Maddi kaygılarımdan dolayı maalesef istifa edemem. Bir de zaten para biriktirmem gerekiyor seneye evlenmeyi düşünüyorum. Ben aslında evlenip çıkayım tazminat alayım diyordum fakat artık ona dahi sabretmek istemiyorum C

Bu tür durumlarda öncelik sıralaması yapmanız gerekli. Yani mutsuz eden işin artıları ve eksileri nelerdir farklı opsiyonaları da not edin. Eğer artıları daha hayati önem taşıyorsa bir süre sabretmenizi öneririm. Örneğin belirli bir birikim yoksa ve barınma/yeme gibi temel ihtiyaçları o maaştan karşılıyorsanız işinizi su an için bırakmayı bir kenara koyun. İş yerinde sadece işinize odaklanıp sosyal hayatınızda ek bir alan yaratın spor, gezme, kurs vs gibi bir şey mutlaka ekleyin. Yeni bir arkadaş çevresi için de imkan yaratmıs olursunuz. İş aramaya devam edin olumlu sonuçlanana kadar bu aramaya devam edebilirsiniz kaybedecek bir şey yok zynbm975 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Merhaba Bununla ilgili daha önce bir psikolojik danışmanlık aldım. Depresif bir kişiliğim olduğunu ve dönem dönem ataklar geçirebileceğimi ama çok ciddi bir durumda olmadığımı söyledi. Ve ayrıca kaygı bozukluğuna da sahibim. Ve evet bu duruma bunalım demek daha sağlıklı olur. M Msspinkie Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kafan rahat değilse huzursuzlugunu gittiğin her ortama götürürsün. Şunu gördüm ruh halin ve bakış açın değişince önceden nefret ettiklerini bile sever hale geliyorsun. İşini değiştiremiyorsan kafanı değiştir. Bunun için de profesyonel destek al

Benimde oldu öyle dönemlerim canım gerçekten seni çok iyi anlıyorum inşallah daha iyi bi yerde hayırlı insanlarla çalışma imkanın olur şuanda da aldığın maaşa bak sıkma canını inşallah güzel fırsatlar çıkar karşına Otrera

Bu hanımefendinin konularını biliyorum depresyon değilde genel bir kaygı halı var, anksiyete daha uygun gibi. Boleyn Kizi

Herkese merhabalar başlıkta bahsettiğim gibi sanırım depresyondayım. Yaklaşık 4 yıldır bir firmada çalışıyorum, ilk iş yerim. Hep gitmek istedim fakat gönlüme göre olan ve şartları daha iyi olan bir yer bulamadım. Ama artık burada tükendiğimi hissediyorum. Şuan iş bulabilmek çok zor, işsiz olmak çok zor lütfen iş arayan arkadaşlar kızmasın. Ama sevmediğin bir işe tahammül etmek insanı yeyip bitiriyor. 4 senedir ailemden maddi bir yardım almadım aksine yardım ediyorum. O yüzden hadi çıkayım tükendim diyemiyorum. Hayat kalitem düştü. Günümün yarısını mutsuz bir şekilde geçiriyorum ve durgunlaştım resmen. Şuan birkaç iş görüşmesi yapıyorum. Iş görüşmeleri olumsuz sonuçlandıkça daha dibe batıyorum sanki. Mücadeleci tuttuğunu koparan aktif bir insanım ama sanki gittikçe donuklaşıyorum. Kendime dramatize etme dedikçe psikolojik olarak her geçen gün daha da yıpranıyorum. Son dönemlerde iş yerinde canımı sıkan bir kaç mesele oldu bunlar bardağın son damlasıydı. Şimdi her sabah zorla kalkıp geliyor gibiyim. Bu histen nasıl kurtulabilirim? Sizin böyle dönemleriniz oldu mu?

Hangileri var sizde? Bir bakın bakalım. depresyon öyle basit bir hastalık değil, o yüzden koydum bunu. Yanlış anlamayın sözüm meclisten dışarı, ancak siz de biliyorsunuz herkes internetten kendine tanı koyuyor ya bu dönemde, belki de depresyon değil ama bir çeşit bunalım yaşıyorsunuz. Kendinizi kötü etkilemeyin

Daha iyi bir iş bulana kadar geçici belki alan dışı bir iş yapsanız olmaz mı? Depresyonu olan biri olarak benim yüzümde, her yerimde egzama çıkmıştı stresten bıraktım sonunda daha kötü olmadan. Sağlığınızdan olmayın da. Bu arada iş yerindeki sıkıntı nedir çözülebilecek bir şeydir belki.

Evet maalesef.. Ve yıllar geçtikçe güçleniyor bu. Kafede oturup içeceğim şeyi seçmek bile zorlaşmaya başladı

Sizi çok iyi anlıyorum. Aynı şey başıma geldi vaktiyle. Iş yerine gitmek bana iskence geliyordu. Ayaklarım geri gidiyordu. Mesai saatinden 2 dakika önce çıkmak bana müthiş moral veriyordu. Fakat 2 dakika geçince ağlamaklı oluyordum. Ben istifa etmekten başka çare bulamadım. Istifa ettim birden bire iyileştim sanki. Şu an işsizim. Ama aynı şeyi tekrar yaşamaktansa bin kere işsiz olmayı tercih ederim