Çok teşekkür ederim. Amin, bütün ölmüşlerimizin ruhu şad olsun. İnşallah daha da mutlu olur, tek temennim bu.

ya cidden boğazımda bir yumruyla okudum yazdıklarınızı. Allah rahmet eylesin annenizin mekanı cennet olsun inşallah hani bekarken söyleseler karşı çıkardım ama evlenince babamın halini düşünüp evlenmesini istedim demişsiniz ya, belki de babanız da sizin evliliğe alıştığınız gibi yalnızlığa alışacaktır. annemin yerine kimseyi koyamaz demişsiniz mesela. belki de gerçekten birini koyamayacak. siz evlat olarak çok iyi düşünmüşsünüz tabi ki ama babanızın yalnızlıktan bunaldığı zaman kendi isteğiyle birini bulacağını düşünüyorum

Hayatta illa ki birileri yalniz kaliyor iste, herkes esiyle birlikte veda etmiyor ki yasama? Benim de annem 13 senedir yalniz koskoca evde. Elden geleni yapiyoruz arayip sormak, yoklamak, ihtiyaclarini karsilamak, ozel gunlerini unutmamak gibi. Baska yapacak bir sey yok ki. Lutfen evlendirmeye falan calismayin, belki adamcagiz istemez. Basiniz sagolsun bu arada Allah rahmet eylesin annenize

Yazınızı duygulanarak okudum.. Annenize Allah rahmet eylesin.. kalanlara Sabr-i cemil versin Rabbim. inanin bu durum başıma gelse aynı sizin gibi düşünür hüzünlenirdim. Bende babamın yalnız kalmaması için aynı şeyleri dilegetirirdim. anne yalnız olursa aynı olmuyor. kadin her işini kendi görebiliyor erkeğe ihtiyaç hissetmiyor belli bir yaştan sonra, erkek ise tam tersi olarak düşünüyorum. Babanızın evliliği düşünme fikrine Belkide zaman vardır. yada hep böyle düşünecek bilemiyorum. Bir torunu olsa çok iyi gelir sanki

Ne kadar guzel ve hayirli bir evlatsin. Cok duygulandim umarim Allah sana senin gibi hayirli evlat verir. Bu arada Allah annene rahmet eylesin.

Keşke yakınınıza gelse. Çok üzülüyorum böyle tek olanlara. Bu arada Allah rahmet eylesin.

Sizin de başınız sağ olsun... O konuda baskı yapmıyorum artık zaten.. Zamanı gelince kendi isterse o yönde bir karar alır, biz de destekleriz. Sizin satır aralarınızda ben de babamdan parçalar gördüm.. İnşallah Allah onların ömrünü sağlıklı, uzun kılar.. Teşekkür ederim yorumunuz için..

Sadece basin sagolsun Ve ne guzel evlatsin demek icin geldim... Babana bulundugun ildem bi ev tutsaniz kalsa olmaz mi?

Sağolun... Ben de bu konuda ısrar etmiyorum zaten. Onun mutsuz olması beni kahreder. Teşekkür ediyorum..

Gece gece duygulandım be kardeş Öncelikle başın sağolsun, baban için de yürekten üzüldüm. Elbette ki çekiyordur yalnızlık; ancak bununla baş edebilecek güce de sahip görünüyor. Yine de bir hayat arkadaşı olsa ben de daha mutlu olacağı kanaatindeyim, ancak bu da zorla olmaz kendi istemesi lazım. Sen her gün arayarak ve evini açarak elinden geleni yapıyorsun. İstersen devamlı sizde kalsın diyeceğim ama ne baban kabul eder bunu sanmam Ne de eşinin huzursuz olmasını istemem. Sonuçta sağlık problemi olmadıkça eşler anne baba ile yaşamaya zorlanmamalı. Zamanla her şey yoluna girer bence zamana bırak. İnşallah bir de torun verirseniz ona baban daha da mutlu olur

Aynı şeyleri yaşamışız resmen... Sizin de başınız sağolsun Allah gani gani rahmet eylesin anneciğinize.. Babam çocuk yaşta annnesini kaybettiği için yıllardır yalnız yaşamaya alışkın aslında. Ev işi, yemek vb işlerde sizin benim yaptığımı beğenmez, o derece beceriklidir. O noktada bir sorunumuz yok. Sadece oturup konuşacağı birileri olsun istiyorum ben.. Annemin hastalık günlerini de rüyamda çoğu defa görüyorum, kaldırması çok güç şeyler yaşadık, büyük acılar... Evet baş ediyorum belki bir şekilde ama aklımda o anlar hep var, silinmeyeceğini, derin izler bıraktığını biliyorum. Çok teşekkür ederim yorumunuz için, sağolun.

