hepsi lohusalıktan kaynaklı, senın yaşadıklarının benzerlerini yaşadım bende ki ben süt vermeyi bile reddettim, kocamla kavga ettim ben senın yüzündemn bu çocuk yüüznden bu hale geldim diye kıyametleri kopardım, evden kovdum ee ne oldu benım ergen şimdi 14 yaşında her lafın sonuna yaaaa ekliyor, demem o ki bir kaç saatliğine bir zaman ayır kendine 40 çıktıktan sonra, kuaföre git saçlarını kestir makinür yaptır, bana çok iyi gelmişti, sütün olsun diye saçma sapan herşeyi yeme az ye bol su iç, eşin gelince sadece 10 dk yürü gel o soğuk yüzüne vursun, kendine gelirsin, bol bol kimyon çayı iç gazın olmasın, bak bir çırpıda bir sürü şey yazdım sana, sağlıkla büyüt bebegını

Kedigiller20

bence gunumuzde bir sorun var ya, ben ilk cocugumun 40ini doldurdugu gunu hatirliyorum da, esimle oh oldurmedik cocugu hala yasiyor bak diyerek sevinmistik. Etraktan herkes yok bebek icin su cok tehlikeli, bu cok tehlikeli, aman soyle emzirmeli, aman boyle tutulmali vs vs derken o kadar cok kurala maruz kaliyoruz ki kendi icgudumuzu dinlemeyi unutuyoruz. Halbuki her anne cocuguna bakabilir. evet bilincli bir anne cok daha iyi bakar da bilincli olucam diye bence cok kendimizi unutuyoruz. Maddi durumunuz iyiymis, izin alip cocugunuza bakabiliyormussunuz. Sagliginiz sihhatiniz yerindeymis. Aslinda dunyadaki bir cok insandan sanslisiniz. Ben de ayni hisleri yasadim, ve farkina vardigimda cok uzuldum. Simdi daha kendime guveniyorum, hallederim diyorum. Hem halledemesem ne olacak. Cocuk icin anne mukemmel olmali diye bir kural yok ki. Biz elimizden geleni yapalim, imkanlarimiz olcusunde cocuklarimizi iyi yetistirmeye calisalim, ama insaniz, hata da yapabiliriz, cocuklarimizi sevdigimiz surece onlar da bunu anlayacaklardir. Yani biraz rahatlayin ve surecten keyif almaya odaklanin.

Annaligi çok kutsallastirdiklari için kadınlar üzerinde psikolojik baskıya neden oluyor ama çocuk her ağladığında agliyorsaniz işiniz zor.

Aramıza hoşgeldin güzel anne :) Yaşadıkların o kadar normal ki.. hiç bişey için suçlu hissetme kendini. Emin ol kimse istese vermezsin gözünden sakinirsin kuzunu bu endişelerin bile ne kadar güzel bı anne olacağını gösteriyor ileride. 2 çocuğum var birincisi büyüdü hatta bugünlerde tuvaletini kendisi yapmayı öğrendi. Duygulaniyorum ne kadar hızlı geçti zaman diye :)) inan çok hızlı gececek. 19. aydan bildiriyorum su çok güzel evet emziriiyorsaniz uykusuz kalacaksınız evet bazen bazı şeyleri yapamayacaksınız ama ileride hepsi bitecek. İlk çocuğumu dışarda büyüttüm desem yalan olmaz. Banada oglumada çok iyi geliyordu. Önümüz bahar koyun pusetine çıkın dışarı oh mis hem temiz havada güzel uyur hem siz evde kalmamış olursunuz. Öyle öyle gececek günler. Bı bakmışsın benim gibi çocukları yanına alıp herhangi bi yeşil alana pikniğe gider olmuşsun tüm baharı yazı yesilliklerde geçirmeyi planlıyorum bu şekilde. Bebek arabasının altına koy kilimini, termosunu bide sevdiğin bı yiyecek oh tamamdır. İnan güzel günler gelecek. Bana istediğin zaman yazabilirsin destek olurum elimden geldiğince.

Her şey geçecek. Düzen beklemeyin. Akışa bırakın kendinizi. Ben zorlanmadım yalan yok. Ama kendimi sokaklara atıp plansızca gezen biriydim. Doğurana kadar mutlaka cıkardım. Şimdi hiç çıkamıyorum. Kimseye birakamıyorum. Bensiz durmuyor. Birlikte de çıkamıyoruz huysuzlanıyo. Koynumdan ayrılmayacakmış. Ama geçecek. Geçiyor. Astronotunu bile giydirecek kadar kucağımdan bırakamıyordum. Şimdi yerde yuvarlanmaya çalışıyor on dakika da olsa Ağlamalarınız artarsa destek alın mutlaka.

Geç yaşta çocuk doğurdum ondan zor mu geliyor diye de düşündüm ama siz de olmuşsunuz. Sezeryanım sızlıyor bebeğin kontrolleri oluyor hastaneye gidiyoruz ama illa birisi olması lazim ben taşıyamıyorum pusetle beraber baya ağır oluyor bir de arabada birisinin tutmasi lazım. Normal dogum olsaydı işim daha kolay olacaktı. Eşim yardımcı oluyor geceleri biraz da o bakıyor manevi olarak da destekcim ama yoğun çalışıyor o yüzden gündüzleri hic yok hastaneye babam görümcem abim kim denk gelirse onlarla gidiyorum. U

konuyu açtıktan kısa bir süre sonra geçti. Alıştım iyiyim şükür

çok teşekkürler. geçici ise katlanabilirim kendi kendimi iyi şeylerle telkin etmeye çalışıyorum savaşıyorum olumsuz düşüncelerimle.

