Sizi gerçekten asla kırıp üzmek istemiyorum en yumuşatılmış haliyle yazıyorum size zaten babanızın akli dengesi çok normal değil izin beklemeden hayata atılamaz mısınız

Gerçekten size sarılıp "geçecek " demek istedim.. Tüm güzellikler sizinle olsun, olsa keşke Hangi şehirde yaşıyorsunuz?

yok maalesef yani teyzemler falan var ama onların evinde de rahat edemiyorum illa ki misafir gibi oluyorum M

çokkk teşekkür ederimmm <3<3<3

Allah'ım sana sabır versin canım benim inşallah her şey çok daha güzel olur hayatında

Bir program oluşturun, ders çalışma saatiniz ve düzeniniz olsun. 24 saat ders calisamazsiniz isteseniz bile verimli de olmaz zaten. Ders saatlerinin dışında temizlik ve yemek rutini oluşturabilirsiniz, bu ruhunuza psikolojinize iyi gelecektir. Kendi odanizdan veya mutfaktan başlayarak temizleyebilirsiniz, belki babanizi da olumlu yönde etkiler bu süreç. Babanizi da ufak ufak rahatsız olduğunuz konularda uyarın. Sınavı kazanabilirseniz her şey rayına oturur inşallah. Allah yardımcınız olsun, babanızla imtihaniniz zor. Allah sabır versin.

çok teşekkür ederim <3

Canım benim kıyamam sana benim bir arkadaşım vardı öyle bir hayatı vardı ki hani böyle dizilerde olur dersin böyle yaşamlar var mı ya abartiyorlar tam olarak öyleydi evleri yaşantıları alkolik bir baba şiddet açlık ne ararsan var ve kız öyle bir sarıldı ki derslerine çünkü tek çaresi buydu ilkokuldan itibaren öyle çalıştı öyle başarılı oldu ki hep burslu kazandı okudu ve şimdi çok başarılı bir beyin cerrahı oldu yurtdışında çok güzel bir hayat yaşıyor annesine Türkiye'den en güzel evi aldı babadan kurtuldular hayatı değişti yani demem o ki bunu hırs haline getirip derslerine sarıl tek kurtuluşun bu kendi kaderini kendin bicmen lazım malesef şartlar bu şekilde bunu kendi avantajın haline getir güzellikler seni bulsun inşaallah

Nasıl yani zehirler? M

Ancak kediyi alıp barınağa götürebilirler... ImTheDevil I'm a devil of my world Anneler

düşüneceğim. ben de bunu yapmayı çok istiyorum

Baban istifçilik hastalığına yakalanmış konu sahibesi, sen tek başına bir şey yapamazsın. Belediye gelip çok iyi temizliyor, mutlaka ara belediyeyi.

