Merhaba, Ben de sizin gibi kararsızlardandım. Çok büyük bir sorumluluk oldugunu düşünüyordum, kendimi hazır hissetmiyordum. Sizin gibi tembel, uykucu gezmeyi sevenlerdendim. Hatta 30 uma kadar çocuk düşünmüyordum. Yaşım 25 ti. Eşim çocuk sahibi olmak istiyordu. Öyle böyle derken denemelere başladık ama ben hep kaçıyordum, yumurtlama dönemlerime denk getirmemeye çalışıyordum falan :) En sonunda 6. ayda hamile kaldım. Çok şaşkındım ama çok çabuk adapte oldum. İçinize düşünce anlıyorsunuz.. Şimdi 2 yaşında bir kızım var. Doğum sonrası hiç acemilik çekmedim, bebeğimin altını bile kimseye değiştirtmedim. Uykucu olan ben gecelerce defalarca kalktım, uykusuz kaldım. Haftada iki kez sinemaya giderdik, 2 yılda 3 kere anca gitmişizdir. Gece çıkamadık, konserlere gidemedik. Yurtdışı seyahatlerine katılamadım bu zamana kadar ama hepsine değiyor inanın. Onun dışında hep gezdik, gidilebilecek her yere beraber gittik bebeğimizle, tatilimize de çıktık. Zaten bebeğiniz olmadan tadı olmuyor hiç bir şeyin, eksik hissediyorsunuz. Şimdi diyorum ki iyi ki eşim ısrarcı olmuş, 30 u bekleseydim çok şey kaçırırmışım. Hayatımız değişti ama bu değişimle tamamlandık biz, aile olduk. Umarım sizde de böyle olur.

neden annelerimiz hep öyle yapmıyolar mı hem hayatnız olmucak demiyorum ki hem çocuklu hemde istediğini yapan hayatını yaşayan anne çok var sonuçta çocuğun okula başlıcak o okuldayken yeteri kadar kendine vakit ayırabilirsin ya da küçükken bi yere gitmek istediğinizde eşinizle arkadaşınızla vs annenize ve ye kayınvalidenize çocuğu bırakıp gezebilirsiniz

İnanın okurken kendimi gördüm ben 2 yıllık evliyim ve 29 yaşındayım eşim de 32 eşime kalsa bugün den tezi yok hemen çocuk istiyor. Oysaki ev için kredi ödüyoruz Şirkette işler kötü gitti zarar oldu ve ben işten ayrılmak zorunda kaldım. Eşimin maaşı iyi ama nereye kadar, çocuk demek birikim, para demek bana göre, arkadaşlarının çocuklarına çok düşkün hatta bana da"şu an evdesin çocuk yap"diyor neredeyse herkes. Ama ben maddi olarak kendimi tam olarak hazır hissetmeden çocuk istemiyorum. Kelin ilacı olsa başına sürer derler ya aynı durumdayız ne yapsak ta bu kocaları vazgeçirip durumu biraz daha ertelesek?

bebişini kucağına aldığında neden bukadar düşünmüşümki diyeceksin emin ol

Ben 24 yaşında 4.5 yıllık evli ve 14 aylık oğlu olan biriyim. Oğlumu çok isteyerek yaptım, çocuklara düşkünümdür ondan olsa gerek kendimi hazır hissettim ama değilmişim. Fakat oğlumu doğurduğuma asla pişman olmadım iyiki yapmışım o benim herşeyim inanın onsuz nefes alamam! Çocuk bakmak karşıdan görüldüğü gibi kolay birşey değilmiş, ilk zamanlar Allah'ım hayatım hep böylemi geçecek diyordum şimdi bi an önce büyüse de rahatlasam diyorum ve 2. çocuğu asla düşünmüyorum bende sizin gibi rahatına düşkün biriyim ama çocuk olunca rahatlıktan eser kalmıyor 2 dk fazla uyusun diye yapmayacağım şey yok nerdeyse, Eşimle rahat rahat bi yemek yiyemiyoruz bebekken illa biz yemek yiyeceğimiz zaman hemen ağlardı şimdi yürüyor koşuyor biz yemekteyken hemen kucak istiyor sofraya dalıyor her yeri batırıyor bazen tabakları bile devirdiği olur deli olmamak elde değil, Evden çıkacağımız zaman ilk onun çantasını hazırlamak zorundasın maması bezi ıslak mendili kıyafetleri emzik biberon derken kocaman bi çanta oluyor kendi çantanızı bile takamıyorsunuz bazen ve dışarı çıkma saatinizi onun uyku saatine göre ayarlamak zorundasınız, Ben bi yandan temizliyorum o arkamdan dağıtıyor ben temizlik hastası biriyim çocukla temizlik yapmak çok zor ben yerleri siliyorum o arkamdan elleriyle sildiğim yerle oynuyor her yer el izi oluyor, Durduk yerde ağlar olmadık yerde altına yapar acıkır durmaz huysuzluk yapar daha bir sürü şeey Ama bir gülüşü beni benden alır herşeyi unutursunuz.. Hele bi Anne desin dünyalar benim olur.. Bence hemen yapın hiç beklemeyin kalp atışını duyduğunuz an dünyanız değişecek inanın.. Son düzenleyen: Moderatör: 6 Nisan 2011 S sena01

