Boşanma davasını açtım ve doğum yapmama 2 hafta falan kaldı. Evlilikte iyi niyetim hep suistimal edildi, güzel bir ilişki yaşadım diyemiyorum olması gereken buydu o yüzden boşanmak mantıklı. Mantıklı olmasına mantıklı ama rüyalarım, hayallerim, keşkelerim beni mahvediyor. 3 kere rüya gördüm görürken çok güzeldi huzurluydum uyanınca içimi delip de geçti.. Birisinde bebeğim doğmuş eşimle yan yana yataktaydı bebek etrafa gülücük saçıyordu eşim uyuyordu ben de onlara huzurla bakıp eğilip bebeği öptüm ve külkedisi uyandı. Diğer ikisinde de eşimle mutluyduk hele dün ilk günlerimizde ki gibi göz gözeydik mutluyduk bir ara kolum acıdı ve eşim koluma masaj yaptı çok çok basit aslında ama şefkate o kadar ihtiyacım var ki o masaj bana dünyaları verdi, rüya beni o kadar mutlu etti ki uyandığımda yutkunamadım... Ailem, akrabalarım, arkadaşlarım hepsi arkamda destekçim hiç yalnız kalmıyorum çok şükür ama işte herkesin yeri farklı.. Geçen doktora gittim bebeğine aşı vurdurmaya gelen çiftler.. Çok özendim ne yalan söyleyeyim... Şimdi baba evindeyim, bebeğimle odam var, maddi olarak da çok şükür ihtiyaçlarımı alabiliyorum. Ama sığıntı gibi hissediyorum sanki bir şey olacak ve valizlere eşyalarımızı koyup toplanıp gideceğiz... Kimseyle konuşamıyorum, içim acıyor ve çoğu zaman hatıralarım, hayallerim yüzünden yutkunamıyorum.. Sevenlerim, ailem üzülmesin diye güçlü taklidi yapıyorum. Bazen diyorum keşke ben de feryat figan ağlayanlardan olsaydım... Neden böyle oldu? Kötüyle kötü olsam ben de fenalıklarına fenalık yaparak karşılık versem benimle uğraşmayı bırakırlar mıydı? Yoksa yine mi böyle keşkelerim olurdu? O kadar fedakarlığımın hiç mi hatırı yoktu? Eşim denen şahsiyet sonradan pişmanlık duyduğunu belirten şeyler söylemişti ama samimi miydi bilmiyorum, sanmıyorum da çünkü nafaka, tazminat konusu açıldığında zora girdiği zaman konuştu. Beddua etmiyorum ama aldıkları ah'lar onları mutlu edecek mi? Geçer mi bu günler? Ne yapmalı? İlerde şuna da kendini hazırla dediğiniz, yaşadığınız şeyler var mı? Kendimi tam anlatamıyorum ama sanırım sihirli bir değnek bekliyorum.. Bana bir yol gösterin...

Teşekkür ederim. Bebeğimin babasının kokusunu duymaya ihtiyacı, hakkı var ama eşimin bebeğimin kokusunu duymaya hakkı var mı... Çok istiyorsa ne yapar ne eder uğraşıp görür en azından öyle olursa tamam bu adam pişman olmuş deyip içimi rahatlatabilirim ya da gecelerce uykusuz kaldığım, günlerdir geçmeyen boğazımın düğümü o zaman rahatlar herhalde.

Aminn inş. teşekkür ederimm

Boşanma sebebiniz neydi?

hiççç öyle düşünmeyin. ben hamileyken eşimle boşanma arifesine geldik, ama boşanmadık. halen mutsuzum, keşke diyprum hamileyken çekip gitseydim, hele hele doğumdan hemen sonraki aylarım kabus gibiydi, daha yıkıcı daha yıpratıcı. şimdi çocuk büyüdükçe kopması daha zor

Doğumunuza az kalmış, kararınızdan eminsiniz. Hiç yıpratmayın kendinizi. Bebeğinizin iyiliği için.

