Babanızın emekli maaşıyla olmaz tabii, siz de destek olursunuz. Elden ayaktan düşerlerse Allah korusun o zaman para lazım olur. Yoksa şu an nasıl geçiniyorlarsa yine aynen devam ederler. Size yakın bir evleri olursa mesele kalmaz

Ben de tek çocugum. Ameliyathanede vs beklediğimde içim burkulmuştu neden tekim diye. Ama kendinden çok verip kendini ihmal edip ailene destek olursan ilerleyen yıllar için enerjin kalmaz. Yılbaşı bayram üniversite iş hep dizlerinin dibindeydim. Ama şimdi enerjimin kalmadığını hissediyorum. Onlarda kendi sosyal çevrelerini kurmalılar. Bir de bazı insanlar sosyal olmakta istemiyor daha çok tek başına zaman geçirmek istiyor ailen öyle bir yapıda da olabilir.

Çok buruk bir konu olmuş. Söylediklerinizin hepsi doğru. Aslında aile yapımızdaki değişikliğin sancılarını çekiyoruz. Eskiden geniş aile olarak yaşanırmış. Çocuklar büyüklerin gözetiminde büyürken, yaşlılara da hayatın akışı çok da değişmeden ilgi gösterilir, bakım sağlanırmış. Şimdi ben dahil kimse aile ile yaşamak istemiyor. Bu durum da hem çocuk bakımında hem yaşlıların bakımında sorun oluşturuyor. Tek çocuk olmanızın illa ki etkisi vardır. Ama 3 kardeş olup herkes dünyanın başka bir yerinde de olabilirdi. Aile yine yalnız kalacaktı. Yaşadığınız durum geniş aile olarak yaşamayan herkesin sorunu maalesef.

Rabbim kararlar lafını ilk kez duydum ne güzelmiş.. Ötesini düşünmesek düşünmeyebilsek ya da kendi adıma ben düşünmesem çok rahatlayacağım aslında ama yapamıyorum

Bn tek çocuk ya da çok çocuktan kaynaklı olduğunu düşünmüyorum çok çocuk olup arkasını dönüp bakmayan da çok var. Ben sadece kızım için yeterli olmayı düşünüyorum başka çocuk istemiyorum

Küçüklüğümden beri kalabalığa özeniyorum sanırım ondan böyle oldum. Ben de çalışıyorum bu arada öğretmenim. Eşimin iyi kötü yanları var tabi ama benim ailemi de kendi ailesi gibi benimser asla ayrım yapmaz ve hiçbir şeylerini ihmal etmez öyle bir yapısı var zaten. Babam şuan 66, annem 60 yaşında. İşte birkaç sene daha ilerisini düşününce ne olacak nasıl olacak yetebilecek miyim diye düşünmeden olmuyor. Çalışmasam hayat çok zor artık. Çalışsam nasıl bakacağım. Anksiyetem de var bu ara azdı biraz o da ondan böyle oldum sanırım. Bayramlar felan da benim için hep zulüm olmuştur. He bu arada bu kadar yalnızlığı da seçen annem evet. Evinde tvsini açsın işini gücünü yapsın ister bu devirde kimseden fayda yok der hep ama bazen de işte yalnızlıktan dem vurur o da.. Bilemedim ki kafamda bir ton soru işte.

Allah yardımcınız olsun zor şeyler atlatmışsınız siz de...

Tek kızım var şu an 4 aylık ikinciye maddiyat izin vermeyecek gibi duruyor Sizdeki gibi bizde de akraba yok denecek kadar az. Biz şöyle düşündük; eğer ikinci çocuğu yapamazsak kızımıza işte maddi olarak elimizden ne geliyorsa en iyisini yapmaya çalışacağız. Sonra yaşlanınca zaten kendi kabuğumuza çekiliriz, çok muhtaç kalırsak bakımevine geçeriz diye düşünüyoruz. Biliyorum çok uzun vadeli planlar ama düşünmek zorundayız. Allah sağlık ve vakit verirse zaman akıp gidiyor. Çocuğumuzun bize hiçbi şekilde sorumluluk duymasını istemiyoruz bilmiyorum yanlış mıyız Ha şunu da ekliyeyim, ikinci çocuğumuz olursa ona da sorumluluk yüklemeyiz

Bizim ailede kardeşlik evlenene kadar oldu ; herkes evlendi ve kendi dünyasına çekildi, erkek yok 4 kız kardeşiz, çokta severim kardeşlerimi ama herkesin kendi yaşamı, kendi dertleri oluyor. Aileler genelde kocalara göre şekilleniyor bizde öyle oldu başkalarını bilemem tabi. En son ben evlendim ve yıllarca yalnız kaldım diyebilirim, hastalandım, zor zamanlarım oldu bi zahmet haftada bir arayıp nasılsın dediler, gönül koymadım ama yalnızlığı kabullendim

Bir de bu işler kader mesela. Kimisinin çevresi çok geniş akraba eş dost aile. Kimi de hep tek kalıyor. Ama benim gördüğüm herkes son zamanlarda kendi cekirdek ailesi ile zaman geçiriyor. Arkadaş vs de uzaklaşıyor başka yere taşıniyorsun felan. Gene çekirdek ailene kalıyorsun. Esin vs çok iyi adamsa oradanda sanslisin ama hayırlı eş bulamadiysan ailende yoksa çok zor hayat. İnsan manevi yükünü hafifletecek insan arıyor.

