Okurken gözlerim doldu biz çalışan annelerde vardırya hep böyle suçluluk duygusu bir an kendi evladım geldi aklıma bebekken bırakıp gitmek bir nebze daha kolay ama şimdi oğlum 4 yaşına geldi hergün çalışmamı sorguluyor her sabah anne bugün tatıl deyilmi deyişi yokmu benı bitiriyor bazen her şeyi bırakıp sorgusuz sualsiz çocuğum annesi olmak istiyorum 24 saat ama malesef olmuyor MorAnka

Mahfoldum okurken senağlamasenağlama Calisan çalismak zorunda kalmis bir annenin kiziyim ben Ne çok agladim annemin pesinden Ilk okulda hem oglen yemeginde kaliyorduk abimle, hem aksam etutde... Neden, anlamiyordum Neden o diger çocuklar evlerinde yiyorlardi, neden okul çikisi anneleri onlari ellerinde yiyeceklerle beklerlerdi? neden biz abimle el ele tutusup evimize donerdik? senağlama Neden aksamlari biz uyudugumzda babamiz evimize gelirdi? Neden annemiz bu kadar sinirli, bu kadar bagirirdi? Neden bizi gun boyunca gormedigi halde aksamlari bize kizardi? Allahim... ne çok aglamisimdir camin onunde... hele hele yagmur yagirken, o zamanlar himm "guzel Allahim sende uzuldun bana dimi, ondan agliyorsun tamam sustum ki sende aglama" diye kendi kendime teselli verirdim... senağlama Simdi anladim neden anacigim bu kadar çalismis, neden bize bagirmis, neden ve yine neden... Annem... Canim annem... bizleri bu gune getirmek için ne zor sartlarda yasadin hep Simdi anliyorum... Herseye ok ama henuz çocuk sahibi olacak gucu kendimde bulmuyorum.

ne zor bir durum bende çalışan annenin çocuğum nekadar üzülüyordum annem çalışıyor diye, arkadaşlarımın annesi çalışmıyordu nekadar kıskanıyordum annem bizden çok erken çıkardı evden, bizi oul için hazırlar tekrar yatrırdıki okula düzgün şekilde gidelim diye okul bitişi ben mecbur etüte kalırdım çünkü evde tek kalamazdım, annesi çalışmayan arkadaşalarım eve giderlerdi hata anneleri gelip onları okuldan alırdı ne çok ağlamışımdır bu nedenle çok iyi hatirliyorum zor... gerçekten zor T

canım bende çalışan bir anneyim vede bende yavrumu yanımda işyerime götürüyorum vede benim yavrumda senin kızının söylediklerini bana haykırıyor ama ileride inşallah onda beni anlayacak vede çalışmak zorunda olduğumun farkına varacak bende yarumun bana söylediği kelimelerle bazen çok kötü oluyorum vede ağlamamak için kendimi zor tutuyorum seni anlıyorum canıma. s. mehtap51

a. steşekkürler a. s. gözlerim yaşararak okudum senağlamabende aynı duygularla çalışmak istemedim :1no2:şimdi bir kızım var ve ona bakmayı her anını paylaşmayı istiyorum:ecrin_bebek: şu anda çalışmak istemiyorum daha sonra Allah izin verirse düşünüyorum çalışmayı...

Süperdi daylight. Gerçekten çocuklarımız için çalışıyoruz. Ama onları ihmal edebiliyoruz. Çok acı birşey. Ben uzunca bir süredir oğlum eve geldikten sonra acil bişey çıkmadıkça sadece onunla ilgilenmeye çalışıyorum. Çünkü geçen zaman geri gelmiyor. Ve onların dünyaları öyle hassas ki...

