Yaaa saçlarını sevesim geldi bir kız annesi olarak.. kimseyi affetmeyin, iyi ne güzel herkes dövsün sönsün sonraa affet. Yok öyle.. affetme ama koy g, tüne. S. ktri basacaksın öylelerine. Kusura bakma ama bir çocuğa yapılana daha az bile dedim. Eşinin hep yanında olduğuna inanıyorsan anlat. Mutlaka anlat ya da hiç anlatma diyemem sana. Senin suçun değil, eziklik değil. Çocuktun sen. Sadece çocuk. Yapman gereken inek gütmek değil köyde çamurla oynamaktı sadece.. babanı takdir ediyorum, geçte olsa senin yanında duruşu yeter. Sen geçmişini bırak artık. Geçmiş, geçmişte kaldı. Artık kendi çocuğunla o içinde kalan yaşayamadığın günlerini doyasıya yaşarsın. Birlikte büyürsünüz. İstediğin, beklediğin anne olursun, sarıp sarmalar esirgersin.. Diğerlerini Allah'a bırak. Allahım hesabını soracaktır. Sen unutacaksın ama Allah unutmayacak. Çünkü Allah öcalıcıdır. S Spizella

ben olsam sanırım hiçbiriyle görüşmezdim. hepsi suçlu daha çok anneniz babanız aslında hiç mi takip etmediler hiç mi anlamadılar aramadılar sizi. insan çocuğunun sıkıntısını anlamaz mı aç kaldığını doyduğunu kilosundan bile anlar

Ben suna cok inanirim her ailede bir döngü kırıcı oluyor . Siz sizin ailenizde görmediginiz ortami kendi aileniz icin yaratin. Onlarin olamadigi ebeveyn olun hem kendinize hem kendi cocuklariniza. Eskiden kendinizi o ortamdan cekemiyordunuz, ama artik bu imkaniniz var.

Bazi ailelerin en buyuk hatasi bu. Cocuga once iyi bir cocukluk vermeden iyi bir gelecek verilmez. Keske bunu anlasalar.

Travmalar daha anne karnında iken başlar, çok derin bir mevzu, detaylı bilgi ve çok fazla özveri gerektiriyor, 2 yıldır yakından ilgileniyorum bu travma çalışmaları ile ilgili, çok fazla okumak ve anlamak lazım...

Kullanın size bir hemşire olarak söylüyorum kulaktan dolma bilgileri bosverin hepsi yalan uyku yapıyor vs doğru ilaca denk gelirseniz hayatta huzuru bulursunuz.. sonra kendinizi manevi olarak yükselttiginiz vakit yavaş yavaş ilacı bırakırsınız... ilac kullanmayı sevmeyen doğal yolları tercih eden biri olarak söylüyorum hayatınız kurtulur ciddi manada

bence utanıyor anneniz

nasıl anlatsam bekarken ayda yılda bir görüşürdüm ama evlenince eşimin ailesini gördükçe benimkiler neden beni bu kadar aramıyor diye ben üstlerine düşmeye zırt pırt aramaya başladım gibigibiyim

Üzülür ama anlatmadiginiza daha çok üzülür. Hayat arkadaşlığı boyle birşey. Bir yerde yara diğer yanda merhem. Belki de içinizdeki yük hayatınızda önemli bir yere sahip olan kişiye anlattığınizda hafifleyecektir. Psikolog bende çok gittim evet konuşarak rahatlıyoruz ama sıkıntımız paylaşmış olmuyoruz:)

keşke Tahin Helva

Doğrudur bilemiyorum. Ben olsam kocamı ve evladımı ailem bilirdim, bana yeterdi. Çok çok üzüldüm yaşadıklarınıza. Allahım yardımcınız olsun inşallah.

terapiyi aksatmayın çocukluk travmaları hiç hafife alınacak birşey değil ertelediğiniz müddetçe sarsıntılar daha şiddetli dönecek size.

Arkadaşlar merhaba, 26 yaşındayım 3 senelik evli ve 16 aylık oğlum var. bana birşeyler oldu herkese sataşmaya başladım iş yerinde alt birimimde çalışanların burnundan getirmeye başladım zaten mükemmelliyetçi biriydim iyice iş beğenmemeye başladım. evde agresif en ufak bir olaya parlayan biri oldum. kimse de karşılık vermiyor kavga da edemiyorum kendi kendime söylenen biri oldum. psikoloğa gitmeye karar verdim, zaten gidiyordum bırakmıştım tekrar devam etmeye karar verdim, psikoloğum zaten herşeyi biliyor size de özet geçeyim, ben 5 yaşında iken ailem sürekli tarla işlerine gidip beni babaanneme bırakıp 1 sene 2 sene gelmezlerdi çalışırlardı hiç göremezdim ailemi, ben de 6 yaşında ana sınıfına vermişler 2 sene ana sınıfı okudum ama babaannemden ağır şiddet gördüm 6 yaşında çocuktan çok büyük işler beklediği ve ben yapamadığım için örn. 15 tane inek vardı beni dağa gütmeye yollamıştı ben peşinden koşamadığım için yarısı önden eve kaçtı bende mecbur diğerlerini götürdüm eve en ağır şiddeti o zaman gördüm sopa ile evire çevire dövdü beni köyün içinde kaçmaya çalışırken elindeki sopayı fırlattı göğüsüme geldi o gündür astımım var o dayak yüzünden mi bilemiyorum bayıldım o fırlattığı sopadan sonra ilk şiddet bu şekilde oldu dedem almış elinden, babamlar geldi 7 yaşındayım, ilk okula başlayacağım beni köy okuluna vermedi amcamın yanına yolladı amcam özürlü havale geçirmiş bir eli ve ayağı tutmuyor özürlü kadrosu ile devlet memuru olmuş. amcamın yanında okumaya başladım ailem yine çalışmaya gidiyor ben zaten görüşemiyorum babaannem annemden nefret ettiği için sürekli annemi kötüler para mevzuları yüzünden babama bişey diyemez beni döverdi amcamın yanında babaanem yok diye sevinirken bu kez de amcamın stres topu oldum sürekli her gün dövüyordu psikolojisi bozuktu, evlendi eşine aynı sürekli şiddet uyguladı şiddet bana azaldı eşine çok uyguladı bu sefer eşi bana eziyet etmeye başladı mutfağı kitleyip aç kaldım. duş almama izin vermezdi haftada 1 yaz ayında bile her şekilde eziyet etti çok ağladım yapma diye bu kez okuldaki kimse benimle arkadaş olmak istemedi pis olduğum için halbuki elimde değildi 8 yaşındaydım daha, babam bana para bırakırmış haberim hiç olmadı yemiş paramı ev amcamla babamın ortak aldığı bir evmiş bize baktığı için yarı parasını ödemiş babam, ona rağmen babamın bana bıraktığı para olmasına rağmen aç kaldım amcama da diyemedim yengemi gene dövecek diye 17 yaşıma geldim bir şekilde üniversiteyi sırf sığıntı olmaktan kurtulayım diye başka bir şehirde okudum ve pdikolojik destek almaya bu yaşta başladım, bunlar benim geçmişimde yaşadığım kimseye anlatamadığım şeyler psikoloğum dışında kimseye anlatamadığım şeyler ama son zamanlarda bayramdan döndüğümden beri psikolojim çok kötü onları köyde görmek bana hiç iyi gelmedi. sürekli rüyamda eşimden şiddet gördüğümü görüyorum beni öldürdüğünü halbuki kötü sözünü bile duymuşluğum yok her gece aynı rüya bana neler oluyor çok kötüyüm psikoloğum geçmişindeki herkesi affet bırak geçmişte kalsınlar diyor nasıl olacak

