Hikayeniz bana cok tanidik geldi Ben de hep annem tarafindan şiddet gordum Babam genelde elinden geldiginde sevgi gosteren taraf oldu Ogretmenimden de hep siddet gordum ama hic aileme anlatmadim Cunku dayagi oyle bir benimsiyorsunuz ki normal bir davranış gibi geliyor Sirtimda kirilan oklavalarin haddi hesabi yoktur Annem hic el acmasi bir sey yapmadigi halde hususi beni dovmek icin oklava kirildikca yenisini alirdi.. Ogretmenim tum sinifin onunde doverdi beni, arkdaslarim gulerdi Dayak yerken kolum bacagim degil hep kalbim acirdi Onurum kirilirdi cunku hala hatirlayinca midemin ustunde bir yer agriyor... Sanslisiniz ki sizden ozur dileyen bir anneniz varmis Benim annem de tek tokat yemeden buyugu halde bana bunlari reva gördü Ve gecmiste anlattığımda güler bana, iyi yapmışım der Asla pismanligi yok Inanim bu daha uzucu bir sey Su an bir oglum var 20 aylik, 2. ye hamileyim Guvenli baglanabilmek icin elimden geleni yapiyorum Her seferinde bir ogluma bir de kendi cocukluguma sariliyorum Yine de kendimden şüpheye düşüyorum En ufak bir krizde annemi goruyorum kendimde ve cok korkuyorum Cocugum olmadan ayda 1 aglama krizine girerdim simdi neredeyse haftada 2 3 gece yarisi aglayarak uyaniyorum... Destek almak istiyorum ama siddet o kadar iliklerimize islemis ki Kime bahsetsem kucumsuyor acilarimi, beni fazla kirilgan olmakla suçluyor Insallah en kisa zamanda isinin ehli birine kendimi emanet edecegim Instagramda nihanka yi takip edebilirisiniz, cocuk ihmali ve istismari konusunda cok guzel tespitler yapiyor

Eğer akıllarına gelseydik bir sonraki sefere yapmazlardı. Demekki hiç acımamışlar bize

Amin çok teşekkür ederim siz de çok mutlu olun inşallah

Bu konunun askerlikle alakası olduğunu düşünmüyorum ben. Benim ailemde de var, eşim de asker. Hiçbirisinde böyle öfke patlamaları, krizler, şiddet vs yok. Pek çok meslek baskı altında. Ama bu yaşadıkları stres ve baskı nedeniyle evi kırıp geçirmek için bahane değil. Buna inanmıyorum. Bunu hafifletici bir sebep gibi görmeyin.

Keşke daha uzun olsaydı çok güzel ilerleyen bi hayat hikayeniz var tebrik ederim, mutlu sonlu şeyleri seviyorum Şu an kaç yaşındasınız

Ne kadar iyilesirseniz iyilesin kalpte sızısı kalıyor. Ama yine de iyileşmeye çalışmaktan başka çarem de yok sizin gibi ince düşünceli insanların artması en büyük tesellim

Öncelikle adınıza çok sevindim ve dediginiz cümle benim hayalimi anlatıyor. "Birseyler degisecekse, bizler değiştireceğiz"

Ben de hep bunu söylüyorum, aldatmadan nefret ederim ancak onun bile bir affı olabilir. Şiddetin olamaz diyorum. Eski günlere dönmek sanırım isteyeceğim son şey olur. Öyle tokat falan da değil, ufak bir sarsmaya bile tahammül edemem. El şakası falan hiç yaptırmam kendime. Kendisi de bu konuyu çok iyi bilir. Şaka ile bile sarsmaz

Burada bir terslik var doktor oldum demişsiniz meslek sahibi olmama bir yıl var da demişsiniz hangisi doğru bilemedim

Evet yüzleştim. Kendini hasta olduğunu ve tedavi alması gerektiğini üzgün olduğunu söyledi ağladı. Ben de affetmek istedim. Affedemedim ama yine de rahatladım. Suçluyum demesi bile kalbimden bir yuku kaldırdı. Evet biliyordum benim suçum yokmuş dedim

En hazmedilemeyeni de ailenin sana karşı başkalarını tutması. Ben de herşeyi unuttum ama annem ve kardeşimin bu yaptığını unutamam. Aklıma geldikçe gözümden düşüyorlar bir kez daha. Dışımızdan affetsekte içten affedilmiyor işte.

Doktor oldum derken hastalar bana doktor hanım dedikleri için öyle yazdım. Şuan hasta bakıyorum ama doktor olamadım. Stajer doktorum sıfırdan hasta muayene etmiyorum. Hocalarımızın hastalarını biz muayene ediyoruz, asistan abi ablalarımız ile hastaları paylaşıyor ve gelişmeleri hocamıza sunuyoruz. Haklısınız biraz anlam karmaşası olmuş. Anlatabilmisimdir umarım

Çocuktaki şiddetin önüne geçmek için onun size yaptığını siz ona yapmalısınız, tabi oyuncak fırlatmayın o ilk vurduğunda bir tık fazlasıyla ona vurun acıdığını ve aynısının kendisine de yapılacağını anlarsa tekrarlamaz. Ben çocuklarıma yaptım bunu, bu şiddet değil caydırma. Ben de düşünüyorum aynısını, bağırınca bile yüzleri gözleri nasıl değişiyor, anında pişman oluyor insan, bizimkilerde hiç vicdan yok muyumuş acaba, nasıl bir disipline edebilme yetisiymiş bu. Ben hala anlam veremedim

Ne güzel affetmişsiniz ben affedemezdim sanki affedersem kendime ihanet etmiş gibi düşünürdüm o yüzden.. benle alakalı yani

Psikolojik yardım aldınız mı? Dayak tabiki kötü, olmaması gerekir ama bu olayda en sıradan ceza gibi, diğerlerini yapablmek için gerçekten ruh hastası olmak gerek, belliki annenizde de bu mevcutmuş.

