o baskalarini azarlayip hala deger gorenlerin olayi şu: derler ya sen kendini seversen herkes seni sever, kendini sevmeyeni kimse sevmez diye, o insanlar ennn cok kendini sevdigi icin insanlari kolayca asagiliyor kendinden baskasina deger vermiyor. kendine verdigi degeri cevresine net olarak hissettiriyor. cevresindekiler de onun degerli oldugunu sorgusuzca kabul ediyorlar, onun kendine olan sevgisine hayran oluyorlar tüm olay bu. komşum aynen oýle biri, bu farkindaligi bana gösterdigi icin komşuma burdan tesekkur ediyorum, buyuk bir hayat ögretisi oldu bana, aslinda hayatin sirri burda bence, kendini sevmekte. tabiki küstahlaşmadan. alicia994 siz de kendinizi çok sevin

zamanla olur. kurs. komsu. is yeri. ilerde esinin arkadaslarinin esleri vs..

genelde yaptığım hiçbir şey yeterli görülmezdi. 95 alsam neden 100 alamadın derlerdi. kardeşimde aynı durum söz konusu değil. ona hiçbir şekilde bu kadar eleştiri yapılmadığı için şu an çok daha sosyal ve özgüvenli. dışarıda bile aman şöyle konuş aman böyle davran diye sürekli baskı altında tutarlardı. annemle maalesef daha çok zaman geçirdiğim için hep kendi kafasındaki ideal kızı görmeye çalışırdı.

öyle çok isterdim ki, hem takılırdık, hem dertleşirdik hem de yardımcı olurduk birbirimize. 3 4 tane dostum olsa zaten daha fazla arkadaşa ihtiyaç duymazdım.

Benzer şeyler benim de başıma geldi, gerçekten sinir bozucu. Bazı insanlar da bunu astrolojiye, doğum haritasına filan bağlıyor işte yıldızı yüksek olanın aurası da yüksek olurmuş, insanlar mıknatıs gibi çekilirmiş, bir nevi şeytan tüyü. Astroloji hakkında derin bilgim yok ama şunu gözlemledim: burcu boğa, yay ve terazi olanların çok arkadaşları oluyor popüler oluyorlar.

Gerçekten keşke öyle bir imkanımız olsaydı. Aslında hep düşünürüm bu tür bir grup kurmayı, ama korkum o grup içinde bile yalnız kalmak. Ankara'da yaşıyorum ben de keşke aynı yerde yaşasaydık en azından birlikte takılırdık.

Malesef o tür arkadaşlıklar bana göre gerçek değil. Onun popülerliginden faydalanmak isteyen kişiler çevresinde pervane olmuş. Sosyal medyada gördüğünüz her şeye kanmayın. Yuzune gulup arkasından bir kamyon laf dizerler. O tarz insanlarla arkadaşlık eden kişilerin de onlardan bir farkı yoktur. Bizim gibi düşünen kişilerin hayatında da yerleri yoktur. Ben gerçek arkadaşliktan bahsettim amaçsız faydasız natürel olan Stevya ✨ Üyelik

tanımlayamadım aslında, sadece varsayımlarım var, ya sıkıcı olarak görüyorlar, ya enerjim uyuşmuyor, ya da şansım yaver gitmiyor. L

belki de enerji düşüklüğüdür, çok kafa yordum, davranışlarımı izledim kesinlikle insanlara itici gelecek davranışlarda bulunduğumu düşünmüyorum çünkü herkes gibi davranmaya çalışıyorum F

Ben de aynı durumdayım fakat artık kafaya takmıyorum, hatta böyle daha huzurluyum. Gelsin hayat bildiği gibi..

Youtube dan Cavit Cağ'i dinlemeni cok tavsiye ederim. dönüşüm için ondan cok seyler ögrendim. Sonra Tugçe Işinsu'yu mutlaka takip et, dönüsümün canli kanli örneği kendisi. son zamanlarda tanidigim Yasemin Derya Metin youtube kanalina mutlaka bakmalisin, cok derin arinma yapan meditasyonlari var. daha cok sey var.. kendi kendini donusturmek sanildigi kadar zor degil

şimdiye kadar hiç yapmacık davranmadım, bana 1 adım atana da ben 10 adım attım ancak nedense hiçbir zaman o arkadaşlık sürmedi ve bir yerde mesafeler arttı, mesafe arttıkça da ben daha fazla üstüne durmadım ilişkilerin. Khomyuk

Girişken değilsiniz o zaman. Mesela bir ortamda birine denk geldiğinizde sohbet etmek için biraz kendinizi zorlayın. İki hoş beş etmeye gayret edin. Yani ortalama bir ortamda ortalama bir sohbet edebilirim ben mesela. Düşününce şu an görüştüğüm samimi arkadaşlarımın biri lise, biri ilkokul, biri stajdan, biri eski işyerimden, üçü kaldığım kyk yurdundan, biri gittiğim bir sergiden sonra hatıra kupa alırken edilen bir sohbetten kalma bir arkadaşlık. Ama dediğim gibi girişkenimdir ben. Yani parka gitsem parktaki annelerle sohbet ederim. Bazen mesela arkadaşlarla çocukları parka götürüyoruz nem sohbet ederken arkadaşlarım soğuk duruyor. Genel anlamda yeni insanlarla tanışmayı severim. size tek önerim güleryüz, sohbet etmeye çalışmak olabilir. Biraz da insanları tolere edebilmeliyiz bence. Mesela her arkadaşımla dönem dönem anlaşamadığımız oldu, kırgınlık girdi ama kin gütmedm. Büyüm hataları yoksa unutma yoluna girdim. Yoksa insanım çevresinde kimse kalmaz gerçekten.