Kuzum kolay şeyler yasamamissin sahiden çok zor ama bak aile kurmuşsun bir annesin. Allah sana bir evlat nasip etmiş. Psikoloğun sonuna kadar haklı İnan bana maneviyata tasavvufla da ilgilensen bunu çok iyi alnlayacaksin ki affetmek hafifliktir. Koskoca rabbim yeri geldiğinde biz aciz kullarını affediyor da biz kimiz ki. Rabbime havale et o senin hesabını er ya da geç sorar ilahi adalete güven. Ne kötülükler gördük bizler de İnan kimlerden kimlerden halen de daha zalimler var çevremizde ama affedip rahatlıyoruz çünkü sen bunu içinde tutup günlük hayatına yansıtıyor huzurunu bozuyorsun ama karşı tarafın dünyadan haberi yok güllük gülistanlık yaşıyor olan sana oluyor. Huzurunu bozma Allah'ım ben affettim sana havale ediyorum sen benim hakkımı yerde koyma bana da her daim huzur, mutluluk ver diye dua et. Duaya sarıl kardeşim İnan rahatlarsın. Evinde aç Bakara suresi dinle. Allah sakinlik versin sana. Önceki

anlatamam zamanla soğur mu bilmem ama ilk kez psikoloğum dışında buraya yazdım onu da üstün körü özet şeklinde O

Çook üzüldüm. Yaşadıklarınız bir çocuk için o kadar ağır ki.. o insanları görmek size hiç iyi gelmemiştir. Bir daha görmemenizi tavsiye ederim. Ama bana ne oldu demeyin. Bunca şeyden sonra agresif olmanız normal. Kesinlikle düzgün bir terapi almalı ve hayatınıza sağlıklı bir şekilde devam etmelisiniz. Belli ki iyi bir aileniz var. Bilinçaltınız onu bozmaya çalışıyor. İzin vermeyin. Anne babanıza ihmalkar halleri yüzünden o kadar kızdım ki. Ama olanlar tüm ömrümüzün belirleyicisi olmak zorunda değil. İyileşebilirsiniz. Lütfen vazgeçmeyin.

Lütfen önce kendinizi ve çekirdek ailenizi düşünün. Eşinizle aranızda sırlar olmasin ki sizi anlayip size destek olsun. Koydekileri affedip etmemek size kalmış. Sonuçta çocukluğumuzun katili olmuşlar. Bir psikoloji öyle birşey yaşadığınız kötü bir şeyi hatırlamak yada size tanıdık gelen bir koku atmosfer yani kısaca aura dalgalanmaları sizi çok etkiliyor olabilir. Yannlis anlamayin ama anne babanızi görmek belkide sandığınız gibi size iyi gelmiyor ve auraniz etkileniyor. Sonuçta onlarda olaylar zincirinin bir parçası. Annenizin anlatma dediğini dinlemeyin lütfen yanlış dusunuyor

çok ağır şeyler yaşamışsınız. terapiste devam etmeniz mantıklı ve iyi olur. eşinize az da olsa bahsedip, böyle ortamlara girmek zorunda kalmaktan, en azından rol yapmak zorunda olmaktan kendinizi kurtarsanız daha rahat olmaz mısınız acaba?

yoo tam tersi kendimi çok seviyorum diğerlerine karşı ise soğuyorum hergeçen gün her yazıda her zaman doğru olmayabilir O

tarla işi mevsimlik işler bir dönem pancar bir dönem fındık bir dönem domates biber toplama gibi işler tam 1 sene eve gelmezdi

bilmiyorum haklı olabilirsiniz ama insan ebeveynlerini affetmek istiyor zaten sürekli birileri beni sevsin istiyorum buda bir psikolojik durum o yüzden affetmiş olabilirim O

ben de allaha havale ettim zaten amcam bu dünyada çekti kendi kızına da şiddet uyguladığı için kız kadın sığınma evine gitti bu yüzden memuriyeti yandı

Tabiki işte yaşadığınız travmanın şekline göre değişiyo.. benimki şiddetle ilgili değildi o yüzden endişelerim de o yönde değil tabiki ama.. işte herkesin farklı... konu sapmasın şimdi :) O

Bakin annemiz ne yaşarsa daha biz küçücük bir fetüs iken olumlu ve olumsuz tüm duygular bize aktarılıyor, bak bir örnek vereyim, kadın hamile iken intihara kalkıyor ama ne bebek ne kendisine bişey olmuyor hayatta kalıyorlar, bebek doğuyor ve büyüyor fakat çocuğun ergenliği falan çok ağır geçiyor, hatta hayati boyunca ergenlikten 30 yaşına kadar sebepsiz ihtihar girişimlerinde bulunuyor, durduk yere aşırı mi aşırı depresif ve mutsuz bir çocuk, psikoloğa falan da gidiyor ama yine de sonuç alamıyor, en son bu travma çalışmalarını baya derinlestirip travmaların daha anne karnında iken başladığını öğreniyor, ve annesine soruyor anne sen naptin başına ne geldi de ben sürekli bu haldeyim, baya baya annesini sorguya çekiyor, annesi yıllarca anlatmamasina rağmen kızının ısrarı uźerine daha kızına hamileyken intihara kalkıştığını çok zor günler geçirdiğini anlatıyor ve kız da tamamen fetüs travmasina çalışıyor, sonunda kız tüm sorularının cevabını almış ve ağır depresyondan kurtulmuş bir şekilde hayatına devam ediyor, ve bunu canlı yayında anlattı ben de bizzat dinledim, yani daha nice vakalar var hangisini anlatayım bilemiyorum, o yüzden anne karnı travmaları önemsenmeli ve üzerine çalışılmalı, eğer normalde bir travma bulunamıyorsa anne karnı fetüs çalışması yapılmalı...

