Elestirinizi çok beğendim çok doğru şeyler söylemişsiniz. İşte ben bu konuda çok salak davranabiliyorum, ben ondan erken geliyorum eve 5-5 bucuk civarı. Onun gelmesi 8i geçiyor çoğunlukla. Ve o gelene kadar her şey hazır oluyor sanki ben hiç ise gitmemisim gibi oluyor haliyle. Dünkü konuşmada bunu söyledim ve her şeyin suclusunun ben olamayacağımı biraz olsun kendi hayatiyla ilişkisiyle ilgili sorumluluk alsaydı böyle olmayacağımizi belirttim. Haklısın çok saldım kendimi dedi ama inandırıcı ya da ikna edici bulmadım. ela

Çok güzel değerli yorumlar geldi gerçekten. İnsan böyle durumlarda kaldığında birilerinden yorum/destek bekliyor. Yanlışını kendi göremiyor çünkü galiba. Benim yanlışım kendimin önüne onu koymak olmuş. Onun psikolojisi onun desteği bilmemnesi. ben kendimi unutunca o da beni unutmuş. Ciddi ciddi düşünüyorum toparlanabilir mi diye ama zor görünüyor. Önce benim kendimi toplamam gerekiyor. Beklentilerimi ve ihtiyaçlarımı yok sayarak bir yere varamadigimi gördüm.

Elbette hem birbirimizi hem kendimizi çok yorduk ama ayrılmadık. Konuşarak çözemediğimiz için birbirimizi rahat bıraktık bir süre. Ama her durum kendine özeldir. Ayrılabilirsiniz, vicdani olarak sorumluluk hissetmeyin derim. Birbirinize iyi gelmiyorsanız bir süre ayrı kalmanız daha iyi. Ama hemen boşanma işlemlerini başlatmanızı önermem. Öfkeyle alınan kararlar pişmanlığa neden olabilir. Daha sakin dingin kafayla düşünün bunları.

Kendisini saldığını düşünüyorsa toplayıp toplamadigina bakarsınız o zaman bu süre zarfında. Kendisini toplayıp size sevgilisi gibi davranmaya başlıyor mu görürsünüz. İşten erken geliyorsanız bile sadece yemeği yapın mesela. Sofrayı kurmayın o gelince beraber kurarsınız. Evde herhangi bir temizlik yapmayın, izin gününüzde beraber yaparsınız. İnşaatta çalışmıyorsa, sırtında taş taşımıyorsa akşamları bulaşık işini ona devredin mesela, yemeği siz yaptınız çünkü. Sizin durumunuz hakikaten eş olmaktan anne olmaya evrilmiş. O sizi umursamıyor yorgun mu, hasta mı diye. Siz ise işten geç geliyor, yorgundur, otursun dinlensin modundasiniz. Annesi yapar bunu. Eşi değil. Sürekli onun rahat etmesini sağlamaya çalışmaktan vaz geçin, bu düşünme sürecinde kendinizi ikna edip. Eşinizin de verdiği/vereceği kararlar ve sözlerden emin olmadan da adım atmayın. Çabalıyor mu ona bakın. Ama annesi gibi bakmayın bu sizi yanıltır, ona üzülmeyin, kıyamama durumuna düşmeyin, bencilce bakın biraz. Beklentileriniz var, beklentisi olan bir insan gibi bakın. Olmasa da olur demeyin, olmasa olmaz. Şu yaşanan kavgadan sonra bu evliliğe devam etmek için her şeyi yoluna koyup her iki tarafın da gerçek rollerini kabullendiginden ve artık ona göre yaşayacağından/davranacağından emin olmanız lazım. Siz kendinizden bile emin olamasanız devam etmeyin derim. Çünkü yine siz sadece eşinizi düşünüp ona kıyamayınca o size kıymaya başlayacak.

