Bunu da düşündüm ölümle yaşam arasındaki o ince çizgiyi. Birini kaybettiğimiz zaman bi anda gelen pişmanlık hissi mesela o gün o arabaya binmiş olmasaydı bana mesaj atmasaydı hız yapmasaydı ya da emniyet kemerini takmış olsaydı hayatta olur muydu diye sonra da işte ben yanında olsam belki de şuan hayatta olurdu sonucu... yaptığım tek şey bu gün boyu bunları düşünüyorum bazen hayatta olma olasılığını bile bu yüzden bende irademi kaybetmekten korkuyorum Pamukannesi83

Ne yani size sinirlendi ondan mı kaza yaptı? Bu yüzdenmi kendinizi suçluyorsunuz? İyi de, trafikteki her insan sakin ya da her insan dertsiz mi sanıyorsunuz? Her sinirli olan kaza yapıp ölüyor mu? Sakinken bişey düşünmezken kaza yapıp ölün müyor mu hiç? Kader diye birşey var. Hayatının sonu o şekilde gelecekmiş. Allah rahmet eylesin tabiki o ayrı konu. Ama ailen için kendini bırakmamalısın. Seni suçlayan suçlasın. İnsan acısına bi suçlu arar hep. Ama o kişi sen değilsin.

Başınız sağ olsun. Ben farklı şekilde davranılsa farklı olurdu her şey tezine katılmıyorum. Yani sırf siz mesaj atmadınız diye, ilgilenmediniz diye ölmedi arkadaşınız. Farzedinki siz ona cevap verdiniz, istemediğiniz halde yanında oldunuz ama yine de o kaza gerçekleşecekti. Kendinizi suçlayacağınız en ufak bir durum yok. Onun ailesini geçiyorum ama sizin aileniz sizin bu halde olmanızda etken. Bıraksalardı da acınızı yaşasaydınız böyle olmazdı. İyilik etmeye çalışırken kötülük ettiklerinin farkında bile değiller. İnşallah bu süreçler bir an önce geçer bir yardım almanızda da fayda var. B

O hep elalem ne der diye düşünüyor okulu bitirdim işe gireyim diye çabalayıp duruyo sicilim bozulmasın diye önceleri yaşadığım uyku problemi için bile psikoloğa gitmeme izin vermedi beni düşünmüyor ki tek düşündüğü itibarı RaskolnikovunSonyasi 🌻 tek ayak

Babam vefat ettiğinde ben bir süre suçluluk psikolojisi ile debelenip durdum. Uzun süre hastaydı ve yine hastaneye yatmisti. Ve ben bir kaç gün yanına gitemedim . Bende o hafta çok çalıştığım için gitmeyi erteledim, yorgundum çünkü. O zamanlar 19 yaşındayım bu ara. Benim kafamda babam hastaneye gider bir kac gün içinde döner kayıtlıydi. Cok kez öyle oldu. Bende o 3 gün birşey olmaz zannettim. Zannettiğim gibi olmadı işte. Babam vefat etti. Hic beklemiyorduk çünkü annem gündüz gördüğünde iyidi durumu. Neyise uzatmak istemiyorum. Ben uzun zaman bununla debelenip durdum. Keşke daha cok gitseydim, keşke daha çok sarılsaydım. Doya doya sohbet etseydim. Hic üzmeseydim felan. O zamanlar ölüm bize hastalık olduğu halde çok uzaktı. Hastalık babamı öldürdü belki, ama bana göre yine de suçluydum. Yetersiz kalmistim. Toaf bir his. Sizde şu anda aynı durumdasınız. Suçsuz olduğunuz halde kendinizi suçluyorsunuz. Cünkü sizde benim gibi "belki onu kurtarabilirdim" diye düşünüyorsunuz. Kurtaramazdiniz. Bende kurtaramadim. Sizin elinzde değildi. Belki mesaja cevap versem kurtulurdu diye kuruyorsunuz belki kafanızda ama bunu asla unutmayin: o an hissettiğiniz duygular ve düşünceler doğrultusunda hareket ettiniz. Takıntılı davranışlara karşı kendinizi geri çektiniz! Kendinize haksızlık etmeyin. Ailesi acılar içinde. Allah kimseye evlat acısı vermesin. Sizi günah keçisi ilan ediyorlar çünkü başka şekilde kaldıramıyorlar. Çocuklarının sorunları olup belki intihar etmiş olmasini kabul edemiyorlar. Siz kulak asmamaya gayret edin. Evet zor. Ama acılar icin kivranan bir anne babanin mantıklı düşünebilecegini bekleyemeyiz her zaman. Başınız sagolsun. Allah ailesine ve sizede sabırlar versin