zaten bahane değil. sadece bu durum psikolojimi çok zorlamaya başladı

Çok üzüldüm. Kendimi ifşa etmek istemiyorum zira bu forumda çok konum var ama kendimle ilgili anlatmadığım da çok şey var. Ben de annemi 19 yaşımda kaybettim. babam 70 yaşındaydı evi anlattığınız gibi çöp eve çevirdi. Hiçbir şeyi atmıyor, attırmıyordu. Evde kırılmış mobilyalar, bir oda dolusu pet şişe vardı, ağzına kadar doluydu oda. market poşetlerini odalarda ve mutfak kapısı arkasında biriktirirdi, kapı açılmazdı. Bulaşıklık paslanmış, pazardan mesela aynısını alır yerine koyardım, eskisini çöpten çıkartır yerine koyardı. O tozu, kasveti ve karanlığı bilirim. Ben akrabalardan destek almaya çalıştım, eve temizlikçi getirdiler, kaç kere babam küfürler ve hakaretler eşliğinde kovdu hep temizlikçileri. Sonra bir gün kalçasını kırdı o hastanede yatarken ben bir yardımcı ile birlikte evde ne çöp varsa attım. Bir TIR dolusu ve 7 varil çöp çıktı evden. Babam tabi ki çok kızdı. Beni de atsaydın dedi, ama olan olmuştu, yapabileceği bir şey yoktu. Destek alabileceğiniz, uzaktan da olsa bir akrabanız yok mu? Babanız tedavi altına alınsa iyi olur. Vasilik için mahkemeye başvurabilirsiniz. Bunlar çok zor süreçler, neler hissettiğinizi çok iyi anlıyorum. Bir akraba, aile dostu, komşu veya arkadaş desteği çok faydalı olur bu süreçte. Başta evdeki kirli kedi kumlarını, babanızın kendi el yazısı olmayan, çöp vasfındaki kağıtları vs o görmeden atın mesela. O farkederse "Komşular belediyeyi ararsa daha kötü olur" deyin. En fazla bağırıp çağırıp sizi evden kovar, ama başka yapabileceği bir şey yok, ben bunları hep yaşadım. Yemek konusuna gelince, yapın yemeğinizi, zor değil öğrenirsiniz; internette tarifler var, baka baka yaparsınız canınızın çektiği yemeği; babanız da yer. Mümkünse gündüzleri çok evde kalmayın, yakınlarınızda bir kütüphane vb varsa gidin orada ders çalışın. Derslerinize sıkı sarılın, iyi bir üniversite kazanıp, yurda geçin, mesleğinizi elinize alın, kurtarın hayatınızı.

annemden bana kalan maaş var. onu babam alıyor ama bana harçlık veriyor işte tatsızlık çıkmaması için dava falan açıp üstüme almak istemedim maaşı. yediğime içtiğime çok karışmıyor. kendi maaşı falan da var tabi

İsiniz zor Allah yardim etsin ama yaşamınızı sizden başka kimse düzenleyemez, ders çalışmanız evinizi temizlememek ya da yemek yapmamak için bahane değil

ankarada yaşıyorum. evet dediğiniz gibi psikiyatriden randevu aldım bir hafta sonrasına ama psikoloğa sevk eder mi bilmiyorum, umarım eder

Kazenin söylediği gibi konu sahibesinin bu işi zorla yapması gerek. Konu sahibesi ilk etapta belediyeyi arar, evi temizlerler. Sonra barodan bir avukat ister, o da yasal vasilik davası açar, konu sahibesi babasının yasal vasisi olur. Bu şekilde tedaviye zorlayabilir. En kötü durumda nafaka davası açar, paryı alır bir yurt bulur ona taşınır.

teşekkür ederim deneyeceğim bunu. ama işte evdeki çöp ev olma durumu tamamen eski eşyalar ve kağıt parçalarından kaynaklı. onları da asla attırmıyor babam. ve işte bunun için çabalamak için bile kendimi çok güçsüz hissediyorum gerçekten artık çünkü o kadar çabalaıdm ki

bilirkişi olarak katılmıştım bir çöp ev davasına, nasıl sonuçlandı bilmiyorum merakta ediyorum aslında, bakınca yazarım buraya. belediyeye şikayet edince belediye kafasına göre gelip temizleyip boşaltamaz evi. birinin dava açması lazım. hakim karar verir evin tamamen veya kısmi boşaltılmasına. eğer koku komşuluk hoşgörü sınırını aşıyorsa ve şahitlerle ve bilirkişilerce bu tespit ediliyorsa boşaltma kararı verilir. yangın riski, haşere üremesi başka sebeplere de bakılır. ama egede birisi zabıta mı polis mi ne öldürdü evi boşaltılırken. yani istifçi bu insanların ruh sağlığı yerinde olmuyor. evine gittiğimiz kadın eşyalarına pardon çöplerine tapıyordu. her gün sokaktan bişiler taşıyormuş eve. camlar ağzına kadar eşya ile doluydu. eve gün ışığı girmiyordu. evini de bağışlamıştı öldükten sonra bir vakfa. çoluk çocuğu yoktu. iyi bir kadınmış komşuları seviyordu.

