Korkularının hepsini çocuğun olursa bizzat yaşayacaksın zaten. Gerçek yani onlar. Ay kokusunu aldın mı her şey geçecek vs kafasında ben de olamadım. Anaç değilim olsam da öyle kutsal pembik anne asla olamam. Ben yapmadım çocuk istek hiç yoktu bu yaşa kadar gelmediğine göre annelik benlik bir olay olmasa gerek. Çocuk olursa baş üstü ama olmazsa da işime gelir. Yaşlanınca ah keşke yapsaydım diyenlerin tek derdi de yaşlanınca onlara kimin bakacağı korkusu. Çünkü normal yaşında çocuk yapıp, çocuğuyla ilgilenmeyenlerin, onlar büyüyünce yanaşma çabalarına çok şahit oldum. Kendi ağızlarından da duydum kime yaslanacağım, k im bakacak bana yaşlanınca diye homurdanıyorlardı. İşte dünyanın düzeni. Geleni kabullenmek şart Allah verdiyse seve seve bakılır ama istemediğin bir şeyi ileride ne olur ister miyim diye düşünüp yapmak kaosa sürükler. İstek gelmiyorsa yapmamak en mantıklısı.

Bak sana bı örnek olayım, çocuk sevmeyen, hayatında hiç bebek kucaklamayan, kardeşi olmayan ve özgürlüğüne düşkün biriyim. 32 yaşında evlendim ki evlilik bana göre değil derdim. Hamile kaldım ve hem merak ediyorum nasıl bişey hemde sorumluluk diye korkuyordum. Ve doğduğu ilk gece onu izlemekten uyumadım, dünya yıkılsa uyanmayan ben onun nefes sesine uyandım. Evlattt evlattt başka derlerdi gerçekten baska Allah isteyen herkese nasip etsin. Benim şimdi 2.5 yaşında prensesim var Allah'ım bağışlasın. Ay bir tane daha istiyorum ve çevrem hayret ediyor bana. Annelik bambaşka

rabbim tez zamanda kucagını sağlıklı bir bebekle doldursun inşallahhh cnm

Benin kadar tembel uykuyu seven bir insan daha tanımam bende kesinlikle istemiyordum uzun sürede korundum biraktigim gibi hamile kaldim... olk duydugumda sevindim evet sonrada icimi bi korku kapladi yapamam edemem nasil bakicam uykusuz nasil ise gidicem ihtiyaçlarını nssil karsiliycam bunlari dusunerek butun hevesim kaçtı söndü hissizlestim... taa ki doktora gidip elini ayağını gorene kadar... hareket etmeye başladığından beri konusuyorum onunla hareketlerini görmek icin karnimi acip dakikalarca bakıyorum yakalamak icin icimi bi sevinç kapliyo gorunce... evet o dusunceler hala baki bende özellikle uykusuzluk kısmı ama bence simdiden bile guzel bir duygu kendinizi bu duygudan mahrum birakmayin

Amin Allah razı olsun. İsteyen ve bakabilcek duzeyde olan herkese rabbım nasip etsın..

İnşallah biran evvel kavuşursun.

kendimi gördüm yorumlarda resmen. ben rahatıma düşkünüm. zora gelemiyorum diye hiç düşünmedim. kendimi çocuklu biri olarak düşününce çok garip hissediyorum. eşim çok istiyor üzülmesini istemiyorum ama ben de hazır hissetmem lazım diye bekliyorum. hazır olmazsam o bebeği benimseyip bakamam diye düşünüyorum. 26 yasındayım 14 aylık evliyiz düğün öncesi ve sonra hep borç ödemekle geçti hala bitmedi. elimizde para kalmaya başlayınca gezmek eğlenmek istiyorum. çocuk buna engel olmasın istiyorum. zamana ihtiyacımız var bence böyle düşünenler olarak

Ne kadar çok çocuk konusu açılıyor bu ara. Anaçlığa da takılmış durumda. Her kadın anaç değildir, anaç olan kadınların bazıları bunu annelikle farkeder. Sizde öyle olacaksınız belkide. Evlenirken de bunları sorguladınız mı? Adam bi manyak çıkabilirdi. Mutsuz bi hayatınız olabilirdi. Şiddet görebilirdiniz. Psikolojiniz bozulabilirdi. Boşansanız bile asla eski hayatınıza dönemeyeceğiniz bi adım atmış olabilirdiniz. Bu ihtimallere rağmen neden evlendiniz? Bu çocuk konusunda ben bazı kesimin çok fazla motivasyon düşürüp, kariyeri poh pohladığını düşünüyorum. Bazı kesimde aksine kariyeri, tüm dünyayı bir kenara atıp çocukla ölünmeli gibi davranıyor. Hele bir kesim varki çocuk hakkında hiçbir bilgi sahibi olmadan doğurmuş, büyütmüş, çocuğu helak etmiş ve başkalarına asla çocuk yapma diyor. Siz o sesleri duymayın. Kendi hayatınıza bakın. Eşinizi seviyorsanız gelecek hiçbir şey sizi eksiltemez. Düşman değil, çocuk doğuruyorsunuz. Şuan yaptığınız bir çok şeyi çocukla da yapabilirsiniz.

