Baska sehirde oglumla yeniden duzen kurdum. Cok huzurluyum.

Bencede bosanma cok abartiliyor ulkemizde.. cocuk varsa bosanmak oluyor asil

Hayir. Hep kendi basimaydim. Tabi sonradan komsum oldu, arkadas edindim zamanla. Ilk baslarda soracagim kimsem de yoktu, hep yalnizdim, sadece oglum ve ben daha once hic bilmedigim bir sehirde yepyeni bir hayata baslamistik. Gecenin bir yarisi acile de goturdugum oldu oglumu tek basima. Oglumu okula yazdirirken de tek basima okul tercihi yapmak durumunda kaldigim da oldu. Hala herseyimi kendim yapiyorum. Insan kendinde o gucu bulabilirse tek basina yapabiliyor. Yasadigim yeri seviyorum. Insanlarini seviyorum. Iyi ki burasi olmus diyorum.

Aldatıldım P

Ben boşandıktan sonra çevrem bana acıyarak bakıyordu. Çünkü 15 senenin ardından boşandık. Daha doğrusu o beni başkası için terk etti. Babam yanlarına dönmemi istedi. "Gelinlikle çıktım, kefenle dönerim" dedim. Başka şehirde yalnız yaşadım. Önce yaralarımı kendi kendime tamir ettim. Yeri geldi anırarak ağladığımı bilirim. Ağlamaktan gözlerim o kadar şişiyordu ki, gözlerimi acamıyordum. Yeri geldi kusana kadar içtim. Ama bir süre sonra geçti. İnsan acı çekmekten bıkıyor. Şimdi geriye bakınca gerçekten aptalmışım diyorum. Evlenmek kadar boşanmakta doğal. Kimse boşanmak için evlenmez ama anlaşamıyorsan, bir tarafta mutsuzsa kabullenmek lazım.

Boşanmış 2 çocuklu bi kadın olarak bakış açımı söylüyorum ;çocuksuz boşanmak boşanmak mıdır ki... Bi imza mı ki olay.. Cocugu olmayan insanlar boşanmış bile sayılmazlar günümüz şartlarında. Boşanınca hiç bir suretle sorumluluklarınız, zorunluluklarınız, yükümlülükleriniz olmayacak.. O insanla hiç bir bağınız kalmayacak. Ayrılığın bedelini ödeyen tek bi canlı bile olmayacak, bu harika bi şans! Aynı evde yaşadığınız sevgilinizden ayrılmış olacaksınız, bitti gitti oh miss. Denediniz ve olmadı! Siz kendinize nereden bakarsanız aileniz ve çevrenizde oradan bakar. Çok geçmiş olsun musmutlu günleriniz olsun

Ben baska sehirde kadro buldugum icin yeni duzen kurdum. Bu benim ruhen iyilesmem icin cok iyi geldi. Herseyden uzak olmak toparlanmami sagladi. Ancak bunda gittiginiz yeri sevmenizin de payı olmali yoksa pismanliklar baslar bu seferde. Oglum dorduncu sinifa baslayacakti biz tasindigimizda. Bir sorun olmadi. Burada da yeni arkadaslar edindi. Cocuklar biz buyukler gibi degil. Cabuk adapte oluyor. Zaten hangimiz ilkokul, ortaokul, cocukluk arkadaslarimizla hala gorusebiliyoruz ki? Onemli olan arkadaslarindan cok egitimi ve daha da onemlusi onun mutlulugu bence. Anne mutlu ise cocuk da mutlu oluyor.

Sizde de oluyo mu. İyi anılar daha çok aklımda. Kotuleri unutuyorumm aslında iyiydi idare edilirdi diyorim sonanda

Ha birde canım kardeşlerin varsa bı bosanmaya bi daha aile kaldıramaz diye kötü giden evliliklerinin sebebini SEN olarak görürler senin için katlandiklarini söylerler. Kız kardeşlerinin kısmeti açılmazsa yine sebep SENSİN. Ha bu arada evlenecek kız kardeşin varsa da onu da KİSKANMA özelliğini yapistirirlar. Bunlar seneryo değil benim öz be öz KARDESLERİM. Ben intiharın esigindeyim insanın en yakını ya en yakınları böyle yapar mı beni mahvettiler bosandigima her gün pişman ettiler. Nişanlanan kız kardeşim beni kiskaniyosun diye komşuların önünde rezil etti beni ki hiç bı suçum yokken. Bosanirken ben 10 düşünmüştüm şimdi ki aklım olsaydı binlerce kez düşünürdüm

Bende ilk zamanlar çok mutluydum boşandıktan sonra rahatlama geldi yapamadığım ne varsa yaptım. Ama şu an çok yalnız olduğumu hissetim çocuk özlemim var. Aksine ben aileyi akrabayı çok severim. Evliyken de kocamin akrabalrin giidip gelmesini çok severdim. Yani hayatımda birini istiyorum artık geçmişi düşünmekten çok yoruldim

İki çocukla boşanmanın her yonden olumlu ve olumsuz yanlarını da özet geçer misiniz?

