Suanda aynı durumda olduğum ıcın senı çok ıyı anlıyorum hem yenı bır ortama gırdım ne evde ne ıste konuşabileceğim dertleşeceğim kimse yok bıde bunun üstüne yetmez gıbı benı ortada bırakan bır adama saplantılı baglandım M Maria

Çok sancılı bir süreçti gece gündüz ders çalıştım diyebilirim. M Maria

Birbirlerine karşı iyi görünmedikleri ne malum...

Öyle evet şükür diyorum ama mutlu da etmiyor

Ben yeni sandım kusura bakmayın. Yani sanki onlar aralarına almaya çalışmadıkça siz kendinizi çekmişsiniz gibi geldi sanki. Konuşulurken mesela telefona bakmanız vs bilemiyorum karşılıklı diyalog gelişemiyor diye düşündüm. JOYz

Haftasonları ya da işten çıktıktan sonra ilgi alanınıza yönelik bir kursa gitmeyi deneyin. Her hangi bir şey olur. Hem kendinizi geliştirirsiniz hem de sosyalleşirsiniz.

Yalnız değilsin ben de atanmak için yırttım kendimi atandım ailemden koptum geldim doğuda bir şehre benim çalıştığım ortamda ki insanlarda aynı şekilde soğuklar gruplaşma var ne kadar konuşmaya çalışsamda olmadı aksine hepsi yaşıtım ama görseniz bir iki seneye emekli olacakmış tipler öyle bi otsu yaşam sürüyolar. Hiç kimsem yok arkadaşım yok bari dedim sevgili yapayım bu böyle gitmez ama yapayım deyincede yapamıyor insan ya anlaşamıyosın beğenmiyosun ya da o seni beğenmiyo ya da farklı niyetlerle yaklaşıyolar bunu görünce erkek ilişkisinden de vazgeçtim otsu bir yaşam sürüyorum elde olmadan yapacak pekte bir şey yok bulduğum tek çözüm alışmak maalesef..

İş yeri değiştirme imkanım yok. Dedikodumu yaptıklarını sanmıyorum çünkü genelde ne konuştukları duyuluyor.

Başlığa istinaden yazıyorum okumak sizi ancak meslek sahibi yapar, arkadas değil. Ne mutlu size ki çok güzel bi puan alıp atanmışsınız, okudugunun karşılığını böyle alamayanlar da var. Hem de bi dünya.

Genelde o gruplaşma yapanlar sonra kendi aralarında anlaşamayıp küsüyorlar. Bence sabredin. Atanmışsınız ne güzel. En son takacağınız şey bu olsun. Zamanla aralarına katılırsınız. Ama mesafenizi her zaman koruyun.

Çalışma hayatı sosyal hayat gibi malesef sıcakkanlı olabileceğin bir alan değil. Her zaman mesafeni ve sınırlarını koruman gerekiyor. Yeni başlamış biri olarak şuan bunları anlaman çok zor ama yakın zamanda terfi zam birbirini çekememezlik gibi şeylerle karşılaştığında neden böyle ortamın soğuk olduğunu daha iyi anlayacaksın. Tek tavsiyem yakınlık kurmaman olur :)

Çok yüksek beklentim yoktu

Ben işe başladığımda sizin gibi o heyecanla çalışma arkadaşlarımla samimi olmuştum. Sonra defalarca buna pişman olduğum olmuştur. Bence sosyalleşme hevesinizi işyerinde gidermeye çalışmayın. Maalesef işyeri böyle şeylerin çok ters tepebileceği bir yer. İş başka arkadaşlık başka olsun mümkünse :)

Ömür boyu orada mı yaşayacaksın ki... yani liseye başladım hiç arkadaşım yok demek gibi bir şey sizinki

Ilk işe girdiğimde bana da "biz burda yenilere acimayiz "demislerdi :) neyseki bunları umursayacak kırılgan bir karakter değilim