gerçekten ders alınacak gerçek bir hikaye... okurken gözlerim doldu... anne olmak çok ama çok fedakarlık gerektiriryor... dışarıdaki insanlara gösterdiğimiz sabrın yarısını bile gösteremiyoruz bazen, sonra üzülüp, ağlıyoruz... ne olur çocuklarımıza hangi durumda olursak olalım, el kaldırmayalım... bende bir anneyim, benim de kızgınlıklarım oluyor, sinirleniyorum ama daha birkez elim kalkmamıştır kızıma, kalkamazda zaten... hiç tasvip etmediğim bir durumdur... çalışan anne olduğum için zaten birçok şeye özlem doluyum, en başta da kızımla vakit geçirmeye... ama içim şu anlamda rahat, kızıma hamileyken işimden istifa ettim, ve doğumdan sonra kızım 3 yaşına gelene kadar çalışmadım, hep onunlaydım, her anında yanındaydım... inanın istifa ettiğime bile hiç ama hiç üzülmedim... ama hayat şartları zorluyor, bir yerde çalışmak zorundayız... amaaa o dengeyi kurmamız lazım... çocuklarımız herşeyden önemli olmalı... sevmeliyiz, sevdiğimizi, bizim için önemli olduklarını, ve iyiki bizim çocuklarımız oldukları için, onlarla gurur duyduğumuzu her seferinde onlara hissettimemiz lazım... kızım geçen yıl öğlenciydi... birgün izinliydim, sabah kalktım kızıma kahvaltı hazırladım, üstünü giydirdim, saçlarını bağladım ve öperek okula gönderdim. öğlen yemeğe geldiğinde yemeği sıcak ve hazırdı, yemeğini yedi, sırtı terlemiş, üstünü değiştirdim, tekrar hazırladım ve okula gönderdim... okula giderken bana "" Anne, keşke ev hanımı olsaydın, baksana yemeğim hazır, sen evdesin, ne kadar güzel olurdu deyince, onu öptüm okula gönderdim ama o günden beri, ki kızım 11 yaşında onun ezikliğini hissediyorum... anlattım neden çalışmam gerektiğini, inanın beni anladı ama kalbine anlatamadı ve hala istiyor evde olmamı... çalışan annenin en büyük sıkıntısı, çocuklarıyla geçiremediği o güzel zamanların geri gelmeyişini bilmektir, inanın... keşke çok çok iyi olsaydı herkesin maddi durumu da, anneler evde olsaydı... biraz uzun oldu ama inanın bu duygularımın sadece giriş kısmı olabilir... sevgiler... GokyuzundeDans GÖZLERİMDE GECE

