Ben hiç öyle uzun cümleler yazmayı da, okumayı da sevmem. Pratik ve anlaşılabilir olması benim için daha önemlidir. Ben bu olay da tek iyi niyetli olmayan kişinin o kız olmadığını düşünüyorum. Konu sahibi siz bilirsiniz. Siz yüzleşmemeye devam edin. Yarın bir gün o iş yerinden biri ayrılır. Ya siz olursunuz yada o zavallı kız. Ama şunu bilin ki siz giderseniz hiç kimse üzülmeyecek bu tavrınızla.

Tahmin ediyorum oyüzden kendinize yüklenip daha fazla haksızlık edip özgüveninizi kırmayın. İnsanlarada kızmayın günümüzde bir linç kültürü var herkes kırıyor direk karşısındakini sizin gibi hassas kalplerin kırılacagını düşünmüyorlar. Bazen yalnızlıkta çok güzeldir bakmayın az öz dostluklar daha değerlidir. İnşallah maddi durumunuzu toparlar terapi alırsınız üstesinden kolaycs gelirsiniz içinizi ferah tutun lütfen.

Benim sorunum babamın beni sürekli aşağılayıp kötü hissettirmesiydi. O yüzden küçüklükten itibaren hayatımın ciddi bir kısmını (ilk 17 yıl) onun hak etmediğim asılsız eleştirilerine inanarak kendimi kötü hissederek özgüvensiz bir şekilde geçirdim. 'İyi hissetmek' kitabını kesinlikle okuyun. Ustalık gerektiren kafaya takmama sanatı da tavsiye edilmiş onu da okudum ben, ama sırasıyla 1. iyi hissetmek 2. ustalık gerektiren kafaya takmama sanatı 3. Özgüven okunmalı eğer vaktiniz varsa. İçinde en etkili olanı 1. kitap önce o okunmalı. Ben o kitabı bitirdikten sonra gerçekte beni üzenin, mutsuz ve depresif hissettirenin babamın bana hakaret etmesi, sürekli aşağılamaları, okul birincisi olduğumda bile benden bir halt olmayacağını söylemesi değil kendi içimde farkında olmadan kendime yönelttiğim özeleştirilerim olduğunu anladım. Kendinize yönelttiğiniz özeleştirileriniz, başka birinin size söyledikleriyle tetiklenir ve eleştirilerle ya da söylenenlerle baş etmekte zorlanırsınız. Tabii bu düşüncelerim babamın bana yaptıklarının mantıklı ve doğru olduğunu göstermez asla, onu kendi içimde bir yerde hiç affetmiyorum orası ayrı ama artık bana söyledikleri beni incitip sarsamıyor, eğer yapılabilecek bir şey benim biriktirdiklerimin üstüne ekleyebileceğim kendimi geliştirebileceğim bir nokta yoksa onu hiç sallamıyorum. Hayatımın dönüm noktasıydı. Sonrasında başka hatalar da yaptım bu babamla aramızdaki sorundan kaynaklı olarak, hatta benden yaşça büyük adamdan etkilenme sebebim de çok yüksek ihtimalle onun pasif biri olmasıydı. . Zihnim babamın beni aşağılamaları, üzerimdeki baskılarını aşamamıştı ve bunu sanırım karşımda pasif bir baba figürü canlandırarak kendi içimde çözmeye çalıştım. Daha doğrusu normalde devam etmeyeceğim bir adamla sırf pasif, karışmayan ve ne istersem yapan aramızda benim sözümün geçtiği biri olduğu için devam ettim. Çünkü bu benim geçmişteki travmamı yeniden canlandırarak farkında olmadan aşmaya çalışmama yardımcı olmuştu. Yine ailelerimiz de benzer şekilde kısıtlamaya çalışan baskıcı insanlar. En son arkadaşımla macfit'e gittiğim için bana ileride kocanla gidersin sen şimdi orada soluk soluğa kalacaksın oradaki namahrem de seni görecek tarzı bir şeyler söyledi. Zihni karanlık, bulanık.. Onunla mücadele etmiyorum sabırla ekonomik özgürlüğümü elime alacağım günü bekliyorum sadece.

Bazı şeyleri daha kısa yazmak daha anlaşılabilir yapmıyor bence. Yani ben konu sahibinde hiçbir şekilde kötü niyet görmedim. Belki bir düşüncesizlik olabilir bazı şeylerin ardını arkasını en başta görmemiştir, insanlık hali bu da mümkündür. Ayrıca o kızın da zavallı olduğunu düşünmüyorum. O kız ben olsam yine aynı şeyi düşünürdüm. Zan altında değil kendisi kendisinin yapmadığı ortaya çıkmasına, herkesin bilmesine rağmen hala bir suçlu aramaya çalışıp konu sahibinin bilerek yaptığını düşündürmeye çalışacak kadar kompleksli birisi. Ama tabii geçici süreliğine bile olsa böyle bir şeyi onun yaptığı düşünüldüğü için ve insanlar dışlasa bile fikir ayrılıkları oluşabileceği için orada bir fırsatı değerlendirip kendi mağduriyetini kullanarak konu sahibini dışlamaya çalışmış. Yani bu olay normal bir insanın başına gelse bu olayın bu kadar büyümemesi gerekirdi. Yani normal bir insan yaşandıktan sonra konu sahibiyle bir daha konuşmamayı tercih edebilir. Ama gidip özellikle onu dışlamak için herkesin koluna kurdele bağlayıp pastayla gelmez okula.

Asperger sendromu olabilir misin? Eğer öyleyse bu senin elinde olan birşey değil. Biraz araştırabilirsiniz

Özgüven sorununuz var evet ama ben sizi biraz benmerkezci buldum. Bütün anlattıklarınızı ve detaylı değerlendirmelerinizi hep başkaları sizinle ilgili ne düşünüyor, bir şeyi yaparsanız size etkisi ne olur diye yapmışsınız. Mesela arkadaşınızın eşinin yorumu yüzünden yıllardır süren arkadaşlığınız bitmiş ve arkadaşınız neden bittiğini bile bilmiyor. Hayatınızda bunca zamandır olan birisi bu ayrılıktan nasıl etkilendi bir kelime bile yok. Başkalarıyla diyaloglarda da siz ne elde edeceksiniz düşüncesi var hep. Mesela kadınlarla diyalog kuranlar işini halletmiş. Ben çok rahat sosyal diyalog kuran bir insanım mesela çünkü insanlara genel tavrım ilgili olmak, yani sohbette "kendimle ilgili ne söylemeliyim" değil, "bu insanla ilgili neyi merak ediyorum" diye düşünseniz bile soracak, konuşacak tonla şey bulursunuz. Tek başınıza çözemeseniz de olay sizin özgüvensiz kurban olmanızdan ziyade biraz benmerkezci bir insan olmanız gibi geldi bana.

Ben de böyle düşünüyorum ama sonra kendimi kimse bu konuşmayı düşünmüyor kafa yormuyor unuttular gitti merak etme diyerek teselli ediyorum Cordeliia Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Umarım bu kadar çok yorum yapmam sizi rahatsız etmemiştir xd Sadece kendim o bataktan çıktım ve nasıl hissettirdiğini çok iyi biliyorum. Bu mesajınızda kişiselleştirme var. Kendinizi aslında başlıca sorumlusu olmadığınız olumsuz bir olayın nedeni olarak görüyorsunuz. Daha olumlu bir açıdan bakarsak şanslı olduğunuzu düşünüyorum çünkü en azından size destek olan yargılamayan bir eşiniz var. Ben bu kitaptan önce psikiyatriste gittim, o dönemde sınava hazırlanıyordum. Bana ilaç yazdı, babamın eleştirilerinden aşağılamalarından fazla etkilendiğimi ve bunun diğer insanlarla iletişimimi ve kendime güvenimi kötü etkilediğini söylemiştim. İlaç işe yaramadığı gibi-yan etkileri yoğundu bir de- üstüne babamın gördün mü sorunlu olmasan doktor ilaç yazmazdı demeleriyle tekrar saçmalamalarıyla uğraştım. Ona bana neden durduk yere hakaret ettiğini sorduğumda git ilacını iç diyordu. Bazı şeylerle baş edemediğimizde destek almayı normalleştiremedik belki toplum olarak, bilmiyorum. Daha önce yaşadıklarım ve düşüncelerim için tek başına kendi babamı sorumlu tutmuyorum ama kendi başıma gelen ve deneyimlediğime de bakarak, okuduğum bir yazıdan alıntıyla şunu tekrar yazabilirim, "psikiyatriste gerçek hastalar gitmez, gerçek hastaların hasta ettikleri kişiler gider" Eğer bir şekilde kendinizde düzeltilmesi gereken bir şeyler olduğunu düşünüyorsanız, sizde ağır bir sorun olduğunu da düşünmüyorum. Biraz kendinizi dinlemeye olumsuzları olumluya çevirmeye ihtiyacınız var sadece. Ben yapabildiysem, siz de yaparsınız. En başta itici olduğum için böyle olduğunu zanneden biriydim. Şimdi çevremde seviliyorum ve markette gördüğüm tanımadığım bir kadınla bile bir ürün üzerinden ayaküstü sohbet edebilirim xd. Sosyal yönü iletişim becerisi eskisine göre çok daha kuvvetli biriyim. Siz kendinizle ilgili ne düşünürseniz başka insanlar da sizinle ilgili onu düşünür. Daha önce bu cümleyi okusam ha.. ordan derdim ama doğru Ve tabii ki çaba.. Hiçbir şeyden mucize beklememek gerek, bu benim kendimde bir anda yaptığım bir değişiklik değil. Zamanla çok daha iyi durumlara geldim.

Bir de son olarak kendinizi yabani olarak etiketlemeyin, bu bir bilişsel çarpıtma örneği. Ve yazınızdan okuduğum kadarıyla aşırı genelleme, zihinsel filtre, olumluyu geçersiz kılmak, akıl okumak, falcılık ve aşırı büyütme de var.

Aslında benim ilk tavsiye ettiğim kitabı yazan ünlü bir psikiyatrist, bilişsel terapi yöntemi uyguluyor kitapta ". Tedavi görün ya da görmeyin, kendine yardım iyileşmenin anahtarı." Doktorlar, İyi hissetmek okuma terapisinin, en az bir bütün psikoterapi serisi ya da en etkili antidepresanlar kadar etkili olabileceğini görmüşler. Yapılan çalışmalarda ağır depresif epizodlu seksen kişiyi rastgele iki gruba ayırmışlar. Bu kitapla ilgili olarak denenmiş çok şey var. 12 hafta boyunca iyi eğitimli terapistlerden bilişsel terapi görmüş hastalardaki iyileşme ve bu kitabı okuyup kendi kendine okuma terapisi yapan insanlardaki iyileşme çok benzer. Aslında kitabın yazarı olan psikiyatrist de kitabı terapi alan hastaların bir yandan iyileşmelerini desteklemek için yazmış, sonrasında yapılan çalışmalarda tek başına da oldukça etkili olduğu görülmüş. Ben çok fayda gördüm, umarım siz de görürsünüz ama tek başına okumanız yetmez içindekileri de uygulayın mutlaka. İlk okuduğumda bu ne işe yarayacak diye düşündüğüm çok şey olmasına rağmen hemen hemen çoğunu uyguladım ve ne kadar iyi geldiğini görünce çok şaşırdım. Yaşadiklarınızda yalnız değilsiniz, ben de dahil sizin gibi hisseden çok insan vardır eminim. Kitapta sizin durumunuza benzer başka şeyler yaşayan insanların da örnekleri çok fazla. Bana iyi geldi, size de geleceğine eminim :)

Çok üzüldüm okuyunca. Çok ağır özeleştiri yapmışsınız. Eş ile aranız nasıl? Çok yalnız görünüyorsunuz buradan bakınca. Kitapla, video ile olmaz bu işler. İyi bir uzmandan yardım alın.

