lohusalik depresyonunu sonuna kadar yasamis 18 ay gecmesine ragmen biraktigi etkilerden hala tam olarak kurtulamamis biriyim size onerim kendinizi toparlmaya calisin gerekirse destek alin sizi mutlu eden yerlerde mutlu eden insanlarla olun topraga değsin eliniz ayaginiz birde d ve d3 vitamininize baktirin

Yazınızdan ruh haliniz o kadar yansıyor, o kadar yaşayarak yazmışsınız ki... Çok üzüldüm. Bir psikolog ile görüşmek sizi ferahlatacaktır. Eminim. Yakınlarda olan bir dost ya da arkadaşınız varsa 1 gün onunla görüşseniz. Bu pazar eşinizle birlikte yayla gibi bi yere gitseniz. Gezmek için. Ya da çok güzel, sürükleyici bir roman tavsiye edeyim. Okuyun

Insallah gecer dediginiz gibi. Ogluma yansitmamaya calisiyorum ama elimde olmuyor ya. Bir anda hem memeden kestim hem bulantilarim basladi eskisi gibi ilgilenemiyorum bunun verdigi bir vicdan azabida var. Bazen durduk yere anne diye kosuyor yanima sokuluyor sariliyor birsey anlatmaya calisiyor sanki. Mi-Ok

Bence böyle bir durum kesinlikle hormon değişikliğinden kaynaklı var. Yani ne zaman nasıl tepkiler vericeğimi kestiremiyorum bende. Aniden sinirlenip aniden sevgi pıtırcığı olabiliyorum. Geçen eşim çiçek almış yavrum ama birşeyden tartışma çıktı çiçeği paramparça ettim. Normalde tartışsak bile uysal biriydim ama içimden canavar çıktı.

farklı bi iki uğraş edinin derim. mesela bir iki saksı bitki alın balkonunuzu keyfinize göre düzenleyin havalar sıcak evin içi iyice bunaltır sizi evden çıkamasanız da havadar olur balkonda oturmak. kitap okursunuz çayınızı kahvenizi içer bir şeyler yaparsınız. fırsat buldukça da çıkın dolaşın.

Psikolog fikri benimde uzun zamandir aklimda ama bir turlu cesaret edemiyorum. Gittigimde ne soyleyecegim kendimi dogru ifade edebildcekmiyim bilmiyorum. Cok samimi oldugum kimsem yok ne yazikki yani var ama cok uzaktalar Esimle mumkun mertebe yesillik yerlere gidio hava aliyoruz ama eve donunce ayni karamsarlik cokuyor ustume. Kitap okumayi cok seviyorum aslinda bir onceki hamileligimide kitap okuyarak gecirmistim ama sanki kitaplarada kusmusum gibi. Gecen basladim bir kitaba iki gunde bitti kitap bitti ve ben yine bosluga dustum. Yeni bir kitap arayisina girmek istemedim nedense. Belki kitap mevzusunun ustunde durmam lazim. Tesekkur ederim fikirleriniz icin.

Bence ilk çocuğunuz henüz küçük, üstüne hamilesiniz bulantı falan zorlanmanız normal. Tatile ya da köy gibi yeşillik bir yere gidip 1-2 hafta kalsanız iyi gelebilir. Psikoloğu mutlaka düşünün zaman kaybetmeyin.

Bu arada ben de ikinciye şimdi hamileyim, kızım 22 aylıktı hamileliğin başında. Bana aşırı ötesi düşkün olan, kucağımdan inmeyen, yanımdan yarım metre uzaklaşmayan çocuk gitti, kendi başına oyun oynayan, bize şebeklik yapan bir bıcırık geldi. Allah a dua edin bol bol, en kısa zamanda herşey iyiye gider inşallah

Benim 3. Hamileliğin şu an. Ikincisi uzun surmedi ama onda bile ara ara bulantim oldu. Ilk hamileligimde serumlarla 13. Haftaya gelip iyilesmitim. Ikincisi daha zor geçti bakmam gereken bir çocuk var evde. Biz 4.5 yasindayiz. Hafta sonlari babasi evdeyken kaka yapsın diye dua ediyordum resmen. Buzdolabini açıp eline yiyecek birşey veremiyordum. Su an hala bazi yiyeceklere hassasiyetim var. Ilk gunlere göre daha az. Sizinde ruh halınız bundan kötüdür. Azalınca sizde kendinizi iyi hissedeceksiniz. Ve bunları dile getirmek şükürsüzlük değil kesinlikle. Yemek yapma konusunda size yardım edecek birileri olsa daha rahat ederdiniz.