evli değilim ama çocuk için kendinizi neden hazır hissetmiyorsunuz acaba. Yani korkuyormusunuz yoksa maddi olarak yetersizmi görüyorsunuz yada işinizde hedefleriniz mi var zamanı değilmi diyorsunuz

ablamı okudum sanki yazdıklarında ve 13 haftalık hamile.. çook ama çok mutlu. hayatını herşeyini bebeğine göre düzenlemeye başladı. sigarayı bir anda kesti, yediklerine içtiklerine çok dikkat eder oldu.. başka hiçbirşey yok şimdilik hayatında "nasıl daha iyi olur, nasıl daha sağlıklı olur, şu kadar saat uyumalıyım, şu kadar su içmeliyim, öğünüm geldi şunu yemeliyim. tabi bunlar sadece benim ablam için geçerli. herkesin hayatı, yaşadıkları ve tepkileri çok farklıdır. benim tam da burnumun dibinde aynen anlattıklarına benzer bir örnek var. B. Ö ve B. S diye ayırdım ben onun hayatını sen de bebeğin olduğunda mutlaka seversin ama hazır hissetmek ne bileyim çok göreceli bir kavram ve bu da önemli bir karar ve ucunda bir insan var... hayırlısı diyelim işin içinden çıkalım :))) . push ;

bencede bebek sahibi olmanızın tam zamanı... ben 20 yaşındayım şuan 25 haftalık hamileyim belki sana çok yardımcı olamam çünkü bende bebeğim dünyaya gelince nelerin degişecegini pek bilemiyorum ama bi arkadaşımızın yazdıgı gibi hamilelikte bile başlıyor sorumluluk yediklerine içtiklerine dikkat ediyorsun öncelikle... ben şuan için sadece bunları yaşadım ama onun hareketlerini hissettigimde okadar mutlu oluyorum ki karnımdayken bile onu yiyesim geliyor. ben ev hanımıyım okadar çok uyuyorum uykuyu okadar çok seviyorum ama o dogdugunda uyuyamıycam diye korkmuyorum bian önce zaman geçsin istiyorum sabırsızlıkla onu bekliyorum :) pişman olmuyacaksın bence de :)

o zaman eşini kırma ve bir tane Allahın izniyle bebişiniz olsun sende 29 yaşındaymışsın az bi yaş değil bence sorunlarında yokmuş maşallah hadi güzel haberlerini bekliyoruz

Ben de kuzenimle aynı sitedeyim, şimdi 2 yaşında bir kızı var, istesin canımı veririm, elimde büyüdü, nasıl sevdiğimi anlatamam, o da bana öyle, işten geleceğim vakitlere yakın cama yapışıp yolumu gözler, aramızda öyle aşk var yani Ama o bile zor geliyor bazen bana, arada park diye tutturur, tamam derim, iş çıkışı hanımefendiyi giydir, arabası maması, ıdısı dıdısı derken bir saat hazırlanması, 1 saat oynaması, sürekli ilgi beklemesi, o br kaç saatte bile sıkılıyorum ben, bir de sürekli, düştü mü, üşüdü mü terledi mi, annesi olmadığım halde her şeyi bana dert, kendi çocuğum olsa iyice deliririm gibi geliyor. Herkes hamile kalınca annelik duygun başlar diyordu, sizde başlamamış işte, umarım kucağınıza alınca mutlu olur, seversiniz bebeğinizi, kendi yeğenlerine annelik yapan birinin, bebeğine de mükemmel bir anne olacağına eminim

çok sevindim cnm inş en kısa zamanda güzel haberlerini alırız eşin bu konudada pek bilgili sanırsam emzirmek zayıflatıyo felan bu kadar bebek isteyen bi erkek daha önce rastlamadım ama güzelbişey bebek istemesi eminim çokda iyi bi baba olur

genç anne olmak güzel.. benmde ablam hiç beklemediği anda hamile kaldı hazır değildim diye ağlamıştı 1saat sonra karnına dokundu falan çok mutlu olmuştu şimdibebişmiz 6 aylık iyki geldi dünyaya diyip duruyo

kayınvalidene güvenemiyosan etrafında bi araştırma yap çok iyi bebek bakan kişiler var güvenebilceğin biri olursa bebeğine o bakabilir

29 Yaş iyi bir yaş bence anne olmak için. Ben 21 yaşındayım ilerde diyorum 27de evlensem 28 de yaparım hemen:) Hem baksanıza, eşiniz o kadar çok istiyor ki ağlamış Hazır şimdi işten ayrılma durumlarınız varken, bence yapın çocuğu. Sonra yeni bir işe girdiğinde hiçbir fırsatın olmayabilir.