İyi ki yazmışım, başkalarına iyi gelmek bana da iyi hissettirir her zaman. Ama mucize beklemeyin tekrar etmiş olmiyim ama. Yani ilaç içseniz de sizi dışlamaya çalışan iş arkadaşınız bir fareye dönüşmeyecek sonuçta :) Ona haddini bildirecek olan sizsiniz. Yine de çok sinirlendiğinizi bile belli etmeyin bu sefer daha çok üzerinize gelmeye çalışırlar. Sadece sakin kalmaya çalışın. Yani insanlar zaaflarınıza oynar unutmayın. Her dalgada alabora olunca zehir oluyor bu hayat. İşin sonunda yalnız olduğumuzu unutmamamız lazım. Yani şu anlamda, hayatta her şey olabiliyor. En sırtınızı yasladığınız güvendiğiniz kişi size çok büyük bir kazık da atabilir, her şey mümkün. İnsanlara güvenmeyelim mi demek bu hayır, sadece yeri gelince onların da gidebilme ihtimalini hesaba katıp sırtımızı en çok kendimize yaslayalım. En çok kendimize güvenelim ve kendi psikolojimizi, hayatimızı öyle bir inşa edelim ki adım adım ; öyle güçlenelim ki kimse onu yıkamasın. Ağlamak sizi o anlık rahatlatıyorsa devam edin, ben ağlamaktan nefret eder ama engel olamazdım bazen. Zaten emin olun ileride çok daha iyi takmayacak duruma geleceksiniz. Ve siz takmayacak duruma gelince de bu yaptıkları zorbalık bitmiş olucak ilginç bir şekilde jsjdj. Sana yapıldığında ne yapman gerektiğini anladığın anda bu bakışına duruşuna gözlerine bile öyle bir yansıyor ki -sıfır şaka- bu sefer insanlar sana böyle şeyler yapmaktan çekiniyor. Yaparlarsa da -ki herkese oluyo- öyle bir tepki veriyorsun ki dik duruşunla bile kendinle gurur duyacak duruma geliyorsun. İş yerinde başına gelen olayı senin kendine daha çok güvenmeni, inanmanı sağlamak için verilmiş bir ders olarak düşün. Unutma, ders sen öğrenene kadar devam eder. Sen öğrendikten sonra bitecek hepsi :)

Psikolojik destek görmelisiniz. Zincirlerinizi bir yerde kırmakla başlayabilirsiniz. İnsan içine kapandıkça kendini dışarıdan daha da. soyutluyor, bi nevi bu bağımlılık yapıyor. Ama tekrar sosyalleşince, insanlarla takıldıkça da açılıp kendine geliyor. Çok üzüldüm size. Bu arada eşiniz ile yaş farkını sorun eden, iğneleyici laf eden insanlarla zaten görüşmeyin. Hayır ben anlamıyorum, erkekler kendinden 10 yaş bile küçük olan kadınlarla evlenince sorun olmuyor da neden erkeğin küçük olması sorun oluyor. 3 yaş hiçbir şey değil ki. Olgunsa, kafa yapınız uyuşuyorsa kime ne?! Bak Yağmur Atacan ve Pınar Altuğ ne güzel anlaşıyor, evlilikleri mis gibi gidiyor.

Canım ben diğer konularına da baktım. Hepimizin günlük hayatta yaşayabileceği, iş hayatında başımıza gelebilecek şeyler yaşıyorsun. Biz insanız mükemmel olmak zorunda değiliz. Eksiklerimiz hatalarımız elbette olacak. Sen zannediyor musun bunlar sadece senin başına geliyor? İnsanları takma. Kendine dönük ol. Anladığım kadarıyla ogretmensin. Ben de öğretmenim. Yani bu kadar takma hayatı. Mutlu ol yaşa. Hiç olmadı hayaller kur. İçinden çıkamayacağını düşünüyorsan da bı psikiyatristle görüş. Sana iyi gelecektir.

Ve ayrıca zaten kitabı okuduğu zaman değil, kitabı okuyup tavsiyeleri uyguladıktan sonra iş arkadaşının ona karşı davranışı değişecek ANLAMAMIŞSINIZ HİÇ Kİ AHAHAHAH Okuduktan sonra ona durumunu nasıl açıklaması ve aralarını nasıl düzeltmesi gerektiğine yönelik kitapta verilen tavsiyeye uyabilir ve özgüveniyle ilgili sorunlar yaşarken, ona açıklama yapma konusunda çekinik kalırken yeni bir yaklaşım getirebilir duruma. Olay bu. Ve olan olmuş sonuçta, ilişkileri geri dönülmez bir hasar almış olsa bile bundan sonrasında kendini daha iyi ifade edebilen güçlü bir kadın olucak.

Merhaba herkese. Çooook uzun bir iç dökme olacak, baştan belirteyim. Bölümlere ayırarak yazmaya çalışacağım. Okuyacak olanlara şimdiden teşekkür ederim. Biraz kendimden bahsedecek olursam en temel problemimin özgüven eksikliği olduğunu düşünüyorum artık. Sanırım çocukluğumdan beri böyleymiş ama ben bunu yeni farkediyorum. Ya da ilkokul orta okul lise üniversite derken bir şekilde çevremde görüştüğüm arkadaşlarım vardı ve yalnızlık hissetmiyordum. Ama hepsi o zamanlarda kaldı. Ben de hep şöyle bir şey vardı. Kalabalık ortamlarda herkesle samimi olmak yerine hep bir tane samimi olacağım birini seçer sadece onunla devam ederdim. Kalabalık sohbetleri sevmezdim o yüzden hiç kalabalık arkadaş gruplarım olmadı. Ama önceden bunu isteyerek yapıyordum. Şimdi çevremi gözlemlediğimde bakıyorum da insanların tabi ki dostum diyeceği kişiler ayrıdır ama kalabalık bir ortamda zevkle doldu dolu sohbet ediyorlar. Ben bu noktada hep eksik kalıyorum. Yeni insanlarla tanışıp sohbet etmekte de çok zorlanıyorum. Bir de sohbeti ilerletemiyorum. Nasılsın iyi misin neler yapıyorsun vs dedikten sonra devamı gelmiyor. Karşı taraf benimle muhabbete devam etmek istemiyormuş gibi geliyor ben de devam edecek bir şey bulamıyorum. Çalışma ortamımda herkes uzun uzun sohbetler ediyor ben o sohbete hiç dahil olamıyorum. Sohbete dair bir cümle de ben ediyorum mesela ama ya hiç duyulmuyor ya da birkaç saniye durup yine devam ediyorlar. Şimdilerde başka sorunlar yaşıyorum iş yerimdekilerle ama önceden de böyleydi. Yaptığım bir hatadan dolayı dışlandığımı düşünüyorum ama öte yandan da bakıyorum bu olaydan önce de paylaşımım çok azmış. Benden sonra başlayan bir arkadaş bile herkesle gayet samimi gülüp eğleniyor dışarda bir şeyler yapıyorlar falan ama ben hiç o aşamaya gelemiyorum. Hemen samimi olup ne yapacaksın diyebilirsiniz ama kastettiğim tam olarak o değil. Yani çok anlam yüklemeden, hadi gülüp sohbet edelim diyecek kadar bile samimi olamıyorum. Sorunun benden kaynaklandığına eminim ama nerde hata yaptığımı bulamıyorum. İnsanların acılarına duyarsız değilim, burada bir konu yüzünden linç yedim ama güvenilmeyecek bir insan değilim. Çünkü kendimi biliyorum. Bu zamana kadar kimsenin kötülüğünü isteyerek bir şey yapmadım. Kimsenin benden istediği desteği geri çevirmedim. kimsenin anlattığını bir başkasına anlatıp dedikodusunu yapmadım ki çok samimi olanların bile birbirleriyle ilgili neler söylediklerini duyuyorum ben bunu hiç yapmadım. Kimseye kırıcı davranmıyorum. Zaten kimse de bana kötü davranmıyor ama hep bi resmi kalıyor ilişkim. Bir yerden sonra yürümüyor işte. Kimseye soru soramıyorum mesela. Haddime değilmiş gibi geliyor bir şey sorarken. Bu da dışardan mesafe gibi algılanıyor herhalde. Mesela çalıştığım yerde görevli abla var iki tane. Bakıyorum herkes onlarla samimi sohbet edebiliyor. Bazen gidip onların yanlarında oturuyorlar, hatta onlar aracılığıyla başkalarıyla da tanışıp hastanedeki bir işini halletti ordan bir arkadaş. Onların bulunduğu katta oturuyorlar gelenle geçenle konuşuyorlar falan. Ben ordan çalıştığım kata çıkarken sadece günaydın iyi akşamlardan öteye geçemedim hiç. En fazla nasılsın iyi misin ekleniyor bunlara o kadar devamı yok. Gidip yanlarına otursam sohbet edecek bir şey bulamam ki, annesinin iş yerine gitmiş yanında oturan çocuk gibi kalırım öyle. Kendimi beğenmediğim için eşimin ailesi ve arkadaşlarıyla bile nişana kadar tanışmadım, kaçtım sürekli. Ki hala arkadaşlarıyla iletişimim yok. Herkes birbirini tanıyor ben sonradan gidince herkes bana odaklanacak diye gerildim ve piknik vs davetlerinde hep bir bahane uydurdum nişanlıyken. Dışardan bakınca sanki onları beğenmeyip iletişim kurmak istemiyormuşum gibi göründü ve sonra da bir daha iletişim olmadı. Kendimi beğenmiyorum, eşimden 3 yaş büyüğüm bunu sorun ediyorum. Sanki herkes arkamızdan bunu konuşuyor ya da konuşacakmış gibi geliyor. Eskiden ilkokuldan beri hiç ayrılmadığım dostum diyebileceğim bir insan vardı. Eşiyle de aram iyiydi beraber vakit geçirirdik onlarla. Ben eşimle tanışıp evlenmeye karar verince bu arkadaşımın eşi demiş ki ne yapacak çoluk çocukla. Kendi yaşında birini bulamadı mı gibi şeyler söylemiş. Bunu duyunca çok üzüldüm ve sanırım bunu da kompleks yaptım. Sonra o arkadaşımla da uzaklaştım. Tabi dışardan bakınca birini buldu arkadaşını aramayı bıraktı gibi göründüm ve bu yüzden arkadaşım da tavır gösterdi. Kendimi açıklamadım. Sanırım böylesi işime geldi. Onlarla eşli görüşmek istemeyecektim kompleksim yüzünden. Başka yakın bir arkadaşım da başka bir şehirde yaşıyor. Aslında yakın mesafe istesem iletişim kurarım ki birkaç defa gelecek oldular çeşitli sebeplerle erteledim ve ben de geri aramayınca onunla da koptuk. Ama aramama sebebim vefasızlık değil tabi ki komplekslerim. Eşimin ailesine gelince onlarla da anlaşamadım. Daha önce konu açmıştım zaten zihniyet olarak onlar da pek normal değiller. Eşimin bir teyzesi var onunla aram iyi. Biraz aradaki sorunlardan bahsetmiştim kendisi de konuları bildiği için beni haklı buluyor yani eş ailesiyle ilgili konuda tamamen ben hatalı değilim ama benim hatam olan kısım yine komplekslerim. Kv sürekli misafir getirmek istiyor ama ben kendimi misafir ağırlama konusunda da çok eksik hissediyorum. Hep kaçıyorum. Şimdi eşimin kuzenleri evlendi mesela ve gündem hep yeni gelinler. Şöyle becerikli böyle misafir ağırlıyor falan anlatıyorlar hep. Kendimi eksik hissediyorum. Başkalarına bakıyorum browniler, tartlar, salatalar havalarda uçuşuyor. Kendime bakıyorum hala annem usulü patates salatası, poğaça, börek. Kekim bile kabarmıyor. Pes etmiyorum hadi devam edeyim elim alıştıkça düzelir diyorum ama yok işte olmuyor. Kendi aileme gelirsem sadece annem babam ve kardeşlerimle iletişimim var. Hiçbir akrabamla görüşmüyorum. 40 yaş çocuğuyum. Kuzenlerim benden çok büyük. Neredeyse benimle yaşıt çocukları olan kuzenlerim var. Yabaniliğim yüzünden onlarla da iletişimim olmadı çocukluğumdan beri. Bunda bence ailemin de payı vardı. Kısıtlayan, aşırı korumacı insanlar annemle babam. O nedenle hep bir uzak kaldım herkese. Şimdi düşünüyorum da anneme babama bir şey olsa kimsem yok şu hayatta. Zaten yaş itibariyle anne babamdan büyük olan kardeşleri hayatta değiller. Kuzenlerle de benim iletişimim olmadı bu saatten sonra da olmaz zaten. Burada açtığım konularda bile hep linç yedim. Kötü niyetle yapmadığımdan çok emin olduğum şeylerde bile kendimi sorgular hale geldim. Acaba diyorum bu kadar insan böyle diyorsa ben gerçekten kötü niyetli miyim. Kendimi sevilmiyor istenmiyormuş gibi hissediyorum. Böyle düşündükçe her şeyi kişisel algılamaya başladım. Bugün bir öğrenci beni gördü onların dersine artık ben gireceğim sandı diyor ki hocam siz gelmeyin ben diğer hocayı çok seviyorum. Ben bunu kendime dert ettim mesela. Oysaki bir başka çocuk da bana diyor ki hocam bizim dersimize siz gelin. Diğer hoca hiç alınmıyor gibi. Ama ben ne söylense kişisel algılıyorum. İstenmediğimi düşünüyorum sürekli. Böyle düşündükçe daha da çekiyorum kendimi. Silik bir tip oldum iyice. Yok gibiyim ortamlarda. Destek almayı düşündüm randevu da almıştım ama çalıştığım için sadece cumartesi günü gidebilirim. O güne aldığım randevuyu iki defa psikolog erteledi. Sonra ülkemizdeki deprem felaketi nedeniyle kendisi o bölgeye gitmişti yine ertelendi. Bu cumartesiye aldım bakalım iptal olmazsa gideceğim. Eğer buraya kadar okuduysanız bana önerebileceğiniz kitap, film, ya da iletişim taktikleri varsa çok sevinirim. Öncelikle acilen uygulayabileceğim yöntemler varsa onları duymayı daha çok isterim. Şimdiden teşekkür ederim.

