inanır mısınız durup durup bunları düşünüyorum. uykum çok ağır. bazen yorgunluktan elim kolum kalkmıyor. ya duyamazsam ya yapamazsam diye içim içimi kemiriyor. ailemi hatırlamanız beni daha iyi anlamanıza olanak sağladı. onları düşündükçe daha da fena oluyorum. ya dibine düşen armut olursam diye... eşim sürekli düşünme yap Allah kolaylık verecek diyor. ne bileyim...

Evet korkuyorum. Neredeyse 2 yıllık evliyim. Çocuk istediğimiz için tedaviye başladık. Ancak ben korkuyorum. İliğime kemiğime kadar hem de. Ya bakamazsam ona? Ya en az kendi ailemin bana yaptığı kadar zulmedersem? Ya o da bir gün bana kırılır ve keşke senin çocuğun olmasaydım derse? Kimsemiz yok... Ailemiz yok.. Kimsemiz yok... Ya bu kadar yalnızlık içinde bir kere bile olsa bir desteğe ihtiyaç duyarsam ve o desteği bulamadığım için ayakta kalamazsam? Ya çocuğum yalnız kalırsa? Ya benim yüzümden zarar görürse? Ya ben iyi bir anne olamazsam... İliğime kemiğime kadar korkuyorum. "Hamilesiniz" sözünü duymaktan korkuyorum. Doğurmaktan korkuyorum. Ama en çok O meleği hakettiği gibi büyütememekten onu sevememekten incitmekten korkuyorum. Bu hazır olmadığım anlamına mı geliyor? Çok istiyorum ama çok korkuyorum...

Iki cocugum var cok şükür. Mukemmel bir anne degilim, zaman zaman hayal kirikligina da ugratiyorumdur onlari mutlaka. Belki kızıyorlardir da. Ama bu dünyadaki herkesten cok onlari seviyorum. Onlara iyi birer anne olabilmek için elimden gelen her seyi yapiyorum. Asla olmasalardi demedim Cok sukur Allah nasip etti. Layigiyla buyutmek icin de her imkanimi zorlarim. Bence yeterli bu kadari

Seninle aynı durumdayım. Bende 2 senelik Evliyim ama bende aynı bu çelişkileri yasıyorum

Bunları düşünebiliyorsanız, siz kötü bir anne olmazsınız zaten.. Allah güç veriyor ve herşeyin üstesinden geliyorsunuz inanın.. Sağ selim hayırlısı ile gelir inşallah.. esergry Nirvana Anneler

Birazcık güçlü olmaya çalış kimse mükemmel olamaz seninde elbet hataların olur

Şimdiden bu kadar ince düşünebilen biri çok iyi bir anne olacaktır eminim... Ben de çok korkmuştum ki benim ki hayatımın hatası bir evlilikti ama bebeğimi kucağıma aldığım günden bu yana kendimi dünyanın en güçlü insanı hissediyorum. Tek başımıza mücadele ediyoruz biz de, şimdilik iyi ki benim annemsin diyen bir oğlum var... Sen neden bu kadar tatlısın diye sorulduğunda çünkü annem beni çok seviyor diyen bir oğlum var... Elbette hatalarım var bazen yetersiz bir anne olduğumu düşünüyorum ama onun için elimden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyorum ve nefes aldığım sürece de bu böyle olacak...

