Ağlamam

Bu durum bende de var malesef konuşacak çok şeyim var nasıl anlatacağımı da biliyorum Uslüp olarak güçsüz bir insan değilim ama canımı sıkan beni üzen bi konu hakkında konuşurken kendimi tutamıyorum dediğiniz gibi ağlamaktan konuşamıyorum bile bu huyuma deli oluyorum kendimi her seferinde frenlemeye çalışıyorum ama çoğu zaman başaramıyorum malesef

Ben haksızlığa uğradığımı hissettiğim zaman sinirden ağlarım. Durduramıyorum. Yoksa eşimle tartışırken falan ağlamam. Durduramamanızı anlıyorum, nasıl olacak ben de bilmiyorum.

Ağlayın ağlamayın diyemem ama ben ağlamayı doğru bulmuyorum. Ne kadar güçsüz durursanız tartışmanın yükselmesi ve kaybeden taraf olmanız o kadar ihtimal. Dimdik durup kendinden emin taraflarınızı ortaya çıkaracaksınız Sonra karşınızdakinin cümlelerinden bazı kısımları cımbızla çekip alaya alacaksınız. Hem karşısındakinin konusunu ve aklını dağıtmış olursunuz hem de olayı kale almamış gibi yaptığınız için sinirlenir ve saçmalar. Üstüne bir de değil mili sorularla kendinizi akladınız mı iş tamam. Ama ağlamak, sinir olduğunu göstermemek. Maça hiç çıkmadan mağlup olmakla eş değer.

Eskiden tartıştığım kim olursa olsun bu arkadaşı sevgili, okul müdürü, öğretmen vb o sesim yükseldiği an sesim gider ağlardım. Şimdi neden bilmiyorum geçti. Olmuyor 3-4 yıldır.

Tartisirken aslan kesilirim ne aglamasi Ha nadiren oluyor tabi bende de. Ama baskalarinin yaninda onunde aglamak bana ters geliyor genelde... ancak dolup tasmam gerekir baskalarinim onunde aglamak icin

Yanlız değilsin bende öyleyim. Sinirlenince özellikle tartışırken ağlıyorum. Hele ki dışardan olayı dramatik hale getirmeye çalıştığım zannediliyor diye düşününce kendimi tutsam bile ağlıyorum.

Eskiden hemen ağlardım artık ağlamıyorum. Ya canımı eskisi kadar acıtmıyor bazı şeyler ya da ağladığım şeyler gerçekten ağlamaya değmezmiş.

Tıpkı ben. Çok duygusalımdır ve yapılan haksızlık karşısında haketmediğimi düşünerek ağlarım. Ağlamak kötü değildir hala vicdanlı olduğunuzu gösterir

Çok güzel anlatmissiniz, bir gün bunları yapabilmem umuduyla...

Hep böyle maalesef. MaRaL_

Keşke.. Bunları o an düşünemiyorsun, istesen de, yapman/söylemen gerekeni bilsen de kendini tutmak ciddi anlamda zor.. Ben daha çok sinirlenince, kaldıramayınca falan yaşıyorum.. Beklemediğim, çok gereksiz bir çıkış görünce özellikle donup kalıyorum ve ağlama yaşayabiliyorum, aslında çok sinirliyim ama bastırıyorum diye mi, ailesel travma mı bilemiyorum... Ama kurtulmak lazım.

Eskiden hemen ağlardım Şimdi aynı anda çok fazla kırılmam işin içinden çıkamamam ve öfkemi alamamam lazım

Yoksa bir tek bende mı var bu sorun. Nedeni nedir merak ediyorum. Bu aralar hayatım baya karışık ailemle sürekli çatışma halindeyim.. Kendimi savunmam gerek, laflarim var söyleyecek soyleyemeden gözlerim doluyor ağlamaklı oluyorum, sesim tuhaf çıkıyor bu sefer. Neden aglamadan, dim dik durarak konuşamıyor, tartisamiyorum ki! Sinir oluyorum kendime..

Bebegin olduktan sonra tartisirken aglamayacaksin ozguvenin artiyor tecrubeyle sabittir

ben de ağlarım :)

Sinirlerin bozuksa aglarsin, Bende sinirlerim bozulunca konusurken agliyorum, Bazen ruhumuz yoruluyor, sende hamilesin normal, Goz yasi ne zaman akacagini bilirmis, Herseyi bosver canina bak evladina bak

aynı durumdan müzdaribim. dedikleri gibi geçmişten gelen travma. ben babamın biz küçükken evdeki argo bağrışmalarına anneme argo kelimeler sarfetmesine bağlıyorum evde bu gürültülü ortam korkudan boğazımı ağrıtırdı hep. şimdi de bu korkulardan dolayı bir birlikteliğe cesaret edemiyorum hakkımı savunamam diye.

