Beni zor dönemleri atlatma konusunda teşvik eden çok şey var. Mesela hep o zor dönemlerde hissettiğim gibi güçsüz hissedeceğim korkusu... Hayatın ellerimin arasından kayıp gidecek olması korkusu... Zamanı boş yere harcama korkusu... Geri dönüp baktığımda keşkelerle dolu bir hayat yaşamış olduğumu görme korkusu... Yalnız ve kaybetmiş hissetme korkusu... Kısaca korkularım, içine düştüğüm psikolojik buhranları atlatmanın en büyük teşvikçileri... Yıllar önce ben de zor şeyler yaşadım. Psikolojik destek de aldım. Destek almak elbette önemli ama o desteğin işe yaraması için insanın kendi gücüne de inanması gerekiyor bence.

Kendinize güzel uğraşlar bulun, yeni hobiler edinin. Doğaya çıkın, outdoor sporlar iyi gelebilir, trekking kamp gibi. Bir anksiyeteli olarak; Leo Buscaglia'nın "Yaşamak, Sevmek ve Öğrenmek" kitabını tavsiye ederim. :) Bilişsel-davranışsal terapi kitaplarını da tavsiye ederim. Kendi kendinizi iyileştirin.

Allahım başka acılar yaşatmasın size ve oğlunuza. Hayatındaki en büyük sınavı bu olsun. Upuzun sağlıklı, hayırlı, mutluluk dolu bir hayatı olsun inşallah. Yaşadığınız şeyi bir anne olarak bile anlamam mümkün değil, ne güçlü kadınsınız siz. Sımsıkı sarılmak geldi içimden, hafızanızdan o kötü günleri unutturacak kadar sıkı sarılmak!

Yavrum benim... Büyümesine an be an tanıklık etmişsiniz, emek vererek büyütmüşsünüz. Sizin gibi yüce gönüllü insanlar çoğalsın, milyonlarca olsun. Minicik bir yavru şimdi kendi başına hayatta kalabilen ama iyilik gördüğü için yaşamı güzelleşen bir kedicik olmuş. Yeryüzündeki sessiz meleklerdir hayvanlar ve insan yansımasıdır. Kötülük gören hayvan saldırgandır zarar verir, iyilik göreni böyle devirir totoyu babasının evi gibi rahat rahat yatar. İçim ısındı gece gece, ne iyi ettiniz...

cok cok tesekkur ederim o kadar guzel durumu ozetlemisin ki bayildim evet def ettim gitti lazim degil artik bana benim canim cigerim yanarken bir halta yaramayan kardeşi zaten ne ararim ne sorarim terapimde cok guzel gidiyo şükürler olsun biraz biraz aşmaya başladım sana gelince sakin oyle düşünme oglumun ayni zamanda direncli atesi ve alerjik bronsiti var ve bazen inan bende hem cok uzuluyorum hemde tükendiğimi düşünüyorum seninde isin kolay degil esin yardimci oluyor mu peki bu surecte destek alacagin biri olmayinca cok cok zor o kadar anliyorum ki seni

Bence hergun yuruyuse cik. Hem kotu enerjiyi atmis olursun hem de bu ruh halinden cikmis olursun. Ve kisisel gelisim kitaplari okumani oneririm, cok etkisi olmustu bana. Dediklerimi yapmaya calis lutfen cunku insanin once ruhu yipranir, sonra vucudu... stres butun hastaliklarin baslangici... . push ; defne-28

Bu iki kitabı okuyun, olur mu? Eklentiler IMG_0463. jpg 87,1 KB · Görüntüleme: 82 IMG_0586. jpg 59 KB · Görüntüleme: 80

magnezyum degerlerinize baktirin

Yorumlarınız için çok teşekkür ederim arkadaşlar gerçekten iyi geldiniz, beni anlayan bana önerilerde bununan birilerinin olması beni mutlu etti:) kitapları da kesinlikle okuycam tekrardan sağolun :)

Ben bugün baslayacağım kitaba, "İyi Hissetmek" bi kahve yaparim misss, sana da iyi okumalar... inan biraz daha yaş aldıkca sorunlardan tuhaf bi sekilde zevk almaya basliyorsun çunkü kendine guvendikce her derdin ustesinden geldigini, caresiz olmadigini goruyorsun. Kaderin önune gecilmiyor insan bazen bunaliyor sanki hic iyi bisey olmuyormus gibi ama sonra bi bakiyor ki daha beteri var, umut ederek yasiyoruz, şukrederek yasiyoruz zaten ölüm var bigun hersey bitecek cidden fazla takmaya degmez. Sen gençsin hayat gulecek sana emin ol...

