Uzman değilim ama 3.5 yaşındaki oğlumun ölen birinden bahsederken bizim gibi etkilenmediğini farkettim. Hatta dinazorlar öldü artık yaşamıyolar diye bizi teselli ediyo. Onun için ölmek o kadar da kötü bi şeyvdeğil çevredekilerin tepkisiyle bağdaştırmazsa. Yerinizde olsam ona ölümü bi şekilde anlatırdım. Çünkü öldü lafını muhakkak duyuyodur. Herkes öldü derken siz ölmedi derseniz olmaz.

Benim icin bilim kendi aksini ispatlayana kadar tektir, pedogoji de bir bilimdir Cocuklara yalan soylememesi gerektigini soyler, ha ileride pedagoglar biz hata yapmisiz yalan soyleyin derse evet bilimin dogrusu degisir ama yine tektir Bu benim fikrim, karsi fikirlere hakaret olmadigi surece her zaman acigim

Çocuğa yalan söylemişsiniz gelecek diye. Şimdi öldü derseniz her gitti gelecek dediğiniz kişinin öleceğini düşünecek. Ama söylemekten başka çareniz yok. Çok yaşlandığı için artık yanımızda değil gelemez, biz de yaşlanınca onun yanına gideceğiz ama çok uzun zaman geçmesi gerekiyor deyin.

cok uzaga gitti birdaha gelemeyecek ama onun fotograflarina ozledigimiz zzaman bakabiliriz deyin. bu hem yalan olmaz hem de olum gibi cocuklarin aklini bu yasta karsilastiracak bi dusunceyle yuzlesmez. bu yastaki cocuga olumden bahsetmeyin.

Ben de aynı şekilde. Zaten ben fikrinize bir şey demedim, yalnızca bilim tektir lafınız bana biraz despotça geldi. Ben de işin az çok içinde olduğum için söylüyorum, kazın ayağı hiç de öyle değil.

Melek oldu cennete uçtu filan derdim heralde başınız saolsun cok uzuldum zor ölümü kucuk çocuğa anlatmak

Keske teyzeye gitti, yakında gelecek diyip beklenti içine sokmasaydiniz

Açık açık konuşun. Kızım 2 yaşında, dedesnin hasta oldugu ve öldüğünü birdaha gelmeyeceğini söyledim. Vicdansız gibi görünebilirim. Ama kabullenmesi ve soruları kesildi. Şimdi boşboğaz birisi sorarsa deden nerde diye, hasta oldu gitti gelmicek diyo. Gerçeklerle yüzleşmeli her çocuk bian önce, çünkü hayat çok acımasız...

bilim dışında herhangi bir gercekliginizin olması iyi hoş da sizin sandığınız gibi tek bir gerçeklik yok. bilim olarak matematiği kastediyorsaniz belki ama psikoloji, sosyoloji gibi alanlarda bir sürü farklı akim ve farklı görüş vardır.

Teşekkür ederim söylediğim gibi o anki kargaşada annemle uğraşırken çocuğa öyle söylemek zorunda kaldık. Tavsiyeleriniz için çok teşekkür ederim.

Çocuk kabullenirken siz yanlış yönlendirip teyze gitti üstüne bir de gelecek demişsiniz o yavrucak da gelmesini beklemeyec tabiki. Çok kötü bir davranış sergilemişsiniz bence çocuğu beklentiye sokmuşsunuz. Çocuk da olsa yalan söylenmez buyükanne öldü diyecektiniz ve gerisini onun sorduğu sorular üzerinden açıklayacaktınız. Şimdi öldü desenizde çocuk geleceğini beklediği için çok büyük tepki verebilir

Canim benimde kucuk bebegim dogumda öldu 2 oglum var yaslari 10 ve 6bitmek uzre birinin, bende gelecek falan diye bastan oyaladim ama buradaki bayanlar soylemelisin dedigin icin bir aksam aldim karsima konustum ama konuyu onlarin actigi bir anda yaptim bunu pat diye soylemedim anlatinca biraz uzulduler agladilar falan ama artik dedesinin yaninda oldugunu korkmayacagini soyledim 40im cikmadi daha ciksin kardesinizi ziyarete gideriz mezarina cicek ekeriz dedim basta cok konustular niye diye cok sordular ama artik okadar sormuyolar, unutuyolar artik sanirim... benim soylememdeki amac ise acıyı biraz ogrensinler her zaman biz yanlarinda olmayacagiz Allah gecinden versin ama bunun yasamak kadar normal oldugunu bilmeleri gerek... Allah rahmet eylesin basiniz sagolsun sizde daha fazla uzatmadan ölum kellimelerini cok kullanmadan guzel bir dille anlatin

Ben de kizim 5 yasinsayken annanemi kaybettim, kizim cok duskundu ona, biz oldugunu, topraga karistigini soyledik, uzun uzun sorguladi ama anladi, hala ara ara buyuk ninemi ozledim diye dudak bukuyor. Ha bir de cocuktur anlamaz diyenler herkesi kendi cocuklugu gibi zannediyor herhalde, ben babamin dayısının ölüm travmasini yillarca uzerimden atamadim. Her cocugun algi duzeyi farkli, anneler tabi ki buna uygun cozumler arayacaklar.

