ben oğlum doğana kadar bir hisse sahip değildim. heves vs yoktu. millet bana ne nemrutsun ne biçim kadınsın anasın vs diyorlardı. ama kucağıma alınca her şey değişti tabi herkes aynı hislere sahip olacak diye bir kaide yok kendini bir şeyler hissetmeliyim diye şartlama. kaldı ki doğumdan sonra da kendini paralayan bir anne de olmayabilirsin. ben olmadım mesela. evladım canım ama böyle bi anneeemmmmm modunda anne olamadım.. bilmem anlatabildim mi

Geçen gün ben de kendimi epey sorguladım. Ben anormal miyim diye. 25. haftadayım. İlk öğrendiğimde endişelendim inşallah herşey yolunda gider diye. Önce keseyi gördük. Sonra kalp atışını bekledim. Heyecanlanmadım, ağlamadım. Çok şükür deyip çıktım odadan hep. Bulantılarım neredeyse hiç olmadı ama ben çok yorgun hissettim. Hala daha öyle. Bu sabah sırt ağrısıyla uyandım mesela. Tsh sorunu çıktı ilaç kullanmam gerekiyor. Canım istedikçe yemek yiyen biri olarak sürekli bir düzen içinde olmak sıkıyor. Ayak bileklerim, ellerim, yüzüm şişiyor. Yatmak işkence gibi. Sırt üstü yatmak yasak. Yüzüstü yatmak yasak. Soldan sağa dönmek zor çünkü belim hep ağrıyor. Hareket hissetme mevzusuna gelince o kadar hareketli ki geceleri uykumu kaçırıyor Yavrum kuzum derdin ne diye ağlayasım geliyor. İçim bir tuhaf oluyor o kendini sağa sola vurdukça. Birde babasına nazlanmıyor mu sıpa daha doğmadan deliriyorum. Babası gelipte kızım dediği an iyice şımarıyor. Karışık duygular içindeyim. Pişman değilim. Onu şimdiden seviyorum. Hiç görmediğim halde özlüyorum ama çok anaç biri de değilmişim ben.

Yaaa ne güzel bi konu bütün hamile arkadaşlar da yorum yapmış, daha bekarım ama allah bitin anne olmak isteyen kadınlara Nasip etsin, evladınızı da sağlıkla doğrun inşlhhh

İlk 3 ay ben de alışamadım. Aynı şeyleri yaşadım hamileden çok hasta gibi hissediyordum. 3 ayı geçtikten sonra da hamileliği tam kabullenemedim. Oysa 2 yıldır istediğim bir bebekti. Hormonlardan alt üst oldum sanırım. Psikiyatra gittim mecburen ilaç başladık. 3 ay dolasıya kadar da bitkisel şurup kullanmıştım adını tahmin edersin. Ama şurup çok etkili değildi, mecburen geçirdim o zamanları. Daha bu hafta bebek için alınacakları düşünmeye başladım adapte olmaya başladım. Bulantı ilacı verdi mi doktorun?

Hareketlerini hissetmeye baslayinca isin rengi degisiyor. Ilk bebegimi 11 haftalikken kaybettim. Bu hamileligimin basindan beri lekelenmelerim var. Her an gidecekmiş gibi davrandım bağlanamadım cok uzun bir sure. Artık 34. haftaya girdim. Içimde minik bir insanın varlığını hissedebiliyorum. Keyfi simdi çıkıyormuş hamileligin. Korkularım tamamen bitmiş değil daha yeni konu açtım bununla ilgili. Ama daha pozitif dusunuyorum artik. O hayata sımsıkı tutundu bizim isteğimizle geldi ben de güçlü olmalıyım diyorum.

