iste öyle olmuyor. bende derdim ilk göz agrimin sevgisine kim yetişir ki. Ben ikinciyi ilk çocuğum kadar ya sevemezsem ya sevgide ilgide hak geçirirsem derkeeeeen olay çok başka gelişti. gerci küçük büyüdükçe dengeler sağlanmaya başlıyor ama bir dönem sancılı geçiyor

Konuyu okuyunca kendimi çok kötü hissettim. Kardeşimle aramda 7 yaş var. Tabiri caizse prenses gibi büyütüldüm, dedemin büyük etkisi vardır bunda. 7 sene sonra kardeşim geldiğinde onu hiç kabullenmedim, burnununmu kapatmamışım yüzüne su mu dökmemişim. Hele ben onu küçükken dövdüm, annem komşuya indiğinde beni kızdırdığı anda hiç düşünmeden vururdum. Aklıma geldikçe içim parçalanıyor Ben de çok büyük sayılmazdım 4/5. Sınıfa gidiyordum o zamanlar. Nedenini bilmiyorum hiç ama hiç kabullenememiştim. Zamanla elbette düzeldi, büyüdükçe kabullenmeyede başladım. Kardeşim olduğunu artık hep bizle olacağını. En büyük etkende 13 yaşındayken annemi kaybetmek üzereyken ona annelik yapmak zorunda kalarak. Canım kanım, öyle çok seviyorum ki onu. Ara ara aklıma gelir küçüklüğümüz, oturup ağlarım Demem o ki siz ne yaparsanız yapın illaki böyle şeyler olacak. Bu sizin kötü anne olduğunuzu göstermez. Onunla biraz daha fazla zaman geçirseniz. Küçüğü anneanneye bırakıp birlikte dışarı çıkıp gezseniz sadece ona ait bir gün ayırsanız imkan oldukça iyi olacaktır diye düşünüyorum.

Ayni ben. kizim uc yasina girecek. surpriz yimurta olan kizim da 6 aylik. cok kiskansada cok da seviyor kardesini. anane dede ust katta onlar sevince kardesini cok hircinlasiyor. biz esimle cok opup oynariz. ben oper sarilirim her firsatta. bsbasida cok ilgilidir fakat yinede kardesini kucagimizdayken oda gelmek istiyor bende ikisini birden kucakliyorum. Emzirirkrn bende emcem anne diyor sut aci diyorum senin sutin tatli ama dimi deyince anlasiyoruz. bagirdigim cok oluyor malesef sonra gidip sariliyorum uzme anneyi diyorum. bol bol o senin kardesin sana abla diyecek parka gitceksiniz filan deyince cok hosuna gidiyor. Sabah kalkinca aaa bebek askim cok tatlisin diye opuyor bayiliyorum. kardesini suna verelimmi diyoruz tepkisini olcmek icin vermeyin diye agliyor tepiniyor. hem seviyor hem kiskaniyor. insallah buyuyunce cok iyi arkadas olurlar...

Konudan bağımsız ama büyüklere küçüklere bakma görevi vermeyin Oğlumun arkadaşı var 8 yaşında 5 yaşında ve 1 yaşında kardeşi var Annesi hep kardeşine bak diyor Bütün çocuklar oynarken o bir de kardeşe bakma sorumluluğunda neden kalsın Bebeğe olmasa da kendinden 3 yaş küçüğe sürekli bakma modunda bu da kötü zira çocuklar bile o bunu yapamaz kardeşi ile ilgilenmek zorunda deyip oyunda ona göre görev veriyor

Ya şu büyük çocuklara sormuyosunuz kardeş olsun mu diye Bana 4 yaşındayken güya sordular kardeşin olsun ister misin diye hayır dedim Ama zaten yapmışlar bile neymiş yalnız kalmayayımmış Hiç istememiştim Zaten bolca da kıskandım tüm çocukluğum boyunca Aradan 23 yıl geçti Bana hala sorumluluktan başka bişey değil Güya kardeşi bana yaptılar :) Ha seviyorum mu evet Ama yine bugün kardeşin olsun mu sorusuna hayır cevabını verirdim

Ahaha, biraz kıskançlık biraz şımarıklık. Her çocuğun yaşadığı şeyler.. Bir dönemdir bu. Geçer. Sevgi bağı güçlendikçe sıcaklığı göreceksiniz. Siz yine de bağırmayın, çünkü siz bağırdıkça o susmayacak, aksine çok daha hırçın ve agresif olacak. :)

Bebegi de getiriyor. Bir de o yarim turkcesiyle kendi bebegini ovup duruyor çok sakin çok uslu...

'sizin kızınız yay ya da kova olabilir mi?' diye soracaktım ama geçmiş sayfalarda bu ayin sonunda dogumgunu var demissiniz, demek ki kızınız tipik bir kova. Kova çocukları için şöyle bir yazı buldum: En sevdiği cümle: "Ben kendim yaparım" İyi yönleri: özgür ve bağımsız, arkadaş canlısı, yaratıcı, özgün, sadık Olumsuz yönleri: başkaldırıcı, klasikliğe tahammülü yok, değişken ve ne yapacağı belli olmayan Kova burcunun diğer bebeklerden değişik olduğunu en başından farkedeceksiniz. Keşfetmeyi, özgürlüğü sever ve baştan çıkarıcıdır. Herşeyi kendisi yapmak ister. Yürümeye ve konuşmaya başladığı andan itibaren geleneksel ve klasik şeyleri değiştirmeye hemen başlar. Heyecan veren, değişik gelen ve önceden kestirilemeyen herşeye ilgi duyar ve herzaman geleceğe yönelik düşünür. Kızcağızın karakteri zaten bağlanmaya karşı, bence kişisel alıp üzülmeyin. Kovalar hep böyle...

Demeyin öylee mukemmelll bir annesiniz ki boyle ince dusunup ne yapabilirim diye çözüm arıyorsunuz :) büyüdüklerinde yaşları yakın olduğu icin iyi arkadaş olup kimseye ihtiyaç duymayıp, birbirlerinin en yakını olacaklar bunları düşünün ve tabii ki öfkenizi kontrol altına almayı ögrenip, büyük çocuğa daha fazla ilgi göstermeye bakın derim ben Rabbim can sağlığı versin de dünyaya gelen büyüyor merak etmeyin :)

Olur mu hic öyle şey... Üzme kendini ikisi d e hisseder Şimdi senin butun konularını fln hatirlamiyorum ama iyi biri oldgnu biliyorum Bu günlerde geçici... 5 yaş da normal.. belki bi uzmana danissan aileniz icin dah kolay atlatilir olur Ilerde yas farki kalmicak sensiz kafakafaya verip dedidoku yapicklar

Karma karışık yazı için kusura bakmayın. bu konuda kafa bi'milyon :)

Amin insallah. Yapilmasi gerekenleri yazdiklarinizi biliyotum, benim kizim mahallede kardes olanlari gorunce kardes isteyen bir cocuktu. Dediginizin tam tersi hamileyken çok guzel hazirladim, çok hevesliydi. Resim cizerken kucuk insan da cizerdi eline balon cizerdi bu da benim kardesim derdi. Biz parka gidecegiz onu oynatacagim birlikte evcilik oynayacagiz derdi. Dogdugunda da ilimliydi aslında, kucaklardi severdi. Yine seviyor ama kardesi oyle huysuzki cogunlukla agliyor ablayi babayi degil illa anneyi istiyor. Bu hale gelmemizde kucugun zor bebek olmasininda payi buyuk.

Gec8ci şeyler çocuğu da anlamak lazım yeni bir kardeşi var sonuçta alışma dönemi biraz hoşgörülü olun Y

Konu ile ilgili bir yorum yapamıyorum. Benim de en büyük endişelerimden biri bu zaten.. Takipteyim.. Çok üzüldüm prensesin haline.. Canım benim.. Inşallah tez zamanda bu günler geçecek..

İlk yıl kötü geçse de toparlayabilirsin. Öncelikle kendine güven. Ona hep onu çok sevdiğini söyle. Kardeşinle sana hediye aldık de mesela. Ne bileyim bebeğin bezini getirmesini isteyebilirsiniz. Bir birey olduğunu hisseder. Beraber oyun oynayıp onunla takım olabilirsiniz. Kardeşli hikayeler okuyabilirsiniz. Ayşegül küçük anne vardı biz küçükken:) Geçecek inanın. Boşa hırpalamayın çocuğu da kendinizi de

Geçmiş olsun, 1 yaş aşısından sonra mı havale geçirdi bebeğiniz acaba hatırlıyor musunuz, bugün aşıların yan etkileriyle ilgili bir grupta 1 yaş aşısı sonrası havale riskini okudum, o sebeple sorma gereği duydum. Malum bize yanetkileri pek bildirilmiyor, anne babalar da neden olduğunu anlamıyor, doktorlar da.

Canım benimde büyüğü 6 küçüğü 1.5 yaşında. çok şükür biz çok fazla yaşamadık. ama ben kardeşi olunca kızımla daha çok ilgilendim. ona o sadece küçük olduğu için onunla ilgilenmek zorunda olduğumu anlattım. mesela küçük bişey yaptı ona güldük kızımın hemen suratı değişiyor. bende hemen diyorum ki aaa aynı ablası hatırlıyomusun babası İrem'de küçükken aynı böyle yapardı bizde nasıl gülerdik kesin ablasına çekti. öyle deyince oda gülmeye başlıyor bana mı çektin sen diye. hastaneden çıktığımız ilk gün anaokulundaydı ağlamış anne diye. bizde hastane çıkışı direk okula gittik bide hediye aldık bunu sana kardeşin aldı diye nasıl sevinmişti. küçük hediyeler alabilirsin kardeşin aldı diye. şimdi nasıl güzel oynuyorlar. okuldan gelince benden önce kardeşim nerde diye girer içeriye. inşallah geçecek. büyükle daha çok ilgilen. onunla konuş çünkü herşeyi anlayabilecek yaşta.

Kızınız kaç yaşında? Belli yaşlarda ara ara tutar bu hırçınlıkları, çok uzun süreden sonra dün akşam benim oğlum da öfke nöbeti geçirdi, bir akşam önceden masada bırakyığı sütlaçı neden dökmüşüm, yenisini istemiyorum, bozulmuş sütlaçı istiyorum diye 4 yaşında bizimki de C

Benimde ikinci bebeğim 40 günlük oldu. Ödüm patlıyor kıskanır eder diye hep dikkatli temkinli yaklaşıyorum. Ama bu da bir gerçekki bunlar geçici şeyler. Kızına olan sevginden ona bir kardeş vermişsin zaten. Ilerde annecim iyiki yapmışsın diyecek. Benim kardeşim yok tekim. Keşke olsaydı da öyle ufak tefek kıskançlıklarımız olsaydı küçükken, şimdi dost olurdu bana. Ümitsizliğe kapılma ama lütfen sabırlı olmaya çalış. Onu hırpaladığın için bir ömür vicdan azabı çekersin. O da küçük daha, senin sevgine, ilgine en çok ihtiyacı olduğu zaman şimdi.

elbette bazı şeyler farklı olabilir. konunun temeli, büyüğünde annesiyle 7/24 vakit geçirmeye ihtiyacı olduğu. tv izlemese de beraber oynamalı. anaokuluna giden kızımla eşleştirme kartlarıyla oyun oynarken, ortancaya oyunu anlatıyorum, en küçükle de kağıt yırtma oyunu oynuyoruz. üçüyle aynı anda farklı oyun oynuyorum, demek istediğim bu. böylece hepimiz beraber vakit geçirmiş oluyoruz.

Ahahhh ayni cumleyi ben de kardesime kullaniyorum

Yaaaa yazik kim bilir kucuck kalbiyle nasil bi psikoloji icinde neler dusunuyor.. Mutlaka arastirin nasil dawranmaniz gerektiginde internette adem diye bi doktor var o instagramdada adem güneş olması lazim takip edin. Cok basit cozumlerle saglikli bi sekilde sonuca ulasirsiniz. Simdi biz size şöyle böyle diyemeyiz.

Lütfen onu hırpalamak yerine o bağırırken kendinizi tutun ve 10'a kadar sayıp sakinleşmeye çalışın. N Nfrtettti

Hanımefendi siz benim ne eğitim aldığımı bilemezsiniz. Ya da ne tür hayati tecrübeler edindiğimi. Çocuğun ihtiyacı varsa bir süre dolaşılır diye bir mantık zaten yok. Bazı şeyleri anlamak gözlemlemek için pedagog psikolog ve benzeri etiketler edinmeye gerek yok. Bilime ters bir davranışta sergilemiyorum. Okuduğunuz her gelişim kitabı, izlediğiniz her kişisel analiz filmleri, katıldığınız her seminerler davranış biçimleriyle ilgili gözlem kabiliyetine öncüdür. Bugün günümüzde Freud un, Bandura nın, Skinner ın bile bazı tezleri tartışılıp kabul edilemeyebilirken, pedagog un her dediği doğrudur mantığı bana ters. Bu pedagogun da burdaki uygulaması çocuğa uymamış zaten. Bir de insanın annelik duyguları ve çocuğunu tanıma kabiliyeti vardır. Ömür boyu çocukları ve bireyleri uzmanlara danışma doğrultusunda yetiştiremeyiz. Ayrıca bu benim fikrim. Burada bir tezi çürütmeye çalışmıyoruz. Size uymuyorsa okumadan geçiniz. Uzatmanın manası yok. Konu sahibi dse uyarsa ona göre yol alır, uymazsa okur geçer. Teşekkürler

Bu hasta ve moralsiz halimle gulumsettin, cok yasa:)

Kizina bagirmaya ve hirpalamaya devam et emin ol senden de kardesinden de iyice soguyacak eger bunu istiyorsan. mesela ornek vereyim eslerimiz kv sebebi ile bizi azarladiginda kv daha cok dusman oluyoruz sizin durumda boyle

Bence arada bebeğim annenize bırakıp kızımızla basbas vakit gecirin Dikiş dikin kek yapın gezmeye gidin. Madem anneniz varmış oooo neler neler yapılır

Siz büyük cocugunuza kizarsaniz o da kucuge kızacaktır. Siz buyugu hirpalamaya devam ederseniz o da kucuge aynisini yapmaya devam edecek. En kotusude hirpalandigini hatirladikca sizinle iletisimi kopacak, Allah korusun basiniza bisey gelse kucuk kardesime bayilirdi kucuk baksin diyecek. Bunlar hep cevrede gördüğümuz seyler.

Onun Bebek nerede o süreçte Valla her gün hergün çekilmez mesafeyi artır C

Evet çok zor ama fazla duygusallaşmayın. Anne babayı paylaşmayı hiçbir çocuk istemez. En tatlı, en güzel, en minik olmadığını bilmek onu üzmüştür, olabilir. Kahrolacak bir durum yok, çocuk aklı, ruhu işte :) Yıllar geçtikçe, aralarındaki bağ kuvvetlendikçe, birlikte acıyı tatlıyı paylaştıkça "iyi ki" demeye başlarlar merak etmeyin. Azıcık sabredin, bu arada büyüğü de fazla hırpalamayın. Kolay gelsin

bence çocuklar da ki kıskançlık duygusunu anne baba tetikliyor o ortamı anne baba yaratıyor böyle konuların genellikle arkasında ikinci çocuğa gösterilen ilgi vardır sonuçta çocuk tek başına herşeyn sahibi bir evde ama başka biri daha geliyor onun daha çok sevildiğini düşünüyor bizim bir akrabanın üç çocuğu var ortanca olan çok zorluk çıkarıyor kanepe nin arkasına gizlenip de anne babasının bebeği sevip sevmediğini kontrol ediyor muş çocukların düşünceleri duyguları çok hassas dir Rabbim hepimizin yardımcısı olsun İnşallah.

Cocuklar baglandiklari kisilerin ilgisinin baska birine kaymasini zor kabul ediyor. Sanirim anlamiyorlar ne oldugunu. Benim gorumcemin kizida beni cok seviyor. Bende onu cok seviyorum. Kardeside var buna rgamen bebegim olacagini ogrendigi gun bana kustu. Yaklasik 6 yasinda. Suan bazi konularda yeterince ilgilenemiyorum kendisi ile. Yani kucaga almak kosmaca;saklambac oynamak vs gibi. Bunu anlayamiyor. Anladigi bebek yuzunden onunla yaptigim seyleri yapmadigim. Bu yuzden sanki bebek onun onune gecmis tibi hissediyor. sizin durumunuz tabiki daha karisik. Ben yegenlerimi 2 3 ayda birkac kere görüyorum baska bir sehirde olduklarindan. Siz ayni evdesiniz. Bir şekilde yeni gelen bebegin onun yerini almadigini anlatabilmeniz lazım. Bunu anlamasi yetiskinlerin ki kadar kolay olmuyor. Ve bu durumda onu hirpalamak azarlamak olayi zorlastiriyordur. Gerci bir cok yolu denemissiniz ama deneemeye devam etmekten baska sansinizda yok.