Evet verdim. Yıkmak için ugrasmadigimi yaptığımın dik durmak olmadığını sadece artık ayakta tutacak halimin olmadığını söyledim. Çünkü doğrusu bu. Ben gücüm yettiğince ittirdim ben patlayınca elde bir şey kalmadı. B

Şurda bile kaç kişi erkek adam evde mi durur, gidip bari şu işi yapsın vs diyenler olmuş bir sürü. Demek ki bir koca bir talihsizlik sonucu veya daha iyi iş bulurum diye işsiz kalsa bir müddet adamı tefe koyacak çevresi. Bu ağır bir yük olsa gerek. Bu kadınlara da yapılıyor. Mesela çocuğunuz var ve yanlış bir davranış sergiliyor diyelim kimse babası kötü yetiştirmiş demiyor ya annesi yetiştirememiş deniyor-çoğu zaman- ya aile deniyor. Ama asla baba tek denmiyor. Ya da bir eve gittiniz ve temiz gelmedi size direkt aa evin hanımı ne pis deniyor vs. Kodlanmış durumlar var ve benim aşırı sinirimi bozuyor mesela. Neyse adam da sizin dediğiniz kadarı ile gayet iş aramış, mahcupmuş falan belki o iş bulamama, para kazanamama süreci, insanların direkt demese de nasıl eşinin maaşına kalırsın bakışları vs onu yormuş, depresyona itmiş olabilir. Çünkü daha önce çok çok iyiydik diyorsunuz. Ruhsal bir çöküntü yaşamış olabilir. Bu da işte erkek dediğin, kadın dediğin diye bize yüklenen kodlamalar yüzünden. Ama her türlü fiziksel temas ya da sözlü tartışmada hakaret yanlıştır. Orası kırmızı çizgi. Eşiniz ne hissediyorsa yakınmadan içinden geldiği gibi anlatsa size sarmasa normal olurdu her şey. Ama ne yazık ki iletişim sorunumuz da var genel olarak. İçinden geçeni anlatmayı zayıflık görüyor insanlar derken bir bakmışşsın içinden geçmeyenleri söylüyorsun hatta içinden geçmeyenleri yapıyorsun. Çok uzattım zor her türlü fiziksel temas da girmiş araya devam etmek de zor. Ya da eşinizin içinden geçenleri anlatmasını beklemek de zor anlatsa şimdiye anlatır sorunların etrafında şikayet edip durup sizi suçlamazdı. Ama bir beraber bir uzmana gidip ona anlatıp onun sorularının etrafında verilen iç döküşlerle deneyebilirsiniz. Tabii o arada birbirinizden uzak kalarak. Belki de direkt boşanmak daha iyidir sürekli dert yanan insan çekilmez tabii. Daha yeni girmişsin işe alış bir sonra hala sevmezsen şikayet et nedir yani

Hiçte yanlış bir karar almıyorsun. Çalışıyorsun, cocugun yok, böyle ruh hastası biriyle ha düzelir diye sakın bir gününü bile heba etme.

Bir süre ayrı yaşayın. Eşinizin psikolojisi düzelse sorununuz da çözülecek gibi duruyor. Tedavi şartı koyun

bence hızlı davranmayın bir süre ayrı yaşayın birde bu işi dini olarak araştırın cunki kredi olan evde huzur kaçar ve bunlar için de kuran ayetleri falan var evde acar dinlersiniz öncesinde çok iyiydik diyorsunuz demekki eşiniz de gerçekten büyük bir sıkıntı var ve bu dönemde siz çalıştığınız için ezilmiş adıma da gelince ilk adımı siz atmayın ve lütfen birbirinize hakaretler edip çirkinlesip olayları daha kötü hale getirmeyin.

Çok haklısınız. Şimdi böyle okuyunca kendimi o kadar salak hissettim ki. Ben bunu sevgi, ilgi bilmemne diye adlandirdikca görevim oldu sanki. Yapmazsam kendimi rahatsız hissediyorum hatta görevimi yerine getirmedim diye.

Yani her insan kotu zamanlardan gecer, ama onemli olan bu kotu zamanlari aylara yillara uzatip etrafindakileri de bu kara delige suruklememek. Bir de bu kadar fedakarliginiza ragmen sizi suclamis ya, siz asla kiymetli olmayacaksiniz belli.

İş degistirme bırakma konusunda hep destekçisi oldum. Kesinlikle zorlamadim zorlamam. Hayat müşterek dedim hep. Ama dertsiz başa dert çıkarmayı seviyor resmen. Dediğiniz gibi sessiz kalacağım hiç değilse birkaç gün.