özgüvenli olmak isterdim ama bu nedenlerden dolayı olan özgüvenim de kırıldı. kendimi nasıl değiştirebilirim bilmiyorum.

Ben bir yerde okumuştum, çocukluk dönemi özgüveni çok etkiliyor mesela baskıcı ve kısıtlayıcı ailelerde yetişen çocuklar büyüyünce sinik oluyor çünkü kalıplar bilinçaltına işlemiş oluyor o yaşlarda. Bilinçaltı temizliği diye birşey varmış hipnoza benzer, hafızadaki olumsuz kayıtlar olumlu şekilde değiştiriliyor. Ben de düşünüyorum ama zamansızlık, pek araştıramadım ama bir bakın derim tabi işinin ehli iyi bir psikolog bulmak gerek.

Ben hayla orta okul arkadaşımla da çocukluk arkadaşımla da görüşüyorum bir sorun yok ama ben istanbula gelin gelince hepsi mersin de kaldılar burda ablamın bir arkadaşı var birkaç ay da bir onunla görüşüyoruz konuşacak bir komşu bile yok oysaki mersinde oturduğum yerde çok sevilen biriydim H Hayal3334 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

26yım, sayıyı random yazmıştım 95liyim. genelde insanların bu tür problemleri ergenlik dönemlerinde olur ve 20li yaşlardan sonra insanlarla normal bir ilişki kurabilir durumda olurlar. ancak bende öyle bir durum yok hala bu tür sorunlarla boğuşuyorum yani küçüklüğümden bu yana her sosyal ortamda sıkıntı yaşadım yalnızlık çektim. SayYouLoveMe Hursit sen bir kahramansin, onden gidersin

Tanıdığım kişiler var hayatları gösteriş üzerine. Bir kız var mesela her gün 500 hikaye atıyor hava basıp duruyor ve binlerce arkadaşı var inanılmaz popüler. Böyle şeyler belirleyici değil maalesef, keşke matematik formulü gibi formülü olsaydı. Yine başka birini tanıyorum herkesi azarlar bağırır nemrutun teki ama inanılmaz popüler doğum gününde toplaşıp tam altın hediye ettiler. Sessiz sakin, sahip olduklarıyla hava basmayan iyi insanlara değer verilmiyor acı gerçek bu.

36 yaşındayım, varolan bikac arkadaşımla da 2 3 ayda bir whatsaptan iki cümle dışında muhabbetimiz yok. Kafam rahat. Söyleyeceklerim bu kadar

Forumda böyle konular çok ve hepsine aynı yorumu yapmışımdır. Belli bi yaştan sonra arkadaş edinmek zor olsa da ilkokul lise üniversitede oldukça kolay. Yani o dönemde dahi arkadaş edinemediyseniz büyük ihtimalle göremediğiniz bi sorununuz var. Bana bi adım gelene on gidiyorum demişsiniz mesela bu doğru bi davranış değil ki. Ve böyle şeyler iter insanı. Nasıl bulursunuz bilmem ama onu bulup düzeltmeniz lazım.

nasıl yollar uyguladın mesela? neler önerdi? bir de seanslara ne kadar süre gittin?

34 yaşındayım. Genel olarak özgüvüvenli neşeli her ortama uyum sağlayan biriyim. Bende arkadaşlıklar eski biri 20 yıllık 15 yıllık arkadasım var ( garip bi uyum var mesela da onla kendimi onun hayatında 2. planda hissediyorum neden mi bir araya gelince güler eğleniriz başbaşa ama bazen sorguluyorum yalan yok şu 20 yıla bakıyorum da hep ben onun zor gününde yanında olmuşum onu ne zaman çağırsam hep bi işi çıktı şu 20 yılda onun evine milyonkere gitmişim o benim evime 2 kere gelmiştir abartısız bak mesela bugun yeni bişy öğrendim arkadaşlarını davet etmiş beni de etti doğum günüm diye organize oldu sandm ama meğer tesadüf denk gelmiş bi de söyledi bunu ayy bak iyi denk geldi doğum gününe dedi sonradan hatırlamış keki pastayı çevirmiş bnu mecbur hissettiği için yaptı ne derler kendni öyle hissetti mahçupluktan hatırladığı için değil yani, kendi arkadas grubu ile WhatsApp grup kurmuş her haltlarını biliyorlar üstelik o arkadaşlıkları ben gibi eski değil 3 5 yıllık ) bi de 5 yıllık arkadaşım var onunla iyiyiz sıksık görüşemesekte haberleşiriz.. Yani demem o ki gerek yok durum senden kaynaklanmıyor. 20 yıllık arkadaşım bana bnu yapıyorsa cidden gerek yok söyleyecektim konuşmak istedim ama sonra dedim ki neden 5 yıllık arkadaşına yakınken bana değilse diyecek neyim olabilir ki.