Merhabalar herkese 3,5 yaşında bir kızım var annemlerle altlı üstlü oturuyoruz. Yaklaşık 2 yıldır annem hasta olan anneanneme ayın en az 20 günü baktı yani 2 yıldır anneannem sürekli annemlerdeydi diyebilirim. Anneannem kızımı kızım da anneannemi çok seviyordu. Maalesef anneannemi 22 gün önce kaybettik. Öldüğünde ben işteydim anneme haber geldiğinde annem çok ağladığı için çocuk çok korkmuş. İlk günler sürekli büyük anneanne öldü diyodu. Biz de hayır teyzeye gitti yakında gelecek dedik. Tabii gelen giden derken çocuğun kafası karıştı. Herkes geliyor b anneanne neden gelmiyor durumu oluştu. Şu an yaptığı herşeyde anne bak bunu büyük anneanne için yaptım çok beğenecek. Büyük anneanneyi özledim neden gelmiyo hadi gidip alalım diyip duruyo. Annem de o öyle söyleyince daha çok üzülüyor. Şimdi artık büyük anneannesinin gelemeyeceğini bi şekilde anlatmalımıyım yoksa daha çok küçük olduğu için gelecek diyip unutmasını mı beklemeliyim. Pedagok için randevu tarihini 2-3 ay sonraya veriyorlar. Aranızda böyle bir durum yaşayan oldu mu daha da içselleşmeden ne yapabiliriz? Sürekli ilgimiz üzerinde konuyu açmıyoruz hiç ama kendisi gece yaymadan bile fotoğraflarına bakmak istiyor. mudpuppy Tatyana Volkova

Konuyu örtbas etmeyin, gecistirmeyin. Bana kalırsa çocuğa anneannenin çok uzağa gittiğini artık hasta olmadığını ama gelemeyeceğini söylerseniz yeterli olur. Aslında çocuklar kesin bir şekilde söylenen şeyleri daha kolay kabulleniyorlar. Gelecek diye beklemesi daha kötü.

başınız sağolsun uzman pedagog açıklamış bir göz atin isterseniz https://www.memorial.com.tr/saglik-rehberleri/cocuklara-olumu-anlatmak/

Genel olarak 5 yaş öncesinin ölüm denen kavramı tam olarak algılayamadığını söyleriz. Ölüm nedir anlayamadığını değil. Ancak her çocuk da bir değil elbette. Anlatılma şekline, gördüğü olaylara vs. bağlı olarak idrak şekli de değişebilir.

kızım bu yaşlarda iken dedemizi kaybetmiştik. Kızıma durumu şu şekilde açıkladım. Somut olarak anlaması için. 3 tane bizim gibi dünya var, 1. si dünyaya gelecek olan bebeklerin dünyası o bebekler sırası geldiğinde dünyaya gelir. 2. si bizim dünyamız, biz doğarız bu dünyada belli süre yaşadıktan sonra bu dünyadaki işimiz biter, nasıl ki anne karnında olan bebeğin anne karnındaki süresi bitince dünyaya gelir, onun gibi hepimizin bi gün bu dünyadaki süresi bitcek buna biz ölüm diyoruz. ölünce de ölülerin dünyasına gideceğiz 3. ölülerin dünyası olan dünya, ölen kişiler buraya gider ama bizim yaşadığımız dünyaya bi daha gelemezler, ancak biz de ölüp onlara kavuşabiliriz. Onlar orda iyiler, bizi görebirler ama biz onları göremeyiz dedim. O zaman insanlar niye ağlıyor üzülüyor falan diye sormuştu, ben seni 2 gün görmesem özlerim ağlarım, bu insanlar da özlüyorlar o yüzden ağlıyorlar dedim. nerde bu dünya diye sordu bana, ben de mezarlığı gösterip, bak bu mezarlık onların dünyasına açılan kapı o kapıdan giriyorlar dedim çok da güzel anlamıştı, şimdi 8 yaşında ve ölüm ona çok normal geliyor doğum kadar normal onun için

çocuklar ölümü anlamazlar ve kabul etmezler biz buyukler bıle ne kara zorlanıyoruz... gittiği yerın uzak olduğundan bahsedın anneannenin resımlerını gosterın ona hedıye gondersın bıraz zaman gecınce gittiği yerı anlatırsınız... unutması için zaman verın henuz erken...

Hastalanmayı katmamak lazım bence yoksa her hasta olan kişi ölecek gözüyle bakabilir. Hatta kendi hasta olunca bile öleceğini sanabilir.