Çok can iki dostum var, eşimin ailesi var, çevremiz var severim insanları, öğrenciliğimden, sporculuğumdan, iş hayatımdan bir sürü görüştüğüm insan var, şu an 45 yaşındayım elim ayağım tutuyor, çalışıyorum ama ileride ne olur bilmem, çevre de kısıtlı bir destek aslında. Son yıllarda her yerde mantar gibi huzur evleri açıldı, toplumca değiştik, bireyselliğe itildik. Çok şikayetçi değilim bu durumdan, çocuğumda yok yaşlanınca gider yatarım bir huzur evine diyorum ama o zaman gelince nasıl hissederim şimdi kestiremiyorum, Rabbim kararlar diye bir söz var çok seviyorum, elbet yanımda olacaktır diye düşünüyorum, insan her şekilde yalnız aslında, güzel yaşayıp gitmek lazım bu dünyadan ötesini çok düşünmüyorum

Seni çok iyi anlıyorum. bende tek çocuğum evlendim ve bir oğlum bir kızım oldu ancak annemi babamı hiçbir zaman bırakamadım çünkü benden bende kimseleri yok.

Valla o kadar şanslısın ki anlatamam. Akraba dediğin bela... bizimkiler buyuk bir aile. Ikiz bebeklerim var yardim eden bir allahin kulu yok. Ama gezmeye gelir ben de kalirlar. Kimse düşünmez. Duzeltilmis 40 lari xikmis bebeklerimle dun yatili misafir ağırladık. Bugun akrabalara baska yere gidin demek zorunda kaldım. Sonuc olarak bebeklerden biri su an hastalandi. Gecenin bir yarısı inanilmaz yorgun olan ben, akrabalarım yuzunden hastalanmış yavrum bakiyorum.

Yanı genelde akraba pek sevilmez evet ama bizde bir zamanlar tam tersiydi yillar önce annem bi rahatsızlık geçirdi 1 ay hastanede kaldı o zmn biznkucuituk yyannda kalabilecek durumda degildik. Yengemler dayilarimin eşleri sırayla kaldı teyzemin gelini kaldi insan insana hastalıkta ihtiyaç duyuyor. Yine geçen yıl amcamin eşi rahatsız oldu annem evlerine her gün yemek yapıp gönderdi. Kalabalık aile tabii ki iyi bana gore. Cocukken annem bi iftar yapardı kaç sofra kurardık bir sürü kuzen toplanır otururduk. Ha şimdiki durum ne kuzenler evlendi koptuk dayimlarla çok samimi değiliz. teyzem vefat etti. Ablamla görüşürüz 1 çocuğu var başka düşünmüyor benim 1 cocugum v ar başka düşünmüyorum.. cocugum öyle kalabalıkta büyüyemeyecek.. saglik olsun. Akraba olsa da illa yakın olacak diye bir durum yok.. Kpeder 3 erkek kardeş hepsi birbiriyle kus karşıda kardeşi oturuyor daha 1 bardak çay içmeye gitmediler kaç zamandır.. üst katta yine eşimin amcası var onla da küsler. Iki amca normalde yurt dışında oturuyor ayni sokakta onair da küs birbiriyle. Allah hayırlı dostluk kurmak nasip etsin. Insanın çevresini olması güzel. benim de öyle kalabalık çevrem yok olsa iyi olurdu.

Buna ben de katılıyorum. Ablalarım evet destek oluyor varlıkları yeter. Ama her zaman yanımda olamazlar kendi aileleriyle de dertleri oluyor. Bu haftasonu mesela biz yalnızız çekirdek aileyle. Annem babam yazlıkta, ablam arkadaşına gidecek iki günlüğüne. Büyük ablam da kızının kursları nedeniyle kimseyle görüşemez bugün. Yani evlenince kendi hayat dertlerine odaklanıyorsun. Kardeşi olan da olmayan da yalnız. Ben mesela kardeşlerimin içinde çevresinde en çok insan tutanım. İnsanları idare eden bir yapım var sanırım. Büyük ablam da genelde yalnızım diye içine kapanır. İnsanları çok Tolere edemez. Ben ilkokul lise üniversite yurt derken pek çok insanı arar sorarım. Oğlumun arkadaşlarının annelerini dahi samimi arkadaşlığa çevirmeye çalıştım. Tek çocuk olsam da yalnız kalmazdım. Biraz da yapı sanırım. Bazı insanlar yalnızım diye üzülüyor ama en ufak ters düşmede soğuyor çekiyor elini. Ben insanları hatalarıyla kabul edip çevremde tutuyorum yine

İyi dostlar biriktirin. inanın kardeşten öte can olurlar.