Arkadaşlığın yaşı, yeri ve zamanı yok ki. Khomyuk

belki de gerçekten aura meselesidir. ben de çok isterdim her derdinde yanına koşabileceğim ve benim de her derdimde yanıma koşabilecek, aramam için aramamı beklemeyecek, ben yazmadan da yazabilecek güçlü bir arkadaşlık. pek çok kişide var ama neden ben de onlar gibi yaşayamıyorum hep sorgularım. bazen eşim bile diyor şu yaşına geldin arkadaş edinmeyi öğrenemedin mi ben mi öğreteceğim diye, o yüzden ona bu derdimi artık hiç anlatmıyorum çünkü hayatında hiçbir zaman yalnız kalmamış bir insan. Jumblante

Kocaeli'de maalesef Evet mesela üniversitede erkek kankalarimin olmasını istiyordum universiteye başlamadan önce öyle bir hayalim vardı Ama utangaç olduğum için kesin olmaz diye düşünüyordum o yıl başladım üniversiteye kendime çok güvenim geldi ve baya erkek arkadaşım oldu çok eğlenceli geçmisti o yıl hep takilmacalarla hiç yalnız kalmadim Ama sürekli gitmek lazım sanırım daha etkili olur minerva1988

Genel olarak özgüvenli biri misiniz? Genelde özgüvenli, aktif, sesi gür çıkan, nabza göre şerbet veren insanlar ortamlarda değer görüyor sessiz, ürkek, çekingenlerden ziyade.

Kendinizde hala sorun ariyorsunuz ve kendinize asiri yukleniyorsunuz. Birakin bu kendinizi suclama faslini. Hala kendinizle ilgili suphe duyuyorsunuz. Kimsenin onayina ihtiyac yok. Kendinize acimayi birakin. Gecmisi birakin. RagnarLodbrok Ölürken

Arkadaşlık edinememe sebebinizi bulmanız düzeltmeniz lazım. Mesela benim görüşmemeyi tercih ettiğim mesafe koyduğum insanlar oldu. Biri sürekli kendi derdinden bahseden, sen bir şey anlatırken boşver onu bak geçen ne oldu diye lafı kesip yine kendine getiren biriydi. Bir başkasının genel anlamda laf taşıdığını keşfettim. Bir başka arkadaşım da fazlasıyla çok arar sorar, aşırı samimiyet gösterirdi rahatsızlık duydum. Yani bir yerlerde bir şeyleri aşırı yapıyor olabilir misiniz? Mesela çok suskun yada çok geveze olan insanları tercih etmezsin. Genel anlamda bir denge arıyor insan. En önemlisi kafa denkliği. Yani ortak zevklerin olması önemli. Dans seviyorsanız dans kursu, sportmen biriyseniz spora, fotoğraf seviyorsanız fotoğrafçılığa yönelebilirsiniz. Paralel zevkler, ortak konular kesinlikle bağı arttırıyor.

Küçüklüğümden beri hep aynı sorunu yaşamaktan bıktım. Bir yerlere gideceğim zaman davet edeceğim insanların olmamasından, arayanım soranım olmamasından bıktım. Herkesin peşinde koşmaktan, hep arayan olmaktan, ben mesaj atmasam kimsenin bana yazmayacak olmasından da bıktım. Bu kadar silik bir insan olmayı hak ettiğimi düşünmüyorum. Kendime gram özsaygım kalmadı. Şu yaşına kadar arkadaş edinmeyi becerememiş, sosyal çevresi olmayan bir insan olmaktan gerçekten çok utanıyorum. Hiç benim gibi olup da sonradan değişen var mı? Geç sayılabilecek bir yaşa kadar hiç arkadaş dost edinememiş olup da sonradan kendini değiştirip arkadaş sahibi olanlar varsa lütfen deneyimlerini paylaşsın. Normal bir insan gibi yaşamak istiyorum, hepinizin normal bir şekilde edindiği arkadaşlıklar dostluklar bana lütuf gibi geliyor. Daha kaç yaşıma kadar kendime acıyacağım ve aynı acınası hayatı yaşamayı sürdüreceğim bilmiyorum. Artık gerçekten insan yerine konmak ve değer görmek istiyorum. Büyük ihtimalle bu konuyu bile kimse görmeyecek ya da görüp yazmayacak ama gene de içimi dökeyim dedim. Çünkü veryansın edebileceğim başka bir yer ya da kişi yok kendi kendimi yiyeceğim ya da yazıya dökeceğim.

Annem bunu hep yüzüme vurur demişsiniz... bu eleştiriye tabi depresyon özgüven sorunu yaşanır..

Ya evet en sinir bozucu kısmı da bu: çevresi bol insanlara toplum hayranlıkla bakarken arkadaşı olmayanlar "yıkık" olarak etiketleniyor. Arkadaşı olmayanlar kusurlu gibi algılanıyor insanların farklı olabileceğine, bazı insanların az arkadaş istediğine vs. ihtimal verilmiyor. Benim de eski erkek arkadaşım buradan vurmaya çalışmıştı, o dönem çalışmıyordum evdeydim devamlı ve ortamım yoktu, bana senin de kimsen yok demişti nasıl sinirim bozulmuştu. İşin enteresan tarafı kendisinin de sadece ve sadece bir adet arkadaşı olmasına rağmen bana bu lafı edebilmişti.