Bende lohusadan yeni çıktım diyebilirim :) 4 aylık bi bebeğim var bi de abi var 5 yaşında demem o ki lohusalıktan geçiyor benim ki sürpriz oldu bi de tam abiyi büyüttüm rahat edecen derken ufaklık doğdu bu düşünceler hepimizde oluyor,40 ınız çıkınca bu düşünceler yavaş yavaş dağılacak

AYnı şeyleri bende hissettim sürekli ağlamak istiyordum ağlıyordum da tuvalete bile gidecek zamanım olmuyordu keşke anne olmasaydım ben yapamıcam bakamıcam çok zor nasıl geçicek diyordum ama zaman o kadar çabuk geçiyor ki şimdi 5 aylık oldu o düşüncelerimin hepsi gitti bitti iyi ki anne olmuşum iyi ki Allahım bana bi evlat nasip etmiş diyorum ilk zamanlar çok zor oluyor ama biraz büyüyünce o ağlamalar azalıyor anneyi babayı bilip gülümsemeye başlıyor çok mutlu oluyorsun oyun oynamak istiyor onunla oynayıp mutlu oluyorsun zaman geçiveriyor hemen bide lohusasın onun için böyle geliyor sana bir iki ay dayan hepsi geçicek rabbim yardım etsin evlatlarımıza sağlıklı hayırlı ömürler versin isteyen herkese bu güzel duyguları yaşamayı nasip etsin inşallah

Hızlıcq okudum hiç eşinizden bahsetmemişsiniz. Umarım olabildiğince yanınızdadır ve sorumlulukları paylaşıyordur. Hergün 3,4 saat gelebilecek birini bulun maddi sıkıntı yoksa, o süreçte dinlenin duş alın bi yürüyüş yapın bakım filan kitap okuyun uyuyun bunlar sizi hayata bağlar giderek başka başka anlamlarda zorlaşacak ama siz de güçleneceksiniz. ve en önemlisi alışacaksınız. evet artık hiçbirşey eskisi gibi olmayacak. kolay gelsin.

İnanın bana bu düşünceler hep lohusalıktan kaynaklanıyor. Geçecek merak etmeyin. Kızım şu an 26 aylık yeni doğduğunda ilk 2 hafta bende çok kötü olmustum. Üstelik ikinci çocuğumdu ilk cocugumda hiç böyle düşüncelerim olmamıştı. Hiç unutmam doğum yaptığımın 7. günü falandı bir gece sabaha kadar ağladım öleceğim çocuklarım annesiz kalacak diye. Kızım her agladiginda bende agladim. Hayatımda daha önce hiç öyle ürpertici bir gece gecirmemistim. Ölümü daha önce hiç bu kadar yakından hissetmemiştim. Annemde kalıyordum oğlumu annemin zoruyla babaannesi ne gondermistim babasının yanına oda tam 26 aylıktı o zaman. Akşam üstü kafayı oynatacağım zannettim ogluma karşı çok derin bir vicdan azabı çektim. O yanımda olmadigi için duvarlar üstüme üstüme geldi bir daha hiç goremeyecegimi zannettim kokusu burnumda tuttu. Babama sarilip hüngür hüngür ağlamistim oğlumu çok özledim dayanamiyorum diye. Eşimi aradım ağlayarak oğlumu getirmesini söyledim. Eşim oglumu getirene kadar hiç bir yere sigamadim. Diyeceğim o ki lohusalik çok başka birşey insanın duygu dunyasi tepe taklak oluyor. Ama geçecek emin olun.

Hepsi geçecek.. eski hayatınız hiç yokmuş gibi bebek hep varmis gibi olacak. Eşinizle olmanız en iyisi korkmayın olabildiğince bebek odaklı düzen kurun eksik kalanlar zamanla toparlanır bebekle dışarı çıkabilirsiniz siz ne kdr rahat olursanız oda o kdr rahat olacak mutlu anne mutlu bebek - bu yaşadıklarınız geçecek hepsi anı olacak hiç korkmayın... Nerede yaşıyorsunuz simdi bile uygun ekipman ile çıkıp yuruyebilirsiniz soğuk hasta etmez mikrop insandan gelir hasta olur açık havada olmaktan korkmayın

Beklemeyin sarın sarmalayın çıkın. Ben belki soğuk diye çekindim de şimdi rahatsız oluyo bilmiyorum.

Okurken dedim aynı ben :) 40 yaşında anne oldum ben de, ilk ay akli dengemi kaybedeceğim sandım o denli bir karamsarlık oldu. Geçiyor, geçecek, Rabbim evlatlarımızı bağışlasın, bebeğini kaybeden annelerin kucaklarını da tez zamanda doldursun inşallah. Daha çok şükredelim, daha çok teşekkür edelim Rabbimize

Yanlis yapmışsın emzik çok büyük nimet inan bana. Alıyorsa ver mutlaka... seni emzik olmaktan kurtaracak o bu arada bende bir yıl ücretsiz izin aldım... Tek farkımız benim birde büyük var 8 yaşında masallah

Bir de zaten gündüz uyuyor yani dediklerinizi yapma fırsatım oluşuyor mesela bugün duş aldım çamaşırları serdim yemek yaptım tv'ye baktım. sadece dışarı çıkamıyorum ama önümüzdeki günlerde bebek arabasına koyup çıkmak istiyorum en azından annemlere gidebiliriz 1km kadar anca evleri. Gece pek uyumuyor tabi gündüz uyuduğu için