Bir çok insan zaman zaman böyle dönemlerden geçer bazen zirveye çıkmak için dibe vurmak gerek. Yaşadığınız her şeyden çıkarmanız gereken bi ders vardır o dersi alın ve yolunuza devam edin Ne biliyosunuz belki o insanlarda sizde olan bişeye özeniyordur önemli olan kendinizin farkında olabilmek

Amiiin, tabi ki orası öyle, insan daha büyük acılara tanık olunca bir an kendi acılarını unutuyor ve ne küçük şeylere takılmışm diyor. Bunu bende çoğu kez yaşıyorum ve ozaman şükrediyorum farkına varıyorum. Ancak nedendir bilmem bir sure sonra yine aynı psikolojiye bürünüyorum. Ama dediğin gibi Allah kimseye daha büyük sıkıntılar dertler caresizlikler yasatmasın

yaaaaa sarilalim hic hayir demem cok tesekkur ederim ne iyi geldi yazdiklarin evet oyle zorlu gunlerdi ki emzirmek zorundayim doktorumuz uzulmek yok senin sutun ona mucize derdi gozumden damla yaş akmadi ama içime icime neler akti anlatmak cok zor güçlü olmak zorundayim bazen cok yorulsamda iste anlattigim gibi düşün kardeş dersin degil mi ama bir kere demedi bir ihtiyacin var mi diye abi musveddesi o kadar üzdü acıttıki beni ama sonra sildim attim simdi umrumda degil ha varligi ha yoklugu diyorum cok şükür ki eşim hep destek oldu yanimda oldu bu sureci atlattik simdi terapi aliyorum cidden cok iyi gelmeye başladı en azindan oglum ateslenince o panik delirmis halim azaldi offf cok doluymus sanirim yazdikca yazdim guzel kalbinden operim cok tesekkur ederim yazdiklarin nasil mutlu etti

Kocaman sarılalım hem de... İçinize attıklarınızı akıtın güzelce. Son damlasına kadar akıtın ki, yaşanmamış olsun o acılar, sizde izi kalmasın. Abinize diyecek laf bulamıyorum, Allah büyük. İşte bu sebeptendir ki her zaman tüm bebeklerin karakteri ile doğduğunu iddia ederim. Bir insana evladı dahil, kardeşinden daha yakın ömrü boyunca kim olabilir? Siz aynı anne babanın evladısınız, aynı karında büyüdünüz, aynı kan canla insan oldunuz. Bir ekmeği paylaştınız ama vefasızlık ve nankörlük işlenmiş bir ruhla gelmiş dünyaya. Bırakın abiyi, uzak yakın tanıdık tanımadığın seferber olması gereken durumda, insanlıktan çıkmış kendisi. Siz de en iyisini yaparak defetmişsiniz, olmaz olsun öyle karındaş! Eşinize ise saygılarımı iletin, böylesine zor zamanda kim ne olduğunu belli ediyor işte. Anne baba el ele evladınız için didinmiş, sonunda şükürler olsun başarmışsınız. Allah yuvanızın huzurunu hiç bozmasın. İlk sayfadaki yorumumu okuyun, bu gece sosyal medyada duyuruya denk geldim, melek fibi bir bebeğin mücadalesine. Beynimden vuruldum, üzerine sizin yorumunuz... Diyorum ya ne güçlüsünüz siz, hakikaten öyle. Benim çocuklarım her zaman olan ve mühimmiyatı hiç bulunmayan viral hastalık geçiriyolar. İlaç bir türlü almadıkları için Allahım, deliriyorum, ağlıyorum, çırpınıyorum. Çocuk önümde eriyor, acısı var dindiremiyorum, ağlıyor susturamıyorum, aciz bir halde benden medet umuyor bir şey yapamıyorum. Kafayı yemekle cana tak etmek arası ince bir çizgi. Benim yaşadığım 3 günlük hiç de önemli olmayan bir şey ve buna rağmen ayakta kalmak çok zor. Siz neler yaşamışsınız, nasıl güzel, nasıl güçlü ve imrenilesi bir kadınsınız...