Eviniz çöp ev olmuş şu durumda belediye çöp evleri temizliyor, ben belediyeyi aramanızı tavsiye ederim. Belediye ekipleri geldiği zaman babanızın durumunu fark ederler zaten, evde başka yetişkin de olmayınca babanızı tedaviye zorlarlar diye düşünüyorum. Bu şekilde yaşamn asla sağlıklı değil konu sahibesi, mikroplanırsın dışarda virüs var... Yarın ilk iş olarak belediyeyi ara ve durumu anlat. Olmazsa komşulardan birine veya Kazen e söyleyebilirsin, rahatsız oluyoruz çöp evden koku geliyor diyerek şikayet edebilirler o zaman da belediye ekipleri bakmaya gelir. Eviniz temizlenince baban da tedaviye başlar. Kazen konu sahibesi için ne yapılabilir? Evde tek yetişkin var ve psikolojisi bozuk, tedaviyi de kabul etmiyor. Konu sahibesi babasını yasal olarak tedaviye nasıl zorlayabilir?

çok teşekkür ederim. beni anlayan birinin olması iyi hissettirdi. akrabalarımız var ama aynı şehirde değiliz ve zaten kimse çok ilgilenmek istemiyor babamın huyunu bildikleri için, aynı anlattığınız gibi ters davranıyor bu konuda. ama komşularla arası çok iyi ve onlardan yana bir sorun olmayacağını, yani komşuların onu şikayet etmeyeceğini biliyor. zaten kötü koku falan da yayılmıyor dışarıyı rahatsız edecek bir durum yok. o yüzden rahat. dediğiniz gibi temizlikçi tutup atmam lazım hepsini ama temizlikçiye falan aslaaaa para vermez asla. atıyorum sürekli o görmeden bişeyleri ama tükenmiyor her gün yenisi eklendiği için. ben de artık psikolojik olarak tükenmiş hissetmeye başladığımdan dolayı uğraşmak istemiyorum onun çöpleriyle falan. dediğiniz gibi derslere sarılmaktan başka çarem yok. en azından seneye öğrenci evi gibi bir şeye çıkabilirim sanırım

İstediğinizi belirtin mutlaka. M

Devlet hastanelerinden muayene için almazlar ilaç parasının da çok tutacağını sanmıyorum Evet hastalık olduğunu düşünse yapmaz, bir gün işime yarar mantığıyla çer çöp doldurup atmaması onun mantıklı bişey yaptığını sanmasından.. İnternetten bulup örnekle anlatabilirsiniz Bilmiyorum nasıl iletişiminiz ama onun da problemleri var ki böyle dışa vuruyor.. Çalışmıyor mu çalışsa belki kafası dağılır

çok teşekkür ederim <3<3

Ahh ya cigeri komple söktün bizim ablacım Ne demis rahmetli Dogan Cüceloglu;Annen yok kimsen yok Evi belediyeye haber verseniz cöp ev diye bosaltırlar belki Bi ona cözüm bulabildim. Allah yardımcın olsun

teşekkür ederim <3 kedimin bakımını çok güzel bi şekilde yapıyorum o konuda hiç bi sıkıntı yok sadece babam istifçi M

O sekilde yazmışsınız ben de o yuzden yazdim. Psikolojiniz daha kötü olur bu şekilde, bu sıralar ben de hastayım istediğim gibi evi ceviremiyorum bu bile beni geriyor, yavas yavaşta olsa etrafi temiz tutmaya çalışıyorum. Babanızın da yardıma ihtiyacı var ama nasil ikna olur bilemedim.5 yıllık bir ilişkiniz olduğuna göre evinizi de bir sekilde çekip çevirebilirsiniz. Kaos ortamında dersten de verim alamazsınız

reşit olduğum için olmuyor maalesef E elsa83

Seni eve yemeğe davet etmek hatta gel ben sana annelik yaparım demek geldi sen değersiz değilsin değer vermeyi bilmeyen insanlar hayatında boş ver onları demesi kolay diyeceksin biliyorum ama sevmeyi değer vermeyi bilmeyen insanlar yüzünden sakın ölmeyi düşünme

kendi çabalarımla olmuyor. sürekli büüyk çöp poşetleriyle çıkarıyorum bişeyler ama gerçekten bitmek bilmiyor çünkü zaten aynı hale getiriyor geri bi iki haftaya evi

