tabii ki önce sosyal sorunlarını halletmelisin, en önemlisi kesinlikle o, zaten diğer sorunlarda ardı sıra düzelecektir. İstanbu gibi şehirde çok zor olmasa gerek sosyal olma, ufak bi anadolu ilçesinde olsan neyse, bence artık dışarı çıkmanın zamanı gelmişte geçiyor

Bence sırf sevmediğin şehirden kurtulmak için evlenmek doğru olmaz, diğer arkadaşlarında dediği gibi bir iş bulup cevre edinmek daha iyi olur, belki uzun zamandır evde olduğun için cesaret edemiyorsundur ama şöyle düşün heran işi bırakabilirsin, kendini böyle cesaretlendir. Babanıda ikna etmeye çalış, belki akrabalarınızla konuşup babanı ikna etmeye yardımıcı olabilirler. Bol şanslar... Laale Aşikardır Zat-ı

Peki yaz siz? Babanızdan bu kadar kolay sıyrılabilecek misiniz? Açıkçası ben bu bağımlılığın sadece babanızda olduğunu düşünmüyorum. Siz de aşırı bağlısınız bana göre. Öyle olmasaydı zaten çoktan işe girerdiniz, belli bir çevre edinirdiniz. Evlilik kararı almak inanın buraya yazdığımız çizdiğimiz kadar basit değil.

güzel yorumlarınız için teşekkür ederim... evet haklısınız.. insanın yaşadığı şehir insanın mutluluğunda belki de en önemli yere sahip.. daha önce istanbulda zaten bir iş hayatım olmuştu ve berbat geçmişti.. orada da arkadaş edinme sorunları gibi sosyal sorunlar yaşadım.. o yüzden 2. kere istanbulda bir işe girmek bana cazip gelmiyor... bunun kesinlikle evde oturmaya alışmamla bir ilgisi yok... seneler içinde ben kendimi değiştiremedim.. insanlar da değişmedi o yüzden aynı hüsranı yaşayacağımdan çok eminim... ve babamı da tekrar işe girmeye ikna etmem çok zor çünkü kendi emekli maaşı dolgun olduğu için ikimizi fazlasıyla geçindiriyor.. ve beni başkasının emri altında ezilirken görmek istemiyormuş.. ankaradaya tayini çıkan ablama daha yakın olabilmek için ve yanlızlık çekmemesi için ankaradan kiralık ev tutmayı düşündük ancak depozitosu, aylık kirasının yanısıra evi de yaşanır hale getirmek için içini eşyayla doldurmak zorunda olmak bize epey masraf olacaktı bir de istanbuldaki evin aidatları ve faturaları var.. o yüzden vazgeçtik... olabilseydi ankarada kalma süremiz daha uzun olacaktı ama yaşantımız yine 2 ye bölünecekti 3 ay ankara 3 ay istanbul gibisinden.. kiralık evden vazgeçildi ama misafirhane ayarlayabilirmişiz ordan... ama iş misafirhane olunca tabi çok uzun kalamayacağız 15 gün veya taş çatlarsa 1 ay... senede kaç defa gidip gelicez o da belli değil... bu biraz da babamın keyfine bağlı ama evlat zoruna gitmek zorunda.. babam istanbuldaki evi satmam diye tutturunca yaşantımız 2 ye bölünecek şimdi birnevi... beni düşündüren bu kısa süre içinde orda nasıl iş bulacağım ve nasıl çalışacağım? yaşantımız 2 ye bölüneceğine göre ben istanbulda da Ankarada da bir işte çalışamam...2 gün orda 3 gün burda türünde çalışmayı da istemem.. diğer düşündüren şey de orada nasıl kısmetimi bulacağım? gerçi bu tip gezmelerde bir anda kısmetini bulanlar da çıkmıyor değil ama bilmiyorum.. iş o raddeye gelene kadar bazı zorluklar olacaktır tabi ki... ablama söyledim orada olacak çevresinden bana uygun bekar birisi varsa çevreye bakıcak.. ama sadece ona bel bağlamanın da doğru olmadığının farkındayım... Ankaraya git-gel yapıcaksak elim boş dönmek istemiyorum derdim bu.. çünkü orası sevdiğim bir şehir... insanları da öyle... yada bilmiyorum acaba bunu iş ve eş fırsatı olarak görmekte hata mı ediyorum ki... sadece ablamı görmek adına ufak bir gezinti gözüyle mi bakmalıyım?