Kimin basına gelmis bilmiyorum ama çok etkileyici... Mart ayi gelmisti ama kizim hala okumaya gecmemisti. Odevlerini yapmamak icin bir suru bahane buluyordu. Elimden geldigince ilgileniyor, calisma sevki kazanmasi icin cabaliyordum. Ancak hicbir gelisme yoktu. Adeta inatla okuma-yazma ogrenmemeye calisiyor gibiydi. Ogretmenligin kazandirdigi butun deneyimlerimi kullaniyor, hicbirinin ise yaramadigini gordukce panigim artiyordun Kizimdan bir yas kucuk oglum ve henuz yedi aylik bebegimden calabildigim her dakikayi kizima ayiriyor, ancak ogretmeniyle her konustugumda buyuk bir dus kirikligi ile eve donuyordum. 'Kizim acaba geri zekali mi' diye dusundugum oluyor, bu dusunceler yuzunden beynimin zonklamasini gecirmek icin iki, uc tane agri kesici almak zorunda kaliyordum. O soguk mart aksaminda, sonmeye yuz tutmus sobanin yaninda, kizima heceleri sokturebilmek icin ugrasirken, onun ilgisizligi kalan son sabrimi da tuketti. Aylarin birikimiyle kizi mi omuzlarindan tutup, silktim ve minicik yanagina hatirladikca utandigim' bir tokat attim. Yanagi kipkirmizi oldu. Saskin ama kizgin bakti. Aglamamak icin minik dudaklarini surekli bukuyor, bakislari kalbimin otelerine dogru ok gibi ilerliyordu. Sessizligi bozan ben oldum. "Neden? Nazlihan neden? Nicin okumayi ogrenmek icin gayret gostermiyorsun? Sen aptal degilsin. Neden kendine aptalmissin gibi davranilmasina izin veriyorsun?" Bir an durdu, sonra sesinin butun yirticiligi ve kiniyle, "Cunku ben okumak istemiyorum" diye haykirdi. Kulaklarima inanamiyordum. Yuksek tahsil yapip, iyi bir gelecegi olacagini dusledim biricik kizim, benim, ben ogretmen Emine Ozgenc'in kizi "Okumak istemiyorum" diye bagiriyordu. Hayal kirikligi ve saskinlik icerisinde "Neden?" diye sorabildim. "Cunku ben senin gibi okuyup, ogretmen olup, cocuklarimi evde yalniz birakip ise gitmeyecegim, Calismayacagim, Ben sadece anne olacagim." Kizim konusmuyor, adeta beni tokatliyordu. Basim donuyor, gozum karariyor, bu sozlerin gercekten kizima mi ait oldugunu anlamaya calisiyordum. Evet bu sozleri bana yedi yasindaki kizim soyluyordu. "Insan simdi bayilmaz da ne zaman bayilir" di ye dusundum. Sanki, birden, gozlerimin onunde bir sinema perdesi acildi ve aci bir film oynamaya basladi. Yozgat'in Nohutlu Tepesi'nde, o her cikisimda hic bitmeyecegini dusundugum yokusun basindaki bir turlu isitamadigim evi hatirladim. 12 Eylul sonrasi, esimin hic anlayamadigim bir tarzda ve sebepsizce tutuklanip cezaevine goturulusu. Aylarca tutuklu oldugu halde mahkemenin bir turlu baslamayisi. Yillarca suren ve benim, esimin neden tutuklandigini beraat ettikten sonra bile anlamadigim mahkemeler. Bakamadigim icin dokuz aylik oglumu Samsun'a, anneme birakmam. Bakici ve anaokulu masraflarini karsilayamadigim icin, iki yasindaki kizimi her gun calistigim liseye goturusum. Yavrumun ogretmenler odasinda koltuklarda uyuyusu. Uykusunun en derin yerinde calan teneffus ziliyle yavrumun firlayip koltuklara oturusu. Sonra mudurun beni cagirip, "Bak Emine Hanim, biliyorum zor durumdasin ama seni goren herkes cocugunu okula getirmeye basladi. Burasi cocuk yuvasi degil ki. Bir daha kizini okula getirme" deyisi. O gunden sonra iki bucuk yasindaki kizimi o koskoca, o sopsoguk evde, yalniz basina birakip, donene kadar kizimi korumasi icin Allah'a yalvarislarim. Acikir ve susar diye etrafa biraktigim su bardaklari ve yiyecekler. Her aksam eve dondugumde yavrumu bir kosede battaniyenin altinda buzusmus bulusum. "Yavrum, iyi misin? Korktun mu?" diye sorunca, "Korktum, agladim, agladim, yoruldum, sustum, sonra yine agladim" diyerek boynuma sarilisi. Bir film seridi gibi geciyordu gozlerimin onunden. Bir turlu filmin sonu gelmiyordu. Nisan sonlarina dogru