Umarım. Tamam küçüklüğümde de yalnızdım ve arkadaşsızdım, ama artık yaş ilerledikçe gerçekten ağır gelmeye başladı yalnızlık.

Okul döneminde hiç arkadaş ve dost edinemedim bu yüzden daha da umutsuz hissediyorum.

Evlisiniz en azından, benim eşim bile yok. Yalnız öleceğim sanırım bunu yediremiyorum kendime. Tanrı bana hiç acımıyor. agresifkiz

Yasin daha genc. Duzgun biri cikar illa ki karsina. Es de olur, dost da :)

Kendini gözlemle bence. Mesela sosyal olarak istediğin düzeyde biri varsa çevrende onu da gözlemle. Senden farklı ne yapıyor? Sence hatam varsa nerede? Bunları düşün

Dışardan bakınca dostum var gibi. Ama yok. En büyük servetim ailem. Koşulsuz şartsız hatalarımla sevaplarımla beni en çok annem sever oda yetiyor bana.. F FfeRriDde Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Şu an yurtdışında yüksek lisans yapıyorum ama 5 ay sonra yüksek lisansım bitecek ve gene Türkiye'ye döneceğim. . push ; agresifkiz

Dostluk öyle benim niye yok diyebileceğimiz birşey değil bence. Biraz emek ve biraz da şans istiyor... Emek kısmı arayıp sormak üşenmeden ihtiyaç duyduğunda o çağırmadan koşmak. Şans kısmı ise kafabızın uyuşacağı ve eğlenebileceğiniz birini tanımak. Ya şanssızsınız yada emek vermiyorsunuz...

29 yaşındayım ve benimde dostum yok. Derdimi dinliycek, beni özlüycek, çat kapı uğruycak, sırdaş, samimi kimse yok hayatımda. Koca bir ailem var ama dostum yok. Bu zamana kadar da hiç olmadı. Olduğunu sandığım kişi arkamdan vurdu. Ama sanırım dostsuz kalmakta hatalı olan benim. Frekans tutturamıyorum kimseyle. Fazla sahiciyim. Gülüp geçemiyorum pembe yalanlara ve abartılı anlatımlara. Anında içim buz gibi oluyor. Amannnn napalım belki olmaması olmasından daha hayırlıdır hakkımızda.

Ben artık inanamıyorum biliyor musun insanların samimiyetine bahsettiğim arkadaşımla yaklaşık 18 yıldır tanışıyoruz ilkokul 1 yani. Hiç bir kere tartışmamışızdır fakat ben zor bi duruma girdim onunla paylastigimda bana yedi kat yabancı gibi davrandı bende o gün bugündür yazmıyorum konuşmak istemediğim söyledim kırıcı olmadan. Iyi gün dostuymuş insanın kendinden başka da dostu yokmuş.

Ben de senelerdir dost dediklerimden kazik yedigimden insanlardan uzaklastim. Kizlarim buyudu onlarla takiliyorum şimdi. Bu yuzden kimseye ihtiyacim olmuyor. Sen kendini suclama. Şimdi menfaat nerdeyse insanlar orada. Ya yedirceksin devamli ya da insanlari guldurceksin eglendirceksin. yoksa zor dost bulmak

Kajmery34 Arrivederci KK❤ tek ayak

Günde kaç tane konu açılıyor bu başlıklara benzer. Valla annemin de hiç öyle kankası falan yok. Hiç arkadaşı da yok. Babam ve çocukları var. Zaten çok geniş bir aileyiz çok şükür. Kadının vakti kalmıyor ki:) Ben eskiden aşırı sosyaldim, şimdi hiç kimseyi arayıp sormuyorum. En güzel şey kendi çekirdek ailenle olmak bence. D DeliHA35... T Ü R K... Anneler

Yani çok fazla detay vermemişsin, bilemedim sebebi ne olabilir seni tanımadığım için Ama sen onları davet ediyor musun?

Ben o konuda çok şanslı gruptanım nispet gibi olmasın ama Dostum 1 tane var 10 yıldır hayatımda ama cidden çok ciddi emek isteyen bir olay. Dost olmak lafta olmuyor bence, iyi günde kötü günde diyoruz ama kötü gün geldiğinde yanında olmak o kadar kolay değil. Birbirimiz için kardeşlerin yapamayacağı şeyler yaptık o derece. Herkesin yapacağı şeyler olduğunu düşünmüyorum. Herkes yalan bir o samimi geliyor bana :) 1 kere koptuk gibi oldu ama düzeldik, çok üzüldüm kolumu kaybetmiş gibi hissettim. Onun hakkını asla ödeyemem o olmasa şu an ki ben olmazdım biliyorum. Belli bir yaştan sonra edinilen arkadaşlıklar hiç kalıcı olmuyor ama onu gördüm. Çocukluk, saflık döneminde tanışıp dost olduğumuz kişilerle genelde uzun süre sürer o arkadaşlık, yani ben öyle düşünüyorum. Bu saatten sonra sizi üzmek gibi olmasın ama dostluk değil de sadece arkadaşlık kazanırsınız. Gelip geçici ilişkiler olur.