Öncelikle hayirli sihhatli doğumlar dilerim. Babasi sonuçta kötüde olsa her ne kadar kapisindan sizi kovup rezilde etse eminim ki biz kadinlarin kör vicdani o ani görmemesini rededer en azindan bebeğinizin babasininda kokusunu duymaya hakki var ne yazik ki kimliğe gelince siz istediğiniz ismi koyun kimseye müsade etmeden doğum kağidini vermeyin annenizde dursun sanirim nüfusta bu belge önemli tam emin değilim bilenler aydinlatabilir daha doğrusu sevgilerr..

Sanki onun mutsuz olduğunu acı çektiğini görsem mutlu olacakmışım. Her şeyi geride bırakıp bebeğimle yoluma devam edecekmişim gibi geliyor ama işte hırsımdan sinirimden mi böyle düşünüyorum bilmiyorum. Bana yaşattığı acıyı yaşamasını çok isterdim

Çocuğu da beni de yaktı.. İkimizin içinde de hep ukde kalacak.. Ben içime atarım savaşırım ama çocuğa ne diyebilirim ki nasıl teselli edeceğim. I

Eşim beni hep küçümserdi. Sen yapamazsın sen edemezsin. Öz güvenimi bitirdi. Sürekli benim dediğim olacak tavrı. Kavgalarda haksız da olsa haklı da olsa bağırarak haklı olma anlayışı. Evlendiğimizden beri ortada bir şey olmamasına rağmen bir kaç tane akrabasının sürekli benimle uğramaya çalışması ve bunları gördüğü haklısın demesine rağmen arkamda durmaması, sahiplenmemesi. Evlilikte sürekli ezildim evde söz sahibi değildim.. Bir kaç tane büyük yalanını yakaladım ve güven problemi de vardı.. Kendi işi olduğunda hemen yapılması gerekiyordu benim bir işim olduğunda hallederiz tamam sonra.. Bunun gibi şeyler işte..

Büyük bir sebep olmasa boşanmazdınız zaten eminim ki mücadele etmişsinizdir bence bu saatten sonra bebeğiniz doğacakken sizinle boşanmasına sebep olan eşiniz üzülsün siz de bebeğinizle mutlu olun inşallah kimse boşanmak için evlenmiyor tabi ki nasip böyleymiş inşallah karşınıza kıymetinizi bilenler çıkar

Keşke.. Çevrenizde görebileceğiniz en duygusal olmayan kadınlardan biriyim ama işte bazen böyle geliyorlar.. Ben bile böyle kalakalıyorsam daha duygusal olanlar ne yapıyorlar bilemiyorum

Ben sizin yerinizde olsaydım haber verirdim. Ama o isme izin vermezdim. Oldu ki yazırdı, çok basit bir işlem ile değiştirebiliyorsunuz hele de boşanma aşamasındayken, rızanız olmadığını açıkken. Doğumu haber veririm dememin sebebi, normal de sezeryan da olsa, inanın kolay bir şey değil. O bebeği beraber yaptınız ve tüm yük sizin sırtınızda. Bebeğim için değil, kendim için isterdim. Hastanede yanınızda olup, gözleriyle görmeli ne büyük bir şey başardığınızı. Bostan korkuluğu gibi dikilse de sizin için endişelenmeli, orada saatlerce beklemeli, işi ne! Sizin acınıza, bu mucizeyi gerçekleştirmenize tanıklık etmeli ki sonra kafasına dank etsin bazı şeyler. Acı çektiğinizde ona bağırırsınız mesela, anlatabildim mi? İnanın bebeğinizi kucağınıza alınca diyeceksiniz ki, o kimmiş de ben neyi dert etmişim. Şuan hamileliğinizin keyfine varın, elbette doğum mucizevi bir olay ama hamilelik dönemi paha biçilemez. Bir bedende iki can, iki kan ve sonsuz aşk. Daha ötesi yok. Ben hala bebeğimi alıp karnıma koyup, öyle sevmek isterim, sadece ikimizin olduğu bir dünyanın özlemini çekerim. O sebeple sonuna kadar tadını çıkarın, hiç gereksiz insanlar için kendinizi üzmeyin.