Yanlış konuya yanlış yorum mu yaptım çok özür dilerim... Gerçekten... T

Yazdıklarınıza çok üzüldüm özellikle şu kısım çok içimi acıttı. Kusmuk yedirmek nedir Allah aşkına. Gerçekten buna rağmen kendinizden vazgeçmemeniz ve başarınız takdir edilesi. İnşallah hayatınızın kalan kısmı mutlulukla dolur olur ve siz çocuğunuza bilinçli bir anne olursunuz.

Pek de bir seçeneğim yoktu. Sonuçta ailem onlar. Ve ailemi değiştirme şansım da yok. Ya vazgeçecektim ya da affedecektim. Affetmek daha iyi bir seçenek gibi geldi

Benim de dikkatimden kaçmadı.

Yatılı lisem 3 saat uzaklıkta başka bir şehirdeydi. Bu 4 sene boyunca ailem arabaları olmasına rağmen hiçbir toplantıma gelmedi. Çoğu notlarımdan haberleri bile yoktu. Sene sonları herkesin ailesi gelir ve eşyalarını alırdı. Bense kocaman yorganım çantam yastığımı alır otogara gider otobüse binerdim. Aileler gelince biraz içim sızlardı. Ancak hiçbiri üniversite sınavına tek başına girmek kadar incitmemişti. Aileler kapıya bırakıyor dualar ediyordu. Beni bir hocam yalnız görmüş ve bırakmak istiyorum diye ısrar etmişti. Kendimi hiç eksik hissetmiyordum. Ancak çıkışta herkesin bir bekleyeni vardı. Çıkan ağlıyor koşarak sarılıyordu. Ben de kalabalığın arasına baktım. Birkac arkadaşımı ve ailesini gördüm. Sessizce yürüdüm ve yurda gittim. Eşyalarımı alıp otobüse bindiğim anda göz yaşlarım sağanak gibi iniyordu. En ufak iç bile çekmiyordum ancak gözlerim artık kendini tutamıyordu. Ifadesiz bir sekilde bitkin dusene kadar ağladım. Ve lisemi bitirmeyi başarmıştım. Peki ailemin bu ilgisizliği dışında lisede ne yaşamıştım. Hatırlamak istemiyorum ama sanırım buna mecburum. Anlatmazsam kalbimi ağrıtacak. Ben neyin ağrıttığını hiç bilemeyeceğim. Liseme bıraktılar 200 tl para verdiler hic unutmam. Baba bu para bana çok dedim. Güldü, bu para yetmeyecek haftaya isteyeceksin ben bu karta yükleyeceğim dedi. Gerçekten de öyle olmuştu artık cook param vardi ve özgürdüm. Kuş gibi hissediyordum. Gitsinler diye gözlerine bakıyordum ve gittiler. Odama çıktım kızlarla tanıştım. Yurttaki kızlar ağlıyorlardı. Aşırı sacma bulmuştum. Hemen arkadaşlar edindim. Ve benimle aynı şehirden gelen bir erkek vardı sınıfımda. Alışana kadar haftasonlari eve gittim. Bu çocuk da benle gidiyordu. Biletini yanıma alıyordu, valizimi taşıyordu. Kolayca aşık olmuştum. Pek aşk sevgi meselelerini bilmediğim için gidip ona seni seviyorum dedim. Bana çok sinirlendi, deliye dönmüştü. Asla olmayacağını beni kardeşi gibi sevdiğini söyledi. Ve benimle tamamen küstü. Bir ortak arkadaşımızdan benim oda arkadaşımı beğendiğini öğrendim. Bana yaklaşmaya çalışıyormuş çünkü oda arkadaşıma yaklaşmak istiyormuş. Gidip kıza olayı anlattım, aslında en yakın arkadaşımla dertlesmek istemiştim Ama çok yanlış bir tercihti oda arkadaşım da çok sinirlenmiş ve epey sinirli bir mesaj göndermiş olacak ki sınıfta derin bir kaos cıktı. Hem yurtta hem de okulda benim yaptığım konuşuluyordu. Artık güvenilmez bir insan olmuştum. Hiç arkadaşım kalmamıştı. Sanki benimle takılan mimleniyordu. Böylece hayatımın ilk gerçek yalnızlığı ile başbaşa kaldım. Yalnızlığın verdiği psikolojik şiddet ruhumu derinden sarsıyordu. Ailemi aradim ve beni burdan alın diye ağlamaya başladım. Ancak her telefon bu okulu sen istedin, başladığın işi bitirmelisin ile kapanıyordu. 2 hafta kadar süre sonunda kaçış olmadığını anladım. Ve deli gibi ders çalışmaya başladım. Yapılan 8 sınavdan 7 tane 100 almıştım. Ve yeniden kopya istemek için, ders çalıştırabilir misin demek icin gelen arkadaşlarım olmuştu. Başarının ekmeğini yeniden yiyordum. Kızlar hala bana karşı soğuktu ancak erkekler benimle konuşuyor, futbol sahasına bile çağırıyordu. Ben de arkadaşın kızı erkeği olmaz diye düşünüyordum. Ve ruhumu mahveden Enes ile tam olarak böyle tanışmıştım. Enes epey zengin şımarık bir çocuktu. Ilk başlarda saçımı çekiyor kaçıyordu. Bunu üzerime su döküp kaçmalar takip etti. Tepki vermek istiyordum ancak parası ile tüm sınıfı etkisi altına almıştı bile. Herkese bir seyler ismarlar veya herkesi sinemaya götürürdü. Benden önce böyle uğraştığı bir erkek vardı. Ben sıranın bana geleceğinden habersiz şakalara gülüyordum. Masum gibi görünüyordu ancak oyle değildi. Hayatının her yerinde ezilmiş ben işte enes beni kara listeye eklerse yeniden tamamen yalnız kalırım diye korkuyordum. Daha sonra başıma bir poşet geçirdi. Ve en sonunda bu durum bana uygunsuz içerikli bir video izletmeye çalışması ile müdür odasında bitti. Cinsellik hakkında en ufak bir fikrim bile yoktu çok korkmuştum. 