hoşuma gitti bu cümlen kendim hakkında da düşünmeliyim belki ama bana yapılanları görsen iş yerinde çok mantıksızdı, menfaat varsa ben mantık aramıyorum.

Yalnız siz özeleştiri yapmamışsınız, eleştiri yapmışsınız. A

26 yaşımda öğrendiğim taşın uzaktan gelmediği, samimiyetsiz insanlardan uzaklaştım Bana dokunmayan yılan bin yaşasın arkadaş

Siz islama sarilin namazlarini aksatmayin Efendimizin sunnetlerini ogrenin inanin hayatiniz cook guzel olucak Kuran ve sunnetten ayrilmayin inanin insani annesi babasi bile reddediyor yaradan reddetmiyor insanlardan birsey beklemeyin...

Dine yöneleyim demekle de olmuyor ki. Cok boyutlu bir durum bu bence. Kendi iç dünyana yönelmen en iyisi olacaktir, o sana en dogru seyi söyleyecektir.

insana samimi birkaç dosr arkadaş gerek bence insanlardan tamamen uzaklaşmamalı

Onnnn numara beş yıldız!!!! Süper tesbit

25 yaşından sonra şunları öğrendim : Az insan çok huzur... Bir insanı sadece annesi koşulsuz sever. Dedikodu yapanları eleştirenler en çok dedikodu yapanlardır. Samimi görünen insanların gerçekten çok ama çok azı içten ve candan. Yani kimse birbirini gerçekten sevmiyor.

ben de yeni fark ettim, bunları anladım hayattan diyelim girlinred

Yaptigin ozelestiri degil elestiri. Yine baskalari kotu. Biseyler kotuyse ve degistiremiyorsan kendini degistir. Bulundugun ortami sevmiyorsun ama cikamiyorsun o zaman tavrini degistir. Hayat bir basasinin yaptiklarini elestirmek ah vah edipbkendine acimak icin cok ama cok kisa..

ben de seviyeyi koruman gereken çok fazla insan var katılıyorum... insana az ve öz insan yetiyor, kafa kaldırmıyor zaten ünv ortamındaki kadar çok arkadaş... az olsun öz olsun

Bende öyle

Yaş 35i geçince insan kendine geliyor ve karşındaki insanların aslında sadece çıkarları için seni tanıdıklarını, ağzından lafları alıp dedikodu yaptıklarını, yüzüne gülüp arkandan düşman olduklarını anlıyor ve kahroluyorsun, aile desen yakından taş baş yarar misali. Sonrada hayatın aslında çok acımasız ve boş olduğunu anlayıp bocalamaya başlıyorsun çaresizce..

38 imde gordugum teksey samimiyetsizlik ve iki yuzluluk

26 yaşındayım ve çok fazla plan yapmamak gerektiğini anladım Ne planladıysam hiç ummadığım şeyler yaşadım İnsanlar hep kendini haklı görür haram para yerler haksızlık yaparlar ama hep haklılar kendilerini haklı çıkarırlar insanların bu haline alıştım Ailemiz dışında aslında kimse kimseyi gerçekten düşünmüyor hayatımda kime ne kadar değer vermem gerektiğini anladım Birde kimsenin ne düşündüğü değil benim düşüncem önemli önceden başkaları ne der diye yaşardım artık benim ne istediğim önemli

32 yaş: insanların kendinde yarattığı mağduriyetten fazlasıyla, durmadan bahsedenin asıl kendisinin insanlarla sıkıntısı vardır ve uzak durulasıdır.

35 e daha gelmedim ama insan ilişkileri hep Dediğiniz gübi ne yazık ki... Dedikodu her ortamda özellikle iş ortamında çok daha fazla S Sabir_tasi Annesinin tıpkısının aynısı tek ayak

34 yaştan bildiriyorum :) insan ne kadar gezerse gezsin, ne kadar ortamlara girerese girsin, hangi okullarda okumuş olursa olsun sadece yetiştiği evdeki küçük çocuktan ibarettir. Şimdiki aklım olsaydı eşimi değil içindeki çocuğu, yetiştiği ortamı, aile arkadaş ve akraba çevresini değerlendirirdim. İnsanın kendisi diye bir şey yokmuş çünkü.

Bu çok doğru bi tespit.. hep kendinden bir tık iyi durumda olanı hazmedemiyor insanlar .. aaa bu ne güzel bi insanmış ben bunla anlaşırım dediğinin bile bu konuda sıkıntısı oluyor.. istisnalar var tabi

26'mda gördüklerim insanlardan uzak durmaya çalışıyorum özellikle de akrabalarimdan. ...