Elbette :)

Aksine yorumlarınızı okumak çok iyi geldi. Aynı şeyleri yaşayıp, kendini değiştirebilmiş birini görmek bana da umut oldu. Ben de itici bir insan olduğumu düşünüp kendimi acımasızca eleştiriyorum çoğu zaman. Evet eşim en büyük destekçim hatta tek destekçim. Çünkü bu kadar açık bir şekilde başka kimseye anlatamıyorum yaşadığım sorunları. Kendimi iyi hissetmem için elimden geleni yapıyor. Gerekirse çift terapistine bile gidebileceğimizi söylüyor. Biraz maddi imkanlardan dolayı ertelemiştim ama artık daha fazla ertelemeyeceğim. Bu olumsuz düşüncelerim bana çok zarar vermeye başladı çünkü. Her şeyi kişisel algılayıp, her söylenene günlerce kafayı takıp üzülmek beni çok yıprattı. En basiti bir öğrencinin gayri ihtiyarı söylediği bir şeyi bile dert edip öğrencilerim bile beni sevmiyor, istemiyor diye kendimi kötü hissediyorum. İtici, istenmeyen, çirkin ve soğuk bir insan olarak görüyorum şu an kendimi.

İşte bu durumda beni düşündürüyor. Mesela diyorum ki tamam artık akrabalarıma yakın davranayım. Sonra diyorum ki ama beni soğuk bir insan olarak biliyorlar şimdi nasıl yakın davranayım. Ya da çok arkadaş kaybettim by saatten sonra onlara nasıl ulaşayım. İş ortamımda istenmeyen birine dönüştüm bunu nasıl düzelteyim ki. Mesela bana kabak çiçeği gibi açılmışsın deseler o an ne diyeceğimi bilemez, kızarırdım muhtemelen. Ama sanırım kitabı okuduğunuzda bununla baş etmeyi de öğreniyorsunuz söylediklerinizden anladığım kadarıyla.

Merhaba, yazdiklariniz sizi kötü yapmaz ki. İnsan iletişimine odaklanmanız tavsiye ederim ve bol vol aynanın karşısında kendinizle konuşun. Bir de bence hayatta ki en önemli şey kendinizi sevin. Patavatsız konuşunca da sevin sacmalainca da. Böyle olunca insan daha kolay bir şeyleri göz ardı edip önüne bakabiliyor. Öğrenci öyle söylemiş söylesin bu sizi kötü bir öğretmen yapmaz ki o onun düşüncesi :)

Evet sürekli kızgın olduğum insanlarla ilgili kendi kendime birilerine açıklama yapar haldeyim. Mesela kayınpederimle aram kötü ve bu konularla ilgili eşimin teyzesiyle konuşuyoruz bazen. Evde yemek yaparken falan teyzesine güya bunları anlatıyormuş gibi oluyorum. Kendi kendime eşimin teyzesine anlatıyorum sanki ve sürekli kavga ediyorum birileriyle. A alindalin

Ben sadece ilaçla ilgili yaşadığım olumsuz deneyimden de bahsetmek istedim. Benim durumumda bile aslında ilaçlık bir durum yokmuş bana kalırsa ama psikiyatrist sınava hazırlanıyor olmamı ve o sıralar tek odağımın derslerim olması gerektiğini düşündüğümü de hesaba katarak böyle bir inisiyatif kullanmış olabilir ya da 10 dakika çok yeterli gelmemiştir, tam olarak tanıyabilmesi için malum devlet hastanesi. Benim skolyozum var 15 derece kendim bile zor fark ettim-dışarıdan belli olacak bir yamukluk değil sırtımda ağrı vardı ondan doktora gidip öyle öğrendim- ve babam öğrendikten sonra bana benim engelli olduğumu ve benimle kimsenin evlenmek istemeyeceğini söylemişti. Sürekli benimle ilgili kötü imalarda bulunurdu beni kimsenin istemediğine ve sevmediğine yönelik. Ve eğer çevrenizde bu tarz insanlar varsa en azından daha daha iyi hissedip toparlayana kadar, artık söylediklerinin bir anlam ifade etmemeye başladığı noktaya kadar onlardan kendinizi olabildiğince uzaklaştırın. Sonrasında yanıbaşlarında olsanız bile eskisi gibi düşündürmeyecek. Benim durumumdaki gibi görüşmek zorunda olduğunuz bir insansa da nadiren görüşmeyi tercih edebilirsiniz duruma göre.

Bu kadar ağır sıkıntıları tek başınıza çözmeye çalışmayın. Destek alın lütfen.

Kendinize güvenin. Sizin yerinizde olmak isteyen bir sürü insan var. Ailenizin çocuğunuzun ve bir meslek sahibi olmanın şükrünü gururunu ve öz güvenini yaşayın.

İstediğiniz kitabı okuyabilirsiniz ancak okuyacağınız kitaplar; iş arkadaşlarınızın size karşı davranışlarını değiştirmeye yetmeyecektir. Sahte bir twitter hesabı açarak yaptığınız paylaşımları, yöneticiniz bir başka iş arkadaşınızın yaptığını sanmıştı. Siz bu konu hakkında arkadaşlarınızdan gizleyerek, yöneticinizle konuşup paylaşımı sizin yaptığınızı söylemiştiniz. Yöneticiniz durumu arkadaşlarınızla paylaşmamanızı söylemişti. İş arkadaşlarınız, paylaşımı sizin yaptığınızı öğrenmiş olabilirler. Zan altında kalan iş arkadaşınız, size sorduğunda sessiz kaldığınız için; artık size güvenmiyorlardır. Bu yüzden, sizinle işle ilgili konular dışında; iletişim kurmamayı seçmiş olabilirler.

ustalık gerektiren kafaya takmama sanatı diye bir kitap var. dünyanın en korkunç isim seçimi ama kitap isminden çok bağımsız benim hayatımın kitabı kabul ettiğim bir kitaptır heleki bizim ülke gibi bir ülkede okullarda okutulmasinin şart olmasını isterdim. bence o kitabı okuyun

Eşimle aram iyi. Tüm her şeyi ona açıkça anlayabildiğini için bir tek onunla rahat hissediyorum kendimi. Şu an bu sorunlarımdan annemin babamın bile haberi yok.

Evet, zan altında kalan kişinin size yüklenmeye çalışması çok beklendik bir tepki aslında.

Mesajıma müdahale edilebilir o halde, böyle olması daha uygun. Tekrar küçük harfle yazamicak kadar sıkıldım. Direkt silinebilir mesajım. Zaten büyük harfle yazdığım kısım konu açısından önemli değil bence. A alindalin

İletişim kurmamayı seçmiş olmalarına saygı duyuyorum ama bu onların bana kasıtlı bir şekilde dışlandığımı hissettirecek şekilde davranmalarını haklı çıkarmıyor bence. Herkes verdiği karar doğrultusunda istediği şekilde iletişim kurar ya da kurmaz buna kimsenin bir sözü olamaz zaten. Ki yaptıkları zorbalığa giriyor bence ama maalesef buna da bir sözüm olamaz kendileri böyle davranmayı seçiyorlarsa davranırlar yapacak bir şey yok. Konunun muhatabı ben olduğum için değil, dışardan bakan biri olsaydım da yaptıklarını çok acımasızca bulurdum. Bence kimse kendisine böyle davranılmasını hak etmez. Ortada bir suç, hata vs varsa ceza verilir ya da söylediğiniz şekilde iletişimi kesebilirler. Bunun dışındaki her şey bence zorbalık.

Hayata pozitif bakarak ve kendinizi başkalarıyla kıyaslamadan ilerlemelisin. Kendini sev hiçkimseyi sevmediğin kadar

Psikiyatriye mu gitsen acaba herseyi cok takiyorsun. Herkes herseyi söyler cok takmamak gerek

Aslında bu konuda size katıldığımı yazmıştım zaten yorumda. Orada nasıl bir yaklaşım getirmesi gerektiğiyle ilgili sizi alıntılayarak fikrimi belirtmek istedim, mesajların konusu aynı çünkü ama benimkinde sizinkine ek başka bişey daha var dikkatli okursanız görceksiniz ) Bir arada bulunursa çok daha net olur diye. Burada konu açanlara yardımcı olmaya çalışıyoruz ya hani :) Benmerkezci oluşuna yönelik bir eleştiri var ve bu doğru bana göre de. AMA BİRAZ. Sizce altında daha doğru bir yaklaşıma yönelik bir yorum olması yanlış mı? Ya da nasıl yanlış olabilir?Böyle bi kural mı var? Söylediğim farklı değilse sizin mesajınızda nerde? Ben göremiyorum SADECE OLUMSUZ ELEŞTİRİ YAPICAKSAK MI YORUMU ALINTILAYABİLİYORUZ BU SİTEDE? Böyle bir kural yok.

