Yok canim ya anltmk istedklerin vars dnleyeblrm, ben de ck ktu oluyrm yeri geliyo C

bugun bir yazi okudum..."hayallerinin pesinden kos, birsey olcagindan degil maksat spor olsun.."gulmustum belk seninde hosuna gider. sana verebilecegim tavsiye ne olabilir diye dusundum hayat tamamiyle bir sahne zaten. rol yapmaya devam et. gerekirse nefes alma rolü bile. ve birak olmuyorsa olmuyor. yapabilecegin seyleri dene. kucuk bile olsa. baska bisey daha hayirlidir belki senin icin... önce kendi kendinin doktoru olmayi öğrenmek sart. ötesi gerçekten istesen olurdu. hayata baktigin pencereni degistirmen sana iyi gelecektir.

Evet kimsecikler yok diyorum, umarim anlatblmismdr kendi kendime nasl yasadgmi.

Önce iyileşmek için gayret, sonra iyi bir tedavi ve inanca ihtiyacın var. İnanarak can-ı gönülden dua etmeye, yalnız olmadığına, Allah-u Teala nın kullarını yalnız bırakmadığına inanmak. İyi bir doktorla doğru bir tedavi planı yaparak bu durumdan kurtulabilirsin. Ama önce istemelisin, durumu kabullenip böyle nasıl devam edeceğim diye çare aramak değil, bunu nasıl değiştireceğim diye düşünmelisin. Sen istemezsen kimse sana yardım edemez MissCherryBlossom

neden bu kadar umutsuzsun anlamadım tıp konusunda beslenme ve diyetetiğe puanım yeter diyosan lys de cekip tıpa da rahatlıkla gidebilirsin bence üzme bu kadar kendini sınava odaklanmaya çalış bence rahatsızlığın olduğunu da unut derim K

Tek soru ailen nerede? Yanında mı, fiziksel olarak değil. Sen bunca şeyi kendin mi yaşıyorsun da kimsecikler yok diyorsun? Sen günde 16 saat uyurken ailen duyarsız mı kaldı? 5. Senende hala doktorluk psikolojini koydum bir kenara sınav kaygını yenemediğin için başarısızlıklarını ailen beyaz önlük giydirerek mi aşmanı sağlayacağını sanıyor? Bunlara cevap verebilirsen bir iki şey daha söylemek isterim.

Bilgisayrm ynimda degil, blgsyrmi alinca yniden okuycm yorumlri arkdslar H hazal_diren lafa bakarım laf mı

Ben de sordum, sunu biliyordum sadece cook zor donemleri oldu hala izleri var, bu yuzden bilincsiz kaldilar, ve bu en buyuk yanlisti, gecen hafta sabrim tasti, biraz anlattim sadece, ben bu hatayla nasil yasarim dedi bbam, nedn farketmedn bni dedim, hep olgundun cocklgndan beri hep gucluydun asla ihtimal vermedim dedi ve sonra oyle bi yuz ifadesi vardi ki icim acidi, bunlari sylerken de kendini zor, tutuyo gbi, yikilmsti, sonra noldugunu anlatiyim, ben sandim ki gel babacim yaz tatlinde iyieselim once sonra da yeniden hazrlnp istedgmz okulda tip okuruz, ssla oyle bsey demedi, ve ben nefretle merhamet patinajimda yine kaldim..

bende de yaygın ank. bozukluğu var bir de depresyon, okula ara vermek durumunda kaldım... lise sonda da çok kötüydüm bunalıma girmiştim keşke o sene psikoloğa gitseydim... ünv. de gittim pskoloğa... ben de şimdi uzun yazmak konunu da bölmek istemiyorum, kendi sorunlarımı pek paylaşmam çünkü, sadece şunu diyebilirim ben yardım almadan bu zor dönemleri tek başıma atlatamadım, psikoloğa gidiyorum... yaygın anksiyete bozuk. ve depresyon ikisi bir arada olunca insan bu durumdan kurtulmak için daha çok çabalamak durumunda kalıyor... off böyle bahsedince iyice sıkıntı bastı bana yine, okula dönmem lazım ama dönemiyorum...