yanlız değilsin diyerek beni teselli ettiğin için sağol arkadaşım :) evet çok şükür ciddi sağlık sorunları yok babamın.. ancak yaş olarak baya büyük..72 yaşında kendisi... tansiyon ve kolesterol dışında bildiğimiz başka birşeyi yok... ama işte yaşlı ve yanlız diye de daha çok vicdan yapıyorum galiba... gezmekten tozmaktan insanlarla sosyalleşmekten de zevk almıyor.. varı yoğu ben olmuş durumdayım... ne biliym belki bir evlilik beni hayatımı bir düzene rayına sokabilir evlendikten sonra belki bir işim uğraşım çevrem olur en azından eşimin çevresi olur diye düşünmüştüm ama bilmiyorum.. amaçsızca yaşamak çok zor...

Yazdıklarınız, bi şehrin insanın hayatında ne kadar büyük önemi olduğunun bi göstergesi aslında. İşe başlamanız, kursa yazılmanız yönünde tavsiyelerde bulunulmuş size ama ben açıkçası sizin İstanbul'da hayatınızla ilgili bi adım atacağınızı düşünmüyorum. Kalbiniz, aklınız tamamen Ankara'da ve burada yapacağınız her başlangıcın sizin oraya gitmeniz yönünde bi engel ya da gerileme yaşatacağınızı düşünüyorsunuz. Eğer bir kaç yıldır orada bulunsaydınız, geçer denilebilirdi ama bahsedilen süre 15 yıl... O yüzden eğer Ankara'daki kişiye güvenebiliyorsanız sizin için ufak da olsa bi iş bulmasını rica edebilirsiniz, eğer imkanınız varsa orda kalıcak bi yer bulmaya çalışın ki açıkta kalmayın. Ankara'da olan biriyle evlenmek istediğinizi de belirtmişsiniz ama yeni başlayan bir ilişkinin mesafeler rağmen yürümesi oldukça zor. Bütün şartlar sizin gitmeniz yönünde... Babanızla olan ilişkinizde ise... söz konusu anne ve baba olunca maalesef akan sular duruyor, zaman zaman yanlış ya da bencillik yaptıklarını düşünsek bile bi adım geride durabiliyoruz. Giden bizim zamanımız ve hayatımız oluyor... Konuşmak, elinizden geldiğince İstanbul'da mutlu olmadığınızı söylemek zorundasınız, eğer onun da desteğini alabilirsiniz, belki iş konusunda tanıdıkları yardımıyla size destek olur. Ayrıca sık sık onun yanına geleceğinizi de belirtin. Uzaktan akıl vermek kolay, bu yüzden kusura bakmayın bu kadar konuştuğum için :) ama insanın istemediği bi şehirde yaşamak zorunda olmasının ne kadar zor ve yorucu olduğunun bilen biriyim. Umarım her şey gönlünüzce olur :)

ayrıca istanbulda oturduğumuz mahallenin sakinleri de bizim mantalitemize uygun kişiler değiller ve yaşıdım yok... o yüzden mahallemizden de kısmet bulamıyorum.. çünkü oturduğumuz yerde kapalı insanlar yaşıyor... dolayısıyla beğenen istemeye gelen olmuyor... ancak babam evimizin deniz görüyor olması dolayısıyla evinden vazgeçemiyor.. ben de çareyi ankarada kısmetimi aramakta görüyorum... çünkü babam kendi rızasıyla ankaraya geri taşınmak ev değişmek istemiyor...

