Ben de hiç dayak yemedim diyemem. Babamın bi kaç tokadını annemin de terliğini yemişliğim var. Ama daha kötülerine de şahit oldum. Misafir olduğum bir köyde üç ev bir bahçeye bakıyordu. Ben de diğer evlerin çocuklarıyla o bahçede oyun oynuyordum. Çok keyifli oldugumu hatırlıyorum. Sonra çocuklardan birinin annesi çağırdı. Ama oyun tatlı gelmis olacak ki kız hemen gitmedi. O kadın sırf seslendiğinde hemen yanına gitmedi diye kızını bahçenin icinde sopayla evire çevire dövmüştü. Annenin bağrışları, çocuğun çığlıkları ve sopanın çocuğun bedenine indikçe çıkardığı ses hala kulaklarımda. Öylece bakakalmış sonra halamın yanına kaçıp o gün bir daha bahçeye çıkmamıştım. Daha sonraları kendi dayım ve yengeminde çocuklarına aynı şekilde şiddet uygulamasına defalarca şahit oldum. Şimdi düşünüyorumda anne ve babamın dayağı onların yanında bal kaymakmış. Şuan bile kimbilir kaç çocuk şiddete maruz kalıyor. Allah bütün çocukları kötülüklerden korusun. Büyüklerin kalbine merhamet versin.

Çok büyük travmalar yaşamışsınız, çok geçmiş olsun. Çok üzülüyorum küçücük masum çocukların bu kadar şiddet ve eziyet görmelerine. O yaşta yaşananlar yetişkinlik döneminde ortaya çikiyo, aile hayatında, eş seçiminde, anne baba rollerinde kendini gösteriyor malesef. Bunları düşünmekte unutmamakta çok haklısınız, her çocuk keşke şanslı doğabilseydi. Terapi almanıza çok sevindim, inş çok faydasını görürsünüz. Bazı şeyleri geçmişte bırakabilirsiniz. Hayatınızda mutluluklar dilerim.

Türkiyeden internet üzerinden psikologlarla görüşebilirsiniz. Hem ücreti de size çok uyguna gelir. Şu an pandemi olduğu için aynı şehirde olunsa bile çoğu terapi seansı internet üzerinden yapılıyor. Lütfen ertelemeyin kendiniz için aileniz için bir an önce birileriyle görüşün. Evlat Kokusu Kötü Kalpli Kullarından Koru Allahım,💜 tek ayak

Ben de okb tedavisi oluyorum. Psikologum kesinlikle o iki diziyi izlememem gerektiğini, hatta o dizilerin toplum ruh sağlığını bozduğunu söyledi. Böyle mühim şeylerin ticaretinin yapılmasının çok yanlış olduğunu ekledi. Yani bence siz de izlemeyin sadece tedavinize odaklanın. Ben izlemiyorum iyi oluyor.

Güncelleme:Konuyu okuyanların üzüldügünu görünce inanın cok daha üzüldüm ama inanın yaşadığım siddet dayak vs aklima gelince sanki onlari yasayan ben degilmisim gibi hic canim acimiyor yedigim tokatlara sopalara vucudumun yakılmasina hiç üzülmüyorum yasayan ben değilmişim gibi yazıp geçtim ama bende biraktıgi hasarlari düsundükce aşamiyorum bu durumu bi türlü bıraktığı hasarlar daha çok acıtıyor canımı belkide bir iç döküş olarak paylasmak istedim. Herkese iyi geceler gece gece kafana bu mu takıldı diyenler olacak mutlaka:) ama maalesef bu takıldı Son zamanlarda ülkenin gündemindeki iki dizi iki birey çok fazla izleme fırsatı bulmuyordum buldukça bölük pörçük izliyordum bi arkadaşım geçen Kırmızı Odayı izledin mi Alyanın annesi ne piskopatmıs dedi merak ettim son piskopatlık sahnesine gelinceye kadar şiddet kısımlarında çokta yabancılık hissetmediğim sahneler Çocukken annem beni çok döverdi babamda döverdi sudan sebepten cok fazla dayak yediğimi hatırlıyorum aynı şekilde çevremdeki okuldaki mahallesini arkadaşlarımda sudan sebeplerden şiddet gören çocuklardı bi yerde okumuştum çocuğun çok olduğu yerde evladinda kıymeti bilinmiyor diye ondanmıdır nedir doğu bölgesindeyim her ailenin istisnasiz 6-7 en az 5 çocuğu olur Misal örnek vereyim arkadaşlarla piknik yapmaya karar verdik evdwn birseyler götürmek istedum annem izin vermeyince bende ısrar ettin annem kızgın demirle yakmakla tehdit etmişti ben ısrar edince de kolumu ocakta ısıttığı bişeyle yakmıştı belki daha cok yakardida o gün bizde olan bi akrabamız beni almıştı elinin içinden Baska bi arkadaşımda evle ilgili birseyi gidip komşunun evinde söylediği için annesi çay kaşığını kızdırıp poposunu yakmış Başka bir arkadasimin annesinin çocukları dövmek için ayırdığı bir sopası vardi Yani bizim evdede cevremdede maalesef çocuğun şiddet görmesi olağan bi durum haline gelmişti hatırlıyorum annemin kızınca kolumu kanatincaya kadar ısirmasıni ablami ergenlik zamanlarında telefonla konuşurken gördüğü erkek arkadaşıyla konuştuģunu düşündüğü için ölümüne dövdüğünü bizimde o sahneye şahit oluşumuzu Mesela Masumlar Apartmanındaki gibi öfkeli sevgisiz çocuklarına sevgi göstermeyen bir anne Babam annem bizi döverdi diye kızardı anneme annem babam evdeyken bizi dövmezdi ama babamda sağolsun psikolojik şiddeti eksik etmezdi anneminki kadar sık olmasada fiziksel şiddeti de vardi 20 li yaslarindada babamın beni haksız yere dövdüğünü hic unutmadım Okul deseniz oda farklı değildi okuldada çocuğun burnunu bir tokatla kanatan öğretmenler 1. Sınıf cağındaki çocukların kafalarından tutup sıraya masaya çakmaları ilk okul cağındaki kız çocuğun sırtına kalın sopayla defalarca kez çalmaları Ilk onun da sırf Istiklal marşının mısrasını karistirdigim için kocaman kalın kitapla her defasında tekrarlayıp o kocaman kitapla defalarca kez kafama çalmasını Daha bir sürü vakayı unutamıyorum. Hani o dizilerde bu insanların ruh sağlığının normal olmadığı mesajı veriliyor ya dusunuyorum da benim çevremde bir tane mi normal birey yoktu. Annem babam komşu teyzeler arkadaşlarımın anne babaları eğitimci öğretmenler. Son bir örnekle kapatmak istiyorum ben kendi zorlayisimla güç bele okuyabilmiş biriyim yani baba aile desteğiyle degil birgün iyi bi okuldan mezun olmus arkadaşımla konuştuk eğitim konusunda her çocuğun aynı fırsata sahip olmayışı konusunda arkadaşım kesinlikle öyle dusunmuyorum okumak isteyen her turlu okur bizim cok durumumuz yoktu ama gerekirse babam ceketini satar yine bizi okutur destek olurdu dediğinde çok sasirmistim bu konuyla ilgili başka bir arkadaşımla konuşunca Mesela bizim eve birsey lazım olsun ama bizim okulla ilgili bize bir materyal lazım olsun ortadaki para birine yetecekse öncelik çocukların okulu olurdu dediğinde resmen şok yaşamıştım uzun süre onların söylediklerini üstünden atamamistim Halbuki babam benim ücretsiz dershaneye gideceğimi öğrenince neredeyse beni dövecekti. Şuan bir takım sıkıntılarım var psikologa gidiyorum degersizlikten kaynaklı yaşanan sorunlar oldugunu söylüyor kendimi sevmemi kendime prenses gibi davranmami öyle hissetmem gerektiğini özetler tarzda önerilerde bulunuyor sizce mümkün mü? Ben eskiden zannediyordum ki herkes bizim gibi şiddetle büyüyor