Sevgili A alindalin bence kimseyle samimi olman, içten olman, çok sıcak davranman gerekmiyor. Diğer insanlar birileriyle samimi olup hızlca muhabbet çevirebilir. Senin öyle olman gerekmiyor. Herkes kendine has ve biriciktir. Özgüven ile ilgili sıkıntıların olabilir benim de var. Hep kayınvalidelerin ortamında vs. başkaları övülür ben de üstüme alırdım. Her şeyi kişisel algılamak hayatımı mahvetti. Ayrıca iş yerinde oo herkes nasıl samimi bir tek ben dışlanmış gibiyim, ezik gibiyim diye hissederim hala ara ara. Ama sonra kendime derim ki demek ki bu insanlar senin kafa yapına uymuyor. Yani her zaman biz suçlu değiliz. Her zaman kendimizi eleştirmemiz gerekmiyor. Bırak insanlar iğrenç biri olduğunu düşünsün ne fark eder ki. Ben çirkin biriyim eşimin aileside böyle düşünür diye bende evlenene kadar kimseyle tanışmadım o aileden. Ama şimdi diyorum ki arkamdan ayy ne kadar da çirkin bir kız hiç yakışmıyor oğlumuza desinler ne olacak. Herkes istediğini düşünsün. Bende onların arkasından diyorum ki ay ne kadar iğrenç karakterler... Onların umrunda mı? Hayır. Benim niye insanların hakkımda ne düşündüğü umrumda olsun...

Ay yuh artık hiç bilmiyordum bunu. Teşekkür ederim haberimin olması iyi oldu. Hatta mesajın sonuna ekleyecektim eğer böyle bir şey varsa haber verin diye. Varmış meğersem. Eğer böyle bir kural varsa kurallara uymak gerekir. Ama vurgulamamda bir sıkıntı yok galiba.

Akraba demişsiniz kendi başıma gelenden bir örnek vermem gerekirse, teyzem diğer kuzenimle hep daha yakındı, ben düşünüyordum niye benimle böyle olmuyo diye. Sonra fark ettim ki gelişine samimi arkasını düşünmeden konuşamamışım hiç. Ortamda bir gülüşme sohbet muhabbet döndüğünde sürekli bir şeyler kurup onlara katılamamışım. Neden?Çünkü benim düşündüğüm söylediğim şey kesin komik olmaz. Kesin ilgi çekmez. Ben onlar gibi espri yapamam, sohbet edemem, kesin ben konuşunca az önceki gibi kimse gülmez ve ortam buz keser Hiç de öyle olmadı boşuna kurulmuşum başka da bir şey değil. Ve dediğiniz gibi insanlar bazen sizin özgüven eksikliğinizden değil soğuk bir insan olduğunuzdan falan kaynaklandığını düşünüyor. Düşünün yani gerçekten özgüveniniz eksik olduğunda bile çoğu zaman fark edilmiyor xd Ve evet insanları fazla yargılayan, çok bilmiş, sürekli her şeyden şikayetçi, şaka yapıyorum derken dalga geçen, insanların damarına basıp sinir bozan insanlarla genelde kimse birlikte vakit geçirmek istemiyor. Ama ben sizden bu izlenimi almadım yazdıklarınızı okuduktan sonra. Daha konuşkan ve istediğiniz gibi biri olmaya başladığınızda da bunları yapmamaya dikkat edersiniz. Benim başta pot kırdığım olmadı mı? Oldu. O esnada insanların yüz ifadelerini daha iyi okuyup ne hissettiklerini anlamaya çalıştım sonrasında söylediklerimle az önce söylediğim şey yanlış anlaşılmış izlenimi verip toparladım. İnsanların hatta kendi arkadaşlarının yüzüne gülüp arkasından konuşan insanlar bile hakkında ne düşünüleceği konusunda çekinmiyor. Siz mi çekineceksiniz?

Bu aralar fazla konu açmışsınız. Kompleksli olduğunuzu anlamanız güzel. Çözüm için belki fikirlerinize müdahale edebilirsiniz. Daha sıcak kanlı davranışlar gösterebilirsiniz. İçinizden gelmiyorsa yapmanızın anlamı yok zaten.

Ya hayır öyle düşünmeyin. Beni ben onu 1 kere bile aramadığım halde sürekli arayan bir arkadaşım var liseden, sen beni sevmiyorsun galiba ama ben senden vazgeçmicem sen benim arkadaşımsın diyor bana. Özgüvene bakar mısın? Ben olsam bir yerden sonra rahatsız mı ediyorum acaba niye hep ben arıyorum istenmiyor muyum diye düşünürüm ama işte kafasında bazı şeyleri aşmış. Ben istemiyorum artık arama diyene kadar benden devam edicek galiba. Şimdi mesela tedirgin olsa ve benim ne düşündüğümü kafasında kursa , ne olacağını tam olarak bilemez. Ben ne kadar özgüvenli bir kız, yakın zamanda tekrar bir araya geleyim onunla demek ki beni gerçekten arkadaşı olarak görmüş unutmamış, önemsiyor diye de düşünebilirim ; demek ki hiç arkadaşı yok, bir tek ben kalmışım, kaç ay oldu görüşmeyeli hala daha benimle iletişime geçmeye çalışıyor diye de düşünebilirim. Ne olabileceğini benim aklımdan geçeni bilemez ama beni merak etmiş ve aramış bu kadar basit. Ben ona beni bir daha arama artık da diyebilirdim ama o reddedilmekten korkmadı. Ki bence bir zamanlar birlikte vakit geçirmiş iki insan hiçbir zaman birbirine öyle şeyler söylemez. Ama söylese de bu sizi yıkmamalı.

Kesinlikle problem burada. Eminim düşünüp düşünüp kendinizi yiyip bitiriyorsunuz. Şöyle yapsaydım şöyle soyleseydim vb. Bir tane uygulama var özelden size yazayim. Belki faydasını görürsünüz.

Hanımefendi alıntıladığınız için farklı bir şey söylemeye çalıştınız ya da katılmadınız sandım ama ne demeye çalıştığınızı anlayamadım. Anlayamadım dedim, "illa beni eleştirmeniz gerekirdi" demedim. Böyle büyük harfler , kalın format kullanmak falan biraz gereksiz açıkçası. Neyse ben konuyla ilgili söyleyeceğimi söyledim.

Benim farklı bir versiyonumu gördüm sizde. Ben de öğretmenim, şuanki erkek arkadaşımdan 3 yaş büyüğüm ve anlattıklarınız... Keşke size destek olabilsem kendime olamıyorum çünkü belki yalnız olmadığınızı hissedersiniz. Arkadaşlık ilişkilerimde çok iyiyken aşk konularında sizin gibiyim. Sevgilim etrafa bakınsa benden sıkıldı yüzüme bakmıyor artık diyip enerjimi düşüren ben, sevgilim benimleyken çok konuşmuyor çünkü benle ne konuşulur ki diyip arkadaşlarının yanında kahkaha tufanı olurken işte sorun tamamen bende diyip yine kendini acımasızca eleştiren ben, yanına kendimi bi türlü yakıştırmayan da ben, saçlarım biraz erken beyazladı onları öperken beyazlarıma bakmalütfen diyip kendimi yine kötü hissettiren ben, güzel başlayan bir ilişkiyi bu tavırlarımla çıkmaza hep sürüklüyorum, modum düşüyor karşı tarafa yansıyor. Kendimden öyle sıkıldım ki. A alindalin

Ay yeni gördüm samimiyetle yazmıştım. . push ; M ManzaramDeniz

Çok teşekkür ederim

Canım ben tam bilmiyorum buranın nasıl kullandığını özel den yazar mısın rica etsem Z zxshermine

Eşiniz ile aranız nasıl evliliğinizde mutlumusunuz peki?eşiniz destek olurmu bu durumlarda size. A alindalin

Konularınızı bilmiyorum ama özgüven eksikliği çocukluktan geldiğinde gerçekten ileri ki zamanlarını da ciddi anlamda etkiliyor. Bunu kendi içinde toparlamaya çalışmak, iletişimi kuvvetlendirmek çok çaba istiyor. Bende çocukken her şeye ağlayan, aşırı duygusal, kalabalıktan korkan bir çocuktum. Ama sizin aksinize ben bu durumdan hiç memnun değildim. Yani bende diğer arkadaşlarım gibi yarışmalara katılmak, şiirler okumak, spor dalında ilerlemek, kamp yapmak istiyordum ki o ilk adım otomatiğe bağlamanızı sağlıyor. Yaptım ve başardımda. Arkadaş ortamında çok bencil ve aşırı eleştirel yaklaşmamaya çalışın. Herkesin farklı yaşam tarzına ve fikrine saygı duyarak yorumlarsanız daha sağlıklı iletişim kurarsınız. Şahsen benim iki üç tane hep yalnız arkadaşlarım var ve arkadaşlığı uzun sürdüremiyorlar, kimse bir daha aramak istemiyor. Bende gayet açık bir şekilde kırıcı olmadan tabi nedenlerini söylüyorum zira kişi kendinde bazen bu durumu fark etmiyor. Mesela biri sabahtan akşama kadar 5 cümlesinden 3 ünü kendini överek geçiriyor ki biri buna egoistsin demiş bende '' haklılık payı var '' dedim. Ve kabul etmiyor. Aşırı bilmişlik taslar. Bir diğeri sürekli sitem eder, şikayetle geçer konuşmaları ve derdi bitmez. Sen mesela '' seyahat etmeyi, kamp yapmayı çok özledim '' dersin bir diğeri de '' aman neyini seviyorsunuz kampın valla hiç uğraşamam, zaten hayat çok pahalı '' gibi hemen enerjini emcükleyecek bir yorumda bulunur Yani eleştiri yapmak ayrı ama sürekli hayattan memnuniyetsiz halini ve negatif enerjini yansıtman ayrı. Bende sevmiyorum bu tipleri şahsen. Bunlar tabi bir örnek. Belki kafa denginiz değil muhabbet ilerlemiyordur sadece. Herkesin ortak yanı olmuyor. Ama özgüvenli olmak istiyorsanız söylemek istediklerinizi, duygularınızı net gösterin çekingen olmayın. Konuşun, güler yüzlü olmaya çalışın.

Çok tatlısınız ne güzel içtenlikle yazmissiniz

Aslinda bence sizde yapmanız gerekeni biliyorsunuz ama ağır geliyor kaçıyorsunuz kaçmayın komplekslerinizin önüne geçin tabularinizi yıkın kim ne demis kim ne yapmış takılmayın insanlardan uzaklaşmaya başladıkça ardı arası kesilmiyor ben daha önce yanlizligimdan şikayet edip konu açmıştım aslinda bunu biz yapıyoruz uzaklaştırıyoruz insanları kendimizden, birde tam tersini deneyin yavaş yavaş önce 1 kişi ile muhabbet kurmaya çalışın sonra bir başkası sonra evinize davet edin insanları. Sevin korkmayın gerçekten onları dinleyin ve bir derdi var ise yardımcı olun öneriler sunun sizde anlatın yani bence kesinlikle sizin derdiniz kitapla hobiyle olacak gibi değil iletişim kuramamak ve fazla vesvese olmussunuz salın biraz bunu burdan ne kadar yazsak az önce siz kendinize iyi geleceksiniz Doktor yardımı ile aşılır bence.

Hep içinizde yasiyorsunuz diyguları tavsan dağa kısmıs ortamı. Ertelediginiz arkadasinizi davet edin yeni evli cifti davet edin iyi anlasirsaniz kadinla disarda ayrı da görüsürsünüz. Misafir agırlamayı niye o kadar dert ettinizki ben de calisiyorum kimse de haliyle çok iyi hazirlik vs. Beklemiyor. Kaldiki samimiyet ilerleyince hiç önemi kalmaz. Sosyal olma ortamlarında kendinizi çekiyorsunuz bence. Çok kurmayin kafanizda

Evet haklısınız galiba. Teşekkür ederim fikriniz için. En azından bunu destek almadan da çözebilirim sanırım.