Hiç ciddi ciddi düşünmemiştim, aileler tarfından ne zaman konu gündeme gelse, kim bakacak, daha erken v. s. diyip erteledik. Kendi aramızda da hep ilerde yaparız bir tane dedik, o ilerisi ne zaman gelecek hiç düşünmedik açıkcası. Evet eşimin düşüncesi iş ahlakı açısından doğru değil ama zaten benim çalıştığım yerde iş etiğinden söz edilmesi mümkün değil... iş yerinde çok ciddi sıkıntılarım var, yöneticimle kavgalıyız zaten aylardır istifaya zorlanıyorum, işten atmak için bahane bulamıyorlar, tazminatımı da ödemek istemiyolar, o yüzden dayanılmaz baskılar görüyorum, artık sabredemediğim için ben de işten ayrılmayı düşünüyordum. Eşim de madem bu kadar çektin, doğum yapmadan ayrılma diyor, şimdi burdan ayrılıp yeni bir yere girsem ilk 1 yıl doğum izni alamıyorum biliyorsunuz, bu durumda yaş olacak 32 Zaten muhtemelen hamile olduğumu öğrenince tazminatımı verir gönderirler bu durumda doğum masrafları ve en azından çocuk 2-3 yaşına gelene kadarki harçlığım çıkar, sonra da işe başlarım. Bu anlamda eşime kızamıyorum, aslında maddi anlamda mantıklı düşünüyor.

yada minicik kollarıyla bir sarsın sizi... evlenesim geldi valla bir an önce

Umarım siz de en doğru zamanda, bebeğinizi kucaklarsınız, iki ay hamile kalmak için kısa bir süre, yumurtlama günlerini tutturmak o kadar da kolay değil diye biliyorum, böyle şeyler kafanızı kurcalamasın, hiç stres yapmayın. Hem erkekler evliliğin ilk yıllarında istemiyorlar pek, bakın benimki 5. yılda istemeye başladı ama ne istek başımın etini yiyor, başka konu konuşmaz olduk, eşinizin de yaşı çok genç değil, 1. yıldan sonra isteyeceğinden eminim.

Bana nedense hiç öyle gelmiyor, Bir an geliyor, tamam diyorum madem eşim bu kadar istiyor, olsun diyorum sonra oturup ciddi ciddi düşününce hayır diyorum, derdin ne senin, gazeteleri okuyorum, çocuk tacizleri, cinayetleri, ben çocuğumu her şeyden korusam bunlardan nasıl korurum, düşünmekten kafayı yerim heralde

bence tarifi imkansız, yaşanması mükemmel bi duygu annelik.. kendini bu kadar yıpratma mutlu bi evliliğim var diyosun.. bence bi çocuk mutluluğuna mutluluk katar... sen ne kadar ben ona bakamam korkuyorum desende o kendine öyle güzel baktırıyoki...

Bir an hiç bebeğiniz olamayacağını düşünün. Çok üzülür müydünüz? Ona göre verin kararınızı. Sonra eğer karar verirseniz ve Allah nasip eder de bir evlat sahibi olursanız kimin bakacağını nasıl olacağına karar verirsiniz. Korkmuşumdur hep önyargılı olmaktan. Varsayımlarla hareket etmekten. Zaman neyi getirir bilemezsiniz. Z

Allah, hayırlı evlatlar nasip etsin herkese, İnşallah sağlıkla kucağınıza alırsınız bebeğinizi, uyku problemi bende de var, bakalım benim olursa nolucak, umalım da bebeklerimiz de bizim gibi uykuyu sevsinler

Arkadaşlar, öncelikle kıymetli deneyimlerinizi, fikirlerinizi paylaştığınız için çok teşekkür ederim, dünden beri uyuyamıyorum, sürekli düşünüyorum kafamı en çok kurcalayan konu da bana kimin yardımcı olacağı, çalışmaya başladığımda bebeğe kimin bakacağı... Annemle farklı şehirlerde yaşıyoruz ve sağlık problemleri var, gelip bir süre yanımda kalsa da sonrasında döner. Kayınvalidemle aramız çok kötü, açıkcası ona çocuğumu emanet edemem, kendisi yurt dışından torunları geldiğinde, ki kocaman kızlar ve yılda bir gördüğü için özlemiş olması lazım, 1 hafta dayanamayıp çocukları dövmüş bir insan. Şu an görüşmüyoruz ama şimdiden torunum olursa gelir ben bakarım diyormuş, açıkcası yuvaya veririm yine ona baktırmam, bu da ciddi bir sorun olacak şimdiden hissediyorum. Bana kızacaksınız belki, senin çocuğunda onun da torunu diyeceksiniz ama eşimin annesi de olsa böyle sinirli, agresif, torunlarına şiddet uygulayan bir kadını çocuğuma yaklaştırmam, gelip görsün ama asla yalnız bırakmam. Peki çocuğuma kim bakacak? gerçekten çok karışığım

