Gezi sırasında, kafasına gaz fişeği yiyen Lobna Allami, komadan ve üç beyin ameliyatından sonra yeniden karşımızda Telefonda Fatin Allami Lobna, sana röportaj vermek istiyor! Şok geçiriyorum Lobna? Konuşmak istiyor!!! Nasıl yani? diyorum, Lobna iyileşti mi? Konuşabiliyor mu? Röportaj verecek duruma geldi mi? Sağ tarafındaki felç ne oldu? Ya üçüncü beyin ameliyatı? Hepsini anlatacak sana diyor, Üç ay önce ağzından kelime bile çıkmıyordu. Şimdi, küçük küçük konuşabiliyor. Çünkü konuşma terapisine gidiyor. Evet, hala büyük zorluklar yaşıyor. Yanında erkek arkadaşı Barış olacak, Lobna nın tıkandığı yerde, o devreye girecek. Seni aramamı Lobna istedi Tamam diyorum, İstediği yere gelirim ÖLÜMÜN KIYISINDAN DÖNDÜ Lobna Allami 31 Mayıs ta kafasına gaz fişeği isabet etti Orada, Taksim de, meydanda, en masum haliyle otururken hayatı kaydı Hepimizin başına gelebilirdi, Lobna nın geldi. Ve hiçbirimizin zihninden o fotoğraf silinmedi Onun sedyede hastaneye götürülürkenki hali Kafa bir yana düşmüş, gözler kaymış, gencecik bir kadın Hayatta kalacak mı, kalmayacak mı o bile soru işareti Taksim İlk Yardım da hemen ameliyata alındı. 25 gün komada kaldı. Sonra aylarca yoğun bakım. Ardından bir beyin ameliyatı daha Sonra bir daha Ölümün kıyısından döndü. Tek suçu da, o parkın, park olarak kalmasını istemekti! Ben öyküsünü, o ölüm kalım savaşı verirken, kız kardeşi Fatin Allami den aktarmıştım sizlere. Taksim İlk Yardım ın karşısında bir kafede konuşmuştuk NEYDİ O KELİME? NEYDİ O KELİME? Yine Taksim İlk Yardım ın yakınlarında bir pastanedeyiz. Ve Lobna karşımda 25 gün komada kalan, kafasının yarısı yok olan, üç kere üst üste beyin ameliyatı geçiren Lobna Gözleri, insanın içine işliyor. Tanıştığım en zeki bakışlı insanlardan biri. Ben tedirginim, konuşabilecek mi, sorularıma yanıt verebilecek mi? Endişe etmeme gerek yokmuş Konuşuyor, hem de çok şeker konuşuyor, biraz yavaş, düşünerek, bazı kelimeleri bulamayarak Sanki bir yabancının yeni Türkçe öğrenmiş hali gibi Ama kendini iyi ifade ediyor. Bazen, Neydi o kelime, neydi, neydi? diyor. Ya buluyor ya biz söylüyoruz. Önce, Aman Allahım, sen bir mucizesin! diyorum, nasıl mutlu oluyorum anlatamam, ölmemiş, zekasında da bir sorun yok, canavar gibi, sadece konuşma zorluğu yaşıyor. Ama bir süre sonra, durumun benim dışarıdan gördüğüm gibi olmadığını anlıyorum. Evet, Allah a şükür hayatta Ama artık okuyamıyor, yazamıyor, bilgisayar kullanamıyor ve en önemlisi beyninin içinde kalan bilgileri dışa vuramıyor, kendini eskisi kadar iyi ifade edemiyor Hepsi alınmış ondan! Onları geri kazanması gerekiyor! Yani 35 yaşındaki kadın, 5 yaşına dönmüş! Ama zeka olarak değil, bazı yetenekleri gitmiş Başa dönmüş Bu da müthiş bir sıkışma yaratıyor içinde. Röportajın ortasında, neyin ne olduğu dank etti bana. Ve