Bu durumun kendi yetiştirmemek ve bilgi ile alakası yok bence... hayatın bize getirdiği monotonlukla alakalı sanıyorum... bir süre sonra tekdüzelik hakim oluyor. S sena01

Sanıyorum çocuklar ile eve kapanmak sizi zorluyor, bunalıma itiyor. Bazı kadın için ev kadınlığı çok doğal geliyor da bazılarımız kendini iş hayatında daha rahat hissediyor. Ben doğum yaptığım dönemde 6 ay kadar evdeydim ve inanılmaz bunaldım, hep iştahlı bir insan olmama rağmen doğru dürüst yemek bile yiyemez hale geldim. Ne zaman ki işe geri döndüm, herşey eski haline geldi. Siz 2 çocukla herhalde bir süre daha ev kadınlığına devam etmek zorundasınız. Ama olabliyorsa iş hayatına geri dönmeyi deneyebilirsiniz. Tahminim, hep ev kadını olmuş kişilerle fazla ahbaplık yapamıyorsunuz, sizin durumunuzda olan arkadaşlarınızla görüşme imkanı yaratabilirsiniz belki. Kitap okumayı seviyorsanız, gönüllü olarak yapabilceğiniz bazı şeyler bulabilirsiniz . MissA Doğum

2 küçük çocuğun varmış, Allah bağışlasın. Bu dönemde eve kapanmak ve kendine zaman ayıramamak böyle hissettirebilir. Ama unutma ki bu geçici bir dönem ve sen hep böyle yaşamayacaksın. İmkanın varsa haftada bir gün yardımcı tutabilirsin. Böylece evişi yükü biraz olsun üzerinden kalkar. Çocukları bırakabileceğin bir yakının varsa yine haftada 1 gün, birkaç saati kendine ayırabilirsin. Büyük çocuğun 3 yaşındaymış. Onu yarım gün ve günaşırı yuvaya ya da oyun grubuna yazdırabilirsin. Bu arada eşine de zaman ayırmanı tavsiye ederim. Ailece gezmek, çocuklarla birlikte olmak çok güzel ama zaman zaman eşinle başbaşa gezmeye gitmek hem sana hem eşine iyi gelecektir. Chess

sanki beni anlatmaışsın ama bunun eşinle arandaki uzaklıkla alakası yok belki sen kendini çekiyosun ona karşı

Benimde bazen böyle hissettiğim zamanlarım oluyor.. Nefes alamıyorum sanki bişi beni boğuyor bunalıyorum.. Çalışma hayatımda yok eşim istemiyor.. Ben evde iş yapıyorum.. Bi takı atölyesiyle anlaşmalı takı yapıyorum ve vakit nasıl geçiyo anlamıyorum 2 sene oldu sanırım sürekli olmuyor bazen ara ara oluyor iş.. Ama en azından düşüncelerden sıyırıyor alıp götürüyor beni.. Bi de çocuklar evet insanı yoruyorlar Eşin sana destek olsa böle hissetmessin.. Haline sebep eşin.. cenera allahım ailemi koru.. tek ayak

bence çalışmaya başla yeniden. bende doğum iznindeyken çok bunalmıştım. insanın uğraşacak birşeyi olmayınca kafasını olur olmaz şeylerle yoruyor. bu da insanı bunalıma sokuyor. iki çocukla da çalışan çok insan var. iş hayatın olduğunda bence bu sıkıntılardan da kurtulursun

iyi bir okul mezunu, 5 yıl kadar iş çalışma hayatı olan, şu anda ise 2 çocukla eve kapanmış bir evhanımıyım. eşimle aramızdaki duygusal mesafe giderek büyüyor... onunla konuşmak istediğim zamanlarda bile aslında konuşacak birşey bulamıyorum. bu da uzun zamandır kendimi yetiştirmemiş ve beslememiş olmamdan kaynaklanıyor. işin kötüsü entellektüel anlamda beslenmek için vaktim de isteğim de yok. sanırım depresyondayım. bir nevi boşvermişlik duygusu bütün bedenimi kaplamış durumda. bu halden nasıl silkinip kendime geleceğim bilemiyorum. yalnız tek bildiğim bunu yapacaksam artık biran önce yapmam gerektiği yoksa çok geç olacak... çünkü aramızdaki mesafe gün geçtikçe büyüyor. gerçi kafam da çok karışık... yani her konuda bilgili, ilgili olsam duygusal mesafe yok mu olacak... ne bileyim

Seni çok iyi anlıyorum bende çalışmayı seven ve eşlerin arasına girecek kadar bunu önemli bulan bir insanım. Ama şuan 2 tane çocuğun var ve yaşları da çok küçük en azından bir süre daha onlarla beraber olmak zorundasın. Belki eşinle aranda hiçbir problem yok ama problem kendinde Bir danışmana başvurmak seni rahatlatacaktır diye düşünüyorum Onun dışında çocukları emanet edebileceğin biri varsa kurslara gidebilir, hobiler edinebilirsin. Birde eşinin çalışma yoğunluğu nasıldır bilmiyorum ama eşinin de biraz bu konuya kafa yorması lazım ve ortak aktiviteler yapmanızın iyi geleceğini düşünüyorum. Bu dediklerim olmasa bile umutsuzluğa kapılma çocuklar az daha büyüsün çalışmaya başlarsın.