Bence hiç takma benimde hiç dostum arkadaşım yok bi ablam var aynı sehirdeyiz ikimizde evliyiz aramızda 3 saatlik mesafe var ayda mutlaka görüşürüz. Şimdiki nesil öyle bi haldeki inan kimseyle dostluk kurmak istemiyorum güven sorunum var genelleme yapmıyorum tabiki iyi insanlarda vardır yani diyeceğim o ki takmaya değmez.

35 yasindayim ve hic dostum yok diyerek arttiriyorum:))) umurumda mi? Vallahi hic degil. Es, aile yeterli.

Bende öyleyim hiç arkadaşım dostum yok sevgilim var birtek onuda kaybedersem yapayalnızım

En azından bu konuda yalnız olmamak birazcık rahatlattı. Nerede yanlış yapıyorum anlamıyorum. Gerçekten çok özeniyorum dostu olanlara, gidecek yeri olanlara, beraber zaman geçirecek ve yardım edip yardım alabilecek arkadaşları olanlara. aclockworkorange

Eşim olsa gene bu kadar koymaz. Ailem en değerlilerim ancak yaşları ileri. Kaybedersem büyük ihtimalle kendimi de kaybederim. Jawlensky

Yurt dışında yalnız hissetme olasılığınız daha yüksek tabi. Eğer istanbulda olmuş olsaydınız buluşmak isteyen yalnız olan başka arkadaşlarla sözleşir bir buluşma günü ayarlardık. Gerçi bu anonimliğe ters bir durum beni tedirgin ediyor ama denemeye değer.

Ben otuzdokuz yaşındayım da hala aynı durumdayım. Sivri dilli, cimri ya da pasaklı değilim, aksine çok fazla düşünceli ve naziğim. Sert ve düşüncesiz olsaydım da öyle uzaklaşsalardı içim yanmazdı bari. Var bişey demek ki insanlara itici gelen. Yalnızlığa alışkınım ve seviyorum da ama insan bazen istiyor şöyle bi dostum olsun, beraber pek çok şey yapalım falan. Aslında bu konuyla ilgili bir uzmana gitmelisiniz. O da işe yaramazsa takmayacak, en güvenilir ve ağzı sıkı dostunuzun yine kendiniz olduğu gerçeğiyle yaşamaya devam... gibigibiyim

Yani konu çok özet ama kimse kimseyle tipi için dost olmaz onu bi kafadan at derim Başka sebepler olabilir oralara yoğunlaş.

Bu ara burada bu konulardan aşırı görüyorum. Ben diyorum yalnızlar olarak toplanalım diye Hangi şehirde yaşıyorsunuz? Çalışıyor musunuz? Bende bu ara atanmayı bekliyorum ve eve kapanmakta biraz böyle şeylere etken uzaklaşıyorsun insanlardan.

o kadar arkadaşım dostum ortamim vardı ne oldu zor günlerimi tek başıma atlattiktan sonra bende artık işime geldiği gibi davranıyorum hepsi bi yere kadar yanında kalan yine ailen oluyor

Eş başka dost başka. Eşinle olan bir sikintini bile kimseyle paylaşamiyorsun. Yada başka bir sikintini eşinle.. F

Bu durum sizin farklı ya da kötü oldugunuzu göstermez. Belki gerçekten iyi bi çevreniz hiç olmadı ve diger insanlar sizi hak edecek yapıda degildi. Herkesle aynı görüşte olmak zorunda degiliz. Siz gerçekten iyi bir insan oldugunuzu ve insanlara deger verdiginizi düşünüyorsanız buna takılmayın. İnanın bu zamanda gerçek bi dost güvenebileceğin bi insan bulmak o kadar zor ki. Bir hadisi şerifte ahir zamanda 3 şeyin çok zor bulunacagından bahsediyor. Bunlardan birisi canı gönülden bir dost bulmak.. Etrafınozdaki insanlara bakmayın ayrıca Allah bilir kaç günlük dostlukları. Öyle yıllarca takılıp edip de birbirlerinin arkasından konuşan edeni de çok gördük. İlk fırsatta yalnız bırakanı da çok gördük. İnanın zaten parmakla sayılacak kadar dostluk vardır gerisi çıkar ilişkisi

Kesinlikle öyle. Ben de fark ettim. Bana sürekli derdi sen yurtdışına gittiğinde beni unutursun yazmazsın diye. Bu hafta öğrenmiş oldum aslında endişelerine kendi kişiliğini yansıttığını. Çok üzüldüm çünkü hiç beklemezdim ondan.

