Dünyadaki amacımızın mutlu olmak olduğunu hiç sanmıyorum. Çünkü dünyanın buna uygun olarak dizayn edilmediği çok belli.

Zaten kimsenin inancına kimse müdahale edemez. Bazısı vardır inanmadan yaşayarakta mutlu olabilir. Bazısı da arkasında güç arar. Karakter meselesi. Konu sahibi hayatının anlamını inançta değil de belki bir kişi de, bir çocukta ya da bir hayvan da bile bulabilir kimbilir! Sadece zamanla alakalı bir durum. Bir de kişi ile. Yaşı çok genç olabilir. Çok yaşlı da olabilir. Elbet bir gün kapısı açılır.

Hayata atıldım hanım efendi çalışıyorum ben yıllardır. Farkındalık seviyesi eğitim almakla yükselmiyor demek ki sizde işe yaramamış. 2 boyutta yaşayan birine 3. Boyutu anlatamazsın.

sizi hayata karamsar baktiran karsiligini bulamadiginiz erkek arkadasiniz gibi goruyorum ben. Yasamayaa giydiyorsunuzzz mutsuzluk anlam verememe vs vs. Savas olum diyorsunuz... herkes bisey icin caba veriyor yasam cabasi. 70 yil sonrasi mutluluk huzur diyorsun. Asil ondan sonrasi senin icin yorucu bi yolculuk ve zor bi sinav olucak. neden dersen o mutluluk huzur icin millet bu dunyadaa nelerr yapiyor bi bilsen.. bence sende yapmalisinn oncelikk kardesim ŞÜKRETMELİSİN.

"Kaç kez hastalarımın "Varolmamın amacını bilebilsem tüm sinirsel sıkıntılarımdan kurtulurdum!" diye bağırdığını hatırlıyorum." Carl Gustav Jung

Kendi eliyle yaşamını tutuşturan çok kadın var. Ah yurdumun yoksunluklarla dolu kadınları. Keşke başka bir yaşam ufkumuz olsaydı.

ne bileyim. fazla bir şeyler de sorgulamıyorum ki aslında bana göre. bilmiyorum. hedef dersen kafamda var bir iki bir şeyler. eğitimimle ilgili. seneye için bir hedefim var, ondan 2-3 sene sonrası için var. kurslar var kafamda başvuracak. başka da bir amaç bulamadım kendime. TamBirRabia "Şansı'na Münhasır Üye" Anneler

Bende bende bende isterim..

İnanç olmayınca çok normal.. İnançtan kastım herhangi bir şeye inanç.. Tek bir dinden bahsetmiyorum.

Kac yasindasin bilmiyorum ama tahminen 20'lerin baslangicindasin O yaslardayken bende cok merak ederdim neden hayata geldigimi, amacini anlamini cok sorgulardim, hic depresif bi hale girmedim tam tersi merakla bekledim o amaci anlayacagim gunu 30'larin basindayken de anladim Bence kendine biraz zaman tani, bol bol kitap oku, simdilik yasadigin hayatin tadini cikarmaya calis emin ol bir sure sonra sana da dank eder kendi amacin Ama depresif bakilacak birsey degil hayat, yasarken ogreniliyor pek cok sey o yuzden modunu degistirmeni tavsiye ederim

çok fazla düşünüyorsun. çözüm düşünme. ve bence evcil hayvan ileride de bi çocuk bu yaşama amacına iyi gelebilir. mesleğe atılınca faydalı olma hissi de iyi gelir insana.

ya da anlamsız geldiği için dıştan mutlu olsam da içten olamıyorum. tavuk mu yumurtadan, yumurta mı tavuktan?

Bir boşluktasın manevi bir boşluk... İnsanın ruhu bir eksiklik hissediyor ve huzursuz oluyor. Umarım aradığın huzuru bulursun.

Çalışmıyormuşsun bile, bana hayata atılmaktan bahsediyor. Ben konu sahibi değilim beni alıntılayıp cevap yetiştirip durma artık.

uzunca bir süre boyunca kitap önerisi isteyenlere hiç düşünmeden körlük'ü önerdim. ve çok uzun bir süredir whatsapp durumumda aylak adamdan bir alıntı yazıyor :) faust desen okudum, operasına gittim, yetmedi daha geçen ay sanat üzerine konuşmam gereken bir durumda konumu faust olarak seçtim :) sonuç olarak sizinle zevkimizin ciddi anlamda uyuştuğuna karar verdim şu an yazdıklarınızın hepsine bakacağıma emin olabilirsiniz. çok teşekkür ederim, iyi geceler!

Bazen hayatı gereğinden fazla sorgularız. Sorgulama sonucunda kendi mantığımıza uygun manalar çıkaramazsak boşluğa düşeriz. Sizinki de buna benzer bi boşluk olabilir mi? Ya da zaten bazı şeylere sahip oluşunuz sizi hedef koymaktan bir amaç belirlemekten mi uzaklaştırıyor. Benim düşünceme göre amaçsızlık insanı bu düşüncelere sevk ediyor. Sizde eksik olan ne bir düşünün derim. Tatmin olmadığınız nokta neresi

Bunla ilgili bir suru meditasyon var Ama ben tibet egzersizi yaparim o cakralari dengeliyor... ve bir suru etkisi var Tibetin genclik pinari diye arastirin

merhaba. teşekkür ederim. weltschmerz'i araştıracağım :) insan yaşadığı şeye isim verildiğini duyunca onunla baş etmesi daha kolaymış gibi hissediyor beslenme-uykuyla ilgisi olduğunu zannetmiyorum. bu hisler uzun süredir var bende. T trustno_1 Tarot bakmıyorum. Üyelik

imzamı atıyorum

Inaniyoruz cok sukur ama varligimiza, varolusa dogru anlami veremedigimiz, vermeyi bilmediğimiz icin dusuyoruz o boşluklara..

Evet en sonda geçmeliydi çünkü zaten inanırsan birşeye birazda kafan çalışıyor düşünüyor sorguluyorsan bu sona ulaşırsın cenera allahım ailemi koru.. tek ayak

Herkes ara sira yasar bu duygulari ama.. inanmiyorsun bu daha zor bence.. kotude olsa birseyin Allahtan geldigini dusunmek bile rahatlatiyor.. sen onuda yapamiyorsun. Manevi bosluk en buyuk sorunumuz!

Kesinlikle bazı yorumlar çok ilgimi çekiyor. zamanında benimde felsefeye ilgim vardı mantıklı ve mantıksız tarafları olduğunu farkedip bırakmıştım ilgilenmeyi. Çok merak ediyorum Yaradan'a sizin deyiminizle tanrı'ya neden bu derece karmaşık bi şekilde inanmıyorsunuz? Yani enerji var dua var etkileşim var varoluş var demişsiniz hepsi tamam da bunlar kendi kendine harekete geçen itemler mi? Güneş kendi kendine mi enerji saçıyor mesela onun kusursuz mekanizmasını kontrol eden bir varlık olmaması daha mantıksız değil mi? Bunun neresi inanılası? Hayat amacı diyenler olmuş neden varız diye soranlar, bomboş yaşayıp ölmek için mi varız bu nasıl bi mantık.. insan bu noktada delirir işte. Cenneti tasvir edenler olmuş.. "insanoğlu ancak hayal edebildiği kadarını bilir" demek istiyorum.. Konu sahibini vizyonsuz yorumlarımla rahatsız ediyorum ama nickinin altındaki "herkesten nefret ediyorum" u görünce bana "güzelleşebilseniz keşke" deyişini iade etmek istedim bir nevi.

elaburak

yabancı, dönüşüm, dava ve 1984ü okudum. diğer yazdıklarınızı da listeme ekliyorum, özellikle bulantı'yı :) dava'nın son kısımlarını okurken your hand in mine dinliyordum, yaklaşık 1,5 sene önce. öncesinde de dinlediğim bir müziktir. ama kitap o kadar etkiledi ki beni, ben hala bu müziği dinlediğimde k. yı düşünürüm. hala! hatta bu yorumu yapmadan önce sağlama yapmak için müziği açtım. yine direkt o zamanki hislerimi hatırladım :) son zamanlarda kitaplardan çok uzak kaldım. geri dönmem gerek. vakit ayırdığınız ve önerileriniz için çok teşekkür ederim

e ama şimdi geçiyor hanımefendi...

Bu şekilciliğin boyutları aldı başını gidiyor. Çürüyoruz. O kadar çok içimiz boşaltıldı ki. Ne İle doldurucaz? İçinize sinmeyen şeyleri yapmamanıza sevindim. İnsanların içinde insanlara hasret yaşıyoruz.

konuyla alakası yok ama içiniz rahat edecekse eğer en yakınımdaki camiye milyonlarca kez uğrayıverdim. önceden beş vakit namaz kılardım, artık inanmıyorum. çünkü dediğiniz gibi "kafam çalışmıyor", olmadı, bu sona ulaşamadım. teşekkürler, iyi geceler.

Ben de yillardir boyleyim, sanirim kabullendim. Hatta psikiyatra gittim ve ona su cumleyi kurdum : "Uzuldem de, sevinsem de 0 noktasina cok yakinim. Yani 50 birim kadar sevinmiyorum ya -80 uzulmuyorum hicbir seye" Bana gayet saglikli oldugumu, kendisine gelen insanlari benim gibi yapmaya calistigini soylemisti Bu arada ben de deistim, kafanin kiriklik derecesinde fazla calismasindam oluyor iste hep bunlar

Tkrr. tulipa ΛŁŁ -SТΛЯ başlangıç 66; güncel 62; hedef

siz ikinize cevap yazacaktım da ne yazacağımı bilemedim, yazdım yazdım sildim. anlayan birilerini bulmak zor çünkü. ben birilerine bu durumu anlatmaya çalışıp karşılığında "rahat batmış"ı duymaktan yoruldum, aynı burda olduğu gibi. bu haletiruhiyemi duyunca insanların "iyi de sen her şeye gülüyon, hep neşelisin?" demesinden yoruldum. evet gülüyorum, evet neşeliyim. ama tam anlamıyla değilim. anlasanıza.

