zor dönemler yaşayıp atlatan kişilerden tavsiye istiyorum sadece... Bu zor süreçleri nasıl, ne yaparak atlattınız?

Kesinlikle büyüğü küçüğü var aynen zor olsada kabullenmek gerekiyor belki dünyaya gelmesi hayırlı değildide Rabbim benden aldı diye kendimi avutuyorum bende alan da veren de Allah sonuçta vardır bir bildiği...

Atlatamadim. 1.5 senedir kafamın içindeki ile yaşamaya çalışıyorum F

Bolca dua etmek, Allaha sığınmak, kendini meşgul eden uğraşlar yapmak, bende tedavi gördüm bir taraftan da kendim yenmeye çalışıyorum, Ben halk eğitimdeki kurslara katılarak başladım kendi kendimi tedavi etmeye başladım, mesela dikiş nakısa gittim kafamı sürekli dikiş dikerek dağıtmaya başladım, sonra kendime dikiş makinesi aldım evde her bos kaldığım vakit saçma sapan şeyler düşünüp içimi karartmak yerine yastık canta dikmeklr uğraştım çok faydasını gördüm, sonra ahşap boyamayla vakit geçirdim derken bi baktım içim artık bunalmıyorDu çok rahatlamıstım böyle bid önem atlatmıstım, uzun süreyalnız kalınca yine giriyoruö bunalıma tekrar baslıycam böyle etkinlik yapmaya, Sana öneririm böyle aktivitelerle uğraş, evde yalnız kalma içinde tutma hiç bişeyi konuşarak rahatlamaya çalış, hiç bi zaman eve kapanma birde en önemlisi Allaha sıgınmak ve bolca dua..

Ben de sıkıntılı bir dönemdeyim. Kronik yalnızlık ve ekonomik sorunlar. Bibliyoterapi yani okuma terapisi, ben boyle aşiyorum sorunlari. Konuyla ilgili okuyup bir sure sonra da hayata karisarak. Elbette bol bol dua, kendine iyi bakmak, yuruyus, spor, arkadaslarla aktiviteler yapilmasi gerekenler... Acilar geliyor ve geciyor, dert illa ki olacak yapmamiz gereken cok fazla uzatmadan, az hasarla atlatip devam etmek. Suclamak, pismanlik duymak, keske demek icin fazla zamanimiz yok bu hayatta...

Benzer şeyleri yaşamışız demek ki.. Teşekkür ederim size de sabır diliyorum.. Bebeğimi kaybetmek üzere doğum yaptığım günlerden sonra facebook sayfamda bir arkadaşım 4 yaşındaki yiğeninin fotoğrafını paylaşmıştı,'kaybettik' yazıyordu. Durdum.. ağladım.. ağladım.. Ve evet düşündüm, bencilce ama düşündüm acınında büyüğü küçüğü var.

mesleğiniz uğraşınız her neyse ona pür dikkat odaklanmak. Benim birşeye siinirlendiğim zaman elimdeki iş ne olursa anahtar olur, kalem olur ya da herhangi bir iş. Yani bişey buluyorum odaklanacak. Kafamı dağtıyorum.

Kariyerime odaklanmıştım. Hep bir şeyler okudum, öğrenmeye çalıştım.

Bazılarını atlatırsın unutarak yeni anılarla ama bazıları malesef hep seninle kalıyor. Mesela benimde ailem yok, akrabam vs kimsem yok ama bunun için yapabileceğim birşey de yok çünkü bana bağlı olan birşey değil ama sana bağlı değiştirebileceğin şeyleri aşabilirsin.

çaresiz ve bir daha mucize olmayacak acılar yaşadım. tek kurtuluşum rahatlatan namazdı. yoksa o dipsiz kuyudan asla çıkamazdım heralde. bazen acılar aniden geliyor ummadığın anda. bol bol dua et

Sorunlarımdan birisi bu aslında bende bir bebek kaybettim karnımda bu konu zaten değişik bir psikoloji yaşamayan bilemez derler gerçekten öyleymiş falanca kişi düşük yapmış denilir geçilir ama bunu yaşamak çok acı gerçekten Rabbim size de sabır versin yorumunuz içinde teşekkür ederim

Benimde zaman alıcak gibi ama inşallah o kadar uzun sürmezz

Allah'a sığın. Herşeyin çaresi O. Tecrübe ile sabit.

