Ben de boşandığımda çocuklarım çok küçüktü.. Biz boşanmayı sıradan bişey gibi konuştuğumuz için çok etkilenmediler.. Benim ağladığımı üzüldüğümü hiç görmediler mesela.. O kadar kanıksadılar ki benim annemle babam boşandı diyebiliyorlar şimdi.. İlkokula giderken oğlum bir arkadaşına konu neyse artık benim annemle babam boşandı demiş.. Servis ablası da ağlamış.. O derece etkilenmiş.. Bence olayı büyütmeyin.. Elbette içlerinde bir burukluk olacak ama inanın okulda tek olmayacaklar.. ve siz ne kadar güçlü mutlu olursanız onlar da öyle olacak..

Üzül, ağla, ama hemen toparlan. anne olmak kolay değil Hele ki çalışan anne olmak hiç kolay değil. Ben de tek başıma büyütüyorum oğlumu bizimkisi de aklına gelirse arar 10-15 gün de bir. onun dışında yaz tatilinde 3 hafta kadar aldı. babane de olduğu için gönderdim. yoksa mümkün değil göndermem kii bakamaz da zaten. sen yine nafakasını alıyormuşsun çocuklarının. ben aylardır onu da görmedim. en son 15 gün önce sordum. ödeme yapmayı düşünüyor musun? diye bana dediği aynen şu; param yok napayım. istersen dava et, sen seversin böyle işleri!!! tamam dedim. hiç dalaşamam onunla. vakti zamanında bana "babanın kapısından mı getirdin o çocuğu demiştin, demek ki babamın evinden getirmişim " dedim. kapattım. demem o ki arkadaşım hem ana hem babayım çocuğuma. öyle olmak zorundayız. inşallah bizim çocuklarımız da anneleri gibi çok güçlü olacaklar. çocukların babasız diye hiç üzülme. onlar da zamanla alışacak ve anlayacaklar. hayat o kadar acımasız ki bizim gibiler için hassa düşünmeye, sürekli zırlamaya, boşluğa düşmeye yer yok hayatlarımızda. 2 çocuğunla önüne bak. Allah yardımcımız olsun.

Aylık nafaka göndermek ve 2 ayda bir 1 saatliğine görmeye gelmek dışındaki ilgilenmiyor. Kızı okula başlayacak umurunda değil. Olmaz da zaten. Ondan beklenen bu.

Ben bosanali 1 bucuk yil olmadi bile. Oglum var dort bucuk yasinda. Once babasi ve cocuk bocaladi. Babasi aylarca aramadi. Sizin hesap okula basladi yavrum gelip bi elinden tutmadi. Sonra tayini cikti dogunun en ucra kosesine gitti akli basina geldi galiba ama benim evladim yasayacagini gorecegini yasadi. Okula anne babasiyla geleni gorunce anne gordun mu su cocuk bbasina el salladi dedi. Ben heo baban sebi seviyor ama vakti hic yok dedim gelecek gorecek tutavak elini. Aradan aylar gecti babasinin aklina dustu simdi ariyor soruyor ama ben unutmuyorum yaptiklarini evladim ins unutur. Bende ilk okula gittiginde agladim icim kan agladi. Ama vir sure sonra geciyor bu durum siz dik durun bende calisna bir anneyim. Sizinle durumlarimiz nerdryse cok benzer. Benim de annem hasta getirip gotururken sikinti oluyir. Rabbin saglik versin hepsi gecer de hallolur da ins

Siz gece ağlıyorsunuz ya emin olun Çocuğunuz hissediyor. Bir çocuk için en acı olan şey annesini mutsuz ve Güçsüz görmesi. Güçlü olun. Anneler güçlü olmak zorunda. Pedagog eşliğinde söylerseniz Çocuğunuza da bu durumu. Siz Kebdi ilginizi sevginizi esirgemeyin çocuğunuzdan. Baba'yı da Allah'a havale edin.