Uzun uzun yazamadim, pedagogla 2 saate yakin konustuk. Bazi cocuklarda guvenli baglanmanin 2 senede bazilarinda 3 senede oldugunu bazilarininsa etkilenmedigini soyledi. Bizim mesela ise basladigimda gece teroru olmustu buna benzer bit kac belirti ve son zamanlardaki davranislara bakarak o yorumu yapti. Mesela son zamanlar tum gun bizimle ama uykusu gelince annemin evine cikiyordu, sordugumda annemin sicacik oldugunu ayaklatini isittigi gibi komik bir bahane soyluyordu. Pedagogun dedigine gore de guveni onda buluyormus, ona anormal ilgi gosterdigimden beri anneme gitmiyor. Yarinki pedagog ne diyecek onu merak ediyorum

Aynı dönemlerde çocuklarımız var. Kızım 4.5 yaşında oğlan bu ayın sonunda 1 yaşında olacak. Beni kızımda da söylediğin bazı seyler var tam Ergen gibi ama kardeşinden önce de öyleydi. Kardeş kıskançlığına hiç fırsat vermiyorum şöyle ki; Kızımın bir sürü resmi var bebeklikten sürekli bakıyoruz onlara anlatıyorum ona su gün şöyleydi sen böyle yapmıştın diye. Kardeşine bişey yaparken ona da anlatıyorum sen bebekken sana böyle yaptığımızda sende bize söyle yapardın diye. Çok hoşuna gidiyor. Onlarla ortak oyunlar oynuyorum yatak yatırıp ikisini birde. n gıdıklıyorum. Zaten kreşten 5 gibi geliyor 9-10 arası uyuyor kreşten gelince onunla kitap okuma, etkinlik kitabı yapma, oyun oynama beraber yemek hazırlaa İlker yapıyorum

iki küçük çocuk çok zor bir şey. yoruluyorsunuz. ama kendinizi çok suçlamayın. emin olun, durumun kendisi zor ve siz şu anda bu zoru başarıyorsunuz, ya da başaracaksınız inşallah. bu kıskançlık duygularının da çocuğa çok katkısı var. gerginliği, onunla baş edebilmeyi öğreniyor. ve şu anda bu size zor gelse de, çok büyük bir bağ oluşuyor aralarında. evimize yeni biri gelse, ben bundan sonra hep sizinle kalacağım dese, uzun süre zorlanırdık kabullenmekte." ne yani, burası benim evim, sen neci oluyorsun, hem de benimle aynı haklara ve statüye sahip olduğunu söylüyorsun, sen kimsin ya?" iç konuşmalarını yaşardık. siz zaten anne olduğunuz için durumu baştan kabulleniyorsunuz ama şu anda da büyüğünüz bunları yaşıyor. ve emin olun çok sağlıklı duygular bunlar. bir müddet sonra, bebek ayaklanıp büyükle oynamaya ve ikisi beraber yaramazlıklar yapmaya başladığında çok daha iyi hissedecekler, siz de öyle. yorulacaksınız yine ama beraber oynayabildiklerini göreceksiniz. benim tek çocuğum var ve bu çekişmelerin eksikliğini çok hissediyoruz. emin olun, böylesi de ayrıca yorucu. bir müddet sonra siz işinizi yaparken, içerde onlar oynuyor olacak. dün bir arkadaşımdaydım, aralarında 4 yaş fark çocukların. küçük 6 aylık ama büyüğün peşinde, yürüteçte. kendisiyle oynadığını zannediyor. büyük oynuyormuş numarası yapıp, pat yumruğu bindiriyor küçüğe, arabasını hızla itiyor, bebiş yine oyun zannediyor ama asıl maksat, arabayı devirip, bebeği düşürmek. e büyük de küçük zaten. maksat zarar vermek değil ama çocuk aklı işte. bir çeşit kıskançlık. devamlı büyüklerin gözetiminde olmaları gerekiyor. bu da yorucu kısmı. çok taktik veremeyeceğim ama durumunuz normal, panik olmayın. büyükle birebir aman ayırmaya çalışın. mesela, haftasonu 2 saat baba evdeyken, siz bir tek büyüğü alıp bir yere gezmeye gidin, ya da el işi filan yapın. işe yarar zannımca. ayırabildiğiniz zaman yarım saat bile olsa, o sürenin küçük tarafından bölünmesine izin vermeyin. emzirin verin babasına, altı değişmesi filan gerekiyorsa, baba halletsin. siz bölmeyin zaman, telefon filan girmesin araya. baba da aynı şeyi yapabilir ama çocuk anneyi daha çok kıskanır.

C CeYz 14 aylık bağlanamama konusunu doğru bulmuyorum. Kaldı ki çocuk 5 yaşında ve kardeşten sonra bu davranışları sergiliyor. Hatta pedagogun önerilerinin hiçbirini doğru bulmadım. Evdeyken bile el ele gezmek... herşeyin bir ölçüsü var Kızınız kardeşini kıskanıyordur evet ama bence sizin davranışlarınıza karşı tepkisel yaklaşımı bu. Onu hırpalayıp bağırdıkça size karşı direnişi ve tepkileri de artacak. Önce kendiniz psikolojik destek almalısınız. Çocuğun yanında ilgiyi bebeğe yönlendirmeyin fazla. Ona kardeş kavramını gerek içinde kardeş olan masallarla, gerek çizgi filmlerle gerekse anlatarak öğretin. Kardeşini sevmesine izin verin. Hangi tulumunu giydirsem kardeşine diye ona sorabilirsiniz mesela. Henüz kardeş kavramını kabullendirmeden, na görevler yüklemeyin.

mesela büyüğü anaokuluna götürürken cümbür cemaat gidiyoruz. 3 ü beraber şarkı söyleyerek, el çırparak, birilerine laf atarak gidiyoruz. dönüşte küçüğü ve ortancayı serbest bırakıyorum. biri yerdeki yaprakları toplarken, diğeri ablasının peşinde koşuyor. 10 dk lık yol, 1 saat sürüyor. böylece okul yolu da, anne ve kardeşle dolu dolu geçen bir zaman oluyor. kardeşlerle ayrı ayrı 1-2 saat vakit geçirmek, hem ayrımcılık hem de ağza bir parmak bal çalıp kandırmak gibi geliyor bana.

Kızınızın cümlesi gözlerimi yaşarttı. Adem Güneş adlı pedagoğun bir yazısı vardı şahsi internet sitesinde, ikinci çocuk sonrası ilk çocukların ezilmesi ile ilgili. Bakın derim. "Bebek muhtaç olduğu için anne tüm ilgisini ona verir, büyük çocuk ise artik anneye kaba, yaramaz gibi gelir. Bu durumda anne, büyük çocuk kendisine seslenince, bebeğin ruh halinden çıkıp gerçek dünyaya dönmeli ve büyük çocukla ilgilenmesi" gibi bir şey diyordu. Zor ama kendinizi zorlayın bağırmamak için. Başkaları bağırmıyorsa ben de yapabilirim diye düşünün. Bir de bağırılan çocuklar ezik oluyormuş ve diğer insanlar da muhtemelen onu ezince bir şey yapamayacak hayat boyu. Böyle olmasın diye uğraşın. "bazen istemeden kızıyorum ama seni çok seviyorum" deyin sık. Kuzenimin kızı da kardeşi olunca kıskanmaya başladı. "Babaanne sen onu sevme, annesi sevsin" diyordu. Şimdi düzeldi

işte bu yüzden anne inatlaşmamalı ve sevgi ihtiyacını gidermeli. küçükle 24 saat beraberken, büyüğe 2 saat ilgi lütfetmek haksızlık. çocuklar istisnalar haricinde şımarık değildir, anne baba ilgisine muhtaç sadece. biz koskoca insanlar bile kocam tüm gün tv telefonda, ilgi göstermiyor diye ağlarken, 3-5 yaşındaki çocuklardan olgunca davranışlar beklemek olmaz.

Allah yardimcimiz olsun. Onerileri bir oku istersin, ozellikle Astoria nin yorumu bende tokat etkisi yaratti. Kriz zamanlarinda kizimi yanlis yorumluyorum benim sorunum o. Alys

Öncelikle sakin ol üstesinden gelebilirsin Adem güneş diyor ki; 2. Çocuk geldiğinde ilgi 1. Çocukta olmalı Küçüğüylede elbet ilgilenilecek ama gizli saklı değil Ben bu durumdan korktuğum için çok araştırıyorum sen elbet biliyorsundur benden tecrubelisin ama bazen bildiklerimizi de hatırlamak gerrkebiliyor bu yuzden paylaşmak istiyorum, küçük çocuğun bakımına büyük çocuğu da dahil etmek gerekiyor. Büyüğe biraz ablalık abilik sorumluluğunu hissettirmek gerekiyor abartmadan Küçüğe yapılan tum bakımın aslında kendisinede yapıldıgını bilmeli çocuk Mesela sana bunu ben öğrettim kardeşinede sen öğreteceksin gbi geçmişe dair bilgiler vermek bence çocukta aynı muamelenin kendinede yapıldıgının bir kanıtı. 'Seninde altını hep böyle bezlerdim.' Bence bu cumle bile gerekli Altının bezlenmesini bile kıskanabilir Ardından, 'neyse ki sen artık tuvaletini yapmayı öğrendin, kardrşin biraz daha büyüsün sonra onada öğret olur mu?' 'Kardeşin çok şanslı sen ona her zaman yardımcı olabilirsin' 'Senin gbi bir ablası var' Geleceğe dair heveslendirici şeyler anlatın büyümesi için ihtiyacı olan bakım onu rahatsız etmesin 'Biraz daha büyüsün birlikte parka gideceksiniz' 'Büyüdüğünde sen ona lego yapmayı öğreteceksin birliktelego yapacaksınız' 'Yaz gelip havalar ısındığında senin elinden tutup koşabilecek, o güne kadar çok süt içmesi lazım' Onu dahil eden cümleler kurun Kardeşinin davranışlarına benzeyen gecmiş davranışlardan bahsedın hep 'Sende böyle yapardın' 'sen böyle yapardın daha komik olurdu, beni güldürürdün çok eğlenirdik' Bunlar umarım sanada banada yardımcı olur. Kendini üzme ben iyi bir anne olduğuna inanıyorum. İyi annelerde bazen tökezler

Geçicek hatta çok iyi arkadaş olacaklar Ama sizin onu hırpaladığınız zamanları unutmayacak Üzgünüm...

Arada 4-5 yaş olan çocuklarda olan bir durum.. Ablam da yaşadı.. Kızı 4 yaşındaydı.. Kardeşi doğduktan sonra inanılmaz değişti.. Ablam anlatıyordu da abartıyor sanıyordum.. Ta ki eve gidip hallerini görene kadar.. Kucağıma aldım, sevdim, eline kardeşinin emziğini almıştı, emmeye başladı.. Sonra emziği bilerek düşürdü, ıngaaa diye ağlamaya başladı, ne oldu canım diyerek konuşturmaya çalışıyorum, imkansız.. Sadece emziği işaret ediyordu.. Sonra bez getirdi, altını bezleyeyim diye.. Koca yatağı varken, ana kucağında yatmaya başladı, çatal-kaşık kullanmayı bıraktı, bardak zaten yok, biberon istiyor Vs vs Vs.. Amaa belirli bir süreden sonra herşey normale döndü.. Şuan ablalık yapıyor.. Geçecek inan ki.. Yalnız senin kendini bırakmaman lazım.. Küçüğüne bakarken, kızının desteğine ihtiyacın olduğunu göster.. Küçüğe birlikte birşeyler öğreteceğinizi göster.. Ve her zamankinden fazla vakit ayır.. Akşamları, puzzle, boya filan yapabilirsiniz..

bir pedegog a götürseniz. şimdi böyle ama ileride iyi ki kardeşim var diyecek

Tek de olsa iki de olsa üç de olsa zor anne olmak, çok zor hele günümüzde

kardeşi ile ilgili yapmanız gereken şeyleri oyun haline getirip birlikte yapsanız? mesela ona da oyuncak bebek alın, birlikte altını değiştirin birlikte mama yedirin. veya kardeşin öz bakımı ile ilgilenirken ondan yardım isteyin. kardeşinin bezini getirir misin, suyu açar mısın gibisinden. kardeşi anneanneye verin birsüre o ilgilenirken siz büyük kızınızla özel vakit geçirin dışarı götürün. kendini dışlanmş hissetmesin. ebayde küçük çocuklar için oyuncak konabilen kanguru gördüm. ona bir tane alın. siz de kendinize bebek için kanguru alın birlikte 4 ünüz ) gezmeye çıkın yürüyüşe. veya ona bebek arabası alın kanguru yerine. u şekilde aktivitelere kendisi aktif olarak dahil oldukça dışlanmş hissetmeyecektir. 5 yaşında bir çocuk kıskançlık yoksa böyle hareketler yapması normal değildir demek ki tek sebebi kıskançlık. bir de şöyle okumuştum. sen ablasın/abisin, sen daha büyüksün şöyle yapma gibi ifadeler kullanmamak gerekiyomuş çünkü o da çocuk. hem de ilgiye daha çok muhtaç bir çocuk ve ona gereksiz sorumluluk yükledikçe çok ağırlaşıyor yükü.

Bana da ihmal etmişsiniz gibi geldi. Sevgisini ilgisini 15 çocuğa bölen öğretmeninden bile az ilgilenip öğretmeni daha çok sevmesini gözlemlemek sizde birşeyler uyandırmıyor mu? Büyük kıza ilgi gösterin oyunlar oynayın kitaplar okuyun. Abla oldu diye büyümedi ya daha 5 yaşında ondan 20 yaşında olgun abla tavırları beklemeyin. Her çocuğun anne babasının prensesi olmaya ihtiyacı vardır. Benim benden küçük 2 kardeşim daha var ama annem ben ergenliğe girene kadar beni prenses diye çağırırdı hatta kardeşim kıskanırdı, tabi sonra utaniyorum bırak deme dedim ama şimdiki akıl olsa...

Lütfen çocuğun her davranışına bi anlam yüklemeyin olacak bunlar bi rahatlayın kim kardeşiyle kavga etmeden büyüdü harika hayat sunamayabilirsiniz ki zaten istesek de böyle bi hayat yok kardeş konusunda lütfen kardeşine vurma yerine bu evde kavga istemiyorum gibi genel cümleler bağırmayun çocuğa ağlamayın sizde

Aynı durumdayız inan 5 yaşında bir kizim 16 aylık oğlum var kizim çok hareketli çok zorlu bir çocuk hele inadını kırmak mümkün değil ama ben bağırmıyorum kolay kolay çünkü direk öfkesi küçüğe yöneliyor o zaman bak ina bağırmıyosun bana kızıyorsun diye çocuklar inanılmaz akıllı ve çok da duygusallar bir de bol bol konuş kızınla anlat hislerini çok sevdiğini söyle sarıl şarkı aç arada dans et çok değişim oluyor

Bebeğiniz için güvenli bağlanma anlamında kritik dönemler gerçekten. Bu yüzden dengeyi tutturmak kolay değil ama bu kesinlikle kötü bir anne olduğunuzu göstermez. Öncelikle kendinize yüklenmeyin ve suçluluk hissetmeyin. Çünkü bu suçluluk ve gerginlik evde kaygılı bir hava estirir. Siz ne kadar iyi hissederseniz ve her şey yolunda-güvende imajı çizerseniz bu tavrınız o denli onlara geçecektir. Siz suçluluk hissettikçe saldırganlığınız artar ve diğerini hırpalamak hiç hoş olmaz. Anlıyorum yoruluyorsunuz ama büyük çocuk 'evde bir şeyler değişti, ev gergin' duygusunu hissetmemeli. Panik yapmayın ve olağan akışa büyük çocuğu dahil etmeye çalışın.

Bastan sona okuyamadim inan ona bile zaman yok... gece cocuklar uyuyunca hemen bakacagim... sabir konusunda sadece ses tonumu ayarlayamiyorum oda son noktada oluyor pisman oluyorum tabii

Onumuzdeki hafta kresteki pedagogla gorusmek istiyorum, acaba ogretmeni de katilir mi?Cunku siniftaki davranislari nasil o da dokulur bir nevi. Suan sordugumda merhametli, baslarda cekingen ama sonradan acildi seklinde tanimliyor. Yazisini becerilerini vs ovuyor o kadar. Zemo

Ceyz insanları gerekirse kır Sana kendini gezdiriyor Okula vs götürme ne gereksiz

Kimseyi kimseden ustun tutamayiz zaten, ikisi de evladimiz. Elimden geleni fazlasini yapiyotum, bende senin gibi basit ve klasik seylerle atlatbilirim derdim oncesinde ama gercek hayat baskaymis. Ufagin anne babaya gulumsemesi ya da aglayip emmek istemesi bile ablasinin onu cimciklemesine yetebiliyor, buna benzer cok ayrinti var hepsini yazmadim. Bazen de hersey gulluk gulistanlik. Biraz zamani var demekki

Imkanin olursa birgun kucuk bebegini annene ya da esine birak ve kizinla disari cik. 2-3 saat de olsa anne kiz vakit gecirin ona yilbasi elbisesi alin yemek yiyin sinema filan da olsa oh ne guzel olurdu birgun bile ona cok iyi gelir B Began Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Her eğitim alanın her uygulama şekli kayıtsız şartsız kabul görür diye bir şey yok. Psikolog/pedagog... insanlara bir yere kadar yardımcı olur. Diğer yardım kısmı, kişinin kendisi, çevresi, çevre faktörleriyle alakalıdır. Uygulamadan sonra düzelmeye başlamamış. Kısa süreli çözüm olmuş sadece. Bu sefer çocukta ego gelişmiş ve şımarık tepkilerle daha da hırçınlaşmış. 3 aylıkken çocuğunu bırakmak zorunda olan insanlar da var. Ve her çocuğun duygusal gelişimi farklıdır. Çocuk zaten kardeş gelene kadar normal, kardeşten sonra değişkenlik gösteriyor. Bu da ebeveynin davranışları da büyük rol oynuyor. Çocukla evin içinde el ele dolaşın diyen bir pedagogu çok ciddiye almam ben. Çocuğa gerektiği ölçüde ilgi sevgi alaka göstermek farklı bir şey, çocuğun bütün kişisel gelişimini bozacak türde bağımlılık derecesinde kendine alıştırmak farklı bnir şey.

