Zaten bu durumda yapması gereken şey belli eşiyle yolları ayırmak

Eşinizin uyum sağlama ihtimali cok düşük. Dil falan öğreneceğimiz falan da hiç sanmıyorum. Buradan masa başı işten gidip orada zora gelecek biri de degil. Çok olumsuz yazdım ama size gittiğiniz yerde size huzur vermeyecektir, farkındasınız bunun zaten. Bu demek değil ki kalın gitmeyin ama evliliğiniz içinde farklı sonuçlar getirme ihtimali yuksek bu değişikliğin.

Filmdelisi sen kimse tek başına karar veremez diyorsun ama bu hafta sonu bizim evde küçük çaplı bir kriz yaşandı. Sonrasında ben avukatımla konuştum. Benim bebeler daha küçük. Dedim "hakim bunlar daha küçük. Ek süre verelim" filan demez inşAllah. Avukatım "çocukların yararını gözetir" dedi. Boşanmada da çok aykırı bir durum olmadıkça çocukların velayeti zaten annede kalıyor. O zaman baba ne hakla "gidemezsiniz" diyebilir ki. Ebeveynlerden biri anne ya da baba hangisinin imkanı daha elverişli ise çocukların menfaati bence esas alınmalı. Türkiye'nin hali ortada. "Yok ben alışamam, gidemem" diye bahane bulacak tarafın bence çokta söz hakkı olmaması gerekiyor. Bende bir 10 sene önce yurtdışına çıktığımda dönmeyi iple çekerdim ama artık Türkiye o eski eski Türkiye değil. Ben bu kadar umutsuzlukla dolu iken çocuklarımı bu ortamda nasıl büyüteyim.

Almanyada bildigim yari zamanli calisma yaygin. Okul sonrasi etut veya bakim merkezleri de yaygin, ucretleri yuksek ama bir kismini devlet oduyor, uygun fiyatlilarda yer bulmak zor oluyor.

Bizde arabayı falan satıp gideceğiz. Gözümü öyle bir kararttımki maddi kayıp hiç gözüme gelmiyor. MaHlass 'ında dediği gibi sanırım burda gözden geçirilmesi gereken şey evliliğimiz. Hatta geçen eşimle bu konuda konuşmuştuk yabanci ülkeden biri ile evlilik yapmak hiç mantıklı birşey değil diye çünkü çok derin ve asilması mümkün olmayan sorunlar çıkıyor insanın karşısina. Benim Türkiye'ye alisamadigim gibi esiminde oraya alişamama ihtimali yüksek sonuç itibariyle birimizden biri istemediğimiz bir hayatı yaşamak durumunda kalacağız.

sıfır ingilizceyle 35 yaşında buraya gelen ve 4 senede öğrenip gayet iyi konuşan birini tanıyorum. ama bu raddeye gelene kadar çok çalışmış ve eşinin maddi sorunu olmadığı için abimiz gayet rahat öğrenmiş iş kaygısı olmadan. eğer maddi kaygınız olacaksa daha zor. ben kreşte çalışıyorum her gün mobbing görüyorum ingilizcem yüzünden. size tavsiyem buraya taşınmadan önce eşinizin günde en az 7-8 saat ingilizce konuşma dersi alması. en azından bir tık bilerek gelirse daha iyi hisseder. burada 3 sene sonra dönenleri de gördüm 3 ayda dönenleri de gördüm 20 sene yaşayanları da. herkesin karakteri aynı değil ama eşiniz büyük ihtimalle 3 ay sonra dönenlerden olacak anlattıklarınıza göre. kararınızı iyi verin

Biraz bencil olun diyeceğim ama bencil olan eşiniz sadece kendi uyum sürecini düşünüyor siz anne olarak da çocuklarınıza iyi bir gelecek vermek için gidiyorsunuz.. geri adım atmayın

Eşiniz kesinlikle yurt dışıda bu kafayla tutunamaz, hele ingilizcesi kötüyse ilk 3 sene güzel bir işte çalışmayı gözden çıkarsın zaten. Benim 4 ay oldu geleli ingilizcem a2 seviyesinde çok zorlanıyorum benim için çok zor bende her gün dönmeyi düşünüyorum o kadar zor eşin hiç yapamaz.

Senden ve birmuhendisanne öğrendim bunuda şu an, acaip sinir oldum Hem adam kendi imkan sunamayacak, bir de bana "çocuk kaçırıyor" diye ket vuracak. Amerika'da dünyanın bir bölgesi. Buyursun o da gelsin çocuklarını görmek istiyorsa. Resmen "doğduğun ev kaderindir" motifi işlenmiş!

Alisamaz. Yurtdisi isteyerek gidenlerin bile zor alistigi bir surec. Istemedwn gidenler hic alisamiyor. Sonra hep depresif hep olumsuz bir auralari oluyor. Arabalara duskunse falan gider gitmez cok sevecegi turkiyede kullanamayacagi bir araba falan alin. Bir hobisi varsa turkiyede sahip olamayacagi bir materyal falan alip biraz simartin bence.

Siz doğduğunuz şehri bırakmadığınız için dönmek istiyorsunuz o da bırakamayacağı için gitse bile dönecek. Bence bu açıdan bakıp evliliğinizi gözden geçirin. İkiniz de istemediğiniz hayat sürüyorsunuz.

Açıkçası eşinizle empati kurabiliyorum. Kurulu düzenini bozup dilini bile bilmediği bir ülkeye hayat koşullarını dahi düşürerek gitmeye karar vermek çok kolay bir şey değil. İnsanın tereddütleri olması cok normal. Açıkçası yapamayıp dönmeye karar verirse de anlarım eşinizi. Her karaktere uygun bir şey değil bu.

Yabancı ülkede tanıdığınız olmadan rahat edebilecek misiniz?

Almanya'da da okul sonrası çocuklar cüzi bir miktar karşılığında aktiviteler ve ödevler için kalabiliyor akşam 5 e kadar okullar açık.

