Biz guya bagliydik. Su an daha az gorustuklerimle daha iyiyim Otekilerle yolda gorsem kacicak seviyeye geldim ruyama girseler gunum kotu geciyor. Dolu dolu yasayabilirsiniz bu sizin elinizde. Hic kimse yokmu eh idare eder diyebileceginiz. Uzulmeyin valla degmez nerde cokluk demisler...

Bazen insanların Allah dan belasını istediğini düşünüyorum kendi kendinizi mutlu etmeyi öğrenin lütfen niye illa akraba? Arkadaş edinin ailecek gidilip gelinir beraber tatiller yapılır

Pandemi öncesi bir çok etkinlikleri vardı çocukların, okulları, kursları, doğum günleri vs pandemiyle birlikte eve kapanınca daha çok anladık yanlızlığımızı Ben alıştım da çocuklar arkadaşları memleketimize gidecez dediklerinde baya içleniyorlar.

Çocuklar akrabası yok diye uzulmezler iciniz rahat olsun. Şuan arkadaşları anlattıkları için üzülüyordur. Açıkçası su yaşıma geldim reelde akrabam yok diye üzülen hiç kimseyi görmedim. Çok iyi bir babaanne, anneanne, hala, teyze olsa çok iyi olur. Ama olmaması da çok kötü değil. Varlıkları ile zararları olmasın yeter ki. Yokluklari ile zararı olmaz zaten. Çocuğunuz da biraz daha büyüyünce uzulmezler.

Azıcık aşım agrisiz basim deyip oturun bence. Her şeyin hayırlısıni istemek lazım. Benim eşimin ailesi de sözde birbirlerine çok bağlılar ama sozde. Bir aradayiz sık sık ama sürekli herkeste bir alim çalım, dedikodu, surat asma, her şeyin altında bir şey arama, her şeye yorum yapma, karışma.. Pandemi oldu da rahatladım. Çekirdek ailenizle mutlu olmayı öğrenin. En güzeli. En huzurlusu..

Kendi ailemin yanına giderim; Torun torun diyip isteyen annem çocuğa bakmaz, ilgilenmez üstelik ev işlerinide bana kitler güya tatile gitmişimdir ben. Kayınvalidelere gideriz evleri leş gibi, cimriler, kullandığın suyu hesap ederler, 40 küsur yaşında bekar görümcem var ruh hastası buzdolabını elleme yok şuna dokunma 2 günde dönmek için akla karayi sectirirler! Ama buna rağmen hep bize gelmek kalmak isterler yüzsüzcede gelirler. Biz de isterdik adam akıllı ebeveynlerimiz olsun gidelim kalalım hem onların gönlü hoş olsun hem bizim ki ama nerdeee Bazen olmuyor üzülme çekirdek ailene odaklan A

Tamamen aynıyım, başa çıkılmıyor üzülmekle kalınıyor ara ara şiddeti artan bi üzüntü.. ha anneme giderim çocuğumu sever sevdiğini söyler de yani teyze dayı hala hiçbir şey yok M

Ben yok demedim ki. Ama kötü olunca silip atamıyorsun akrabayı hayatından cikartamiyorsun. Arkadaş öyle mi yanlış mı yaptı iletişimini kesersin bir daha da haber almazsın mis. En azından kendin seçiyorsun

Benimki de öyle. Arkadaşları babaanne anneanneye gidince, ya da köye memlekete gidince hep soruyor çocuğum, niye bizim köyümüz yok anne, biz niye kimseye gitmiyoruz anne diye. Üzülüyor, içleniyor. Ama yapacak bir şey yok. Salgın bitince tatile gideriz çocuğum, sabret diyorum. Bir abim ve onun ailesi var. Onlarla buluşma planı yapıyoruz en fazla. Çocuğun kaderi bu, alışmak zorunda. İlerde kendi ailesini kurarken Allah gönlüne göre versin. Benim yalnız olmamızla ilgili şu durumda yapabileceğim bir şey yok. therewillbeaday Alabora olmuş bir şeyin içinde bocalayıp

"Ara ara şiddeti artan üzüntü tanımı" ne kadar ben Patidostu Çok pati az insan çok

ailede sevgi huzur eksik olmasın da o çok da büyük bi açık değil dediğiniz gibi çok aile var

Yok yok, öyle bir duyguyla yazmadım. Aslında konu sahibi arkadaşa akraba ilişkileriyle ilgili hissettiklerini anladığımı belirtmek için yazdım onu. Hormonlardan dolayı değil yani:) Yoksa arkadaş çevresi, sosyal aktivitesi vardır illa her çocuğun. Pandemi bitince elbette onlar da rahatlayacaktır. Normal hayatlarına döneceklerdir. Ama şimdi nasıl hepimiz eve kapanınca yalnızlaştıysak çocuklar da öyle. Küçük yaşta akraba ilişkisi olmayınca bir nebze daha yalnız hissedebiliyorlar. Konu sahibi arkadaşım da bu zor dönemde çocuğun yaşadıklarını düşünerek açmıştır konuyu zannederim.