Kesinlikle öyle

Anne babanızla görüşüyor musunuz? Böyle anne babam olsa ölseler cenazelerine gitmem ciddi söylüyorum çünkü doğurmak marifet değil. Sevgiyle büyüteceksen çocuk yapılır. Sevgi göstermediğin bir çocuğu üstüne bir de kızgın demirle yakıyorsan onu doğurmuş olman seni anne yapmıyor, kutsal filan da yapmıyor.

İcim sızladı resmen ne diyeceğimi

Hay Allah sağolun ömrünü uzattınız babamın :) Babam hayatta ama alzeheimer başlangıcı teşhisi konuldu. Eskisi gibi yürüyemiyor konuşamıyor. Yine de çok şükür kendi işlerini kendi görebiliyor sadece hareketli ve çok zeki bir adamdı o yüzden bu haline alışamadık.. saatlimaariftakvimi

O kadar haklısınız ki en şerifimizin bile arkamızdan 3-5 atlayacağı konusunda bunun bilincinde yaşamak

Kiyamam ben size, kaç yasindasiniz bilmiyorum ama herkes siddetle büyümüyor, her cocuk her birey cok degerlidir ve cocuklarin şiddet gormesinin sebebi manyak ruh hastasi ebeveynlerdir, sakin kendinizde suc aramayin Okudugum bir kitapta siddet goren cocuklar hep kendilerinde suc arar diye yaziyordu, bunu yapmayin, sizin diger insanlardan hicbir farkiniz yok, cok degerlisiniz Madem yasadiklarinizin farkindasiniz, psikolog destegi aliyorsunuz zaten iyilesme yolunda cok adim atmissiniz demektir, kendinizi sevin, baska bir siz yok bu dunyada, ailenizle de mumkun mertebe mesafeli olup kendi hayatinizi kurun

Psikoloğunuz size bu dizileri izlememeniz gerektiğini söylemedi mi?

Kendileriyle aynı evdeyim hic bu evden çıkma şansına bile sahip olmadım bazen Düşünüyorum da keske üniversiteyi farkli bi şehirde okuyup evinden ailemden uzaklaşma dinlenme imkanı bulabilseydim

O bebeğe bir şey oldu mu peki?(( F flamefire Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

içinizdeki o korku dolu küçük çocuğa kocaman sarılmak istedim. bunların hiçbiri sizin suçunuz değil. umarım her şey yoluna girer.

Sadece yaşadığın yer değil, toplumun azımsanmayacak bir kısmı safiyeler, alyalarla dolu. Nihan Kaya'nın iyi aile yoktur, iyi toplum yoktur kitaplarını okumalısınız. Ben, sen, o hepimiz istismar edilmiş insanlarız. Anne baba olmayı, terbiyeyi, şiddetin her türlüsü zanneden insanlar tarafından büyütüldük. Büyütüldük demek bile fazla. Bir şekilde hayatta kaldık diyelim. Ağır iç içe geçmiş çoklu travmalar ha dediğinde çözülmüyor. Ben son 2 yıldır aralıksız devam ediyorum ve daha çok yolum var. İyi bir psikiyatrist ve terapilerle çok şey değişiyor. Devam edin lütfen. Son olarak diziler sizi etkiliyorsa bence izlemeyin.

Malesef geçmişte kaldığı yok. Biz çocuklarımızın gözünün içine bakıp, üzerlerine titrerken kimbilir ne çok çocuk bir yerlerde şiddete maruz kalıyordur. Kapıların duvarların ardında kimbilir ne acilar yaşaniyordur. Eskiden şiddet hak görünürdü, kimse yadırgamadıgi için açık açık yapılırdı. Şimdi kapali kapilar ardında yapılıyor Allah çocuklara kiyanlarin, kötülük yapanların belasını versan. . push ; feruzecerci Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Çok teşekkür ederim iyi dilekleriniz içinde ayrıca teşekkürler Affetmek sanirim bambaşka bir boyut kimbilir belki birgün oda olur

Çok teşekkürler Aslında bazen herseyi unutup gitmişim gibi hissediyorum çoğu zaman aklıma bile gelmiyor ama çevremdeki herkesin söylediği sey çok karamsarsin herşeye olumsuz bakıyormuşum vs sanırım normal diye düşündüğüm seyler bendede boyle hasarlar bırakmış terapi alıyorum imkan buldukça insallah bende kendimi aşarım prenseslik boyutuna ulaşıyorum sahiden bi kere geldiğim bu hayattan aşık suratlı karamsar biri olarak dönmek istemiyorum

Son paragrafıniza o kadar katılıyorum ki.

Bir yerde okumuştum belki burada. Böyle çok çocuklu aileden biri evlatlık veriliyor teyzeye. TeyZe de kapı komşu. Çok çocuklu ailede dayak vs gırla. Bir gün çocuğun kardeşine teyzesi prensesim diyor. Ve demişti ki bu söz kadar o dayaklar canımı yakmamıştı. Sizin yerinizde olsam psikolojik destek alır o aileden sıyrılırım. Tabii bu da kolay değil. Öyle güzel yıkıyorlar ki o özgüveni iyice bağımlı gale geliyorsun. Nihan kaya iyi aile yoktur okuyabilirsin.

