valla sen kendini olmuyo diye tatmin et diyorum ben o fesatlara ben biliyorum ya kimseye kendimi ispatmalak zorunda degilim diyrym sende öyle de cekinme böyle tipler susarsan daha cok üstüne biner ki olmayada bilir ben sana ille su doktora gittik ayy söylemis vah böyleymis diye anlatırmıyım hic zaten fesatsın utanmasan pankart asıcan cocugu yokmus diye hiccccccccc üzülme senin ne istedigin önemi benim 8 sene olucak esimle ilgili kafam rahat degil bu yuzden yapmıyorum cünkü kimseye söylemek zortunda degilim bosss verrrrrrrrrrrrr takma sende

Sorgulama bu vicdan muhakemesi çok zor bir konu ne kadar adil olabiliriz ki? Affet ve unut, çok zor farkındayım, herkes de farkında bu duyguların... öylece kalakalsın... çözümü yok hep bir yanın eksik... Sadece çocuklarımı çocukluğuma inat sevgiyle büyüttüm, sende öyle yap...

Bu durumu ben yaşamadım, annemle güçlü bağlarım oldu hep. Ama yaşayan kişileri çok yakından gördüm. 4 kızı olan bir kadın kızlarından en küçüğünü öyle çok seviyor ki, ona her şeyi yapıyor, evlenirken, gençken, evlendikten sonra.. Bakınca mesela en karakteri kötü olan sevilmeyecek kişi bence en küçüğü, ama annesi en çok onu seviyor. Annesine gram yardımı dokunmasa bile. Çocukları çok itici olsa bile anneanne olarak o yine küçük kızının çocuklarını seviyor. Yüzleşme oldu mu? Oldu. Ama hiçbir şey, evet tam anlamıyla hiçbir şey değişmedi... Bazı durumlarda hayata 1-0 geriden başlayabiliyoruz.. Böyle bir durumda çok da yapacak bir şey olduğuna inanmıyorum.. Yola devam etmek lazım, onlar olmadan.. . push ;

Bana kalirsa bu durum senden degil annenden kaynaklaniyor. Mesela ben ergenlige girene kadar uslu diye tabir edilen cocuklardandim. Ergenlikte tamamen azittim. Herhalde o doneme kadar bastirilmisim yapma etme ayip bilmem ne diye. Ama o siralar cok cektirdim bizimkilere. Daha sonra da annemi uzecek seyler-tercihler yapmisimdir ama basim sikistiginda onun hep orada oldugunu ve hata da yapsam beni dinleyecegini, anlayacagini, onceden de muhakkak uyarip yine hakli oldugunu biliyordum. Benim super kahramanim-di yani. Onsuz kalali cok oldu. Neyse, konumuz bu degil. Yani anne ile cok saglam, kopmaz ayrilmaz bir iliski kurmak gerekli. Oyle ki onu kizdiracak bir sey bile yapsan gidip anlatabilmelisin. O da seni dinleyebilmeli. İki cift soz de soyleyebilmeli. Hayatimizda en temel seyleri secemiyoruz işte. Anne, baba, kardes, ismimiz, dogacagimjz gun vs. Annen sana ihtiyacin olan cocuklugu vermemis ama bu senin kendi cocuguna aynisini yapacagin anlamina gelmiyor. Hani "oku, baban gibi esek olma" ya da oku baban gibi, esek olma" sozu vardir ya. Ebeveynlerimizin hatalari var muhakkak ama biz o hatalari tekrarlayacak miyiz yoksa ders mi cikaracagiz bunu biz seceriz. İcindeki cocugu mutlu etme gorevi sana kalmis bu durumda. Cocugunu buyuturken onunla cocuk olup, oynayip, onun yavasligina ayak uydurup kendi yaralarini tamir edebilirsin. Kendi cocugum yok ama illa ki evladin annem demesi sarilmasi da derinlerde cok duyguyu tamir eder diye dusunuyorum. Annene olan duygularini anliyorum. Ama ben olsam yine de konusurdum onunla bu konuyu. Cunku sen de insansin. Ayrica niyeyse bizim insanimizla hicbir sey konusulmuyor, her seyi ters anliyoruz. Halbuki senin de duygularin dusuncelerin var. Buna saygi duyulmasi ve anlamaya calisilmasi dogru olandir. Kimse hatasiz veya elestirilemez degildir.

hamileyken ayni duygular icerisindrydim normalde cok rahat basedebiliyorum anne sorunumla ama hamilrykrn gunlercr oturup cocuklugumu dusunup agladim sanirim annelik hormonlari tavan yaptigi icin boyle cok sukur dogurdum rahatladim ben sorunu kabulkenmekle cozdum yapacak bisey yok bu da boyle iste deyip kabullendim durumu sorgulamiyorum cok

En azindan kafaya takmamalisin. Inan ki ölümden sonra kimin hatali oldugunun bir onemi kalmiyor. Hatta sen hakli oldugundan emin ola ola "keske ayaklarina kapansaydim yalvarsaydim da onunla bes dakika daha fazla gecirseydim" derken bulabilirsin kendini. Sen uzerine duseni yapiyorsan o keskeler yasanmiyor. Allah sana da yasatmasin o keskeleri.

21 yaşındayım ben ve anneme ne zaman sarıldım en son, ne zaman anne dedim bilmiyorum. sevmiyor, samimiyet onun hayatında yok, sohbete zamanı yok,"günün nasıl geçti" gibi basit sorular bile onun lugatında yok. "babanla git, babanı sev, babanın eşi de mi böyle yapar" var sadece. kendisini de beni de delirten bir hırs var sadece. ne yapayım annem işte. sarılmak istiyor muyum? evet. mutlu bir haber alınca önce babamı sonra annemi aramak hatta belki babamdan önce annemi aramak istiyorum ama olmuyor. denedim, aradım mesela "anne hazırlığı geçmişim" dedim. "tebrikler yassy, şimdi biraz işim var sonra tekrar konuşalım" dedi ama o sonra hiç gelmedi. hep ertelendim. ben aramadan aramadı, sormadı. 5 yaşındaki çocuğunun velayetinden vazgeçti. istemiyorum dedi. hala gözümün önünde babama "al ikisi de senin olsun" diye bağırması. sonra hiç aramaması. babama yalvarışlarım "annem de gelsin ben bale yapıcam o da izlesin" demem, babamın araması, annemin gelmemesi. hala annesinin elinden tutup giden bir kız çocuğu görünce burnumun direği sızlıyor. ben annemin elini tutup böyle gezdim mi hiç bilmiyorum. neden böyle oldu, niye kabul ettiremedim kendimi bilmiyorum. 14 yaşımda yurtta herkesin ailesi haftasonu çocuğunu alırken eğer babamın bir işi çıkarsa ben o gün o yurtta tek başıma dururdum. ama çocukluk mu desem her neyse işte, acaba gelir mi diye bekledim. belki annemin aklına gelirim diye. sanırım hiç gelmedim. içinizdeki çocuk büyüdü mü demişsiniz ya, benimki büyümedi. hala beklerim annem arar mı, sorar mı, merak eder mi diye. ama aramaz, sormaz, merak etmez. ben hep en dibe çakılırım. ben de belli etmek istemedim annemle aramdaki soğukluğu hiç. ama hayatıma giren insanlar hep "senin annen neden hiç gelip gitmiyor" diye sordu. ne diyebilirdim ki, meşgul mü? ben de oturdum ağladım ne yapayım. annem benim bir tarafımı hep eksik bıraktı. dünyanın en mutlu insanı bile olacak olsam hep boğazımda bir düğüm var çözülmüyor. ilerde anne olmak istemiyorum. @Milana22 ablam söyler hep "hayatta herkesin bir imtihanı var, seninki de annen" diye. sanırım kabullendim artık. annem var biliyorum ama o anne sıcaklığını hiç bilmiyorum canımı acıtan da bu oluyor.

