Ne güzel, çok sevındım sizin adınıza

Ben de annem olmadan yaşayamam diyordum. Hayatımdı... her şeyimdi... ama gitti... 5 ay önce bir telefonla gencecik 47 yaşındayken hiç bir şeyi yokken gitti. ben onun yanına gidemeden gitti... o yol nasıl geçti... O yolculuk o 6 saat nasıl geçti... Hala boşluktayım kimsesiz kaldım, kaldık... Ama yaşıyoruz güya, mecburen. Korkma, korkma, düsünme... sadece yanindayken kiymetini bil. Anlatılmıyor öyle bir şey, yaşanmıyor da. Ölü gibiyim. Hayatta en korktugum şeydi, oldu. Aniden, sebepsiz... yaşama sebebim haline getirmisim onu farketmeden. Şimdi de olmuyor, yaşayamıyorum bi saniye bile cıkmıyor aklımdan. Bağimli olma sen de. Bağimsıź ayri bir hayat yArat kendine. Çünkü olacakla öleceğe çare yok...

Annem de babam da vefat etti, dunyanin sonu degil ama insan kendi vadesi dolana kadar yasamak zorunda. Kalan omrunu de kendine zehir etmeni seni seven annen baban da istemez zaten. Kimse de ölümsüz degil. Bu hayati kabullenip ona gore yasamak lazim. Her dogan olecek... Sizin aile kaybetme korkusundan ziyade esinizle problemlerinize yogunlasmaniz ve cozmeniz iyi olur. Evde huzurunuz olsa bunlari bu kadar kafaya takmazsiniz bence.

Beni anlantmıssın sanki canım, öncelikle sunu söyleyim bende aşırı baba düşkünüydüm, her zaman kaybetme korkusu yasardım babamsız yaşayamam ne diye hep söylenirdim, önce babamı ardından dedemi kaybettim, Acısı çok çok fazla ama sunu anladım 1. Si acı verdi, 2 si alıstırdı olgunlaştırdı, şuan hiç bişey algılayamıyorum, bu düşüncelerinizi bırakın hersey olacağına varır, Allah öyle bir sabır veriyorki... İnanın korku fayda etmiyor

aynı korku bendede var... artık anksiyete dönüştü... bnm ilerledi seninde ilerlemeden psikoloğa git bence.. ambulans sesi duyup acaba annemleremi gidio derdim geceleri uyuyamazdım... hala daha var ama okdr yoğun değil çnkü ilaç kullanıyorum ve terapi alıyorum... demlicaykeyfi Ve dünya bir çölse durma. Seraba su getir. Anneler

Ben zaten babamı hiç tanıyamadım ben doğduktan sınra ölmüş o yüzden annem bize hem annelik hem babalık yaptı benim için yeri çok özeldi. Son beş yılını kanser illeti ile geçirdi ve son bir ayında yoğunbakımda yattı. Hergün görmeye gittim ve onun evinde kaldım bu sürede her evw geldiğimde saatlerce ağladım eşyalarına sarılarak ama yedi ay önce malesef kaybettim. Önce insan dayanamam sanıyor sonra yavaş yavaş tevekkül edip sadece dua ediyorsun. O dönemde eşimde şehir dışında iş buldu ve ben iki küçük çocuğumla tek başıma kaldım. ilk aylarda uyuyamadım ya bende ölürsem çocuklarım ne yapar tek başlarına benim başımda oturup kalırlar diye. Eş konusuna gelirsek bende en son geldiğinde eşime sıkıntılarımı anlattım ve yanımızda iş bul ben sıkıntı yaşıtorum dediğimde aldığım cevap ne sıkıntın var oldu. O yüzden üzülmeyin geneli böyle sanırım. Bol bol dua edin Rabbim gönlünüze ferahlık versin içisıra bana da...

