Ben ailemi çok seviyorum T trustno_1, ancak kendisinden nefret ettiğim bir abim var. Konularımdan bakabilirsin. Hayatta herkesin ailesinden acayip şahıslar çıkıyor mutlaka. Ama güçlü olup umursamadan hayatımıza devam etmeliyiz bence. Ben psikologla görüştüm bu konuda ve artık daha iyiyim, sana da tavsiye ederim. En azından kendine odaklanır aile faktörünü arkana alırsın. Bu arada çevremde çok ama çok berbat ailelerden gelen insanlara baktığımda hayran kalıyorum, muazzam işler yapanlar, psikolojisi sağlam olanlar öyle çok ki. Ayak bağı olmasına izin vermiyorlar yaşantılarının. Yapabilirsin bence, bak hem de evlisin. Kendine odaklan, hiçbir şey senden değerli değil.

Ailemle aramızda şehir farkı var. Yanyana değiliz zaten. Ama yine de kötü düşünceler kafamı sarış duruyor. Bu durumda kimse yardım edemez bana allahtan ve kendinden başka.

Yasadigin surec zor, hastaliklarla basetmek ve seninkilerin rahatsizlari ciddi ne yazik ki ne yapilir bilmiyorum ama destek al birilerinden bence. Ailenin yaninda kaliyorsan kalma bence, hic degilse gece kendi evine git, sessiz sakin bir alan yarat kendine. T trustno_1 Tarot bakmıyorum. Üyelik

Gidip tekrar görüşmenizde fayda var. Ben de duygusal iniş çıkışları yoğun olarak yaşayan bi insanım maalesef. Hep özeniyorum vurdumduymaz insanlara.

Küçükken bir akrabam kendisini gözümün önünde balkondan attı. Koştum bende ama yerde yatan kanlı can çekişen halini gördüm. Sonra ne mi oldu... 5 sene boyunca hasta yatağında bakıcısıyla kaldı. Kızı kanserdi kadının ama ilk evredeydi. Kızı tabi üzüntüden ilk evreden son evreye bir anda atladı. Öldü malesef. İntihar eden akrabam suanda hayatta yürüyebiliyo yemek yiyebiliyor. Ama bizim yüzümüze bakamıyor bize böyle travma yasattıgı için. Hayatım boyunca intihardan korktum ben. Hani ölsemde kurtulsam deriz ya. Hayatım boyunca etmedim öyle bir laf. Sizim şükredecek çok şeyiniz var. Anksiyete çok zordur bilirim. Ama siz çok güçlüsünüz. Kendinize güvenin. Hayatta herkes tek başınadır. Düşünün bu hayata bir kez geldiniz. Bir kez yaşayacaksınız sadece bir ömrünüz var. Baskası yüzünden kıymaya değer mi güzel canınıza.

Ben böyle yim demek ki varmış ((( D

Yalniz degilsin, buyudum ama hala kavgalar var ve ben evden gitmek istiyorum malesef

Ayy bende ole bisi de var ya esim ise gitmeye evden cikiyoben kafamda kuruyom kaza yapmış beni aramislar ben nasil gitsem napsam yada oglum balkona cikiyo ya asagi düşse bende atlayim tutuyum yda simdi bi yere kafasini vuracak kanlar akacak falan falan sürekli bu ruh hallerinden cikamiyorum ya biliyorum benim bi evliligim var oglum var ve daha oglum okula gidecek evlenecek ama bunlari dusununce simdiden yoruluyorum hayat enerjim hic yok v3 hep de böyleydim -Selene Ya'aburnee. ♥ Üyelik

Şükredecek okadar çok şeyin varki üniv. Okumuşssun mesleğin olmuş kpss ya girmişsin tecrüben olmuş her defasında evden uzaklaşabilmişsin. Bunun için fırsatların olmuş. Evlenmişsin anladığım kadarı ile iyi bir eşin olmuş. Olmayabilirdi.. Artık onları dert etmeyerek kendi ailene bakmalısın. Tabiki üzüleceksin ama okadar. Eğer sen her başları sıkıştığında yardım elleri olursan asla kendi başlarına birşey yapmazlar. Aynılarını yaşadım belki bir fazlası belki bir eksiği.. ve benim senin kadar kaçma fırsatım olmadı. Oyüzden aklından kötü düşünceleri at elindekilerin seni mutlu etmesini sağla

Kimse olmaz inşallah. Kaygu bozukluğu demek. Sürekli endişeli ve kaygılı bir hal içerisinde oluyorsun. Gelecekte yaşanacakların hepsinin olumsuz olacağını düşünüyorsunuz.