Hayatı çetrefilli hale getirmeye gerek yok bence gidip başka ülkelerde kiliseye notlar bırakmadan önce en yakınındaki camiye ugrayıverseydin önce

konu neden inanca kaydı anlamadım. inanan birine neden inanıyorsun kendini zorla diye demek nası abestse inanmayana da neden inanmıyorsun kendini zorla demek de o kadar saçma. mesleğinle alakalı olabilir bu durum bu arada insan doğum ölüm hastalık gördükçe küntleşiyor hissizleşiyor.

:) ne kadar anlayışsız, boş bir yorum bu. siz bunu gerçekten merak ettiğiniz için sormadınız bana. çünkü cidden meraktan soran biri, böyle yazmazdı. ama ben "insan gibi" sormuşsunuz diye farz ederek yazayım. dinlere inanmıyorum. ama evrende bir enerji, bir şeyler olduğuna inanıyorum. komik ama bazen bazı şeylere okuyup üflemenin iyi gelebileceğini düşünüyorum. sebebini bilmem. ama var bi enerji, bana göre. belki birinin benim için dua etmesi de enerji gönderir. gelir ulaşır bana. iyi eder. bilemem ki. ben inanmıyorum ama belki gerçekten de hıristiyanlık doğrudur. hak dindir. kilisede dindar hıristiyanların ettiği içten duanın yüzü suyu hürmetine tanrı hayatımı güzelleştir. bilemem. kesin konuşamam. inanç bu. zarar gelmez. ne var ki? ama en samimi şekliyle cevap vermem gerekirse; kiliseleri seviyorum. zaten içimde bir boşluk var ya, böyle dini bir ortama girince o boşluk iyice artıyor. kiliselerde kendimi kötü hissediyorum. o an da öyle değişik bir ruh hali içindeydim. orda öyle bir defter görünce de yazmak istedim. benden bir şey kalsın istedim. aynı zamanda şansımı denemek istedim. zararı olmayacağı kesin, ama ya faydası olursa? :) bir de konu dışı ama bir şey diyeyim mi... sizi yorumlarınızdan biliyorum. bildirim gelip nickinizi görünce içimden bi uff dedim. yanılmamışım. anlayışsız, vizyonsuz bir yorum. dert yanan birine cevap olarak yazılmış dalga geçmeli bir yorum. ne olursunuz kalbinizi güzelleştirin. nickinizi görmek bile yorumunuzu tahmin etmemi sağlıyor. ne olursunuz az güzelleşin...

benim durumum biraz daha farklı. mesela aşk acısı çektiğim zaman deli gibi mutsuzdum, yalnızdım. konuşacak kimsem yoktu, dibine kadar asosyaldim. acı çekmek için bi sebebim vardı. ama inan daha rahattım, çünkü geçeceğini biliyordum. ama şimdiki durumum böyle değil. güzel şeyler yapıyorum. güzel vakit geçiriyorum. geçenlerde gülmekten başıma ağrı girdi mesela. ama hemen sonrasında yine aynı "napıyorum olm ben, niye yaşıyorum ki?" temalı şarkı kafamın içinde çalmaya devam etti

adına uzuldum.

Belli sana yazık başka boyut Allah hidayet versin Amaçsız olmaz amaç edin

Uzun zamandir sen gibi hissediyorum kelimesi kelimesine ayni hissediyorum. Sadece sevdigim insanlarla iyi zaman gecirmek gibi bakiyorum hayata artik. Hayatta bir amacim yok sadece hayvanlara yardim ediyorum. Hayatini bir nebze olsun iyilestirdigim her hayvani kar sayiyorum kendime. Hayatin anlami sevdiklerim yemek yemek ve hayvanlar oldu. Ama sevdiklerimle aramda mutlaka bir son oldugunu dusununce tikanip kaliyorum. Caresiz kaliyorum. Ekleme: Her insanin hayatinin bir doneminde bu duyguya kapildigina katilmiyorum ben. Donemsel yasayanlar olur ama ben 3 senedir boyleyim psikolojik olduguna da inanmiyorum ahlanip vahlanmiyorum da artik bu duruma. Bana biraktigi tek psikolojik hasar panik bozukluk oldu.

bunun ilacı biraz mucizeler bence ya da aşk

Sizi çok iyi anlıyorum çünkü aynı süreçten ben de geçtim. İnsan bir boşluğa düşüyor. O yüzden çocuk yetiştirme konusunda çok farklı düşüncelere kapılıyorum ben. Bunu yaşamaması için, daha dengeli bir şekilde, daha objektif bir şekilde nasıl yetiştirebilirim ilerde çocuğumu diye. İlla ki felsefe okumanız gerekmiyor aslında, varoluşla ilgili birçok roman var. Onları da okuyabilirsiniz. Sorununuza çözüm olmayacak kesinlikle ama kafanızdakileri yazıya dökülmüş görünce, daha önce seslendirilmiş olduğunu görünce bir nebze olsun rahatlayacaksınız. Daha da derinleşebilir bu yaşadıklarınız ama sonsuza dek böyle gitmiyor, bir süre sonra insan bununla yaşamaya alışıyor en azından. Şu an aklıma gelen "yabancı, dönüşüm, bulantı, dava" gibi kitapları okuyabilirsiniz. Ütopya ya da distopya diye geçen kitapları okuyabilirsiniz. 1984, biz, cesur yeni dünya gibi, kişisel favorimi sorarsanız androidler elektrikli koyun düşler mi? kitabını önerebilirim. Aklıma gelirse daha eklerim.

Ben Hristiyanım burada yazdığımda bana bile özelden 1 sayfa mesaj atarak Müslümanlığı öven ve Müslüman olmamı isteyen biri olmuştu. Çok iyi biriymişim "cehennemde yanmama" razı gelemezmiş o yüzden kelime-i şehadete kadar yazmış sağolsun ehehe. Kendince iyi niyetli ama benim inancımı aşağıladığının ve bana yaptığı saygısızlığın farkında değil. Ateizm de keza bir inançsızlık değil, o da bir yaratıcının var olmadığına dair bir inanç. Ben Yaratıcı'nın varlığına inanıyorum ama yaşadığın bu var oluş probleminin dini inançtan kaynaklandığını iddia edemem. Ben bir dini inanca sahip olduğum halde seninle aynı sorgulama sürecini geçirdim zamanında.

Önyargılı değilim netleşelim İnancınız olmadığı halde dua istemeniz hakkaten karışık bir ruh halinde olduğunuzu gösterir.. Umarım geçer.

Dünyanın en mutlu insanı tek başına yaşayan bitki yetistirip hayvan besleyen insandır bence. Insan var sorun var :) Bencil insan kendi hayatına dokunarak mutlu olur ama ben mesela başkasına iyiliğim olmadan yaşasam berbat hissederim.. Hangisi daha iyi onun kararını da veremedim ama..

Bencede bir psikoloğa ihtiyacın var.. sen bu yaşında bu kadar imkan içerisinde kendi sorularına cevap bulamadıysan kimse sana yardımcı olamaz. Olsa o cevabıda begenmezsin.

Inanc daha iyi gelir aslinda bu konularda. Ya depresyondasin yada inancsiz olmayi kaldiramamissin. Cunku anlamsizlik da kotu. Bende de oluyor bazen ama nalet olasi yuzunden. Haz yitimi denir buna.

Akılda kalıcı olmak güzel ama demekki pekte iyi hatırlanmıyorum sizin tarafınızdan. Ne rahatsız etti sizi mesela? İnançlarım olması falan mı? Keşke bana güzelleşin diyceğinize kendiniz güzelleşseniz. Bkz: bomboş olmuş içiniz. Bence psikolağa gidin.

Derdiniz çok gerçek bir dert. Kendinizi çok güzel ifade etmişsiniz. Var oluşla ilgili çekilen acı gerçek bir acıdır. Felsefe okumaları yapmaya ne dersiniz? Filozoflar kendilerini aşmış insanlar. Eminim Size iyi gelecektir. Bu arada tanrıya inanıyorum. Ve Size yardım etmesini diliyorum.

Bence hayatındaki herseyin düzgün gitmesi seni rahatsız ediyor. Biraz zorluk falan yaşasan sanki kendine gelir gibisin. herkesin inancı kendine karisamayiz lakin bi besmele çekip akşamları uyumadan dua okumani önerebilirim rahatlatır.

Ölunce anlayacagiz galiba varligimizin anlamini herkes icin gecerli inancli inancsiz.

Yazdıklarının tamamını okumadım amacım yok neden sabah kalkıp okula gıdıyrum dıye sormussun orada bıraktım okumayı sanırım dını duyguların bıraz zayıf kalmıs, muslumanlıgı arastır, sıradan ınsanlara sorarak degıl gercekten ilimli ınsanlara sor dını, soru sor sana gre akla yatmayan yonlerını sor onlar acıklasın o zaman hayat anlam kazanıyor ve yalnızca bır gun namaz kılmayı dene gercekten beynınde bır musluk acılıyor. Herkes hayatında en az bur kere kendını boslukta hısseder aynı astronotlar gıbı :) bu dnemınde ilimli bır kısıyle karsılasırsa küt dıye ayakları yere basar, hemde sapasaglam :) ama karsılasmazsa boslukta savrulmaya devam eder

Hayatının anlamsız gelmesi çok doğal çünkü hayatın anlamını yitirmişsin.. İnanç olmadan ne yaparsan yap o boşluk hiç dolmayacak var olan birşeyi görmezden gelerek inanmıyorum diyerek kurtulamazsın... . push ; antonie bahtım saçlarımdan

Dinlere inancım yok demiş gördüğüm kadarı ile Tanrıya değil

Kesinlikle. Kaynana, görümce, koca, iş, çocuk... Ölümü düşündüğün anda hepsi HİÇ. Asıl dert tam da bu.