Gercekten okurken boğazıma bir yumruk oturdu umarım tez zamanda iyi bir psikologa denk gelirsin o yaraların hepten iyileşeceğini hicbir zaman duşunmuyorum ama en azindan sarıp sarmalarsın da kanamaz Aslında şiddet konusunda ayni olsada ailelerimiz farkli farklı potansiyellerde büyümüş iki insan olmamıza rağmen niyeyse sizde kendimi gördüm Eskiden benimde yurtdışı gibi bir düşüncem vardi cokta çabaladı gidemeyince cokta üzülmüştüm sanki gitsem büyüyecektim ailemden uzakta olsam içimdeki ben ortaya çıkacaktı belki hep bu hevesle istedim Bende adet olduğumda ailemden kardeşlerimden sakladım hemde 2 yıl kimsenin haberi olmadı bi şekilde öğrenince yıllarca beni iğrenç bi lakapla çağırdı yine kendi aklıyla zannediyor ki o hemen öğrenmiş Okumayı cok istiyordum özellikle üniversiteyi kazanıp şehir dışına çıkmak belki gitsem tatillerde hic gelmeyecektim ama ömrüm hep ailemin evinde gecti dayak yiyerek aşağılanarak boyle bi insan nasil kendini sevebilir nasıl yapicam cok merak ediyorum Bu arada eşinizle çocuklarımızla huzurlu mutlu bir yasam dilerim insallah ruhunuz tez zamanda iyilesebildigi kadar iyilesir

Yaşadıklarıniz icon öncelikle cok cok üzgünüm. Bu tarz durumlari günümüzde yasatan ebeveynlik sıfatı tasiyan aileler hala var malesef. Geçmişi bırakamayız ama göz ardı edebiliriz. Mesela siz ailenize rağmen güçlü kaldınız kalabildiniz. Eminim ki yaşadığınız o kadar korkunc seylere ragmen kalbinizde çiçekler yeseriyordur günbegün. Disaridan gelen değer özellikle de ailelerden çok önemlidir tamam ama sizin kendinize verdiginiz onem, deger cok daha önemlidir. Evet kendinize prensesler gibi davranmalisiniz. Kimse bizi oyle gormese de biz kendimize prensesler gibi davranmaliyiz. Kendini prenses zanneden digerlerinde bir farkimiz yok. Ayni hayattayiz ve hepimiz kendi hayatımızın basroluyuz. Hayatımızda figüranlik etmemize ne gerek var. Derin derin nefesler alin verin. Bu kiz neleri halletti, daha kim bilir neleri halledecek deyin. Bol bol gülümseyin. Kendinize iskence etmeyin. Hayat cok kısa. Ölüm 1 saniyelik birşey nefesinizin kiymetini bilin.

Kesinlikle hayat akan su gibi bir yolunu buluyor varacagi yere variyor. Ve bu akışı bir mutlu olarak gecirmek var bir de karalara baglayip gecirmek. Hersey insanin elinde. Kendi kiymetimizi bilmezsek kimse bizim kiymetimizi bilmez. Arkamizdan en sevdigimizin 3, 5 gün aglayacagi hayatimizi baskalarina adamak hic dogru degil. Mutlulukla kalın.

Yazdıklarınızı üzülerek okudum, direkt psikologların görüşüne odaklanıp eğer isterseniz mümkün, öncelikle kendinizi sevebilmeyi öğrenmelisiniz, siz en değerlisiniz her şeyden çok... İster aileniz ister başka biri her kim olursa olsun istemediğiniz bir konuda hayır kelimesini rahatlıkla kullanmanızı, mutlu olmadığınız birileriyle aynı ortamda kalmanızı tavsiye ederim.

Türkiyede psikolojisi bozuk olmayan kaldimi acaba 7 den 70 e herkesin ruhu yaralı bir evin bir kızıyım ama hic prenses edasıyla dolaşamadım etrafta bir tarafım hep buruk kendimi çok sevmeyi isterdim

Valla ben olsam değil aramak, suratına bile bakmazdım. Tamamen silerdim, olmaz olsun öyle baba.

Üstünü kapatmislar, okul müdürü doktora duyulmasın demiş. İnşallah ceza almıştır ama bu kadar duydum. Benim de gözümün döndüğü bir gün olmuştu. Şartları olumsuz diye yumuşak davrandigin bir öğrenci, dersi dinle dedim diye bana cetvel firlatmisti. cetvel yere çarpıp ikiye bolunmustu. O kadar kızdım ki nerdeyse ben de gidip cetveli ona vuracağım. O an zaman durdu sanki, bir şey oldu, zaman durdu ve çocuğun hayatı gözümün önünden geçti. Babasız bir çocuk, konsomasyona çıkan annesi... Bir saniyede her şey akti gözümden. Kendime geldigimde kırık cetveli öyle sıkmısim ki elim kesilmiş. Sınıftan çıktım, elimi sardım, sakinlesince döndüm.

Ya çocukların kalplerini kırmamak, ilerde zihinlerinde kötü yer edinmemek, kötü öğretmen olarak anılmamak için onlara kızmayayım diye ellerimi sıktığımı bilirim. 1. Sınıf okuturken stresten kollarımı kaşımaktan kıpkırmızı yapmıştım, akşam yatarken merhem sürer öyle rahatlardım. Nasıl bir caniliktir bu, çocuğun kafasına cetvelle vurup ölümüne sebep olmak ne demek!!! Okurken bile tüylerim diken diken oldu... Anne baba sonra ne yapmış, umarım o öğretmen bozuntusu cezasını almıştır.

Evet evet ben de hep hatırlarım onu. Hatta bir gün öz anne, evlatlık verdiği kızına vurmaya kalkıyor da üvey anne "kızıma el kaldirirsan seni çok kötü yaparım" diyordu. Öz anneyle kalan kiz kardeş, buraya uyeydi, konu acmisti

Yanlış düşünüyorsun gerçekten. Deli deliyi görünce sopasını saklar, bunu defalarca gördüm. Ailenle ilişkini kes demiyorum ama özellikle babana ne mal olduğunu hissettirmezsen hiçbir şey çözülmez ömrünüzün sonuna kadar aslında birbirini sevmeyen ama bir arada durmak zorunda hisseden insanlar olarak kalırsınız. Gerekirse başına kak, ne babalık yaptın ki filan de. Çünkü adım gibi eminim bazen sana başkalarının çocuklarını örnek gösterip yermiştir. Sen de aynısını yap. Kavga mı çıkacak? Çıksın, hatta sen başlat. Sen zaten mutsuzsun, sana bu mutsuzluğu reva gören neden mutlu olsun ki? Üstelik aradan yıllar geçip aklı başına gelince pişman olacak belki. Onun bu pişmanlık ihtimalinin de önüne geçmiş olursun. Hayatımda bir kişiye karşı böyle bi patlama yaşadım, şimdi ilişkimiz eskisinden çok daha sağlıklı. İki taraf da durması gereken yeri biliyor.