Iyi Hissetmek, aldim onceden ama daha firsat olmadi okumaya, 1000 psikolojik kitap icinde en iyisi secilmis, okuyanlarin iyi hissetmesi acısindan yazarin youtube'da videolari da var

Evet belkide dediğiniz gibi herşeye isyan etmek yerine kabul etmek daha mantıklı, neden böyle demek yerine kabullenip bakış açısını değiştirmek gerekiyor. Teşekkür ederim:)

Bu benim hafifleme yolumdur, size de önereyim. Maddi imkanınızı bilmiyorum ama birilerine küçücük de olsa yardımcı olmak, sokak hayvanlarına yemek götürmek, bir iyiliğe vesile olmak. Bunlar kalbi o kadar besliyor ve ruhu hafifletiyor ki... Canınız mı sıkkın, pencerenizin önüne ekmek ufalayın. Ertesi gün gelen kuşları görünce yüreğiniz ısınacak. Evde dökülmeyi bekleyen yemekleri, bir kap içinde sokak hayvanları için belirli yerlere bırakabilirsiniz. Gözlerinde saf sevgiyi göreceksiniz. Evde giymediğiniz, ihtiyacınız olmayan şeyleri bir güzel derleyip toplayın ve çok ihtiyacı olan birine ulaştırın. Ruhunuz kuş gibi uçacak, inanın. Bu benim formülümdür. Başka canlara can kattıkça, psikolojiniz de zımba gibi olacaktır.

Çok geçmiş olsun, sağlıklı, mutlu uzun bir ömür yaşar inşallah yavrunuz. Çok haklısınız söylediklerinizde. Düşündükçe birseylerin farkına varıyorum. İnsllah şu ruh halinden de hemen sıyrılırım. Teşekkür ederim yorumunuz için:)

Son zamanlarda hayatımdaki problemlerden olsa gerek, bir türlü kendimi mutlu hissedemiyorum. Birseylerin düzelmesi için çaba gösteriyorum ama her seferinde bir umutsuzluk çöküyor içime. Hiçbiseyi değiştiremedigim gibi daha da elime yüzüme bulaştiyorum. Kendimi, hayatımı hep yargılıyorum. Sürekli insanların hayatıyla kendiminkini kıyaslıyorum. Biliyorum bu çok yanlış ama yapıyorum işte. Mesela örnek vereyim çoğu arkadaşım babasıyla arkadaş gibi ama ben konuşmuyorum bile. Babasıyla samimi, güzel ilişkileri olan arkadaşlarıma çok imreniyorum. Bu durumu değiştirmek için çok uğraştım ama olmadı. Beni oldugum gibi sevmiyor çünkü babam. Değiştirmek istiyor. Onun istediği gibi olmadığım için de tavır koyuyor. Neyse. Bunun haricinde birçok şey daha var hayatımda kendimi eksik gördüğüm. Bedenen sağlıklıyım çok şükür ama ruhen sanki her geçen gün daha da mutsuzlaşıyorum. Geçer mi bu durum, bana özgü mü yoksa herkes böyle şeyler yaşıyor mu? Bir destek almayı düşünüyorum artık. Aylardır bu durumdayım. En kötüsü de kendime olan inancımı kaybetmekten korkuyorum. Çok önemli bir sınava hazırlanıyorum şuan ve sırf bu düşüncelerim yüzünden bazen ders çalışamıyorum. Ama biliyorum ki tek şansım sınavı kazanıp kendime herşeyden uzakta yeni bir hayat kurmak. Bunun için de azimli olmam lazım. Ancak dediğim gibi sürekli bir yargılama içindeyim farkındayım kendi kendimi bunaltıyorum bu şekilde ama bir türlü duzelemiyorum sizin de böyle dönemleriniz oldu mu, olduysa nasıl atlattınız?