ilaç kullanmak istemedim neden bilmiyorum çocuğuma kızamam ama genelde nasibini eşim alıyor sinirden

trauma sonrasi stres bozuklugu da yasiyor olabilirsiniz. kesinlikle onlarla gorusmeyin ve affetme vs islerine girmeyin. Allaha havale edin. bana da travma yasamis hastalar geliyor, hepsine tavsiyem travma yaratan aile uyeleriyle gorusmeyin. bwlki uzu nsure bir kac yil terapi aldiktan sonra yuzlesebilirsiniz ama su duruma her gordugunuzde tetiklenir. agresifliginiz de travma semptomlari ile alakali olabilir. bir psikiyatriste de gidebilirsiniz, zaten verdikleri ilaclar cok basit antidepresanlar, fayda gorebilirsiniz

Yüzlerine karşı bağırıp o nefreti kusup ezilen çocukluğunun intikamını almadıkça bu his geçmez.. İçine atmak sana zarar vericek unutabilirsen unut tabi ama görüşme gibi zorunluluğun yoksa vur yüzlerine caniliklerini bir çocuktan ne istediler Esra

sadece yaz tatillerinde görürlerdi onda da babaannem asla yalnız bırakmaz beni kendisiyle tarla işçiliğine götürdü hep Z zsnn

Eşime anlatamadığım bi durum vardı ailemle ilgili, Meğer bana ne yükmüş, uykusuzluk, huysuzluk, depresyon, Eş zamanla soğuduğumu düşünüyor, evlilik çatırdamaya başlıyor. Anlattığımda ki hafifliği bir bilsen, ve en başından eşime anlatsaydım, bana ve ailemdeki o kişiye öyle bir destek olurdu ki geç anladım. bu hallerin eşine anlamsız gelecektir, derdini paylaşmalısın hazır olduğunda. her şeyin çok daha güzel olmasını diliyorum.

yüzleştim her şeyi benm geleceğim için bize iyi bir gelecek bırakmak için yaptık diyorlar ağlıyorlar konuşmuyorlar zaten Bissunicole

Arkadaşlar ve sevgili konu sahibi Farkında mısınız ailede dede hariç herkes şiddet yanlısı Hiç biriyle görüşme kardeşin bile normal değil Kardeş babanneyi döver/dövmeye kalkar amca yengeyi ve sizi Babanne sizi/kocasını Babaniz annenizi Bu nedir

Bu konu çok içime oturdu benim. Anne babanız nasıl oradan oraya bırakıp devam etmişler hayatlarına? Eşinize soylememenizi de utandıklarından istemiyorlardır. Ne biçim anne baba bunlar diyecek türden olduklarının farkindalardır.

Çok üzüldüm yaşadıklarınıza. Babaanneniz, amcanız kadar anne babanızda suçlu. Ama dediğiniz gibi konu anne baba olunca insan küçükte olsa bir sebep bulup affetmek istiyor. Eşinize yaşadıklarınızı kendi ruh sağlığınız için anlatmalı ve köye gitmemelisiniz. İlk etapta tüm detayları anlatmayın, annem babam çalıştığı için onlara bıraktı, çok dayak yedim, o yüzden onlarla görüşmek istemiyorum, dersiniz. Daha fazlasını anlatmak isterseniz anlatırsınız. Ama en azından bu kadarını eşiniz bilmeli. Hem siz rahatlarsınız hem de eşiniz sizin bu agresif tavırlarınızın sağlam bir nedeni olduğunu bilip, size destek olur.

Çocuğunuz 5 yaşına gelince onada kızmaya bağırmaya başlarsınız bu yüzden ilaç kullanıp ondan destek alıp geçmişinizi o şekilde Temizleyin . push ;

Özelden yazcam şimdi O

Yapacagini ceksin hic acimam. Gücleri kücük cocuklara yeter zaten. Bazilari affet felan der ama ben insanlar gercekten degismedikten sonra affetmem. Benimde affetmediklerim var. Allah yukarda hesaplasmayi öteki tarafa biraktim. Benden zarar gelmez, ama hesabinin sorulmasini isterim

benim terapistim meditasyon, yoga ve türevi nefes egzersizleri yapmamı önermişti denemeyi düşünün. . push ; -EarthLing- ben Can nedir şimdi bildim... Anneler

vazgeçemiyorum işte onları kaybetmekten çok korkuyorum özellikle eşim ailesi her aradığında ağlıyorum kıskanıyorum arasındaki aile ilişkisini bebeklinick Bu karanlığın sebebi

Lütfen kendinize bir iyilik yapın size ilaç tavsiye ederim ama burda linç yerim şimdi o yüzden yazamıyorum... hayat kaliteniz için yapın... bakın ben ilaçları gerçekten sevmeyen öncelikli olarak alternatif tıbba yönelen biriyim ama psikoloji apayrı bir şey o çökerse her şey çöker bu yüzden geçmişle savaşmak için ilaç içmeniz şart, yoksa hem yipranir hemde yipratirsiniz.. sonra kendinizi hazır hisssedince güçlü hissedince ilacı bırakırsınız O

Allah kalbine ferahlık versin mutlu ol inşallah hep

annem anlatma diyor dünya hali ne olacağı hiç belli olmaz insan oğlu yeri geldiğinde sana karşı kullanır diyor O

tamda bu şekilde

Tam bu esnada "bu şefkati cocuklugumda bana hiç gostermediniz, bn masum ve annesiz babasız bir cocukken keşke sizler tarafindan o kadar dayak yemeseydim de suan ayni samimiyetle Size karsilik verebilseydim" gibi bir laf edebilirdiniz. Daha önceden aranizda bu tarz bir muhabbet gecti mi bilmiyorum. Eger gecmediyse bu yuzlesmeyi yapmaniz icin size engel olan şey ne merak ediyorum.

