Merhaba. Nereden baslayacagimi bilmiyorum. Genel olarak problemli bir hayatim yok. Psikolojik sorunlarim da bir seye odakli olarak ortaya cikiyor. Aslinda panik bir insan degilim. Ama diyelim ki esimi aradim ve ulasamadim hemen aklima felaket senaryolari gelmeye baslar. Baska konularda boyle degilim. Bu konuda daha once bir sey yasadim ve sanirim bilinc altima o yerlesti. Cok fazla korkmustum o gun ve o zamandan beri boyleyim. Genel olarak rahat ve takintisiz bir insanim. Sadece bu var iste. Bu durumu nasil yenebilirim? Bir anda tum ruh halim buna bagli olark degisiyor. Den

Ben bunun psikolojik bir sorun olduğunu düşünmüyorum. Ülkenin hali malum. Eve tek parça gelen şükretsin. Yani psikolojik bir sorunsa hepimiz olalım tedavi bilemedim :/

Cok tesekkur ederim yardiminiz icin. Umberlee

Söyledikleriniz bu endişenin kaynağını göstermiyor. Derinde başka bir şey olabilir. Hatta eşinize karşı bir bağımlılık geliştirmiş ve bu yüzden endişe eidyor bile olabilirsiniz. Şu noktada sanırım uzmana görünmeniz sebebi daha iyi ortaya koyar. X xDerinMavix

Tesekkur ederim. Hayir sevdigim birini kaybetme degil. Evliligimin ilk zamanlarinda ben universitedeydim esim issiz kalmisti o donem. Bir gun ben okuldayken gunubirlik bir ise gitmis. Telefonunu da evde unutmus. Gittigi yerde de beni arayabilecegi telefon yok. O gun isi bitirmesi baya gec oldu ve ben o gelene kadar deliye dondum. Ulasamamak, yalnizlik, korku falan. Tabi o zaman benim yas 20. Bulundugumuz yerde de yalniziz. Ikimizin de ailesi uzakta yasiyor. O gunden beri boyleyim iste. Umberlee

O an etkilemiş olsa dahi bu cidden bir travma değil. Çok kuran biri misiniz? C Coconutoil lucky i like feeling shit, my stamina can take

Rahatlama egzersizleri , kendini telkin etme ilerlediyse de doktora başvuru. Niye özellikle eşiniz için hissediyorsunuz? Sevdiğiniz birini mi kaybettiniz?

Evet travma degil muhakkak ama o zamandan beri boyleyim. Kuran biri de degilim dedigin gibi genel olarak rahat ve takintisiz bir insanim. Bu kaygimin sebeplerinden biri esimin isinin agirligi da olabilir. Umberlee

Yazdiklariniz bana cok tanidik gercekten. Ben de sizin bir alt levelinizdeyim. Bunlari sadece esimde yasiyorum tek fark o. X xDerinMavix

Çok özgün bir yorum olmuş:)

Estağfurullah . push ; Z

Bagimlilik oldugunu dusunmuyorum. Umarim bir psikologla gorusme firsati bulabilirim yakin zamanda.

Bazen burada konu sahipleri dertlerini kafalarında çok büyütüyor, kendileri komplike hale getirdikleri için çözemiyorlar. Bu konuya özgün yorum yapmaya gerek yok ki, çözümü düz ve basit çünkü.

Cok haklisiniz. X xDerinMavix

Arkadaşım seni çok iyi anlıyorum. İlk gençlik yıllarım babamın hastalığı ve maalesef onu kaybetmemle geçti. Sonrasında da bir dolu arayış ve kaybediş, bir sürü travma. Şu anda çocuğum kussa menenjit, annem telefonunu açmasa kaçırıldı, eşim cevap vermese öldü sanıyorum. Çocuğumu darbe günü doğurdum, yolda polis görsem, aynı yöne giden iki ambulans görsem kriz geçiriyorum. Kendimi helak ettim. Hani hayatımızdan olumsuz insanları çıkarmak isteriz ya, hayatımda tanıdığım en olumsuz insan benim, yani kendim :) Kendimi hayatımdan çıkaramadığıma göre bu korkular ve yüksek doz anksiyete ile baş etmesini öğrenmem gerekiyor. Ne yapıyorum? Spor yapıyorum, dindar biri değilim ama dua ediyorum, bitki çayı, bazen yeri gelince bi kadeh içki içiyorum, resim yapıyorum, hayal kuruyorum. Çok çok dellendiğim zamanlarda da doktorun kapısını çalıyorum. Bi şekilde idare ediyorum yani. Kendime hayatı zindan etmemek için çabalıyorum. Kendime sık sık benim engelleyemeyeceğim felaketler yaşanabileceğini, ancak şimdilik her şeyin yolunda olduğunu, başıma bir şey gelirse onu o vakit düşünmem gerektiğini hatırlatıp duruyorum.

Bazen bilmediğimiz bağlantılar çıkabiliyor inanın. Umarım fırsat bulabilirsiniz. O zamana kadar da bahsettiğim egzersizler iyi gelebilir.

Psikolojik destek alabilirsiniz

Bunu ben de cok istiyorum ama suan bebekten dolayi cok mumkun gorunmuyor. Esim sadece pazar gunleri evde ve bebegi birakabilecegim kimse yok. X xDerinMavix