğlum "memelerin çok güzel ama rengi kötü" dedi, turuncu olmalıymış. Bugün boyayacağım bakalım ne yapacak? Ondan önceki gün güvenlik kamerasında hayalet gördüğünü söyledi ve beraber korktuk. Uzun zamandır ise aklına esince "sen miyav oldun, hadi miyavla" diyor ve ben yere çöküp kedi gibi geziyorum evin içinde. Kendisi de kedi oluyor ve kuyruğu da pipisiymiş. Böyle değişik şeyler işte... Çocuk yapın sıkılmazsınız

Aslında çok normal, iki ay sonra bir senedir normalimiz değişmiş olacak. Evdeyiz, yazın biraz daha rahattık ama şu an hem kış depresyonu hem de evden çıkamamanın sıkıntısı var. Eğer kan değerlerinde falan bir şey yoksa mevsimsel depresyondur. Ben de aynıyım her gün aynı her gün. Bahara düzelmeye başlarız diye umudum.

inan herkes aynı durumda geçen kızkardeşim valla öyle darlandım ki bir konu bulsamda herife dalsam diyordu, o derece sıkıldık

2020 hepimiz icin hem monoton hemde sıkıcı gecti bir yerde. Tabi imkanlarimiza sükrediyorum ac degilim acikda degilim gecim derdi cekmiyorum, ama su anda yapmak istedigimiz hicbirsey yapamiyoruz. Buda yoruyor insani biraz. Bugün Almanyada yeni kisitlamalara karar verilecek. Ben bir senedir zaten nerdeyse eve tikilip kaldim daha neyin kisitlamasi diye bagrasim var. Ama sonra bir bakiyorsun polis burda dügün nisan dogum günleri basiyor

ne huzursuzluğu bildiğin dümdüz mutsuzluk. sıkılmak bile sıkıcı artık her gün aynı şeyler.

Aynen öyle, sıkılmaktan sıkıldım

Benim açımdan ihtimal dahilinde degil su an için ama okurken çok eglendim bak eskiden bunun da bi tadı vardı mesela, kuzenlerin çocuklarıyla oynamaya bayılırım ben, sizinki de onlar gibi sevdigim yaratıcı bıcır bıcır gruptan. Pandemi yüzünden onlarla da temasımız kesildi. Çocukla çocuk bile olamıyoruz bu ara

ladyamore bence sizdeki durum hem yılların birikmişliği hem de kış bunalımı, eski konularınızdan azıcık kopya çektim:)) Zaten genel olarak hayatınızda yapmayı isteyip de ertelemek zorunda kaldığınız şeyler varmış, genel rutininizden sıkılalı çok olmuş lakin ya buradan aldığınız motivasyonla ya da bir yerden sonra toparlanmam lazım deyip kendinizi gaza getirerek bugüne kadar gelmişsiniz, ki monotonluktan sıkıldığınız kendinizde değiştirmek istediğiniz şeylerle alakalı açtığınız konular Kasım-Aralık-Ocak dönemlerine denk gelmiş hep. Bu bir tesadüf müdür bilemiyorum fakat yapmak istediklerinizi sürekli ertelemek zorunda kalışlarınız kış mevsiminde kendinizi sorgulama olarak geri dönüyor size. Ben kimim, ne istiyorum, hayattan beklentim nedir gibi sorgulamalar genellemek gibi olmasın ama 30 yaşında başlıyor, yaşla alakalı olarak da böyle sorgulamalar yapıyor olabilirsiniz ve tabii aslında daha aksiyonlu bir hayat isterken elinizdekilerle yetinmek zorunda kalışınızın da etkisi var. İnsanlar yani en azından biraz çılgınlık yapayım diyenler ya maddi imkanlar ya da çılgınlığın sonunda eldekileri de kaybetmek var diye kaygılananlar kendini frenlemek zorunda kalınca, ister istemez ruhu bedene sığmaz hale geliyor:) Sorgulamak mı daha iyidir yoksa dünyaya bir daha mı geleceğim deyip bodoslama dalmak mı bilmiyorum Gerçi şu an bir çılgınlık yapmaya kalksak evlerden yapılabilecek bir çılgınlık ne olur diye düşününce en fazla balkonda oynamak geliyor aklıma veya askılıyla eksi değerlerdeki sıcaklıkta dışarıda kaç saat buz tutmadan kalabiliriz denemesi yapmak, dışarı bile çıkamazken kendinizi kapana kısılmış hissetmeniz normal lakin anladığım kadarıyla hayatınızda bazı şeyleri temelden değiştirmeniz de şart olmuş gibi, o yüzden bence kendinizi "ya ladyamore sen de elindekilerle yetinmeyi bilmiyorsun" diye yargılamadan ben şöyle bir karaktere sahibim, hayatımda şunların olmasını istiyorum, bu hayalim var gibi dürüstçe bir değerlendirmeye alırsanız, şimdi imkanlar sebebiyle olmasa bile daha sonra isteklerinizi tek tek gerçekleştirebilmek için adımlar atabilirsiniz.