ama bu arz talep meselesi. kapris yapan abla. sessiz kalan sen. ben seni anladım istiyorsun ki benim talebim olmadan mecbur olduğu için değil içinden geldiği için sevdiği için yapsın. ablanın gördüğü ilgi ablanın karakterinden kaynaklı bence. ha bende talep etmem. bak akşam yemeğe geldi yemek bitti koltuğa oturdum birden suyum boşaldı suyum gelmedi yani boşaldı göl oldu doğurucam yani, apar topar hazırlandık eşimle o arada yürüyemiyorum akıyor sürekli aldık çantalarımızı dedi ki bende geleyim mi gerek var mı? o lafın üstüne ben asla gel tabi falan demem demedim gerek yok anne der giderdim ama eşim benim gibi değil ablan gibi gel tabi anne doğuma gidiyoruz dedi..

Eski anneler.. Karşılıksız sevenler çocuklar.. 2 kilit cümle.. Aralarında çok sıcak anne kız/erkek ilişkisi olanlar anlayamaz bunu malesef.. Benim annem de bir çok şeyin hırsını bizden çıkarırdı. Kaldı ki hiç birimiz çok yaramaz, ele avuca sığmaz çocuklar değildik. Bilakis hep kontrol altında tuttu. Ufak tefek kudurmalarımız vardı.. Yiyeceğimiz sopayı göze alabilirdik bazen.. Çok iyi hatırlarım yanında gün gibi toplanılan misafirliğe götürürdü herkesin çocuğu oynayıp sosyalleşirken, öteki odalardan sesleri gelirken biz annemin yanında, bazen dizinin dibinde yerde otururduk. Sebep; X'in çocukları çok uslu densin diye.. Bir gün ev sahibi sanırım "hadi git sen de oyna" demişti anneme baktım "bana kalk git istersen" dedi ama "yok istemem" demiştim. Nasıl bir sindirilmişlikse artık :) Bazen dayanamaz anneme hatalarını söylerim. Pişmanlık duyduğu da olur "aman ne yapalım geçmişte kaldı" dediği de. O pişman olunca tatmin olmuyorum ama söylüyorum işte.. Ama gelgelim hala eli üzerimizdedir. Güçlü kadındır. Başımız sıkışsa imdadımıza koşar. Ama ah o çocukluk yok mu? İnsanı girdap gibi içine çekiyor zaman zaman. Kutuyu açtın resmen bu konuyla :) Kafamızdan savuşturup atmaktan başka çare yok. Biz öyle olmayacağız deyip önümüze, geleceğe odaklanmaya zorlamak gerekiyor kendimizi.

karsiliksiz seven evlatmis cumlen beni cok etkiledi. anneme sorarsan harika bir anne asla Evlat ayrimi yapmamis. ben bebekken kucuk kucuk tencerelerde her ogunumu ayri hazirlarmis eski komsulari hala konusurlarmis... ben Annemi hatirlamiyorum chill. firinin yanan isigini hatirliyorum. deterjan kokusu hatirliyorum yemek kokusu hatirliyorum annemle tek net anim okul defterlerimi kaplamamiz bir de benim duzelttigim yatagi begenmeyip hep kendisi duzeltmesi. hala oyle biliyor musun? benim yaptigim hicbisey iyi degil. yeterli degil. kardeslerimle aram cok fazla soyle soyleyim ben 32 yasindayim bir kardesim daha Yeni unv mezun oldu digeri de lise sonda. benim bebeklerim arasinda 16 ay var. bir ocak aldim servisteki adam dedi ki her aksam su deterjanla silin uzun omurlu olsun. anneme gulerek anlatiyorum. anne 2 bebekle nasil yapicaksam diye bana ben 3 bebekle yaptim diyor. anlayamiyorrum inan bana. alttan aliyorum susuyorum ama degismiyor. benim sinavim bu biliyorum. gececegi gun de gelmeyecek. hep ben sucluyum yetersizim beceriksizim. daha sabahleyin vay efendim cocugun sunnetinde yapilacaklari niye danismamisim. ayrintili anlatmamisim. sadece Annem degil kardeslerim de ayni cunku annemin agzi ile konisiyorlar ve evet torpilleri var hastalar ve ben susmak zorundayim. bikac gun once biyopsi oldum. tatli bir tumorum var muhtemelen insallah iyi huylu ve ameliyat olucam ama ben kimseye korktugumu anlatamiyorum cunku onlarin ki cok daha onemli. bunlari yazarken agliyorum. bilmem buraya kadar okudun mu ama evlatlarim kadar ben de evlatlarimi karsiliksiz sevecegime soz verdim. iyi gunumde de kotu gunumde de yalnizdim ama Rabbim omur ve saglik verdikce ben evlatlarimi birakmayacagim.

İçinde savaştığın bu karmaşanın cevabı doğanda değil doğuran da.. hep diyoruz ya sorumluluğunu ustlenemeyecek olan, çocuk sahibi olmak için 2 kere düşünsün, diye.. gerçekten böyle.. türünün devamı için değil, istediği için sahip olmalı.. istemeyince sevgisizlikler çıkıyor ortaya.. okurken içim ezildi :/ umarım bu savaşın galibi sen olursun.. sevmek zorunda değilsin fakat birgün pişman olmamak için daha iyi degerlendirmelisin. İçimdeki çocuğu babamla birlikte gömdüm.. şimdi kocaman, yaşlı, suratsız, hayattan umudunu kesmiş bir canlı büyüyor içimde..

oyle canim haklisin. Ama bakiyorsun zorunlu gibi herkesin cocugu var... Kimse dusunmuyor hazir miyim degil miyim diye...