Herkese benden daha fazla değer veriyorsun, diyormuş eşin.. yani, senin ondan beklediğin şefkati, ona vermiyor olabilirsin. Ayrıca dünyada hiç kimse anne- baba şefkatini veremez insana... Sen dünyanın en kötü insanıda olsan o şefkat bitmez, anne ve babada. Ama bir hatanla ne arkadaş kalır çevrende, ne eş nede dost. o yüzden eşinden fazla beklentiye girmeden, onun iyi, güzel huylarına odaklan. sevgilerimle,

Aileye bağlı olmak çok güzel birşey ama bağımlı olmak çok kötü. Anne ve babalarımız sağolsunlar bize hayatlarını adıyorlar. Onların aileside onlara adamış ve bizde kendi evlatlarımıza ve eşlerimize. Beni yanlış anlamayın ama eşinizde sizden şefkat bekliyor kendi ailenizi kurduğunuz yuvadan öncelikli tutuyorsunuz. Eşinizi kaybetme duygunuz var mı? Eğer yoksa zaten gerçek sevgiyi bulamadığınız için anne baba özlemi çekiyorsunuzdur. Dediğim gibi bağımlılık boyutuna getirip kendi hayatınızı etkileyen bir duruma geldiyse kaygılarınızı kontrol edebilmek adına bir uzmana başvurun. Böylece hem kendiniz rahatlarsınız hem belki evliliğiniz düzelir. Hiç kimse anne baba sevgisi veremez. Eşinizde aramanız yanlış fakat ona da değersiz hissettiriyorsunuz belliki. Hırçın tavırlar göstermesini biraz sorgulayın derim. Babanıza acil şifalar dilerim.

Sizi okuyunca şükrettim halime. Ben de aileme karşı 2 sene kadar aşırı düşkünlük yaşadım ama sizin anlattığınız kadar değil. Zaman zaman yardım almam gerektiğini düşünüyordum geçen seneye kadar. Bu sene şükür kendimi düzene soktum.

Seni bu kadar iyi anlayabilirdim ancak. Annem, babam, kız kardeşim ve babanem.. Hayatımın tüm anlamları. Sürekli onları kaybetme korkusu var bende, onlara doyamamak korkusu, bu yaz evlenip gidecem zaten. Annem ve babam bütün hayatını biz iki kızlarına adamıştır. Hele ki annem, 52 yaşında ve hala çalışıyor, tek hayatı ben ve kız kardeşim, bu yaz ikimizde evlenecez ve bütün çeyizimizi annem alıyor, mutfaktaki kepçeye kadar her şeyin en iyisini alıyor, kredi bile çekti, bulaşık makineleri, süpürgeleri ütüler, aklınıza gelecek her şeyi alıyor ve bir sürü borcu var, sırf ben uzağa gidiyorum ve zorluk çekmeyeyim diye. Ben asgari ücretle çalışıyorum yardım edebildiği kadar ediyorum, son 1 yıldır her ay 1000 lira vermeye başladım ki evlenene kadar en azından bunu yapabileyim diye, annemin 29 yıldır bizden aldığı tek paradır, aldığım para zaten 1.600. Babam da emekli, zaten evde ve tüm hayatı biziz, biz gidince o da çok büyük bi boşluğa düşecek. O kadar fedakarlar, o kadar dünyaları biziz ki.. Onları bırakıp uzağa gidecek olmak o kadar boğazımı düğümlüyor ki. Geceleri dayanamayıp ağlıyorum. Çalıştılar büyüttüler, 29 yıl baktılar, biz çok birbirine bağlı bir aileyiz, evde biri öksürse evdeki herkes hemen doktor kesilir. Birbirimizden fazla çok yakın olduğumuz akrabalarımız yok. Bizim kendi küçük bi dünyamız var, herşeyi konuştuğumuz, paylaştığımız, huzurlu küçük evimiz. Onlarla yaşadığım evimi, düzenimi, akşam rutinlerimizi, akşam yemeklerimizi, pazar temizliklerimizi, pazar kahvaltılarımızı, televizyon programlarımızı, herşeyimizi, onları bu evde bırakıp kendime yeni aile kurmaya gidecem. Bu bazen beni çok korkutuyor, onlarla yapmaya fırsat bulamadığım şeyleri düşünüyorum, yarım kalacak olan her şeyi. Ya ben yokken başlarına bişey gelirse diye kafayı yiyorum. Sağlıkları da genç zamanları gibi değil zaten. Kız kardeşimi de nasıl bırakacam bilmiyorum, 29 yıldır onunla aynı odada kalıyorum, şimdi ayrılacaz onunla, halbuki biz ayrıyken nefes bile alamayız. Gözümde sürekli şu resim var; Bizim başımızdan ayrılmayan bizi prensesler gibi büyüten annem babam, sonra başkalarının elinden tutup o huzurlu ve güvenli evden giden kız kardeşim ve ben, ve arkamızdan gözleri yaşlı ve yorgun, hayatın yıprattığı fedakar annem ve babam. Onları terk ediyorum gibi hissettiyorum. Aklıma sürekli yardım etmediğim pazar temizlikleri, onlarla oturmayıp erken yattığım akşamlar geliyor, onlara kızdığım ya da eleştirdiğim zamanlar, her hücremde vicdan azabı var. Onların tüm hayatı, nefesi ve ailesi bizken biz onları bırakıp yeni bir hayat kuruyoruz. Bizsizliğe nasıl alışacaklar bilmiyorum. Canımı bile versem onlara olan borcumu ödeyemem. Çok doluydum kendimi de boşalttım bu yazıyı görünce, dayanamadım.