Ahh o kadar kendimi buldumki yazınızda. Bende annemi beş ay önce kaybettim. ayni sizin gibi hastalığını öğrendik ve yedi ay içinde kaybettik. Benim annem ve babamda 32 yıllık evlilerdi ve birbirlerine çok bağlılardı. Birbirlerinden ayrı hiç birşey yapmazlardı. şimdi benim bsbacığımda yalniz kaldı. Ben başka şehirde evliyim. babamla aynı şehirde evli erkek kardesimde var onunla yaşamayıda kabul etmiyor. kimsenin düzenini bozamam diye. Babamla kalan bekar bir erkek kardesim daha var fakat oda erken işe gidip geç geliyor. Akşama kadar evin içinde yalnız yani. Benimde öyle hic aklimdan çıkmıyor. acaba bugün ne yedi ne yaptı. Bunun gibi yüzlerce soru geciyor aklımdan hergün. kardesime ayrı üzülüyorum. işten geliyo yorgun argın yemek yapiyor hergün. çünkü babam mutfak işinden hiç anlamaz. en küçüğumüz oldugu icin sanki küçük yaşta annesiz kaldı bizim kadar vakit geçiremedi annemle diye üzülüyorum. birde kardesim annemin hastalığında askerdi. Askerden geldi bir ay sonra kaybettik annemi. üzülecek çook şey var yani. Ben bir ay önce psikiyatriste başladim. ilac kullanıyorum şuan. biraz daha iyiyim. aşırı üzerinde yoğunlaşamıyorum düşüncelerimin. Sizde baş edemiyorsanız yoğun düşünceler beyninizi hergün kemiriyorsa sizede tavsiye ederim. Yani yalnız değilsiniz. Rabbim sizede banada bol sabır versin inşallah. Gerçekten çok zor süreçler. Yaşamayan bilmez. B

ah canim. ne zor bir durum icindesin aslinda.. benim. annem hayatta sukur 2 kardesimle birlikte yasiyolar bekar kardeslerim.. ama hala icimde ya babam yalnizsa hissi var.. oyuzden tanidik geldi bana duygularin ki seninksi daha agir.. aslinda babani yanina alsan.. esin istermj ki.. tek care bu gibi bu azabi dindirmek icin

14 senesi doldu annem vefat edeli.. aniden bir rahatsızlıkla. O zamanlar anne ve babam 50 küsurlu yaşlarında idi... Babam şu an 71 yaşında ve 14 senedir yalnız. İlk zamanlar ses etmedik... sonra etraftan bıdı bıdı dedip, babanla konuşun sizden çekiniyordur belki diyenlerin gazı ile... konuştum... Çok kızdı, içerledi... Ben annenin yerine kimseyi koymam, koyamam... bir daha bu konu ile gelme bana dedi. İçerledi... sanki sahipsiz kalmasın, tövbeler olsun başımıza kalmasın die bu teklifi ettim sandı belkide... ben de hiç sormadım bir daha. Koca adam... aklı benden çok yerinde... sağlığı da... Evin 4 duvarı annemin fotoları ile dolu... seviyormuş demek.. sevgisine saygı duyup susuyorum artık ben. Şu an geziyor, arkadaşları ile buluşup 3-4 günlük seyahatlere çıkıyor.. zaman zaman bize geliyor (8 saat uzakta bir ilde) zaman zaman abime gidiyor... Mutlu... en önemlisi bu... sende baban nasıl mutlu olacaksa bırak o şekilde kalsın

Genç sayılır daha.. Sağolun.. yorumunuz için..