Benim çocuğum var. Ama asla ona yük olmak istemem. Yaşlılığımda baksın gençliğini tüketsin istemem. Gerekirse maaşımı bağlarım bir kuruma bakarlar. Yada maaşımla bakıcı tutulmasını isterim. Gerçi umarım elden ayaktan düşmeden tonton yaşlanırız. Annemler yetmişe geldi hala her işlerini yaparlar. Arkadaşlarıyla kahvelerini içerler gün de yapıyorlardı iki sene öncesine kadar. Ben de öyle bir yaşlılık hayal ediylrum

Belki de hiç bakıma yardıma ihtiyaçları olmaz. Şimdiden kafanızda kurmayın zaten yakınmışsınız.

Merak etme gerçekten su akıyor yolunu buluyor. İki kardeşiz ama kardeşim uzakta memur. bizimde akrabalar yaşadığımız sehirden çok uzakta. annem babam yaşlı ve hasta.. herseylerine ben koşuyorum.. karnım burnumdayken babam hastanede bende Dr peşindeydim... bebeğim küçük ama bir şekilde elim hep onlarda maddi manevi... tek başıma evlerini taşıdım yerleştirdim düşün... ALLAH güç kuvvet veriyor merak etme... Ayrıca unutma hayat biz plan yapatken başımıza gelenlerdir... plan yapma akışına birak

Sizin yanınızdalar mı? Ve siz çalışmıyor musunuz? JustDerya Take my advice, I don't

Haklisiniz ama en azından var kardeşleriniz nekadar destek olmasalarda daraldiginizda elinize telefonu alıp bana yol gösterirmisin diyeceğin birisi var bu bile güzel yada arayıp açını paylaşacağın ağlayacağın bizlerde o sadece duvar oluyor bomboş ağlasam yalnız başıma şu telim çalmaz annen baban hasta olsa basında yalnizsin yetemiyorsun kendi hayatına bakamıyorsun başka şehirlere bile bırakıp gidmeiyosun

Bende de bu kaygılar var ileride çocuğum için Biz üç kardeşiz mesela iyi kotu zamanlarımızda hep beraberiz. Ben kalabalık ailelere özeniyorum. Şuan kendimizi bile az buluyorum. Babam hastanede kalp ameliyatı gecirdi sırayla kaldık çok iyi oldu. Arkadaşım tek çocuk çok manevi anlamda zorlandi ama maddi olarak rahat yaşadı. Çok değişik çetrefilli bir konu. Eşimin ailesi ile nesafeliyim bende. Orada kuzen çok ama belli günlerde gidiyorum onlarla oğlum ne kadar samimi olabilir sonuçta çok görmüyor. Ablamın sadece bir çocuğu var. Kafamda deli sorular. Yorumları okuyayim bende.

Aminn. Biz de çok kardeşiz. Seviyor muyum evet seviyorum. Ama tek olsaydım da niye tekim demezdim. Benim de yapım öyle çünkü

Ailem memlekette, iki kardeşiz ikimiz de başka şehirlerde yaşıyoruz. Ben de ailem için sıkça endişeleniyorum. Bir teyzem var İstanbul'da. Babamın bütün abileri öldü bir halam var çok yaşlı. Babam en küçükleriydi. Bazı arkadaşları çocuklarının peşinden başka şehirlere taşındılar, vefat edenler oldu, eski ortamları kalmadı. Biz de dışardayız. Bazen aklıma geliyor bir şey olsa nasıl ayarlayacağız bakım ve tedavi süreçlerini bilemiyorum. Çünkü bazen sizi de alırız bizim oralara dediğimde kesinlikle istemiyorlar. Allah herkesin yardımcısı olsun, kimse darda kalmasın...

Burdan anladığım kalabalıkta da insan yalnız hissedebiliyor. Bu da kötü. Benim çevrem var aslında arkadaşlarım çok. Ben daha çok annem ve babam adına daha da çok annem adına üzülüyorum. Kimsesiz gibi. Gidecek hiçbir yer yok. Teyzemlere gidiyor arada o da benimle. Arkadaşı vs yok görüştükler hep başka şehre taşındı. Bir de kendi yaşıtlarıyla anlaşamıyor genelde hep daha büyüklerle anlaşıyordu onların da çoğu öldü böyle işte :/

