Keşke ler var hayatımızda ama ilerdede bugünler için keşke demeyelim ohalde farkına varıp silkelenip ayağa kalkalım ve keşkeleri daha fazla biriktirmeyelim

27 yaşındasın, daha genceciksin. Ben sınava girerken 55-60 yaşlarında insanları gördüm ve benden çok daha heveslilerdi. Hayatının en güzel dönemi. KPSSye çalış, kitap oku, film izle, al fotoğraf makinanı sokaklara çık, yürü, tek başına tatile git, ne bileyim işte kendin için bir şeyler yap. Ne kadar mutlu olduğuna inanamayacaksın. Emin ol hiç kimse için bir damla gözyaşına değmiyor. Bunu bizzat, yıllarca ağladıktan sonraki deneyimlerimle öğrendim. Her şey senin elinde :)

Aynen öyle, kimseye güvenmemek gerekiyor hayatta. Angela Corpse

Evet öyle sanırım, ama bilmiyorum içimde tarif edemediğim bir korku var. Sürekli kendimle kavgalıyım, sanki o hataları yaparken o ben değildim de başkasıydı, o kadar yabancı geliyor bana yaptıklarım. Sanki aklım başımdan gitmiş adeta hipnoz olmuşum o dönemlerde, arkamdan seslenmişler o yola girme diye ama ben duymamışım. Duygularımın esiri olmuşum resmen. Öyle çok kızıyorum ki kendime ama son pişmanlık fayda etmiyor. Kendimi sanki bir daha telafi edilemeyecek hatalar yapmış gibi hissediyorum.

geçmişe takılıp keşkeler le eyvahlarla yaşamayı bir kenara atın, bu şekilde hem kendinizi gereksiz yere üzüyor, hemde geçmişte takılıp kalıyorsunuz, hatasız insan yok herkes zamanın da nice hatalar yapıyor. kendinize bu şekilde ceza vermeyin, yaşadıklarım tecrübe deyip geleceğe odaklanın ancak bu şekilde çıkabilirsiniz bu durumdan

2 kurusluk insanlar hayatimizi ne hale getiriyor. Keske en basta bazi seylerin farkinda olabilseydik. Bende bir bakima senin durumundayim.

7 yıl boyunca beni aldatan, yalanlar söyleyip her geri döndüğünde affettiğim bir adam vardı. En sonunda canıma tak etti ve her yerden engelledim, sildim. Üzerinden bir sene geçmişti sanırım, artık hiç mutlu olmayacağımı düşünüyordum. Umudumu kesmiştim, ikinci üniversiteyi okumaya başladım sadece vakit geçsin diye işten arta kalan zamanda. Tam bu umutsuzluğun ortasında öyle biri çıktı ki karşıma, ben ki asla evlenmem, başkasını da sevemem diyen insan şu an nikahı kasımda mı yapsak ekimde mi diye tartışıyoruz :) O yüzden asla ama asla umudunu kaybetme. Ama hayatını da bir başkasına göre yönlendirme. Kendin için mutlu olmaya çalış önce, sonra her şey çorap söküğü gibi gelecek göreceksin :) MUTLULUKLAR...

bende başkalarının söylediklerinden hemen etkileniyorum ama etkilenmemek için kendimce iç sesimle sen bunu istiyor musun diyorum kafamda iyice bazı düşüncelerimi tartıyorum bu sürede ailemde eşimde olsa gece veya sabah farketmeksizin yalnızca düşünüyorum

Ben de yardım aldım bir dönem, ama işten dolayı düzenli olarak gidemedim. Çok yarım yamalak oldu. Aldığım yardım daha çok kendime güvenimin artmasını, yapmış olduğum hatalarımın temel sebeplerini görebilmemi sağladı. Oldukça değiştim ve olgunlaştım ancak geçmişin esaretinden kurtulamadım. Bir şeyler olmadıkça sürekli "eğer doğru karar alabilseydin, eğer ona bu kadar güvenmeseydin bunlar başına gelmezdi, şu an çok daha farklı bir hayatın olabilirdi" deyip kendime kızıp duruyorum.

Bolca tefekkür et, vücudunu damarlarını nefesini, çiçekleri gökyüzünü yürümeni kalbini hepsini düşün... Her an her saniye mutlu olursun, umutlu da olursun. Sen tek başına bir dünyasın.

Sıkıntılarınızı atlatmanıza çok sevindim. Çok teşekkür ederim. Anlattıklarınız beni pes etmemem ve umudumu yitirmemem konusunda motive etti. Her sabrın bir mükafatı var ve her sıkıntının sonunda bir ferahlık var, bunu biliyorum. Ben de sabretmeye, umut etmeye çalışıyorum, güçlü biriyim de aslında ama bir an geliyor içimdeki her şeyden korkan kız çocuğu ortaya çıkıyor ve kendimi kaybolmuş gibi hissediyorum. Ama umut ediyorum ki bu sıkıntılar bir gün geçecek. M

Evet çok haklısınız. Korkuları bir tarafa bırakıp bir an önce harekete geçmek ve başkalarının sesine kulak vermek yerine kendi iç sesimizi dinlemek gerekiyor. Ben çevremden, özellikle de ailemin dediklerinden çok etkilenen biriyim, ama darbe ala ala artık sadece iç sesime kulak vermeyi öğrenmeye başladım.

merhaba umut edip hayal kurmaya gerek yok kalk ayağa ve silkelen ilk önce kendine ne istiyorsun diye sor.. içinden ne yapmak geliyor, Kendi iç sesini dinle kafanı dinle.. İlla mutluluğu birine, bir nesneye veya olguya bağlamana gerek yok.. Bende çok uzun yıllar çok kötü şeyler yaşadım ve herkesin yaşadığı mutlaka zorluklar vardır..

