Evlat istiyosan kendinden ödün vermelisin. Psikolojik olarak kendini iyi hissetmelisin. Bende aşılama oluyorum çünkü normal yollarla olmadi. Ve bi sağlıklı birey dogurmak büyütmek için mücadele ediyorum

Ben de terapiye gittim hiç iyi gelmedi. Ama YouTube Tülay kök videolarını izlemek öyle iyi geliyor kiii Bearhug Once upon a time there was a happy bear family... Anneler

Eşiniz çocuk diye ölüp bitse zaten boşanirdi hiç merak etmeyin. Oyle bir şey talep etmedigine göre siz de düşünmeyin. Z zeytin8282 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Merhaba... Çok geçmiş olsun. Senelerce panik ataktan sonrasında da gelişen bazı otoimmun rahatsızlıklardan çok çekmiş biri olarak dibi gördüğüm zamanlar oldu. Sizin gibi asla fizyolojik de psikolojik de iyileşemeyeceğimi düşünüyor, eşime çok üzülüyordum babalık hakkını elinden alıyorum diye. Hatta çok uzun zaman önce burada böyle açtığım bir konum var, oraya da sizinkine benzer cümleler yazmıştım eşimle ilgili. O satırları o gün ağlaya ağlaya umutsuzca yazmıştım, sağ olsun buradaki canım kadınlar hiç görmedikleri tanımadıkları birine dua ettiler, destek oldular. Ben de hiç vazgeçmedim. Tüm terapi çeşitlerini neredeyse denedim, fizyolojik rahatsızlıklarım için de çalmadık kapı deyim yerindeyse bırakmadım. Bana en iyi gelen psikolojik anlamda EMDR ve hipnoterapi oldu. Sizin de şifanız bir yerlerde eminim bulacaksınız. O gün bilgisayar başında ağlayarak o konuyu açan kadına sorsanız bugün bu mesaji yazıyor olacağını asla düşünmezdi ama yazıyorum işte. Konversiyon bozukluğu teşhisi ile başlayıp depresyon ve en son panik atağa çevrilen teşhislerden, beni hastanelik bile eden ağır ilaçlardan sonra ben artık tek bir ilaç bile kullanmıyorum neredeyse üç senedir. Çok şükür atak da yaşamıyorum. Terapileri ayrıca yoga nefes çalışması gibi şeylerle de destekledim. Fizyolojik rahatsızlıklarımdan da büyük ölçüde kurtuldum ufak tefek alerjiler hatıra kaldı sadece. Rahatça evet artık üç kişilik bir aile olabiliriz diyebiliyoruz şimdi eşimle. Olur olmaz orası nasip işi elbette ama bu noktaya bile gelebilmek hayaldi bana birkaç sene önce. Mucizeler sonsuz sınırsız yeter ki kendinizden hayallerinizden vazgeçmeyin. Destekçi bir eşi olunca insanın zaten onun emeğini aşkını çabasını gördükçe devam etmek için kuvvet geliyor insana siz de ne güzel öyle biriyle evlisiniz. Tam anlamıyla hazır hissedip iyileşene kadar bebek fikrini ertelemek en doğrusu ama ne zaman olacak belli değil çok ucu açık bir durum diyorsanız ki çok normal insanı bu anlamda en çok yoran belirsizlik, yumurtalarınızı dondurup saklatabilirsiniz belki.

acele etmeyin Bakın akrabmızın hastalığı yoktu ama çocukları 10 seneye yakın hiç olmadı onlar bile umutlarınl yitirmediler sonra mucize bir gün yüzlerine güldü şuan oglanları 4 yaşında Allah size de zamanında hayırlısını nasip etsin ne demişler geç olsun güç olmasın. Hayatınızda başarılar dilerim

Doğumdan sonrası psikolojik bir rahatsızlığı olmayan insanı bile yıpratacak halde oluyor, sonrasındaki süreç hakkında da bol bol bilgi alın. Ben bilinçsiz yaptım ve çok zorlandım ama Allah sabrını ve sevgisini veriyor onlar için canınızı verecek kıvama geliyorsunuz mental anlamda gerçekten hazır olduğunuzda yapın bence