çok dil döküyorum hatta ablamı bile araya sokuyorum evi satıp ankaraya yerleşsin diye ama malesef nuh diyor peygamber demiyor... o da istanbulun denizine aşık bırakamıyor... evin de bir sürü hatırası olduğunu söylüyor annemden dolayı... ve annem istanbulda gömülü diye bırakmak istemiyor... evini de çok seviyor.. oysaki benim burada çok mutsuz olduğumu da biliyor ama beni umursamadığı belli ablamın iş icabı ankaraya tayini çıktı ama bu konu bile onu ankaraya yerleşme konusunda ikna edemedi... hatta ileri gittim... sana birşey olursa ben tek başına istanbulda napıcam baba dedim... o da dedi ki burda benim de kimsem yok ben ne yapıyorsam sen de onu yapacaksın... savaşmalısın ayakta durmak için dedi... gelir var ev var araba var.. önemli olan başkasına muhtaç olmamak maddi olarak dedi... gerisi gelir dedi... daha ne olması gerekiyor bilmiyorum... benim aklıma gelen tek şey de ankarada kısmet bulup evlilik bahanesiyle ankaraya yerleşmek... evet gerçekten büyük depresyon yaratıyor doğru söylemişler... ben 15-16 yaşında istanbula taşındım şu an 29 um ama hala içim acıyor.. kendimi hiçbiryere ait hissedemiyorum.. millet hayatını yaşıyor ben yutkunup uzaktan izliyorum... arafta gibi hissediyorum kendimi... ne yaşıyorum ne de ölüyüm... Allah düşmanıma vermesin...

yorumun için teşekkür ederim.. ama sorun da zaten istanbulda yaşıyor olmamız... eskiden yaşadığımız şehirde Ankarada daha fazla sosyal imkanım vardı... babam buraya bir memur emeklisi olarak uyum sağlayamadı... ancak çalıştığı dönem tayini çıktığı için buraya taşındık ama o arada buradan ev satın aldığı için de ankaraya geri dönmeyi düşünmedi burada çakılıp kaldık... kendi eski iş arkadaşları akrabaları falan hep Ankaradalar... anlayacağınız burada kimsemiz yok... babamın terbiyesini alarak yetişen ben de uyum sağlayamadım. buraya... istanbulun şartları ve insanları bana çok ters geliyor... herşeyden önce aşırı rahat insanlar... istanbulda sevgili sahibi olmak çok normal birşeyken ankara terbiyesiyle büyüyen babam buna şiddetle karşı çıkıyor ve dolayısıyla benim hayatım da aynı şekilde etkileniyor... ben ankarada yaşamayı tercih ediyorum... istanbuldan bir kısmet bulsam da mutlu olacağıma inanamıyorum... mutlu olmam için benimle benzer şartlarda büyümüş birisi olmalı ki beni daha iyi anlasın... senelerce istanbuldayım ama istanbulun insanına malesef bir türlü ısınamadım... zaten ankaradan istanbula ağlayarak taşınmıştım ve hala kendime gelemedim.. annemin vefatı ve babamın emekli olması da tuz biber oldu...

güneş bence sen doğru düşünmüşsün, bence de herşeyden önce insanın psikolojisi önemli. ruhsal olarak kendini iyi hissettiğinde zaten herşey yavaş yavaş kendiliğinden yoluna girmeye başlıyor. önce kendini iyi hissetmelisin ki diğer yapacağın şeylerden sıkılmayasın. hem belki ankarada iş bulsan ve babana baba bak ben orda çok iyi bi iş buldum bak benim geleceğim için oraya gitmeliyiz gibisinden razı etme şansın olur hı? ayrıca dışarı çıkıp sosyaleşme konusunda seni çok iyi anlayabiliyorum bazen olmuyor yapılamıyor işte. imkanlar çevre... zaten insanın yaşadığı yerde arkadaş çevresi yoksa sosyalleşmekte çok çok zor oluyor aynı sıkıntı bend de var. onun için bence sen önce kendini iyi hissetmelisin. belki bir psikolog yardımı alabilirsin...

bence bi iş bulman en iyi kendini de meşgul edersin arkadaş çevrende olur parada kazanırsın belki çalştıgın yerde kısmet de bulursun.. çalışmaya başladığın zaman kilo da verebilirsin.. ayrıca ev de otur otur insanın psikolojisi zaten bozulur.. bence ilk adım olarak kendine bi iş bulmak olacak