Olum çocuklara soylenmeli diye dusunuyorum. umut icinde beklemesi daha kotu. L

Ben 5 yaşındayken kaybetmiştim babamı ve hala hatırladığım babamın tabutunu götürürlerken işgüzar bir adam bu kim tanıyor musun diye sormuştu... evet diyebilmiştim sadece... şimdi ki çocuklar çok şanslı ebeveynler etraftakiler daha bilinçli. Alıştırarak ve yumuşak bir şekilde anlatabilirsiniz ölüm gerçeğini.

Bir çocuğa ne kadar açık olunabilirse o kadar açık olun demeye calisiyorum ben de. Bu kadar korkarak adım atmamaniz gerektiğini çocuğun bir gün sizin korumanizdan çıkacağını ve kimsenin bu kadar dusunmeyecegini anlatmaya çalıştım yeterince açık olmamış galiba kusura bakmayın. Çocuğa direkt öldü diyemezsiniz ama kırılmasın diye de dönecek gibi sözlerle beklentiye sokmanız yanlış. Onun geri gelmeyeceğini anlatabilmeniz gerekiyor ve inanın bunu anlayacaktır çocuklar düşündüğünüz kadar savunmasız değiller psikolojik acıdan kendilerine yetecek büyük bir dünyaları var

@derin sularda arkadaşımız bu konuda en iyi bilgilendirmeyi yapabilecek kişi sanırım Başınız Sağolsun

Cocuk kucukte olsa açık açık konuşmaktan yanayım. ''Hani sen büyük anneanne öldü demiştin bizde teyzeye gitti gelecek demiştik ya, sen üzülme diye öyle dedik ama büyük anneanne artık gelmeyecek'' şeklinde. Çocuklar bizim sandığımızdan daha güçlüler bunu çabuk kabulleneceğini sanıyorum. Yeter ki sorduğu soruları yanıtsız bırakmayın ve kafasında ki soru işaretlerine sizinle cevap bulabilsin.

Aynısını yaşadık biz de eşimin babannesine kv bakıyordu ve kızımla çok bağlılardı. Vefaat etti yazın kızım şu an üç yaşında. Sormaya başladı ben de o artık bizden uzak bir yere gitti bizi orda bekleyecek hepimiz vakti gelince yanına gideceğiz ama artık o gelmeyecek şu an orada çok mutluy muş çünkü dedim alıştı zamanla ama hala arada soruyor

En başta yalan söylemekle hata etmişsiniz. Ben kızıma babaannesinin vefatı için "insanlar bazen çok çok çok hasta olurlar, iyileşmezler. Oyüzden artık göremeyeceğiz" diye anlatmıştım. Sizin kızınız da bu şekilde daha iyi anlayabilir

Birde benim oğlum Atatürkün ölmüş olabileceğini kabullenememişti. Sürekli hastaneye götürelim. Ölürse ne yaparız diye üzülüyordu. Biz ölümü mecburen anlatmıştık. Daha sonraki duyduğu ölümleri çabuk kavradı

Teşekkür ederim, keşke o gün paylaşsaydım buradan destek isteseydim. Hastanelerde uğraşmaktan hiç aklıma gelmedi.

Bazi durumlarda yalan soylenebilir cocuga.. gercegi anlamiycagi icin ya da dogrudan soylemen birsey ifade etmeyeceginden. Benim oglum 5 yasindayken bir konsumuz olmustu. Yalan soylemedim ona.. bir daha gelmiceni ve herkesin bir gun oraya gidecegini soyledik. Ilk basta surekli olum olum diyolar cunku hayatlarindaki bi varlik yok oluyo birden bire.. 3 yasindaki cocugada suraYa buraya gitti diyebilirsin sorun yok ama bi daha gelmiceni anlatmak lazim. Oturup beklemesin gizemliasli

halbuki çocuğa doğruyu söyleseniz 5 dk sonra unutup oyuna devam edecek. ne pedagogu ne psikoloji bozulması ya lütfen el kadar çocuklara kendi psikolojik çöküntülerinizi aşılamaya kalkmayın. B bayan

Siz bu konuyu konusmadikca ve ustunu örttukce cocuk daha da içsellestirecek. Gerçeği söyleyin. O konuyu açtığı bir anda uygun bir dille onun artik aramızda olmadığını, ama çok mutlu bir yerde bulunduğunu ve zamanı gelen herkesin o mutlu yere gideceğini anlatım Üstünü örtmeyin. Anlamlandirmasina musade edin

Kizimin da babannesi vefat etti. hastahane de yatiyordu kv dem. biz onu ziyaretine gittigimizde babanne bana da serum taktilar igne yaptilar sen de iyi olcaksin diyordu. vefatindan sonra anne ben babannemi ozledim gidelim yanina daha iyi olmadi mi hastaneden cikmadi mi diye soruyordu ben de onun öldugunu artik bir daha goremeyecegimizi gittigi yerde daha iyi oldugunu soyledim artik ne anladiysa sonra her gelene biliyormusunuz benim babannem oldu diye soyluyordu simdilerde bahsetmiyor ama salondaki fotografini getiriyor arada bu benim babannem diyor gecende babasina sormus iyilesmedimi daha diye tam kavrayamiyorlar zamanla. sadece ben esime mezarliga goturmeyelim ziyaretlerde anlamaz korkar dedim goturmedim zaten kucuk cocuklarin gitmesi pekte uygun degil. bu arada ayni yasta cocuklarimiz.

Sadece son cümlenizden bile anlamadan konuştuğunuz ortada. Tüm cümleleri alıntılayarak yanlışınızı göstermek isterdim ama bunu genel özet olarak geçmekle yetinmek durumundayim şuan çünkü bu bile yeterince uzun. Mesajımda ölüm kelimesini tam karşılığıyla hissettirin dediğimi göremedim varsa düzeltirsiniz. Çocuğa yalan söylememek de prenslik prenseslik degil bilakis ben de tam olarak buradan dem vurdum. Konu sahibi çocuğunun fazla hassas olduğunu yazmış ve birçok anne de böyle düşünerek çocuğu olabildiğince fanusta yetiştirme derdinde. Ölümün çocuğa açıklanabilir kısmı o kişiyi bir daha göremeyecek oluşudur. Sanıyorum bunu söylediğiniz çocuklarınız incinip kendilerini sonu gelmez bunalımlara sürüklemezler. Çocuğu gerçeklerle ne kadar iç içe buyuturseniz olası bi aksilikte kendini toparlayabilme kabiliyeti o kadar yerinde olur. Son olarak bilgi hiçbi zaman tek değildir sizinle aynı şeyi savunmayan kişileri cehaletle suçlamak bilgisizlikten öte bir şey

Merhaba, başınız sağ olsun. Ben olsam buraya konu açmak yerine çok kolaylıkla erişebileceğim bilimsel makaleler okur uzman görüşleri incelerdim. Youtube da bu konu hakkında hem dini işin içine katan hem de katmayan bir sürü işin ehli insan var. Alanında çok uzman pedegoglarin çok değerli görüşleri var bence bi göz atın. Çogu uzmana soru sorma sayfaları var. Oralari inceleyin, çocuğunuzu daha saglikli ve yararlı olursunuz. Lütfen yanlış anlamayin acınız var en akla gelen buraya konu açmak olmuş ama diger metod daha sağlıkli olur. Burada konu uzmani olmayan insanların yorumları daha da kafanızı karıştırır.

Bir yeğenim 8 aylıkken vefat etti. Diğer kuzeni 3 yaşında falandı. Ablam kızına Allah'ın onu çok sevdiğini yanına aldığını gelemeyeceğini artık hep orada oynayacağını falan anlattı. Yeğenim o gün ağladı "hayır gelsin" dedi. Ama o acıyı orada yaşaması yetti. Şimdi kocaman kız oldu mezarına gidince ağlar ama çok çabuk kabullendi. Ki bize bile büyük şok olmuştu. Gayet normal.. Çocukların gelecek diye kafalarının karışmasını doğru bulmuyorum. Aklı başında hiç bir uzman bunu savunmaz. İnsaflı şekilde net olunmalı.

Cociklara ölünü anlatan kitaplar var... kizinizla beraber okuyun daha iyi acikliya bilirsiniz böylece M

Başınız sağolsun. Bu konuyu takipteyim. Benim de kızım son zamanlarda, o daha portakalda vitaminken kaybettiğim babam için "bu dede nerde" diye sormadı başladı. Konu hakkında hiçbir bilgi sahibi değilim. Hayalimde her zaman ölüm konusunu çocuğuma -onun anlayabileceği bir şekilde- ama dürüst şekilde açıklamak vardı. Ölüm doğmak kadar doğal, şimdi daha iyi bir yerde, gökyüzünde, seni hala çok seviyor, gibi gibi.. fakat bu düşüncelerim çevreden tepki alıyor. Yerde ölü sinek görüp "bu ne" diye sorduğunda ailem "sinek uyumuş" filan diyor. Bu da benim garibime gidiyor açıkcası. Keşke bu işin uzmanı biri gelse de anlatsa doğrusunu. Yoksa hepimizin bir noktada bir uzmana danışması gerekecek. Ekleme: dini inanç varsa, Allah yanına aldı, Allah onu çok seviyor, cennette.. gibi açıklamalar da bana mantıklı geliyor. Eğer aile çocuğu din bilgisi, Allah sevgisiyle büyütmeyi düşünüyorsa bu gibi durumlarda Allah'ın korumacılığı, onun yanında da mutlu olduğu şeklinde de açıklanabilir belki. Dediğim gibi uzman filan değilim. Kendi fikirlerim sadece. Karşı çıkanlar olacaktır.

Bilim tektir, inancdan bahsetmiyoruz bilimden bahsediyoruz, benimle ayni seyi savunmak derken? Ben bilgiyi savunuyorum, benimle ayni seyi soylemiyorsaniz bilmiyorsunuz demektir Forumda yenisiniz, polemik yasak, bir daha beni alintilamayin . push ;

Bilim tektir konusunu araştırmanızı önererek çekiliyorum alintilamama konusuna köşemden gülücem izninizle iyi akşamlar

"Yakında gelecek" diye çocuğa yalan söylemeniz iyi olmamış, güvensizlik yaratacak bir durum. Böyle kaçamak ifadeler kullanmak, yalan söylemek uygun değildir. 5 yaş öncesi ölümü gerçekçi değerlendiremez, ölümü geri dönüşümsüz bir olay olarak algılayamaz. 5 yaşından sonra anlıyorlar genelde ölen kişinin geri dönmeyeceğini ama ölümü yakın çevresine yakıştırmaz, başına geleceğini düşünmez. Kesin olarak ölüm kavramını anlamak 10-11 yaş civarı oluyor. Bu yaşlardaki çocuklara "toprağın altında" gibi açıklamalar yapmayın, travmatik olabilir. Toprağın altında üşüyordur, acıkmıştır gibi düşüncelere kapılabilir. Bence şöyle bir açıklama yapılması uygun. "Kızım anneanne çok hastaydı, bu yüzden teyzenin yanındaydı . Ağır bir hastalığı vardı , bu ağır hastalık yüzünden artık bizimle olamayacak, yanımıza gelemeyecek. Ama istersen onunla konuşabilirsin, ona dua edebiliriz, bunu hisseder." şeklinde bir açıklama yapılabilir. Yine de çok net anlamasını beklemeyin, yaşı küçük çünkü. 6-10 yaş arası bile tam kafasında oturtamıyor ölüm kavramını. Başınız sağ olsun.

çocuk ne güzel en başta idrak etmiş öldüğünü neden yalan söylediniz ki büyük anneannenin çok yaşlandığını hastalandığını ve artık sizin yanınızda olmayacağını söylemelisiniz.

Öldü dedi evet çünkü annem ağlarken duymuş. Çok hassas bi çocuk bi resim çiz diyorum ailemizi çiziyo anneannem de var içinde. Bu yüzden çok üzülür diye korkuyorum.

Babası ölen bir çocuğum var Ölümü dramatikleştirmeyin yanında ağlamak dövünmek onu üzer İnsanlar doğar yaşar ve ölür birçok kişi öldü bak şunun nineside öldü gibi Ama bizler varız gibi Asla beklenti içine sokmayın çocuklar unutmaz

Yalan soyleyip uzatarak siz sikinti yaratmissiniz. Psikolojisi neden bozulsun ki, ayrica pedagoga ne gerek var?Hayatta ki tum karsilastigi olumsuzlaklar icin uzman yardimina mi gideceksiniz... Melek oldu uctu gitti, yaslaninca bir gun herkes oyle gider diyebilirdiniz. Cocuklar cok cabuk unutuyor. Emin olun 5 dk sonra unutup oyuna, yaramazliga donerdi. Aklina ara sira geldikce soru sorabilir ayni sekilde soylerdiniz.

aralıkta babamı kaybettım çok genç yaşta aniden. dedesini öptü, uyan dedi yüzünü sevdi. doktor ığne yapsın dedi iğileşir dedi. ama babam cevap vermedı. dede artık gelmıcek kızım dedim. neden dedi öldü dedim. çook uzaklara gtti dedim. geçen telefonda annemle konuşurken dedem nerede anneanne dedi. halbuki bayramdan bayrama gıderız memlekete. telefondan bırde. dedesini hep hatırlıyor, soruyor benım kalbım ağrıyor. canım acıyor her sorduğunda. ama her defasında gelmicek dede öldü dıyoruz.3,5 yaşında. kızımın hiç dedesi yok şimdi.. bır zaman sonra unuturlar sanırım.