Bu ne ya dr otker in pasta reklami gibi babam pasta yapmayi nerden ogrendi Konuya gelirsek psikologtan destek almalisiniz

Bunlar varoluş sancıları :) Çok normal, insanın hayatı, kendisini sorgulaması kadar gerçek çok az şey var bu dünyada. Hepimiz belli bir amaç için dünyaya geldiğimizi düşünüyoruz, belli bir amaç doğrultusunda yönlendiriliyoruz ve çoğumuz nedenini dahi sorgulamıyoruz. Bu çemberin dışına çıkmak herkesin yaptığı bir şey değil. Burada yanlış anlaşılmak istemem ama içinde yetiştiği koşulları sorgulayıp da dinlerden bağımsız hale gelebilmek de herkesin başarabileceği, cesurca göğüsleyebileceği bir şey değil. İnanın içinde büyüdüğünüz şeyleri sorgulamak, bir an kuşku duymadan inandığınız şeylerin aslında var olmayabileceğini düşünmek insanda çok büyük sancılara yol açıyor. Başka bir arkadaş daha önermiş, ben de kesinlikle katılıyorum buna. Felsefe okumalısnız. Sartre gibi bir filozofla işe başlayabilirsiniz.

İçinizi besleyin. Ve orada yeni bir yaşam kurmaya bakın. Ben öyle yapmaya çalışıyorum.

1. Weltschmerz diye bi kavram vardı, türkçede tam karşılığı yok varoluş acısı gibi birşey . 2. Farkındalığı yüksek insanların tatmin olması zordur, yapımızda bi bug var insanoğlunun aklı sınırlı herşeyi açıklamaya yetmiyor, bir kavramı aklımızda kalbimizde oturtup ona inanınca huzur buluyoruz inanç o yüzden gerekli yoksa boşluk dolmuyor. İnançsızlık da bir nevi inanç siz biraz arada kalmışsınız . 3. Hayat bi puzzle fazla kolay olursa tat vermez fazla zor olursa da aşırı stres yaratır altından kalkamayız. 4. Herşey normal göründüğü halde 'akışta olmama' hissinin verdiği bir ruhsal tatminsizlik, bunların da biyolojik temeli olduğunu düşünüyorum elektriksel dengeniz bozulmuş olabilir. Siz doktormuşsunuz daha iyi bilirsiniz, beslenme, uyku, egzersiz durumunuz nasıl? Belki bazı maddelere ihtiyacı vardır bedeninizin. İnstagramdan dr. ayşegül çoruhluya bir bakmanızı tavsiye ederim naçizane.

O kadar bilim adamı, filozof hayatın amacına cevap bulabilmiş değil, benim gibi sıradan bir kız mı bulabilecek, bulamadım elbette. :) Ama var olduysam bunun amacını bulmak yerine hayatı ertelememeyi, ölüm anksiyetesini biraz olsun aşabilmeyi, ölüm eşiğimle yüzleşmeyi öğrendim. Irvin Yalom'un Varoluşçu Psikoterapi kitabı sayesinde oldu bu da. Mesela gerçekten dine çok bağlı, dindar kişilerde daha az ölüm anksiyetesinin olduğu kanıtlanmış bir şey. İnsanların kendinden daha üstün bir gücün varlığına sığınma sebebi bu biraz da, insan öleceğini bilen tek varlık ve bunun anksiyetesi çok ağır aslında.

Depresyondaki insanların hepsi somurtarak gezmezler. Bazıları da depresyona kalkan alarak inadına gülerler. Belki de öyledir...

Mutlularsa onlar adına sevinirim. Ama ben mutluluğun tüketmekte ya da nesnede olduğuna inanmıyorum. Çok tehlikeli yatırımlar bunlar. İç huzur yoksa, bağımlılık geliştirmeden ilişki kurulamıyorsa çok kötü ruhsal iflaslar oluyor.

İnsanlara yrdım etmeyı dene Farklı tatlar tat Unutursun bu dusunceleri Hayvanlara yardım et Bunlar guzel amaclar Varlıgın baska bır varlıga huzur versin mesela Bu guzel hıssettırır

kaldı ki ben ateistim de demedim. bazen kolaylık olsun diye öyle yazıyorum, belki başka bir konuda gören olmuştur ama :) ateist değilim. dinlere inanmıyorum. arada fark var. olay daha komplike benim için. ve ateist olsam ne olacak? tek yol müslümanlık mı? biri burda islamın şartlarını yazmış. huzurun tek şartı buymuş. sağolsun. geri kalan milyarlarca insan huzursuz mu?

Yazık

isteriz tabi.

Hayatın belirli bir anlamı yok. Yani budur ve herkes bunu yapmalıdır diyemeyiz. Hayata anlamı sen katacaksın. Huzuru neyde buluyorsan, ney seni sorgulamaya itmiyorsa ve varlığından, yaşamaktan mutluysan odur anlam senin için. Anlık mutluluklar yaşıyoruz zaten hiçbir şey sürekli olduğunda bizi mutlu etmez. Hedefine ulaşırsın daha da ilerlemek istersin. Tek çaresi düşünmemek ya da inanç. Bırakacaksın kendini yaşama o seni nereye götürürse artık.

Sevabina şu çakra islerini bana da öğretseniz ne olur :) Belki bir hayat neşe bulur olmaz mı?

Çok teşekkür ederim, utandırdın beni. :) Ben de sana aşinayım yorumlarını beğenerek takip ediyorum, o yüzden de konuna yorum yapma ihtiyacı hissettim. Benden de çokça sevgiler. Balcicekk33

Dört beş kitabını okudum daha önce ama bu kitap tükenmiş ne yazık ki. Pdf avına çıkacağım sanırım, teşekkür ederim :)

Beddua olarak alma ama okulu bitir mecburin de Doğuya çıkarsa, bir 6 ay kadar sonra tekrar konuşalım :)

Biraz kalın bir kitap, sabırla okursanız eminim bir yerlerden ufkunuzu açar. Irvin Yalom iyi bir psikiyatrdır, diğer kitaplarını da okuyabilirsiniz. :)

İlla bi anlamı olması gerekmiyor.. İlla büyük bir amacın parçası ya da önemli bir görevin kilit noktası olunmuyor.. Verilmiş bi yaşam süresi var.. Ne kadar olduğunu bilmeden yaşamak için belli bir süre.. Meslek aile iş seyehat hastalik olum dogum nese ask kavga gurultu monoton ya da deli divane nasıl geçecek ise geçecek ve bitecek.. Geçmişi geleceği anlamlandirmak yerine elinizde olan istediğiniz şeylerle dolu hayata akışa bırakın kendinizi.. Çok düşünmek yerine çok yaşayın.. Beyin ve kalp bizimle geldikten sonra yurt dışı vs çok anlam yüklemeyin.. gittiniz alıştınız normal bu.. Her gün yataktan oleyyy diye kalkacak değilsiniz.. Bi gün bi köpeği karşıdan karşıya geçirdim zevkine ezmeye çalışan adamı payladim ve gece yatana kadar sirittim:) Hayat ufak tefek mutluluk ile geçen bişey.. Hep mutlu olun inşallah..

Seninde dediğin gibi herkes doğru yada yanlış birşeye inanıyor çünkü bu yaradılışımızda var inanmıyorum dediğin için o boşluk dolmaz dedim müslüman olmadığın için değil.. Güneşe aya taşa toprağa inananlar bişekilde Yaradanı aramıştır ruh beden bunu ister

Merak ettim amacınızı bulabildiniz mi yoksa sorgulamaktan vaz mı geçtiniz? İnsanlar bu konuyla neden bu kadar dalga geçtiler anlamadım. Herkes gerçekten varoluş amacını biliyor mu? Ben şu sebepten varım bu dünyada diyebiliyor mu? Öyleyse hepsini ayakta alkışlıyorum. İnsanın kendine koyduğu amaçlardan bahsetmiyoruz aslında. "Benim amacım okulu bitirip işe girmek, çocuklarımı büyütmek vs."varoluş amacı olabilir mi bir insanın? Bu senin kendi koyduğun hedef. Sanırım bu noktada yanlış anlaşıldı konu. Yok gerçekten herkes neden doğduğunu biliyorsa cidden tebrik etmek gerek. Sınav deyip geçmek tatmin etmiyor. Neden sorusu sonsuza gidiyor çünkü. Hiçbir amacın olmadığını, rastgele yaşadığımızı düşünmek daha mantıklı geliyor bu noktada. Ben olmasaydım başkası olurdu. Spesifik olarak burda bulunmamın bir nedeni yok gibi geliyor. Ya da belki burda da olduğu gibi çoğumuz bunu sorgulamıyor bile ve amacını gerçekleştiremeden ölüyor. Belki asıl bulmamız gereken cevap budur.

Gencligin imanini sorularla caldilar...

Yıllardır okuyorum, ben işin içinden çıkamadım.

Hep inanç eksikliğinden bu boşluk.. Nasıl bakarsanız öyle görürsünüz kendinizi şartlandırmayın başınıza gelecek ilk müsibette Allah diyeceğiniz kesin

namaz kılmayı sadece bir gün değil çok uzun süre denedim. 1 sene boyunca 5 vakit namaz kıldım, sabah namazlarına kalktım. suyun ısınmadığı yerlerde buz gibi suyla abdest aldığım oldu. ama yok işte, olmuyor. ben huzuru islamda bulamadım. ne yapayım. dini öneri istemiyorum artık... Nooption memento mori memento

Bu arada bu konu beni de benden aldı.. Daha bugün 31 yaşındayım yıllardır çalışıyorum ama salak kafam yüzünden eksideyim. Hiç bir mal varlığım yok. Arkadaşlarım 2. Ev alma plani yaparken ben izliyorum hayatlari. Neden benim de olmasın diye düşünmüştüm. Dedemlerin köy evinde ben örümcek ağlarına bakıp iğrenirken annem annesinin yamaladığı döşeği temizlerken ağlıyordu. Mezarlıkların yanından geçerken dua et kızım dedi. Bir yandan iki dua mirildandim benim genç halimle yüksüz yuvarlandığım o yamaçtan yasli insanlar sirtinda koca yükle gunde defalarca inip ciktilar nasil ya sorusu vardi kafamda. Şu konudan sonra sence nasıl hissediyorum? :) Bakıyorum yokluk eskiden asıl zorluklar eskidendi ama huzursuzun kralı bizleriz. Bizi varlıklar mi bitirdi acaba?