Eşim benim tam tersim ben ne kadar evhamlı, takıntılı isem o da o kadar rahat ve vurdumduymaz. Gerçekten allahın sevgili kuluymuşum diyorum o konuda. Çünkü o beni çoğu konuda rahatlatıyor. Yine de üzülmeden edemiyorum işte. Dedim ya çok imreniyorum ailes mutlu huzurlu olanlara ya da birlik olanlara. Bu hayatın temel taşı onlar bence. Aile içerisinde sağlıklı iletilim kurabilenler bu hayatta dimdik durabikiyorlar.

Allah ihtiyacı olan herkese yardım etsin inşallah. Beterinden esirgesin hepimizi.

Arkadaşım allah yardımcın olsun zor ama kendini tüketim bitirme olan sadece sana olur sen benim yaşadıklarımı duysun ailemle ilgili ama olan sana oluyor kimseye değil ken dine yapıyorsun kimse değişmiyor inan kimsenin umrunda olmazsın kendini düşün

Mutsuz bir aile ortamından mutlu olabileceğiniz bir aile kurmuşsunuz. Geçmişiniz için bugününüzü ve yarınınızı harcamaya değer mi? Yarınlarınız sizin elinizde; gerçek bir aile ortamını neden elinizde fırsat varken kendiniz kurup çektiğiniz acıların acısını mutlu olarak çıkarmayasınız?...

Gecenin bir vakti soğuk balkonda oturup sigara içirten dert büyüktür ama Allah derdinizdende buyuktur, Ona siginin pişman etmez sizi. Allah yardımcınız olsun.

Bu arada cok teşekkür ederim çok güzel cevaplar veriyorsunuz

Hatan ne biliyomusun hala onlarda kalmış aklın.. Ailem diye diye canından bezmissin. kendi çekirdek ailene bak ve bugün kendine söz ver. herseye rağmen mutlu olacağım diye. birde bu düşünceleriniz gerçekten normal değil sürekli intihar fikri yani. lutfen iyi bir psikologa gidin destek alın neolur

Uzmandan yardım alıyor musunuz şu an hala? T trustno_1 Tarot bakmıyorum. Üyelik

Geçmiş olsun... Her çocuk mutlu bir aileyi hak ediyor. Maalesef anne-babanız size bunu sağlayamamış. Hani ailede şiddet, hakaret, bağırmalar, mutsuzluklar oluyor ve kişiler 'ama çocuğum için katlanıyorum' diyor ya, işte o çocuk bu çocuk. Kimse bunun arkasına sığınmasın, öncelik dünyaya getirdiği çocuğun mutluluğu olsun Gelip açık yüreklilik ile kendinizi ifade edişiniz bile 'ne kadar güçlü bir kadın' dedirtiyor... Merak etmeyin, yoluna girecek... eğer içinizden gelmiyorsa elinizi ayağınızı yavaş yavaş cekşn üstlerinden. Kardeşler size güveniyor biraz. Sorumluluk almak zorunda kalınca hallederler onlar da merak etmeyin..