Diğer çıkacak kavgalar hiç mühim değil. Aileniz saysın sövsün de zaten ama siz duymayacaksınız bunları. Ama onun orada olması tedirginlik yaratacaksa, haber vermeyin derim. Benim mizacım onu çağırıp, ellerini cırmıklamaktan geçer. Acı çekiyorsam, ona da yaşatırım yapım gereği. Sonuçta ikimiz yaptık bebeği, ben burada kıvranırken o gezip tozsun istemem. Ama siz öyle değilseniz kesinlikle haber vermeyin.

Eğer boşandığınız şahsiyet adamdan önce insansa, o özendiğiniz aile tablosunu yaşamak zorundasınız. Doğumunuzda yanınızda olacak, bebeğin kontrollerini yaptıracak, her bebekle ilgili kararda fikir alışverişinde bulunacak. Çünkü siz çift olarak ayrıldınız ama bebeğinizin anne babası olmanız ömrünüz boyunca değişmeyecek. Evli anne babalar nasıl beraber gidiyorsa bebekle ilgili her yere, sizin de öyle olmanız gerekir. Ha diyorsanız bunlar hayal, o zaman çok da iyi yapmışsınız boşanmakla. Hele de hamileyken buna adım attığınıza göre, zaten sizi hiç haketmemiş.

Gelince daha çok sinirleneceğim gerileceğim üstelik ben doğumdayken annemgil onunla karşılaşacak ve bir de onun gerginliği olacak. Acaba ne yapıyorlar ne yaptılar bir şey olacak mı falan fistan işte.. İsim koyma konusu açılacak onun kavgası olacak bir de ona üzül.. Sanki yüzünü görmezsem daha mutlu olurum gibime geliyor.

Babasinin yaptiklari inan hic yüzünü göstermemeniz için bile yeterli sebep ama iste vicdaninizin onun kadar kati olmadiğini hissettim yoksa her halükarda sonuna kadar aynisini yapardim. Piskolojinizi bozmayin ruh sağliğiniz cok cok onemli yipratmayin kendinizi o düsünsün birazda en iyisi söylemeyin değmez çok isterse bi yolunu bulup görür zaten babalik duygusu az da olsa varsa.

Diyecek bir kelimem bile yok... Keşke demek de istemiyorum çünkü şu an güçlü hissediyorsam ayakta durmaya çalışıyorsam onun sayesinde

Allah yardımcın olsun. İnşallah bebeğin ile kendi dünyanızda hep huzurlu ve mutlu olursunuz.

Baba olduğunu olacağını daha anlayamadı sanırım.. Ne zaman anlar onu da bilemiyorum. Arkasında dolduruşa getiren insanlar olduktan sonra anlaması da çok zor zaten 30 yaşında ama inanın 23-24 yaş fikirleri ile hareket ediyor. Zaten zoruma giden şey en ihtiyacım olduğu anda başkalarının lafıyla ortada bırakması. Ayrıldığımız anda bile sevdiğini söylüyordu. Ama işte barışır da adım atsaydı bu kez kendini dolduran kişilere karşı küçük düşeceğini düşündü sanırım. Erkekliğine yediremedi. filmdelisi

Valla başkasının lafıyla ailesini dağıtmayı göze almışsa, zaten ona ne adam ne de erkek denir. Doğacak bebeği, hamile eşi bir yanda dururken, elalemi dinlemek ne demek? Emin olun, erkekler kucağına alana kadar babalığı anlamazlar. O zaman kafasına öyle bir dank eder ki, sizin bu üzüntüleriniz misliyle çıkar. O otursun derdine yansın. Yavrusunun ilk agu seslerini, emeklemesini, gülümsemesini kaçıracak. Onu gördüğünde çılgınlar gibi deliye dönmeyecek bebeğiniz. Babasının göğsünde huzurla uykuya dalmayacak. Benim 7 aylık oğlum var ve babaya deli oluyor. Şöyle bir düşündüm de, eski kocanız bu dünyada cenneti kaçırmış, daha ötesi var mı? Bebeğinizin her şeyi siz olacaksınız ve o hiçbir şey olarak hayatına devam edecek. İnanın daha büyük bir ceza olamazdı ona.

Tamam bebeğinizi birlikte aşıya götürmek, aile tablosu vs çok hoş şeyler ama bi de bunların eşinizin size çocuğun önünde bağırdığını, sizi yine böyle onun önünde üzdüğünü küçümsediğini düşünün. 2. ci seçeneği yaşayacaktınız siz. Önünüzde kocaman hayat var. Sizi üzenleri Allah'a havale edip yolunuza devam edeceksiniz..