Bu konuda insan nasıl başarır düşünmeyeyi bilmiyorum ama bu ihtimal her zaman var ve sonunda olacak da. fikre alışmak zor geldiği için düşünmemek lazım. bende de küçüklüģümden beri birine karşı sevgimin çok fazla olduğunu hissetsem, bunu dile getirsem hep bişey oldu. kaybettim, hayal kırıklığına uğradım, vs. bunla ilgili bir ayet mi hadis mi vardı. unuttum şimdi. unutmayın bu dünyada herkes ölümlü ve herkes yine buluşacak. kabullenmek lazım durumu

Amiiiin cümlemiz inşallah hepimiz sevdiklerimizle uzun ömürler geçirelim

Bazen bende düşünürdüm gece yatarken falan. Onlara birşey olsa naparim diye. Ama böyle düşündükçe şimdiki zamanı yasayamiyoruz. Kimin başına ne zaman ne geleceği belli değil. Belki söylemesi kolay ama sevdiklerimizle her animizi güzel geçirmek için böyle dusunmememiz gerekiyor. Idrakyollariiltihabi

Anne, baba bu sınırsız ve karşılıksız seven. Tüm hatalarımızla benim evladım diyen. ONLAR BENİM için hayatımda tarifi imkansız bir şey sözler yetmez. Eşinize gelince ANNENZ BABaNIZ GİBİ olmasını beklemeyin ondan. Belkide bu beklenti içinde olduğunuz için sıkıntı yaşıyorsunuz. Demem o ki eşinizi EŞ olarak görün. Herkes yerinde güzel...

Benım kı zaten bagımlılık.. Psikologa da gıdıyorum, 4 seans oldu.. İyi geliyor evet ama yine de kafamı toplayamıyorum.. Eşim genel olarak hırcın zaten, iş yerındekilere kızar, o'nun dısında herkesin iş yapıs sekli yanlıstır, yolda sesli konusana kızar, hep kızacak bir sey bulur ve inanın aynı babası... Yanı kendımı sorguladıgım zamanlar cok oldu ama nasıl yaklasırsam yaklasayım, o'nun bu kadar kolay kırabılmesını hazmedemıyorum. Bir de sürekli ben erkegim ben senın kocanım benı dınleyeceksın tavrı iyice irrite ettı benı artık... O kadar yabancı duygular ki bana.. ve dedıgınız gibi o eksıklıkte hep annemle babamla kapandı.. onların sefkati, sıcaklıgı hep benı ayakta tuttu sanki... Eşim de merhamet duygusu agır bassaydı, belkı de bu kadar derin hıssetmezdım bu kaygıları Ayrıca ; cok tesekkur ederim, şifa dilegınız için

başınız sağolsun çok çok üzüldüm... allah size sabırlar versin...