1 saniye bile bakmamıştım belki ekrana ama çok huzursuzdum. Koşarak müdürün odasına gittim. Olanları anlatmaya çalışıyordum. Müdür bana hep erkeklerle dolaştığımı, böyle yaparsam erkeklerin beni rahatsız edeceğini söyledi. Beni hafif kız olmakla suçluyordu. Ağlayarak o odadan çıktım. Ve bir daha hiç yardim isteyemedim. Hocalar beni çok seviyordu. Hasta olduğumda çorba yapan bir hocam bile vardı. Bu konu hocalarımın farketmesi ile son buldu. Ancak lise 2nin ortalarına gelmiştim bile. Lise 3 ve 4 rüya kadar güzel geçmişti. Dersaneye kaydolmam ile kızlar derslerle ilgili yardım istemeye gelmeye başladı. Ve hepsi sen çok iyi biriymissin, keşke önceden yakın olsaydık demeye başladılar. Gezmeler eğlenceler ve dersler. 3 ü de harika ilerliyordu. Derslerim biraz düşmüştü ama yine de iyiye yakın bir tıp fakültesini kazanmıştım. Zaten türkiye birincisi olmak gibi bir amacım da yoktu Üniversite başladığında bir çok erkekten arkadaşlık teklifi almaya başladım. Yine yurtta kalıyordum ve lise yurduna göre çok rahattı. Bana acayip bir ilgi gösteren Ahmet isimli bir çocuğa ben de ilgi duymaya başladım. Çok iyi düşünceli ve sevgi doluydu. Inanamiyordum, hayatım boyunca kimse beni böyle sevmemişti. 3 ay kadar çok iyiydik, ancak arkadaşlarım bu Ahmeti hiç sevmiyordu. Hatta nefret ediyorlardı. Garip bir şey var bu çocukta diyorlardı. Ben anlamıyordum, ona haksızlık ediliyor diyordum. Daha çok sahipleniyordum. Ahmet kendini sürekli geri çekiyordu. Artık Ahmetin pesinde koşuyordum. Bir gün ahmet beni evine davet etti. Benim için yemek pişirecekti. Güzelce giyindim süslendim gittim. Kapıyı açar açmaz beni kucağına aldı ve yatak odasına götürdü. Yatağın üzerine bildiğin fırlatmıştı. Ben ne oluyor anlamadan dudağıma yapıştı. Kıyafetlerim yarı giyinik yarı yok bir şekilde taciz etti. Ağzımı kapatmıştı, çok hayvansı garip bir haldeydi. Evinden çıktığım zaman nereye gidecegimi bilmiyordum. Yurda gidip duş aldım. Her yerime kan oturmuştu. Dehşet icerisindeydim. Daha sonra sana daha fazla yaklaşamadım üzerime kalırsın diye korktum vs şeyler söyledi. Ve terkedilmistim. Neye ağlayacağımı bilmez bir haldeydim. Dolabı açtım tam 42 tane ilaç vardı. Gribinden kalan ağrı kesici antibiyotik ve oda arkadaşımın antidepresanlari.. hepsini içtim. Ancak daha sonra antidepresanlar yüzünden kasılmaya başladım. Çok korktum. Yaşamak istiyordum. Ölmek istemiyordum. Yurttan bir arkadaşımı aradım. Sadece ambulansı ara yanıma gel diyebildim. Ve hastaneye götürülmüştüm. Yoğun bakıma alındım. Ben ölsem üzülmez sandığım anne ve babam 3 saatlik yolu 1 saatte gelmişti. Ikisi de perişan haldeydiler. Ben kimseyi göremiyordum ama seslerini duyabiliyordum. Bir kere görmek için doktor beye yalvarıyorlardı. Ve 5 dk izin almışlardı. Onları öyle perişan görmek yeni mutlu ve değerli hayatımın ilk adımı olmuştu. Beni seviyorlardı. Ve ben de ölümden ne kadar korktuğumu anlamıştım. Bundan sonra hızla iyileştim. Ailem üzerime titriyordu. Annem arada laf sokuyordu ama umrumda değildi. Yoğun bakımda elimi ayağımı öpüyordu. Beni gerçekten seviyordu buna ikna olmuştum. Ne dediği umrumda bile değildi.. Eşimle tanıştım ve evlendim. Mesleğimle saygı duyulan biri oldum. Hasta bile muayene ediyordum. Ağızdan çıkan her bir doktor hanım kelimesi beni havalara uçuruyordu. Artık refakatçisi olmayan hastalara malzeme getiren, kan bulan, kolu kırılmış hastaların kolu yerleştirilirken diğer elinden tutan ve dua okuyan doktor hanım olmuştum. Tüm arkadaşlarım dalga geçiyordu. Kimin umurundaydı ki? Insanlar beni sevdikçe ben de sevilmeye doyamaz olmuştum. Dayaktan gözünü öfke bürümüş ben artık mutlu ve sevgi doluydum. Arada saçma kıskançlıklar yapıyorum çünkü eşimi paylaşmaktan deli gibi korkuyorum. O benim icin süper kahraman eşim konusunda saçma sapan şeylere takiliyorum bazen adamin burnundan getiriyorum. Ama o benim şımarabildiğim tek ev. Maşallah, Elhamdülillah bu günümüze. Işte bu da benim kırmızı oda 5. Bölüm hikayem