Herkesin kalbi, duyguları farklı, var olanın uzak olması acı veriyor bazen. 3 ameliyat geçirdim, biri eşim yemek bekler dedi, biri çocuklarım küçük dedi, biri bahane bile bulmadı, bekardım o zamanlar, yalnız yattım hastanede, bir bardak suyu almak için hemşireyi beklerdim. Son ameliyatımda bir dostum kaldı yanımda, üzülüyor insan, beklentim olmamasına rağmen içten içe üzülmüştüm. Düğünümü bile yalnız yaptım ben, kimse konfor alanından çıkmadı, arkadaşlarım koşuşturdu onların yerine. Ben onları hiç bir dar zamanda yalnız bırakmadım, hala bırakmam kıyamam ama ben hep yalnızdım. Sonra evlendim sağolsun eşim sardı o yaraları hatta kardeşleri ve ailesi ama zor, kabullenmiş olsam da çok zor. Şimdilerde abla allah başımızdan eksik etmesin diyorlar ama ne fayda ben artık onlara yanımda olun deme kabiliyetini yitirdim. Kulağımda bir sorun var mesela her yıl bahar başında halsizlik, denge kaybı gibi sorunlar yaşıyorum on gün kadar sürüyor, duş almama bile eşim yardım ediyor ama onlara diyemiyorum biliyorum bin bir bahane çıkar çünkü velhasıl olupta olmamaları bana daha zor geliyor

Yani genelde hastalık durumunda yada yalnızlık olayında her şey tek çocukta kalıyor. Çok medeni çocuğum yurt dışında okusun yaşasın diye düşünen bir tanıdığım var. Ama o kadın kendi aşırı sosyal çevresi çok. Bu tarz aileler az. Çocukta manevi yük olunca aşırı zorlanıyor bu bir gerçek.

Bu yüzden Allahim nasip ederse iki cocuk var gönlümde... Biz iki kardesiz, iyi ki var canim benim, uzakta olsa bile varligi yeter Ama akraba akrep o kesin

Biz öyle bir aileydik. Annem tek çocuk, babamın kardeşleri başka şehirde. Hayatımda görmediğim kuzenim var benim, öyle diyeyim. Emeklilik sonrası babam çevresinden uzaklaştı, aile dostları da kalmadı kendi isteği buydu. Annem ise kendine ayrı bir çevre yaptı bu yalnızlıktan. Ablam evliydi, ben koşturmaya çalışırdım her şeye anladığım kadarıyla ama yaş 20, pek de bilemezdim. Şimdi ise ben evliyim, ablam ailemle yaşıyor, yine tek başına yetmeye çalışıyor. Kimsenin bir yükü olmasa da insan kendinde sorumluluk hissediyor ama nereye kadar? Sırf bu sebeple ailemin yakınında ablama ev açtırdım kendin yaşa diye, hayatını ailemize adamıştı bir nevi ama bu yanlış. Ne madden ne manen ne de fiziki bir zorluk durumu yoksa, insan kendi hayatını ihmal etmemeli, gereksiz şeylerin altına girmemeli. O açıdan anlıyorum sizi, lütfen hayatınızı bir köşeye koymayın. Kardeş meselesinde ise, aile yetiştirmesi olduğunu düşünüyorum. Annem tek çocuk olduğundan dolayı, ablamla beni kardeş değil anne evlat gibi yetiştirdi. Hep derim, annemsiz dayanırım ama ablamsız ne yapardım bilemiyorum. Hayatta hiçbir zaman başka insana ihtiyaç duymam lakin bu dünyada önce çocuklarım sonra ablamdır. Hem küçük annem hem evladım gibidir, ben de onun öyle. Dünyanın öbür ucunda da olsak bu bağım biteceğine inanmıyorum.

Tabiki anlayabiliyorum nekadar insan artık bisey beklemiyorum desede insan bekliyor işte işin durumda acı ben çalışıyorum mesla odada herkesinn kardesi var yarasını saracak hemen telefona sarılıp biribirlerine can oluyor biz 3 kardeşiz 1 ranesi ağır engelli digeride abim işte osa evlendi kesinlikle ne arar ne sorar sadece bayramlarda ben ararım okadar bende evlendim ama malesefki eşimin aileside çok dışladılar herkes o özveride olamıyor herkes iyi olmuyormuş ben dedim evlenirsem bir ailem olur onları anne baba gibi gördüm inan bak yapmadikalri zulüm kalmadi çünkü sahipsiz olunca elde vurdu tekmetyi oğlumuzun evden çıkmasını kabul etmiyoruz dediler evden dışarı çıksak bizden izinsiz biyere gidemezsiniz ne kavgalar çıkıyordu günlük çocuğum oldu çalıştığım için o bile ortada kaldı annesi ben gezer tozarım günümden kalırım dedi o cocuk ortada kaldı bakmadılar kredi çektirdiler en son o şehri terketmek zorunda kaldım o süreçte kimse olmadi yanimda arayıp ta siz neden yapiyosunuz bunları diyen yoktu aynı dediginiz gibi ameliyat oldum yalnız basima ağlaya ağlaya malesef hayat gülmedi hiç hayattada oakdar vericiyimdirki fedaakrlimdorki herkes kullanır atar bir kenara

kalabalıkta olsa herkes kendi hayatını yaşıyor kendi koşuşturmacasında oluyor. ben tek çocuğum. bu yaşıma kadar kardeşim olsaydı diye düşünmedim öyle bir eksiklik hissetmedim. bana burada açılan tek çocuk olsa konuları falanda hep saçma gelirdi insan bilmediği hissetmediği bir şeyin eksikliğini neden nasıl hissetsinki diye. kardeşim olsun diye hissetiğim tek an yoğun bakımın kapısında babamın eşyalarını bir çöp poşeti ile elime tutuşturdukları andı.

