Bu durumunuz bulunduğunuz ortamdan da kaynaklanıyor olabilir. Size uygun, kriterlerinize uygun davranışları olan insanlar yoktur belki etrafınızda. Hoşlanmadığınız insanlar arasında buluna buluna sorun kendinizde diye düşünmeye başlamış olabilir misiniz? Belki farklı bir ortamda, davranışlari size hoş gelen insanlarla bu durumdan çok kolay kurtulabilirsiniz. Mekan değişikliği birçok psikolojk ve psikiyatrik soruna iyi gelir. S

canım kardeşim, kimse mükemmel değil bu hayatta, senden daha iyi zannettiğin insanları iyi incele aslında hiçbirin senden farkı yok, kimse kimseden üstün değil, onların da korkuları var inan, bu yüzden yavaş yavaş ağır ağır korktuğun durumlarla yüzleşmeye çalış, konuş, espri yap, ama kendine güvenerek yap yani en yakın arkadaşına yaptığın gibi rahat olursan zamanla aşarsın, bu sıkıntını bu genç yaşında aşman çok önemli, sık sık muhabbet etmeye çalış insanlarla, istersen önce tanımadıklarınla başlayabilirsin, tanıdığın kişilerden belki daha fazla çekiniyorsundur arkadaşlarından falan, parkta, markette, otobüste insanlarla iletişime geç, nasıl yapacağını bilmiyorsan diğer insanların konuşmalarını, davranışlarını iyi gözlemle, onların davranışlarını örnek al kendine, çok gençsin senin yaşlarından bu durum normaldir sakın üzülme moralini bozma zamanla atlatırsın, bende senin gibiydim oldukça aştım bu durumu, ancak lütfen bu durumun üzerine git...

japoncada senin durumundakilere tsundere diyolla bi onu biliyom CADIARZU bi de klasik bi cevap olcak ama, büyünce geçer güzelim. ergenlikte doğal. yaşın çok ufak. hep böle kalcam diye takma kafana. yakında geçecek diye düşün. karamsarlığa düştükçe içinden çıkması zorlaşacak. çünkü nasılsa çıkacaksın emin ol. süprizzzzz yerimseniben chatLaq. Ne biliiim

Şunu söylemek isterim ki bende bundan 4 gün önce psikiyatriste gittim o doktor bile bana sorular sorarken ve durumumu yorumlarken elleri titriyordu düşünebiliyorsun okumuş hem de bu dalda okumuş bir doktor. Ve bana dediki Türk toplumunun yetiştirilme tarzından kaynaklanan bir durum yani rahat yetiştirilmediğimiz için belli kalıplarda yetiştirildiğimiz için aşırı sınırlarımız olduğu için çocuktur daha sussun diyen bir toplumda yetiştiğimiz için bu durum inan herkeste var fakat kimilerinde az kimilerinde çok. Sadece seninle konuşan insanlarında aynı kaygılar içerisinde konuştuğunu fakat duygu durumun belli etmemekte biraz daha ustalaştığını düşünürsen biraz daha rahatlamış hissedebilirsin belki.

bende de vardı senin yaşlarındayken aşırı utangaçlık. söylemek istediğimi dile getirememe. ama okul, iş hayatı filan derken daha iyiyim. ama ben öyle her yerde her şeyi söyleyen her şeyi yapan ne konuştuğunu bilmeyen aşırı konuşan insanları sevmiyorum. bence her şey dozunda güzel. yaşın çok küçük eminim aşarsın canım. üzme kendini. S

B bergdorf

yorum yapan yok mu bana yol gösteren...?mirmirmirmir J

evet üniversite, bölümümü de seviyordum aslında.. psikyatra gideceğim zaten bakalım işe yarayacak mı.. Z