Hepsi geçecek merak etmeyin Ben kızım doğduğunda kendimi eve kapattım bir de sütüm yetmiyordu mama vermeye başladım millet bir sey der diye çıkmak istemiyordum oysa millete ne ki iste insan normal düşünemiyor çok normal Disarda ağlayacak diye çok gerilirdim oysaki cocuk ağlayacak bundan normal ne var 10 dk bile olsa çıkın eşiniz baksın ferahlarsiniz Ben gün sayardım şimdi kızım 5 yaşında tekrar hamileyim başa döndük bakalim ikinci lohusalik nasıl geçecek

gündüzleri baya uyuyor ben de 1 saat kadar uyuyorum onun dışında ev işlerini yapıyorum internetten bir şeyler bakıyorum bebeğe alışveriş yapıyorum. özellikle akşam karamsarlaşıyorum. yanıma birileri gelip gitse daha iyi hissediyorum, ama herkesin kendi telaşı işi gücü var. birkaç günde bir anca gelen oluyor.

Emzik bana göre düşünüldüğü kadar anneye yardımcı bişey degil olmasa da oluyor benim oglum hiç almadı zaten vermek istemedim kıytırık bişey alıp denemiştik ileride bırakması daha zor ve emzik kullanan çogu bebekte arkadaşlarımın meme reddi oldu uzun süre emmesi durumunda çene yapısı için zararlı ben olsam alıştırmam

En kısa sürede bile kendine zaman ayır, depresif dönemlerde şahsi fikrim instagram insanı daha da mutsuz ediyor. Kim ne giymiş onun vücudu diğerinin tatili derken o lohusalık üstüne üstüne geliyor

Merhaba, öncelikle sizin gibi bu durumu ilk cocugunda yaşayan bir aile dostumuzun kızı vardi. Sonra geçti hatta 2 cocugu var. Babyblues denen bi pskolojik süreç. Bilirsiniz belki. 37 yaşına kadar ozgur olmanız da sanirim annelik sorumluluguna girince sizi sudan çıkmış balik gibi zor bi duruma sokmus. Ben 28 yaşında anne oldum. Birinci gün ben bakamayacagim beceremeyecegim gibi çok korkmustum. Sonra geçti çok şükür. Kızım kucakta indiginde uyanıp ve aglardi. Bazı bebekler anne karnini ararmis ondan evde wc ye bile puseti gotururdum. O aglatken tmm annecim geliyorum deyip sakinlestirmek icin. Belki sizin bebeginizinde böyle bi durumu vardır yada 3 haftayi doldurduysa kolikleri başlamıştır. Benim ailem ile bagim hic iyi olmadı siz yine sanslisiniz. Bunun bilincinde olun diye yazdim. Elbette annelik kolay değil ama buyudukce rahatlayacak ve dünyanın en guzel anlarını daha keyifle yasayacaksiniz emin olun :)❤. Onun bi kokusu herseye bedel olacak. Allah büyük herkesin rizki vardır.

Almaz ki ben kizimda emzigi kaybetmiştim iki gün sonra aldım tutmadı emzigi bi defa... büyük nimet kaybetmişim haberim yokmus Oda kötüymüş surekli başında durulmaz tabi

teşekkür ederimö. emzik alıyor ama 5-10 dakikada bir düşürdüğü için başında beklememiz gerekiyor o yüzden vermekten vazgeçtik. yast

Alıyor ama düşünce ağlıyor sabaha kadar başında durmamız lazım en fazla 10 dakika tutabiliyor birkac hafta sonra deniycem belki büyüdükçe daha rahat tutar Alys

Beş aylık oğlum Bill iki ay kucağımda yaşadı desem abartmış olmam sütünde az en baştan beri bende lohusa depresyonu yaşadım iki ay sürdü sürekli ağladım eş desteği yok niye ağlıyorsun bile demedi neyin var diye bir kere sarılmadi eşim eşim var ailtn var ben atlattım sende atlatırsın hormon etkisi geçecek güle güle büyüt

Ahh cağnım anneee Nerede bir lohusa konusu görsem yazmadan duramam. Lohusalığı çok uzun sürmüş birisi olarak herkesin dediğini demeye geldim GEÇİYOR. Ben tam 4 ay sürdü bu durumu atlatmam. Derince bir çukurdaydım. Şansım annemin yanımda olmasıydı. Daha doğrusu ben annemde kaldım. Ama emin ol o da bir çözüm değil. Eve döndüğümde kafayı sıyırdım bir müddet. Bu zor zamanlarda en iyi gelen şey bir yardımcı oldu bana. İlk 1,5 ay her gün geldi sonra azaltarak gelmeye devam etti. 1 yaşına girdi kızım ve şimdi benim mız mız arkadaşım oldu. Varsa imkan mutlaka değerlendir

Geçecek... Bende 22 gün önce ikinci bebeğimi kucağıma aldım. İlkinden hazırlıklıyımdır diye düşünmüştüm ama öyle olmuyormuş. Dün anneme ' giderken götürsene' dedim şaka yapıyorum zannedip gülüp geçti ama gerçek duygumdu. Sonra bunu söylediğim için tüm gece ağladım diyebilirim. Lohusalık iste, hormonlar. Çok takılmayın, geçecek bu günler inşallah, biraz sabredin yeterli.