canım seni anlıyorum ama bu anlattıklarında tamamen sosyal sıkıntıların bi yansıması, bence içinde bişey sana bahane üretiyo ben kıssadan hisseleri hiç sevmem hatta nefret ederim, ama bi tane sevdiğim bi hikaye var hatırladığım kadarıyla yazmak istiyorum bi aile yaşadığı köyde hiç mutlu değilmiş, köyün insanlarından şikayetçilermiş, pılını pırtısını toplayıp, arabalarına yüklemişler ve kendilerine başka bi köy aramaya başlamışlar, bi köy bulup önce bi muhtarına danışalım demişler köyün muhtarına sormuşlar buranın insanları nasıldır muhtar sizin geldiğiniz yerde insanlar nasıldı ki demiş adam başlamış anlatmaya, şöyle kötüydüler böyle yalancı, şöyle çıkarcı vs.. vs.. tekrar sormuş muhtara sizin köyde insanlar nasıl muhtarda demişki o zaman benim köyümde de insanlar böyle!!! güzellik bakan gözde, biraz pozitif bakmaya çalış bence ankaraya gitsende içindeki o şey sana bahane üretip durcak, bunun yaşadığın yerle ilgisi yok, heleki büyük şehirlerden bahsediyorsak

canımcım empati yaparak fikrimi söyliyim; ben olsaydım eğer, öncelikle babamla konuşmayı denerdim.. "babacım bak artık 30uma geldim sayılır.. ben evlensem gitsem sen yapayalnız kalıcaksın buda benim içime sinmez sana iyi bir eş olucak birini bulsak evlensen hem sana yoldaş olur hemde ben içim rahat çalışırım"derdim. böylelikle kendini değil babanı düşünüyorsun ona kıyamıyormussun gibi bir izlenim verirsen oda olaylara yumuşak bakıcaktır. olaki ters tepki verdi. ki böyle bi konuşmadan sonra ters tepki verirse artık seninde yapabilicen bişiy kalmaz.. yinede babanı kırma derim.. sana bakmış babalık etmiş annen yokken .. ama ters tepki verirsede"babacım ben iş aramaya başlıyorum artık kendi kararlarımı verebilicek yaşa çooktaaan geldim" dersin.. sakın evlilik konusunu açma.. bi süre iş ara.. memleketinizdeki yakınınıza ziyarete gidip gelirken oldu ki birini buldun tam sana uygun işte o zaman açarsın o konuyu.. ama ortada fol yok yumurta yok hesabı hiç aranızdaki ilişkiyi bulandırma.. böyle canım ben olsam böyle davranırdım.. allah kolaylık versin..

Güneşcim seni başka bir topicteki yazılarından tanıyorum... Yorumlarını özellikle takip ettiğim ve çok mantıklı bulduğum bir insansın öncelikle bunu belirteyim. Bence sorun sadece İstanbul'da yaşıyor olman değil. Ankara'da nasıl bir çevren, nasıl bir hayatın vardı bilmiyorum tabi ama İstanbul'a geleli de 15 sene olmuş. 16 yaşında geldiğini yazmışsın, yani neredeyse Ankara'da yaşadığın süre kadar İstanbul'da da yaşamışsın. Bir şehre alışmak için yeterli bir süre sayılabilir aslında ama işte hayat bazen öyle bir yerde düğümleniyor ki çözmek için insanın elinden hiçbirşey gelmiyor malesef. Sence Ankara'ya dönmek sana istediğin gibi bir hayat sağlayacak mı yoksa farklı bir şehirde aynı duygularla mı yaşıyor olacaksın? İstanbul'a geldiğinde anneciğini kaybetmek gibi oldukça zor bir durum yaşamışsın. Bu durum seni yaşadığın evden ve şehirden soğutmuş olabilir mi? Çünkü memnuniyetsizliğin kendinden kaynaklanıyor gibi geldi bana sanki biraz. Bence yapman gereken ilk şey seni gerçekten mutsuz eden şeyin ne olduğunu bulmak. Ama bunu yaparken kendine karşı dürüst olman gerek. Aksi halde şehir değiştirmek de sonuç vermeyebilir. Ankaraya yapacağın ziyareti de kafanı dinlemek ve duygularını gözden geçirmek için bir fırsat olarak görebilirsin bence.

haklısın canım.. ortada neden yokken evlenip başka bir şehire yerleşmek istiyorum dersem ondan kaçtığım hissine kapılabilir.. bugün az daha o konuyu konuşacaktım anlık cesaret gelmişti sonra vazgeçmiştim.. iyiki de etmişim.. yazdıklarını okuyunca böyle düşündüm şimdi :) hem konuşma sonucunda ankaraya gitmemi bile engelleyebilirdi orada aranacağımı düşünerek... en azından bir kısmet çıksın da konu öyle gündeme gelsin dimi :) babamın evlenmesine gelince... kesinlikle istemiyor canım çünkü annemle kötü evlilik geçirdiler...2. kez aynı hatayı yapmam diyor... ve zaten bu yaştan sonra ona gelenin sadece emekli maaşına konmak için geleceğini düşünüyor kendisi...

