Alismalisiniz bence. Simdi esiniz sizinle gelse ve ayni seyleri esiniz yasasa o da sıkıntı. Iki sehirdede yasayamayacaginiza gore. Bu uzaklikla ilgili birseyde degil yakin mesafede bile ilk birkac yil ailemn evine gidince sonra eve donunce garipsiyordum yabanci hissediyordum canim sıkılıyordu. Bazi yonlerden daha avantajli demissiniz ve ogretmensiniz alismaniz aslinda daha kolay. Herkes ayni mahallede ayni sehirlere evlenmiyor sizin gibi uzak yerlere giden var alismaniz lazim bence. Duzeninizi bozmayin eşinizin isle ilgili bir sıkıntısı yoksa hele.

Annenize uzak mı yaşıyorsunuz bilmiyorum ama benim durumumda olan çoğu kadının hissedeceği şeyi hissediyorum ben. Tabii ki eşimin arkadaşları arkadaşlarımdır benimkiler de onun. Eve geleceğim için sevinirim vs. Lakin hiçbiri içimdeki anne özleminin yerini dolduramıyor. Belki de bu benimle ilgili bir şeydir bilmiyorum. Sadece mutsuz ve eksik hissediyorum. Bir de şöyle bir durum var çevremdeki herkes ailesiyle yakın yaşıyor. Yani nasıl desem benim gibiler gurbette sayılıyor burada. Ailesinden ayrı olan pek çok kişi olsaydı kendimi daha iyi hissedebilirdim. Arkadaşımla oturup sohbet ederken "Ben de burdan anneme gideceğim." veya "Annemle buluşacağım." diyince canım acıyor.

Ben sizi çok iyi anlıyorum. Herkesin yeri ayrı. Eşim varsa, mutluysak gerisi önemli değil olmuyor. Benim ablam uzakta. Yurt dışında yaşıyorlar. Eşiyle mutlu, maddi durumu iyi ama ülkeden nefret ediyor. Kimsesi yok orada. Annem yanındaydı, dün geldi. 2.5 yaşındaki yeğenim bile ortalığı birbirine katmış "anneanne gitme." diye. Ben de ailemin yanında olmak isterim, sürekli gitmesem de istediğim zaman gidebileceğim bir yerim olduğunu bilmek isterim. Bunun iç mutlulukla alakası yok. Ablama o kadar üzülüyorum ki, uzakta, yalnız. Hepimiz onu çok seviyoruz ama ha deyince yanında olamıyor insan. O da çok mutsuz şu an. Gözlerim doldu yazarken. Bu arada ablam gideli 4 yıl bitiyor.

Kıskançlık dışında hisleriniz normal. Annesine yakın oturan arkadaşları bile kıskanmak bana normal gelmedi. Evet aileye uzak oturmak zor. 7 sene aileme 12 saat uzak mesafede yaşadım. Kardeşlerim hafta sonu buluşunca keşke yanlarında olsaydım diye iç geçirdiğim çok oldu ama bu kadar mutsuz olmadım. Eşinize bize yazdığınız gibi samimiyetle anlattınız mı hislerinizi?

Ama bulunduğu şehre 6 saat uzaklıkta olduğunu söyledi daha önce bisikletle 6 saat mi sürüyor acaba

Haklısınız ben sizi anlıyorum ya da anlamaya çalışıyorum. Benim her iki anne de yakın oturuyor ama ben mesela evde olsam bugün anneme belki 1 saat uğrar dönerim evime. O da belki diyorum hani canım istemezse evden de çıkmam. Öyle kahvaltı edelim, akşama beraber yiyelimler bizden geçeli çok oldu. Gençken çok daha kolaydı bizde de ama yaş geçtikçe hayat değişiyor daha çok kendime döner oldum... Neyse... Allahım herkesin kalbine göre versin inşallah...