Kullanırsa kullansın en azından bu korkuyla yaşamazsınız ve gerçek yüzünü görürsünüz. Bence eşinizle paylaşmanız sizi rahatlatacak. Psikoloğunuz ne diyor eşinizin bilmemesine? Z zsnn

Eşiniz durumunuzu bilmezse ofkenizi anlayamaz zamanla sogur

evet benden 3 yaş küçük bir erkek kardeşim var ben ne yaşadıysam aynısını beraber yaşadık ama o görüşmüyor hiçbiri ile ve onun psikoloji de bozulmadı benden sağlam çıktı

anlatsam çok üzülür O

cesaret bulursam anlatacağım

çok yanlış düşünüyorsunuz. hayat arkadaşınız o. anladığım kadarıyla size değer veriyor ve iyi bir evliliğiniz var. ama siz zamanla bu davranışlarla evliliğinize zarar vereceksiniz korkarım. bence de eşinizle paylaşın. ayrıca sizin çocukluğunuz sizi ezik yapmaz şu anı siz belirlediniz şu andaki toplumdaki konumunuzdan siz sorumlusunuz bence yine çok yanlış düşünüyorsunuz ayrıca yine belirtmek isterimki ben olsam kardeşiniz gibi davranırdım ve kardeşim dışında kimseyle görüşmezdim. hak etmiyorlar çünkü

Onlarla yüzleşin sizin Kadar gaddar kötü kalpli içi pislik diye başlayan cumlelerle... Neyse ya offf... psikiyatriye gidip ilaç kullanım o sizi çok rahatlatır çocuğunuza da sınırlı davranirsiniz bu sekilde ama ilaçlar uyutmuyor sadece sizi normal insan yapıyor normal tepkiler veriyorsunuz öyle düşünün... Şimdiye kadar neden kullanmadınız ilaç ona şaşırdım belki kullanmissinizdir gerçi bilmiyorum... Çünkü çevrenizdeki insanlarinda emin ol nice dertleri vardır kimse kimsenin stres topu olamaz sizde bunu başkasına yapmayın..

Ciğerimiz kalmamıştır konu sahibi. Çok üzüldüm yaşadıklarınız için. Bu insanlar affedilmez. Af dileyen yok ortada kaldı ki dilese de affedilmez. Bence psikoloğunuzu değiştirmelisiniz. Başka bir arkadaş daha önermiş cevabınızı okudum ama bunca acıya dayanan sizsiniz bir daha dişinizi sıkıp yapın bunu lütfen. Komşu teyzeye gidip anlatsanız o da aman kızım affet derdi bu ne bilimsizliktir? Hiçbiriyle görüşmeyin konu sahibi. Gitmeyin köye filan, eşinize köy yerinde iş çok oluyor yoruluyorum filan diyiverin. Kendinizi travmanızı tetikleyecek şeylerden uzak tutun en azından terapiniz süresince. Sonra zaten terapistiniz yönlendirir. Sımsıkı kucaklıyorum sizi

Yaşadıklarınıza çok üzüldüm gerçekten içinden bişey koptu Ama hala o insanlarla görşmeniz travmalarınızı tetikliyordur mutlaka lütfen görüşmeyin ya neden görüşüyorsunuz ki. Bence anneniz de yanılıyor çocukken dayak yemiş olmanın size karşı kullanılacak nasıl bir yanı olabilir ki? Eşinize anlatın ve en azından bu anlamda rahatlayın bence.. Tedavinize de lütfen devam edin. İnşallah çok iyi olursunuz bundan sonra . push ; Z zsnn

onlar aslında senin çocukluğuna ağlıyorlar, sana çocukluğunu yaşatamadıklarına, torunlarıyla vicdan rahatlatıyorlar, lütfen sen vicdan yapma, o köye de ayak basma, Çok değerli olduğunu unutma lütfen

Benimde o kadar çok travmalarım var ki. Devamlı aklıma geliyor. Bayramlarda da şu gelir aklıma, annem baba tarafım ile görüşmüyordu o bayram. Ben babamla birlikte gittim. Ama nasıl içimde huzursuzluk var. Neyse gittik, ev kalabalık olmaya başladı halam/ kızı/ torunu geldi. Torunu babamın elini öptü harçlık verecek babam bana döndü, resmen sinirlenmiş benden çıkarıyor hırsını. Bu kız çok terbiyesiz elimi bile öpmedi dedi. Oysaki öpmüştüm elini. Herkesin içinde azarlmaya başladı, hatta dövecekti resmen. Halamın torununun eline harçlığı verdi. Ve benim harçlığımı yere fırlattı. Sıkıyosa alma yerden eğildim aldım. Bakın o kadar cok travmalarım var ki... Ama şu travmam bayramlarımı zehir ediyor aklıma geliyor. Cok sinirimi bozuyor. Şu an bile ağladım. Kusura bakmayın da anne ve babamın suçu yok diyorsunuz ama suç anne ve babanızın. Şu bayram travmamda bile annemin suçu var. Beni neden gönderdi babamla biliyordu huyunu. Evde bile huzur vermezdi. Gitmeyeceksiniz, görüşmeyeceksiniz. Görüştükçe bunlar yaşanacak. Sonra bana ne oldu demeyin. Affet affet diyorlarda neyini affedicem ya sürekli travmalarım her gün geliyor aklıma.

Dövmek çok hafif birşeymiş gibi sadece dövdü ne demek. O halanız da vicdansız. Affetmeniz için kim zorluyorsa vicdansızlar. Bu zamana kadar yaşadıklarınızda nerdeymiş bu herkeste şimdi affet diye baskı yapıyorlar. O zaman elinizden tutup kurtarsalarmış ya sizi

benden onu istiyorlar O

hiç mi soğumadınız uzaklaşmadınız.. nasıl oluyor bu durum? bende mi gariplik var anlamadım anne-babada olsa soğuyorum ben. eski duygularım yok sanki bişeyler kırılmış gibi zorlama gibi herşey

siz deyince farkettim harbi öyle O

Yasadiklariniza cok uzuldum gercekten. Ailenizle yuzlestiniz mi hic? Belki de icten ice onlara duydugunuz ofke bu sekilde ortaya cikiyor. Destek almaniz iyi bir fikir. Belki ailenizle de yuzlesmelisiniz. Basiniza gelen her seyin sorumlusu onlar cunku.

Anlatabilirsiniz Size karşı kullanmaz bence Anneniz yaptığı yanlışı elin oğlu da bilecek korkusu taşıdığından size öyle diyor 'aman anlatma kızım, yeri gelince kullanir'

Bu aileyi hayatınızda esamesi kalmayacak şekilde çıkartın.