tesekkürler cnm.. insallah dedigin gibi olur da ilerde ister. 1 gram cocuk sevgim yok bakamamm ben ona dio.. ben kendim cocugum dio ufalıpta cebime giresice N NisaNurum Canım Kızım Canım

canım 2 yasında bır kızım var... allah cumlesının cocugunu bagıslasın.. bende senın gıbı dusunuyordum ya bakamazsam ya bırsey olursa dıye.. ılk cocugumu kaybettım.. dunya basıma yıkıldı sandım.. sonra ıkız cocuklarıma hamıle kaldım. bırı karnımda oldu.. ama bırı hayatta.. yanımda.. ınan anne olmak bambaska bırsey.. allah ısteyen tum kadınlara nasıp etsın boyle guzel bır duyguyu..

irdelemekte çok haklısınız, bir insanın hayatında verebileceği en önemli karar bence çocuk yapmak, millet düşünmeden doğurup doğurup sokağa saldığı için dünya bu halde zaten. Bence eşiniz, size karar konusunda acele ettirmekle çok büyük haksızlık ediyor, ileride pişman olmamak için iyice düşünmeden karar vermeyin bence, yakınlarımdan biliyorum, bir bebeğin masrafı tahmininiz çok çok üzerinde olabiliyor, manevi sorumluluğu da öyle. N NisaNurum Canım Kızım Canım

eşinden eminsen ve onu sewiyosan yap ama herhangi bi konuda az da olsa kalbnini kırdıysa seni anlamadıysa yapma

Eşimle 10 yıldır birlikteyiz ve Allaha Şükür, bugüne kadar en ufak bir yanlışı olmadı bana, ama işte anne olmak o sorumluluk çok zor geliyor

anne olmaya hazır olmak diye birşey olduğuna inanmıyorum ben. rahmine düştü mü onu tüm benliğinle benimsiyorsun.. H

Merhaba Arkadaşlar, 5.5 yıllık evli ve 29 yaşındayım, bugüne kadar eşimle hiç çocuk düşünmedik, hep korunduk, son dönemde eşim yavaş yavaş çocuk sahibi olan arkadaşlarımıza yakın ilgi göstermeye başladı... Bu arada ben de işyerimde ciddi sorunlar yaşıyorum ve ayrılmayı düşünüyorum, ama içeride ciddi bir tazminatım var, kazancım da gayet iyi, şimdi eşim madem işten çıkacaksın çocuk yapalım, gebelikte bol bol rapor alır gitmezsin, sonra doğum izninde de paranı alırsın, ondan sonra istifa edersin diyor. Ya da hamile olduğunu öğrenip işten atarlar, tazminatını alırsın hem de çocuğumuz olur diyor. Aslında biliyorum tazminat, doğum izni falan bahane, eşim ciddi şekilde çocuk istiyor (33 yaşında) ama ben hiç hazır değilim bu fikre, yani hayatım boyunca hep çocukları çok sevdim ama kendimi hiç anne olarak düşünmedim... Böyle ani bir kararla çocuk sahibi olmak ne kadar doğru sizce? sonradan pişman olur muyum? bu durumu yaşayan arkadaşlardan deneyimlerini diğerlerinden görüşlerini alabilir miyim? Gerçekten fikrinize çok ihtiyacım var, aklım çok karışık... P pyeso

Çocugunuz olduktan sonra niye bu kadar yıl beklemişim diyeceksiniz :)

Eğer yaşlılığınızda tek başınıza kalmak istemiyorsanız çocuk şart! Ha bugün ha yarın derken sizinde dediğiniz gibi yaş geçiyor! Yaşınızda 29 ee epey bi yol almışsınız.. Daha ne kadar ertelenebilinir ki bu iş. 30 unuzdan sonra çocuk bakmak dahada zor olur. Bence seneleri boşa geçirmeyin. İllaki zorlukları olacaktır bundan kaçış yok ama birde getirilerini göz ardı etmemek gerekir bu bebek işinin. Zorluklarıyla 30 unuzdan sonra uğraşmak yerine bir an önce bebiş yapın o zamana büyütmüş olursunuz çocuğunuzu.. rahata ermiş olursunuz kısacası..