Ben hamile kaldıktan sonra bu endişelere sahip oldum çok istiyordum bebeğim olmasını bin şükür hamileyim ama çok zor geçiyor ilk aylar yemek yapıp mutfağa girip eşimi geçtim kendimi bile doyuramıyorum sürekli bunu düşünüp üzülüp ağlıyordum ama etrafımdaki herkes dogunca her şey değişecek sen anne olunca her durumda onu anlayacaksın diyor inşallah korkularınız geçer bebek sahibi olursunuz şimdiden bile çok güzel bir duygu herkesin yaşamasını istiyorum

Nasıl anne olunmaz durumunu biliyorsunuz ailem gibi olmaktan korkuyorum dediğinize göre. Ben de hemen hemen tek büyüttüm iki çocuğumu. Ama inanın tek büyütmek sağdan soldan karışan akrabalarla büyütmekten çok çok daha kolay. Uyanamamaktan da hiiç korkmayın. Bebek sağdan sola dönse, kolunu kipirdatsa yan odada olsa da duyacaksınız. Hamilelikte bu duruma alıştırma olacak. Son aylar sık sık uyanarak vücut kendini ayarlıyor zaten. Ben de uykusuzluğa dayanamam mesela. Ancak günde bir iki saat uykuyla nasıl dinç olunabiliyor doğumun ilk günleri anlayacaksınız. Rabbim yardım ediyor muhakkak. Bol bol dua edin.

Yapma o zaman canim. Kimse silah dayamiyordur kafana. Istemeyen, kendine guvenmeyen bence cocuk yapmasin. Bir klise olmaktan ciksin.

Bence bu endiselere sahip olmaniz bile iyi bir anne olacagınızı gösteriyor :) Ikinizin ailesini de biliyorum ve bence siz o aileler sayesinde nasil bir anne-baba olmayacağınızı öğrendiniz :) Daha basit bir endiseden bahsedebilirim size. Arkadaşım hamileyken sürekli "ya dogduktan sonra aciktigini anlamazsam bebegimin, ya cani yandığını farkedemezsem, ya bir gece uyanir da onu duyamazsam" derdi. Ama anne olduktan sonra hic de korktugu gibi olmadığını, bebeginin bir aglamasndan ne istedigini hissettigini söylüyordu. Bence bebekle beraber evinize nese de gelecek :) eğer esinizde de bu korku varsa oturup dertlesebilirsiniz, bi yol plani yapabilirsiniz

böyle düşünüp kaygılanmanız bile iyi bir anne olacağınızı gösteriyor bence. ailenizi geçmişi bi kenara bırakın. bende sevgisiz büyüdüm gibi bişey. ama sevgimi ilgimi çocuğuma fazlasıyla gösterdiğimi düşünüyorum. ailem gibi olmadım olmıcam da biliyorum. mükemmel değilim kimse olamaz tabiki. siz de biraz kendinize güvenin. su akar yolunu bulur.

Sizin ailenizi hatırlıyorum sanırım. Öyle olmanız için saf kötü olmanız gerek. Siz anne olmayı çok istiyorsunuz ve onu çok seveceğinize eminim bu yüzden.

Şu son cümleniz kadar ben istemiyorsanız yapmayın diyecektim Ama iki ucu zıt istekle bitirmişsiniz. Bu nasıl çok isteme ŞEKLİ? H heylily

Bu tedirginlikleri yasiyorsaniz farkindaligi yuksek bir anne olacaksiniz demektir. Farkindaligi yuksek birinden de cok guzel anne olur. Ben hep derdim nasil anne olunacagini bilmiyorum ama nasil olmamam gerektigini iyi biliyorum. Iste bu benim kendime guvenmemi saglayan sey.

Dünyanın en sorumsuz insanı olarak ben bile bebeğime gözümden bile iyi bakıyosam sende bakarsın.. Gurbetteyiz hiç kimsemiz yok yanımızda. Ama emin ol kalabalıktan çok daha rahat büyütüyosun. Evet evin her zaman temiz olmuyo, çamaşırın birikiyo, bulaşık bazen sabahı bekliyo, bazen yemek bile eşine kalıyo ama tek başına bi çocuğu büyütebiliyo olmanın verdiği gurur herşeye değiyo. Onun o güzel suratıyla sana akıp gülmesi, elleriyle yüzüne dokunması bütün yorgunluklara uykusuzluklara değiyo. Allah isteyen her kadına sağlıklı hayırlı mutlu evlatlar nasip etsin inşallah.

