dıyorum ya ben kıncıyım. bı tek kocama kın tutmamaya calısıyorum.. affetmem gereken ınsanlar var, ama ben henuz o olgunluga ulasıp onları affedemedım durup durup hatırlıyorum yaptıkları seyı ama aynı aıle ıcındeyız, zor oluyor ozellıkle kocam acısından yınede asla affım yok onlara karsı bofgoong

&#9679;Eğer hala kızıyorsan, kendin ile olan kavgan bitmemiş demektir. &#9679;Eğer hala kırılıyorsan, gönül evinin tuğlaları pekişmemiş demektir. &#9679;Eğer hala kınıyorsan, düşüncelerin yeterince berraklaşmamış demektir. &#9679;Eğer hala karşılıksız sevmiyor ve sevginde ayrım yapıyorsan, hala akıl ve mantığını kullanıyor, içindeki sevginin boyutlanmasına engel oluyorsun demektir. &#9679;Eğer hala " ben " demekten vazgeçmiyorsan, dizginlerin hala nefsinin elinde ve sen bu esarete boyun eğiyorsun demektir. &#9679;Ve eğer hala " şikayet " ediyorsan, hakikati göremiyorsun demektir!... Çok severim bu sözü, hep hatırlatırım kendime. Dünyaya geliş sebebimizin olgunluğa ermek, kendi iç huzurumuzu inşaa etmek olduğunu bile düşünüyorum. Başkaları ne söylerse söylesin, nasıl algılarsa algılasın, hoşgörülü, affedici, iyi niyetli olmak şart. Bunlarsız edinilen zaferler sahte asıl. Yastığa başınızı koyunca vicdan rahat mı ona bakmalı. Kendinizi de ezdirmeyin ama. Bence iyilik adalet ve hoşgörü konusunda kendimizi es geçmemeliyiz.

ne güzel yazmışsınız... millan la havle vela isla

Hayatımın sorusudur bir yerde... Spesifik bir olay üzerinden değil de genel olarak bu konudaki düşüncelerimizi paylaşırız diye yazıyorum. Sizce affetmenin sınırları nelerdir? Bizi gerçekten incittiyse çok değer verdiğimiz birileri onları affedebilmek için özür dilemelerini beklemeli miyiz? Unutabilmiş, bazı acıları yüreklerinde sindirebilmiş ve hayatla bu bakımdan barışabilmiş hanımlar var mı aramızda? İçimin bomboş olduğunu hissediyorum bazen. İnsanların beni incitebilmelerine izin verdiğim için bir yanım kırgın kendime. Diğer yanım şaşkın, sanki bir cenderedeyim. Kafam karışık... millan la havle vela isla

2 kişiyi affedemiyorum. Çocukluğumda bana kötülük yapan o insan müsveddesini. Ve de beni hiç tanımadan sadece kendi çıkarlarını korumak için bana en ağır iftirayı atan eşimin annesini. hiç de affetmiycem sanırım. bazen içim bomboş oluyor onlara karşı. Ama bazen de kin tutuyorum. en iyisi hiç düşünmemek... ben çareyi "bastırmak"ta buldum. Yaşattıklarını hatıralarımın en derin noktasına gömdüm çıkarmıyorum. cho. luna Popüler

Rabbimin merhametini hatırlatırım kendime sürekli ama sürekli... ne büüyüüük hataları ne büyük günahları bir tövbeyle affettigini... Peygamberimizin ne kötülükleri bile merhametle yaklaştığını... ve ben ozaman derim ki ya bana nolduki bu büyük merhametlerin yanında.. Affetmek Allaha mahsus der ve herşeyi Rabbime bırakırım... çok kalbim kırıldı ama Rabbim beni benden daha çok sever hesabı O na bırakırım merhamet gibisi varmı... sekerparee akışa bıraktım.. tek ayak

ama affeden ınsanlar gözumde cok yuce ınsanlar. o olgunluga ulasmak ıstıyorum cennetyarim Hadi Gelin

Son dönemlerde o kadar tuhaf olaylar yaşadım ki kendime olan güvenim önemli ölçüde zedelendi. Kızıyorum ama çokta mühim değil diyorum sonra hislerime güvenemiyorum yok aslında önemli şu anda bu yapılana tepki vermeliyim diye geçiriyorum içinden. Arada kalma durumu beni çok yoruyor. Dedim ya karar verme mekanizmam hasar görmüş durumda. Bana kalsa affederim belki ama ardından şüpheler içimi kemiriyor. Samimi ve içten olmak yetmiyor. Arada mesafeler olmalıymış, bazen insanın sevdiği bile ona ulaşamamalıymış onu anladım Kendim gibi olabilmenin beni yaraladığını gördüm içim acıya acıya... omtebarla

sevdıklerını affet ama kendını kullandırtma dıyıp

çok doğru... bizim affedip affetmememiz önemli değil. Allah affetsin

bende kolay kolay affedemiorum... hele ki sevdiğim birinin canının yanmasına sebep olmuş bişey yapmışsa... kendimden çok ailemi düşünürüm çünkü... bi de kinciyim ben galiba.. unutamıorum bana yapılan bi haksızlığı... onunla barışıorum ama yine onunla zaman geçirirken birden yaptığı şeyler aklıma geliyor buz gibi soğuyorum :26:

