Tabiki yabani değilsiniz sessiz sakin bir hayatı seviyorsunuz. Bende bazen fazla yoğunluktan sıkılıyorum evime gitseydim diyorum annemde arada sitem ediyor evim deyip duruyorsun diye. Ama bu ailemizi anne babamızı sevmediğimiz anlamına gelmiyorki rabbim hepsine uzun ömürler versin ama insan evinden başka yerde rahat edemiyor.

ben ailemi özlüyorum, ama 2. gün sıkılıyorum, eşim ailesini özlemiyor, görüşmek eziyet geliyor ona, yılda biz geliyorlar, onda da 3 gün kalıyorlar, adam saat 9 da uyuyor biz de 18 yaşında ailelerinden ayrılmış tipleriz, bunun etkisi büyük bence...

Ben sizi buradan tanıyorum yazdıklarınızı denk geldikçe okuyorum eski nickinizden aşınayım. Ben size hak veriyorum açıkcası. Şöyle ki eşimde bende ailemizin yanındaydık hep yaşadığımız şehirde ünv okuduk eşim ilk askerlik için evden ayrıldı. Ben ise evlendim de ayrıldım düşün halimizi. Evlenip evimize yerleşince ilk biraz bozuldum özledim filan ağladım. Evimizde ise aynı sizin gibiydik sakin herşey yolunda giden eşimin göreve gidip onu beklediğim vs stabil bir hayat. Şubatta afrin görevi çıkınca herşey tepetaklak oldu o gitti ben ailemin yanına geldim. Kabus başladı anlayacağın babam yüksek sesle konuşan bir adamdır onun sesi bana aşırı gelmeye başladı kardeşim de öyledir. Senelerce birlikte yaşadık ama benim hayat düzenim değiştiği için unutmuşum. Eşimin cephesinde ise işler şöyle ilerliyor 10 gün yıllık izne gelmişiz mesela eşim başlıyor göçebe gibi olduk kendi evimize dönmemiz lazım gibi gibi hemen sıkılıyor. Bende aynı şekilde daralıyorum hele kv evinde off off onun o düzensizliği plansızlığı beni bitirdi temizlik anlayışı gibi gibi bir sürü şey var. Demem o ki herkesin kendi düzeni anlayışı yaşam tarzı farklı sizinde bunu anlamanız normal yabani değilsiniz.

Benimki benden 48 yaş büyük Cahil değil bence. Eşimin ailesi için haklısınız Annesi çok genç doğum yapmış Gerçi aradan geçen 33 senede hala aynı kafada gerçi. 2 torunu daha var onlarla 2 sokak aralıklı oturuyolar, o torunlara bakmam diyor Ben de anlam veremedim halbuki ben sevilmeyen ve istenmeyen gelinim. Ayrılalım diye her şeyi yaptı. Samimiyetine bi inansam...

O konuda sonuna kadar hak veriyorum. Ben de mesela kızımın ameliyat sürecinde yanımda olmayan arkadaşlarım için aynı şeyleri düşünüyorum. Olmasalar da olur modundayım. Dört gözle görüşmeyi bekliyorlar ama zaman ayıracağımı sanmıyorum.

Bebek için herkesle görüşmeye başladım işte Babannesi vs ilişkileri olsun diye Ama vur dedik öldürdüler, eşime ben gelip çocuğuna bakarım diyen kayınvalidemin suratına sadece bakakaldı çünkü kadın kendi çocuklarını boşanınca babanneye bırakıp giden yeniden evlenip çocuk yapan biri. Evladına bakmamış torun delisi oldu. Bunlara bozuluyoruz bilmiyorum haksız mıyız ya

Birgün aileye ihtiyacınız olduğunda NE yapacaksınız. Hayat her zaman istediğiniz gibi gitmez. İhtiyaç duyduğunuz anda yanınızda birini bulamazsanız bu eşiniz ve sizin suçunyzdur. Hastalık var parasızlık var vs. vs. Aile candır. Kötü günde dayanaktır. Gölgeleri yeter insana. Birlik olmak bir olmak lazım.

Seni anliyorum bizde ailemzden uzakta yasiyoruz evin rahatligini baska yerde bulamiyoruz acikcasi. gdip gelince ustumden kamyon gecmis gbi oluyo bide kizim var cunku cocukla yolculuk zor. fakat yinede iyi ki gittik diyorum

İşte sizin ailede aile senin destekçin ya bizim ailede herkesin derdini anlattığı kişi benim Ben bi kişiye bile sıkıntımı diyemiyorum Hep Onlar anlatıyo ben dinliyorum ve çözüm bekliyolar Benim de şu an kendime göre dertlerim var Anlatmayın kavgalarınızı diyorum yine anlatıyorlar

gelmedi diye kimseye kızmadım yahu :) en baştan sağlam güzel ilişkiler kurmaya çalıştım herkesle ama hep eleştirilen, istenmeyen olduk gönlüm çok kırıldı yani. e sonra baktık ki kimsenin bize manevi bi desteği yok kendi kendimize tutunup yaşamaya başladık şimdi de birden gelen bu aşırı samimiyeti ben yapmacık buluyorum.

Ayy bende yeryuzunde bu şekilde hisseden sadece biziz saniyordum. demek baskalarida varmiş, sevindim. Sağlikla kucaginiza alin inş. bebek doğdugunda ilk aylarda biraz zorlanacaksiniz uykusuzluktan ama gerisi guzel.

Teşekkürler, Benim de görüşüm bu yönde Mesela kendi çocuğum için de benzer görüşlerde olurum henüz doğmadı ama Bağımlı olma durumlarından hoşlanmıyorum.

zor günlerini yalniz atlatip tabiri caizse herkesin ic yüzünü vaktiyle görüp yolunu yalniz alabilen olgun insanlar gördüm.. Bizde düğünden hatta sözden bu zamana herseyini kendi halleden çiftlerdeniz... Daha yeni belkide dusledigin standartadin.. cok haklisin korumak ve devam ettirmek istiyorsun..

Anlıyorum, geçmiş olsun. Benim de geçti ağır sağlık sorunlu süreç ve artık önüme geleni tek kalemde siliyordum hatırlıyorum. Şimdi konu sahibinin anlattığı kadarıyla mazisine bakınca, zor yollardan geçilmiş. Maddi olarak insan alıştığının altına düşünce o zor zamanı yaşayınca da ayrı bi gücenmesi olur bilirsindir inişli-çıkışlı hayat, hastalık dönemi-aileden kayıp-maddi sıkıntı vb. yani bu süreçte insan cam gibi olur, beklentinin de kralı olur haklı olarak... Görünen köy kılavuz mu isteyecek, sıcacık sokuluverseler zaten perçinlenir ama uzaktan uzağa "İhtiyacınız varsa söyleyin-aa darılıyoz valla bi aramadınız" vb. denilmesi bile kırar insanı. Ben bu uzaklığın zor zamanlarda uçurum halini aldığını düşünüyorum, S Spizella daha doğrusunu açıklar tabi, bu konudan çıkardığım sonuç. Biraz da içe kapanık, kendini keşifte yalnız kalmayı tercih eden biri ise zaten bu olaylarla pekişir, katmerlenir o yalnızlık. Birinin yanındayken de yarı yarıya katılırsın zaten, gündelik kalır herkes.

Aynı kafadanız canım.. Annem de bana yabani der Bende de özlem duygusu olmuyor. 3 yıl çok uzaklarda tek başıma yaşadım. Ailemi haftada bir iki belki arardım, yazışırdık yeterdi bana.. Ya da onlar ararlardı. Şimdi evliyim 1.5 senedir, kendi ailelerimiz dışında misafirim yok. Sevmiyorum çünkü.. Kalabalığı hiç mi hiç sevmiyorum. Bayramlarda seyranlarda ailelere gidinceki o kalabalığı sevmiyorum. Çocuk sesini sevmiyorum. Eşim, ben ve kedimiz.. Bana yetiyor. He ailemi çoooooook seviyorum tabi ki.. Dedeme, babaanneme, anneanneme çok değer veririm, hasta oldular mı kahrolurum mesela.. Ama sürekli insanlarla iç içe olmayı sevmiyorum.

Ya ben bir de kalabalık evde bunalıyorum. Benim evin eşyası azdır. Süs eşyası ıvır zıvır sevmem darlanırım. Her eşya ihtiyaca yöneliktir evimde. Öylece duran, amacı olmayan süs eşyaları beni bunaltır. Mutfak tezgahı da boş olmalı. Annemin evi bit pazarı gibi. Kadın her yeri doldurmuş. Aşırı kalabalık, göz yoruyor. Yemek yapmaya kalksan yapacak yer bulamıyorsun. O yüzden hiç rahat edemiyorum. Aman ne bileyim ya herkes problem etmiyor bunu ama bizde sorun ar heralde :)

Yaptiklarini unutup birden sevgi saciyor olmalari rahatsiz etmistir.. Malum bunu teklif edenler vaktiyle ilgisiz ve sevgisiz bencilce davranmis.. Aldirma.. Duzeninizi bozmayın hallettik dersin.. Saglikla gelsin yavrucak

Bana da o çok garip geliyor. Evimde mesela bazen yarı çıplak falan geziyorum, istediğim şeyi istediğim saatte yapıyorum, istediğmde yatıp kalkıyorum hani kimseye bağlı olmadan bunun gibi şeyleri ailenizde yapabiliyorsanız ya da yapmasanız da rahat edebiliyorsanız ne güzel :) Memleketimi de şehir olarak sevmiyorum, belki ondan da gitmek istemiyor olabilirim. Çok şey varmış benim de içimde ya

işte kim yardım edecek biliyorum birine ihtiyacım olacak şimdi bile evde yemeği, temizliği eşim yapıyor. Allahtan elinden hepsi gelir ve benden daha iyi yapar. yanımda isteyebileceğim tek kişi annem. o da yok işte. babam 76 yaşında. hamileliğimin başında geldi, mide bulantım çoktu bişey yiyemiyordum, yemek yapamıyordum falan. eşim yemek yapıp bırakıp işe gitti de babam onu yedi. :) kayınvalidemle de şunu yapar mısın bana diyebileceğim bi samimiyetim yok, daha 6.5 senede 1 kere evimize gelmedi, adresimizi bile bilmez. o yüzden bir yardımcı tutmayı düşünüyorum ilk 1 ay. gündüz gelip temizlik ve yemek yapıp gidebilir diye düşündüm.