Pedagoga danışmanızı, o şekilde yol almanızı çabanızı takdir ediyorum. Ama evdeki bebekle gelen değişimler, sizin yorgunlıuğunuz, her tarafa yetme çabanız, ilginin ikiye bölünmesi ve yorgunluğun verdiği tahammülsüzlük ve asabi tavırlarda bir etkidir. Anneanne hakkında söylediği açıklama komik gelebilir ama bazen çocukların açıklamaları o kadar yalın ve gerçektir ki. Gerçekten anneanneyle kurduğu bağ dediği şekildedir. Bugünler gelip geçici çok fazla üzmeyin kendinizi

Bizimki cok istekli gidiyordu ogretmenini cok seviyor. Yemesi duzene girdi evde oyndigi oyunlar degisti artisi cok oldu yani. Simdi sordugumda canim sikiliyor diyo, bazen dans ederken yoruluyorum diyor. Seni uzuyorlarmi okulunu degiselim istersen cunku okula gitmen lazim diye agzini ariyorum onu da istemiyor ozlerim diyor. Onu sogutan neyse bulup duzeltmek istiyotumSizinki ayrilinca degisti MI peki? Evde nasil zaman geciriyor? hanmadi Love

inanın bu konunun çözümü ilgili yazılar videolar vardır. izleyip okuyun daha faydalı olacaktır. ama bebege hep ablasını örnek gösterin bak nasıl giyinıyor nasıl yiyor sende büyüdügünde abla. gb olacaksın demelisiniz. 5 yaşında 10 yaşında olsa insanın kardeşi ile kavgaları kıskançlıkları hep olacak.

Sizin çocukların yaş aralıkları çok az. Ayrı vakit geçirme gibi bir durum zaten olamaz. Oyunlarına dahil etme durumu daha kolay olur. Şuan zorlanıyorsunuz ama bir iki yıl içinde ucu de çok iyi arkadaş olacaklar. Bu yönden çok şanslısınız ayrica. Benimkilerin arası beş yaş. Ben istesem de birbirlerinin oyununa dahil olabilmeleri mümkün değil. Büyüğe çizgi film izletirken küçük daha bir iki yaşlarında olduğundan onu ekrana da maruz bırakamazdım. Ben böyle bir çözüm buldum tavsiye üzerine. Ve bu beni de büyüğünü de çok rahatlattı. Konu sahibinin çocukları arasında da ayni yaşlar olduğu için bunu önerdim. Zaten küçük uyurken bir iki saatlik bir vakit var sonrasında yine herşeyi birlikte yaptık mecburen. Yani küçük uyudu işlerimi yapıyım deme lüksüm olmadı. Bir mısır patlattım bir iki ufak abur cubur koyduk film izledik ya da onun sevdiği ama küçük varken kurcalayıp yırttığı için çıkaramadığım kutu oyunlarını oynadık birlikte. Bu süreçler hep yaşanacak mecburen önemli olan en az hasarla geçirebilmek.

İlgi istiyor kızınız dengeyi kurmak zor. Kıskançlık normal ama kizinizla ilişkiniz yara almadan pedagog ile görüşün bence bir de koşulsuz ebeveynlik kitabını okuyun. Hırpalamak daha kotu etkiler

Merhaba arkadaşım Öncelikle yazdığın şeyi okuduğunda suçu özellikle yeni doğan bebeği attığını düşünüyorum Böyle bir durumda Yani yeni bir kardeş geldiğinde anne babalar abla veya abi olan çocuğu mümkün olduğunca buna hazırlamalı ona bebekle ilgili sorumluluklar vermeli ekstra olarak sürekli onunla ilgilenmeli onun büyüdüğünü her şeyi kendisinin yaptığını ancak kardeşinin daha bunları yapacak büyüklükte olmadığı için abisinin ablasının annesinin ilgisine ihtiyaç duyduğunu belirtmeli. Bence eve küçük bir bitki alın onu Biraz büyüsün sonra bir de ufak bir bitki alın işte durum aynı... nasıl ki kardeşiyle ilgilendi iseniz Onunla da aynı şekilde ilgilendiniz

2. icin acaba dedigim gunlerde bu okuduklarim hic olmadi Kiziniza biraz daha sabir ve ilgi gosterin derim. Dikkat cekmek icin ugrasiyor. Sevgiye bogun onu. Burdan benim bile sarilasim geldi.

Muhtemelen başka bir şey olmuştur ve sınırını o sekilde çıkarmıştır. Sorunun kaynağına inin. Daha sonra sakinlestiginde o zaman neyin onu o kadar kizdirdigini sorun. Muhtemelen o yaptiniza kızmış olamaz

Emin olun gecer benimde kardesimle aramda az bi yas farki var annem 30 senedir anlatir benim yaptiklarimi zavalli kardesime hic huzur vermemisim mamasina ortak olmusum tuvalet aliskanligi kazandigim halde kiskanciktan altima bez baglatip anneme iskence etmisim... ne zamana kadar surdu hatirlamiyorum ama benim hatirladigim kisimlarinda ikimiz sokaga cikip oynardik ona dokunani hirpalardim gecici insallah biran once gecer rahat edersiniz

Ben de oğlumun 2. ay aşıları sonrasında egzama, ishal olduğu için ve uzun süre sıkıntı çektiğimiz için çok araştırdım, bu yanetkiler her çocukta farklı da olsa olabiliyor, prospektüslerini okumamıştım moleküler biyolog olmama rağmen, detaylı araştırma yapıp aşıları bıraktık. Sonra aşısız çocukların başından geçip gidenler ve aşı hakkında bilinmeyenler adlı 2 gruba üye oldum, yabancı dilden çeviri makaleler de yayınladım. Ve pek çok anne baba bu aşının yanetkileriyle boğuşuyor, çoğu yanetkilerden sonra bırakmış ama ne yazık ki sağlık görevlilerinden detaylı bilgi almak zor, onlar da detaylı araştırmıyorlar, aşıdan olmaz deyip gönderiyorlar. 2. ay, 1 yaş aşılarının doz sayısı fazla olduğu için, en çok yan etkinin görüldüğünü de söyleyebilirim. Profilimdeki blogda da detaylı bilgiler mevcut, makale çevirileri, aşı içerikleri gibi.

Belli ki o anlarda başbasa olmak istiyor yanınızda biri olunca üzülmüş. Tabi tepkileri normal değil ama siz düzelince o da duzelir inşallah. Naçizane size alfie kohn un koşulsuz ebeveynlik kitabını ve isabelle fillizoat in kitaplarını öneririm. Ilki daha çok sızım için ikinci yazar ise cocugunuzun aslında neden öyle davrandığı ile ilgili. Sıkılmadan okursunuz

Lütfen hakaret etmeyin bir çocuk sadece ilgi çekmek için uğraşır hakaret işitmek için değil... Çok zorluyorsa bağırmak yerine susun, dikkatini başka şeylerle dağıtın, kardeşine bakmak çok zor hiç bir şeyi kendi yapamıyor senin gibi değil bana biraz yardım edebilir misin deyin, ama bağırmayın, vurduğunuzu düşünmüyorum ama poposuna bile olsa sakın vurmayın. Z zsnn

Konuyla ilgili bilgim pek yok ama inşaallah atlatirsiniz... herşey gibi elbet bu da gecer minik kac aylik

Aralarında 7-8 yaşta olsa yine aynısı olurdu, ilk çocuğun aklı erecek yaşta kardeşi olunca kıskançlık yaşaması kaçınılmaz oluyor, aralarında 8-9 yaş fark olan kardeşler de tanıyorum yine benzer sorunlar yaşandı, hatta çocuk 8-9 yaşındaysa kardeşini hırpalama istekleri daha şiddetli olabiliyor çünkü maalesef aileler yanlış tutum sergiliyor, ikinci çocuğa hamileyken kardeşin olacak, oynayacaksınız vb diyen aileler bebek doğunca kardeşin uyuyor sessiz olmalısın, kardeşinin karnı acıktı ona yemek yedirmeliyim, dur zıplama kardeşinin üstüne düşeceksin vs sürekli kardeşi koruma amaçlı şeyler söyleyip yapınca, büyük kardeş kendini yasaklanan, kardeşinin gerisinde bırakılan, sevgisi azalan biri olarak görüyor ve kardeşine içten içe öfkeleniyor, kızınız için şu anda kardeşi anne babasının sevgisini çalan biri, sonradan geldi anne babasını elinden aldı. Durum düzelir ama sabır ve zaman gerekiyor, bağırmayın sabırlı olun, kardeşinin bakımıyla ilgili herşeyde kızınızı da dahil edin, birlikte yapın, küçük uyuyunca hazır kardeşin de uyudu hadi gel birlikte oyun oynayalım, resim çizelim gibi onun hoşlandığı sizle yapmaktan zevk aldığı aktiviteleri yapın. Hafta sonları ara sıra küçüğü anneanneye bırakın eşiniz siz ve kızınız dışarı çıkın, birlikte zaman geçirmenin keyfini yaşasın, kızınız anlattıklarınızı anlayacak yaşta, arada kardeşiyle yaşadığı sorunları direkt dile getiren hikayeler anlatın, bu hikayeleri kızınızla rutin sohbetleriniz arasına serpiştirin ama hikayelerde ana karakterler kardeşiyle kızınız olmasın, mesela bizim bir arkadaşımız vardı gibi uydurulmuş kızınızla kardeşi arasında yaşananları anlatan türden hikayeler ve sonrasında ona sen bu konuda ne düşünüyorsun arkadaşım şöyle mi yapsaydı acaba? gibi fikrini sorun duygularını dile getirmesine yardımcı olun.

Gecirdiginde evet asi olmustu ve bir ay sonra idi. ama bunu siz soyleyene kadar bilmiyordum. asinin yan etki yapabileceğini yani. en iyi doktorlara kadar gezdik sebebini kimse anlayamadi. epilepsi şüphesi olustu ama cok sukur degildi. birdaha olmadi. eeg emar tomografi nörolojik muayene hepsinden gecti ve sebep bulunamadi. en son bir doktor kulaginda enfeksiyon varmis geciyor suan demisti. suan sasirdim acikcasi. boyle bi konu doktorlar tarafindan bize hicbir zaman soylenmedi.

Çok güzel yazmış arkadaş, Benim ikizlerim geldi. ilki beş yaşındayken. olabildigince büyüğün rutinini bozmadik. ne aldiysak küçüklere ona da aldık. ogretmeni ile devamlı iletişim halinde olduk. Etrafimizdaki büyükleri uyardik büyük çocuğu ihmal etmemeleri konusunda. Kucagina almak istedi verdik, biberonu tutmak istedi kontrollü olarak izin verdik. Bunlar bizim yaşadıklarımız. Tabiki herkesin fıtratı ayrı. Kiziniz belli ki etkilenmiş. Onun ilacı yine sizsiniz. Sakin olun zararın neresinden donulurse kardir. Mumkunse pedagog desteği alın değilse kardeş kıskançlığı ile ilgili pedagoglar in videolarini izleyin, makalelerini okuyun. Sakinliginizi koruyun lütfen, ne bilim la havle çekin, disinizi sıkın. Bu zorluklar geçer, ama hirpalamanizin yarattığı sıkıntı çocukta kalıcı olabilir. Bu arada kıyamam ya cümlesi benim bile içimi acıtti

Geçecektir ama bu dönemi sağlıklı atlatmasında fayda var. Çocuğunuzu idare etmeyin çocuğunuzla oynayın. Küçüğü uyuttuktan sonra oyun ritüelleri yapın. Anne-baba-kız oyunlar oynayın kahkahalarla gülün eğlenin. İnanın çok iyi gelecektir. Çocuğu oyalamayın, onunla inatlaşmayın, inatlaşmaya başladığında dikkatini başka yere çekin. Ve şu acı gerçekle yüzleştirin. Hayır o prenses değil. Çocuk için bu tür tabirler büyük travma yaratabilir. Onu şımarıklaştırabilir. Çünkü bir zamanlar prenses denilip el üstünde tutulan çocuk kardeş gelince veya kreşe gidince, okula başlayınca çok da prenses olmadığını herkes gibi sıradan olduğunu farkedip travma geçiriyor. Sizin de öyle olmuş. Ona göz hizasına gelerek. 'Sen bir prenses kadar güzelsin ama çok daha güzel özelliklerin var. Prensesler bile olmayan özellikler var. Çok özelsin. Çok güzel bir kalbin var, çok zeki bir çocuksun ve istediğin herşeyi çalışarak elde edebilecek bir çocuksun' diye telkinlerinizde bulunun. Prenses gibi kırılgan ve sadece güzellik odaklı bir çocuktan farkındalık sahibi bir çocuk olarak büyümesi çok daha faydalı. Çok ilgi çok sevgi gösterin. Üzülmeyin geçecektir. Hep zordur ama siz yapabilirsiniz.

Bizimki evde çok mutlu gayet sakin tabi sonuçta çocuk ara sıra oluyor kendi kendine oynar etkinlik yapar okulda olumsuz bişey olunca benden çıkarırdı hırsını Şarkı söyler dans eder Şimdi anneannwyle yarım gün gidiyordu olumsuz şeyler çok söyledi 7 ay dayandım lanet olsun dedim şimdi herkes mutlu sizikinden kardeş sıkıntısı var Bende 3.5 aylıkken işe başladım h öyle olmadı

Benim anaokuluna baslama donemime denk gelmisti kardesimin dogumu. 6 yasindaydim.. bi sure hircinlik cikarip beni okula gonderip basinizdan atmak istiyosunuz beni kapiya attiniz onu aldiniz eve gibisinden olaylar yaratmistim.. Tam hatirlamiyorum ama annem diyor, altima bez takmaya bile calismisim kardesiminkilerden.. Annem sizi yalnIz birakamazdim cunku seviyomus gibi yapip dovmeye calisiyordun falan diyor.. Ben bi dogdugu gunu hatirliyorum, bir de yurumeye baslayp benle kosusturdugu oynadigimiz gunleri. Dogdugy gun annem kapidan onla girince dunya basima yikilmisti. bu hep bizle mi kalcak falan demisim. Hic guzel gozukmemisti de gozume halbuki sevimliymis de kucukken fotograflara bakiyorum da. Ayaklanip oynaynca ona yeni oyunlar sunmak sacma biseyler uydurmak icin kendimi yirttigimi hatirliyorum. Annem de hic bisey demezdi. Carsaflar battaniyeler kendimize sandalyelerin ustune gerip odalarda cadirlar yapardik mesela icine annem de girerdi arada. Annem calistigi icin, bizi anneanne bakici vs gibi kimselere brakmak zorunda kaldigi icin evimizde cok ozgur birakiyordu. Evi dagitirdk pek umursamazdi heryer oyun alanimizdi. Ama anneannemde ve bakicimda oyle degildi durum mesela... Bence benim kiskancligi asmamdaki daha da onemli faktor, sorumluluk almam oldu. Annem hep ben yetisemiyorum sunu da sen yapsana modundaydi. Hadi kardesinin ayakkabisini giydir. Kardesinin montunun kolunu geciremedim sen gecir, pantolonunu bulamadim, corabini ayagina gecirsene, hadi kizim yolda yururken elinden tut da dusurmeyelim.. ben sana oyuncak aldim kardesine almasak da olur bunla oynarsiniZ dediginde mesela haayir ona da alcaz sen almazsan gider ben alirim dedigimi hatirliyorum. Icten ice anneme olan ofkemi, belki de kardeskmle taraf olup anneme karsi olarak cikarmistim bi sure... kardesimi alirdim yanima hep annemlere hircinlik yapardim. Ama iste boyle boyle de kardesimi kiskanmamaya basladim. Ben olmasam hic bisey yapamaz psikolohisine de girdim Bence yapabilecegi seyleri ona yukleyin, buyuk kiziniza. Sorumluluk hissetsin. Hic bisey olmasa, su ciciyi mi gyse sunu mu giyse diye bari sorun buyuk kiza birini secsn kucuge onu gydirin. Kardesi uzerinde soz sahibi yapin biraz. Sensiz yapamaz hic biseyini moduna sokun. Hircinlik yapar ve onu kucumser kibirlenir belki ama sonra vallahi insanda merhamet uyaniyor :) Bir de mesela kucuk cok mu mizmizlandi aman bu kardesin de ne cok agliyo ya uf cok simardi gene dimi gibisinden dedikodusunu yapin kizinizla. Biraz buyukle ilgileniceksinz artik. Bence 1 yiliniz var,2den sonra kucuk de herseyi hatirlar belki ama simdilik yapabilirsiniz oyle seyler...