Eşinize de size de hak verdim Almanya doğumluyum, annem babam 68 de gidenlerden, ben 77 doğumluyum, biz küçükken döndük ona rağmen bugün gidip orada yaşayamam ya da başka bir ülkede imkanları ne olursa olsun. Türkiye kolay bir ülke değil lakin insanın alıştığı, bildiği düzenden kopması kolay değil. Almanya'ya istediğim zaman gitme şansım var ama benim ülkem burası, şu anda sevmediğim bir düzen var diye burayı terk etmeyi hiç düşünmedim, ailem, yaşanmışlıklarım, anılarım, mezarlarım her şeyim burada, 28 yıl çalıştım bu ülkede mesele sadece dil öğrenmek değil. Bu arada kv nize de kızmayın o da evladını düşünüyor. Giderse istediği zaman göremeyecek, torunlarından uzak kalacak, onun içinde kolay bir süreç değil, büyütüp evlendirmiş olsa da evlat, kimse istemez evladını yılda bir izinlerde görsün bir anne için alışılmayacak bir durum bu Sizin açınızdan bakınca da çocuklarınızın geleceği için kaygılısınız, orada yaşamış biri olarak buraya adapte olamamışsınız. Bu konuyu en iyi annemden bilirim öldüğü güne kadar Almanya'dan döndüğü için pişman ve depresif yaşadı, asla unutmadı orayı. Eşiniz sizinle gelir ama alışabileceğini sanmıyorum, hangi ülke olduğunu yazmamışsınız ama çokta fark etmez, belli bir yaştan sonra uyum çok zor. 30 unu aşmış insanlar için bu süreç genelde başarısız oluyor. Hal böyle olunca evliliğinizin yürümeme ihtimalini de değerlendirin. Başka ülkelerde yaşayan ebeveynlerin çocuklarınıza etkisi ne olacak. Maddi ve sosyal gelecekleri kurtulurken manevi geleceklerinde durum ne olacak bence bunları düşünmelisiniz. Ha eşiniz giderde gayret gösterir, alışır bal börek olur ama bunun olmaması halinde ne yapacağınızı planlamanız lazım, tabi çocukların da alışma süreci var, onlarda gidecekleri yerde bambaşka bir düzene adapte olmaya çalışacaklar, bunun sonuçları ne olacak, umarım hakkınızda hayırlısı olur

Olabilir sende haklısın. Ama şimdi ben sabahları bir fırına gidiyorum. Gencecik çocuklar günde 10 saat asgar ücrete çalışıyor. İçlerinde gülen, espri yapan çok nadir. Hemen hepsi mutsuz, bezgin. Muhtemelen sorsak onlardan da ailelerine "madem maddi imkanınız yoktu, beni niye dünyaya getirdiniz" diyen çıkacaktır. Ben kendi yaşantımdan yola çıkarak bana iyi imkanlar sunulmasını tercih ederim. İnsan belli yaştan sonra zaten yuvadan uçuyor. Ben 20 yaşında çıktım baba evinden. Ama Allah razı olsun babam dışında hiç kimsenin maddiyatına da muhtaç olmadım. Belki farklı hayat yaşasaydım benimde görüşüm farklı olurdu

Nasıl ki zamanında siz onları bırakıp buraya geldiyseniz, şimdi sıra onda.

Velayet sende olsa bile yurtdışına çıkışlarda sorun yasayabilirsin. Baba buna itiraz edebilir, sonrasında yeniden düzenleme için dava açabilir. Kendince haklısın ama diger türlü baba ile çocuklarin ilişkisi kısmında haklar ihlal edilmiş sayiliyor

Gittiği yerde Suriyelilerin buradaki durumundan hallice olacaksa normal değil mi konfor alanını düşünmesi.

Verdiğiniz örnekte haklisiniz ama Türkiye'de kaç baba boşanma sonrası çocuğuna gerçek anlamda sahip çıkıyor. Burada bosanan kadınların bir çoğu eski eşlerin çocuklarını görmediğinden yakınıyor. Baba profili öyle ise bende Türkiye de kalmak yerine çocukların yararı için yurtdışına yerleşmeye sıcak bakıyorum.

Gencecik çocukların anneleri çocuğum okusun yurtdışında iyi bir gelecek kursun diye çocuklarından ayrı kalmayı göze alıyor ama kart bir herifin annesi onu özleyecek diye siz çocuklarınızın geleceğinden vazgeçeceksiniz

Eş çocuklar zaten vatandaş. İş hazır, orda aile var, okul hazır, kalacak yer hazır kafaya takacak şey sıfır. Bu imkanı değerlendirmek zorunda. Annesi bir yeren sonra olmayacak neticede çocukları için en azından denemek zorunda. Olmazsa denemedik demezsiniz. Huyu nasıldır bilemeyiz kimisi kurbağa misali usul usul ikna edilir kimisi atardan tersodan korkar, kimisi dolduruşla Çalışır kimisi çocuklarının israrına dayanamaz.

İstemediğiniz bir hayatı eşiniz için yaşamak zorunda değilsiniz. Gerekirse eşinizden vazgeçin ama kendi ve çocuklarınızın geleceğinden vazgeçmeyin

Eşinizin ve sizin orda çalışacağınız işler hazır mı? Yani iş bulup mu gidiyosunuz? İş bulmadan gidiyorsanız ben eşinizin tereddütlerine hak veriyorum.

İki taraf da haklı. Yurt dışında yaşayan çok tanıdığım var yakınen. İsviçre'ye gittiğimde şöyle demiştim, keşke burası benim memleketim olsaydı. Gerçekten başka ülkede yaşamak da hiç ama hiç kolay değil. Umarım sizin için çok iyi olur.

Burda önemli olan tek şey sizin ve çocuklarınızın geleceği. Bu konuda kararı eşinize bırakmayın. Elinize güzel bir fırsat geçmişken tepmeyin. Eşinizin kararını muhtemelen KV etkiliyor. Eşiniz istemiyorsa da siz çocuklarınızı alıp gidin. Geleceğiniz her şeyden önemli

Siz vizyonlu birisine benziyorsunuz, eşiniz çevrenizin sizi kendinize benzetmesine izin vermeyin, siz onları yukarı çekin. Eğer alisamazsa da kendi problemi ama akıllı bir insansa gidişat ortada 2 ay sonra laf edecekse de 2 yıl sonra etmeyeceğine eminim nasıl biri olursa olsun. Yolunuz açık olsun simdiden.