Hiç arkadaşınız yoksa büyük ihtimal sorun sizde. Bir ihtimal de hayattaki şanssızlığı iş Oncelikle kendinize güvenin kimse sizden üstün değil. Adim attığınız zaman ya da adım atan kişilere karşı kendinizi kapatmayin. Oldugunuz gibi davranın yapmacık olmayın. İnanin yapmacık olursanız karşıdaki kişi farkedip kaçar. Davet edin, sohbet edin karşı taraftan beklemeyin hep. Onlara gösteriş yapmaya, hava atmaya çalışmayın, ezmeyin. Bende çok girişken bir tip değilim genelde insanlar beni bulup yanına çeker. Ve her girdiğim ortamda mutlaka bi kaç tane ömürlük kişi bulurum. Bunu devam ettirirken karşılıklı sevgi, saygı, hoş sohbet, paylaşım çok önemlidir. Ozellikle arkadaşlarınızla yaptığınız iyi kötü yaşam paylaşımlari çok kuvvetlendiriyor. Tabi kazık yediğim zamanlarda çok oldu onları ayiklayinca geriye iyiler kalıyor. Bende sizinle aynı yaslardayim

Hobi kurslarında da zor. Pandemi öncesi dönemde kurslara giderdim ama arkadaşlık olmadı herkes kurs bitimi evine gidiyordu direk. Tango kursuna gitmiştim kimse birbiriyle konuşmuyordu. Fotoğrafçılık kursuna arkadaşlı gelenler vardı sadece aralarında takıldılar. Dil kursunda benden küçükler vardı yine de bağ kurmaya çalıştım kahve teklifi yaptım garip garip baktılar.

Bence bu tamamen şans meselesi. Bir arkadaşım vardı Nemrut gibi suratı hiç gülmezdi, kimseye selam bile vermezdi, biri aramasın asla kendi aramazdı ama çevresinde çok arkadaşı vardı nasıl oluyor diye şaşırırdım Ben Güler yüzlü çok samimi biriyim. Yaşlılarda da gençlerle de hemen sohbet edip kaynaşırım. Ama dürüst biriyim, nerde ikiyüzlülü var çevremdekiler hep onlarla kaynaştı, birbirlerine çıkar için yaklaşıp çıkarı bitince de sildiler. Arkalarından konuşup 5 dk sonra bebeğim bitanem diye öpücükler şaçıyorlar.. bu yüzden benimde hiç arkadaşım yok, çıkarım yok kimseyle, beklentim yok ama herhalde insanlar şimdi arkadaşlık yerine çıkar ilişkileri arıyorlar.. İsterdim şöyle ömürlük bir iki tane ama maalesef denk gelemedim, üzülmeyin gerçekten ben bu işi biraz şansa yoruyorum

cocukken sevilen ve onay gören, deger goren bir cocuk muydun?önemli oldugunu hissettirdi mi ailen sana? kendini sevmeyi ailemizden öğreniyoruz. kendini sevip her halinle kabul ettigin zaman dönüsüm gerceklesiyor. ben de kendimi dönüştürme yolundayim, dönüsüm için o kadar cok bilgi ve yontem var ki hangi birini saysam. .. en önemlisi dua, dua ile baslayabilirsin, @yasamvemistiksifahanesi instagramda harika bir sayfa orda muhtesem dualar paylasiyorlar.

Öncelikle düşüncenizi değiştirin. Tek başınıza da mutlu olmayı başarırsanız devamı da gelir diye düşünüyorum. Kendinize vakit ayırarak kendinizi ödüllendirerek, enerjinizi yükselterek başlayın işe. Sosyal bir ortam yok oluşturmak şu süreçte zorlaşsada kendinizi tanıyıp nasıl insanlarla arkadaşlık kurmak istediğinizi belirleyin. Ben enerjisi yüksek pozitif kendiyle barışık biriyim yeni tanıştığım yada arkadaşım olacak kişiden aynı enerjide olmasını beklerim hadi dediğim zaman nereye demeden yola koyulacak. Tabiki artık böylesi arkadaşlar bulmak zor ama siz enerjik olup kapılarınızı açın önce, hayıflanmadan yapın bunu devamı gelecek sevgiler

ne yalan söyleyeyim, annem çok mükemmeliyetçi bir insandı. okulda bile başarılarım ve bölüm seçimlerim annemin mutlu olmasına odaklıydı.

Anladigim kadariyla iletisim kurmak, sosyal bir ortama dahil olmak gibi konularla alakali bir problemin yok.. Senin problemin bunun devamlilik arz etmemesi. Yani tanistigin kisilerle etkilesimini devam ettirmekte zorlanman. Kisaca yildiz etkisi. Bu belki senden de kaynaklanmiyordur.. Suan icin icin sorguluyorsun ama belki de bulundugun sosyal cevre problemlidir. Bilemeyiz. Biraz histrionik olmayi deneyebilirsin. Normalde bir bozukluktur. Ama deneyip tepkilerini sinayabilirsin. Ayrica belirli konularda kulturlu ve bilgili olmak, fikirlerinin digerlerinden daha farkli bir perspektif icermesi vb durumlar buludundugun ortamda seni istememeleri icin etken olabilir. Cunku sen varken rahat rahat yalan soyleyemezler. Muhtemelen anlarsin. Hal boyle oluncada rahatca birbirlerini kandirip eglenemezler. Bu nedenle de seni sohbetlerine dahil etmek istemeyebilirler. Sana gore fikirlerin cok mantili iken, sen ortami tek ettikten sonra bu kiz ne kadar da sıkıcıymıs seklinde de konusabilirler. Bence hayata bakis acin ve zevklerin ozdes degil cevrendeki insanlarla. O yuzden birbirinize karsi tutmuyor enerjiniz. Bana sende hata yokmus gibi geliyor.