Arkadaşlar, sizce Ankaraya yapacağım kısa ziyaretleri iş veya eş için fırsat olarak mı görmeliyim? yoksa sadece ablamı ziyaret etmek adına kısa bir gezinti olarak mı bakmalıyım? sizce ankarayı unutmalı mıyım? orada sürekli olarak uzun süre kalamayacağız... mesela senede 3-4 defa gitmiş olsak her gidişte ortalama en fazla 15 er gün kalabileceğiz...

babanı İstanbul daki evi satıp Ankara ya dönmeye ikna edemez misin acaba İstanbul daki evden gelecek parayla Ankara da rahatlıkla ev alınır çünkü geçenlerde doktorumda vardı emekli olup başka bir şehre yerleşmek depresyon yaratabiliyormuş arkadaşlardan, alışık olunan çevreden ve işten uzaklaşmak nedeniyle en büyük hatalardandır demişti doktor Ankara ya dönseniz hem baban arkadaşlarına kavuşur hem de sen rahatlıkla iş bulursun, diğer sorunların da fazla kilon dahill çözülür evde olmak da kilo aldırır zaten ya da baktın ikna olmuyor KPSS var 2012 de Ankara ya atanacak puanı almak için çalış sen oraya atanınca baban zaten Ankara ya dönmek zorunda kalır ki eminim ona çok yi gelecektir yaşlı insanlar gerçekten komşuyla arkadaşla yaşıyor benim babaannem de yıllarca kızına yakın yere bile taşınmdaı sırf komşularım var sıkılırım başka yerde diye

Babanızla birbirinize bu kadar bağımlıyken evlenmek kolay olacak mı? Yerinizde olsam önce bu sorunu çözerdim. Dışarı çıkın. İş bulmak kolay değil iş bulun diyemem ama spora gidin, Halk Eğitim'in kurslarına katılın. Hatta anketörlük bile yapabilirsiniz. Hem tüm gün dışarıda olursunuz hem 3,5 kuruş kazanırsınız hem de babanız bir gün sizin olamayacağınızı anlar.

babanız için çeşitli fedakarlıklar yapmanız çok güzel ama siz resmen kendi hayatınızı unutmuşsunuz neyseki bunun farkına varmışsınız ve bir çözüm arıyorsunuz.. bence kendinizi bir eş bulmak adına şartlandırmayın önce psikolojik olarak kendinizi geliştirmeye hazırlayın sonrasında sosyalleşmek için bir spor kursuna gidebilirsiniz hem böylelikle kilo probleminide çözersiniz zamanla ve belli bir çevreniz olur.. veya bir işte çalışmaya başlayın sizin için güzel bir adım olacaktır yine çevreniz genişler, sosyalleşirsiniz zamanla özgüveniniz yerine gelir.. belki tüm bunları yaşarken eş adayınızla karşılaşır ve mutlu bir evlilik yaparsınız ama direk kendinizi ankaradan eş bulcam diye şartlandırırsanız önünüze çıkan alternatifleri de görmezden gelirsiniz..

Haklısın canım, İstanbul'da yaşayan çok çeşitli insan karakteri var. O anlamda rahatsız olmakta çok haklısın. Bir de evinizin bulunduğu muhit çok önemli. Babanın tedirgin olmaması ve senin rahatça dışarıya çıkabilmen açısından. Eğer Ankara'ya dönemez ve hayatınıza burada devam etmeye karar verirseniz belki buradaki evinizi kiraya verip daha rahat hissedebileceğiniz bir muhitte kiraya çıkabilirsiniz. Burada çalışmaya başlarsan sen de kiraya yardımcı olursun. İstanbul o kadar büyük ki artık, sizin de sevebileceğiniz ve rahat edebileceğiniz bir muhit mutlaka bulunur. Evde olmak insanı depresyona sokuyor gerçekten. İster istemez herşeyi sorgular hale geliyorsun. Çalışmaya başlayınca çok daha ferahlamış hissedeceğini düşünüyorum ben. Daha önceki iş hayatında kötü deneyimler yaşamış olman bundan sonrakilerin de öyle olacağı anlamına gelmez. Ben daha önce çalıştığım bir yerde yaşadıklarımı anlatsam oturur ağlarsın =)) İş hayatı duygusal olmayı kaldırmıyor. Eş konusunda Ankara'nın erkekleri ile İstanbul'un erkekleri arasında anlamlı bir fark olacağı konusunda şüpheliyim açıkçası. Senin de söylediğin gibi İstanbul'da çeşit çeşit insan var ve yerleşmiş bir kültür yok. Yani bu İstanbul'un geleneği göreneğidir gibi birşey söz konusu değil. Dolayısıyla yerleşik bir insan profili de yok. O yüzden eş konusunda kendini Ankara ile kısıtlama derim. İleride çalışmaya başladığında mutlaka karşına birileri çıkacaktır. Önemli olan istediğin gibi biri olması =))

