Bunun üzerine yıllardır okuyorum, kendi psikolojim ve çevremdekileri anlamak üzerine farkındalığım yüksek. Michel Foucault, Freud, Jung, Yalom, Kerem Doksat, Mustafa Ulusoy... yıllarca beynimde döndü durdu, okudum okudum Ancak bazı dönemler yani ne olduğunu bildiğim ama başa çıkamadığım ölüm ve yas psikolojisi ile ilgili destek aldım zamanında. Aile ve sosyal ilişkiler, ufak tefek buhranlar kendi kendine aşılabiliyor ya da bazı davranışları obsesyona çeviriyorsam bunda farkındalığım oluyor ama kendimin psikoloğu olabilir miyim ; hayır böyle tanımlayamam. Ben desteği bu konuda çok tecrübeli ve bilinen bir uzmandan aldım asla kendi kendine yetilecek bir alan değil orası. İnsan kendini telkin edebilir, motive edebilir, bazı davranışlarını çözümleyebilir ancak eğitimli bir psikolog ya da psikiyatrist olmak bambaşka bir dünya. Bu arada psikolog derken son zamanlarda mantar gibi türeyen yaşam koçumu, motivasyon arkadaşımı ne olduğu belli olmayan tuhaf tiplerden bahsetmiyorum tabii

İnsanlara üzülüp sarılmak istemek, kıyamamak bende de var. Mesela eşime kızıyorum ama kötü bir çocukluk geçirdiği, annesiz babasız büyüdüğü için ona kıyamıyorum ve pek çok şeyi tolere ediyorum daha önce psikologa gittim psikolog bunun bir sorun olduğunu söylüyor hepimiz yetişkin bireyleriz ve kimin ne yaşadığı ona artı veya eksi bir şey katmıyor sosyal yaşantıda ve yaptıklarında haklı olmasını sağlamıyor demişti. Napıyım kocam benim bebeğim kıyamıyorum.. Peki okuduğunuz kitap karakterleri ile kendinizi özleşleştirip karakterin yaşadığı şeylerle acı çektiğiniz oluyor mu?

İçinden konuşunca surat şekilden şekile giriyor istemsizce. Eşimin bana şaşkın şaşkın ne düşünüyorsun sen diye sormasından biliyorum

Diğer isimleri bilmem ama Adil Yıldırım gayet kaliteli biri gibi geliyor bana ilişkiler konusunda. sonuçta milyarlarca insan var dünyada. elbette tutmadığı zamanlar olacaktır. bu bilimde bile böyle.

Gülümsettiniz

Ay çok tatlı yazmışsınız Ben senden razıyım yaaa -aynaya karşı- son modum da hep bu olur Gözlemlediğimde üzüldüğüm insanlara sarılasım gelir ayrıca hiçbir şey göründüğü gibi olmaz hep dağın öte yüzü vardır Etrafımda psikoloji ile alakalı tek bir insan yok o yüzden merak etmiştim tabi Allah hastanelerin önünden bile geçirmeyecek bir hayat nasip etsin bize

Çok fazla üreten bir insan, eşiyle birlikte bir internet siteleri var, muhteşem yazılar yazıyor. Biz 15-16 yıl önce gittik şu an aktif terapi yapmıyor diye biliyorum yaşı bayağı var, psikiyatristtir bu arada psikolog değil ama onu anlatmam çok zor, anneme normalinden uzun iki saatlik görüşmeler yaptı yaklaşık on seans. İlkinde annem yanından çıktığında onu tanıyamadım resmen böyle gözlerim yuvalarından çıktı :))) çünkü durumu çok kötüydü, ölmek üzere olan kanserli bir insanı psikolojik olarak ayakta tutmak çok zor annem onun sayesinde mutlu öldü bizleri ona destek verebilmemiz ve hasta yakını olarak ayakta kalabilmemiz için gördü. Ben kendim için asıl terapiyi yıllar sonra yine bu alanda çok iyi birinden aldım Reşit Kürküt hoca. Ama tabi ulaşmak ve sürekli gitmek zor. elya1

Aynı zamanda zihin işitince durumu kabullenmesi kolaylaşıyor ve kritik ile beraber çözüme

Yalnız değilmişim bende kendi kendime çok konuşur hatta tartışırım. Ama sesli değil içimden konuşurum. Kendi kendime tartışırken işin içinden çıkamazsam eşimi hakem yapar ona sorarım hatta Çevremdekileri de gözlemlemeyi severim, davranışlarının altında yatan sebepleri anlamaya çalışırım. Nasıl bir çocukluk yaşamış olabileceği ile ilgili tezler üretirim ve o kişiye de çok alakasız sorular sorarım ki ipucu toplayayım Bana göre psikologa gitmek de gitmemek de normal, ihtiyacınızın olup olmamasına bağlı ama maddi durumunuz varsa gitmenizi tavsiye ederim. Psikolojiye meraklıysanız sizin için de farklı bir deneyim olur ve belki farklı bakış açılarına sahip

Ben içimden konuşurum. Ortam müsait olsaydı dışımdan da konuşurdum belki. Kafamın içinde mahkeme kurar kendimi yargılarım. Bazen de çok masum olduğum-ancak masumiyetimi kimsenin görmediği- konularda bilinçaltım öyle bir rüya gösterir başkalarını yargılar, reelde yaşanması gereken o mükemmel kesiti rüya içinde yaşarım. Hayatimda olmuyor ama içimde kalmasın zorla oldururuz evelallah Belki de yazdıklarımdan gram bir şey anlaşılmadı. Olsun.. Yıllarca hayatımda olan insanlar anlamazken... Psikoloğa gitmeme sebebiniz şu: Her şeyin o kadar farkındasınız ki bir uzmanın sizde uyandıracağı şey zaten bu; farkındalık oluşturmak. Karar aşaması vs bize kalacak. Biz her şeyin çok farkındayız. O zaman nanay o iş. Hayirli günler dilerim.

Güzel anlatmışsın. Bizim ülkedeki psikologların bir ortak noktası da herşeyi çocukluk dönemine bağlaması. çok güzel, sevgi dolu bir çocukluk geçirsen bile herşeyi anne, baba yaklaşımına bağlıyorlar. hayattaki sorunların başka kaynakları da var. çok sevgi doluydum desen bile illaki anne, babaya bağlayacaklar.

Çok teşekkür ederim. Karşıdaki konuşulacak insan biraz değişik. Arkadaşlığımı bitirdim daha da konuşmam artık. Zamanla geçer içimdeki kavga diye umuyorum

Adil Yıldırım örneğini sırtlan diyerek ben vermiştim. Oradaki sorun şu, insanların terapiyle çözmesi, hayatında yanlış biçimlenmiş tüm düşüncelerini anlaması gerektiği yerde ilgili uzman psikolog/psikiyatrist olmalı. Diğeri sizi tanımadan sadece genelgeçer tahminlerle bir analiz yapmaya çalışıyor ve komik duruyor. Yoksa ilişkisi için dinleyen dinlesin, erkeklere sırtlan kendilerine papatya denilerek rant sağlayan adama para kazandırmak isteyen varsa kendi tercihi. Ama her ilişkisi aynı seyirde ilerleyen, hayatının her aşamasında aynı sorunlar yaşayan birinin bunu çözümleyebilmesi için "askerdeki adam sana yazmıyor mu, yol ver" diyen birinden daha fazlasına ihtiyacı var.

Özellikle travma ve depresyon herkesin dilinde. Hopidik zipidik herifin birinin mesajına görüldü atması, nutella kaşıklaman bunlar ruhsal problem değil. Tabi algılarımızla çok oynandı. Ya Rabbi bu insanlar belediyeler tarafından toplatılsın. Çok haklısınız beynimiz bizi öylesine koruma odaklı ki biz çok az anlıyoruz

Bilinç altı yapılan şeyleri kocamda çok gözlemledim bende psikolojiye çok ilgiliyim oldum olası insanları izler anlamaya çalışırdım Bi kafede otururken bile karşı masadaki kişileri hareketleri vs ile o an ki durumlarını anlamaya çalışmak çok hoşuma giderdi oyun oynar gibi geliyordu bu bana eşime de bunu çok yapıyorum hatta bazen bu yaptıgım analizler yüzünden ona çok üzüldüğüm ailesine karşı da çok öfkelendigim oluyo çocugun bilinç altını mahvetmişler yıpranmış diye çünkü farkında olmadan bilinç altındaki düşünceler hislerle o kadar çok kendini zorluyor ki ama bunu ona hiçbir şekilde anlatamadım ona yaptıgı şeyler normal geldigi için. Kendi kendimle bende konuşurum ama sesli olarak değil kafamın içinde konuşurum bazen bu beni iyileştiriyor bazen de çevremden çok uzak kalmama sebep oluyor çünkü kendimi o kadar iyi anlıyorum ki beni dinleyecek anlamasını istedigim birilerine ihtiyacım olmadıgını düşündüğüm oluyo. Ben bide fazladan eşyalar ile konuşuyorum ya bişey düşse niye düşüyorsun düşmezsen olmaz mıydı dedigim oluyor bişey yapacaksam yine kendi kendime konuşuyorum şunu yapıyım da böyle olsun, bunu yapmayı unutmuşum diye bazen eşim böyle iş yaparken ben kendi kendime konuşunca ona bişey söylüyorum sanıyor hatta

Türkiye'de de en çok onlar iş görüyor. İnsanlar oturup kendilerini analiz ettirmeyi, sonrasında kendi hayatlarında sorumluluk almayı o kadar zor görüyor ki "2 gün mesaj atmayan erkek sırtlan erkektir, sen 3 gün atma taktik uygula" diyen yaşam koçları işlerine geliyor maalesef. Kitap falan çıkarıyorlar baya.

Ay genetikten kim kaçabilir beyin estetiği de olmuyor kendimizi sevelim yeter

Bana iyi geliyor evet. Bir de benim annem ve teyzem de konuşur. Genetik de olabilir bizimkisi, bana da o şekilde kodlandi belli ki

Ben de bazen çözümsüz kalıyorum ve o zaman dünya sanki sürgün yeri ve ben bitmesini bekliyorum ruhsal yaşam destek ünitesi gibi çalışmalar yapsınlar artık

Ben de konuşurum. Atıyorum felancayla bir problem veya problemler yaşadım. Sesli düşünerek konunun kritiğini yaparım, bana iyi geliyor şahsen. Sanki birine anlatmışım gibi rahatlatıyor.

Neyi bekliyoruz, Zeze? Gökyüzünden güzeller güzeli bir bulutun geçmesini. Çok önceden okumuştum, küçüktüm o zamanlar. Sanırım tazeleme vakti gelmiş. Teşekkürler :)

Her karşıma çıktıklarında salak mısın ya kalbime geliyordu kalbim estetik benim diye yükseliyorum zihnimizi bulanıklaştırdılar Manifest 777 aldım kabul ettim diye saçmalıklar da var ya rabbi akıl ne büyük nimet

Teşekkürler Şeker Portakalı beni bu hayatta en çok etkilemiş kitaptır, okumadıysanız tavsiye ederim. Çocuğun yaşadığı şeyleri ben yaşamışım gibi derinden hissettim ve ağlayarak okuduğum bir kitap oldu

Kendi kendime yalnızken çok konuşurum. İş yaparkende kendime kızar, söylenirim ya da tebrik ederim Annem duyduğunda '' sen kiminle konuşuyorsun? '' der asdf. Bazen aşırıya mı kaçıyorum acaba diye düşünüyorum. Bu durum inşallah şizofrene bağlamaz beni diyorum Oysa ki arkadaş çevremde çok onlarla da konuşur, paylaşırım sıkıntı yok o konuda ama yinede kendime en iyi gelen benim sanırım. İyi bir psikolog olduğuna inanıyorum ama hem çok pahalıdır hemde olduğum şehirde kesinlikle yok. Param olsa giderim. Çocukken annem devlete götürürdü ya o kadar anlamsız sorular sorarlardı ki çözüme kavuşturmak istedikleri yere ben zaten çoktan gelmiş olurdum ama o birç çözüm değildi. Bu bahsettiğim doktorlarla konuşmak iyi gelmezdi bana ta ki özelde bi doktora gidene kadar onunla bi yıl yine ayrıntıları anlatamasamda gider gelirdim bana hediyeler verirdi sonra İstanbul'a gitti bir daha göremedim. Yani iş başa düştü :)

Çok merak ettim kendisini. Laale Aşikardır Zat-ı

Hahaha tımarhaneye düşmemek için çabalarken tımarhaneden kaçmış gibi görünmek sizi çok iyi anlıyorumm...

Size de mutlu sabahlar. Kendi kendime konuşmak mı bilmiyorum da ben kendimi gazlamaya çalışırım. Hasta yatıyorum kaç gündür. Ama sürekli yatamam, kalkıp yapmam gereken işler var. Önce Çarşamba geliyor, sonra da Cuma gelecek diye kendimi motive ettim. Çok şükür hafta sonu oldu ve kocam yanımda ve tüm işi yapacak, ben de dinleneceğim inşallah.

Aynen gereksiz insanlar için kafam doluyor ama işin içinden de çıkamıyorum özellikle gece uyuyana

O kadar haklısınız ki Son on yılda psikoloji oyuncağa döndü, diziler, filmler, çocuklar üzerine saçma sapan teoriler, koca ülke oturup annelerini sorguladı :))) travma sözcüğü leblebi çekirdeğe döndü. Oysa insan psikolojisi o kadar kıl üzerinde bir şey değil aksine o kadar dayanıklı, yaşamaya bağlı ve çözüm üretmeye odaklı ki anlatamam. Konu çok derin bu psikoloji oyunlarıyla resmen koca bir ülkenin hayatını değiştirip en az iki nesli heder ettiler. Ahlaki çöküşleri, toplumsal bozulmaları çocukluk travmalarına bağladılar, yok canım dedirten zibilyon tane teşhis yaşadık yazık oldu bizlere :))

Eşiniz adına daha fazla üzülmeyin bence çünkü şu an sizinle yaşıyor olması büyük şans yalnız hissetmediğim için çok mutlu oldum eşyalar konusunda da neden şimdiye kadar onlara da bulaşmamışım ki Ayrıca haklısınız resmen kendimizin en iyi arkadaşı oluyoruz ve çevremizden birazcık soyutlanabiliyoruz.

Ben de kafamda senaryolar kurarım evrende sonsuz ihtimal var ve her şey realitede yaşanmayacağına göre zihin mekanizmamız da bir işe yarasın değil mi Çok haklısınız hayatımızı başkası şekillendirmeyecek ve kimsede sihirli değnek yok Hayırlı, mutlu günler

Çok geçmiş olsun, Allah şifa versin. Kocanızı da gazlayın bence diğer bütün kocalar sana kurban olsun diye

Amin inşallah

Hayırlı sabahlarrr Evet konuşurum Hatta farkinda olmadan sokaktada konuşacağım ya da icmden konuşup da yüzüm şekilden sekile girecek dye ödüm patlar Bunun kendi kendin tedavi etmek olduğunu bilmiyordum. İcimdekileri o kişinin suratına carpmadikca tedavi olmam ben

Dediğin bence çok etkili bir yöntem. benim annem nasıl hissettiğin, ne düşündüğün kendi elinde derdi. gerçekten de insan ne düşüneceğine ve hissedeceğine büyük ölçüde kendi karar verebiliyor. içinden geçen iç sesler seni bu duruma itiyor. beyin sandığımız kadar başına buyruk çalışan bir organ değil. eee ben böyle düşünuyorum bu konu hakkında değip, köşeye çekilirsen mutsuz olursun. demem o ki. iç sesleri biz kendimize göre düzenlersek beynimiz de ona göre düşünce ve his üretiyor. senin içinden konuşuğun şeylere inanıveriyor yani.

Ben kendim içimde kavga ediyorum karşıdakiyle. Bunu unutana kadar sinir oluyorum. Bunu nasıl aşacam bilmiyorum

Arkadaşlar, selam. İnşallah konum yeryüzüne düşen ilk testesteron tanesi kocalar ve onların firavun, nemrut, deccal karışımı aileleri vs. diğer konular arasında kaynamaz Şöyle ki ben kendimi bildim bileli kendimle konuşuyorum -hanımefendi ben deliyim- Buna sesli düşünmek dersek daha doğru olur. Sonra psikoloji ile ilgili araştırmalar yaptım ve bu sesli düşünmelerim kendi kendini terapi etmek gibi bir şey oldu. Merak ettim de bunu siz de yapıyor musunuz? Bir de hep para kazanınca psikoloğa gidecem derdim. Şu an param var ve gitmiyorum. Artık ihtiyacımın olduğunu hissetmiyorum. Bu durum normal mi? Bu arada bildiğiniz ilginç psikolojik tespitler var mı? Mesela bilinçaltı sebepleri olan tutum ve davranışları kendinizde veya çevrenizde gözlemlediğiniz oldu mu? Bu konuya meraklıyım da üzerinde konuşmak istiyorum. Ve kızlar hayırlı sabahlar

Çok teşekkür ederim. Allahım tüm hastalara acil şifalar versin inşallah.

Kendini analiz edip çözüm bulabilen insanlara saygım büyük ama kendi kendinin psikologu demeyelim ona tabii :) Ben 6 sene okuyup kendimi sadece anlayabilmeyi yapabiliyorum çözme kısmı bende yok maalesef.

İyi bir şey düşündüğünüzu anlayıp sormuş ben direkt deli damgasi yiyorum

zeki insanlar kendi sorunlarına yetecek çözümü kendileri bulabilirler bu tuhaf birşey değil, sesli konuşmayı kendine telkinde bulunmak amaçlı denediğinizi düşünüyorum ve bu durumun normal olduğunu söylüyor psikologlar, hatta ders çalışırken sesli okumanın verimi 2 kat arttırdığnıda söylüyorlar, zaten şu şekilde düşünün psikolog size tavsiyelerde bulunacak, problemlerinizin üstüne nasıl eğilmeniz gerektiğini söyleyecek ve sonuç olarak problemlerinizi yine siz kendi iradenizle çözeceksiniz, kendinize yetemeyecek çözüm yolları bulamayacak duruma gelirseniz bir psikolog şart tabi ama günlük rutinlerimizde nelerle karşılaşıyoruz yeterince mantıklı düşünen zeki bir insansaniz kendi içinizde çözümlendirebilirsiniz buda doğal bir süreç...

İnsanların bu alandaki bilgisizliğini kullanıyorlar Bundan yıllar evvel, annem kanser tedavisi görürken başedemediğimiz bir noktada psikolojik yardım almamız gerekti ve ben o zaman Kerem Doksat hocayla tanıştım, o zamanlar tüm aile birlikte destek aldık ondan. Bizi yönlendiren onkolog aynen şu cümleyi kurmuştu ; tanıştığınızda göreceksiniz yeniden doğmuş gibi oluyor insan... Cidden öyle o farkı anlamak için bu tür insanları tanımak gerekiyor, o kadar okumama rağmen ben bile böyle bir şey deneyim yaşayacağımı tahmin etmemiştim. Sonra okumaya devam ettim Üstün Dökmen, Doğan Cüceloğlu öyle akıp gitti. Bizim ülkemizde bu isimlere ulaşmak büyük paralar gerektirdi her zaman belki de bu yüzden bilemiyorum.

Hahahah canım kendim sanırım iletişim yönümüz güçlü kendini anlamayan kimseyi anlayamaz kendi içine bakamayan kendi derinliğini göremeyen nasıl empati kurup çevresi ile etkili iletişimde bulunabilir ki Haklısınız devlete gidip memnun kalanı görmedim ben de profesyonel yardım apayrı bir şey İlk işiniz selflove olsun o zaman

Psikoloğun söylediğini mantıklı buldum çünkü ben de benzer duygular hissettiğimde kendime bunu telkin ettim fakat en yakınlarımıza karşı elbette daha duyarlı oluruz. Kocanızla musmutlu olun inşallah Kitap veya dizi karakterleri ile ilgili onların yerinde olsam ne yapardım ya da onları buna iten ne oldu diye sorgulama yapıyorum. Tabi istemsizce mutlulukları yüzümü gülümsetir, hüzünleri de içime dokunur.

O taktiklerle hayatını sürdürenler var maalesef :) ihtiyaçtan falan da değil de ben üşengeçliklerinden diye düşünüyorum. Kim seaaaanslaaarca gidip analiz ettirecek kendini

Gül düşünürsün, gülistan olursun. Gerçekten de düşüncelerimiz duygularımıza, davranışlarımıza ve hatta karakterimize dönüşüyor. Bakış açısı her şeydir. Dünyaya bakan ne çok pencere yapmışlar seç beğen bak

Kimsen olmayınca kendinin her şeyi olmak zorunda kalıyorsun. Kendimle geçinmek için ilk önce kendimi tanımalıyım :) bunu yazarak da yapan insanlar var. Gerçekten rutin hayatımızda çok işe yarıyor. Basit goller yemiyoruz en azından. Tabi çıkmazda olunca ayrı. Karanlıkta söylemeye çekindiklerimiz aydınlıkta işitilecek mi? Issız bir adada, kalenin birinde hissettiklerimizi bir çatıdan haykırabilecek miyiz? Çok teşekkür ederim umarım sizin de her gününüz bir öncekinden çok daha güzel olur

Çok haklısınız boyumuzu aşan dertlerde maalesef çaresiz kalıyoruz. Herkes yardıma ihtiyaç duyar ve gerektiğinde yardım alabilmeliyiz. İnanır mısınız bu tuhaf tiplere öylesine gıcık oluyorum ki Şeyma Subaşı'nın herkesi mutlu edemezsin sen pizza değilsin cümlesinde bile daha fazla ilim, irfan, hikmet vardır