Sıkıntınızın adına ergenlik demek yanlış olabilir. Bence de doktora gidip, erken zaman da tedavi olmak sizin için iyi olacaktır. İleri ki zamanlarda sizi daha da kötü duruma sokabilir bu durum. İlaçlar sizi donuklaştırmış olabilir ama aksatmayın bence. Geçmiş olsun. Allah şifa versin. B

slm zynp yardımlaşma formu dedigin nerde? sitenin adı vs.? bir de sen psikiyatristemi yoksa psikolğa mı? şuan ne durumdasın, biraz bilgi verebilir misin? Z

okul dediğin üniversite galiba ben de sf nin üstüne bi de bölümümü sevmeyince okulu bırakmam çok kolay oldu sen bölümünü seviyoduysan biraz iyi hissedince yeniden başlayabilirsin belki B

ben de aynı durumdayım üstelik sf yüzünden okulu bıraktım. Z

Kaç yaşındasınız acaba, nerede okuyorsunuz? Belki seçme şansınız vardır. Sevmediğiniz insanlara uyum sağlamak zorunda değilsiniz, yalnız da kalsanız doğru bildiğinizden şaşmamaktır yapılması gereken şey bence. Hoşlanmadığınız bir konu ya da tavır gördüğünüzde bunu belirtin ki aralarında yapmacık tavırlarla boğulmayın. Çoğu insan o kadar cahil, düşüncesiz ki karşısındakine nasıl davranacağını bilmeyi bırakın kendine nasıl davranacağını bilmiyor. İnanın sizin dilinizden anlayan, sizin gibi düşünen insan topluluğunu bulduğunuzda çok sevineceksiniz ve bütün sosyal fobileriniz kaybolacak. Mutlaka size benzeyen insanlar vardır, onları bulmaya çalışın. Nasıl bir yaşam isterdiniz bunu düşünün ve o yaşama sahip olan insanları nerede bulabileceğinizi araştırın. Bir davranış sizi eziyor, aşağılıyorsa o davranış doğru değildir, bunu bilmeniz yeter. İçiniz rahat olur, vasıflı ve vasıfsız insanları ayırt edebilirsiniz. Z

25 yaşında bir sosyal fobili olarak sana tavsiyem psikiyatra devam etmen. bazı arkadaşların dediği gibi ergenlik kaynaklı kaygıların mı var, yoksa bir sosyal fobi hastası mısın bunu belirlemelisin önce. eğer sosyal fobili isen internette bununla ilgili pek çok site var araştırmanı öneririm S

merhaba.. ben semra 16. yaşındayım. kendimi beğenmiyorum. bir de aşırı utangaçlık durumu var. napmam lazım hiç bilmiyorum. arkadaşlarıma anneme hep anlatıyorum. anlatınca rahatlıyorum. bana çok utangaçsın ama çok tatlısın diyolar bu sefer ağlayasım geliyo. kurtulamıyorum ya şu utangaçlıktan ilgi odağı olmaktan. kaçıyorum hep ortamdan hele ortamda erkek varsa onların yüzne bile bakamıyorum benle konuşulmasını istemiyorum yanlış cevap vercem diye korkuyorum. dalga geçilcek diye. çok sıkılyorum bu seferde çok sıkıcı hissediyorum kendimi. sanki ben orda yokmuşum gibi. ama konuşmakk istiyorum hani ben. dinlenilmek istiyorum. güldürmek istiyorum karşımdakini. ama yapamıyorum. konuşcak bişey bulamıyorum. kafama çok takıyorum ya çok korkuyorum hala böyle devam ederse ilerde daha da çook mutsuz olcam. bi kaç ay önce psikiyatriye gittim sosyal anksiteye bozukluğu tanısı koydu. antidepresan verdi bide bu durumum mükemmelliyetçilikten oluyo dedi. konustu. ilacı kullandım bir ay mal gibi hissettim kendimi sersem gibi yaptı ilaç. başka bi etki göremedim. zaten bidahada gitmedim psikiyatrye. aslında gitsem iyi olurdu fakat ailem yüzünden gidemedim.. psikyatriyle konusurken bile elim ayağıma dolandı. heyecanlandım. çok kastım kendimi. kendimi çok kötü hissediyorum yaa yaşıma göre davranamıyorum olgun gibi. çocuk gibiyim aynı. bu yüzden nerdeyse hergün ağlıyorum. çok mutsuzum. kurtulamıyorumm. mafoldumben S

ee napcaz iletişime gecemıyoruz:) senın msjlarda 55 diye görnüyor ama yinede gönderemıyomusun Z