O kadar normal bir durum ki bence, ben de aynen böyleyim. Benim hamileliğim de planlıydı. İlk 4 ay sizin gibi çok zor geçti, pişman bile oldum hamile kaldığıma. Şuanda da nasıl seveceğim, nasıl benimseyeceğim. İlk bebeğim gibi sevebilir miyim? gibi sorular var içimde. Kalp atışını duyduğumda da ağlamadım, ağlayanlar var mesela ne bileyim. Ama şunu biliyorum ki bu durumlar normal... İlk hamileliğimde de böyleydi. Doğumdan sonra da şıp diye normale dönmüyorsunuz, ama zamanla hormonların da devreye girmesiyle inanılmaz bir bağ oluşuyor bebeğinizle aranızda... Bence şuan sadece kendinizi mutlu etmenizi sağlayacak şeylere vakit ayırmaya çalışın ve kontrol/vitamin tarzı şeyleri aksatmayın. Hayırlı doğumlar şimdiden.

ruhsuz muyum neyim, ne biliyim...

konudan muzdarip arkadaşlar için buraya yazmak istedim, belki biraz ferahlarlar görürlerse... her kadına sanki anne olmak hayat amacıymış gibi yaklaşan toplumlarda, anne olacağın düşüncesinden heyecanlanmamak sanki ayıplanması gereken, tuhaf karşılanan bir gariplik gibi yorumlanıyor. kendinizi rahat hissetmelisiniz bence, kendinizi düşünün ve canınız nasıl davranmak istiyorsa öyle davranın. yukarıda linkini paylaştığım diziyi çok severim, sex and the city adı. bu dizide klibini paylaştığım miranda adlı kadın da böyle bir anne idi. oğlu olacağını öğrendiğinde ultrasonda sevinç taklidi yapan ama aslında hiçbir şey hissetmeyen :) evini hazırlamayan, baby shower vermek istemeyen, bebekle ilgili uzun süre uğraşmayan konuşmayan hatta doğumdan sonra bile. diziler filmler gerçek hayatın aynısı olmasa da onu yansıtır, ve çok fazla kadın miranda ile empati kuruyor olmalı ki bu kadar ünlü bir dizide böyle bir konu işlendi. kendi karnınızla konuşmak saçma geliyordur, etrafta bebeği olan hamile olan insanların hamileliğe ve anneliğe yükledikleri duygusal anlamları siz de yüklemek zorunda değilsiniz. dünyaya bir insan getireceksiniz ve uzun bir süreliğine ondan sorumlu olacaksınız, ta ki kendi kendine yetebileceği zamana kadar. durum bu kadar bence. hayatınıza sıfırdan yeni bir insan girecek. onunla tanışacaksınız. birlikte büyüyeceksiniz sanırım en enteresan kısmı bu olabilir. anne değilim ben bilemem tabii. herkesin anneliği, herkesin bebeği çocuğu kendine, her insan farklı, her yiğidin yoğurt yiyişi farklı misali. nasıl huzurlu hissediyorsanız öyle davranın bence bu süreçte. böyle düşüncelerle kendinize eziyet etmenize gerek yok daha ortada bebek bile yokken hele, önce bi doğsun :) diziyi de tavsiye ederim. güzel kafa dağıtıyor. tüm analara bebeklere sağlıklar dilerim. womannn35

Çok normal canım, benim de planlı olmasına rağmen, o ilk dönemler geçene kadar çok sorguladım ama şimdi doğsa da o tekmeleyen ayaklarını ellerini ısırsam diyorum. Hiç kendini kötü hissetme.

Gebelikte benzer şeyleri yasadım ilk günler inanılmaz mutlu oldum ne zaman 7,8 haftalık oldu inanılmaz mutsuzluk mide bulantsı bas dönmesi halsizlik hep yatakta yatıyodm sonrada aglamalarım basladı gebelik ilerledikçe megersem hepsi hormonlar yüzündenmiş artı bende nefes darlıgıda vardı...9 ay boyunca ne yedigimden ne içtigimden keyif aldım ama dogunca tüm bunlar gecti iyi ki olmus diyorsun annelik cok güzel bir duygu

ben tedavi ile hamile kaldim tedavi ile hamile kaldigimizdanmidir bilmem bu sekilde kalan butun arkadaslarimla ayni seyden hayiflandik ben cok rahat bir gebelik gecirmeme ragmen sizin gibiydim aklimda hep bir tuhaf soru isaretleri yetememek korkusu etrafimdakilere bakinca kendimde bir problem oldugunu dusundum durdum sonra bana bazi insanlsrin bazi seyleri cok abartarak yasadigi dusuncesi geldi bazilari resmen kendini kutsuyormus gibi davraniyor gercekten hic moralinizi bozmayin bu surecte hormonlar herkese esit davranmiyor maalesef :) o kaygilarda hic bitmiyor bir gece deliksiz uyusam diyorum kizim aslinda iyi uyur ama bu gece sesi cikmadiysa bu seferde niye sesi cikmadi kustuda bogazinami kacti hastami biseymi oldu diye kendin kalkiyosun kaygi hic bitmiyo yani annelik = sonsuz endişe bence