Aslinda hemen birakmadim emzirmeyi bir kac hafta devam ettim emzirmeye ama baktim cok halsiz ve bitkin dusuyorum mecburen biraktim artik. O donemlerde yataktan cikamiyordum hic ve acayip usume krizleri tutuyordu vucudumu. Ya aslinda o kadar masumlarki su minikler. Cocuk anneyle aciyor gozunu anne demek onun dunyasi demek. Ve o kadar acizlerki. Herseyiyle anneye baglilar acikmasi susamasi bezi banyosu o acizlik karsisinda insanin ici burkuluyor. Allah hic bir yavruyu annesiz hic bir anneyide yavrusuz birakmasin.

Gerçekten yardımcı olmak istemesem yazmam. Şükür sebebi vereyim istedim şu mübarek günde.

Yasamayanin anlayabileceği birşey değil şu an içinde bulunduğun durum!! Kolun kanadın kalkmıyor ama gözünün içine bakan sana muhtaç da bir kuzun var. Allah yardımcın olsun güzelim.

Aynisi bana oldu zaman gectikce rahatliyor insan gececek insallah..

Sizi cok iyi anliyorum.. siz de benim gibi yurtdisindan Türkiyeye gelin giden Hanimefendiydiniz dimi hatta pek alisamamistiniz yanlis hatirlamiyorsam? Belki bulundugunuz ortam bu ortama alisamamakta bunda bi etki olabilir.. bende hamileyim ve neredeyse ayni seyleri yasiyorum hamilelik piskolojisi ve aileden uzakta dogup büyüdügün ülkeden uzakta bunlar toplaninca böyle bunalimlar cikiyor ben buna bagliyorum birazda.. ama InsAllah arkadaslarin dedigi gibi gececek InsAllah bu günler bol bol dua edin.. Allah büyük

Allah sağlıkla kucağınıza almayı büyütmeyi nasip etsin..

Ya o koku hassasiyeti ne fenadır bilirim. Ev taşıdım ben hamileyken o yüzden evime giremiyodum. Eşim eve gelmesin isterdim kokardı ama değişik bişey. Herşey inanılmaz kokuyodu. Rulo havlunun kokusunu öteki odadan alırdım. Hiç geçmicekmiş gibi oluyo ama 6. aydan sonra düzelmişti.

Cok tesekkur ederim yazdiklariniz cok moral oldu.

Gercekten yardimci olmak icinmi yazdiniz bilmiyorum ama o sureclerden bende gectim o kardeslerin neler yasadigini gayet iyi biliyorum. Mi-Ok

Haklisiniz aslinda ama benim cocuk sahibi olmam pek kolay olmadi. Senelerce bekledik ilac tedavisi asilama tedavisi gordum sonuc vermedi sonra mucizevi bir sekilde hamile kaldim. Oglum dogduktan sonra icimde yine olmazsa korkusu vardi bu yuzden esimle korunmaya sicak bakmadik hic. Ikinci bir cocuk icin sansimiz varsa bunu kacirmamaliyiz diye dusunduk cunku tek cocuk olmak zor oglum icin ona arkadas olacak yoldas olacak bir kardes olsun cok istedik. Allaha sukur olduda. Ikinci dogumdan sonra uzun bir muddet onlem almayi dusunuyorum ama o ayri bir konu :)

Nedeni açıklayayım o zaman anlaşılan bilmiyorsunuz. Şükür sabrı, sabır şükrü doğurur. Allah yardımcınız olsun. B Burcu

Ben seni çok iyi anlıyorum bulantılar insanı psikolojik olarak da bitiriyor. Ben de çocuk hasreti çekmiş, sonrasında sağlık sorunum nedeniyle iğnelerle gebeliği devam etmiş bir gebeydim. Yaşasın diye 10 doktordan fazla doktor gezdik hergün hastanelerdeydim. Ama bulantılarım koku hassasiyetim o kadar fenaydı ki kendimden nefret ediyordum. Açlıktan ağlıyordum ve maalesef eşime şunu dediğimi hatırlıyorum 9 ay böyle geçecekse bu çocuğu alsınlar ben dayanamıyorum açlıktan ölücem.. Geçecek merak etme demeye geldim gerçekten geçecek. Hissettiklerin için de kendini asla suçlama