en azından bölümünü seviyosun umarım psikatrist denemenden güzel sonuç alırsın sf dışında ek bi sorunun yoksa doktorun da iyi çıkarsa epey yol katedersin LPGLi_FeRRaRi PiSiKoLoJik

evet haklısın ama etrafındaki insanları secme şansın yok.. gercekten de bazı insanlar, insanların özgüvenini yitirmesine sebep oluyor.. özellikle okul çağında küçük cocuklar birbirleriyle cok alay ederler, onlara dur sus diyemezsin, her insan halden anlamıyor.. çocukları bırakın hocalar bile anlamıyor, bir hoca öğrencisinin problemi oldugunu anlayamaz mı? çocuk tahtaya kalkyr zorlanıyor yapamıyor heyecandan hoca üstüne gidiyor aşağılıyor öğrencilerde gülüyor dışlıyor vs. bunlar sıkça yaşanan şeyler.. etrafınızda kafa yapısı sizinle hiç uyuşmayan insanlar oluyor onların muhabbetlerine ya zorla katılmak zorunda kalıyorsunuz ya da kendinizi geri çekmek.. sevmediginiz insanlara uyum saglamak zorunda kalmak cok zor birşey, sahte gülümsemeler, herseyden memnunmuşçasına tavırlar vs.. bunları yapmak zorunda kalıyoruz hepimiz en azından ben cok kalıyorum... T

sen de mi okulu bıraktın yoksa ya da hiç tedavi gördün mü Z

ben de kendimi beğenmiyorum ben de psikiyatriye gidip sorunumu çözmek istedim iyi bi adamdı ama bana faydası dokunmadı şimdi hiç gidesim yok annem ve babam ısrar ediyolar geçen sene ilk ben doktora gitmek istiyorum deyince şaşırmışlardı biraz çünkü hep gizli tutuyodum sorunlarımı şimdi saklayamayacak halegeldim ama o kadar kötü hale geldim ki her şeyi takıntı haline getiriyorum aşırı hassas biriyim doktora gitsem ne anlatacağım ki utanıp sıkılıyorum boğulacak gibi oluyorum okulu da terk ettim tam anlamıyla boşluktayım S

sana bişey söyleyim, eğer bi ortamda senle dalga geçerler diye korkarsan bu hayat boyu senle gider,.. bikere kimseyi tınmıcaksın çnkü o ortamdakilerin hiçbiri senden daha aklıllı üstün zekalı filan değil.. bikere yanlış bişey söylediğinde yada millet senin sölediğine güldüğünde sende gül kendinle dalga geçmeyi öğren.. ne kaybedebilirsin ki. en fazla karizmayı çizersn çokta tın çizsen nolur heri hiçbişicik olmazz. sen kmsenin senden daha akıllı zeki esprili veya güzel olduğunu düşünme emin ol herkesin eksik biyanı var herksin var sen o eksiğini bulup tiye al bitti gitti işte püf nokta.. decemBer medeniyet bekarların omuzlarında

ben de özelden henüz mesaj atamıyorum 50 mesajı geçmedi henüz benimkisi de . push ; Z

ben kendimi hiç bi açıdan sevmiyorum ne fiziksel ne ruhsal ne zeka yönüyle ne beceri yönüyle yani bunun çevremdeki insanlarla artık alakası yok o aşamalardan çoktan geçtim başkaları bana güzel de dese zeki de bulsa bu düşüncelerim değişmiyo çünkü ben kendimin farkındayım artık nasıl biri olduğumu benden daha iyi kim bilebilir kendi hakkımdaki düşüncelerimi başkaları belirlemiyo alaskaya da taşınsam dünyanın öbür ucuna da gitsem bu ruh halim değişemez çünkü ortam değiştirsem de bedenim ve aklım benimle her gittiğim yere gelecek S