Bizde İstanbulun göbeğinde sadece sitelerin olduğu etrafından otobanlar gecen bır yerde oturuyoruz. En merkezı ve kalabalık yerlerden biri. Ama biz eşimle hep sakin bi sehre yerleşip bahcelı bır ev bulup çocuklarımızla beraber bahcemızde köpeklerımız olan, domates biber yetıstırebılecegımız bir hayat istiyoruz. Herkesın hayalleri farklı farklı gercekten. Belkı de sizin yaşadığınız yer de bizim istediğimiz gibi bir yerdir. Eger öyleyse kıskanırım :) G greengirll

cocugunuz olunca o yalnizligi daha cok hissedeceksiniz, herkese annesi gelip yemegini yapar, kizim uyusun iki dinlensin ben bebege bakayim der, siz aksama kadar neye yetiseceginizi sasirir durumda olacaksiniz ya da kv. den yardim isteyeceksiniz bazen... Aynisini yasadigim icin biliyorum. Gerci ben ist. a bile donsem annem hayatta degil. Cocuk olunca hic aglamadigim kadar agladim yalnizligima, yardimsizligima, nazlanacak bir annem olmadigina, o yuzden ben anliyorum sizi hatta daha zorunu yasiyorum, 15 gun bile gelip kalma şansi yok sonucta benimkinin...

Mesele tamamen haksızlık olduğunu düşünmeniz. Sizin aileniz yok, eşinizin ki orada. Eşiniz mutlu ve çok bencilce bir kararla gelmiş bu mutluluk. Siz mutsuzsunuz ve kimsenin umrunda değil. Bunu böylece söyleyin eşinize. Ben eşimin memlekete taşınma isteğini bu şekilde reddediyorum. Sana kin güderm diyorum. Oda anlayışla karşılıyor. Sizde bu isteğin peşine düşün, mutlaka eşiniz duyacak sizi.

Agladınızı eşiniz görmüyor mu görüpte duyarsız mı kalıyor

İyi de iki yıldır alısmamıssınız alısmayacagınızı da biliyor olmalı Alırım karsıma bi akşam aglaya aglaya bunaldıgımı burdan gitmek istedigimi anlatırım Hala daha tepkisiz kalıyorsa en azından rahatlatacak bişeyler söylemiyorsa bi ilişkimi düşünürüm gercekten seviliyormuyum diye benyeniyimgaliba

Dediğim gibi kaç kere geleceğiz dünyaya? Bu kadar mutsuzken kabullenemiyorum. Çıldıracağım

Ben senin kendini haksızlığa uğramış gibi hissettiğini, esin de sen de başka şehirde yasasaniz bu mutsuzluğu yasamayacagini ve bulunduğun duruma alismak icin daha çok caba harcayacagini düşünüyorum. Sanirim henuz cocuk yok Hafta sonları eğitimleri, belki yüksek lisans ile İstanbul'a gidip gelmeyi... bu arada da kendini isinle ilgili daha donanımlı hale getirmeyi düşünür müsün?

Ben de bu şekilde devam etmeye çalışıyordum hayatıma ama şimdi mutsuzluğumun kaynağını buldum. Sadece ona ulaşmam imkansız. Ya hiçbir şey demeden çekip gideceğim ya da buna katlanacağım. İnsan hayata kaç defa gelir ki?

İstanbul'da bes yil ogretmenlik yaptiktan sonra evlilik sebebiyle ayrildigimda cok mutsuz olmustum. İstanbul' a bir gelen pisman bir de giden derler. Bana gore dunyanin en guzel yeriydi. Hani bir soz vardi: İnsan memleketini niye sever? Başka çaresi yoktur da ondan... Ama biz biliriz ki bir yerde mutlu mesut olmanın ilk şartı orayı sevmektir. Burayı seversen, burası dünyanın en güzel yeridir. Ama dünyanın en güzel yerini sevmezsen, orası dünyanın en güzel yeri değildir.. . push ; francesca Hayat 1 gündür, o da bugündür.. tek ayak

Evet öğrencilerim ailem fakat her yerde öğrencilerim olabilir... Yani artık eşimin ailesiyle aynı yerde yaşamamızın tesadüf olmadığını düşünmeye başladım. Eşim başını yastığa koyduğunda kafası rahat tüm sevdikleri burada. Kendisi burada büyümüş. Bense her şeyi bırakıp geldim bu bana acı veriyor. Annemi çok özlüyorum mesela ve annem de çok yalnız hissediyorum bunu. Biliyorum İstanbul'da da olsam her gün göremeyeceğim ailemi ama en azından istediğim her an gidebileceğim ya da onlar gelebilecek.