bir ogle paydosunda eve gelmis ve zili calmak zorunda kalmistim. O sabah telasla cikarken anahtari evde unutmustum. Ama cok dert etmemistim. Nasilsa kizim evdeydi. Kapiyi acardi. Ama acmadi. Acmadigi gibi sesinin butun gucuyle "Anne" diyerek agliyordu. "Kizim, ben annenim, ac kapiyi" dedikce o "Hayir sen annem degilsin. Sen kurtsun. Beni yiyeceksin" diye feryat ediyordu. Ne soyledimse inandiramadim. Dinledigi bir masaldan etkilenmisti besbelli. Yavrum, minik yavrum korkuyor ve agliyordu. Yarim saat ugrasmis, ikna edememistim. Yapacagim tek sey vardi. Bir sekilde iceri girmek. Ama nasil? Kapiyi kiracak gucum yoktu. Nohutlu Tepesi'nde cilingir ne gezerdi. Icerde yavrum feryat figan agliyordu. Neden sonra alt kata inmeyi dusundum. Kapiyi acan komsuma bir yandan olaylari anlatiyor, bir yandan balkona dogru kosuyordum. Bir sandalye bulup balkona yerlestirdim ve ust kattaki evimin balkonuna ulastim. Ben, 153 santimlik ufak tefek kadin, bir sandalye yardimiyla nasil olup uc metrelik tirmanisi gerceklestirerek, ucuncu kattaki evimin balkonuna ulastim. Hala anlamis degilim. Sanki gorunmeyen bir el beni yukari cekti. Balkonun kapisi pek saglam olmadigindan, kilidi kolayca acip iceri kostum. Kizim kapinin dibine oturmus, basini bacaklarinin arasina sikistirmis agliyordu. Sarildim, sarildim, sarildim... Goz yaslarim onunkiyle karisti. Koynuma buzuldu. Sadece "Annem, annecigim, kurt beni yiyecekti" diyebiliyordu. O gun ogleden sonraki ilk dersimi kacirdim. Mudurun ikazina ragmen kizimi sinifima goturdum. Once mudur muavini, sonra mudur tarafindan azarlandim ama hic cevap vermedim. Sadece goz pinarlarimda iki damla yas belirdi. Ve o yaslar mudurun birden susup ozur dilemesine sebep oldu. Evet bu aci film bitecek gibi degil. Kizimin sesiyle irkildim. "Ben okumayacagim. Anne olacagim diye feryat ediyordu. Feryat etmiyor sanki beni tokatliyordu. Ona iyi bir anne olamadigimi ve bundan duydugu rahatsizligi bu sozlerle haykiriyordu yuzume. Hayatimin hicbir aninda boylesine bir aci yasamamistim. Hicbir soz yuregimi ve bellegimi boylesine hirpalamamisti. Kizimin kestane rengi saclarini oksadim. Tokadimla kizaran yanagini optum. Basini gogsume bastirdim. Onun hafizasinda yer eden butun acilari silmek istiyordum. En dogru, en egitici sozleri bulmaliydim. Ama nasil?.. Bu allak bullak beyinle nasil? Oglece ne kadar kaldik bilemiyorum. Bir ara konusacak gucu bulabildim. "Kizim, her okuyan kadin calismak zorunda degildir. Sen iyi bir anne olmak istiyorsun. Ben de iyi bir anne olmani istiyorum. Ancak, okursan, bilgili olursan, iyi bir anne olabilirsin. Calismak zorunda degilsin ki. Sen de evde cocuklarina bakar, onlara okuma yazma ogretirsin" diye devam eden bircok cumle siraladim pes pese. Kizim ikna olmus gorunuyordu. Ertesi gun okuldan geldiginde onu masanin basinda Cin Ali kitabini okurken buldum. Kizim, okuyup yazmayi aylar once ogrenmis fakat israrla herkesten saklamisti. Ogretmeni saskindi. "Nasil olur da bir cocuk, bir gunde bu kadar ilerleme kaydedebilir?" diye soruyordu. Bu sorunun cevabi oyle uzun ve anlasilmasi oyle guctu ki... O an susmak, en guzel cevapti cunku bu sorunun cevabini ancak ben ve Nazlihan anlayabilirdik. Simdi kizim, Gazi Universitesi'nde isletme okuyor. Anadilini cok iyi okuyup, yazdigi gibi iyi derecede Ingilizce de biliyor. En onemlisi bir kadinin hangi sartlarda olursa olsun calismasi ve ekonomik ozgurlugunu elde etmesi gerektigine inaniyor. En guzeli de her firsatta "Canim annem diye sarilip yanaklarimdan opuyor. Ben de onun, daha once "o utandigim tokatla" kizart tigim yanagindan opmeye ozen gosteriyorum.

ayyy ne güzeldi ağlamamak için kendimi zor tuttum... paylaşımın için teşekkürler... Selenais Kelepceliyim ben