Baba vefat mi etti? Cocugunuza bunu cok olgun bir dille anlatabilirseniz umarim cok zorlanmaz. Bir arkadsim yillarca babasınin uzakta calistigıni anlatmis oysa ki anne baba ayriydi. Bunu söylemeye utanmiş. Annesi anlatti birgun. Oglum bir kere söylersen bir daha sormazlar dedim anca lisede söyleyebilmisti dedi. Cocuklar icin ağır hasarlar oluyor muhakkak. Önemli olan bunu kaldırabilecek ruhta, olgunlukta bir cocuk olabilmesi. Cokta kucuk. Kolayliklar diliyorum.

Çocuklarınız kız mı erkek mi? Babaları hayatta mı ayrıldınız mı? Insanın babasının olmaması ayıp birşey değil ama kız çocuk için özellikle büyük bir eksiklik kendimden biliyorum. Baba olmayınca hayat boyu hep onun yerini doldurabilecek birini arıyorsunuz. Pedagog yardımı ile bence çocuklara anlatın.

bende babasız buyudum. Annem sağolsun 3 ümüzüde çok iyi büyüttü. Benımki öldüğü için okulun ilk günleri hep ağladm. Çünkü anlatacak bir babam yoktu. Mesleği yoktu.. Öldü diyemezdim. Annemı ablamları sayar sonra derin bir sessizliğe girer hüngür hüngür ağlardım. Bu tam 5 yıl devam etti. Sonra sonra burnumun direği sızlasa da ağlamamayı öğrendım. Sizin ki en azından hayattaymıs. Siz ayrıldınız tamam çocuklara bakmıyormu? Birde hayatıınza aldığınız kişilere baba dedirtmeyın. Benım anemın hayatına insanlar girdi. 1 kere bile baba dedirtmedi..

Kızımın babası yok öldü Birgün babasız demedim önce onla başlayabilirsiniz sizinki daha zor var ama yok. Bende bugün götürdüm 1 hafta izin aldım ben sonuçta babası olup şiddet gören hakaret gören çok çocuk var maddi manevi yanındayım ne acılar var bugünümüze şükür

Boşanmak çözüm değil ama öyle evlilikler var ki boşanmamak daha kötü. Çocuğumu göz göre göre mutsuz huzursuz bir evde büyüteceğime boşanırım daha iyi. ki öyle de yaptım. boşandım. şükürler olsun bu günüme. iyi ki de boşanmışım. evimde huzur var. kimse boşanmak için evlenmiyor. anlaşılan siz henüz zorluk görmediniz. yaşamayan bilemez.

Allah yar ve yardımcınız olsun. Ben de boşandım 1 sene oldu, 5 yaşına girecek bir oğlum var nafaka da almıyoruz, bayramda dahi aramadı oğlunu baba olacak sıfatsız... Çok zor, ben de tek başıma büyütüyorum evladımı, kimseden maddi manevi bir kuruş desteğim yok... Evimiz kira... Şimdi bir de iş bulmam gerekecek, iş bulamazsam ne yaparız biz, nereye gideriz hiç bilmiyorum... Hayat ve insanlar neden bu kadar zalim

Baba olacak kişi beni aldattı, yaktı, yıktı, mahvetti herşeyi. 2 yıl oldu ayrılalı. 2 ayda bir görmeye geliyor birkaç saatliğine. Ben bir evlilik daha yaptım sonrasında çocuklarım o kişiye de baba diyordu, bir anlamda mutluydular o kişiyle ancak o da şiddet yanlısı bir ruh hastası çıktı 9. Ayda dava açtım. Çocuklarla arası iyiydi ama bana şiddet uyguluyordu. Akılları da karışık aslında çocuklarımın. Ama olmayınca olmuyor işte.

Tepki alacaksınız benden de.. Çocukları mutsuz bir ailede çoğunlukla da şiddete tanık olarak büyütmek ne kadar doğru? Kimse durduk yere yuvasını yıkmaz.. Hele de anneyseniz.. Mutlaka başka çaresi kalmamıştır büyük çoğunlukla boşanan kadınların.. Anne olan kadınların..

