Canım merhabalar, yazdıklarını okuyunca çok üzüldüm. Bende aynı şekildeydim yıllardır. Sana nacizane önerilerde bulunmak isterim. Hatta istersen skype veya facebook üzerinden görüşüp uzun uzun yardımcı olabilirim. 26 yaşındayım, İzmir'de yaşıyorum. 4 yıllık turizm bitirdim şehir dışında, arkasından hemen Avrupa Gönüllü Hizmeti yaptım Lüksemburg'ta 10 ay. AGH yapmak için dil bilmen şart değil, hazır son sınıftaymışsın. Bence başvurup şansını denemelisin. Erkek arkadaşının yaşadığı ülkede sana güzel bi proje bulabiliriz. İngilizcem çok iyidir, sana yardımcı olurum yazışmalarda. Gidip 1 seneye kadar kalabilirsin projeyle, dil kursunu da sana ücretsiz veriyorlar zaten. Gitmeden 10 cümle kurabilecek seviyeye gel, söyleneni anla yeterli. Ne dersin buna? Olmayacak hayaller değil bunlar inan bana, yeter ki sen iste!

Merhaba kızlar, üniversite son sınıfta ailemden uzakta okuyorum. Ailemle anlaşamıyorum babam şeker hastası olduğu için aniden sinirleniyor ve son sinirlendiğinde ağır hakaretler ederek evden kovdu, annem ise ayrı psikolojik sorunları ve takıntıları olan bir insan. Ben ise onlarla beraber yaşarsam akıl sağlığımı kaybedeceğimden korktuğum için ayrı bir şehre attım kendimi şimdi ise üniversite son sınıftayım. Mezun olduğumda babam maddi olarak kendi ayaklarım üstünde durmamı istiyor bu yüzden beni iş bulup hemen çalışmam konusunda sıkıştırıyor. Çevremde hiç arkadaşım kalmadı çünkü olumsuzluğumu onlara yansıtıyorum beni huysuz ve negatif biri olarak görüyorlar ben de artık çevremdeki insanlara rahatsızlık vermek istemediğim için onlardan uzaklaştım.2 yıllık sevgilim ise bu yılın sonunda ailesiyle yurt dışına taşınacak ve Türkiye'de yalnız kalacağım. Maddi bakımdan elim kolum bağlı, işsizlik sorunu var malum, çevremde de kimse kalmayınca 1 yıldır durmadan ağlama krizlerine giren, eski haptığı hiçbirşeyden zevk almayan, en iyi arkadaşlarıyla bile konuşmayan, içine kapanık birine dönüştüm. Tabiki benden çok daha kötü durumda olan insanlar vardır yine halime şükretmem lazım ama şu anki durumum psikolojik bir rahatsızlık biliyorum. Devlet hastanesinde doktora gittiğimde daha önce antidepresan yazıp göndermişti üniversite sınavına hazırlandığım dönemde o yüzden tekrar doktora gitmek istemedim ilaç kullanmak istemediğim için. Bu arada asıl korktuğum şey bunun panik atak olma olasılığı, odamdan dışarı çıkmak istemiyorum, insanların yüzlerine bakamıyorum konuşurken başımı başka yöne çeviriyorum, sanki herkesin arkamdan konuştuğunu düşünüyorum, hem yalnız kalmak istiyorum hem de yalnız olduğum zaman ağlama krizlerine girdiğim için erkek arkadaşımı yanımda istiyorum o da bu durumu farketti hiç arkadaşın yok herkesi kendinden uzaklaştırdın korkuyorum senin için diyor. Gerçekten sevgilimin arkadaşlığına bağımlı oldum, 2 gün görmesem daralıyorum bunalıma giriyorum ve o yurt dışına gidince ne yapacağım bilemiyorum. Arkadaşlar bana önerebileceğiniz İstanbul da devlet hastahanesinde iyi bir doktor var mı?Yada daha önce böyle birşey yaşayan oldu mu fikirlerinizi paylaşırsanız sevinirim gerçekten bu durumu yaşayan tek benmişim gibi hissediyorum.. unefemme

bende yeni bir başlangıç yapmak istiyorum. yurt dışına sevgilimin yanına da gitmek istiyorum ama hem orada kalacak bir dayanağım hem yabancı dilim yok. iyice boşluğa düştüm anlayacağınız. panik atak olabilir dememin sebebi de kimi zaman kalbim sıkışıyor eskiden böyle birşey olmuyordu. üzüldüğüm günlerde bazen birkaç saniyeliğine kalbime bir ağrı saplanıyor ve sanki kalbim duruyor ölecekmişim gibi hissediyorum. bu durum hep biriyle tartıştığım veya sinir krizi geçirdiğim zamana denk geliyor. yarın bu durum için doktora gideceğim ancak devlet hastanesinde psikiyatri bölümü sadece ilaç verir ve hastalığı saptar diye düşünüyorum benim daha çok terapiye ihtiyacım var. bu şekilde tedavisinden memnun olduğunuz bir doktor var ise önermenizi rica ediyorum kızlar.

üniversite yılları, 20li, 30lu yaşlar neşeli, dolu dolu, güzel geçmesi gereken zamanlar. Bunun için kendini telkin et, herşey güzel olacak... Sonra herhangi bir doktora gidip durumunu anlatmanı tavsiye ederim. En kötü doktor bile, bizlerden daha yardımcı olacaktır - belki ilaç verecek ama ilacı doğru şekilde kullanıp bu işi düzeltmeyi hedeflemelisin. Kendine güzel bir özgeçmiş hazırla - okulda hocalarından referans olmalarını rica et. Okulun ikinci dönemi itibariyle ücretsiz staj başvuruları yapıp, seni stajer olarak kabul eden firmaya -okul bitene kadar ücretsiz çalışabileceğini ama okul bitince seni işe alma garantisi isteyebilirsin. Sevgiler..

Merhaba geçmiş olsun yaşadığın panik ataktan çok depresyona benziyor ama tabi doktorun bu duruma karar vermesi gerekir.. Ama ilaç kullanmak istemiyorum diyorsun ilaç kullanmayacaksan doktora gitmenin bir önemi var mı bilmiyorum... İlaçlar eskisi gibi değil seni uyutmaz sadece tedavi eder.. Rahatsızlığın devam ederse bu konuda direnmemeni öneririm yoksa daha zor olur tedavin..