Arkadaşlar dilimin döndüğü kadar olanı biteni anlatmaya çalışayım... bunları yazarken bile konuya nerden başlayacağımı bilmiyorum... umarım yazdıklarımı anlarsınız... ben 29 yaşında genç bir bayanım... açıköğretim kamu yönetimi bölümü son sınıf öğrencisiyim... şu an herhangi bir işte çalışmıyorum...8 sene önce annem vefat etti... ve annemin vefatından 6 ay sonra da babam işinden emekli oldu... annem vefat etmeden önce birkaç senelik bir iş hayatım olmuştu ama berbat geçmişti... annemin vefatı ve babamın emekliliği sonucu ben işi bırakmak zorunda kaldım ve hem babama gözkulak olmak onu teselli etmek ona arkadaş olmak, hem de evin işlerini yürütmeye devam etmek adına ev kızı haline geldim... şu an babamla birlikte yaşıyorum... ancak babam da herhangi bir başka işle uğraşmadığı ve bu şehirde hiç tanıdık çevresi olmadığı için hiç dışarı çıkmıyor anlayacağınız sürekli burun burunayız... bu şehirde ne o ne de ben çevre edinemedik... çünkü daha önce ömrümüzün yarısı başka bir şehirde geçmişti ve oranın yaşantısına uygun kişileriz seneler geçmesine rağmen adapte olamadık... neyse durum böyleyken aileden bir yakınımın iş icabı dolayısıyla eskiden yaşamış olduğumuz ve sevdiğim şehire tayini çıktı ve ben bu durumu fırsat olarak görmeye başladım... çünkü yakınımızı görmek için sık sık o şehire gidip ziyaretlerde bulunacağız... belki o arada beni gören beğenen birileri olur da yani hayırlısıyla o sevdiğim şehirden hayırlı bir kısmet bulup evlenip oraya yerleşmeyi düşünüyorum... bu yaşıma kadar beni 1 tane bile isteyen çıkmadı.. ben oysa aile terbiyesi çok iyi olan ve babam için bile hayatımı feda edebilecek kadar duyarlı bir insanımdır... onu evde bırakıp dışarılarda çıkıp gezmiyorum... o onaylamıyor diye arkadaş sevgili edinmiyorum... ama bu böyle gitmez... böylece hem istediğim şehirde yaşamış olurum hem de kendi hayatımı kurarım... babam istanbulda kalmakta ısrarlı olduğu için ve şehir değiştirmeye sıcak bakmadığı ve oturduğu evi çok sevdiği değiştirmek istemediği için... başka çare düşünemiyorum.. çünkü ben istanbulda yaşamak istemiyorum ve de artık bu şekilde yaşamaya devam etmek istemiyorum... çünkü çevrem yok sosyal imkan yok.. çıkıp gezemiyorum...30 a geldim ama 40 ında 50 sinde aynı şeyi yapıyor olmak istemiyorum... size sorum şu ki... ben kısmet bulup evlenmeden önce kendimde düzeltmek istediğim sorunlar var... sağlık sorunları, güzellik sorunları, psikolojik sorunlar ve sosyal çekingenlik gibi çeşitli dertlerim var... ideal eşimi bulmadan önce kendime çeki düzen vermek istiyorum ancak değişmeye hangi alandan başlasam bilmiyorum? önce hangi konuya eğileyim sonra hangisine geçeyim... mesela fazla kilolarım var ben bunu dert etmezken babam benden fazla dert ediyor... ben de tam aksi psikolojiyi düzeltmenin daha önemli olduğunu düşünüyorum.. kısacası ben başka bir şehirden kısmetimi arıyorum ama onun karşısına olmak istediğim şekilde güvenle çıkmak istiyorum... beni beğenerek almasını isterim...