Inşallah tez zamanda hayırlısı ile bir cocugunuz olur sağlıklı sıhhatli..

Bu konuda kesin karar vermelisiniz... bukadar endiseye kapilmayin... cocugun simarik olmasina kadar düşünmeyin derim.. zaten sizin verdiğiniz eğitim onemli degil mi?

Bebek süreci gerçekten de yorucu. Hayatınız değişecek, öncelikleriniz o olacak. Maddi, manevi düşünülmesi gerek. Evlat sahibi olmak da güzel ve yaşamalıyım diye düşünüyorum. Eşimle mutluysam, maddi durumum yeterliyse endişe etmezdim. 30 yaşında ve oturmuş bir evlilikte bazı konularda doymuş olmalısınız. Başbaşa tatile gitmek, akşam yalnız kalmak vs. bu tarz şeyler.

Allah razı olsun canım amin

31 yaşındayım, 2 buçuk yıllık evliyim. Mutlu olduğum bir evliliğim var. Ancak bu ara çocuk mevzusu çok aklımı kurcalıyor. Her gördüğü çocuğu seven anaç yapılı o kadınlardan hiç olmadım. Biraz sorumsuz ve üşengeç bir yapım var. Arkamı hep eşim toplar, beni her konuda idare eder. Hiç çocuk demeyen eşim seneye bebeğimiz olursa şunu yapamayız, böyle olur demeye başladı. O bunları söyledikçe korku kaplıyor içimi. Özgürlüğüm kısıtlanacak, şu anda imkanım olan hiçbir şeyi yapamıycam gibi geliyor. Bakımını yeterli yapamayacağım diye korkuyorum. Şımarık zor çocuk olur hep uykusuz kalırım diye endişe ediyorum. Bazen de burada bebekle ilgili şeyleri okuyunca da gözlerim doluyor. Ben bile anlamıyorum hislerimi, neyi istediğimi. Hiç çocuk yapmazsam pişman olurum diye korkuyorum. Öncesinde böyle çocuğa hazır hissetmeyip sonrasında çocuk sahibi olan var mı? Öncesinde ve sonrasında neler hissettiniz?

Senin anlattigin gb biriydim. Hatta annem" usenenin cocugu olmaz" derdi:) 32 yasinda anne oldum. Ustelik cocuklari hele yenidogani hic kucagima alamazdim, hala baskasinin cocugunu kucaklayamam, miç mic opmem, dokunarak sevmem. Kendi cocugumu hemen kucakladim, surekli operim, sarilirim... Hatta "yaa bebekle ne konusulur, benimki konusamaz, sevemem ben " derdim olmayan cocuk hakkinda. Bebek istedik esimle. Tek sinemaya gidemeyiz artik dedik. Gezme tozmamizdan hic kalmadik. Bebegimizle gezdik, oyle gezmeyi sevdik, arada isleri yarim birakip dondugumuz de oldu:) bebegi ikimizde istedik, esim daha cok istedi. Gebeligimi nazi niyazi tam sekilde geçirdim:)) 1 aylikken 13 saatlik yol, 40i cikinca 24 saatlik yol yaptik. Tabi bir gin konaklamali oldu 2. yolculuk. ama guzeldi. Yaz bebegi olmasinin avantajlari coktu, guzel huzurlu hamilelik huzurlu bebek diyebilirim. Lohusa sendromu denen bir sey var onu da yasadim. Bu defa kucagimda bebek bakamam ben buna kaçayım vs. Benimki cevre kaynakli idi. 13 gunlukken yalniz kaldik ve bakabildigimi anladim. O da mollet gidince gecti hemen zaten. Simdi bir bucuk yasinda, karsilikli sohbet edip kahve iciyoruz, arada cekirdek bile citleriz. Arkadasimin dedigi gb CAN YOLDASI oldu. Korkacak seyler cok ama ana her seyin ustesinden geliyor. 2 ayliken de calismaya basladim. Bebege nicin calistigimi anlattigimi biliyorum:) anne karnindan beri konusuruz, her seyi anlatirim. O da anladigini belli eder masallah. Rabbim hayirli bir evlat nasip etsin insallah. Es destegi yardimi cok onemli.

Ben Bundan 6 ay önce çocuk desen senı çok kötu terslerdım ıstemıyorum dıye Sadece 1 ay içinde çocuk yapmaya kadar verdım. İlk denemde de olunca çok afalladım. Hemen olmaz dıye düşünüyordum. Daha sonra onu kaybettım. Acısı her zerremı kapladı. Şuan okdr çok evlat sahıbı olmak ıstıyorum kı anlatamam.