Babamın emekli maaşı var şuanda da çalışıyor oturursam ben hastalanırım diyor çünkü ama yarın bir gün ikisine birden bakım lazım olsa nasıl olur bilemiyorum işte..

Ben de tek çocuğum daha doğrusu tek kalan çocuk. Bir kardeşimi bebekken birini de 15 yaşındayken kaybettik. Ömrü de doğumundan beri hastalıklarla, havalelerle hastanede geçti birçok kere ameliyat oldu. Ölmesinin üzüntüsü bir yana sağlıklı bağımsız yaşayamaması daha çok koyuyor. Annem zaten yıllarını hasta bakıcı gibi geçirdi. Çocukluğum, ergenliğim böyle dertlerle geçtiği için hayata karşı da karamsar ve temkinliyim. Kardeşim sağlıklı olsa ne kadar güzel olurdu ne kadar mutlu olurduk diye bin kere hayal kurmuşumdur çocukluğumda bazen hala kurarım bizim yaşlarda abla kardeş gördüğümde. Sonuç olarak o kadar emek sıkıntı sonrası iyileşiyor olsa her şeye değecekti. Yani ben babası iş yerinde, annesi hastanede yalnız bir çocuktum. Babamın akrabalarında iş yok anneminkiler farklı illerde farklı ülkelerde... Gerçekçi olmak gerekirse tek çocuk olsam muhtemelen 40 kat daha güzel bir çocukluk geçirirdim, anne babamın ilgilenecek enerjisi ve parası kalırdı ki bunu geçtim o kadar zor ki acı çeken birine karşı hissedilen sorumluluk ve çaresizlik. Evde hasta bir çocuk varken mecbur tüm odak ona kayıyor.

Akrabam çok ama yakın olan yok. Yakın olsalardı nasıl olurdu bilemiyorum. Sadece var olduğunu bildiğim bir babam var. Kendi tercihi ile 15 yıldır görüşmüyoruz. Annem var oda başka bir ilde. Varlığını bilmek bile yetiyor bana. Allah basımdan eksik etmesin ama uzak işte. Abim var, beni geri ödemesiz kredi olarak gören. Kocam vardı ayrılıyoruz artık o da yok. Çok şükür bir kızım var varlığıyla bana güç veren. Biz bize yeteriz.

Annenizin babanızın geliri yok mu? Var ise yeter kendi yaşlılıkları için. Bulursunuz bir bakıcı, siz de ilgilenirsiniz. Benim annemin şu an bakıma ihtiyacı yok Allaha şükür ama yine de iyi madem bakım lazım değil deyip kendi haline bırakmadım tabiki. A'dan z'ye tüm ihtiyaçlarıyla ben ilgileniyorum 18 yıldır. Tam tersi kardeşim olsa onu sen mi yapacaksın buna ben mi bakayım derdim olacaktı. İyi ki tek çocuğum, gönlümce ilgileniyorum annemle. Her sene 2 defa benimle ve eşimle tatile gelir, onun dışında kış boyu ayda 1 termale götürürüm 2 gece kalırız başbaşa. Yani demem o ki ailenizle ilgilenmek için tek olmanız daha güzel. Mis gibi yaşar gidersiniz yeter ki sağlık olsun.

Düşünmemek elimizde değil, hiç düşünmesem bana bir şey olsa eşim ne yapacak diye düşünüyorum, bensiz yemek yemesin diye mesaisi bitene kadar aç durup, illa birlikte yiyelim diyen bir adam, elimizde olmadan düşünüyoruz ama insanın bir alın yazısı var, rahmetli annem küçük kardeşlerim için benden sonra ne yapacak bunlar, ablanla senin eliniz ekmek tutuyor bunlar sürünür diye ağlardı, ana yüreği üzülürdü ama herkes yaşadı, benim çalışarak kazandıklarımdan daha fazlasına sahip oldular, kocaman aileler kurdular, biraz yürek ferahlığı lazım, hayat bizim elimizde değil. Çok uzun planlar yapıyoruz ama dünya bizim dışımızda dönüyor, o yüzden çok üzmemeye çalışın kendinizi, herkesin bir sınavı var ve onu veriyor, Allah yarattığını asla yalnız bırakmıyor, bunu yaşayarak öğrendim, dini yorumlar yasak ama böyle zamanlarda İnşirah suresini okuyun, dinleyin, ben yüksek sesle dinlerim evde cidden rahatlıyor insan

Tek çocuğum. Babam daha 50'lerin başında. Emekli oldu. Yalnız yaşıyor zaten. Evi kendimce sebeplerle yakınına taşıdım, artık temizlik yemek derken iki evim var Yapacak bir şey yok, sorumluluk evet fazla.