Ben senın yerınde olsam o kocayı hıc goturmem valla. Kalsın anasıyla. Yer basının etını muhtemelen gıdınce.

O zaman onun geri adım atmasına izin vermeyin. Alışır kesin, hatta bu günleri dahi unutur hatirlatsaniz kendini güçsüz hissedip abartma dahi diyebilir :) siz planınıza devam edin, onun ev arabaya kanmasına izin vermeyin. Türkiye oynak bir zeminde, ne olacağı hiç belli değil. Ev arabaya güvenip adım atmayan herkes gün geçtikçe pişman oluyor olmaya da devam edecek maalesef.

Bence gidin zaten, ben pandemi yüzünden dönmek zorunda kaldım hala lanet ediyorum pandemiye, bana göre Avrupa cennet, ama herkes ben değil, gerçekten çok zorlanan ve parasını pulun herseyini bırakıp dönen Türkleri çok gördüm Gittikten sonra daha ciddi kararlar vermeniz gerekebilir, siz eğer oradaki hayatı severseniz, eşiniz de dönmek isterse ikilemde kalacaksınız, bunları bilerek gidin, erkek milleti zora gelemiyor maalesef, benim ömrünün yarısını yurtdisinda geçirmiş eşim bile en ufak sorunda dönsek mi acaba diye beynimi yiyordu biz kendi işimizi yaptığımız için ülke bürokrasisi ile çok uğraşıyorduk, eşim sürekli havlu atıyordu, yani erkekler gerçekten zorlanıyor, inşallah siz mutlu olursunuz çocuklarınızla beraber

Türkiye vatandaşlık satan, enflasyonla mücadele edemeyen, hukuksuz bir ülke haline geldiği için ısrarla bu ülkede kalmak isteyen ebeveyn bence konfor alanını çocuklarından üstün tutuyordur. girlinred

Bi gurbetci olarak yazmadan edemicem Biz gurbetci turkler asla suriyelilerle ayni keseye konulamayiz Bizler ulkemizi satmak ugruna savasdan kacmadik Zamaninda dedelerimiz calismaya gelmisler buraya duzen oturtmuslar bizde devam ettiriyoruz Ayrica bizim icin sunulan extra avantajlar yok herkes nasil calisip kazaniyosa nasil duzen tutturuyosa kanunlara ayak uyduruyosa bizde mecburuz Biz turkuz diye ayricalik yok kimse bize once acima duygusu sonrada tiksinti ile bakmadi bakmiyor Iyi bayramlar dilerim :)

Emin olmadan gitmeyin bence. Benim yakın akrabam karı koca İngiltereye gittiler, buradaki arabayı falan sattılar orada düzen kurmak için. Ama yapamadılar. En büyük motivasyonlari çocuklarının ingilizce ile buyumesiydu ama gidince cocuklarini aileden uzak büyütmek onları vicdanen rahatsız etmiş, bir de bir aile üyesinin hastalık durumu olunca hepten huzursuz oldular. Orada da çok yapamadılar, çevre edinememisler, insanlarını - kapalı havasını sevmemisler, yemeklerini yiyememisler vs. Azıcık asım kaygısız basım diyip döndüler. Ellerinde kalan tek şey maddi zarar oldu.

Eğer hem kendiniz hem de çocuklarınız için doğru kararın yurtdışına yerleşmek olduğunu düşünüyorsanız hiç durmayın. Ayrıca burda mutlu olmadığınızı belirtmişsiniz hiç kimse için geleceğinizden ve mutluluğunuz dan vazgeçmeyin. Eşiniz sizinle gelmek istiyorsa gelir yok istemiyorsa da keyfi bilir B

Oda ihtimaller dahilinde

Turist olarak değil herşeyi tam yazmadım. Kalacağımız yer belli çocukların okulu vs herşey hazır muallakta kalan tek şey eşimin oraya alışıp alismayacagi. S

Benim cevremden gördügüm : kadinlarin gözü hep daha kara böyle durumlarda. Erkekler daha cabuk pes ediyor. Heleki kadin daha iyi yemi cevreye adapte oluyorsa ve kendilerini yeterli kadar "erkek" gibi hissedemiyorsa. Zor isler. Ama cocuklar icin ne daha iyise onu yapin

Merhaba hanımlar. Bir önceki konumda bahsetmiştim yurt dışına yerleşme planimizdan ve tereddutlerimiden. Hesapta olmayan bir gelişme oldu ve eşimle beraber gidebileceğiz. Esiminde sıcak bakmasiyla beraber kararımızı verdik ve biletleri aldık. Biletleri alana kadar eşim kendinden çok emindi Türkiye'nin istikrarsızlığın dan ekoniminin kötüye gitmesinden vs çok sıkıldığından Avrupa'nın bizim için daha iyi olacagindan vs bahsediyordu sık sık. Biletleri aldıktan sonra pişman olur gibi oldu ikidebir burdaki imkanları bırakıp gidecegiz diyor. Anneside çok baskı yapiyor gideceğimiz için durmadan eleştiri yapıyor laf dürtüyor eşime. Yüzdük yüzdük kuyruğuna geldik derken eşimin son anda vazgeçmesinden korkuyorum daha öncede başka ile tayin istemiştik herseyi ayarlamistik ev tutmaya gittiğimizde vazgeçtiğini söylemişti. Onun ipiyle kuyuya inilmez biliyorum ama burda yasamaya devam etmek beni ciddi anlamada mutsuz ediyor gitmek için her yolu deneme kafasindayim artık cidden. Öte yandan da korkuyorum daha gitmeden pişman olmaya baslayan biri var karşımda orda karsilacagimiz zorluklar karşısında ne kadar dirayet gösterebilirki. Zaten karakter olarak rahatına çok düşkün biri. Eşim bir yıl ucretsiz izin hakkım var denerim olmazsa döneriz kafasında. Kendi acisindan haklı sonuçta burda bir mesleği var belki gerçekten yapamayacak orda sıfırdan başlayacak herşeye yeni bir lisan öğrenecek başka işe girecek. Ama bende bu adımı attıktan sonra gerçekten dönmek istemiyorum. Bu işin sonu ne olacak hiç bilmiyorum gitmeyi çok istiyorum orda çocuklarıma güzel bir gelecek kurmak istiyorum ama eşimin gel gitleri istikrarsizligi beni düşündürüyor açıkçası. Bugün yine söylendi evin var araban var şu kadar maaş alıyoruz herşeyi arkanda bırakıp gideceksin pişman olacaksın vs. Sürekli modumu düşürmeye çalışıyorlar bu duruma canim çok sıkılmaya başladı artık. Biletleri almadan önce kendisiyle uzun uzun konuştum halbuki bak sana baskı yapmak istemiyorum gerçekten sende istiyorsan gidelim dedim evet istiyorum dedi. Şimdide başka türlü konuşuyor. He he deyip geçmekmi gerekiyor gidene kadar yoksa bu istikrarsizliginin uzerinde durup iyice düşün taşın net bir kararını ver ona göre hareket edelim mi diyeyim. Mirta Pembelina