Herkes o kadar çok 'kutsal annelik' geyiği yapiyor ki, dünyanın enn doğal olayını bile neye dönüştürüyorlar. Bence en dogali sizin haliniz. Daha doğmasına 7 ay kalan çocuk için onca zaman aynı motivasyonda kalmak, her an heyecan yaşamak, ağzından onu dusurmemek hiç normal değil. Hamilelik doğal bir süreç. İçinizden geldiği gibi davranin. Bazen anneliği unutmaniz da çok normal-ki bence çok da doğal olan şey. Zaten bugün dakika dakika gun hesabı yapanlar da ikinci çocukta sizin şimdiki halinize yani -normale- dönüyorlar Zamanla aranızda daha güçlü bir bağ oluşacaktır aranızda.

Çocuk 2,5 yaşına geldi ben hala alışamadım Yahu çok normal, stres yapma :) çocuk doğacak bazen "acaba çocuğu benimseyemedim mi" diye bile soracaksın. En azından bana öyle olmuştu bilmiyorum belki bende bi gariplik vardır. Merak etme ne olursa olsun o kocaman karnını da, doğacak bebeğini de çok seveceksin, şimdiden sağlıklı doğumlar dilerim.

çok geçmiş olsun canım. eşimle benim de çocuk yapma planlarımız var istiyoruz o yüzden ben de her fırsatta bir şeyler okuyorum bende ne olacak ne bitecek diye. yazdıklarınızı çok defa okudum, çoğu kişinin başına geliyormuş. çok normalmiş bu dönemde. böyle birebir o etkileri yaşayanları gördükçe de ben de birazcık ürkmeye başlıyorum.

çok normal hissettikleriniz. bir kere mideniz bulanıyor. iştahsızlık falan olur kendinizi mutsuz hissedeceksiniz. benim kuzenim eşiyle yatamıyordu kokuyor diye çok normal bu yaşadıklarınız. bende hamileyken tavuğun adını bile duymak istemiyordum. annelik içinizdeki bebeğiniz büyüdükçe hissettikçe artacak. tekmelerini hareket etiğini. benim 9 ay kasık ağrım oldu. hiç geçmeyen bir süre sonra o ağrıyı bile seveceksiniz endişe etmeyin. bloglarda insanların abartı annelik duygularını okumayın herkesin bu süreci farklı geçer. bir kaç haftaya bulantınız geçecek ve annelik her kadına çok yakışıyor. sağlıkla kucağınıza alın bebeğinizi

Inanin geciyor. Saat basi kusan ve artik sinirleri bozulmus her kusmasindan sonra bogure bogure aglayan bir hamileydim. Az daha sabredin. Gecmeyecek gibi gelse bile geciyor, unutuluyor. L

Ben de 9 haftalik hamileyim ve yazdiklarinizi okuyunca her bir cumlesi tam olarak beni anlatiyor. Gercekten cok zormus hamilelik aslında hastalikmis. Dogum yapinca tüm bunlarin gececegini dusunuyorum ama hem ruhsal hem bedensel aci agrilar duyuyorum ve süreci idare etmek gercekten cok zor ve yipratici. M MelatoniN

Hamilelik surecimiz cok benziyor. Zaman gectikce daha iyi hissedeceksiniz icinizi ferah tutun. . push ; KARACAY

Hormonsal değişimlerden dolayı oluyor bunlar, geçeceğini düşünüyorum. Hamileliğe alışamamanız çok normal bir anda hayatınıza giren bir şey.