Çok teşekkür ederim güzel düşünceleriniz için. O dolapta göremediğim şevkati kendime vermeye çalışıyordum sanırım. O karanlığa girince sanki kimse beni bulamazdı. Evde değildim artık. Benim için çok anlamlı bir yerdi. 1 sene önce çok üzüldüğüm ve ne yapacagimi bilemedigim bir durum olmuştu. Panik atak geçirdiğimi farkettim ama kendime gelemiyordum. Suanki kıyafet dolabima girmek aklıma geldi ve bir süre sonra sakinleşebildim hala kendimi çok güvende hissediyorum. Ne garip. Kusmuk olayı ise o zaman beni çok yaralamıştı. Ama şuan aslında o kadar da çok etkilemediğini farkediyorum. Başka çocukları bana tercih edişlerinin bıraktığı travmaların yanında hiç kalırmış. Uzun bir süre kimse beni sevmez sandim. Lisede bana aşk ilan eden bir çocuğa tokat atmıştım. Benimle dalga geçtiğini sanıyordum. Eşime de güvenme konusunda çok zorlandım. Sürekli bana bir gün vurur musun diye soruyordum. Ya da her an beni sevmekten vazgeçecek gibi geliyordu.

Travması olmayan bı çocuk var mıdır ben hiç görmedim. Bu yüzden bı çocuk sahibi olmak bana çok korkutucu gelmiştir. Yalnızca iyi insanların çocuk sahibi olabilmesi dilegiyle

hikayenizin devami nasil cok merak ettim

Baska bir yolu var mi? Varsa ben bilmiyorum. Önce kendimizi onaracağız, sonra çocuklarımızı sıfırdan inşa edeceğiz. Elimizden gelenin en iyisiyle. Şiddet, sevgisizlik, baska nasil son bulabilir? Kirmizi odayi izleyemedim yüreğim dayanmadı açıkçası ama bizim milletimiz kadar tv bağımlısı bir toplumu eğitmenin, anlatmanin, öğretmenin yolu da yine dizi cekmek. Ama dogru dizi

dilerim hayatınızın bundan sonrası bahar gibi geçsin içim cok acıdı olmasaydı ama oldu hayatta herdaim dik güçlü olursunuz umarım..

Yalnız değilmişim, kaçıngan bağlanmaymış demek adı. Benzer şeyleri ben de yaşadım. Şimdi onlarla aramda sadece geleneklerin biçtiği bağ var. Evlatlık vazifemi yapıyorum. Samimiyet yok, sevgi hiç yok. Bir gün annem öldüğünde çok ağlayacağım ama annemi kaybettiğim için değil asla gerçek bir annem olamadığı için. Şimdi çocuklarıma yanlış bir hareketim olacak diye aklım çıkıyor. Gidip gidip sarılıyorum, iltifat ediyorum, azarlayacaksam bile sonuna esprili bir cümle ekliyorum sevilmediklerini sanmasınlar diye, terlik bile atmıyorum, çok büyük bir hataları olursa ellerine elimle vuruyorum. Benim hissettiğim gibi hissetmesinler diye elimden geleni yapıyorum. Çünkü biliyorum ki koşulsuz sevilmenin ne olduğun bu evde öğrenmezlerse kimse öğretmez onlara. Yaşadıklarımızı yaşatmamak görevimiz bizim, arada böyle kanayacak yaramız evet ama biz yaramızı evlatlarımıza gerçek aileler olarak tedavi edeceğiz. Yanındayım, biliyorum ki benim gibi olan herkes de birbirinin yanında.

Çok haklısınız, kesinlikle katılıyorum. Babam asker derken büyük ailemizden uzak yasıyorduk diye ekleyecektim ama eklememişim. Kesinlikle askerlik stresini ben de kabul etmiyorum. Gecim derdi herkesi strese sokuyor

Aslında daha cok iç dökme ve günah çıkarma çalışması ancak evet hayat hikayemi anlattım Shusui

Ben olsam yuzlerini bile görmek istemem. Siz yine özrünü kabul etmişsiniz.

Ben de ablanıza çok üzüldüm. Ilk çocukta aileler bazen çok fazla hata yapabiliyor. Geçmişi değiştirme şansımız yok. Ama mutlu olmak bizim elimizde. Eskiden kendimi değersiz hissederdim ancak zamanla kendime ben o değeri vermeyi öğrendim. Ve cok değerli önemli hissediyorum. Tek başarım ders çalışmak diye düşünüyor ve öyle çalışıyordum. Beni hayatta iyi olarak değerlendirmelerine sebep olan tek şeydi. Şimdi daha donanımlı ve daha faydalı olabilmek adına çalışıyorum. Artık ders çalışmak canımı sıkmıyor. Sadece yoruyor, ama tatlı bir yorgunluk