Evet, ben de anladım zaten. Sadece sorun şu ki karşısındaki zan altında kaldığı söylenen şahsın çevresi zaten onun yapmadığını biliyor. Yani onun yapmadığı anlaşılmış, artık taşın altında kalan eli kurtarılmış ortada bir sorun kalmamış olmasına rağmen iş arkadaşı gidip herkese kurdele dağıtıyor, pasta kesiyor 'bilinçli olarak ve planlanmış bir şekilde' onu dışlamaya çalışıyor. Sanki Twitter'dan yazdığı şeyle konu sahibi ona komplo kurmuş ve bilinçli olarak onun o duruma düşmesini istemiş, ona bilinçli olarak tuzak kurmuş gibi durumu yansıtmaya çalışmış. Üstüne helallik olayı var, dramatize ettiğini düşünme konusunda da haklı. Konu sahibi çaresiz kalmış bir bakıma ne yapacağını bilemediği bir durumda. Ama karşısındaki kişi suçlamalar ondan kalktıktan sonra zaten suçsuz olduğum anlaşıldı diyebilirdi. Buna rağmen uzatan o. Kurdaleyle pastayla liseli bir ergen gibi davranıyor. Bence insan ilişkilerinde kimseyi tamamen suçsuz bulamayız ortada bir sorun varsa. Konu sahibinin hatası %40 oranındaysa karşısındaki kişinin %60. ÇÜNKÜ HERKES ONUN YAPMADIĞINI BİLİYOR OLMASINA RAĞMEN YİNE DE DIŞLAMAYA YÖNELİK ŞEYLER YAPMIŞ, KARŞISINDAKİ KİŞİYE BİLİNÇLİ OLARAK KENDİNİ KÖTÜ HİSSETTİRMEYE ÇALIŞMIŞ. Ama konu sahibinin yaptığı ONU DIŞLAYAN İŞ ARKADAŞINA YÖNELİK BİLİNÇLİ BİR HAREKET DEĞİLDİ. Böyle bir durumda eğer konu sahibi bilerek o arkadaşını özellikle zan altında bırakmak için o yazıyı yazmış olsaydı ancak bu dışlanması için mantıklı bir sebep olabilirdi benim açımdan. Ama görüyoruz ki durum öyle değil. Yine de benim kaçırdığım ayrıntılar olabilir ama sonuçta burada haklı haksız savaşı vermiyoruz. İyi açıdan düşünmek gerekirse bu yaşanan olaydan sonra kendini geliştirmeye yönelik bir adım atmaya karar verdi. BU YAŞANAN OLAYLARDA ONUN YAPABİLECEĞİ BİR ŞEYLER VARDI BELKİ, AMA ONUN BİR SUÇU YOKTU. Ve bence asla dayanamayacak durumda değilsen, bunu bir fırsat olarak değerlendirmelisin konu sahibi. O yüzden işten ayrılma, hissettiklerinle yüzleş. Suçun olmasa bile burdan kendine olan güveninle, çekingen oluşunla ilgili alman gereken dersler var.

Hayır asla. Aksine bana yardımcı olmak için elinden geleni yapıyor. M

Psikolog ile ilaçsız 6-8 seans gerekiyor açıkcası. Bu durumun temeli çocukluğa kadar uzanıyor bu arada. Tahminim çok düşünen birisisin aklına ilk gelen cümleyi kurmuyorsun hata yapmaktan çekiniyor ve cümlelerini seçiyorsun sürekli. Hızlı güvenen biri değilsin.

Eşin den şiddet görüyor musun A alindalin

Yazdıktan sonra gördüm yine mesajınızı. Biraz uzun sürüyor haliyle. Siz çabalayın, insanlar sizdeki değişimi öyle bir fark edecek ki inanamazsınız. Beni 4-5 ay görmeyen akrabalarım vardı, -normalde de çok sık gelmiyorlar ve beni de çok tanıyan insanlar değiller- onlardan birinden bile kabak çiçeği gibi açılmışsın lafını duymuştum direkt yüzüme karşı. Sonra daha önceki halimle ilgili yorumlar falan yapıldı jdjdj. Bence de mutlaka kitaba takviye olarak yüz yüze bir uzmandan destek alın. Her şey bu şekilde sizin için çok daha güzel olacak. Çocuğunuz sizin gibi kendinde eksiklik olarak gördüğü kısımları güçlendirmeye çalışan, kendi gelişimine odaklı bir anneye sahip olduğu için çok şanslı. A alindalin

Bende senin gibiyim aynı canım ya Önceki

Geçmişteki kendimle çok benzerlikler gördüğüm için burada çok fazla şey yazdım. Doğru ya da yanlış, kendimce mantıklı olan. Normalde sık girmiyorum, o yüzden muhtemelen bir şey yazarsanız görmem ama son olarak şunu yazabilirim nasıl hissettirirse hissettirsin siz oradan daha güçlü bir şekilde çıkıyorsunuz eğer yapmanız gerekenleri analiz edip uygularsanız. O yüzden hiiiç takılmayın. Oturun bu hayatın keyfine varın. Tekrarı yok. Bunu, benzerlerini, daha beterlerini yaşayan tek kişi değilsiniz ama bu hayatta teksiniz. Sizden başka yok. Kendinizi hırpalamayın, kilitlemeyin aklınızdan neden geçtiğini bilmediğiniz birkaç serseri düşüncenin zincirlerine. Ve çalışın tabii hayatınız üzerinde :) Kendiniz üzerinde uğraşıp bir şeyleri daha iyi yapmanın verdiği duygusal tatmini çoğu şeyde bulmak imkansız. Bunu kendinize sık sık hatırlatın. Buradan çok daha güçlü çıkacaksınız. B Blair

Sizin hissettiğiniz yerdeydim ben de. Yaşımı takıntı haline getirmiştim ve kendimi asla beğenmiyordum. Arkadaşlarımdan bilerek uzaklaştım. Sadece eşim kaldı. Annem ve babam da ardarda öldüler. Daha da yanlız hissettim. Özgüven eksikliğinden mesleğimi yapmaya bile cesaret edemedim. İş görüşmelerine gidemedim. Oysa bilgisayar mühendisliği bitirdim. Hepsinden olmasa da şuan çoğundan kurtuldum. Nasıl mı? Önce kendimi beğenerek. Tüp mide ameliyatı oldum. Saçlarımı boyadım. Lazere yazıldım. Spora başladım. Dil kursuna yazıldım. Tek eksiğim iş ve daha geniş bir çevre. Onu da başarmak istiyorum. Lütfen tüm yatırımınızı kendinize yapın. Önce siz kendinizi beğenin. Güzellik salonuna gidin. Spora başlayın. Gardrop yenileyin. Yeni bir tarz oluşturun. Siz kendinizi beğenirseniz o tüm eksik olan şeyler de gelmeye başlıyor. Önce özgüven... Eğer İstanbul'da iseniz arkadaş olabiliriz. Kadınlar birbirine destek olmalı diye düşünüyorum.

Evet sanırım öyle ben de çocukluğa dayandığını tahmin ediyorum. Maddi nedenlerden dolayı psikoloğu da ertelemek zorunda kaldım şimdilik. Ama söyledikleriniz doğru, çok düşünüyorum ve bir cümle kurduktan sonra da gerek var mıydı diye pişman oluyorum.

mutlaka okuyacağım teşekkür ederim

Bu yorumu sonradan gördüm, rica ederim. Ben de ailemi, her şeye rağmen babamı çok seviyorum. Bir tarafım biraz kin duyuyor, çünkü benimkisi sadece korumacı olma durumu değil. Tabii sizin yaşadıklarınız da kendi içinde en az benimki kadar zordur belki de. Ben babamda bile suç bulamıyorum bazen onun yetiştiği ortamı düşününce. Anne babaların geneli çocuğunun iyiliğini düşünmeye çalışıyor bir yerde. Her ne kadar babamın söyledikleri bunun tam tersi gibi gözükse de.. Onun söylediklerini içselleştirip doğru olduğuna inanmak yerine kendime çok bambaşka bir dünya kurmaya çalışıyorum. Başaracağımdan da çok eminim çok çabalıyorum. Önceden beni güçsüz bırakıp yaşama isteğimi bitiren kendime olan saygımı yerin dibine sokan adam şimdi benim daha iyi bir hayat kurmak için daha çok çabalamama sebep oluyor. Çünkü babamın böyle olma sebebi bir noktada onun ebeveynleri, ve ben de ileride çocuğuma aynı cümleyi kendim için kurdurtmak istemiyorum. En başta kendim için düzelmeye ; hayata, geleceğe daha olumlu bakmaya çalışıyorum. Size garip hissettiren kendinizle ilgili düşünceleriniz başka bir şey asla değil. Bir şeyler söylediğimde acaba benimle ilgili ne düşünürler kaygısı taşımamayı öğreneceksiniz. Diğer insanlar ne kadar sosyal zekası yüksek ve iyi iletişim kurabilen nerde ne söyleneceğini bilen insanlarsa siz de bir o kadar öylesiniz ve daha iyisi için çabalayacaksınız da.

Yani yargılama maksatlı yazmıyorum bunu, işi ne olursa olsun herkes kendini böyle bir girdabın içinde bulabilir ama psikiyatrist olduğu halde hastasının söylediği şeylere takılıp, hastalarına iyi gelmediğini, olaylara olması gerektiği gibi yaklaşamadığını düşünen psikiyatrist var. Yani şimdi sizin öğrencilerinizde takıldığınız durum da buna benziyor aslında. Bizde sırf ders anlattığı için sevilmeyen öğretmen vardı hahahsd. Bir öğretmenimiz başka bir öğretmen hakkında atıp tutuyordu ortaokulda. Atıp tutan sınıf öğretmeni diğer öğretmeni derste sessizliği sağlayamamakla suçlamıştı üstüne dedikodusu dönüyordu ama yüz yüze değil bizimle sınıfta konuşulurken kapıdan duymuştu. Şimdi bu kadına yapılan zorbalık değil de ne?Her yerde blender misali ortalığı birbirine kırdırmaya çalışan fesatlık çıkaran durduk yere insanları birbirine fişteklemeye çalışan insanlar var yani. Burada o dedikodusu dönen öğretmen suçlu olsaydı bile 1. Bu durum diğer öğretmeni ilgilendirmez. 2. Kimse sınıfın düzenini tam anlamıyla sağlayamaz. Hiçbir öğretmeni herkes tam anlamıyla sevmez. Mutlaka sevmeyen birileri çıkar, memnun olmayan zaten hep var. Sevmeyen öğrencilerin çok oluşu o öğretmenin fazla ders anlattığını ve çok not kırdığını gösterir Herkesin değerlendirme ölçütü farklıdır yani. Sizin moral bozukluğunuzdan bile enerji çeken birini üzünce garip bir şekilde mutlu olan insanlar var, emin olun. Bilinçli olarak size bunu söyleyip sonra nasıl bozuldu ama falan diye gülüşebilir bile arkanızdan. Takılmayın çok. Herkesi itici bulan biri de hep var. Genel olarak öğrencilerinizin sizi sevmemesi için hiçbir sebep yok. Kaldı ki sevmiyorlar diyelim, bence çok zor bir şey ama diyelim ki sevmiyorlar. Bundan daha normal hiçbir şey yok. Ortaokulu Adana'da değişik bir yerde çinçinde okudum. Döner bıçaklarıyla insanların kavga ettiği bir ortaokul düşünün. Yüzüne karşı zorbalık yapılmayan hiçbir öğretmeni tanımıyorum, bir kişi hariç. O da herkesin nefret ettiği ve korktuğu biriydi. Derslerinin %75'i köpeği fındıkla ilgiliydi.3 yıl kaldı sonra bacağı çatladı son yıl da çok şükür ingilizce anlatan biri geldi yerine