İş de olmasa depresyon battaniyelerine gömülmüştüm zaten Gangstam. Hakikaten nefes alacak son kalem işim kaldı zaten, başımdan eksik olmasın. O sandalye olayını biz de yazın yapıyoduk bu arada, aynı mekanı degerlendiren baska insanlar da vardı, mesafeli ama toplum icinde tatlı bi etkilesim vardı en azından. Tabi havalar, yasaklar derken yaz bitti o halimiz de bitti. Ondan beri insana, gözlemlemeye hasret yasıyorum. Bekarlığımı ise pek degerlendiremiyorum kısıtlamalar sagolsun. Çevre diye bi şey kalmadı resmen. Bi seyleri sıfırdan onlinedan başlatmak için ruhum yaşlı sanırım, daha cok fiziksel veriye ihtiyacım var. İşyerinde tam manasıyla atlatamadığım biri var, ergenligimden beri ilk kez yer yer platonik takılıyorum ve hic özlememisim. Esofmanı poposuyla bütünlesmis koca fikri bile daha cazip görünüyo platonik bi olmazın yanında Yine de yıkılmadım, pes etmedim, bi de böyle deneyelim mantığıyla pandemide tekrar görüşmeye basladığım biriyle date lere çıktım. Bi farklılık olarak güzeldi ama o kadar. Benim bi şey hisseden halimin coşkusunu mutluluğunu biliyosun zaten, onun yanına bile yaklaşamadığımı anlayınca pes ettim. Amaaan genel olarak pes ettim Gansgta ya, hakikaten depresyon is coming belki de. Düsünmekten de sıkılıp, düsünmüyorum iste gömün beni battaniyelere diyesim var.

Koyuyla işaretlediğim yerin altına imzamı atarım. Başlamak istediğim her sey, edinmek istedigim her tecrübe yarım kaldı. Devam eden seyler ise süreklilige bindi ve benim tahammülüm kalmadı resmen. Tabi sadece benim degil belli ki. İyi monotonluktan tek deliren ben değilmişim diye sevineyim mi hepimize üzüleyim mi bilemedim ama

ama hakikaten ne utusu. boya badana yapsan daha makbul.

Ben de aynıyım. Çok bunaldık artık. Pandemi bitse rahatlar mıyım onu bile bilmiyorum? Öğrencilerime hergün baktıkça içim acıyor. Nasıl bir zamana denk geldiler diyorum. Hepimiz tüm Dünyaca aynı haldeyiz sanırım.

ben kendimi avutuyorum herkes aynı kimse kuş kondurmuyor diye.. kendimle kavga ediyorum mesela şu anda kalk ütü yap, la sokağa çıkamıyoz ne ütüsü katla koy diye.. sen beni engelle en iyisi iyice düşürmeden seni