Ne yaşadınız, nasıl bir durumdasınız bilmiyorum ama ; ben belli bir olgunluğa eriştikten sonra bu kötü süreçler için hep şöyle düşündüm ;"Bu olayı benim yaşamam gerekiyormuş.., çünkü eğer onu yaşamamış olsaydım burada olmayacaktım, bu olgunlukta olmayacaktım, bu düşünce de olmayacaktım." dedim hep. Tabi ki bunu bu acıları yaşayarak öğrendim. Kötü bir olay yaşadıktan sonra 'Allahım neden böyle, neden ben?..' diyen biri olgunlaşıp 'bunun olması gerekiyordu, benim öğrenmem için olması gerekiyordu. ' demeye başladı. İnanır mısınız bilmem ama ben şahsen şuna inanıyorum. Yaşadığımız her olay bizim öğrenmemiz için, bize ders vermek için, belki de yaptığımız yanlışların bize cevabı bu olaylar. Arkama baktığımda Allahım iyi ki de öyle olmuş diyorum, iyiki kavrulmuşum acıdan ve iyiki öğrenmişim ki bu dünyada sevdiklerinin ve senin sağlığından ve varlığından değerli hiçbir şey yokmuş. Acılar bizi pişirir... piştikçe dersler alırız, hatalarımızı anlarız, zamanı olmadığını anlarız, hayırlısının olmadığını anlarız. İşte o zaman olgunluğa ulaşırız. 2 ay önce herşey yolunda giderken, karnımda 4.5 aylık bebeğimin yaşayamacağını öğrendim, dünyam yıkıldı sandım... ama yıkılmamış... onu kaybettim.. hala daha unutmadım ama hep 'hayırlısı bu imiş' dedim. Şimdi ise işime odaklandım hala onu hatırlatan şeyleri görünce duyunca kötü oluyorum ama yaşıyorum çünkü yaşamak zorundayım. Çünkü çok şükür sevdiklerim yanımda.. sadece diliyorum ki Allahtan zamansız ölüm vermesin hiçkimseye.. Sen de böyle düşün.. umarım geçecek bu yaşadığın da.. tıpkı diğer yaşadıkların gibi.

Daha önce forumda yazmıştım sizin için de kopyaladım: Merhaba, size biraz kendimden bahsetmek istedim. Dunyada var olabilecek en iyi aileye sahibim. Sanirim butun sansimi dogarken aileme sahip olarak bitirmisim. Tamamen sanssizligimdan, yanlis zamanda yanlis yerde olmamdan dolayi alikoyulma, darp, taciz ve tecavuz girisimi yasadim. Merak ederseniz olayi gerceklestiren nispeten iyi sayilabilecek bir ceza aldi. Neyse sonuc olarak beni bulduklarinda bir sure yogun bakimda yattim. Herkes fiziksel olarak iyilesmeme o kadar takilmisti ki psikoloji kismi siraya geldiginde ben tamamen bitik haldeydim. Enkaza donmustum. Okula devam edemiyordum, sokaga cikamiyordum. Insanlarin yuzune bakamiyordum, kimsenin sesine tahammul edemiyordum. Olmek istiyordum ve intihar ettim. Sonrasinda dunyanin en iyi terapisti ile yolum kesisti. Terapinin ilk 3 ayi sadece sustum ve agladim. Aramizda guven olusmasi gerekiyordu ve cok kuvvetli bir bagimiz oldu. Sonraki 3 sene boyunca cok yogun bir terapi gordum. Bu surecte dedim ki yasananlar benim secimim degildi ama bundan sonra yasanacak olan her sey benim secimim. Ben kendime en iyisini borcluyum. Derslerime sarildim ben de. Liseyi dereceyle bitirdim. Cok iyi bir universite kazandim, master yaptim. Su an yurtdisinda doktora yapiyorum. En onemlisi cok guldum, cok gezdim, asik oldum, birkac dil ogrendim, kendimi bir spor bir muzik aleti konusunda uzmanlastirdim. Hayatimdan calinan her anin yerini baska bir seyle doldurdum. Yasadiklarim aklima geldiginde, keske boyle olmasaydi dedigimde ne yaptim? Benimle benzer seyler yasamis kadin ve cocuklara destek veren derneklerde gonullu olarak calismaya basladim. Inanin bana bundan daha iyi gelen bir sey daha yok. Insanlarin gozlerindeki ben de iyilesebilecek miyim isiltisini gormekten guzeli yok. Ayni zamanda yasadiklarimi anlatmaktan cekinmedim, cunku ben suclu degilim, yasananlarin hicbiri benim sucum degil. Sizin de degildi. Size yasatilanlar sizin seciminiz degildi. Ancak bu zamandan sonra yaptiginiz her sey sizin seciminiz. O yuzden bu konudaki farkindaliginiz varken terapi cok mantikli bir yaklasim olur. Benim de anksiyete bozuklugum devam ediyor, kendimi kotu hissettigimde ya da su anki gibi hayatimda koklu degisiklikler oldugunda terapi gormeye devam ediyorum. Cok uzun yazdim ama inaniyorum ki guclu bir genc kadinsiniz ve her seyin ustesinden gelebilirsiniz. Sevgiler.

Geçmiş olsun size yazınız içinde çok teşekkür ederim umarım sizin gibi dimdik ayağa kalkmak yeniden nasip olur. . push ;