Herkese merhaba Bugün itibariyle 9 haftalık hamileyim. Planlı bir hamilelikti. Hamileliğimi öğrendiğim ilk günlerde her şey çokça heyecan vericiydi. Fakat çok uzun sürmedi. Bulantılarımın başlamasıyla birlikte kendimi değişik ruh halleri içerisinde buldum. Hiçbir şeyden zevk alamıyorum. Yemek hazırlamak hatta yemek yemek bile tam işkence. Bugün rahatça yiyebildiğim yiyeceği ertesi gün son derece iğrendirici bulabiliyorum. Doğru düzgün yemek yiyemediğim için haliyle güçsüz ve bitkin hissediyorum. Çalışan bi bayanım. İdare etmekte çok zorlanıyorum artık. İçimden hiçbir şey yapmak gelmiyor. Eşim sağolsun her konuda destekçi. Fazlasıyla yoğun çalıştığı halde ev işlerine çok yardımcı oluyor. Yemeğimi bile hazırlayıp önüme getiriyor. Böyle olunca da vicdan yapıyorum tabi. Mide bulantım azalsa bile ya belim ağrıyo ya sırtım ya da başka bir yerim. Bütün bu ağrılar da mutsuz hissetmeme neden oluyor. Hepsinden daha önemli gördüğüm bi durum var. Bazen hamile olduğum için gerçekten mutlu muyum diye soruyorum kendime. Hatta bazen hamile olduğumu bile unutuyorum. Bunun nedeni hamilelikten dolayı yaşadığım değişik ruh halleri olabilir mi sizce? Etrafımdaki hamile arkadaşlarım ultrasona girmek için can atıyor gün sayıyor. Daha şimdiden anne olduklarını söylüyorlar. Ama ben henüz öyle hissedemiyorum. Onlar kadar hevesli bulmuyorum kendimi. Onlar mı abartıyor bende mi bir sorun var çözemiyorum. Henüz bebeğimin hareketlerini hissetmediğim için mi benimseyemedim hamileliği? Yeterince iyi bir anne olamayacak mıyım diye düşünmeden duramıyorum. Ya bebeğime yetemezsem? Bu durum hep böyle mi devam edecek yoksa kendime zaman vermeli miyim? Uzun oldu kusura bakmayın. Fikirlerinize çok ihtiyacım var. Şimdiden hepinize teşekkür ederim. Hayırlı cumalar..

12. Haftadan sonra bir rahatlama geliyor ama hamilelik değişik birşey. Bir gün poponun yani diğer gün kolunun arkası gibi saçma sapan yerlerin bile ağrıyabiliyor. Ama şu ilk 3 ay en zorlayıcisi haklisin

normal sanirim hissettiklerin. ben de 13 haftalik hamileyim. 6. haftadan beri bulantilarim var dusuk tahlikem de oldugu icin sadece uzaniyorum tum gun. annem bakiyor bana. ise de gidemedigim icin kendimi cok ise yaramaz hissediyorum insallah bulantilar gecince bu hislerimiz gecer N ntprt

Durum normal mi değil mi bilmiyorum ama yalnız değilsin demeye geldim. 14 haftalık hamileyim. 7. Haftadan beri midem bulanıyor ve sürekli kokuyor. Su içebilmeye bu hafta başladım hala bir tam bardak içemiyorum. Bu haftaya kadar ne yesem kustum. Evimin her odasında her köşede poşet vardı içine çıkartmam için. Tahmin edersin psikolojimi. Mutsuz hayat enerjisi çekilmiş biktim bıktım diye geziyorum. Şu ara bir kaç tik daha ıyiyim geçiyor diye seviniyorum. Hala açım ama herseyi yiyemiyorum. Mutlu muyum değilim ama buna şükür diyerek sabrediyorum. İlaç falan da çare gelmedi bana. Hicbirsey fayda etmedi bulantima. Şanssıziz zor geçiriyoruz ama geçecek elbet geçecek. Ve raporsuz bu halde çalışıyorum...

