Tesekkur ederim, cok sagolun A

Bu platformda "annem çocuğuman bakmıyor, annem torununa hediye almıyor, annem öyle annem böyle..." diye annelerinden şikayet eden konular beni o kadar öfkelendiriyor ki... herkesi omuzlarından sarsıp anne acısına kendi eliyle eklediği vicdan azabına nasıl dayanacaksın diye sormak istiyorum. Allah hepimize anne babamızın kıymetini bildirsin. Allah sağlıktan ayırmasın.

Ben de annemi 16 yaşında kaybettim, babamı da aynı zamanda. Kendi kendime ayakta kalmayı, bir şeyleri halletmeyi öğrendim ama öyle zamanlar geliyor ki, tam da dediğiniz gibi bir çocuk gibi sevilmek, nazlanmak, cenin pozisyonu alıp kucağına kıvrılmak istiyorum annemin. Özellikle hamileyken ve doğum için hastanedeyken hissettim bunu. Eşim dilimden anlayan bir insan, ihtiyacım olduğunda dört döner etrafımda, ilgilenir. Ama anne ilgisi başka, kocaman bir yetişkin olsanız da arada birilerinin çocuğu olduğunuzu hissetmeye ihtiyacınız oluyor. Bir de 2 minik kızım var. Onlara bakınca, onların bana ihtiyacını görünce, kendime acıyasım geliyor. Genelde güçlü bir insanım. Ama işte, o küçük anlar, bir zamanlar annesinin koynuna sokulan küçük bir kız çocuğu olduğunuzu ve şimdi bundan mahrum olduğunuzu hatırladığınız anlar insanı hazırlıksız yakalayabiliyor. Ne diyeyim, mekanları cennet olsun annelerimizin. Sizi çok iyi anlıyorum. İyi ki çocuklarımız, ailelerimiz var. Umarım eşten yana da şanslısınızdır. Şu dünyada bu kadar mükafatı hak ediyoruz zira.

İnsan büyüyünce daha çok arıyor oysa koca bi ailem olursa asla aklıma gelmez sanıyordum sağlık olsun evlatlarımız var iyi ki ben onlara tutunuyorum

Evet büyüdükce daha cok ariyorsun.. evet iyiki evlatlarimiz var.. cok sukur...

Allah yardımcınız olsun. Çocuklarınızdan, ailenizden yana güldürsün yüzünüzü. Darmaduman oldum.

Teyzem var ama maalesef bir bağimiz yok.. bana en yakin ablam var.. annemden sonra ablam annelik yapti bana.. asla hakkini odeyemem, hala da ilgilenir, beni cocuklarindan ayirmaz sagolsun.. halalarim da iyiler, kendilerince ilgilendiler sagolsunlar.. ama anne boslugu farkli yinede..

Seninkisi ölmüş Benimkisi de keşke ölseydi Öldü derdim Beni 2 aylıkken sağ ayağım alçılıyken terk edip gitti Bana yaşattıklarını anlatsam İnan kendi haline milyon defa şükrederdin Üç kızımın hatrına onu bağışladım yaptıklarına çizgi çektim yüzüne bakmasam allah benden sormaz biliyorum ama dayanamadım evime aldım Elimden gelen her desteği verdim Sonuç huylu huyundan vaz geçmedi Hiçbir zaman kitabında fedakarlık yazmadı Baktım ki hep benden gidiyor manevi olarak Kestim attım Çok iyiyim böyle Her yerden engelledim Nerde napıyor bilmiyorum bilmek de istemiyorum Kısacası sende üzülme İnan seninki daha az acı verici...

Ah işte ah.. Aynen dediğiniz gibi. Rabbım sizi anne şefkati gösterenlere karşılaştırsın cevrenizdekilerede o merhameti versin inşallah.