Affedebilmem neyle karşılaştığıma bağlı sanırım. Haksızlığa tahammülüm yok. Şu anda da hayatımdan çıkardığım kişiler, bana haksızlık yapanlar, haksız yere suçlayanlardır. Aramıyorlar mesela, ya da selam vermiyorlar aynısı ben yaptığımda suçlu oluyorum. Çok basit bir örnek. Kendi hatasını görmeyen insanları da anlamıyorum. Ben aslında kendimi affedemiyorum onu anladım. Neden o kadar alttan aldım, neden hatasını söylemek için bekledim , neden kendimden taviz verdim... Hepte seve seve taviz verdiğim kişilerdi bunları yapan.

sen herseyın farkında ol kımın ne mal oldugunu bıl sadece susman ve saygı duyman gerektıgı ıcın sus ve saygı duy zaman herseyın ılacıdır, sevdıgın ınsanda gun gelır egrıyı dogruyu görur sen gösterme bunu ona akısına bırak herseyı millan la havle vela isla

affetmek.. belki de hayattaki en zor şeylerden biri.. benim için affetmek dendiğinde, bunun bir derecesi var. gündelik küçük hataları affedebilirim. herkes affedebilir aslına bakılırsa. ama çok sevdiğim, karşısında savunmasız kaldığım biri beni yüreğimden hançerlemişse, işte o zaman bunu yapmakta çok zorlanıyorum. henüz yapamadım mesela. oysa affedebilmek erdemdir.. affedebilmek özgürleşmektir.. affetmek bence ruhun özgürleşmesi. ona yüklediğin anlamı ondan geri almak.. tekrar kaldığın yerden devam edebilmek.. bilmiyorum, sanırım henüz bunu yapabilecek olgunluğa erişemedim. yapabilen varsa ne mutlu onlara :) bir de güzel bir söz biliyorum, bir olayı affettikten sonra oraya bir işaret kazığı çakmanın hiçbir anlamı

evet ya hakikaten çok ama çok güzel yazmışsınız BitterKuzucuk Bal

Şimdi eskiye bakıyorum da yersiz hareketler etmişim. Hayatımdan çabuk çıkarmışım, hataları gözümde büyütüp affetmemişim. Dostum diyebileceğim insanları uzaklaştırmışım hayatımdan. Üniversitede bakmışım ki kimlerin yaptığını görmezden gelmişim neleri duymamışım.. İşte kafam o an dank etti. Kayıplarımı toplamak için haklı haksız düşünmeden adım attım. Enkazdan kurtardım bir çoğunu. Affetmek zor iş. Olgunluk yüce gönüllülük gerektiriyor. Bence en son o boyuta getirilmeli durum. Bazen duymamalı bazen gördüklerimiz üzerinde çok kafa yormamalıyız. Hepimiz insanız anımız anımıza uymuyor. Dost zor bulunuyor. Kazık atılmadıkça, sevilmediğimizi düşünmedikçe dostluklarımıza zarar verecek şeylerden uzak durmalıyız. Duruyorum..:)

Affederim ama asla unutmam... . push ; BitterKuzucuk Bal

bende tam tersi fazla affediciyim. anlık parlar öfkelenirim hatta silerim karşımdakini bir kalemde sonra yumuşarım olayın boyutuna görede yumuşama sürem değişir. hiç kin tutamam cennetyarim Hadi Gelin

teşekkür ederim kızlarrr onur duydum sağoluuun...

Çoğu insan kırdı, üzdü yine de es geçmeyi affetmeyi bildim. çok canımı acıtmadıysa ederim hakkımı helal. belki alacak vakti olmaz hayatta... CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

Allah rızası için affediyorum ama kırgınlıklarım içimde öyle duruyor.

Kızlar çok teşekkür ederim güzel paylaşımlarınız için. Sevdiğim insanları kaybetmemek için başkası yapsa bir daha asla yüzüne dahi bakamayacağım bir çok şeyi görmezden geldim ve halada geliyorum. Sonra aklıma gelince bazı şeyler öfkem dalga dalga artıyor. Acaba benim saf duygularım bu insanlarda var mı bana karşı diyorum. Ya yoksa, ya ben sadece kendimi kandırıp, kullandırıyorsam? Ya küçük düşürüyorsam kendimi Dedim ya karışığım çok... millan la havle vela isla

eskıden daha kıncı ve asla affetmeyen bırıydım evlenınce torpulendım sanırım pek bı affedıccı oldum oyle herseyı duymamayı ogrendım. ama kocam dısında hıckımseyı hala affetmıyorum kolay kolay affetsemde sevıyelı bı affetme oluyor