Bosandiktan sonraki o toplum baskisini ben yasamadim. Burada bazen okuyorum bosanmis oldugunu ogrenince erkeklerin farkli baktigini yazanlar var. Ben bunlari hic yasamadim. Kimse de bana aciyan gozlerle bakmadi. Aksine cok guclu oldugum soylendi hep. Elbet uzulduler. Ben de uzuldum cunku her ayrilik bir travma yaratir ama sonra toparlayinca hayatima devam ettim oglumla. Sonra baska sehire tasindim oglumu alip. Kimse bana aciyan gozlerle bakmadi ama oyle bir sey olsa ben buna izin vermezdim. Bosanmak dunyanin sonu degil. Evlilik de prestij degil. Onemli olan mutlu huzurlu bir hayat surmek. Sirf ya insanlar bana aciyacak gozle bakarlarsa diye duzelmeyecek bir evlilige devam etmeye, cile cekmeye de gerek yok bence. Kimsenin nasil baktigi da onemli olmamali bence. Elalemin lafi bitmez.

Bu duygu zaman zaman yoklar insani. Oyle zannederiz. Ben de ilk zamanlar boyle dusunuyordum. Duygular gercegi orter bazen.

Canım benim bende bı buçuk yıl oldu bosanali. İğrenç bı adamla evliydim. Ama toplum baskısı çok ağır yeri geliyo ailen bile bosanmisligini yüzüne vuruyo. Ben toplumdan çok ailemden çektim akrabalsrimdan çektim acıyarak bakan gözlere alisamiyorsun. Her gece acaba bosanmasaydim çocuk yapsaydım duzelirdi diyerek geciyo. Gerçekten idare edilebilecek sen et bosanmamani tavsiye ederim. Gerkcekten numara yapmadan güçlü duran kadın sayısı bana göre az bu platformda. Onları da tebrik ederim. Doğudan batıya durum farklı değil boşanmış olunca herkesin hareketi size karşı basitlesiyo aileniz dahil. o yüzden ben hala gel gitler arasındayım keşke bosanmasaydim dediğim gün sayısı daha fazla. Çünkü eski kocamın yaptığı herşeyi sağolsun bu toplum bana tek tek yaşattı ki ailem başta olmak üzere. o yüzden rabbim hakkında hayırlısını nasip eylesin

Aslında bir yönden iyi oluyor biliyor musunuz... En azından kendilerini belli edince kasadaki çürükler ayıklanmış oluyor

Bundan sonraki hayatınızda oğlunuzla çok mutlu olmanızı diliyorum

Basta öyle hissetmeniz normal zorluk cektigimde Ben de pisman olur gibi olmustum ama zamanla Iyi ki diyor insan.

Hangi şehirde yaşıyorsunuz? Yanlız yaşamak istiyorsanız ailenize yakın bir yer seçersiniz Çocuğunuz da yokmuş İnsanlar boşandın mı? diye sormaz zaten Evli misin bekar mısın? Der Sende bekarım teyze dersin medeni durumunu sorana Zaten kimlikte de " boşanmış " diye bir medeni hal yok şu anda Evli değilsen bekarsın. Detaya gerek yok.

Bunların hepsi bahane, burada da bir konu vardı berbat evliliği için boşanamam kardeşim boşandı ben de boşanırsam ailem mahvolur, annem kaldıramaz vs. Hiçbir anne baba çocukları boşansın istemez ama boşandılar diye kalp krizi geçirmez. Evliliğinde mutsuzsan benim kadar güçlü ol boşan, bahanelerin arkasına saklanma diyin. Kıskanma konusunda neden kıskanayım aynı süreçleri ben çoktan yaşadım, istersem tekrar evlenirim yine nişan düğün yaparım, seni mi kıskanacağım deseydiniz. Bazen yüzlerine açık açık söylemek gerekiyor.

Bazen yıllar geçince duzelenler oluyo. Belki benimki de duzelirdi diye düşünüyorum ama değişmezdi ben ona alışırdim öyle kabul eylerdim

Ailem memleketimdeydi ben üni okuduğum şehre döndüm. Arkadaş çevrem olduğu için. Kendi evimi tutmuştum yeni eşya vs aldım. 1 yıl olmadan biriyle tanıştım ve yeniden evlendim. Her işte bir hayır vardır dönmeseydim o şehre belki şuanki eşimle tanışmam zor olacaktı. diblerabla eş eş eşeşe beş beş beşeşe anamın adı meneğşe Anneler

ayrılma sebebiniz neydiki

Ah abla, ben de kendimi cok yerlere attım... 8 ay sadece sabahlara kadar uyuyamadıgım gecelerim oldu.. 3 saatlik uykuyla yaşıyordum. Yüzümde, her yerimde yaralar cıktı. Üzüntüden.. Geçmiyor, birde... Ne yiyordum. Ne de içiyordum. Bir gün intihara kalktım. Kıyıdan döndüm, bir an aklımı kaybettim.. Sinir krizleri cok geçirdim.. Çünkü cok agır geldi aldatılmak. Arkadaş çevrem bana hep der ki senin gibi taş gibi kadını bunu yapan adam, bu hayat bize neler yapmaz dediler.. Güzelim diye sarkıntılık yapanlar mı dersin... En üst düzey okumuşum bile laf sokmadan geçmedi yeri geldi... Hic birine yüz vermedim.. Tam tersi yeri geliyor hepsinin hakkından da geliyorum, ben önceden sokakta yürürken hafif tebessümle yürüdüm.. şimdi beş karış suratla geziyorum daha iyi oluyor... Cok sinirli duruyorum mesela, kendimi korumak için... Bir gün ben yine kendimi yerlere attım, aglıyorum... İsyanlardayım... Arkadaşım aradı telefon da, bana cok kızdı... Kendine gel diyordu. Bak o senin için üzülmüyor. Geziyor. Tatillerde... Sen kendini mahvettin dedi... O günden sonra anlamaya başladım.. Kendime deger vermeliyim, mutlu etmeliyim kendimi.. 1 yıl oldu daha yeni yeni toparlamaya başladım... Ne diyim kader işte... . push ; fatos1983