Haklı olduğum halde bebek için 3-4 kere ayağına kadar gittim.. Konuşmaya çalıştım ama o zaman arkasında dolduruşa getiren insanlar yüzünden rest çekti hakaretler etti. İstemedi kovdu.. Kötü şeyler yaşattı hak etmediğim şeyler sanırım eşime değil de sevgiye muhtacım..

Hayvan herif

Arayıp doğuma gelecek misin şu gün desem yine kendimi ezdirmiş olacağım hele ki bildiği halde gelmezse evet tamam deyip geçiştirirse kahrolurum. Sanırım o hiç olmamış yokmuş gibi davranmak ona daha çok koyacak. Bebeği olduğunu ya sosyal medyadan akrabalardan oradan buradan öğrenecek ya da nüfusla, ssk ile ilgili işi olduğunda öğrenecek. Şahsen onun durumunda olsam milletin gazıyla bir şeyler yapıp sonradan azda olsa pişmanlık duysam üstüne bir de bebeğimin olduğunu başkalarından öğrensem çok kötü olurdum. Tamam tamam bu kez kesin kararımı verdim :) :) söylemeyeceğim. Çok teşekkür ederimm

Yorum için teşekkür ederim güç verdi.

Haklıyım ama haklı olmak mutlu olmak değil işte

Keşke kadınlar olarak bu kadar duygusal olmasak

Belli ki zoraki bosaniyorsun, esin rüyalarina girdigine göre. Esinle son bir kez konusmayi denedin mi? Ortada dogacak bir bebek var?

Hamilelik duygusallığı ile ileriyi düşünüyorum bir yandan sizin gibi düşünüyorum bir yandan da diyorum ki baba kavramını öğrenmeye başladığında eksiklik hissettiğinde ben ne diyeceğim nasıl o boşluğu dolduracağım nasıl güçlü kalacağım... İnş. hayırlısı böyledir. Teşekkür ederim.

Güçlü ol canm şu halinle ayrılmaya yanaşmış bi adamdan koca olmazmış zaten. merak etme bebeğin böyle bi düzenin içine doğacağı için doğuştan alışmış olacak bence. yani babasına alışmış olsa sonradan ayrılsanız falan daha çok etkilenirdi herhalde. mutsuz bi evde büyğmesindense böylesi daha hayırlıdır diye düşün Allah yardımcın olsun

Sen elinden geleni yapmissin o zaman, vicdanin rahat basini yastiga koyarsin. Birak o üzülsün bosver.

Yaa çok teşekkür ederimm gerçekten moralim düzeldi. En son konuşmamızda kuzeninin bebeği olmuş onu görmeye gitmişler dokunamadım sevemedim falan dedi çok üzülmüş ne kadar doğru bilemiyorum.. Kafanızı ütülemek gibi olmasın ama bir karar aldım ve ne kadar doğru acaba duygusal olduğum için mi böyle düşünüyorum bunu bana açıklayabilir misinizz? Doğum yapacağım zamanı söylersem işten doğum izni alacak 1 belki 2 gün bebeği görecek sonra diğer günler gezip tozacak.. Bir de bu kadar şey yaşatıp gelip bebeği yüzsüz yüzsüz görecek ve annesigilin koymak istediği isim vardı kimliğini çıkartırken o ismi de yazdıracak (ben istemiyordum o yüzden 2 isim koyacaktık). Eğer doğumu haber vermezsem ki avukatım böyle bir hakkım olduğunu söyledi. Kimliğini ben çıkartacağım. Ve bebeği icra yolu ile uğraşarak görecek. (şimdiye kadar 1 çorap bile almadı ve maddi konularda canının yandığını adım gibi biliyorum). Kısacası doğumu haber vermek istemiyorum çünkü haber verir de yazdığım şeyleri yaşarsam ilerde salaklık ettim yapmayacaktım pişmanlığı yaşayacağım ki şimdiye kadar yaptığım yapmadığım şeyin pişmanlıkları beni çok üzüyor. Sizce ne kadar mantıklı? leslagan