vallahi tatlım bebek dünyaya gelince bakılıyor ya sen kendi ihtiyaçlarından kısarsın ama bebeğinin ihtiyaçlarını karşılarsn dediğim kaçtıkça bu fikirden iyice soğursun ben 2 buçuk yıl çok istemedim daha erken dedim eşim artık zamanı geldi dedi bende düşündüm sonuçta bebek olucak ne kadar erken yol alırsam o kadar iyi benim için şimdi 24 yaşındayım ve kızım 2 yaşına girecek bizde maddi açıdan çok sıkıntılar çekiyoruz kızım 8 aylıkken eşim işten çıkarıldı sonrasında iş buldu ve çalışıyo yani Allah gerçekten yardım ediyor bebeğimde her ihtiyacını karşılıyorum ben kendimeçok fazla alışveriş yapamasamda kızımın ihtiyaçları karşılansn yeter diyorum çünkü anne olmak muthiş bi duygu ve bi bebeğinin olması güzel bişey erteledikçe sorunlarda çıkabilir bence çok fazla irdelemeden yap ben ilk hamile olduğumu öğrendiğimde 1 ay kendime gelemedim acaba bakabilirmiyim acaba yetebilirmiyim taaki ilk kalp atışlarnı duyana kadar ondan sonra evet bu benim bi parçam Allahın izniyle bakarım dedim zaten çocuğa hamileyken kendini hazırlıyosun sanki 40 yıldır çocuk bakıyomuşsun gibi çocuğuna bakıyosun ee iştende çıkma olasılığın varmış bebeğin biraz büyüdükten sonra başka iş bulursun çocuğunuda kreşe verirsin herşeyin kolayı var artık

Kızlar, hepinize çok teşekkür ederim, Sözünüzü dinledim ve yarın için doktor randevusu aldım, bakalım ben psikolojimi hazırlamaya çalışırken doktor da bedenimi hazırlasın Eşim de dün beni ikna etmek için son bombayı patlattı zaten: Bu aralar diyetteyim yine otlanıyordum ki, "boşuna zayıflamak için uğraşma, hamile kal, kimse sana kilo almışsın demez, hem çocuğu da doğur da sonra kalıcı olarak zayıflarsın, emzirmek zayıflatıyormuş" dedi, gülsem mi ağlasam mı bilemedim

anne olduktan sonra keşke olmasaydım diyen duymadım ben hiç. öncesinde hiç istemese, hazır olmasa bile. anne olmak büyülü birşey galiba.

Öncelikle yorumlarınız için çok teşekkürler, Ailem ve yakın çevrem gibi siz de neden çocuk yapmadığıma anlam veremiyorsunuz değil mi? Şöyle söyleyeyim; eşim arkamı toplamasa evi 1 günde savaş alanına çevirecek kadar dağınık bir insanım, çoğu zaman uykucu ve tembelimdir, ta ki biri kalk gezelim alış veriş yapalım diyene kadar... Giyinip süslenmeyi kendime bakmayı çok severim, sanki çocuk olunca bunların hiçbirini yapamayacakmışım, hep yorgun bitkin olacakmışım, evde eskisi gibi ayaklarımı uzatıp yatamayacakmışım gibi geliyor, sizde durum nasıl? hem eve hem kendinize hem çocuğa vakit ayırabiliyor musunuz? Hayatınız çocuktan sonra ne yönde değişti? Bu arada sorulmadan söyleyeyim, eşim ev işlerinde çok hamarattır, evcimen tam bir aile adamıdır, çocuk bakımında da en azından hafta sonu ve akşamları bana çok iş bırakmayacağından eminim

İşte sizin durumunuz da nerdeyse aynı, yeniden işe girseniz en az 1 yıl erteleyeceksiniz, hemen tamam deseniz, tek maaşla hayat zor, of biz mi çok irdeliyoruz ya, anneannem hiç düşündü mü acaba 8 çocuğu doğururken

Ben 33 yaşında anne oldum. Aslında daha da geciktirmeye korkmasaydım, ben de kendimi öyle aman aman anne olmaya hazır hissetmiyordum. Hamileliğim sırasında doğacak çocuğumla ilgili hayaller falan da kurmadım. İlk doğduğunda içimde aniden büyük bir annelik aşkı da belirmedi. Ama, gün be gün onu öyle bir sevdim ki, şu anda benim dünyanın en kıymetli varlığı o. Siz de aslında, ilk kez doğum yapacak biri olarak, biraz yaş sınırına yaklaşmış gibisiniz. Korunma yöntemine göre değişebilir tabi ama, bugün karar verseniz, hamile kalıp, doğum yapana kadar bir-birbuçuk sene geçebilir. İşten ayrılma kararınız da göz önüne alıdığında, hamile kalmak için uygun bir ortam var gibi gözüküyor. Çocuk sahibi olmak gerçekten çok güzel birşey. Bazı sorumluluklar yüklüyor haliyle insana, zaman zaman bunaltabiliyor, ama inanın ki, bunların hepsine değiyor. Hem belli mi olur, belki benim gibi şanslı olursunuz, çocuk 18 günlükten itibaren geceleri deliksiz 6-7 saat uyumaya başlar. 1Sen