Şu an sigaramı yaktım ve bu serin havada balkonumda ölümü düşünüyorum. Ciddi anlamda balkondan aşağı atsam kendimi "Ne kadar acı çekerim acaba?" Diye sorarken buluyorum zihnimi. İnançlar, sakat kalma korkusu vs hepsi cesaretimi kırıyor. Beni bu duruma sürükleyen şeyin sebebi ise ailem. Kendi öz ve öz ailem. 12-13 yaşlarımda annemle babamın para mevzusu yüzünden ettikleri tartışmanın önünü alamayışlarından kaynaklı eziyet dolu sürecimiz başladı. Hoş onun öncesi de pek mutlu değillerdi ya çocuk aklımla idrak edemiyordum tabi. O yaşlardan itibaren bizimkiler hiç durmadılar. Hiç hem de. Ama ne kavgalar. İncir çekirdeğini doldurmayacak o kadar boş mevzular ki! Hiç birini hatırlamıyorum. O zamanlar bir oda bir salon evde yaşardık. Ev dediğime bakmayın. Kapısı asma kilitle kitlenir. Tuvaletinde ışık olmayan bir odada üç çocuk bir annenin yattığı bir ev. Aldığın nefesi duyarken edilen kavgayı nasıl duymayasın. Hem de kafanı yastıklara gömmene rağmen. 17 yaşımda evden ilk kaçışımı yaşadım. Kaçma derken öyle kocaya şuraya buraya değil, iş buldum o yaşta gittim çalıştım. Eve girmek istemezdim. Çalışabildiğim kadar çalıştım. Ayaklarım hep geri gitti. 19 yaşımda üniversiteyi kazandım. 5 sene öyle şehirden uzaklaştım. Kavgadan gürültüden aile içi sevgisizlikten. 22 yaşımda tekrar geri geldim. İki kardeşim var. İkisi de o kadar sorumsuz o kadar umursamazlar ki anlatması zor. Şu ara ikisinde de kişilik bozukluğunu düşünüyorum. O kardeşlerden biri üniversiteden mezun olunca bir tartışma sonucu şiddet uygulamak istedi. Gururuma yediremedim hazmedemim. Eve geri dönünce iyice bunalıma girdim. Ayaklarım geri giderken artık ayaklarım olmasa keşke durumuna geldim. Kpss ye girdim. Ne yaptım ne ettim atandım. Bir kaçışımda böyle oldu. Artık istedikleri kadar birbirlerini yesinler, istedikleri kadar kudursunlar umurumda değil diyemedim. Ne olursa olsun ailemdi onlar benim. Evlendim. Daha 6 ayım dolmadan babam rahatsızlandı annem rahatsızlandı. İki kardeş yanında ama ikisi de boş. Allah emanet ettim. Yine de allah razı olsun ellerinden geleni yaptılar ama o da beceriksizliklerinden yarın yamalak. Belki de aorumluluk almak istemediklerinden bilemiyorum artık, Evliliğimin ikinci senesi dolacak bugün yarın. Ben hala ailemle uğraşıyorum. Tek başıma mücadele ediyorum. Eşim var allah razı olsun ama o da bir yere kadar sabredecek. Hayal kuramıyorum. Eskiden yapabilirdim. Umudum vardı. Artık yok. Şimdi korkularım var daha çok. Hem de çok fazla. Bu kadar şeyin üzerine sağlam bir psikolojim yok tabi ki! Anksiyete teşhisim var. Bir de kafamda ölüm düşüncesi. Ağır biliyorum. Ama istemsiz düşünüyorum. Yaktım bir sigara daha. Bu soğuk balkonda korkularımı gömebilmek istiyorum. Uzun oldu bliyorum. Ama doldum taştım kusura bakmayın. Daha yazamadığım o kadar his var ki içimde! 3nity

Kesinlikle o çocuk benim.. O çocuk benim kardeşlerim.. Benim annem babam iki ayrı insan olarak o kadar iyiler ki! Kılına zarar gelsin istemezsin. Ama ne karı-koca olabildiler. Ne de tam olarak anne-baba! Hep içimden " keşke böyle olmasaydı." Geçiyor. " keşke o mutlu ailelerden biri de biz olsaydık" diyorum. Nafile!

Senin yazdiklarini okudugumda cok uzuldum trust bu kadar derdin oldugunu bilmiyordum. Soyutlamayi denesen yapabilir misin acaba? Ne desem bilmiyorum, keske yardim edebilsem!

Ben çokta takılacak bir şey görmedim. Tamam, kötü durumda olabilirler... Ama bir zahmet kendileride uğraşsın, azmetsin... Neticede herkes kendinden sorumludur...