O zaman ikna oldum canım annem dayak yiye yiye bu yaşa geldiği için!!!! Ben görmedim tabi, annem ablalarim anlatırlar iyi ki gormedim, gormedigim duyduğum halde elim ayağım titriyor aklıma geldikce

inşallah atlatmaya çalışıyorum

Halaniz da kalitesiz ve merhametsizmis Emin olun onun eline dusseniz o da dovermis Sadece dövdü tecavüzde edebilirdi ne demek ayoturup sukredelim o zaman ne güzel dayak yedim ya diye

Yaşadıklarınız asıl sebebi anne babaniz aslında. Siz onları affetmiş gibi gözüksenizde, asıl tetikleyici onlar olabilir. Psikoloğa muhakkak gidin. Bayram sebebiyle olsa bile köye gitmeyin, ailenizle görüşmek istediğinizde onlar sizin yanınıza gelsin. Ekstra kimseyle muhatap olmazsınız en azından.

yoo kardeşim görüşmüyor ama tüm akraba eş dost herkese herşeyi anlattı rezil etti köyde onları bir güzel karşılaşsa bile kardeşim bağırıp çağırır şiddet bile uygulamaya kalkmışlığı var babaanneme jandarmalık oldular bir kez sırf babaannem sana ben baktım amcan baktı nankör dediği için

soğuyamıyorsun işte

Eş bence insanın en yakını Düşünüyorum da eşime böyle bir şey anlatsam bana acımaz, beni sarıp sarmalamaya yükümü acımı üzüntümü paylaşmaya çalışır. eşiniz aynı durumda olsa siz ona sadece acıma mı hissedeceksiniz? Niye bu yükü onunla paylaşmadığınızı anlayamadım. Çocuk yapacak kadar güvendiğiniz biri ama halen atlatamadığınz çocukluk travmalarınızı paylaşacağınız kadar yakın biri değil?

Sizi sıkmak istemem ama merak ediyorum sizin geldiğinizi nasıl duymus Bir de babanızdan nasıl yüz bulup da seni görmeye gelmişler Ortada küslük varsa gelemezler ki Babanız acaba gizliden görüşüyor mu ailesine kıyamayip

Bu birliktelikler size iyi geliyor mu önemli olan ilk şey o. İyi gelmiyor da oğlunuz için görüşmeyi sürdürüyorsanız, onun anneanne dededen önce sağlıklı bir ruh haline sahip anneye ihtiyacı var.

Allah yardimciniz olsun, cok cok zor seyler yasamissiniz. mutlaka bir psikologa gitmeye calisin ama isinin ehli olmasi lazim, yoksa yaralarinizi daha cok deser P

Ya "affetmek yaptığını hoş görmeye başlamak demek değil yaşananları geride bırakmak demek" falan diyorlar ama ben inanmıyorum, affedemeden de geride bırakılıyor ama onları kemdinizden de mahrum birakmadan hiçbir şey geride falan kalmıyor.

Bende size üzüldüm hatta hala görüşmenize daha da üzüldüm.

Sünger de çekemezsiniz. Affedemezsiniz de. Hem affedecek olan da siz değilsiniz. O küçücük, dayak yiyen kız çocuğu. O çocuktan eşek kadar insanları affetmesini bekleyebilir miyiz? Ne büyük haksızlık olur. Terapi şart.

Ben o halaniz ve amcanizla görüsmeyi de kesin. Herseyi geciyorum: yasadiklarinizi kücümsüyorlar kendilerini düsündükleri icin. Babanizin durusunu takdir ettim. Zamaninda güvenerek hata yaptigini anlamis. Allah da babaannenizin canini hak ettigi sekilde alsin insallah.

bilemiyorum astım panik anında geliyo uzun zaman krize girmemiştim onları görünce yine astım krizim tuttu hastanelik oldum eşim öğrenip bana karşı kullanırsa diye düşünmeden edemiyorum kimseye güvenemiyorum

eşimi de içten içe kıskanıyorum ailesi onu çok seviyor çok değer veriyor o yüzden de kendimi değersiz hissediyorum onları gördükçe

çok iyi yapmış benim bile içim soğudu biraz, işte bunlar onu bir nebze rahatlatmış demekki bilemedim.. Bir de herkesin mizacı bir olmaz tabiki bazı insanlar daha dirayetli olur psikolojik açıdan..

Eşiniz bu durumları bilmediği için ailenizle ilgili konularda hep sizi haksız görecektir, bence anlatmalısınız ve ailenizle de aranıza mesafe koymalısınız. Babanneniz köye gittiğinizi kimden öğreniyor ki? Diğerleri de eve kabul edip barıştırma konuşması yapıyorlar. Bunlara maruz kalmak zorunda değilsiniz.

Onu da bıraktılar yani sizinle birlikte Belki de hiçbiri ile görüşmediği için travmaları tetiklenmiyordur.. Keşke siz de öyle yapsanız..

O affet bırak saçmalığı basbayağı travma zaten, neden affederek bırakıyoruz ya? Affetmeden de bırakılabiliyor, onları duvar gibi görün, size kendinizi kötü hissettirecek kadar bile önem vermeyin, 20 yilim sizin gibi geçti nasıl yorucu, nasıl zarar verici olduğunu çok çok iyi biliyorum.. Son iki yıldır farklıyım çünkü bi an durup dedim ki "bana zarar verenleri düşünüp onlar yüzünden kendime zarar vermeye devam edersem onları ciddiye aldığım anlamına gelir ama onlar kim oluyor ki? Hicbirine muhtaç ve bağımlı değilim, kendime yetecek konuma geldim, siz kimsiniz yeter ya" diye diye kendimi toparladım Uzaklaşın size yaptıklarını gerekirse yüzlerine vurun, içinizde tutmayın ve görüşmeyin de.

benim bilmesini istemeeme saygı duyuyor O

Yeter artık ağlattın ya... Sen bununla nasıl yaşıyorsun

Allah bilir telefon ile aramamistir bile bu kalpsizler seni...

sizin adınıza da çok üzüldüm bebeklinick Bu karanlığın sebebi

Annende de iyi yürek varmış ya hadi babalar gidiyor duyuyoruz biliyoruz ama annenin yüreği hiç mi parcalanmamis ya hayret bişey.

şimdi ben çocuğumu bütün sene bıraksam en azından yazın babanneye derdimki nereye? ben ilgilenicem çocuğumla.. ailenizi savunuyorsunuz belki böyle kabullendiniz yada onları biliçaltınızda aklamak istiyorsunuz ama bence en büyük hata onların. sizi dünyaya getiren ama bakmayan onlar

psikoloğum benimle yaşıt o yüzden bu kadını tercih ettim yeni mezun ve arkadaş gibi olduğumuz için ona anlatmak beni rahatlatıyor başka bir psikoloğa herşeyi baştan anlatmak yapamayabilirim.