Ne güzel sizin ablanız varmış. benim kardeşlerim var ama okuyorlar kendi dertlerindeler erkek olunca falan... teyzemler var yaşlı arayıp sormazlar bile kendi dertlerinde aileleriyle uğrasıyorlar. dügünde cenazede elgördülük sarılır öperler falan o kadar. halam daha beter. yıllardır görmedim. işin dramatik yanı annemin bu saydığim kisilere hep faydası dokunmus. kiminin cocuguna bakmıs, kimine yardim etmiş falan. ama işte kıymeti yok şimdi yaptıklarının. Ablanız varmış ne güzel kıymetini bilin birbirinizin başka kimseye ihtiyacınız olmaz.

Annesizliğin izahı da yok, boşluğunu dolduran da. Sizin için gerçekten de üzüldüm keşke teyzeniz falan yanınızda olsaydı

Maalesef öyle ama ben bu kalpsizleri anlamıyorum, anlamıyorum. Çocukları ile bir tutmaları lazım ablanız ve sizi ama günün sonunda kalbimizde kocaman bir boşluk kalmış. P pembe tokam

Allah yavrularınızı size bağışlasın.

Kisa bir sure once Kayinvalidem ufak bir tıbbi mudahale icin bizim bulundugumuz sehire geldi.. kv yaklasik 65 yasinda, annesi babasi hayatta, rabbim sagllikli omurler versin.. bir aksam esim anneannesiyle konusuyor, anneannesine kvye ne yapilacagini anlatiyor.. sonra anneanne 'oglum annenin canı acır mı' diye sordu... Ben annemi çok kucuk yaşta kaybettim... resimleri olmasa annemin yuzunu bile hatirlamayacagim.. bana nasil hitap ederdi, nasil severdi hic bilmiyorum.. bir cok ameliyat gecirdim, dogumlarim oldu, bana hic kimse canın acır mi diye sormadi.. veya bana hic kimse 'sen yoruldum, kalkma bugun dinlen' demedi.. hasta oldugumda kimse beni nazlayip corba yapmadi.. daha yüzlerce örnek verebilirim.. Çok sukur 2 tane saglikli evladim var... iyi bir anne oldugumu dusunuyorum.. bilmedigim anneligi en iyi sekilde ogrendim ve uyguluyorum.. ama ben evlat olmak nedir hic bilmedim.. Anneannenin kv icin sordugu o soru sanki senelerdir icimde biriktirdigim seylerin son damlasiydi... ucsuz bucaksiz bir bosluk olusturdu icimde.. dolduramiyorum, kapatamiyorum.. cok uzgunum.. Kac yasinda olursan ol anne ne kadar onemliymis.. ister 6 yasinda ol, ister 65, insani kosulsuz sartsiz seven tek varlik anneymis...

((( Çok zor çok... Rabbim yanında olsun

Saglikla kucaginiza alirsiniz insallah bebeginizi.. annemin olmamasi beni daha guclu bir anne yaptigini dusunuyorum.. sizde oyle hissediyorsunuzdur eminim.. MamasLiebling

Ah canım ya. benim annem de vefat etti biz küçükken. seni çok iyi anlıyorum. bazen ben de sizinle aynı duyguları tasıyorum. ne kadar iyi olsa da es dost akraba kayınvalide hic kimse bir annenin yerini dolduramıyor. ama işte yapacak bir sey yok. ben hep annemi düşünüyorum. muhtemelen ölürken kendinden çok biz ne olacağız diye düşündü. bir anne için çok acı bir şey. Allah korusun bana bir sey olsa evlatlarım ne yapacak diye düşünüp duruyorum. Allahım annelerimizin yaşayamadığı ömrü bize versin inşallah. Biz evlatlarımızın başında olalım yeter. Ama dediğiniz dogru evlat sevgisi bile annenin yerini doldurmuyor asla. ne diyebilirim ki. bir de şu hamile olduğum günlerde kimseden yardım almayınca, dogum sonrasını düşünüp içecegim bir tas çorbayı bile şimdiden hazırlayip buzluğa attıkça içim cız ediyor. dediğiniz gibi nazlanacağım kimse olmayacak benim de. offf beni de yıkıp geçtiniz