kaçtıkça bu fikri iyice kafanızdan atarsınız bi bakarsınız bi boşluk var o zamanda yapmak istersiniz ama gene korkularınızla yüzleşirsiniz buna aniden karar veriliyor zaten çok aman aman düşünen yoktur herhalde annelik çok meşaketli bi görev ama bi o kadarda güzel senden bi parça doğuyor ve hergün yavaş yavaş büyüyo bazen çok çileli bazende çok eğlenceli bi hal alıyor çok zor çock büyütmek ama ona değiyor ufacık elleri ufacık ayakları miss gibi kokusu ve uyuduğunda kanatsız bi meleğe dönüşü paha biçilemez bi duygu ve zaman geçtikçe problemler çıkıyo olmayadabiliyor yaşda çok önemli bi etken sizin için zaman gelmiş valla bende çok uykuma düşkünümdür Rabbimde gönlüme göre verdi kızımın uykusunda problem çekmiyorum uyutuyor beni eşimde yardım eder diyosun çocuk kendine baktırıyor zatn çocuktan sonra hayatın daha bi düzenli oluyor yani korkulucak bişey yok Rabbim sağlıklı ve hayırlı evlat versin annelik çok kutsal ve çok güzel bi duygu Rabbim olmayanlarada versin

onu düşünürsek hiç bi zaman çocuk sahibi kimse olmak istemezdi sadece 18 yaşına kadar değil hayatı boyunca her an yanında olmamız gerekiyo çünkü bi insan kaç yaşına gelirse gelsin annesi gözünde küçük bi çocuk gibi. çocuğun sorumluluğu sadece 18ine gelene kadar değil evlense bile o sorumluluk hala annedeve babada oluyo çünkü evlendiği zaman banane şimdiden sonra kocası ilgilensin demekle olmuyo en ufak bi yardım da koşan yine anne oluyo bunu unutmayalım. işte ömür boyu bi çocukla ilgilenicez diye de çocuğu uzun süreler ertelemek ilerde pişmanlığı gösterir keşke daha erken anne olsaydm diye düşünürsün o zmaan

Maddi sıkıntımız yok, ben uzun bir süre çalışamasam da eşim evin geçimini sağlayabilecek durumda, İşimle ilgili hedeflerim de yok zaten ayrılmayı düşünüyorum... Asıl sorun kendimi buna hiç hazırlamamış olmam, gezmeyi eğlenmeyi çok severim, biraz başına buyruk bir tipim, yani hayatımı kendi çocuğum da olsa birine adamak gözümü korkutuyor galiba... Ama yaş da geçiyor, işte bunlar darmadağın ediyor beni.

Bu yazdıklarınızın üzerine birde 10 yıllık bir birlikteliğiniz var. Birde bunca yıl size ufacık bir hatası bile olmamış.. Yaşınızda çok genç değil.. Bu kadar çok planlı olmak iyi değildir.. Bu psikolojiyi sadece siz değil tüm anne olmak isteyenler yaşar.. Eğer hiç bebek sahibi olmak istemiyorum derseniz anlayabilirim, fakat hazır olmayı bekliyorum derseniz bunu anlamak güç.. Bu yaşadığınız şartlar içerisinde, sahip olduğunuz eşinizi baz alınca bu duygularınız çok yersiz geldi. Yaşınız küçük olsa kaygılarınızın adını bu yönde koyabilirdim.. Demek ki sadece kuruntu ve zaman geçtikçe bu kuruntu daha da ağır gelecek size.. Dediğim gibi bu kadar planlı yaşamak hiç iyi değil.. Şuan burayı okuyup, bu yazdığınıza çok gönül koyabilecek, anne olmak için yıllarını, hayatını feda ebilecek çok insan var.. Siz anne olamayacağınızı düşünseydiniz ; acaba hala hazır değilim diyebilir miydiniz? Sadece bebeğinizin kalp atışına odaklanın ve size verilecekse eğer bunun bir mucize olduğunu düşünün.. Hem bebeğiyle hem kendisinin her türlü bakımıyla uğraşan çok anne var.. Annelik bakımsızlık demek değildir.. Dağınık biriyim diyorsunuz, ee etraftaki dağınıklığa birde bebek elbiseleri eklense çok fazlalık olmaz.. Uykusuzluk ve tembellik diyorsunuz.. Bu büyük mucizenin karşısında oda göze gelmemeli diye düşünüyorum.. İşiniz için sabah erken vakitlerde az mı yola düştünüz? Bebeğiniz içinde sadece biraz daha efor harcayacaksınız.. Eşinizin desteği var madem bundan kaygılanmayın. Allah isteyen ve anneliğin-babalığın sıfatını taşıyabilecek herkese bu duyguyu tattırsın..

