Konu çok eski. Son mesajlarına bakayım dedim 2017'de aldatılmış :/

Ne mutlu ailene belliki seni cok seviyorlarmis ki evinde cok mutluymussun ama artik seninde bir yuvan var kendi kararıni verdigin kendi duzenin var aileni sık sık ziyaret edersin alisacaksin zamanla Stevya ✨ Üyelik

Canım benim ben de yaşadım aynı duyguları...19 yaşında evlendim... Aileme çok yakındı evim, her gün görüşüyorduk.. Ama yakın uzak olması farketmiyor bence. Sonuçta baba evinden çıkınca hayatın değişiyor, sonuçta yeni bir hayata merhaba diyoruz.. Artık biz tek başımıza bir aile oluyoruz Zamanla alışırsın canım. Sonuçta her şeyin ilacı zaman...

Az önce konu sahibinin açtığı konulara baktım. İki tane bebişi olmuş.

Arkadaslara katılıyorum zamanla kendı evınıze alısırsınız bı yere gdınce artık kendı evınızı ozlersınız... mutluluklar

Oyyy canım benim. Üzülme zamanla benimseyeceksin artık seninde yuvan olduğunu sende bi aile olduğunu. Ailenden ilk ayrılığın evlilik mi oldu birde yaşın kaç B

zamanla alışıyoruz sanırim bende ilk evlendigim sene geceleri kalkar balkonda aglamak degil bildigin zırlardım içim dışıma çıkardı, kendi evimden cikip bir yerde cay icmeye gitsem bile eve donerken ruhum daralırdı. 6 sene oldu hala bekar odama girince içim sızlıyor. ben bu evide sevememisim oda var belkide alisamadigimdan sevemedim duvarların ne suçu var sonucta

arkaadasım biraz abartmıyo musun böyle düşünürsen çok zor geçer ilk dönemler sevdiğin biriyle ailenin rızasıyla evlendn kendi evin var. sevmediği biriyle evlendirilen, ailesinin rızası olmadığı için kaçan kaynanası ıle oturan insanları düşün ve mutlu olmaya bak. evliliğin ilk zamanları çok güzel zamanlar olmalı tahminimce:) M

Konu sahibi alışmıştır artık Zira konuyu açalı 5 yıl olmuş.

ben aynı şehirdeyim ona rağmen özlüyorum ama yapma canım aileni de eşini de üzersin böyle yaparak zamanla kendi evine alışacaksın

zamanla alışacağına inanıyorum.. sen severek evlenmişsin ne güzel.. bir de sevmediği biriyle evlenmek zorunda kalan ve uzaklara gidenleri düşün.. DaisyB Meleğim beni

alışıcaksın tatlım kendını uzme bu kadar zamanla olucak dahaa cok yenı evlisinnn sevdıgın ınsanla evlenmıssın ne mutlu sana sevdıgın ınsanla evlenmek gıbısı varmı? umarım en kısa zamanda atlatırsınnn bu durumu. biz sanslılardanız sevdıgımız ınsanlarla evlenenlerdeniz

İlk evlendiğin süreçte oluyor bu durum. Bende çok yoğun bu duyguları yaşamıştım canım. Üstelik ailem arabayla 10 dakikalık mesafedeyken bile sürekli ağlıyordum. Annemlerin eve gidince tuvaleti dahi geziyodum. Eşim akşam işten çıkıp anneme geldiğinde sanki o gidicek ben burda kalıcakmışım hissi yaşıyodum. Sonuç 9 aylık evliyim ve inan özlem mutlaka oluyor ama ilk aylardaki kadar yoğun yaşamıyorsun ve alışıyorsun. Üzülme kıyamam

ben seni anlıyorum çünkü bende uzak bir şehire geldim hemde bir ucuna memleketin. burda yalnızım ve hamileyim düşün. zaman zaman banada geliyolar eşim yoğun çalışıyor bazen yanımda olamıyor eşimin ailesi burda ama onlarlada samimi değilim pek. yani bende yalnızım aslında. insan evini özlüyor babasını annesini kardeşlerini özlüyor. kolay değil tabi. tamam eşinide seviyorsun ama ailenide özlüyorsun keşke ailemize yakın otursaydık ama şu an bizim için mümkün değil. ne diyeyim allah yardımcın olsun canım. zor biizim işimiz zor. 1Sen

Zamanla yine özleyeceksiniz ailenizi ama kendi eviniz daha ağır basacak. A askhicbitmez annesinin kuzusu

Normal canım bende iş dolayısıyla farklı ile gideceğim, bugüne kadar onlarlaydım hep. Farklı şehire gidicem özgür olacağım diyordum şimdi banane ya sizde gelin diyorum Ve onları da getiriyorum beraber gideceğiz yani :) Seridina Guru Anneler

çok normal bu yaşadığın duygular bende aynısını yaşadım 8 aylık evliyim ilk aylarda her gittiğimde biraz daha kalalım diye resmen eşime baskı uyguluyordum her yola çıktığımda ağlıyordum. Bende başka şehire gelin geldim mesafe çok uzak olmasada insan özlüyor. zamanla hafifliyor ama daha yeni yeni bende memlekete gidince evim ve eşyalarim gözümün önüne geliyor zamanla evini özleyeceksin evine hemen dönmek isteyeceksin diyorlar bekliyoruz bakalım zamanla hepsi olacak. yaşadığın alıştırma süreci. Geçecek. Allah mutluluğunu daim etsin eşinle

Ilk zamanlar oyle oluyor bende d3 olmuştu zamanla alisiyorsunuz simdi de evimden baska yerde uyuyamiyorum hele cocugunuz falan olsun iyice baglanirsiniz evinize sadece sabir

eşimi çok sevmeme rağmen, ben de bu duyguları yaşadım. aynen ben de başka bir şehirde yaşıyorum, evimden, memleketimden uzaktayım. hatta evlendik ve ben 1 ay sonra ziyarete gittim dayanamayıp, yaklaşık bir ay da kaldım. hala özlüyorum. hala ailemi, odamı arıyorum. bitmiyor bu duygu ama etkisi azalıyor

insanın kendi evi gibisi yoktur. aileniz de sizi bir gün evlenip gideceğinizi bilerek büyütüyor, hatta ilerde ev sahibi olun kendi ayaklarınız üzerinde durabilin diye okutuyor ve siz evlenince kendinizi neden onlara ihanet etmiş gibi hissediyorsunuz anlayabilmiş değilim...

çok zor bi durum :26: bende hep evlenince çok özlerim adapte olamam evliliğime diye düşünüyorum. gerçi daha ortada damat adayım bile yok ama üzülme canım güzel şeyler düşün alışırsın elbet P

yani biraz abartılı geldi bana... zamanla alışırsın tabi geçicidir bu durum... qzhr Ya

Canım beni seni çok iiyi anlayabiliyorum, hepimiz geçtik bu yollardan. Düğün günüme kadar ne bir heyecan ne bir korku hiç bir şey yoktu, düğünden sonra kendi ailemle vedalaştık, ve canım kardeşim bir hafta sonra askere gidecekti, vedalaşma bitti yemeğe gittik. Yanım teyzem ve ark var onun dışında yakınım yok, ki ben öyle hissediyordum. yemek faslı gelin gideceğim evin yolunu tuttuk ve ben halen içinde tuhaf bi his korkuyorum sebeb yok korkuyorum. Derken geldik evin önüne millet toplanmış gelini yani beni eve sokacakalr bilirsiniz herkezin farklı adetleri vardır kapı önünde bardak felan kırdırırlar ben kırdım ama içeri girmiyorum hadi canım gir, kolumdan tutup beni merdivenden çıkarıyorlar ama ben sadece çıkıyorum ve sesleri duyuyorum aklım bir anda durdu sadece kalp atışalrımın sesini duyuyorum. Şükür gelin evine girdim ama edrafa bakıyorum burası neresi der gibi halbuki ben kendim dizayn ettim herşeyi tüm eşyalrın yerini biliyorum ama ev bana soğuk geldi. herkez gitti ve ben eşimle kaldım Sanki misafirmişim yada o benim ev ark yakında biticek gibi bi duygu derken bir haftaaaa geldi geçti. O zamn zarfındada ben yalnız hissediyorum kendimi yemiyorum içmiyorum utanıyorum gizli gizli ağlıyorum el öpmelere gitmeler ay kafayı sıyırtcak gbiydim. Babamın evine gidiyoruz el öpmeye içimde bi tatlı heyecan nasıl anlatılır bilmiyorumki çokk özlediğin birini havaalanında beklemek gibi tatlı bi heyecan. Şükür geldik annemlere eşim dediki sesizce seni anlayabiliyorum yani orda hissettiğimi anlamış olcakki oda annemlere gelirken o duyguyu hissetti ve güldü Annem ağladı yavrum canım cicim ben dururmuyum bende ağladım tabi babam da tık yok ama suratı asık üzgün belli neyse yemek çay faslı derken eve dönme vakti geldi ben yine hiç gitmek istemiyorum bu arada evim annemlere 1 semt uzaklıkta :) eve geldiğimde direk gittim yattım sabah kalktığımda değişik bi hissle burası benim evimmi dedim kalktım kahvaltı hazırladım eşimi kaldırdım ve eşime ilk alışmam o gün başladı günle aylar geçti şuan şükür 1,50 senelik evliyim kendi anneme dahi gidip kalsam yuvamı yatağımı özlüyorum kızken yattığım yatak bana artık batıyor belim tutuluyor resmen. Evini sev zamnla alışıcaksın emin ol, bak annenlere uzakmışsın inş gittinde bu duyguyu hiseder evini yatağını özlersin kıyamam ben sana bu arada herkez sormuş yaşını sölememişsin? Z zuperz

26 yaşında 1 yıllık evliyim. Aileme sadece yürüyerek 10 dk uzaklıkta oturuyorum. Yine de sanki onları terk etmişim, ihanet ediyormuşum gibi bir hisle yaşıyorum. Eşimi çok seviyorum ama bu histen de kurtulamıyorum. Üniversitedeyken de kaç kez ben geri döneceğim diye ailemi aramış ağlamıştım. Aşırı düşkünüz galiba. Bilemiyorum :)

Hem daha 2 aylık hemde farklı bir şehirdesiniz sık sık görüşemiyorsunuz diye yaşadığınız duygular doğal olsa gerek Ben çok soğukkanlı biriyimdir, arkadaşlarım ' bu kınada da ağlamaz ' der gülerlerdi bana mesela.. Ancak ne kına ne de düğünde beklenilen aksine gözyaşlarım sel oldu, aslında o beklenilen gibi yine soğukkanlı olmaya gayret etsemde yanaklarımdan durmak bilmeden birşeyler süzülüyordu.. En son hele ailemle vedalaşmamı asla unutamam.. Epey bi konuşulmuştu, küçük emrah sahnelerine taş çıkarmışım ve çok şaşırmışlardı.. Bekar arkadaşlarımda epey korktu, Kader bile böyleyse biz nasıl oluruz evlenince diye Ki ben çok şükür aynı şehirdeyim ve uzak değiliz, araçla yarım saatte gidebilmeme rağmen o ilk zamanlar anlattığınız gibi geçti hemen hemen.. Muhtarlıktan kaydımı almaya gittik, babamları da görmek istedim hazır semtimize uğramışken.. Uğradık annem babam çok sevindi hazırlık yapmışlardı .. Oturduk muhabbet ettik yedik içtik, eve dönmemiz gerekti tabi öptüm ellerini filan.. Birşey belli etmemeye çalışıyorlardı, yürürken bi arkamı döndüm babam ağlıyordu Bende dayanamadım patladım ama görmesinler diye yoluma devam ettim, minibüste devam ediyordu gözyaşlarım.. Eşim çok şaşırdı inelim istersen geri babanlara gidelim, neden ağlıyosun, sevmedin mi evliliği filan diye.. Yok dedim inersem alışamam, alışmam lazım.. Geçecek biliyorum ama evliliği sevmemekle alakası yok 24 yıllık bir geçmiş varken oradan ayrılmak zor geldi sadece, babamı da ağlarken görünce dayanamadım Tamam dedi ne zaman istersen yine geliriz ama ağlama.. ( 2 haftalık evliydik henüz ) Şimdi 1 yıllık evliyim ve çok şükür evime alıştım, nereye gidersek gidelim akşam evimize dönüyoruz.. Zamanla sende alışırsın ama uzak bir şehrin zorlukları elbette olacak..

Zamanla alışacağımı biliyorum zaten. Ve alışacağımı düşünmek de beni üzüyüo açıkçası. Bi arkadaşın da yorumunda yazdığı gibi sanki anneme babama ihanet etmişim onları yalnız bırakmışım gibime geliyo. Öyle olmadığını bilsemde bu düşünceyi atamıyorum kafamdan. Eve alışamıyorum bu şehre alışamıyorum benimseyemiyorum bi türlü. Umarım zamanla geçer. Bu arada 26 yaşındayım :)

5 aylık evliyim, üniversiteyi şehir dışında okudum, şehir dışında çalıştım ama evlillik bambaşka, eşimi çok sevsem de ilk 1-2 ay sürekli annemlerle olduğum evimi özledim, odamı.. sırf özlem değil bu dediğim gibi 2 kişinin yeni bir hayat kurması özlemle birleşince daha değişik duygular yaşatıyor. Geçici bir süreliğine burdaymışımda sonra dönücekmişim gibi hissettim. Zamanla evime alıştım evliliğimde oturmaya başladı, zamanla evini daha çok benimseyeceksin, yaşadıkların normal bir süreç