Annemler 8 kardeş babamlar 6 kardeş babamda dahil hiç bir akrabayla görüşmüyoruz yıllardır biz 3 kardeşiz eşim tek çocuk sadece kayinvalidem var oda hiç bir akrabasiyla görüşmüyor iki çocuğum var annelerimize biz bakıyoruz her şeyine biz koşturuyoruz hiç akrabaların eksikliğini hissetmiyoruz akrabanın faydası değil zararı oldu bu güne kadar Allah onlara muhtaç etmesin

Ben tek çocuğum. Oğlum da tek. Annemin kardeşleri var, hiç biriyle görüşmüyor artık. Eşim kendi ailesiyle görüşmez. Pırıl pırıl yaşıyoruz. Akraba dediğin başa beladır, sömürmekten başka işe yaramazlar. Verip yine kötü olursun yaranamazsın. En iyisi tek olmak. Yalnızlık iyidir keyfini çıkarın.

Teşekkür ederim çok saolun.

Bizde kalabalık bir aile değiliz maalesef. Ne anne tarafından şanslıyım ne de baba tarafından. Ama bayram seyran da birlik olup toplaşılan ailelere de özenmiyorum değil. Fakat tüm akrabaların çıngıraklı yılan olduğunu düşününce vazgeçiyorum özenmekten.

Niye akraba annenin arkadaşları komşuları diyorsun ki onlar annenin arkadaş dostları akrabaları Sizin okul çalışma hayatı olmadimi arkadaş edinmediniz mi Tek çocuk konusu evet zor ben kalabalık ailede büyüdüm bunun da zorluğu güzelliği oluyor Annen çok muhtaç bir rahatsızlığı varsa bir sürü kardeşte olsa yine bir bakıcı olayı oluyor artık Herkesin ayrı telaşı oluyor hatta bugün gel sen bak deyince kardeşler arası kavga oluyor Tek yada çok illaki zorunluk kolaylık oluyor

Benim annemde öyle kimseyi cekemez sonra yalnızım der. Bir de şu var mesela sürekli bizi yanında ister. Kendi kendine yapacak hiçbir şeyi yok maalesef.

Kardeşi olanlar çok şanslılar yine de. Bir dertleri olduğunda arayıp can olacak bir sesleri var. Ben her şeyi tek başıma düşünüyorum şuan. Annem babam hastalansa 5. katta oturuyorlar nasıl indiririz ne olur diye bile tek başıma düşünüyorum. Çok zor inanın kardeşlerinizin kıymetini bilin..

Belki güzel bir yaşlılık yaşayacaklar. Bunları şimdiden kurmayın. Her yaşlı illa elden ayaktan düşmüyor. Anneannem 87 yaşında öldü bir gün yatmadı. Kalp krizi geçirdi hastaneye götürüldü orada da vefat etti. Çok hareketli dinç bir yaşlıydı. Her yaşlı yatalak olmaz bakıma ihtiyaç duymaz. Anneannem kendi yaşadı o yaşına kadar her gün çocukları arardı dayım gelir öğlen kahvesini içer dönerdi. Siz de yakında oturursunuz onlar kendine bakar yine. Çok kötüyü çağırıp kurmayın bence Allah sağlık versin

Aynen dediginiz gibi akrabalar düşman çok zor zamanlar geçirmişimdir arkamda ne dayı ne teyze olmuştur Menfaatleri varsa ararlar yoksa hiçbirisi slm vermez sevgi dolu şefkatli destek olunsa ne olurdu insaniz sonuçta başımıza neler neler geliyor

Ben varım siz gibi olan 3 kardeşiz 1 kardeşim engelli ağır, abim var oda evlendi herkesi unuttu ne arar ne sorar ne kimseyle ilgilenir ben tek başıma aileme koşuşturmaya çalışırım. Ve okadar iyi anliyorumki hiçbişeye yetemiyorsun omuzlarında yükler le kendi hayatın olmuyor ben cocuk yaptim dünyanın en güzel şeyi annelik ve ben çalıştığım için kimsemde olamayınca çokzorlandim o evde ağladı ben isterinde ama öyle böyle buydu keşke daha çok çocuğum olsaydı ilerde şenlik olurdu zaten bizler yalınızız dahada yalnizlastiriyoruz kendimizi ben cocuk düşündüm sonradan olmadi sizde geç kalmayın allah bir kapı aciyo zor olsada

Üç kardeştik en küçüğümuz vefat etti. Iki kardeş kaldık. Kaprislerine, bencilligine dayanamadım ve görüşmeleri minimumda tutuyorum ki tartışmaya falan dönüşmesin diye.. Teyzem dayım kendi dünyasında, hep öyleydi isleri düştüğünde annemi bulurlardı.. Babam tarafi herkes vefat etti sağlıklarında da kopuktuk. Yillarca kimse kimseyi görmedi.. Eşim kendi kardeşleriyle mesafeli isteklerinden bıktı mesafe koydu.. Ve benim ailem eşimin ailesi ve kendimiz farkli illerdeyiz. Herkesin işi hayati sorumluluğu cok farkli.. Aslında ne kadar kalabalık olsa da herkes bir birey yaşaması gereken bir hayati taşıması gereken sorumlulukları var.. Kötü zamanlarda Allah bir güç kuvvet veriyor, iyi insanlar denk getiriyor. Allah o iyi insanların sayısını artırsın.. kan bağı önemli değil, can bağı daha önemli.