Yazıyı ben yazmışım gibi geldi bu dediklerinizin yuzde seksenini dusunmusumdur lohusalık zamanım da. Dört yıl bebek istedik çok uğraştık sonuncunda sağlıklı bir yavrumuz oldu çok şükür ama bende hemen hemen sizin düşüncelerinize kapıldım bebek benim değil gibi geldi sanki başkasının bebeğine bakiyormusum gibi hissettim yetersizlik duygusu çok oldu hemşirelere soru sorduğumuzda hep annesi anlar annesi bilir diye cevap veriyorlardı ama ben hiç bişeyden anlamıyorum gibi geliyordu sonra bebeğimin ihtiyacalarini karşıladikca bir gülüşü bir hareketi bakışı kendine bağladı şuan sanki tüm hayatım boyunca yanimdaymis gibi hissediyorum sizin de biraz zamana ve düşünceler için de boğulmadan kafanızı dağıtmaya ihtiyacınız var. Yürüyüş tavsiye ederim.

Ilk gebeligimde benzer şeyler yaşamıştım.. öncelikle sakın ol cnm sadece kendin yaşamıyorsun bunları... birçok anne ilk günler çok bunalıyor.. öncelikle havalar ısınmaya başlayacak koyacaksin bebek arabasina geziceksin.. biz 4 aylik olduk hava gunesliyse mutlaka çıkartıyorum.. ama ilk iki ay bende çıkmadım tam kisti.. Sen şanslısın bahara giriyoruz... bebekle çıkılmaz diyenleri takma sakın... markete gitmenin bile lüks olduğu zamanlardasin farkindayim ama büyüdükçe oda dsariyi çok sevecek zaten.. Bu kadar zorlanmayacaksin.. emzik alıyorsa daha da sanslisin. Benimki almıyor emzirip çıkarıyorum ki yolda ağlamasın Bu arada bende 37 yaşındayım kamuda çalışıyorum aktif çalışma hayatından sonra bebekli hayatın zor gelmesi çok normal... sadece geçici zamanlar olduğunu unutma ve eğer yakının varsa bir saat bile olsa bırak eşinle kahve içmeye git.. cok iyi geliyor

Cnm bende yeni dogum yaptim sayilir Mayis annesiyim bende ama benim ilk cocugum olmadigi icin biraz daha deneyimliyim acikcasi Ama ilk cocugumda hem yasim kucuktu hem karisan coktu hemde tecrubesizdim Senin anlattigin bir cok seyi bende yasadim Esim evde olsa batiyordu biran once gitsin istiyordum İse gitse gelsin istiyordum Kizimi benimseyememistim bir turlu, sanki hala hamileyim saniyordum, oysa dogsun diye gunlerce beklemistim. Ama gecti cok sukur, seninkide gececek ozellikle kirkin cikinca biraz daha rahatliyorsun Kirkli kelimesi bile beni hala bunaltir Simdiden gecmis olsun cnm Rabbim evladina hayirli uzun omur wersin

Bebeginiz hayirli olsun gozunuz aydin. Ben 27 yasimda anne oldum. İsteyene yemin bile edebilirim ki ben kendimi bebegimden sadece bir gun once dogmusum kadar yetersiz beceriksiz ve bilgisiz hissediyordum ajdjfjf :) Hepsi geciyor heeepsi geciyor Sadece bir sure boyle gidecek Buyudukce bagimsizlastikca keske gelse elimi tutsa gogsume sokulsa yine diye dusuneceksiniz :)

Konu bir kac aylik ama yine de ayni durumda olan anneler vardir diye yaziyorum. Ilk cocuk gercekten zor. Özgur bir hayati bir anda geride birakip, rahatca tuvalete bile gidemeyecegin bir hayata gecise hic birsey insani hazirlayamiyor. Tuhaf tarafi, insan anne olmadan bu konuda pek empati de yapamiyor. Ne kadar empati yapip, tahmin etmeye calissan da basina gelince fark ediyorsun dunyanin kac bucak oldugunu :)) Zor olsa da insan alisiyor. Bir kac sene surebilir. Yardim kabul edin. Cocugu tutmak isteyene tutturun, insanlarin tecrubelerinden faydalanin. Cogu yeni anne nedense baskalarindan tavsiye almaktan nefret ediyor. Tecrube kadar degerli baska biesey varmis gibi.. Neyse annelige de alisacaksiniz, cocugunuza da.. hepsi zamanla olan seyler.

Ahh.. o kadar tanıdık ki bu hisler.. üzerinden aylar geçti ama hala zor benim için. Kızım 10 aylık oldu. Bu 10 aya 10 yıl sığdırmış gibiyim. Büyüdükçe geçiyor diyorlar. Benim de tek dileğim önce sağlık sonra da bu.

Teşekkür ederim cok incesiniz şuan daha iyiyim yorumları okudukça

Merhaba benimde 5 yasinda oglum var plansiz gebelik oldu ve ayni senin yasadiklarini yasadim. Hatta benim sutum hic gelmedi cunku hazir hissetmiyordum kendimi. Hayatim mafoldu bundan sonra bana muhtac bir bebek var napicam diye kafayi yedim sinir krizleri falan. Yasadiklarin normal hic canini sikma dunyaya bir insan getiriyorsun korkuyosun oglum 5 yasinda ben hala korkuyorum bisi olursa biri zarar verirse diye. Merak etme hepsi gecicek alisiyorsun iki kisi olmaya artik iki kisi dusunuyorsun. Biraz sabret sadece. Cocuklada gezilebiliyor cogu sey yapilabiliyor su an cok kucuk sadece ve yeni hersey. Dusunmemeye calis mesgul et kendini surekli ben o ara istanbullu gelin cikmisti dizi ben dogum yaptigimda ama 3 4 bolum ilerlemis. Geceleri onu izliyodum mesela cocuk aglio uyumuo geceleri daha da depresyona girio insan ondan gece bende cocugu yatirip dizi izliodum gunduzde onunla uyuyodum. Bir iki ay sonra duzeldi zaten sende normale donuyorsun sadece dusunmemeye calis mesgul et kendini surekli. Buyudugunde iyiki yapmisim diceksin zor ama cok guzel bir duygu annelik