Amin canım. Allahım hepimizden razı olur inşallah.

Hakkında hayırlısı olsun guzelim

İstanbul'da büyüyen biri için maalesef başka şehir zor. Muhtemelen ailesi orada diye eşiniz tepki vermiyordur. İnce ince beynine girmeye çalışın artı yönlerini. Belki zaman içinde onun da fikri değişir. Chelzy İkiz oğlan

Sanirim dogudasiniz. Bunalmaniz cok normal Laale Aşikardır Zat-ı

Saydığınız avantajların hepsi var. Fakat İstanbul'un o hareketli hayatı yok tabii. Buralar yazın güzel. Yazları gelmek isterdim buraya. M

Ay cok tatlısınız. Aynen katıliyorum. Konu sahibi mutlu olmanizi saglayacak seyler yapın.

Evet, öğretmenim. Çevrem de oluştu burda ama ne yaparsam yapayım hiç mutlu değilim. İstanbul'a arada bir gidiyoruz, gerçekten yaşadığımı hissediyorum. Dönünce yine bunalım halleri.

İnsan sevdiğiyle her yerde mutlu olmalı orası ayrı da. Neden sevdiğiyle mutlu olmak için şehrini değiştiren genelde kadın oluyor. Neden annesine babasına yakın oturan erkek oluyor.

Benim de başıma bu geldi. Eşimle farklı şehirlerdeniz. Evlilik öncesi ben senin memleketine gelirim demiştim ilerisi gerisini düşünmeden. Ama şu an pişmanım. Eşime değiştirelim şehri deyince başta kabul ettin diyor. Gerçi çok katı davrandığını söyleyemem çünkü ilerki yıllarda herhangi bir yere atanma durumumuz var, nereye gideceğimiz belli değil ama bende kendi memleketime yakın olmayı tercih ediyorum. Eşlerini ikna edenlerin yazıları varsa bunları dikkatle okuyacağım.

Cok normal. Bende esim varken mutluyum, cok egleniyorum, guzel geciyor hersey sukurler olsun ama bugun bos gunum mesela. Kendi memleketimde olsam anneme giderdim. Simdi kös kös oturuyorum evde. Gecen h. sonu diger gorev yerimden en yakin kiz arkadaslarim geldi bize kalmaya. Harika bir haftasonu gecirdik. Keske burda olsalar diye hep icimden gecirdim. Ben anliyorum sizi ya. By duygulari bende yasiyorum cunku. defne-28

Hatayı en başta hepimiz yapmışız gerçekten en büyük hata farklı şehirlerden olup evlilik kararı almak aslında çünkü iki tarafta kendi büyüdüğü alıştığı yeri istiyor şahsen bizde öyle ne ben burada yapabiliyorum nede eşim benim istediğim yerde saçma sapan bir hayat sürüyoruz işte bu sebepten evlilik bitirmekte insanı çıldırtır bakalım alışmaya çalışıyoruz hepimiz

Önce sorunu belirleyin. Ailesi bir şey mi yapıyor size yoksa kıskançlık mı? Kıskançlıksa nerede olsanız mutlu olmayacaksınız. Bu sefer onun ailesi daha çok geldi benimki gelemiyor olur. Bunu çözmeniz lazım. Edit: mesajı şimdi gördüm, kıskançlıkmış. Bence bu kadarı normal değil. Arkadaşlarınızın bile annesine yakın oturmalarına içlenmişsiniz. Bir psikologla görüşün derim. Hayat böyle çünkü. Bu kadar kolay dağılırsanız çok acı çekersiniz.