İnanın bana çok güzel akrabalar var? Zor durumda koşan, değer veren. Sadece kötü akrabalar yok hayatta ödendiğimiz özlediğimizde o tip insanlar. therewillbeaday Alabora olmuş bir şeyin içinde bocalayıp

Oğlumu yıkarken kapıya vurur yeter çok su harcadın diye. Tembihler kovaya su koy onla yıka diye. Kovayı görsen bırak içine su koyup çocuk yıkamayı çöp atmazsın.

Ayy inanmıyorum ben yazıyorum sandım görümce kısmına kadar. Bende de aynı yaşlarda bekar kayın var.

Başlığı okuyunca çocukluğuma gittim be bacım. Anam babam evden gidince o evdeki yalnızlık ne tarifsiz bir histi. Yayla gibi evi üstüme yapmışlar gibi at koştururken ki o iç huzur...

Babaannesi anneannesi var aslında kızımın. Ama ilgili değiller. Aynı şehirde pandeminin başından beri görüşmediler. Hala teyze yok ne yazık ki. Dayısını çok sever ama amcası ilgisiz. Dediğiniz gibi sadece arkadaşlarından böyle şeyleri duydukça üzülüyor. Biz de kardeş yaptık çocuğa birbirlerinin yalnızlıklarını paylaşır, birbirlerine destek olurlar umuduyla. Sağlıkla gelsin inşallah. Pandemi bitse bu kadar bunalmazdı ve yalnız kalmazdı aslında. Arkadaş grubuyla etkinlikleri ve sosyal alanı genişti çocuğun. Ama eve kapanmak zorunda kalınca hepimiz gibi o da bu durumdan etkilendi haliyle.

Selam Arkadaşlar, Anormal derecede aile bağları kopuk bir insanım. Çok kalabalık bir ailem var ama kimse kimsenin umrunda değil. Bayramlarda bile bir araya gelinmez. Kimse birbirini istemez falan. Çocukluğumdan beri hep özenirim kalabalık ve birbirini seven ailelere. Umarım evleneceğim kişinin güzel bir ailesi olur aile açığımı ordan gideririm dedim. Ama maalesef bizimkilerden daha beterler. Kayınvalidem eski tip bir kayınvalide, hizmet edilsin, herşeye karışsın, herşeyde onun dediği olsun. Eşim bile tahammül edemediği için bekarken tek yaşıyordu desem sanırım daha net açıklamış olurum. Sadece iki torunu var eşimin ailesinin. Benim çocuklarım. Ama o kadar ilgisizler o kadar sevgisizler ki. Bir kere bile arayıp konuşmazlar özlediklerini söylemezler. Kırk yılın başı bir bayramda gitsek heveslenip bir çorap dahii almazlar. Şimdi yaz geldi diye herkes memleketine gidiyor. (Kendi ailemle yakınız. Eşimin ailesi 2 saatlik mesafede.) Çocuklarımda gidecek biryerimiz yok diye üzülüyorlar. Ailece elbette tatillere gidiyoruz vakit geçiriyoruz. Ama kendimde olmadığı gibi çocuklarımında akraba bağı olmaması beni çok üzüyor. Ne yaparım nasıl yaparım bilmiyorum ama bu yanlızlık beni baya yordu sanırım. Benim gibi olanlar nasıl başa çıkıyorsunuz bu hisle

Ben de ömürlük bir yalnızlık sandım yani eş dost da yok hayatınızda falan sandım. Dramatize etmeyin lütfen hormonlar sizi duygusallaştırmış. Bütün dünya çocukları aynı durumda şu an, çocukların çeşitli dıyguları tecrübe etmeye ihtiyaçları var zaten

Bizde de aynen sizinki gibi. Kopuk bir aileyiz. Ne benim, ne de eşimin ailesinde aile bağları kuvvetli değil. Torunlarını da umursamaz, aramazlar. Bu sebeple biz anne baba olarak pandemiden önce çocuğun sosyal hayatını canlı tutmaya çalışıyorduk. Kendi arkadaşlarıyla, kurslarıyla, bizim aile olarak yaptığımız geziler ve aktivitelerimizle o eksiği kapatıyorduk ama eve kapandıktan sonra çok bunaldı çocuk. Eski arkadaşlarıyla online görüşerek, parka falan giderek enerjisini atmaya çalışıyor. Başka yapabileceğimiz bir şey yok. Çocuğa akraba yaratamayız sonuçta.

Kendi aileniz için yapılacak bişey yok, sonuçta insan ailesini seçemiyor:/ Ama eşinizin kopuk ilesi sonradan kıymetlenseydi daha sinir bozucu olurdu sizin için belki böylesi daha hayırlıdır. Dert mi, şükür sebebi mi pek bilemedim bazı arkadaşlıklar, dostluklar akrabalardan çok daha ileride, belki böyle bir dostunuz olur hiç biri olmasa kendi içinizde birbirinize bağlı bir aile olursunuz şu an belki sıkıntı çekiyorsunuz ama Çocuklarınız büyüyünce durumu anlayacaktır.

Dediğiniz gibi pandeminin etkisiyle sosyal çevresi kısıtlandığı için üzülmüştür bu kadar. Bugünler geçince üzüntüsü de geçecektir. Bazen tek iyi bir arkadaş bile birçok akrabadan daha iyi gelebiliyor.