Elindekilerle yetinmek zorundasın. Bazı şeyleri değiştiremezsin. Kendine çok yükleniyorsun bence. Bırak hayat istedigi gibi aksın. Biraz karşıdan izle. Bak öyle de yaşıyorsun böyle de. Hayat bu. Belki de acıyı seviyorsundur. Aslında kötü anıları tekrar tekrar hatırlayarak aynı acıyı tekrar yaşıyoruz yasatiyoruz kendimize ama bitti acı da geçici mutluluk ta.. Hiçbirşey için çok üzülme elindekileri de kaybetmeden.. . push ; yazarhanim35 Yazar

Tekrar gidip bi görüşseniz? İntihara meyiliniz de bi çeşit acıdan kaçış... Ama çözüm bu değil, olmamalı. T trustno_1 Tarot bakmıyorum. Üyelik

Bnde hep şikayet edrdim annem ölünce bu kdr şikayet Edip kendimi niye onlardan uzaklaştırmış ırmak dedim. Boşver in kıymet bilin hayatta annelik de yapmasa babalık da yapmasa gidip sarılın zaman işliyor her dakika ölüme zaten yaklaşıyoruz bnim yaşadığım pişmanlığı yaşama

Ne güzel ifade etmişsiniz kendinizi. Bende var gibi görünüp yok olan insanların içindeyim. Tabi ki yaşadıklarınız ağır ama kendinizi iyileştirmeye bakın. Gerekirse terapi görün. Hayat bir kere kazası yok. Kim için olursa olsun kendinize zehir etmeyin.

yaşamıyorsun ama ölmüyorsun da böyle anlatmıştı gittiğim psikolog.. Zor tatsız kötü anlar.. Ama çözümsüz değil, farkına vardığın an öldürmeyip güçlendiren bir durum..

Malesef hayatımız boyunca gerek maddi gerek manevi sınanıyoruz. Evet çok zor ve sıkıntılı zamanlardan geçmişsiniz ama her zaman daha iyisini düşünmek yerine hadi daha kötü olsaydımı düşünün. Mesela bir hastalığınız olsaydı günden güne eriseydiniz yada nebileyim nefes alamasaydınız o kavgalar olduğunda o evden kaçip gidecek ayaklariniz olmasaydı. Lütfen ölüm kaçış yada kurtuluş kapısı değil ölünce pamuklara sarmayacaklar bizi ahiret diyede bir gerçek var. Kendinize gelin bu bedenin sorumlulukları var kalin ve savaşın size kötü gelen herseyden uzaklaşın ailenizsede uzaklaşın. Denemişsiniz onlar için kalmayı savaşmayi ama haketmemişler zorlamanında bir anlami yok 7sinde nelerse 70mişlerinde o olacaklar.

Gerçekten sorunsuz olduklarını mı düşünüyorsun? Şuan bir sürü sıkıntımız var. Eşimle aramız çok şükür çok iyi ama hayat gafilesi şahsi okadar büyük sıkıntılar içindeyiz anlatmam mümkün değil. Fakat dışarıdan bakan gıpta ediyor. Bekarkende öyleydi arkadaşlarım annemle beni mükemmeliz sanırdı fakat günlerce konuşmadığımız olurdu. Yani demem o ki madalyonun iki yüzü var. Sen dışardan imrenerek bakarsın gül bahçesi sanırsın fakat orası kurak topraktan başkası değildir. Şehir değiştirmenin hiç bir önemi yok çünkü nereye gitsen kafan seninle gelir. Kendini toparlamalısın önceli adım olarak. Tabiki onlar hastayken bencillik yapmayacaksın fakat kahrolup ölmeyeceksinde. Üzüleceksin yardım edeceksin kendini kasmadan ama bukadar

Anneni babanı bi kenara bırakıp artık kendi ailene odaklansan? Bazıları böyle sıkıntılı büyüyebiliyor, ben de kısmen o bazılarındanım, anksiyetem de vardı. Ben de kendi yuvamı kurup uzaklaştım çoğu şeyden, elden başka ne gelir? Biliyorum üzülüyorsun ama kendi yuvana odaklı ol...