Bunlarin hepsi manevi bosluktan kaynaklaniyor. Inancin yoksa huzursuzluk normal yapacak birsey yok

Kusura bakma ama rahat batmış gibi geldi bana.

astoria bilmem fark ettin mi ama seni severim, yorumlarını severim ve beğenirim :) önerin için çok teşekkür ederim. sevgiler

Mutsuzluğunun tek sebebi bir inancınız olmamasi. Bir inanci olmayan insan bu dünyadan zevk almaz. Ne için yaşadığını bilmez. Hersey boştur. Vardır ama fiziki olarak. Yaşıyordur ama anlamsız. Kısaca siz gibi. Belki birçoğunuz bana kızacak, hersey inanç mıdır die. Evet bana göre hersey inanctan ibaret. Bu benim düşüncem. Elhamdülillah müslümanım ve cok mutluyum. Dinimi tam yaşıyormuyum die sorcaksınız. Layıkıyla efendimizden başka kim yaşadı bilmiyorum. Elimden geldiği kadar rabbimin isteklerini yapıyorum. Bu beni huzurlu kılıyor, mutluyum. Ne için yaşadığımı biliyorum. Zamanı geldiğinde bir can borcum ve bu dünyada yaptıklarımdan hesabım, sonrada ebedi sonum var. Bunu bilerek yaşıyorum. Evet coook mutluyum. Çünkü yalnız değilim. Benim bir rabbim var. Beni duyan beni bilen beni gören. Yüceler yücesi. Ben rabbimleyim. Rabbimde benimle. Yaşama sebebim var. Bu vakitte ben ayaktayım, uykumu böldüm kalktim. Sabah namazı için secdedeyim. Huzurdayım, mutluyummmm. Sen rabbinle degilsen, rabbinde seninle degildir. Başına kaza bela gelmiyor, yokluk sıkıntı görmüyorsun. Sevdiklerinle imtihanın yok. Okul hayatın, durumun hersey iyi mi? Eyvahlar olsun rabbin seninle degil artık. herseyin dört dörtlük. Efendimizin hayatını baştan okumanızı isterim. Kainatın efendisi, ne zorluklar yaşamış daha doğar doğmaz. Ve ölene kadar. Sizinle tanişip, konuşmayı o kdr cok isterdim ki. Size tek tavsiyem. Kuranın mealini okumanız, efendimizin hayatı, müslümanlığı seçenlerin videolarını izlemeniz. Özellikle zakir naik videolarını izlemeniz. Herseye mantıklı cevabı olan biri. Umarım en kısa zamanda mutluluğu, yaşama sevincinizi bulursunuz. Unutmayın mutlu olmak cok uzak degil, hayattan zevk almak cok zor degil. Hayat anlamsiz degil. Hersey "oku"maktan, araştırmaktan ibaret. Kitabımızın ilk ayeti bile "oku, Allah'ın adı ile oku". Mutlu kalın..

Tamamda zaten senin amacın yok. Dunyayıda cok dusunme sonucta imtihan dunyası butun dini kitaplarda yazar sukur et bol bol mntcrens rüzgarda savruk, başına

Cevabımda islam müslüman geçmiyor dikkat edersen Önceki

Ben de size Echart Tolle'nin "Varolmanın Gücü" kitabını tavsiye ederim. Mülk sahibi olma isteğinin egonun nasıl bir oyunu olduğunu enfes anlatmış.

Zaman zaman herkes hayatı veya kendini boş ve aidiyetsiz hissedebilir. Ben mistisizmde tasavvufta ve tabi inancımda buluyorum huzuru. Tasavvuf varlığı yokluğu hiçliği benliği anlama yolu, her şey zahir değil hatta çoğu şey "sır". Çoğu şey "aşk". Yıllar boyu insanlar hayatın / varlığın anlamını sorgulamışlar. Kimiz neden varız, islamiyetten öncede şamanlar budistler her dinin böyle bir mistik ve ruhani tarafı var. Budizmde dünyadaki hiçbir şeye gark olmama durumu var. İslamiyette yine terk-i dünya kavramı var. Bi yerde yollar birleşiyo gibi. Hayatın anlamı nedir sorusuna verilecek maddi yanıtlar da kişiyi tatmin etmez çünkü tatmin olması gereken "ruh" ve "kalp" tir. O yüzden akla hitap etmek yerine insan kalbine hitap edecek bir yol arayışı olağandır. Çok sevdiğim bir söz var "aramakla bulunmaz lakin bulanlar yalnızca arayanlardır" Aramaya devam antonie:)

Ya zannediyorum her sorgulayan ve düşünen insanın geçirdiği bir buhran bu. Ben de bu dönemi öğrencilik yıllarında geçirdim, bunu depresif bir dönem gibi görmekten ziyade bir "kendi benliğini bulma" dönemi olarak görüyorum. Herkes bu döneme ulaşamaz, kıymetini bilin. :) Herkes kitap önermiş madem, ben de önereyim. Irvin Yalom'un Varoluşçu Psikoterapi kitabı bu sorularınıza biraz olsun cevap olabilir kanısındayım. Hayat, ölüm ve anksiyete konularını çok güzel harmanlamış.

dünyada bir sürü inanış, bir sürü din var... binlerce tanrı inanışı var... sizin yazdığınıza göre müslüman olmayan herkes var olan bir şeyi, hak dini "inanmıyorum" diyerek görmezden görüyor... size göre koskoca dünyada hepi topu bir avuç müslüman hariç herkes koskoca bir boşlukla mı dolu?

Aynen katılıyorum ancak inancın insan hayatında önemli bir yeri olduğunu düşünüyorum ben. Mesela bence inanmak bir ihtiyaç. Sevilmek sevmek bir ihtiyaç. Güvenmek bir ihtiyaç. Insanı hayatta bir parça daha güçlü yapan şeyler bunlar. Herkes boşluğa düşebilir ama ben şahsen inanmasaydım o boşluktan hiç çıkamazdim sanırım.

Bir vicdanınız var zaten o doğrultuda kendi doğrularınız, prensipleriniz vardır. Onlara sıkıca sarılmak, erdemli yaşamak, davranışlarda çelişkili olmamak, kötülük-zulüm adına ne varsa kaçınıp, iyilik-payalaşım-merhamet adına ne varsa yapmak. Hayatımın anlamı, amacı budur. Ben Tanrı'ya güveniyorum ama mevcut dinlerin hiçbirine inanmıyorum.

Bende felsefe bölümü mezunuyum bu kadar abartmayın sorgula sorgula her son bir başlangıç ilk başladığımda yandım Allah hayatım sorgulamalarla geçerdi yaş aldıkça hayatın içinde oldukça daha farklı oluyor bırak onu bunu kendini sorgula şimdi aöf ten felsefe okuyan bir kardeşimiz var o da geldi anlatıyor yok şöyle Yok sorgulama Yok şu Yok bu hayata atıl o zaman hayatı sorgula

Tabi ki istemiş :) Ama bu düşünmeden yaşayanların daha mutlu olduğu gerçeğini değiştirmez. Yapabilen yapıyor haa mutlu oluyor da kime faydası oluyor hayatta nasıl bir iz bırakıyor tartışılır.

Hayatımda hiç, bir kadının neden çocuk yapmadığını merak etmedim. Çok saçma bir soru. Gerçekten bazı kadınlarımızın ufku mu dar desem, yetenekleri mi az bilemedim. Bir diziden duyduğun cümleyi çok beğenmiştim "Sen minnoş bir ev kedisi değilsin." Oysa çevremde, bir erkeği kazanmak için, binlerce taktik geliştiren kadın var. O zekalarını başka yere yorsalardı, ne kadar başarılı olurlardı tahmin edemiyorum.

Merhaba antonie, ben de icimde biiirsürü sorularla yaşıyorum ve o soruların cevabını bulamamanın huzursuzluğuyla. Ama sanırım yardım etme, faydalı olma içgüdümü takip ediyorum. Umarım bu secim beni pişman etmez. @Astoria Yalom'un hangi kitabıyla baslamak daha iyi olur? Simdiye kadar pek bi psikiyatri tecrübem olmadı da.

Beterin beteri var derler ya. İşte o benim. Ben de yeni mezunum. Okuduğum bölüm eglenceli benlik bir bölüm değil. Bu hayatta ne amacım var ne hobim var. Hiçbir şeyden zevk almıyorum. İçimden hiçbir şey yapmak gelmiyor. Umursamıyorum. Hiçbir şeyi merak etmiyorum. Sorgulamıyorum. Hem özgüvenim yok hem kendimi sevmiyorum. Nerden başlayacağımı ne yapacağımı nasıl yapacağımı bilmiyorum. Gelecekten ve getirdiği belirsiklikten çok korkuyorum. Yeniliklere açık değilim hiç cesaretim yok. Araba kullanamıyorum trafiğe çıkmaya bile cesaretim yok. Yalnızım. Ama bu evli hanımların başka şehre taşınıp yalnız olmaları gibi değil. Annem babam dışında kimsem yok. Yalandan bir arkadaşım bile yok. Sevgili desen hiç yok bugüne kadar adam gibi seven de olmadı. . Artık sevilmeyi hak etmediğimi düşünüyorum. Yalnızlıktan da korkuyorum. Öyle işte boşa yaşayıp oksijen tüketiyorum bir işe yaramıyor. Hayattan hiç zevk almıyorum. Ama herşeye rağmen buna da şükrediyorum. Üzülme yalnız değilsin...