Asker bir baba ve ev hanımı bi annenin büyük çocuğu olarak dünyaya geldim. Hem mutlu hem de mutsuz garip bir çocukluk geçirdim. Bağlanma çeşitlerini bilirsiniz. Ben kaçıngan bağlanmıştım. Beni komşuya sabahtan bırakırlardı gece 12 olurdu benim bi evim var demezdim. Ailemi özlemezdim. Garip olduğunu sonradan farkettim. Anasınıfında ben hariç herkes annesinden ayrıldığı için ağlıyordu. Ben de hadi git diyordum oyuncaklar ilgimi çekiyordu sadece. Akşam herkes annesi gelince koşup sarılmıştı. Ben de eve gideceğim diye üzülmüştüm. Peki sebebi neydi? Evdeki dayak Eğer bir hata yaparsanız cezası dayak olurdu. Hatanın büyük veya küçük olması çok da önemli değildi. Bazen bir bardak kırılırdı, bazen biraz su dökülürdü, bazen bir misafir çocuğuyla elinizdekini paylaşmak istemezdiniz. Herkes benden daha değerliydi. Bir yere gideceksiniz kuzenim gelmek istedi, ben gelsin istemedim ooo nasıl istemezsin hemen bir kınama ve dayak. Tabi o bir erkekti. Dedemin 9 çocuğundan tek oğlunun tek oğluydu. Anneme neydi derseniz o da babasını mutlu etme derdindeydi. Ben kız olduğum için sevilmiyorum sanıyordum. Ama konunun benle uzaktan yakından ilgisi yoktu. Eve gelen kim olursa olsun yoldan geçen dilenci de olsa, biz nereye gidersek gidelim dünyadaki herkes benden daha degerliydi. Onlara en küçük hürmetsizligin cezasi gözleri önünde okkalı bir tokattı. Ve misafir onure edilirdi. Babam tüm olanlara seyirci kaldığı gibi nadiren de olsa kendi de bir tokat patlatirdi. Aaa tabi bazen dayak yemezdim. Bir odaya kitlenir veya kış günü gece kapının önüne koyulurdum. Ince kıyafetlere titreyerek kapının açılmasını beklerdim. Tabi kendilerini kötülemek gibi olmasın, bazen yaratıcı cezalar da alabiliyordum. Mesela kustugun için ceza olarak o kusmuğu dayakla yemek gibi... Midenizi bulandırdığım icin özür dilerim. Ne olduğunu bilmiyordum ama istismar ediliyordum aslında. Cinsel olmadığı için istismar sayılmaz demeyin. Kalbimdeki yara 23 senedir durmadan kanıyor. Şiddet olmadığı zamanlar çok seviliyordum. Sevdigim atıştırmaliklar koliyle alınırdı. Sevdigim elbiseler ayakkabılar.. parklara giderdik, babam omzuna bile bindirirdi. Güzel kızım annemin adı diye severdi. Salt bir sevgisizlik olmadığı için ben sucluyumdur diye düşünürdüm. Ama buna rağmen yediğim dayaklarda bazen suçumun ne olduğunu hiç anlayamadım. Sobalı bir ev olduğu için dayak sonrası soğuk odaya kaçardım. Kahverengi bir kıyafet dolabimiz vardı. Içine girerdim ve acıyan yerlerimi öperdim. Orada uyuyakalırdım. Nihayet okula başladım ama benim icin hata işlemenin cezası dayakti. Sınıf başkanı da olmuştum. Böylece ilk bir haftada sınıfın yarısını dövmüş bulundum. Her gün ayrı bir şikayet geliyordu. Tabi cezası yine dayak. Tabiki sınıf başkanlığından hızla alındım. Okulda da öğretmenimden dayak yiyordum. Ama yine hata yaptım diye düşünüp aileme söyleyemiyordum. Çünkü içinden çıkılmaz bir dayak döngüsüne gireceğimi düşünüyordum. Zaten girmiştim ama halka büyüyecekti. Doğal olarak pek arkadaş edinemedim. Ancak derslerim çok iyiydi. Hele bir kötü olsundu. Cezasını siz biliyorsunuz. Böylelikle sınıftaki en çalışkan kişi olmayı öğrendim ve bunun sayesinde arkadaşlıklar edinmeyi başardım. Derslerde başarılı olmak kalbime çok iyi geliyordu. Özellikle ortaokulda öğretmenlerim tarafından çok sevildim. Lisede de yine çok sevilen çok saygılı bir öğrenci oldum. Doğruyu yanlışı kendim kendime öğrettim. Anneme de ortaokul zamanları karşılık vermeye başladım. Artık vuramıyordu çünkü ben de ona vuruyordum. Ergen olduğumu kabullendiler ve dayaklar çok seyrekleşti. Ortaokulda da başarılı bir öğrencilik geçirdim ve kendi isteğim ile yatılı bir fen lisesine gittim. Gerisini kendimi biraz toparlayınca anlatayım. Çok uzun oldu biliyorum. Kırmızı oda dizisini izleyince ben de kendi hikayemi anlatmak istedim. Şuan çok iyi bir hayatım var. Anlatmak biraz olsun kalbe iyi geliyor. Ancak kalbimdeki ağrı sızı hiç geçmedi. Nadiren gün yüzüne çıkıyor. Ve bütün gece gözyaşları ile ilerliyor. Bu gece yine öyle bir gece oldu. Edit:: Lise ve üniversite hayatım sayfa 3'te

Anneniz babanıza hiç öfke kin beslemediniz mi?hep dayak yedim diye yazmışsınız nasıl affedebildiniz? Ve en önemlisi illa ki sizin intihar etmeniz mi gerekiyordu onların sizi sevmeleri için? Hep mutlu olun

Akşam akşam sinirlerim bozuldu... Çok çok mutlu olun arkadaşlarım...

Çok teşekkür ediyorum, eksik olmayın. Hep birlikte sağlıkla ve huzurla inşallah...