Bebegim 6 gün hastanede kaldı ben kovit pozitif oldugum için ona geçmesin diye 6 gün sonunda geldiginde geceleri aglıyor sürekli aglıyordu, yeni dogan bebeklerin çogunda ilk 3 ay bu yaşanıyor normal ama hastaneden geldikten sonra onun böyle aglamasına çözüm bulamamak beni çökertti yemek yiyemedim o agladıkça oturup bende aglıyordum. 48 saat hiç uyumadan kucagımda emzirdigim oldu ilk zmanlar çok zor 10 insanın 8 i bunları yaşıyor geri kalan kısım için de yardım edeni çoktur diye düşünüyorum, benim yoktu ki ben tecrübeli biriyim 6 yegen büyüttüm herşeylerini yaptım bebek bakmayı biliyordum neyle karşılaşıcagım farkındaydım çocuk gelişimi okudum buna ragmen o ilk 3 ay sizin gibi hissettigim çok oldu ama bu geçiyor inanın.. lohusa psikolojisi başka o an insan yapabilecek olsa bile başaramazmış gibi geliyor kötü hisler peşinde oluyor insanın. Hepsi geçici 3 ay sonunda herşey rayına oturmuş olacak bebegin çok aglaması gaz problemi olabilir damla kullanın gaz msjı yapın rahatlar kendiniz için de soguk vs demeyin bebeginizi kanguru sling vs bişeye koyup çıkın bi müzik dinleyip yürüyüş yapın, aralıkta dogum yaptım o sogukta bile çıktım dışarı bebegi kanguru ya koyup üstünden battaniye örtünce hiç üşümez korkmayın. kendinize motive edici şeyler düşünün bunu yaşayan tek siz degilsiniz çok kişi var bebegine bakmak istemeyen onu kucagına alamayacak kadar lohusa depresyonu yaşayanlar var.. bu anların tadını çıkarmaya çalışın insan özlüyor zor da olsa özlüyor, o minik elleri gün gün avucunun içinde büyüyecek ve sen bu güzel ana şahit olacaksın ben hep emerken severdim ellerini bazı geceler uyurken hala seviyorum, koynuna al uyu ben sarılıp uyurdum kucakta olunca uyuyordu biraz şimdi 15 aylık artık ona da izin vermez kendi döne döne yatmak ister. herşey geçici bu günler zorda olsa ilerde arayacak özleyeceksin onun için kıymetini bilip tadını çıkarmak için herşeyi yap. Bide bebekler çevrelerindeki negatif enerjiyi algılar ve huzursuz olurlar senin bu negatif durumu üstünden atman lazım ben mesela bazı geceler kucakta gezdirip uyusun diye çabalarken psikolojik olarak kötü hiseettigimde kulaklığı takar sevdigim bi müzik açardım o moralimi düzeltince bebekte huzursuz durum azalırdı

Lohusa sendromu bu. Çok normalç ve herkes farklı yoğunlukta yaşıyor. Ve geçecek emin ol.. Benmde yaşadım saçma sapan korkular, garip endişeler. Ama sizi, çok, yoruyorsa bir terapi alın, daha güçlü hissetmenize faydası, olabilir. Hepsi o ağlamalar uyumamaların hepsi düzene giryor. Tadını çıkarmaya çalışın sağlıkla büyütün inşaallah

Emzik ilerde meme reddi yapabiliyor bu defa bide onun zorluğu olur doktora sorup versen daha iyi

Annem biz hic böyle seyler yaşamadık o kadar yokluk, rezillik, iş güç, eş ailesi vardı dogum yapıp sabah tarlaya giderdik ahırda hayvan bakardık ama bu duyguları yaşamadık şimdi her şey bir garip diyor. Dediginiz gibi çevreden gelen sesler de baskı kuruyor kendi sesimizi duyamıyoruz kendimizi dinleyebilsek belki daha kolay atlatacağız

Öncelikle bebeğinizi Allah bağışlasın. ne mutlu size ki annelik duygusunu tatmışsınız. ben 23 yaşındayım yedi ay önce doğum yaptım. tam da sizinki gibi zor bir hamilelik süreci geçirdim. korona yasaklar eşimin bana vakit ayırmaması uzakta olan annemi görememek vs zor geçen bir dokuz aydan sonra sezaryen oldum canım çok yanıyordu ama bebeğime kavuşmanın sevincini yaşamıştım. siz şu an lohusalık sendromunu yaşıyorsunuz. bu her yeni doğum yapan kadında oluyor. ama hamileyken zor günler geçirmişseniz daha da zor geçiyor bu kırk gün. ben de sizin gibi zorlu bir kırk gün geçirdim ruh halim çok dengesiz olmuştu bir mutlu bir ağlak bir sinirli karman çormandım yani ama kırkımı çıkardıktan sonra hiçbiri kalmadı kuş gibi hafifledim Ameliyat ağrılarım çok geç iyileşti ama her acıdığında ben bebeğime bakıp mutlu oluyorum inanın kırktan sonra herşey çok daha rahat çok daha güzel olacak. size en yakın kişi eşiniz herşeyinizi onunla paylaşın ve ondan destek alın hepsi de geçecek inşallah

Aslinda ben de yeğenlerime baktım tecrübem var hayatta cok zorluklarla da çok karşılaştım. Hem tarlada bağ bahcedw çalıştım hem de okudum mücadele ettim o yüzden de niye bunun üstesinden gelmekte zorlanıyorum diye de düşünüyorum. Teşekkür ederim Kafasikarisikbirisi Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Geçti cok şükür konuyu açalı baya olmuştu. Bebeğim 5 ayı bitirdi toparladık, iyiyiz. teşekkür ederim.