Sabah uyanıyorum, hızlı ve protein agırlıklı bi kahvaltı yapıyorum. Minimum keyif maksimum doyuruculuk. İş dışında bi yere gitmediğimden ve keyifle gezip görerek alışveriş yapma imkanı da kalmadığından yeni ve güzel giysiler alacak bi hevesim de yok, o yüzden benzer şeyleri giyiyorum. Çok salmadan ortalama bi özenle hazırlanıyorum. İşe gidiyorum. Aynı yüzlerle, bazen masa başında bazen dışarıda ama hep benzer mekanlarda mesaimi bitiriyorum. Ne uzuyorum ne kısalıyorum, aynı şeyleri başarıyorum, aynı şeyler asla yetişmiyo. Sonra evime gidiyorum. Duruma göre yemek yapıyorum. Bazen keyifleneyim diye hic denemedigim abuk tarifler deniyorum. İse de yarıyo az biraz. Bi şeyler izliyorum sonra. Film girmiyo dogru dürüst vizyona malum, diziler vs. oyalanıyorum öyle. Okuyorum bazı akşamlar. Bazı akşamlar bu ay bütçemden online egitime ne ayırabilirim ona bakıp egitimlere kayıt oluyorum. Ama çok şey biliyomuşsun sen dur maaşına zam yapalım ya da sana daha iyi bi konum verelim ya da hadi git sunları da ögren gel sana egitim ayarlayalım demiyolar. Pandemi diyolar, ekonomik daralma diyolar.. Yine de iyi insanlarla iyi koşullarda çalışıyosun, belanı mı arıyosun bu istikrarsızlıkta diyorum işimi yapıyorum. Sevdiğim insanlarla görüntülü konuşuyorum azar azar. Benim gibi herkes de eve tıkıldığından kimsede anlatacak yeni bi şey yok. Romantik anlamda hayatımda var bi boşluk, bubaralar dolacak gibi de durmuyo. Haftasonları uslu bi kız oluyorum ve sudan sebeplerle dışarı çıkıp kimseyi riske atmıyorum. Balkona kaçıyordum en azından havalar delirmeden önce, simdi onu da pek yapamıyorum. Bunu unutmuşum ek yapayım; düşünüyorum bol bol. Ben kimim, ne istiyorum, ne kadarına sahip olabileceğim, nereye gidiyo bu hayat diye. Açtığım konudan da anlaşılacagı üzere o düşünceler de bunalmıs ve melankolik bi halde malesef.

Sürekli mi bilmiyorum ama çoğunlukla mantığı ön planda tutuyorum evet. Aslında hayattan keyif almayı bilen, sevecen, saygılı bi ailede, çok güzel bi anne baba ile büyüdüm. Ama iş hayatı şekillendiren kararlar almaya geldiğinde mantıklı, risklerden uzak, temkinli ve mükemmeliyetçi yaşamayı tercih eden bi anne babam var. Gerçi bizimkiler beni hayallerimi kovalamak konusunda hep destekledi ama insan da görerek öğreniyo işte. Ben büyürken ne gördüm dersen, temkinli ve kurallı yaşayan insanların güvende ve huzurlu oldugunu, maceracı girişimlerde bulunan insanların ise çoğunlukla ellerindekini kaybedip hem kendilerini hem ailelerini hayalkırıklığına uğrattıklarını. Aile dışında arkadaş çevremde de benzer seylere tanık oldum. Özetle garanticilik hem yapım hem koruma kalkanı. Görerek öğrendiğim bi şey işte, yapıma tamamen ters değil ama fazla abarttığımda da beni mutsuz ediyor, karar vermemi geciktirip bi seyleri ertelememe sebebp oluyor. Yapılacaklar listemi oldugundan daha karmaşık bi hale getirip gözümü korkutmasına sebep oluyo. Cidden teşekkür ederim Mune ya, kafamda kendi kendine dönen milyon tane soruya cevap verecegime senin dışarıdan bi gözle nokta atışı sorularına cevap vermek iyi geldi iki gündür.