Rica ederim, umarım başarırsınız. :) Normal annesi, senin ilgini bekliyor çünkü ona tepki göstermeni istiyor. Kardeş kıskançlığı aslında doğal ve sağlıklıdır, hiç kıskanmasa daha anormal ciddiyim. Bu kıskançlık aslında ebeveynlerini ne kadar sevdiğini ve ilgilerini beklediğini gösteriyor. Önemli olan olumsuz davranışlarını ya da zarar veren davranışları varsa onları minimuma indirmek. Kardeşine her yardım edici adım attığında "Aferim benim akıllı kızıma, seninle gurur duyuyorum" gibi motive edici sözler söylerseniz daha da şevklenecektir. Oyuncaklarını toplamak istemediğinde de ilk başta rica edin, ricanıza uymazsa "Ya oyuncaklarını toplarsın ya da bu oyuncaklarla bir daha oynayamazsın" diyerek sınırınızı koyun. Ama cezalandırıcı bir tonla değil normal bir ses tonuyla. İnatla toplamazsa da gerçekten alın ve bir süre vermeyin, demek ki önemsemiyor o oyuncakları. Bir kutu yapın, bir haftalığına o kutunun içinde dursun. Verdiğinizde tekrar toplamazsa da artık hiç vermeyin. Ya da dışarıda oyun oynamaya gidecekse, babasıyla parka gidecekse falan "Dağınıklığını toplamadan babanla parka gidemezsin" gibi. Hiçbir şekilde polemiğe girmeyin, davranışı yapmadığında sonucuna katlanmasını sağlayın derim.

Valle istediginiz kdar uzun yazabilirsiniz bana o kadar iyi geliyorki cumleleri agir agir okuyorum. Okuldan ben aliyorum, o kadar cok ozluyorumki zaten opup kokluyorum, donerken sohbet ediyoruz okulunu soruyorum. Kardesinin beni uzdugunu yaramaz oldugunu anlatiyorum keske sen evde olsaydin onunla oynardin beni uzmezdi diyorum. Sen cok tatli beni uzmeyen bir bebektin kardesin oyle degil diyorum. Eve gelmemiz 20dk suruyor eger annem kizgin bir sekilde 'nerdesin gel bebegini AL durmuyor agliyor'diye atarli atarli aramazsa anne kiz eve gelip yemek yiyoruz. Oyun oynuyoruz, boyama yapiyoruz. Ama gunun belli saatlerinde birşey oluyor kriz yasaniyor o da her zaman degil. Misal suan kardesine muz yediriyor, yumoslarin yanina oturtmus ogretmencilik oynuyorlarmis

Kardeşlerim arasında az yaş farkı var bu yüzden doğduklarından beri birbirlerini kıskanıyorlar. Büyürken anneme çok çektirdiler. Tuvalet eğitimi alan kardeşim küçük olanın doğmasıyla birlikte bez bağlama günlerine geri döndü mesela. Annem de hep sizi gibi anneliği beceremediğini düşünüp üzülürdü. Şimdi bakıyorum kardeşlerime hem sürekli kavga ediyorlar hem de birbirlerinin en yakın arkadaşı oldular. Birini öldürüp gömseler ikisinden de sır çıkmaz olay senelerce saklı kalır herhalde İki çocuğa bakmak çok zor. Böyle zorlanmanız normal. Kızınız daha farkında değil ama ona dünyanın en güzel hediyesini vermişsiniz: baş belası küçük kardeş İleride onun en değerlisi olacak kardeşi ama bu vakitlerde çilesini de siz çekeceksiniz maalesef

Sizin büyük kızınızla yaşıt bir yeğenim var. Hiçbir şey söyleme, sadece ofla ya da iç çek, gayet ciddi bir şekilde 'ama hala seviyorsun beni di mi?' Diye soruyor. Ki tek çocuk, sevgi eksikliği çekmiyor, yaramazlık yaptığında 'böyle yaptığın zaman seni hiç sevmiyorum' diyen iyi bir şeyler yaptığında 'Ben böyle çocukları çok severim işte' diyen yok. Emzik bırakma döneminden beri ayda bir pedagog randevuları eşliğinde büyüyor, teori tamam, pratikte teori eşliğinde şekilleniyor. Ama kaynağını çözemediğim bir koşullu sevgi anlayışı geliştirmiş işte. Çocukların kendilerine yönelik sevgiyi sorgulamaları için çok büyük bir ebeveyn hatası ya da ilgisizliği gerekmiyor benim anladığım kadarıyla. Ki siz de ilgili bir annesiniz bence. Bu arada ebeveynlik konusunda kendini eğitme çabası göstermeyen, çocukla çok uğraşmayan ailelerin çocukları özellikle belli bir yaşa kadar daha sorunsuz olabiliyorlar o konudaki tespitinize katılıyorum. O da anne-babanın sürekli içsel sorgulama yaşamamasından kaynaklanıyor. Çocuk evdeki 1 numaralı gündem maddesi olmadığından, çocukta görülen ya da ileride görülme potansiyeli olan sorunlar çok üstünde durulmadan geçiştiriliyor. Çocuk belli bir yaşa kadar iç huzuru yüksek, kendinden emin, acaba yetersiz miyim, çocuğuma yetemiyor muyum, yetiyorsam niye böyle bu çocuk diye kafa karışıklıkları, bunalımlar yaşamayan bir anne babayla büyüyor. Dolayısıyla ev düzenini kendi de sorgulamıyor, evdeki kurallara daha çabuk adapte oluyor. Bazı açılardan çok kötü birşey değil o yüzden içgüdüsel ebeveynlik. Tabi 'en kolayıma gelen böylesi o yüzden böyle büyüteyim' tarzındaki ailelerin çocukları, ileride başka ailelerin çocuklarına ne kadar odaklandığını görünce daha ağır sorgulamalara girebiliyorlar. Mesela aile ard arda çocuk yapmış, kardeşler birbirlerini büyütmüşler, genel olarak bir sıkıntı yaşanmamış, çocukluk döneminde ailedeki büyük çocukların hepsi ne kadar sorumluluk sahibi olduklarıyla ilgili dışarıdan övgüler almışlar, anne-baba yükleri azaldığı için daha mutlu, ev mükemmel çekip çevriliyor vs vs. Ama yetişkinlikte bu ailelerin çocuklarında 'sizin yüzünüzden çocukluğumu yaşayamadım' isyanları başlayabiliyor. Bu yüzden gelin çocukları takmayalım, kendi keyfimizin kahyası olalım, en bi mükemmel şey bu diyemiyorum. Ama siz isterseniz saçınızı süpürge edin, isterseniz oturun bütün çocuk gelişim kuramlarını hatmedin, hepsine uyacak orta yol yöntemler geliştirmeyi başarıp çocuğu bu yöntemlerle yetiştirin. Çocuğunuz yine ileride sizin ebeveynliğinizi sorgulayıp hiç beğenmeyeceği noktalar bulacak. Yine ufak tefek pürüzleri, arızaları olacak. Çünkü insan evladı sonuçta. Çok yıpratmayın kendinizi. Buraya kadar ki kısım, moral motivasyon konuşmasıydı. Ben 2-3 paragraf yazı yazdım diye, bir anda geniş, telaşsız bir anne olamayacağınızın farkındayım. Bir de pratikte uygulanabilecek bir tavsiye verip yazıyı kapatayım, destan olma yolunda ilerliyor çünkü yavaştan. Bir çok yararlı öneri verilmiş, siz de çoğunu uyguluyormuşsunuz zaten. Belki bunu da uyguluyorsunuzdur ama yine de yazayım ben. Büyük kızınız okuldan geldiğinde ilk 5-10 dakikayı sadece onunla ilgilenerek geçirmeye çalışın. Okuldan gelince yemek yiyorsa bile hemen yemeğini hazır edeyim diye uğraşmayın, başka şeylerle zaten uğraşmayın. Oturun kucak kucağa okulda neler yaptı onlardan konuşun. O yokken onunla sohbet etmeyi, oyun oynamayı çok özlediğinizi anlatın. Okuldan eve ilk geldiğinde ilginiz bölünmeden sadece onun üzerinde olarak geçireceğiniz ilk 5 dakika çok önemli. Çocuğun size karşı beklentisinin pik yaptığı zaman o çünkü. Bir nevi kavuşma anı. Aynı şekilde babası için de işten geldiği ilk 5 dakika bütün ilginin büyük çocukta olması önemli.

Ben de 2bucuk yas kucuk kiz kardesimle neler yasamisim. Besigine cikip kafasina yastik koyup ustune oturuyormusum. Agzina biskuvi dolduruyormusum. Ilerde kizlarimla da gulerek anlatir miyiz dersin? ins

Canım öncelikle ikisini de sağlıkla buyut:) bunlar cook normal. 4 yıl boyunca evdeki saltanat kızınıza aitti ama şimdi sevgisinin ikiye bölündüğünü hissediyor. Tek başınıza altından zor kalkilir gibi bir pedagog yardımı alın. Ama gecicek inanın sadece biraz sabır

Tabi ki birlikte vakit geçirecek o konuda hemfikirim. Ancak aradaki cok yaş farkı kiskancligi daha çok tetikliyor. Yani büyük anaokulu cağında olduğundan ister istemez günün yarısı evde yok. Ve evde olmadığında küçük kardeşle annenin bir arada olması büyüğü daha çok geriyor. Kreşi seviyor ve gitmek istiyorlar ama akılları da hep evde. Böyle arıza çıkartarak bütün ilgiyi çekmek istiyor meselenin asli bu aslında. Milana22

onu karsiniza alip her şeyi acikca konusun sizi anlayacaktir emin olun. Bu konusma sevgi ve ilgi dolu olsun. Hatta en sevdigi yerde en sevdigi seyi yaparken konusun onunla. Onu hirpalamanizin nedenlerini de anlatın. Bunaldiginizi arada kaldiginizi ve uzuldugunuzu onun anlayacagi sekilde anlatin. Pisman olduğunuzu istemeden yaptoginizi anlatin. Sadece samimi ve ilgili olun. Anlayacaktir sizi. Ve bu konusmanin arkasindan birlikte güzel vakit geçirin sevdigi seyleri yapin sevdigi yerlere gidin sevsigi yemegi yiyin. Vb vb. Bundan sonraki süreçte de daha ilgili ve sabirli olun. İleri xe size koz olarak kullanmasin yasadiklarini. Malum cocuklar ve ergenler acimasiz oluyor. Yine siz üzülürsünüz ileride. Hepsi geçecek emin olun. Üzmeyin kendinizi.

Bir süre için önce onu giydirmeniz de bir sakınca Yok bence. Yani kardeşi olduğu için kıskanıyor. Yapabildiklerini bile yapmıyor olması normal. Bir süre ona daha fazla ilgi gösterseniz zaten sonra bırakır sanki. O kendi işini yapar diye düşünmeyin. elbette yapar ama belli ki yapmak istemiyoR. Siz büyüğü giydirin baba onu indirsin o Arada küçüğü hazırlayın. Kardeşimle aram 3 yaş. Sizinkiler gibi. Annem de aynı şeyleri anlatır. Ama dengeyi çocuğunuz değil siz bulacaksınız. Boşuna kendinizi yıpratmayın. 2 çocuklu her anne benzer şeyleri yaşıyor. İki çocuğa yetememe durumunu yaşamak çok normal. Siz sakin olup kızınıza özel olduğunu hissettirin. Bu sefer ben yardımcı olayım sana kızım ama Kardeşin Küçük ya bu kendi yapamadığı için ben yapıyorum derseniz bir kaç sefer sonunda bırakır. Hiç bir tavsiye işe yaramıyor diyorsanız da okuldaki pedagog yeterli gelmeyecektir. Bence bir uzmandan destek alın. Birde internette iki çocukla yaşam adı altında makaleler anne tavsiyeleri var onları okuyup Aslında çoğu annenin benzer sıkıntılar yaşadığını görürseniz biraz olsun rahatlayabilirsiniz... Bu süreci kızını da kendinizi de yıpratmadan atlatmanızı temenni ederim.

Güvenli baglanmacilara uyuz oluyorum :) Konu sahibi hiç çalıştığın için vicdan azabı çekmene gerek yok Benim annem ben küçükken çalışmıyordu, ve bir saniye kucağından inmeyen bir bebekmişim. Asla elini birakmazmişim, beni komşuya bırakıp doktora bile gidemezmiş, ağla zirla- yikarmisim ortalığı... Ama yıllar sonra, gel gelelim ki aramızda hatır gönül ilişkisi dışında bir bağ kurulamadı maalesef. Yani bu işlerin çalışmayla şunla bunla ilgisi olduğunu düşünmüyorum. Ayrıca çocuğun her saniye elini tutmak cidden saçma bir davranış. Bazı ebeveynler bundan haz alıyorlar. Birkaç sene çocuklar ile çalıştım, öyle anneler gördüm ki, kapıda sıra beklerken bile çocuğun elini tutan, iceriye-aktiviteye gelmek isteyen. 'şeyy, o bensiz duramaz' falan diyorlar bir de. Oysa genelinin çocuğunun umrunda değil, çok güzel aktiviteler yapıyor çocuk içeride:) Ama anne kapıda bunalımda, ay benden ayrıldı diye :) Bazen çocuk içeride ağlamaya başlıyor 'annemi isteriiiğiiiüüğüm' diye. Dışarıdaki anne de hoşnutsuz gibi görünse de içten içe haz duyuyor çocuğunun onsuz birşey yapmamasindan. Böyle ailelere o kadar çok gözlem yaptım ki, her yerdeler :) Sonra tatil köylerinde yabancı cocuklar uslu uslu animatorle oynarken Türk çocuklar neden ortalığı yıkıyor. Hep güvenli bağlanma diye kendilerine bağımlı çocuk yetiştirmekten...

Çocuğun duygusal dünyası ve denemediğim yol kalmadı ilki neden ikincisi çozum gibi düşünün ikisi de çok guzel

Mehsajinizda kini anlamadim. emin olun kimse ikinci cocuga yetimhaneymis hissini yasatmiyor. En azindan bebek uyurken buyuk cocukla ilgilenmek adina yatagina birakmaktan bahsediyordur. Eger sozleriniz banaysa siz benim anneligimi tartisamazsiniz . push ; mor delisi

benim kizin bi fotosu var, dogmus, ameliyathaneden cikarmislar sepet icinde, esim de kapida bekliyor, gorur gormez bebegi mila demis, hatun kafayi kaldirip esime bakmis ve o anin fotosu var saka gibi, gozler kocaman acik ve kafa kalkik dikkatlice bakarken zamane cocuklari gercekten cok farkli

Üzülmeyin becerisisiniz benim kiz kardeşlerimin arası 17 aydı ve küçük doğunca büyük olan annemden tamamen kopup bana bağlanmıştı herseyini bana yaptırırdı bezini ben okuldan gelmemi beklerdi düşünün anne derdi bana şimdi ikiside üni de çokta iyi anlaşıyorlar araları yakın olması daha iyi şuan bende hamileyim oglum da 22 aylik olacak doğduğunda bende de zaman zaman hala o korkular var nasıl başa çıkıcam nasıl davranicam çünkü oğlum zor bi bebekti hala da öyle sınır sistemim çökmüş durumda ama Allah yardımcımız olsun.

Ben benzer bi sorunu kucuk kizima yasiyorum. 2.5 yasinda abisini kiskaniyor. Abisi ozel bi cocuk oldugundan haliyle daha cok ilgi goruyor. Kizim onu dovmeye calisiyor korkutmak icin kapiyi kapayip yalniz birakiyor, ilgi icin abisinin problem davranislarini kopyaliyor, ustune 2 yas sendromu. Aynen ben de tahammul edemeyip bagiriyorum cezaandiriyorum sonra anne seni srviyorum, ben prensesim sen prenses annnesin falan diyince uzuluyorum. Cok zor iki cocuga yetmek bazen. .

Emin ol hepimiz zorlamıyoruzdur. bende ilk çocuğuma kardeşinden dolayı çok haksızlıklar yapmışımdır. isteyerek değil tabiki. bende hiç beceremedim gibi yani 2 cocuk ve adalet olayını. gerci eşim çok şükürki büyük oğlana çok vakit ayiriyor

Kızdığınız zaman kızgunlığınızı yavrunuza değil başka şeylere yönlendirin gidin lavaboda iki bardak kırın veya yatakodasında yastıklara vurun. Çocuğu hırpalamayın, her hırpalama kardeşim yüzünden annem beni sevmiyor duygusunu derinleştirir. Üzülmeyin, hiçbir zaman bu kıskançlık geçmeyecek ama hafifleyecektir.

Ceyz ikincileri ayni zaman dogurduk yanlis hatirlamiyorsam. Ama benim büyük 7 yasina girmek üzere. Ayni seyleri yasiyoruz yaklasik olarak. Buyuk kizimi cok ihmal ettiğimi, ondan yasindan cok daha olgun davranmasini bekliyorum zaman zaman. Gecen hafta hastalandı, ne teshis koyulabildi ne atesi, enfeksiyonu düştü. Aklimi oynatacagim sandim, sesimi yukselttigim her ani hatirlayip kahrettim kendimi. Bir iyilessin bir daha hiçbir zaman sesimi cikarmayacagim dedim. Yüzüne baktikca icim titriyor. Allahim onu bana bagislasin, istedigi nazi niyazi yapsin artik bu bana yetti.