Siz oranın çalışanısınız, en az oradaki diğer insanlar kadar sizin de orada bulunmaya hakkınız var kesinlikle. Yöneticiniz istifa benzeri isteğinizi kabul etmemiş öyle düşünün yani. Sizde hata olsa adam sert çıkardı size başta. Böyle bir şey yaşansa okuldan mesleğinden soğur kısa süreli de olsa insan ama siz öyle düşünmeyin bu sizi daha da kamçılasın. İnsanların sizi yargısız infaz etmesi durumu var, ne olacağını bilemezdiniz. Bu konu tekrar açılırsa kendinizi ifade etmeye konuyu açıklamaya çalışıp çalışmamak da sizin tercihiniz. O yüzden bırakın insanlar sizinle ilgili kötü olan ne düşünüyorlarsa düşünsünler. Ki bence düşünmüyolardır bile bunu sadece size en kötü ne olabileceğini göstermek için örnek verdim. En kötü ne olabilir? Hiçbir şey. Sizin yerinizde olsam kendimi kötü hissedeceğime alkış tutar eğleniyormuş gibi yapardım. üzüldüğünüzü asla fark ettirmeyin durumla baş etmeye çalışın

cok duygusalsin ve onun icin sanirim asiri alinganlik var kimseden cekinme onlarda sen ben gibi etten kemikten insanlar kimse kimseden üstün degildir üstünlük takva ile olur ancak kim ne düsünürsede düsünsün sen kendini iyi hissedecek seyler yapmissan vicdanin rahat olur vicdaninin rahatsiz olacagi seyleri yapma kim ne söylerse söylesin takinti yapma herkes herseyi söylüyor kendi derecesine göre varsa haksizligi sana karsi yada baskasina karsi uyarmak gerekir yada baskasi bizi elestiriyorsa dön vicdanina sor o sana dogruyu söyler rahatsan vicdanen dogrusundur degilsen düzeltirsin kendinin yanlisini diyecegim o ki kusursuz insan yok bizler ne Melegiz nede Peygamber Hatamizla sevabimizla insanlariz iyi insan olabilirsek her canliya ne güzel meziyettir

Birçok insan bir yerlerde benzer şeyler yaşıyor demek ki. Size şu kadarını söyleyebilirim ben de sevgili olduğumuz dönemde yaşı takıntı ediyordum, evlenince başka dertlerimiz olacak yaşı unuturum diyordum ama hiç kafamdan atamadım. Hala bir ortamda yaş muhabbeti olacak ve bana yaşım sorulacak diye aşırı geriliyorum. Belki de bu yüzden eşimin çevresindeki herkesten uzak duruyorum. Herkeste öyle olacak diye bir şey yok ama ben aşamadım yaş konusunu maalesef. Belki özgüvensiz bir insan olmamla ilgidir. Neticede yaş farkını çok rahat dile getiren insanlar da var. Size tavsiyem bunu en başında halledip aşabilmeniz. Sonra daha büyük yük oluyor insana.

Ben de merak ettim:)

Evet ve duygularınızı kabul etmeyi öğrenin. O anda ben de kulaklarımdan kafama doğru bir sıcaklık hissettim muhtemelen kızarmıştım djdj ve tabii mutlu da oldum çabam meyvelerini vermişti. Artık görece silik değil daha baskın görünür bir karakterde birisiydim. İnsanların içinde duygularımı yaşamaktan utanmadım. Size bahsettiğim gibi o çevrede ağzı laf yapan insanların hiçbiri doğuştan böyle değil. Hiçbir bebeğin emeklemeyi öğrenmeden bir anda ayağı kalkıp yürümeye başlamadığı gibi, o insanlar da bir anda böyle olmadılar. Sadece bazı şeyleri bizden daha önce aşmış olabilirler, bu onların ailelerinin yönlendirmelerine bağlı olabilir ya da kendi kişilik özellikleri çok çok farklıdır bu da mümkün. Böyle olduğunuz için birini de suçlamayın çünkü bu sizi siz zamanında doğru şekilde yönlendirilmediğiniz için sonsuza dek böyle kalmak zorundaymışsınız ya da değiştirmek çok zormuş gibi hissettirebilir. . push ; A alindalin

Boşver kayınpederini teyzeni. Anlat anlat bir çözüm yok. Kendi hayatına odaklan. Sen ne istiyorsun, seni ne mutlu eder. İnsan bu tip olumsuz diyaloglara girdiğinde beyni hep bu düşüncelerle boğuluyor. Kurtulmanın tek yönlü kendinize meşgale bulmak. Pozitif insanlarla oturup kalkmak. eflatuns

Bu kadar uzun yazmayı ben de beklemiyordum. Siteye size kitabı tavsiye etmek için girdim sadece. Çünkü babam sevilmeyen çevresindeki insanların dışladığı birisi ve bunun acısını bizden çok çıkarmaya çalıştı ve ben çok acı çektim. O kitabı daha da erken bulup okumamak geriye dönük en büyük pişmanlıklarımdan birisi olabilir. Beni o kadar iyi hissettirdi.

İyi ki konuma denk gelip yorum yazmışsınız, o kadar iyi geldi ki yazdıklarınız. Bugün çok kötü bir gün yaşamıştım. Şimdi söylediğiniz kitabı sipariş ettim ve heyecanla bekliyorum.

1. Bilerek ve isteyerek yapmamanız gereken 'kötü' , 'haksız' veya başkasını incitecek bir şey yapmadınız. Bence kendinizden mantıksız bir şekilde mükemmel olmayı beklemeyin. 2. Kendinizi bu hareket yüzünden kötü veya kusurlu biri olarak damgalamayın. Düşüncelerinizde aşırı genelleme olduğunu düşünüyorum. 3. Davranışlarınızın dolaylı ve bir noktada sizin gibi elinizde olmayan sonuçları nedeniyle bir üzüntü yaşıyorsunuz. Ama sıkıntı şu ki üzüntünüzün şiddeti ve süresi hatalı davranışınızla orantılı değil. Kaldı ki sizin hatanız bana kalırsa size yapılanın yanında çok daha küçük kalıyor. 4. Hatalarınızdan bir şeyler öğrendiniz ve bu olay üzerinden kendinizle ilgili farklı yapmak istediğiniz şeyler fark ettiniz. Sizin hareket noktanız burada bu olmalı. Bence aşırı suçluluk duyacak ya da kendinize acıyacak bir durum yok ortada. İnsanların yanlış anlaması sizin suçunuz değil. Duygusal karar vermeyin, kişiselleştirme yapmayın. Orada pasta kesilirken ayıp olmasın diye orada kalmıştınız sanırım, şimdi kutlanırken çıkmam mantıklı olmaz diye. Normalde herkes iş arkadaşlarıyla yakın olmak birlikte vakit geçirmek zorunda da değil sonuçta ama ortada bir baskı var dışlanma sizde bir etki yarattı ve tepki olarak ister istemez ele geçirilmiş ve kararlarınız size ait değilmiş gibi hissetmiş olabilirsiniz. Normalde belki orada herkes bileğine bir şey geçirip fotoğraf çekinmek isterken buna katılmayı siz istemezdiniz belki de zaten. Ama isteseniz de katılamayacak olmanız ya da birinin bunu zorla sağlaması size kendinizi ele geçirilmiş hissettirmiş olabilir. Çünkü bu sizin kendi iradenizle seçtiğiniz bir şey değil ve zorlamayla olunca da kendinize olan güveniniz daha da sarsıldı. Aklın yolu bir ve aslında danışanlara kağıda yazmayı salık vermelerinin bir sebebi de kendimizdeki çarpık düşünceleri daha net görebilmemiz. Sizin başınıza bu olayın gelmesinin sebebi siz değilsiniz önce bunu da bir kabul edin. Benim başıma gelseydi özür dileseydim belki kadının tepkisi daha kötü olacaktı, müdür kapatın bu konuyu demedim mi diyecekti. Bilemediğimiz şeyler var. Uygulama noktasındaki zorluğu sizin hala içinizde bir yerlerde onların ne düşündüğünü umursamanızdan kaynaklanıyor. Çünkü bu sizin için üzücü ve sevilmediğinizi düşünüyorsunuz. Başkasının başına gelse siz de böyle tavsiye verirdiniz ama şimdi kendinize aynı tavsiyeleri içten bir şekilde veremiyorsunuz çünkü kendinizle ilgili içeride yatan daha ciddi eleştirileriniz var. İçeride size nutuk çeken o iç sesi durdurun. Zamanla nasıl davranıyorsanız öyle düşünmeye başlayacaksınız. Daha sosyal olmak istiyorsanız ve iyiliğinize olacağına inanıyorsanız önce isteğin gelmesini beklemeyin. Önce yapın, siz getirilerini gördükçe mutluluğunuz huzurunuz katlandikça o zaman davranışınız pekiştirilmiş olacak ve o zaman yapmayı isteyeceksiniz. Dediğim gibi bu olayın sebebi sizin çekingen olmanız ya da özgüvensiz olmanız da değil bir noktada. Elinizde olmayan şeyler var. Ama sonucu ve üzülmenizin şiddetinden yaptığım çıkarım özgüvensiz ve çekingen oluşunuz ve kafaya takma huyu. Silik bir tip ya da baskın bir karakter olmak gibi şeyler bana kalırsa ortamdan ortama da değişiyor, zaman içinde kendimizle ilgili düşüncelerimiz de çok ilginç bir şekilde olumsuz yönde farklılaşabiliyor. O yüzden önceden böyleydim, şimdi şöyle oldum artık bu özelliğimi kaybettim diye düşünmek yerine geçmişte yapabilmişsem şimdi de yapabilirim diye düşünüp hareket edin. Zaten biraz açılırsanız, o ilk adım gelirse gerisi çorap söküğü gibi gelecek.

Sanırım böyle bir şey yaşasam, yöneticimi dinlemeyip insanlara açıklamak zorunda kalmayı tercih ederdim. Ama konu sahibini de anlamak gerek, eğer açıklasa bu sefer de müdürün ondan istediği şeye zıt düşmüş olacaktı. O esnada tam olarak ne yapması gerektiğini bilememiş, hatta durum çok ani gelişmiş diyebiliriz. Kendi yazdığı biçimiyle iki uçlu değnek. Belki de kendinizi suçlanan zan altında kalan iş arkadaşının yerine koyduğunuz içindir bu tepkiniz bilmiyorum ama ben sizi fazla ofansif buldum. Sonuçta belli sınırlar dahilinde isteyen istediği gibi düşüncesini ifade etmekte özgür bu forumda :)

Teşekkür ederim olumlu düşünceleriniz için. Destek almaya karar verdim ben de artık. Umarım söylediğiniz gibi takmamayı başarabilirim.

Ben o konulardan birisini okumuştum. Konu sahibi bilinçsizce yaptı tamam. Karşı taraf konu sahibini dışlatmaya çalışmış, orası da tamam. Ama ilk olarak haksızlığa uğrayan biri var ve herşeye rağmen bilinçsizce de olsa yaptığı hataya karşılık konu sahibinin bir özür borcu var. Patronlarım konuyu kapatmamı istedi gibi bir bahane de bence geçerli değil. Herkes hata yapar ama bir özür dilemek bu kadar zor olmamalı. Size yönelik değil bu yazdıklarım ama konu sahibi ile ilgili benim görüşüm de bu.