Ya çok uğraşıyordu iş bulabilmek için. Gözümle görüyordum üzüntüsünü mahcubiyetini ne. bileyim. hayat bu iyi günde kötü günde dedik sonuçta. Ki ben herkese karşı aşırı merhamet beslerim kocam dedim kıyamadım o haline hiç. Belki de haklısınız. B

Dayanma gücüm kalmamış hissediyordum zaten ama işte sevgi fedakarlık zor günde bırakmamak falan gibi düşüncelerle durdum hep. Kıyamadım ne ona ne onca yil emeğe. Dünkü iğrenç kavga da tuzu biberi oldu.

Herkese mesajları için teşekkür ederim. Benim kafam da "artık kendi hayatından çalma nereye kadar böyle gidecek?" Ve "depresyon ciddi bir hastalık tedavi olmaya ikna etsem yalnız bırakmasam" arasında gidip geliyor ama aklıma birbirimize ettiğimiz iğrenç laflar ve fiziksel durumlar gelince her şey yalan oluyor. Dün akşam konuştuk bir süre ayrı kalıp düşünmemizi istedi. Bu arada ben protokolü hazırladım ve bunu söyledim. Çıktısını alıp imzalayalim istersen ama hemen adliyeye vermeyelim, üç gün beş gün neyse düşünelim eğer iyi gelirse uygulamaya koyalım dedi. Kabul ettim düşünme sürecini. B

"Kör gözü açılınca önce bastonunu kırarmış." Yıllarca işsiz evde oturan ex kişisi işe girip 3 ay sonra beni aldatılma bir arkadaşım söylemişti. İşsiz kaldı ses etmediniz ya hata orda işte. Alttan alıp, insan yerine koyunca değersizlesiyoruz. Erke adam evde mi oturur? neden çalışmıyorsun diyip boşanmaya kalksaniz kıymetli olurdunuz. Siz onun zayıf güçsüz tarafisiniz. Esiniz de tembel anladığım kadariyla. Karar sizin hayat sizin. Allah yardımciniz olsun

Yani bilinçdışı çıkar edinme durumu. Ör. Hasta depresyonik havadadır tabi gerçekte depresyon değildir bilinçdışı tembellik edinmiş çıkar haline getirmiştir ben çalışamıyorum çünkü mutsuzum hayattan zevk almıyorum vs. Vs tabi sadece bir düşünce bilmiyorum öyle midir değil midir uzmandan destek almalı izmirlibjkkartal Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bu son olayı yaşamasanız bile ayrılmakta haklı olurdunuz bence. Hayatta herşey yaşanabilir, işsizlik, hastalık bu durumlarda elbette destek olur eşler birbirine ama sürekli sizlanan, memnuniyetsiz, sadece kendini gören sizi önemseyen eşi ne diyerek hayatınızda tutacaksiniz? Tedavi oluyor kafasına göre yarım bırakıyor. Onun derdini de siz çekeceksiniz? En son yaşadığınız olayda tuzu biberi olmuş. Devam edecekseniz bile gerçekten kendini toplaması, tedaviye devam etmesi şartıyla yapın bunu.

Tamam da kendisinin de çabası olsa şans verin derim. İşin içine hem fiziksel şiddet giriyor hem de kendini tamamen size yaslamış, her derdini size yaslayan biri. Zaten saygı kalmayınca sevgi de kalmıyor

Siz süreci nasıl yönetip nasıl toparladiniz ve süreçte neler yaptınız? D Dusuncelibirksi Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Evet biraz süreye, sakin düşünmeye ve onsuz kalmaya ihtiyacim var. Tamamen kendi mutluluğumu tarticam, iyi miyim rahat miyim. Eğer huzurlu hissedersem dönmenin hiçbir anlamı yok demektir zaten. Elimden geleni yaptığımı biliyorum vicdanım o anlamda rahat. Hele ki gelen yorumlar yapmam gerekenin fazlasını yaptığımı anlamami sağladı.

Yapay bozukluk rahatsızlığı olmuş olabilir B

Bu kararı siz vereceksiniz, mız mız sürekli mutsuz bir adamla ömür boyu yaşayabilir misiniz...