Babaya çok iş düşüyor bizde, akşam oyun saatleri var. Haftasonu oyun saatleri var, sonrasında da tamam artık kardeşinin sırası diyor eşim. Ben de o arada yemektir bulaşıktır. Zaten hemen bana geliyor, anne oynayalım, diyorum ben yoruldum. Ya bir de paniğe kapılmamak lazım, o kadar kötü günlerimiz oldu ki, anlatılmaz, ama sakibleşip plana sadık devam ettiğimizde azaltabiliyoruz. Senin küçük ne kadarlık, benimki 14 aylık oldu, birlikte birşeyler paylaşmaya başladılar yeni, kardeş kıskançlığının yanına çok ciddi bir kardeş sevgisi eklendi. Hani biraz daha sabırla ilerisi güzel olacak. Bir de ben adil davranma konusunu çok ciddiye alıyorum, kardeşine vuramaz mesela, asla izin vermem, ama tersi kardeşi de ona vuramaz, buna da izin vermeyeceğimi bilir. Ama tabi dön dolaş aynı yere 3-4 günde bir geliyor. Anne yemeğimi ben yiyemem sen yedir, ben giyinemem sen giydir... tekrardan başa dönüp anlat anlat. Bazen hastaysa yorgunsa özellikle nazlıyorum, bak hastayken sana nasıl yardım etmiştim falan diye de sonra başına kakıyorum Amacım kardeşine bir imtiyaz tanımadığımı ihtiyacı olana yardım edeceğimi göstermek ama yaşı dolayısıyla veya tamamen normal insan psikolojisi diyelim yerleşmiyor, sürekli tekrar...

Ikinci çocuğunuz ne kadarlık bilmiyorum ama biraz büyüyüp yani ayaklaninca ablasıyla oyun oynamaya birlikte cizgifilm izlemeye basladiklarinda geçecektir emin olun. Kardesiyle oyun oynadıkları onu daha çok sevecek ve sakinleşecektir

Deme oyle daha cok uzuluyorum bizimde kizkardesimle sizinki gibiydi aramizda 2 bucuk yas var. Benim alismam kiskanmamam baya zamanlar almisti. Simdiyse hayattaki en degerlilerimden

Yataga uzandim agliyorum, kendimi o kadar caresiz hissediyorum ki... Konu kizim. Daha 5 yasinda bile degil ama sanki hayatimin sinavini veriyorum... 1 yil oncesine kadar hersey ne guzeldi. Ne zamanki kardesi dogdu, yuvamizdaki huzur da gitti.2 gun sen sakrak huzurlu ve mutluysak 5 gun gerginiz. Kizim benimle babasini umursamiyor, kendi oz gereksinimlerini yapmak istemiyor kardesini ara sira hirpaliyor, kiskanclik krese basladiginda azalmisti ama yine artti. Uyarilara kafa tutmasi, ergen gibi davranislar, bizi yonetmeler.. Kreste bir sorun mu oldu desem, sanirim gitmek istemezdi seviyor okulu. Hatta ogretmenini bizden cok seviyor. Tek sey kaliyor kardes kiskancligi... Gelelim bana. Bende de cok hatalar var. Sinirlari zorladi mi, hakaret isitmek icin bile bile kizdirdi mi kendimi tutmaya calisip sonunda bagiriyorum, bazen hirpaliyorum Kardesinden once bunlar olmadi, kucuk de yakami birakmiyor napacagimi bilemez haldeyim. Sabirli yapici babasini bile yaptiklariyla bezdiriyor artik. Bu aksam da boyle bir durum yasadik. Sonradan yatistik, markete gittik hava aldik vs. Gelirken ust kata anneannesine cikti kizim. Yanina gidip ayaklarini annemin altina dogru sokmus isinsin diye ve 'Ben senin prensesinim dimi'demis 1 dk sonra da uyumus... Bu cumlesi beni kahretti kendime lanet ediyorum... Nolur kardes kiskancligi donemseldir gececek gibi seyler yazin, beni sarsin hatta kendime geleyim... GUNCELLEME - 18 OCAK 17. sayfada

merhaba benim 3 kızım var, araları 1,5 yaş. büyük 4,5 yaşında ve ortanca doğduğunda ben de senin yaptığın hataları yaptım. çocuk anneanneden bana gelmek istemiyordu. sen büyüdün, abla oldun, kendin yapabilirsin vs dedikçe inatlaşıyordu, çıldırıyordu. ben çareyi ayrı ayrı zaman ayırmak yerine, sürekli beraber takılmakta buldum. büyükle oyun oynarken küçüğü de dahil ettim. küçüğü emzirirken büyüğe de aynı anda yemek yedirdim. küçüğün tüm özbakımını ben yaptığım için, büyük her istediğinde onu da ben yedirdim, içirdim, giydirdim, çıkarttım. 7/24 her şeyi beraber yapıyoruz 3 kızımla. çok yoruluyorum ama annelik bu. yapacak bir şey yok. büyük kızım anaokuluna gidiyor ama hala ayakta sallayarak uyutuyorum çünkü inatlaşmak asla çözüm olmadı. zaten tüm gün okulda yorulduğu için uykuya dalması 5 dakikayı bile bulmuyor. inatlaşsak gece yarısına kadar ağlama potansiyeli var. bebek emzikli, onu memeye hasret bırakma. şu an onun tek dayanağı, sensin. benim kızım 17 aylık, ablaları bana sarıldığında, çıldırıyor. onu da alıyorum. kucağımda 3 çocukla çizgi film izliyorum. kıskançlık asgari düzeyde bu yüzden. kavgaları, oyuncak paylaşamamaları bile en fazla 1 dk sürüyor çünkü kıyamıyorlar birbirlerine. hemen veriyorlar ne istenirse. büyükle, küçüğe özel vakit ayırın vs önerisine ben inanmıyorum çünkü çocuk dediğimiz varlık 7/24 anne ilgisine muhtaç. 1-2 saat onu doyurmaz. o yüzden mümkün olduğunca 4 kişilik aile olarak her şeyi beraber yapın. eşle çocukları bölüşmeyin. 4 ünüz bir arada yiyin için sevin oynayın tartışın.. çünkü çocuklar böyle böyle aile olmayı öğreniyor. bir de asla hırpalama. kendinden uzaklaştırırsın ve kardeşine öfkesini artırırsın.

bu arada görümcemin 2 çocuğunun yaş araları az. küçükken epçe çatal ne varsa çocuğa bindiriyordu. hala girişirler birbirlerine ama geçen küçük okulda düşmüş, yaralanmış. büyük olan sanki ondan çok büyükmüş gibi, nazlıyor, nasılsın, nasıloldun, filan deyip güldürmeye çalışıyor. bunlar keyifli şeyler.

Ya birkac yorumda gordum sanirim bizden daha vahim durumlar var Bizimki ilk aylar bebek takliti yapti ama onun nedenini ve olacagini bildigim icin ona gore davranip sorunu astik, altina bile kaciriyordu cok kotuye gidebilirdi. Suan sadece hircinligin, ben merkezciligin, asiligin kalici olmasindan; bizim sabrimiz bitince ona kizip bgirdigimiz icin bunun kotu sonuclarindan korkuyorum. Aşmak istiyorum ki aydinlanma yasamadim degil:) Dun cok guzeldi, sabah da oyle. Gicik hallerinde bile ciglik atasim varken sevgi gosterdim, sonuc olarak bunu istiyotmus. Beni kizdirip sevip sevmedigimi verecegim tepkiyle olcmeye calisan minik bir sipa

Ben 2. Çocuğa karşıyım Çocuk zor büyüyen sabır emek enerji isteyen bişey Benim sınırım1 O nedenle tek diyeceğim büyük kızı ihmal etmişsiniz yapmayın

tabiki dönemsel ve geçecek, siz de çocukların prensesisiniz unutmayın, sorumluluklarınızdan yorulmuşa benziyorsunuz biraz kendinizi dinlendirmeyi ve bazı şeylere boşvermeyi deneyin. inşallah en kısa zamanda düzelir

Ben bunu bilip onune gecemiyotum. Keske olsem de ypmasam Smile_s

merhaba benim de bir kızım var üç yaşında ve şu an ikinciye hamileyim şimdi den ona bir kardeşin geleceğini onunla beraber vakit geçireceğini onu seveceğini oyunlar oynayacağını anlatıyorum ve kızım şimdi den çok heyecan li yediği herşeyden bana da getirip veriyor kardeşim yesin diyor öncelik le sizin göreviniz çocuğunuza bir kardeşi benimsetmek di yani çocuğa eve birinin geleceğini anlatmanız gerekir di hazırlamanız gerekir di anladığım kadarı ile siz anlatmamış sınız ve bütün ilgiyi bebeğe vermişsiniz kesinlikle ikinci çocuğum doğduğu zaman hem benim ailem hem eşimin ailesinden buna ben ve eşim de dahil olmak üzere ilgiyi kızım dan eksik etmeyeceğiz çünkü bebeğin ilgiye sevgiye değil de daha çok ihtiyaçlarına karşılamaya gerek var ve siz bu ihtiyaçları karşıladığınız da kızınız dan destek alın hadi beraber yapalım hadi kardeş ile oynayalım hadi kardeşin karnını doyuralım hadi kardeşin temizliğini yapalım banyo yaptırdığınız da bile kızınız dan destek alın hadi beraber yapalım deyin bütün sinirinizi stresinizi çocuktan çıkarır sanız o daha çok hırçın olur ve kardeşine de zarar vermesi kaçınılmaz bir durum olur evime bu gelmeden önce mutluydum ben demeye başlar ve kardeşine karşı nefret oluşur ve ona zarar vermeye dahi başlar ki bu sadece şu an ki durum da değil sonuna kadar kalıcı birşey olur onda ki o nefret bence siz eşiniz ile konuşup bir ortak yol bulun gerekirse destek alın ve aileniz le de ilgiyi bebeğe değil büyük çocuğa verilmesi konusunda uyarın şimdi onun için çok zor bir süreç ergence tavırları var yazmışsınız ama siz bile bu yaşta evde ikinci kişiyi hazmedemez siniz ki misafir dahi olsa bence kızınıza biraz daha vakit ayırın beraber hafta sonları parka gidin alışverişe gidin hadi kardeşine kıyafet bakalım deyin hadi sana kıyafet bakalım deyin yani ortada bir ayrımcılık olmadığını ve ona karşı sevginiz in bitmediğini gelen bebeğin hiç birseyi değiştirmediğine ikna edin kızınızı Allah yardımcınız olsun İnşallah

Daha çok yenisiniz, kızınız büyüdükçe aklı erdikçe kardeş kavramını öğrenip kıskançlıkları azalmaya başayaktır. Şimdi tabiki kıskanır. Bebeğiniz uyuduğu zamanlarda ya uyanıkken sizden başka bakabilecek kimse varsa ona verin 1 saatliğine sadece onun için vaktinizi ayırın. Yavaş yavaş düzelecek.

Çok gecmis olsun

Hmm anladım zor bir durum umarım çözüm e kavusturursunuz. Zamanla büyüdükçe farkına varır ama işte süreç zor ilerliyor.

Kucugun temel ihtiyaçlarını karsilayin cumlesi fasa fiso zaten, o konu hic oyle olmuyor. Ilk 2 ay belki emzirme disinda yardım alinabilir, sonucta akli ermiyor oyun istemiyor tek istedigi temel ihtiyaclarin giderilmesi ve bazen huysuzlandiginda annesinin kalp atisini duymak kokusunu hissetmek ve sakinlesmek istiyor. Ona da bence kucugun temel ihtiyacini karsilayalim basimizdan atalim denmez. Zaten tanimaya baslayinca o da baskasini istemiyor mecburen herseyi 4kisi yapiyorsun, zaten olmasi gereken o.

zamanla azalıyor bu dediklerin :) önemli olan sen paniğe kapılma, insanız biz de hata yapabiliriz, yeter ki hatalarımızı sürekli hale getirmeyelim. Bir de kış hayatı daha zorlaştırıyor yaza kadar diyip avutalım kendimizi

Açılın geleneksel model anne geldi :) Büyük 2.5 yasinda, Küçük 4 aylık Doğduğunda beri hemen her gün bir patlattı, neresine gelirse Herkes erken vs dedi ama oğlumu tanıyorum, 5 yaşında da olsa bunları yaşayacaktık ve o zaman onu daha buyuk gördüğüm için daha çok sinirlerim bozulacaktı :) Küçük hayatımıza ilk girdiği hafta Kurdeşen döktü. Emerken iki parmağı ile gözlerini bastırmaya çalışıyordu. Hala her fırsatta üstüne basıyor, atlıyor Sesini duyduğunda asla uyumuyor. Seviyor da sevdiğini biliyorum. Ama inanılmaz zarar veriyor- Öfke Nöbetleri, kendine vurmalar, Kusana kadar ağlamalar... Eşimden başka yardım edenim de yok :) Bana çocuğu odağa koymak çok doğru gelmiyor. Eğer özel gereksinimi olan bir çocuk değilse çocuğun keyfine göre aile planlaması yapılmaz :) Çocukken en çok özendiğim şey tek çocuk olmaktı ve aşırı kıskançtım Şimdi kardeşlerim için canımı veririm, iyiki varlar. Oğlum da zamanı gelince böyle düşünecek ki o bana göre daha insafli kıskançlık konusunda :) Merak etmeyin. Abartmadiginiz sürece doğru yapıyorsunuz. Buyugun çocuk olduğu aklınızın bir köşesinde kalsın yeter. Ara sıra bagirilir da insanlık hali. Ben bagiramiyorum bile, bağırsam sebebini anlamaz. Yormuyorum kendimi. Çok ağladığında sen zarar görüyorsun, sen bilirsin, bence ağlamayi bitir, biraz nefes al, gel sıkı sarılalım gibi bir sürü telkin cümlesi sıralıyorum beni dinlemeye çalışırken unutuyor :) Günde 4-5 saat oyun oynuyoruz. Şu an küçükte yavaştan katılmaya başladı artık birlikte gecirdikleri vakit arttı, tabiki vurmalari da artti. Daha dün suratinda araba sürdü ben duruma el koyana kadar. Dünyada ilk kardeşi olan bu çocuklar değil. Zamanla geçecek Kendinizi sakin suclamayin, iyi bir annesiniz. Biraz zaman :) söyle bir 5-10 sene :))

Kizim 4 yasini bitirmek uzereyken kardesi dogdu suan 16 aylik anlattiginiz herseyi yasiyorum... hatta gecen gun evi terk edip ogretmenimin evine yerlesicem dedi agladim bunu duyunca elimden geleni yapsamda kucuk cok yaramaz ona yeterli zaman kalmiyor.. en cok yaralayan beni sevmiyorsunuz demesi... yoruldum bittim ama cozumum yok ne yaptiysam olmadi

Çok akıllılar yaa.. Maşallahları var.. Rabbim ısındırsın hepinizi birbirinize..

Su akar yatağını bulur demişler herşey geçer gider modunu düşürme

Yapmayın Şimdi olmasa bile ergenliğinde sizden çekinir dertleşmez. Bu o zaman daha büyük sorun olur. Gerekirse siz yardım alın Belli ki kriz anlarını iyi yönetemiyorsunuz.

Bebegim cok yaramaz uyumayan hep aglayan memeden inmeyen bir bebekti. ayrica 1yasinda soguk havale gecirdi ve hastahaneler ilaclar zor ve kotu gunlerde yasadik. ben zor bir hamilelik dogum ve lohusalik gecirdim. hastahanede cok yattim. yani demek istedigim zordu tabi ama oraya odaklandim kizima yani aralarinda 8yas var. bizimki dahada zordu cunku 8yildan sonra evdeki tek prenses artik o degildi:)ve suan esit davranmaya dikkat ediyorum. cunku kucukte bilinclendi artik. buyuk ergenlikte isim cok zor. bu arada kucuk kizim nobet gecirirken buyuk kizim ozaman 8yasinda idi ve birlikte onu oyle morarmış fena halde bulunca ciglik cigliga hem onun hemde benim psikolojimiz alt ust olmustu. bide ayrica onu duzeltmeye ugrastim. o sahneyi ben bile unutamiyorken onun kaldirmasi cok zordu.

Şu kucugun sadece temel ihtiyaclarini karsilayin cumlesine hiiiic katilmiyorum. Cozum bulacagim derken tuhafa kaciyor bu oneri. Dunyaya yeni gelmis, daha kendisini annesinden ayirt edememis minicik bebeklerinize minimum ilgi gostermek mi dogru olan? Buyuk cocugunuzla ilk dogdugunda 24 saat ilgileniyordunuz, uyurken bile izliyordunuz buyuk ihtimalle. İkinci sirf kucuk diye sadece doyurup uyutmak mi sizin anladiginiz? Denge bu sekilde kurulmaz. Ben grill'e katiliyorum. Gerekirse ikisi de kucaklanir, ikisi de yedirilir. Ama asla ikinci cocuga yetimhanedeymis gibi temel ihtiyaci verilip kenara atilmaz! Bu dusuncedekiler bakamayacaksa yapmasin 2. yi lutfen, zira yazik. Annesi varken oksuz buyumeye gerek yok.

Birebir ayni.