Bence insanlar dostluğu küçümseyip arkadaşlıkla karıştırıyor. Gerçek dostluk da tıpkı gerçek aşk gibidir bence ve kimi insanın karşısına hiç çıkmaz. Çok iyi, tatlı biri olsanız bile hiç dostunuz olmayabilir. Bence buna alışmak ve arkadaşlarla gittiği yere kadar eğlenmeye bakmak daha iyi. Kendinizde kusur aramayın.

Ben o dönemlerde edinemedim zaten. Neden böyle bir hayatım oldu bilmiyorum. Küçükken de hep yalnızdım, herkesin bir çocukluk arkadaşı vardır, benim o da yok.

Bende aynı sizin gibi var sanıyordum başka şehire taşınınca bir telefon bile etmekten aciz oldular. Dönüp farkettim ki hiç bir dost ömürlük olmuyor çünkü insanoğlu çiğ süt emmiş. Ne çok yakın ne çok uzak olsunlar arası en iyisi. Yalnız hissetmeyin kendinizi insanlar hep böyle

Şanssızım sanırım. Küçüklüğümden beri bu konuda şanssızdım. Şansımın ne zaman döneceğini bilmiyorum ama böyle devam ederse depresyondan kafayı yiyeceğim orası kesin.

29 yasindayim benimde yok çunku kafama gore bir arkadas asla bulamadim Herkes menfaat pesinde ve herkes iyi gun dostu... Kendi. kendime yetmeyi. ögreniyorum.

Acaba siz mi çok deger veriyorsunuz yani o degeri kaldıramayacak biri ise sizi dikkate almaz ve küçük görmeye başlar zamanla da uzaklaşır. Şöyle de bir durum var ki eger ki okul zamanı ya da üni. yurt falan gibi uzun süre beraber kalmadıgınız insanlarla pek arkadaş olunmuyor bence. Zaten birbirini tanımaya ayıracak kadar vaktin olmuyor her ne kadar sosyal ortamlara girsen bile belli bi yaştan sonra arkadaş edinmek daha da zorlaşıyor çünkü herkesin hayata, insanlara bakışı farklı oluyor ve daha ayırt edici oluyor. Ev iş çoluk çocuk derken arkadaş da aramıyor insanlar. Çocukken ve okul hayatı boyunca haliyle daha saftık ve herkesle iletişim halindeydik.

Dost okul dönemlerinde çok kolay ediniliyor sonradan daha zor sanki Görüştüğüm arkadaşlarım dostlarım hep ortaokul ve lise. Sonraki süreçte hiç kimse icin dostum diyemedim. Biraz şans işi bu işler Onlar teklif etmiyorsa siz planlar yapın çağırın o şekilde kaynasirsiniz belki

Benimde hic arkadaşım yok. Ama suc bende birininbana karşı olmasa dahi baska birine ihanet ettiğini veya insani duyguları benimle uyuşmadığını görünce direk arkadaşlığımı kesip atıyorum. Nabayım huyum böyle. Idrakyollariiltihabi

Aynı durumdayım. Birer birer arkadaşlarımdan uzaklaştım. Başlarda hep karşı tarafı suçlardım. Ama cok fazla arkadas yitirince tamemen yalnız kalinca kendimde de suc aradim. Esim ve anneme gore sivri dilliyim. Daha dogrusu agresifim. Dusunmeden konusabiliyorum, patavatsizim. Bu da beni insanlardan uzak koyuyor. Erken evlendim. Arkadaslarimin çoğu hala bekar. Benim kizim var. Hamilelik, dogum hep sosyal yasantimi etkiledi haliyle. Birde dış gorunusum, kilolu olmam butun ozguvenimi hayat enerjimi kemirdi. Kendimi oldugum yaşta hissedemiyorum, gorunus olarakta görünmüyorum. O yuzden artik kendi yoluma bakiyorum. Baksan lafta çok arkadaşım var ama dost dediginin bende yeri yok artık. Çünkü kalbim cok kirildi. En yakinlarim en uzaklarim oldu..