Çok teşekkür ederim size ve yorum yapan herkese... Gerçekten ihtiyacım olan buymuş birilerine anlatabilmek beni anlayan insanların olabildiğini görebilmek hepinizden Allah razı olsun

suan boyle hıssetmenız normal ama sızın bır sucunuz yok ıcınızı rahatlatmak ıcın dua edın acık soyleyeyım bende sırf erkek arkadasım gıtmemı ıstemıyor dıye mezun olmusken kalmazdım benı seven dusunen gıt ısını guucunu bul bende gelıcem acıgı kapatıcaz derdı cunku koca ınsan nıye tek basına kalamasın sızden once nasıl yasıyordu oyle dusunun sımdı yasadıklarınız kavgalarınız aklınıza gelır kendınızı kotu hıssedersınız ama zamana bırakın ve sızın bır sucunuz olmadıgını kabul edın yanı dusunecek olursa e dersıne calıssaydı mezun olsaydı bıle denılebılınır burda kımse suclu degıl suclu aramayın sızı suclayanlar kendı acılarından ılerde ondanlarda anlar hatasını acılarına verın

Tövbe desinler o nasıl laf ya. Seninle ne ilgisi var. Ecel gelmiş vefat etmiş. Destek al sen. Senin elinde değildi. Sen de istemezdin ama bu şekilde olan oldu. Bilsen ecele engel olamazdın. Kendini suçlama sakın

Bazı gerçekler var kendime bile itiraf edemediğim ama konuşmak istiyorum. Takıntılı biriydi başlarda iyi anlaşıyorduk aynı üniversitedeydik ben mezun oldum ama onun bir sene daha uzadı gitmemi istemedi tek başına orda kalamicağını söyledi ama bende kalamazdım aileme ne diyebilirdim ki. Ben gittim o kaldı sevdiğim adam bir anda başka biri olmuştu takıntılıydı neredeyse her gün sayfalarca mesaj atıyor sürekli arıyordu sıkılmıştım ve cevap vermemeye başladım ama bilemezdim çok pişmanım ve çok çaresiz hissediyorum

Bunu yapmak istiyorum ama ailem bilsin istemiyorum annem bana hep ikaz ediyor hastaneye kapatırız seni diye bu onun için büyük bir sorun gibi bu duyulursa rezil olmaktan korkuyor bunu tehdit gibi kullanıyor ama gidelim desem kabul etmez RaskolnikovunSonyasi 🌻 tek ayak

Pamukannesi83

Merhaba. Daha önce de yazmıştım Sevdiğimi kaybettim yaklaşık 1 ay oldu ben toparlanamıyorum gerçekten. Trafik kazası geçirdi ve ölmeden 20 dakika önce son mesajı bana atmış ailesi beni suçlayıp duruyor. Belki de haklılar bende kendimi suçluyorum gerçekten iyi değilim bir an bile çıkmıyor aklimdan. Buradaki konuşmaları yorumları okudum ve beni anlayabilecek birilerinin oluğunu fark ettim kendi hayatımda kimse anlamıyor çünkü ruh hastasıyım gibi davranıyorlar sanki aklımı kaybetmişim gibi beni anlayabilen varsa lütfen bana fikir versin aklıma olmadık şeyler geliyor çünkü :'(

Sizi suçlamaya ne hakları var. Cahiller. Acını yaşayacaksın ama kendini çok bırakma. Aileni korkutma. Allah sabir versin. Çok zor ama ölüm hepimiz için unutma.