Kesinlikle aynı fikirdeyim çocuksuz boşanan kadınların bu psikolojiye girmesini anlamıyorum üstelik doğuda aile baskısının hat safhada yaşamış biri olarak

Nasil arzu ediyorsan o sekilde yasarsin. İsin varmis zaten. Ayrica millete selam verdikten sonra bosandimmi diyorsun ki herkes biliyor. Bunu bilecek kisi sadece gonul iliskisinde bulundugun sahis olmali bence. Herkesin yedigi de ictigi de bosadigi da kendisine..

Birebir ben. Huzurum var mutluyum

Bende boşanmayı düşünüyorum şu an evden ayrıldım ama benim bir oğlum var 5 yaşında şu an düzenim olmadığı için yanıma almadım ama mahkemede isteyeceğim çocuğu benim de kalbim çok sıkışıyor yeni bir düzen hayat kurmak gerçekten zor ama ayrıyken daha mutlu olacağıma inanıyorum sürekli

Son cümlemize istinaden. O evde yaşadığım mutsuzluk kadar ürkütmedi hiçbir şekilde bu hayat. Mutluyum huzurluyum şükürler olsun

Bulaşık baskıya, boşanma sonrası zorluk yaşayacağınız böle bile bosanmişsınız. Kim bilir ne kadar korkunç ve kötü bir adamdı ve size neler yaşattı. Bosanmakla en doğrusunu yapmışsınız, evlilik hayatı boyunca çektiklerinizi umursamayan insanların, siz bosandiktan sonra ki laflarını siz hiç umursamayın. Adamın düzeleceği yoktu, ama siz ezilmiş bir şekilde, sırf evli olmak için bu evliliği sürdürmeniz halinde, büyük olasılıkla burda 15 yıllık evliyim, eşim hala düzelmedi, ne yapmalıyım diyen kadınlardan olacaktınız. Siz kendiniz için doğru olanı yaptınız, keşke bosanmasaydim dediğiniz günler gittikçe azalacak, çünkü siz aslında evliliğin düzeleceği konusundaki umudunuzu özlüyorsunuz. Gerçek olmayan biseyi yani.

Bana da yaşın genc terar evlenmeyi dusunmez misin dediler. Ben hic dusunmedim, dusunmuyorum da. Bu ozgurlugu yasadiktan sonra yeniden kayinvalide, gorumce derdi cekmek, bayramlarda once kimin ailesine gidilecek safsatalariyla ugrasmak, , hesap vermek, o kanepeye uzanmis tv izlerken ben onun donunu yikamak istemiyorum. Herkes yalniz yasanmaz diyor bana. Ben yalnizliktan sikayetci degilim ki. Evli iken kocam vardi evet ama o zaman ben kendimi daha yalniz hissediyordum. Hic evlenmem diye buyuk de konusmak istemiyorum ama evli olmak icin evlenmek istemiyorum. Yeniden aşık olursam birgun, o zaman evlenirim. Su an kendimle mutluyum. Kendimi yeniden taniyorum. Sadece kendimi mutlu ediyorum. Baskasinin konforu icin yırtınıp durmuyorum. Evli iken cok didindim, bu da beni cok yordu ve karsiligini da goremedim malesef. Boyle cok mutluyum. Dilerim hersey gonlunuzce olur. Cok mutlu olmanizi dilerim.

Çok teşekkür ederim. Sizde çok iyi anlarsınız o zaman ev içindeki huzursuzluğu. Eminim keşke boşansalardı daha iyi olurdu diye düşündüğünüz zamanlar olmuştur. Bir çocuk babasız bi şekilde büyüyebilir ama annesiz çok zor. Anne bir şekilde kapatabiliyor babanın yokluğunu. Bu yüzden evladınız şanslı. Arkasında hep duracak bir annesi var. Çok zor bi süreç sizi çok iyi anlıyorum. Anne babamda yaşadım, kendim de yaşadım. Tayini seçersiniz veya seçmezsiniz bu karşı tarafın evladıyla görüşmesine engel değil. Çocuğuyla kuracağı iletişim, yakınlık tamamen ona kalıyor bundan sonra. O da bi yetişkin. Siz anneyseniz o da baba. İnanın bazen dizinizin dibinde de olsa yapmıyorlar babalıklarını. Ben onca sene yurtdışında yaşadım babam Türkiye'de. Evlendim çıktım Türkiye'ye geldim tam babama kavuştum dediğim vakit aramız birdaha asla düzelmeyecek derecede açıldı ve babama 10 dk mesafedeyken çıkıp gidemedim. Korkumdan, çekindiğimden, nasıl bi tavırla karşılacağımı bilmediğimden. Yani dibimde oldu da ne oldu? Hep hayal kurardım ilerde Türkiye'ye döneceğim babama kavuşacağım diye ama hiç öyle olmadı. Bu tamamen karşı tarafın sorunu bundan sonra. İsterse insan olur, evladının annesine saygı duyar, bir takım çirkinliklere girişmez, çocuğuyla iletişimini sürdürür, isterse yaşamadığı babalık duygusunu evladına da yaşatmaz. Her koyun kendi bacağından asılır. Hikayenin sonunda ne oluyor biliyor musunuz? Herkes sevdikleriyle beraber, uzak durmayı seçen de yalnız bi şekilde ömrünü bitirip gidiyor. Her halukarda biliyorum siz kazançlı olacaksınız. Herşeyi detayıyla ölçün biçin. Eminim evladınız için en doğrusu neyse onu yapacaksınız. Annelerimiz hep fedakar çünkü. Genel olarak hep iyiliğimizi düşünen taraf. Sizi yürekten kucaklıyorum. Yaşadığınız hatta yaşayacağınız zorlukları tahmin edebiliyorum ama evladınız ilerde onun için döktüğünüz her bi damla ter için gurur, minnet duyacak size bundan eminim.