Ben evli falan değilim ama ileriyi düşününce korkuyorum bazen biliyor musunuz.. Bazen diyorum Allah'ım onları kıracaksam iyi anne olamayacaksam çocuk da verme bana ama sonra isteyeceğimi bildiğim için söylemese miydim diye çelişkilere girip çıkıyorum :) Tabi henüz öyle çok takmıyorum zamanı var ama arada geliyor aklıma. Aile içinde çok kırıldım, manen hep tek başıma kaldım ve anneme benziyor bazı huylarım. İmkanım olursa psikologla, pedagogla falan irtibatta kalmayı düşünüyorum o süreçte hatta kendim için öncesinde de psikologa gitme düşüncem var, varsa imkanınız siz de böyle yapabilirsiniz. Farkındalığın yüksek olması önemli bir şey, bu da sizde var.

Hayır bunu her anne düşünür ama o senin çocuğun olacak ve ona en iyi sen bakacaksin. tek sende susacak uyaninca gözlerinin içine bakıp gulecek olumlu dusun:))

korkman çok normal hamileyim ve bende çok korkuyorum bazen yalnız başına zorlukların üstünden gelmek çok daha iyi emin ol başkaları olsaydı bu seferde öyle dediler böyle dediiler diye başlık açardın sakin ol yalnızlık çoğu zaman iyidir

Rahatına düşkünsen tabiki erteleyebilirsin. Agır gelebilir çünkü. Bizim de yakınımız yok annelerle görüşmüyoruz. Uzaktayız. Eşim asker yılın 7 ayı görevde, hem yurtiçi hem yurtdışı. Ama biz 4 yıldır çabaladık ancak oldu. Korkmak, telaşe etmek yerine ne yapabilirim, nasıl davranmalıyım bununla ilgili bilgiler ediniyorum. Çünkü hem ana hem baba olacağım. Uzak bir şehirde Başbaşa kalacağım bebeğimle. Kısacası korku varsa bu yola girmeyin bence de. Çünkü korkuyla Degil kendine güvenerek, kendinden emin olarak iyi yetiştirebilirsin. WOLFROG Ekşiden aynı tadı

Korkuyorsanız yapmayın, zira ben korktuğunuz için iyi anne olacağınıza inananlardan değilim. Kendinizi ve çevrenizi biliyorsunuz ki korkuyorsunuz. Ne zamanki kendinize tam güveneceksiniz işte o zaman yapın. H E

Ben size verdiğim örneği 1 kişiden duymadım. Emin olun icinde biraz annelik sefkati taşıyan herkesin durumu bu. :) Siz ailenizin yaptıklarından rahatsız oluyordunuz, çünkü onlar gibi degilsiniz. Farklısınız. Keza esiniz de öyle. Yani siz o kötü ailenin içinde dogru kalabilmis ve sonra da birbirini bulabilmiş 2 sevgilisiniz :) Bu tarz endiseleri sahip kadınlarn ben hep iyi bir anne olduklarını gördüm. Elbette sizin de hatalarınız olucak. Benim annemin de oldu ama onları hatırlayıp gülüyoruz simdi :) önemli olan çocuğu yaralayacak seyler yapmamak Siz birikim yapmaya başlayın. Ileride yardıma ihtiyac duydugunuzda da ailelerinize minnet etmezsiniz, birikiminizle atlatırsnz o süreci. Dunyadaki herkes ailesiyle büyütmüyor ki Aileniz size sürekli mutsuzluğu, endiseli olmayı, korkmayı empoze etti. Hala bunu hissetmeniz, hala hayata karşı korkak olmanız cok normal bence. Tabi bu benim biraz cahilce bi yorumum. En doğrusunu @Astoria söyler :)

Ayni endişeleri aynı ölçüde bir korkuyla hissettiğimi yazmak istedim sadece;yalnız olmadığınızı bilin diye :)

bunları düşündüğüne göre senden iyi bir anne olacak :)