Bende de iç sıkıntısı var.. Evde bunaliyorum ama evden çıkmakta istemiyorum. Nereye gitsem boguluyor gibi oluyorum. Sanırım yapacak birşey yok

Ayyy kıyamam yaa benim ilk 3 ayım geldi aklıma. Aynııııı durumdaydım. Bulantı, kusma ve kokular yüzünden hayattan soğumuştum. Kusmaktan boğazım ağrıyordu sürekli. Çok zor hamile kalmış olmama rağmen hamilelik çok zormuş ikinciyi istemem deme modundaydım. Ya kusarsam korkusuyla hiç bi yere gidemiyordum. Berbat bir psikoloji amaaa geçti. 3. aydan sonra azalarak tüm sıkıntılar gitti. 4. ay yeniden doğmuş gibi oldum çok şükür. Sizin de inşallah geçecek. Askerlerin şafak saydığı gibi gün sayıca 14. haftaya az kalmış, o zamandan sonra büyük ihtimal azalır. Çevrenizde size yardım edebilecek kim varsa faydalanın. Canınız ne istiyorsa onu yapın, bütün gün yatmak iyi geliyorsa fırsat buldukça yatın. Normal bir süreç geçecek inşallah

Merhaba hanimlar biraz dertlesmeye ihtiyacim var. 11 haftalik hamileyim birde oglum var 20 aylik. Hamile kalmadan oncede uzerimde bir karamsarlik vardi zaten ama gebe oldugumdan beri ciddi anlamda bunalima girdim. Bunun birebir dogacak olan bebekle alakasi yok hani bebek dogunca iki cocugu nasil idare edecem filan bu tarz dusunceler yuzunden degil icinde bulundugum ruh hali. Hormonlardinmi yoksa bulantilarimdan dolayi herseyden tiksiniyor olmamdanmi bilmiyorum ama baya depresyonda gibi hissediyorum kendimi. Icimden hic birsey yapmak gelmiyor hic birsey azda olsa mutluluk katmiyor bana. Oglumun bakimina beslenmesine ve iftar icin yemeklere yetiyorum ancak geri kalan diger butun hususlarda saldim kendimi. Hamile oldugumdan beri evim kabir gibi geliyor bana ruhum daraliyor nefes alamiyorum icinde. Disari cikmaya kalksam temiz bir muhitteyim ama icimi acacak bir yesillik bir park yok heryer yol bina. Soyle rahat rahat nefes alabilecegim hic bir yer yok sanki. Herseyden koku aliyorum aldigim her kokudan midem allak bullak oluyor. Ogluma bile yaklasamiyorum fazla. Altini degisterene kadar canim tirnaklarima geliyor sanki cok kotu oluyorum. Bunu yazarken icim aciyor ogluma ama elimde degil. Ne yapapacagim nasil kurtulacagim bu ruh halinden Bulantilarim gectiginde gecermi aceba uzerimdeki bu karamsarlik. Boyle devam edersem dogumdan sonra lohusa depresyonuna girmekten korkuyorum. Bir sekilde kendimi toparlamam lazim ama bu gucu kendimde bulamiyorum Boyle bir durum yasayan oldumu nasil atlattiniz. Varmi tavsiyeleriniz?

bende yaşadım. birde üstüne neden böyleyim diye oturup ağlardım. hormonların be mide bulatısının çok etkisi var. inşallah kısa zamanda mide bunaltıalrı geçer sende normale dönersin. hafta olarak en zorlayan haftalardasın. yalnız kalma. sıkılınca bi yerlere çık. birde kan sayımına baktır. bende kansızlık vardı oda ruh halini etkiliyor. inşallah sağ salim kucağına alırsın.

Evet o benim. Ya sormayin o zaten apayri bir konu ama dediginiz gibi onunda ruh halimin uzerinde cok etkisi var. Zaten bir yanlizlik hissi var hamile olunca hormonlardanmi artik insan daha bir duygusallasiyor. Allah sizinde yardimciniz olsun insallah gececek bebeklerimizi mutlulukla kucagimiza alacagiz.

ah kıyamam ben ona.. Keşke emzirmeyi bırakmasaydınız. Bir diyetisyenle hem emzirip hem gebeliğinizi sağlıklı devam ettirmek içşn işbirliği yapabilirdiniz. Anne kuzusu o da. Bebeklerde 2 yaşına kadar benlik algısı olmazmış, 2 yaşına kadar anneyi kendileri gibi algılarlarmış. Ben bundan çok etkilenmiltim, size de yardımcı olur belki.