İyi de o çocukları yaparken neredeydiniz, bambaşka bir ülkeden gelip yapılmadı ki? Elbette söz sahibi olacak, ebeveyn çünkü. Bu konuda adam kendi imkan sunamıyor değil ayrıca, aç açıkta ya da eğitimsiz kalmış değiller. Hepimizin mantığı gibi satalım evi arabayı para ne varsa kaçalım mantığı, daha iyi mi olunur kötü mü olur çocuklar için bilemezsiniz ki. Kendiniz dünyanın en kötü düzeninde en varoş evinde ya da lüksünde yaşayabilirsiniz, çocuk orada adapte olacak veyahut onun geleceği kurtulacak mantığı yanlış burada. Evet her kötü örnek burada olsa bile bizler çocuklarımıza tapulu mal gibi davrandığımızdan, en alamayanı da aile terbiyesi, çevre örneği, standart bir örf adet bilgisi alıyor. Karpuzla elmayı kıyaslamak gibi bir şey bu, ekonomik ve sosyal refahı bir yanda, faydalı iyi bir insan ve ülkesine uyum sağlayacak genel kültürü eksik yaşaması bir yanda. Bunu her ebeveyn istemek ve onaylamak zorunda değil. Malum biliyoruz bireyselliğin ön planda olduğu toplumlarda sıkıntı çekiyoruz biz, çocuğumuzu o sinir olduğumuz düzene atmak da tek kişinin kararı olmamalı. Ha böyle konuşuyorum ben, kocam gitse giderim o ayrı Ama gitmiyor, gidemez. Konu sahibi gibi gidip de döneceksek, burnumuzdan gelecek çocuklar yakartop oynar gibi kıtalar arası kalacaksa gerek yok maceraya. Benim gitmek istemem ne kadar normal ise onun da aksi isteği normal ve varolan düzen onun isteği olduğundan benimki belirsiz ise kırıp dizimi oturacağım. Tek kişinin fikri önemli değildir işte, onu söylüyorum.

Maddi olanaklardan hepimiz şikayetçiyiz, yorgunuz ve üzgünüz sizinle hemfikirim bu konuda Ama aile bambaşka bir olay, evliliği zor yapanda bu zaten hayatta her iş maddiyatla çözülmüyor

Elbette öyle haklısınız düşüncelerinizde sonuna kadar. Ben de size iyi bayramlar dilerim :)

Yurtfisinda yaşamış biri olarak söylüyorum, eşiniz gibileri çok gördüm, değil 1 sene 3 ay dayanamıyorlar Yanlış anlamayın amacım hevesinizi kırmak değil ama giderken bunu bilerek gidin Avrupa ya da Amerika nereye gidecekseniz yaşam buradakinden çok çok farklı ve Türk kültürüne bağlı, burada yaşamayı seven, ailesine düşkün insanlar gerçekten yapamıyor, kadınlar yine bir nebze daha güçlü duruyor, mutsuzsa bile çocukları için katlanıyor ama erkekler öyle değil, hele bir de dil bilmiyorsa inanılmaz pişman olup dönecek İnşallah yanılırım ve dilediğiniz hayatı kurarsınız ama çok zorlanacaksiniz çünkü çok gördüm eşiniz gibileri maalesef

İnanin hep anlayışla yaklaştım bu konuda. Yani eşimi hiç bir zaman zorlamadim gitme konusunda. Son zamanlarda kendisi çok istiyordu gitmeyi. Ben iyice dusunup tanışalım dedikçe bir an önce karar verelim diye o baskı yapıyordu bana. Benim biletleri almadan önce onun adına yaşadığım tereddütleri o biletleri aldıktan sonra yasamaya başladı. Birde annesi gibi laf durtmeye başladı onun mimiklerini ses tonunu falan taklit ederek. O böyle yaptiginda geriliyorum ister istemez.

Denemeden bilemezsiniz. İş artık ciddiye bindiği için tereddüt etmesi normal.

Hangi ulke oldugu yazildimi bilmiyorum. Ben evlenince esim yasadigim ulkeye geldi. Ingilizcesi yok. Ulkenin anadili zor bir dil. Hem kurs hem temizlik isi derken liseye basladi. Yine bir yandan ise gidiyordu. Sonunda meslegini aldi, dilini cozdu. Hala ingilizcesi yok fakat onemi olmadi ulkenin dilini cozunce. 10senesini aldi bunlar. Ikimiz icinde zor oldu. O yuzden cok guclu olmak gerek. Hemen pes edip, tek Maas ile gecinemem derseniz hic zorlamayin. Esinizin dili ogrenme istegi var mi? Eger yoksa cidden hayat size zindan olur.

Kesinlikle sizin gibi düşünüyorum. Bir insanın hayattaki tek gayesi ev ve araba sahibi olmak olmamalı bence. Türkiye'nin eksikleri malesef saymakla bitmiyor. Evide arabasida eksik kalsın. Gercekten artık zerre kadar gözüm yok bunlarda. Ben eski kaliteli yasantimi istiyorum. Çocuklarımıda böyle bir ortamda büyütmek istiyorum. Onların geleceğini kıytırık bir eve ve arabaya mahkum etmek istemiyorum.

İngilizcesi hiç yok malesef. Bu yaştan sonra dil ogrenmek kolay olmayacak ama kaybedecek birşeyi olmayacak aksine yeni bir lisan öğrenerek kendisine yatırım yapmış olacak. Bu gibi zorlukluklar yaşaması bence oturduğu yerde körelmesinden iyidir.