Aslında çok anlatmak isterim ama ikinci kısmi da bir bu kadar acı içeriyor. Ve ailem olmayan insanlardan gördüğüm şiddet ile dolu. Aslında çok anlatmak isterim. Biraz kendimi toparlayabilirsem onlari da anlatayım. Yapan utanmadıysa anlatan da utanmamalı

Ben eşimle de kavga etsek gider sarılırım sırnaşırım. Eğer ben haklıysam ve özür dilememişse hala barışmamışsak neden özür dilemiyorsun diye sorarım. Genelde de bi suçum yokki falan der. Ben de neye kırıldığımı anlatırım. Abartmışsın falan der ama yine de gelir özür diler sarılır. Ben de sarılırım. Geçer işte bi şekilde. Ben o dayaklardan sonra bile anneme mektup yazardım. Bardağı kırmak istememiştim seni çok seviyorum annecim diye mesajlarla biten. Ben de küs kalamıyorum. Huy gibi bir şey sanırım

Umarım tüm kırmızı oda hikayeleri boyle mutlu sonla biter

Tabii olumlu katkısı derken zaten onlardan kaynaklı bi başarı olarak söylemedim kesinlikle. Tamamen sizin kendinizi onlardan kaçıp doğru yönlendrimeniz. Başarılarınız daim olsun

sizin yaşantınıza tek olumlu yansıması dersletinize katkısı olmuş ama cidden bu ne yaa. Çok kötü peki meslek sahibi misiniz? Okudunuz mu? . push ; Sevdaya

Evet ben de bunun farkındayım. Yaşı da epey küçükmüş. Ancak kendisi bir tokat bile yememiş. Bana bunu nasıl yapabildiginin bi açıklaması yok. Ben kabul etmiyorum. Şuan çok iyi bir iletişimimiz var bana saygı duyar fikir alır. Işte tek kötü yanı ruhumda kalan derin izler

Çok sevindim.

Gerçekten yapacağım bunu. Çünkü giderek artan bir zarar verme özelliği var. Saçımla oynar sürekli arada asılıp çekiyor, sert oyuncaklarla vuruyor, geçerken ayağına basıyor falan. İnceden sadist evladım galiba Ben önce kızdım, sonra güzelce anlatma yoluna gittim, şu sıralar tepkisiz kalıyorum çoğu zaman ama bu üçlü işe yaramıyor. Tam şu an yandan bana tükürüyor mesela bende mi tükürsem naapsam

Evet öyle bir sorun mu var? Her konuya değişik değişik yorumlar yapıyorsunuz.

Aşırı öfke duyuyordum aslında. Hatta ortaokulda annem bana vurdukça ben de ona vuruyordum. O bana bağırırsa ben de ona bağırıyordum. Ancak şiddet azalınca ben de kendi halimde takılmaya başladım. Onlar da benimle uğraşmak istemediler ve iyice kendi halime bıraktılar. Zaten liseyi de yatılı okumak istedim. Evden ayrıldığım için havalara uçuyordum. Bu 4 sene ayrılık ve üniversite okurken yaşadığımız ayrı kalma durumları içimi soğutmuştu. Pişmanlıklarını da gördüm, özür dilediler. Kalbime bir ferahlık geldi. Bir de hocayla görüştüm. Bana dua yazdı. Duadan mıdır psikolojik midir bilmiyorum. Ama iyi hissediyordum. Ben de affettim. Başta tamamen sözdeydi. Ama zamanla kalbimde de bir iyileşme oldu. Affedemem sanıyordum ama sandığımdan daha güçlü kalmayı başardım

Egitimim hala devam ediyor, doktor olmama 1 sene kaldı ayrıca çok sevdiğim çok düzgün bir eşim var. Hayatım eskisinin aksine çok iyi elhamdülillah

Offff... Geçenlerde ablam ile dertleştik. Onun yaşadıklarının hiçbirini ben yaşamadım ve ona da tanık olmadım. Ailemden tiksindim duydukça. Bana bir fiske vurmamış, belki de vuramamış ailem, ablama neler çektirmiş... Bazen aynı evin içinde bile bihaber ömür geçiriyorsunuz, çok üzüldüm yaşadıklarınıza. Kendinizi bu denli sarabilmenize de hayran kaldım. Ne güçlü bir kadınsınız siz, ayağınıza taş değmesin...

Yaa cok teşekkür ederim, pamuk gibi oldum şimdi. ben de senin yanındayım. Ve yanlışı gören bizler en doğruyu yapacağız. Kendi mutlu ailelerimizin mimari olacağımız güzel zamanlara geldik. Artık kimse bizi iznimiz olmadan üzemez, ve biz cok güçlü kadınlar olarak hala yardıma ihtiyacı olan tüm kadınların yanında olacağız

sizin kadar ağır imtihanlar olmasa da benim ve bazı arkadaşlarımın ve buradaki bazı üyelerin de benzer geçmiş yaşantıları var. Kendimce nasıl üstesinden geldiğimi anlatmam gerekirse - belki yardımcı olur diye - hayat hiç bir zaman kolay olmadı benim için hep birileriyle bir şeylerle mücadele etmek zorunda kaldım. Bunlarla boğuşurken kendime geçmişi düşünme fırsatı vermemeye çalıştım yaralarımı kaşımadım. Ailevi problemim kalmadı çok şükür eskisi gibi değil ebeveynlerim ama yine de hayatımda eksiklikler var. Siz tamamlanmışsınız bence. Çok iyi bir eşe sahipsiniz güzel bir mesleğiniz var. Anneniz size yaptıklarından pişman olmuş. Geçmişi düzeltmek elimizde değil ama sürekli o anları düşünerek geleceğimizi de etkilemelerine izin vermeyelim lütfen mutlu olun artık ❤ Gerçekten mutluluğu hak eden birileri varsa onlar arasında çocuk olamayanlar mutlaka olmalı. Bir de ne zaman rahata kavuşup eskileri düşünerek üzülecek olsam sanki başıma daha kötü şeyler gelecekmiş gibi korkarım ki öyle olduğu zamanlar da oldu. Düşünsenize Allah korusun şu an daha büyük sorunlarınızın olduğunu kötü bir evlilik yaptığınızı o sorunlarla boğuştuğunuzu... bunları düşünmeye bile fırsatınız olmayacaktı belki. Güzel bir hayatınız var daha da güzelleştirmek elinizde tek başına üstesinden geleceğinizi düşünmüyorsanız mutlaka profesyonel destek alın. Çocuk halinizle onların üstesinden gelebildiyseniz bugün yaralarınızı da saracak gücü bulacaksınız kendinizde