İstesende uzaklasamiyosun zaten Demek istediğim birazda gereksiz samimiyetti, seviyeyi korumaktı Onun dışında zaten ailem yeter bana yani yetmeli S Sabir_tasi Annesinin tıpkısının aynısı tek ayak

Ya da bir açığını yakalayıp, o açıktan yürüyorlar:/ Çok kötü gerçekten.. kendimden bir örnek vericem. Ben iş sebebiyle bir süreliğine yurtdışına geldim, daha önce başka bir ülkedeydim ve tek başımaydım. Tek başıma doğum yaptım, eşim yanımda değildi. Bebeğimle ilk 5 ay o ülkeden o ülkeye dolaştım ve çok zor şeylerle başetmek zorunda kaldım. Bebeğim bana ve mememe yapışık bir bebek bu arada. Eşimle şu anki bulunduğumuz ülkede bebeğim 5 aylıkken biraraya geldik ama bu defa 2 bebeğim oldu resmen:/ adamı bebekle başbaşa dahi bırakamıyordum. Her seferinde elini kırdım, incittim, zarar verdim ben buna(en az 10 defa söylerdi bir söylediğinde) söylemleriyle benim yüreğimi ağzıma getirirdi... farklı bir iş ortamı, farklı bir dil, buraya gelirken iki gün önce ameliyat olup, yollarda acillere uğrayarak gelmek zorunda kaldığım için iyice duman olmam:/// Of daha ne zorluklar.. bu esnada burda bize yardımcı olan çok iyi :herkes öyle bilir.. Bir abla, benim sefilliğimi yakından gördü, bir ara buna eşimin çok pimpirik yaptığını söylemiştim O günden beri her gördüğünde pis pis sırıtıyor beni gördüğünde.. bebekle ilgili hep başarısızlığımdan dem vuruyor.."çok kucağında tutuyorsun" e ağlıyor yavrum! "Yanında yatmaya alışmış artık onu bu saatten sonra kendi yatağında yatmaya alıştıramazsın" Alıştı yavrum, kendi odasında, kendi yatağında yatıyor, uyanınca da mutlu mutlu beni bekliyor, bazen anneee diye çağırıyor:) Kendimi çok kötü hissediyordum bu konuda, aklıma geldi.. yazdım. Sevgiler

Ahaha tecrübeyle sabit ya... Öyle olmasaydı iyiydi de neyse :)

Bu arada yasim 32. J

Katılıyorum bazı insanlar kendi çevrem de gördüklerim kendinden iyi durumda olanı çekemiyor bu ister maddi, ister huzurlu bir aile ortamı olsun, düşşede bir tekmede biz vursak diye resmen pusuya yatıyorlar, çevrem de bu tür çok insanlar gördüm.

Kimse kimseyi koşulsuz şartsız sevmiyor hatta ailesi bile. Herkes kendisi için yaşıyor. İnsanların hepsi yalnız ve hayatta tek başına. Gerçek dostluk diye bişey yok. İnsanlardan bişey beklememek gerek. İş hayatı resmen kurtlar sofrası seni sinsi ve politik olmaya zorlayan bir müessese. Kimse kimsenin duygularını önemsemiyor. İnsan iyiyi de kötüyü de kendisine eder. İnsanlar çok ikiyüzlü ve içten pazarlıklı.

Herkesi olduğu gibi kabul etmeyi, kimseyi değiştiremeyeceğimi, beni istemediğini anladığım insanların hayatında bir an bile durmamam gerektiğini, kendimden asla taviz vermemeyi, aynı istikamette bakmadığım insanlarla fazla zaman harcamam gerektiğini öğrendim, uyguladım ve rahat ettim. B

Konu eski ama içerik yeni Şu bir tık yazmış herkes kimse kimsenin bir tık üzerinde olmasını istemiyor diye haklılar valla... A

ayrıca lise arkaadaşım beyin kanamasından ölmüş, gazetelerde erken ölümler de görünce sanırım artık öbür taraf için hazırlık yapmam lazım diyorum, dine mi yönelsem diyorum S Sabir_tasi Annesinin tıpkısının aynısı tek ayak

wooow cümleleriniz çok içten ve doğru girlinred

32 den bildiriyorum kimse kimsenin iyiliğini istemiyor en iyi kalpli dediklerimiz bile kötü olmasın ama benden iyi de olmasın diyo, az lafla anlaşabildiğim kişilerle takiliyorum artık, çevremi baya daralttim

Fark ettim ki kendimi bazen haklıyken haksız duruma düşürmekte üstüme yok, mesela haksızlığa mı uğradım, bağırarak cevap verirsem, hemen karşı taraf bunu kullanıyor. Bazı şeylere cevap değil tepki bile vermemeli karşı taraf çıldırıyor fark ettim ki çoğu zaman haklı olan değil de maalesef arkası olan kazanıyor çevrede insanların ne konuştuklarına değil de davranışlarına bakıyorum, bir adam var işyerinde elli ywaşlarda hep ölüm var der, Allah var der ama yıkıcı dedikodunun da dibine vurur, dedikodu kısmında adamlarının dedikodularını yapmaz, asla yapmaz, ama benim ailemin dedikodusu yapılır mesela. mide bulandırıcı sizin 35 de gördükleriniz var mı

Ay çok güldürdü beni bu post :) İçinizden gelmeli sanki bu Konuya gelince hiçbir insanın değişmeyeceğini yaşayarak öğrendim

O zaman bu konunun yeri burası değil içinize donun ve yönelin 31 yaşımda şunu fark ettim ki hep haklı hep mağdur insanların aslında sadece kendiyle sürekli savaştığı için etrafiylada çatıştığı ve işin en ilginç kısmı da bunu görmediği

yaş 32 kimseyi önemli hissettirme

30 yaş. dışarıdan dindar görünüp tam ters hareketler yapabilecek bir sürü insan olduğunu yeni farkettim