Öncelikle başınız sağ olsun Ve babanıza destek olmanız çok güzel. Ben bile bu kadar olgun olabilir miyim bilmiyorum... Babaniz istemiyorsa elbette çok ısrar etmeyin ama aklının bir köşesinde onu bu durumda destekleyeceginizin bulunmasını sağlayın. Zaten bir gün hazır hissederse o gün size gelir bu konuyu açar. Yok istemezse siz de elinizden geldiğince onu ziyaret eder ve çağırırsiniz. Eşiniz de gerçekten iyi birisi belliki. Umarım bundan sonra mutlu olursunuz. Mutluluki Mucize 1 di şimdi 2 oldu

Sanırım babanız genç daha? Belki ilerde evlenmek ister ya da yanınıza gelmek ister. Olabilir, eşiniz doğru söylüyor. Umarım hakkınızda hayırlısı olur.

Siz nekadar güzel ne hayırlı bir evlatsiniz böyle, Okurken yazdıklarınızi gözlerim doldu Annenize Allah'tan gani gani rahmet diliyorum, babanız sizin gibi hayırlı bir evladi olduğu için çok mutludur eminim. Neolur kendinizi fazla Üzmeyin ve bazı şeyleri akışına bırakın, sık sık gidip babanızı davet ediyorsunuz zaten zaman neler getirir bilinmez Allah'a emanet olun yüzel yürekli insan❤

Başınız sağ olsun Bir evlat olarak daha güzel, daha kolay hayatı sırtlayacağını düşünüp bir yoldaş bulması için ön ayak olmuşsunuz. yol açmışsınız. Ama babanız sanırım böyle bir konuya suan sıcak bakmıyor. kendiyle mutlu olan insanlar var, yalnızlıktan keyif alanlar. du bi kahve yapayım ya da çay demliyeyim cümlesinden günlük mutluluk ihtiyacını karşılayanlar var. Babanızda belki böyledir. ne güzel müzik varmış hayatında mesela. Doğru olduğuna inandığımız insanı seçmek için çok zaman emek veriyoruz -verdik hepimiz. mutlu olmasını isterken mutsuzluğunada davetiye çıkarabilirsiniz. kendisi böyle birşeyi isterse sizinde tavrınızı bilen olarak kararını verecektir. F Felix_Felicis

Sağolun amin inşallah... Yalnızlığa alışıyor elbette. Ama daha geçen gün 12 saat ulaşamadım, meraktan öldüm. Öncesinde ciddi bir rahatsızlık yaşadı, iyileşti şükür. Yine bir şey mi oldu, ya bayıldıysa, ya düştüyse, evde yalnız diye korktum. Yalnız yaşayınca abuk sabuk düşünceler sarıyor beni böyle durumlarda. Evlilik konusunda ısrar etmiyorum zaten. Çünkü anlıyorum. Annemle ilişkilerini biliyorum. Kolay değil. Ben çocukluğumdan beri, eğer bir gün evleneceksem onlar gibi bir ilişkim olsun demişimdir. Annem, baba, eşim hepsine söylemişimdir bunu :) O yüzden ısrar edemiyorum. Hayatının 32 yılını sevdiğinle geçiriyorsun, her anını... Ve sonra bir anda ellerinden kayıp gidiyor. Bana evlat olarak çok zor, babamın da eşi, hayat arkadaşı, her şeyi paylaştığı... Onun için ne kadar zor daha iyi anlıyorum artık...

Okurken burnumun kemiği sızladı resmen çok zor o durumda olsa diye düşündüm inanın fikir üretemedim allah yardımcınız olsun