Anksiyete nasil bi rahatsızlık acaba philly

Teşekkür ederim inşallah duzeliriz -Selene Ya'aburnee. ♥ Üyelik

Doktora gittiğinizde sizi rahatsız eden ruh hallerini mutlaka belirtin. Ben bir dönem ilaç kullanıp epey rahatlamıştım bu konuda. T trustno_1 Tarot bakmıyorum. Üyelik

Ben düşünüyorum bana gerçekten hep dert veren, beni canımdan bezdiren her kimse annem bile olsa onun için ölümü düşünecek kadar geçmezdim kendimden. Hala iyiliklerini isteyecek, onlar için bu kadar dertlenecek bir ailen var ama değil mi? O halde sandığın kadar kötü anne baba değillermiş demek. Böyle düşün ama canından geçmeyi düşünme, varlığına ihtiyaçları var. Beceriksiz kardeş mi? Ben de çok adet mevcut. Sen bir evlat olarak elinden geleni yap için rahat olsun. Kendini çok hırpalamadan.. Kolaylıklar dilerim. Sıkıntısız hayat yok..

Çok zor seyler yaşamışsınız ama artık bir işiniz bir eşiniz var. Kendi hayatınız var. Anne babanızla tabi ki görüşün ama ayrı ayrı görüşün madem. Siz kendi mutlu ailenizi kendiniz kurabilirsiniz. Eşinizden bir sikayetiniz yok anladığım. Eğer geçmişi atlatamıyorsaniz da yardım alabilirsiniz.

İntihar sadece benim için bir düşünce. İcraate geçirecek ne cesaret ne de inanç var ben de. Sadece dediğiniz gibi o an için acıdan kaçış yolum. Şu zamana kadar çok kere ölüm dşünmüş istemişimdir ama ben böyle bir adımı gerçekleştirebilecek birisi değilim.

Amin inşallah. yesilimtrak prensip olarak insan

Bende bi psikiyatriye gitcem ya 22 yaşındayım 1 yasina oglum var ve hic yasam enerjim yok gelecekle ilgili hic bi beklentim yok sadece ani yaşıyorum hauat cook bos geliyo bende de ondan olabilir mi acaba -Selene Ya'aburnee. ♥ Üyelik

Ama olanları geri alabilir miyiz? Babam kalp krizi geçirdi 3 yıl önce ve ben hala bunun şokunu atlatamadım, ilk zamanlar nerdeyse her gün rüyamda babamı gördüm, ağlayarak uyandım. O kadar kafaya takıyordum ki onun kirizini. Şimdi 1 yıllık evliyim, nadiren de olsa hala rüyalarımda görüyorum onu, ama eskisi kadar değil. Tabiiki hala aklıma geldikçe içim acıyor ama şükür ki eşim hep yanımda. Kafamı dağıtmama yardımcı oluyor. Unuttum mu, tabiiki unutmadım. Ama alıştım. Neyse bi sigara da ben yakayım, bunaldım. Unutmadım, sadece alıştım. Az da olsa.

Merhaba, Çocukken yaşanan üzüntüler ne yazık ki unutulmuyor. Mutlu bir çocukluk dönemi yaşamayan bireyler de ilerde bu tip sorunlarla karşılaşıyor. Yaşadıklarınıza çok üzüldüm. Ama dik durabilen kendi ayaklarının üstünde durabilen güçlü bir kişisiniz siz. Geçmişi acısıyla tatlısıyla yaşandı ve bitti olarak değerlendirip bugünü yasamaya baksanız. Çünkü olan oldu biten bitti eşiniz var işiniz var kesinlikle yardım ALIN.

Sizinkisi depresyon olabilir. Doktorlar teşhis koyarsa daha sağlıklı olacaktır. Anksiyete biraz daha karmaşık ve yorucu. Hergün kötü bir şey olacağı düşüncesi hakim. Bir işe başvurduğunu düşün; sen daha görüşmeye gitmeden o işin zaten olmayacağını, olsa bile üç gün sonra çıkarılacağını, çıkmasan bile orasa birisinin sana yanlış yapacağını vs diye düşünmeye başlıyorsun. Bir nevi kafanda olumsuz ne varsa kuruyorsun. Dün hamile şüphesi düştü içime testi alıp eve gidene kadar çocuğumun hayatını kurguladım yaşayacağı olumsuzlukları düşünüp gerildim. Kendi yaşayacağım olumsuzlukları düşünüp üzüldüm. Yani bunları sanki o an yaşıyormuş gibi hissettim. Sonuç; hamile değilim. Böyle bir şey işte.