Dediğin gibi beynim şu an gerçeği redediyo. İlk evlendigimiz ay sahurlara goturuyo ki çok mutluydum o zaman. Beynim benimle oyun oynuyo ve kazaniyo gerçekten geçmişi özlüyorm o duygularımı ozluyorim

Ben de boşandım, hatırlayanlar olacaktır beni, kaynanam beni tehdit etmişti, kocam aldattı, evden kovdu... Sonra ben de kendi evime cıktım, kimseyi dinlemedim. Ailemin yanına bile gitmedim. O kadar baskılara rağmen, milletin uydurmalarına ragmen hic sallamadım, karnımı kimse doyurmuyor benim, aylardır kimseden tek kuruş almadan ayaktayım. Cok zorluklara da çekiyorum bazen. Ama hayat benim hayatım ben yönetiyorum... 30 yaşındayım bu arada, bu sene yeniden üniversiteye devam edeceğim, okula gidiyorum.. Bazen kafama esince atlar gezmeye de giderim, kimseyi takmam... boşandık ölmedik ya, ben de boşanmak için evlenmemiştim, ne hayallerim vardı... 6 yıllık evliligi bitirdim.. Kolay değil elbet, Öldürmeyen acı güclendiriyor bunu unutmayın, kendinize önem verin, Siz kendinize deger vermezseniz.. Aileniz bile size önem vermez...

Amin teşekkür ederim. Babaniza Allah rahmet eylesin, sizin de sabrınızı artırsın. Ben anneli babalı büyüdüm, hatta ikisi de yanımda kalıyor ama evde hep kavga gürültü vardı şiddet vardı aldatma vardı. Babsm bize karsu sert ve mesafeli oldu hep, o yüzden baba yanım eksik benim de. varlik içinde yokluk çektim sayılır. Baba konusu o yüzden hassas benim için de.. karşı taraf da iki yaşında iken babasini kaybetmiş. Babanin varlığının kıymetini iki taraf olarak iyi bilmek lazımdı. Kendim diye söylemiyorum ben bildim ama o bilmedi. Onun çirkinliklerini bir kenara itip hep çocuk için iletişimde kaldım bir hafta öncesine kadar ama son hamlesi ile tayin yoluna girdim, yine de kafa karışıklığim devam ediyor, hayırlısı olsun

Cocuksuz bosanmanin 1 farki oldugunu dusunmuyorum. Cunku zaten bosanma, cocuktan bagimsiz, insan hayatinda yikici etkisi olan 1 surec. Ben halen atlatamadim, toparlanamadim. Benim de cocugum yok ama bu, daha az etkilenmemi saglamadi. Bazen keske bosanmayip diger gormezden gelenler gibi siddeti yok mu saysaydim dedigim oluyor sonra aklimi basima alip ama devam etseydim belki hayatta olmazdim simdi diyorum. Karmasik, celiskili dusunceler suregeliyor halen. Ne zaman eski benligime geri donerim bilemiyorum.

Ara ara gelgitler yasanan normal. Bunlari hepimiz yasiyoruz. O gelgitleri yasarken de saglikli dusunemezsin, kendini eskiden daha mutlu zannedersin. Gelgitler bitince aslinda kendini kandirdiginin farkina varirsin sonra.

2 sene oldu boşanalı. Yalniz yaşıyorum. Boşanmış olduğumu öğrenen kişilere söz hakkı vermiyorum. Erkeklerle çok mesafeliyim. Sınırları aşma eğiliminde oluyorlar sanki. Komşularımla görüşmüyorum abuk subuk konuştukları için. Zor yalnız kadın olmak. Ama şükürler olsun mutluyum.