Merhaba hanımlar. Ben daha önce de eşimle ilgili konu açmıştım bazen derdini anlayamıyorum diye. O konuda sorunsuz çözdük. Uzun zamandır başka problemler var ama ben mi bencillik ediyorum düşüncesiz davranıyorum diye sorguladım hep. Ama dün akşam öyle rezil bir kavga ettik ki bu saatten sonra yüz yüze bakarimiz kalmadı bence. Eşim hep mutsuz, hep dertli hep mizildanan birine dönüştü birkaç yıldır. İşsiz kaldı bir süre asla sorun etmedim benim maasimla geçindik hep yüzü yerde gezdi çok kahroldu diye sesimi de çıkarmadım. Olabilir. Sonra işe girdi işten çalışma ortamından şikayete başladı. Maaştan şikayet etti maaşa zam da geldi. Bu arada ben aralıksız çalıştım çalışıyorum hep. Koşullar ne olursa olsun eşim hep mutsuz hep dertli ama. ha cok şükür evimiz var kredisini ödüyoruz çocuğumuz yok. Ama adam hep depresyonda. kötü dönemden geçiyorum yanımda ol destek ol anla falan sürekli. Üzerine alınma hayatimda sen de olmasan yaşayamam falan. Doktora gittik antidepresan verdi 7-8 ay sonra bıraktı doktora da tekrar girmeyi reddetti. bu arada ben sadece kenar süsü gibi duruyorum. Sadece destek veren konumdayim. Tek başıma yaşıyor gibiyim. dün ben biraz hasta gibiydim ama işten geldim evi topladım sofrayı hazirladim hiç halimi sormadan ya da benle bizle ilgili bişey konuşmadan yine işten şikayet. Patladım yukarıdaki şikayetleri saymaya başladım bencil oldum hasta oldum gecimsiz sorunlu oldum. Bagristik o bana hakaretler ben ona. Tartışma büyüdü yüzüme vurur tarzda yüzümden itti. İlk kez böyle fiziksel bir durum yaşadık. Ben de çok sinirlendim gözüm döndü sen bana nasıl el kaldirirsin diye tokat attım. Elimdekileri yere çarptım falan igrencti yani. Defol git bu iş bitti dedim, ailesine gitti. Beni bu hale sen getirdin falan her şeyden beni suçladı. Sabah mesaj atmış önce protokolü hazırla diye. Sonra tekrar yazmış her şeyi yıkmak ne kadar kolay kuyruğu dik tutuyorsun falan. Bu akşam boşanma protokolünü hazırlayacağım. Bu saatten sonra saygısız iğrenç bir hale geldiğimizi düşünüyorum çünkü. Defalarca beni olmayan dertler yüzünden ihmal ettiğini konuştum hiçbir şey düzelmedi. Geri adım atmak istemiyorum. Bana göre işin içine fiziksel şeyler de girince artık olmaz. Ama hala olay sıcak ve yanlış bir karar mi aliyorum diye düşünüyorum.

Evet mahcup oluyorlar ama o mahcubiyet in acısını bizden çıkarıyorlar. Ondan güçlü olduğumuz için içten içe bize kinleniyorlar sonra da kendilerini güçlü hissetmek için açık arayıp gözleri dışarıya kayıyor. Ben bunu çok sonra çözdüm. Kocasından güçlü olan kadınlar için bu bir risk.

Teşekkür ederim yorumunuz için ama bu devirde kredisiz bir mülk sahibi olmak o kadar imkansız ki. Ve bizim kredimiz 3 sene önce aldığımız bir kredi şuan çok komik bir aylık ödemesi var hani evdeki huzursuzluğun temeli olacak bir para miktarı değil.

Boşanma kararı size ait burayı biz bilemeyiz ancak adam kendisi çözmek istemiyor. Sizden ebeveynlik yapmanızı istiyor sadece.

