eğer sevgilinize güveniyorsanız evlenin ama bence ne bileyim sizin elinizde olmadan yapılan birşey ve bu o kadarda canınızı sıkmasın ucunda ölüm yok ya sırf bu toplum baskısı yüzünden olanlara bak. sevgilinize durumu anlatmışsınız zaten eğer güvenmiyorsa ileride olacaklara bence hazır olun ama sana tavsiyem bir süre davranışlarını gözetle ölç tart bakalım eskiye nazaran ne kadar değişti? yada bundan önce istemeyen bunu duyduktan sonra ister mi onu da gözetle ama bence hayat devam ediyor.. MissPoine

Hayat elbette ki devam ediyor fakat benim psikolojim gerçekten iyi değil. Gelecek korkumu yenemiyorum. Evliliğe karşı fobikleştim. Sağlıklı düşünemiyorum. Ona güveniyor muyum? Sanırım sıkıntı burada. Aslında şu an beni destekliyor moralim bozuk olduğu için. O konu orda kapandı bir daha konuşmadık. Psikolojimin iyi olmadığını biliyor, bu yüzden olduğunu da biliyor fakat konuyu açmıyor. Bir de yüz yüze görüşmüyoruz. Belki de bu yüzden üstelemiyordur diyorum. Ama benim içim içimi kemiriyor hala atamıyorum beynimden. Z

Merhaba arkadaşlar. Benimde herkesin olduğu gibi kimseye anlatamadığım bir derdim var. Bunu kimseye anlatacağımı düşünemiyordum. Hatta şuan bunları yazarken dahi utanıyorum. Bu benim içimde hep bir sır olarak kalacaktı. Ama şu sıralar o kadar çok üstüme geliyor ki düşünceler geleceğimi düşünemez oldum. Konuyu anlatayım ben size kısaca. 15 yaşımda bir sevgilim vardı. Ergenlik dönemlerimdi ve güzel geliyordu benimle ilgilenmesi. İlk zamanlar sadece telefondan konuşuyorduk, okul çıkışı ya da eve giderken kısıtlı zamanlarda görüşüyorduk. Hatta öyle ki el ele tutuşup gezmedik dahi. Neyse ki günün birinde istemememe rağmen aramızda bir şeyler geçti . O yaşta duygusal manipülasyonlara açıkken istemediğim, aklımın ucundan bile geçmeyen bir olay yaşamıştım. Ardından 2-3 ay geçti ki, beni en yakın arkadaşımla aldattığını öğrendim telefonundaki mesajları okuyarak. Ben ara sıra arkadaşımdan yazardım ona meğersem öğrendim ki onlar devamlı konuşuyorlarmış zaten. Anında ayrıldım bu çocuktan. Zaten beni çok kısıtlıyordu, çok kıskançtı kendisi. Nefret etmiştim artık ondan, boğuluyordum. Bu arada üniversiteye hazırlanırken iki tane sevgilim daha oldu ama onlarda ciddi ilişkiler değildi, uzun sürmedi ikisi de. Üniversiteyi kazandığımda çok iyi bir insanla tanıştım. Ve aklımda hiçbir ilişki düşüncesi yokken bir baktım ki sevgili olmuşuz. Onla geçirdiğim vakitler o kadar zevkli, o kadar güzeldi ki gözüm hiçbir şeyi görmez olmuştu. İlk zamanlar olmazsa ayrılırım diyordum fakat sonradan baktım ki ben onu gerçekten seviyorum. İlişkiye başladığımız zamanda ona geçmişte yaşadığım bu olayla ilgili bir şey söylemedim. Zaman geçti, biz 3 senedir beraberiz, sevgilim mezun oldu ve ciddi düşünüyoruz. Artık bu olayı içimde daha fazla tutamadığım ve sevgilime yalan söylediğim için vicdan azabı çekiyordum. Vicdan azabı öyle bir şeymiş ki sevdiğim insandan ayrılmayı dahi düşündüm bu süreçte... Yaklaşık 1 ay ne yapacağımı düşündüm ve sonunda sevgilime bu konuyu açma kararı aldım. Öyle zordu ki bu karar benim için insanın kendine bile söyleyemediği şeyleri yaşamış olması ve bu yaşantısını sevdiği insanla paylaşması. Tepkisini de kestiremiyordum. Durumumu anlattım ona. Başta çok kötü oldu, kendisinin iyi olmadığını söyledi. Onun içinde bir yıkım olmuştu. Bu durumu yaşadığım için değil ama 3 senenin sonrasında ona anlattığım için kızmıştı bana. Benim bu durumda olmamın onun için sorun olmadığını ama başka birileriyle de ilişkim olup olmadığını merak ettiiğini söyledi. Bende ona gerekli açıklamamı yaptım. O günden sonra sevgilim çalıştığı şehre döndü. Aramız ne iyi ne de kötüydü. Ama ben gerçekten iyi değildim. Kendimi çaresiz hissediyordum. Sevgilime konuyu açtığım halde içim rahatlamadı. Gelecekten hala korkuyordum. Sanki hiç mutlu olamayacakmışım gibi hissediyorum artık. Bu durum sanırım 1 aylık sürede oluştu bende. Yaklaşık 1 ay her gün düşünmüştüm ne yapacağımı. Bu travma beni depresyona sürüklemeye başladı, evlilik fobisi oluşturdu. Sağda solda evlenen insanları görünce kendimi hep mutsuz bir evlilik içinde görmeye başladım. Ne yapacağımı bilmiyorum gerçekten. Destek almayı düşünüyorum uzmanlardan ama ona da nasıl cesaret edeceğimi de bilemiyorum.