Ben yüksek lisansı veya mesleki gelişim/hizmet içi kursu fikrini oradan biraz uzaklaşabilmenize eşinin ve onun ailesinin direnç göstermemesi için bir sebep sunabilmek icin söyledim canim. Cunku bu saatten sonra tasinmaniza bir "sebep" sunmaniz gerekecektir. Yuksek lisans bu sebep arayışlarına çok güzel bir bahane olacaktır.

Haklisim tabi de bastan neden kabul ettin be canim? P Pelinimben

Seni anliyorum canim. Ben de bunum "sevmedigin ulkede yasamak" versiyonunu yasiyorum. :) Oglumun daha iyi bir egitim almasi icin daha cok esimin istegiyle yurtdisina geldik. Ikimizin de ailesi Turkiyede kaldi. Burda cevresi, ailesi, esi dostu olanlara ozeniyorum ben de. Yalnizlik zor. Aliskanliklardan vazgecmek zor. Siz de durum biraz daha farkli; esinin ailesi yaninizda seninkiler degil. Bunu haksizlik olarak goruyorsun. Bence mutsuzlugunla ilgili esinle etraflica bir konusma yapabilirsin.

Senin adına üzüldüm ama en azından eşin de ayrı ve aynı duyguları hissediyorsunuz. Eşinin çok bildiği seninse bilmediğin bir yer değil. Ne tarz bir konuşma yapabilirim? limoncicegii eat pray

Seni anlıyorum bir defa olanakların kısıtlıdır, insan bir Ev ve koca ile mutlu olacak diye bir kaide yok bir güzel cafeye oturup cheesecake yemek ister veya lezzetli bir simit veya bir kazak almak ister ama alışveriş yapacağın yerler de kısıtlıdır, çeşit ve rekabet ortamı yok İnsanlar hep birbirine benzer Ve dar görüşlüdür ortam çok önemli Ona göre şekil alıyoruz küçük yerler her yönden sıkıntılı kadınlar için en çok mahalle baskısı olan yerler, erkek için bu söz konusu değil

İçimdeki mutluluğu yitirdim diyeyim öyleyse. Mutsuzum

Yok maalesef. Yine Marmara bölgesindeyim ama küçük bir ilçedeyim.

Bastan kabul etmissin O zaten normal. olarak ailesinin yanini istemis sen de kabul etmissin Biz kadinlar iste boyle aman sorun cikmasin aman evlenmekten vazgecmesin diye erkeklerin cogu istegini nisanliyken kabul ediyoruz ama hataaaa!!! Bence alismaya calisin

Evet anlıyorum ama bence eşim gidip gelmeye razı olur. Taşınmaz. Bu arada hamileyim bir süre böyle bir şey yapamayacağım. Bebeğim doğduğunda izinde olacağım. Doğduktan bir süre sonra İstanbul'a gidip biraz kalmayı düşünüyorum. Özlüyorsalar gelip görsünler ben kaç yıldır gelip gidiyorum. Nasılsa burada olsam da tüm gün yapayalnız olacağım. limoncicegii eat pray

Esinin 2 yildir o şehirde yaşamanıza rağmen senin alisamamani ciddiye almaması senin onunde zaten pek seçeneğinin olmadığını dusunmeme yol açtı. Sen çalışıyor musun?