Benim oğlum da o yaşlarda. Eşimin halasını çok severdi. Vefat edince ilk kez evde konuşmalardan ne olmuş diye sordu. Hasta olduğunu anlattım başta. Sonra yavaş yavaş öldüğünü söyledim. Daha önce mezarlığa gitmiştik dedelere. Zorluk yaşamadı hiç hemen kabullendi

İlk iki gün annemi sürekli hastaneye kaldırdık. O kadar zor anlar yaşadık ki anneanneme okadar sağlığında hizmet ettik ama hastanede olduğumuz için cenazesine katılamadık. Annemin felç riski olduğundan aslında biraz çocuğu geçiştirmek durumunda kaldık. Ne yapacağımızı o an sağlıklı düşünemedik maalesef hzeldlara hazel dilaranın

Isin icinde degilim, sadece bilimi kendime referans alan bir insanim, bilimsel gercek disinda herhangi bir gerceklik yok benim icin

Bence çocuğunuz çok küçük, bir süre sonra sormayacak unutacak. Durumu siz abartmışsınız gibi geldi bana. Birkaç kez sorar unutur. Ben direkt "öldü" dedim. Çok fazla yakın birini kaybetmedik ama 4buçuk yaşa "öldü" deyince; "Neden, ölmek ne demek" dedi. "Çok fazla hastaydı, artık onu göremicez, sen şimdi bunları düşünme, biraz daha büyüyünce tekrar konuşuruz" dedim. Bir daha sormadı. "Yok oluş" diye anladı, ne algıladı ne kadar algıladı çok üstünde durmamak lazım. Sorduğu kadarına cevap vermek lazım. Bi sürü açıklama yapmak kafasını karıştırabilir.

Hanimefendi azicik bilgi edinip oyle yorum yapsaniz keske, uzman misiniz bu konuda? Ölüm 3.5 yasindaki bir cocugun anlayamayacagi bir kavramdir, 10 yasinfakine ölüm anlatiri ama 3.5 yasindaki bebenin anlayamayacagi sey ona hicbir sey ifade etmez Ayrica cocuga yalan soylemek ona hem yalani ogretir hemde kim yalan soyluyorsa ona olan guvenini kaybetmesine yol acar Bunun prens, prenseslikle bir alakasi yok Cocuk yetistirmekte tum dunyanin uydugu belli kurallar vardir ve bunlar cocuklarin ileride duzgun bireyler olmasi icin vardir Cocuga yalan soylememek onu prens prenses yaomaz cocuga guven duygusunu ogretir

Teyzeye gitti diyerek en buyuk hatayi yapmissiniz Keske bunu soylemeden once bi bilene danissaydiniz, burda konu acsaniz bile soylerdik size en buyuk hata diye Kiziniza anneannenin cok uzaga gittigini ve artik donmeyecegini soyleyin Ölüm kelimesini kullanmayin, onun icin cok soyut bir kavram anlamasi mumkun degil Cennet, melek vs gibi soyut kavramlari da kullanmayin, nereye diye israrla sorarsa gokyuzune bulutlarin yanina diyebilirsiniz ve geri donmeyecegini ozellikle belirtin Basiniz sagolsun

Yanlış yapmışsınız. Oysa çocuk en baştan anlamış ve kısa sürede de kabullenecekti. Simdi olabildigince basit bir şekilde anlatmalısınız ve o yaşta dikkat etmeniz gereken bir şey cennet cehennem kavramlarına girmemek.

Haklısın. Dediğim gibi ben pek bilgi sahibi değilim. Araştırmak, tecrübe edinmek gerekiyor bazı şeylerin doğrusunu yapabilmek için. Çocuğun yaşı, zihinsel gelişimi neyin nasıl anlatılması gerektiğini etkiliyordur muhakkak.

ya o kadar haklısınız ki. bazıları ne abartıyor diyorum şu sitede bazen okuyunca. el kadar çocuğun bir şeyden haberi yok kişileri oyuncak bebek sanacak kadar küçük ama neler neler yok bebeğimin psikolojisi bozuldu bilmem ne. yahu kendi psikolojik çöküntülerini sanki çocuk da yaşıyormuş gibi zorla çocuğun kafasına bir şey işlemeye çalışıyorlar resmen. kimse de demiyor yahu sen ne diyorsun el kadarcık çocuk ne anlar bundan diye. ölüm herkes için soyut bir kavram sadece çocuğa değil. canlılar ölür, gitti gelmiycek bu kadar. o kadarcık çocuk insanlara da oyuncak bebeğine de aynı bağlanıyor bi abartmayın ya. kendiniz gidin bir psikolojik destek alın lütfen.

Ölümü anlayamaz ama bir daha gelmeyeceğini söyleyin çocuğa. Beklenti içinde beklemesin.

Ben daha 5 yasindayken 7 yasindaki abim trafik kazasinda vefaat etti. Ama bana abin hastanede iyilesip gelecek dediler ama eve surekli birileri gelip gelip ağlıyordu. Ben gunlerce aylarca bekledim abimin gelecegini ama gelmedi. 30 yasima geldim hala biri hastalansa ama iyi merak etme deseler gormeden icim rahat etmez. Gecen ay anneannem dusmus ve haataneye kaldirildi ben oglumu o an birakacak kimsem olmadigi icin gidemedim. Surekli annemleri aradim iyi merak etme dediler ama ben evde kendimi yedim bitirdim yine yalan soyluyorlarsa diye. En son aradim öldüyse öldü deyin iiyse de fotosunu atin bana diye. Yani gercekleri soyleyince aci geciyor da o yalanla kandirilan insanda acilan yara 25 yil gecse de gecmiyor.