Uzun zamandır ailemden uzaktayım. Bende sessizliği sakinliği ve kendime ait olan düzeni özel alanımı yalnızlığımı seviyorum. Çünkü zamanla buna alıştık kendi halimizi benimsedik. Özellikle 1-2 yıldır aile özlemim çoğaldı. Yanlarında fazla kalmış olsam bunalırım kabul ediyorum. Ama canım sıkılmış olsa tuhaflaşsam onların yanında huzur bulduğumu hissediyorum. Koşup onlara gelesim geliyor. Çünkü aile bir gerçek.. Belki zamanla değişirsin

selam herkese, Bu konuyu neden açıyorum? Şu an eşimle 5 gecedir ailelerimizde kalıyoruz ama evimize gideceğimiz saati sayıyoruz. Kendimi sorgulamaya başladım. Senede 2-3 defa ailelerimizle bi araya geliyoruz çünkü. Bu kadar çabuk sıkılmamalıydık. Ben 11 senedir ayrı yaşıyorum ailemden. 17 yaşında üniversiteye başka bi şehre gittim o günden sonra da hiç eve dönmedim tatiller dışında. babam ve rahmetli annem beni çok severlerdi, her gün telefonda görüşürüz babamla 20 dk falan. Ama bende hiç özlem duygusu oluşmuyor. Yani kimseyi göresim gelmiyor. Özlemiyorum ahh babam burda olsa da bi sarılsam demiyorum mesela. Kardeşimi göresim geldi demiyorum. Evde huzursuz bi hayatım yoktu, yani sıkıntılar vardı, biraz beni sıkan bi aileydi ama öyle korkunç şeyler yaşamadım aile hayatında. Ama bana deseler ki "en iyi hissettiğin an neydi?" Annem ve babamın beni üniversite yurduna bırakıp gittikleri andı. Onlar ağlayarak gittiler ben ise çok heyecanlı ve mutluydum. Eşim ise bi aile düzeni olmadan büyümüş, bi babannesinde bi annesinde orada burada. Benimle evlenince bi aile hayatı olmuş diyebiliriz. Ama o sık sık özler ailesini. Çağırdılar mı dayanamaz ama Sonra gelip görünce 1 gün içinde der ki doydum yeter gidelim. Bi daha gelmicem falan Bu hafta işimiz var diye memlekete geldik 2 gün kayınvalidemde kaldık, 3 gün de babamda. Allahım ya o böyle kalabalık sofralar, herkesin bağırıp çağırıp gülüp konuştuğu yemekler, cümbür cemaat bir yerlere gitmelerimiz... off kafa olarak o kadar yorgun ve yıpranmış hissediyoruz ki. Herkesi memnun etmeye çalışmak falan.. sürekli ısrar etmeleri, daha kalın, yatın kalkın yiyin oturun gelin gidin demeleri... bu olmadı kurban bayramında 9 gün telafi ederiz diyolar bi de Bir de bebeğin doğumuna gelicez kalıcaz diyenlerle mücadele ediyoruz. Eşim de ilk başta ailesinin gelmesini istemiyor ben de. Kayınvalidem de babam da bebeğe ben bakıcam diye tutturmuş durumda. Biz ise her şeyimizi eşimle ikimiz yapmış insanlar olarak yine beraber yaşamak istiyoruz bu süreci. Zaten hepi topu 1 çocuk yapma niyetindeyiz. Çok mu acayip? Babam 2 tane kv ise 4 tane bakmış zaten kendi çocuklarına. Doymadılar mı? Ne demek sizinkine ben bakıcam? Evimizde Eşimle ve kedimle sakin bi hayatımız var Seslerin yükselmediği, rutinin önde gideni diyebilirim. Ama eğlendiğimiz bir hayat... evcimen tipleriz, yürüyüşe pikniğe gideriz, maç izleriz, kuş gözlemi yaparız, at yarışı izlemeye gideriz falan. Kimsenin evinde rahat edemiyoruz. Kardeşim bize kalmaya geldiğinde onunla da eğleniyorum ama 3. Gün artık yeter gidebilir diyesim geliyor. Eşimle ben yabani miyiz? (Eve gelen arkadaş olarak misafirimiz de 3-4 kişidir onlar da sene de 2-3 kere gelir, biz de iadeyi ziyaret yaparız başka kimsenin evine de gitmeyiz, dışarıda buluşuruz arkadaşlarımızla. Eşimle benim arkadaş gruplarımız farklı, çift olarak görüştüğümüz arkadaş pek yok) Tayin çıkınca seneye falan ailelelere 1 saat mesafeye taşınıcaz, ya sürekli gelip gitmek isterlerse? Burada hep görüşmelerin sık sık olduğu aile konuları okuyorum, bizimki çok ters kalıyor bu konulara. Bizim gibi olan var mı? Yanlış mı yapıyoruz? Ailelere nasıl davranmalıyız? Uzun olmuş özür dilerim.

Bu durum bende de oluyor sizi anlayabiliyorum ve çok da normal sonuçta bir şekilde koptuk ailelerimizden, yalnızlığımıza daha doğrusu onların olmadıkları hayatlarımıza uyum sağladıkBiz de iki gün sonra yola çıkacağız eşimin ailesinin yanına gideceğiz ve ben doğal olarak o yoğunluğu düşünüyorum ve gitmeden yorulmuş durumdayım. Sofra hazırlamak bile çok yorucu kalabalıkta. Isin tek güzel tarafı oğlum mutlu ona değisiklik oluyor. Belki siz de ilerde çocuğunuzin mutluluğunu görüp gidiş gelişlerinize güzel bakacaksınız benim gibi. Burda sadece eşimin ailesini yazmış oldum ayni düşünceler kendi ailem içinde gecerli onları sevsemde kafam kaldırmıyor üç dört günde doyuyorum.

Valla bende cok güldüm konunuzu görünce dedim bu kadar olur yani nasil benziyoruz. Gelmezlerse ne ala hahaahah insallah gelmezler :) bizde misafir gelince boyle esim sagolsun servis yapar sofrayi toplar falan. Yalniz zorunlu eğitim tatli küçük bir yalan mi? Eger oyleyse daha bi komik hahahahaha. Aslinda varya en iyisini yapiyorsunuz bizde oyle ne kadar az o kadar iyi nerde cokluk orda b... demisler boylece insanlar bize zarar da veremez. Kafalarda rahat olur. Ama ne yalan soleyim ben bazen kapimi calan kimse yok diyorum... kendi kendime

İnsanın içinden gelen/gelmeyen bir durum bu yapacak birşey yok canım rol yapacak haliniz yok :) Ben de mesela ailem yanımda olmadan yaptığım herhangi bir aktiviteden o kadar çok zevk alamıyorum. Atıyorum eşimle başbaşa tatile gitsek keşke annemler de burada olsaydı diyorum. Mesela bir restoranda yemek yesek kardeşim de bunu çok sever keşke o da burada olsaydı diyorum. Yatili kalma konusunda haklısın ama o şekilde ben de rahat edemiyorum açıkçası. Neyse ki eşim de ailelere düşkünlük konusunda benim kafadan :) aynı şekilde sen de şanslısın eşin de senin gibi dusunuyor yoksa çok sıkıntı yaşardınız. Taşındıktan sonra beklentiler elbette artacaktır. Kalp kırmadan elinizden geldiğince sınırları cizersiniz. 3 günlük dünya sonuçta...

Yabani değilsiniz, eşim ve ben de sizin gibiyiz. Ben de 17 yaşımda ailemden ayrıldım, 14 senedir ayrıyım, eşim hep ailesiyleymiş ama evlenince adam bu düzene bayıldı... Ben ayıp olur diye düşünüp gidelim gelelim diyorum arada o şekilde gidiyoruz. Ben annemi babamı özlüyorum ama 1 günde hevesim geçiyor. Allah başımızdan eksik etmesin varlıklarını hissetmek güzel ama olmuyor, alışmışım diyorum. Ki yapı olarak duygusalım ama böyle sakin daha iyi geliyor... Misal Bayram'da kv perdeydik yazlıkta... yazlık bizim eve 1.5 saat. Şu an oy kullanmaya döndüler evlerine, onların yokluğundan faydalanıp bu akşam yazlığa gidiyoruz yarın oy için geç döneceğiz, onlar orada olsa 2 hafta üstüste hayatta gitmezdik... Bayramlarda asla senin ailen benim ailem kavgası olmaz mesela, tatil alırız, bir gününü ailelerle geçirip sonra vın tatile...

Biz de böyleyiz. Ama kv bu durumumuzu eleştirip beni "yabani" olmakla suçlamıştı, ama şimdi umrumda bile değil. Yani yüzüme baka baka beni kıskanan, içimin sinmediği aklımın uymadığı insanlarla niye görüşeyim? Zaten kısıtlı olan vaktimi kendime harcamak varken.