Malesef hiç soğumuyorum yani nasıl anlatsam bilemiyorum ama hastalıklı aşklar gibi bir durum, yani her hareketine herşeyine sinir olup hatta neredeyse nefret edip, aynı zamanda da yakınımda olmazsa nefes alamıyo gibi hissetmek.. O kadar kötü bir durum ki, ne tam olarak affedebiliyorum ne de hayatımdan çıkarabiliyorum, ne de mesafe koyabiliyorum.. Benim bu hayattaki çocuğumdan sonraki en zayıf noktam annem

Direkt bana uygulanan bir şiddet gormedim ama benimde cocukluk travmam var. Iciniz yanacak, hatirlayacak uykusuz kalacaksiniz, bagirip cagiracaksiniz kimse anlamayacak, en yakin gördüğünüz kisiye anlatsaniz bile zaman gecmis üzerinden unut boyle hayatina devam edemezsin diyecek ama nafile kabuk baglayan yaraniz her seferinde soyulup kanayacak ama emin olun geçecek. Yaraniz sonsuza kadar kanamayacak sekilde kabuk baglayacak ve kotu anılarınızı kalbinizin en derinine gömüp üstünü orteceksiniz. Bunun icin Ilk adiminiz size bunlari yasatan insanlarin yuzune bakmamak olsun. Onlari gordukce yaraniz iyilesmeyecek.

Canim hepsine sünger çek. hepsi gecmiste kaldi. simdiki hayatinin tadini cikar.

zaten şuan çok iyi bir anne olmaya çalışıyorum ona maddi ve manevi anlamda yetebilmek için çabalıyorum

Bu arada anne babanız da en az diğerleri kadar suçlu aslında.. insan doğurduğu çocuğu niye başkalarına baktırır ki

Travma terapisi de alin lutfen. cok üzüldüm adiniza. Ailenizden uzak durun birgun sakin sakin anne baba amca babaanne ne varsa icinizde böyle dökün kirginliklarinizi soyleyin anlayan anlar siz rahatlarsiniz. Sonrada görüşmeyin kimse ile aileden gibigibiyim

Önce babanneye bırak sonra amcaya oh ne ala memleket. Ne işine gidiyorlardı bu kadar ya merak ettim hangi işe?

zaten ben fenalaşınca köyde hastaneye kaldırıldım astım krizi diye babaannemi babam evden kovmuş başını alıp gitmiş köyde dağda taşta onu aradılar birde şaka gibi bir bayram geçirdim bebeklinick Bu karanlığın sebebi

eşim ile 3 yıldır evliyim beni mutlu etmek için elinden geleni yapar sadece eşim değil aynı zamanda en iyi arkadaşım ben agresif olduğum için geçende herkese bağırıyorsun bana annene babana yaşlı insanları bile üzüyorsun dedi o yüzden belki dile getirmek istemiyorum annemle bunların ne işi var diye kavga ettim o yüzden bana kızdı O

Bence eşiniz psikolojik durumunuzun sebebini bilemediği için yaşlı insanlari uzuyorsun bağırıyorsun gibi şeyler söylemiştir. Çünkü bu halinizi kafasında oturtamiyor sebepsiz yere yaptığınızı düşünüyor olabilir. Bence eşinizle paylaşmalı siniz yoksa sizin sebepsizce psikolojik ataklar gecirdiginizi dusunebilir

Ne yaparsanız yapın yaşadıklarınızı eşinizle paylaşmadan onlardan uzaklaşmadan iyi hissetmeniz imkansız. Yaşadıklarınız çok ciddi şeyler gerçekten dayanması, geride bırakılması tek başına halledilecek bir şey değil..

Anne babanızın nasıl suçu yok ya el kadar çocuk para çok mu kiymetliydi sadece baban gitseydi çalışmaya bence hem anneniz ile hem babanız ile daha az görüşün

Mevsimlik bile olsa ara dönemler olur en azından ne bileyim 15 gün 1 ay. 1 sene bir çocuğu yalnız bırakmak nedir ya Allah'ın cezaları. !!! Sonra da al böyle huzurdan huzursuzluk duyan bireyler işte... Gerçekten bizim bir önceki neslimizde bir problem var herkeste mi acayiplik olur arjadas ya

sordum görüşmedim de kavgalar ettim ama herşeyi sizin için yaptık iyi bir geleceğiniz olsun diye yaptık kardeşim diye güvendim annem diye güvendim dediler. görüşmedim uzun bir süre ama evlenince eşimin ailesinin eşime tavır ve davranışları kıskanmama ve ailemi affetmeme sebeb oldu eşimin ailesini kıskandım hep hala da kıskanıyorum

E görüşme İnsan evlendiği kişiye hayatındaki zorlukları üzüntüleri anlatıp paylaşamayacaksa nasıl o kişiyle evlenmeyi göze alabilir anlamıyorum. Eşiniz şu an gerçek sizi tanımıyor bunun ikiniz için de ne kadar kötü olduğunun farkında mısınız? S Spizella

Ben olsam anne baba ile görüşmem. En büyük suçlu onlar.

anne babamla aram çok iyi onların bir suçu yok babaannem yaşadıklarımı anlatmama asla izin vermedi öğrendiklerinde 17 yaşındaydım babam annesi ve kardeşi ile görüşmüyor benim yaşadıklarım yüzünden sırf bu yüzden beni görmeye gelip babamlara ağlıyorlar elim ayağım titriyor düşündükçe babama gösteriş yapıyor bana sarılmaya çalışarak bile iğreniyorum

Eşinizin nasıl bir insan olduğunu anlatmadiniz ama bence onunla paylasmalisiniz. Paylaşırsanız size destek olacaktır. Ve dahası koydekilerin baskısına önce kendisi karşı çıkacaktır. Şuan siz cephede tek başınıza bir savaş halindesiniz. Bir eşiniz geçmişte yaşadıklarınizi nasıl bir amaçla kullanacakki. Eski kafa insanların kaygı bozukluğu dolu düşüncelerini çok takmayın Derim

Bu konu beni çok etkiledi gidip herkesi de bi de ben dövesim var yeminle ya. gibigibiyim

Çok alakası var küçükken yaşadıklarınızla tabii ama nasıl üstesinden gelinir onu psikolog bilir aynı zamanda çok sevdiğim bir psikolog var youtubeda onun iki videosunu önerebilirim; Tülay Kök - Huzur insanı sıkar mı? / Çocukluk zamanlarımız bugünümüzü nasıl etkiler izlerseniz belki biraz iyi gelir A

Psikolog değiştirin. Geçmişteki herkesi affet demekle olmuyor o iş. Bunun ciddi bir terapi yöntemi var. Hem de alet edevat kullanıyorlar bayağı. Benim psikoloğum bana bir kere bile affet demedi ama uyguladığı terapi sayesinde zamanla o anılarım hafifledi. Affetmedim ama bana acı da vermemeye başladı anılarım. Düzgün terapi en iyi çözüm derim

Neden duramazsınız?Yanı onlar durmus sız el kadarken?Tedavınızı etkileyecek seyler soylemek ıstemıyorum ama.