şimdilik duygular karışık boş gelebilir. 12-16 hafta aralığında ultrasonda göreceğin takla güvercini seni çokça heyecanlandıracak. merak etme. sonraki aylar hareketlerini izlemekten dinlemekten başka şeyle ilgilenmeyeceksin bile. ilk haftalar adaptasyon problemi herkesin başına gelebilir.

bende 7 haftalık hamileyim çok istıyordum tedavilerle olmadı kendiliğinden oldu keseyi gördüm çok heycanlanmadım kalp atışındada aynı şekilde ve hamile kalmadan önce bebek isimlerini falan araştıryordum kıza karar bile vermiştim bebek odası bakıyorudum kıyafet bakiyordum ki kıyafet bile almıştım hamile kalmadan şimdi tık yok bebek kıyafeti isim mobilya sanki hiç canım istemeyecek onlara bakıp araştırmayı gibi eşimde böyleydi o alıştı gece istem dışı yüz üstü yatıyorum uykusu çok ağırdır yinede uyanp beni kontrol ediyor öyle yatma hadi düzgün yat bebek nefes alamaz diyor geçen bebek için köşeye para biriktirdiğini söyledi beşik alacakmış bebek arabası falan arada elini karnıma koyup nerde ki bu kalp atışı mı diyor ben elimi karnıma falan götürmüyorum ve ben vicdan azabı çekiyorum o kadar çok istiyordum ki şimdi hiçbişey hissetmiyorum hamile olduğumu duyan sarılıyor öpüyor sanki onlar hamile gibi hissediyorum

Herkes degisik yasar herkesin ic dünyasi ve hisleri ayni olucak diye bir kural yok... bende öyleydim taaaa ki kucagima alana kadar :)

Ben de boyleydim cok ama her gecen gun iyiye gidiyor. Merak etme. İyi olcak. Audreyhorne 09.10.2020 🌸 23.50 Anneler

kalp atşında ben de hiç duygulanmadım Arkadaslarım ay nasılll heyecanlandı mı falan dediler, yooo dedim bana uzaylıymısım gibi baktılar ben kesede de heyecanlanmamıstım kalp atısından sonrakı ılk randevuda bıraz gozlerım doldu, ilk defa gordugumde o da üzüntü gibiydi yani yazık, bana muhtaç içimde vs diye

Bedensel ve ruhsal anlamda degisecegin bir 9 aya girdin Hissettiklerin cok normal Zamanla alisirsin keyif de alirsin. Ama kendini salma Fazla naz kapris yapma Elinden geldigince normalinde yasamaya calis bu sureci. Bulantilar vs gececek sabir

Ben de gececegini dusunuyorum tesekkurler yazdiklariniz icin ama yasarken hele ki bu ruh halinde insan karamsarliktan kolay kolay kurtulamiyor iste. Ruh halim de cok degisti kendimi taniyamiyorum. 4. Haftadan itibaren tahammulsuz hicbir seyden zevk almayan surekli aglayan ve sikayetlenen birine donustum. Yemege alisverise gezmeye gitmekten cok hoslanan beni artik hicbirsey heyecanlandirmiyor. Aksam eve gelip esimle sohbet etmek dizi izlemek fikri bile cazip gelmez oldu. Rabbim tum hamilelere dayanma gucu ve saglikli bir surec nasip etsin.

İlk öğrendiğimde çok hissizdim. 7. Haftada da bulantılar ve sürekli uyku hali başladı. İşten gelip kendimi direk yatağa atardım. Salça, soğan adı bile midemi bulandırırdı. Nasıl yemek yapacağım? Sağ olsun eşim her işi halletti ama sürekli onu yalnız bıraktığımı evde mutsuz ruhsuz bir kadının dolaştığını düşünüp kendimi çok üzdüm. 14. haftadan sonra enerjim ve iştahım yerine geldi. Şimdi her şey çok daha iyi. Eşimde bende çok sabırsızız. Ama inanın ara ara acaba erken miydi? Diye soruyorum.. Bu arada evliliğimin 5. Yılında yaptım çocuğu daha ne kadar beklenirdi bilmiyorum

Sizin bir de düşük tehlikeniz varmış. Allah yardımcınız olsun. Sağlıklı bir şekilde kucağınıza almak nasip olsun inşallah.