Öyle yorgun hıssedıyorum ki... Babama anneme asırı düşkünlüğüm, onlara bır sey olacak korkusu, kalbımın sürekli yerınden cıkacak gibi olması... 5 yıl önce babama stent takıldı, stent yerınde bombe olmus.. yarın tekrar tomografı cekılecek.. Kımse benı anlayamaz gıbı hıssediyorum.. Babam oyle, öyle iyi bir baba ki... Yaptıgı fedakarlıkların, maddi manevı cabalarının, her ne hata yapmıs olursam olayım, yeter kı canın sagolsun dıyen bir babam var benım... Sankı elım kolum en en buyul sıgınagım.. Evliliğim de umdugum gibi olmayınca iyice tavan yaptı ben de bu duygular.. Misal; Ben arabama bır zarar versem, çizilse ne bileyim bir sey olsa eşim gunlerce konusur, zindan eder dunyayı esyalar öyle kıymetlı kı onlar ıcın, oysa babam yeter kı canın sagolsun der, maddi olan her sey yerıne koyulur der.. Merhamet belkı de bu hayatta en en önemsedıgım duygu... Ama eşim oyle rahat kalp kırar ki, öyle kolay bagırır cagırır ki dayanamıyorum, boguluyorum. Yasadıgım her üzüntüyü kucumser eşim, sen ne yasadın kı der dırekt.. Oysa cok mu zor ya gececek bu da deyıp sarılmak... Babamların o kadar desteklerıne ragmen esımin nankorlugune, nasıl böyle bir secim yaptım dıye kendıme.. benım secımlerımın bedelını kızımın da odeyecek olmasına dayanamıyorum... Etrafımdakılerı kırmaktan korkuyor olmam, ya belkı de sabaha cıkamayacagız duygusu benim mantıgımı tamamen devre dısı bıraktı.. Çok kızgınım kendıme, yolumu cızemedıgım oradan oraya savruldugum için... Bazen de esımın annemleri kıskandıgını fark ediyorum, herkese benden daha fazla deger verıyorsun dıyor.. Ama öyle naz kapris yapıyor kı kacmak ıstoyorum yanından, babaannem hastahaneye kaldırıldı hastaneye gıttım, mesaj atıyor dayanamıyorum basımın agrısına dıye, ilac alıp eve gectım yatıyor dogru duzgun nasıl naptınız dıye sormadan... Kendımı basarısız, güçsüz hissediyorum... Karman corman oldu biliyorum, ama kendim de öyleyim zaten... Daha önce zamanlarını ayırıp bana öneriler veren arkadaslar kızacaklar biliyorum ama dayanamadım yazmasamam ıyıce boguluyorum...

Hiç sağlıklı gelmedi konunuz. Ölüm allahın emri hepimiz ölücez elbet. O yüzden düşünmez insanlar genel yapı itibariyle ölümü. Ölüm korkusu, yakınlarıma bişey olacak korkusu anksiyete belirtileri. Kafaya ne kadar taktığınıza göre de şiddeti belirleniyor. Eşini sevmiyorsun galiba sürekli ondan şikayet ederek bahsetmişsin ama eşinin bana bu kadar ilgi göstermiyosun cümlesi önemli. Kendi içinde huzursuz mutsuz olan insan sinirini başkasından çıkarma yoluna gidebilir, herşeye sinirlenebilir. Huzurlu bir yuva oluşturmaya bak kendin için. Belki de artık sinirlenmez her şeye? Birde kendimi ailen gibi düşününce, Çocuğum için en iyisini istemiş uğraşmışım, ama o ben ölürsem diye üzülüyor. Onun o haline daha çok üzülürdüm. Mutlu olsun evlatlar diye uğraşmaz mı zaten her anne baba?