Ne desem bilemedim. Bu durumun gecici oldugunu, okulu okuyup guzel bir meslek sahibi oldugunu ve tertemiz bi evin oldugunu hayal ederek dusunerek bu cikmazdan belki biraz kurtulabilirsin. Hepimizin zor donemleri oluyor. Ben mesela en zor anlarimda 'bu da gecer' diyorum ki oyle de zaten. Bir gun geliyor bakiyorsun ki o kafanda dag gibi buyuyen sorunlar cözumlenmis oluyor. artık sana sorun gibi gelmiyor. Derslerine odaklan guzel bir bolum kazan ve meslegini eline al lutfen

teşekkür ederim, umarım <3 MissCherryBlossom

o kısmını şaka yaptım. ilk 2 bölümü dikkate alın lütfen

Babam, korkum, kabusum. Hayatımı yeniden inşa ediyorum hasta ruhum iyileşiyor. İyi geceler herkese. Benim derdim babam. Hayatla mücadelem, savaşım babam. Konum çok uzun rahatlamak için yazdım. Okumak zorunda değilsiniz. Herhangi bir fikir yada yardımda istemiyorum. Eşinden şiddet gören ama bir türlü boşanamayan veya boşanmayan hanımlar belki siz okumak istersiniz... www.kadinlarkulubu.com Keşke hersey güzel olsa maalesef yarının ne getireceğini bilemeyiz... çok derinden etkilendim... umarım hayatınız bundan sonra güzel olur, kimsenin sizi değersiz hissettirmesine musade etmeyin... bizler burdayız kk üyeleri olarak yanlizda değilsiniz sen çok değerli birisin bizler için hepimiz senin yanındayız başaracağına inanıyoruz sende inan hayatına güzel anılar biriktir... herkese ve herseye rağmen... Yukarıdaki linkteki yazıyı okumanızı tavsiye ediyorum... hayat çoğumuz için zorlukları var ama mücadele edeceğiz...

Kıyamam Keşke aynı şehirde olsaydık. Takmamaya çalış bu sıkıntılar seni daha da kamçılasın ders çalışmak için. inşallah iyi bir üniversite kazanırsın bundan sonraki hayatında sevgi dolu bir yuva kurarsın

Canim ya. Evet zor durum yine de güçlü kalmaya çaliş. Derslerini iyi oku ki kendi elin kendi ekmeyine yetişsin ve kendine hoş bir dunya kurasin. Inan çoğu insan az çok zor bir gençlik yaşar. Belki anne babalari yanlarindadir belki dedigin gibi işiklidir evleri ama herkesin bir zorluğu var. Zor donemlerde hemen intihari dusunmek hiç sağlikli değil. Intihar etsen sanki çok guzel yerde mi ağirliycaklar seni? Evini toparlamaya, guzel yemekler yapmaya çaliş. Babanin sakladigi şeyleri habersizce at gitsin. Umarim ama sorun çikarmaz. Kedinizi bahçeli evi olan birine versen iyi olur. Çunki bakimini dogru duzgun yapamiyorsunuz anladigim kadariyla. Kumlari falan evde diyorsunuz. Kendinize bir alan yaratin. Madem iletisim kurmuyor siz de yalniz yaşiyormuş gibi davranin. Hayata tutunun. Gun dogmadan neler dogar. Bakarsin guzel bir aşk, guzel bir meslekle hayatin tamamen iyi yonde değişir. Pes etme

Canım benim, kıyamam sana. İnşallah ilerde özlemini çektiğin aile ortamını kendin kurarsın.