+1 de burda var. ama bu biraz da benim usengecligimden kaynaklaniyor. Yani kimse ile ayni seviyede ve frekansta bulusamiyorum. Ugrasmak yerine gorusmemeyi seciyorum. Ama herkese canim cicim yapsam kuaforun berbat ettigi saclarina iki saat methiye duzsem sevilirim sanirim ama ben kotu bisi diyeceksen sessiz kal mottosuyla yasiyorum. Kimsenin pesinde de ah prensesim guzelim sekerim diye gezmeyinve de olmuyor bu saatten sonra. Lisede ve universitede kimle azcik samimiyet kurabildiysem hepsi o.

28 yasindayim hic dostum yokmus bunu babam bypass olunca anladim tesekkurler insanoglu:))) insan evlense de, cok arkadasi olsa da hep yalniz aslinda onemli olan bunu kavrayabilmek o etrafa bakip gordukleriniz genellikle birbirinin arkasindan sallayan sonrada canim cicim olan insanlar bizim gibilerse boyle davranamayip net olan insanlar sanirim M

Ben böyle konuları okuyunca şaşırıyorum. Ben arkadaş konusunda çok seçiciyim. 26 yıllık bir dostum var hala dostluğumuz devam ediyor. Onun kadar yakın olmasa da iki adet dostum daha var. Son on yıldır dost diyeceğim kimseyi almadım hayatıma. Öte yandan sizin gibi olan iki tanıdığım var. Biri kuzenim benimle yaşıt. Tek arkadaşı benim. 31 yılık hayatında ne okulda ne iş hayatında arkadaş edinmedi. Sebebi belli, çok fazla takılır insanların hayatı yaşama şekillerine. Herkes kendi gibi olsun ister. Öyle olmayınca da yalnız kalır. Öteki arkadaşım mümkünse hiç görüşmek istemediğim bir arkadaş. Sürekli arar, saatlerce konuşmak ister. Gereksiz bir ilgiye boğar insanları. Bunaltır. O da yalnız. Yani ben belli bir yaşa gelmiş hiç dostu olmayan insanlarda bir sorun olduğunu düşünüyorum. Hiç öyle herkes nankör, herkes kalbinin ekmeğini yiyor işte, ben iyi niyetimden kaybediyorum arabeskliğine sığınma halini kabul etmiyorum. Belki fazla özgüvensiz ve zayıf olabilirsiniz. Bu durum beni iter mesela. Güçlü ve özgüven sahibi insanları severim dost olarak. Belki, fazla ilgilisiniz. Bu da beni boğar ve geri çekilirim. Belki de bu konuyu o kadar büyüttünüz ki zihninizde, doğal olarak hareketleriniz yapmacık geliyordur.

Dost noktasında çok şanslı olduğumu düşünürdüm, ta ki zor günler geçirip dost sandiklarimla fikir ayrılığı yasayana kadar... Şimdi çoğu yalan oldu. Hiç biri umrumda değil... Görüşmüyorum. Ha dostlarım yine var çok şükür ama aramızda mesafeler kilometreler şehirler var istesekte telefon dışında görüşemiyoruz. Bende artık eşim ve çocuklarımla bir dünya kurdum. Kitabimi okuyup keyfime bakıyorum.

Allah Allah neden o zaman acaba? Gerçi dost dediğin çok olmaz öyle Birkaç tane olur Yani "arkadaş" ım çoktur mesela Ama dostum dediğim iki insan var İkisine güvenirim tamamen öyle Ki bence bu normal Herkesle öyle kardeş gibi olunmaz ki Bir de ben de 11 yıllık dostum dediğim insan 10 Euro yüzünden bitirmişti tövbeler olsun:)

Aslında bu çağımızın sorunu. Benim arayan soranım var ama ben de istemiyorum açıkçası. Zaten yeterince yoğun bir hayatım var, bir de arada samimiyet olduğuna inanmıyorum. Herkes birbirine hava atıyor gibi geliyor bana. Samimi bir dost kalmadı. He bir tane dostum var sanıyordum 15 yıldır birlikteydik ben boşanıp yeniden nişanlanınca sürekli bana bu seferde boşanırsın vs deyip durdu. Sildim attım hayatımdan. Ben şu an herkese çok mesafeliyim. Bence en güzeli bu. Zaten sağ olsun annem ve nişanlım sürekli yanımdalar. Ufacık bir boş vaktim bile kalmıyor. Siz de bence umursamayın.