Psikoloğa gidebilirsin benim az da olsa arkadaşım vardı yine de utangaç biriydim bir seans gittim psikoloğum o kadar güzel konuştu ki benimle hiç aklıma gelmeyen sorular sordu odevler verdi gerçekten abartmiyorum hayran kaldım herkese anlatıp durdum hatta annem bile demişti kadın naptı sana diye Sonra bir daha gidemedim maddiyattan dolayı zaten çok ciddi boyutta değildi sen de iyice araştırarak iyi bir uzmandan yardım alabilirsin. Bir de şöyle diyim en fazla 2 3 guvenebilecegin arkadaşın olur gerisi kalabalık gelir öyle çevresi çok olanlara bakma onlar kalabalığın içinde yalnızlar.

valla cok geniş cevresi olanlara imrenmiyorum şahsen. 3-4 tane yakin arkadaşım var. devamla gorustugum. onların disinda sırf yanımda birileri olsun diyen biri degilim. ihtiyac da duymuyorum acikcasi. -gerçekten insan yerine konmak ve değer görmek istiyorum- demissiniz önce siz kendinize deger verin. özgüveniniz yerine gelir kimseyi aramayıp sormak pesinde koşmak zorunda degilsiniz.

Tam tersi, yetersiz ozguvensiz idareci insanların daha çok arkadaşı oluyor genelde çünkü kaybetmemek için kendilerinden çok taviz veriyorlar. Karakterinden odun vermeyenler hayatına az sayıda arkadaşla devam ediyor genelde.

Hobileriniz ilgi alanlarınız varsa bunlarla ilgili topluluklar, kurslar, gruplar vs oluyor. Genelde bu tarz yerlerde arkadaş edinmek daha kolay oluyor çünkü ortak bi ilgi alanı oluyor, o ilgi alanı üzerinden paylaşım yapılıyor beraber aktiviteler yapılıyor mesela. Gerçi şu pandemide böyle etkinlikler yapılmıyor ne yazık ki ama 1-2 güne açılacak sanırım her yer. Hobileriniz yoksa bile araştırabilirsiniz kendiniz için uygun olan birini seçebilirsiniz.. Kurs olarak katılamam diyorsanız sosyal medyada çeşitli sayfalar, gruplar oluyor oralardan deneyebilirsiniz. . push ;

bunu maalesef ben de çok fazla gözlemledim. nerede cazgır havalı bir tip var hep peşinde döndüler ilkokuldan beri hep böyle. . push ;

Merhaba ben Ankara da yaşıyorum. Aynı problemleri yıllarca yaşadım maalesef O

kesinlikle katılıyorum, arkadaşı olmayan insanları sorunlu eksik olarak görüyorlar. bana kızıyor bazen, neden hiçbir arkadaşlığında dikiş tutturamıyorsun, herkesin bir arkadaşı var, arkadaş edinmek dünyanın en basit şeyi, sen nasıl yapamıyorsun diye. ona bakıyorum çevresinde bir sürü insan var ve çok sevilen birisi, asla yaşadığım sıkıntıları anlayamayacak bir insan.

biraz da şans işi belki de. çalıştığım yerde ben de çok cana yakın davrandım insanlara her özel günlerini kutladım, yardımcı olmaya çalıştım hep. ama demek ki dediğin gibi olmayınca olmuyor. instagramda bile inanır mısın 20 takipçim var ve çoğu akrabalar. gerçekten kendimden utanıyorum. çok özeniyorum çevresi kalabalık insanlara.

Bu konuda çevrenizi de gözlemleyebilirsiniz. Mesela istediğiniz sosyallik düzeyinde birini bir süre gözlemleyin, sizden farklı ne yapıyor? Bu kadar şey yazdım ama en iyisi terapi aslında, uzman biri daha net sorunu anlayıp çözmenize yardım edecektir

Bende de aynı sorun var. Sosyal bir çevremin olmaması yani. Ben 28 yaşındayım bir çocuğum var aslında ben çok konuşkanım çok iyi dinleyiciyim... vs ama biriyle muhabbet etmeye başladığımda beni her türlü küçümseye düşüncelerimi ayıplamaya falan çalışıyorlar vs İnsanın inanin enerjisini sömürüyorlar en azından benim çevrem böyle bu yüzden bende artık kendini geri Çek sana kimse sormadan tek kelime etme kendini ağırdan sat falan diyorum ama ben sıcakkanlıyım sohbeti severim ama benim çevrenin içi buza dönmüş sanki O yüzden bende az konuşmakta hep kendime söz veriyorum umarım tutabilirim yoksa beni sinirlendiriyorlar üzüyorlar çok

sence sorun ne, doğal olmakta mi sıkıntı yasiyorsun da dogal iletisim kuramiyorsun ya da sen sebebini nasil tanimladin? L

Az çok ben anladım sizi. Ben yakında 23 yaşına gireceğim ve üniversitem yeni bitti. Arkadaşım diyeceğim liseden 1 tane yakın arkadaşım var. Ayda bir mesajlasiriz öyle çok değil, bu yaz 'ilk defa' 3 günlük bir tura gitmeyi düşünüyoruz bakalım. Üniversite de 2 arkadaşım vardı, kazık tarzı bir şey yedim ve gruptan ayrıldım. Benim sorunum aslında özgüvenli ve sıcakkanlı birisiyim ama gittiğim ortamlarda birini bulup onunla çok yakın oluyorum, diğerleriyle de konuşuyorum ama çok yakınlık kurmuyorum, sonra o 1 kisi bana kazık atsa arkadaşım kalmıyor. Oysa gerçekten böyle 4--5 kişilik yakın arkadaş grupları oluyor ya geziyor, öğreniyor, dertleşiyorlar, tatillere çıkıyorlar... Gerçekten öyle bir grubum olsun isterdim. Benim hep 1 tane arkadaşım oldu her ortamda Oysa her zaman olmasa da kalabalığı severim. Çok arkadaşım yok kısaca, zaten bu koronadan ötürü evde oturmaktan asosyal olduk. Bari bir kurs murs bir şeye gidip arkadaş edinseydik M