çok fena oldum. Fakat inanılmaz güçlü, onun elinden hiçbir şey kurtulmaz, ne yapıp edip eski Lobna olacaktır. Ama bu yıllar alabilir DESTEĞİ FAZLASIYLA HAK EDİYOR Lobna ve Barış çok zor şeyler yaşıyorlar. Bizim anlayamayacağımız kadar zor. Hissedemeyeceğimiz kadar, çünkü onların yerinde değiliz. Ve lanet olası bir şey var hayatta: Para. Bütün bu konuşma terapileri, fizik tedavileri para... Bizim, onlara yardımcı olmamız gerekiyor. Buraya kadar kendi başlarına gelebildiler ama son iki aydır arkadaşları sayesinde ayakta durabiliyorlar. Peki sonra ne olacak? Barış, İndiegogo diye uluslararası bir siteye Lobna nın videosunu koydu ve bir kampanya başlattı. İki senelik tedavi masrafı için 70 bin dolara ihtiyaçları var. Şu ana kadar 39 bin dolarını bulmuşlar. Oraya giriyorsunuz Sing Lobna, Sing.. | Indiegogo videoyu seyrediyorsunuz ve eğer kalbiniz de Tamam diyorsa, içinizden geldiği miktarda onlara destek oluyorsunuz. Bugüne kadar bir kişi 10 bin dolar vermiş, bir kişi 3 bin dolar, 3-4 kişi 500 dolar, çoğunluk 100 dolar ve aşağısı Elbette bütçesi uygun olmayanlar için bir şey diyemem ama Ama ya olanlar? Lobna, bu desteği fazlasıyla hak ediyor! Başına gelenler, o kadar üzücü, o kadar fena ki Bu röportajı okuyun ve sonra o siteye girin, videoyu izleyin Ya da bana ulaşın Lobna nın biraz olsun hayatını kolaylaştıralım Mücadelesinde ona yardımcı olalım! Kendini nasıl hissediyorsun? Yeniden doğmuş gibi mi? LOBNA: Bilmiyorum. Aslında iyi miyim, kötü müyüm onu bile bilmiyorum. Hayatta olduğum için mutluyum ama çok ağlıyorum. Hep ağlıyorum. Çünkü bir sürü şeyim, yeteneğim, bilgim Artık yok! Çöpe gitti. Okuyamıyorum Yazamıyorum En kötüsü de istediğim gibi konuşamıyorum! Küçük insan gibi konuşabiliyorum Böyle, yavaş yavaş Kelimeleri düşünerek, bulmaya çalışarak Kelimeler, aklımda ama ağzımdan çıkamıyor! Bazen de yanlış kelimeler çıkıyor... Domates demek istiyorum, çilek diyorum İLETİM AFAZİSİ Bunun sebebi ne? LOBNA: Kapsül, kafamdaki konuşma merkezine isabet etmiş Barış sen anlatır mısın? BARIŞ: Beynimizde, konuşmayla ilgili iki yer varmış. Biri, kafamızın ön tarafındaki konuşma ve üretme merkezi . Diğeri, arka taraftaki bellek Bellekte, tüm kelimeler, cümleler, resimler, yani demek istediğimiz şeyler saklıymış. Oradan, ön tarafa yollanıyor. Bu iki merkezin arasında da bağlantıyı kuran bir köprü varmış. İşte Lobna da, gaz fişeği, o köprüye isabet etmiş. Wernicke merkezi, artık Brocca bölgesine iletim yapamıyor. Bu başına gelen şeyin tıbbi adı, iletim afazisi. . İNANILMAZ SAVAŞÇI Peki o merkezlerde hasar mı var? BARIŞ: Hayır, sadece bağlantılarda var. Yani Lobna, söyleneni anlıyor, söylemek istediği cümleyi kafasında kuruyor ama bir şekilde onu konuşma ve üretim merkezine iletemiyor. Kopukluk olduğu için de ağzından bazen yanlış