Kanun böyle olabilir ama hayat kanunlardan mı ibaret Çocukları babadan ayırıp maddi ve sosyal geleceklerini düşünürken manevi geleceklerini düşünmemek ne kadar adil? Babanın çocukları üzerinde hiç hakkı yok mu yani bu mantıklı bir düşünce mi? Bu konuda aynı senin gibi düşünen bir akrabam var, çocuklarını alıp Kanada'ya yerleşti, yıllarca iki işte çalıştı çocuklarına iyi imkanlar verebilmek için çabaladı. Gittiğinde büyük çocuğu 5 küçüğü 3 yaşındaydı. Eşinden hemen boşanmadı yanılmıyorsam bir iki yıl sonra oldu boşanma. Kadın velayetleri aldı, baba çocuklara yurtdışına çıkış izni de verdi kendi alsa bakamayacaktı ailesi olmayan bir adamdı ama çocukların biri 16 diğeri 18 yaşına geldiklerinde ikisi de babalarının yanına dönmek istediler ve döndüler, annelerini bu konuda ölümüne suçladılar, kadın yıllarca babalarıyla görüşmeleri için elinden geleni yaptı, gidildi gelindi tatiller planlandı ama çocuklar biraz palazlanınca anne iyi ki böyle yapmışsın demediler, bizi babamızdan ayırdın, ailemizi dağıttın dediler. Hayatta bunlarda var, tek taraflı düşünmemek lazım, şimdi o çocuklar şartları zor bu ülkede okullarını bitirdiler ve ortalama işlerde çalışıyorlar, hallerinden şikayetçi değiller ve annelerine hala kızgınlar peki şimdi tüm bunlara rağmen kurulan bu hayata değdi mi? Bence değmedi...

Benim doğup buyudugum ülkeye yerlesecegiz. Tüm çevrem orda benim. Ama eşim o konuda zorlanacaktir mutlaka.

Suriyelileri konuma nerden nasıl bagladiniz bilmiyorum. Ayrıca konuya açıklık getireyim ben mülteci olarak gitmiyorum o ülkenin vatandaşı olarak, orada doğmuş büyümüş ve orada üniversite eğitimi almış, master yapmis biri olarak gidiyorum. Çocuklarımda aynı sekilde oranın vatandaşılar. Aile bütünlüğünün bozulmamasi için eşime oturum verilecek. Ayrıca Almanya'ya gitmiyoruz gideceğim ülke Almanya gibi milliyetçi hatta ırkçı bir ülke değil. Ha ırkçılar hiçmi yok elbette var, ama bu beni bağlamaz.

Çocukları babadan ayırıp yurtdışına çıkarmak çocukların iyiliği için verilen bir karar mı oluyor...

Benim eşimin de böyle bir düşüncesi var ve konumda belirttim kendisi bana da aynı şeyi yazmış şahane bir kafası var. Almanya sizi mi bekliyor demiş yahu ben mülteci miyim emeğimle gidicem çalışıcam tövbe estağfurullah.

Anlattıklarınıza bakılırsa eşiniz orada yapamaz. Ha yaparsa bunu bir mucize sayın. İngilizce hiç yokmuş, hiç yok ingilzceyle ne işi olacak, en alt işler olur onda da zorlanacak zaten, tek başına dışarı çıkması bile dert olur o adamın. Bence eşinizi alıp goturdugunuzde başınızın etini yiyecek, pişman edecek sizi şimdiden başlamış zaten mizmizlanmaya. Siz zaten böyle biriyle nasıl evlendiniz onu da anlamadım. Avrupada doğmuş büyümüşsünüz. Bu adam da ingilzce bile yok, hayatında ülke dışına da çıkmamış sanırım. Çok zor.

Esimin işi hazır sayılır ama sorun yapacağı işte. Burda memurken masa başında calisiyorken orda seviyesinin altında bir işe girecek lisan öğrenene kadar. Benim iş konusunda sıkıntım yok.

Tabii canım. Dün açılan diğer yurtdışı konusuna da yazdım. Benim eski sevgilim Almanya'da iş adamıydı. 2. kuşak. Fabrika gibi kocaman bir deposu vardı. Çin'den ithal mallar getirip satıyordu. Maddi durumu çok iyiydi. Dusseldorfun yakınlarında müstakil bir evi vardı. Orda S class Mercedes'i vardı. Türkiye'de bir evi ve ayrıca bir arabası daha vardı. Bazen Türkiye'den de züccaciye üzerine mal alıyordu ama ağırlıklı olarak Çin'den getiriyordu. Tanıdığım ender disiplinli insanlardan biridir. Ezilmediği gibi aksine inanılmaz itibar görüyordu. Ama bence benim erkek arkadaşım kendini Türk hissetmiyordu. Almanya'ya ait hissediyordu. MissCherryBlossom

Eşim tam tarif ettiğiniz gibi malesef. Bu adımı hiç atmasamda ömür boyu çocuklarıma karşı vicdan azabı çekecegim. Onlara orda sağlam bir zemin hazırlamak varken buranin çalkantılı ekonomik siyasi ve coğrafi hayatına mahkum edeceğim. Türkiye'nin gelişmiş bir yerinde yasasaydim yine bu kadar dert etmeyecektim belki kendime ama yaşadığım yer cahil insanlarla dolu. Bu cehalet artık beni yoruyor hatta sinirlerimi yıpratıyor. Böyle bir ortamda yaşamaya hiç tahammulum kalmadı.

Ben sizin yerinizde olsam bir dakika düşünmem, diğer fikirlerimiz şuan ve birkaç senedir hepimizin gündeminde olan şeyler sadece. Siz aşırı avantajlısınız, durmanız delilik olur, belirsizliğe gitmiyorsunuz lakin eşiniz geri dönmek isterse yaşanabilecek sorunlardan bahsettim sadece. Aynı avantajlara o sahip değil ne yazık ki, onun açısından bakmaya çalışırsanız belki ortak mutabıkta buluşur ve ekstra destek olarak süreci kolayca atlatabilirsiniz.