Anneler eskıden bu kadar bılınclı değildi. Gecen gun annem torunlarını bir sevıyor kıskandıgımdan deıl onlar benım canım ciğerım. Ama annem bıze o kadar kıbar o kadar naıf yaklaşmadı. Evet sevıodu ama torunlarına o kadar bılınclıkı anne dedım sen benı hıc boyle sevmedın. Annemın 7 yıl cocugu olmamış sonrada peş pese cocuk yapmış. Bence kadınlarda zor sartlardaydı. Hem sevgı gormeyen sevgı gosterırmı. Kucucukmuş cıkmışlar babalarının evınden. Annelerınız kac yasında gelın olmuş. Şimdi herkes çok bılınclı. Gercekten. Bence bundan kaynaklı. Dövme vs çok olmazdı ama ben annemle her seyımı konuşabılmeyı çok ısterdım. Butun her seyı anlatmayı. Ama olmadı. Şimdi daha ılımlıher seyı anlatabılıorum. feruzecerci Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Birak o ev rezil olsun. Senin bogulmani umursuyorlarmi? Hayir. Ne halleri varsa görsünler. Onlara artik bir kurus harcama. Önceligini kendine ver. Tüm maasini verip, aç sefil yaşasan bile deger görmezsin onlardan. Yine söylenirler sen bisey yapmadin diye. Eh madem söylencekler, bare rahat yaşa.

Merak ettim sizi bu kadar inciten insanlardan kurtuldunuz mu. Umarim hic birinin yuzunu gormuyorsunuzdur.

Çok üzüldüm, ne kadar korumasiz olup muhtac oldugun kisiden ayni zamanda sana eziyet edenden, yardim istemek zorunda kalmak bir çocuk için kadar acı çocukları koruyan görünmez bir halka olsa keşke Zulemaa Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

El artırmak gibi olmasın ama:/ Benim babam da kendine özel aldığı bir ekmeği yedim diye "b. kumu yeseydin onun yerine" demişti.. ne kadar aşağılık, ayıp birşey şimdi düşününce.. çocukken ezildikçe eziliyor tabi insan. Kendisi öldü, o sayede üniversite okuyabildim. İş güç sahibi oldum. Yoksa kız okuyunca kötü yola düşer inancı sebebiyle, okutmayacaktı beni, masraf yapmak istemediğinden de tabi. Önceden öldüğü için çok üzülürdüm ama son gittiğimde mezarına da gitmedim ve öldüğü için de hiç üzülmüyorum artık Allah affetsin, beni az üzmedi.

Hepsini görüyorum maalesef -ebi- Popüler

Çok özür dilerim ya sahiden kusura bakmayın yoğunluktan kafam dalgınken okumuşum kayıpettiniz zannettim Allah ömrünü güzel bereketli kılsın elden ayak Tam dusurupte kimseye muhtaç etmesin insallah

Kırmızı oda'da çocukken şiddet görmüş ve aynısını kendi çocuğuna yapan bir baba vardı. Karısına da aynı şekilde şiddet uyguluyordu. Özellikle o beni çok etkiledi. Bizim evde de fiziksel çok fazla olmasa da psikolojik şiddet eksik olmazdı. Sevildiğimi hissetmedim hiç. Annem kendi annesinden nasıl zarar gördüyse aynılarını bana yaşattı. Şiddetle büyümüş olmak çok kötü bir durum ama geçmişi değiştiremeyiz. Yapmamız gereken bu zinciri kırıp çocuklarımız için sağlıklı bir ortam yaratabilmek. Travmaları küçük görmeden maddi durum elverdiğince bir terapistle psikkologla görüşmek. -ebi- Popüler

Amin inşallah yoksa o büyüyen çocuklarda bir şekilde hayata sorunlarla devam ediyor.

Şimdi kurtardınız kendinizi o aileden değil mi? Hiç yüzleşmediniz mi annenizle?

Burada hep annemden iyi bahsederim ama benimde arada şiddet görmüşlüğüm var. Şiddet derken o kadar abartı bir şiddet değil. Ama kendi adıma ben anneme kızamıyorum, çünkü yanlış olsa bile annemle empati yapıyorum. Sürekli aldatılan bir kadındı, kocası yani babam ailesi dışında herkese çok iyi davranır, evde annemin suratına dahi bakmazdı. Annemi hiç dövmedi ama sürekli psikolojik şiddet uygulardı. Bu durumları yaşayan bir insanın psikolojik sorunlarının olmaması imkansız. Sürekli annemin aşağılanması, babamın annemi sürekli başka insanlarla kıyaslaması, yaptığı yemeği bile alay konusu yapması bizim evimizin rutin bir parçası olmuştu. Annem ayrılmadan önceki dönemde sinir küpü gibi bir insan olmuş, hayattan hatta nefes almaktan dahi memnun değildi, defalarca intihar etmeyi düşündüğünü de ben büyüdüğümde söyledi. O yüzdendir ki gördüğüm şiddet beni hiç yaralamadı, özgüvenimde hiçbir eksilme olmadı. En sevdiğim şey ise kardeşimin bu olayları travma haline getiremeyecek kadar küçük olması. Benim bol imkanlı ama kötü bir çocukluğum oldu onun ise orta imkanlı ama huzurlu bir çocukluğu oldu. Keşke benimde onun kadar sakin ve huzurlu geçseydi çocukluğum. Annemi sorarsanız şuan iyi, pamuk gibi sakin sessiz bir insan, eski halinden eser yok. Bazı yaraları sevgi iyileştirir, ben inanıyorum ki bizim sevgimizde annemizi iyileştirdi. Umarım çok daha mutlu oluruz ve 3 kişilik yuvamıza mutlu bir şekilde devam ederiz.

Mekanı cennet olsun inşallah babanızın vs babanız gibi babaların

Hayır soylemedi . push ; saatlimaariftakvimi

İste buralar tam olarak arkadaşınız gibi çocukların çocuklukta olduguvyer bizdede belki o şekilde değildi ama babam kahvaltılık cok az alırdı bazen almazdı bile çünkü kendisi eve cok az gelirdi Aldığı zamanda annem bize bir iki kere verir sonra babama saklardi çocuklara verme demezdi ama bitersede kıyametler kopardı çünkü. Ama bu yaranma konunuzdaki düşuncenize gelecek olursak arkadaşınızı bilemem çünkü siz onunla daha cok yaşadığınız anlattıklarından dolayı az cok bilirsiniz ama kesinlikle yaranma düşüncesi degil mecburiyet zorunluluktan başka birşey degil. Mesela ben kendim güç bela okudum gram emeği yoktur hatta yıllar once çalıştığım zamanlar iyi bi iş olmadığı için insanlar dedikodumu yapıyor diye babam isten çıkmam için baskı yaptı bende devam edince hic acimadan resmen elinin ayağının icin e alacak şekilde dövdü. Şuan ki isim iyi kardeşimde çalışıyor babam biz çalışmaya başlar başlamaz annem iğne bile istese çocuklarına soyle alsınlar dedi her defasında annemde babama diretmek yerine bizden istedi boyle boyle tam olarak masraflar bizde kaldı. Oda bir yana çivi 30 yıldır çivi çalmadığı eve bir dolu masraf yaptı bizden sonra mecburen veriyoruz çünkü vermesek evde sorun çıkaracak tatsızlık çıkaracak biliyoruz birak vermemek vermedigimizi hissettiren bile once tavır koyup o evi zindana çevirecek sonra bi şekilde yine o parayı alacak. Eskiden yine iyi kötü idare ediyorduk enflasyon yükseldikçe kendimi o masrafların altında kalıyor gibi hissediyorum yetişemiyorum boğuluyorum kendime harcama falan yapamıyorum cok izahtım kusura bakmayın ama inanın bu yapılanlarda gram yaranma duygusu yok sadece bizim yüzümüzden evdekiler tatsızlık yaşamasın derdi var