Hayata atıl içsel arayışı görürsün ekmek davasına real bakarım felsefe mezunuyum içseli içten iyi bilirim Okurken çok sorgulardık hayatın teorisi ayrı pratiği ayrıdır önce iş yaşantısı sonra hayat mücadelesi zaman kalıyorsa sorgula sorgula boş beleşe zamana harca

Ben de bunu ekliyorum hemen listeye. Anksiyeteye azıcık ucundan yardımı olsa şöyle mucizevi bir şekilde keşke bir şeylerin çok mutlu olurdum

Insanlar programlanmis gibi neden yaptığını bile bilmiyor. Yaptığı şeyden emin değil gerçekten istemiş miydi yoksa düzene mi uymuştu? Bu ara gördüğüm 10 kişiden 8 inden duyduğum soru çocuk neden yapmıyorsun? Üzerine gitmiyorum hayırlısı olsun diyorum. Deli gibi istediğimden bile emin değilim. Evladından azar isitip geliyor kadın. Olsun Yap yine de bi tane diyor. Üstelik babasız büyütmek zorunda babası da karaktersizin teki. Duruma bahane uydurmuş ergenlikten hep. Kardeşine sorsan o küçükken de öyleydi. Bana sorsan böyle hayırsız evladım olacağına olmasın. Kadına sorsan olsun yapmak gerek yap bir tane. Sıcak kahve içemez olduk foto paylascaz sosyal medyada diye. Kahvaltı masasına oturuyorum gittiğim yerde bir çatal atcam ayyy dur bir foto çekeyim. Bunların hepsi öyle anlamsız geliyor ki bana.. Millet sunum gösteriş diye hayata anlam yüklemiş iste. Yukleyemeyen bizde problem sanırım.

Bu arada son birşey daha. Tüm bu yaşadığınız şeyin dini inancın olup olmaması ile ilgili olmadığını düşünüyorum. İnançlı insanlar da depresyona giriyor, boşluğa düşüyor, intihar ediyor. Yani tanrı inancı herkeste aynı etkiyi yapmayabilir. Herkesin tanrıyı algılama şekli de farklı olabilir. Sürekli meseleyi inanç üstünden açıklamaya çalışanlar var. İnanmak bir tercihtir. Kişiseldir. İnançlı olmak boşluğa düşmekten korumaz insanları.

altını çizdiğim kısmı yapmamak için tam 3 sene çaba gösterdim ben. tam 3 sene. çocuk yaştaydım ama bir şeyler bana uymuyordu. düşündüğüm şeyleri düşünmemek için gözümü kapadım. kendimi kandırdım. bir yerden sonra kendime engel olamadım. hakikaten sancılı bir süreçti. hala daha sancılı. bir dipnot, ben de yanlış anlaşılmaktan korkuyorum. inanan insanlar gözü kapalı demek istemiyorum. sorun inanmak ya da inanmamak değil. sorun sorgulamak-sorgulamamak. ben dini öğretilerimi sorguladığımda onları kaybedeceğimi bildiğim için gözümü kapamıştım. kişiliğimden dolayı. yoksa sorgulayan ve sonucunda inanan herkese saygım sonsuz. felsefe aklımda olup hep kendimi çektiğim, anlamamaktan korktuğum bir alandı. önerilerden sonra kesinlikle okumaya karar verdim. bu konuda yol göstermek isterseniz sevinirim :)

Herkesin seni anlamadığı bütün kapıların kapandığı hayatının altüst oldugu noktada bir Allahım yardım et demek ona yönelmek ne kadar yük alıyor omuzlarımızdan o var çünkü herkes bıraksada seni o bırakmıyor şuan sen hiç çaresizlik yaşamamışsın hiç geceleri derdini anlatacak seni anlayacak dost aramamışsın...

Susayan susuzluğu gidermek isteyen ama suyun ne oldugunu bilmeyen suyu buluna kadar çok şey içer azda olsa gider susuzluğu ama suyun yerini hiç bişey tutamaz... Su ise İslamdır

merhaba. teşekkür ederim. sizin nazarınızda yazacağım ama artık umarım bana dini öğüt veren herkes okur. herkese yönelik yazacağım, umarım sizin için sorun olmaz. dini inancımı yazdığıma neredeyse pişman olacağım artık. dünden beri din dersleri veriliyor bana resmen. özelden yarım sayfa yazı yazan bile oldu. tek tavsiyeniz kuran meali okumammış. bitiremesem de okudum biliyor musunuz? beklediğinizden ters etki yaptı bende ama. hatta benim artık kesinkes "inanmıyorum" dememe sebep olan şey kurandan bir kısımdır. merak ederseniz size de yazarım. daha önce de danıştım insanlara, tatmin olamadım. müslüman olanların videolarını izle demişsiniz. defalarca kez izledim. her izlediğimde aşk/şevk dolardım. eminim yine izlesem yine dolarım. çünkü o kısımlar sadece islamın sevgi kısmından ibaret. rabbinin seni ne kadar sevdiği, senin ne kadar küçük bir varlık olduğun vs vs... bunlar herkesi etkiler. dinlerin "sevgi" kavramını ben de severim. ama benim sorunum diğer kısmında. zakir malik'i önerdiğiniz için teşekkür ederim. ama biliyordum. izledim. ben çok çok uzun süre vaktimi kafama takılan konuları youtube'a yazarak geçirdim. her seferinde mantıklı bir cevap arayarak. onun bir videosunu da çok net hatırlıyorum mesela. aklıma vicdanıma yetmemişti o cevap ama söylediği şeyleri aklımda tutmaya çalıştım. bu konuyu tekrar düşünürsem yahut biriyle tanışırsam söyleyeyim diye. içselleştiremiyordum çünkü. kendimi kandırıyordum. anlatabildim mi? sabah namazlarına ben de defalarca kez kalktım. kalkamayınca ağladığımı bilirim. yatmadan 3 kevser okuyup dua ederdim melekler kaldırsın diye. öyle demişlerdi çünkü. bunu yaparsan kesin kalkarmışsın. ben uzun süre 5 vakit namaz kıldım. islamı biliyorum. dindardım. artık değilim. dini durumumu konuya yazdım çünkü ben etkisi olduğunu düşünüyorum. inancı kaybedince bocaladım çünkü. hala gerçekten ciddi bir durumla karşılaşsam sığınağım ne olur, neye güvenip inanarak ben hayatıma devam ederim bilemiyorum. benim durumumda kesinlikle etkisi var inançsızlığın. ama yeter. hepsi bundan ibaret değil. dünden beri insanların tebliğ odağı olmaktan sıkıldım. teksorunum eğer inançsızlıksa benim; tek tanrı islamdaki allah değil. tek doğru yol islam değil. binlerce farklı inanış varken burada, tek huzurun islammış gibi dikte edilmesinden sıkıldım. güzel bir konu, çok güzel yorumlar aldım. ama artık daha fazla tebliğ almamak için konuyu kapattırsam geliyor. kaç kere yazdım dini biliyorum diye. yeter arkadaşlar. gerçekten dini biliyorum. lütfen arkadaşlar. lütfen tebliğ yapmayın bana. hele özelden. yeter.

Teşekkürler muhakkak okuyacağım..

Manevi bosluk

Sen inanmasan da sana dua edeceğim kabul olur veya olmaz. Bir zamanlar benim bir parçamda senin gibi boşluktaydı onu öyle gördükçe kahroluyordum. Şimdi iyi çok şükür. Umarım toparlanırsın. Sana psikologa falan git demeyeceğim çünkü yazdıklarından anladığım kadarıyla aklı başında kültürlü birikimli birisin. Zamanı geldiğinde bu boşluğu doldurup daha iyi olacağına inanıyorum.

Bence tek nedeni inançsız olmanız.

Meselelere bakış açısını ciddi bir şekilde değiştirir. Bu insanlar hayata dair anlam bulmak yaratmak için ömürlerini vermişler. Mutlaka düşünce dünyasına katkısı olur. M

Profilinde herşey den nefret ediyorum diyen kişiye istediğin kadar anlat sevmeyi bilmeyen kişi yaradanı nasıl bilsin yaratılanı severim yaradandan ötürü Ona manasız gelir Gerçi şuan okulu bitirip hayata atılmamış daha yada açıktan okuyor zaman bol düşün düşün yoktur sonu:)) Kavramını hayata geçiriyor Neyse hayatta başarılar yanlız hayat kitaplardaki gibi değil teori ayrı pratik ayrı

Bir evlende Allah kötüye denk getirmesin ozaman o mu dert bu mu dert karar verirsin antonie bahtım saçlarımdan

Neden yaşıyoruz, neden varız? Ya da aslında var mıyız? Özellikle sorumluluklarım olmadığı dönemlerde ben de bu varoluş mevzusuna kafayı takmıştım. Zamanla insan sorguladığında mutsuz olduğunu fark ediyor ve bırakıyor her şeyi. Mesela ben okuldayken neden okuyorum ki mezun olsam çalışıp para kazansam hani yapamam ama dünyayı bile gezsem sonra ne olacak diyordum. Evlendim yine aynı kafadaydım, eeeee dedim bundan sonra hep böyle mi olacak?! Sonra hayatıma karşılıksız sevdiğim tek muhteşem varlık girdi. Ben hayatın anlamını oğlumla buldum sonuç olarak. Evet yaşamanın dikkate değer bir mantığı yok ama bir başka canı yaşatmanın, onu hayata hazırlamanın anlamı büyük benim için. İnançlıyım, sanırım bu da bana huzur veriyor teslim olmak huzurun temel taşı gibi bir şey.

hah ama işte onlar mutlu yada adı neyse. alışveriş, evlilik, kariyer, çocuk vs vs yeterli. hayatının amacı evlenmek olan bir sürü kadın var. bunlarla ruhlarını doldurabilen.