Ben bu genellemelere asla inanmıyorum Benim eşimde boşanmış bir adam, önceki evliliğinden iki çocuğu var, bugüne dek hiç bir şeylerini eksik etmedi ne maddi ne de manevi, onlar küçükken doktorlarına, okullarına, kurslarına her şeylerine dahil oldu, telefonu 7/24 açıktır, şimdi kocaman oldular kızı 24 oğlu 19 yaşına girdi, hala eli üstlerindedir. Her gün mutlaka araşırlar, her hafta iki üç kez görüşürler. Hayatlarıyla ilgili her kararı anneleriyle olduğu kadar babalarıyla da birlikte alırlar. Benim ailemde de çok boşanma var, kimse vazgeçmedi çocuğundan. Annemle babam boşandığında ben babamda kaldım mesela :) Dediğiniz gibi babalarda var tabi burada çok okuduk ama her aile aynı değil, burada olabilecekleri ihtimalleri konuşuyoruz herkes baba yaptığı adamı bilir, ona göre hareket edilmelidir. Çocukların üstün faydasını düşünürken akılları erdiğinde alacakları kararları da düşünmek lazım tabi. Hayatta tek doğru yok, anne olmak aileyle ilgili her kararı tek başımıza alabilme hakkını vermez bize, bu adamlarla evleniyoruz, onları eşimiz yapıyoruz, baba yapıyoruz sonra çocuk sadece benim demek bana biraz tuhaf geliyor

Mahsuru yoksa hangi ülke paylaşır mısınız Alys

Bende senin gibi düşünüyorum. Özellikle dil vs yoksa, daha düşük profilli bir işte calisilacaksa şu dönemde yurtdışına çıkılmaz. Zaten döviz almış başını gitmiş, 3 kuruş birikimi de ziyan etmek saçma. Kardeşim ve kuzenlerim Avrupa'nın farklı ülkelerinde yaşıyorlar, benim anladığım orda da durumların cok parlak olmadığı.

Siz yurt dışında yaşadığınız için kıyas yapabiliyorsunuz. Dil probleminiz de yok. Fakat eşiniz açısından bakınca gerçekten çok zor bir karar. çok haklı kararsızlık yaşamakta, yurt dışında yaşamak güzel, imkanlar güzel ama sıfırdan başlamak çok zor. Ehliyet baştan, dil öğrenme ne yaparsan yap asla ana dilin gibi konuşamıyorsun yeri geliyor yanlış telaffuz ettiğin kelime yüzünden derdini anlatamıyorsun. sistemi baştan çözmek, herşeye alışmak uzun bir süreç. en sonunda kesinlikle değer. çocuklarda adapte olur ama eşiniz hem yakınlarını hem işini geride bırakacak hiç kolay bir karar değil. Çok iyi anlıyorum

Haklısınız. Çok zor olacak ama bence Türkiye'de yaşadığımız zorluklar karşısında bunlar aşılabilir seyler. Terör, darbe, ekonomik kriz ve 3 büyük depremi yakından tecrübe ettim bu ülkede. Adaletsizliği, liyakatsizligi, kutuplaşmayı ve insan haklarının Allah'a emanet olmasini vs hiç saymiyorum. Neredeyse heryerde ye kürküm ye düşüncesi hakim. Sırf insan olduğu için kim değer görüyor bu ülkede? Orda sokakta yaşayan insanlara bile saygı gösteriliyor. Ya inanın sırf bu söylediğim şey bile insanin bilinç altına öyle bir güven yerleştiriyor öyle bir rahatlik veriyorki insana. Bence sırf bunun için bile yeni bir lisan öğrenmeye ve yeni bir kültüre alışmaya değer. Dediğiniz gibi ulaşacağımız sonuç kesinlikle yaşayacağımız zorluklara değer.

Eşinizin yerinde olsaydım, ben de gitmezdim Gitsem bile dönerim. Onun için her şey -10 da. Dil yok, eğitim seviyesi denkliği yok, maddi gücü azalacak, hiçbir tanıdığı yüz, insan, bildiği cadde yok. Kendi başına çıkıp alışveriş bile yapamayacak, fatura yatıramayacak halde iken ve yaş genç değilken neden bunu yapayım kendime? Ben de avrupada yaşayamam mesela ama amerika olur, asya olu, yarın atlar giderim Belki ülke bazlı sevmiyordur, ikinizin hemfikir olabileceği bir yeri neden düşünmüyorsunuz? Evliliğiniz büyük zarar görecek ya da bitecektir, bu ayrı mesele ama evlilik bitince de sorun bitmez. Aslolan çocukların babası, çocuklarının avrupa kültüründe büyümeleri isteyecek, kendisinden bu denli uzakta oluşlarına izin verecek mi? Burada 'ne haddine annesi onları düşünüyor' diyen olacaktır, bu fikri ben de desteklesem bile ortada bir gerçek var, 'ikinizin' çocukları ve tek başına kimse 'iyilikleri' adı altında başına buyruk karar alamaz.

Eşiniz için istemediğiniz bir hayatı yaşamak fazla fedakarlık olur aynı şey eş kişisi için de geçerli. Gerekirse evliliğinizi gözden geçirin ama kesinlikle kararınızdan vazgecmeyin

Bizim 2 arkadaşımız evlilik sebebiyle yurtdışına gitti. Biri Almanya'da yaşıyor. Burda bir işletmede müdürken orda şu an fabrikada çalışıyor. Karısı doğma büyüme Almanya'da yaşayan bir Türk. Diğeri İsviçreli ile evlendi. Çalışmıyor. Kadın çalışıyor. Adam evde 2 çocuğa bakıyor. İkisi de inanılmaz mutsuz. Asla adapte olamadılar. Almanya'da yaşayan sürekli kendini teselli ediyor. Türkiye'de kalsaydım nolcaktı sanki filan diye. Ama her an pılını pırtısını toplayıp, dönecek potansiyelde. Her gün bir hayal kuruyor. Yok şu kadar kredi çekerim. Türkiye'den butik otel alırım filan diye. İsviçre'deki dönmez ama. Karısı adama çok kötü davranıyor. Geçen bir mobilyayı monte etmeye çalışmış adam. Karısına şurayı tutar mısın demiş. Kadın "Ben sabahtan beri işte çalıştım. Kendin yap" demiş. Hayatınız için radikal bir karar. Eşiniz sizle gelirse orda sıkıntı çıkarma ihtimali yüksek. Ama çocuklarınız için en doğru karar yurtdışına yerleşmeniz. Bende çocuklarım biraz büyüsün Amerika'ya yerleşeceğim.