yazdıklarını okudum kanım çok ısındı sana:) psikolojinde bişi yoktur senin ya bak ne güzel mantıklı güzel şeyler yazmışsın yine de doktora falan gitceksen git sonucta ille hasta olunca gidilmez sen bi kursla falan başlasan olaya daha iyi olmaz mı mesela aöf mezunu olacaksın.. kpss kursuna yazılabilirsin? hem arkadaş edinirsin ordan hemde geleceğin için bişiler yaparsın ah sen bizim burda olcaktın bizim akrabalar ne kısmetler bulurdu sana:))))))

birak babani dusunmeyi artik tmm sana babana bakma demiyoruz ama herkesin bi hayati var hayatini ona endeksleyemezsin ne demek sevgilime karsi cikio ne demek o yalniz kalicak die disari cikamiyorum senin bi hayatin var bunu unutma ve bu kim olursa olsun kimse senden degerli degil senin ilk yapacagin sey ne olursa olsun ACiL bir ise girmek!! zaten ise girdikten sora cevrende olur sosyal hayatinda olur sevgilinde merak etme Y

güzel sözlerin için çok teşekkür ederim canım :) çocukluğum Ankarada geçtiği için artık iyice oranın insanına yapısına alışmıştım.. tam kendime çevre yaptım tam yerime ısındım kendimi buldum derken hop istanbula taşındık... istanbula geldiğimden beri yüzüm gülmedi... zaten taşınırken ağlayarak geldim istanbula... ondan sonrasında ise lise hayatım berbattı.. lise bitti işe girdim iş hayatı berbattı... derken annem vefat etti ve sonrasında babam yaş haddinden emekli olup eve çekildi ve herşey benim üzerime yıkıldı... tabi ki annemin istanbulda vefat etmesinin de etkileri vardır.. şimdi o hayatta olsaydı babam benim yaşamımı bu kadar engellemeyecekti çünkü evin işlerini yürüten ve babama arkadaşlık eden birisi olacaktı evde... ve belki babam da özel hayatıma karışmayacaktı... karışsa bile annem araya girecekti... ama şimdi arada kimse olmayınca her yaptığım göze daha çok batıyor... ben malesef şimdi hem evin kadını gibiyim hem de evladı gibiyim ve bu arada kendi kişisel dertlerimle de uğraşıyorum... ve hayatı bu denli çokyönlü yaşamak beni çok yoruyor... annemim evde yaptığı görevler de benim üzerime kaldı.. üstüne üstlük deşarj olabileceğim arkadaş çevresi veya eğlence gibi imkanlarım da yok... hani hiç değilse nasip bulup evlensem evimin kadını olsam hiç değilse ne olduğumu ne yaptığımı bilirim.. birtane sıfatım olur..."ben buyum" derim... bazen bizi dışarıda görenler beni babamın hanımı sanıyorlar ve ters ters bakanlar oluyor.. yaşlı adam genç kadın almış diye... bu durumlardan da utanıyorum artık... ankara memur şehri olması dolayısıyla belli bir nizam intizam vardı orada... yani taşkınlık yapan kişiler çok azınlıktaydı.. yani ankaranın insanlarının belli bir profili vardı.. yani tahmin edilebilir insanlar vardı... istanbul ise malum ipini koparan iş imkanı var diye buraya geliyor 50 çeşit insan var... hatta yabancılar bile var... şehir çok büyük... yaşam şartları zor...trafik konusuna değinmiyorum bile... insanlar pek hoşgörülü değiller ve çok tahammülsüz sabırsız tavırlar içindeler... yani böyle kendi halinde yaşayan etliye sütlüye bulaşmayan insanlara burada yer yok... istanbulda insan yaşamak için savaşıyor ve güçlü olan ayakta kalıyor... ve bu atmosfer beni çok olumsuz etkiliyor.. açıkcası kendimi istanbulda güvende hissetmiyorum... Ankarada tek başına çıkıp gezebilirdim ama burada yapamıyorum... zaten benden fazla babam karşı çıkıyor buna.. burası istanbul it köpek dışarıda.. gideceğin yere ben götüreyim diyor.. ben de vazgeçip evde oturmayı tercih ediyorum dışarıda babamla görülmektense... ankarada yaşam istanbula göre daha monoton olabilir belki... ve akşam belli bir saatten sonra herkes evine çekilip oturur ancak orada da huzur vardı... şu an evde mutlu olmadığım gibi dışarıda da mutlu olamıyorum.. çünkü çevredeki insanlar bana ve babama hiç benzemiyorlar.. profilleri tamamen farklı... ben istanbuldan arkadaş veya eş bulacak olsam aile yapıları görenekler vesaireler uymadığı için yine kabul etmeyecektir.. babam da kendi motifinden farklı olan insanlara karşı oldukça katıdır zaten o yüzden kendisi de istanbulda çevre edinemedi.. ama istanbulun güzelliğini gördükten sonra da Ankaraya dönmeye hiç niyeti yok... ama sonuç olarak haklısın canım acele davranıp yanlış karar vermek de var... belki şimdi ankaraya gittiğimde 15 sene önceki ankarayı ve o profildeki insanları da göremeyebilirim... hele bi gidip bakayım öyle düşüneyim ne yapacağımı senin dediğin gibi :)