İyi güzel soyluyorsunuz da sonuçta bu işin eğitimini almış bir insan o da. Evet isini oyi yapan da var kotu yapan da ama Hepsi yanlış olamaz söylediklerinin. Hem konu sahibi uygulamaya başladıktan sonra düzelmeye başlamış. Elbette eksikleri tamamlanmali o ayrı. bir çocuğun güvenli bağlanma dönemini sağlıkli gecirmezseniz 10 yaşında da sorun çıkar. Bu yaşla ilgili bir durum değil o dönemde o duyguların eksik kalması ile ilgili bir durumdur.

Sizdeki durumu da merak ediyordum goha iyiki yazdin. Bir de o var benimki kus kadar yiyor 4 aydir 4 kilo zatifladi cuma gunu doktora goturmek istiyorum

Biliyor musun onerilerini hep yaptim yapiyorum. Kardesini esirgemiyorum kendi kendilerine oynasinlr istiyorum beraber birakiyorum. Buyugun begendigim elbiselerini saklamistim kardesi giyiyor. Ayni elbiselerle ayni resimleri videolari cekip ablasina gosteriyorum o kadar hosuna gidiyorki.. Cok seviyor aslinda, aglatinca pisman oluyor gidip opuyor. Aklima cozum gelmedigi icin konuyu actim. Mesela ben ufagi anneme birakip buyuguyle de cok gezerdim, yalniz bu sefer kucukte guvenli baglanma gibi bir sorun olmasindan korkuyorum. Emziriyotum biberon emxik emmiyor. Aklina meme gelince kiyameti kopariyormus, disaridan geldigimde beni gorunce de cok agliyor kucaktan inmiyor. Akli esiyor yanI, idare edemiyorum

kardeşim doğduğunda 7 yaşındaydım, bir de abim olduğu halde kardeşimi hiç kabullenemedim, başka bir arkadaş da yazmış benzerini, tekrar etmemeyeyim, tek fark ben ona yokmuş gibi davranıyordum, benim için etkisiz elemandı yani, annem babam onu neden seviyorlar anlamıyordum, baş belasının tekiydi benim için... ve ben evden ayrıldığımda daha 11 yaşındaydı. kardeşimi kabullenip sevmem o yaşlardan sonra başladı desem... ama hala abimle aramızdaki ilişki gibi değildir ilişkimiz, neyse. bence kardeşler arasındaki yaş farkı ya 0-3 olmalı ya da 10+ böyle 5-10 yaş arası farklarda ne ablalık yapabiliyor çocuk, ne de arkadaşlık. yani kızınızın yaşadığı süreç çoook normal, sinirlenmesi, gerilmesi, kabullenmemesi, çok olağan. deneyimli arkadaşlar bolca tavsiye vermişler, ben tek çocuk annesiyim deneyimim yok ama büyüğüyle daha çok vakit geçirmenizin hepinize iyi geleceği konusunda hemfikirim.

eceben 2. üyelik sebebi ile profil pasif edilmiştir. 2. Üyelik! tek ayak

Ben bütün gün içinde sadece iki saat büyüğe vakit ayırsın demiyorum ki. Onun özel olduğunu hissettirecek özel bir vakitten bahsediyorum. Ona kaldıysa büyük kresteyken küçükle ya da küçüklerle ilgileniyoruz evde bu da büyüğe haksızlık o zaman. Büyük kreşte diye küçüğü bi kenara atıp görmezden gelmiyoruz değil mi? Küçük uyurken ya da bir saat anneannedeyken de büyüğe öpözel bir vakit ayırıp dikkat dağılmadan onu dinleyip oynamak haksızlık değil bence aradaki bağın daha da sıkı olması demek. Yoksa zaten herşey ortak yapılıyor. Küçüğü günlerce mahrum birakip büyükle vakit geçirin demiyorum ki ben. Zaten herşey ortak küçük kucakta birlikte ödev yapılır, okula, kurslara birlikte gidilir, büyüğün toplantısı olur, gösterisi olur birlikte gidilir. Buna mecburuz zaten aile olmak birlikte olmak demek zaten. Küçük uyurken ne yapalım yani kaldırıp izlenen animasyona ortak mi edelim minicik zihnini? Ben çok farklı birseyden bahsediyorum ama siz kendi durumunuzla kıyas yapıyorsunuz. Kimse ikinci oldu diye birinciyi tamamen ihmal etmiyor ya da birinciyle ilgilenip küçüğü bir kenara atmıyor. Denge kurmaya çalışıyor ve bazı çocuklar gerçekten bu süreci çok zor geçiriyor. Yani sizin durumunuzla arada çok yaş farkı olan çocukların durumu gerçekten çok çok farklı..

8 sayfayı okuyamadım Ama ben kızının tepkisini tabi çökenini olağan buldum O anneannesi ile çok Zaman geçirdi Sen çalışıyordum o tüm gün anneanne ile idi Şimdi Bebek geldi işi de bıraktın Aklı eriyor günümüz çocuklarının O küçükken işe gidiyordun şimdi evdesin vs vs Çözüm anne kız Zamanını artırın

Belki evde kalmaya alismaya calismak, belki geceleri uyuyamamak beni dayaniksiz hale getirdi. Kriz anlarini yonetemiyorum haklisin

Allah kolaylıl versin, bizdede bir benzeri var ve ikinci bebek yolda. Şimdi bile çoğu zaman inatçı ve sıklıkla huysuzluk çıkaran bir kızım var ama biz güçlü karakter diyip huysuz inatçı demiyoruz :) Şaka bir yana, çokça sabır lazım en önce. Bir bakıma ergenlik gibi bu dönemleri, sevgiyle inş. çözülecek ve siz baya çözmüşsünüz. Yinede arada böyle ataklar olacaktır ki bizde de sık sık oluyor. Bazen hiç üstüne gitmemek en güzeli. birkaç saate birşey olmamış gibi davranmaya devam edebiliyorlar. Ben genelde sonrasında dün ben üzüldüm biraz neden biliyormusun diye başlayıp biraz dertleşiyorum. Bazen yer ediyor bazen ciddiye almıyor. O atak dönemlerinde istediğini yapıp geçiştirmiyorum ve susturmaya da çalışmıyorum ben mesela. Kendi haline bırakıyorum genelde. Tabi bizde kardeş daha doğmadı, doğunca işler daha ciddiye binermi daha kötü olur mu bilmem. Doğrusu ben bağlanma olayına çok katılmıyorum oldukça abartıldığını da düşünüyorum. 14 ay zaten siz bakmışsınız bağlanmıştır yeterince. Kreşe verip terketmediniz heralde yine en güzel zmnları geçirdiniz onunla, bu konuyuda kafanıza takıp stres yapmayın bence. Ayrıca bizimkide çok güzel duygu sömürüsü yapabiliyor anneanneye dedeye :) en büyük tehdit unsuru bizi bırakıp onların eve yerleşmesi mesela. Muhakkaki onlar içinde zor bir dönem ama inş. sağlıcakla geçecek.

NE guzel aciklamissin, bu mesaj bana çok iyi geldi, sagol canim Yalniz kardesi yokken de inatlasma oluyor, dis yikarken Sen yardim et demek, oyuncaklariyla oynarken sonrasinda toplamamak, guzellikle soyleyince ters cevaplar vermek vs. Belki dedigin gibi yaklasip ilimli olursak aramizi eski haline getirebiliriz.

14 ay güvenli bağlanma için yeterli bir süre. Kimmiş bu pedagog merak ettim. Kesin şu yeni üreyen çocuk büyüyene kadar anne calismasincilardandir. Adem Güneş denilen bir adam çıktı bu tip pedagoglar türedi. Dünya literatürünü hiçe sayıp güya islami akıl veriyorlar. Hatta bebekle birlikte uyumayı öneren aklı evveller bile var. Güvenli bağlanmada nicelik değil nitelik önemlidir. Ilk olarak daha beş yaşına bile gelmemiş bir bebekten, evet bebek diyorum, ufak tefek de olsa ev işine yardım beklenmez. Merak ediyorum erkek olsaydı beklenecek miydi. Ikincisi kardeş kıskançlığı elbette olur ve süresini çocuğun karakteri kadar anne babanın tutumu etkiler. Hatta daha çok etkiler. Daha doğrusu çocuklarla ilgili tüm yanlış tutumlar aslında ana babanın yanlış tutumları sonucu oluşur. O yüzden pedagoglar önce anne babanın yanlışını düzeltme yoluna gider. Ayrıca biliyorum çok zor ama çocuğa bagirilmaz. Bu psikolojik şiddettir. Hele siz bir de itip kakıyormuşsunuz. O çocuk elbette kardeşi gelince degersizlestigini hisseder. Sonuç olarak bunlar ilgiyle, sevgiyle, sabırla ve gerçekten iyi eğitim almış bir uzmanla düzelmeyecek sorunlar değil.

Mutlaka alacagim. Ikinci yazarin ozellikle hangi kitabini onerirsiniz? choccywhoccydoodah

sanmam kiskanc insan hep oyledir kiskanclikla ortata kisilik bozuklugu cikiyor resmen psikopata baglamis olayi psikolog ve psikiyatrist kontrolunde tutulmali Y

Bilgi icin tesekkurler. arastiricam bu konuyu mutlaka. C

Şu an tatile giriyor okullar. Bu durumu avantaja cevirebilirsiniz belki kaliteli vakit geçirerek. Okuldan uzak kalınca özler belki okulunuda, daha hevesli gider tatil sonrası. Benim kızımda 5.5 yaşında. Kardeşi olacak henüz söylemedik ama eminim farkında çünku farklı davranıyor, ben senin bebeğinmiyim diye soruyor, sokakta bebek arabasında bebek görünce ay ne tatlı benimde olsun kardeşim diyor ki ben hamile kalana kadar ağzından duymamıştım bu tip şeyler. Bazen korkuyorum dengeyi sağlayamamaktan. Ama her ne olursa olsun, sakin kalacağıma söz verdim kendime. Kızım kolay bir çocuk değil ama bunu yapacağım çünkü onu kaybedemem. Gözünde hayal kırıklığı, kaygı görmek istemem. Size tavsiyem asla hırpalamayın. Siz onu hırpaladıkça, ona bağırdıkça kardeşine bağlayabilir. Bak beni sevmiyor artık, bana bağırıyor, kardeşimi seviyor diyebilir. Sakin kalmaya gayret edin lütfen, kolay değil biliyorum ama inanın en doğrusu bu. Biz çocuklar gibi düşünmüyoruz. Onlar neler kuruyorlar kafalarında anlayamıyoruz. Empati kuramıyoruz onlarla. Haliyle hırçınlaşıyorlar. Kardeş kıskançlığından cok çekmiş pedagog pedagog gezmiş arkadaşlarım var. 2 sene içerisinde kendiliğinden oturdu, düzeldi herşey inanın. Şimdi iki kardeş güzel güzel geçiniyorlar. Birbirlerini çok seviyorlar. Biraz sabır edip zamana bırakın. Zamanla cok sevecektir kardeşini.

Kızınızı ihmal etmişsiniz gibi geldi bana. Bence Onunla biraz daha fazla vakit geçirin Mesela mağazadan çok güzel bir elbise alıp benim kızım yılbaşında prenses gibi olacak diyebilirsiniz ya da zaman zaman ona iltifatlar ederek. Çocuk sizden beklediği ilgiyi anneanneden görmek istemiş kıyamam ben ona ya. Üzülmeyin olur böyle şeyler ama sinirlerinize hakim olmaya çalışın herşeyden önce unutmayın ki o küçük bir çocuk. Kızıp bağırsanızda pişman olduğunuz an özür dileyin ondan ki sizden kopmasın hırçınlaşmasın

kardes dogdugunda tum ilginizi vaktinizi enerjinizi ilk cocugunuza vermrniz gerekiyordu icim acidi okuyunca, belki gec degildir ve toparlarsaniz durumu bilemiyorum ama lutfen ilk kiziniza prenses oldugunu yine hatirlatin

Ben köyde babannemleydim kardeşim doğduğunda, 3 4 ay falan kalmış olmalıyım köyde ki annemin hamile olduğunu bile hatırlamıyorum bir geldim evde bebek, eskiler tabi çocuk psikolojisi falan ne bilsin, 6 ay sonra 1. sınıfa başladım ben okula gidiyorum o evde paşalar gibi... Hasılı bigün bilader hasta oldu, beni anneanneme bırakıp gittiler hastaneye, ertesi gün geldiler çocuk yok, babam geldi kızım kardeşin hastanede kalacak dedi aklım çıktı bi daha gelmicek diye, kıyameti kopardım o gün başladı sevgim sanırım, 91 doğumlu kazık kadar oldu hala annesi gibiyim, ağzına tükürdüğüm de oldu ama ben tükürürüm başkası tüküremez

Okul sıkıntılı olabilir birine kızmıştır ben aldım okuldan çocuğum 7 aydır hergün gitmeyeceğim dedi zorlamaya gerek yok...

bakin siz de yasamissiniz cok dogal seyler cunku bu surecte sizin ruh sagliginiz cok onemli biz kadinlar duygusaliz tabi soz konusu cocigunuzsa iyice hassaslasiyorsunuz. uzun saglikli cok mutlu ömürleri olsun insallah

Ya işte bu kardeş kıskançlığı olayında biraz ebeveynlerin yanlış tutumları da etkiliyor çocukları maalesef. Kendinizi onun yerine koysanıza, bir zamanlar annesi babası hep onunla ilgiliydi, onu seviyorlardı, şimdi yeni bir bebek geldi ve o bebekle ilgileniyor herkes. Bir ortama girdiğinizde diğerleri sizinle ilgilenilmeyip hep X kişisiyle ilgilenseler bile bozulursunuz, küçücük çocuk nasıl bozulmasın? Şimdi "Ben senin prensesin değilim" diyor ya, "Bunu sana ne düşündürdü, ne yaptım da prensesim olmadığını düşünüyorsun?" diye bir sorun bakalım, o zaten size patır patır dökülecek merak etmeyin. Kızınıza bebeklik fotoğraflarını gösterin, "Bak sen de böyle bebektin, seni de böyle besliyordum, uyutuyordum, kardeşin de bebek şimdi aynısını kardeşine de yapıyorum" deyin mesela. Gerekirse yardım isteyin, birlikte uyutalım, birlikte besleyelim deyin. Ha bir de "Sen ablasın, sen büyüksün" falan demeyin, çocuklar kıyaslanınca aşırı irite oluyorlar. "Kardeşini kıskanma" falan derseniz de inat gider, dikkat çekmek için inadına kıskanç hareketler yapar. Siz de eminim yoruluyorsunuz, sinirleriniz yıpranıyor ama lütfen çocuğu hırpalamayın, daha da kapanmaz yaralar açmayın.

kesinlikle avantaj. eğer bir de oğlum olsaydı nasıl bir yol bulurdum bilmiyorum. tecrübeli arkadaşlar vardır mutlaka.

Evet cidden çok zor. Z kuşağı çocuklar malum bunlar. Anne karnında bilgili olup doğuyorlar zaten. Nerde o annelerimizin dediği kırk gün boyunca uyuşuk uyuşuk durup gözünü açamayan bebekler. Şimdi doğar doğmaz keşfe başlıyorlar.

Nacizane fikrim kardes yaparken arada 5 yas olmasaydı daha iyiydi. Oğlum 20 aylık ve ben de bi kardesı olmasını düşünüyorum. nebf inci tanem biricik

Amin insallah ocakta buyugu 5, kucugu 1 yasina girecek. Keske biraz daha fark olsaydi, ben 2 cocuklu anneligi beceremedim...