Merhaba, içimi yiyip bitiren kafamı çok taktığım bir konu var... Gittikçe daha çok kafamı yoran bir düşünce; babamın yalnızlık çekip çekmediği... Annemi 3 yıl önce kötü bir hastalık sebebi ile çok hızlı şekilde 9-10 ay içinde kaybettik. O sırada ben öğrenciydim, benden büyük abim var o da çalışıyordu. Annemin kaybından sonraki süreçte aile olarak birbirimize çok destek olduk, ilk dönemleri beraber atlatmaya çalıştık. 2 yıl sonra ben mezun oldum ve evlendim. Evlenince iş sebebi ile eşimin yaşadığı şehre yerleştik ve oradan da baba evinden daha da uzak bir şehre geldim, bu kez eşimle aynı işi yapmaya başladık son bir yıldır da buradayız. Gelelim sıkıntıma... Biz çocukluğumdan beri dört kişilik çekirdek bir aileydik öyle akrabalarla, dostlarla fazla içli dışlı gidip gelen bir yapımız olmadı hep kendi kendimize geçindik, yaşadık. Yapı olarak ben aileme aşırı düşkün bir kız evlat oldum. Dördümüzün bir araya gelip sohbet ettiğimiz o günler diyebilirim ki hayatımın en güzel günleri oldu, bunun için hep şükrederim. Fakat annemin hastalığı ile birlikte çok zor, çetin bir sürece girdik. 10 ay boyunca annemin öleceğini bilerek herkese moral vermeye, ayakta tutmaya çalıştım. O günleri hala daha atlatamıyorum. Rüyalarımda, düşüncelerimde hep o günler bir köşede öylece duruyor. Annemi kaybettikten bir süre sonra eşimle evlendim. Evlenip başka şehre gitmem babamı da beni de çok etkiledi. O beni hep desteklese ve benim için mutlu olsa da buruk olduğunu adım gibi biliyorum. Eşim ile baba-oğul gibi anlaşırlar hatta abimden daha iyi tutar frekansları bunun için çok mutluyum. Bu yüzden eşim de sık sık çağırır bize, babam arada gelir kalır, gider. Fakat tüm bunlar arasında biliyorum ki ben akşam eşimle yemek yerken, sohbet ederken konuşurken. O yalnız yiyor, bu zamanlarda iftarını tek başına açıyor, kısacası biliyorum ki yalnızlık çekiyor... Bunları düşününce boğazımda takılıyor her şey... Annem çok erken ayrıldı aramızdan, babam onun yerine kimseyi koyamıyor onu da biliyorum. Fakat insanın bir hayat arkadaşına da ihtiyacı var. Nasıl ki ben yuvamı kurdum, babamın da yaşayacağı günlerine yaverlik edecek, oturup konuşacak, gülecek birine ihtiyacı var. Annemin vefatının ilk yılında bunu biri söylese onu susturur, konuşturmazdım bile bu konuda ama evlendikten sonra daha olgun, daha sakin düşünebiliyor insan, empati yapabiliyor... Bizler ne kadar onu ziyaret etsek, o bize gelse de bunlar kısa süreli dönemler... O yüzden anlaşacağı, kafasına uyan bir hayat arkadaşı olursa kendisini desteklediğimizi de söyledim babama... Zaman ne getirir bilemeyiz ama ona da şu an şiddetle karşı çıkıyor... Benim kafamda ise her gün "babam bugün ne yaptı? yalnız mı, üzgün mü, sıkılıyor mu? " soruları... Belki benim durumumda olup hislerimi paylaşacak biri vardır burada diye paylaşmak istedim... Hayatta her şeyin hayırlısını istedim her zaman, tabi ki onu üzecek biri olacaksa hayatında hiç olmasın daha iyi, ama ben geri kalan hayatını da tek başına geçirmesini isteyemiyorum... Onun daha mutlu olması, daha iyi yaşaması tek istediğim...

Cok benzerlik olmasada kendi durumumu okudum. Bende 3 ay sonra evlenecegm 12 saatlik uzaga gidecegm annemi babami yalniz birakacagm diye dusunmekten hic biseyden keyif alamiyorm. Ama herkes bisekilde yalniz kaliyor kisir bi dongu misali

Sağ olun.. İnşallah biz onlar kadar iyi birer anne-baba olabiliriz. Amin inşallah, bütün vefat eden anne-bablara Allah rahmet eylesin. Geride kalanlar sağlıklı yaşasın inşallah...

Yalnızlığı sevmiyor biliyorum çünkü acayip muhabbet adamdır. Yani otur karşısına her konudan sohbet et akşama kadar.. Kendisi de çok sever. Ramazanın bir kısmını yanımızda geçirecek bakalım, inşallah iyi gelir..

