sevgiliniz var mı? duygusal mana da biri ile ilgili misiniz? derde düştüm dermanını aradım derdimin dermanı yar imiş meğer yari arar iken yardan ıradım yardan ayri kalmak ya dost zor imiş meğer. neşet ertaş..

"Yaşadığın yeri cennet yapmadığın müddetçe kaçtığın her yer cehennemdir"

işte o ne bilmiyorum ne olabilir acaba içimdeki boşluk A

peki sizin hayattan beklentiniz ne? yani eğer sormamda bi sakınca yoksa

ah işte onu nasıl yapacağımı bi bilsem... Tavsiyeniz varsa alırım A

ay hayır nerdeee. en son lise başında bi kıpırdanma olmuştu o günden beri neredeyse 7 8 sene olmuş tık yok bende. hem ruhsuz hem kısmetsizim

İçinde ki huzuru bulmadığın sürece; kaf dağının ardına gitsen de nafile. Huzursuzluğunu; işe, zamana, yere, kişilere bağlama. Gerçekten içindeki boşluk ne; aradığın ne ise ona yönel.

yani dertleşmek istediğim bi konu da yok. ama çok naziksiniz teşekkürleer kittycat simsiyahım farkım yok hiç

Aileniz tartışıyor mu? Baba veya anne agresif mi? Evde hasta biri mi var?

Senin yaşın genç, onun için aynı pencereden bakamıyoruz. Yaş ilerledikçe beklentileri azalıyor insanın

dertleşmek istersen mesaj yazabilirsin can.

Derdiniz olmadığı için canınız sıkılıyor galiba

iyi akşamlar herkese. evet benim de derdim bu. Ben hiç huzurlu değilim, olduğum yerden mutlu değilim. Şu an evde yatarken bile içimde bir huzursuzluk, keşke şu an burada olmasam hissi var. Lisans öğrencisiyim okula gidiyorum hafta içi, arkadaşlarım, dostlarım var, ailemin yanında kalıyorum, spor da yaparım, gönüllülük çalışmalarına da katılırım, hobilerim de var ama gerçekten mutlu değilim. Gülerken bile gerçekten gülmüyorum sanki, akşamları eve dönmek için otobüse bindiğimde keşke gitmesem başka işim olsa, sürekli meşgul olsam diyorum, bi mutsuzluk çöküyor üzerime. Sanki ben burada değilim, başka yere aidim. Şu an başka yerde sıfırdan başla deseler kimseyi geri aramam, aramak istemiyorum. Bazen eve kapanıp kendime zaman ayırırım ama ondan bile mutlu değilim, evimi yaşadığım yeri sevmiyorum. Bi kere "ya tamam burası benim evim, burada kalırım, canım ailem" dediğimi hatırlamıyorum. Bir an önce okulum bitse keşke de bir yerlere gitsem, kendi hayatımı kursam, taşınsam buradan diye hayal kuruyorum hep. Zaten bir tek hayal kurarken gerçekten o huzur duygusunu, her şeyin güzel olduğunu hissedebiliyorum. Sonra geçiyor. Sizce nasıl aşabilirim bu duyguyu? Gerçekten çok mutsuzum. kittycat simsiyahım farkım yok hiç

dertsiz değilim aslında. gelecekle ilgili o kadar kaygım var ki. öğrenci olduğum için aldığım harçlık belli, her şeyi kendi cebimden ödüyorum, alışveriş, yemek, yol, notlar bazen yetmediği oluyor. ya da mesela bu ay bütçemi spora verdiğim için okulda yemek yemicem ya da ekstra bi kaç etkinliğe katılamayacağım mesela. Evin olup, aç açıkta olmamak mutluluk sebebi midir orasını bilemem, herkesin bakış açısı

ailecek çok konuştuğumuz söylenemez. babam yok gibi zaten çok evde zaman geçirmez. annem de çalışır çok muhabbetimiz uymuyor birbirimizle. hayır bi de "senin hayatın, bize sorma, biz harçlığını veririz başka hiçbir şeye karışmayız, başka bir şey de isteme" modları var. A