Hamile kadınlar bilseler ki karnındaki çocuk herşeyden haberdar ve etkileniyor ve gelecekte travmalar aktarılıyor emin olun ne konuştuklarına herşeye dikkat ederlerdi, sahabe dönemine bakıldığında birçok örneği var, abdestsiz bebek emzirmeme, yediğine içtiğine konuştuğuna dikkat etmek bunlar çok önemliydi fakat şuan hepsi unutuldu, kimse biseye dikkat etmiyor ve hamile kadınlara bakış açısı değişti, kimse hamile kadına karşı ehemmiyet göstermez oldu..

Benim annem babam da bı kere çocukken gitmişti böyle 2 ay kadar. İçim paramparça olmuştu hatırlıyorum. 1 sene olsaydı ben analiktan babaliktan silerdim

halam bn o yaştayken şehir dışında üni okuyordu en sevdiğim oydu aileden o yüzden onu salıyorlar üstüme çünkü ben başrışırsam babamda barışır diye düşünüyorlar O

konuşarak rahatlamaya çalışıyorum

İyi ama fayda sağlamadıktan sonra isterseniz sokağa çıkıp bağırın, anlatın anlatın neye yarar. Bazı anılar sadece anlatmakla olmuyor onu demek istiyorum. Yaşının yakın olması iyi bir şey değil. Aksine tecrübeli ve sizinle empati kurmayacak biri lazım. Tekrar söylüyorum, sizinle Empati kuracak biri değil, sizi anlayacak ve yardım edecek biri laızm. Terapist ararken yüksek lisans yaptı mı, hangi alanda uzman tek tek bakmak lazım. Yoksa paranıza da yazık size de. Umarım zamanla anlarsınız gittiğiniz terapistin işe

ben ailemi görmeye gidiyorum eşimin yaşadığım hiç bir olaydan haberi olmadığı için tepki de veremiyorum yanıma geldiklerinde çok özlüyorlar gibi sarılmaları midemi bulandırıyor ama elimden hiçbirşey gelmiyor

mesela benim bebeğime de kaynanam bakıyo hep aklımda soru işareti acaba neler yapıyor diye halbuki asla yapmaz mantık bunu biliyo ama işte psikoloji çok farklı düşünmeye itiyo

Sizi üzmek istemem zaten yeterince üzülmüşsünüz. Ama şunu bilin ki kimse kimsenin doğurduğuna bakmak zorunda değil. Babanneniz ve amcanız da dahil buna. Üzerilerine zorla verilen bu sorumluluğu almak istememişler, insanlıktan da nasiplerini almadıkları için dövmüşler sizi. Her şeyin çıkış noktası anne babanız. Bir yıl görmedikleri çocuklarını tatilde bile görmeyip babanneyle tarlaya yollayan anne babanız. Çok üzüldüm bunları yaşamış olmanıza.

yaa ağlama ben bununla 26 yıldır yaşadığım için alıştım artık

görüşmesi mümkün değil çünkü annem asla görüşmüyor benim olaylardan önce de görüşmüyordu annemi zamanında babama çok dövdürmüş boşanması için baskı yapmış ama babam annesi ile görüşmeyi azaltmıştı ama benim durumu duyunca küstüler diye köye ayrı ev yaptılar ayrı yaşıyorlar artık aynı ortama girmiyorlar sadece dedemle görüşüyor babam oda babaannemin elinden almaya çalışırdı hep dedemi de döverdi babaannem çok mülayim adam dedem beni koruyo diye evden kovardı bende dedemle kahvede otururdum gece yarısı olsun da dayaksız uyuyayım diye

Psikoloğunu değiştir. Affet demekle affedilseydi hiç kimse mutsuz olmazdı.

evet var eskiden yapılan ebeveynlik ile şuan çok farklı herşey

Bu rol sizi yiyip bitiriyor, eşinize açılıp iletişimi kesemez misiniz?

eşim psikoloğa öfke kontrolü için gittiğimi biliyor anlatamıyorum Önceki

Sözler genel durumu açıklar siz bu yanlışa dusmemissiniz başarmışsınız ne mutlu ama başaramamış olsaydınız durumunuz böyle olabilirdi.

Anne babaniz suçlu ben ilk onları çıkarırdım hayatımdan ölmemişler sonuçta yanlarına alabilirlerdi başka kardeşin varmı Çok çok üzüldüm

affedemiyorum işte halam amcan seni sadece dövdü diyor haberlerde neler okuyoruz tecavüze uğrayanlar filan diyor psikolojimi herkes etkiliyor affetmem için herkes baskı yapıyor

kaybolmuş bir çocukluğum var anneane ve dedesi ile olsun mutlu bir bebeklik geçirsin istiyorum oğlumu o kadar çok seviyorlar ki anlatamam babam devamlı görmeye gelir annemle belki oğlum için de annemle babama kıyamıyorum çünkü ben memleketten giderken ikiside ağlayıp kaldılar Pamukannesi83

Ay ben seboreik dermatiti niye yok edemiyorum travmam da yok ki hani yokluyorum kendimi, keyfine çıktı bu bence

Bu korkunun temelinde yaşadıklarınız var ve çok sağlıklı gelmedi açıkçası. O yüzden uzman yardımı alın muhakkak.

Anne ve babanıza hesabını sormuyor musunuz şimdi? Doğurdun beni sağa sola bıraktın heba oldum demiyor musunuz? Parayı fakirliği bahane etmesinler Böyle modeller var hala çocuğu teyzeye bırakan ananeye bırakan babanneye bırakan haftaiçi Bırakıp haftasonu alan o kadar çok insan görüyorum ki Bunların hesabı sorulmalı

Niye anlatmakta cekiniyorsunuz peki? Size acıyacağından veya sizi hor görmesinden mi çekiniyorsunuz? Ama şöyle bir şey var ki; o bu durumu bilmediği sürece o insanlarla görüşmeye devam edeceksiniz ve bu durum sizi ve tedavinizi olumsuz yonde etkilemeye devam edecek. Tam düzeldim derken tepe taklak olmaya devam edeceksiniz belki de. Siz düzelemedikçe de bunun acısı eşiniz, çocugunuz ve çevrenizdeki diğer insanlardan çıkacak. Huzur bulamadığınızı söyluyorsunuz; siz aile içinde ve iş ortamında huzursuzluk yaratmaya devam ettikce baskalarına haksızlık yapmış olacaksınız. Durumunuzdan eşiniz de haberdar olursa en azından neden böyle davrandığınızı anlamlandırabilir hatta belki size kendinizi daha iyi hissettirebilicek bir yol, bir çözüm önerisinde de bulunabilir. Eşinize anlatmama konusunda kararlıysanız bile en azından görüsmek istemediginiz o insanlari hayatinizdan cikarmak icin baska bir yöntem bulabilirsiniz. O insanları samimi bulmuyorum, laf taşıyorlar, iki yüzlüler gibi bir bahane sunarak da gorüsmeyi red etme lüksünüz var.