Şahsen polemik peşinde değilim, agresif bir şekilde yazmadığıma da emin olabilirsiniz papatya çayı içiyorum şu an. Ama bilim tektir şeklinde epey emin konuşmanız dikkatimi çekti. Konu insansa doğru tek değildir, çünkü bir değil onlarca belki de yüzlerce parametre var. Ayrıca bilimde her şey sorgulanabilir, hem de her şey. Böyle gelişir zaten.

En doğrusunu yapmışsınız bununla ilgilı öğrendiğim şeyler bu yönde. Cocuk ne kadar küçük olursa olsun cenaze törenine katılmalı böylece gidenin geri gelmeyeceğini daha kolay kabullenir. Sadece ağlayış bagirislarin içinde olmasın o kadar

Dedem Rahmetli olduğunda yeğenim 2,5 yaşındaydı. Dedemle aralarinda çok guzel ve sıkı bir ilişki vardı. Cenaze günü o ortama sokmadik fakat mevlüt zamani büyük dedesinin gittiğini söyledik. Her akşam duasina katıldi. Ablam mezarliga giderken onu da o dönem sürekli yaninda götürmüştu ve hiç olağandışı karşılamamıştı. Şuan 7 yasinda geçen gün mezarlığın yanından gecerken laf arası sordum büyük dedeni hatırlıyor musun diye ve birlikte dua etmistik. Yapısı ile mi alakalı yoksa bizim olumun hayatın içinde olduğunu hareketlerimiz ile normal gosterdigimiz için mi bilmiyorum ama hiç zorluk çekmedik. Fakat şöyle bir durumda var arkadasimin kızı yeğenim den 1 ay küçük ve arkadasim kızı 4 yasinda iken babasini kaybetti ve çocuk maalesef bir sure olum korkusu yaşamaya basladi dedesinin arkasından. Konuşarak bu süreyi atlatmışlardi.

Teyzeye gittiğini söylememeniz gerektiğine katılıyorum. Ama çocuğun hayatından, sevdiği bir figürün tamamen ortadan kaybolması, aman ne var her canlı bir gün ölümü tadar hayatın gerçeği denecek birşey değil. Ben dedem öldüğünde 11 yaşındaydım. Çok yaşlı ve hastaydı öleceğini biliyordum. Yine de ölümü beni çok etkiledi. 1 yıl boyunca annem nereye giderse peşinde gittim. Yanından ayrılmayayım ya ben yokken ölürse diye. O yaş çocuğuna her insan yaşlanınca ölür anneanne de yaşlı ve hastaydı öldü derseniz, başlangıçta tamam der geçer belki. Ama en iyi ihtimal sen ne zaman yaşlanacaksın? Tam olarak kaç yaşında? Dedem vs. Yaşlı mı? Dedem yaşlı ne zaman ölecek? Ne zaman öleceksin? Ben de hastalansam ölür müyüm? gibi bir ton soruyla karşılaşabilirsiniz. En kötü ihtimal soru sormaz içine atar ama yoğun bir kaybetme anksiyetesi yaşamaya başlar. Bence bu yaş çocuğuna yapılması gereken açıklama; Anneannenin geri dönemeyeceği kadar uzak biryere gittiği, herkesin onu sevdiği ve özleyecekleri için üzgün olduğu. Sizin de anneanneyi özlediğinizi ve eskisi gibi yanınızda olmadığı için üzgün olduğunuzu ama birlikte geçirdiğiniz güzel anları düşünmenin sizi mutlu ettiğini söyleyip kızınızı anneanneyle geçirdiği keyifli anları anlatmaya teşvik edebilirsiniz. Ekstra olarak şunu söyleyeyim ya 3 ya 4 yaşındayken yeğenimin pedagogu ablama ölüm kavramıyla çocuğu tanıştırmaya hayat döngüleri üzerinden başlamak gerek demişti. Mesela yapraklar filizlenir, büyür, sonbaharda sararır ve kışları kuruyup dökülürler bu doğanın bir parçasıdır vs. Kızınıza ilkbaharda minnacık bir filiz olan bir yaprağın hikayesini anlatarak işe başlayabilirsiniz. Bu yaprak ilkbaharı büyüyüp yeni şeyler öğrenerek geçirir. Her gün biraz daha uzuyor ve bir yandan da rüzgarda hışırdamanın nasıl da eğlenceli olduğunu, güneşin onu beslediğini, ağacın yakınlarında gezen kuşu böceği filan keşfediyordur. Minik filiz meraklıdır ve hayat onun için çok şaşırtıcıdır. Yaz geldiğinde minik filiz büyüyüp kocaman güçlü bir yaprak olur. Artık büyüdüğü için sorumlulukları artmıştır. Güçlü olduğu için ağaca birsürü gün ışığı taşıyıp meyve yapmaya yardım ediyordur. Sonbahar geldiğinde yaprak artık eskisi kadar güçlü hissetmiyordur. Bu yüzden günışığı taşıma işini daha genç yapraklar yapmaya başlar. Ama hayat güçlü yaprak için hala çok güzeldir. Çevresindeki tüm canlılarla dost olmuştur. Günlerini ona danışan genç yapraklara filizlere tavsiyeler vererek geçirir. Belki minik filizlerle kızınızın anneannesiyle zaman geçirdiği gibi zaman geçiriyordur. Yaşam hakkında bir sürü deneyimi vardır o artık bilge yapraktır. Kış geldiğinde bilge yaprak artık çok yorgundur ve dinlenmesi gerekiyordur. Ne kadar güzel bir hayat yaşadığını, ne kadar çok dost edindiğini düşünür. Ağaçta çok mutlu günler geçirmiştir ama artık dinlenmek için ağaçtan kopup toprağa inme zamanıdır. Ağaçta kalan yaprak dostları onu özleyecektir ama kuruyup toprağa düşen bir yaprağı tekrar yeşertmenin yolu yoktur. Neyseki ağaç ahalisi onunla geçen mutlu günlerini ve tavsiyelerini hatırladıklarında bilge yaprak tekrar yanlarındaymış gibi hissedebileceklerini anlar, bu sırada bilge yaprak toprakta huzurla dinlenmektedir. Not: Hikayeyi şuan iki dkda uydurdum tam pedagog tavsiyesi sayılmaz o yüzden. Ama yaşam döngüsü ve ölüme huzurlu, açıklanması zor kafa karıştırıcı kavramlardan uzak, temiz bir giriş oldu bence. Düzenleyip çizimlendirip bastırmayı denesem mi acaba diyecek kadar içime sindi benim. O yüzden şu destan niteliğindeki yazımı okumaya üşenmediyseniz ve hikayeyle ilgili tereddütleriniz, eleştirileriniz vs. Varsa lütfen geribildirimde bulunun.