Kuzum benim, bak ne kadar iyi bir ogrenciymissin, neden kendine bunlari yapiyorsun? Bence senin arkadas cevrenden uzaklasmaya, onlari s. tir etmeye ve umursamamaya ihtiyacin var. Cevrende madem sahte insanlar var, konusma, gorusme sen de. Bu insanlar yuzunden hayatini rezil etmeye, sinavini batirmaya deger mi? Lisedeki insanlari 1-2 yil sonra gormeyeceksin bile, bu insanlari dert edinmeye deger mi? Onumuzdeki yilda kendimi toplayabilirim diyorsan, azimli olacaksan gelecek yil sinava tekrar gir ama bu sefer gercekten sadece sinava odaklan, oteyi beriyi dusunme. Yok diyetisyenlikten mutlu olacaksan da niye olmasin? Bir de madem beyaz onluk seviyorsun discilige ne dersin? Limonlu_Cheescake Ulan İstanbul! tek ayak

sorunlarını ve detaylarını tam bilmiyorum; ama hissettiklerine o kadar benzer şeyler hissettim ki.. ergenlik dönemim özellikle lise çok problemli geçti, lise 2. sınıfa kadar çok başarılı bir öğrenciydim, okul birinciliğim bile vardı.. ama aynı senin yaptığın gibi yaptım, ailemle aramda uçurumlar vardı biraz da ben açtım bu uçurumları (bunu şimdi anlıyorum 30 yaşımda) onlara yaşadıklarımı ve problemlerimi hiç anlatmadım, hep içimde yaşadım üzüntülerimi.. sonra lise ikinci sınıf ikinci dönem, birden rahatsızlandım, o kadar kötü oldum ki rapor aldım okula bile devam edemedim son sınavlara giremedim karneme notlar ilk sınavlarımdaki puanlar ile geldi, hastalığımın ne olduğunu ne ben ne de çevremdekiler idrak edebildi, anksiyete bozukluğuymuş sonra öğrendik, çünkü hep geçer diye düşündük ve çok sonra gittik doktora.. ve ben o günden sonra çok uzun tedavi gördüm ama bir daha ne eski başarım, ne de kendime güvenim oldu hayatta, ama allaha şükür ailem sonradan durumun vehametini anlayınca çok destek oldu bana, uzun süre tedavi eşliğinde okulu bitirdim, üniversiteyi kazandım, işe girdim, hiçbir şeyden geri kalmadım, sana tavsiyem peşini bırakma hiçbir şeyin, benim için diğer insanlara oranla on kat zor oldu ama vazgeçmedim, bu hastalık yüzünden okulu bırakanları, kendini eve kapatanları biliyorum, yapma sakın, dışarı çık, iyi insanları sok hayatına, sakın kabuğuna kapanma..

Biraz olsun içini ferahlattıysam eğer çok mutlu oldum gerçekten ben :)) Aslında ben inanıyorum ki insan olmak, bu hayatta insan olarak var olabilmek başlı başına bir mucize ki sen bunu hakedebilmişsin :) sana senin mucizen açık ve net diyerek öncelikle bunu kastetmiştim :) Bunun dışında bence insan mucizesini kendisi oluşturur, kendisine inanarak, güvenerek. Sana senin mucizen bu olacak, böyle böyle olacak diyemem belki ama içimden geçenleri söyleyebilirim.. Seni tanımasamda, hiç görmesem de, nasıl bir insan oldugunu tam olarak bilmesem de görüyorum ki yorgun ama bir o kadar da iyi bir insansın.. bak bunu sen yazmışsın ''binsanlara ne çok yakın ne çok uzak, tuhaf braz, ama çok da neşeli, çok da başarılı, efendi, hşsohbet, sevimli bir kız. Çok da iyi bi dost, iyi bi dinleyici.'' bunu kendi rolün olarak tanmlamışsın.. Senin rol olarak tanımladığın bu güzel meziyetler aslında senin aynada ki görüntünün ta kendisi. Bence bundan sonra sen kalkacaksın ve aynada kendine bakacaksın. Ve güzel şeyler söyleyeceksin kendine. Ve bu saatten sonra her şey senin için çok güzel olacak. :)) Birde önerim var. bende bu kadar kötü, bu kadar acılı bir ruh halindeyken elime tonlarca kağıt aldım ve o kağıtlara o kadar olumlu şeyler yazdım ki.. Mesela: Kendimi seviyorum, ben yeterince iyiyim, çok tatlı, güzel, sevilen bir bireyim, ben sevilmeye layıgım vb. ve bunları duvarıma astım. Her sabah kalkıyorum ve bunları okuyorum ne yaşamış olursam olayım. SEN ÇOK DEĞERLİSİN bunu unutma :)