Teşekkur ederim, sizinde çok güzel sevgi dolu kocaman bir kalbiniz var Söylediklerinizde de çok haklısınız gerçekten. Onlar aslında bize emanet ve masum canlar. Sevgiden sefkatten bir parca ekmek ve sudan başka hiçbisey istemiyorlar. Keşke elimden gelse de daha fazlasını yapabilsem bu masumlar için. Bu arada Luna'yi paylasmisken Tosbiği paylaşmazsam küser bana:) Onu bulduğumda bir çöpün kenarindaydı ve çok üşüyordu korkuyordu bir saniye bile düşünmeden aldım onu diğerlerinin yanına götürdüm hiç dislamadilar iyi davrandılar birkaç gün içinde alıştı ve ben yanlarına gittiğimde onu kucağıma her seferinde alıyorum o da hemen böyle kuş gibi omzuma çıkıyor saatlerce inmiyor Gozlerinden rahatsız sokaktan bir mikrop kapmış enfeksiyon olmuş şuan tedavi görünüyor:) Eklentiler IMG_20190118_015319. jpg 120,2 KB · Görüntüleme: 32

benim de yok sosyal medya hesabım, ama arkadaşlarımdan biliyorum, guya herkes cok mutlu gibi pozlar veriliyormuş. ayda 1 zor sokağa çıkan çıkar çıkmaz mutlu pozlar veriyor demisti bi arkadaşım. guya hergun geziyor imajı vermek icin. herkes icin genelleme yapilamaz ama bu pek saglikli birsey degil.. her gün gezip tozmak, güzel giyinmek bile mutlu olunduğunun göstergesi degildir.. daimi mutluluk zaten yok. bir mutluyuz bazen mutsuzuz. yeter ki sahip olduklarimizin farkına varalım.. kendimizi toplayalım kendi gercek hayatınıza bakmanızı öneririm. sanal dünyada hersey super gözükmesi degil mühim olan gercekte ne olduğu.. 2 foto ile mutlu olunsa ooo, hayat ne kolay denir..

Geçen hafta baktirdim bütün değerlerim tam E

Daha 5 dk önce sosyal medyada bir duyuruya rastladım. Bebeğinin canıyla uğraşan, çaresizlikten, tedavi yetersizliğinden yardım isteyen gencecik bir kadına. Bebeğe uzun uzun baktım, 1 yaşındaki ömrünün 9 ayını hastanede ve her yeri delik deşik geçirmiş. Bende dert tasa falan kalmadı, Allahım nasıl nankör bir kulum dedim, kendimden utandım. O gencecik kadının acısını çok ucundan hissettim ve darmadağın oldum. Nefesim kesildi... Kıssadan hisse, nefes alıyor ve sağlıklı isek, daima bir umut vardır. O öyleymiş babam böyleymiş, sınavdan kalmışım, çevrem şu, kocam sevmiyorlar falan o kadar boş ki! Allah kimseyi çaresizlikle sınamasın, sevdiklerinin ellerinden kayıp gitmesini yaşatmasın.

Yanaklarını mıncırırım bu ne tatlılık. Ah zamanım olsa da ben de sizin gibi kendime evlat edinsem 4 ayaklı melekleri. Böyle can olsalar, yoldaş olsalar bana. Umarım ciddi değildir, biran önce iyileşir Tosbiğin gözü. Benim de aklıma zamanında su kaplumbağamın gözünün enfeksiyon kapıp, toplu iğnenin tersine pamuklar dolayıp kremlediğim günler aklıma geldi. Çok zor hayvanlar için görme yetisini kaybetmek. Bakın konunuz nasıl meleklere döndü değil mi, hem bebekler hem sessiz meleklerle içimiz açıldı. Dert tasa kalmadı onların sağlıkları dışında. Aynen bu yolda devam, her gönlünüz dara düştükçe Luna ve Tosbiğe yumulun, mıncırın. Hele kediler, öyle güçlü sezgileri var ki, nerenizden sıkıntınız varsa oranıza yatarlar. Moraliniz bozuksa boynunuza kıvrılıverir, ne endişe kalır ne de çekince...

oglum 11 aylikti nadir gozuken bir hastalik nedeniyle bir sure hastanede kaldık o kadar masum ve küçüktu ki canini ver deseler vericem o kadar içim daglandi ama sabirla bekledik cok sukur ki simdi 29 aylik oldu o gunlerde anladim ki sagliktan kiymetli birsey yok gercekten insan kendine iyi bakmali ne biliyim bir cocugun başını oksamali bir kuşu beslemeli kedilere kopeklere mama vermeli az da olsa bunlar insanin inanilmaz motive ediyor mutlu olmak icin çabalayın zamanla sonuc alicaksiniz insallah