İnanç ve motivasyon. Bunlar olmazsa isterse dünyanın en iyi terapilerini alın boş. Bilinçli bir insansınız ki iyileşmeden çocuk yapmam diyebiliyorsunuz. O zaman iyileşmek için biraz inanın ve motivasyonunuzu yüksek tutun. Sabah uyanın, güneşi selamlayın, perdeleri açın, bol köpüklü lattenizden bir yudum alın ve evrene teşekkür edin gibi zırvalıklardan bahsetmiyorum. Size kötü gelen herşeyi ve herkesi bırakın. Uzaklaşın. Şükretmeyi arttırın. Çok kötü durumlardan zirveye çıkmış insanlar var onların hikayelerini okuyun. Manevi anlamda size ne iyi geliyorsa ağırlık verin. İlaç tedavisiyle desteklerseniz iyileşme süreciniz hızlanır. Benim teyzem ağır panik atak hastasıydı yıllar önce. Şimdi maşallah diyeyim panik atak hastalarına şifa dağıtıyor aldığı diploma ve eğitimlerle :) Hiçbir ilacın iyi edemegi yerde kendini ibadete ve okuluna verdi. Yoğun bir dönemden sonra yeniden doğdum dedi. Yani bu isler sadece terapiyle olmuyor. Önce inanmak ve istemek önemli. Allah şifa versin, umarım hersey gönlünüzce olur P pelinosss Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Yapmaktan mutlu olduğun bişeyle ilgilen. Herkesi olduğu gibi kabul ve evladin olsun diye biraz D Dlk

pes etmeyinnn vazgeçmeyin siz kendinize inanmazsanız vücudunuzda hastalıkla baş edemez önce kendiniz kendinize ben iyileşicegim demelisiniz hergün stresle bu düşüncelerle yiyip bitirmeyin kendinizi böyle yaparsanız tedaviye yardımcı olmazsınız

İyileşmeden çocuk yapmayı düşünmüyorum. O çocuğun vebalini alamam. Ama ne zaman olacak bu iyileşme? Gerçekten çok yoruldum. Çok çaba sarfettim. Ama yok olmuyor. 5 adım ileri gittikçe 2 adım geri gidiyorum sanki

12 senedir hiç düzelme olmadı mı hastalıklarınızda?

Sizi tebrik ederim. Böyle idrakli bir düşünceniz olduğu için kendinizle gurur duymalısınız.

Cocuk sahibi olmamak sizi değersiz yapmaz ki Herkesin cocugu da olmak zorunda değil Zaten çaba da gosteriyormussunuz insallah gönlünüze göre olur her sey su00 Guru Anneler

İlaç bırakılıyor hastalık 5. Ayda tekrar edıyor hep... gebelık 9 ay

Ya engelli doğarsa bebek? Bunun hayat boyu vicdan azabını çekmez mısınız? Benım yuzumden çocuğum böyle oldu diye... işte bu kararı almak, beni üzüyor

Yani ben denemediğim için çocuğum olup olmayacağını bile bilmiyorum yaşım da gittikçe ilerliyor. Umudumu yitirmedim. Düzenli terapilerimi alıyorum. Doktor ne derse uyguluyorum. İnşallah bir gün benim de sağlıklı bir bebem olur

ilaçları bırakmayı denediniz mi? Arada deneyip öyle karar vermek lazım değil mi?

Şuan 35 yaşındayım, 23 yaşından beri psikolojik hastalıklarla uğraştım. . Çok fazla terapi aldım gerçekten çok çaba sarfettim. İyileştim dedim ilaçlar bırakıldı hopppp sonra hastalık tekrar etri hep. Sonra eşimle tanıştım. Evlendik, şuan 5 senelik evliyim. Etrafım da herkesin bebekleri oldu. Ama ben? Bebek bile deneyemedim. Çünkü ilaç kullanılıyorum. Türkiyenin en iyi doktorlarından hala terapi alıyorum. Ama yok işte olmuyor.. beceremiyorum. Doktorlar gebeliğin ilk 3 ayın da kesinlikle antidepresan kullanmamı önermiyor. 3. Aydan sonra da engelli olup olmayacağının gsrantisini veremeyeceklerini söylediler. Eşim evet biliyordu evlenmeden hastalığımı bu şekilde kabul etti beni. Ama ona çocuk verememek beni çok üzüyor!!!!! Ona haksızlık yaptığımı düşünüyorum. Kendisi o kadar düzgün biriki... Baska bir kadınla bir ömür mutlu olabilirdi. Onun baba olma hakkını elinden almış gibi hissediyorum... asla bu konu için beni üzmüyor. Çabalarımı da görüyor. Benim yaşadığımı yaşayan, veya etrafın da böyle örnekleri olanlar lütfen yardım edin bana. Onca terapi anca üstüne gitme teknikleri neden neden diyorum bazen... ama hala kendimi salmış değilim şuan ağlıyorum ama çabamı asla bırakmayacağım. Çünkü inatçı bir kadınımdr ben. İmla hatalarından özürdilerim.

Evet ilaçlar 4 kere bırakıldı. 5-6 ay sonra hastalık yeniden tekrar etti hep

Lütfen kendinizi suçlu hissetmeyin eşiniz zaten bunu bilerek evlenmiş umarım günü gelince olur çocuğunuz ama herkesin de çocuğu olucak diye bir şey yok, kendinizi toparlayın önce kendinize odaklanın

Çocuk demek iyi evlilik ve iyi hayat demek değil ki. buralarda bütün gün bebekli hayatın insanın hayatını nasıl perişan ettiğini, neredeyse pişmanlıklar yaşandığını ve kimsenin bunu itiraf bile edemediğini okuyoruz. sonradan sevdim ama çok da gerek yokmuş diyen bir sürü insan var. eee doğduktan sonra sevmiyorum da diyemeyeceğine göre... basbaya pişman olan bir çok insan var. neden bu ülkede hayat şablonları bu kadar kısıtlı sinir oluyorum.

