Ön yargıyla yaklaşmamamızı isteyince yanlış anlaşılmaya açık bir durum var sandım... Oysa durum çok açık ve net... "Birbirinize karşı ilginiz azaldığı için kavga bile etmiyormuşsunuz, dışarıdan sorun yok gibi görünüyormuş ama içeride uzatmaları oynuyormuşsunuz"... Bu tablo kırk yıllık evliliklerde çoluk çocuk hatırına ve belli yaştan sonra yalnız kalmamak için yaşanır... Oysa siz henüz öğrencisiniz, heyecan duymadığınız biriyle sırf güzel anılarınız var ve birbirinizin iyiliğini istiyorsunuz diye neden devam edesiniz? Onun sizi hala deliler gibi sevdiğini söylemişsiniz, siz de onu seviyormuşsunuz ama yazdıklarınızın aranızdaki tek bağın alışkanlık olduğunu düşündürüyor ve bu durum insanları eski anılara bağlar ama onların yeni ve güzel anılar biriktirmesini engeller genelde... Zaman kaybediyor, daha büyük sorunlara, daha üzücü bir sona yaklaşıyor olabilirsiniz... Hakkınızda hayırlısı...

Ön yargıyla girmemelerini istememin sebebi ben bu konuları araştırırken; yani benimle aynı duyguları paylaşmış insanların ne yaptığını araştırırken çok sert cevap alanlar olmuştu. Bu yüzden cevap yazmadan önce ön yargıyla yaklaşmamalarını istedim. Hepinize çok teşekkür ederim. Dün ayrıldık konuşarak. Ve bugün de eli kırık bir şekilde geldi okula. İnanın ona o kadar yardım etmek, destek olmak geldi ki içimden... Ama yanına yaklaşmadım yüzsüzlük yapmayarak. Sadece elinin neden kırıldığını sordum, hareketlerinden anladığım kadarıyla benim orada bulunmamın onu rahatsız ettiğini anladım ve bugün daha da konuşmaya yeltenmedim açıkçası. iki gündür çok ağlıyorum. Ama içimden bir ses bitmesinin doğru karar olduğunu söylüyor, her ne kadar üzülsem de. Belki ikimizinde davranışlarında değişiklik olabilirse ileride yine deneriz. Ama o zamana kadar sizce ne yapmalıyım yani içimdeki acı gibi olan şeyden nasıl kurtulabilirim? Zaman haricinde? MissCherryBlossom

gelecekte nasıl olursunuz bilmem mümkün değil ama yaşınızın küçük olduğunu düşünerek yazıyorum.. bence bu yaşlarda böyle karmaşık çetrefilli ilişkilerle bunalmanın hiç alemi yok.. sonra iş sarpa sarıyor.. gençliğin cahilliği ile kötü taraflara gitmesin iş.. mutlu değilseniz olmuyorsa bitmeli.. Umutlu_OL_

Merhabalar uzun zamandır bu forumu takip ediyorum. En sonunda üye oldum. Şimdi de siz değerli üyelerden yardım istiyorum. Hikayeye başlamadan önce lütfen ön yargıyla yaklaşmamanızı ve iyice anlayıp ondan sonra yorum yapmanızı isterim. Hikayeyi kısa olarak anlatacağım. Yaklaşık 2 yıldır bir sevgilim var. Onunla o kadar güzel vakitler geçirmiştik ki anlatamam, yaşamanız gerekir. Ama o aşırı kıskançtır. Burçlara inananız vardır elbet, o Başak burcu ve ben de asla özgürlüğünün kısıtlanmasına gelemeyen Koç burcuyum. İlişki boyunca güzel vakitler geçirmenin yanısıra çok fazla kavga ediyorduk ve bu kavgalar genelde onunla ne zaman fazla vakit geçirsem olurdu. Son zamanlarda artık bunlardan mıdır bilemem ama ona karşı ilgim çok azaldı. Neredeyse ilişkide birbirine kırgın sevgililer gibiyiz. Birbirimize karşı ilgimizi azalttığımız için kavga bile etmiyoruz. Bugün de arkadaşımla dertleşirken bana "Buna rağmen yine de dışarı yansıtmıyorsunuz sorunlarınızı." dedi. İşte benim yakındığım sorun da burada: dışarıdan hiç sorunumuz yokmuş gibi görünüyor ama içeriden gerçekten artık uzatmaları oynuyoruz. Şimdi soruyorum sizlere: Aynı okul hatta aynı sınıftan olduğunuz, 2 yıllık ilişkinizin olduğu, sizi hala deliler gibi seven birisini hala çok seviyorsunuz ve üzülmesini de istemiyorsunuz; ama bu kadar sorun ikinizi de çok yıpratıyor. Siz olsanız ne derdiniz ve ne yapardınız? Ve inanın defalarca bu konuyu karşılıklı konuştuk. İkimiz de ilişki için elinden geleni yaptı diyebiliriz.