Ben konuşmaya da çalışıyorum tutamıyorum kendimi ama ne dediğim anlaşılmıyor ağlamaktan kendim bile anlamıyom ne dedimi en son susup iyice agliyom

Hep aynı konuda aynı şeyi aynı kişiye yıllarca anlatmaya çalıştığım dönem bende de oldu.. gayet normaldi çünkü aglanacak halim vardı ve aglanacak bi durum.. dram travma kabus gibi oluyor en basit konuda karşı taraf duvar gibi durunca.. Hassas biriyseniz çok icerliyor olabilirsiniz illa iddia makamı gibi dimdik tartisamiyor insan özel hayatında.. Bazı insanlara konuşarak ulaşamazsiniz bunu kabul edip sakin kalmaya çalışın.. hamilesiniz bir de.. Dünya yansa bosverin..

Vivid sizin için de alıntı yapamadım :) Münazara ile ilgili kitap okursanız ve münazara videoları izlerseniz baya gelişirsiniz aslında. Ben bir kitapta okumuştum romantik bir kitaptı. Adam avukat kız avukat adayı... İnce ayrıntıdan şöyle bir olay vuku buluyor. Adam üstünü değiştirirken kız arkasını dönüyor. Adam kıza gıcıklık olsun diye istersen bak sorun değil muhabbeti yapıyor. Kız cevap olarak '' senin kaslarından banane '' deyince avukat cevap veriyor '' demek kaslarımı gördün '' Sonuç sinir olan stajyer kızımız. Bazen çok küçük ayrıntılar kazandırır

Hamile kaldigimdan beri bende de bu durum var biri en ufak bişey söylese beni inciticek yada üzücek cevap vermeye kalmiyo başlıyorum aglamaya özellikle esimde oluyo bu durum yada annem nasılsın dediğinde birden aglayasim geliyo bence hamilelikle alakali hiç olmazsa benim durumum tamamen hamilelikten sonra oldu

Maalesef bende de var. Daha çok sinirlenince, yapılan/söylenenleri kaldıramayınca falan oluyor. Tutamıyorum kendimi, tutmak için zorladığımda da konuşsam ağlayacağım için konuşamıyorum yine, olmuyor.. Keşke kurtulsak bundan, çok istiyorum.. Çok yanlış, olumsuz bir algı oluşuyor karşı tarafta; "çocuk gibi" ...

Bende sinirlenince ve haksızlığa uğradığımda ağlıyorum bide başak burcuyum ben hiç sebep yokken bile aglayabiliyorum bu huyumdan nefret ediyorum bende

Ayyy beeenn sadece tartışırken değil ama sinirlenince, sevinince her anımda ağlamaya ilklerimde yer veririm :)) kötü bir durum ama yaa tartışırken mesela o sinir haliyle ses tonun değişir boğazım düğümlenir, kalp çarpıntısı eşliğinde kendime hakim olmaya çalışarak konuşurum ama içimden bir kahkaha patlatasım gelir "Allahım ne kadan da salak görünüyorum dışarıdan" diyee trajikomik bir vakayim

Hayır, tartışırken veya kavga ederken ağlamam. Zaten insanların yanında ağlayamam. Yalnızken, o da çok dolmuşsam

Ben üzerime gelinirse ağlıyorum, biri sesini yükseltince dahi sinirleniyorum hiçbir şey diyemeden ağlıyorum, başta tartışır gibi oluyorum ama sinirlerim kaldırmıyor ağlayan ben oluyorum, bilmiyorum neden böyle.

Başkalarına eşime dostuma ya susarım yada büyük kavga ederim. Ama aileme bende çocukluktan beri aynıyım. Şu aralar yenmeye çalışıyorum bişey olursa, biraz biraz isteklerimi dile getirebiliyorum artık şu yaşımda

Lohusa olduğumdan dolayı ağlıyorum =// Minikkuala bekleme

Genelde tartışmalardaki haliniz bu değilse hamilelik hormonlarındandır. P Poupeyd ĸiмi ɴereye ĸoydυyѕαм вυlαмıyorυм. tek ayak

Ne desen boş olur zaten.. Seni anlamak isteyen zaten anlar.. İçinde kalacak ise sakinken söyle tam o an yerine..

Çok zor bir durum, karşı taraf konuşarak kendini haklı çıkarırken, benim onları çürütecek cumlelerim varken, susup ağlamak...