Çok sevindim sizin adınıza. Evet doğru hayat sürprizlerle dolu, umudu kaybetmemek gerekiyor sanırım. Benim de öyle, şu an hayatımda yaşadığım sıkıntıların temeli ona güvenip hayatımı ona göre yönlendirmeme dayanıyor. Bir ışığın değil, bir gölgenin peşine takılmışım adeta. Aşk gözümü kör etmiş, bu arada bir uçurumun kenarına gidiyormuşum da haberim yokmuş. Ona güvenmenin bedelini çok ağır ödedim. O sadece dünümün değil aynı zamanda bugünümün de katili, onun yüzünden hiç çalışmak istemediğim bir yerde çalışmak zorunda bile kaldım, hayatım, kariyerim, planlarım hepsi alt üst oldu, yaşadığım yeri bile terk ettim, ama inanıyorum ki bana verdiği boş umutlar yanına kar kalmayacak. Şimdi ise birinci önceliğim hayatımdaki bazı şeyleri düzeltmek. Ne çektiysem aşktan çektiğim için benim de şu an hayatıma birini almak konusunda çekincelerim var, bir de güven problemi yaşıyorum. Belki bir gün ben de iyi biriyle karşılaşırım, ama eskisi gibi olacağını sanmıyorum. brcydn84

Evet öyle yapmak gerekiyor bence de. Ben de bir süredir önce çevremden fikir alıp sonra sessiz bir yerde iç sesimi dinleyip hangi kararın beni mutlu edebileceğini anlamaya çalışıyorum. Bir şeyi düşündüğünde kalbin sıkışıyorsa o şeyde mutlaka bir terslik oluyor çünkü. Neyin bizi mutlu edip neyin mutsuz edeceğini biz biliyoruz, çevremizdekiler değil.

hayat bir karar da gitmez nice acı şeyler yaşadım neler neler tam o noktada olgunlaşıyor insan hayata ve olaylara bakışı değişiyor, tecrübe diyebiliriz buna emin ol toparlayacaksın fakat bu yaşadıkların seni daha bir olgunlaştırdı böyle düşün geriye değil ileriye odaklan

çok genç değilmişsiniz tam 30larında insanın kendi ile hesaplaştığı yaşa gelmişsiniz. size tavsiyem bu günün tekrarı olmadığını kendinize sürekli hatırlatmanız. hayat bu ila ki hata yapacaksın düşeceksin ki kalkmayı öğrenebilesin. herkesin bir derdi var o yüzden yalnız değilsin. bütün bu yaşadıklarım bir tecrübe diyerek hayatına bir düzen getirmelisin. dışarı çık gez yeni birşeyler öğren mesela bilmiyorsan eğer araba kullanmayı öğren kendini oyala

Bazı şeylerin önüne geçemiyorsun. BEn artık kötü bir şey olsa da hayatımda yaşamam gerekiyormuş demek ki diyorum ve ders çıkarmaya çalışıyorum. Ama eskisi gibi olmaz deme, daha bile iyisi olur inanamazsın :)

Umutsuz olma, zaten bukadar karamsar olursan hiç birşey düzelmez, ve şunu düşün kimler neler yaşayıpta üstesinden gelmiş kimbilir, emin ol yanlız diyilsin, 7 yıl yaşadım etrafımda insan kalmadı, maddi manevi çıkmaza girdim hergece dua ettim, yılmadım ve şükürler olsun şimdi çok daha iyiyim tamamen bitmedi henüz ama çok şükür diyebiliyorum herşeye rağmen

Çok teşekkür ederim önerileriniz için. Söylediklerinizi uygulamaya çalışacağım. M