Kardes olunca hersey cok farkli olur tabiki ama benim yegenim kizimi cok kiskaniyordu. O 5 yasinda kizim 10 aylik suan. Biz gormeden hirpaliyordu. Normalde guzel konusur bize gelince bebek gibi konusuyodu surekli ters cevaplar veriyordu. Biz her firsatta onun ilk goz agrimiz oldugunu bizim icin cok kiymetli oldugunu soyledik. Oyunlar oynarken kizim kucuk oyun bilmiyor gel sen bize ogret dedik. Dogrumu yanlismi bilmem ama biz biraz benim kizi dislayip onu on plana cikardik. Bir aydir falan duzelme var. Artik daha cok seviyor ozluyor. Hirpalamayida birakti. Sizin durumla bizimki cok farkli tabiki ama ikiside eskisi gibi sevilmedigini dusundugu icin yapiyor bence. Zor bir durum Allah yardimciniz olsun

Canım o krese gittiği zaman küçüğü istediğin gibi sev op ama o yanında olduğu zaman ikisine eşit davran. Hatta büyük olana daha ılgi göster ve bazen de ki "bak kardeşin seni çook seviyor olmalı ki ben seni severken bizi hiç kıskanmiyor. Ben ikinizi de aynı seviyorum hatta aramızda kalsın seni daha çok seviyor olabilirim çünkü sen benim ilk göz agrimsin." Bu şekilde nazikçe konuşun devamlı. Inşallah atlatirsiniz siz ona onu ne kadar çok sevdiğinizi hissetirirseniz o da o kadar değişecek mutlu olacaktır. C

Senin hepsi kız olduğu için nispeten daha kolay birlikte vakit geçirmek, bir kızı bir oğlu olan arkadaşım var 1.5 yaş var sanırım aralarında oğlu daha ziyade boğuşmak istiyo kızı bebek oynayalım misafircilik oynayalım diyo

Selam kizlar. Yeni konu acmayip buradan devam edeyim dedim. Kizim okula da gitmek istememeye basladi Pazartesi gunu pedagoga gittik esimle, buraya yazdiklarimi ve daha bir suru detayi anlattik. Her konu icin cok guzel cozumler sundu aciklamalar yapti, cok onemli iki sorun var. Birincisi uyku saatleri. Kresin ilk aylari 8de uyurdu simdiyse zorla 10da uyutuyoruz, uykusunu almadigi icin hircinmis. Ve kizim 14aylikken ise basladigim icin bana guvenli baglanmadigini soyledi. Basta yapilan hatalarin sonradan duzeltmeye calismnin Cok zor oldugunu, kizimi ilgiye bogmami,4te okuldan alinca yatana kadar is yapmadan onunla ilgilenmemi hatta evin icinde bir yere giderken bile elini birakmamami soyledi. Bunlari yapinca kizimdaki degisime inanamadim, her cumlemde peki guzel annecim canim annecim dedi. Ama dun yine basa sardik.. Onu alirken niye salatalik getirmemisim elma getirmisim.. Niye yolumuzu degistirip baska yoldan gitmisim.. Arabayi durduracakmisim inecekmis.. Kizlar size yemin ederim sinirlenmeden her itirazina aciklama yapmama ragmen oyle bir tepindi ki oto koltuktn cikti tavana bile tekme atti. Koluna vurdum kendimi tutamadim. Kaza ypacaktim sinirden.. Yarin okuldan bagimsiz bir pedagoga gidecegim. Okulda mi problem yasiyor ya kafayi yemek uzereyim

Sonuna kadar haklisin. Onerilerinin hepsini hatta fazlasini yapiyorum yine de onune gecemiyorum, nadiren ise yariyor. Benle babasina garezi var sanki, ornek vereyim. Bir yere gidecegiz, kabanini cikariyorum. Sen giydir ben giyemiyotum diyor Sen giyebilirsin hadi kizim diyotum inatlasiyor. Ozaman sen anneannede kal diyorum yine itiraz, iyi sen bilirsin giyme diyorum. Kendim giyiniyotum birseylerle oyalaniyorum o da oyalniyor. Sonra bir bakiyorki kardesini giydirmisim feryat figan. Onun ustunu cikar. Once beni giydir. Once benim ayakkbimi giydir. Benim yanima gel once ben merdivene cikacagim.. Simdi dogru olan ne, kiskanmasin diye ilk ona giydirsem disini de ben mi fircalayayim ya da onun her komutunu yerine getirmem mi dogru olan? O 14 aylikken ise basladim3 bucuk yasa kadar annem cok guzel buyuttu Allah razi olsun ama simartti da, rahatliga alistirdi. Misal anneanneyi parmaginda oynatir ama bize yapmazdi. Kardesi geldiginden beri bize de yapiyor.

Geçicidir muhakkak. İlerde kardeşini çok sevecek :) Ama şu zamanda bir pedagoga götürmenizde fayda var. Kalıcı hasar oluşabilir psikolojisinde. En azından derdi neymiş öğrenir ona göre davranırsınız ona karşı.. beklentileri karşılanmıyor belki evde

Sordum azonce. Dun arabada yanimda komsumuz vardi. Onu sevmiyormus okula niye onu da getirmisim oyle soyluyor. Ama ne o an ne aksam bisey soylemedi saka gibi

Dediklerinize katiliyorum. Yalniz benim kiz da cok ucta, ortada degil. Misal okulun ilk gunu cocuklr tedirgin halde anneden kopmazken bizimki bana el sallayip gitti. Teyzeyle ya da bir tanidigiyla gidip gunlerce kalabilir, bebekken babasiyla babanneye gidiyordu duyan sasiriyordu duruyor mu diye. Bu iyi bir sey mi?Bana hic oyle gelmiyor. Sebebini anlayamadigim durumlarda beni yasitiymisim gibi azarlamasindansa yukarda yazdigim olaylarda annesini aramasini isterdim. Ufak olanla aramdaki iletisim daha guclu, ablasi ozgur ruhlu kimseyi takmayan bir karakterde. D damdan

Ceyz öyle deme Sen onların annelerisin, herşeylerisin, kendine beddua etme. Onları senin gibi kim düşünebilir, kim koruyabilir, sevebilir? 3 çocuğum var, araları az. İlki 4 yaşındayken küçüğüm doğdu. Büyükleri korudum ben de, ayrıcalık gösterdim bir müddet, fakat sonra beraber gezmeye başladık. Küçükle, ortanca olan kızımı arabaya oturtuyordum, büyükle konuşarak, yaprağı, toprağı, çiçekleri anlatarak, kuşların dilinden bir şeylet anlatarak yürüyorduk. Siz de artık üçünüz çıkın. Küçük büyümüş çıkacak kadar. Öfke konusuna gelince, öyle günlerim oldu ki, yaramazlıklarından bunaldım, evden çıkmasam, çocuğa bir tane patlatacağım, hatta belki arkası gelecek, kendimi dışarı attım, sinirim geçene kadar kar üstüme yağarken bankın arkalığına kapanıp ağladım. Eve girdiğimde ellerim soğuktan morarmıştı ama, öfkem geçmiş, içim açılmıştı. Öfkene engel ol, bir çözüm bul. En büyük gönül rahatlığım, çocuklarımı ezip üzmeden büyütmemdir. Her şey geçiyor, elimizde evlatlar kalıyor Allah bağışlarsa, ya ezik, ya da mutlu...

Benim her is gibi o işim de yaş damdan bir yolunu bulup o komsuyla arama mesafe koymam lazim cunku her gun bizde. Gürcü, burda bizden baska sevdigi kimse yok. Onun da benim gibi 1 yasinda bebegi var. Oglen 1 gibi gelip 4e kadar gitmiyor, misafir gibi degil evin ferdi gibi yani. Ben ise giderken anneme yuz verme bu kadar diye kizardim simdi ben bisey yapamiyorum. Dun arabada kizim oyle kriz gecirirken sok oldu, ben varim diye mi boyle yapiyor dedi. Ben de bazen boyle davrniyor senle ilgisi yok dedim. Yine okula gelmek isterse duzgun bir dille kirmadan soyleyecegim yenGEnC

burada mı okudum başka yerde mi hatırlamıyorum. annelik, sürekli vicdan azabıdır, diyordu. doğru.

hırpaladım koluna vurdum falan yazıyosunuz. biraz daha sakin kalabilseniz keşke. kardeşten sonra siz daha öfkeli ve ilgisiz iseniz bu da aranızdaki uçurumu artırablir. kardeşten önce nasıl davranıyordunuz ve bu sorunlar yoktu bence bu zamanları düşünüp ona göre davranın.

Ayyy kiyamam ben ona. benim burda gozlerim doldu o lafina. nasilda melekler bu cocuklar ya. benimde kizimin prenseslikle ilgili bir anisi var bende. cizgi film izliyor birgun kendi kendine. cizgi filmde prenses kaybolmus onu ariyorlardi. kizim birden beni ariyolarrrrrr dedi biraz sasirarak birazda heyecanla. bende o zaman cok duygulanmistim onun masumiyetine. sanirim anneniz ust katinizda oturuyor. oyle anladim. arada bir kucugu annenize birakip sadece kizinizla vakit gecirseniz. eglenceli zamanlar gecirin kucuk anneannedeyken. kucugun ihtiyaclarinida kizinizla birlikte karsilayin. ornegin ayy kardesin altini kirletmis degistirmeme yardim eder misin hadi bana bez getir vs gibi. arada birde kucugu kiziniza sikayet edermis gibi yaparak ona fikir danisin hosuna gider. mesela annecim bu kardesin ne kadar cok agliyor boyle yordu beni valla. nesi olabirki sence?bir fikrin var mi?ah annecim su yaramaza bak hicbir sey yemiyor. yedirmek icin ne yapmak lazim acaba vs... gibi

Aynı şeyi kızıma söyledimama ben büyüğü de ihmal etmedim WOLFROG Ekşiden aynı tadı

Ben de kardeş hiç istememiştim. Hatta ailemin bana kardeş haberini verme şekli "sen hep kedi istiyordun ya oynamak için, biz de düşündük oyun oynamak için kardeşin olsa daha iyi olur dedik" demişler ben de "yok ben kedi istiyorum boşverin" demişim. Hatırlarım hiç sevmemiştim, bayağı problem de çıkartmıştım aileme. Sonra okuldur sınavdır arkadaşlık ilişkileridir vakit kalmadı ona kıskançlık yapmaya 5 yaş küçük bu arada benden. Annem kardeşime yöneldikçe babam da bana yöneldi. Canım yandığımda da baba diye ağlardım. Bir şekilde denge kuruluyor yani, yavaş yavaş alışırsınız merak etmeyin.

Bende ayni dertten muzdaribim Benim buyuk 5 yasinda kucuk duzeltilmis yasi 25 gunluk yani premature Dolayisiyle butun gun kucukle ilgilenmek zorundayım. emsin gazini cikarayim bırakayım bi koseye oglumla ilgileneyim diyemiyorum kusuyor surekli ve kusunca tikaniyor nefes alamiyor Ben buyudukce bu kusmalar bittikce durum degisir diye dusunuyordum. oglumda gecen babasima kucukken benide seviyormuydunuz demis Hatta dogumdan sonra eve kim gelse gitmesin istiyordu onunla ilgilenen herkese asiri baglanmisti Benim buldugum tek cozum babasinin oglumla daha cok ilgilenmesi oldu eskiye gore daha iyi ama yinede bi uzmandan yardim almak sart

Küçüğü uyuduğunda ya da keyifliyken babaya, anneanneye verdiğinizde büyükle ilgilenin. Büyüğe özel ayrı bir vakit olsun. Ben haftasonu uyku saatinde sinema günü yapıyordum birlikte. Çok mutlu oluyordu. Haftaiçi de bi yarim saat en azından oyun oynayın onunla ya da sevdiği birseyi yapın.

Ezik bir kisiliginin olmasi, itten kopuktan yapmacik sevgi gorup kanmasi vs. beni kahreder. Buna sebep olmamak icin kendime dun gece soz verdim zaten 5e kadar uyuyamadim. Oldu da ofkelendim, Ben de senin gibi yaparim. Bugun beni yine sinava tabi tuttu, kahvaltiya misafir gelecekti ustunu giymek istemedi, yuzunu yikamak istemedi. Ben zitlasmadan giydirdim. Kardesine de karismadi pek. Polemige girmeyince daha sakiniz

Bebek dogar dogmaz kizinizi kreşe vermeniz ona evden atildigi, dislandigi hissini verir. butun ilgiyi ona vermeli hic birseyin degismedigini hissettirmeliydiniz. bebegi doyururken altini degistirirken onunda yapmasi icin birlikte hareket edebilirdiniz, yakinlasirlardi. ayrica tam tersi ona kizdiginiz zamanlarda bile yanlis anlayacagi icin belli etmemeliydiniz. ben bu sureci cok guzel gecirdim. hatta eve bebek gormeye gelen ailelerimizi tehdit ediyordum. once buyuk kizimi sevip gorsunler ilgilensinler diye. yoksa bebegi goremezsiniz kusura bakmayin diye. birkeresinde icerde herkes bebekle ilgilenirken, kizim iceri gidip komik hareketler yapmis ve kimse farketmemis bile. tabi o an bana gelip aglamakli bir hal alinca iceri kosmustum. halinize tavriniza dikkat edin cocumun psikolojisini bozmayin diye. cok ugrastim, dikkatli oldum, hep sinirlendigimde bile sustum ki, farklidusunmesin. bu ozel bir donem diye. daha fazla ilgi sevgi aktivite, normalden 2 kati fazla. formul bu. siz klasik en kotu hatalari yapmissiniz. erken kres, ilgisizlik, bebeğin sinirini kizinizdan cikarma, belki de arada annane babaneye gönderme gibi. elinizle itmissiniz resmen. C

Hastaneye kontrole diye cıktım evden o gün yatırıldım, 3 gün sonra da erken doğum yaptım. Her gün beni ziyarete geldi, karnım kücüldü ama kardeşi ortalıkta yok hala . Hastanede olmasını kabullenemiyor. İlk iki hafta ömrümü yedi, cocuğun bütün düzeni bozuldu. Benim uysal kızım gitti yerine bir canavar geldi. Simdi simdi biraz düzeldi ama hala anlayamıyor durumu kardeşini yok sayıyor. Kim bilir daha neler yasayacağız. Ben o kadar cok icime atıyorum ki bazen kulaklarımı kapatıp hıckıra hıckıra ağlıyorum. Ve inanılmaz yorgunum. Eskiden hersey ne kadar güzelmiş, kimin psikolojisi bozulmuş umursamadan hızla coğalıyorlarmış :)

Bunlar yptigim seylerdi zaten ilk aylar rahattim. Yalniz ufak da buyudu, anneanneyi istemiyor akli memede. Bazen 1-2 saat birakiyorum beni gorunce agliyor yakama yapisiyor. Onun da psikolojisini dusunmek zorundayim. Bir arkadas yazmis, kriz anlarinda buyugun mesajlarini yanlis anliyorum onu duzeltecegim en acilinden.

benim cocuklarimin arasi 5 yas, ayni durum farketmiyor. cocuk yetistirmek zor. sabirli olmaliyiz ama bir yere kadar malesef bende olamiyorum. sonra uzuluyorum. onlarin da cocuk oldugunu kabul etsek yeter aslinda. bir de soyle dusunuyorum asiri bir sey ve devamli dayak gibi bir sey yapmadigin surece kalici bir sey olmaz cocukta. kendi ailemi dusunuyorum oyle cok ozenli buyutmemislerdir beni, bir de benden 1 bucuk yas buyuk kardesim var. ama belli bir yastan sonra gayet sakin, kibar ve kendine guvenen bir kadin oldum. sevdiginizi hissettirin. allah kolaylik versin tum annelere.

Bizim ufagi 11 aylik. Birlikte oynuyorlar, daha dogrusu ablasi oyuncaklarini veriyor oyun kuruyor kardesi de oynasin diye, birsey yerse ona da yediriyor su iciriyor, aglarsa susturmaya calisiyor. Ben mudahale etmeyecegim ama yoksa buyu bozuluyor. Okuldan gelince kardesim nerde diye merak ediyor ama iste bazen de hirpaliyor. Kucugu aglayip beni isteyince, bana yada babasina gulunce, kucugun sacini baglayinca vs. Bunlar olagan seyler sanirim, suan bu konuya daha farkli bakiyorum. Tek derdim kisiligindeki degisimdi, onun da nasil duzelecegini ogrendim

Benimde minigim 4 aylik olcak buyuk 3.5 yasinda bizde hamdolsun bariz kiskanma olmadi ama buyuge hic zaman ayiramiyorum ne oyun ne ilgi babasina attim resmen eşim işten cikti 2 aydir valla üzulemedim tek olsam aksama kadar evde fenalık gecirirdim herhal dagina göre kar veriyo allah... oglumun istekleri arttikac kez anne diyo anlatamam babasi olmasina ragmen basim sisiyor... senin az kalmis minik yurumeye baslayinca ikisiyle ortak şeyler yapmaniz kolaylasir avm ye gidersiniz parka vs yani kardesinin gelmesinin biseyleri kisitlamadigini hissetmesi gerek galiba... minigi birakabileceginiz biri varsa birakip anne kiz günü yapin ciktiginizda onunla konuşun kardesi buyudukce paylasimlarinizin artacagindan vs kardesiylede gidebileceginizden... ona hediye alin onunda kardesine almasiicin imkan sunun allah yardimciniz olsun sizi anlamaktan öte hissediyorum iki cocuklu annelik cok baskaymis... ben ekmekalmaya dahi cikamaz oldum bakalim hayalkuruyorum minik 2 yasina gelince yine kolaylasmaya baslayacak insaallah diye

Deneyin ama okulda ki pesagog işe yarar mı bilemedim. Daha tecrübeli birine götürmekte fayda var..