Tek cocuktum anne babam cok yogun calisan insanlardi ve yalniz buyudum. Sonra evlendim cocugum oldu, annemler emekli oldu. Kaybolan ve birlikte cok gecirilemeyen zamana olan ozlemle cok sik birarada olalim istiyorlar. Bana ve ogluma cok duskunler. Ama @Ganstawalk un dedigi gibi ihtiyac zamaninda yalniz kaldiysan, daha sonra da bu duruma alismis ve kendine cekilmis oluyosun demek ki. Ben sosyalimdir, ailemle de arkadasla da zaman gecirmeyi cok severim; ama cok uzun olmasina gerek yok:) insan en cok evinde rahat ediyor.

Bütün konuyu neredeyse ben yazmışım gibi hissettim. Ben de 17 yaşında zil takıp oynayarak üniversite yurduna gittim ve bir daha kısa ziyaretler dışında dönmedim annemlerin yanına. Eşim zaten iki üç yılda bir görse ailesini özledim demez. Nikahı eşim kız kardeşim ve iki yakın arkadaşla kıydık. Ha bu arada benim de ailemle ilişkim sıcaktır aslında sık sık telefonla konuşurum buluşunca eğlenirim. Eşimle ben bayram gibi belirli günlerde aileye gidip kalmak zorunda hissetmiyoruz kendimizi. Gitmiyoruz da. Kendinize uyan zamanda gidip görüyoruz annemi . Evde çok misafir ağırlamayız dışarıda buluşuruz genelde arkadaşlarımızla. Biz de sizin gibi kitap okuma film izleme kedilerle ilgilenme derken evcil eğlencelerle yaşayıp gidiyoruz. Yabanilikse yabanilik bu hayat bizim en bize uyan şekilde yaşıyoruz canımız tatlı galiba pek sıkıya da gelemiyoruz

Biz sizin gibiyiz. Eşim boyle olmak istemezdi ama ben istediğim için o da boyle. Asla birilerine gidip kalmayı sevmem insanlarla iç içe saatlerce oturmayı sevmem. Eşimle beraber vakit geçiririz dışarı çıkarız deniz kenarı orman yakın yerlere kacamaklar ama başbaşa. Ailemle 5 dk arayla oturuyorum. Yeni bebeğimiz olduğu için hafta da bir, 1 saat görüyoruz. Ailenin tek çocuğuyum ailemi çok seviyorum huzurlu bir ortamım da oldu. Bende aynı tek çocuk düşünüyorum ama tabii ki de kısmet. Ne evime yatılı misafir isterim ne ben birine yatılı kalmayı isterim. Yabani miyim aslında bu yabanilikten ziyade tamamen ben merkezli yaşamak kisaca bencillik. Istedigim zaman görüşürüm çünkü arkadaş çevremiz var ama herşey planlı. Bulustugumuzda saatli geçiririz. Bütün günü ayirmayiz. Kısaca yabanilikse yabaniyim ama boyle mutluyum. Ve aynen en geç gün aşırı telefonda görüşürüm ama gidip gelme olaylarindan hoşlanmam. Çevrem boyle değil ve bende bazen kendimi garip hissediyorum ancak bizim düzenimiz bu şekilde.

Valla biz dönerken oh çok şükür bitti ya rabbi diye dönüyoruz. Sanırım eşim de ben de hiç iyiki diyemedik Sağolsun özellikle babam iyi davrandı bu sefer, hamileyim diye heralde Voisine

Onlarinda cumbur cemaat aile ortamları var ben simdiden tatillere baktım. Gecen bayramdan ağzımın payını aldığım icin tatile gidicez büyük ihtimalle. Sizinde imkaniniz var ise bence degerlendirin ve kaçın. Hahahaha

Siz aileden degil herkesten sıkıliyorsunuz. Normal bi durum degil.

ayy senin konuda ben de sana çıkıştım galiba ama sanırım yorumlarda daha fazla açıklamışsın işte olayların gerisini bilmeyince insan ilk okuduğu şeye yorum yapıyor normal olarak aslında hepimizi o noktaya getiren bişeyler oluyor

Bunlardan cok daha fazlasi var, kendi evlatlarina acimayan bana mi acir? Hala hala da uy ́grasilar, hep ben sucluyum. Bunlari desem bile yine bana suc bulurlar. Ben cocugumu besleyemezdim ikinci hamileligimde, evimde kizimin yerde tabagi var toplamisim diye esime sikayet ederdi beni. Biktik ynai, sürekli kavgalar, niye ona gitmiyorum neden bebegi tasimiyorum, neden telefon acmiyorum. Bunlari icin dünya yikilirdi, ben kanrimi doyuma derdindeyim, ben bebegimi gece boyu emzirmisim o uyurken uyumak derdindeyim, benim ameliyatlarim cok agir gecmis ben bebegimi disari cikaramayacak kadar yorgunum bir ay dik yürüyememisim, ama bunlar sebep degil. Benim ne yasadigimin hicbir hükmü yok, yine de suclu benim. Cok saol iyi dilegin icin, esim dünya iyisi bir insan, cocuklarimin da masallahi var, ben cok yiprandim, sinirlerim cok yiprandi ama yine de güclü bir anne olmaya cabaliyorum. Bütün bunlara ragmen kötülügümü isteyen bir cevredeyim. Tek sucum esimin beni sevmesi, benim güzel olmam, cocuklarima tek basina bakabilmem, esimin etrafimda pervane olmasi. Cünkü ben yuvamdan cikip kimseye bulasmadim. Ama ac ama tok bir basinaydim. Kimseye ters bir laf emtisligim isine karismisligim yok. Yalniz yasadim ama yine de ellerinden gelse beni bir kasik suda bogacak insanlar var. Yalnizim huzurluyum, esim ve cocuklarimla yasiyorum bu hayati, kimseden bir fayda görmedim ki, kalbim cok kirik. Ama secimim en dogrusu.

Ben de tam tersi üniversiteyi ailemin yanında okuyup ailemin yanında işe girdiğim için çok sıkıldım aile ortamından. Annem babam da sağolsun 1 gün bizi bırakıp da bir yerlere kaçmazlardı. Artık biri hasta olup annemin yatması falan gerekince sevinir olmuştum ev bana kaldı diye. Evlenince yalnızlık çok hoşuma gitti şimdi de bırakıp bir yerlere gidemeyen bir eşim var. İnsan bir hafta sonu ailesinin yanına gider, bir gün arkadaşlarıyla buluşur geç gelir, bir kaç gün tura katılır ne bileyim... Bu böyle ev biti gibi sürekli evde. Ailemin yanına gidince 1 haftadan sonra sıkılıyorum. Ailemden değil kendi düzenimi arıyorum sanırım. Bayramlarda seyranlarda akrabaya gitmeyen, el öpmeye çıkmayan çocuklardandım ben de. Aynı geleneği sürdürüyorum işte Eşim bana zıt, benim ailem gelsin kalsın, onunkilere gidelim derdinde sürekli. Şimdi babama taktı, adam gelmek istemiyor, bu yaz da gelmezse bayıltıp kaçırırım diyor. Ne bu kalabalık aşkı anlayamıyorum.

Ben yazsam bu kadar olurdu. Duygusalım özlerim ama bir gün yeter. Aileme yetmez. Anneme kalsa okullar kapanıp üç ay yanında kalsam senin de ailen var niye duruyorsun bu kadar demez. Çünkü o kadar kalmadigim için sitem eder hep. İki hafta az ona göre. Ben de evlenmeden önce kıymetimi bilseydin derim ama içimden tabi. Evlenmeden önce hiç değerim yoktu. Türlü psikolojik eziyetler yaptılar evlendikten sonra bir anda kıymetli oldum diye düşünüp üzülüyorum artık hiç gidesim gelmiyor. Başkalarını örnek verip şöyle kalıyor böyle kaliyorlarla olmuyor is. Şükür ki eşimle ve çocuklarımla sakin, dingin bir hayatımız var. Zamanında biz de zorluk cektik kimseye bir ihtiyacimiz var demedik ya da kimse sormadı bir sıkıntınız var mi diye. Ancak ikinci arabayı alınca ya da başka şeyler yapınca, tatile gidince felan herkesin bu konular hakkında söz sahibi olması beni fazlasıyla geriyor. Doğum tarihinizi tam olarak söylemeyin derim ben.

Kaynanamla aynı şehirdeyiz 1 yıl oldu. Nerdeyse her gün görüşürüz yemek yeriz eve geçeriz. Benim yemek yaptığım zamanlarda görüşemedik ama o aralarda da ben çağırdım yemeğe. Ama hep yemekten sonra çok kalmadan evimize geliriz. Şimdi annemleri çok özlüyorum 12 saat uzaktalar. En çok kardeşlerim ve yeğenlerimi özlüyorum. Aslında kendi ailemde daha çabuk sinirlenme durumum oluyor ama seçimden sonra gidip uzunca bi zaman kalmayı planlıyorum şimdilik. Ben ilk kez ailemden bu kadar uzaktayım atandığımda da uzaktaydım ama 2 aya bir gidip hasret giderirdim. Şimdi en son şubat başında gördüm ve çok özledim. Memleketimi de çok seviyorum.

Yaşanmışlıkların bu duruma mutlaka etkisi vardır. Fakat bana konu sahibinin yapısı, duruşu, tavrı böyle gibi geldi. Yazdığına göre ailesi ona karşı çok iyi ve ilgili kendisi 17 yaşından beri böyle.. yani sadece eşinin ailesi olsa anlarım ama kendi ailesine karşı da soğuk ve alakasız duruyor bana bu durum zamane gençlerin Aileden bağımsız olmayı yanlış yorumlaması gibi geliyor. İnsanlardan her firsatta kaçmak bana hem ruh hali için normal gelmiyor hem de gelecek için iyi bir yatırım gibi gelmiyor.. Hayatta bize insan biriktirmek, güzel anılar biriktirmek de lazım.. Böyle baykuş gibi evde yalnız kalmak ne kadar normal Evet sürekli içli dışlı olmak gerekmez ama dozunda ailelerle birlikte olmak çocuklarımızın o bilinçle büyümelerine katkıda bulunmak iyidir.

ah olsa keşke zorunlu hizmetim var ve o şehre olmak zorunda. Önceki

Tabiki de normal bir durum... dünyada milyonlarca kafa ve milyonlarca da karakter, kişilik, huy, yapı... var Ben de pek sevmem kalabalığı, eşimle başbaşa olmayı severim. Zaten biz de uzaktayız, senede birkaç kere toplanırız Yapılan en büyük yanlış ne biliyor musunuz,, Bazı insanlar kendi fikirleriyle aynı olmayanları hemencecik yargılamaya başlıyorlar, ama bak önemli de, bak şöyle de, böyle de Ne gerek var Herkesin kendi keyfi, düşüncesi, yapısı... ne gerek var insanlık dersi vermeye... insanlar sizden yardım istediğinde tabiki de çözüm üretebilirsiniz ama tercihlere, fikirlere saygı duymamazlık olmaz

Çevremdeki arkadşlarım da sürekli ana babalarının evindeler de Mesela bi tanesi 2 saat mesafede yaşayıp her haftasonu amnelerine geliyor Bana da bu acayip geliyor Ben tek kalmayı da seviyorum, eşim olmasa da bi süre kendimle kalmak güzel oluyor. Sanırım ingilizcede "loner" denen yalnızlıktan hoşlanan bi tipim Teşekkürler en azından normal bulan biri var :)

Ayni biz. Biz de sevmeyiz misafirler cumbur cemaat cangir cungur ortamlar... Evimize misafir yaklasik 8 senede 10 kere falan gelmistir. Ben de 1 kere ablama 3 4 kere anneanneme gittim evlendigimden beri. Millet tatile bile sulalece gidiyor. Ay cok fena.

kucuk yasta ailenizden ayni yasamak durumunda kalmissiniz.. bu süreçte kendi yuvanız olmuş ve tek basınıza bir suru seye yapmissinizdir. Dolayisiyla kalabalık size gore degildir. ben de öyleyim ordan biliyorum. ayrıca sitede de genel olarak bagimli düzeyinde olan aile iliskilerini goruyorum ben de. Sizin durumunuz gayet normal bence..

sen çok çekmişsin inşallah eşinle çok mutlu bir hayatın olur

başlığa binaen sorunuza evet yanıtını verebilirim, doğum sandığınız kadar kolay bir olgu değil size yardım edecek bir varlığa ihtiyaç duyacaksınız muhtemel rahmetli anneciğinizi bol bol anacaksınız ah anneciğim yaşasaydında yanımda olsaydın diye bu durumda bu şansı kayınvalidenize ve babacığınıza da verebilirsiniz, ki karşınızda uygun olmayan bir ortam yok şenlikli ve kalabalık bir ortam var anlattığınız kadarıyla.. çok küçük yaşlardan beri yalnız yaşıyorum evlendim şimdi de kendi kendimize çekirdek bir ailemiz var ki keşke bir araya gelebilsek diye az dua etmiyorum.

Ben de çok sevmem sürekli git gel olmasını. Evimde çekirdek ailemle olmayı yeglerim. Sürekli gürültü, koşuşturmaca, onu ziyaret edelim, bunun elini öpmeye gidelim... Yorucu şeyler. İnsan, kimle ne kadar süre görüşmek istiyorsa o kadar görüşür. Bu daha az sevdiğiniz anlamina gelmez. Aileler de sizin ihtiyacınız olduğunda ''e sen bize geçen bayram gelmedin, o yüzden biz sana yardım etmeyiz" diyecekse olmasın daha iyi. Herkesin yaşam şekli ve karakteri farklı. İstemediğiniz halde, sırf birilerinin gönlü olsun diye sürekli bu koşulların içine girmek zorunda değilsiniz. Gerektiği kadar ziyaret ediyorsunuz bence. Ben babamla birak her günü, haftada toplasan 20-30 dakika konusmamisimdir. Ama benim durumum biraz farklı tabi. Ben görüşmüyorum artık.

Sessiz sakin bir hayatımıznoldugu içinböyle topluluklara girince çok çabuk sarsılabılıyoruz. Bende aileme yılda belki 2 yılda bir giderim. Gittiğim ilk gün 3 4 saat özlem gideririm sonra tamam yanı biter butun özlem. O saatten sonra eziyet başlar maalesef. Bunuda ilerde çoluk çocuk oldukça yencek gibi hissediyorum. Umarım öyle olur.

Ben de herkes rahat da ben böyle huysuzum diye düşünmeye başlamıştım iyi bari biz de bi grup oluşturacak kadar varmışız

Bu tarz seylerde aile yapisi cok onemli tuhaf degilsin bende oyleyim :) yani birak sehirdisini yurtdisindayken bile 6 ayda 5 kez konusmusum ailemle oda 5 10dkyi gecmez. Anlatilcak cok bisey yoksa gorusmelerde az oluyor bunlar bana gore normal. Cok gorusen kopamayan insanlari hep tuhaf bulmusumdur bence onlarin ozel hayati yok. Yani insan cok gorusunce ne konusabilir... Bir turlu cozemedigim seyler. Bagi koparmamak gerek ama icli disli da olmamak gerek. Kimseyi memnun zaten edemezsin en az yipranmayla siyrilmak gerek. Ve o israrlari bende sevmiyorum. Ayni anda iki farkli yerde aksam yemegi yedigim zamanlar oldu. Sonuc mu 7 kilo alip dondum. Simdi hamilelik bahanesiyle gitmiyorum kafam rahat. Cocuk dogunca da onla yolculuk yapamam deyip gitmicem. Gelmek isteyen gelir ve gorur diyorum

Eşim ailesine kırgın uzun süredir kimseyle görüşmüyor Benim ailem bana 1 saat uzakta 15 günde bir görüşüyoruz ortalama Benim evim daha büyük olduğundan arada kalılar 2 3 gün Kardeşimle daha sık görüşürüm Ailem gelip gitse de o kalır Hergün telde konuşur haberleşiriz Bunun haricinde ailece görüştüğümüz 3 ayrı çift var Senede 2 3 kez görüşürüz çok çok Oturduğum yerde de komşularımla arada bahçede otururuz çay içeriz Hepi topu bu Tabi bunlar es kaza üst üste gelirse çok bunalıyoruz Yeter başbaşa kalalım bi kendimize gelelim moduna bürünüyoruz Seviyorum aslında sohbeti muhabbeti ama sık olmamak kaydıyla Vallahi başım ruhum kaldırmıyor

Bilmiyorum belki bana tuhaf geldi ama ben insan biriktirmeyi çok seviyorum farkli insanları tanımak farkli dusunceleri dinlemek bana ayrı mutluluk veriyor. Aile zaten benim için çok başka bir noktada Allah onların eksikliğini göstermesin en ufak bir sıkıntıda saatlerce dinlerler beni Rabbim uzun ömür versin onlara. İnan Doğunun bir şehrinde çok fazla baskıyla büyüdüm ama bu onları sevmemem için bir neden değil zaman zaman çatışmalar olsa da herkes birbirine anlıyor ve saygı duymayi öğreniyor.

Bende sakin bir hayata alıştım kocam gezenti yedi sülaleli misafirlikleri cok sever onun gözünde yabaniyim. çünkü beni kalabalık yoruyor. pilim bitiyor. ilk defa bayram gezisine çıkan kızımda da aynı sey oldu yoruldu evini istedi düzeni bozuldu ertesi gün denize gitmedim bebeğimi goturmedigim icin ne beyinsizligim kaldi. ne seviyesizligim. baska misafirlikte konu açıldı. denize gittiniz mi dedi arkadaşı arkadaşı üzerinden laf sokmaya uğraştı. bazıları sözlerini tutmuyor diyordu. valla anladi anlamadi arkadaşı e tabi küçük geliyor daha deyince sustu kocam. S Spizella

tayin mecburi ya yoksa yerimizden çok memnunuz girlinred

Hadi ya neyse Allah yardımcın olsun :)

Keske sizin dediginiz gibi islese, aileler de bize destek olsa. Konu sahibi gibi dusünüyorum, özellikle hastalikta defalarca bir baismiza birakildigimiz icin ailelere karsi büyük güven problemim olustu. Keske saygi duymak, gidip gelmek ise yarasaydi. Kötü günde bir basina kaliyor insan. Kaymagini yemeye herkesin hakki doguyor. Keske dediginiz gibi olsa. Keske öyle isterdim ki kalabalik ailem olsunda yüregim bu kadar yalniz kalmasin ama onlar var diyebileydim. Gölgeleri yetseydi. Bazen o da olmuyor. Cekirden ailenden baskasini istemiyorsun. Destek olacagina köstek oluyorlar cogu zaman malesef.

Daha öncesinde eşinin ailesi pek değer vermiyormuş. O da etkiliyordur bu soğukluğu. Onun dışında çok haklısınız. İnsanın başına ne geleceği hiç belli olmaz. Bazen konu açılıyor. "Kayınvalidem aramadı, sormadı. Hasta oldum gelmedi." Gibi. Öncesine bir bakıyorsunuz. Zaten gelin hanım hiç kayınvalideyi insan yerine koymamış ki. Haftada 1 defa ziyareti bile çok görmüş. Bayramda gitmiş sıkılmış, o gelmiş kalmasını sorun etmiş, arada bir telefon görüşmesi bile yapmamış alışmasın diye bilmem ne... E yani bu durumda ne verdin de ne alacaksın? Ha oğluşundan ayrı kalamayan ruh hastası kayınvalideler için bir şey diyemem.

Yaa işte nasılmış... :) dışardan sana bakınca böyle yani. Yardım etseler suç etmeseler suç. Ama dışı beni içi seni yakıyor

Tam hayal ettiğim hayatı yaşıyosunuz var ya bak keyfine ne yabanisi M Mihrisaah Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Çok güldürdünüz beni ya Kurban bayramından önce 3 günlük bi etkinliğimiz var antalyada, çok önceden planlanmıştı. Sağlığım el verirse ona gideceğiz şimdiden herkese söyledik. Hatta zorunlu, eğitim falan dedik Oradan da memleketimiz uzak oluyor zaten ağustos sıcağında dayanamam o kadar yola. Siz buyurun gelin diycez, ama kalkıp da geleceklerini pek sanmıyorum hem gelen olması gitmekten daha güzel benim için. Evimiz de rahat, gelen kişiyi de rahat ettirmeye çalışıyoruz. Biraz da bize misafir olunsun. . push ; S Spizella

ilk mesajınızda yazdıklarınız normal şeyler değil gibi görünüyor yani 17 yaşındaki bir kız çocuğu yurda bırakıldığında, ailesinden ilk kez uzaklaştığında nasıl olurda ağlamaz üzülmez? yada senede 2-3 kez ailesiyle görüşen biri nasıl özlem duymaz? bunları düşündüm önce. ama bu mesajınızda geçerli sebepleri sıralamışsınız, bu durumda size hak verdim..

herkesin kendine gore bir düzeni, hayati var. Aile olmak demek gunde 10 kere konuşmak, sürekli biraraya gelmek vs demek degil bence. Tabiki sever, görüşürsünüz ama sürekli dipdibe olmak bence ruhsal sikintili, bagimli durumlar.. Herkesin kendi yasantisina saygi duyulması gerek. özel alanları olmalı bireylerin..

Ayni biz :) valla esjlimde bende burada yanliziz. Bayrama gittik, biz de gun saydik. Ikimizin ailesi de duzenli, normal, torunlarini bizi cok sevip ozluyorlar. Biz de onalra cok iyiz Ama evimizi cok ozluyoruz. Zor gu lerde onlar bize biz onlara destegiz. Bunlar onlari sevmedigimiz anlamina gelmiyor ama biz 4 kisilik ozgur, rahat hayatimiza cok alışmışiz.

Tahminimce sessiz sakin bi hayata alismissiniz kalabalik gurultu yoruyo sizi aslinda bu normal bi durum sonicta ailenizi seviyosunuz dmi?sadece evden ilk ayrildgnzda hic uzuntu olmamasi tuhaf ben evden ilk ayrldgmda uzuldum sahsen. nacizane tavsiyem sese alisin cocuk dogunca gorursunuz ses gurultu nasil oluyo. siz yinede sevdiklerinizi ihmal etmeyin ozellikle anne baba cunku fani ölümlü dunya bu sonra uzulmeyin

Çevremden duyduğum kadariyla torun çok başka bir şey. Kendi çocukları yetmedi mi diye düşünme o yüzden. Torun evlattan bile tatlı diyorlar valla korkutmak istemem ama doğunca daha sık görüşmek isterlerse şaşırmayın. Ben yazın 2 ay ailemle kalıyorum. Ve görsen kalabalık, kavga ne ararsan var. Çok mu rahat? Kesinlikle değil. Insan evinde yalnızlığa alışinca hele gerçekten bu ortam zor geliyor. Ama sonra sene içinde özlem duyduklarımı hatırlıyorum. Kimsesizlik de çok kötü bee diyorum.. Hasta olursun corba yapacak halin yoktur kapıyı çalan olmaz. Şimdi anne oluyorsun ailelere daha çok ihtiyaç duyacaksınız aslında. Bağları cok koparmayin ne olursa olsun.. Çok bunaldiginizda çocuğu aileye bırakıp kaçamak yapmak isteyebilirsiniz ilerde. Kalabalığa curcunaya rağmen yorucu olsa da güzel bir şey aile.. S Spizella

yazık çok yoruluyor erkenden yatıyor diye üzülüyorlar, bilmiyorlar ki normalde 2 den önce yatağa girmez eşim boş konuşmalara hiç tahammül edemiyor, onların bütün muhabbeti de bilmemkimin öküzü ölmüş, ötekinin oğlu kız kaçırmış, berikinin kızı oğlanlarla gezmiş benim ailemi seviyor aksine, ama ben onlara bile uzun süre dayanamıyorum, sonra da vicdan azabı duyuyorum, ailem bizim için neler yapıyor, ben 3 günde bunalıyorum diye...

imrendiğim evlilik hayatı diyebilirim... ama çok korkuyorum aşırı kalabalık aileye gelin gidicem diye. daha ortada fol yok yumurta yokken hemde. bence yabani değilsiniz :)

Doğum tarihini 3 hafta ileri söyledik Erken doğdu falan deriz artık doğurup bi kaç gün geçince Bi aksilik olmazsa inşallah Küçücük bebeğin kış günü evde toplanmış bir sürü insanın kucağından kucağına gezdiğini falan düşününce içimden bi kaplan çıkıcakmış gibi oluyorum, herkesi kovalayıp ufacık yavrumu elletmem sanki hiç de cazgırlık yapabilecek bi insan değilim ama sanki kavga bile çıkarabilirim gibi hissediyorum

benim annemde ayni. bide benim evimi doldurmaya uğraşıyor. istemeyince kiziyor. beni de cok esya yoruyor evim küçük o yüzdende biraz çok gibi duruyor olaki taşınırsam. tam iyi gelecek eve kurtulsam esyasiz kalicam baska eve geçince. annem bi de buzdolabındaki leri curuse de atmıyor bu bir hastalik mi

Gelmediklerinde atamadıklarında ilgilenmediler diye kızıyorsunuz, gelip çocuğuna bakıcaz sana yardıma dediklerinde de bu sefer ona kızıyorsunuz. Nankörsünüz bence size yaranılmaz

Bu arada 1 saat yakın olmanız güzel bence keşke benim de böyle imkanım olsaydı ama imkansız. Gidip kalmadan evinize dönebilirsiniz o zaman :)

Herkesin kendi evi rahat geliyyo gittiğimizde en fazla 2gece yatabiliyorum donrası rahatsız oluyorum mecburen uzun kaldığım da oluyo ama kabus gibi geçiyo arabayla annem 15dk kv 30dk ablam 2saat mesafede Ben günde 10kez annemi ararım babam yanındadır ama onu da ararın niye ses vermiyon diye ablamlada çok konuşuruz özlerim annene sık sık gidesim gelir ama kalmak zor geliyo ama yinede gider kalırım Çocuklarla evde bi düzen oluştuğu için yatılı gezmeleri sevmiyorum ama gidiyoruz Yabanilik bu değil bence yabanilik insanı beğenmeyip görmezlikten gelen tokalaşıp yada selamlaşmaya tenezzül etmemektir aileme değil ama halamlara da değil ama amca dayı teyzelere yabaniyim hemde en yabanından

Ben aile konusunda sizin gibo degilim ama bizde cift olarak arkadas ortamini sevmiyoruz herkesin arkadasi kendine ve disarda gorusur ben bunu daha mantikli buluyorum

Ben çekirdek aileme karşı böyle değilim ama dıdısının dıdısı bütün akrabalarla görüşmek istemem ve görüşmem. O kadar kalabalık beni boğuyor. Ayrıca kafa yapımın uymadığı insanlarla sadece biyolojik bağım olduğu için görüşmek zorunda olmam düşüncesinin; kendime yapılan bir haksızlık olduğunu düşünüyorum. İnsanlar sosyal varlıklar doğru ama gün sonunda gece gözümüzü kapatırken yanımızda sadece kendimiz kalıyoruz. O yüzden öncelikle kendimi mutlu etmem gerektiğini düşünüyorum ve yalnızca kendi iç huzurum için yaşıyorum. Siz de bu şekilde mutluysanız, gerisinin bir önemi yok :)

Benziyomuşuz :) ben de kaldıramıyorum Evimize geldik az önce Direkt duşa girdik eşim zaten uyudu :) Ben de şu an sessizliği dinliyorum 5 gündür yokuz diye kedi küsmüş barışmıyor Bi de o trip atıyo ya S Spizella

Bana garip gelmedin cok.. sadece alisik degilsin bence kalabaliga... insanin dogal ortami neyse onu ariyor. Ozlememek vs cok normal gelmedi ama bana.. bi insan anne babasini neden ozlemezki?

Beni tarif etmissiniz aynen ya.

Sen ben miyim yoksa

Mesafe iyidir candir ama siz biraz abartmissiniz. Demek ki sessiz sakin bir hayati seviyorsunuz can sıkılcak bir durum yok. 1 saatlik mesafeye tasindiginizda da bir hafta onun ailesiyle diger hafta kendi ailenizle gorusursunuz en normali bu cunku.

Çocuklarını birey olarak görmeyen, malı gibi gören bircok kişi var sonra ilerde evlenip aile olduklarını kabul edemeyip sürekli türlü psikolojik baskı ile dibinde isteyenler, maalesef sonra gelinler burda dert yanıyor

Anlattıklarında kendimi ve anlamı gördüm :) Bence gayet normal. Asıl bana da bebek doğunca annesine yerleşen, bir tanecik haftasonu varken onu da hep ailelerde geçiren çiftler falan saçma geliyor. Ablam evlendiğinden beri hiç bizim evde kalmadı Aynı şekilde biz de hiç onlarda kalmadık. Ben kardeş kontenjanından birkaç defa kaldım ama aile olarak yatılı gitmedik. Bayramda geç bir saatte bizden ayrıldılar. Bunu duyan akraba komşumuz çok üzülmüş, kalmadılar diye. Dile getiriyor bir de. Kendi kızı da evlenmesine rağmen haftanın 3 günü onlarla kalirdi kocasıyla, sonra evi kapatıp komple icguvey yerleştiler. Adama göre kendi hayatı normal, ablaminki anormal İlginç ilginç insanlar var ama ben türk toplumundaki yaygın aile modelinin birbirine bağlı değil bagimli olduğunu düşünüyorum ve hiç sevmiyorum. O yüzden bence soğuk falan değilsiniz. Sadece ayrı bir bireysiniz bunu da biliyorsunuz.

Hahahahahahahhaha aynı bizden birileri daha. Ne mutlu böyle bizim gibi insanlarinda var olması. Benim eşimde 14 yasindan itibaren ailesinden ayrılmış. Hatta bugün kayinvalideye gittik laptopunu aldı arka odaya geçti birde maç açtı ve sıkıldı... biz ayni ilde yasiyoruz ama arada mesafe var.. Arabayla 12 dakika falan mesafemiz ona rağmen haftada 1 gideriz hatta ben dürterim gidelim diye. Evet yabanisiniz. Nerden mi biliyorum kendimden ve babamda bize yabani der hahahahahaha. Bizimde evimize 3 kisi geliyordu 2si evli çift küstüm karısıyla daha doğrusu o küstü cokta isabet oldu. Suan gelen kisi sayısı 1 e düştü oda bekar esimin arkadasi Bu arada zaten sizin böyle bir tarzınız var ise, bebegin doğumuna bakımına gelmezler. Siz ona güzel bir ayar çekersiniz baskalari üzerinden örnekler veripte onun yerinide simdiden yapın bence. Konunuzu cok begendim.

Yabanilik değil de çalışan insan olunca hep dışarıdasın zaten, insan evde sessizliği özlüyor. Bende pek evde ağırlamayı sevmem zaten enerjim yetmiyor. Ama şahsen ben annemlerde kalmayı filan seviyorum. Ya da memlekete gidip 1 hafta akrabalarla gezmeyi seviyorum. Kalabalık kahvaltılar, kahve sohbetleri, gezmeler hoşuma gidiyor. Özellikle babamı kaybettikten sonra aileme daha düşkün oldum. Belki annem bizi çok rahat ettirdiği lafı sözü olmadığı içindir. Hiç karışmaz hep uyumludur. Aksine eşimin bazı huyları çirkindir. Yinede kollarını açar. Annem çalışıyor, eşimin ailesiyle görüşmüyoruz şuan hamileyim keşke gelip bebeğe bakanım olsa diye düşünüyorum.

Resmen kuracağım evlilik hayatını özetlemişsiniz. Aynısından istiyorum. Yabani degil sakinliği sevmek bu

S Spizella benzer yanlarımız var, benimde ailem 2 aydır yoktu yeni geldiler öyle aman aman gideyim diye can atmadım, çünkü huzursuz bir ortam var, küçüklüğümden beri böyle, o yüzden gitmek istemiyorum. Sürekli itişip kakışan tipler, huzur yok, hep para konuları. İnsan gidip gideceğine pişman oluyor. Huzuru seviyorum ben. Kv kp yi her ne kadar sevmesem de nispeten daha huzurlu bir ortamları oluyor, biraz daha fazla katlanılır haldeler. Aileye bağımlı insanları aileleri bu hale getiriyor bence benim eşim öyle mesela, ama kv her istediklerini yapıyor resmen köleleri gibi çocuklarının.

3 -5 gun rahatlik aramak bana mantikli gelmiyor. Bir de herkes bir degil. Benim annem ve babamla bagim sizin annenin ve babanizin bagiyla bir degil. Benin icin annemin evine gitmek, orada kalmak, onlarla vakit gecirmek apayri bir tat. Annemle pazara gideyim, atlayip arabaya deniz kiyisina cay icmeye gidelim. Bunlari yapmayi cok seviyorum. Heyecanlaniyorum yolda giderken. Kendi evindeki rahatlikla karsilastirmak mantikli gelmiyor. Sartlamayin kendinizi.

Ben de aynen öyle Nasıl rahat ediyolar anlamış değilim

Yani, yabanilik değil de alışkanlık-huy... Normalde kalabalıktan hoşlanmıyorsanız, aile de olsa fark etmiyor alıştığın yalnızlığı arıyorsun, kendin baş edebildikçe hayatla belli bi derinliğin oluyor kendi kendinle doyuyorsun. Bi de bıkma eşiği de oluyor duruma göre galiba. :/ Üni. ye giderken aynı senin gibiydim, bizimkiler "Evde sesimiz eksildi, boş boş kaldık" diye özlemle arar-2-3 haftaya bir yanıma gelmenin yolunu yaparken ben zerre özlemezdim, kaçardım, bahane çıkarırdım, telefonu kapatır atardım . Seneyi temiz geçerdim yazın da "Yaz okuluna kaldım iki dersten-üç dersten" vb. der yanlarına gitmez tatile kaçardım ya tek ya kafa dengi bir iki arkadaşla. Akrabalar konusunda da öyle, sürekli bir sıkılma hali aynı ortamda... Düğüne bir hafta kala mesela eve misafirler gelirdi paso, beni ararlardı-görmek isterlerdi; ben sabahın köründe kaçmış olurdum evden ayıp mayıp dinlemeyip. Ramazanları toplu yemek etkinlikleri yapılırdı, Gangsta yine arazi... Senelerce bu böyle devam etti, evlendikten sonra da yarı yarıya böyleydi. Eşim insan arar benim aksime, ona biraz uydum bu süreçte. Geçen sene haftalık tatile kaçtık oğlanı annemlere emanet edip, eve dönene kadar ilk kez o zaman gün saydım. "Ömrümde ilk kez birini özledimm" diye çocuğuma sarıldım, hatta bizimkiler şakayla karışık takıldılardı. Eşim askerdeyken bile hasretimden ölmüyordum, bi tek çocuğumdur yani özlem hissimi gıdıklayan şu yaşıma kadar. Ama zamanla insanın huyları da değişebiliyor, kiminde böyle gelip böyle gidiyor da işte kiminde değişiyor, ilginçtir ki ben de insan arar-ister oldum yanıma bu kadar zaman sonra. Özlem ile değil ama bir arada vakit geçirme konusunda o uzaklığım kırıldı. Şimdi kuzenlere "Bi yerlere mi gitsek grupça, şura pikniğe gidelim, şura denize gidelim" filan diyorum planlıyoruz. Bizimkilere de öyle "Hadi bize gelin" filan darlıyorum arada, eşimi çekiyorum bazı bazı "Hadi annenlere gidelim" diye... Doğumda narkoz yeyince mi oldu ki? :/

Ben de ayniyim canim. 16 yasinda lise sonda okul degistirdim, eve uzakti, yatili kalmaya basladim. Let the party begin universitede ailemle ayni sehirde olmama ragmen okula yakin, ayri oturdum. Ama haftasonlari eve gidiyordum, annem daha sağdı. Sonra evlendigimde de sehir degistirdim. Bana adapte olmak kolay geliyor. Yapi meselesi bence. Ben de bilmem kac yillik evliyim ama ailemle gobek kordonundan bagliyim minvalindeki konulari anlayamiyorum. Herkes kendi hayati olmasini ister gibime geliyor. Buarada doguma ablam gelmek istedi gerek yok dedim. Yani herkes bu tarz seylere ihtiyac duymak zorunda degil. Esimin ailesiyle yakin oturuyoruz, o da benim icin avantaj cunku bu sekilde 1 saat oturup cay icip kalkabiliyorsun. Ayrica esim istedigi zaman tek de ziyaret edebilir. Ailesi basta cok yadirgadi, icli disli olmak istediler ama zamanla huyuma alistilar. Yuzgoz olmadan seviyeli saygili bir iliski kurmak bence micmic surekli gorusmekten daha iyi.

Hele burada okuyorum ya kaynanayla yasayanlar, Cocuga annesi, kaynanasi bakanlar, her aksam birlikte yemek yiyenler falan. Bana fenalik geliyor

Benim gibisin gençlerle bir sorunum yok ama belli bir yaşın üstündekilerden bende sıkılıyorum kimseyi özlemiyorum ailemlede eşimin ailesiylede aynı şhirdeyiz annemlere daha az giderim üşeniyorum cünkü Esimin ailesine genelde her hafta sonu gideriz alıştım ama hala o kalabalık cocukların sesleri falan kaldıramıyoruz esimde alıştı sessiz sakin ortama bence yabani degilsiniz bana kalsa ben kimseye gitmem babamı hiç söylemiyorum zaten kendisini hiç özlemem

Haftaya memlekete gidiyorum bil bakalım akşam sofrada kaç kişi olacağız? 22 kişi Neyse ki gündüzleri bu sayı 13'e düşüyor. Yaklaşık 1 ay boyunca böyle koloni gibi yaşayacağız. Her köşeden yatak fışkıracak Eşim ve eniştem de gelirse 24 kişi olacağız Sene boyunca zaten sessiz, sakin kalıyoruz ki ben de sevmem kalabalığı ama aile farklı. Yani günlerimiz eğlenceli ve güzel geçiyor. Biz kalabalığa alışkınız korkunç gelmiyor. Fakat senin durum da yabanilik değil. Ben çok kalabalık ortamda büyüdüğüm için evde yalnız olunca sıkılmıyorum. Aksine keyif alıyorum. Dışarı bile çıkasım gelmiyor. Hatta çocuklardan olmasa ayda 1 ancak çıkarım. Bütün seneyi yalnız geçiriyorum sayılır. Arabayla bir yerlere bile imkanım olduğu halde sık gitmiyorum vs... Bir sosyete pazarı bile yapamadım 1.5 senedir. @Mata Hari ve @office bebelerime bakacak da gezecem

Bende spor nedeniyle surekli il disindaydim. Ve cok alismistim bazen bi kac gun maclar bazen 1 hafta 1 ay kamplarda olurdum. Ailem aramazsa aramaz hatta hic ozlemezdim. Alışmıştım baya. Ama evlendikten sonra ozlemeye basladigimi farkediyorum. Surekli surekli gitmiyorum bi duzen icindede degil aileme gidisim bazen haftada bir bazen ayda bir. Zaten yuruyerek 10 dk mesafedeyiz. Esimin ailesiyle malesefki ayni evdeyiz. Ve evet gidin gelin yiyin yatin kalkinlar benide o kadar rahatsiz ediyo ki. Hamileyim ve bebegim oldugunda olcaklarla ilgili konu acildiginda camlara kafa atasim geliyo. Ailem bu konuda cok anlayisli ben acmazsam acmazlar konusunu. Ama bende ailemde 1 geceden fazla kalmadim evliligin basindan beri. Bayramda memlekete gittim ananemlere babamlara ben aksine seviyorum o akraba bulusmalarini. Stres atiyorum ozlem gideriyorum. Ozellikle ananemi kaybetmekten cok korktugum icin hevesle gidiyorum. Ama bence sevmemeniz gayet normal. Kalabalik insani bunaltabilir. Oyle ortamlari sevmeyebilirsiniz. Benim sizi tek anlayamadigim hak veremedigim nokta her ne kadar alismis olsanizda ozlememeniz. Ne biliyim bende alistim dedigim gibi spordan dolayi. Ama evlendikten sonra farkliymis gibi geliyo bana

Benim kayinvalidem saglikli ve yan apartmanda olmasina ragmen yardim etmedi, kavga harici bize bulasmadi. Ben aylarca ac yattim, esim bol sekerli meyva suyu alirdi litrelerce, bol yagli ve tuzlu misir patlatirdi ise gitmeden, kimildamadan yatakta onlari yerdim. Günde bir kere tuvalete kalka bilirdim, dus almak icin esimin yardimi gerekirdi. Öyle zordu hamilelik. O genis aile denen illetin bir tas corbasini mi gördük. Ha tabiki bir tas görmüslügümüz vardir o da ben yaptim demek icindir ama ben hastanelikken bile yardim etmemem icin kacan karakterlerdi. Icine tüküreyim genis ailenin. Cok sükür esim var.

Bana normal geldi. Cunku bende bayramda annemlere gidip 3 saat zor kalan biriyim. Aynı sehirdeyiz bazen 1 ay gitmiyorum. Insan seven biri degilim. Oyle akraba gezelim aman da düğün dernek dolasalim, piknige gidelim 150 kisi diyen biri olamadim bi türlü. Azami ve zorunluluktan gorusuyorum arada bir.. Çünkü sıkılıyorum. Gecen gittim sıkıntıdan babamin arabasini yikadim iç dış Sonra da ıslandım diye eve geldim. Yani sessiz, basik ve cok esyali bir ev.. Gençligim aklima geliyor. Hır-gür hır-gür. Bir rahat huzur yok. Annemin o zaman ki eziyetleri falan. Anneannemin bizde kalıp etrafi fisfiklemesi. Ayyyy simdi herkes duruldu 50 yaslari gectiler ama bende benden gectim. Babamla hic sorunum yok ezelden de olmadi. O tek yasasa her gun giderdim belki.

Ayni ben. Sosyalimdir ama evime misafir geldiğinde bikac saat sonra dikkatim dağılır. Uzun misafirliklere gitmeyi de sevmem. Aile baglarina inanmam. Onların mutlu olduğunu bilmek benim için yeterli. Bence siz sadece çoğu şeyin abartilmasini sevmiyosunuz. Bı gün gördükten sonra bu size yetiyorsa uzatmak anlamsız oluyo. Aile de olsa birbirinize doyduktan sonra kavgalar falan başlıyor.

Bu durumlar benim ve eşimin ailesinde de var Mesela babam 5 te kalkar sabah Kardeşim öğlen 12-1 Biz 7-8 gibi kalkıp kahvaltı yapan tam memur kafası insanlarız alışkanlıktan dolayı Asla beraber sofraya oturamayız kendi ailemle Biri ben onu yemem der biri acıkmadım biri ben yedim der Eşiminkilerde de bi karmaşa mevcut Onlar da ayrı ayrı takılıyolar, gece 10-11 den sonra ben dayanamam uyurum, mesela birazdan uykum gelicek. 1-2 ye kadar oturup bağıra çağıraa konuşmaları beni tüketti 2 günde. Uykumuz geldiğini belli ediyoruz esniyoruz, çok yorgunuz, 8 saat yoldan geldik, uyuyamadık falan diyoruz gidelim de dinlenin demiyolar. En son eşim gidin artık dedi ağzıyla. Babam o konuda daha rahattı. Bir de gittiğimiz iki ev de çok pisti. Babamın evinde sormadan temizlik yapıp en azından kaldığım oda, banyo wc temizledim ama kv evinde ona da müdahale edemiyosun, eşim bile bi iğrenmiş olacak ki kalmayalım burda dedi. Dediklerine tamamen katılıyorum.

İşte her hafta sonu onlara ayıracaksam çocuğumla ne zaman vakit geçirip ona eğitim vericem? Diye düşünüyorum. Ben çalışan biriyim, haftasonları hep ailelere mi ayıracağız. Üstelik şu an bizim düşüncelerimiz ailelerle uymuyor Çocuk yetiştirmek de dini ve siyasi düşüncelerimiz de. Ben ayda bir günübirlik görüşmeyi yeterli görürüm mesela. Ama yakınsınız neden gelmiyorsunuz gibi tepkiler alacağımı biliyorum

sizin seciminiz tabi ki bu hayat ama sanslisiniz aile onemlidir iyidir o kalabalik sofralara hasret cok insan var.. Evinize gelen giden olmamasi da sizin tercihiniz aynen sizin gibi yasayan bir arkadas ciftimiz var iyi insanlar ama yilda 1kez gelirler biz de onlara 1 kez gideriz cocuk falan sesi sevmezler mesela hayati 2kisi yasiyorlar.. Yabaniler mi bence evet.. Biraz daha candan olunabilir..

Bilmiyorum ki burbuk Annemin hastalığında babamla annemi 1 sene yanıma aldım O süreçte babam beni çok yıprattı Kendisi her dakikamdan haberdar olmak isteyen biri. Evlenirken yalnızdık, nikahımızda eşim ben ve tanımadığımız iki şahit vardı. İlk yıllar çok sıkıntı çektik eşim işsizdi Neredeyse hiç paramız yoktu, kimseden bi kuruş istemedik Zor zamanlar geçirdik İhtiyaç duyduğumuzu eşimin ailesine söylediğimizde yoklardı. Benim aileme ise söyleyemedik bile çünkü bak ben haklı çıktım evlenme demiştik diye başıma kakacaklardı. Eşimi 1 sene askere gönderdim yine eşimin ailesinden bi kişi arayıp sormadı ne babası ne annesi oğullarına 5 tl göndermemişler Onu da kendimiz hallettik, şimdi eşim işe girdi benim durumum düzeldi birden eşimin ailesi için kıymetli olduk gibi geliyor. Ona da bozuluyorum

Sizin gibi insanlara özeniyorum. Çok samimiyim, gerçekten. Ben de 10 yıldır ailemden ayrı yaşıyorum ama sizin tam tersiniz bir yapıdayım. Bu da beni duygusal olarak çok yoruyor. Tatil olsa da memlekete gitsem diye bekliyorum. Geldiğim zaman asla evimi özlemiyorum. Ama gittiğim zaman burayı deli gibi özlüyorum.

Zor zamanları yanlız geçirmek de insandan uzaklaştırıyor Loch, sanırım konu sahibinin durum da biraz bu, "Ben bundan geçtiysem, lazım değil kimse!" diyor ve aslında derin ve konuşulamayan bir kırıklıktır bu.

Ay evet tam olarak anlatmak istediğim bu Kendi yağımızda kavrulmak ve mesafeli ama sıcak bir ilişki seviyesinde tutmak istiyoruz aileleri Ama hep sitem hep bi memnuniyetsizlik oluyor karşı tarafta.

Bende misafirliklerde ve aile ziyaretlerini kısa tutmayı severim. bir süre sonra konuşasım gelmiyor zaten çabuk samimi olan yapım da yoktur.

ahh tabi hastalık biriktiricilik benim de babam öyle evde asla bozulan bişey atılmaz eskiyen şeyler bi gün lazım olur diye diye eve belediye girip temizleyecek yakında biz kardeşimle gizlice atalım deriz babam çöpten alır geri getirir. ben ise minimalistim evimde çok çok az eşya vardır ben de yoruluyorum eşyadan

Zorunlu hizmet bölgesi olan birçok şehir var aslında ama sen bilirsin yine de

Evet biraz yabanisiniz. Çünkü ben de bir nebze öyleyim.. Ailem veya başkası olsa da 2 gün sonra sıkılıyorum. Evimi arıyorum. Küçük çocukla daha fazla oluyor bu his. Hatta şu anda eşimin şehir dışındaki teyzesindeyiz. Aynı zamanda kayınvalidemin memleketi dedesini falan görüyoruz. Önce niyetimiz yoktu orada daha çok sıkıldık başka yerden geldik buraya. Aşırı yabani değilmişim demekki 2 defa daha geldik yaz tatili için. Yakındaki yerleri geziyoruz. Çok iyiler sağolsunlar ama ben sıkıldım.. Yetişme tarzıyla da alakalı biraz. Ben kalabalık ailede büyüdüm aslında alışığım ama biraz da karakter yapısı yalnızlığı seviyorum.. Daha yola çıkmadan "evimin rahatlığını arayacağım kesin" demiştim.

Yabani değilsiniz, beraber çok güzel ve sağlam bir aile olmuşsunuz çünkü. Zor günlerde, sıkıntılarda yanınızda kimseyi göremeyince belki daha fazla uzaklık hissetmişsinizdir. Normal bence, bahsettiğiniz şeyleri başkası yaşamış olsa hiç görüşmemeyi de seçebilirdi. Bir de her gün görüşmek, tüm boş vakitleri aileye harcamak vs. bağımlı ebeveyn çocuk ilişkisi gibi geliyor bana, çok normal göremiyorum. Artık böyle zamanları idare edeceksiniz bir şekilde, bebek olunca daha sık görmek isterler elbette ama sizin de bahaneniz daha çok olur zaten. Bence gayet normal ve olması gerektiği gibisiniz.

Biz de öyleyiz, üniden beri ayrı yaşıyorum eşim de öyleymiş şuan ikimizin de memleketi dışında bi yerdeyiz, tayinle de farklı bi yere gitmeyi düşünüyorux. Cocuk olunca bi süre de olsa birlikte yaşamayı düşününce ben ne yapıcam diyorum... Bekarken de tatillerde kendi evimi düzenimi özlerdim

Bana hic bir kismi acayip gelmedi konunun. Ama sahsen ben de arada yabani miyiz diye sormuyor degilim. Ama bu mesafeli durus sizi yanliz birakabilir ihtiyaciniz oldugunda, ki yasamissiniz da, bu da isin matematigi, farkli olmasini pek beklememek lazim. Bu konularda aklima hep tek basima hamileyken tasinisim geliyor. Cok zorlanmistim, aglamistim yorgunluktan resmen agustos sicagi bi de. Ama kimsenin sucu yok, ne kadar ekmek o kadar kofte

Ben de şaka olsun diye yazdım zaten. Kendi konumda herkes bana çıkıştı da :) M Monsterrmilk Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Şaşılacak şey demeyeceğim :) Fakat iletişim bitiyor.. Yani canı isteyip gitmeyi bekledıgımızde bugun şu oldu bugun bu var vs Gunler gecmiş oluyor.. Karsınızdakı kışı uzulup neden dıye arıyor. İşte o an bir yerde yanlış var dıyorsunuz.. Ne kadar sıkılsakta bır orf bı adet var

@office biz de bu kızı sosyete pazarına gönderemezsek yazıklar olsun bize

Siz tayin istemeyin S Spizella

İstedikleri tepkiyi versinler. Bizim de eşimin ailesi 1.5 saat uzaklıkta, ama her haftasonu gitmiyoruz. Hatta duruma göre ayda bir bile gitmiyoruz. Tepkiyi de dışlarından göstermiyorlar, içlerini bilemem :) He annemle aynı şehirdeyiz, ben görüşüyorum illa ki, eşimle de 1-2 haftada bir akşam yemeğine gidiyoruz. Sizin gibiyiz yani aslında, ediyle büdü, iki kişilik bi dünyamız var. Üçüncü kişi gelince nasıl bir hayatımız olacak korkuyorum bazen ne yalan söyleyim :) Hele bi taşının yakınlarına, onlar çağırdıkça bahane bulup geçiştirirsiniz. Bir süre sonra pes ederler elbet.

Tabiki ailemi seviyorum :) Her hastalıklarında ihtiyaçları olduklarında koşuyorum, her gün babamı görüntülü ya da telefonla arar 20-30 dk konuşurum. Sıcak bi ilişkimiz var. Sese alışmak lazım tabi bebek ağlamalarına falan. Öyle ruhsuz insanlar değiliz eşimle evimizde güleriz bol bol Ama aile ziyaretlerinin böyle nasıl diyim zorunluluk gibi olması bizi geriyor. Keşke mecbur gibi değil de severek yapmamıza fırsat verilse.

öyle bi işim yok üniversite personeliyim eğitim için bu şehre gönderildim eğitimim bitince mecburen eski üniversiteye dönücem senet imzaladım 280 bin tl param olsa hemen öderim

Kalabalıktan hoşlanmıyo olmanız tamam gayet normal ama ailenizin yanından dönerken "oh be kurtulduk" kısmı bence hiç de normal değil. Bigün zaten isteseniz de olmayacaklar bu hayatta. Bence ailenizle aranızda bi sevgi eksikliği var ve insanlara çok da tahammülünüz yok.

Yabani misiniz bilemem ama hep böyle genç ve dinamik kalmayacaksiniz. Yaşlanacaksiniz ve insanlardan böyle kaçtığınız için o yaşları yalnız geçireceksiniz. Dua edin evladınız sizin gibi düşünmesin..

evet benim dayıma teyzeme falan anlayışım ve güvenim annemin hastalığı ile bitti. aynı şehirdeydik daha doğrusu onlara da yakın olalım diye bizim olduğumuz şehre taşının dediler annem babam oraya kiraya gitti ama biri 2-3 ayda bir 1 saatliğine uğradı diğeri 15 günde bir geldi ziyaret etti gitti ama yatalak annemin karşısında yemek mi yemediler, gezdikleri yerleri mi ballandıra ballandıra anlatmadılar öldüğünde kuzenlerim bi kere arayıp başın sağolsun demediler bunlardan sonra beni babama şikayet ediyolar "aramıyormuşum kendilerini!" niye arayayım

Biz de öyleyiz eşimle. Ailelerimizi sevmediğimizden değil, ama insan kendi evi dışında rahat edemiyor bence. Özellikle ben kalabalığı pek sevmem bunalırım. Herkes aynı olmak zorunda değil, bu da normal bir durum.

Ben sorun göremedim desem Ben senin kadar erken ayrılmadım evden 25 imde çantamı topladım ve bir sabah ayrıldım Bir daha geri dönmedin Şimdi bir hafta gitmek bile boğuyor zira otur otur başka birşey yok Muhabbeti telefonda da ediyoruz zaten Ben dokunsal insan değişim ayyy kanlı canlı olsun satılayım modum yok Eşimin ailesi ile aynı şehirdeyiz 3-5 ayda bir gideriz Eşim bayramda annenlere neden gitmedik dedi tatile gittik dedim aynı sürede anneme de gidebilirdim ama cazip gelmedi Bizim evde öyle harala gürele de yok biz ve anne baba Arkadaş vs de yok öyle ailecek görüşelim mıç mıç cıks Arkadaşlar yaşlanınca ararsın demiş de anneme bakıyorum o da böyle aramıyor kimseyi Yaşlanınca arkadaş vs daha az ihtiyaç 20 ki yaşlarda arkadaş daha önemli sanki Seni biraz da hamilelik basmış Boş ver sen Nasıl mutluysan hayat öyle yaşanmaya değer Bu arada ben hamileliği de 4. Aydan sonra söyledim daha geç söylesem de olurmuş

Bence bu değişiklikten çok hoşlanmama ve rutini sevmeyle alakalı. Ben de mevcut düzenim ve planım bozulduğunda geriliyor, evime dönmek istiyorum. Karmaşadan, gürültüden hoşlanmıyorum. Düzen seviyorum. Bekarken sık sık bir yerlerde kalırdım, tatile giderdim. Eğlenip zevk alsam da alışkın olduğum düzen olmayınca gerilir dönmek isterdim. Şimdi aileme gittiğimde de eve dönmek istiyorum hemen. Biraz düzensiz ve plansız yaşıyorlar. Geç saatlere kadar otururlar, öğlene kadar uyurlar falan. Ev dağılır, herkes bir yerde çöküp oturur. Yemek saati belli değil vs. Haliyle çok geriliyorum. Senin durumun da rutin sevmeyle alakalı olabilir. Bir de mevcut rutinin emrivaki ve ısrarla bozulması da gerer beni. İsterim ki kendi planladığım, istediğim zaman gidip göreyim ailemi. Belki sen de bu yüzden sıkılıyorsun.

Biz de eşimle sizin gibiyiz, saatlerce ikimiz oturup muhabbet edebiliyoruz huzurla, kayınvalidem annemlere bizi şikayet ediyordu geçende " Bu dünyada bu ikisi olsun geriye kalan kimse umurlarında değil bunların" diye, ben böyle mutluyum ben de yabani olduğumu düşünüyorum çoğu zaman ama insanlara tahammül edemiyorum çoğu zaman, sanal bu site yeterli geliyor istediğim kadar istediğim duruma yorum yazıyorum sonra kapatıyorum hop bütün iletişimi sonlandırıyorum, İşyerinde de çok az iletişim kuruyorum varsa yoksa eşim o kadar yetiyor ki, yıllardır böyle. Böyle iyiyseniz bence sıkıntı yok

Şu unutulmamalı anne-babalarımız da bir zaman genç ve cahillerdı o dönemlerde yaptıkları hatalar veya çocuklarına karşı yaptıkları eksik ilgi alakayı yaşlanınca vicdan azabıyla torunlarına en iyi şekilde yapmaya çalışıyorlar bunu da göz ardı etmemek lazım.

Başka bir yere isteyin o zaman BeyazPatik35 Carpe Diem Anneler