Ah canım benim çok üzüldüm sana da çocuklarına da. inşallah artık yüzünüz güler. çocuklar illaki eksikliğini hissedecek. bunu onlarla açık bir şekilde konuşun. onlarda belki akıllarına takılan birşey varsa sorarlar. siz Emin'im ki elinizden geleni yapıyorsunuzdur. allah yardımcınız olsun.

Sanirim bosandiniz eski konulariniza baktimda. Ilgilenmiyor mu baba hic? defne-28

herzaman söylüyorum, fakat tepki alıyorum... boşanmak çare ve çözüm değildir... ön teker nereye, arka teker oraya demişler... evliliklerde sorun ne olursa olsun, çözüm yoluna gitmeli.. yeni nesil ilk seçenek boşanmayı seçiyor... boşanınca erkeğin ekmeğine yağ sürmüş oluyorsunuz... çocuklar genelde annede kalıyor, hayatın tüm yükünü tek başına omuzluyor.. diyeceksinizki, e adam aldatmışş... tamam aldatmışta, ikinci eşte şiddet uygulamış, şimdi ne olacak peki... üzmek için değil, genel yazdım konu sahibine... Allah yardımcısı olsun, artık olanlar olmuş, duygusal değil, mantığıyla baksın olaylara... en azından ailesi var arkasında olan... B bircocukannesi

Insan bilemiyor iste. Biraz da acele etmisiniz evlenmekte. Hayırlisi olsun dik durun. Her zaman yanindayim diyin surekli. Muhtemelen bir daha evlenmezsiniz zaten ama babası haricin de kimseye baba dedirtmeyin cocuklara.

Güçlüyüm birçok şey yaşadım ama arada öyle zamanlar oluyor ki hüznüm içimden taşıyor. Yeni bir çevreye geldim 1 ay oluyor. Yeni bir işyeri yeni bir başlangıç.2 küçük çocuk. Kendim halletmeye çalışıyorum herşeyi. Annem babam yanımda ama onlar da bir yere kadar destek. Gelelim bugüne. Büyük çocuğum okullu oldu bugün. Uyum haftasına başladık. İşyerimden kısa süre izin aldım, kızımı dedesiyle okulda bırakıp işe döndüm. Tabi arkamı döner dönmez içimde bir hüzün bir ağırlık. Gittim ağladım biraz işyerinde. Şimdiye kadar anaokullarında bir sorun yaşamadık ama bundan sonra babasızlık kızımın canını yakacak. Arkadaşları soracak yada babasıyla okula gelenleri görecek. Üzülecek. Bir de tabi bütün yükün benim üzerimde oluşu. Dedesi bekledi okuldan getirdi bugün, o da yaşlı rahatsızlandı şimdi. Açmazlar, hüzün, hayatın acımasızlığı... ne kadar güçlüyüm desem de, altından kalksam da zorlukların, arada gelip çöküyor işte hüzün. Babasız çocuk büyüten anneler sizler neler yaşadınız, nasıl atlattınız?

Ben de hamileyken ayrıldım. Çocuğum doğdu ne kendisi ailesi bi kere bile aramadı gerçekten her duyan şok oluyor nasıl merak etmesler diye. Nafakasını da odemiyor başkasıyla evlendi yok saydı çocuğu tamamen. Çocuk babayı merak etneye başladı tabi babalı çocuklara çok dikkatli bakıyor benim çok canın acıyor. İnsan anne olunca kendine yapılanları unutuyor ama çocuğuna yapılanı asla. Okula başlayınca işim daha zor olacak biliyorum henuz 4 yaşında. Destek aldığım bir psikolog sen bu duurma nasıl bakarsan çocukta oyle bakar. Sen dramatikleştirirsen o da oyle bakar dedi. Çocuğuma belli etmiyorum ama her gece ağlıyorum. İnsanlar gece nasıl rahat uyuyor anlamıyorum. Ayrılmak çozum değil diyen arkadaş ne çeşit insanlar var haberiniz yok bence. Allah herkesin yardımcısı olsun. defne-28