Ben evleneli 6 ay oldu, 8 yıllık sevgilimle evlendim Çok hevesliydim çok mutluydum düğün zamanlarında. Ama evlendiğimiz günün ertesi günü içimi bi hüzün kapladı 1 ay falan devam etti Balayında bile ağladım o kadar söyleyeyim ( Annemi babamı evimizi o eski düzenimizi bırakmak çok zor geldi Ama tek sorun bu değildi ailevi meselelerimiz yüzünden çok üzülüyordum onun etkisi büyüktü Annemler arabayla 5 dklık mesafede oturuyorlar bu arada.. Eşimle annemlere ilk gittiğimizde dönüyoruz kapıdan çıktık onlarda camdan el sallıyor Normal de eşimle nişanlıyken o bize geldiğinde ben el sallardım Şimdi annem babam bana el sallıyor.. Ne kadar zoruma gitmişti. Evimize girene kadar ağladım hüngür hüngür.. Ama şimdi 6 ay oldu nereye gidersek gidelim evimize dönmek istiyoruz Kokusu bile huzurlu geliyor bize.

Yasin kac bu arada? Nadiaa devrim sehitleri olumsuzdur tek ayak

Bi kaç gün gidip kalsanız size iyi gelecektir. _heidi_

Anlamak zorunda değilsiniz ki beni zaten. Benim gibi düşünmek zorunda da değilsiniz. Ben içimi dökmek istedim ve burayı seçtim. Anneme babama çok düşkün olduğumdan bu kadar zorlanıyorum sanırım. Teşekkür ederim herkese vakit ayırıp cevap yazdığınız için. Yalnız olmadığımı bilmek iyi geldi bu konuda.

çok abartıyorsun bence böyle yaparsan evliliği kabullenemezsin adapte olamazsın ben işim dolayısıyla tam 8 yıldır evden ayrıyım. ve ayrıldıgımda henuz 17 yaşındaydım... hayatın gerceklerını kabullenmek gerek.. abartma.

Canım daha çok yenisin senin yaşadıklarını 10 yıl önce bende yaşadım ama zamanla alışıyorsun, birde çocuk oldu mu hiç aklına gelmiyor.. Aksine annenlere gidince kendi evini özlüyorsunSabırla bekle canım zaman herşeyin ilacı

cnm bende aynı senin gibiydim ilk başlarda. eşime de belli etmek istemiyordum çok üzülüyordum ağlıyodum sürekli. bende ailemden uzakta ve yalnızım eşimi çok seviyorum zaten severek evlendik. bi de benim ailem ile eşimin ailesi aynı memleketteler ve biz her gitmede eşimin ailesinde kalıyodum bizimkilere de gidiyodum ama misafir gibi 1 - 2 saat oturuyodum eşim geri beni alıyodu. ben nerde sen orda diyodu bana o yüzden çok üzülüyodum zoruma gidiyordu ve artık memlekete gitmek istemiyodum. ama belli bi süre geçtikçe insan benimsiyo evliliği, kendi evini hatta yaz tatillerde memlekette uzun süre kalınca evimi özlüyorum artık kendi evimi istiyorum. sende öyle olursun canım valla insanın kendi evi gibisi yok. tabiki ailemi yine özlüyorum her zaman allah onların eksikliğini vermesin ama dediğim gibi zamanla alışıyo insan.

Evli değilim bilemem bu duyguyu ama ben de üniversite okuyorum uzaktayım. İlk kayıt için geldiğimde bile ben burada kalmam siz de gelin anneler vs. yani güzel bir durum kazanmışım tadını çıkaramamıştım yapamıyorum diye. Şimdi ikinci yılıma geçtim çok şükür alıştı da. Sen de baba evinden çıkmışsın kolay değil insan özlüyor uzaklıkta olunca tabi. Evlensen de sonuçta ailen baban annen onlar ama bir müddet sonra sen de alışırsın canım.

Alışmış işte

yaşın küçük mü evlendin?insanın hiç bilmediği bi şehire alışması bile kolay değil.. zamanla geçeceğini düşünerek rahatlayabilirsin. filtrekahve kötü söz, kötü göz ırak olsun. tek ayak

1.5 yıl oldu hala senin gibiyim esimin ailesi iyi ama kendi ailemi istiyoruuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuummmmmmm onları degilllllllllllllllllllllll cok acı bubir ömür ayrı kalmak yılda bi kac kez bi kac gün beraber olmak bogazım dügümleniyor aklıma geldikce M