Yazdiklarimin sukursuzlukle bir ilgisi yok hanimefendi. Hergun Allaha sukrediyorum ben oglum icin dogacak olan cocugum icin. Allah olmayanlarada versin isteyen herkese evlat sevgisini tattirsin emin olun onlari cok iyi anliyorum ama sizin kalkip benim icinde bulundugum durumu sukursuzluge baglamanizi anlayamiyorum dogrusu.

Merhaba ayni şeyleri yaşadım bende hamileligim de hic kimseye tahammül edemzdim sinir krizleri tutardi hamilelik o kadar farkli bisey ki gercekten insan kendini taniyamiyor her kadin ayni degildir hormonlardan dolayı değişiklik oluyor kimi kadin bir kac ayda. düzeliyor kimi dogumdan sonra size tavsiyem birseylerle ilgilenin kafaniz dagilsin cok zor bir dönem cok iyi anliyorum sizi allah kolaylik versin insAllah

Siz konuyu cok baska yere cekmissiniz bu yuzden daha fazla cevap yazmayacagim size.

İlk 3 4 ay sıkıntı gebeliklerde genelde. Geçer merak etmeyin ama salmayın da kendinizi. İki yaşında bile değil daha sakın oğlunuza yansıtmayın o da minicik bebek.

Amin InsAllah hepimiz icin gecici bir süre bu cok Sükür ki.. sabir.. gercekten cok zor heleki bizim gibi ülke degistirip alisamamak üstüne hamilelik piskolojisi tuz biber.. ben kac kez esime hadi Ülkeme geri dönelim dedigimi hatirliyorum o derece bunalim gecirdim ama gececek InsAllah diyerek avutuyoruz kendimizi.. sizin her istediginize annenizle konusma firsatiniz var mi? Varsa cok iyi cünkü Annemle konusmak vana her zaman cok iyi geliyordu

Ben nazara inanırım birilerinin kötü Kıskanç düşünleri sizi etkilemiş olabilir dua edin bol bol ve inanir misiniz bilmem ama nazar a en güzel gelen şey sirke damlatin başınıza düş alırken aksın gitsin. Pskolojik de iyi hissedebilirsiniz Bence evlenirken öyle olmuştum.

Oğlunuz zaten daha çok küçük anneye çok ihtiyacı var kardeş için erken değil mi? Bundan da bu modda olabilirsiniz bebeğiniz doğunca evde daha çok ilgi bekleyen bir bebek daha olacak birde koca olayı var bunun ağırlığı basmış olabilir

bende hemen tütsü yapıyorum sıkılıp bunalınca. nazar ise hemen hafifliyor zaten. ama bazen kansızlık bazen hayatın yorhunlukalrı geçilen zorluklar yaşanan süreç insanı yoruyor. ve ruh haline yansıyor. lohusalık süreci de buna dahil. yorgunluk yeni hayata alışma süreci. genede sürekli okuyup bişeyler yapmak rahatlatıyor beni. sirkeyi içerim ev yapımı elma sirkesi. evin her köşesine serpmekte çok faydalı

amin inşallah.. O meleklere layığıyla annelik babalık vazifelerimizi yerine getirebiliriz inşallah..

Ben ilk hamileliğimde koku hassasiyetini; ikinci de de sıkkınlık, halsizliği, iştahsızlığı, tiksinmeyi çok fena yaşadım. 3/4 ayı atlatınca hepsi de geçti. İnşallah sizin de geçer. Dişinizi sıkın, geçici bir süreç. Allah kolaylaştırsın.

Günaydın sizi çok anlıyorum. 10. Haftanın içerisindeyim her sabah mutsuz uyanmalar sürekli geçmek bilmeyen bir depresyon, hep bir endişe hali sürekli bir stres ki anne olmayı ne kadar çok istedim, bunun şükürsüzlükle alakası yok yorumlara takılmayın. Hormonlardan kaynaklı doktorum eşime ilk muayenede artık sevdiğin ve tanıdığın Kadın değil o demişti çok da haklıymış ve İnan bir çok kadın aynısını yaşıyor. Bir an önce geçmesi ümidiyle

Bence siz ne yapın biliyor musunuz? Kadınlar kulubünde burası gibi bir kaç yer daha var... Özellikle Aşılama, Tüp bebek gibi aramalar yaparsanız çıkar. Biraz oradaki kardeşlerimizi okuyun. Neler yaşıyorlar, neler hissediyorlar görün. Hemen çıkarsınız bence depresyondan.