Kıyamam sana yanımda olmanı ve bir anne şevkatiyle sarmak istedim seni, bak cnm o evden kurtulmaya çalış, kaç yaşındasın bilmiyorum ama tahminen 18 den büyüksün, tavsiyem devletten yardım isteyip o çöp evi boşaltıp babanızı tedaviye almaları, ve sana da sığınma sağlamaları, başka da aklıma gelen Hicbir şey yok, bu dünya gerçekten çok acımasız çok, sakın yılma, kendine bir iş bul çalış ve hayatını kurmaya bak cnm, kendini yanlız hissetme çünkü seni hergun izleyen ve aslında sen farkında olmadan sana yardım eden bir Rabbimiz var ve o hep seninle...

söylenen yasal prosedürü uygula ama en önemlisi kendine istediğin gibi bir hayat kurmak için ders çalış lütfen

Baya uzağız ama hayatta her şey gelip geçici İnan bana, her zaman böyle zorluklar yaşadığımız dönemler hatta uzun zamanlar elbette oluyor Lütfen kendini ihmal etme, intihar ve buna benzer kötü düşünceler kurtuluş, çözüm sebebi asla olamaz, olmamalı da.. Sadece kendime yatırım yap, çalış, oku.. maddi olarak toparla ve sonra kendini iyileştir, bazen yaralarımızı bizden başka kimse saramıyor ne yazık ki.. Burada bi sürü insan da destek çıkar manen, yalnız değilsin

Bir psikolog demişti. İhmal edilen çocuklar kendilerini ihmal eden kişileri alirlar hayatlarına. Amaçları sonu değiştirmektir. Ama bu karı döngü sürekli tekrar eder. Ve boyleleri de hep beni buluyor doğru insan çıkmayacak mı karşıma diye düşünürler diyor. Çözüm uzman yardımı almakta diyordu. Çok zor bir hayatınız var ama geleceğiniz için muhakkak bir uzman yardımı almalısınız.

Ahh canım benim Ya inşallah ileride pırıl pırıl çok güzel bir hayat seni bekliyordur. Ya bunu söylemek doğru mu bilmiyorum ama devletin sevgi evlerine filan mı baksan?Senin iyi bir ortamda ders çalışman gerek.

Kıyamam sana Tek kurtuluşun çok çalışmak ve meslek edinmek Sonra kendine cıvıl cıvıl hayat kurmak senin elinde

Merhaba Büyükşehir mi yaşadığınız yer? İstanbul'daysanız Bakırköy'de psikologlar var . Ne yazık ki direkt psikologdan randevu mümkün değil, psikiyatrist sevk edebiliyor. M