O nasıl eşmiş ya. Konumuz bu değil ama böyle birinden niye çocuk yaptınız? Yabancı biri ağlasa destek olur insan. Anlamadım sizi.

çok teşekkür ederim. bebeği ben çok istemiştim eşim de istedi tabi. bu kadar olumsuz düşünceye rağmen ben ikinci çocuk da istiyorum dedim geçen gün ne kadar tuhaf kadınım:)

Çocuğum yok ve konu birkaç ay önce açılmış yine de yazmak, iyi enerji göndermek istedim Umarım yavrunuzla birlikte çok güzel, mutlu günleriniz olur

Geçer gider yaf lohusalık hormonları beyninize vurmuş acaip hisler içinde olmanız normal

İlk doğum yaptığımda bende sizin gibi hissettim. Herkes bebeğini ilk gördüğünde nasıl aşık olduğunu anlatırdı, ben ilk kızımı gördüğümde ağlıyordu ve düşündüğüm şey ben bu çocuğu nasıl susturucam şimdi oldu. Çok zor bir ilk yıl geçirdik. Hem benim hastalıklarım hem kızımın çok yoğun alerjileri ve cilt sorunları vardı. Hala zaman zaman anne olmadığım günleri özlüyorum. Çocuklar çok seviliyor evet canımı veririm ama bazende keşke yalnız olabilsem diyorum. Bu hissettikleriniz çok insancıl duygular. Anne olduktan sonra anladım ki annelik çok kutsal, anneler mükemmel hikayeleri tamamen uydurma. Annelerde insan ve zaman zaman bunalabilirler. Büyüdükçe size arkadaş olduğunu fark ediceksiniz. Yardım istemekten, kendinize zaman ayırmayı istemekten asla çekinmeyin. Bunlar size iyi gelir sizde çocuğunuza iyi gelirsiniz.

Doktor cok da önermedi aslında. G

Lohusalik bu işte Kara bir bulut gibi Karamsarlik umutsuzluk pişmanlık Ama zamanla dagiliyor o kara bulutlar Insanin guveni yerine geliyor Siz 37 yasinda akli basinda kadin Siz mi bakamayacaksiniz cocugunuza Gul gibi de bakarsiniz Merak etmeyin

Merhaba hanımlar. rahatsızlıklarım olduğu için zor bir hamilelik sürecinden sonra 17 gün önce sezeryan doğum yaptım. hamileliğimden önce pandemi başlamıştı sokak yasakları, eve hapsolma vs. arkasından hamile kaldım yine eve hapsoldum hamileyim virüs bulaşmasın diye dışarı pek çıkamadım ama yine de psikolojik olarak gayet iyiydim sıkıldıkça kardeşlerime anneme markete falan gittim internette takıldım kitap falan okudum, bebeğin alışverişlerini yaptım internetten heyecanla yavrumu bekliyordum. Yaşım 37, kamuda memurum, ilk çocuğum, isteyerek planlayarak hamile kaldım ancak çok garip duygular içindeyim bu duygulardan kurtulmam mümkün mü, sizler de yaşadınız mı, geçer mi ne yapmam lazım? Şöyle ki: ben bu bebeğe bakamayacağım diye karamsarlaşıyorum birisi istese al götür diyecek gibiyim ama bir taraftan da çok seviyorum asla kimseye vermem hissindeyim. ağlayınca ağlıyorum en ufak bir rahatsızlığı olsa acısına dayanamayacak gibiyim, bir taraftan da hayatım kısıtlanmış gibi hissediyorum yıllarca bekardım rahatça gezdim yedim içtim doyasıya uyudum arabama atlayıp istediğim yere gidiyordum şimdi markete bile gidemiyorum bebeğimi bırakıp. Bir daha asla eski hayatıma dönemeyeceğimi, beni çok daha zor günlerin beklediğini düşünüyorum. Nasıl büyüteceğim, dertleri olursa ben nasıl dayanacağım, bu fani dünyaya niye bir canlı getirdim, bu ona haksızlık değil mi falan ilginç şeyler düşünüyorum. Birden büyüyecek bugünler geçecek diyorlar, o zaman da onun büyümesi benim yaşlanmam demek, annemin babamın sevdiklerimin birer birer gitmesi demek diye iyice batıyorum. İlk günler sütüm gelmedi o zaman yanımda annem ablam da vardı bu kadar saçma şeyler düşünmemiştim sadece sütüm gelsin diye ağlıyordum çok şükür geldi. sadece 2 gece kalabildi annem, gündüzleri arada kardeşlerim geldi kısa süreliğine herkes çalışıyor onların da çocukları var zaten, sonra eşimle biz kaldık eşim de gündüz hiç yok yoğun çalışıyor işi bıraksa en çok ben sevineceğim. Bebeğim geceleri uyumuyor bir yeri mi ağrıyor bilemiyorum ağlıyor sürekli kucağıma alıyorum sezeryan yerlerim sızlıyor ama onu düşündüğüm yok Allaha bana bir evlat verdiği için her gün şükrediyorum sağlıklı olsun iyi olsun diyorum. çocuğu olan kadınları şimdi çok iyi anladım desem yeridir bekarken çok abarttıklarını düşünüyordum, annem hep kıymetlimdi ama bravo annecime 4 çocuk büyütmüş kıymeti iyice arttı bende. Karmakarışık duygular yaşıyorum karamsar olsam da bebeğimden bazen uzaklaşsam da yine de her şeyini en iyi şekilde yapmaya çalışıyorum hamileliğimden beri ona duygularımı yaşadıklarımızı yazıyorum anı defteri gibi, ayrıca 1 yıl boyunca çalışmayıp ona sadece kendim bakmak istiyorum ama bir taraftan da ben anneliği beceremeyecek miyim acaba düşüncesi mevcut. nasıl baş edebilirim şu ruh haliyle lohusa sendromu mu bu? Dengesiz, bir iyi bir kötü, karamsar, her akşam sebepsizce bebeğime bakıp ağlayan bunalımlı bir durumdayım. Güzel şeyler duymaya ihtiyacım var, ablam ve yengelerim doğum yaptıklarında benim yaşadıklarımı yaşamamışlar onlara benim bu halim tuhaf geliyor.