Evet beraberiz bende çalışıyorum

Çok kardeş olsa ne olacak ki yine herkese bakmak düşmüyor. Eşim cok kardeş ama kimisi sehir disinda başka yerde, bize de belli olmaz bakarsin yurtdisina gideriz. Eee yaninda kim tek kaldiysa bakmak ona kaliyor yine. Ben tek cocugum. Eşimle Turkiyede yaşiyoruz suan, ailem yurtdisinda yasiyorlar, birbirlerine yetiyorlar. Hatta anneannem ve dedem de yurtdisinda yalniz yasayip birbirlerine yetiyorlar yaşlilar. Anne babadan biri vefat eder, nebileyim kalanin da saglik sorunu vs olur o zaman yakinda oturulur destek olunur. Bu kadar kafada kurup buyutmeye gerek tok

bu tek çocuk çok çocuk olayını kafaya takmayın bence. benim aile kalabalık kardeste var. ama ben yalnızım. iki çocuğum var bırakacak yerim yok. sıkıntımı soranım yok. sorsan herkesin işi var sözde. bu saatten sonra benimde kimseye eyvallahım yok. çok kasmayın yaaaa

Kalabalık bir aileyiz. Ama küçüklüğümden beri babamın prensipleri gereği bayram, düğün, cenaze veya hastalık gibi bir durum olmadığı sürece akrabalarımıza gitmeyiz onlar da gelmez ve bu durumdan inanılmaz mutluyum. Akrabalar ile 1 saat aynı ortamda kalınca babamın anlından öpesim geliyor shsjhshs Şaka bir yana akrabaların hepsi şeytan gibi. Görüşünce insana kötülükten başka bir şey getirmiyorlar. Onun yerine kendi seçtiğim akrabalarım olan arkadaşlarım var. Menfaatsiz ve sevgi dolu bir ilişki içinde yaşıyoruz. Bütün akrabalarımı bir arkadaşıma değişmem.

Tek çocuğum, tek çocuk sahibiyim asla bir ikinciyi düşünmüyorum. Hiçte yalnız hissetmedim, ailemin de eli ayağı tutuyor çok şükür ikiside emekliler, elden ayaktan düşerlerse bir gün ya yanıma alırım ya bakıcı tutarım çünkü benim uzun yıllar çalışmam gerek ve çocuğum olduğu için düzenimi bozup uzun vadeli gidemem yanlarına, her gün arar sorarım, maddi olarak değil ama manevi olarak hep yanlarımdayım onların fazla beklentisi yok kendi yağlarında kavrulup yaşıyorlar. Aile olarakta benimde baba taarfında görüştüğüm kimse yok dede, babaanne vefat etti zaten, anne tarafından teyzemler kuzenler fırsat buldukça bir aradayız ama ben onlardan farklı şehirde yaşıyorum ancak izinlerde görüşüyoruz. Günlük hayatta herkesin işi gücü, okulu, meşgalesi oluyor zaten ama ihtiyaç halinde herkes bir araya toplanabiliyor. Yani fazlada düşünecek birşey yok su akar yolunu bulur..

Herkes yalnız inan. Bi tanidik yasli adam 9 cocugi var kiz erkk karisik adam yatalak oldu kkmse evine almadı hastanede bakim alsin dediler adami ozel hastanede kac ay biraktilar orda öldü. Bunlari düşünme sen saglikli olursan yetişmek istersen yetişirsin herseye. Bir yolu vardir hep

Sosyal sorumluluk projeleri oluyor her ilde oyle seylere katilabilirsiniz hem annenizede iyi gelir hem orda arkadas edinirsiniz en onemliside kimsesiz cocuklara yaslilara faydali olur, ya da gezilere katilabilirsiniz yine annenizle birlikte... agac dikme etkinlikleri olabilir hayvanlar icin olan projeler olabilir dernekler vs. hem kendinizi iyi hissettiren hemde cevre edinebileceginiz

Ayni sekilde dusunuyorum. Kizim tek cocuk ona hic bir zaman yuk olup hayatini zorlastirmak istemem. Mecbur kalirsam ben de bakimevine giderim.