Ilk işe girdiğimde bana da "biz burda yenilere acimayiz "demislerdi :) neyseki bunları umursayacak kırılgan bir karakter değilim. Şimdi hepsi sever beni, arada tartissak da anlasiriz. Kendimden 10 yas büyük biriyle de orda kanka oldum arada gidip geliyoruz, birlikte dışarı da çıkıyoruz ama tabii insanların güveni hep zamanla kazaniliyor P

Ben yeni sandım kusura bakmayın

Selamlar. Hemen konuya gireceğim. 28 yaşındayım. Yaklaşık 3 yıl süren bir işsizlik döneminden sonra 90 puan alıp atandım. Atanmadan önce Bi atansam her şey yoluna girecek diye düşünüyordım. Ama maalesef her şey daha da beter oldu. İş yerinde çok mutsuzum. Doğru düzgün arkadaşım yok. Evde de yalnız yaşıyorum. İş yerine gelmek beni boğuyor. Bana yetecek fena olmayan bir maaşım var ama tek başına iseniz para size ne verebilir ki is arkadaşlarımın çoğu yaşıtım değil. Aslına bakarsanız konu yaş da değil ben ne kadar iyi olsam sıcakkanlı konuşkan da olsam onlar soğuklar. Yani oldukça burnu havada tipler. Zaten ben gelene kadar herkes gruplaşmış. Ben konuşmadan kimsenin benimle konuştuğu yok. Bir tane muhabbet ettiğim biri var o da tüm gün çocuğundan bahsediyor. Benim sorunlarımı pek umursadığını sanmıyorum. Bekarlar da işte anlattığım gibi. Oturup bir muhabbet açayım diyorum tıkanıyor hemen. Dediğim gibi pek dışa dönük insanlar değiller kendi arkadaşlarından başka kimseyi aralarına kabul etmiyorlar. Bambaşka bir şehirdeyim ailem arkadaşlarım çok uzakta. Bir Allahın kulu yok yani kafa dengi diyebileceğim. Erkek arkadaşım zaten yok. Belki sorun bende ben uzak kaldım diyorum yakınlaşmaya çalışıyorum insanlara olmuyor. Çok üstlerine düşmeyim diyorum yine olmuyor. Ben normalde oldukça arkadaş canlısı sosyal bir insan idim. Şu an yapayalnız hissediyorum kendimi. Biliyorum bunun bir çözümü yok gibi alışmak lazım ama derdimi anlatmak istedim sadece

"Biz burda yenileri sevmeyiz " mi diyorlar. Şaka bir yana iş yerini değişme imkanınız var mı? Acabs diyorum bir araya gelince sizin dedikonuzu mu yapıyorlar da aralarına almıyorlar can sıkıcı bir durum

Çalıştığım kuruma 4buçuk yıl önce atandım. Atandığımda burdaki bayanlar canciğerlerdi. Benimle iş ortaminda konuşurlardi. kendileri sık sık buluşurlar ama beni hiç çağırmazlardı. Aynı sizde olduğu gibi buluşma planlarını benim yanımda yaparlardı. Ben o zamanlar kendimi çok kötü hissederdim. Sanki yer yarılsa da yerin içine girsem derdim. Daha sonra geçen yıllar içinde kendi aralarında gruplaşmaya başladılar ve şu an çoğu birbiri ile küstü. Benim kimse ile sorunum yok. Artik davet edilmeye de başlandim

Başka yere tayin iste

Yeni geldiğim yer değil ki 2 sene oldu. Burası sosyal imkanları oldukça kısıtlı bir yer. Yani ben arkadaşlığa çok önem veren biriyim aileden pek bir sıcaklık göremediğim için. En azından 1 tane kafa dengi biri olsaydı sohbet etseydik bir şeyler yapsaydık falan ama yok. Çok üzülüyorum bu duruma açıkçası. Sabah kalkıyorum işe gidiyorum işte konuştuğum sohbet edebildiğim kimse yok. Atıyorum herkes bir plan yapıyor şunu yapalım hafta sonu bunu yapalım vs. Ben orda kafamı telefona eğip duruyorum. Yahu nezaketen de olsa beni de çağırın diyorum içimden ama nerdeee. Sanki vebalıyız. Erkekler zaten aşırı muhafazakar tipler. Merhaba dese asılacağını zannettiğimi düşünen insanlar. İşte iş ite kaka bitiyor eve gidiyorum evde de yalnızım. Aslında yalnızlığı da sevmeyen biri değilim ama artık çok koyuyor.