Sen anne olmuşsun canım ya:)

Uyku konusu aynı ben. Davul çalsalar uyanmazdım ya öyle aşkla uyurdum. Ben de hep korkardım. Çocuk ağlasa duymam diye. Ama o iş öyle değilmiş. Duyuları gelişiyor resmen insanın. Ne kadar yorgun olursan ol Kimseyi duymasan da kendi çocuğunu duyuyorsun. Bunun bilimsel bi açıklaması da vardı bildiğim kadarıyla. Rahat ol, Allah yardımcın olsun. Sağlıkla gelsin bebeğin..

Bunun tek sebebi ilgisiz bi ailede büyümek buna siz karar verin sizin gibi büyümesini istemiyorsanız onu yanlz bıramacaksanız hiç doğurmayn günaha girmeyin anneşik kutsaldır sizi anlyorm yanlız kaldığnz için ama eğer onu yanlz bırakmaktan üzmekten korkuyosanız emin olun bunı yapmamak içim yaşadığınızı yaşatmamak için dört kolla sarılacaksınız ALLAHA SIĞININ M

Annelik içgüdüsel bir şeydir. Çocuğu veren Allah annelik kabiliyetini de veriyor

Tam tersi hazıe olduğunuzu gösteriyor bence, çocuğunuza nasıl davranmanız ve davranmamnız gerektiğini çok iyi biliyorsunuz çünkü

hazır değilsen neden tedavi görüyosun ki? herkesin acabaları olur ama seninki aşır boyutta.

Güzel bi anne olucaksın. Duygularımız aynı. 5 yıldır ertelıyorm. Ama sanırım kaçınılmaz sona gelıyorum yavas yavas

Önce bir psikolojik destek mi alsanız? Her kadın planlı hamilelikte bunları düşünür ama sizin çok fazla korkularınız var bence. Ben de eşimin başını ağrıtmışımdır plan aşamasında. Çalışır mıyım, çalışırsam kim bakar, nasıl bakar vs. diye ama olduktan sonra sanki hep varmış gibi yerleşiverir hayatına. Bir anda anne oluverir insan. Bende böyle oldu en azından :) Doğumdan sonraki süreç hamilelik kadar kolay değil tabi ki. Ama o da meleğinle oyalanırken geçiveriyor. 1 hafta sonra birebir yalnız kalınca anladım anne olduğumu. 32 yaşımda anne oldum ama onunla büyüyorum sanki. Çocukken mahrum kaldığım şeyleri yapıyorum. Kafamda daha bir sürü şey var onunla yapmak istediğim. Senin gibi ailemden zulüm görmedim ama çok şefkat da görmedim. Resmen araya kaynayarak büyüdüm. Dikkat çekme lüksüm bile yoktu.. Demeye çalıştığım kimse mükemmel anne değil. Bak benim de zor bir çocukluğum, gençliğim oldu. Hala sosyal açıdan eksiğim ama oğluma bunu yansıtmıyorum çünkü okuyorum, gözlemliyorum, öğrenmeye çalışıyorum..

Bunları düşünüyorsan iyi bir anne olacaksın canım merak etme. Hiçbirşey düşünmeden keyfi yapanlarda sıkıntı oluyor bazen. Bende çok düşünüyorum ama olmuyo

Kimse mükemmel değil ki kendini şartlandırma 18 aydır tek basıma bakıyorum kimseden destek almıyorum uykum çok ağırdır ama şimdi uyuyamıyorum günlük 10-25 dakikalık uyuklamalar ile geçiyor. Şimdi böyle yardımsız ne yapacağım diyorsun ya doğunca kimseye vermeyeceksin