Neden inanmıyorsun mesela?

Merak ettim bu konuyu biraz acarmisin "mecburen doguya cikarsa goruselim" dedin ne varmis doguda

Beni yaktın geçtin. Önerim yok, inancım var ama ben de aynı anlamsızlıktayım. İşin kötüsü önceden hüzün vardı, artık o duygumu bile kaybetmişim.

TamBirRabia "Şansı'na Münhasır Üye" Anneler

BİR EFLATUN ÖLÜM "Kırgınım saçılmış bir nar gibiyim. Sessiz bir ırmağım geceden. Git dersen giderim, kal dersen kalırım. Git dersen kuşlar dönmez. Güz kuşları. Aynı gökyüzü, aynı keder, değişen birşey yok ki. Gidip yağmurlara durayım değişen birşey yok ki. Söylenmemiş sahipsiz bir şarkıyım. Belkide resimlerde kalırım. Belki esmer bir çocuğun dilinde. Git dersen giderim. Aynı gökyüzü aynı keder değişen bir şey yok ki. Gidip yağmurlara durayım. Değişen bir şey yok ki". Size gelsin...

Senelerce korkunc boşluk hissini yasamis biri olarak, bu konuyla alakali bi iki kitap onermek isterim, nerdeyse tum sorularin cevabını iceren bi kitap.. Isteyen varsa ozelden goruselim : )

Ben çok sorgulayan çok düşünen insanların daha mutsuz olduğuna inanıyorum :) Gelişigüzel yaşamak lazım. Akışına bırakmak lazım. Bazı kararları çok hesap yapmadan almak lazım mesela. Hayattaki en büyük sorunum bendeki çok düşünme sendromu. Bezdum vesselam :)

hayatımın bir anlamı yok. ne için yaşadığımı bilmiyorum. isyan edecek hiçbir şeyim yok. bu zamana kadar ciddi hiçbir problem yaşamadım. sağlıklıyım, anam babam hayatta. öğrenciyim ve çok iyi bir bölümde okuyorum. birçok insanın yerimde olmak isteyeceğine eminim. açlık görmedim, kıtlık görmedim. savaş-zulüm görmedim. şükredilecek bir hayatım olduğunun farkındayım. "savaş var, insanlar ölüyor" yazacak olan anlayışsızlar varsa lütfen onları şimdiden pistin dışına alalım. neden yaşadığımı bilmiyorum. manasız geliyor. neden sabah kalkıp okula gidiyorum? neden bir mesleğe sahip olmalı, bir işte çalışmalıyım? neden okul sonrası arkadaşlarımla kahve içiyorum? neden yeni yerler geziyorum? neden birisinden hoşlanıyorum? neden hoşlandığım kişi benden hoşlanmayınca üzülüyorum? ritüellerin amacı ne? ben bunları neden yapıyorum? yaşadığım hayat beni tatmin etmiyor. neden vakit öldürdüğümüzün cevabını bulabilmiş değilim. hayatında değişiklik yap, yeni insanlarla tanış, yeni yerler gör demeyin. yaptım çünkü. nerdeyse 2 aydır başka bir ülkede yaşıyorum. yaşam stilim komple değişti. başta iyi gelir gibi oldu. ama zaman geçip buraya alışınca o iyi hissetme hissi yine geçti. dini inancım yok. dinlere inanmıyorum. eskiden inanırdım. o zaman her şey daha kolaydı. beni herkesten daha çok seven bir varlık olduğuna inanırdım. mutsuz olsam da sorun değildi, bu dünya geçiciydi. hepi topu 70 yılım ya var ya yoktu, sadece buraya katlanmalıydım. ondan sonrası sonsuz mutluluk ve huzurdu. şimdi buna da inanmıyorum. bu dünyada vakit geçirmek için hiçbir sebebim yok. geçenlerde bir kiliseye gittim. kocaman bir defter var. adını, adresini ve ne için dua edilmesini istediğini yazıyorsun. "hayatın anlamsız olduğunu düşünüyorum" yazdım. "lütfen benim için dua edin". böyle dedim diye depresyondayım sanmayın. bir iki defa bu meseleyi birileriyle konuşmaya çalıştım. "sana inanmıyorum. böyle diyorsun ama sürekli gülüyorsun" dediler. evet sürekli gülüyorum. kahkaha atmayı seviyorum. ufak şeylerden mutlu olmaya çalışıyorum. geçenlerde birisinden "sürekli mutlusun, gittiğin yere neşe getiriyorsun" lafını duydum. karşılık olarak "o palyaço benim!" diye bağırasım geldi. dıştan mutluyum evet. ama aslında değilim. çok dağınık anlattım ama lafın kısası; uzun süredir büyük bir boşluk içerisindeyim. ve nasıl çıkacağımı bilemiyorum.

işte bu yüzden anlamsız geliyor.

Nedensizlik ilkesi de bazı sorularına cevap olabilir. Belki bir amaç değil sonuçtur tüm olanlar Truman Show Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Cakran tikandi senin :) Ya kök yada solarpleksus cakrasiydi tam emin degilim insani boyle hissetiren Aç onu :)))

Çok pollyannacı şeyler yazabilirim ama insan hissetmeyince işe yaramıyor. İlhan Şeşenin '' Bu Sabah Sevinçle Uyan'' şarkısı biraz huzur verir belki anlık.

Ben isterim

yahu ne kadar tatlı bir yazı yazmışsınız. okuyunca gülümsedim. aramaya devam!

içten mutlu olmak ruhu doyurmaktan geçiyor bence.. ha insan ruhunu neyle doğurcağını kendi bulmalı. bazen zorluklar bile aslında ruhumuzu doyuran şeylerdir. bu dünyadaki amacımı bende bulamadım miadım dolmuş gibi hissediyorum. hayattaki misyonumu tamamlamışım daha yapıcak birşey kalmamış gibi. aksine ben inanıyorum birde. ama çocuklarım için dilediğim birşey var hayatlarını mutlu sürdürmeleri o zaman diyorum ki belki de bu kadar basit aslında mutlu olmak, bütün amacımız budur belkide.

Ben de doktorum ve yurtdışındayım, sanırım ileride istediğin hayatın içindeyim... ama inan şuanki düşüncelerin bende de mevcut... iki kızım var, onlarla bu düşüncelerimden biraz uzak kalabiliyorum... ama çevremde kiminle konuştuysam neredeyse hepsi aynı düşüncede... Yani normal bir düşünce... sorgulayan bir düşünce, zaten hep sorgulamak gerekli değil midir... Ama çok fazla derine inmemeye çalış, lakin cevapları yok... Son zamanlarda özellikle çocuklar acı içindeyken, ben de inanacımı tartmaya başladım, ama kafayı yememek için fazla kurcalamıyorum.. sen de fazla kurcalama. sor aç oku araştır ama cevabı bulamadığın ve tıkandığın yerde bırak :)

Ben çalıştığım kadar çalıştım Şuan çocuğum küçük Sen başka alemde olduğun için anlamazsın Boyut değiştir alooo dünyadan arıyorum Konu sahibi değilsinde bana cevap hakkı doğuracak şeyler yazma cevap yazmıyayım NeverOne

Maneviyatiniz boş gidin umreye belki gecer belki orda bulursunuz kendinizi. . Balcicekk33

antonie hayatı anlamlı kılan insanın kendisidir. Ve maalesef ne zaman insan elindekini yitirirse işte o zaman değerini anlar.. Sağlığımızın değerini sağlığımızı kaybedince, sevdiğimizin değerini sevdiğimizi kaybedince, hatta malımızın değerini malımızı kaybedince anlıyoruz.. Hayatı mutlu yaşamayı deneyin.. Başkalarını değil kendinizi mutlu etmeye çalışın. Mutlaka mutlu olduğunuz güzel şeyler vardır. Yaşama sevinci olmalı insanda. Ve her insanın bitmeyen yaşam amacı vardır. Ne zaman ki tükenir, işte o zaman durum vahim.. Hala bir amaç bulamıyorum diyorsanız psikolojik destek alabilirsiniz.

Rahat batmis diyenlere aldirmamani oneririm. Benim cok rahat bir hayatim olmadi en azindan senin gibi degilim. Evet cok zor bir hayatim da olmadi belki. Ama boyleyim. Tanidigim birisi var hayatta bir insani yikabilecek ne varsa yasamis o da boyle. Ona derler sen cok cektin diye boylesin sana derler rahatliktan

Inancsiz olmaktan kaynaklaniyor... Üzgünüm. Inşaallah Rabb im kalbine imani nasip eder. Allah dostlarininda kalbine koysun seni amin...

Sizde çok yaramış çok belli Boyutlarda kalmaya devam et antonie bahtım saçlarımdan

Ne yapmalı insan bazen bulanık bir suyun içinde gibi hissediyor. Mesela ben yaşamın yanı sıra kadınlığı da sorguluyorum. Neden kadınlarımızın birçoğu lüks makyaj giyim kuşam ve erkekler dışında herhangi birşeyle ilgili değiller. Kozmetik dükkanlarında kendilerini kaybeden insanlara rastlıyorum. Yargılamıyorum. Sadece anlamıyorum. Sohbetler çok yüzeysel ve sıkıcı kalıyor. Bazen boğulur gibi oluyorum.