Ben de aynı senin gibiyim. 6 haftalık hamileyim. İki sene bekledik bu bebeği. Hatta adetim gectiginde bir ara inşallah hamile degilimdir falan dedim. iki aşilama olmustum gecen sene tutmadi. Manyak gibi neden asilama yaptirmisim ki dedim eşime şaşırdı o da. şu anda da kendimi hamileden çok hasta gibi hissediyorum. Keseyi ve kalp atışını gördüm ama hiç heyecanlanmadim, sadece biraz sevinir gibi oldum. Nasil bir ruh hali ben de anlamadım gitti.

Henüz gebeliğiniz çok yeni. Bide gebeliğin verdiği sorunlardan dolayı yaşadığınız şey gayet doğal. Yavaş yavaş karnınız büyüsün hareketlerini hissetmeye başladığınızda tam manasıyla anlıyosunuz. Bende öyle olmuştu.

ALLAHın izni ile hepsi geçecek bunları yaşamayan anne adayı yok kadar az. Hep hormonlardan onlar bu duygusal çöküntüyü endişeyi size yaşatıyor. Ultrasona gelince batı ülkelerinde sıklıgını hastane belirliyor nedeni ise yaydığı frekansların bebege zararı olur yada olmaz düşüncesi. Gerçi o ülkelerde normal dogum da zorunlu saglık sorunu dışında tabi. Siz ve tüm anne adaylarına Kokay dogum nasip olsun

Geçenlerde böyle bir konu daha açılmıstı ben de 11 haftalık hamileyim benzer durumları yasıyorum hamileliğin tadını çıkart diyenlere böb bön bakıyorum hamilelik tadı nasıl çıkar acaba diye en mutlu olman gereken zamanlar diyenlere de uzaylı gibi yaklaşıyorum, 7 kilo aldım daha şimdiden 2 saatte bir acıkıyorum, 38 sene boyunce agzıma sürmediğim yumurtayı faydalı diye tiksine tiksine yiyiorum. sürekli faydalı diye yemekle arası olmayan ben birşeyler yeme gereği duyuyorum. mesela elim karnıma hiç gitmıyor hamile kimi görsem kural gibi eli karnında, senin de yakında gider elin diyorlar bana aşırı mantıksız geliyor bebeğimle dısardan konusmuyorum, bazen ben de diyorum acaba ben doğru karar mı verdim vs diye üstelik benim bebeğim de tüp bebek, dolu emek ve para harcayarak yaptık şuanda hissettiğim tek şey, ona yetebilecek miyim maddi yönden çalıştıgım için ona iyi bir anne olacak mıyım bunları düşünuyorum biraz da koruma içgüdüm var, üzülünce aglayınca ona bırsey oldumu diye endişeleniyorum ama etrafımdakı gördüğüm duydugum hıcbır annenın belirtileri bende de yok ben de cok fazla halsizlik var dediğin şekilde benim de eşim çok destekçi tip olarak da çirkinleştiğimi düşünüyorum 3 ayda karnım böyle olursa 9 ayda ne olucam falan dıyorum geceleri kasınmaktan uyuyamıyorum ben de garipim yani, bu duygularım için de içten içe vicdan yapıyorum bebeğe hazırlık yapıyorum kıyafet falan aldım, küvetini aldım sımdı odasını yapacağız mesela ama bpyle o pembiş anneler gibi çığlık atarak duygusala bağlayarak yapmıyorum bunları

Babam hep annemin beni doğurup kucağına aldıktan sonra tam olarak benimsediğini anlatır. Anne değilim ama herkes her süreci aynı geçirir diye düşünmüyorum. Başkalarıyla kendinizi karşılaştırmayın bence. Herkesin yolculuğu yaşadıkları kendine. Neredeyse tüm kadınlar bebek görünce deliriyor mesela, ben öyle değilim. Kanım kaynarsa severim. Ben de acayibim sanırım

Hamilelik ve emzirme döneminde hissettiğin bütün acayip duyguların normal olduğunu bilmelisin. Vücudun normal işlevinin bu kadar dışına çıkmışken zihninin yerinde sayması mümkün mü?