Yanlis anlasilma olmasin insanlarin cocuklarini kendi dini inanislatina gore yetistirmesine karsi degilim ancak 3.5 yas soyut kavramlari anlayamadiklari yas, o yuzden allah kavramini anlatip onu yanina aldi denirse cocuk bu sefer allah beni de yanina alsin diyebilir, kafasinda farkli seyler olusturabilir, allahtan korkmaya baslayabilir sevdiklerimi yanina aliyor diye dusunebilir vs vs Soyut kavram 5 hatta 6 dan sonra anlatilmali cocuga ancak o zaman idrak edip mantigina uydurmaya calisabilir Ölüm de soyut kavram oldugu icin 5 yastan once soylenmesi onerilmiyor

C Coconutoil lucky i like feeling shit, my stamina can take

Aslında bilerek yalan söyleme gibi bi durum yok o kargaşada söylenerek yapılmış bir yanlış var ortada. Evet biz de psikolojik olarak çok etkilendik amacımız onun en az zararla bu durumu atlatabilmesi. Bu yüzden danışmak istedim. _Degerlitas_ 🌷 tek ayak

Uzman değilim ama soyle bir bilgi kalmis aklımda: ölümler de doğum vb şeyler gibi oldukça doğal seyler. Bu konular yeri geldiği zaman çok normal bir şekilde çocuğa anlatilmali. Öldü denilmeli yani ki ölümun de hayatın bir parçası olduğunu ve normal olduğunu anlasin. Aksi halde ölümü normal kabul etmeme ve algılamama gibi durumlar olabiliyormuş. Mesela bir mezarliktan geçerken çocuk bunu sorguladığı zaman yalan söylemek veya korkutucu bir şekilde söylemek yerine olani olduğu gibi söylemek gerekirmiş. Ayrıca ölmedi, gelecek diyerek yalan söylenmesi de doğru olmamış. esergry Nirvana Anneler

Ben heralde dahiymişim 4 yasında gayet olümü anlayabilmişim. Beni evden uzaklaştırmak istemişşerdi ben çıkıp gelmiştim. Büyük ninem öldü biliyorum diye.

Yanlış anlamayın da herkes neden bu kadar drama quenn meraklısı. Çocuk bu ağlar üzülür sonra ilk o unutur. Neden bu kadar saksıda yetiştirme meraklısısınız? Siz küçük prensler prensesler yetistiricez aman travması olmasin diye pamuklara sararak onları gerçeklikten uzak bir hayata hazırlıyorsunuz. Sonra büyüyünce az acı görsün sarılıyor psikolojik desteklere. Yapmayın bu kadar hassas degil hicbir canlı pat pat yüzüne haykırın acı çeksin demiyorum ama acının varlığından da haberdar olsun çocuk