Maalesef bu konuda kötü bir deneyimim de oldu, evlendikten kısa bir süre sonra nefrit oldum, böbreklerimde taş da vardı, çok ağır ilaçlar kullanmak durumundaydım, tedavim devam ederken, korunduğumuz halde hamile kalmışım, doktor ilaçların bebeği etkilemiş olabileceğini, yine de biraz bekleyip gözlemlememiz gerektiğini söyledi, hayati tehlikem olduğu halde tedavimi yarım bıraktım, bebeği dünyaya getirecektim ama kısa bir süre sonra karnımda öldü Biz de zaten daha erkendi diye teselli ettik kendimizi, sonra da hep daha erken erken diye geçiştirdik, bi baktık yılları devirmişiz böyle...

Genelde kadınlar olarak çocukları olsun isterler diğerleride anne olsun vs isterler.. Sen içinde geleni yap. Herkes duygusal yaklaşıcağı için yap der çocuk sevmeyen mi yok? Bu yüzden sormana gerek yokmuş canım Senin ne düşündüğün ve istediğin önemli nasip kısmet. sinemha

emin ol sonradan hiç pişman olmucaksın bende 3 seneye yakın istememiştim daha sonradan ister istemez hamile kaldım ve test yaparkende fazla heyecanım yoktu negatif çıkar diye düşünmüştüm ama pozitif çıktığını görünce çok mutlu olmuştum o duygu çok farklı özellikle ultrasonda gördüğün o zman o zaman ki duygu farklı hem mutlu oluyosun hem içinden ağlamak geliyo anlatılamaz bi duygu bu ama malesef ben 8 haftalıkken bebeğimi kaybettm onun için sonrasını bilmiyorum

ablamda ikinci çocuğu hiç istemiyodu sırf eniştem istiyo diye ikinciyi de doğurdu ama iyi ki doğurmuşum der her seferinde

29 yaşındasın, 5.5 yıllık evlisin. Ama çocuk yapmak senin için "ani bir karar".. Yani hiç mi düşünmedin çocuk konusunu bu 5.5 sene içinde.. "Bir an evvel yap" anlamında söylemiyorum, ama evli bir insan planlamaz mı hiç çocuk yapmayı-yapmamayı 5.5 sene içinde.. Benim anlamadığım senin için çocuk fikrinin nasıl "ani" olabildiği.. Bir de eşinin "hamilelikte bol bol rapor alırsın, doğum izninde de para alır, sonra istifa edersin vs" tarzı yaklaşımı da pek etik değil açıkçası..

:)) oho 8 i icin ayrı ayrı düdünseydi o kadar doğuramazdı zaten..

İşte bu yüzden anne kadar değerli varlık yok hayatta. Evet çok zor benim içinde kendinden vazgeçip sadece ufacık bir varlık için nefes almak, kendinden önce onu düşünmek, kendi yemeğinden önce onun açlığını gidermek, gece defalarca uykundan kalkıp onunla ilgilenmek, hayatını ona göre ayarlamak... çok zorluk getiriyor minicik bünyesiyle. Çocuğun olması önceden kendini hazırlayabileceğin bir şey değil bana kalırsa karnında ufacık senden bir parçanın günden güne büyüdüğünde, ilk kalp atışlarını duyduğunda, onu kucağına aldığında, gülümsemesi için olmadık şaklabanlık yaptığında o ağladığından vücudundan bir parça alınıyormuş gibi hissettiğinde düşüneceğin tek şey neden bu kadar zaman beklemişim demek olacak. İstemeden hamile kalıp doğduğunda çocuğuna resmen tapan arkadaşlarım var o bambaşka bir duygu olsa gerekki başta istenmeyen varlık sonrasında vazgeçilmezin olabiliyor.

ablamla altlı üstlü oturduk 10 sene... 3 tane cocugu oldu ben buyuttum cunku ınanılmaz bır sevgım vardı yegenlerıme.. oylekı sütüm gelecek te emzırcem sanırdım... onların 10 sene boyunca yanlarında olmam sonraları bende ınanılmaz cocuk sevgısızlıgı yarattı.. oylekı evlenınce hıc anne olmayı bıle ıstemıyordum hayatımboyunca.. yanı onları sevıyorum ama ne baskalarının cocuklarını sevebılıyorum ne de ıcımde oyle bebek cocuk sevgısı var..3 aydan fazla hamıleyım halen de yok.. esımde sorun vardı doktor korunmadan cocuk yapmayı deneyın dedı. cunku gun gun kısır olma olasılıgı artıyordu. esım yalvardı ne olur deneyelım bı dıye hamıle kaldım... beklıyorum sımdı ıcımde annelıkten kaynaklı barı olsa bebek sevgısı olsun... ınanmıcaksınız belkı ama hamıle oldugumu ogrendıgımde belkı düşer dıye bıle umıt etmıstım.. o derece ıstemıyodum... nasıp allah ol derse olur.. sen ıstesen de ıstemesen de.