Benzer bir olayı oğlumla yaşamıştık Anaokulunun yanında bir cafe vardı arada gider anne oğul saati yapardık Yine öyle oturduğumuz bir gün komşumuz olan halası yine ortak bir komşu ve onunla aynı okula giden bir kızı olan ortak arkadaş arayıp neredesiniz dediler Neyse söyledim arayan halandı da dedim komşuyu da söyledim Bunlar bir geldi yanlarında diğer arkadaş ve kızı da var O hışımla elindeki kitabı gözüme çarptı Zira onun değerli Zamanı bu kalabalık ile bölündü bir de kendisi ile akran bir rakip geldi Başka Zaman böyle tepki görmedim ama arada onun planına uymadan baskın gibi eve gelen misafirden de hoşlanmıyor Muhtemelen kızının kafasında kurduğu eve dönme seansı komşu ile bozulmuş onu sevip sevmemesi değil anne kız zamanının bozulması sorun Bir de yabancı olunca daha da yükseliyor tepkiler Açıkça ilgi istediği ve Başbaşa istediği ortada Hazır tatil de geldi bir süre okula da gitmesin bence

Benim simdilik 2. gibi bi dusuncem yok ama.. ola ki oldu diyelim ben onu sevmem ki kizimi severim. Diye dusunuyorum.. kendime suc buluyordum ama demek ki normal bi dusunceymjs baska cocuj sevemiycegini dusunmek. Ama konustugum kisiler, hic bi farkin olmadgini dogunca onu da sevdgini soyluyorlar :) C

Geçiyor o aşırı kıskançlık kızımıza daha çok ilgilenen bebeğin ihtiyaçlarını karsilayn çünkü bebek hiç bir şeyn farkında değil ama kızınız farkında evde Tekken gözler üstündeyken biranda ikinci plana atılması psikolojisini çok etkilemiş belli. Çocuklardan ziyade bizide çok etkiliyo ikinci çocuk ortada kalmak benim pskolojim bozulmuştu ikinci çocukta oğluma haksızlık yaptım gibi dusunuyodm benden iyice uzaklaşmıştı her gece ağlıyordum esiminde desteğiyle çok kolay atlattım. esinizle beraber kizinizla oyunlar oynayın. çok etkili oluyor. şimdi birbirlerini benden daha düşkün bizimkiler. canını sıkma

Çok tesekkur ederim. Bu durumu duzeltemezsem kotu bir kisilik olusturmktan, bu tepkilerinin kalici olmasindan korkuyorum. O zaman en cok benim canim yanar.. Cevremde cocugunu umursamayan daha dogrusu ustune dusmeyen 3-4 cocuklu anneler var. Onlarin soz dinleyen, kiskanclik yapmayan uyumlu cocuklarini gorunce iyi anne degilsin diye kendimi sucluyorum

Şimdi eminim bilerek yapmıyorsunuz ama farkında olmadan çocukla inatlaşıyorsunuz aslında, onun verdiği mesajı yanlış anlıyorsunuz. "Montumu giydir" : "Bana ilgi göster, beni sevdiğini hissedeyim" Siz de diyorsunuz ki "Kızım sen giyebilirsin", ilgi istemesine tepkisiz kalıyorsunuz. Bir de sorguluyor, "Kardeşim giydirilirken ben neden giydirilmiyorum?" Haliyle inatlaşıyor anneden neden tepki alamadığını merak ediyor. Siz de diyorsunuz ki "Sen anneannede kal" Aslında çocuğa hissettirdiğiniz şey tehdit. "Bak giyinmezsen anneannene gönderirim seni hıı". Bir tür cezalandırma gibi algılıyor anlatabildim mi? E haliyle ona da itiraz ediyor, "Sen bilirsin" demek de tepkisiz kalmak, istediğini hala alamadığından da iyice inada bindiriyor. Biraz karışık anlatmış olabilirim kusura bakmayın ama kısır döngüye girmişsiniz gibi. Tabii ki de şımartmayın. Şımartırsanız ona verilen mesaj "Kusura bakma sana bir kardeş yaptığımız için suçluyuz o yüzden ne istersen yaparız" oluyor ve dediğiniz gibi parmağında oynatma hakkı doğuyor. Sürekli bebek kardeşinin yapamadığı şeyleri vurgulayın bence. "Bak kardeşin ellerini kullanamıyor o yüzden giydirmede yardıma ihtiyacı var. İstersen seni de giydiririm ama sen bunu kendi başına yapabilecek kadar beceriklisin. Hadi montunu giyin sonra birlikte kardeşinin montunu giymesine yardım edelim." gibi daha az inatlaşarak, daha az polemiğe girerek bir süreç izleyebilirsiniz. Başlarda zor olur ama zamanla alışacak kardeşine. Muhakkak alışıyorlar zaten er ya da geç. Siz kendinizi bunun için strese sokmayın, bu günler de geçecek. Kolaylıklar dilerim şimdiden. :)

Bende iki çocuklu anne adayıyım İkinciyi muz m kadar sevecek miyim onu bile düşünüyorum Fakat yapacağım şey suki ve en iyi bildiğim şey Bebek doğunca kızıma daha fazla ilgi gosterecegim su an göz bebeğimiz yine aynı hossettirecegim Kızım gel kardeşine yedirin mamasını ayağımıza sallayıp uyuyalım gibi sanki o bize m bebeğimiz mis gibi Hep birlikte kızımla yapmak istiyorum Kesinlikle karşıyım ikinci gelince onun papucu dama atıldı benim en kıymetli varlığım evladım asla ikinciyi ondan üstün tutamam. hep ona saygı olmalı hep yine eskisi gibi onun zevkleri istekleri önemli kimse kimsenin yerini alamaz almamali

Yanlislik olmus

Bir çocuk psikoloğu demişti. Kardeş doğduğunda " ilgiyi büyük çocuğa gösterin " küçüğün temel ihtiyaçlarını karsilayin ama büyük çocuk küçüklüğünü hatırlamadığı için kardeşine yapılanı kiskaniyor. Bugün hep tanidiklarimdan örnek verdim ama ikinci çocuk kazara olmuştu. Çocuk doğunca anne hep sınırını büyükten çıkardı. Ayşe ztn kardeşin yetiyor birde sen yapma, sen bari sus, önce kardeşini doyurayim hep öncelik kardeşte olduğu için çocuk aşırı içine kapanan herşeyden kendini sorumlu hisseden, herşeyi üstüne alınan biri oldu. Sürekli ben hata yapıyorum modunda. Küçük çocuk ise herşeyi ben yaparım en mükemmel benim modunda. Bence ikisi ile aynı anda vakit geçirirken bak bu aldığım kazaktan sen de de vardı nasıl tatliydin bilsen. Senin karnını da böyle doyurur seninle daha çok oynardim. Gel beraber kardeşini uyutalim diyip seni saatlerce sallayıp göğsümde uyuturdum kardeşine yaptığım gibi tarzı cümleler kurun

Cok degisik acidan bakmissiniz tesekkur ederim ve haklisiniz

Kardeşimi kıskanıp saçkıran olmuşum. Ama şimdi ölüyorum ona. Elbette geçicek. Ama en çok sevgiye ve ilgiye ihtiyacı olan çocuklar bunu en rahatsız edici şekilde belli edenlermiş. Bence önceliği hep büyük kızınıza verin. Ve küçüğün bakımına onuda ortak edin.

bircok kisi benim elestirdigim cumleyi yazmis. Siz uzerinize aliniyorsaniz sizin bileceginiz is ben alinti yapmadigima gore, kimseyi kişisel sorgulamiyorum. Herkes kendi vicdanini sorgulasin, bana ne

Benden 1 yaş küçük kardeşim var, çocuksun mesela anlamıyorsun kardeşime vurunca, babam da bana vurur, annem iki ağlayan bebekle kalırmış; ama 3 yaşındaki çocukla 30 yaşındaki insanın tepkisi aynı mı olmalı? Yetişkinler olarak biz düzeltmeliyiz kendimizi öfkemizi çocuktan çıkarmak yerine, bir nefes alıp neden böyle oldu demeliyiz. Bir de kardeşinin vurmasını unutursun çünkü çocuksun ama anne babayı o kadar büyütürsün ki gözünde onların yaptığını unutamıyorsun. Babamla hep mesafe kaldı aramızda, ben ne yaparsam yapayım hep kardeşimi korudu, ben pek çok emek verdim ailem için ama hep suçlanan hatası aranan kişi oldum, hep sorumlu oldum büyük çocuk olduğum için. Kardeşim dayak yemesin diye onun da suçunu üstlendim, hep arkalarında durdum. Düşünüyorum kimsenin böyle birşeye hakkı yok aslında, her insan kendini değerli hissetmeli. Şuanda pek görüşmüyorum çok yaralandım ben çocukluğumdan beri. Ben de ikinci çocuğuma hamileyim ve oğluma aynı şeyleri yaşatmak istemiyorum. Küçüğü de sevin ama büyüğü de erken yaşta sorumluluk ve dert sahibi etmeyin, ilerde iletişim kurmak çok daha zor şuanda köprüleri kurun. Bebeği eşinize veya annenize verin kızınızla sohbet edin mesela beraber bir odaya geçip dertleşin ama görev olarak değil içinizden geldiği zaman çünkü çocuklar zoraki yapılan şeyleri ve gerçek sevgiyi ayırt edebiliyor, değerli hissettirin sadece, bir de asla sen büyüksün demeyin 5 yaşındaki çocuk büyük değildir, bu sorumluluğu yüklemeyin, ama sen çok akıllı bir kızsın vs diyebilirsiniz. Küçük olanı şımartmaktan başka bir işe yaramıyor onu aşırı korumaya çalışmak, ihtiyaçlarını karşılarsınız ama küçük diye onu zavallı büyüğü de canavar olarak görmemeli. Şiddet görüyorsa o da şiddet uygular, kardeşine veya oyuncaklarına veya arkadaşlarına. Unutmayın küçük olan ağlayarak her istediğini yaptırıyor şuanda, onu ihmal etme şansınız zaten yok ama büyük kızınız her zaman size ulaşamıyor, kendini ifade edemiyor olabilir. İnşallah bu dönemler de geçecek, bence anneannesinden sevgi görmesi büyük şans, çünkü sığınabilecek bir yeri var yalnız hissettiğinde sakın üzülmeyin, sevgi ilgi görebileceği birileri varsa etrafta inşallah daha kolay geçecektir bu dönem.

Kucuk olan ne zmn dogdu? Bunlar normal heleki kiz daha cok disari vuruyo demekki.. benim ogullarimin arasida 2,5 yas ve bazen kiskancligindan dolayi cinnet gecirecek gibi oluyodum :) ama bu sadece kucuk olani koruma isteginden dolayiydi, canini acitabileceginden.. ama gececek.. geciyor.. simdi hala kiskaniyor ama digeride onu kiskaniyor.. adaletli davranmaya calisiyorum bende.. ama ikisi ayni sekilde kendini savunanilecegi icin bazen kendi hallerine birakiyorum kavga ediyolar agliyolar.. sadece ne oldugunu soruyorum.. ikiside birbirine suc buluyor.. bu durumda kimseye ceza veremiyorum.. cok abarti birsey olursa mudahale ediyorum yoksa etmemeye calisiyorum... birde buyuk olanida cok sevmeye calisiyorum.. mesela arada hepsi yataga gelip uyuyolar buyuk olanda dahil., ses cikarmiyorum... sariliyorum opuyorum.. konusarak duygularini belli eden bi cocuk degil fazla.. bu yuzden hareketlerimle belli ediyorum daha cok.. Dedigim gibi geciyor sonrada baska sekle giriyor sorunlar ama simdiki gibi olmuyor emin ol.. ve zmnla sende olgunlasiyorsun...

RABBİM yardımcınız olsun zor bir durum ama biraz daha sabırlı olun çocuk büyütmek gerçekten de zor RABBİM o sabri o gücü bütün annelere versin inşallah...

İkinci çocuk doğduğunda birinciyle zor da olsa her zamankinden fazla ilgilenilmesinden yanayım.. Cesareti olan çocuklar hırçınlık yapıp terör estiriyor, benim kızım gibi sakin olanlar da kendine takıntılar ediniyor. Tek bir elbiseye kafayı takmak ya da aşırı üst değiştirmek gibi.. Hiç yapmıyorken alt ıslatmaya başlayabiliyorlar. Kızınızın davranışları gayet normal ama biraz üzerine düşün, üzülmeyin geçiyor...

burayi okuyup kendinizi silkeleyin bence. Kardesini dusman gibi gorebilir senden once bana iyi davraniyordu annem ve sadece ben vardim sen geldin bana kotu davraniyor bagiriyor annem diye dusunebilir icinde, sevgiyi yakınliğı Ögretmeninde ve Annanede görüyor çocuk.

ben 3 aylıkken işe başladım ve babasından daha çok bana güvenir, ve bunu dile bile getiriyor

Ne yapsa ilgi çekmek için yapıyor Ayrıca çocuğu hirpalamaniz çok yanlis. Annem bizi dövmedi. Ama küçükken bizi hirpaladigi, aşağıladığı, küçük gördüğü zamanları o kadar net hatırlıyorum ki. Kendini hep verici, fedakar, çocuklarını pedagoga götüren - ilgili bir anne gibi görüyor oysa iki çocuğuyla da arası berbat halde. Oysa ona sorsan iki cocukla ve biz küçükken yaşadığı hastalikla ne kadar zorlansa da bize vurmamiştir. Ama çocuklar çok akıllı, illa şiddet görmesi gerekmiyor sevilmediğini anlamak için. Az buçuk cocuk psikolojisi egitimi almış biri olarak bir tahminde bulunuyorum : çocuğunuzla uslu olduğunda ona istediği ilgiyi vermiyorsunuz, laf olsun diye 'hihi, aferin canım. Hihi, odana geç istersen ' şeklinde üstünkörü bir alaka gösteriyorsunuz. Ama kızınız kardeşine vurduğunda, size kötü sözler söylediğinde ya da eşyalara zarar verdiğinde, sözünü dinlemediğinde bir şekilde ilginiz ona kayıyor. Kardeşine vurmasına engel oluyorsunuz, zorla yediriyor-giydiriyorsunuz, bağırıyorsunuz... sonuç olarak onunla ilgileniyorsanız. Sizden ilgiyi normal zamanda alamayan çocuk bu tür davranışlarda bulunabilir çünkü bu enn doğal şey. Sizin hayatınızda eşiniz var, belki işiniz, arkadaşlarıniz, günlük problemleriniz... Bir sürü şey var. Ama onun hayatında tek birşey var o da ailesi. Ve sizin ilginizi kazanmak için yapamayacağı şey yok. Madem huysuz olunca ekstra ilgi gösteriyorsunuz bu çocukta olumlu pekiştireç oluyor ve hep huysuz oluyor. Bunu yapan o değil, buna sebep olan ailenin tavrı. İlk olarak tavrıniz degistirmelisiniz. Olumsuz davranislar sergileyince onunla ilgilenmeyi kesmelisiniz. Yemiyor mu? Yemesin En azından bir süre yemezse açlıktan ölmez. Sofrada şimariyor mu? Hiç bagirmayin, bitirdiysen salona geçebilirsin deyin. Hiçbir olumsuz davranışına aşırı tepki vermeyin Ama uslu durduğunda, yemeği yediğinde, kardeşine biberon verdiğinde onu taktir edin, mesela aksam vakti 'babasi biliyor musun? Ayşe bugün Ali'nin yemeğini yedirdi. Ben de onun sayesinde evi temizleyebildim' deyin, gururlansin. Anlasin ki artık bagirip çağırınca değil böyle ilgi cekebiliyor. Ya da oyun kurun, evcilik oynayın. Siz bebeğinizi beslerken o kendi bebegibi beslesin. Ya da alt degistirecekken seslenin: ayseee alt değiştirme zamanı diye, oda kendi oyuncak bebeğine bez bağlasin. Kardeşiyle ilgili bazı sorumluluklar verebilirsiniz. Bu onları birbirine yaklaştırır. Hem evde devamlı bir evcilik halı söz konusu olur Evi sıkıcılıktan uzaklaştırıp eğlenceli bir hale getirin. Söyleyeceklerim bunlar. İş sizde bitiyor. Çocuklara yetememenin sinirini çocuğunuzdan çıkartırsınız o da sizden ilgi gorememenin sinirini sizden çıkartır. Tek rol modeli sizsiniz.

. S Senbirsen Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Yine de pedagog değilsiniz çocuğun ihtiyacı varsa bir sure dolasilir. Şımarıklık diye kesip atmak ebeveynin kolayına gider . push ; C

Her hastaligin ilacidir sevgi. O inatlastikca siz sevin. Ona degerli hissettirin. Bence bunu istiyor.

Kelin ilacı olsa kendi başına sürermiş Kendi ihtiyaçlarını görmek istememe benim oğlumda da var, senin kızınla yaşları yakın, hem dönemsel sanırım, hem de kardeş kıskançlığı... Ne yapıyorum, hep anlatıyorum, sen bebekken seni ben yediriyordum giydiriyordum, artık sen kendin yapabiliyorsun, kardeşin öğrenince o da yapacak, ona da yardım etmeyeceğim. Falan filan, bazen işe yarıyor, bazen yaramıyor. Bu akşam aç gitti yatağa mesela

tabiki gecer ilerde kiziniza yaptiklarini gulumseyerek anlatirsiniz ayni seyleri bende kardesime yapmisim annem olanlari anlattiginda ikimizde kahkahalara boguluyoruz kardesimi camdan asagi atalim bile demisim. o yuzden caninizi sıkmayın siz iyi olacaksinizki cocuklarinizda saglikli yetissin. buyuk cocugunuza biraz daha ilgi gosterin derim kolay gelsin.

Aynı durumları ben de yaşıyorum çok zor yaş farkı da aynı bizimkilerle. Önerilere bakicam şimdi umarım en kisa zaman da sizinki de düzelir.. Bu durumla ilk kez karsilasiyoruz bocalamamiz normal değil mi?

Mutlu anne mutlu çocuk Bu sizin mottonuz olsun İnanın ufak bi destek sizi bambaşka biri yapar. İnşallah rahata kavuşursunuz biran önce

Cok haklisin, ben 7 yasindayken annem calismaya basladigi icin 4bucuk ysindaki kardesime ben baktim. 7 yasa kadar cocuklugum cok guzel gecti ama sonraki sorumluluk bende kalici ne birakti dersen, o yastan beri olgun ve agir basliyim, cocuksu degildim hic. Ki olmak isterdim, bu annemden miras:)