Kıyamam size Boşanan her iki insan da birbirine yabancı. Yani hayatınızın bir döneminde yer alıyor sonra çekip gidiyor. Bizler için bu bu kadarla sınırlı. Eşlerimizle mi var olduk sanki? Ama ya baba? Anne? İkisi de canından, kanından. Öyle zor ki çocuk olmak. Benim çocukluğum çok heba oldu. Annem sonuçta kadın ve çocukları yanında bu yüzden bi şekilde toparladı. Evet çok yoruldu yıprandı canım annem. Ama en azından çocukları yanındaydı. Babamsa herşeyi kaybetmişti. Çekti Türkiye'ye geldi zaten. Ben yediğim yemeği bile iştahla yiyemezdim. Babam da yiyor mu? Mutlu mu? Hasta mı? Keyfi yerinde mi? İntiharın başka bi çeşitini yaptı zaten. Alkole verdi kendini. Tüm hayatını bitirdi. Siroz oldu. Akciğer kanseri oldu. Kalp krizinden kaybettim babamı geçen sene. Bütün bunlar annemle ve bizimle yolunu ayırdıktan sonra oldu. Peki bizim suçumuz neydi? Babam kendisi istemedi bizi. Annem en azından elin adamı artık bana ne diyebildi. Ama babam benim canımdı. Her gece istisnasız ağlayarak koyardım başımı o yastığa. Hayatımın hiç bir döneminden keyif alamadım. Bu böyle olmayabilirdi tabi. Benim babam acizliği, herzaman seçtiği yolu seçti. Belki kendini bırakmasaydı, hayattan vazgeçmeseydi, mücadele etseydi benim de içim rahat olacaktı. Anne ve babanın ne kadar bilinçli olduğu da önemli. Eşinizle yollarınızı da ayırsanız lütfen çocuğum nasıl en az hasarla atlatır konusunda iş birliği içinde olun. Düşman olmayın karşı tarafa. Keza karşı tarafta size karşı çirkinleşmez umarım. Baba sevgisi eksikliği, yoksunluğu çok kötü. Hayatta en güçsüz olduğum konu. Eşim bile çok babasından bahsetmez yanımda mesela. Dayanamıyorum çünkü gözlerim doluyor. Kimbilir ne kadar güzel birşeydir arkanda bir güvence hissetmek. Bırakın babama güvenmeyi. Babamın sırtını yaslayacağı dağ ben oldum hep. Kalk baba, toparlan baba, yapma baba, etme baba. Anlatırken bile yoruluyorum. Annem kardeşlerim için de öyke, ailenin büyük çocuğu olarak. Sorumluluk duygum hat safhada. Çok korumacıyım aileme karşı. Ve bu bazen beni tüketiyor. . Ama dediğim gibi herşey daha farklı olabilirdi. Babamın hataları çoktu. Annemi çok soğuttu kendinden. Yine de şükür annemin yanında büyüdüm. Annemin boşluğunu asla kapatamazdım. Bu yüzden yalnız annelere saygım sonsuz. Şundan da şüpheniz olmasın. Çocuk mutsuz bir ortamda büyüyecekse babasız büyümesi daha iyi. Benim duygusal yaklaştığına bakmayın. O evde o şartlarda büyüsem eminim hergün kahrolacaktım ve o evden kaçacak delik arayacaktım. Bu yüzden biliyorum ki bizim için en hayırlısı oldu. Umarım herşey kolaylıkla çözülür siz ve çocuğunuz için. Kalpten diliyorum bunu

Bosaninca bana bı rahatlama geldi bu süre sonra, ilk bi kaç hafta pek bunalimdim. Yalnız yaşamaya başladım ayrıca, bosaninca aile evine dönmek zulüm bence

Ailemin yanındayim ailemin yanında zorluk çekmedim eskisi gibi devam ettim sadece çevrede baskı oldu yok boşanma yok şu yok bu ama gereken cevabı verince herkes sustu birdaha bnce ailenin tutumu çok önemli bu konu da

Alkol bağımlısı narsist insandi. Maaşımi eline sayip harçlık almamı istiyordu öyle yapmayınca da kocalık yapmiyordu bana

Tebrik ederim. Böyle güçlü duran herkese hayranım bennde güçlü duruyorum yani içim beni yakiyo aslında. Dışardan bakan maşallah diyo ne kadar güçlü bı kız. Ama acıyan bakışlar yine de var. Özellikle yaşlıların vah vah diyisleri. Ben dogudayim biraz sıkıntı burda boşanmak. Tek istediğim bir an önce evlenip yuvamı kurmak ancak o zaman feraha ereceğimi düşünüyorum. Bunu çok isterken de gerçekten ikinci evlilik de mutlu olur muyum olmaz miyim diye korkumuyi değilim. . push ; sonanda

Çalışmıyor musunuz? Ben tayin isterim diye düşünüyorum ama kısmet tabi şimdilik o umutla tutunuyorum hayata. Birde yorumlarda çocuksuz boşanmak daha kolay diyenler olmuş. Ben öyle düşünmüyorum. 2 çocuğum olsaydı onlarla ayrı eve çıksaydım. Bu evlilik defterini bir ömür kapatır düzenimi kursaydım daha mutlu olurdum gibi hissediyorum. Yani çocuk yokken boşandık diye hiç etkilenmemiz imkansız. Ben kendi adıma çok yıprandım çok sarsıldım. Herkes güçlü değil ki maalesef

Kimsenin sana acımasins musade etne. Acınacak bir halde degilsin. Aksine cok guclusun. Yurumeyen evliligini siddet gordugu halde devam ettiren, bosanmaya cesareti olmayan bir suru kadinimiz var. Sense boyle olmasindan sa bitirme cesareti gosterebilmis bir kadinsin. Acınacak bir durum degil bu, aksine takdir edilmelisin.