kelime çıkıyor. Uzun süre kendini frenleyip hiçbir şey söylemedi, sustu. Fakat inanılmaz savaşçı. Konuşma terapisine devam etti. O bağlantıları bir şekilde çalışarak, yeniden iletişim kurmaya uğraşıyor. Şimdi, adlandırma, tekrarlama ve cümle kurmayı yeniden öğreniyor. İşlevsel nöronlar, gaz fişeğinin tahribatı sonucunda ölmüşler. Ama o, konuşma terapisiyle, diğer nöronları bir şekilde kodlamaya çabalıyor. Ölenlerin görevini onlar üstlensin diye. Bu da uzun bir süreç. Konuşma terapisi yıllarca sürecek. Yine de, birkaç ay içinde bu hale gelmesi, kendini ifade edebilmesi çok çok iyi bir şey. LOBNA: Ama her zaman olmuyor Elma, armut, patlıcan hangisi? Bazen karışıyor. Ama sen beni anlıyorsun? Elbette anlıyorum! Bence mükemmelsin! Bir gün seninle röportaj yapabileceğim aklıma bile gelmezdi BARIŞ: Bu hali bizi de sevindiriyor. Ama şöyle de bir gerçek var: Lobna, o eski halini özlüyor. Her konuda fikri olan, konuşkan Lobna yı... İçinde yaşayan kadın aynı kadın mı? İçerik aynı mı onu anlamaya çalışıyorum LOBNA: Evet, kafa aynı! Aptal olmadım Kafa çalışıyor. Ama Değiştim Her gün değişiyorum Artık burasını istemiyorum Burasını derken? LOBNA: Türkiye yi istemiyorum Ben 35 yaşındayım, 5 yaşıma döndüm! Sadece o park yıkılmasın diye, o gün oraya gittiğim için. Ben kötü bir şey yapmadım ama bak halime Şimdi her şeyi yeniden öğrenmem gerekiyor. Yapacağım. Ama artık her şeyi, küçük yapabiliyorum Küçük kadın oldum. Küçük hedeflerim var. Bugün bunları yapacağım diyorum. Daha büyük düşünürsem deliririm! KÜÇÜK KADIN OLDUM! Nedir o küçük hedefler peki? LOBNA: Örgü Solo test Ve paint yapıyorum. Barış neydi onun adı? Neydi o kelime? Boyama LOBNA: Evet Üç dil biliyordum. Arapça, Türkçe, İngilizce. Şimdi konuşurken bazen hepsi karışıyor BARIŞ: Her bildiğimiz dil için, farklı bir merkez yokmuş. Hepsi bir merkezden çıkıyormuş. Herkeste farklı reaksiyonlar olurmuş. Bazıları, en son öğren-diği dili unuturmuş. Bazıları da o en son öğrendiği dili konuşurmuş. Ama Lobna ne Arapçayı ne İngilizceyi ne de Türkçeyi unuttu. Hepsini biliyor. Ama bazen karıştırıyor. Bütün bunlar olduğunda, yaşamla ölüm arasında bir istasyon da mı hissettin kendini? Ya da Ben neredeyim, bana ne oldu? dedin mi? LOBNA: Uzun süre koma 25 gün Sonra uyandım. Ama hiçbir şey hatırlamıyordum. Kimseyi tanımıyordum. Bir tek annemi Kardeşim Fatin i, Barış ı ıh ıh Haftalar sonra bir gün beni Barış, hastanenin arka tarafına götürdü. Birden bir şey gördüm. Barış neydi o? Neydi o? BARIŞ: Sen, Galata Kulesi ni gördün LOBNA: Evet. İşte o zaman birden hatırladım, Burası İstanbul BARIŞ: Lobna, komadan uyandığında, artık komada bir rüya mı gördü nedir, kendini Kıbrıs ta sanıyormuş. Ama Kıbrıs a bugüne kadar hiç gitmedi, alakası da yok Kıbrıs la. Uyandıktan haftalar sonra destekle yürümeye