teşekkür ederim o günleri bekliyorum

Ara ara lohusa depresyonuna giren hanımlar konu açıyor ama bana çok uzak. Doğumdan sonra hemşirede depresif sorular sordu. Hepsi bana yabancıydı. 42 yaşında binbir uğraş vererek evlat sahibi oldum. Rabbim çok şükür yüzüme baktı. 3 kg bir canlı içimden çıktı. Savunmasız, bana muhtaç, benden başka kimsesi yok. Evet uykusuz kalıyorum, evet çok yoruluyorum ama bu bedelleri ben göze almıştım. Eşim çok bir işe yaramıyor bu süreçte. Aksine hala hizmet bekliyor bende, çöp üstüne çöp koymuyor. Ama çokta umrumda değil. Bakıcı tutmuştum. Bebeğimi kucağına almasına tahammül edemedim. Kendim bakıcam kızıma. Ben en yakın arkadaşımı doğurdum. Biraz büyüsün, konuşsun. O günler için ölüyorum. İnşAllah sizde atlatırsınız içinde bulunduğunuz durumdan.

Konunun eski olduğunu görmemiştim ama bende yardımı olur annelere diye yazdımGerçekten tecrübe hersey insan geçecek kelimesini duymak istiyo yaşamış olanlardan G

Eşinizin geceleri bebepe bakması çok güzel öncelikle, yoğun çalışmasına rağmen. Uykusunu düzene koyup gündüz gezmelerine başlayınca baya kolaylaşacaktır. En önemli nokta uyku. Ben uyku eğitimi vermedim, içime sinmedi. Ama bu annnenin ve babanın vereceği karar, asla yargılanmamalı. Ve şuan 4 yaş oldu ama hala uykular harika değil. Ben pişmanım uyku eğitimi vermediğime. Yaşlandığımla kaldım inanın. İnş herşey sizin için iyş olur

Sezeryan olalı 11 gün oldu inan bana lohusalık gerçekten çok garip birşey bende dikişim tuttu mu acaba kanamam normal mi acaba acaba ters giden bişeyler mi var diye düşünmekten sürekli kendimi dinlemekten panik oldum. Bebeğime ağrılarımdan ötürü kendim bakmadığım için kendimi yetersiz hissediyorum. Yalnız olmadığını bil her doğum yapan kadın hormonların etkisiyle bu tür düşüncelere kapılabiliyor. Sonra dönüp bakınca umsrım bu durumlarımıza güler geçeriz.

Aramıza hoşgeldin güzel anne :) Eminim çoğu kadında oluyordur bu durum Tamamen sana bağlı bı bebek, eski hayatını özleme, yeni hayatına alışma, süt -yoktu, bebeğin gazıydı, niye ağlıyo acaba diye çözmeye çalışmasiydi derken kendini bir girdabın içinde bulman ve bunalman çok doğal Ama birbirinize alıştıkça, gaz sancıları azaldıkça, konuştuklarına tepki vermeye başladıkça geçecek bu duygular merak etme Ayrıca ben kimseye hoop diye annelik yüklendiğini düşünmüyorum. Bebek ilk doğduğunda çoğunluk demiştir yani eski hayatını özledim bu neeeeee diye. Bebek tepkiler vermeye başladığı zaman annelik duygusu tavan yapıyor bence, ondan öncesi sütüm bı gelsede gazı bı bitse de neden hic susmuyor ve uyumuyor acaba demekle geçiyor

Öncelikle geçecek demeye geçenlerdenim. Ilkinde değil ama ikinci hamileligimde yaşadım buna benzer duyguları. Ben hemen profesyonel destek aldım açıkçası. Ama daha da iyi gelen dışarı çıkmak oldu. Bebegin var diye soyutlama kendini.