Estağfurullah, cahillik olur mu hiç gayet de doğru söylemleriniz. İnsanlar genel olarak bilinmezden korkar zaten. Mesela ölüm bir bilinmezdir, sonuçlarını bilemediğimiz için korkarız. Annelik keza hiç anne olmamış biri için bilinmezdir. Dünyada olan pek çok kötü olayın da etkisiyle anne adaylarının endişelenmesi olağan bir durumdur. Yalnız çocuk istememekle çocuğu isteyip ona yetemeyeceğini düşünmek ayrı bir şey. İkinci durumdaki endişeyi taşıyan anne adayı aslında bencillikten ziyade kendini sorguluyor, bence konu sahibi gayet naif ve bilinçli bir insan. :)

Çocuğumla ilk yalnız kaldığım gece kendimi çok zavallı hissetmiştim. Ne halt yiyeceğim şimdi demiştim. Yakında üç yaşında olacak. O büyüdükçe sen de birşeyler öğreniyorsun. Korkuyor olman çok doğal.

Kızlar! Nasıl ağlıyorum bilemezsiniz. Şu mesajlarınızla bana nasıl iyi geldiniz. Olumlu olumsuz tüm yazdıklarınızla... İyi ki varsınız. Vazgeçmem söz konusu değil ben çocuk istiyorum ama korkuyorum da. Psikolojik destek diyenler olmuş onu da düşündük eşimle beraber başlayacağız hatta, destek olalım birbirimize dedik. Birlikte emin adımlarla inşallah. Hamile olduğumu duyduğum gün ne yapacağım bilmiyorum. Bu akşam eşimle konuşurken "hamile olduğumu öğrendiğimde hemen duymak ister miydin ne tepki verirdin" diye sordum. Gözleri parladı bir anda "yoksa hamile misin doğru söyle" diye zıpladı yerinden. Tek sebebi bu değil tabi ki ama ben böyle bir meleğin bize çok iyi geleceğini düşünüyorum. Kodlarımızı yeniden yazacağını bizlere oyunda yanınca verilen yeniden başlama hakkı gibi yeniden hayata başlama hakkı vereceğini düşünüyorum. Bir arkadaş demiş ya hani yüzüne bakıp gülecek sadece sana gelince ağlamayı kesecek diye hissettirdiği şeyi anlatamam. Ama bir yandan da "bebeğimle ilk yalnız kaldığım gün..." diye başlayan mesaj da tedirgin ediyor. Sanırım hepsi için hazırlıklı olmak ve korkularımızı susturmadan ama kontrolü de onlara bırakmadan ilerlemek gerekiyor. @Astoria yazdıkların için sana ayrıca teşekkür ediyorum.

Eminim ki çok iyi bir anne olacaksınız. Ben de sizin gibiydim. Planlı bir hamilelik olmasına rağmen tüm gebelik süresince ve öncesindeki 3 yıllık karar verme aşamasında hep endişeliydim. Acaba iyi bir anne olabilecek miyim, ya pişman olursam, ya onu iyi yetiştiremez ihtiyaç duydugu sevgiyi veremezsem ve daha niceleri. Ne zaman ki doğdu sevgiyle ilgili bütün fikirlerim uçtu gitti, ama endişeler hala devam ediyor iyi anne olabilmekle ilgili, sanırım büyüyene kendi ayakları üzerinde durana kadar da devam edecek. Bu kadar sorgulamanizin nedeni iyi bir anne olma isteğiniz. Eğer böyle olmasaydı bi şekilde buyur bi şekilde bakılır der hicbir şeyi sorgulamazdiniz. Annelik toz pembe değil, iç güdüsel elbette ama sadece bu guduye güvenerek cocuk yapmak da mantıklı değil. Sizin ailenizin yanlışlarını bildiğinizden aynılarını uygulayacaginizi hiç sanmıyorum. En hayırlı zamanda kucağınıza alırsınız umarım.

çocuğa yeterince iyi bakamamaktan korkuyorsan iyi bir anne olacaksın demektir. diğer türlü olanlar düşünmeden bir sürü doğuruyor zaten