Sadece bir kez gittim maddiyattan dolayı devam ettiremedim ama o bile bir şeyler dusundurttu. Mesela demiştim ki insanlar benimle konuşmayı tercih etmiyorlar birinci planlarında olmuyorum seninle ne konuşmalilar senden insanlar ne alabilir neden baska biri ile değil özellikle 345ucgeni ile konuşsunlar bunların hepsini düşün kağıda yaz dedi ben ortaokulda zorbalığa uğruyordum onu anlattım vs çok konuştuk da o kadar hatırlamıyorum zaman geçti üstünden

Boşverın arkadası aıle candır L

Sosyal bir çevreniz var mı? Okul iş vs? Genelde özgüveni eksik olan insanlar asosyal oluyor, konuşmadıkları için. Böyle bir sorununuz mu var? Bir de kardeşiniz var mı? Kardeş çok önemli kesinlikle bu konuda. M mortelgraf

Ben sizin sanal arkadaşınız olabilirim. V

Beni anlatmış gibisin.32 yaştan bildiriyorum ben başaramadım umarım sen başarırsın benim yaşıma gelene kadar. Bu arada Ankara'dayım konuşmak istersen.

yıldız yüksekliğini ben de duymuştum. ama insanın kaderinin bunlara bağlı olması da mantıksız geliyor. eğer gerçekten öyleyse yıldız nasıl yükseltilir bir yolunu bulmam lazım yoksa ya ben depresyondan intihar edeceğim ya da kafayı yiyeceğim yakında. F

Dürüst olmak gerekirse samimi arkadaşlıklar okul çağından geliyor. Yaş büyüdükçe daha ziyade ortam arkadaşlığı oluyor. Oturup havadan sudan kahve içersin yada grupça görüşürsün. Benim dert ortağım olanlar ilkokul lise ve yurttan gelen arkadaşlarım.

benim şanssızlığım o dönemde bile arkadaş edinememiş olmam. eğer o dönemlerde arkadaşlıklarım olmuş olsaydı bu sıkıntıları çekmeyecektim belki de gözüme batmayacaktı.

Üzmeyin kendinizi o zaman karşınıza çıkan insanlar sizi haketmemistir H

ne yapacaksınız ki arkadaşları? belki de arkadaşsın olmak çok daha iyidir. gibigibiyim

Evet bilen biri varsa paylaşsa keşke.

3-4 tane yakın arkadaşım olsa büyük ihtimal ben de aramazdım ve yanımda başka birilerinin olmasına ihtiyaç duymazdım. . push ; M

Bu arada yaşınızda birşey yok, çok gençsiniz 27 yaş nedir ki günümüzde (1994 doğumlusunuz sanırım).

lisede arkadaş edinmeye çalıştım. hatta şöyle anlatayım iki tane kız vardı ben de onlarla konuşmaya bir şeyler paylaşmaya başlamıştım. ancak öğle araları beni beklemeden kantine inerlerdi, bensiz program yaparlardı. sözde konuşurlardı, gülerdik, sohbet ederdik ama asla mesajlaşmadık ikisiyle de. yani sadece aynı ortamda bulunduğumuz için sohbet ediyorduk. evlere dağıldığımızda arayan veya soran olmuyordu. mesela kantine inmişsek de birbirlerini beklerlerdi ancak beni beklemezlerdi. aynı durum ilkokulda da vardı. pek çok konuda yardımcı olurdum, ödevlerini yapardım, kopya verirdim, yemeğimi paylaşırdım ancak hiçbir şekilde beni bir yere çağırmazlardı, beklemezlerdi ve bazen dalga bile geçerlerdi. ancak bir şeye ihtiyaçları olduğunda da yalvar yakar peşime takılırlardı. M

Bana hep işe girince kalıcı çevren olur dediler. Memur olmak istediğim için işsizim 0 çevrem var. Hiç arkadaşım yok. Olan bi kaç tanesi kazık attı. Üniversite sona kadar gayet popülerdim. Ben biraz mükemmeliyetçiymişim psikologum öyle dedi. Bu yüzden bi kaç yanlışta arkadaşlığı bitirmesem de pasif takılmayı tercih ediyorum. Artık zaten herkes herkese dert anlatıyor. Dert yarışı söz konusu. Sana tavsiyem dost diyebileceğin bi koca bulmak.