İşiniz var, çalışıyorsunuz. Taşındığınız yerde : kendinizi tanıtırken boşandığınızı söylemenize gerek yok ki. Merhaba der geçersiniz komşulara, olur biter.

Boşver başkalarını, onlar hep konuşacak bir şey bulacak, kendi mutluluğuna, işine gücüne bak

Cok tesekkur ederim. Size de mutluluklar dilerim.

Bosanmanin ilk yillarinda ben de bu duygulari yasadim. Zamanla gercegi tum ciplakligiyla daha net goruyor insan. Sevseler idi, bu evliligi yurutmek isteselerdi, bu noktaya getirmezlerdi. Su an sen boyle dusunuyirsun ama o senin gibi dusunmuyor inan. Dusunse idi bitirme noktasina gelmesine musade etmezdi.

Çok düşünüyorum bu aralar asıri derecede. Ama boşluk yaptırıyor bana bunları bir buçuk yıl oldu bosanali kimse girmedi hayatıma midem bulaniyo erkeklerden bilmiyorum nasıl yapacak nasıl edecem

Boşandım, aile evine döndüm. Konforlu huzursuzluk derler ya aile evi için. Tam da o. Çalışıyorum eve gelince yemek pişmiş oluyor ev mis gibi. Annem sağolsun çamaşırlarıma kadar ütüleyip yerleştiriyor. Ama ben huzurlu değilim. Kendimi kötü hissediyorum. O kadar işi ben yapsam daha huzurlu olurum sanırım. Döndükten sonra buraya evim gibi benimseyemedim. Sanki misafirliğe gelmişimde gidecekmişim gibi bir hisle yaşıyorum bir yıldır. Bunun yanı sıra erkeklerle mesafeli olmaya çalışıyorum. Doğunun küçük ve geri kafalı bir memleketindeyim. Çekirdek ailem hiç hissettirmese de ben o baskıyı hissediyorum. Yanımda dul kelimesi geçince rahatsız oluyorum konu ben olmasam bile. Ben çok zorlandım. Her insan farklıdır tabi. Bir yıl oldu ama henüz tam anlamıyla toparlanmış değilim

Cocugu konuşutururlar galiba pedagog ile H Her sey gelip

Çocuğunuz yokmus seni bende anlıyorm benimde annem hayati zindan ediyor neler neler söylüyor cocugum kucuk gidecek yerimiz yok o yuzden cekiyorm girip kendime duzen oturtmayi cok istiyorum. sen neden yapamıyorsun ayri yasa. vala evlenirken medeni adamla evlenmek lazim ki bosanirken hayat zindan olmasin cocuk la duzelen yok şuan bosananlar hep cocuklu cocikla daha beter oluyor erkkler şuan icin

Bosandiktan sonra bir süre yaa tuttum, daha sonra ayri eve ciktim, yarida kalmis bir egitimim vardi onu tamamladim, cevremi degistirdim, ise girdim. Cok sükür su an durumum eskiye göre Cok iyi. Darisi basiniza insallah. Cevreye de hesap vermiyorum artik.

cocuk neden yapmadınız sorun neydi nasıl dayandınız S

bende 1 hafta öncesine kadar cok mutluydum,18 yillik evliyiz, ve bizim hicbir eksigimiz yoktu, herkez bizi örnek gösterirdi.. evimiz arabamiz isimiz herseyimiz var... sonra birden bana durduk yere sana birsey söylemem lazim diye aglamaya basladi.. benim en yakin arkadaslarimdan birine msj atmis, etkilendigini söylemis, ona hayran oldugunu söylemis.. tabi o karsilik vermeyince orda kalmis... dünyam basima yikildi...6 aydirda gizli telefonu varmis.. ondan bosanmaya karar verdim, ama icim cok aciyor... her sabah uyandigimda rüya saniyorum.. yeniden yeniden yasiyorum.. bu gecicekmi?yanlizligi sevmiyorum hic onsuz bir dunya hayal etmemistim diblerabla eş eş eşeşe beş beş beşeşe anamın adı meneğşe Anneler

Ben yerinizde olsam ailemle yaşamazdım. Ailem canım cok severim ama belli bir yaştan sonra ıııh. Aynı mahallede komsu olurum ama aynı evde olmam.

Ayrica en onemli sey ekonomik ozgurluk.. isin varsa baba evine donme.. ailenle yasamak zor gelecektir bu saatten sonra

Erkeklerin ne tür hadsiz konuşmalarına şahit oldunuz?

Diyorum ya o kadar çok sıkıntı çektim ki boşandıktan sonra ki hala da Çekiyorum. O yüzden boşandigimdan biraz pişman gibiyim. Ha orası çok mu iyiydi asla değildi. Ama acılarımi kıyaslarsam şu an orda olduğumdan az acı çektiğim söylenemez

Şunu da ekleyeyim ben boşanmaya kendimi hazırlarken 5-6 seans terapi aldım ve karşımdaki insanı ve psikolojisini, daha önemlisi kendimi o zaman çok daha iyi anladım. Yoksa belki yıllarca karar veremezdim.