sizi öyle iyi anlıyorum ki.. benim 2-3 tane dostum var ama onlar hep uzakta.. yaşadığım yerde tek başımayım. hadi bugün dışarı çıkayım da bir kafa dağıtayım diyebileceğim tek bir arkadaşım bile yok. aslında vardı. ve ben onlar için hakettiklerinden fazla fedakarlık yaptım, hep yanlarında oldum. Sonra benim onlara ihtiyacım olan günler geldi. bir baktım puff ortada ne dost var ne arkadaş.. Sonra oturdum epey düşündüm. Sanırım hata benim kaybetme korkumdu. Onları kaybetmemek için hep kendimden feragat etmişim. ne olursa olsun yanlarında olmuşum. Bu durum da onlarda amaan nasılsa ne kazık atarsak atalım baldan madam bizi bırakmaz döner gelir hissini uyandırmış ve kaybetme korkularını bitirmiş. kardeşim gibi hayatımda olan arkadaşımla 1 ay kadar önce tartıştık. ben yine gittim. ama o mevcut uzaklığımızdan memnun olduğunu söyledi. ben yine açık kapı bıraktım. ama gelmedi bile. Neden biliyor musun? Çünkü hep alıştığı gibi benim tekrar ona gitmemi bekliyor. Evet çok üzülüyorum ama gitmiycem. O beni kaybetmeyi umursamıyorsa ben de birşey kaybetmem sonuçta değil mi? Ben de çok dertliyim bu konuda :) çok yazdım o yüzden. Demek istediğim; hayatında öylesine insanlar olacağına bırak hiç olmasınlar. Hayatımızda insanları hep haketmedikleri yerlere koyduğumuz için üzülüyoruz bence..

En iyi dostum Annem... ne büyük şans değil mi yalansız çıkarsız dolansız beraber gülüp beraber ağlayabiliyorsun Allah başımdan eksik etmesin. kimsenin de etmesin. Şuan arkadaşlıklar bile anlamsız herkes çıkarı peşinde o yüzden ailen varsa iyi anlaştığın yeter artar daha ne.

En azından ailen, kızın ve bir kocan var. Ben ise bekarım ve sevgili bile bulabileceğimi sanmıyorum. Sanki bir karabüyü yapılmış gibi, bu kız hep yalnız kalsın diye.

25 yaşındayım 1 dostum var sanıyordum ki onunda aslında dost olmadığını bir iki hafta önce öğrendim. O yüzden yalnız olmadığını söylemeye geldim:)

Benim canım arkadaşlarım da yalan oldu baldan_madam ❤ Anneler

Beni de 12 senelik dostum terk etti :) oluyor boyle şeyler ama alışırsın. Biri giderse diğeri gelir

Evet güzel bir fikir gibi geliyor keşke böyle bir şey ayarlanabilse. wassermeloneblume Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Valla benimde hic dostum yok bazen insan ariyor biriyle kahve esliginde sohbet etmeyi, konusmayi dertlesmeyi yalan degil ama genellikle yalnizlik mutluluktur bana gore, cok fazla konuskan, icli disli olan biri degilimdir, insanlarla her zaman aramda bir sinirim vardir tam burcumun kadiniyim , bir de etrafimda sozde "dostluk"lari gorunce insanlar ve iliskilerinden sogudum acikcasi. Kimsenin hayatini bilmem, kimse de benimkini bilmez arkamdan atip tutucaklari hic birseyim yoktur, mesafeli biri oldugum icin de hayatimi yargilayacak curretleri de yok kisacasi yalnizligi seviyorum, kendi kendime yetebilmeyi seviyorum, kendi kucuk dunyami seviyorum gerisi de umrumda degil..

sürekli davet ediyorum, yazıyorum hal ve hatırlarını soruyorum. Ancak aynı davranışı göremiyorum. Suleymanin

Bu devirde dost mu kaldı ya? Yediğim kazıklardan burdan memlekete yol olur. Artık yeni biriyle tanıştığım zaman 'dur bakalım bu nerden vuracak' diye tetikte bekliyorum, birine derdimi anlatmaya korkuyorum acaba aleyhimde koz olarak kullanır mı diye, biri bana iyilik yaptığında bile 'acaba ne çıkarı var da iyilik yapıyor' diye düşünüyorum. En büyük hayalim dağ başında bi evde mandıra filozofu gibi yaşamak.. Psikolojim bozulmuşya la benim Summer-girl Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik