Kesinlikle şehir dışı tavsiye ederim. Benim çocuğum da şehir dışında okudu. Bu sosyal fobinizin olusmasinda anlattığınız tarz annenin çocuğu engellemesi, karismasi, okb, anksiyete davranışları vs etki edebilir ama direkt değil. Ben de kendimce çok baskı, kaygı, sık arama vs vs yaptım ama benim çocuğum benden kesinlikle etkilenmedi. Yani bu bağlamda kişinin fıtratı da önemli diyorum ben. Bir arkadaşımın oğlu da mesela hiç böyle baskılar görmemesine rağmen sosyal olamiyordu. Hatta annesi çık oğlum, dolaş oğlum, arabayı al gez oğlum, başka şehirde oku oğlum falan derken çocuk tam tersini yaptı hep. Size annenize karşı kulaklarinizi tikamanizi, gerekirse kararlı ve sert bir üslupla bu hayatın sizin hayatınız olduğunu, ileride sürekli yanınızda olamayacaklarini anlatın. Üniversite şehirleri için Eskişehir i, Ankara yi, İzmir i çok öneririm. Her şey çok güzel olsun hakkınızda inşallah

Evet biraz da bundan korkuyorum. Ama üniversitedeki arkadaşlıklar genel olarak çıkar ilişkisi gibi geldiği için kimseyle gereğinden fazla samimiyet kurmayı düşünmüyorum. Geniş arkadaş çevresi derdinde de değilim sadece sosyal fobimi yeneyim, biraz özgüvenim gelsin o yeterli. Psikolojik destek mutlaka almak zorundayım zaten. Teşekkür ederim.

Umarım senin için iyi olur her şey. Devlette ve özelde pek çok kez gerek ilaç, gerek terapi almış birisi olarak şunu söyleyim. Tedavi aldığımız kurumun çatısı değil önemli olan doktor ile enerjinin tutması. O sebeple iyi araştırnak lazım.

Kesinlikle şehir dışında oku. Benim ailemde böyleydi. Tek başıma dışarı dahi cikamazdim. Bir saat uzaklıkta dahi olsa başka bir şehirde oku. İlk başta sudan çıkmış balık gibi olursun ama daha sonra özgüven kazanırsın gerçek hayatı ogrenirsin kendine güvenin artar, psikolojin iyi olur, akıllı bir kizsan ve düzgün arkadaşlar edinirsen üniversite hayatın güzel geçer. Zaten üniversite şehirlerinde öğrenciler için part time iş olanakları çok fazla. Hem çalışır hem okursun. Evet zorluk çekmezsin diyemem ama zorluk başarıyı doğurur. Tek başına sorumluluk almayı bilirsin hayata daha pozitif bakarsın kendini güçlü hissedersin. Ailesinin bulunduğu şehirde okuyan arkadaşlarım vardı ne sosyal hayatları vardı ne sorumluluk sahibi bilinçleri. Lütfen kendin için en iyi şeyi yap.

Yok cebime paramı koydular, gezip tozmama izin. Verdiler haklarını yiyemem... Oscarcollerde Ben gurbette değilim. Gurbet benim içimde Anneler

Annem göndermeye yanaşmaz evet biliyorum ama babam da başka bir şehire gitmeme bir şey demez. O saatten sonra annemin de sözünün geçeceğini pek sanmıyorum.

Evet biliyorum bunu da. Ama kendimi başka bir meslek yaparken düşünemiyorum. Küçüklüğümden beri farklı kültürde yemeklere ve tatlılara bayağı ilgim var. Aslında sağlık da düşünüyordum ama sağlık alanında bayağı yığılma var ve onlar da doğru düzgün iş bulamıyor artık.

Annem kesinlikle başka bir şehire gitmeme karşı ama babam izin verir. Zaten yurtta da kalsam kiralık bir ev de tutsak masrafların çoğunu babam karşılar. Annem de istemese de razı olur bir yerden sonra. Ama sürekli darlamaya devam eder tabii ki. Daha öncesinde devlete gitmiştim ilaç yazıp yolladılar o da pek bir etki etmedi. Yanlış insanlar konusuna da gelince evet çok haklısınız. Ama genel olarak insanlara kolayca güvenen birisi değilim. Üniversite arkadaşlıklarının çoğunun da çıkar ilişkisi olduğunu düşünüyorum. Buna rağmen temkinli olmak da yine de fayda var.

Karşılayacak durumları var. Babam pek bir şey demez ve elinden geldiğinde yardımcı olmaya çalışır. Muhtemelen ilk senemde yurtta kalırım ama ona bile razıyım. Ben de bir keresinde markete gideceğim diyip evden çıkmıştım. Market de hemen evimizin dibinde. Aradığım şeyi o markette bulamayınca 20 dakika mesafesi olan bir markete gittim. Eve gelmem uzun sürdü diye çıldırıp ortalığı ayağa kaldırmış. Resmen kalp krizi geçirecekti. Zor yani gerçekten. Psikolojik sıkıntılarının da olduğunu düşünüyorum ondan da biraz sessiz kalıyorum. Teşekkür ederim önerileriniz için.

Benm ailem baskıcıydı göndermedi

Gerekirse rehberimden bile silerim numarasını. Her türlü alışmak zorunda. Bıktım artık evde hapis olmaktan. defne-28

Benim ailem bile rahat olmasına rağmen göndermedi..

Kendimden bahsedecek olursam çok para derdinde bir insan değil de sevdiğim bir mesleği yapma derdinde biriydim hep. Gerçi ülkenin durumu göz önüne alınırsa artık hayallerimizdeki meslek yerine para kazandırana yönelmemiz gerekiyor. Tıp harici de her meslek sıkıntılı şu an. Başka alanlara yönelmeyi de çok kez düşündüm. Sayısalım iyidir ama sayısaldan hiçbir meslek dikkatimi çekmiyor. Mühendislik sıkıcı geliyor ve çoğunun iş bulamadığını duydum, yazılım ölmeyecek bir sektör ama o kadar saat kodlarla uğraşabilecek biri değilim, hemşirelik desen inanılmaz yorucu ve hiç sevmediğim bir meslek. Eşit ağırlıkta pek önü açık bölümler olduğunu düşünmüyorum hukuğun vs. baya önü kapandı. Sözeldeki bölümler zaten kötü. Dilde de öğretmenlik, tercümanlık falan var. Onlarda da atanamazsam özel sektörde sürünürüm gibi geliyor. Yine de araştırmalarıma devam edeceğim teşekkür ederim.

öncelikli olarak umarım gönlünce bir bölüme yerleşirsin ve başarı basamaklarını tamamlarsın Sonrasındaysa eminim annen bu durumda olduğu için mutlu değil çünkü kimse kaygıyla yaşamak istemez artık 18 yaşına gelmişsin annenin elinden tutup belki anneni ikna edecek biriyle destek almanız. Bu şekilde büyüdüğün ve baskılandığın için muhtemelen farkında olmadan sende de paranoyak seviyesinde düşünceler vardır. Sosyal fobi ilerlediği zaman iş eş arkadaşlık herşey mahvoluyor. yaşıyor Olarak yaşıyorsun ve bir bakmışsın ömür bitmiş. Eğitimini sakın bırakma ama sakın psikolojini de es geçme sana söyleyebileceğim tek nasihat bu ablacım. Çünkü istersen Prof ol sağlığın olmayınca hiçbir şey ifade etmiyor

Baska sehir güzel olur ama annen göndermez bence

Hedefin ne? Ailenin ekonomik durumu varsa başka yerde oku bence Psikolojin düzelir Okul hayatını yaşarsın. Ama maddi durumları iyi değilse ailenin yanında oku mecbur.

Bugün de bu konuyu konuştuk annemle. Önceki kadar sık darlamaları yok. Sanırım o da razı gelecek. Kendimi aile evinde okurken her düşündüğümde çıkmazda hissediyorum. Zaten her gün tartışma eksik olmuyor. 25 yaşında bile ütü yapmayı bilmeyen birine dönüşürüm kesinlikle. M

Merhabalar. Şimdiden okuyacaklara teşekkür ederim. Benim küçüklüğümden beri gelen -çok ileri derece olmasa da- sosyal fobim ve özgüven eksikliğim var. Sebebi de annem. Çok fazla haber izleyen, aşırı derece paranoyak, muhtemelen OKB hastası, sürekli kavga çıkaran eğitimsiz bir insan. 18 yaşıma geldim ve bu zamana kadar bir kere arkadaşlarımla cafeye ya da sinemaya gidememişimdir onun yüzünden. 10-20 dakikalık bir mesafeye gitsem bile sürekli arayıp darlayan birisi. Çocukluğumdan beri sürekli çevresinde duyduğu, haberlerden izlediği kaçırılma hikayelerini anlatır dururdu. Yıllarımın çoğu evde hapis bir şekilde geçti. Sadece ders çalıştım ya da oyun oynadım. Ama bana verdiği zararın farkında değil. Şu an rahat bir şekilde marketteki kasiyere bile soru soramam. Ek olarak evde sürekli çıkan kavgalardan, çocukluk travmalarımdan dolayı öfke problemlerim de başladı. Psikolojik destek almam gerektiğini kaç defa söylesem de hiç beni ciddiye almadı ve paraya da kıyamadı. Uzun lafın kısası bu yıl bir takım sorunlardan dolayı üniversite sınavına pek çalışamadım o yüzden mezuna kalacağım. Sınava 1 yıl var ama aklımı bu ikilem hala kemiriyor. Gönlüm şehir dışında okumak da aslında ama ülkenin ekonomik durumu ve sosyal fobim kafamı karıştırıyor. Anneme de bunu söyleyince manipüle etme çabalarına girişiyor ve o paranoyaklıkla başka bir yere gitsem çıldırır gibime geliyor. Ama ben böyle biri olmak istemiyorum. Gençliğimi yaşayamamaktan, akranlarım gibi olamamaktan çok sıkıldım. Sorunum sadece paranoyaklığı da değil, aile ortamımız berbat ve allahın her günü evde tartışma çıkar. Ne yapacağım hiç bilmiyorum ama psikolojim cidden de iyi değil. Sizce ne yapmalıyım? Sizce nerede okumam daha mantıklı olur? Başka şehirde oku diyenlerin de önerebileceği şehirler var mıdır? Tekrardan teşekkür ederim.

Sosyal fobi falan hepsini aşarsın. Benim durumum daha vahimdi. Karanlıktan hoşlanmıyorum ama şansıma çıka çıka tek akşam okulu çıktı bana. Belki gündüz çıkmaz diye bir tane akşam okulu yazmıştım o cikti. Ağlaya ağlaya yurda dönerdim sonra gittikçe alıştım. Üniversitem. de resmen dağ başındaydı ama dediğim gibi her şeyi atlatiyorsun. Kimseye güvenmemen gerektiğini farklı şehir de olunca özürluk hissini, part time çalışınca kendi paranın hesabını yapmak arkadaşlarınla sohpet etmek, sınav stresi falan hepsi güzel.

Gastronomi istiyorum. Önü açık bir bölüm olduğunu düşünüyorum sınavda ayt matematiğe de gerek kalmadığı için her türlü kazanırım yani. Maddi durumumuz orta başka şehirde okutacak imkanları var.

Hersey gonlunuzce olsun şimdi atacaginiz adimlarla geleceğiniz olusacak ve bu hayat sadece bir kere o yuzden gonlunuzce yasamaya bakin

Psikolojik destek şart. Bunun için paraya kıyamasa da devletin imkanlarındam faydalanabilirsin. Diğer yandan üniversiteyi şehir dışında okumak iyi olur ama annen gönderecek mi? Hadi gönderdi diyelim orada da şöyle bir durum oluyor. Genelde ailesinden çok kısıtlama görenler "şehir dışına geldim her şeyi bilmeliyim, keşfetmeliyim" derken ipin ucunu kaçırıp yanlış insanlarla karşılaşıp, yanlış işler yapabiliyorlar. Bu sebeple destek alarak hareket etmen çok önemli.

lise 5 gibi oluyor aile evinde üniversite okumak bence

Diyetisyenlikte de atama ve iş bulma sıkıntısı çok. Eczacılık iyi ama kendi işletmeni açabilirsen. Zaten hangi bölümü okursam okuyayım ileride kendime bir işletme açmayı planlıyorum. Muhtemelen pastacılık alanından ilerlerim çünkü yeteneğimin olduğunu düşünüyorum.

Eskişehir ve Ankarayı ben de düşünüyorum. Evet haklısınız biraz da fıtrat önemli. Küçüklüğüm de bilgisayar bağımlısı bir insandım onun da etkili olduğunu düşünüyorum. Bir de ilkokul yıllarım pek güzel geçmemişti zorbalık, arkadaşsızlık falan filan. Ama çoğunlukla annem etkili oldu bana kalırsa. Teşekkür ederim.

Izmir

Psikolojide de çok okuyan ve mezun olan var eşit ağırlıkta ama iş yönünden çok sıkıntılı bir bölüm mesela. Diyetisyenlik, Eczacilik sanki bi tık daha iyi gibi sayısal bölümlerde.

Başka şehirde bile okusan bu anne sana rahat vermez.

Burada gastronomi veya aşçılık okumuş olan varsa daha yardımcı olur ama masterchef programındaki gibi olmadığını düşünüyorum. Öğrencilerim kaç yıl çalışmasına rağmen düşük maaştan şikayetçiler ve bazısı öğretmenliğe yöneldi veya evde yapıp satış yapmaya çalışıyorlar. Üniversite tanıtım günleri geldiğinde akademisyenlerle veya sektörde çalışanlarla görüşseniz daha iyi olur. Sağlık alanında da bazı programlarda yığılma var çünkü genelde vakıf üniversitelerinin sanki para gelsin diye açtığı o programlara, sırf üniversite mezunu olayım diye başvuranlar çok oldu. Çoğunun da vasıfsız olduğunu düşünüyorum. Doğru bir alan seçerseniz işsiz kalacağınızı düşünmüyorum.

Gastronominin önü açık mıdır bilemeyeceğim ama yorucu olduğunu söyleyebilirim. Yiyecek branşından öğrencilerim vardı, çalışma koşulları zordu. İyi düşünün derim. M

Teşekkür ederim yorumlarınız için. Sosyal fobimi zaten ancak başka bir şehir ile aşabilirim bunun da farkındayım. Part time çalışmayı da kesinlikle düşünüyorum.

Şöyle bir durum da var. Genelde aile evinde baskılananlar özellikle şehir dışında okuyunca 180 derece bir dönüş yapıyorlar. Ayarı da kaçırabilirsiniz. Sosyal olayım derken saçma insanların/grupların oyuncağı olmanız muhtemel. Sınava tekrar girene kadar ilçe sağlık veya devlet hastanesinden psikolojik destek alın sosyal fobiniz için. Part time iş bulup çalışırıma da inanmıyorum ben. Dersler yoğun olunca part time için zaman kalmaz. Kısa süreliğine çalışılsa da emeğin maddi karşılığı verilmez. P