Okadar güzel söylediniz ki gerçekten her kelimesine katılıyorum, hayvanları da çok seviyorum. Özellikle sokak hayvanlarına hiç kıyamıyorum, evin bahçesinde 4 tane sokak kedisine bakıyorum. Aşırı bunaldigim zamanlarda benim de kurtarıcım onlar:) Onlar için mama alıyorum bazende yemek yapiyorum, gerçekten bana da çok iyi geliyor o masumlara bakmak, sevmek. Hatta bakın bugün fotograflara bakarken Luna'nın ne kadar cok büyüdüğünü farkettim. Sizinle de paylaşmak isterim:) Eklentiler IMG_20190118_011319. jpg 196,1 KB · Görüntüleme: 20 IMG_20190118_011256. png 1,6 MB · Görüntüleme: 26

cok cok tesekkur ederim insallah inan ki kinu saglik olunca varya gozunden hersey siliniyor oğlum oyle yatarken hastanede ona baktikca ciğeri yanmak ne demekmis cok iyi anladim kül oldum abi musvettesi var benim bir tane hastane ile isyeri arasi 3 dakikaydi bir kere geldi bes dakika defolup gitti o gun tamamen sildim defterimden şimdi hic umrumda degil ha bende isterdim şöyle abim olsun arkamda ama yok umrumda mi degil vallahi sen yoluna bak bosver gerisini oldugu gibi kabul etmek lazim yoksa isin icinden cikilmiyor

merhaba o 2 kitabi ben de okudum, gayet iyi, uzman psikologlar yazmış yani bilimsel kendinizi iyi hissedin çünkü sagliklisiniz kimseyle kıyaslamayın, o muhteşem gördüğünüz ailelerde de geride neler oluyor emin olun bilmiyorsunuzdur.. sağlık sorunu olan biri de size bakıp aa ne saglikli kiz diyordur belki size.. hayat boyle birsey, sadece kendinize odaklanmanızı tavsiye ederim.. anin tadini cikarin, sizi ne mutlu ediyorsa onu yapın. o kitapları kesin alin bi kahve bi cikalota bile insani mutlu eder. hayat dümdüz degil. inişler ve cikislarla dolu. yeter ki sağlık olsun

Mesela bende sıkıntılı bi dönem içindeyim önce netten çok araştırdım nasıl çıkılır bu durumlardan vs diye daha sonra yazılanları uygulamak bile gelmedi içimden deli gibi kitap okuyan biriydimm yok kafamı kitaba bile veremicek durumdayım sonra pskiyatriye gittim biraz konuştuktan sonra internette okumuş olduğum çıkış yollarını o da söyledi zaten bana ama yine de gidip bi destek almak daha mantıklı bi nebze rahatlatıyor insanı.

Yorumunuz için çok teşekkur ederim. Kitaplari mutlaka okuycam. Çok haklısınız çoğu şeyin farkındayım ama kendime de mani olamıyorum. Değişik bir durum. Bir an çok iyiyim bir an çok mutsuzum. Sosyal medya hesaplarımı bile kapattım bu yüzden, sadece kendime odaklanmak için. İnsallah düzelicem

Valla bu durumlarda kitap okumak hiç iyi gelmez onu biliyorum. kafanız başka yerde oldugu için, anlamazsınız bile ne demek istiyor. En iyi yol, herşeyi içinizde kabul etmek. İyiyi, kötüyü, doğruyu, yanlışı... herşeyi... Bakış açısı değişince herşey değişiyor

Tesekkur ederim öneriniz için. Mutlaka okuycam

Mutluluğun formülü: Madden; kendinden aşağidakilere, manen; kendinden yukarıdakilere bakicaksin.

Kesinlikle spor

Çok tesekkur ederiz:) sizde gerçekten çok tatlısınız İnsallah bir hafta içinde tamamen iyileşecek, gerçekten de göz hayvanlar için çok önemli ve çok çok hassas bir yer Allah korusun gözlerini bile kaybedebiliyorlar zamanında tedavi edilmezse. Rabbim hayatına istesekte dokunamadigimiz diğer canlara yardım etsin.. Evet, konum bir anda okadar güzelleştiki sizi de borçluyum bunu gerçekten iyi geldiniz tekrardan tesekkur ederim :)