Kendisinin de kabul ettiği gibi sağlıklı bir insanin yapabileceği şeyler değildi. Tıp fakültesine başlayana kadar onu anlayamadım ve öfke doluydum. Ancak diğer hasta insanlari görmek benim annemi kabullenmemi kolaylaştırdı. Bir de sabah muayene ettiğim konuştuğumuz bir hastam gece ölmüştü. Ölümü böyle yakından hissetmek bana geçmişi degersizlestirdi. Geriye sadece ağlamalarım ve o zamandan bogazima yerlesen yumru kaldı. Ah bir de astım

Çok teşekkür ederim karşınıza hep sizin gibi, hatta sizden daha iyi insanlar çıksın inşallah

Ben de çocukken çok dayak yedim. Özellikle şu dövülüp misafir onure edilir kısmını çok iyi biliyorum. Annem kendini daha disiplinli ve üstün göstermek için kardeşlerinin yanında bir sebeple döverdi beni ve abimi. Babamda karışmazdı. Hiç vurmadı ama buna seyirci kalmakta aynı oranda suçlu olmak bence. Dediğiniz gibi bizde ki kıyafet ve oyuncak kimsede yoktu ama bardak kırdın diye dayak yiyen kimsede görmemiştim. Kızım var 2.5 yaşında. Bugün oyuncağı ile kafama vuruyordu. 5 kere falan acıyor, anne yazık, yapma dedim. En son kafama fırlattı, sağ şakağımın üstü şişti, su topladı şu an. Acıyla bağırdım ben de. Bana öyle korkuyla baktı ki, acımı unuttum. Acaba diyorum biz bakmıyor muyduk öyle? Hiç düşünmüyorlar mıydı? Şu an kızım uyuyor ve ben acıyla ani tepki vermiş olsam dahi pişmanlık duyuyorum. Annelerimiz yatağa yattığında hiç akıllarına gelmiyor muyduk acaba?

Yanlış yorum muymuş bana dogru gibi gelmişti. Çocukluk travmaları bende de var boşa gitmedi boşver

Ne acı hepimiz çocukluğumuzun esiri oluyoruz bi şekilde ister istemez ne kadar önemli çocuk yetiştirmek yetiştirebilmek insan önemini anlıyor rabbim çocuklarımıza her çocuğa mutlu bi çocukluk nasip etsin her şeyin anahtari bu gerçekten zaman da yaşanan acilarda unutulmaz ama eskir umarim

Çok haklısınız keşke iyi insanlar anne baba olsalar sadece

Açıkçası arada dozu kaçıyor, ancak son 1 senedir çok daha iyiyim. Kendisi de böyle düşünüyor. Sağlıklı bir aile ilişkisi kurmayı öğrenmeye çalışıyorum

Tükğrmeye karşılık verirseniz oyuna çevirir ona başka çare lazım, ama şiddete şiddet bu dönemde işe yarıyor. Bak acıyor, sen yaparsan ben de sana yapacağım deyin.

Kesinlikle en kötüsü buydu. Ben affetmeyi çok istiyorum. Dilden affettim, umarım bir gün gönülden de affedebilirim

Çok teşekkür ederim beni çok iyi anlamış ve çok iyi analiz etmişsiniz. Ne diyebilirim ki, iyi ki varsınız

Yazdım biraz ağırlık çöktü ama yine de iyi geldi Laale Aşikardır Zat-ı

Evet sayelerinde meslek sahibi oldum. Ancak benim de emeğim çok. Lisede haberleri bile olmazken kendim çok azim ettim. Sanırım bana başarı hissini ve getirdiklerini tattırmaları hayatımı değiştirdi. Meslek sahibi henüz olamadım 1 senem var. Okudum çok şükür. Ölene kadar da okumayı istiyorum

12 yıldır evliyim, eşim melek gibi bir insan ona rağmen hala acaba bana vurmaya kalkar mı endişesi taşıyorum ve vurduğu anda basar giderim. Ölse de dönmem. Yeteri kadar şiddet girdi hayatıma

Çok sagolun ❤ Evet guclu olmak yaşadıklarımin tek artisi oldu :)

Yardım almıyorum, yani ölmek istemek gibi bi düşüncem yok. Genel olarak mutlu biriyim. Eşim her konuda inanılmaz destektir. Annemle yıllar önce dertlestik ağlayarak özür diledi. Hastaydım tedavi almam gerekirdi dedi. Ben de genel olarak mutlu bi insanım. Ama iste dediğim gibi bazı geceler göğsüme saplanan ağrının çaresi yok.

İçim parçalandı okurken. Şimdi neredesiniz? Nasılsınız? Eğitim hayatınıza devam edebildiniz mi?