İnanç çok başka bir dünya. Hristiyan, musevi ya da herhangi başka bir dine mensup olsan da insan içsel olarak kendisinden üstün bir gücün varlığını düşünmek, hayatında yön veremediği, başa çıkamadığı durumlar da yardımcı olacağını bilmek insanı rahatlatıyor. Ben bir Allah'ın varlığına inanıyorum ve hayatımda yaşadığım olumsuzlukların ondan geldiğine inanıyorum. Bu beni daha ayakta tutuyor. Daha dirençli olabiliyorum. Her gecenin sonunda bir de sabahın varlığının geleceğini o'na inandığım için biliyorum. Yaradılış itibari ile aciz olduğumuzu düşünüyorum. Ve normal hayatta da içgüdüsel olarak sevmeye, sevilmeye hatta korunmaya muhtacız. Bunu bize sağlayanın da bizden çok çok daha üstün olanın sağladığını bilmekte beni rahatlatıyor. Hayatım da zorluk görmedim diye belirtmişsin. Öyle bir an vardır ki onu ararsın. Tıkanırsın. Dediğim gibi bunların çoğu içgüdüseldir. Yaşamın varlığını sorgulamakta içgüdüsel. Yüzyıllar öncesi yaşamdakş varlığımız hayatta kalmaktan ibaretken günümüzde ise çok daha başka amaçlar bize dayatılıyor. Ev al, araba al, sağlığına dikkat et vs. Kendi yaşamının amacını kendin bulacaksın. Zamanı geldiğin de karşına çıkacaktır. Hiç bir şey yapmayarak değil tabi. Yine de ne olursa olsun hayatla mücadele eden bir yapın var. Emin ol karşına çıktığında sen zaten onu alacaksın.

Dusunmeden yasayalim tarzi yaklasanlar olmus ama zihnimiz bir saniye bile dusunmeden yapamiyor. Buradan dusunmemiz gerektigini anliyorum. Yaratan dusunmemizi istemis belli ki.

Ben kendimden bahsetmiyorum şükür ben iyiyim ama konu açan binlerce arkadaş var Allah sana bu günü aratmasın ne diyeyim evlende gel

aslında daha üst düzey bir mutluluktan bahsediyorum. o bilinç düzeyine erişmekten. sorgulanacak o kadar çok şey varki. dünyanın bir köşesindeki bit kadar bir insanın ne amacı olabilir ki? mutlu olsun bari diyorum:))

İnancını yitirmeyeydin iyiydi.

bir şarkıda dendiği gibi, "içimizde aç hevesler" vardır. hep mutluluk düşler, üstelik bunu sonu gelmez arzularda ararız. bitmez tükenmez hırslarımız vardır. planlar, planlar kurar; belki de koca bir ömrü hep mutluluk aramakla geçiririz. ve çoğu kez mutlu olmak, zengin olmakla, sığ düşünceleri gerçekleştirmekle aynı anlama gelir bizim için. bir ömür yaşar da hayatın her ayrıntısına sinmiş mutluluk izlerini göremeyiz. ağız tadıyla yaşamak istiyorsak küçük şeylerden mutluluk çıkarma sanatını öğrenmeliyiz. yaşamak, o küçük şeylerin birlikteliğinden oluşmuyor mu? ayrıca, yaşamı ideal şartlar altında düşünenler değil, bulundukları halden hoşnut olmasını bilenler mutlu olabilirler. işte bunun farkında olan insan mutluluğa kavuşmak için ne işlerinin düzelmesini, ne üniversite kazanmayı, ne askere gitmeyi, ne de zenginleşmeyi bekler. bulunduğu durumdan tat almaya çalışır. mutluluk insanın kendi özündedir; onu başka yerde aramanın anlamı yoktur. kötü günler yaşıyoruz, biz, anadolu insanları... yaşam bir karabasan... yoksa biz, biz öldük de, yaşadığımızı mı sanıyoruz?... bizanslı palladas (ms. 4-5 yüzyıl)

Ben de onu diyecektim ama felsefe sanki fayda getirmez gibi bir anlayisim var.

Rica ederim ne demek, zihniniz alışıksa daha derin kitaplar okuyabilirsiniz. Tabi okuduğunuz bölüm düşünüldüğünde kitaplardan uzak kalmanızı yadırgamıyorum ben. Hayatın akışı içinde zaman ayıramayabiliyoruz her zaman kendimize, düşüncelerimize. Aklıma gelen birkaç şeyi daha ekleyip size iyi geceler dileyeceğim öyleyse: Benim en sevdiğim kitap Körlük-Saramago, şiddetle öneririm, Damızlık Kızın Öyküsü, farklı bir distopyadır, Faucault Sarkacı, Faust, Aylak Adam örneğin Bulantı'dan aşağı kalır yanı yoktur. Dinle Küçük Adam, Çürümenin Kitabı... Bunlardan da okumadıklarınızı listeye ekleyebilirsiniz. Belki bir süre zihninizi oyalar. Umarım yardımcı olabilmişimdir bir nebze de olsa.

Yasamak için yaşıyoruz cok da anlam yükleyip yada yükleyemeyip hüzne girmemek lazım.. bunu sorgulayanda sorgulamayanda mutsuz olabilir nihayetinde.. cok dindar kişi de bircok sıkıntıyla cebelleşiyor cok inançsız da, cok da şey yapmayın... Ama inancı Allaha bağlılığı yüksek olan kişi sıkıntı çekse de mutlu olup yaşam sevincini buluyorsa bu işte bi iş vardır.. Ne bileyim Mevlana'lar, yunus Emre'ler belki de haklıdır

Ayol koca baskısı Yok kaynana zulmü yok elti görüm dırdırı yok yok Dert Yok tasa yok Bir depresyon takmış gidiyorsunuz Rahattan rahattan

Inanciniz olmazsa amaciniz olmaz Amaciniz olmazsa yasama hevesiniz olmaz Iyi qeceler...!

Ondan kurtuluş var en azından boşanır gidersin. Kendinden nasıl kurtulacaksın kardeş? İçsel arayış bambaşka bir şey hiç tatmamışsın belli ki.

Fight club filminde çok sevdiğim bir bölüm var. "We're the middle children of history, man. No purpose or place. We have no Great War. No Great Depression. Our Great War's a spiritual war... our Great Depression is our lives." Umarım bir çıkış yolu bulursunuz. Çünkü biliyorum ki içsel buhran en zorlarından biri.

27 yaşındayım, aynı hisleri paylaşıyorum. Geçmiyor. Rahat batmış diyecek kadar sığ bir durum değil bu. Buradaki birçok dertten daha gerçek bir dert bence. Hayattaki varoluş amacını sorgularken kaynana elti koca umrunda olmuyor.

Yazdıklarını okumaya başlayınca İmanının zayıf olduğunu düşünmeye başladım ki sen zaten bunu belirtmişsin. Dini konu yasak. O yüzden bununla alakalı uzun uzadıya yorum yapamıycam. Umarım kalbine güzel şeyler doğar, tekrar aslında ne kadar güzel amaçların olduğunun farkın varırsın.

Ben de inançsızdım bu konuları anlatanlar beni daha çok uzaklaştırırdı. Kardeşim de inançsızdı. İkimizde uzun yıllar ateist olarak yaşadık. Beraber yaşadığımız bir olay tüm hayatımızı değiştirdi. Bazen gözüne sokulması gerekiyor sanırım :) İnanacaksa kendi yapacak bunu başka kimse değiştiremez. Daha çok uzaklaşır.

İnancı olmayan biri neden dua ister ki beynim yandı

Allaha, peygamberine, meleklerine, kitaplarına, ahiret gününe, iyiliğin ve kötülüğün Allahtan olduğuna, kaza ve kadere doğru birşekilde inanıp iman edersen tüm bu sıkıntıların geçecek. Sağlam itikat =sağlam psikoloji.

aynı şeyi düşündüm. düşünüyorum. bazen dert içinde olmak güzel oluyor- büyük dertler değillerse tabi :) çok şeker yazmışsınız bu arada. teşekkür ederim

Çünkü sen bir üniversite ögrencisisin ve kendini sorgulama donemindesin. Bunlari duşünmen kendini bulmaya calısma cok normal sonuca varinca tabii. Kimisi ailede huzursuzluk gorur huzuru arar Kimisi parasizlik gorur is guc meslek para arar Kimisi hastalik gorur sifa En onemlisi sukur. Gucun varken senden kucuk olan cocuklar icin ne yapabilirsin bunlarin yolunu arastir bence. Bol vaktin ve uzerinde kotu enerji yokkende onlara yogunlas cok yararli olabilirsin :)

Hanımlar defalarca söyledim dini konu ve yorumlar yasak diye. Din kıldan ince kılıçtan keskin bir meseledir, bu forumda tartışılması hep kavga ve hakaret getirdi, mahkemelik olan üyeler oldu, yasak o yüzden, din deyince hemen herkesin aklına İslam geliyor, hayır efendim "din" genel bir tabirdir ve içinde tüm inançları barındırır, sitede Müslüman, Budist, Ateist, Deist, Hıristiyan, Yahudi vs her inançtan kadın var, inançların mezhepleri var, o mezheplerden üyeler de var, yapmayın artık lütfen. Kapatırken bile birkaç yorum gördüm, Hıristiyan'ım diyene kelime-i şehadet getirin diyorsunuz, yahu ilk defa dini birşey yazıp şu ayeti hatırlatacağım: "leküm diniküm veliyedin." Bunu diyemediğiniz için sitede dini kavgalar çıkıyor. Farklı inançlara sahip olan kardeşlerim rica ediyorum sizlerde konu İslam olunca önyargılı olmayın, herkes diğerlerinin inancına kutsalına saygı duymalı, burada bizi bir arada tutan inançlarımız değil, hepimiz kadınız ve ortak dertlerimiz, sorunlarımız, kafamızda acabalar, keşkeler, soru işaretlerimiz var ve yine hatırlatıyorum burası dini bir site değildir, dini inançlar, dini inançlarla ilgili soruların cevaplarını burada bulamazsınız.

boşan kardeşcağzım. kim dedi sana kaynana elti koca dinle diye?

ve buna engel bir sürü etken var bilinç eğitim farkındalık bunlar arttıkça mutlu olmak daha zor.. ve böyle olunca daha kıymetli mutlu olmak.. belki gerçekten bu kadar basittir. yada ben bu aralar taktım bu konuya geçen gün düşündüm acaba dünyanın en mutlu insanı kimdir ne iş yapar nasıl bir ortamda yaşar. sadece kendi hayatına mı yoksa başkalarının hayatlarına dokunarak mı yakalamıştır mutluluğu..