Otomatik düşünceler : Ben bütünüyle benmerkezci ve düşüncesizim. Ben hiç iyi değilim. =Bilişsel çarpıtma, ya hep ya hiç tarzı düşünme. Yani konu sahibi benmerkezci olsa bile -ki bence de biraz öyle evet- , Bazen düşüncesizim ve bazen de gayet düşünceli olabiliyorum. Olasılıkla bazı zamanlarda açıkça benmerkezci davranıyorum. Bunun üzerinde çalışabilirim. Mükemmel olmayabilirim, ama "iyi değil" değilim. Yine yaklaşım bu olmalı. Ama yine de sosyal ilişkilere kar zarar olarak yaklaşan biri olduğunu düşünmüyorum. İnsanlardan bir şey bekleyen biri değil. Sadece bazı insanlar için çok kolay olan şeylerin kendi için zorluğundan bahsetmiş.

buraya iş yerinde dışlanmakla ilgili bir konu açmıştım. Son zamanlarda o konuyla ilgili yaşadıklarım bazı düşüncelerimi daha çok tetikledi ve iyice kötü hissetmeye başladım kendimi. Sizin babanızla yaşadığınıza benzer bir durum yaşıyorum ben de. İstenmediğimi iliklerime kadar hissediyorum ve çok fazla kafama takıyorum. Dışlanma anında nasıl davranacağımı da bilemiyorum ve her boşluğumda dışarı çıkıp ağlıyorum sonra tekrar işe dönüyorum. İyice arttı bu tarz ağlama ve iç sıkıntılarım. Eğer emzirme sürecinde olmasam belki ilaç kullanmayı bile isterdim. Çünkü çok zor zamanlar yaşıyorum. Ve bunların hepsi için kendimi suçluyorum hep. Evet devlet hastanelerinde uzun uzun kendimizi ifade etme şansımız olmadığı için genelde ilaç verip gönderme eğiliminde olabiliyorlar. Ben de bu yüzden maddi durumu toparlayıp özel bir kliniğe gitmeyi düşünüyordum ki artık beklemek de istemiyorum.

Bakın bu yazdıklarınıza benzer şeyleri ben lisede yaşadım. Çok kötü hissettiğim zamanlar olmuştur benim de. Şu an üniversitedeyim farklı bir ortamda ama daha önce yaşadıklarımı bana yaşatabilen var mı :) Lise evet, sizin bulunduğunuz ortama göre daha genç ergen-aynı zamanda acımasız - insanların bulunduğu bir ortam. Ama bu sizin yaşça daha büyük insanların arasında bulunsanız da benzer ergenlikte kalmış sizinle olan sıkıntısını sizi dışlamaya çalışarak çözebileceğini zanneden insanlarla muhattap olmak zorunda kalmanız gerçeğini değiştirmez. Şunu da eklemek istiyorum kardeşim bana göre daha sosyal, bazı şeyleri kafasına daha az takan hep benden daha başarılı çok yönlü birisiydi ve o bile zorbalığa uğradı. Emin olun herkes benzer şeyler yaşıyor. Sadece bazılarımız gerekeni yapmadığı için daha çok zulme uğrayıp acı çekiyor. Önemli olan o insanlara tam olarak saldırıyormuş gibi görünmeden dişlerinizi onlara göstermek. Ve daha önce olduğu gibi yanlış anlaşılmamaya dikkat edin. Kendinizi doğru ifade edebilmek de çok önemli. Benim belki bazı şeyleri aşmamda yazları çalışmamın da faydası olmuştur. Çünkü çoğunlukla bulunduğum ortamdan farklı bir ortamdı orası sonuçta. İş yeri dediğim evimizin altındaki fırın, orada kasiyerlik yaptım. Neyse işte oradaki kızlardan biri beni başta saf gördü ve dışlamaya arkamdan konuşmaya çalıştı. Sadece bu değil işte, çeşitli zorbalıklar.. Sonra aynısını başka biriyle ona karşı yaptım. Politik oldum sadece gerektiğinde arkasından da konuşup çekiştirdim. Yanımda olan diğer kıza fısır fısır bir şeyler söylüyormuş gibi yaparak aralarda onun da duyabileceği şekilde ismini söyledim. Yani aynı şekilde ona zorbalık yaptım. Ve tahmin edin ne oldu Baya baya kanka falan olduk. Bana daha iyi davrandı, hatta yanımda daha önce birlikte bana zorbalık yaptıkları kankasını çekiştirdi dhdhud. Yeni kankası ben olmuştum. Neyse işten çıktım ben tabii orada geçen yaz çalışmıştım. Ekmek aldığımda karşılaşıyoruz hala. Arada bir haftalık izinde elemana ihtiyacımız oluyo gelsene dedi bana ben derslerim yoğun vs. dedim her fırına indiğimde muhabbet ediyoruz. Yani kıssadan hisse bence siz karşımdaki üzülür mü diye düşünen -benim daha önce düşündüğüm gibi -fazla iyi niyetli ve saf birisiniz aynı zamanda. Bırakın üzülürlerse üzülsünler, ağızlarının payını verin. Size ne yapılıyorsa aynısını yapın karşı tarafa. Aslında ne kadar tırsak insanlar olduklarını fark edeceksiniz. Ve yanlış anlaşılmamaya dikkat edin lütfen. Baktınız çabalarınız işe yaramadı, bunu da takmayın kafaya . Kendinize güvendikten bazı şeyleri aştıktan sonra o şahsın yapmaya çalıştığı şeyin bir önemi olmayacak sizin için ve zaman ister ama size yönlendirilen o tavır kimse tarafından hatırlanmayacak bile. Ama daha önce de yazdığım gibi insanlara yanlış anlaşıldığınızı söylemekten çekinmeyin. Ve sizin maruz kaldığınız şeyleri yaşamayan yok emin olun. Ve ağlamak, ah Ben de hep sulugöz olduğumu düşünüyordum. Siz aynı benim gibi hassas birisiniz ama aşılmayacak hiçbir şey yok. Size yapılanın içinizde nasıl fırtınalar kopardığını tahmin edebiliyorum. Lütfen kendinizi üzmeyin. Sizde hiçbir sıkıntı yok. Önceki konunuzda durum bu değil ama bazen insanlar sadece sizi kıskandığında ya da siz onlardan daha başarılı olduğunuzda bile size zorbalık yapmaya çalışabilirler. Eğer siz istemezseniz başka insanların söyledikleri sizin duygudurumunuzu bu kadar çok etkilemez, bundan emin olun. Canlı örneği benim. Bu dünya böyle bir dünya, yarın öbür gün işinizde hele bir diğerlerinden daha yüksek yerlere gelmeye yakınsayın, o zaman neler olduğunu görürseniz gerçekten problemin sizde olmadığına daha net ikna olursunuz. Bunun atasözü bile var "meyve veren ağaç taşlanır." diye. Ama önceki konunuzda yanlış anlaşılma var, bunun gereğinin ne olduğunu en iyisi siz bilebilirsiniz, tabii kendinizle ilgili bazı şeyleri iyileştirdikten sonra.

Bağırmaya denk olduğunu düşünmeniz sizin kendi fikriniz, ben vurgularken öyle olduğunu düşünmedim. Sadece mesajlarım uzun, uzun cümleler kurmayı seven biriyim ve bazı kısımlar daha önemli oraları vurgulamak istedim hepsi bu. Ama istersem mesajdaki her yeri vurgular simsiyah yaparım, bütün harfler kocaman olunca size bağırdığımı düşünürsünüz hem yine :) BEN ÖZELLİKLE KASITLI YAPMADIM, BENİM NE YAPTIĞIMI DEĞİŞTİRMEM DEĞİL EĞER RAHATSIZ OLDUYSANIZ SİZİN NE DÜŞÜNDÜĞÜNÜZÜ DEĞİŞTİRMENİZ GEREKİYOR. YANLIŞ BİR ŞEY YOK. KİMSE SİZ RAHATSIZSINIZ DİYE BÜYÜK HARF KULLANMAYI BIRAKAMAZ. AMA SİZ ÜSTÜNÜZE ALINMAYARAK RAHATSIZ OLMAYI BIRAKABİLİRSİNİZ İSTERSENİZ BIRAKMAYIN O DA OLUMLU AMA BENİ BİR DAHA ALINTILAMAYIN Alıntılarken size katıldığımı yazdım 100 kere zaten, daha ne yaziyim

Çok normal özgüveni yüksek olan insanlarda günümüzde dost bulamıyorlar, o sıcaklık samimiyet yok nedense, birde kimse dert dinlemek istemiyor, ben şu an derdini anlatanlardan kaçıyorum çünkü işhayatımda zaten gün içinde birçok sorun çözmek sorundayım elalemin derdi beni germesine izin vermiyorum, Birde cahil, kaba insanlardan uzak duruyorum bana aklı başında, huzurlu Bana uyumlu insanların peşindeyim Ama toplumumuzun düzeyi bu konuda çok düşük, çoğunun ilgi alana kalitesiz yada hiç yok fakir

Son zamanlarda kendimi hiç sevemiyorum maalesef. Ne yapsam kızıyorum kendime. Belki de sorun buradadır.

Tüm yazdıklarınızı okurken bana çok tanıdık geliyor hepsi. Ben aslında hayatımın bi döneminde bunları yapabilen biriymişim gibi hissediyorum. Ne ara bu kadar özgüvensiz ve sorunlu bir hale geldiğimi hatırlamaya çalışıyorum. Başta çocukluktan gelen bir şey gibi düşündüm ama aslında ben kabuğundan sıyrılmayı biraz olsun başarmış bir insandım. En azından bir haksızlığa uğradığında hakkını arayabilen, insanlarla dialog kurabilen ve gerektiğinde sözünü de esirgemeyen bir insandım. Şimdi aileme sorsanız beni hala böyle tanımlar. Ama arkadaşlarıma sorsanız silik bir tipim. Bir yerlerde kopukluk var bunu ben de oturtamıyorum kafamda. Öte yandan bu anlattıklarımı bana biri anlatsa ben de sizinkilere benzer cümleler kurardım. Aklın yolu bir ama sanırım zor olan bunları uygulamak. Yani somut bir olay olduğu için yaşadığım dışlanma olayını örnek vereceğim yine. O ortamda bunu yaşarken kendimi çok iğrenç hissediyorum, aşırı üzülüyorum. Eve gelip düşününce diyorum ki sen bu insanları kaç aydır tanıyorsun? Bundan önce hayatında bile değillerdi ve birkaç ay sonra belki de bir daha hiç görmeyeceksin. Boşver diyorum. Ama ertesi gün gidip yine aynı şeyleri yaşayınca maalesef hissettiklerime engel olamıyorum. Bir şey daha. Mesela bu beni dışlayan grup normalde hep bel altı sohbet ettiği için ben daha önceleri de o muhabbetlere dahil olmuyordum. Dışarda buluştuklarında beni neden çağırmadılar diye aklımdan bile geçmiyordu. Çünkü kafa yapıları uyuyor ve görüşüyorlar. Benim uymuyor görüşmüyorum. Bu kadar basitti. Bu benim kendi irademle seçtiğim bir şey olduğu için beni üzmüyordu. Ama şu an özellikle beni dışlamak ve kötü hissettirmek için yapılan şeyler var. Kasıtlı yaptıklarını bildiğim için de hiç tepki vermiyorum amaçlarına ulaşmalarını istemiyorum ama tabi bunlar üzülmeme engel değil maalesef. A alindalin

O kadar merak ettim ki kitabı. Ve akıl okuma dediğiniz niyet okuma ile aynı şeyse bu bende çok fazla var. Artık biriyle tartışırken "sen şimdi şöyle şöyle diyeceksin ama..." diye daha o bir şey söylemden söyleyeceğini tahmin edip karşı savunmaya geçiyorum. Ya da "sen kesin şöyle düşündün, böyle düşündün" diye bir de kendimden çok emin olarak karşı tarafı suçluyorum. Bunların hepsinin farkındayım ama beni en çok zorlayan, çekingenliğim. Özgüven eksikliğim. İnsanların benimle ilgili düşündüklerine çok fazla takılmam. Hem bahsettiğiniz kitabı okuyacağım hem de destek almak istiyorum. Bir çocuğum var. Böyle bir annesinin olmasını istemiyorum. O büyümeden kendimdeki bu olumsuz durumların düzelmesini istiyorum. Ben de pes etmeden çalışacağım bunun için. Umarım ben de sizin gibi başarabilirim. Çok teşekkür ederim gerçekten