Annem agresif bir yapıya sahip, uzun yıllar tedavi de gördü depresyon için vs. g. Bana karşı tutarsızdı, seviyordur muhakkak ama sanki sevmediği zaman daha çoktu. Yada benim daha fazlasına ihtiyacım vardı. O boşluğu anneannem ile doldururdum. Ergenliğe eriştiğimde ise küçük şeylere bağırır, daha önemli konularda ise anlayışlı olurdu, nasıl tepki vereceğini anlayamazdım. Belki de rahatsızlığından dolayıdır bilmiyorum.. Hayati konular da anlayış gösterdi, arkamda durdu, hakkını yiyemem ama şimdi o öpmek sarıp sarmalamak istiyor ama ben müsade etmiyorum. Nooption memento mori memento

canim benim.. bende seni

Benim de annemle aramda hep bir sürtüşme, soğukluk vardır. sarılıp öptüğüm anlar nadir.. ama düşünüyorum da onun da bana o şekilde.. kızım diye sarıldığını pek hatırlamam.. kendi annesiyle de yani anneannemle de kendisi öyle.. 1 hafta iyiydik 2 hafta küsüz aynı evin içinde. sevgi eksikliği zor. 10 sene önceki halimizi hatırlıyorum, yine aynıydı. onla misafirliğe bile gitmezdim nedense gece de olsa yaşım küçük de olsa evde oturuyorum..

işte biz değişip talep eden taraf olamayacağımız için onlarda değişmeyecek. zaten içlerinden gelen birşey yok. o yüzden öylece kabul et. kafanda sürekli boğuşmanın sorgulamanın bir faydası yok. S sassyassyy gibiyim bende seninki en azından resmileşmemiş biz resmi olarakta istenmedik.. anlamaya hak vermeye çalışarak yıllar geçti biraz anladım biraz hak verdim ama affedemedim. olduğu haliyle kabul edip kendi hayatıma baktım. sende bu sorgulama sürecin geçince vazgeç cevap aramaktan yorucu bir süreç çünkü..

Annen aynı zamanda kinciymiş de. Biz "eve gidelim sen görürsün" tehdidiyle sinerken eve gittiğimizde bir şey olmadığını hatırlarım. Ama o an yaşadığımız korkulu ve endişeli bekleyiş o zaman etkili olurdu annem adına.. Biz daha çok anlık öfkelerin kurbanı olduk. Evet çocuğuma öyle davranmıyorum ama bazen kendimi saatli bomba gibi görüyorum. Böyle olmak istemiyorum diye düşünürken buluyorum. Oğlum için endişeleniyorum.. kirmizi

Aradaki köprüyü kuran annedir bence Köprüyü kuran çocuksa o çocuğun alt yapısınu oluşturan anne olduğu için crvap dolaylı yoldan yine anne oluyor Beni annesiz bıraktığı çok oluyor Evlendiğimde aramızdaki ilişkinin zayıflığının sezilmesini istemezdim ama eşim ve ailesi tarafından bu kısa sürede sezildi. Tabi ki içimde kopanları bilemezler ama annemin neden her zaman geri durduğunu sorarlar. İhtiyacım oldugunda yanımda olması bence tartışmaya açık bir konu Hasta olduğumda gelmez ama doğum yaptığımda 3 gün gelmişti Onun dışında oturmaya bile gelmez Evimde ne yapıyorum ne yiyorum içiyorum öyle düşünceleri bana karşı yoktur yapa_yalniz V Vinka Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

bizim de 5 yil oldu, etraf artik cocugumuzun olmadigini dusunuyor bence, zira soran kalmadi

Yarami destin suan... bende annesiyle hep arasinda mesafe olanlardanim. Aslinda bilirim cok sever beni, cokta fedakardir ama iste oyle hic kizimmmm diyip sarildigini hatirlamam, diger iki kardesimle arasi daha iyiydi ama bana nedense soguktu... sanirim. onun gozunde buyuk olan en az sevilmesi gereken bendim, acikcasi bende kiz kardeslerim gibi ona sicak olamadim, o bana mesafeli olunca o sicakligi hissedemedigimden bende ona uzaktim... ister yakin olsun ister uzak ben sunu biliyorum bir insani anneden cok hic kimse sevemez... belki sevgisini gosterememistir ama seni annesiz birakmadi ise, ihtiyacin oldugi her aninda yaninda ise siki siki saril annene, bazi insanlar boyledir ozellikle eskiden evebeynler boyle imis halbuki bir evlada verilecek en degerli sey sevgidir.

Annemle aramızda çok kuvvetli bi bağ var hep öyleydi. iki çocuğum var şimdi torunlarını daha çok sevdiğini hissediyorum. belkide onlarda Benim çocukluğumu gördüğü için çok seviyo. ben çocuklarını sevmeyen bir anne düşünemiyorum. benim kızımda çok zor bi çocuktu çok zor büyüttüm bunu zaman zamanda dile getiririm ama bu onu sevmediğimi göstermez. ben çocuklarımı hayattaki herşeyden herkesten çok seviyorum. yazarhanim35 Yazar

Peki hala isteğiniz ya da bir beklentiniz/özleminiz var mı? Ben, beni sevmesin istiyorum. Bana tırnağını verip benden tüm vücudumu istemesin. Sürekli itaat beklemesin. Kindar, agresif, nankör ya da neyle sıfatladıysa beni, sıfatlarıyla birlikte sussun istiyorum. Artık sussun, her şeyi eleştirmesin, kendimi yetersiz hissettirmesin, çocuklarıma sevgime karışmasın onun gibi bir anne olmayacağım için ayıplamasın, çocuklarımla eşimle en özel anlarımızda kara bir bulut gibi tepemden inmeyen parmağını sallamasın, kendimi savunurken bulduğumda kendini acındırmasın, o da işe yaramazsa trip atıp herkese nankör diye anlatmasın, artık sussun istiyorum. Sussun istiyorum. Bunu isterken de kendime kızmak, vicdan azabı çekmek istemiyorum.

Benim annemde üzerimde o baskıyı hep kurardı. Seni düşününce ne kadar çok sindirildiği anlayabiliyorum. Çocukluğundan vaz geçiyorsun onun konforu ve egosu adına. Aynı hikayeyi bana uyarlAsak eve döndüğümde yaptığım yaramazlık 'gürültü' sebebiyle tuvalete kitlenmiş olurdum Tabi ki böyle bir anne olmayacağım kızım bunu ananesine borçlu..

Sizin durumu bilmiyorum ama bazı anneler çocuk olamadan büyürler. mesela benim annem. ilk çocuk. anneannem peşi sıra doğum yaptıkça, annem çocuk olamamış küçük anne olmuş. anneannem dogurmuş, annem büyütmüş.15 yaşında gelin olmuş, yüzünü düğün gecesi gördüğü babamla evlenmiş. hayat çok yormuş annemi. bazen der;ben çocuklarımla büyüdüm. sonra evlilikteki milyon dertler, doğumlar, yokluk.. evet ailede annemle benim farklı bir bagimiz var. resmi ama kuvvetli. belki düşünsem kizacagim bir sürü eksi tarafları olsa da, herşeyi onun geçmis yüklerine veriyorum. onu anlamaya çalışıyorum. yeri geliyor roller değişiyor, ben anne o evlat oluyor. sanirim onu en iyi ben içselleştirdigim için, beni daha farklı bir yerde tutuyor.

Evet kesinlikle cevabın bu. Annen çok travmatik bir doğum geçirmiş ve sebebinin sen olduğunu düşünüyor. Geçmişi telafi edemezsin ama emdr terapisi ile çok daha iyi hissedebilirsin. Sen de ağlıyordun çünkü suni sancı sana da kaldırabileceğinden fazla stress yüklemişti. İçindeki çocuk aklına geldikçe sadece ona sarıl. O bile çok iyi gelecek.

Yeni buldum o yöntemi ama daha çok ileri takıntılarda kullanıyorlar sanırım

Hayır ve şanssız doğanlardan olduğuma inandım hep. Truman Show Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Annenle neden yuzlesmiyorsun? Bence bir defa sarılıp ağlamak herşeyi çözecek gibi... Senin içindeki çocuk da mutlu olmayı hak ediyor. Belki hamilelik hormonları yüzünden bu kadar aklına takılıyor bu mesele. Ya da ikinci cocugunla birinci arasında ayırım yapmaktan korkuyorsun. İnşallah aradaki duvarları yikmayi başarırsınız. 3 günlük dünya bugün varız yarın yokuz...

Belki sizin annenize bu yazıdaki gibi bir anne dir. Türkiye deki bir çok anne gibi.. Eminim anneniz de kendi gibi bir anneye sahipti. Çünkü eskiden çoğunlukla annelerimiz bu şekilde büyütüldüler. Bu düzeni değiştirecek olan biziz. Bizler çocuklarımıza sevgili ilgili olmalıyız ki ilerde onlarda bizim için aynı şeyleri düşünmesinler. Annenizin sizi sevmediğini düşünmeyin mutlaka çok seviyordur. Sadece göstermeyi beceremiyordur. Yani öyle umud ediyorum.

Bende ayni hisleri taşıyorum sizinle. Ayni soruları bende kendime sordum ve cevap bilmiyorum karisik biraz...

Aynen bağ kurulamadı. Aslında o bağ tam kurulmuş olsa dediklerine alınmayacaktın " ne vefalı anne benim için neler çekmiş" diyecektin. Annemde tifo olmuş 5 aylıkken halüsinasyonlar görmüş aylarca, yoksa bırakmazdım diyor gece sokaktan naptığımı bilmez halde alırlardı diyor. İlk zamanlar benim yüzümden mi diyordum hep, ama anne olunca yok dedim kadın sadece anlatıyo. Tabi bizdeki ilk 5 ay birlikte geçtiğinden ben belki de zamanla atlattım. Seninki kesinlikle dediğin sebepten. Garip ama içindeki çocuğu gördüm sanki hayal ettim sen anlatırken Ekleyeyim birde iletişim kurulmadığından böyle. Kardeşime demişki birkaç sene evvel, ağlamaktan etlerim ağrırdı özlediğimde.. bunu bana hiç söylemedi, söylese belki bu duygulara hiç girmeyecektim.

valla kafam rahat degilse yapmam soran uyuz g, b, sürekli ısrar edenede sanane benim yatak odamdan derim hatta diyenlerin coguda akraba fesatlıklarından ben biraz fazla geziyorum diye otur evinde cocuk yap zihniyetindeler diyenlerin hepside kocasındna izinsiz markete gidemeyen üst üste cocuk yapan kaynana kaynata sürekli bayram seyren birlkte olan tipler ulan sen ne anlarsn benim hayatımdam lafımı sokuyorum cekiliyorum cenara zaten sunu anladım cocugu ya ilk yıllar yapıysosun cahillinden cünkü esine karsı o kadar dolu degilsin acaba degisirmi acaba söylemi olur 5 seneden sonra rahatada alısıyosun ohhh misss

Içimdeki cocugun yaralarini sariyorum bazen simartiyorum. Cogu zaman agliyorum onunla. Ama yalniz birakmiyorum. Cocuklarimdan iyi bakabilmeliyim onaki daha iyi bir anne olayim...

Geçmiş olsun iyi huyludur da biran önce atlatırsınız inşallah. Benim yaptığım şeylerde beğenilmiyor yanlış yada eksik bulunuyor Birde annem bazen farkında olmadan şöyle der, siz öylemi yapıyorsunuz biz böyle yapıyoruz Siz biz yapar ben hep karşı tarafı temsil eden siz kısmındayımdır Teselli edemiyorum yada tavsiye veremiyorum çünkü aynı durumdayım demlicaykeyfi Ve dünya bir çölse durma. Seraba su getir. Anneler

Elbette oylesindir, yasananlari sen biliyorsun. Ölüm bunlarin hepsini siliyor biliyor musun? Geriye keskeler kaliyor. Keske onunla sunu yapsaydim, keske onunla suraya da gitseydim, o bilirdi su sorumun cevabini keske sorsaydimlar kaliyor geriye. Ben annemde degil ama baska birinde yasadim bunlari.

herkezin vicdanı merhameti ayını degil canım yaa babannem 75 yasındaydı hala da aglardı 5 cocugu kızamıktan su ciceginden olmus diyte keske yasasalardı derdi hep annemde ordan amannnnnnnnn togumuna paramı saydın sanki derdi o zamanlar anlamıyodum ama simdi cok kızıyorum cok ayıp 75 yasında bi kadın yasayamadıgı cocukları özlüyo ama annemin umrunda degil anne olmakla anac olmak arasında cok fark var

Annemi basimin uzerinde tasirim. Çok net söylüyorum esim bana dese ki misal anneni istemiyorum ya da bakmama engel olcak olsa esimi bosarim. Annem cok fedakarlık yaptı. Hala eli hep üzerimde. Allah basimdan eksik etmesin. Bakarım her daim. Ama babamı sevmiyorum. Bende senin annene duyduğun soğukluğu babama duyuyorum. Hiç görmek istemiyorum. Olmasada olur. Annemede bizede cok cektirdi. Halada çekiyoruz. Içimde ufacık bile sevgi yok ona karsi. Bana gore sıradan biri. Hep diyorum ki keşke dayım benim babam olsaydi. Eniştem babam olsaydi. Onların çocuğu olsaydım ben. Dedem gibi babam olsaydi keske Ya da çocukluğumda beni alıp buyutselerdi. Inan dayima bakarım babama bakmam. Çok zor bencil kendinden başkasını düşünmeyen biri. Hem maddi hem manevi bize cok cektirdi. Umarım Allah elimize dusurmez.

35'i gectim hala kizginim anneme. Ve annem vefat ettikten sonra daha cok kizginim. Kizginligim evlat sahibi olduktan sonra buyudu. Ve anneme benzer davranislarim olunca kizginligim dahada artti. Acaba o neler yasadi kucukken diye kendimi teselli ediyorum fakat onun hep mutlu cocukluk anilarini dinledim. Onu hic demir masalarla döven olmadi. Veyahut bodrumlara kilitleyen olmadi. Atesler icinde yanarken aglarken gidip yatakta doven olmadi. Süt sisesini bitirdigi icin bogazina bicak sokanda olmadi. Yani anneler kutsal degildir kutsal olan yaptiklari anneliktir. Ve cennet bazi annelerin ayaginin altindan kaysin..

Annemden uzakta büyüdüm. Hastaymış anne babası bakmış bana ozamanlar 24 saat süren yol mesafesinde. Annemi hiç hatırlamıyorum zaten telefonda annem alınca suratına kapatırmışım. Herkesle konuşuyomuşum tabi. Sonra desenler çok bağlanmış ben ayrılamamışım almamışlar. Benden. 3 yaş küçük kardeşim var. Çocuğum olana kadar neden dedim hep. Sonra çocuğum oldu yok böyle bir sevgi. Dedim ki demekki isteyerek vermedi beni, insan şu sevgiyle nasıl verir. 6,5 yaşındayken geldim evimize abla kardeş kalabalık tabi. Yine en çok ablamı hatırlıyorum yine ilk zamanlar anneme yaklaşmadım kızgınlığımdan demekki. Şu an çok hasta oluyo, öyle içim korkuyorum yanıyor ki ona bişey olacak diye. Allahım başımızdan eksik etmesin. Affedince herşey daha kolay chiLL inan.

Ah ah yazıyı okurken çocukluğum ve benm de yaşadıklarım geldi gözümün önüne benimde annem bana hamileyken dahaonce geçirdigibi kaza sebebiyle sakat kaldı bende hep bunun ezikliği ile büyüdüm sevdiğim insana seni seviyorum bile diyemedim hayata hep hırçın sinirli baktım ailemin yükü benim omuzlarıma kaldı çok küçük yaşta olmama rağmen her zaman her şeyi benden beklediler bütün fedakarlığı benden beklediler oysa ki ben çok küçük tüm omuzlarım da yük beni küçük yaşta sinir hastası etti resmen şuan ağlamak istiyorum evet ailem bana ayrım yaptı hani evlat olsan sevilmezsin sözü varya sanırım benim için söylenmiş ti çalışıp bütün paramı onlara verirdim yine ben kötü olurdum sabahtan akşama kadar okul yemek ev işi bulaşık çamaşır hepsi bendeydi yine ben kötüydüm kalabalık bir aile nin çocuğuyum kız kardeşim de erkek kardeşim de var yani tek kız da değilm tek çocuk da ama hep beni ezdiler her şeyi benden istediler içecekleri bir bardak suya kadar kalkıp içmezler benden isterlerdi sonuç evlenirken bana zerre kadar destek olmamakla birlikte beddua etti ler neymiş istemedikleri biriymiş evlendiğim kişi amaçları beni başlık parası karşılığında evlendirmek ti başkaldırdim düşman oldular diğer kızlarını çocuklarının düğün lerine eksiksiz yaptılar her konuda destek oldular hala oluyorlar şimdi ne evime geliyorlar ne de bir telefon açıyorlar neymiş beni okutmuş lar çalışıp onlara bakmam lazım mis evlenme Ye çekmisim. kısacası şuan beni hayatta tutan tek şey oğlum bu hayattan bıktım içimdeki çocuğa küstüm hayata küstüm ve bir daha barışmadim kocamda hayırsız biri her şey den nefret eder öldüm yani canım bu hayat böyle herşey den tiksiniyorum içimdeki mutsuz çocuktan bile

benimki ailemle alakali degil yada alakali mi bilmiyorum. severim ailemi onlarda beni sever yani ben oyle dusunuyorum. icimde bi yerlerde o kucuk cocuk avaz avaz bagiriyor bende yuzlesemedik hala. yuzlessemde ne degisecek diyorum cesaretim yok acikcasi. kucukken bastirilmis cok duygularim var. ezilmislik var en onemlisi beni sevdiler ama cok sevmediler galiba. abimi daha cok sevdiler. sonra vazgectim kendimden bosver olacagi yok dedim. bi sure mutluydum bu aralar yine cok aci cekiyorum. bi turlu iyilesmiyor yaralarim kac yasina geldim disardan baksan vay be ne guclu kadin dersin ama icimde korkak urkek biri var. eskiden herseyle bas edecek gucum vardi simdi yok. simdi kendimden bile bikmis durumdayim. yasim 25 ama hayattan hic bi beklentim yok bitti umut falan kalmadi. sadece kizimi mutlu etmek icin onun icin varim

kuzum aglattin beni ama keske yakin olsak da doyasiya sarsam sarmalasam seni be sassy kuzum

ben dr uzun uzun yillar once kendime bir soz vermistim harika bir anne olacagim diye vr olduguma inaniyorum evimi bok goturur, kirliler gunlerce yikanmaz ama oglumla harika anilar bitiktirdim, o bilir ki annesi onu cok seviyor vr her daim yaninda olacak annelerimiz sayesinde bizim cocuklarimiz oldukca sansli buyuyor

Psikolojik destek aldınız mı? Eğer almadıysanız lütfen en kısa zamanda alın... zira yaşadıklarınız çok çok ağır.. Ve ayrıca çocuklarınız için de mutlaka yardım almalısınız.. lütfen bunu çocuklarınızın sağlıklı gelişimleri için yapın.

Bu tip tembihleri vardır evet, bahsettiğim böyle sevmek değil ki ama Sokaktaki kedi üşüyor diyede üzülürüm ben Bilsem ki paltosu var ona da sıkı giyin üşüme diyecek olurum Annemin ara sıra gösterdiği ilgide Sarılması da hatta çocuğuma olan yaklaşımları dahi hep sahte geliyor bana Aramızdaki eksikliği o da bana sezdirmemeye çalışıyor gibi Ama kendiside çok iyi biliyor Haftalarca konuşmasak neden aramadın demez Hastalık geçirsem neden haber vermedin demez Bir sıkıntı mı anlatırsam o an telefonu caldı diye yarıda kesip gidebilir gelince ne anlatıyordun derdin neydi demez Ablamın kaprisinden korkar iş çıkışı bile geçerken uğrar Hasta olsun gider evine yemek yapar Çocuğu hasta olsun hastaneye birlikte gider ilaçlarını takip eder Bu kardeş kıskançlığı değil Gözlem Annem isterse içten bi annelik sergileyebiliyor demek istediğim o

Anneyle bu sekilde bir mesafe bana anormal gelmedi. Ben de annemle bir yere gitmeyi sevmiyorum. Annem özel hiçbirşeyimi bilmez. Çok dokunsal değilizdir. Bu mesefenin belirleyicisi çocukluk çağı oluyor. Anneyle kurulan ilişki sağlıklı değilse yaşamın diğer dönemlerine de yansıyor. İçimizde ki çocuk hep onarılmayı bekliyor. Ben beklentiye girmemeye çalışıyorum. Genel tüm insanlardan. Beklenti demek dert demek çünkü. Mutluluk kaynağım da herhangi bir nesne değil. Böyle olunca da o çocuk çok huzursuz olmuyor.

Bu söylediklerin doğru olabilir umarım doğruluğunu tecrübe etmem ama bana çok uc geliyor Belki de o denli bağlılığım olmadığı için Sizin adınıza da üzüldüm kötü bir tecrübe aktardınız bana Böyle pişmanlıkşar umarım bir daha yaşamazsınız bunlarda çok ağır geliyordur insana

Bebek doğduğunda anneyle birlikte vakit geçirmesi gerekiyor. Sanırım anneniz sizle vakit gecirmemis babanıza vermiş İlk günler anne bebek bağı kuruluyor. İki evladım var. Henüz bebekler. Aralarında 2 yaş yok İlk doğum sonrası sezeryan ağrısı ve bazı sağlık problemleri yüzünden kızımla zaman geçiremedim. Emziremedim bile. İkinci bebegimde sagligim çok şükür iyiydi, emzirdim, beraber uyuduk vs. O an anladım anne olduğumu. Sanki ilk kızım kardesimmis gibi geliyordu. Şimdi kızımla da oğlumla da aynı duyguları taşıyorum. Belki annenizin de geçerli sebepleri vardır. Bilemeyiz. Sevin onu sıkıca sarılın yenGEnC

Yalnız değilsin... ama ama.. benim hikayem farklı.. alkol alan bi baba ve onun etkisiyle anneme bazen şiddet uygulardı... gözümüzün önünde... Korku dolu geceler... chiLL ilk kez senin konunda, yüzleşiyorum... annemi daha çok ağlarken hatırlıyorum... şuan çok karışığım o yüzden karışık yazabilirim kusura bakmayın ne olur... Ben dünyaya geldiğimde, kulakta işitme kaybını öğrenince annem... dünyası yıkılmış... lohusalığı hep ağlamakla geçmiş... Annemin çocukluğu da zor geçmiş.. bağ bahçe ev işi bide hep yeğenlerine bakmış.. Annemle aramda hep bi bağ vardı beni çok severdi, hala da var.. Her yıl ameliyat olurdum... en enn hatırlamak istemediğim yıllarımdı Sonrasında zor bi ulaşımla hastane kontrollerine giderdik... beni.. beni... zorla ameliyathaneye sokarlar dı O içimdeki çocuğu bazen öyle çok üzdüler ki... hep bi mahcup haliyle nasıl davranacağımı bilemezdim.. neden mi? "Bazı akranlarım benimle dalga geçerler di" Galiba şuan yüzleşmek ve ağlamak ağır geldi... yazımı bitirmek istiyorum.. fakat korkakça kaçmak istemiyorum!! Sanki... şuan zaman geriye akmıştı.. ve ben tekrar o "içimdeki çocuk" olmuştum.. Ben sadece iki şey istedim.. babam alkol almasın ve benimle dalga geçmesinler.. Çok mu şey istedim.. Hep örtbas ediyordum çocukluğumu.. aklıma geldiği anda geçiştiriyordum.. Ama ya şimdi.. herşey tüm çıplaklığıyla gözümün önünde... "O çocuk" beni hiç bırakmadı.. bende yaşadığı travmaları iyileştirmek için.. kişisel gelişim kitapları okumaya başladım.. tek bir kitap, olumsuz düşüncelerimi değiştirdi. Ama anlık olarak da olsa içimde bi sızı oluyordu.. Sonra babam vefat etti... çok üzüldüm çok ağladım. Ama annemin yeri çok ayrı ne yapsam hakkını ödeyemem... Rabbim ona sağlık mutluluk versin. Çok uzun oldu üzgünüm...

Yaklaşımlarımız aynı bu yüzden senin tepkini doğru buluyorum orada böyle durumda gelme ne yapıcaksın ki derim Bak doğum dedin, doğumdan çıktım kızım hayati riskle yoğun bakıma gireli daha bir kaç saat olmuştu ki annem; 'çikolata bitiyor yetmeyecek x gitsin alsın' dedi benim o an ki endişelerime bak annemin endişelerine bak :) çok başka bir dünyada annem hiç bir zaman benim dünyamda değil esergry Nirvana Anneler

Çok yorucu hemde Dengemi bozuyor elimde olmadan yapıyorum bunu Hatırlamadıgım anılarımı hatırlamaya başlıyorum çünkü beynim onunla meşgul ben farkında olmasamda arka planda hep kusurlarını ortaya döküyor. Neden neden diye düşünüp duruyorum bu seferde Konuyu açtıktan sonra gördüm ki Yalnız değilim çopu kişinin bir meselesi var içinde ama benim gibi ama farklı Bunlar güzel şeyler değil ama yine de bana biraz durumumu olağanlaştırmama yardımcı olacak diye düşünüyorum

Bi önceki yorumum da kendimi anlattım size yardımcı olamadım o ruh hali içerisinde... İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin ücretsiz psikolojik danışma merkezleri var, lütfen en kısa zamanda 153 ten randevu alın, pişman olmayacağınızı düşünüyorum.

konunun odak noktasına istinaden yazıyorum içimdeki çocuk mutlu değil hiç olmadı ve olmayacak. işin peşini bırakalı sorgulamayalı çok oldu, sende bırak velev ki yüzleşmeyeceksin yorma beynini.

Annemle yakın hissedemiyorum Daha doğrusu yakında olamıyorum Günlerce görmesem özleyemiyorum Zamanla fazlalaşıyor bu duygular Öptüğü zaman bile rahatsızlık hissettiğim oluyor Kendime kızıyorum nasıl böyle hissederim diye Davranışlarımı yönetsemde duygularımı yönetemiyorum Sarıldığı zaman boşta olan kollarımı farkettiğim an onun çevresine doluyorum Seni neden sevemiyorum diye sormuyorum Aslında bunun cevabını o bilebilir Ama ben diyemiyorum işte Hayatta insanı bazen kaideden çıkaran özel durumları olur ya hastalık gibi Onunda öyle bir torpili var işte karşısındakini susturan. Bu yüzden susuyorum sanırım Ama içim susmuyor Neden sevemiyorum diyordu, Şimdilerdeyse neden sevmedin diyorum, ne kadar zor olabilir ki evladını sevmek? Eskiden bilmediğim düşünmediğim şekilde onu anlamaya kendimi anlamaya çalışırken Nasıl aramız bu hale gelebildi diye Küçüklüğüm aklıma geliyor hep Aslında annemin beni küçükkende sevmediğini anlıyorum Birkızım var annemin bana yaptığı şeyleri anımsadığımda aynılarını kızıma yaptığımı düşündüğümde rahatsız oluyorum Annelik çok değişti, eski anneler böyle hatalar yapabiliyordu diyorum Ablamı düşünüyorum onun ağladığı üzüldüğü zamanları bulmaya çalışıyorum ama hiç hatırlayamıyorum Onu hep annemle temas içinde hatırlıyorum Bazen öyle anılarım geliyor ki aklıma neden bunları bana yaşattığına anlam veremiyorum Annemden ürküyorum Hatırlamak istemiyorum artık Ama sanki takılmış gbi beynim sürekli arka planda eski defterleri açıyor Daha önce hiç aklıma gelmeyen şeyler aklıma gelmeye başlıyor Kapatmaya calışıyorum bu konuyu ama aksine daha da içine düşüyorum Çocukluğumu hatırladıgımda gözümde canlanan o küçük kız yani ben, sanki ben değilim de benden bağımsız tek başına savunmasız bir çocuk gibi Alıp onu sevmek sarılmak sana yardım edebilirim demek istiyorum Sanki o hala bir yerlerde üzülüyor ağlıyor benim onu susturmamış olmam duyarsızlık gibi, yolda gördüğüm bir amcanın düşen bastonunu ona eğilipte vermemek gibi, otobüse binmeye çalışan teyzenin kolundan tutmamak gibi. Annemden inanılmaz derecede soğudum. Bu yuzden içimde yinede suçluluk duygusu var Evlatlar annelerini sevmeye mecburmuş gibi.. Mecbur mudur? Anneye duyulan sevgi yaratılıştan mı gelir sonradan annenin davranışlarıyla mı kazanılır? Karşışıksız seven anneler babalar değilmiş ki meğer Evlatlarmış bunu anladım Ben bir çocuk olarak ne bana sunacağı geleceğe, vereceği eğitime, aldığı giysilere, yedirmesine içirmesine bakmadan aklım ermeden karşılık görmeden yada beklemeden sevdim Büydüğümüzde değişen hala karşılık beklemiyor oluşumuz mu? Beklediğim karşılık belki de sevgiydi Bir evlat için, sevgi beklentisi içinde olmak karşılık beklememiş olmanın istisnai durumu olabilr mi? Sevgimin karşılığını bulamadığım için Sevmeyi bıraktım belki de Onun psikolojisini düşünüyorum gününün şartlarını, o günlerde yaşadıklarını, evet bulunduğu ortam hiçte iyi değilmiş zor zamanlar geçirmiş Peki birtek bana mı? İnsan evlatlarını ayırabilir mi? Bunun cevabı evetse insan bunu kendine bile itiraf edemeyebilir belki Ama davranışlar, anlık verdiğimiz tepkiler, yaklaşımlar, hisler bize bunun cevabını veremez mi? Beni üzen bugün ki sevgisizlik değil Geçmişte benden ne istediği Ne yapmış olabilirim ki ona bu kadar Yaramazlıklarımı hep anlatır onu çok yorduğumu beni büyütürken migren sahibi olduğunu söyler. Belki de içimdeki suçluluk duygusunu bunlar çıkarıyor ortaya Onu ben hasta ettim onu yıprattım Onun bana verdiği mesaj hep bu. Peki onun için ne yapabilirim? Yada bu bir hatamıydı? Daha aklı başında birçocuk olmalıydım ve onu üzmemeliydim bu yüzden sevilmeyi hak etmedim diyebilir miyiz? Bunları düşünmek beni hem yoruyor hemde günlük hayatımı düzenimi görüşmelerimizi etkiler oldu. Artık bir son vermek istiyorum yenilerini düşünerek üstüne koymak istemiyorum Sanırım içimdeki çocuk mutlu olmadan bu bitmeyecek Sizlerinde bu karmaşaları dönem dönem yaşadığınız oldu mu? Sonunda içinizdeki çocuğu mutlu edebildiniz mi? Yada o çocuk hep mutlu muydu?

Ah chiLL, Satırların arasından yüreğime dokundu kırılgan ve naif halin... Hala bile kırıcı olmaktan korkan, o hassas kadın tüm benliğiyle ben buradayım diyor. Sende bir annesin, bilirsin. Bir evlat olarak saygını koru, gerisini de düşünme. Aileni sen seçemiyorsun, seçemediğin bir aileyi sevmek zorunda değil insan. Çünkü herkes anne baba olamıyor. Maalesef... Öyle şeyler yazmak istedim ki esasen, ama kalbim kaldırmadı geçmişimi açmaya sabah sabah... O sorguların, düşüncelerin... Çok normal. Bazen de atıp kenara, ilerlemek gerekiyor... İçimdeki çocuğu bilmem de, kendi çocukluğumu kaçırdığımı çok iyi biliyorum. Harcandı çocukluğum, duygularım, hislerim, umutlarım, çizdiğim resimlerim... Hepsi yarım bırakıldı. Kısacası hiç tanışmadım o çocuklukla...

Yüzleşemeyeceğim yüzleşsemde dediğin gbi bir şey değişmeyecek ama yinede son vermenin bir yolu olmalı diye düşünüyorum

seviyorum seni ablacım çoooookk

O bahsettiğin sevgi herkese gelmiyor belki de Toplum bize bunu empoze edip bizi buna inandırıyor olablr mi? Annem anlatır beni doğurduğu gün yanlışıkla 15 dakıka arayla iki kere suni sancı vermişler tansiyonu falan çıkmış Ölümden dönmüş hayatımın en zor en kötü günüydü der Doğumdan sonra odaya alındıgında hala sancıdan kıvranıyormuş Oda da yatan bir hasta beni alıp dışarı çıkarmış çok ağlıyorum diye. Bana şöyle anlatıyor Sen giderdin sancım geçerdi sen gwlirdin sancı geri gelirdi, nasıl götüreceğim bu bebeği eve diye düşndüm Seni babana verdiler eve döndük Evde baban tuttu ben emzirdim Sen bir odada ben başka oda da kaldık ancak öyle toparlanabildim diye anlatıyor Belki de diyorum bu yüzden ilk bağımız doğru zamanda doğru şekilde kurulamadı ve gerisi hep bir eksiklikle gitti.

Içim yaktın geçtin ya sen benim ben okurken çok kötü oldum peki sen yaşarken nasıldin gelip sımsıkı sarılmak istedim sana

Ve hamileler için doğuma hazırlık eğitimi alın. Doğum haklarınızı bilin ve doğal doğum tercih edin. Normal demiyorum doğal.

Karşışıksız seven anneler babalar değilmiş ki meğer Evlatlarmış bunu anladım şu cümlelerine öyle yürekten katılıyorum ki... ben ailemle 1 ay önce irtibatı kestim, böyle olmasını hiç istemezken oldu bu.. ama dün eşim "daha ne kadar uzatacaksın bu konuyu" dediğinde hayatıma bir baktım.. ailemle görüşmediğimden beri değişen hiç mi hiç bir şey yok... yahu insan en ufak bir eksiklik hissetmez mi? hayır hissetmiyorum. aksine daha bile rahatım, annemin sürekli eleştirel konuşmalarından uzaklaştığım, babamın beni çok düşündüğünü sandığım için hayatımdaki bütün sıkıntıları gizlemeye çalışmadığım için... haa bende de bütün sorunlar hamilelikte çıktı gün yüzüne. şu zamana kadar aklımdan dahi geçirmediğim o kadar içime oturan durum varmış ki, aileme kırgınlıklarımı anlatırken kendim bile şaşıp kaldım... Allah sağlık sıhhat uzun hayırlı ömür versin onlara... tek isteğim bu.

Ona duygularımı açmıyorum ki Ne yaşıyorsam gepsi içimde o bunu seziyor olabilir ama böyle bi durumun varlığı karşılıklı konuştuğumuz bir konu değil Bu yüzden pişman olacağım bir şey görmüyorum Kötü davranmıyorum ilgisiz değilim sadece onun gbi sahteyim

Ben annesini seven insanlara şaşırıyorum. Aa, annesini sevebiliyor diyorum. Yıllarca çok merhamet ettim, affetmeye çalıştım; bazen sustum bazen Allah aşkına ben de bir insanım dedim. Daha dün eşimle bunu konuştuk. Geçmişin öfkesinden kurtulamıyorum çünkü hala daha değişmedi tavırları. Ben ne bedenen ne ruhen yanında değilim ama o sadece trip atıyor hala, hala en değerlisi kendisi. Bana da o kadar emek vermiştir ama ben nankörümdür filan işte. Bilmem, belki zamanla unutuluyordur.

Ben calisan bi anneye sahiptim ve baskalrai tarafindan büyütüldüm hep aksam eve gelirdi bu seferde yemek bulasik ugrasir bana vakit ayiramazdi canim annem tabi cocuk aklimla aglardim bi duruma ama bana hep insan bu dunyada cocuklarindan cok kimseyi sevemez derdi kendi annesini bile.. ama ben bunu anlamazdim cunku o benim annemdi ve ben onu herkesten cok seviyodum taki anne olana kadar iste ozaman anladm annem hakliydi. Sorunuzun cevabina geliyim su siralar icimden cikardigim cocugu mutlu etmeye calisiyorum valla icimdeki annesiz buyuyen cocukta artik daha anlayisli..

Evlat ayrımı yapıyor yani Yazık böyle annelere. . push ; limoncu28

Bende evlat sahibi olduktan sonra daha yoğun yaşadım bunları Anne olunca anlarsın dedikleri bunlarmıydı dedim. Sizin anlattıklarınız -muhtemelen yaşadıklarınız- çok ağır şeyler unutulması kolay değilmiş Anneler kutsal değil yapılan annelik kutsaldır buna kesinlikle katılıyorum

bilirim o tarihin tozlu raflarından üşüşen düşünceleri. hele kafayı yastığa koyduğunda sürekli bir hesaplaşma.. ama birşey diyeyim mi sana. bugün olduğum güçlü, kendine güvenen, ayakları yere basan kadın annemin sayesinde. ister kabul et ister avuntu de.

O kadar kendimi buldum ki anlattiklarinizda. Sanki içimdeki çocuğu anlattınız. Cevabını bulamadığım soruları sordunuz bana. Anneciğinizin yüzüne bakın ve yarın onun olmayabileceği ihtimalini düşünün. Geçmiş daha boş gelecek. Şu an daha kıymetli olacak. Kollarınız daha kolay sarılacak.

ne ekersen onu biçersin demişler canım annen sana sevgisizlik ekmiş karşılığında ona sevgisizlik biçmiş bu yüzden kendni yargılayıp suçlama. zira annenden gereken sevgiyi alıp da sevmiyor olsaydın suçlayabilirdin. ama ne mutlu sana ki annenin sana ektiklerini kendi kızın için yapmamaya dikkat ediyorsun Clarkkent Bir kedi annesi... Anneler

Ah chill ah Kimse annesini babasini secemiyor, sevmek zorunda elbette degilsin. Sadece sunu soylemek istiyorum, Allah kendisine omur versin de, Öldügü zaman onu cok özleyeceksin Ve de cok pisman olacaksin İcindeki cocugu mutlu etmek senin elinde. Umarim yaparsin ve olur. Sevgiler

ilkokul 5inci sinifta okumus oldugum Dogan Cuceloglu'nun Icimizdeki Cocuk kitabinda alintiladigi bir siir vardi, yabanci dilden cevirdigi. bunu paylasmak istedim seninle Chill... Bana aldanmayın! Yüzüm bir maskedir, Sizi aldatmasın. Binlerce maskem var, Çıkarmaya korktuğum, Ve hiçbiri ben değilim... Olmadığımı göstermek İkinci doğam benim. Kim olduğumu merak ediyor musun? Hiç merak etme... Ben çevrendeki Her erkek ve kadınım... Maske takan her insanım... Charles C. Fınn