Ayni his bende de var. Her an gidecekmisim gibi diken ustunde yasiyorum guya kendi evimde. Buraya ait degilim gibi hissettiriyor. Sizin de mizacinizi anlattiginiz gibi ben de pozitif, sevecen, herkesle guzel konusan 1 kizdim evlenmeden once. Bosandiktan sonraki insanlarin bakis acilari, yaklasimlari yuzunden sanki 80 yasinda nine gibi davranmak durumunda birakiliyorum. Ki bu da beni cok mutsuz, umutsuz hissettiriyor. Benim baska sehre gidebilecek sartlarim maalesef yok. Ama sizin adiniza tutanacak dal buldugunuz icin sevindim. Hayirlisi olsun.

Canım benim aynı ben. Bende aile evine döndüm. Tam tanımladığın gibi rahat edemiyorum. Sanki evime gidecekmişim de geçici kalıyorum gibi hissediyorum. Bende yeni tanıştığım kimseye söylemiyorum. Öğreniyorlar bir şekilde duyuluyor ama onlar konuyu açmadan ben açmıyorum. Açana da detay vermeden aynen öyle bi evlilik geçirdim diyip kapıyorum konuyu. Erkeklere mecburiyet dışımda selam bile vermiyorum. Ki eski ben girdiğim ortamda güvenlikten hizmetliye kadar günaydın diyip hal hatır soran insandım. Şimdide içimden geliyor ama durduruyorum kendimi. Ben kendimce olan yaptım. 2-3 yıl daha aile evinde kalıp biraz birikim yapıp öyle ayrılacağım. Hatta şehrimi değişmeyi bile düşünüyorum. Bu fikir biraz olsun rahatlatıyor beni.

Evet hatta anneme sürekli boşan senin yanında kalalım diyordum ama annemin cesareti yoktu. Her şey hepimiz için çok güzel olsun

Merhaba. Boşanmak evlenmek kadar doğal. Bi arkadaşımız farzet ki beraber yaşıyordunuz ayrıldınız demiş ya keşke bu toplum da bunu böyle görse. Evlilik tamam çok kutsal. Keşke herşey güzel olsa. Keşke kimse boşanmak zorunda kalmasa. Ben daha küçük yaşlardayken defalarca boşanmaya karar vermiş, sonunda ite kalka da olsa evliliği yürütmeye çalışmış ama en sonunda yollarını tamamen ayırmış kopuk bi ailenin çocuğuyum bende. Babamın anneme yaptıklarının haddi hesabı yok. Annem tabiki benim kıymetlim, tabiki babama karşı tepkimi gerektiğinde gösterdim, tabiki annemle yaşamayı sectim ama babamı sevmekten de asla vazgeçemedim hep özlemini çektim. Hala derim. Bi çocuk ne kadar büyürse büyüsün hala çocuk ve onu en çok mutlu eden şey birbirini seven bir anne baba. İsterdim ki annemi babama, babamı anneme emanet edebileyim o evden çıkıp giderken. Malesef olmadı. Babamı yakın zamanda kaybettim zaten. Netice olarak. Olmayınca olmuyor. Yaşadığınızı yaşayan milyonlarca kadın var. Geçen sene bende o aşamaya gelmiştim boşanmaktan kıl payı döndük. Evet Türkiye'de toplum baskısı hat safhada. İnanın ben markete bile çıkmayı istemiyordum yan binada dedikoducu bi dedektif teyze vardı. Bi kaç kere de konuşmuşluğumuz vardı, eşimi de tanıyordu. Ve kesinlikle olanları tahmin ediyordu. Nasıl çare buldum. Merhaba dedim geçtim. Konuşmaya fırsat vermedim. Yani kendi ailenin içinde bile sana tavırlar değişiyor bu bile kırıyor insanı. Kendini ikinci sınıf insan gibi görmeye başlıyorsun. Sana acıyorlar falan. Benim şükür ki ailem yurtdışında yaşıyor. Mesleğim var. Öğretmenim. Bende orda büyüdüm. İnsanlar kimsenin işine karışmaz maydonoz olmaz. 3-4 ay kaldım annemlerin yanında. Ve asla yabancılık çekmedim. Kız kardeşimle pek anlaşamayız. Onun beni kırdığı zamanlar oldu ama annem hep "burası onun değil benim evim ve çocuklarımın her birine bu evin kapısı sonuna kadar açık" dedi canım annem. Netice olarak asla misafir gibi hissetmedim. Sanki o evden hiç ayrılmamış gibiydim. Kafamın bir köşesinde hep acabalar var. Hayata güvenmiyorum. Rahatlığa güvenmiyorum. Bu dünyada huzur bulabileceğimi sanmıyorum ve herşeye hazırlıklıyım. Çocuk asla istemiyorum. Başıma ne gelirse gelsin ama benim çektiklerimi benden olan biri daha çekmesin. Ben çok çektim çünkü "aile olamamaktan". Herşey bizler için. Zor ve travmatik bi süreç boşanmak biliyorum. Bu yüzden Allah yaşayanların yardımcısı olsun.

boşanma sebebiniz neydi? K

kaç yıl evli kaldınız cevremde cok varda P

Gecmisi dusunme. Gecmis yorar seni. O kisiyle olsa idi bu asamaya gelmezdiniz. Dilerim seni cok seven senin de sevecegin biriyle o ozledigin aile hayatini yasarsin.