Sende kendi kendine takil yaa bos muhabbet dinleyecegine kafan şişmesin. Zamanla zaten etkilesim olur seni de aralarina alirlar. Almazlarsa da kendileri bilir cok takılma. Şu pandemiyi atlatinca sevgili yaparsın kafana uyan kimseye ihtiyaç kalmaz bile

Ben de bunu anlayamaıyorum. "Bir atansam herşey güzel olacak" düşüncenizden kaynaklı beklentiler yüksek. Ama hayaller- hayatlar olmuş... Bir olay bir şeyin sonu ya da başlangıcı olamaz. Kaç ay oldu çalışmaya başlayalı bilmiyorum ama arkadaşlık- ortam heleki pandemi döneminde tık diye olmaz, oluşmaz, atanılan yerde sizi beklemez...

İş yerinde sosyalleşmemeniz daha güzel boş verin. Farklı sosyalleşme alanları bulun spora yada herhangi bir konuyla alakalı kurslara katılın hafta sonu oralardan arkadaş edinin gerçi pandemiden dolayı hafta sonu da yok da neyse genel olarak diyim. Şu dönemde atanmış olmanız büyük bir nimet zaten maalesef o yüzden canınızı sıkmayın hayatta bir sürü farklı süreçlerden geçiyoruz bu da bir süreç. Belki yakında biriyle tanışıp evleneceksiniz çocuğunuz olacak o kadar meşgul olacaksınız ki kimsenin sizle muhatap olmadığı dönemleri özleyeceksiniz.

Ben de memur olmakla kafayı bozmuştum. Evliyim durumumuz fena değil çok şükür. Çok çabaladım atamalarım olmadı bir türlü. Çok yıprandım. Eşim atansan da mutlu olmayacaksın der hep. Sizin yazınızı görünce aklıma geldi. Zamanla her şey olur inşallah. Hakkınızda hayırlısı.

Arkadaş lisans KPSS ise sınav, nasıl 90 aldın anlatsana biraz M Maria

Böyle düşünmekte haklısınız ama gerçekten durum böyle değil. Yani şöyle söyleyeyim bir masa etraflarına oturup dışa kapalı bir şekilde sohbet ediyorlar. Aralarına girmen zor oluyor. Hadi normal bir yerdeyken de bir konu açıyorum ya da bir şey söylüyorum hıı öyle mi falan gibi konuşma bitirici sözler söyleniyor. Planlar da bu şekilde yapılıyor. Yani "kıslar ben de gelimm mii" diyecek kadar yüzsüz olmadığım için dahil olamıyorum çünkü o samimiyet yok bir de birkaç kere denedim acaba ben selam vermesem onlar verecek mi ben konuşmasam konuşacaklar mı diye yok ama. Onlar 5 yıldır falan burda en yeni kadın çalışan benim. M Maria

Çok yüksek beklentim yoktu. Yani anlaşacağım bir iki arkadaşla çay kahve içmek yüksek bir beklenti değil bence. Bilemiyorum pandemi yüzünden evden çalışma olayı biraz uzamıştı bir dönem ama geçen sene de farklı değildi ya. Umarım düzelir. Samsonn