Hepimiz yasadık tatlım, merak etme bu gececek sonra uykuyu ozleyeceksın ama o da gececek. Kocaman olacak bır gun sonra da gecenın dordunde uyanıp lıseye gıden kızın annecım uyudun muu uyanıksan bır cay demle gel kek yapalım beraber sonra dedıkodu yapalım mutfakta dıyecek. Sen de ıyı kı dogurmusum senı deyıp ona bebekken onun ıcın nasıl endıselendıgını anlatacaksın o da katıla katıla gulecek. Hala guluyor ıcerden sesı gelıyor zıllı

Eşimden bahsettim aslında. Sabah 8 de işe gidiyor aksam 6 da geliyor cumartesi öğleden sonra ve pazar günü çalışmıyor çok yoruluyor gece o da bakıyor ilgileniyor

bebeginizi sağ salim, sağlıkla huzurla buyutmenizi diliyorum... Her yeni doğum yapan annenin, her zaman olmasa da bazı zamanlarda aklından böyle şeyler geçer ama gider.. Bunların hiç birisi akılda kalmaz. 28 yaşında hamile kaldım.. 29 yaşında doğum yaptım. Planlı bir gebelikti.. Başıma gelmeyen kalmadı.. Hamilelikte ve doğum da... Bende dışarı çıkmanin yasak olduğu gecenin birinde hiç unutmam suyum geldiği için acile gitmiştik ☺ Doğumum desen ayrı bir hüsran... Esim desen apayrı.. Ayrıca ben tek çocuğum. hiç çocuklu bir ortamda büyümedim. Laf aramızda pek de sevmezdim ufakliklari Annem esim babam herkes benim bebeğimi reddecegimi düşünürken ben deli gibi sevdim.. Şimdi diyorum 19. Aylık.. Keşke yıllar önce dünyaya gelmiş olsaydı.. En yakın arkadaşım.. Bazen uzulup ağladığım zamanlar da beni görüyor.. Koşa kosa sarılıp öpüyor. Oyuncaklarini getiriyor. al anne diyor.. Su an herşey çok yeni... Zamana bırakın.. Aglayin. bazen bagirjn.. Hepsi geciyor... Sonra hayat çocuktan önce ve sonra olarak ikiye ayrılıyor...

Lohusalıkta bunlar normal. Bebekli hayata alışacaksınız. Eve kapatmayın kendinizi

Instagramda o tarz seyler pek dikkatimi cekmiyor özentim de olmuyor genelde bebeklerle ilgili sayfaları doktorları yemek sayfalarını takip ediyorum yemek yapmak yemek videosu izlemek bana iyi geliyor genelde Kafasikarisikbirisi Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

çok sağ olun, yavrum biraz ele avuca gelince çıkmak istiyorum, arabam var, araba koltuğu da alıcam, bir de bebeğe araba alırım, yoksa iyi olmam zor gibi geliyor çıkmam gerekiyor.

Geçtiğimiz aylarda ben de benzer şeyler hissettim kimisini yazdım kimisini yazmadım. 5. aydan bildiriyorum. Çok tatlanıyor herşey. İnanılmaz zor bir hamilelik süreci geçirdim. Doğum yapana kadar yemek yiyemedim bulantı, kusma... 6 ay sadece serum. Sonrasında da çok basit bir kaç yiyecek. Üzerine covid oldum erken doğum yaptım sezaryen ile. Bambaşka bir sürü saçma hastalık yaşadım. Ameliyat bile oldum. Rabbim bir daha yaşatmasın. Bir de onların üzerine elimde bana muhtaç prematüre bir bebekle kalakaldım. Ama sanki onları hiiiç yaşamamış, hiç o süreçte ağlamamışım gibi... Evet hala uykusuzum, hala gezemiyorum bir evin içinde onun müsaade ettiği kadar bir hayat. Yaza kadar sabır biraz daha ele avuca gelir park, bahçe gezer nefes alırsınız. Kendinize müsaade edin. Bu duygular çok normal. Geçecek elbet. Ama geçmesi için acele etmeyin, bu duyguların çok daha yoğunlaşmasına sebep oluyor.

Konunuzu şimdi gördüm. Ne eksik ne fazla bu bendim yakın zamanlarda doğum yapmışız. Benim çok şükür geçti. Sizde de öyle olduğunu düşünüyorum

Merhaba yeni anne, yaşadıklarının aynısının belki de 1000 kat fazlasını yaşadım. Hatta kendimi hiç anne gibi hissedemediğim için vicdan azabı çekiyordum, çünkü herkes annenin kutsallığından bahsederken kimse lohusalık ya da o rahat hayata alışıp sonrasında gelen bağımlılık korkusunu anlatmadı. Konuşmaya çalıştığımda da ayıplanıyordu şükür et bir çocuğun var vs diye. Sonuç çok fazla kişinin aynısını yaşadığını öğrendim. Tek diyeceğim "Geçecek" , büyüdükçe her şey daha kolay olacak. Anne-bebek bağın artacak, olabildiğince ten tene kalmaya çalışın. Kendine banyo yapmak için bile olsa zaman yarat. Göreceksin bir süre sonra her şey yerine oturacak

Merhaba yakın zamanda doğum yapmış biri olarak tavsiyem kesinlikle evde tıkılıp kalmayın. Hatta bebegi de alın çıkın dışarı. Koyun arabasına yada sarin slinge çıkın yürüyün. Ağlar aman düzeni bozulur diye düşünmeyin hicbisey olmaz. Lohusalik donemini en kötü yapan şey dört duvar. Söyle düşünün hayatta hersey için arkadaşlarımız için bile fedakarlık yapabiliyoruz. İş için erken kalkiyoruz uykumuzu boluyoruz. Evlat için mi yapamicaz. Kesinlikle en fazla Bi yıla kadar çok rahatlarsıniz.

Gececek geçiyor.. Hem öyle çabuk geçecek ki anı olarak kalacak. Elbet yorulacaksiniz uykusuz kalacaksınız bunu hepimiz yaşadık. Hiç unutmam birgün Facebook sayfama uykusuzluktan ölümde ilk ben olurdum yazmıştım. Maalesef hasta da olacak keşke olmasa ama bebekler böyle büyür. Sorunlar çok büyüyüp içinden çıkılamaz hal aldığında doktora gitmenizi tavsiye ederim