merhabalar. birkaç kez bu konuyu anlatmıştım ama ben yine bu konuda çok fazla zorlanıyorum. yksye hazırlanıyorum, ve evde babam ve ben yaşıyoruz sadece. annemi kaybettim küçükken. babam da evi çöp ev yapmış durumda. gerçekten akıl hastası denecek hareketleri var. evde kedimiz var, afedersiniz onun pisliğini eliyle alıyor ve sonra adam akıllı yıkamıyor elini. dışarıda yerde bi kağıt parçası bile bulsa eve getiriyor. kedimizin kirli kumunu değiştiriyorum, kirli kumları evde tutuyor. iki çuval var şu an ve atmıyor attırmıyor da. 15 yıllık gazeteler falan var evde iki oda dolusu çer çöp böyle asla atmıyor. ve her şeyi geçtim asla benimle sağlıklı bi iletişimi yok. ne zaman yanına gidecek konuşacak olsam git başımdan diyor. 5 yıllık toksik bi ilişkim vardı onun için de konu açmıştım. annem olmadığı için itip kakıyorlardı beni sürekli eski sevgilim ve annesi. şu anda kendimi o kadar yalnız ve boğulmuş hissediyorum ki uzun zamandır. mesela dışarıdan bi yemek kokusu geliyor, benim de canım çekiyo ama evde onu yapacak kimse yok. ders çalışmam gerekiyo benim de zamanım olmuyo. arkadaşlarımın evlerine gidiyorum tertemiz ve bi ışık var evlerinde her şeye rağmen. bizim ev öyle değil, çöplük gibi. yani kafamda bi anne figürü bile yok. bana birinin yemek yapması, evimi odamı temizlemesi, beni koşulsuz sevmesi gerçekten dünyada cenneti yaşamak gibi bişey gibi geliyor. asla gerçek değilmiş gibi. ve her an istemsizce bu sevgiyi aradığımı fark ediyorum. ama asla bulamayacağımı da biliyorum. arkadaşlarım var dışarıda hem de çok fazla ama eve geldiğimde hep böyle oluyor. eve gelmek istemiyorum bu yüzden. yemek yapmaktan temizlikten ev işinden babamdan her şeyden o kadar sıkıldım ki. bazen çok bunalıyorum, bi kahve içmek için insan yok evde. ve bu hep böyle. hatta 4 5 yıl kadar önce bu düzenden gerçekten çok yorulduğum için yemek yemeyi bırakmıştım. hala kan değerlerimde demirim 2 buçuk. hem ruhsal hem fiziksel olarak çöküyorum artık. kimseden aile sevgisi görmüyorum, inanılmaz yalnız ve kimsesiz hissediyorum kendimi. böyle bir evde, asla sevgi görmeden, böyle bi babayla yaşamak, üstüne üstlük bu 5 yıllık toksik ilişki tüketti beni. dışarıda hiç böyle bi insan değilim hatta hiç derdim yok sanarlar beni ama hiç öyle değil. her an intihar var aklımda bi süredir. çünkü gerçekten kendimi değersiz hissediyorum ve yıllardır artarak devam ediyor bu his. çünkü bana bu değeri veren hiç kimse yok ve tek başıma yetememeye başladım. eski sevgilim beni sürekli küçümserdi değersiz hissettirirdi, babam da öyle. ve sanki beynime içime işledi bunlar benim. online psikolog için bile para vermiyor babam. git dersinle uğraş yine ne var falan diyor. sanki hobi olarak bunları düşünüyormuşum gibi. devlet hastanesinden randevu aldım ama 20 gün sonraya ancak bulabildim. zaten devlet psikiyatristlerinden terapi alma gibi bir imkanım da olmuyor ilaç yazıyorlar sadece. gerçekten çıkmazda hissediyorum. ne yapacağımı bilmiyorum.

Babanıza ayrı, size ayrı üzüldüm. Babanız büyük bir depresyonda ciddi anlamda psikolojik tedavi görmesi lazım. Onun için de kolay değil belliki kendini çok yalnız ve yoldaşsız hissediyor olabilir. Gizli gizli her şeyi atın kumları atın poşetleri kağıtları atın. En fazla kızar bağırır aldırma at gitsin. Arsız gibi suratına gül bu ne ya bi sus de ona arkadaş olmayı öğret kapanma içine sana alıştır onu beraber vakit geçirmeyi dışarı çıkmayı teklif et. Benim babam çok sert saçına bile dokundurmayan bir adamdı babasından öyle görmüş onlarda anne baba yanında çocuk sevmek ayıp karşılanırmış yıllar sonra benimle o tabuyu yıktı çünkü o ittikçe ben yapıştım sarıldım saçına dokundum kafasını öptüm onunla dalga geçtim güldüm çünkü ben biraz zıppırım kanım kaynıyordu onun o halini sevmiyordum ama onu seviyordum sonunda bunlara gülmeyi öğrendi artık bizlere sarılıyor sorunlarımıza bağırmak yerine önce dinlemeyi tercih ediyor sevgi değiştiriyor her şeyi inan ki :) Belki onun da buna ihtiyacı vardır. Çok üzüldüm çok zor bir zaman ikiniz içinde. İnşallah herşey yoluna girer çok güzel yerlere gelirsin. :) Bu ara da ne olur bundan daha kötü ne olabilir diyerek yanlış bir adama aşık olup evlilik yapma oku ve mesleğini eline al kendine güvenen ve dik duruşu olan bir kadın ol. Eğilme ezdirme kendini. Başın dik, yolun açık olsun. Clemencia

ankaradayım <3 M

Konu sahibi bahane mi üretmiş, kendince artık aşamadığından, yorulduğundan, zorluğundan bahsediyor, yani o kadar şeyden sonra bunu mu yazdınız cidden hayret bişey

teşekkür ederim iyi ki söylediniz

Umarım başarırsınız

O farketmeden bişeyler yavaş yavaş atsanız farkeder mi acaba?

Canım öncelikle Allah yardımcın olsun. Kaç yaşındasın? Yaşını bilmiyorum ama reşitsen ayrı bir eve çıksan. Baban içinde psikolojik yardım almaya çalışsan. Ne bileyim valiliklerde falan sosyal yardım bölümleri falan oluyor. Babanla konuşup ikna etmeye çalışsan. Ya da nasıl ikna edebileceğine dair bir psikoloğa falan danışsan. Y

Uygun bir apart falan ya da bir öğrenci evine 3.-4. Olamaz mısınız N NauNau Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Bence o da kendi içinde çok yalnızlaşmış onun adına da üzüldüm iletişime bile kapatmış Öncelikle evdeki fazla bulduğunuz tüm kağıt vs toplayıp azar azar atın en azından daha da beter bi durum olmadan.. Sonra da belediyeyi arayın bak komşulardan şikayet geliyor böyle yaptığın için tedavi olmazsan hastaneye yatırırlar gibi Korkut'un belki ikna olur

Adamın mutlaka tedavi olması gerek, olmazsa sürekli belediye temizlese yine aynı olacak Tedaviyi kabul edeceğini sanmıyorum hiç, iletişim dahi kurmak istemiyor anlattığı kadarıyla, çok zor bi durum

Ben sizin yerinizde olsaydım bu üzüldüğünüz şeyler sebebiyle hırs yapar üniversiteyi kazanırdim. Ben üniversite sınavına ve kpss ye çalıştığım yıllarda annem evde şiddet görüyordu, eziliyordu, itilip kakiliyordu. Her aksam annem babam gelmeye yakın bıçakları saklardi, sarhoş geliyor ne yapacağı belli olmaz diye.. Babam akşamları geldiğinde odaya kaçardik, ben ders çalışirdim kapıyı yumruklayip kufrederdi yat diye.. vay be, düşünüyorum da neler yaşamışım ben, hayatımı bir kitap haline getirsem hiç fena olmaz İşte sırf o ortamdan kurtulmak için var gücümle çalıştım üniversite sınavlarına, kazandım da.. Hayatınız sizin elinizde.. Sıkıca çalışıp üni kazanın, okuyun, , meslek sahibi olun ve kendi sıcak yuvanizu kurun bence.. Bu hayale tutunarak yaşamaya değer.

18 den küçükseniz devlet koruması talep edin bence

vasi davası açıp vasisi olacak... 6-7 ay sürer, ya da sağlık bakanlığına ihbarda bulunacak. Beldiyeye haber verirse belediye gelir zehirler...

devlette psikiyatrist kendisi terapi uygulamıyor, ama hastanede kadrolu psikolog varsa psikoloğa yönlendiriyor terapi için, gerekli görürse tabi. yaşadığınız yerdeki devlet hastanelerini araştırın psikolg var mı. devlette psikiyatristler sadece ilaç yazıyor terapi yapmıyor. derdini dinleyip ilaç dozajı ayarı ile seans bitiyor. araştırın devlette de çok değerli idealist psikologlar var. durumuna göre 15-30 günde bir alıyorlar seni. psikiyatriste intihar fikrini mutlaka söyle. terapi alman için o kendi yönlendirecektir zaten. tabi hastane de psikolog varsa.

sanırım bu yıl olmaz. babam izin vermez yani. ama seneye mutlaka bunu yapacağım

Tamamen derslerinize odaklanıp, üniveristeyi kazanıp, ayrı eve taşınıp yada yurda, hem çalışıp hem okuyup kendi hayatınızı kurmaktan başka çareniz yok.

tamamm çok teşekkür ederim <3

çok teşekkür ederim hepinize destekleriniz bana güç oluyor gerçekten

19 yaşındayım . push ; M