Sorun zaten 'sizin' planınız olması. Çocukta sadece benim diye bir kavram yok. Anne neyse baba da o

Biz 5 yildir bir ulkedeyiz. Ilk yillar alisma dil su bu derken kosturmaca ile gecti. Bu yil ciddi olarak goc etkilerini yasiyoruz. Sifirdan hayat kurmak cidden zor. Ben anliyorum o sebeple. Biz pisman degiliz ama esimin tukenmislik sendromuna yaklastigi da bir gercek. Bakalim elimizden geleni yapiyoruz

Biletleri alıp gidiyoruz demişsiniz ama daha çok turist olarak gidip sonra yolunuzu bulacak gibisiniz. Bu gerçekten zorlayıcı olabilir. Bu arada, is bulunup gidilse dahi hayatınız kökten değişecek, cidden sıfırdan çoğu şeyi öğrenmek ilişkinizi ciddi sinayacak, her şeyden ziyade evliliğinizin de bunu kaldirabilecegini düşünüyorsanız, birbirinizi hala çok sevip iyi anlasiyorsaniz bu yola girin. Yoksa ben gelip de boşanan çok duydum, millet koronada evde kaldık diye birbirine girdi, yurt dışına taşınmak bitmek bilmeyen bir korona dönemi diyebiliriz eğer tanıdık yoksa. İyi anlasanlar için sorun değil, ancak iyi anlasmayanlar için ciddi bir sınav. Gitmek için güçlü nedenleriniz var ise yapabilirsiniz. Yeterince yoksa o zaman cidden zor.

ABD'deyim.. daha once Almanya'da uzun sure yasadik. Adaptasyon anlaminda ABD daha rahat olmasina ragmen, belli bir yastan, yasanmisliklardan, hatiralardan, sevdiklerinden, duzenli isinden, cevrenden ayrilip gelmek oyle zor ki... Esinizin tereddutle yaklasmasina da hak veriyorum. Eslerin ortak karariyla bu yola cikilmasi cok onemli, hayirlisi olsun

Bu durum ülke içinde geçerli hatta şehir. Velayet anneye verilse dahi babanın onayı olmadan değil başka ülkeye, başka şehre götüremezsiniz. Çocuk kaçırmaya girer bu, 2 haftada bir görüş verilmişse o ikamet adresinde çocuk olmak zorunda. Çok boyutlu düşünmek gerekiyor bunları. Şimdi biz olumlu anlamda evet yurtdışı diyoruz, burada bir baba ya da anne aynı kafayla 'iran'a gidip yaşamak isteyebilir, onun kültürü de odur ve çocuklarım için doğrusu bu der, nasıl onaylayabiliriz bunu? Ya da diğer ebeveyni modern biridir, nasıl izin versin? Genelgeçer doğrusu yok bu işin, o sebeple yargı da böyle karar verecektir.

Eş haksız değil de siz de kendinize göre haklısınız. Çok radikal bir karar. Allahım yolunuzu açık etsin inşallah arkadaşım.

Kimisi öncesinde yaşar kimisi iş ciddileştikten sonra. Eşiniz bir karar vermiş ama yüzde yüz emin değil ki çok normal. Sonrası ürkütüyordur onu. Bence biraz daha anlayış göstermeniz gerek. Kayınvalideniz dahil olduğu için rahatsız oluyorsunuz bence ama siz nasıl çocuğunuzu düşünüyorsanız o da kendi çocuğunu düşünüyor. Hevesinizi kırmak asla istemem ama rahatına düşkün masa başı çalışan birinin sıfır yabancı dille yurt dışına yerleşip orda mutlu mesut hayat kurabileceğini pek sanmıyorum

Size özelden mesaj atmaya çalıştım ama olmadı

Kendimi Turk hissediyorum ama kendimi yasadigim ulkeye ait hissediyorum. Yasadigim ulkede kendimi yabanci hissetmiyorum.. hic bizamanda irkcilikla karsilasmadim. Ustelik tesetturluyum. Cunku ben yasadigim ulkeye ayak uydurmak saygi duymak zorundayim buyuzden saygi goruyorum.

Anladım. B Black

ortamınız böyleyse siz doğru bir karar vermisşiniz, yalnız işte eş kişisine destek tam gaz olmalı. en azından adaptasyon sürecinde. Hakkınızda hayırlısı olur inşallah.

Yani panpa adam şöyle haklı bir noktada, orda işsiz olacak dil bilmiyor sap gibi kalacak yani. İşi gücü bırakıp işsiz kalacağın yere gitmek bu noktada zor tabi ki. Yalnız bunu adam gibi iletişim kurarak söylemesi gerekiyordu, böyle mızlanarak laf sokarark anasına laf sokturarak hiç hiç olmaz. Baştan söyleyecekti derdini adam gibi şimdi uöak biletini görüncce mızıldanmaya başlaması saçma zaten. Benim şöyle bir sorum var aslında yorumdan çok, konu sahibesi sen gördüğüm kadarıyla bir Avrupa kızısın, her şeyden önce birden fazla dilin var. Almanyada bakıyorum tüm Almanların İngilizceden de sonra birer dili var genelde İspanyolca ya da İtalyanca. gezmeyi seviyorlar, gençken bolca seyahat ediyorlar. Alman erkeği zaten çok eşitlikçi bir tür. Sen de bu kültürde büyümüş birisin, sonra eşinle nasıl evlendin... her şeyden önce İngilizcesi bile olmayan biri kötü gelir yahu, yarın gezmeye gitse bir bardak su içmeyecek biriyle Avrupalı biri nasıl olabiliyor? Yanlış anlama, bunu hep merak etmişimdir, sen aklı başında birisin, aklı başında Avrupa kızı 'average Joe' olan Türk erkeğiyle nasıl oluyor, arada kocaman bir kültür farkı var

Hangi ülkeye gidiyorsunuz bilmiyorum ama bisey sormak istedim çalısacagim yazmışsınız çocuklar kaç yaşında siz çalışırken kendilerini nasıl idare edecekler? Daha doğrusu kucuk çocuğu olan kadinlar nasıl yapıyor? Örneğin baktım da Almanya'da ilkokullar 7.30-12.30 falan oluyormuş ortalama. Öğleden sonra nasıl yapılıyor? Sizin çevreniz oradaymış sorun yaşamazsınız belki ama olmayanlar ne yapıyor?

Eşinizin tereddütleri olması normal. Siz doğup büyüdüğünüz ülkeye gideceksiniz ama eşiniz yabancılık çekecek. Tamam siz de gelmişsiniz buraya yaşamışsınız ama kendi ülkenize gelmişsiniz. Diline, kültürüne tamamen yabancı olduğunuz bir ülkeye gitmekle aynı şey değil bence. Eşinize yüklenmek yerine onu da anlamaya çalışın derim. Yalnızlık çekecek, alışık olmadığı bir işte çalışacak. Dil bilmiyor ki bu çok önemli bir sorun. Belli bir yaştan sonra düzen değiştirmek daha zor. Eşinizi de anlamaya çalışın.

Suriyelileri istemiyorken orada almanlarin turkleri istemesini dusunmeniz cok ilginc

Geçen sene neredeyse tüm arkadaşlarımı yurtdışına ugurladim, her ay bir veda yemeğine katıldım. Kimi ABD'ye gitti, kimi polonya'ya, kimi İsrail'e, kimi Portekiz'e, kimi Belçika'ya, Yeni Zelanda'ya. İçlerinden mutlu olan da çok alisamayan da çok. Benim genel olarak gözlemim, Türkiye'de güzel standarti - iyi işi olanlar gittiği yerde yapamıyor. Ama burada orta halli hayat sürenler orada kral gibi yaşıyor. Mesela eski iş arkadaşım Yenibosna'nin kalabalık bir gecekondu mahallesi'nde ailesiyle yaşayan, ortalama para kazanan, işinden -hayatindan çok da memnun olmayan biriydi. Şimdiyse bahçeli bir evde, eşiyle mutlu bir hayat yaşıyor, iyi kötü bir işte çalışıyor ama çok mutlu. Çünkü Türkiye'deki standartinin alasını orada buldu. Burada atanamayip AVM'de çalışan arkadaşım mesela gittiği yerde de benzer bir iş buldu. Üstelik paylaşımlı evde birileriyle kalıyor. Ama inanilmaz mutlu. Öte yandan burada avukat olan, düzenli temizlikcisi olan, çocuğunu bakicisiyla beraber büyüten, ayda birkaç kere kalabalık arkadaş grubuyla meyhanede eğlenen arkadaşım gittiği yerde deminki arkadaslarimdan daha güzel bir hayat yaşıyor, arabasını vs sattığı için-esi davet alıp gittiği icin kaldığı muhit çok daha nezih. Ama o mutsuz, gittiğine pişman. Çünkü Türkiye'deki çevresi orada yok. Avukatlık zaten yapamıyor, daha düşük işlerde çalışmayi da kendine yediremiyor heralde, ev hanımı oldu çocuklara bakıyor. Çevresi yok, temizlikçi vs bulunduğu ülkede yaygın olan şey değilmiş. Memlekette iyi kötü saygın biriydi, işi düşen arar bir şeyler sorardı:) orada tam anlamıyla kaybolmus gibi bir şey. Gerçi konusmayali oldu epey, belki de zamanla daha çok alışmıştır ama ilk yillarda durumu buydu. Konu sahibin eşi için de, burada kendince standarti iyi bir hayat var. Orada çok daha düşük bir işte calisacak, üstelik göçmen diye ırkçılığa uğraması olası, belki de hayatında ilk defa birileri tarafından asagilanacak. Okumuş, memur olmuş. Bir şeyler başarmış - takdir görmüş bir insan. Oysa oraya gidince dil bile öğrenememis, cahil bir insan yerine konulacak... Üstelik bu hislerini paylaşacağı, onu anlayan kimse olmayacak. Çünkü o yaştaki çocuklarin dili ogrenmesi bir okul dönemine bakar, 6 aya anadili gibi şakimaya başlarlar. Es desen zaten burada doğmuş büyümüş, üstelik güzel bir işe baslayacak, belki eski dostlarıyla yeniden bir araya gelecek, eskisinden bile keyifli bir sosyal hayatı olacak... Ne bileyim, bu adamın gözünden bakınca orada yapamayacağını, bir senesi dolmadan koşa koşa memuriyete geri döneceğini görmek zor degil

Eğer iş konusunda sıkıntı yaşamayacaksınız mutlaka gidin geleceğinizle ilgili kararı eşinize bırakmayın.

Benim gideceğim ülkede ilk okullar saat 15:00 sonrası için okulların çalışan anne babalar için ücret karşılığında sundukları hizmet var saat 18:30 kadar. Çocuklarımın biri 4 diğer 6 yaşına girecek tam ideal yastalar.

mantıklı ama genelde 6 aydan sonra ehliyet geçmiyor zaten bu böyle bir döngü... ingilizcesi bile yokmuş ki ehliyet alsın dili ehliyeti olması lazım ki idare edecek bir iş bulsun ehliyet yapsa dili olsa iş bulur, iş bulunca zaten alışması kolay olur bunlar olmadıkça alışmak da uzun sürüyor erkekler zaten inanılmaz nazlı bu konuda kadınlar bir şekilde dirayet gösteriyor erkekler mırın kırın...

Ben sizin durumunuzu instagramda thesarıkafa diye bir sayfa var onun sahibinkine benzettim. Kendisi de Almanya'da doğmuş büyümüş sonra Türkiye'ye gelmiş evlenmiş çocuğu olunca tekrar Almanya'ya dönmüş çocukları için. Eşi presentabl bir işte çalışırken herşeyi bırakmış sıfırdan Almanya'da ailesi için çalışmaya başlamış. Adam şu an kepçe kullanıyor ve Almancayı da çalışırken öğrenmiş bir iki yıl içinde. Mutlaka bakın sizi motive eder. Mysterious-M Aktif