Siz manevi sorumluluk hissediyor olabilirsiniz, ancak resmi olarak reşit olmuş bir kişi artık kendi kendinden sorumludur, yasal olarak ona karşı bir yükümlülüğünüz kalmamıştır. Hem siz ömür boyu o sorumluluk devam edecek derken, konu sahibine, çocuk yaparsanız ömür boyu ondan sorumlu olacaksınız, artık kendinize ait bir hayatınız olmayacak mı demek istiyorsunuz? Sadece Meserret arkadaşımız değil ben de merak ediyorum, bir insan nasıl kendini feda edebilir, bu nasıl bir sevgidir?

Maalesef özel şirketlerde yaygın olarak yapılan bir şey bu, kadınlar hamile kaldığında hem doğum izni boyunca yerine elemen almak zorunda kalacaklarından, hamileyken ve izin dönüşü verimli olmuyor anlayışıyla işten atıyorlar, iş dünyasında kadın olmanın zorlukları bunlar. Bence eşiniz, tazminatı bilmemneyi bahane ediyor, baba olmak istiyor, çünkü çocuk istemeyen biri bunları düşünmez bile, açıkcası bana şimdi 100 bin TL keş para verseler yine de çocuk yapmam! . push ; E EBRU 72

İnanın bu başlığı açtığım günden beri düşünmekten ömrümden ömür gitti. Önce gelişmeleri anlatayım, gebelik öncesi kontrol için doktora gittik, onlarca test ultrason falan hiç bir sorun görülmedi (oysa içten içe bir sorun olmasını istediğimi itiraf etmeliyim:26:) Sonra işte ilişki günlerini falan anlattı doktor, tam o günler gelince bende sinirler boşaldı, bunca yıl sonra neredeyse vajinismus olucam, başladım ağlamaya istemiyorum diye, sürekli düşünüyorum, çocuk olursa nasıl bakarım, ya düşerse, hasta olur ölürse, benim yüzümden sakat kalırsa, ya yemezse, ya kaçırılırsa offffffffffff deliriyorum galiba sonra eşim de beni rahat bırakmaya karar verdi, 1 hafta kadar bu konuyu hiç açmadı ama şimdi yine başladık, ben hiç baba olamayacak mıyım, ben çocuğumla maça gitmek, gitar çalmak istiyorum diye duygu sömürülerine başladı, yine başka konu konuşmaz olduk, ya inanamıyorum bu hale geldiğimize, 6 yıldır örnek çifttik biz, herkes mutluluğumuzu kıskanırdı, şimdi her gün ya ben ağlıyorum ya o ağlamaklı, napıcam ben ya çok korkuyorum . push ;

ben de evliliğimin ilk zamanlarında senin gibi düşündüm... gezelim tozalım, uykuya ve kendime düşkünümdür bekleyelim dedim... şimdide deli gibi istiyorum ama sağlık sorunlarım çıktı :2: ben yap derim, bebekler dünyanın en güzel varlıkları

bence bebek yapmanızın tam zamanı cnm N NisaNurum Canım Kızım Canım

canım anne oldugum ıcın hıc pısman olmadım olamamda... her anne adayı bu tıp dusunceler gelıstırebılır. ama sızınkı eger daha agır bır sekıldeyse psıkologa gıtmenızı onerırırm... hayatımmı tamamıyle degıstı tabı.. uykusuz gunler olmadımı oldu tabı.. ama onun bır gulusu ıcın canımı bıle vermeye razıyım..

Çocuk sahibi olmak bence bir insanın hayatında verebileceği en önemli karar, dünyaya bir bebek değil, bir birey getireceğinizin ve hayatınızın en az 18 yılında bu bireyden sorumlu olacağınızın farkında olmalısınız. Öyle; yaptım oldu, anne olunca seversin, doğunca alışırsınla olacak iş değil bence, arkadaşlar kusura bakmasın ama bu tarz yorumları sevmediği biriyle evlenmeye zorlanan kızlara &#8220;nikahta keramet vardır&#8221; demeye benzetiyorum. Bence kafanız karışıkken, aceleye getirip böylesi önemli bir kararı düşünmeden vermeyin, sonra çok pişman olursunuz ve bu pişmanlığın geriye dönüşü yok, yanlış zamanda evlenince boşayabiliyorsunuz, yanlış işi, yanlış arkadaşı değiştirebiliyorsunuz ama istemeden sahip olduğunuz bir çocuk için ben hazır değilmişim, vazgeçtim, pişman oldum diyemiyorsunuz, deseniz de fayda etmiyor artık ona bakmaya mecbursunuz.