Gerçekleri söylemekle en iyisini yapmışsın. Bence bu aralar çok sık görüşmeyin, kendi kendine düşünüp bu durumu gerçekten kabullenip kabullenemeyeceğini anlasın ve kararını ona göre versin. Önceden tensel bir şey yaşamadığı söyleyip sonra böyle bir şey itiraf etmişsin. Durumu sindirip sindiremeyeceğini zamana bırak bence.

En başta değil de, ilişkiniz ciddiyete dönmeye başladığında anlatmış olsaydın keşke. 3Şu an aranız nasıl peki, sana karşı davranışları değişti mi? Eğer geçmişini senin yüzüne vurursa kendi kaybeder, sen değil... Seni geçmişinle yargılayan bir insan seni sevmiyordur. Benim bakire olmadan evlenip çok mutlu olan arkadaşlarım var. Dürüst davranarak çok güzel birşey yapmışsın

doğru insansa eğer ilişkiniz daha da güçlenerek devam eder.. in vino veritas in aqua

konu sahibi konu silmek yasaktır. isteğiniz üzerine konuyu kapatıyorum

Dürüst olmakla en iyisini yapmışsın yalan söyleseydin vicdanın yakanı bırakmazdı.

inandımı başka biriyle daha ilişki yaşamadığınıza, inşallah inanmıştır zamana bırakın sorun ediyor mu etmiyomu belli olur, evet gelecek endişesi duymanız normal, en ufak kavga da sen zaten bana b. z.. k geldin diye kocası tarafından hakarete uğrayan üyeler gördük, herşeye hazırlıklı olun, onu kabul edip sorun etmeyen erkek sayısı bir elin parmağını geçmez umarım sizinki o erkeklerdendir. O okypete

Tebrik ediyorum seni, başka yollara sapmadan delikanlı gibi sevgilinle konuştuğun için. Sen dik durmaya devam edersen, bunun senin hatan olmadığını kendine kabul ettirirsen sevgilin de kabul eder. Evliliğinde de sorun çıkmaz. Düşünme bile bunları. O adam olmayan herif de bir şekilde hayatına müdahale etmeye ya da tehdit etmeye kalkarsa onu tecavüz ettiği gerekçesiyle dava edeceğini söyle. Bunu yapabilirsin, aklında bulunsun.