Herkese iyi geceler aslında yazacaklarım ne bir sorunuma çözüm ne de içimi dökmek o kadar kırgınım ki içim paramparça... üç gündür neredeyse yaşamıyorum yemek yiyorum ama yemiyorum sanki uyuyorum ama uyuduğumu bilmiyorum.3 yıldır evliyim bir çocuğum var eşimle şu şekilde evlendik annesi beni gördü beğendi anneme bahsetti annem bana anlattı ben de bir şans verip görüşelim dedim ve anlaştık ve evlendik görür görmez aşık olmadım ama zamanla seveceğimi biliyordum ve sevdim de. ama evliliğimiz o kadar zor zamanlara denk geldi ki ilk başta korona karantina derken düğün olmadı ziyaretler olmadı bir aylık evliyken koronayı çok ağır geçirdim eşim bir ay askere gitti işleri ters gitti iş kurdu bu sefer de çalışma saatleri zordu haftanın yedi günü ve gece on ikiye kadar çalışıyor. hamile kaldım duygusal anlamda ondan çok şey bekledim ama şartlar ve onun sürekli stresli olması hiç bir zaman bana duyarlı yapmadı onu ben de hep güçlü olmaya çalıştım bişey olduğu zaman ona varlığımla her anlamda destek oldum. ama daha ilk zamanlar da da belli oldu ki eşim çok çabuk sinirlenen biriydi ve bu beni daha da alttan biri yaptı. geçenlerde bir konu yüzünden tartıştık ve bana beni severek istemediğini söyledi çok bağırdı çok ciddiydi çok kırıcıydı tam seni seviyorum diyorum sonra bir şey oluyor ve senden soğuyorum dedi. sözleri bir kurşun gibi içimi tuzla buz etti olduğum yere çömeldim ve hiçbir şey yapmadım yapamadım zaten çok ketumdu hiç tatlı sözler söylemez beni hiç düşünmez herşeyi kendi başına hallet derdi ben de başı kalabalık derdim ve elimden geldiğince sorun çıkarmamaya çalışırdım. bazen canıma tak ederdi ve sorardım benimle mutlu musun falan diye evet derdi ben de inanırdım inanmak istiyordum belki de çünkü hiç hissetmiyordum. herşeyimi kaybetmiş gibiyim şu an yazacak çok şey var ama kabaca böyle bir evliliğim var o günden beri o kadar mutsuzum ki tabi hemen pişman oldu beni sevdiğini o sözlerin bir anlık sinirle çıktığını söyledi ama ben hiç iyi değilim artık yine eskisi gibi ona gülmemi konuşmamı istiyor ama hiç içimden gelmiyor ne yapabilirim bilmiyorum benim bir insana güvenim inancım çok hassas hemen kırılıyor hele ki bu gönülden sevdiğim eşimse ona dair hiçbir şey yok gibi içimde hiçbir şey olmamış gibi davranıyor ve öyle olalım diyo ama ben yapamam o sözleri asla unutamam ona eskisi gibi güzel gülemem ne olacak bilmiyorum boşanmak istesem çocuk var ama ben böyle nasıl yaşarım bilmiyorum ruhsuz ve duygusuz olmalıyım belki ama yapamam benim ona ve evliliğime verdiğim emek ve duygusal bağ o kadar derin ki boşansam bile toparlanamam hele çocuk varsa asla iyileşemem

Söylediği sözler gerçekten onur kırıcı. Uzak durun bir süre, size saygı duymasını sağlayın. Saygı duymayı seve seve öğretin. Madem her işi kendiniz çözeceksiniz ne işi var o evde?! S

Zaman zaman sinirlenince gerçek olmayan cümleler kurabiliriz. Ama tabi her cümle de gerçek mi değil mi bunu düşünmek çok yorucu anlıyorum. Bence sizin genel olarak problemimiz hayatınızın merkezine eşinizi koymanız. Bu kadar öldüm bittim yıkıldım artık iyileşemem cümlelerinin sebebi bu.. Bakın bu hisler normal değil.. Eşinizi elbetteki seveceksiniz ama eşinizin bir cümlesiyle bu kadar da kendinizi hırpalamayın. Kimse vazgeçilmez değildir bunu unutmayın ve hayatınızın merkezine sadece kendinizi alın.. Önce kendiniz sonra başkaları.. Önceliğiniz böyle olmalı...