başladı. Birlikte yürüdük ve hastanenin arka tarafına gittik. Kafasını kaldırdı ve Galata Kulesi ni gördü. O zaman anladı nerede olduğunu. Ve sonra her şey, küçük, küçük, yavaş yavaş yerine oturmaya başladı Lobna ya hep inandım Başına gelenlerin ne zaman farkına vardı? BARIŞ: Epey bir süre sakladık. Kendi fotoğraflarını filan da... Fakat yoğun bakımdan çıktıktan sonra tabletini bize gösteriyordu, çünkü Google a adını yazmamızı istiyordu. O zaman haberlerin bir kısmını gördü. Sormaya başladı, Nasıl oldu? Ne oldu? Şimdi ne oluyor? O esnada hastaneye gaz atılmaya devam ediliyordu. 6 ncı kattaydık. İki, üç kez gaz girdi odaya. Lobna direnişin hala devam ettiğini, polislerin gaz bombası attığını, insanların kaçıştığını anladı. Hastaneden çıkmadan önce her şeyi öğrenmişti O güne dair ne hatırlıyorsun? LOBNA: Taksim Meydanı nda oturuyordum, herkesle birlikte. Bak bu fotoğraf Sonra bir gaz kokusu Ortalık karıştı Kaçışmalar O kadar Sonrası karanlık! Allah kahretsin, ölsem daha iyiydi dediğin oldu mu? LOBNA: Dedim Çok dedim. Aynada kafamı görüyorum, hatırlıyorum, ağlıyorum Her şey zor. Kolumdaki felç iyileşiyor ama hala var, zor hareket ettirebiliyorum. BARIŞ: Geceleri 3-4 kere uyanıyor. Sağ kolundaki ve omzundaki ağrılar yüzünden. Gün içinde çok yorulunca, darbe aldığı tarafta baş ağrısı başlıyor. Ve zaman zaman ağlama nöbetleri geliyor, 15 dakikadan bir saate kadar sürebiliyor GİTTİ GERİ GELDİ Seni arayıp üzgün olduğunu söyleyen oldu mu? LOBNA: Aramaktan fazlası Hastaneye geldiler. Yüzlerce insan, hiç tanımadığım insanlar Çok mutlu oldum. Ama hükümet yetkililerinden arayan olmadı. BARIŞ: Lobna ölüm kalım savaşı verdi, gitti geri geldi. Dolayısıyla üzgün olduklarını söylemişler, özür dilemişler, kimin umurunda? Şu an bile hala konuşmakta, kendini ifade etmekte zorlanıyor. Eli ve sağ kolu güçsüz, eskisi gibi kullanamıyor. Biz beklentiye girebilirdik. Ama manzara ortada. Kimi aradılar ki? Zaten o kadar derin bir acı yaşıyorduk ki, odağımız sadece Lobna ydı Sen de artık burada kalmanın bir manası yok gibi mi hissediyorsun? BARIŞ: Ben zaten Danimarka da doğdum ve büyüdüm. Bir senedir İstanbul dayım. Biz Lobna ile Berlin e yerleşmiştik. Orada hayatımıza başlamıştık. Geçen şubat. Lobna, buraya vizeye başvurmak için geldi ve beşinci gün bu olay oldu LOBNA: Ben çok yazan bir kadındım. Küçüklüğümden beri. Blog um vardı ama şu an hiçbir şey yazamıyorum. Kitapları, dergileri, gazeteleri saklıyorum. Bir gün okuyacağım ama ne zaman? İki üniversite bitirdim, ODTÜ de master. Ama yok şimdi Gitti... İnsan kabul edemiyor. Seni anlıyorum, zor ötesi şeyler yaşıyorsun Ama ölebilirdin, komadan çıkamayabilirdin BARIŞ: Yoğun bakımda kaldığı o 25 günde, doktorlar, Her şeye hazırlıklı olun dedi zaten. Ölebilir, hayatı boyunca yatalak kalabilir, boğazından hortumla beslenebilir, öylece tavana bakabilir. Ama eski haline çok yakın bir noktaya da gelebilir, tabii yıllar sonra Onlar da bilmiyordu. Bizi en kötüsüne hazırladılar. 