Gerçekten hayatımızdan koca bi yıl çalındı, hala da sonu görünmüyor Haklı çıkarsınız da bahara kadar kendimize gelmis oluruz umarım. Bu arada kan testi hic gelmemisti aklıma, belki de güneşi görmeye görmeye D vitaminim mi dibi gördü. Yazın daha iyiydim orası bi gerçek cünkü.

Bize bir gününüzü anlatır mısınız

Hal hatır sormadan, uzun girişler yapmadan doğrudan konuya dalacağım bu sefer; sıkıldım, bunaldım, boğuluyorum. Birbirinin aynı geçen bir yeni güne daha katlanmaktansa sokak ortasında "Çıkarın beni buradan" diye gökyüzüne bağırayım da hem benim hem o an o halime tanık olan alakasız insanların hayatına bi hareket gelsin diyorum bazen. Ama tabi tertemiz delirmek de bi lüks, can sıkıntısından daha ciddi durumlara saklamak lazım. İsterdim ki size şu halime sebep sağlam bi trajedi anlatayım, bunlar bunlar oldu o yüzden bu haldeyim diyeyim; ama yok. Ki sorun tam olarak bu aslında, bi şeylerin olması değil hiçbi şeyin olmaması. Böyle yazarken elindekilerin kıymetini bilmiyorsun sen diye bi de kendimi suçluyorum, o da üstüne tüy dikiyor. Kendimi iyi hissedeyim diye elimdeki iyi, güzel ve anlamlı şeyleri saymaya çalışıyorum, hiç fena bi liste de çıkmıyo ortaya ama bana yetmiyo. Monotonluğun bu kadar ağır bi kelime olduğunu fark etmemişim. Hiçbi şey tazelenmiyo. Aynı insanlar, aynı sohbetler, aynı mekanlar, aynı iş... zorluklar ve kolaylıklar, sevinçler ve üzüntüler bile aynı. Yeni hiçbi şey yok sanki. Bu koşullar altında olabilecek en hevesli şekilde girdim yeni yıla yeni bi ben bulayım diye, ama bakıyorum etrafa eskimiş, değersizleşmiş saçma sapan bi gezegen. Ya da gezegen her zamanki kadar b. ktan, eski ve degersiz hisseden benim. Bi derdiniz olur hayatınızı eksik bırakan, o derdi çözersiniz tamamlanmış, mutlu ve huzurlu hissedersiniz. Ama ben resmen hayatın kendisine olan merak ve ilgimi kaybediyorum. Ne bu simdi sizce; pandemi etkisi mi, gizli bi depresyon mu, rahat batması mı? Hayatı bi düzen oturtmak insanı depresyona sürükler mi? Saçma değil mi bu? Gerçi düzene oturttum da ne oldu, kıyasla mı mutlu olacağım bak bunu hulamayanlar da var diye... Ne ulusal ne uluslararası koşullar izin veriyo mu sanki kendi keyfimce varolmama, eğlenmeme, ögrenmeme, keşfetmeme... Off neyim eksik de benim tamamlanamıyorum, huzursuzum?

Dun yilin en mutsuz gunuymus, o duygularla acti isen haftaya yeniden guncelle konunu ladyamore Blue Monday. bir de Mune nin yazdigi kisim cok mantikli geldi, her seyi ertelemenin sonucu mu acaba su anki hislerin, o ertelediklerine baslasan belki direk etkisi olmasa bile bir gelisim olacagi icin illa ki motivasyonuna yansiyacaktir diye dusunuyorum.

hayatı zorlaştırma ne badanası ütü temizlik kafi :)

ya yazmışsın ya evden işe işten eve.. bana ne kadar lüks geldi halbuki hepimiz kendi rutinimizden bezdik bu süreçte. geçecek beklemekten başka yol yok. akıl sağlımız zedelendi resmen.

yorumunuza bayıldım ya çok güzel bir özet

Önerileri okumaya geldim. Cıvıl cıvıl insanken bu sabah bulldog kopeklerı gıbı yanaklarımın mutsuzluktan sarkarak uyandığımı hissettim.