Biraz bekleyin sessiz kalin oda düşünsün hatasini kolay affetmeyin... işi degistirmesi icin destek olun yine baska isyerinde de ordada sikayetci tarza ise malesef kocaniz memnuniyetsiz bir karakter derim. ve adami hicbirsey memnun etmez siz bile. biraz kenara para biriktirip habersiz olanlari seyredin. kişi işte mutsuz ise malesef bu eve yansiyor yansitamayan cok az

O halde evliliğinize bir şans ver. Biraz zaman tanıyın birbirinize. Karşına çıkan hiç kimse mükemmel olmayacak. Eşinin psikolojik tedavi olmasını sağla bence. Bana nedense eşin kendi içinde de çok sancı çekiyor gibi geldi. Tedavi olmaya onun kendisi için de ihtiyacı var

Eskiden bu ruh halinde değilken öyle iyiydik ki. Eğlenceli dolu dolu bir hayatımız vardi. Maddi olarak bunun daha kötüsünde olup daha çok şey yapıyorduk. Şimdi gece dertle yatıp sabah dertle kalkıyor gerçekten.

Peki mesajlarına karşılık verdin mi? A anderunmastisi

Tüm sorumluluğu size yüklemiş sanki 2 yaşında bebek. Eve parayı siz getirin, evin işini yemeğini siz yapın, üstüne işsiz kocayı teselli edin ama yine de yeterli bulunmayın. Alışmış bence sürekli moral verilmesine şımarmış, psikolojisi bozuksa da tedavi olsun siz elinizden geleni fazlasıyla yapmışsınız. Siz bu kadar fedakarlık yaparken hastayken bile size acımamış. Baştan yetersiz olduğunu hissettirseydiniz buralara gelmezdi ama hep destek olmak da işe yaramıyormuş demek ki.

Siz böyle hissettiğiniz için o da böyle düşünüyor, kendine değer vermeyene kimse değer vermez. Yerinizde olsam onca ay eve tüm maddi desteği kendim sağladığımı kanıtlayıp evin yarısını da vermemeye çalışırdım. Bedavadan ev sahibi olmuş adam. Çocuğunuzun olmamasına da sevinmelisiniz, hem çocuğa kötü bir örnek olurdu evde hem de yeni iki göreviniz olurdu. Hem annelik hem babalık yapardınız.

Yapay bozukluk rahatsızlığı olmuş olabilir.

Ben sizi hakli buldum ya. Eslerimiz issiz kalabilir, destek olmaliyiz, tek basimiza evi gecindirmeliyiz, hayat musterek. Ancak biz kadinlar zorunlu sebeplerden evde kaldigimizda bile dinlenmemiz gerekirken mahcup olmamak, bos durmamak icin elimizden gelen herseyi yapiyoruz. Ayagini bastigi yerler temiz, gomlekler ütülü, etraf toparlanmis, kirli sepeti boş, yemekler hazir vaziyetteyiz. Cunku hayatin musterek olmasi bunu gerektirir. Birisi disarida calisiyorken digeri evde calisir. Esiniz kendini kotu hissedebilir, depresyonda olabilir, icinden is yapmak gelmiyor olabilir ama tedaviyi reddetmek onun secimi. Siz isten gelene kadar bir sofra kursa, alt tarafi 2 tabak koysa kendinin bir ise yaradigini dusunebilirdi. Esinize sans verecekseniz bunu kosula baglayin. Psikiyatriste gitmeye devam etsin. Istiyorsa baska doktora gitsin ama ihmal etmesin. Memnuniyetsizligini dile getirirken 2 kez dusunsun, aklindan gecen herseyi soylemesin.

Benim eşim de birkaç ay çalışamamıştı. İşten çıkarılmıştı. Çok çalışkandır normalde. Birkaç ay evi ben geçindirdim. İyi ki de çıkarışmış hayatında başına gelen en hayırlı şeylerden biriydi. Sonra çok güzel gitti her şey. O dönem o da çok üzülüyordu bu duruma. İşsiz kalınca gururuna yediremeyen biri demek ki o da. Bu da sorumsuz olmadığını gösterir en azından.

Yok bee, acımayin.