Benimde böyle bir elin parmağını geçmeyecek kadar gerçek dostum var geri kalanı anca instadan fotoğraf beğenir dm den arada yazar ama buluşup görüşme bir şeyler paylaşma yok. Zaten 3 4 tanesi dışında kimseye de kolay kolay güvenemem. Bence çoğu kişi sizin yazdıklarınızı yaşıyor. Açıkçası ben etrafımın çok kalabalık olmasını istemem gerçek birkaç kişi eş dost olsun ama her saniye birileri yanımda bulunsun da istemem. İnsan kendi kendine de yetebilmeli.. Çoğu kişi menfaatleri uğruna yüzeysel ilişki kuruyor ve menfaat durumu bitince o ilişki de bitiyor bence arkadaşlıkların ilerlememesinin en büyük etkisi bu. Keşke her şehirde bir grup kursak kendi başımıza buluşup orda eğlensek :)

Ben 40 lı yaşlardan bildireyim ayni durumdayim. Ögrencilik yillarimdan itibaren arkadaslik kurup surduremeyenlerdenim. Sebebi o dönemlerde sinifin en çaliskani olup kopya vermedigim icin dişlanmamdi. Nedense okul hayatim boyle gecti. Universitede durum farkliydi, kafa dengi biri denk gelmedi, zor bir univ hayatim oldu ailevi sorunlardan ama itiraf etmeliyim ki biraz gecimsiz biriydim o dönem. Öz elestiri yaptigim çok oldu. Evlendim, Is hayatina atildim daha uyumlu biri oldum birsuru arkadas edindim gruplar kurduk duzenli toplanmalar vs. sonra kazık yemeye başladim evimde soframa oturan insanlardan. Aile hayatimi yasantimi vs kiskancliklar hissetmeye başladim. Herseyi gectim can dostum dedigim, her daim yaninda oldugum insanin laf tasidigini ögrendim. Birer birer cikardim hayatimdan. Simdi uzun yillardir suren dostlugum bir elin parmaklarini gecmez hepsi de farkli sehirlerde ama surekli konusuyoruz. Durup düşündügümde kendimde de cok hata buldum. Yaziyim ki belki sen de farkinda olmadan bunlari yapiyorsan duzeltirsin. Ben haksizlik karsisinda ya da cok sinirlenmissem hic susmam kim olursa olsun konusurum elestiririm ama sonra bunlar karsiya aktarilir ben kötü olurum ve aram bozuluyor o kisiyle. Yani yaninda konustugum insan laf tasiyor. Belki sinirim gecince soylemeyecegim seyler ama tutamiyorum çenemi. Insanlarin laf tasiyacagini dusunemiyorum o an ve bu yuzden cok basim agridi cok insanlar aram bozuldu. Ikinci olarak aile hayatimla ilgili konularda konusmak. Söyle ki ev mi aldim, tatile mi gittim bunlari anlatirdim. Sonra farkettim ki bunlar kiskanclik mevzusu olmaya basliyor. Artik ne sosyal medya ne de birebir bahsetmiyorum ozel hayatimdan. Sadece gruplara dahil olayim diye durusumu bozmuyorum, Daha az konusuyorum daha cok dinliyorum. Ama bu yastan sonra arkadas edinmek cok zor. Bazen üzülüyorum hic insan biriktirememisim ben. Esimle cocugumla mutluyum ancak cocugum da okulda arkadaslari tarafindan dislaniyor sorun yasiyor. Genetik birseyler mi var diye düşünmüyor da degilim

Pandemi den önce de öyleydi bende çok değişik bişey olmadı Kurslar online oldu sadece oda bana daha rahat geliyor. Zaten gezen biri değilim ama arkadaşım olsa pandemiden önce evde durmazdim. simdi iyice yalnizlastik.

Evet çok mantıklı değil çünkü çabalayarak bir şeylere kavuşabilmek gerekir esasında. Ama bu yıldız ihtimali de kafa karıştırıcı. Çünkü gerçekten bazı insanlar şeytan tüylü gibi çekiyorlar insanları, bakıyorsun bir fazlası yok ama çok popüler filan. Yıldız yüksekliği doğum haritasından belli oluyor diye duymuştum, bazı insanların doğum haritası çok güçlüyken bazılarının yarısı boş falan oluyormuş.

Terazi burcuyum benim de çok fazla arkadaşım yok iki tane ilkokuldan arkadaşım halen gorusuruz bir tane dersaneden kaldı halen görüştüğüm iş yerinden 1 tane var hergun gorusuruz ama. fakli binada benim bulunduğum binada değil bulunduğum binada herkesle konuşurum ama sürekli takılıp gezdiğim biri yok yani yanlızim iş yerindekiler zaten çıkar menfaat iliskileri

Aynı ben

işte koca var da ona da derdimi anlatamıyorum zaten, ne zaman anlatsam kavga ediyoruz çünkü söylediğim bir cümlenin karşılığında 2 saat tartışıyoruz artık dert anlatmıyorum bu konularda

umarım ikimiz de başarırız.

Bazı insanlar nedense böyle oluyor, arkadaş edinemiyor. Enerjisi mi düşük, kafa yapısı mı farklı bilmiyorum ama bazı insanlar arkadaş edinemiyor. Buradan ya da kullandığınız başka sanal platformlardan tanıdığınız düzgün insanlarla arkadaşlık etseniz? Sanal ortamdan arkadaşlıklar daha samimi oluyor genelde tabii kötü niyetli güvenilmez kişilere denk gelinmezse.

Canim bunun yaşla yada seninle ilgisi yok kendini yargılama. Dost olabilecegin insanlar çıkmamış karşına demekki. Davulun sesi uzaktan hoş gelir her arayani soranı olaninda hepsi gerçek dost değil emin ol. Bu konunun da üstüne çok gidip samimi görünmek için hep sen arama mesaj atma karşı taraftan da bekle. Gençliğinin kıymetini bil kuzucum takma bunları kafana az insan çok huzur sahte olmasındansa hic olmasın daha iyi emin ol. Dost kazığı yemiş biri olarak konuşuyorum ki insan aklından atamıyor olmasın daha iyi.