Babamın kendine göre bir düzeni var. Eşimle benim için sıkıntı değil bu şehirde bir ev tutardık ona isteseydi. Ama kardeşleri, arkadaş çevresi, yaşanmışlıkları var orada. Belki ileride olduğumuz şehir gelmek ister bilemiyorum.. Şimdilik böyle bir düşünce yok.

Sağolun güzel düşünceleriniz için...:) Onu düşündük fakat yıllardır kurulu düzeni var orada bırakıp gelmek istemiyor şu an için... Belki daha sonra olur kim bilir...

Amin inşallah... Allah ayırmasın sizi... Güzel günler göstersin. Sevgiler.

Bunu eşim kaç kez söyledi ama orada da kendi düzeni var ve şu an onu bırakmak istemez. Annem vefat edince ortamdan uzaklaşsın diye abim kendi evinde kalmamızı istemişti. Babam reddetmişti, bende istememiştim. Çünkü acıyı o an yaşamamız, sindirmemiz gerekiyordu, hatıraları göre göre.. Sonra dönmek çok daha zor olurdu. O da şimdi kendi düzenini istiyor, ama yaşlanınca fikri değişir yakınımıza gelir belki diyor eşim de.. J Janet Jak Esim Durme, durme

Çok... Çok fazla.. Hala her sabah konuştuğumuzda mutlaka annem geçer o konuşmamızda. O konuda bir sıkıntısı yok küçük yaşlardan beri yalnız yaşamış, çalışmış. Bir çok ev kadınından beceriklidir, her konuda :) Amin inşallah, tek dileğim iyi, mutlu olması. Sağolun

Aynı benim ailem.. Allah anneme de babama da uzun ömürler versin insallah Evlat acısı da yaşamasınlar insallah.. Valla ağlayarak okudum. Allah babanıza yaşama sevinci versin bol bol insallah

Çok sağolun.. Yorumunuz için de teşekkür ederim. Kadınlar daha sosyaller biliyorsunuz, komşuluk ilişkileri, iş arkadaşları vs. Kendilerini bir şekilde meşgul ediyorlar. Babam acayip evcimen bir adam. Evde yemek, çamaşır vs bişeyler yapar. Müzikle uğraşır, spor yapar vs. Ama insan olarak görüştüğü pek kimse yok.. Zaten ısrar etmemeye karar verdim, kendi istemiyor. Ben sadece böyle bir kararı olursa destek olacağımızı söyledim.

O duyguyu çok iyi bilirim, içim içimi yerdi babam ne yapıyor sesini analiz etmeye çalışırdım mutlu görünmeye çalışırdı ama değildi, akşamları kardeşime giderdi Yemeğe hep boynu bükük ve Çekingen Yanıma gelmedi emekli olmamıştı hala çalışıyordu birtek işinde mutluydu eğitimciydi ve onu mutlu eden tek şeydi idealist biriydi evlenmesine önce karşı çıktım fakat 3 yıl sonra baktımki gün gün eriyor evlen dedim, yok kızım dedi bundan sonra Çocuklarım torunlarım var dedi ama maalesef biz ona sahip çıkamadık onun bize Çıktığı gibi derdi içindeymiş varsa etrafınızda münasip birileri ön ayak olun Yalnızlık zor içten içe kemiriyor insanı allah babanıza saglık sıhhat uzun ömürler versin..

Al benden de o kadar. 9 yıl oluyor annemı kaybedelı aynı sehırdeyız yınede ne yedı ne içtı ne yaptı. Akşamları kendını yalbız hıssettımı.. cok zor cok. Anayadıgarlarımız onlar bızım

Belki mutludur evinde. Ben mesela çok severim yalnızlığı. Elim ayağım tutana kadae tek başıma yaşayabilirim ama kısmet değilmiş. Evlendim bir de şimdi kardeşim işi gücü bıraktı yanıma geliyor. Beraber tatile çıkın babanla, bence iyi gelir hem de evine döndüğünde daha huzurlu olur. Ben her tatilden sonra yalnızlığıma daha çok alışıyordum bekarken. Greendamenn

Belli ki esini cok sevmis yazik Neyse ki elinden hersey geliyormus, omru uzun olsun saglikli yasasin insallah bundan sonra