Yazdıklarınızı okuyunca oğlumu düşünüp ağlayasim geldi.. Boşanma davam var, karşı taraf işimle fln oyunuyo maddi manevi zarar vermeye çalışıyor, bir yandan ondan kaçmak için tayin isteyeyim diyorum ama oğlumun da özlemle büyüyecek olması beni düşündürüyor, karşı taraf gelme sıklığını giderek azaltır çünkü, borç harç içinde

Merhaba boşanan arkadaşlar boşanmayı düşünüyorum çocuğum yok, kendime ait bir işim de var elhamdulillah. Boşandıktan sonra ailenizin yanına mı gittiniz ya da toplum baskısı hissettiniz mi, süreci nasıl atlattınız? Yalnız yaşamak istiyorum ancak boşanmış olduğunu duyunca insanların tavırları değişiyor nedense benim memleketimde.. her ne kadar kendime güvenim tam olsa da bu beni biraz ürkütüyor açıkçası..

Peki gittiğiniz ilde akrabanız acil durumlarda size destek olacak birileri var mıyıd sonanda

Mesele ayrı yaşamak değil ki mutlu huzurlu bı yuvam olsun istedim kocamı da çok seviyordum. Şu an başkasıyla evli belki çok saçma söylediklerim ama ben bı daha sevemicem kimseyi gibime geliyo. Aniden parlayıp aldığım bı karardı boşanma. Ne bileyim belki de yalnızlık bana affetiriyo o adamı. Velhasıl pişmanlığım çok fazla. İyi bı psikolojiye sahip değilim o yüzden kimsenin boşanmasıni istmeiyorum. Ayrı yasasamda mutlu olmicam. Çok güçsüz bı kadınım

2 çocukla boşandım. Çalışıyorum ve çocuklarımla kaldım. Çocuk yoksa boşanmak bila sayılmaz hiç takmayın. Ama çocuk varsa her şekilde çocukların sorumluluğunu tek başına almak becerikli bir kadın olmanızda yorucu. Çevre baskısı bakış açısı da.. Allaha güveniyorum ona sığınıyorum. Şükür huzurluyuz.

Ben de boşandım ve aileme yakın bir yerden ev tuttum, kendi düzenim var çok şükür. Çok istediler yanlarına taşınmamı ama ben istemedim insan gerçekten bir düzene ihtiyaç duyuyor. Şimdiye kadar herhangi bir ters üslupla da karşılaşmadım, herkese de söyledim direk boşandığımı. İyi ki diyorum, iyi ki çocuk olmadan boşanmışım. Eğer yürümüyorsa gerçekten zolamamak lazım. Önceleri kendime şaşırırdım, üzüntü yaşamadım çünkü, acaba dedim kendimi mi kandırıyorum ama hayır hiç olmadığım kadar mutluyum uzun zamandır. Çok şükür

Etrafımda o kadar çok sevilmeyen, şiddet gören, aldatılan ama asla boşanmayan, boşanmayı aklından bile geçirmeyen evliler var ki. Bende bazen bir an oluyor acaba bende bu şekilde yaşayabilirmiydim diyorum. Ama yok yani muhtemelen ölürdüm yada günün birinde yinede boşanırdım. Ne kadar erken o kadar iyi. Allah herkese yardım etsin

Ben boşanalı 3 sene oldu, ailemin yanına geldim, babam hastaydı son zamanları birlikte geçirelim diye, pişman olmadım çünkü babam vefat etti temmuzda, kalan zamanını birlikte geçirmiş olduk, tabi ki kendi evin gibi olmuyor ama tercih sizin. Erkeklerin tavırları tamamen kişiliklerine bağlı, İstanbul da da yaşasan Kars ta da değişmez. Evli olduğu halde rahat rahat geniş geniş açık açık yazanlar oldu, üstelik ülkenin en büyük kurumlarından birinde çalışıyorum. Ağızlarının payını verdim. Özellikle yöneticiler resmen beklentiye giriyor, o beklentiyi karşılamayınca da seni eşek gibi çalıştırıyor, beklentiyi karşılayanlara da önlerine yağ bal seriyor, bende başka bir iş arıyorum şu anda. Çalıştığınız yere göre değişir tabi.

Bosandiktan sonra aile evime dondum. Ama eskisi gibi rahat edemiyorum. Sanki kendimi yabanci gibi hissediyorum, sahsi odamda bile. Ayri yasamaya cesaret bulamadim henuz. Erkeklerin bosanmis kadina bakis acisi cogunlukla hos degil. Herseyi soyleyebilme, onerilme rahatliklari oluyor nasilsa yasamis, etmis diye. En modern gecinen erkek bile kafasinda bu dusunceyle yaklasabiliyor. Bu su goturmez 1 gercek. Toplumun dayattigi baskici yapidan ayni yerde yasayarak da kurtulunmuyor maalesef. Yeni tanistigim kisilere soylememeyi tercih ediyorum. Nasilsa yasanilanlari anlayamayacagi icin kendimi, hislerimi yormuyorum. Zaten kimse de bu detayi haketmedi su ana kadar. Bana destek olacagini, iyi hissettirecegini bilecegim kisiyle paylasirdim. Aile evinde yalnizca anneniz varsa yasanilabilir. Ama diger aile uyeleri ile cok zor yeniden eskisi gibi olmuyor.