Çok güzel şeyler söylemişsin. Yarar tabi yaramaz olur mu? :) Bende çok teşekkür ederim bu güzel öneriler için. Elbette zaman zaman bende yoruluyorum dayanamadıgımı dusunuyorum ama hemen dogruluyorum :) İşte sende de bu ışığı gördüm ben o yüzden çıkamadım bu yazıdan görmezden gelemedim.. ve yanılmadıgım ıcın cooook mutluyum coookk :) Nazar değmesin sana hep az önce yazdıgın cumlelerdekı umut dolu ol, mutlu ol, sabırlı ol inşallah :) Tabi ki yaşadıklarımızdan kaçamayız, unutamayız ama onlarla yaşayabilmek, onlardan ders alabilmek paha biçilemez :)) Sana bu nazar boncugunu hediye ediyorum ve mutlaka sene sonunda çok çok güzel haberler bekliyorum senden :) Dua edicem senin için

Diyetisyenler hekim değil canım yanlışın var. Diyetisyendir adlari sadece. Yuksek lisans yaparlarsa diyet uzmanı olurlar. Hekim sadece tıp bitirmişlere denir. Diyetisyen dahil hiçbir tıp mezunu olmayan sağlıkçılar direkt hasta alamaz, konsültasyonla diğer hekimler hasta yönlendirirler... Ve tıp bitirmeyen kimse recete yazamaz...

Bak bu kadar kötü düşünceler içerisindeyken içindeki sesin sana vazgeçme demesi, bizlerin burda aynı şeyleri dile getirmesi aslında tek bir noktaya işaret eder.. O da Allahın kulundan vazgeçmemesini istemesi.. Rabbim seni, bizleri yarattı neden? Güçlüklerle, sıkıntılarla onun yolundan ayrılmadan mücadele edelim ki öteki dünyada bizleri mükafatlandırsın öyle değil mi.. Sakın pes etme ve şükret canım.. Şükret ki hayattasın, yaşıyorsun, mücadele edecek gücü vermiş sana Allah. Ve bil ki Allah sevdiği kullarına dert verirmiş.. Aslında senin mucizen açık ve net..

Canım benim.. Gerçekten üzülerek okudum yazdıklarını. Öncelikle senin için Allahtan sabır, güç ve kuvvet diliyorum. Diyeceğim ilk şey şu ki şükret ki zeki, akıllı bir kızmışsın ki başarılı bir öğrencisin. Sıkıntılar insanlar için var bunu unutma.. Bende çok zor şeyler yaşadım halen de yaşıyorum sınav senemde babam evi terketti ben buna rağmen toparlandım ve dedim ki kendin için annen kardeşin için kazanacaksın. Ne yaptım ne ettim kazandım o sınavı şimdi amaçlarıma ulaşmama az kaldı.. Haa o psikolojik çöküntü dönemimde bir amacın var mıydı dıye sorsan hayır yoktu. Asıl sıkıntı da burada yatıyor işte.. Amacı, hayalleri olmayan ve bunların ardında koşamayan insanlar böyle psikolojik sıkıntılar yaşayabiliyorlar.. Sana şiddetle güzel bir hayat amacı edinmeni ve bu ugurda elınden gelenı yapmanı onerırım. Ben bunu yaptıgımdan beri aslında berbat görünen hayatım çokta güzelleşiyor. Kendine bunu yapma, kendi kendini yıpratma.. Ailemiz, arkadaşlarımız da olsa aslında hepimiz bu dünyada bir birey olarak yalnızız. Konfüçyus demiş ki ''Ya bir yol açın, ya bir yol bulun ya da yoldan çekilin!'' Yoldan çekilmek yerine kendine yeni yollar açmak, yeni yollar bulmayı denemelisin. Biliyorum kolay değil ama imkansızda değil. Silkelen, kalk ve toplarlan. Sen neye hazırsan, o da senin için bir yerlerde hazır bekliyordur inan. Sadece biraz cesaret biraz azim. Olmuyor mu bir daha dene, düştün mü defalarca yine de kalk, doğrul, sonuna kadar! Seni tanımıyorum ama yapabileceğine inanıyorum. Ve sakın unutma ki insanın en güzel doktoru ve ilacı yine kendisidir. Güzel haberlerini bekliyorum tatlım...

benim gittiğim özel hastanede diyetisyen hekim x yazıyor canım, bahsettiğim sadece bu, kaldı ki dikkatli okursan sorunun o olmadığı bariz ortada, bi adım ötesi üç adım ötesi bahsettiklerin, onlar da umrumda değiller.