Bende çok korkuyorum. Hergün endişesini yaşıyorum. Allah başımdan eksik etmesin.

Benden daha fazla kimse kaybetmekten korkmaz diye düşünürdüm. Babamı kaybettiğimden dolayı aileme anlatamayacağım kadar düşkünüm. Memlektte annemin yanındayken her gece kalkıp annemin nefes alışverişini dinlerim annem genelde kapısını kitleyip uyur o kapının ardından bi kıpırdama bi nefes alımı dönme sesi falan duyabilek için beklerim. Ses gelmeyince kapıyı çalar "yine karanlıktan korktum senle uyucam kapıyı aç" derim açınca oooooh çekerim. 25_26 yaşlarındayım ve bu hala böyledir. Odama çekilip oturunca huzursuz olurum. Sanki annemlere doyamayacakmışım gibi. Tek bir duam var önce benim canımı al Allahım. . Sevdiğimi bi kere kaybettim diğerlerinin acısına dayanamam

Öyle yapmaya calısıyorum ama yine de engel olamıyorum işte Haklısınız aslında, kimse anne baba gibi olamaz.. Ben de sonucta esime annesi kadar fedakar degılım ama esimin cok kin tutuyor olması cook rahat kalp kırabılmesi beni iyice cıkmaza soktu.. Sevgiler benden de Laale Aşikardır Zat-ı

Amin, Allah saglıklı, mutlu nıce yıllar nasip etsin size..

Psikoloğa eşinizde dahil olsun eğer karşı değilse. Ekstra bir çift terapisi sorununun kaynağını çözebilir. Bende yeni evliyim ve şunu farkettimki insan olarak eksikliklerimiz hiçbir zaman kapanmıyor. Bunu birilerine sarılarak değilde kendimize odaklanarak aşmaya çalışırsak mutlu olabiliyoruz. Eşlerimizde 20 küsür belki 30 yaşına gelip tanımaya alışmaya çalıştığımız insanlar. Onlarında çocuklukları, yaşadıkları, yaşayamadıkları ve birçok travmaları oluyor istemeden. Eşinizi sevmediğinizi sanmıyorum. Sadece bazı şeyler bazı duyguların önüne geçmiş. Siz bir adım atın o da atacaktır eminim. Birazcık karşılıklı empatiye ihtiyaç var. İki tarafta istediği duyguyu yakalayamayınca dışarıya yansıtıyor. Ben biraz çabayla birbirinizi ısıtacağınıza inanıyorum. Tedaviyi aksatmayın, eşinizide dahil edin ve renklendirin. Güzellikler sizinle olsun.

Babanızla eşinizi karşılaştırmayı bırakmanız gerekiyor, çünkü ikisi farklı insanlar. Öncelikle bunu kabul etmeniz gerekiyor. Muhakkak eşinizin de iyi yanları vardır. Sadece bu aile bağları üzerinden değerlendirmeyin eşinizi. Ayrıca eşiniz yaşadığınız herhangi bir sorunu küçümsediğinde 'benim için önemli ve etkilendim saygı duy lütfen' şeklinde cevap verebilirsiniz. Ama sizin istediğiniz şekilde teselli etmesini de beklemeyin, bu anlamdaki beklentilerinizi azaltın bence. Belki eşinize sorsak o da sizin her şeyi çok abarttığınızı ve oldukça dramatik bir kadın olduğunuzu söyleyebilir. Yani birbirinizin yaşadıklarını algılama biçimleriniz çok farklı. Bu durumda orta yolu bulmanın tek çaresi saygı göstermek ve saygı duymak. Eşinize sürekli 'saygı duy' vurgusu yapacaksınız ama sürekli teselli edilmeye muhtaç bir görüntü de çizmemelisiniz. Muhtemelen sizi öyle algılıyor ve sinirleniyor. O yüzden bazı durumlarda teselli beklemeden 'şuan üzgünüm bu da benim yapım saygı duy lütfen' diyeceksiniz.

Haklısınız... Korkunun hıc bır seye faydası yok... Ghostpasha