Akrabam yok, babamın sülalesinden hayatta kalan tek insan yok, yaşarken de yanımızda değillerdi, boşanmadan sonra kimse arayıp sormadı bizi. Annemin sülalesinden bir teyzem bir de dayım var, kendi dünyalarındalar arada bir telefonlaşıyoruz Rahmetli annem 9 yıl hastalık çekti, allah bir şekilde yardım ediyor 4 kardeşiz biz ama hepimiz tekiz aslında, kardeşlik bağı her zaman düşündüğünüz gibi olmuyor Kısaca şöyle özetleyeyim hayatta eşimden başka insanım yok, insanın sahibi Allahtır derim hep geçerim, bu dünyada kimseden beklentim yok en başta kardeşlerimden, herkese yerinde rahatlık versin rabbim

Akraba akreptir. Bu dünyada cenneti yaşıyorsunuz haberiniz yok. Vakti gelip çocuk sahibi olmaya karar verirseniz yettiğinizi göreceksiniz. İlahi bir güç geliyor annelere. En uykuya doyamayanı bile uykusuzluğa dayanabiliyor. Kendinize güvenmezseniz de çocuk sahibi olmazsınız.

Bu yalnızlığın nedeni tek çocuk/çok çocuk değil bence. Günümüz yaşam koşullarında hepimiz yalnızız. Kimseye muhtaç olmamaya çalışarak hayatlarımızı sürdürüyoruz çoğumuz. Durumu kabullenin ve buna göre yaşayın.

Herkese merhaba. Bu ara her şeyi kafama çok mı takıyorum bilemiyorum ama içim çok darlanıyor. Ben tek çocuğum. Babamın tarafı çok uzakta ve babama zamanında çok kazık atmışlar o yüzden görüştüğümüz söylenemez. Babam tek gibi yani tek tük arkadaşları var burada sadece. Annemler 6 kardeş hep farklı farklı şehitseler. Görüşüyoruz tabi ki ama herkes işin özünde kendi çocuklarınla kendi hayatında doğal olarak. Annemin arkadaşı yok komşuları da hep taşındı. Annem de yalnız yani. Ben hep yanlarında olmaya çalışıyorum. Babam çalışıyor. Bayramda, Ramazan'da vs. Şimdi annem rahatsız ben yanındayım ama diyorum ki tek başıma nasıl yeteceğim. Annem, babam.. çocuğum olsa o. Nasıl yetişeceğim diye düşünüyorum. Var mı benim gibi yalnız hissedenler? Tek çocuk olanlar? Tek çocuk düşünen varsa bana her şeyi sorabilir bu arada zorlukları ve kolaylıkları olarak...

Bu aile yapisina bağlı Bizim sülale çok geniş. Annemler 9 kardeş ve farklı farklı şehirlerde hata ülkelerde yaşamalarına rağmen asla kopmamışlar Özellikle kadınlar çok bağlılar. Devamlı görüntülü görüşüp, mümkün mertebe çok sık bir araya gelirler. Anne tarafımdan hiç kimseyle sorunum yok biz kuzenlerde çok yakımız birbirimize, herşeyimize koşarız birbimizin. Çocuklarımızda çok iyiler, yaşları yakın, bir araya geliyorlar kimseye ihtiyaç duymuyorlar. Iyiki varlar. Baba tarafim ise tam kabus gibi. 6 kardeşler (2si vefat etti) kimse kimseyi sevmez kimse kimseyle görüşmez desem yalan olmaz. Ama birde bakmışsın hepsi çok iyi olmuş bazen öylede oluyorlar. Bayram olur kime gideceğimi bilemem çünkü babamlar o sıra küsmü kavgalımı belli olmaz. Gidersin niye gittin, gitmessin niye gitmedin ayıp değilmi o senin amcan/halan. Baba tarafımdan kuzenlerimle 2 kişi hariç hiç biriyle görüşmem çocuklarımı görüştürmem. Amca cocuklarimla ayni binada birarada büyüdük ama sokakta görünce selam vermeden geçiyoruz artik. Öyle tuhaf bir durum. Olmazsalar birsey kayipetmem kisacasi. Biz 3 kardeşiz çok bağlıyız, yine çocuklarımızda çok iyi. Eşim 2 kardeş bildim bileli kardeşiyle arası kötü, görüşmüyorız uzun zamandır. Ne eltimi ne çocukları 2-3 sene olmuştur görmiyeli. Umrumdada değiller açıkcası.

Öyle bakmayın. Herkes kendi içinde yalnız. Biz dört kardeşiz. Abim yurtdışında bekar tek yaşıyor. Senede bir kere geldiğinde beraberiz. Tek başına bizden pek de fayda yok. Yada eşim üç kardeş inanın öyle birbirlerine destek değiller. Aramazlar sormazlar. Doğumgünlerinde arıyorlar sadece işte. Herkes kendi ailesinde kendi dertleriyle meşgul. Elbette zorda kardeş desteği güzel. Ama benim kardeş gibi arkadaşlarımda var. Senelerdir iyi kötü küssek de barışsak da Yanyana olamazsak da varlığını bilmek önemli. Yada ne kardeşler var anne baba ölünce mal paylaşımına küsen araya soğukluk sokan. Annenizin mesela kardeşi varmış ama onu da yalnız buluyorsunuz demek ki tek çocuklukla alakası yok. Biz 3 kız kardeş üçümüzde tek çocuk yaptık. Kendi ailelerini kurarlar, arkadaşlıklarını devam ettirirler yalnız kalmazlar diye umuyoruz.