Vala 40 yaşındayım 17 yaşında tanışıp hala çok yakın olan dostum da var 35 de tanışıp yediğimin içtiğimin ayrı gitmediği dostum da var. Belli olmaz yani bence bunun yaşı yok, daha çok gençsiniz.

Bi yastan sonra zaten ya herkes menfaatine gore davraniyor ya da zaten kafan kimseyi goturmuyor en iyisi basta boyle olmak belki iyidir

Yaşım 28 ve hiç arkadaşım yok. Bir kişi bile. Annem bunu hep yüzüme vurur ne yapayım arkadaş edinemiyorum. Ortaokulda lisede falan da böyleydim. Kızlar ikili üçlü grup olurdu ben tek kalırdım. Geçmişte ağır bir depresyon yaşadım yıllarca doktora gittim. Arkadaş edinemememin sebebi geçmişte yaşadığım depresyon mu yoksa kendi kusurum mu bilmiyorum. Çok yalnızım, farkındayım. Keşke hiç arkadaşı olmayanlar için bir kulüp vb yer olsa da oralara katılsak, bizim gibi yalnız insanlar birbirini bulur. Koca İstanbul'da tek başımayım sanki herkes birbirini bulmuş da tek ben ortada kalmış gibiyim. Bir annem babam var. Artık her yere yalnız gitmekten, arayacak bir kişinin bile olmamasından çok sıkıldım. Çok üzülüyorum kendime ayrıca acıyorum. Alışmam lazım biliyorum alışamıyorum

ben lise bittikten sonra liseden kimse ile görüşmedim zaten lise döneminde bile sadece sınıfta konuştuğum kişilerdi. bir tanesi gelip de derdime ortak olmadı hep yalnızdım

annem ben çok küçükkken bir tane hocaya yıldızname baktırmıştı. hoca da anneme demiş bu kızın yıldızı çok düşük diye. bir yolu olmalı bunu yükseltmenin, adam sadece sirkeli su kullansın banyoda falan demiş de kullandığım da oldu bir işe yaramadı bu konuda elbette. F

Vallahi canım ozguvenim tam, şen şakrak, pozitif, güler yüzlü, her ortama dakikada ayak uydururum. Küçükle küçük büyükle büyük olurum Anneannem yaşında kadınla muhabbet eder parkda bahçede otururum. Cafeye giderim, bara giderim, tatile çıkarım restorana giderim, maç izlerim aklına ne gelirse herşeyi yaparım. Ama gel gör ki devamlı arkadaşlığım, dostluğum olmuyor İlkokuldan bir kız arkadaşım var arada onunla telefonla görüşürüz. is, çocuk, eş, ev derken ikimizinde görüşmeye vakti yok. Kendi apartmanimdan bir arkadaş edindim 6 yıl önce 1-2 ay sonra hoşuma gitmeyen konuşmalar, haller oldu uzaklaştım. 30 yaşımı geçmiş biri olarak bazen can sıkıntısı oluyor. kendimi yanlız hissediyorum ama napayım. olmayinca bende arkadaş, dost falan aramaz oldum. Birde kurslara çok katılıyorum ben. bilgisayar kursu, ingilizce, Almanca vb. kurs ama oralarda haftada 2 saat dersle arkadaşlık falan olmuyor.

Katılıyorum, ben de güleryüzlüyüm. Durakta otobüs beklerken bile birileriyle tanışıp sohbet ederken buluyorum kendimi. Konu sahibi dışarıdan soğuk görünüyor olabilir. Farkında olmadan çevresindeki insanlara duvar örüyor olabilir. Bunun üzerinde durmalı bence

Ben siz de bi problem oldugunu dusunmuyorum, mesela ben en son kursa katildim sadece tek kisiyle arkadas olabildim cunku iletisim kurmak istedikce inatla iletisim kurmuyolar. Ben konusup ben iletisim kuruyordum surekli. Ben zaten guler yuzlu biriyim cabuk kaynasirim insanlarla. Gruplasma vardi cocuk gibi. Gunaydin diyorsun cevap yok, konusuyorsun ertesi gun yanindan gecip gidiyor tanimiyor adeta. Insanlarin cogu iletisim kurmayi bilmiyor ve istemiyor da zaten.

Drama kursu öneririm, etkileşim çok fazla olduğu için daha çok kaynasiliyor O

Bunun sebebi şu olabilir; küçükken aileniz sizi eleştirmiştir, hep yetersiz görmüştür ama iyi yaptıklarınızı söylememiştir... Bir de bak hiç senin gibi çocuk var mı gibi laflar... Bu da bilinçaltına işliyor ve insan kendini tüm toplumdan apayrı ve garip bi varlık olarak görüyor... Herkes normal, arkadaşları var ama sen garipsin, dışlanmaya layıksın diye bir düşünce yapısı örümcek ağı gibi tüm benliğini sarıyor... Sen oyle düşünmüyorum desen de ara ara kendini dinle göreceksin... Bunu da iyi bir psikologla düzeltmezsen hayat boyu kurtulamıyorsun ve hep yalnız kalıyorsun... Dunyanin en iyi annesi Eski ama yeni... Üyelik İptali Anneler

çalışıyorum, aslında girdiğim ortamlarda da konuşurum gayet ancak iş yerimde bile hiçbir arkadaşlık grubuna dahil olamadım