Benim de sosyal fobim var, hem de şiddetli olduğunu söyleyebilirim. Eskiden çok daha kötüydü, lise yıllarındayken örneğin. Tahtaya kalkmak, kalabalık önünde konuşmak , tanımadığım birine bir soru sormak, biriyle tanışmak/tanıştırılmak, bir yere telefon etmek veya telefonu açmak, misafir karşılamak ve uğurlamak, karşı cinsle yakışlanmak, karşı fikre sahip olduğumda bunu savunmak, tartışmaya girmek, çok dikkat çekmek, sivrilmek.. Daha nicesi nicesi nicesi. Hepsi de ayrı birer işkenceydi benim için. En yakın arkadaşlarımın yanında bile asla tam olarak kendim gibi olamazdım, rahat edemezdim. Saçmalamaktan, yenik düşmekten, hata yapmaktan, utanmaktan korktuğum kadar hiçbirşeyden korkmazdım. Dikkatler bana çevrildiği anda yüzüm pembeleşmeye başlardı, titremeye başlardım, kekelerdim. Oysa şimdi bakıyorum da ortalamanın çok üzerinde bir dış görünüşe sahibim, hayatım boyunca hep başarılı oldum, öyle ya da böyle düzgün bir ilişki kurup bunu yıllarca sürdürdüm ve o kişiyle evlendim. Bütün bu korkuların, kaygıların, utanmaların hiçbir akıllıca sebebi yoktu. Bu bir hastalıktı. Ne kadar şanslıymışımki iyileşmem, değişmem gerektiğini çok geç olmadan farkettim ve bütün o işkencelerin üzerine yürüdüm. Üniversiteyi kazandıktan sonra tek başıma istanbula geldim kendime bir hayat kurdum. Her yıl en az 4-5 kere üniversitenin o koskoca anfilerinde yüzlerce kişiye sunumlar, konuşmalar yaptım. Hocalarımın takdirini kazandım. Hala sımsıkı sarıldığım muhteşem bi arkadaş grubu edindim. Bu süreçte bir ilişki yaşayabilmek için kendimi karşı tarafa nasıl açmam gerektiğini öğrendim. Hiç kolay olmadı tabi, çok acı çektim ilk başlarda sinirden stresten gecelerce ağladım. Stresten saçlarım döküldü, kilo aldım verdim sürekli sorun yaşadım etrafımdakilerle. Başkaları için işten bile sayılmayan birçok şey benim için stres ve kaygı sebebiydi. Nasıl olcak, ne diyeceğim, şöyle derse ne söylerim, ya beceremezsem, heyecanımı farkederlerse, utanırsam utandığım için daha da utanacağım...!!! Ama değişmek gerekiyordu yoksa silinip gidecektim. Eve kapanacaktım . Bunun bir tedavisi ilacı falan yok bildiğim kadarıyla. Yenebildiğiniz kadar yeniyorsunuz. Ama en küçük bir adım bile sizin hayatınız inanılmaz kolaylaştırıyor. Zamanla güçleniyorsunuz ve kendinize güveniniz artıyor. Şimdi tek başına çıkıp geziyorum tozuyorum, yeni insanlarla tanışmaktan zevk alıyorum, iş görüşmelerine gidiyorum, arkadaşlarımla vakit geçiriyorum.. Herşey değişti. Tamamen değil tabi. Hala ikili görüşmelerimin, kalabalık önündeki konuşmaların ilk birkaç dakikası fazlasıyla heyecanlı geçiyor benim için. Kalp atışlarım deli gibi hızlanıyor, zihnim biraz bulanır gibi oluyor bazen. Ama herkes gibi ben de bir insanım ve kimsenin kimseden bir damla fazlası eksiği yoktur düşüncesi beni çabucak rahatlatıyor. İlk birkaç dakikadan sonra açılıyorum ve gerisi çok kolay geliyor. Her geçen gün daha iyi oluyor. O yüzden elinizden geleni yapmak zorunda olduğunuzu bilmeniz çok önemli. Asla pes etmeyin ve ben buyum demeyin. Evet belki asla tamamen geçmeyecek ama en azından hayatınız kolaylaşacak. İnanın gerisi de geliyor zaten. Bol şanslar. Z

mrb zindandelen, sanırım aynı durumları yaşıyoruz, yardımlaşmak için bana özelden msn adresini yazarmısın? ben özelden atamıyorum msj.. cvp bekliyorum T