Bence her insan hayatının bir döneminde bu duyguyu yaşıyor. Neden yaşadığımızı, neden dünyaya geldiğimizi anlamlandırmaya çalışıyoruz. Ama bu sorunun cevabını bulabilen kişi sayısı çok az bence.

ahahahah :) deme öyle deme. benim hayalim uzmanlığı yurt dışında yapmakken türkiyede kalır, tusu kazanamaz, pratisyen olarak doğuya atanırsam beni kurtaramazsınız gayrı :)

61 yaşında annem. Geçen gün yüzü gülmez halde dusunceliydi. Dedim anne neyin var? Hayatın hiç tadı tuzu yok. Eski günleri özlüyorum diye gitti en sıkıntılı günleri saydı. Maddi zorluklar vardı ama hayatın bir tadı vardı dedi. Uzun uzun saçlarınızı tarar ellerimle çamaşırlar yıkardım. Olsaydım o günleri dedi. Niye yaşıyorum ki dedi. Sonra durup durup yaşlıları istemezler. Büyükler olmadan hayat ne kadar boş deyip duruyor. Babaannem, anneannem ve dedemlersiz dünya çok sıkıcı bir yer gibi görünüyor ona. Oysa hepsi hayattayken belli konularda hasta bakımı vs istedikleri için bile bir sıkıntı sebebiydi aslında. Kadın sıkıntılarına bile hasret duyuyor. Evde boncuk işi yapar kuruşlarla birikim yapardı. O günleri arıyor. Bunlar normal mi bilemedim. Çok şükür bugün bunlara ihtiyacı yok ama eskisi kadar bile hevesi yok ilginç ki.. Dedim anne sana yeni amaçlar bulalım. Ne mesela dedi. Dükkan falan açalım geç başına büyüt işi dedim. Batarız manyak misin dedi :) Cesaret yok. Neye yarar? Bazen risk almadan yaşamak mı böyle yapıyor bizi diye düşünüyorum. Belki kaybetmek, batmak, bir dert içinde cirpinmak sandığımız kadar kötü şeyler değildir..

Ütopyaları okusun bence, zaten bir distopyanın içinde yaşıyoruz. Okuduğu ile gördüğü arasında fark olmayacaktır sanırım.

Eğer insan olgun bir yaşta dünyaya gelseydi gözünü acar açmaz şu sorunun cevabını isteyecekti. Ben kimim burada ne işim var, amacım ne ki beni buraya bi el getirmiş!! Yaratıcısını arayacak ve bircok sorunun cevabını isteyecekti. Oysaki oldukca küçük ve akıl olarak tamamen yetersiz bir seviyede dünyaya geliyoruz ve olgunlaşıncaya kadar gececek sürecte biz bunları unutuyoruz.. Yani şu an sorduğunuz soru kendinize oldukca doğru. Sorgulayan insana Allah yardım eder. Sorgulayan insan boş değildir. Amacını arar ki ona uygun davransın. Her ne dini inancı olursa olsun Ateizim hariç. Kimse kusura bakmasın yerler ve göklerdeki hücreler adedince eminim ki O var. Hatalarımız, kusurlarımız, savaşlarımız, öldürmelerimiz, açlıklarımız, tokluklarımız, çaresizliğimiz, çaresiz bıraktıklarımız O NUN mevcudiyetine gölge düşürmeye bile yetmez. O var. orası başka, sen sorgula O yardım eder.

evet ne kadar farkındalık o kadar soru işareti. sen maymun iştahlısın dirayet yok yaptığın işi bitirmekte çok düşünmekten değil bence:)) Karpuzlu araba

bence en önemli 1. neden inançsızlık. 2. neden hayatında her şey düzenli gidince insanın amaçsız kalması. çünkü insan hayata tutunmak için kendisine küçük büyük hedefler koyuyor. kimi asgari ücretle ay sonunu nasıl getireceğini düşünürken, kimi bu ay hangi ülkede günümü gün etsem diye düşünür. insan amaçsız kalınca boşluğa düşüyor. 3. en önemli neden bence, diğergamlığın unutulması. yani başkaları için üzülmeyi, çabalamayı terketmek.

yok artık. siz resmen önyargılı davranıyorsunuz. benim dini inancım yok diye sizin müslüman olmanız neden beni rahatsız etsin ki? şu forumda dindar insanlara karşı kötü yazdığım tek bir yorum bulamazsınız. ama mutsuz olduğunu yazan bir üyeye "sizin inançlı birisi olduğunuzu biliyorum, lütfen yanlış anlamayın ama namaz kılıp dua etmenin size iyi geleceğini düşünüyorum" yazdığımı biliyorum. inançlı insanlardan nefret etmekle suçlayabileceğiniz en son kişilerdenimdir belki de

Psikoloğa gitmeyi dene.

Ben de çıkamadım ama en azından "yalnız değilim, yüzyıllar önce bile düşünülen şeylerin hala cevabı yoksa deli de değilim" diye rahatlıyor insan :)

Dünya imtihan yeri. Çetin zorluklarla dolu. Hiç bir derdin olmasın yufka yüreğin olsun yeter. Her şey dert olur sana..

Tanıdığım ataist arkadaşlarımda var ve gayet mutlular yani, inançla alakalı olduğunu düşünmüyorum. Zaman zaman hepimiz bu duyguya kapılıyoruzdur, bana olduğu zamanlarda kısa zamanda atlatıyorum örneğin. Spor yapmanızı öneririm yapmıyorsanız eğer, bir de psikoloğa giderseniz belki yardımcı olabilir diye düşünüyorum..

Mesela inanan insanların cennet gibi bir hülyası vardır. Ve birçoğu da cenneti lüks, sınırsız yeme içme, seks, hazzın her türlüsü olarak algılar öyle anlatır. İnanan bir insan olarak böyle algılamıyorum. Ve eğer böyle bir yerse gitmekte istemiyorum. Tanrıya bir pazarlık neticesinde inanmak istemem. Sana inanıcam sende karşılığında beni cennetine al diyemem. Bu yüzden sizin sorgulamalarınızı çok kıymetli buluyorum. Tanrının sorgulayan, arayan bir insanla derdi de olmaz.

Mutluluk amaç edinildiği müddetçe insan dünyanın buna uygun bir yer olarak dizayn edilmediği gerçeğiyle her seferinde karşılaşır. Dünya'nın duygu ve durum yelpazesi geniştir. Ve hepsi de tadımlıktır. Doyum yoktur.

Mesela ben ailemi arkamda destek gormedigimde onlarla tartistigimda uzucu kirici seyler duyup durdugumda yasiyorum yogunlukla bu haz yitimini. Hic guzel birsey gormedigimde de yasiyorum. Daha guzel bir yasamim olsaydi bukadar yasamazdim saniyorum. Cunku yasamdan aldugim hazzi asagi ceken seyler var. Aileyle catisma huzur bulamama, iste catisma. Yalnizlik da tuz biber ekliyor. Ben de karistirip iciyorum

Ne güzel ifade etmişsiniz. Tanrı inancı bir yerde ihtiyaç. Kişisel. Şimdi şurada ikimiz inandığımız tanrıdan bahsetsek ortaya öyle farklı bir algı şekli çıkar ki. Herkes kendi şekline, duygusuna, ihtiyacına göre tanrı algısı ortaya çıkartıyor.

Sizede iyi geceler umarım mutlu huzurlu olursunuz... R

Felsefe okumalarının kendi içinde bir sıralaması oluyor. Şöyle ben mesela varoluşçuluğu merak ediyorum. Onedio yaklaşık 30 kitaba yakın bir temel başlangıç kitapları yayımlamış. Hepsi varoluşculukla ilgili. Ve çoğu da Roman. Dostoyevskiden tutunda milan kunderaya kadar. Bir bakın isterseniz. Keyif aldıkça merak arttıkça devamı gelir. Birde uzun yürüyüşler yapın. Ve kendi kendinize konuşun. Acayip bir zihinsel faaliyet...

Çok sevdim bu yazınızı aslnda durum bu kadar iste. Şimdi ki halimizle işte bu derdim yok ev işi bitmiyor şu insan niye şöyle o niye böyle diyoruz ama belki de annenizin yaşına geldiğimizde Allah izin verirse anneniz gibi düşüneceğiz İşte tam da böyle. Eski günleri özleyeceğiz. Bazılarını bilmiyorum ama bana çok mantıklı geldi annenizin dedikleri

Bilinçli olarak mı yapmıyorum yoksa yapacak yüreğim olmadığı için yapamıyor muyum bilmem :) Allah içimizi, hayatımızı dolu işlerle doldursun inşallah da yaşlandığımız zaman güzel yaşadım be diyebilelim. Gençlik gitti diye pişmanlık içinde artik hic duymayan kulaklarıyla sevdiği türküleri söyleyerek gün dolduran ihtiyarlardan olma ihtimali beni korkutuyor..

duanız için çok teşekkür ederim :) ben henüz adını koyamadığım enerjilere, bir şeylere inanıyorum. yazdığınızı okumak iyi hissettirdi :) aslında psikoloğa gitmeyi çok uzun süredir düşünüyorum. ama bir türlü bu adımı atamadım

Siz arada kalmissiniz. Ateist olamamissiniz ama inancli da kalamamissiniz. Dua edecek, kimseyle paylasamadiginiz dertlerinizi paylasabileceginiz yuce bi varliga ihtiyaciniz var. Benim de inancim zayif, ama dara dustugumde allahim ne olur yardim et, hata yaptigimda allahim ne olur affet demek ve hatta cikilmaz haldeyken allahim canimi al demek bile insana garip bi rahatlik veriyor.

Allah razı olsun sizden inşaallah