Çok ama cok teşekkür ederim

Allah sizin çocuğunuzuda diger öğrenciler ise korusun karşısina iyi insanlar çıkarsın. Okula ilk basladigim zamanlarda bu sahnelerle karşılaşınca ödüm kopardı hastayım diye okuldan kaçardım hatta birgün babam evde yakalayınca neyin var dedi hastayım dedim dinlemeden dogru mu soykuyir acaba diye dusunmeden öyle sert bir tokat artı ki korkudan altım işememiştim. Tv de bir kere öğrenciye öğretmenin şiddet haberine denk gelmiştim öğretmen dövmüyor cokta bağırmıyor ama cocuk hassas bi çocuk olacak ki öğretmen sesini yükselttikçe yapsana atakmışım diye zorladıkça cocuk korkudan titriyor hatta yanlış hatırlamıyorsam altınada yapmıştı galiba. Biz öyle şiddet görmüşüz ki o an öğretmen şiddet uyguluyor gibi gelmedi ama şuan dusunuyorumda bize şiddet kanıksatildi diye öyle hissetmişim. Bugunki fikrim şiddet sadece fiziksel olmadığı yönünde

Aynen öyle. Maalesef doğu bu konuda o kadar geride ki, küçücük çocukların hayatını karartıyolar, umarım düzelir, umarım böyle kalmaz buralar. Bende doğuluyum ve ataerkil bir aileye sahibim.

Konuyu okuduğuma pişman oldum çok çok üzüldüm icim yandı resmen.. Ne cevremde ne ailemde böyle bi şiddet görmedim cok şükür. Ne dicemi bilemiyorum. Hele 1. siniftakilere yapılanı duyunca kanım çekildi. 1. sınıfa yeni başlayan kızım var öğretmeni okulda biraz kızmış eve gelince hüngür hüngür ağladı eski sistemle dayak serbest olsa da öğretmeni vursa travma yasicak cok hassas bi çocuk. Şuan dayak olmadığı için dua ediyorum gerçekten

Çocukken çevremdeki hemen hemen tüm yaşıtlarım benzer şartlarda büyüyordu bulunduğunuz heryerde şiddet bi şekilde vardi öyle oluncada tuhaf gelmiyordu Hatta anne babasindan şiddet görmeyen çocuklar tuhaf geliyordu bi arkadaşımızın annesi dövmüyorsa kendi aramızda sanki o durum tuhafmış gibi konuşurduk cocuk akli iste güzel ama tuhaf bir çocukluk Şuan cok yom ama çocukken kotu giden her sey sanki benim yüzünden muş hissine kapılırdım Çok teşekkür ederim sıcak mesajınsınız icin