Öncelikle Allah yardımcınız olsun. Çok dua edin. Evet bilimsel olarak çocuğun sağlığı açısından sorun teşkil edebilir. Ben de böbrek iltihabım için antibiyotik kullanırken hamile kalmıştım. Ama Dr çocuğun sağlıklı olup olmaması buna bağlı değil demişti. Bence önceliğiniz iyi bir kadın doğumcu bulup onla yol almak. Bir de kendinizi çok strese sokmayın. Varsa olur. Mesela bir hocam vardı tuz tüketemiyordu. Yıllarca hasta idi. Çocuk yapması yasaktı. Ama şu an iki tane evladı var. Bilemeyiz. Bence yıpratmayin kendinizi. Bazen risk almak gerek.

Terapistinizle çocuk konusunu paylaşmışsınız belli ki.. Peki demediler mi dozunu azaltarak bırakırız ve gebelik sonrası tedavinize devam ederiz şeklinde umut verici herhangi bir şey..

Kesinlikle şimdi ki doktorum. Terapi odaklı

Çocuğu ilac kullanırken istememeniz çok isabetli bir karar. Bizim bir yakınımız diye başlayıp dogdu çocukta birsey yoktu diye biten cümleleri duymayın sizin ilaclariniz çok ağır o vebali kaldiramayabilirsiniz. Bir an önce bu degersizlik ve eşime haksızlık yapıyorum fikrinden kurtulmaya çalışın yoksa bir kısır döngüye dönüşecek bu konulara takildikca hastalığınız daha da ilerleyecek sonra yine ilaçlar sonra yine umutsuzluk. Ilac tedavisinin yanında çevre de cok önemli canınızı sıkan, size destek olmayan herkesi hayatınızdan çıkarın. İnşallah bir an önce hem sağlığınıza kavuşur hemde sağlıklı bir bebeğe kavusursunuz

Bir iki yıl sonra daha iyi olunca denersin bir de bunu takıp kendini kurma psikolojini bozma. Bir de bizim bir tanığın başına geldi doktor işte sen kötüsün şöylesin böylesin çocuk çok kafaya taktı şimdi suçlanıyor. Sonuç kendi kendini ben hastayım diye depresyona soktu

Ama böyle düşünerek daha da bozarsınız psikolojinizi. Çok verimli zamanımda hamile kaldım. Aşırı düzgün beslendim hiçbir sağlık sorunum olmadı basit ağrı kesici bile içmedim. Şükür sağlıkla oğlum doğdu. Ama sürekli oğlumla ilgilenmem gerekti. Her gelişimi çok geç oldu. Sonra panik atağa yakalandım. Sürekli ölüm düşündüm antidepresan kullandım ama ben de işe yaramadı üstelik ilaçlar iç organıma dokundu hastanelik oldum aniden bırakmak zorunda kaldım. Sonra beklenmedik bir hamileliğim oluştu. Ama sağlıkla doğdu kızım. Gelişimi MaşAllah abisine göre baya önde kendi kendine büyüyor. Zaten ruhsal olarak da iyi bir zaman da değilim ama çocuklarım için ayaktayım. Bence terapiyle devam edin. Hem ikisini de denemiş biri olarak terapi ilaçlardan daha etkili oluyor

Çok geçmiş olsun aynı durumu yaşayan ve aynı stresin içinde biri olarak benim psikiyatri dr um ilaç kullananların olduğunu söyledi ama ihtimalini de belirtti tabiki. Hamilelik döneminde kullanılabilen ilaçlar varmış olanları kullanmayı isteyin. Cesaretimi toplayabilirsem bebek için ben ilaç kullanacağım çünkü ilacı kullanmazsam o stres o bebeğe yine zarar verecek

Kendinizi yetersiz hissetmeyin, iyileşmeden de çocuk yapmayın lütfen. Herşeyin bir zamanı var. Belli ki şu an iyileşme zamanı. İlişkinizi pekiştirme zamanı :) Yuva kurma zamanı da elbet gelir..

hayatta devam eden şanssızlıklarınıza inat iyi bir eşle ödüllendirilmişsiniz. bu zamanda destekleyip suçlamayan bir insanla yol arkadaşlığı çok zor malum... umarım bu durumları da atlatıp bir de bebek sahibi olursunuz. her şey vaktinde güzel elbette, önce sağlığınız sonra da çocuk. ama olmasa da dünyanın sonu değil. eşiniz en baştan sizi böyle kabul etmiş ve bu yola böyle çıkmış. bunu da aklınızdan çıkarmayın lütfen...