Bağlıyım çünkü gerçekten onu çok seviyorum ama söyledikleriyle ona olan sevgimi bitirmem ya da indirgemem için ya çok güçlü değilim korkuyorum ya da çocuğum için fazla endişe ediyorum

İlişki terapisi mi ben gidelim derim ama o asla gelmez ki

İkinizde görücü şeklinde tanışıp evlenmişsiniz. Karşılıklı mantık evliliği yapmışsınız. Evlilik sonrası da flört gibi bir süreç olmamış, iş güç. Evlilik oturmadan çocuk yapmışsınız. Birbirinizi tanıyıp, birbirinizle karı koca hayatı yaşayacağınız, sevgili gibi olduğunuz bir süreç olmamış. Sizi inciten kocanızın ağzından çıkan söz değil, sevgi temelli bir ilişkinizin olmaması. Belliki 3 yıllık böyle sevgisizlik, düşüncesizlikle geçen evliliğiniz sizi çok incitmiş. Yoksa kocanızın sözleirni "sinirle söyledi" diye geçiştirirdiniz. Boşanmayı istemiyorsunuzdur öyle anladım. O zaman kocanızla aranızdaki duygusal bağı güçlendirin. Kocanız böyle bir adam, onu da kabul edin böyle, ondan beklentilerinizi düşürün. Oscarcollerde Ben gurbette değilim. Gurbet benim içimde Anneler

Sen zaten sonunu soluksuz. Ben baglıyım. Boşanamam. Çocuk var. Boşansamda anlatamam. Bızımyazacagımız her şeyi her kapıyı kapatmışsın

Terapıye gıdın The

Boşansam toparlanamam. Evli kalamam. İçimden gelerek gülemem. Bir ömür beraber geçecekse bi ton lafta duyarsın bi ton lafda sayarsın. İçten içe gebersin dersin yüzüne canım aşkımda dersin. Bu numaraları öğren artık. Tek senin kocan hanzo değil . push ;

Severek evlendim ama eşimi en güzel tanıma zamanı ise pandemi döneminde evlendik. İkimizde evden çalıştık 7/24 kimseyle görüşemedik. Sizde en başında görüp düzelir umuduyla yaşamışsınız, hayal kırıklığı yaşamanız şu anda çok normal. Boşan veya boşanma senin kararın saygı duyarım. Lakin seni hak edecek biri için çabala evladın için en iyisi bu sevgisiz aile ortamı mı gerçekten? L

Eşinizde öfke kontrol problemi olduğu belli. Siz de tam tersi naif, derin düşünen, duygusal zekası yüksek birisiniz. Bence çift terapisine gitmelisiniz. Burda ne söylense boş. Öfke kontrol problemi olan erkekler ya böyle ağır konuşup pişman oluyor sonradan ya da bi sey atıp kırıyor, öfkesini alıyor. Siz çok haklısınız, sevgisini bile hissettirmemiş size. terapiste gidip şans verebilirsiniz bir kez.

Belki de gerçekten öfkeyle söylemiş olabilir. Bende sinirlendiğim çok öfkelendiğim zaman aslında öyle düşünüp hissetmediğim birşeyi söyleyebiliyorum, yanı siz normalde onun sizi sevdiğini hissediyor musunuz? Hani yoksa birikmişlikler var, tüm bunların üzerine eşiniz öyle dediği için mi çok kırıldınız akba988

Bu yorumu çok haklı buldum. insan hayatın merkezine önce kendini koyacak kimse vazgeçilmez değil. ben mutlu olmadıktan sonra kimseyi mutlu edemem ki.

Peki neden hemen çocuk? En başta sınırlı bir adam, hastalık, askerlik, işler ters, yeni iş kurma, sürekli çalışma? Bu kaosa çocuk!? Zaten tanımadıgınız adamlarla evlenip bu ne acele? Yaşınız mı var

Aşk evliliği desen değil, mantık evliliği desen değil. Neden evlendiniz ki bu adamla? Boşanamam da diyorsun. E o zaman yapacak bir şey yok böyle yaşayacaksın. Eşin değişmeyecek çünkü.

Birbirinizi sevmek icin zaman birakmamissiniz zaten gorucu usulu evlenmissiniz hemen cocuk bu kadar derdin icine. Simdide cocuk var bosanamam sirf bu bahane icın mi cocuk yapiliyor anlamiyorum gercekten. Bosanma fikrinden once biraz flortlesmeyi deneyin madem mesajlarla eve geldiginde sirnasmayla belki isinirsiniz birbirinize. Sorunlari bir sure konusmayin sevgili gibi takilin tabi cocukla nasil olur bilmiyorum ama baktiniz umit yok mecbur bosancaksiniz butun hayatinizi sizi sevmeyen adamla gecirmeyin.

Ohoo insanlar kaç çocukla kaç yıllık evliliği bitirip hayatlarına devam ediyorlar siz neden edemeyesiniz? 3 senenize kıyamadığınız için bütün ömrünüze mi kıyacaksınız? Zaten tam tanımadan etmeden evlenmişsiniz. Hadi evlendiniz bari çocuk için acele etmeseydiniz. Boşanmayı düşünemiyorsunuz belli ki e o zaman yapacak bir şey yok kabul edip hayatınıza devam edeceksiniz

öfke problemi diyerek bu hayvanlığa bir kılıf uydurmayalım. adam bariz şekilde ne seviyor ne de saygı duyuyor. dolayıasıyla kırıp dökmek çok kolay onun için. öfke ile alakası yok

Hiç flört ermediniz mi? Görücü usulü hemen evlendiniz mi? Yani evlenmişsiniz ama sevmemiş sizi demek ki? Rahatı bozulmasın diye de ayak uyduruyor size. Pinkflambe