Ben de yazmak istiyorum: Ben de cocukken sudan sebeplerden cok dayak yedim, ilkokul cocugu idim, geceleri yastigim islanirdi aglamaktan. Her gece Allah a dua ederdim, yarin ne olur annem beni dovmesin diye, ertesi gun yine doverdi yine yine yine... Yillarca dayak yedim, bir de ustelik psikolojik siddet yapardi, hakediyorsunuz ki dovuyorum, siz uslu olsaniz hic bir anne evladini dovmek istemez derdi ve ben surekli uslu bir cocuk olmadigim icin kendimi suclar kendimden nefret ederdim. Surekli bir baski vardi, siniftaki cocuktan hoslanamazdim, cunku gunahti ve annemden korkardim, platonik bir sevgi yuzunden dayak yiyecegimi dusunurdum. Surekli cantami karistirdi annem, oyle boyle degil ama kitap-defter aralarini didik didik yapardi. Surekli odama izinsiz girerdi, telefonla arkadasimla konusurken kapidan dinlerdi, buzlu camdan kafasini gorurdum. Ilkokul onlugumu giyerken tum bacaklarim, kollarim hep curuk icinde olurdu, kulotlu corabi giyerken curukler acirdi, usul usul giymeye calisirdim. Yuzumde, gozumde de zaman zaman curukler olurdu, ogretmenin sorarsa ya da komsular sorarsa dolaba carptim dersin diye ski ski uyariridi. Ilk defa adet oldugumda anneme degil gittim arkadaslarima soyledim, onlardan tavsiyeler aldim, bilgi almaya calistim. Birkac gun sonra kendisi anladi adet oldugumu. Hatta benim adet oldugum zaman birisi balkon asagi ped atmis, hic sormadan aratirmadan geldi beni dovdu kivrana kivrana yeminler ettim ben atmadim onlari diye. Gercekten de ben atmamistim ama hic sormuyordu, arastirmiyordu, direkt gelip dovuyordu. Bir defasindan bitlenmistim (ilkokul4), banyoda basimdan asagi gaz yagi doktu lokur lokur, sinek ilaci puskurttu, yuzum gozum yandi, bagira bagira yaniyorum anne yaniyorum anneeee diye aci cekmitim, ustune ustluk saatlerce de sampuanla arindirmaya calisti, nefessizlikten olecektim. Hic evden cikmazdim, asla arkadaslarima gitmezdim, yollamazlardi, asla arkadaslarla gezmeye gitmezdim. Mahalledeki kizlar hergun beraber takilirdi, orda burda gezerdi, onlara takilamazdim. Bir defasindan mahalleden iki arkadasa denk geldim, haydi parka gidelim gezmeye dediler, ben de eve ciktim dedim ki ben kizlarla gezmeye gidiyorum, annem bir suru soylendi yine, ama iste genclik (lise2) sallamadim, ciktim indim. Babam uyuyordu, hemen babami uyandirmis, babam camdan bir bagirdi bana, hemen kostum ciktim eve o korkuyla. Kapidan ceker cekmez beni iceri babam bir dovdu bir dovdu bir dovdu neye ugradigimi, neden dayak yedigimi yine anlamadim. Annem de karsida durup seyretti. Yine gozum morardi o gun ve yine ertesi gun okulda herkese dolaba carptim yalani... Ben tabi caliskan bir ogrenciydim, universiteye calistim, simdi Allah var ailem de okumami destekliyordu. Cahil, gorgusuzlerdi ama bizim oralarda dogudan farkli olarak okumak revactatir O yuzden okuyacak cocugu desteklerler. Universitede uzak bir sehri yazdim, her tatile gittigimde yine dayak yerdim, bir defasinda erkek kardesimle kavga ettik yine babamdan dayak yeyip gitmistim (universite 3) ve yine dolaba carptim yalani. O zaman aylarca babamla konusmadim, aylarca her gun aradi. Yariyil tatiline gitmedim, tum sehir bosaldi, tum yurt bosaldi, ananem, annem gunlerce telefonda yalvardilar gelmem icin de oyle gittim geldim 6-7 gun. Universite 2 deyken internetten esimle tanistim, ben ogrt lik, o baska sehirde muhendislik okuyordu. Hayatimda beni ilk seven insan :) Tabi haramdi, gunahti diye onunla da gorusmedim, telini acmadim, arayi actim. Ama nasipte varmis ki universite bitince aradi sordu, yazdi. Hatta birgun bir cilginlik yapip esimle istanbulda bogaza gezmeye gittik. Babam defalarca aradi, mesaj attim, gecistirdim, telim de bozuktu zaten o aralar. Ben 23, esim 24 yasinda. Ben ogrtlik yapiyordum ve esimle hep arada bir benim is cikisi 1-2 saat gorusuyorduk. Ama o gun romantik bir gundu, bogazda balik ekmek yedik, cafe de oturduk, ve bogazda isiklari seyrettik. O gun esim bana ilk defa beni sevdigini soylemisti. O gun eve gec gittim ama 23 yillik omrumde bu kadar cilginlik olsundu de mi? Saat aksam 11 idi, kapidan girer girmez babam beni kemerle dovmeye basladi. Dovdu, dovdu, dovdu... Tum gucuyle, tum hirsiyla, saatlerce, kufurler savura savura... O gun annem ayirmaya calisti, arada annemi de itti kakti. Gece 4 e kadar dayak yedim. 23 yasinda genc bir ogrt idim, mudur beyin newyorker hocahanim dedigi, velilerin newyorker hanim/hocam dedigi, ogrencilerimin hocam dedigi, babamin kemerle dovdugu. O gunden sonra dayaklarim bitmedi, birkac defa da benden 3 yas kucuk erkek kardesimden buyuk dayaklar yedim, o zamanlar esimle nisanliydim, esim ben araya karisirsam kardesini de aileni de bir omur goremezsin dedi. Ben araya girmeden kendini savun dedi, darp raporu al, polise git dedi. Ben adli tiptan darp raporu aldim, once polise sonra mahkemeye gittim. Polis guldu gecti, zaten babam da polisti, kardesimle gule oynaya polise ifade verdiler gectiler. Kardesimden yedigim o buyuk dayak da yine esimle bulusmamdandi. Esimle evlendik abd ye geldik, dengesiz bir aileden geldigim icin surekli travmatik davranislarim, dengesizliklerim oldu. Evlilik kurumuna saygisizliklarim, esimle tartismalarim oldu tabiki. Hala gecmisin travmalarindan kurtulamiyorum. Bircok kisisel gelisim kitabi okudum, kendimi gelistirmeye calistim, psikolojik videolar/podcastler dinledim. Hala geceleri dayak yedigimi goruyorum. Iki cocugum var, travmatik kaygilar yasiyorum zaman zaman. Hic sevilmedigim icin evlatlarimi nasil sevecegimi bile bilmiyorum. Esim asiri medeni/sefkatli birisi. Sagolsun yillar icerisinde siddet nedir unuttum. Ailemden, annemden bu kadar siddet gormeme ragmen yine de isim dustu ama. Annem iki dogumumda da geldi, torunlarina bakti, evin isini yapti sagolsun. Gurbetlik de baska turlu zor be, kimsemiz yok iste. 6 yildir Turkiyeye hic gitmedim, kardesimi babami gormedim. Annem gelip gidiyor senede bir. Yaptiklarini ben asla unutamiyorum ama onlar unutmus. Annem geldiginde sen bizi cok dovdun ben cocuklarimi dovmem diyorum, biz seni dovmedik ki diyor saka gibi. Psikolojik destek almayi cok istedim ama abd de derdimi ingilizce anlatmak icimi acmaz ki. Bakalim bulursam Turk bir psikolga gorunmek istiyorum ama. Benim gibi dayak, siddet, sevgisizlik ile buyumus bugunun yarali yurekli annelerinin yureklerinden opuyor, sevgiyle kucakliyorum. Biz cocuklarimiza iyi davranacagiz, onu sevecek, sarip sarmalayacak, sefkatle kusatarak buyutecegiz tamam mi?

Bunları okuyunca çok üzüldüm, bizi ailemiz fanusta yetiştirmiş resmen. Annem geç çocuk sahibi olmuş, çok doktorlara gitmiş maddi manevi emek harcamış, sonra biz olmuşuz aramızda çok yaş farkı var. Babam ben doğduğumda 45 yaşındaymış, hem babaydı hem dosttu. Belki geç ulaşılınca kıymeti daha fazla biliniyordur. Bizim yaşadığımız yerde konu komşu o ilçenin kalburüstü kesimiydi, onların da çocuklarını pek iyi yetiştirdiğini söyleyemem. Bir komşumuz ilçenin en yetkin kişilerinden biriydi, oğlu orman yaktı orman yani kocaman bir ormanı yaktı tuz ruhu dökerek, itfaiye ekibi de durumu biliyordu. çocuk o sıralar 13-14 yaşlarındaydı yani cezai ehliyeti vardı. Babası sayesinde kolayca sıyrılmıştı bu işten. Ama durmuyordu. Hiç unutmuyorum gariban bir ailenin çocuğuna musallat olmuştu, ben o zamanlar 6 yaşında filandım korkuyorduk da bu çocuktan. Bu gariban ailenin çocuğunu bir çatıdan aşağı düşürdü bilerek., düşen çocuğun ismi ademdi, evlerinin damında geziyordu bu zaten evi takibe aldığından hep evin etrafındaydı. Ben de onu izliyordum. Adem 3 yaşında yeni yeni yürüyen bir bebekti. Bu cani dediğim çocuk da elinde güzel bi oyuncak Adem'e sesleniyor, Adem gel gel bak sana ne vereceğim diye, sonra Ademceğiz damın kenarına yaklaşa yaklaşa aşağıya düşüverdi gözümün önünde, annesi yetişemedi. Koşa koşa feryat figan aşağı indi, onu da unutamam kapalı bir kadındı gençti başından yazması düştü koşarken, çocuğunu kucakladı hastaneye götürdü. Bu cani çocuğa gene de bir şey olmadı. Şimdi avukat, babasının çevresi sayesinde kazanıyordur diye tahmin ediyorum. O ilçede tıkılıp kalması içimi en çok rahatlatan şey. Ha ama güzel bir evi, bürosu ve arabası var. Bizim bu ilçede yazlığımız olduğundan biliyorum, ister istemez haberini de alıyorum. İçim cız ediyor böylesine kötü cani bir çocuk nasıl yetiştirilir... Bu çocuk büyüyünce nasıl hukukçu olur? Benim de çocukken bu çocuk yüzünden psikolojim bozulmuştu bana da kötü şeyler yaşatmıştı ki babama anneme söyleyemedim içimden de atamadım. Biliyorum babam eski efelerden, bir bilseydi o çocuğu ortadan kaldırırdı, lime lime ederdi umurunda olmazdı geleceği, sahip oldukları, mutluluğu... Burada herkes çocukluğunu anlatınca dayanamadım, ağladım... Ah benim dağ gibi babam ne heybetliydin herkes çekinirdi senden ama buna rağmen evine gelince anneme Karıcığım seni seviyorum derdin, biz çocukların senin için hem evlat hem dosttuk. Hiç bir şeyden eksik kalmayalım diye ölümüne mücadele ederdin bu hayatla. Biliyor musunuz, benim babam gittiği her yerde iz bırakan bir adamdı, İzmir'den Tokat'a kadar adı bilinirdi, düşünün İzmir diyorum, ağırlığı vardı. Ricası kırılmazdı, şimdi yaşadığım ilçede bile eskiler tarafından bilinir. Hatta unutmuyorum bir ilçeye düğüne gitmiştim arkadaşımın düğünü, o ilçede de çalışmıştı ve ismi 40 sene önce çalıştığı ilçede biliniyordu. Öyle yiğit öyle cesur biriydi... O koca adam şimdi Alzeheimer ile boğuşuyor ve şu haliyle bazı fikirleriyle benden çok daha zeki bir adam. Herkesi şaşırttın bu halinle canım babam.