Bence iş yerindekilerin burnundan getireceğinize gidin bir güzel amcanızla karısını dövün içiniz soğusun. bunları anne babanızlahiç paylaşmadınız mı?

Babannenize mi gittiniz bı de babanız kus degil miydi niye annesinin evine götürdü sizi

Babanızın şuanki duruşunu takdir ettim. Ama zamanında yaşananlar anne ve babanızın ihmalkarlığı tamamen, sizi sahipsiz bırakmışlar. Maddi durum, o zamanın şartları vs cahillik etmişler aslında. Şimdi kendi kurduğunuz aile de sorunsuzmuş, bu mutlu hayatı geçmiş yüzünden berbat etmeyin. Terapilerinizi aksatmayın, inşallah atlatırsınız bu travmaları.

Belki bir gün hazır hissedersiniz çünkü o da bir yük biliyor musunuz sizin için..

ben affedemiyorum içten içe çok kızıyorum. peki siz nasıl affettiniz gerçekten O

Neden onlarla görüşmeye devam ediyorsunuz? Bunu yaptığınız sürece psikolojik sağlığınız düzelmeyecek. Zaten sizi hak etmiyorlar da..

bence bu durumlarda başarı diye birşey yok. affetsekte-affetmesekte insanda bi rahatsızlık hep oluyor. bende affetmediğim için vicdan yapıyorum genelde yani dipsiz kuyu aslında

Allah o ailenizin ve babaannenin belasını versin, çok büyük travmalar yaşamışsın, özelden yazarsan yardımcı olcam bu travma konusunda, büyük ihtimalle astım olmanızın sebebi de göğse gelen darbe ve o olayda beyniniz kendini korumak adına astımı başlatmış, travma temizleme teknikleri ile bu hallerinizden kurtulma ihtimaliniz yüksek, hatta asmınizı tamemen yok edebilirsiniz...

bende ilaç kullanmadığım için kendimi mutlu edecek şeylere yöneliyorum alışveriş gezmek gibi

hayır babamlar köyde yaşıyorlar onlar babama geldi benim geldiğimi duyunca

ayak basarak bir hata yaptım ama artık benim bulunduğum ile gelsinler isteyeceğim.

diyemedim çünkü eşim bimiyor yaşadıklarımı Sade

Bence o korkunç zamanlardan lurtulup bir eseve cocuga sahip olduğunuzu ve geçmişe bakıp kazandığınızi düşünün. O günler bitti geride kaldı. Başardınız. Bu sekilde bakarsanız mutlu olabilirsiniz Biber Dolmasi Sevgide serbestlik saygıda mecburiyet

kendimi kimsesiz hissediyorum görüşmediğim anlar da oldu daha çok kötü hissediyorum görüşmeyince

babaannemi sevmediğimi biliyor ona oda mesafeli bu yüzden ama benim anne ve babamı eşim benden daha çok seviyo o istiyo arifeden gittik bana kalsa 1 gün görüp dönecektim köyde işlere de yardım ederim diye erken kaçtık eşim birde hiç köy ortamı görmediğinden köye bayılıyor bıksın diye hayvan altı bile temizlettim sabah akşam gıkı çıkmadı Tahin Helva

Ben çok etkilendim bu yaşadıklarından, senin hissettiklerini anlamakta bile zorlanıyorum. Eşim nasibini alıyor demişsin sinirinden, bunu yapma paylaş eşinle, huzur bulacaksın, Annenin anlatma demesi de, eşin anne babana tepki gösterecek, tavır alacak olmasından, yine seni düşündüklerinden değil emin ol,

arasalar dayanamaz anlatırdım zaten

ben kendimi yaşadıklarım yüzünden zaten ezik görüyorum başkalarının hele eşimin ne kadar ezikmişsin demesinden çok korkuyorum benim sosyal çevreme çizmiş olduğum bir imaj var yanlış anlamayın gülen eğlenen ekonomik özgürlüğüm elimde kendi paramı kazanıyorum. iş yerinde bile çizmiş olduğum bir imaj var burada anlatabiliyorum çünkü anonimim beni tanıyan ve aynı evi paylaştığım birinin halime üzülüp bana acıyarak bakması istemiyorum bu tarz olayı yaşamak zaten ben ne güzel herşeyi geride bırakmıştım görmüyordum sadece anne ve babamla görüşüyorum bu bayram ne olduysa yanıma çocuk görme bahanesi ile gelmişler babam da görüşmediği için yalandan bana sarılmalar filan tekrardan fenalaştım halbuki 6 senedir hiç aklımda yoktu

Kardeşiniz var mı?

Anne babanızla aranız nasıl şuanda?

tekrar terapiye başladım ilaç kullanmak istemediğim için sürekli 3 günde bir görüşüyorum içimi döküp rahatlamam lazım

her şey için çok geçmiş olsun. büyüğümdür diyip bu insanlarla bidaha görüşmemeni öneririm. ilaçlara devam, insana iyi geliyor. olanlar olmuş, bu insanları hayatınızda tutmayın gerekirse iletişimi sıfırlayın sizden önemli değil hiçbiri. bundan sonra musmutlu bir hayatınız olsun.

Hepsine birer okkalı tokat atsanız belki içiniz soğur.

ailem ile görüşmek iyi geliyor çünkü onları kaybetmekten korkuyorum

Ben sizi anlayabiliyorum çünkü benim de annemle ilgili çok fazla çocukluk travmam var.. Ama annemi canımdan çok seviyorum onsuz bir hayat asla düşünemiyorum Allah başımdan eksik etmesin.. Ama onu gördükçe de travmalarım tetikleniyor bunu da aşamıyorum.. Mesela 1 yıldır bebeğime bakıyor ama benim psikolojim onun yüzünden çok bozuldu, tedavi görüyorum şu an, ama uzaklaşamıyorum da annemden O yüzden sizi anlıyorum

Bi yazj okudum aile travması olan ailesini sevmekten vazgeçmez kendisini sevmekten gaz geçer diye. Bu yanlışa dusmeyin