Cocuklarimizin mutluluklarindan biz sorumlu degiliz yalnız. Her sorumluluğun altina sokmayin kendinizi. Cocuklarin cani sikilabilir, okulda arkadasi tartaklayabilir. Her derdine cozum bulamayiz. Severiz, çok severiz, şartsız koşulsuz severiz, dinleriz, teselli ederiz ama her derdini halledemeyiz. Ayagina takilacak olan her taşı önünden cekmek, cocuga iyilik degil kötülük oluyor. Bence korkmayın. Hayvanini bu kadar seven ve düşünen, eminim evladini da cok guzel buyutur

Sizi tanıyorum çok iyi birisiniz. Siz de çok mutlu olun lale hanım

Çok teşekkür ederim. Hiç olmadığım kadar güçlü ve mutluyum artık siz de umarım çok mutlu olursunuz, derdimi paylaştınız çok teşekkür ederim

Eşinize şımaemanın dozunu çok kaçırmayın da kaçmasın Bundan sonraki günleriniz hep daha iyi olsun inşallah

Uzaktan da olsa sarılalım biz çok güçlüyüz. Hepsinin üstesinden gelebildik. Hikayelerimiz bu kadar benzediği için cok şaşırdım. Manevi kardeş gibi hissettim ağlıyoruz ama güçleniyoruz

Gerçekten çok ama çok üzüldüm, bir insan gözünden sakındığı, canını kanını nasıl bu hallere düşürür inanamıyorum.. Tamam genel olarak hepimiz dayak yemişizdir belki ama gelip geçici ufak tefek dayaklar . iyi ki karşınıza yaralarınızı saracak birisi çıkmış çok üzüldüğüm gibi çokta sevindim adınıza Rabbim yüzünüze gülmüş inşallah bundan sonra hep huzurlu mutlu bir hayat geçirirsiniz

Ben de acaba sinirlenince kendimi kaybeder miyim diye korkuyorum. Hamile olduğumu öğrenir öğrenmez bir psikiyatriste koşabilirim

Büyük travma. Çocukluk yarası. Gözlerim doldu okurken. Bir kediciğim var bazen yanlışlıkla patisinin ya da kuyruğunun ucuna basarım. O kadar üzülür ve o kadar özür dilerim ki...

Sizin de öyle.

ne mutlu size. ben kötü bi anne olmaktan çok korkuyorum. kedim bile mutsuz mu acaba diye kendimi çok sorguluyorum

Bu otobiyografi çalışması mı

Kendi hastaneme götürülmüştüm, hocamla konuştum sordu ben sorun yok hocam dedim. Bildirmemiş olacak ki polisler bu konuyu hic açmadı. Polis sadece gelip benden ifade aldı. Ben de polise anlatmadım. Ailem öğrenir diye çekindim açıkçası. Wings06

çok çok mutlu olun emi kuzum Allah mutluluğunuzu daim etsin

Öyle demeyin ya hu ben bir travmam oldugunu hatirlamiyorum mesela. Dayak asla yemedim, nokta kadar bile dokunulmazdi bana, ki benden 10 ve 15 yas buyuk iki abim vardı. Hakaret, bagirma, odada birakilma veya akliniza gelebilecek diger herhangi seylerin hic birini yaşamadım. Ben de cocugumu elimden gelenin en iyisiyle büyütmeye çalışıyorum. Birseyler degisecekse, bizler değiştireceğiz

Malesef asker ailelerinde genelde boyle sorunlar cok fazla oluyor. Cunkuannenizde babanizdan dolayi yillarca baski altinda hissettigi icin bunuda size yansitti. Ikiside kendi emirlerini uygulamaya koydugu erlerden sanmis zamanla. Acisi sizden cikmis bir nevi. Pskilojilerinin iyi oldugunu dusunmuyorum ailemdede bu meslegi yapan bir cok kisi malesef adla normal davranmiyor. Cok uzuluyorum. esimde bu meslekten ve simdiden sinir harbi yasiyor ofke kontrolu asla yok. Aslinda cok gurur duyuyorum onur duyuyorum hayranim uniformasina kadar ama bende bile 8 yilda malesef cok derin yaralar birakti. Pskilojim pert dusunuyorum evladim olsa onada yapacak. Cok seviyor sevgisinden asla suphe duymuyorum ama ofkesi cok fena. sabit fikirli. Asla yardim almak istemiyor ben normalim diyo. Insallah sizde iyilesirsiniz. Yardim alin. Kolay gecmez bu.

Çok zor... Hiç suçunuz yok... Denk geldiğiniz aileye bak... Kurtulduğunuza sevindim... Yara bere ile olsa bile... Parçalar dağılmış olsa bile... Meditasyon ve af etme ile iyileşebilirsiniz yüzde 80 oranında... Zor bir süreç... Kendi geçmişimde farklı bazı sorunlardan deşerek kurtuldum... İçinizdeki o küçük kıza dönüp sarılmak gerek... Bu sözle olmuyor... Bende de konuşarak yasa ağlayarak olmadı yada unutarak... Yada güzel laflarla... Yada destekle... Affetmek çok zor fakat kendin için gerekliymiş... Kendim için birini yıllar sonra uzman psikolog eşliğinde meditasyon la affettim... Kendime dönerek... Belki deneyebilirsiniz bir nevi hipnoz gibi... Çocukluk travmaları yüzleşmeleri çok büyük ağır sancılı... Her bitti dediğinde bir anı ile işte burdayım diyen yaradır... Kabuk bağladığını düşünmüyorum... Yaş kaç olursa olsun... Orası deşilip o zehir şifa bulmak zorunda... Sevgiler

Ahmet'e ne oldu? Hastanede kimse vücudunuzdaki. morluklari farketmedi mi?