25 gün sonra yoğun bakımdan çıkınca, Kefeni yırttı galiba! dedik. LOBNA: Evet ama en başa döndüm! BARIŞ: Dışarıdan bakınca her şey, iyi, güzel görünüyor. Lobna yı aylar sonra görenler şaşırıyor. Arkadaşları da öyle. Ya sen iki ay önce, bir deri bir kemiktin, ağzından üç kelime laf çıkmıyordu! Şu an çok iyisin diyorlar. Evet ama insanlar her gün Lobna nın yanında olmadıkları için neler çektiğini bilmiyorlar. Bu seviyeye gelene kadar çok büyük bir savaş verdi. Eski Lobna olmasının çok uzun süreceğini o da biliyor. Her şeyin farkında yani. Ben böyle şey ne gördüm, ne işittim. Her gün psikolojik olarak bir çukura düşüyor ve yeniden kalkıp yürüyor Onun sorumluluğu kimde? En çok kim ilgileniyor? BARIŞ: Hastanedeyken annesi, kardeşi Fatin ve ben baktık. Sonra Ankara da Fatin in evinde kaldık. Fatin işe başladı. Son 5-6 aydır ben ilgileniyorum... BAĞIŞTA BULUNUN Seni de tebrik ediyorum. Bir sürü erkek, karısı, sevgilisi hastalanınca, kaçacak delik arar. Bakamaz, bu işin duygusal yükünü kaldıramaz, tüyer gider BARIŞ: Hastanede doktorlar, Lobna, belki hayatı boyunca yatalak kalacak ve tavana bakacak! dediklerinde tabii ki sarsıldım. Ama Lobna ya hep inandığım ve onun ne kadar güçlü olduğunu bildiğim için bir şekilde yırtacağından, iyi olacağından emindim. Hala eminim. Yüzde yüz olmasa bile iyi olacak. Ve onu böyle bir durumda yalnız bırakmam söz konusu bile olmazdı. Bu zorlukların altından tek başına kalkabilmesi mümkün değil, hiçbirimizin değil Peki senin hayatına ne oluyor? BARIŞ: Her şeyi dondurdum, durdurdum. Onun bana ihtiyacı var, benim kendimi düşünme zamanım değil. Ben bu döneme, Bu süreçten de öğreniyorum diye bakıyorum, öğreniyorum da gerçekten İkiniz de çalışmıyorsunuz. Para işini nasıl hallettiniz? Bunca tedavi, masraf BARIŞ: Kardeşi Fatin de kaldık uzun bir süre. Sağ olsun onun çok yardımı oldu. Lobna nın Berlin de kazandığı üç beş bir şeyler, benim da bu olaylar olmadan önceki birikimlerim vardı. Onları harcadık. Son bir iki aydır da açıkçası, arkadaşların yardımıyla ve iki üç hafta önce başlattığımız kampanyayla hayatımızı sürdürüyoruz Nedir o kampanya? BARIŞ: Ankara da çok yalnız günler geçirdik. Ne olacak? Ne yapacağız? Düşünüyorsun tabii. Sonra hem Türkçe hem İngilizce hem de Danca üç metin hazırladım. Lobna için bir video yaptım Indiegogo diye bir internet platformu var, oraya her çeşit projeni ya da talebini koyuyorsun ve destek istiyorsun. İnsanlar da katkıda bulunuyor Yani sen, Lobna için bir video hazırladın ve insanlara çağrı yaptın - Evet. Olayı anlattım. Ne oldu, nasıl oldu, durum ne? Bild gazetesinin benimle yaptığı röportajı ve Zaman Today in haberini koydum. Senin Fatin le yaptığın röportajı da Sonra Lobna nın durumuyla ilgili metin yazdım. Hala resimlerle bilgileri güncelliyorum ve insanlar bağışta bulunuyorlar. 