Anlatayım madem inşaallah sizin için herşey yoluna girer bian önce hayatım boyunca Ayağım hep bi taşa takıldı çocukluğum da mutlu anım bi elin parmağını geçmez lise yıllarm üni yıllarm ne ara geçti neler sğdrdm ne kadar sırtmdan vuruldum bilmiyorum evlilik düşündüğümde aslında karşıma çıkan iyi saf temiz bi insanla evlenmek istiyordm babasız büyümenin verdiği o yoksunlukşa tek düşüncem iyi bi baba olsun oldu en başta nitekim buldum da herşey çok güzeldi eşim ayaklarımı yerden kesti sevdim sevildim çok güzel bi işi vardı sonra işinden oldu bazı sebeplerden dolayı bunalıma girdi 2 sene hayatıma renk getiren bu adamı karanlıktan çıkarmaya çalıştım oysa ben karanlıktan yeni çıkmştm yepyeni umutlarla bi yuva kurmuş mutlu olacak yuva kuracaktm sonrasında eşim az çok kendine geldi evlat istedik Çocuğumuzun olmayacağını öğrendik eşimden dolayı idi ve bu adam bi kez daha yıkıldı ayrıl benden dedi bırak sana mutluluk vaad ederken hayatını mahvettim. Yine vazgecmedm tekrar düştüğü yerden ayağa kaldrdm onu peki ben ne oldum onu kaldırırken ezildim altında ruhum tüm uzuvlarm ezildi umudum hep vardı çünkü ben yaşıyordum nefes alıyordum herşey üst üste gelsede hala ayaktaydm bebeğimz oldu eşim tekrar iş sahibi oldu yaşadklarımızı unutmadk ama geçmişte kötü anılar olarak bıraktk sizde umudunuzu asla Kaybetmeyn ve pes etmeyin.

geldimi üstüste gelirmiş ya malesef yaşıyoruz bunu biranda altüst olan hayatı toparlayamıyoruz zaten, zamanla ama psikolojik olarak iyi olmak zorundayız yoksa zaten sağlıklı düşünemiyoruz, ben yardım almamak için çok direndim ama olmadı, kendi kendini dinleme bu süreçte ve sende tekbaşına atlatamıyorsan mutlaka bir yardım al M

Evet çok haklısınız, sanırım zor olsa da artık geçmişi bir tarafa bırakıp geleceğe odaklanmam gerek. Önerileriniz için çok teşekkür ederim.

Sıkıntılarınızı atlattığınıza sizin adınıza çok sevindim. Ben de umutla bakmaya çalışıyordum ancak bir süredir eskisi kadar umutla bakamıyorum. Tam güzel bir şeyler olacak, her şey düzelecek gibi hissediyorum ama yine olmuyor. Umut edip, hayal kurmaya korkar oldum.

Amin inşallah. Allah hepimize hayırlı ve güzel şeyler yaşayabilmeyi nasip etsin. brcydn84

Tabiki geçecek Rabbim unutma gibi bi yeti vermeseydi nasıl başarırdık yeniden başlardk hayata? İnşallah herşey çok güzel olsun sizin için bundan sonra tez vakitte.

Önerileriniz için çok teşekkür ederim, evet öyle kesinlikle. Kendimize güvenmiyoruz belki de, ondan bu korkularımız. Y

Umarim bizim icinde gerceklesir bu dedikleriniz. bende unutmak icin kpss ye mi hazirlansam diyorum hem dusunmem hem gelecegim icin bisey yapmis olurum ama yas 27 yapabilir miyim emin degilim brcydn84

Merhaba kızlar, 2 yıldır gerek özel hayatımda gerekse iş hayatımda beni sarsan olaylar yaşadım ve bu durum psikolojimi olumsuz yönde oldukça etkiledi. İnsanlara fazla güvenmenin, herkesi kendim gibi sanmanın, hayır diyememenin ve herkesi memnun etmeye çalışmanın kendinden çalmak olduğunu acı tecrübelerle öğrendim diyebilirim. İnsanı en çok sevdiklerinden gelen üzermiş, en çok onların saplandığı hançer acıtırmış derler, haklılarmış. Bana da o hançeri saplayan hayatımı birleştirmeyi düşünecek kadar çok sevdiğim erkek arkadaşım ve ailem bildiğim insanlar oldu. Ama en çok erkek arkadaşım. 2 yıldır yaşadığım sıkıntıların temel sebebi ona çok güvenmeme ve hayatımı ona göre şekillendirmeye kalkmama dayanıyor. Beni aldatmış, yalan söylemiş artık umurumda değil, defolsun kime giderse gitsin o bir şey değil de, ona inanmanın bedelini çok ağır ödedim. Bu yaşadığım hayal kırıklıkları beni büyüttü, bambaşka biri oldum, hatalarımdan çok ders aldım, en çok da kimseye güvenmemeyi ve insanlara HAYIR diyebilmeyi öğrendim ama hayatımı düzeltebilmek için çabalasam da bu durum hiç de düşündüğüm kadar kolay olmadı.2 yıldır hayatımda bir şeyleri düzeltmeye çalıştıkça her şey daha da arap saçına döndü. İçinden çıkamadıkça yanış kararlarımdan dolayı sürekli kendime kızıp duruyorum. Sanırım artık bir şeylerin düzeleceğine olan ümidimi kaybetmeye başladım ve artık ne yapacağımı dahi bilmiyorum. Adeta kaybolmuş gibiyim Nerede 2 yıl önce her şey düzelecek diye umutla bakan kız, nerede şimdiki ben Hiç hayatınızda tüm ümidinizi kaybetmek üzereyken, artık olmaz deyip vazgeçmeye hazırlandığınız zaman hayatınızı etkileyecek ve sizi sevindiren bir şey yaşadınız mı? Varsa tecrübelerinizi paylaşabilir misiniz?

29 yaşındayım.

Haklisiniz hayata biryerden tutunmak gerek M