Kendi açımdan değerlendiricem olayı sen neresini alırsan ona göre bak olaya: Son bir kaç yılda yaşadığım çok ağır olaylar oldu. İnsanlar ciddi anlamda hayatımın kazığını attılar diyebilirim. Çok öfkelendim çok üzüldüm çok da kırıldım ama en çok da kendime kırıldım. Çok uzun bir süre onları affedersem içimdeki acıyı söndürebilirim sandım, ama affetmek bana çok ağır geldi bunu hakettiklerine inanmıyordum çünkü. Zaman içerisinde olayları sadece kendi bildiklerimle çözemeyeceğimi anladım, ve bu acıyı atlatmak için onlardan çok kendimi affetmem gerektiğini öğrendim. Hatalarımı öğrendim, sınırlarımı istediklerimi ve istemediklerimi. Kendimi şartlı affettim kısacası bu hataları tekrarlarmamak üzere. O insanları ise tamamen sildim. 4 yıl oldu mu bilmiyorum olaylar geçeli benim için hiçbirşey ifade etmiyorlar, zihnimi meşgul etmiyorlar, üzmüyorlar tasalandırmıyorlar da. Affetmedim, iki dünyada da affetmem. Ama şu dünyada bir daha gözüme gözükmesinler yeterli. Bu benim bir kategorim. Diğer bir kategorim ise yakın bir arkadaşım tarafından gereksiz bir anda topa tutuldum. Olayın ne olduğunu çözmek için çok kırılmış dahi olsam ayağına gittim kendi kırgınlıklarını öğrendim ve karşılıklı özür diledik, çünkü bana göre dostluğumuz kırgınlıklarımızdan daha mühimdi. Ama sonra bu dostumun benim arkamdan istemediğim biçimde konuştuğunu aslında biz barışırken kendi için kendi hırslarını tatmin ettiğini öğrendim ve hayatımdan çıkardım. İstediği hali görebilir. Artık affetmem de bu saatten sonra. Affetmek sadece o insanları hayatına geri katacaksan gerekli birşey bana göre, diğer türlü hiç gerek yok. Sana zarar vereceklerine uzak kalsınlar çok daha iyi. millan la havle vela isla

:13: psikopatinkarisi

evet sacmalamısım.. sevdıgın ınsanları sırf sevdıgın ıcın affedıyosun herhalde? bu mu dogrusu? anam cocuktan okudugumu anlıyamıyorumkı bofgoong

Kimse gerçekten affetmez... Sadece üstünü örter ve devam eder...

Hayat çok şey öğretiyor insana. Ne çok kırılırdım eskiden. Şimdi o kadar çok şey duyuyorum, görüyorum belki biraz üzülüp geçiyorum. Affetmek kişinin kendisiyle ilgilidir bence. Beni bilerek üzen kıran bir insanın özür dilemesini beklemem, dilese de bir şey ifade etmez. Onu hatasının büyüklüğüne göre ya öyle kabul ederim ya da görüşmem mümkünse. Görüşmek zorundaysam sınırlarımı çizerim. Benden yardım talep eden olursa kırgınlık filan dinlemem, onun için değil, insanlık için, Allah rızası için ederim. Ama bazıları zor, çok zor affediliyor. Tüm içtenliğinizle iyi niyetinizden emin olduğunuz halde, Canınızı acıtmak için çok çok çaba safedenler... Sadece 1 kişi bu kategoriye giriyor benim için... Beni üzmesine izin verdiğim için kendimi affetmem de zaman aldı... Onu çoğu zaman affetmiş durumdayım, ama çok nadir de olsa bazen nüksediyor, engel olamıyorum kötü-dileklerime. Sonra tövbe edip diyorum ki "Benden uzak sultan olsun, Amerika'ya başkan olsun, Mars kralı olsun :)) Öyle işte... omtebarla

canım affetmek unutmak demek değildir aslında. ben birini affettiğimde veya birinin kusurunu görmezden geldiğinde Allah'ın da benim başka kusurlarımı kapattığını ve affettiğini düşünürüm. işte bu yüzden affetmek güzeldir. bazen bazı insanlar beni incittiğinde onu görmezden gelirim. sonra uygun bir ortamını bulduğumda senin bu davranışın beni çok incitti fakat ben senin o anki çocukluğuna veya cahilliğine verdim derim. affettim derim. bunu söylediğimde onun o hareketini aslında unutmadığımı ve affederek erdemli bir harekette bulunduğumu gösteririm. sonrasında ise içimi bir huzur kaplar millan la havle vela isla

Ne güzel... Birçok şeyi oturtmuşsunuz gibi geldi bana. Ben hoşgörü kavramının ne demek olduğunu anlayamadım uzunca bir süre. Hoşgörü çoğu zaman karşı taraf için birçok şeyden vazgeçmek gibi geliyordu bana. Bu şekilde davrandığımda değer kaybettiğimi gördüm ve hala sindiremiyorum bazı şeyleri... omtebarla

Canım çok affedici olduğunda da az dostun oluyor. O kadar alışıyorlar ki senden almaya bir kez vermedin mi her şey değişiyor... layd_hanimeli