Aynı bizim iş yerindeki bölümü anlatmissiniz ya resmen bölümüm üzerinde ölü toprağı var ve en az 1 yılda öğrenilecek teknik bir iş... işe baslar başlamaz da haftasonu mesaisi cakmislardi sagolsunlar ama su an her şey yoluna girdi... Size tavsiyem paranızı biriktirin, herkesle de bir anda samimi olamayacağınızı kabul edin. Zamanla alışıp seversiniz. Bekar bir arkadaşım doğa yürüyüşleri grubuna katılmış çok eğleniyor gibj bu tarz bir hobi edinebilirsiniz. Dediğim gibi hem kendinize hem de çevrenizdeki insanlara uyum sağlamak için zaman verin

İlk atandığım yerde çok güzel bir ortamım arkadaşlarım vardı. İş yerimde de evimde de çok mutluydum. Daha sonra evlendim ve eşimin zorunlu hizmetinin olduğu yere geldim çok küçük ve hiç bir imkan yok, iş yerinde tek kelime sohbet edebileceğim biri yok. Bakıyorum bazen sorun bende mi diye ama yok valla hepsi çok anormal insanlar. Benim de iki sene oldu ve kabullendim durumu artık. Tavsiyem ilk önce durumu kabullenin kendinizi üzmeyin, Sosyal imkanlar varsa katılın çevrede ve tayin isteyebileceginiz günü bekleyin :)

Bana karşı soğuklar. Birbirlerine karşı iyiler. Sorun orda zaten. Ben de imreniyorum çünkü gerçekten hiç kimsem yok gibi

ne güzel atanmışsın işte Tek derdin bu olsun İş sekadası adı üstünde normal arkadaş bile değil Mecburi arkadaşlık İşini yapıp geç

İş yerindeki arkadaşlarınla asla sosyalleşme. Hem etik olarak hemde gelecekte kuyunun kazılmaması için çok yerinde bir tercih olur. Pandemi yüzünden haklısın zaten eve tıkandık ama gerekmedikçe bende iş arkadaşlarımla konuşmazdım

Ayni durumları yasadim sanki ben yazmisim gibi okudum Ben de bunun icin mi okudum diyorum. cogu zaman ama arkadasliklar icin degil yaptığım islerin okudugum. ve atandigim. meslekle alakasi olmamasindan dolayi Size tavsiyem kendinize odaklanin Sevdiginiz alanlarda faaliyetlerde bulunun is haricinde Mesela. kitap okumayi severseniz, kitaplara yönelin, cevrenizde varsa ya da online olan kitap. gruplarina katilin. Bir sekilde böyle yasamayi ogrenmeye bakın. Arkadaslar da gruplasmis olabilir aralarina girme cabasina girmeyin, ben de bu is yerimde benzerini yasadim cok da umursamadim sonucta sonradan gelen benim. diye Simdi de beni el üstünde tutarlar, yani bazi seyler zamanla. oturur acele etmeyin kendinizi de uzmeyin

Birbirlerine karşı iyi görünmedikleri ne malum..

Öyle evet şükür diyorum ama mutlu da etmiyor. yulaflapasi

Benim ilk atandığım okulda da böyle sorunlar yaşamıştım. Herkes yaşıt, az çok çocuklu çocuklu, komşular, eşleri tanışıyor vs vs. Ben aralarına giremezdim. Çünkü benim hayatımla onlarınki çok farklıydı. Ben ne yaptım peki hemen ilçe MEM e gittim ve dedim ki beni istediğiniz her okulda görevlendirebilirsiniz. Halk eğitimde de kurs açtım. 7x 10 saat derse giriyordum ve lise son sınıfta okuyan öğrenciler benim arkadaşım olmuştu. Beraber gezip tozuyorduk. İş arkadaşı işte kalsın hiç yüz göz olma. Senin gibi olsam eve kedi alırdım, onlar çocuklarından bahsederken ben de benim de kzım var veya oğlum var deyip fotoğraf vs gösterirdim. Zaten konu başlatıcılar bunlardır. Kayınvalide derdi, çocuk derdi, koca derdi ehliyetten konu açabilirsin eğer yoksa. Kurs vs sorarsın. Hiç olmadı saçını yeşile boya git ama fıstık yeşili değil orman yeşili