Bende zannediyordum sizin gibi bir tane olunca el bebek gül bebek büyütülüyor Haklisiniz sanki ülke olarak psikolojisi normal birey yok gibi

burdaki konumu? okumak istiyorum da nerden bulabilirim hatırlıyor musunuz? askitotomsu Yiğit Aras_SMA

Kitabı ilk defa duydum ama kadınlar kulübü gibi sosyal mecralarla tanışdıkça Sonra zamanla bu durumun yaşadıklarımın kendi aybim olmadığını ogrenipte arkadaşlarımla konuştukça boyle boyle bu tarz sıkıntıları yasayan tek birey olmadığımı

Bir arkadasim dalga geçmek için "sen de babam gibisin, o da meyve, tatli aldıysa önce kendi yer. Doyunca kaldiysa 'meyve var çocuklar, yiyin' derdi " demişti. Şok olmuştum çünkü benim bildiğim baba hep 'yemedik yedirdik' modunda olur, son tabak tatlı, meyve kesinlikle çocuğa ayırılır evde. Gerçekten bazı aileler ne anneliği biliyorlar ne babaligi. Buna rağmen hayvani bir iç guduyle çoğalıp duruyorlar. Bu bahsettigim arkadaşım 5 kardeş mesela. Ailede dayak var, kardeş kıyaslaması var, ilgisizlik var, öğrenciyken beş parasız birakmisken eli ekmek tutunca zorla kredi çektirmek var... Benim bir gözlemim de şu, aile çocuğun ne kadar psikolojisini bozarsa çocuk o kadar aileye yaranma ihtiyacı hissediyor. Hastalıklarıyla en çok o ilgilenmeye çalışıyor, kendinde yokken mutfak yenilesinler diye maaşını gönderiyor, belki bir aferin alırım diye kendini aileye adiyor. Tam tersi eli ekmek tutmuşken yaptıklarını yüzüne vurup iletişimi minimuma indirmek yerine...

Ister istemez insan etkileniyor eminim bende 6-7 yaşına kadar ara ara altıma kaçırırdım birgün annem cok fena dövdü ondan sonra tesadüf bende bir daga yapmadım her yerde nasıl dövdügünü anlatırdı ondan sonra yapmadığını sanki bilerek yapmışım gibi Zaten gittiği yerlerde bizi nasıl dövdüğünü anlattığı için sonradan annemle beraber hicbir yere gitmedim

Anlatmak istemiyorum ama annemden, ilkokul ogretmenimden, sokaktaki buyuk erkek cocuklarindan cok fazla siddet gördüm ben de. Kardeslerimi korumak icin onlar yerine de dayak yedim annemden. Ki annem uni mezunu egitimli bir kadindir ve herkes cok sever, baska cocuklara karsi cok toleranslidir. ama iste beni secmisti nefret etmek icin... Neyse artik bir önemi yok.. Ben kendi evladim icin farkli bir sey yapmaya calisiyorum Yeni nesil annelerden de cok var cocuklarini anlamaya calisan Ve eski nesil hep "aman biz soyle yaptik tas gibi evlatlarimiz bak" diye cikisiyor Halbuki tas gibi falan degiller, resmen ulkenin yarisindna fazlasi gizli psikopat Egitim şart degil, şevkat ve sevgi sart. Ben tedavi icin baska bir cozum göremiyorum.

Yaa sana kocaman sarılasım geldi nasılda güçlüsün.. Rabbim sana çok büyük mutluluklar nasip etsin inşallah şunu unutma yasadigin her şeyde bir şükür sebebi ara ya daha kötüsü olsaydı? Ya okuyamasaydın? Her haline çokça şükret onları içinde affet ki artık aklına gelmesinler.. Unutma rabbim kimseye kaldıramayacağı yükü vermezmiş demek ki sen çok güçlüsün ki üstesinden gelmişsin inşallah hayatının bundan sonraki kısmı çok güzel olur ❤

Inanın hayata karışincaya kadar kendi çevrem dışında bireyler görünceye kadar hep normali bu zannediyormuşum herkes böyle yaşıyor diye düşünüyormuşum

Keske burdada öyle olsa konuya yorum yapanlardan biri babasından erkek kardeşinden şiddet gördüğü için darp raporu alıp şikayet ettiğini babası polis memuru olduğu için güle oynaya gidip ifade verip fonduklerini söylemiş şans iste

Bir sağlık çalışanı yıllar önce sağlık ocağına bir öğrencinin getirildiğini anlatmıştı. Öğretmeni tahta cetvelle kafasına vurmuş, çocuğun kafası yarilinca dikiş için sağlık ocağına getirmişler. Yarık derin olmasina rağmen ve hastaneye gitmesi lazım denmesine rağmen ört bas etmişler öğretmen ceza almasin diye. Çocuk beyin kanamasindan ölmüş. Bunu duyduktan sonra insanın sasirmaya mecali kalmıyor. Yapmamız gereken şey, her türlü zulme itiraz etmek.

Çok merak ediyorum nasil yapasayabiliyorlar hic mi vicdan azabı olarak rahatsiz etmiyor yasattıklari

Nasılsa acı şeyler resmen beterin beceri var dedirtiyor Düşünüyorum da ülke sizin gibi benim gibi vakalarla dolu bu insanlar duzslecekte düzgün bireyler yetişecek sonra onların yetiştirdiği düzgün bireyler gelsin sanki yüzyıllar sonra düzelecek her sey. Düşünüyorum da bu ülkede özelliklede doğuda doğup büyümek bi insanın yaşayabileceği en büyük imtihanlardan

Umrunda değil benim babamın. Hatta bizi kötü evlat olmakla suçlar onu arayıp sormadığımız için

Uzaktan bakılınca hep eğitimli ve maddi durumu iyi ailede büyümek hep avantaj o çocuklar hep şanslı görünüyor hele bizim neslimiz için Annemdecakrabalarinin çocuklarına cok sevgi şevkat gösterirdi ama bize gelince yok Hatırlıyorum kuzenim okul stajı için bir kac haftalığına bizim bulunduğumuz şehire gelmişti bir kac günde bizimle kalmıştı durup durup aile fotoğrafını çıkarır öper cok özledim der o zamanlar şimdiki gibi görüntü aramalar yoktu telefonda msn de ailesiyle görüntülü konuşurdu Bense ilk defa bir öğretmenimin evinde kalmıştım kendisindende çekinirdim ama o bir hafta baba o kadar iyi geldi ki anlatamam 1 kere bile evi arama ihtiyacı hissetmedim

Konu sahibi çok değerlisin sen

Çok üzücü gerçekten.. benim de her anım neredeyse bir travmaya çıkıyor ama geçti diyorum kendi yuvamla, çocuklarımla, gelecek planlarımla meşgulüm daha çok. O insanları anarken de "onlar da öyle" diye bahsedip bırakıyırum, konuşurken ya da iletişimdeyken içselleştirmiyorum onlarla muhabbetimi.. ismen ve şeklen varlar yani hayatımda, duygusal bir anlamları pek yok. Ben silmiyorum, silmek de ayrı yorucu. Tabiri caizse affettim ve oldukları yerde bıraktım. İlişkimi de düzeyli bir seviyede yürütüyorum. Benim de iki yavrum var. Hep diyorum, onlar benim "şu dünyada gördüğüm görebileceğim en güzel nimet".. o kadar kıymetliler ki.. nasıl insanlar öldüresiye dövüyor da, yavrusunun canını yakabiliyor.. ifade edecek cümle kuramıyorum gerçekten:/ Ama sen kendine yorma olup biteni.. onların kalbi, içi sana böyle davranmayı kaldırıyorsa emin ol onların kötülüğü bu. Ordaki zorunlulukları, mecburiyetlerini de çok iyi anlıyorum. Allah bahtını güzelleştirsin bundan sonrası için. Kürk Mantolu Madonna'yı okudun mu? Ordaki Raif efendinin hallerini ben kendime çok örnek almıştım.

Cok sukur kı oyle dayak vs yemedım. Ama annem altıma ısedıgımı herkesn yanında soler benı rezil ederdı kac yasına geldım hala korkuyorum ya mısarlıge gttıgmde altıma ıser mıyım dıye

Maalesef kendileriyle yasiyorum ama ne yalan soyleyeyim eski kırgınlığım incinmisliginde kalmadi esmeraaldaa Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

İçim acıdı gerçekten yazdıklarınızı okuyunca. İnşallah şimdi çok güzel bir hayatınız vardır ve hep öyle olur. Ne ailemden, ne etrafımdaki insanlardan şiddetin zerresini görmedim. Normali bu olması gerekirken ne kadar şanslı olduğumu düşünüyorum. Dizinin dünkü bölümünü ben de izledim. İzledikçe hayret ettim. Kurgu değil yaşanmış hikaye olduğunu öğrenince daha da hayret ettim. Allah bu insan görünümlü canavarlara tek bir çocuk bile nasip etmesin diyebiliyorum sadece.

Benim babam en kötüsünü yapardı, meyveyi çerezi yer biz bakardık, baktığımız için de döver kızardı

Ben anne babamdan cok fazla siddet görmedim, psikolojik siddet gördüm ama. Fiziksel siddeti yetiskinlikte ablam tarafindan yasadim. Isteseydim karsilik verirdim ama kendime yakistiramadim hic bir zaman. Öyle sert sekilde vururdu ki kafama, bu kez kesin beyin travmasi gecirdim derdim icimden. Annemlere söyledigim zaman "sen kim bilir nasil tahrik ettin onu" derlerdi. Neyse yurtdisinda yasiyoruz, birgün yine bu beni dövdü, kalktim ceketimi giyip ciktim evden, en yakin polis merkezine, sikayetci oldum. Ablam ilk kez o zaman pisman oldu, cünkü o suc olarak siciline islediginde hayati biterdi bunu biliyordu. O günden sonra siddet bicak gibi kesildi, birdaha asla o elini kaldiramadi.

Anlattıklarınız o kadar tanıdık geldi ki, çoğu şeyi bende yaşadım öz amcamız tarafından hortumla dövülürdük, okula gizli gizli gittiğim zamanlar olurdu. Küçükken maalesef öz kuzenim tarafından tacize bile uğradım bi kaç defa. Öz akrabalarım beni çok hor görürlerdi her zaman küçük görürlerdi. Hala o sorunlar ile başa çıkmaya çalışıyorum, ciddi bir özgüven problemim var maalesef.

Annenizden nefret ettim kalkyerineyat

Gerçektende çok incitici yaralayıcı bir durum ama onunlada kalmadigina daha cok seyler yasadiginada eminim Sizin hayatınızı kurtarmış olmanıza çok sevindim umarım Benimkide okulu kazandım yollaması sonra ondan gizli derse gittiğini öğrendiği zaman öyle bi gece olmuştu ki hafızamdan bi anı silecek olsam kesinlikle o akşamı sildirirdim en buyuk şansım o akşam şehir dışında öğrenci olan kardeşimin supriz yapıp gelmesiydi yoksa o akşam dövüşe orda öldürecekti biliyorum kimsede elinden kurtaramazdı beni Ne yalan soyleyeyim o gece korkudan ölmesini cok istemistim

Affetmek psikolojide de çok önemli çünkü insan beyni sürekli kendi içinde geçmişiyle kavga ediyor ama bunları unutmak için olumlu enerji gönderip daha kolay atlatırsın kuzenim bilinçaltı temizliği yapıyor bana da yapmıştı

Hatırlamıyorum belki beş yıl olmuştur, bu forumdaydi

Gerçekten çok cahillermis nasıl utanırdım Allahım! Yüreğim acıdı...