İçine kapanık konuşmayan biri oldum hep. İlk kaybım ve ilk açım değil bu 12 yaşında babaannemi kaybettim çocuktum belki ama ona anne derdim beni o büyümüştü kanserdi ve çok çok acı çekiyordu baya uzun zaman oldu tabi ama hiç unutmam ben başında dua ederken babam iyileşsin diye değil acılarından kurtulsun diye dua et demişti o zamanki aklımla anlayamamıştım ne demek istediğini. Bir sebebi vardı hastalık. ve evde ki herkes ölümüne hazırlamıştı kendini. Ama bu yaşadığım o kadar ani oldu ki ne olduğunu bile idrak edemeden bundan sorumlu tutuldum kendimi savunma gücü bulamıyorum ve bunu paylaşabileceğim kimsem yok

Haklısınız ama şuan onun dizine yatıp bunları ona anlatmak ve rahatlayana kadar ağlamak yerine burada acımı sizlerle paylaşmamdan anlayabilirsiniz belki hiç bir şey anlatıldığı kadar kolay değil o beni anlasaydı zaten yapılması gerekeni yapardı

başınız sağ olsun. ailesi için çok zor tabi ki onun için sizi suçlamaları yoksa trafik kazası geçirmesinde nasıl bir suçunuz olabilir ki. kendinizi suçlamayın. ailesininde acılarına verin suçlamalarını

Sorun bu işte :'( emniyet kemeri takmamış ve aşırı hız yapmış bana o kadar beddua edildi ki ben belki kötü biriyim ama asla böyle olsun istemedim yokluğu yeterince açık veriyor zaten bir de insanlar üzerime gelince ben mantıklı düşünemiyorum

Basiniz sagolsun. Suan bu sekilde hissetmeniz normal. Ama sunu unutmayin. Insanin olum saati ne bir saniye ileri, ne de bir saniye geri gitmez. Siz iyi olsaydiniz da vefat edecekti sevgiliniz. Eceli gelmis allah mekanini cennet eylesin. Boyle dusunmeye calisin. Dogrusu bu cunku

basınız sagolsun sızı suclama sebeplerını anlamadım bıldıgım kadarıyla azrail sız degılsınız nıye canını almıssınız gıbı tuhaf suclamada bulunmus bu ınsanlar ne tuhaf sey

Bununla başedemiyorum o kadar ani oldu ki ölümü inanmakta bile hala güçlük çekiyorum sadece bir kez daha görmek için dua ediyorum ailem anlamıyor sürekli kızıyorlar bana beni hastaneye kapatacaklarını söylüyorlar ama elimde değil gerçekten şuan bile yutkunamıyorum

İlk duyduğumda gerçekten aklıma gelen tek şey intihar oldu çünkü inanılmaz bir boşluk vardı ağlayamadım sesim çıkmadı beynim dondu sanki Allaha inancım sonsuz ama dua bile edemedim hayatımda ilk defa ölmek istedim sonra korktum eğer kendime zarar verirsem bunun affı yoktu ve değil onu hiç kimseyi göremezdim ahirette... Ama gerçekten kendimi o kadar çaresiz hissediyorum ki uyuyamıyorum geceleri sevdiklerini kaybeden insanların hikayelerini okuyor ölümü araştırıyorum bunu yaklaşık 1 aydır her gece yapıyorum sabaha kadar gündüzleri zaten oturuyor öyle boş etrafa bakıyorum oradayım ama orada değilim gibi bu tabiki hoşuma gitmiyor tekrar normal olmak istiyorum ama sonra yine aklıma geliyor sonrası beni çok korkutuyor nasıl yapcm ki gözlerimi kapatıp beni bilmediğim bi yerde bırakmışlar gibi bir his Allah bu acıyı yaşayan herkese sabır ve dayanma gücü versin D

1 ayda toparlayamamanız normal. Cunku olay hem cok acı hem cok yeni. Vadesi dolmus hayata gözlerini yummus. Bunun sizinle ne ilgisi olabilir ki? Cahil insanlara kulaklarınızı kapatın. Allaha sıgının, acınızı da yasayın. Zamanı geldıgınde hafifleyecek hepsi.

bu durumda size düşen kendinizi toplamak. psikoloğa gidip bir tedaviye başlayın. ailenizin yanında acınızı bile yaşayamıyorsunuz psikoloğa içinizi dökmek iyi gelir B

İntihar ettiyse de bu sizin sucunuz değil. İradesini kullanamamış. İnsanlar neler yaşıyor yine böyle şeyler yapmıyor. Sorunlu bir tipmiş belliki. Sizlik hiçbirşey yok. İnsanları ciddiye almayın. Onun için dua edin yeterli. . push ; B

Seni neden suçluyor? Detaylandirirmisin?