70 bin dolar gibi bir para toplamamız gerekiyordu, 39 bin dolarını topladık. İnsanlar, kredi kartıyla destek olabiliyorlar. Çünkü sonuçta, uzun bir süre çalışamayacak Lobna ve eline para geçmeyecek. Onun günlük masraflarını, kirasını, telefonunu, en temel tedavisi ve ilaçlarını karşılayacak bir rakam bu. İki sene boyunca Lobna yı götürebilecek bir miktar Buzdolabından çıkardığımız kemiği KAFAMA TAKTILAR! Bu son yapılan beyin ameliyatının sebebi neydi? LOBNA: Çökük olan bölge kemikle kapatıldı. Burası çöküktü Şimdi değil Bak bu kemik benim Bana ait! Anlamadım BARIŞ: Kafasına gaz fişeği gelince, kafatasındaki kemiğin bir bölümünü aldılar, çünkü balon gibi şişti. O kemiği steril bir poşette sakladılar. Taburcu olunca da Bunu soğuk bir yerde saklayın dediler. Kemiği eve mi götürdünüz? LOBNA: Evet. Beş ay boyunca kız kardeşimin buzluğunda durdu! Sonra kafama geri taktılar. Güzel oldu! Olmuş gerçekten! Kendinde, eskiden olmayan ne fark ediyorsun? LOBNA: Her şeyim değişti. Ama bir şeyim aynı kaldı Nedir o? LOBNA: Yaşam sevincim! İNSANA UMUT VEREN AŞK Kaç yıldır berabersiniz? BARIŞ: Bir yıldan biraz daha fazla Sizin ilişkiniz insana umut veriyor. Çünkü artık böyle gerçek ilişkiler yaşanmıyor... BARIŞ: İkimiz de böyle bir tecrübe yaşamadık. Yaşayanla da karşılaşmadık. Tek bildiğimiz, birbirimize destek olmamız gerektiği Sen depresyon yaşamadın mı? BARIŞ: Depresyon değilse de sıkıntılı günlerim oldu... Ortak bir geleceğe mi bakıyorsunuz? BARIŞ: Evet. Ama geleceğe dair büyük planlar yapacak halde değiliz. En büyük hedefimiz, Lobna nın konuşması, yazması. Bunlara ulaştığı zaman, kitabını yazacak. Ben de bıraktığım yerden, okuluma devam etmeyi düşünüyorum. Danimarka da konservatuvarda master yapıyordum. Bir şekilde eğitimime geri dönüp, enstürmanlarımı elime alıp, müzik yapacağım. Hayata, yine birlikte, bıraktığımız yerden devam edeceğiz Kaynak: 35 tim, 5 yaşıma döndüm artık Türkiye yi istemiyorum - Hürriyet GÜNDEM K

çok etkilendiğim bir kadın gezi olaylarında okumuştum üzülmüştüm, çok sevindirici bir haber iyileşiyor olması.. her şeye rağmen şanslı insanlardan yaşam sevinci her şeyin ilacıymış.. kapsülün konuşma merkezine gelmesi siyasilerin konuşmayı yasaklamasının somut örneği, senelerini verdiğin bilgileri kullanamıyor olmak gerçekten çok acıklı ama tekrar öğrenir belki eskisinden de iyi olur... bunu yazarken annem tvde geziniyordu başbakan çıkmış haberde özgürlükten bahsediyor gerçekten çıldırmamak elde değil Tolga Çandar'ın onun hakkındaki dileği olur umarım. ölen, hayatı sönen insanlar.. onları görmeyen zalimlerin Allah belasını versin.