Yani birine sorulabilecek çok şey var hadsizlik olmadan. En basit konu mesela, çocuğu olan insanlar "çocuklar nasıl" deseniz, mutlu oluyor bir şeyler anlatıyorlar. Ya da canlarını sıkan varsa söyleyebilirler sonra da bir sonraki sefer unutmazsanız, "küçüğün yarışması vardı nasıl geçti", vs. böyle sosyallikle hadsizlik arasında çok fark var. Ben sizde genel bir ilgi görmedim. Bu da sizi kötü biri yapmaz ama özgüvenden çok insanlarla iletişiminiz biraz kendi odağınızdan.

storytelde var İbrahim selim muhteşem seslendirmiş kitaptan daha ucuza gelir muhtemelen uygulama denemek isterseniz öneririm

konuyu baştan sona okudum öncelikle eşinizle nerede tanıştınız, yaşlarınız nedir? Eşiniz sizden 3 yaş büyük olsaydı bunu sorun etmezdiniz toplum olarak hep erkeklerin büyük olmasını normalleştirmişiz ama bana kalırsa öyle değil, bir erkek kadından nasıl büyük olunca sorun olmuyorsa kadın da büyük olabilir. Eşinizle aranız nası, l sonunu okuyana kadar evli olduğunuzu anlamadım hatta nişan kısmını okurken bile ilişkinizin devam etmediğini düşündüm. Eşinizle aktivite yapmıyor musunuz birlikte dışarı çıkıp birşeyler yapma fırsatınız olmuyor mu? İş dışında arkadaş arıyorsanız toplu etkinliklere katılabilrisiniz evet psikolog da yardımcı olacaktır ama ben sadece psikoloğa gidip de özgüvenim yerine geldi diyen insan görmedim. Önce neyden hoşlanırsınız bir bunu düşünün, daha sonra o alanda kursa yazılarak başlayabilirsiniz daha sonra müzik dizi izlerken bile insanlarla tanışma uygulaması var oradan da arkadaş edilebilirsiniz. Bana kalırsa önce insanların içine yani toplu bir ortama girerek başlayın.

Bu söylediklerinize katılıyorum. İnsan kendine yatırım yapınca özgüveni de yerine geliyor evet. Ancak şu sıralar maddi sıkıntılar da yaşıyoruz ve oğlum da küçük. Ancak işe gidip gelebiliyorum, onun dışında oğlumu bırakmak istemiyorum küçük olduğu için. Önümüzdeki yıl kendimle ilgili güzel planlarım var. Hem maddi sorunumuz bitmiş olacak hem de Oğlum biraz daha büyüdüğü için haftada birkaç gün kreşe vereceğim ve biraz kendime vakit ayırmaya çalışacağım. Umarım bana iyi gelir. Nazik teklifiniz için çok çok teşekkür ederim. Keşke İstanbul'da yaşasaydım ama maalesef biraz uzağım İstanbul'a. A alindalin

Somut, yaşanmış bir olay ve konu sahibinin o olayın üzerine açılmış 2 konusu mevcut. (Bknz1. - Bknz2.) Yorumumun, şu anki durum ve iş arkadaşlarının davranışlarıyla ilgili olduğu da açıkça anlaşılmakta.

Eşimle aynı lisedeydik ama alt sınıftaydı haliyle. Ortak tanıdığımız çok fazlaydı. Sonra bir iftarda karşılaştık devamında beni sosyal hesaptan ekledi öyle devam etti. Şu an sadece eşimle sorunlarımı paylaşabiliyorum zaten. Birlikte çıkıp dolaşıyoruz. Eğer benim böyle bir sorunum olmasa çok daha mutlu bir evliliğimiz olurdu muhtemelen.

Neden beni alıntılayıp böyle bir şey yazdığınızı anlayamadım açıkçası. Ben de zaten farkındalığı artsın yaklaşımını değiştirsin dedim. Söylediğiniz pek farklı değil. Konu sahibinin konularına bakmamıştım ama bu iş yerindeki sorunda da yaklaşım ben merkezci. Dünya hiçbirimizin etrafında dönmüyor. Sosyal yakınlık kurulamaması doğal çünkü yakınlık için karşı tarafın hisleri be deneyimleriyle içten bir şekilde ilgili olmak lazım.

Topluma karışın ve pratik yapın. Korkularınıza aşamalı maruz bırakın kendinizi. Sevilemez olabilirsiniz ama bazılarına herkes sizi sevmeyecek zaten ancak sevenler de olacak eşit olduğu sürece bence herşey yolunda. Siz minik minik hayata karışın zamanla olur.

Aslında önceden insanların beni sevip sevmemesi bu kadar da umrumda değildi. Son yıllarda biraz daha fazla kafama takmaya başladım her şeyi.

Emzirme sürecinde olduğum için ilaç kullanma şansım yok. O nedenle psikolog daha mantıklı geldi. A alindalin

Teşekkür ederim, şu an benimle dalga geçtiğinizi düşündüm; ama aklınızı okuyamam, sonuçlara atlayıp bilişsel çarpıtma yaptım az önce yine Arada bir yapıyorum ama çok şükür farkındayım artık kendi kendimi istismar ettiğimin :) O yüzden yanlış düşünceleri zihnimden kolaylıkla savabiliyorum. Z zxshermine

Biliyo musunuz benzer takıntıları ben de yaşıyorum.2,5 yıllık evliyim ve çocuk sahibi olursam bu takıntıların hepsi uçar gider tüm hayatım o olur sanıyordum. sizin bebeğiniz varmış demek ki sandığım gibi olmuyormuş. üzüldüm...

Uzun uzun açıklamaya çalıştığınız için çok teşekkür ederim. Tek sorunum özgüvensizlik değil belki ama özgüvensiz olmamın sebebi ailem diye düşünüyorum ben de. Yine de onları suçlamıyorum. Yaşlı olmaları, eğitim düzeyleri, yetiştirilme tarzları ve kaygı düzeylerinin biraz yüksek olması nedeniyle beni hep korumaya çalıştılar. Doğru bulmuyorum ama kötü niyetle yapmadıklarını bildiğim için onlara da kızamıyorum. Beni her zaman çok sevdiler hala da öyle. Aile içinde hep muyluydum, her zaman sevgilerini ilgilerini hissettirirlerdi. Her istediğimi yapmaya çalışırlardı, gözümün içine bakarak büyüttüler diyebilirim ama dışarıya karşı korumacılardı işte. Üzerimde hep bir baskı olduğu için 30 yaşında evlenmeme rağmen o yaşıma kadar izin alarak dışarı çıktım. Bir arkadaşımda kalma şansım olmadı. Ya da eve her zaman belli bir saate gelmek zorundaydım. Bu da sosyalleşmemi biraz engelledi tabi ki. Belki küçük yaşlardan geniş bir sosyal çevrem olup da sohbetler etme şansım olsaydı şimdi sohbet etmek de bu kadar zorlanmazdım diye düşünüyorum. Söylediğiniz kitabı listeme eklemiştim, alıp okumayı düşünüyordum ama şimdi acilen alıp okumaya karar verdim. Umarım bende de sizinki gibi olumlu etkiler bırakır. Çok teşekkür ediyorum tekrardan.

Tabii ki. Ama o noktada özür dilemesi bir zorunluluk değildir bana göre. Çünkü dolaylı yoldan başka biri kötü etkilenmiş evet. Ama bu onun suçu mu? Değil. Yani dışlanmayı asla hak etmemiş. Ama ben olsam kesinlikle özür dilerdim. Zaten konu sahibi diyor çekingenim diye. Belki de aslında yazanın o olduğu ortaya çıktığında karşıdan göreceği tepkiden çekinip uzak durmuştur. Bocalamıştır, ki öyle zaten. Buna ek tabii müdürün konuyu kapatmasını isteme mevzusu var. Özür dilerse konuyu tekrar açmış olacaktı. O yüzden ne yapacağını bilememiş olması doğal ve anlaşılabilir. O yüzden geliştirmeye yönelik çalışması gereken şeyler var benim daha önce yaptığım gibi. Kendisi de kabul ediyor o yüzden konu açmış zaten. A alindalin

Evet bir yerden başlamam gerekiyor artık farkındayım. Hemen kestirip atmam da bir nevi sorunlardan kaçmak işte ben de kötü hissettiren herkesle ilişkimi tamamen keserek yüzleşemediğim sorunlarımdan kaçıyormuşum.

Bir şeyleri kompleksinizden kaynaklı sürekli reddediyorsunuz, olabilir sizin tercihinizdir. Ancak şunu fark etmelisiniz, insanlardan bu şekilde kaçarak, sicak davranmayarak onlar ile aslında özlemini çektiğiniz samimi ilişkileri kuramazsınız. Bu işin doğasına ters. Yani ya gerçekten güzel ilişkiler istiyorsanız zihninizde sizin için ne diyecekler düşüncenizi bir kenara bırakıp, çift olarak görüşün, sohbete katılın, insanları davet edin. Ya da kafanıza taktığınız sorunlar bu derece önemliyse sizin için yalnizliginizla barışın. Arkadaşlıklar, güzel ilişkiler inşaa edilir. Yoktan var olmazlar. Emek gerekir, görüşmeye devam etmek gerekir. Değil bir iki defa görüşmek, düzenli olarak karşılıklı buluşmak vakit geçirmek gerekirken en başında bir iki defa cagrildiginiz yere daha bahane bulup gitmediğiniz ortam ve kişilerden tabii ki bir yakınlık göremezsiniz. Bu çok normal. İletişim taktiği olarak önerebileceğim en önemli şey, bu derece hayır demeyi bırakın. Evet diyin çağrılınca siz de evet diyin, çağırın. Gerçekten kötü niyetliyse insanlar tabii ki uzak durun. Ancak maalesef elbet herkesin bi lafı insanı sinir edebiliyor napiyoruz bu durumda ara veriyoruz o kişiyle görüşmeyi. Ama iki haftada bir gorusuyorsak ayda bir görüşüyoruz. Sizin yaptığınız gibi temelli görüşmelerden kacmiyoruz. Biraz bu derece korkmak yerine haksızlık yaşadığınız durumda hakkınızdan çıkmayı öğrenseniz, lafınızı söyleseniz daha iyi olur. Aksi durumda bu yapı sizi yalnız olmaya mahkum eder maalesef.

Şartlar ve kurallar Kadınlar Kulübü Kullanım Sözleşmesinden : Mesaj yazarken büyük harf kullanmak bağırmak anlamına geleceği için yazılarınızı kesinlikle büyük harf kullanarak yazmayınız, yazmanız durumda mesajınıza yönetim ekibi tarafından müdahale edilebilir.

A alindalin e konusuyla ilgili bir yorum yapmak istiyorsanız; şu anda yaptığınız gibi konusuna yazabilirsiniz.

işini halletme konusunu örnek vermemin sebebi şuydu; yani kısa sürede o kadar samimi oluyorlar ki başka tanıdıklar bulup işlerini hallettirecek hale geliyorlar demek istemiştim. Ben özgüvensiz olduğumu düşünüyorum ama benmerkezci de olabilirim ve bu da bir problem zaten. Problemim her neyse ondan kurtulmak istiyorum. Çünkü isteyerek yapmıyorum. Mesela demişsiniz ya kendimle ilgili bir şey söylemek yerine bu insanla ilgili ne merak ediyorum diye düşünün. Şöyle bir sorunum var birine bir şey sorarken de çekingen davranıyorum. Merak ettiğim şeyi bile acaba haddim mi diye üzerinde çok düşünüyorum ve soramıyorum. Muhabbeti ilerletemiyorum.