Yazını okuyunca aa dedim benden başka aynı hayata mahkum olanlarda varmış.. Benim durumum seninkinden hem daha iyi hem daha kotu.. Anladığım kadarıyla babanın ciddi sağlık sorunları yok. yani yalnız başına hayatını sürdürebilir suan sana yaptıgı bencillikten başka bişey değil.. Babanı karşına al, kırmadan doğru cümlelerle böyle yaşamanın seni mutlu etmediğini hayatında değişiklikler yapmak istediğini anlat.. Ve hemen iş bulmaya bak, çunku kendini değiştirebilmen, geliştirebilmen için gerekli olan en önemli ihtiyaçlardan biride para.. Sonra bir spor salonuna yazıl, hafta sonları spor yap, belediyenin ücretsiz kurslarına katıl Zaten geriside kendiliğinden gelecektir.. Evlenme olayını en sona bırak, daha kendin ne yapmak istediğini hayatın tadını çıkaramadan evlendıgınde suankınden daha buyuk sorunlar yasayacaksın evlılık tek kısılık hayattan bın kat daha zor..

hepinizin önerilerini salim kafayla tek tek okuyup hatta not alarak değerlendireceğim teşekkür ederim hepinize :) tek tek alıntı ederek yazamıyorum epey mesaj atılmış çünkü... ama şu mesaja cevap vermeden edemeyeceğim... malesef demiyor canım.. hatta bu durum hoşuna bile gidiyor işine geliyor çünkü... ona kalsa ben 50 yaşına da gelsem demez yani... iş konusunda da işten kaçtığım yok aslında ama çalıştığım dönem kendi evde tek başına sıkılıyor ve ben eve dönünce benden çok ilgi bekliyordu ben de yorgun olduğum için onu memnun edemiyordum surat asıyordu bu yüzden bıraktım.. bir de kafasında dışarıda geziyomuşum gibi kuruyordu... tekrar işe girmemi ise istemiyor... kendisi de evlenmiyor... şaştım kaldım...

evlilik düşünmemdeki sebeplerden birisi de, evlilik ve evliliğin getireceği şehir değişikliği kararının bir işe girme kararından daha radikal olacağı düşüncesiydi... çünkü işe girmenin dönüşü kolayca yapılabilir... sonra aynı evle aynı babayla aynı şehirde yine başbaşa kalınabilir... istenince iş bırakılabilir veya sizin isteğiniz dışında işten çıkarılabilirsiniz... ama evlilik kararından dönmek daha zor... ben de şu anki monoton hayatımı anca böyle bir radikal değişikliğin yokedeceğini ve kısır döngünün anca böyle kırılabileceğini düşünmüştüm... hem belki ondan ayrı bir şehirde olursam işin ciddiyetini daha iyi anlar ve kendi hayatında da birşeyler yapmaya niyetlenir diye düşündüm. akşam eve döndüğümde ev aynı ev.. babam ise aynı babam olacak.. fazla birşey değişmeyecek gibi geliyor...