Bunu kabul etmenin çok zor olduğunu biliyorum geçmişe baktığınızda sizin de değiştirebileceğiniz baska seyler yokmuş sanırım siz sokak çocuğu değilsiniz erkek arkadaşınızla sırf o kal dedi diye kalacak kendinizi boşuna suçlamayın bence yapmanız gereken onun ailesinden uzaklaşmak onlar da suçlayacak birilerini arıyorlar

Kendini suclama ve suclattirma. Kimseyi öldürmedin sonucta. Trafik kazasi gecirmis eceli gelmis. Ailesi acidan ne dedigini bilmiyordur.

Başkaları bilmiyorum. Ben ölüme hiç hazır değildim. Babam 3 seneden fazla hastaydı. Komaya girip çıktığı bile oldu. Ama ben ona hiçbir zaman ölümü yakıştıramadım. Bugün bile resmine baksam burnumun ucu sızlar, gözlerim doluyor. Sizin böyle bir ani ölümde sarsilmaniz gayet normal. Kendinizi savunsaniz bile karşı tarafın bunu şu anda anlayabilecek durumda olduğunu zannetmiyorum. Acıları çok taze. Belki zamanla yatisirlar. Sizin şu anda yapmanız gereken kendinize sahip çıkmak. Sağlık bir elden gitti mi, kolay geri kazanılmiyor. Kendinize dikkat edin. B

Amin. Sana da sabır versin. Ama bir ay olmuş, toparlanman gerek. Belli ki alttan alttan sen de kendini suçlamışsın, ondan kendine rahat vermiyorsun. Bu düşünceden kurtul. Yasın fazlası da haram. Önüne bak artık. Okumuşsun o kadar, sıcağı sıcağına, daha fazla zaman kaybetmeden atıl bir yere. Atıldıysan da ona odaklan. Özleyebilirsin ama bu öyle boş boş etrafa bakmalar, orda değilmişsin gibi vs şeklinde değil, olmaz böyle. Çık lütfen şu durumdan. B

Bunu denicem... buraya hiç tanımadığım insanlarla konuşmak gerçekten beklemediğim kadar iyi geldi çok çok teşekkür ederim

İlk önce kendini suçlamayı bırak. Sen kendin suçlu gibi davranırsan insanlarda bu şekilde peşinden gelir ve seni suçlar. Kader bu ölümün ne zaman ve nasıl geleceğini bilemiyoruz. İntihar değil trafik kazası. Hiç bir suçunuz yok. Bu durumda psikolojinizi bozmaya da gerek yok. 1 ay çok kısa bir süre. Acınız çok yeni. Acınızı kalbinize gömün demiyorum ama kendinizi suçlamayı bırakın lütfen.

Başın sağ olsun. Senin suçun yok. Kendini de aileni de üzme. Onun ailesinden de uzak dur epeyce bir süre. Mezarına da gitme tabi, karşılaşmamak adına.

Sagolun. Kendinize fazla yüklenmeyin. Değer verdiğiniz, sevdiğiniz bir insanı ani bir şekilde kaybetmek zaten travmatiktir. Üstüne de size karşı suçlamalar yapılırsa bu durumda olmanız normal. Kendinize zaman tanıyın. Ama unutmayın: Gencin ölümüne siz sebeb olmadınız. Kendinizi suclamanizin ve psikolojik sağlığınızı riske atmanizin kismeye faydası yok. Doktorunuzla da görüşün. Böyle acil durumlarda atlatana kadar ilaç da yazılıyor bazen terapiye gidemiyorsaniz. Ama aslında psikolojik destek alsanız da cok iyi olur

karşınıza alıp ciddi ciddi konuşun. psikoloğa gitmenin utanılacak bir şey olmadığını, gidenlerin deli olmadığını, kendinizi iyi hissetmek için bun ihtiyacınız olduğunu anlatın. hem kim nerden duyucak aile arasına kalır isterseniz kimseye duyurmazsınız. yada ailenizdende gizli gidersiniz isterseniz B