ladyamore karakter olarak sürekli mantıkla hareket eden ve garantici biri misindir ya da şöyle sorayım ailen, çevren, arkadaşların arasında hep mantıklı olmaya mı teşvik edildin? Bu senin yapın mı yoksa üstüne giymek zorunda kaldığın bir koruma kalkanı mı? Gerçek seni dışarı çıkarması için itici güç, cesaretlendirici birileri olsa hayat enerjin artacak gibi sanki, eski erkek arkadaşının motivasyonundan yola çıkarak böyle bir his uyandı bende. Elbette tüm hayatını birden bire değiştirmek, hayallerine kavuşmak için tümden her şeyi riske atman beklenemez ama hayat bazen yürümek istediğimiz yoldaki olası riskleri de göze alabilmekte saklı bence. Hiçbirimiz dümdüz bir yolda gitmiyoruz, virajlar, uçurumlar, dik yokuşlar, bazen bayır aşağı gidişlerimiz var, virajı alamayıp takla atmak da var, uçurum kenarından şarampole yuvarlanmak da, önemli olan direksiyon hakimiyetini komple kaybetmeden takla da atsak, şarampole de yuvarlansak varacağımız noktaya ulaşmak. Arabayı bedenin şoförü ruhun gibi düşün, direksiyon sende nereye götürürsen oraya gidersin, kimi zaman 20 km hızla kimi zaman 220'yi görürsün. Mantık tümden kaybedilmemeli ama arada duygulara da öne çıkma hakkı tanınmalı, risk dediğin yarın işe giderken ayağının taşa çarpıp başını kaldırıma çarpma riskin de var, şu yaşıma geldim hayattan ne öğrendin dersen? Valla arada yolu görmemek için gözümü kapatıp gaza sonuna kadar basmanın da gerekli olduğunu öğrendim, bir meseleyi derin derin düşününce düşünmekten öteye geçilmediğini öğrendim, bir şeyler başarabilmek için adım atmak gerektiğini öğrendim. Tamam komple sil baştan yaşama ama hayallerini kenara yaz ve onlara ulaşabilmek için aşman gereken engelleri tek tek bertaraf etmek için çabala önce, maddiyat mı? Diğer sebepler mi? Ufak adımlar hedefe hemen götürmez belki ama her şey ilk adımla başlar.

Kısıtlamalar, yasaklar, bazısı yerinde bazısı yersiz önlemler, içine sıkıştığımız bu evden işe - işten eve hayat benliğimi sömürdü gerçekten bu sene, çıkışı göremiyomuşum gibi hissetmemin bi sebebi bu herhalde haklısınız. Ama tek sebebi bu degilmis gibi hissediyorum ben artık. Nasıl diyeyim iyi bi okul bitirdim mesela, işimde bi düzen tutturdum, tek kişi için makul görünen bi maaşım var .. ama bunun bana sagladıgı hayata bakıyorum, hic hos seyler söyleyesim gelmiyo. Koca gezegen, ihtimaller sınırsız ama hayat sınırlı, hayat dar, hayat kücücük bu ekonomik kosullarda. Benim bilgi, kültür, keyif alısverisinde bulunmak istedigim koca bi gezegen vardı halbuki. Ama bakıyorum burnumuzu dışarı çıkaramıyoruz. Bu günler gectiğinde de cüzdanlarımız çıkacak yolumuza engel olarak. Tabi tek mesele para degil ama bi sürü meselenin cözümü para sanırım. Bilemiyorum. Belki de gerçekten pandemi ve kış depresyonu sadece.

Muhtemelen hepimizde aynısı oldu. Ben Solgar multiye başladım, en son geçen Mart'ta düşüktü D ve B12 vitaminlerim. Biraz daha iyi gibi oluyorum düzenli aldıkça, pandemi yüzünden yeniden baktırmadım da. Bakalım ayarlayıp bir check up yaptırmak istiyorum.