Depresyon geciren biriyle yasamanin en büyük tehlikesi aslinda beraber yasayan kisinin de co-depresyon gecirmesidir. Bu yüzden tedavi süreci ihmal edilmemeli ve esinizde davranislarina daha özen göstermeli. Ayni sekilde sizinde kendiniz icin özgür alanlar yaratmaniz gerekli . Esinizin siddete basvurmasi tabi ki kabul edilemez. Bundan sonraki süreci devam etmeye karar verseniz bile kesinlikle profesyonel destekli olmali, yoksa kisa süre icinde ayni noktaya dönersiniz

Konu zaten maddi değil bunu youtube den hocalardan dinleyin derim bu adam başta böyle değilmiş çok belli psikolojik sorunu var ama önce bunu halletmeyi kendisi kabul etmeli kendisi kabul edene kadar da barışmayı kabul etmeyin

Depresyondaysa redavi olmalı. Tedaviyi reddedip vay efendim ben depresyondayım sen de bunu çekeceksin modunda olamaz. Ayrıca bu depresyondan çok bencillik gibi geldi bana. O kadar bencil ki hep kendi sorunları, hep kendisi. Ayrılık kararınızda bile sizi suçlamış, yıkmak kolay kuyruğunu dik tutuyorsun, diye. Ben sana gelmem, sen boşanmaktan vazgeçirmeye çalışacaksın bizi demek bu. Bence iyi dayanmışsınız sürekli her şeyden şikayet eden ve sadece kendisini konuşan bir adama. Memnuniyetsiz insan çekilmez. Herkes iş yerinde/işinde problemler yaşıyor kendisine has bir durum değil bu. Memnun değilse bir taraftan başka iş bakar. Bulunca da çıkar. Sizin de bazı hatalarınız var. İkiniz de çalışıyorsunuz ama işten gelince her şeyi siz yapıyorsunuz ve adam kurulu sofraya oturuyor. Yapmayın. Hasta olduğunuz halde durmuyorsunuz. Siz kendinizi düşünmüyorsunuz ki adam da düşünsün. Bırakın biraz, kendinize değer verin. Evde başka biri daha varken hasta hasta evdeki işleri yapmak kendini hirpalamaktir, yapmayın. Bir düşünme sürecine girmişsiniz. Umarım güzel olur her şey. Eşiniz yaptığı şeyin farkına varır da sen beni bu hale getirdin diye sizi suçlamaktan vazgeçer, tedaviyi kabul eder. Ya da umarım siz artık kendiniz için de yaşamayı düşünürsünüz.

Sizin hayat müşterek olmamış ki! Sen onun annesi olmuşsun. Önce o moddan çık. Erkek ya bu gerekirse gidip hamalık yapıp çalışacak. Para kazanmasa da çalışacak. Sonra sana kadın olduğunu hissettirecek. Sen de ona koca olduğunu. Ben de boşandım. Bendeki hep çalışırdı ama birikim yapıyorum diye yiyip içip s. çmış ben de eve harcamışım. Terapistim seni annesi sanmış sorun burda başlamış dedi. Siz de bir umut var ama o çalışacak mızmız yapmayacak net

Bu kavga çok iyi olmuş bence. Evet dozu kaçmış ama ikiniz de eteğinizdeki taşları dökmüşsünüzdür. İkiniz de haklısınız bana göre. Adam depresyondaysa ne yapsın yani. Bu öyle "olmayan dertler" diyip basitleştireceğimiz bir şey değil ki. Adam hasta şu an. Sizin de yorulmanız çooook normal tabi ki. Yeterince yanında olmuşsunuz ama depresyonda olan biriyle yaşamak da çok zordur. Çok benzer süreçlerden geçtik eşimle, çok tanıdık geldi hemen her şey.. İkiniz için de en iyisi olur umarım.

Benim ki. de öyle görünürdü. Yillarca işsizdi ben baktim hem ona hem cocugumuza. Simdi Beni aldattığı o.. pu ile evli ve kadin hamile. Asla erkeğe merhamet göstermemek lazimmis. Ben geç farkettim. Erkekler kendini süründüren kadinlarin peşinde kul köle oluyor.

Söylediklerinize o kadar katılıyorum ki. Onun işsiz olduğu dönemde bu benim için sorun değildi çünkü eve para giriyordu sonuçta. o da evdeki işlerle ilgileniyordu ama ben ne biçim erkeğim diye kendini parçalıyordu resmen. İhtiyaçlarını bile almak istemiyordu. Annenle Baba'nın yüzüne bakamıyorum falan. Gereksiz kodlamalar yüzünden bu eksikliği yaşıyordu belki de. Ha şu anki halini açıklamıyor tabii ki bu ama o dönem için çok doğruydu.

İp kopmuş zaten artık kolay kolay bağlanmaz..