Yazıma eklemek istediğim bir madde de bu konu ile ilgiliydi aslında. Kendimi bildim bileli ne zaman birine ihtiyaç duysam, konuşmak istesem ya da o kişi yanımda olsun istesem hep uzak kaldım, onlar benden uzak kaldı. Kendilerinin derdi olunca güzel dinleyiciyim benden mutlaka akıl alır insanlar. Ama benim psikolojik olarak iyi olmadığım zamanlarda hep yanlız kaldım. Hic yanımda olmadılar. Bende de alışkanlık oldu bir insanı bekleyeceğime defterime yazayım dedim.

Bilmiyorum emin olamıyorum. Ona söylesem farkında değilim diyor özür diliyor. Bakalim başka fikirler gelecek mi

Bir şüphem de bu konuda. Etkilenmiyorum seni biliyorum diyor. Hatta karşılarında da çok durdu. Ama bazı tavırlarında etkiyi ben de hissediyorum

Eşiniz sizi cepte gördüğü için kendi olumsuz hislerini davranışlarıyla size çok rahat yansıtıyor olabilir mi? Bu inatlaşma, görmezden gelmez vs bana bunu hissettirdi. Aile konusunda da onlarla böyle geldi böyle gidecek maalesef... Motivasyon önerilerini okuyacağım konuyu takipteyim.

Kimle ne yasayıp ne hissediyorsa iyi ya da kötü fark etmez söyleyebilmeli insan. Bunu yapmayi öğrendiğinizde "kalbim patlayacak gibi " tabiriniz gececek. Belki diyecekleriniz birşeyi degistirmeyecek bu yüzden susuyorsunuz ama size iyi gelir.. sözlerinizi yutmayin söyleyin gitsin. Stardust07 All iz