önceden ağlamazdım ama son zmaanlarda gözlerim daha rahat doluyor. bunun sebebini son zamanlarda daha çok yıpranmış olmama bağlıyorum. sinirler zayıflayınca haliyle dayanmak zor oluyor. son zamanlarda üst üst gelmiştir bazı şeyler.

Tartışırken değil de sinirlenince ağlıyorum.

bende oyleyim ama bunun geçmisden bi sebebi var daha dogruusu sebepler var travma gibi bisey dusun

İnanılmaz zor ağlayan biriyim, tartışmada filan da ağlayamam. Hatta insanlar nasıl çabucak ağlayabiliyor, çok şaşırıyorum.

Karşı tarafın dediklerini konuşup çürütebilecekken neden susuyor olabilirsin? Küçüklükten kalma bir olay mı var yada ne bileyim tartışmanın büyümemesi için mi acaba? Aslında bir kez derin nefes alıp konuşmaya başlasan gerisi gelir gibi. Şayet konuşamıyorum, konuşamam emini diyorsan sorunlu kişilerden uzak durabilme gibi bir şansın varsa özellikle hamilelik döneminden uzak durmanı tavsiye ederim sana. B

Olay laf yetiştirememek mi bilmiyorum(ha onda da çok iyi sayılmam ama çok kompleks düşünememekle birlikte doğru da gelmiyor, dümdüz konuşulsun anlaşılsın işte :)). Ne bilim o sıkıntılı ortamda olmak, o olayı yaşamak, o tepkileri görmek mi geriyor acaba? Şahsi olarak duygusal yönün etkisi bu durumda daha ağır geliyor bana, söyleyeceklerin oluyor ama o adımı atamıyorsun. Lafı/davranışı kaldıramayınca, çok sinirlenince, çok üzerine gelinince falan sinirden gerginlikten sakin kalamıyorsun, enerji ağır geliyor, bünye de böyle atıyor belki o duyguları... Lanet gelsin böyle hassaslığa yahu :)

Uzun bir tartışmaysa genelde evet ağlarken buluyorum kendimi. Başlarda gayet ciddiyim, zart zart söylüyorum laflarımı ama bana yapılan haksızlıkların, kötülüklerin, çektiklerimin zirvesine ulaşırken dudaklarım titremeye ve ağzım yamulmaya gözlerim ıslanmaya başlıyor. Giriş sert, gelişme; anlatım güçlendikçe, duygular şelale, sonuç; Nirvana'ya ulaşıyorum Hayır yani ağlayınca insan duygu sömürüsü yapıyor gibi de algılanabiliyor ya da sinirleri iyice yıpranmış da her şeye ağlarmış gibi... Tartışırken ağlamasam bile bittikten sonra ağlıyorum bazen aklıma gelip gelip, üfff buna da çok sinir oluyorum ya, aklıma komik şeyler getirmeye çalışıyorum ama olmuyor.

Maalesef bende ağlarım tartışırken. O yüzden aynı evin içinde yaşamama rağmen sevgilime tartışma çıkar, konuşamam diye şu rahatsız ediyor, bu sinir ediyor diyemiyorum. Allahtan o anlıyor beni de o yüzden sorun olmuyor pek ilişkimde ama aksi durum olsaydı çekilmez bir hal alırdı. Huy sanırım artık bu değişecek gibi gelmiyor bana :/

Sadece eşimle tartışırsak ağlarım. Çok çok ciddi kavga edersek bir tek ağlamam sanırım . Eşim dışındaki diğer insanlarla tartışırken öfkelenebilir, kızabilirim. Ama eşimle herhangi bir gerginlikte öfkelenmişim, sinirlenmişim vs fark etmiyor, hemen ağlıyorum. :)

Aynen bende öyleyim.. Umarım geçer bir an önce, gerçekten bu durum çok rahatsız edici, özellikle iş hayatında hiç iyi olmuyor. Bir de kendime kızıp iyice ağlayabiliyorum.

eşimle tartışırken ağzıma geleni söylerim, tartıştıktan sonra onun söyledikleri zoruma gider sabaha kadar ağlarım. ağlayınca da susturamıyorum kendimi 3-5 saat ağlayınca gözlerim çok kötü oluyor, uyuyamam da zaten. ağlamaya başlayınca kendimi nasıl sustursam bilmiyorum. eşim özür dileyip sarılırsa öyle sakinleşiyorum ancak

Ben de ağlarım ama susup kalmam söyleyeceğimi söylerim