Esinizin memleketim de memleketim sevdasi yoksa ikna edin tayin isteyin. Ben de cok hosnut degilim yasadigim sehirden ki sebebi sadece aileme uzaklik ama esimin baska bir yerde yasamaya karsi asiri direnci var. Onu kiramiyorum. O yuzden alismaya calisiyorum. Siz ikna edin basin gidin bence. Boyle mutsuzlukla yasanmaz. limoncicegii eat pray

Konuşma yapsanız ne olacak? Hassas adam karısının mutsuzluğunu bakışlarından, gülümsemesindeki eksikten bilir. Kendi mutluluğu örtüyor her şeyin üzerini. Önünde hıçkıra hıçkıra ağlasak boşa.. Çünkü herifler bencil.. Aşk uğruna fedakarlık yapmak kadın işi. Ben duygularınızı çok çok iyi anladım. Maalesef yaşamak istediğiniz şehirde bir hayat kurmadan gerçek anlamda mutlu olamayacaksınız. Geçici, anlık mutluluklarla ölmeyip hayatta kalacaksınız işte.. Eşinizin mutluluğu, ailesi ile geçirdiği güzel zamanlar batacak. Arkadaşlarınızla yaptığınız telefon görüşmeleri özlem kokarken, anneme kahvaltıya gidiyorum diyen kankanızı delice kıskanacaksınız. Üzgünümm... Hatayı en başında yaptık.

Hasta sonu vs kaçamak yapsanız İstanbul'a.

Sorununuz İstanbulda olmamak mi? Ailenizden uzakta olmak mi? Aileniz bulundugunuz sehre tasinsa yine İstanbul der misiniz?

6 saat falan limoncicegii eat pray

nerede yaşıyorsunuz da 2 senedir alışamadınız?

Valla ben istanbuldan buraya evlendim çocuğum var şimdi ama yok hala alışamadım az insan gittiği her yeri benimsiyor sanırım heleki istanbulda doğup büyüyünce farklı şehirlerde zorlanıyor insan.. İst jersey elinin altında her yer merkez Allah kolaylık versin hepimize çok düşünme bunaltma kendini ben mide hastası oldum üzüntüden stresten aman sende yapma kendine lütfen sıkıntı sonra vücut patlat veriyor biryerden

Ben sizi cok iyi anladim. Ama iste, ne denir ki, bazen boyle secimler oluyor hayatimizda. En kotusune alismaya da calisiyoruz, hayat cok garip bazen cok guzel bazen de berbat bir hal aliyor. Yarinlarin ne getirecegini bilemezsiniz, o zamana kadar her boslugunuzda İstanbula kosun derim ben allah feraha cikarsin insallah

Allah'ım acaba ben mi duygusuzum Duyarsız bir yorum yapmak istemiyorum ama yani sırf başka şehirde yaşamak istediği için insan işten eve gelince sürekli yatar mı, iştahtan kesilir mi? Gerçekten ama gerçekten Allah başka dert vermesin. İnsanlar açlıktı, geçim derdiydi, hastalıktı, binbir türlü dertle uğraşıyor ama akşam yer sofrasında aynı kaba gülümseyerek kaşık sallıyorlar. Yani biraz İstanbul'da kaybettiklerinize değil de yaşadığınız yerdeki güzelliklere odaklansanız? Hayır bir de gene Marmara'daymışsınız. Duyan da zorla Çemişkezek'e falan götürüldünüz sanır. İşiniz de varmış, çevreniz de varmış. Lütfen biraz sahip olduklarınıza şükredin.

Size çok üzüldüm... oyuna getirilmişsiniz eşiniz tarafından.. nasıl kandırıldınız... 3 günlük dünyada siz anne-baba özlemi çekerken eşinizin kendi ailesinin yanında olması hiç adil değil... Siz kadınsınız ha diyince ailenize gidemezsiniz ama o her istediginde ziyarete gidebilirdi... Aileniz sizi bunun için mi okuttu meslek sahibi etti, en cokta annenize babanıza üzüldüm... kız çocukları rahat etsin kendi kararlarını alsın, üzülmesin diye okutulur ama sizde farketmemiş... Bence bunu düzeltmenin bir yolunu bulun... C captain price erkek

Bunun cevabını ben de bilmiyorum. Eşimle iki şehri kıyaslayarak ortak karara varmaya çalışıyorduk ama o hep burayı savunarak konuşuyordu. En baştan asla olmaz ben orda yapamam deseydim bunlar başıma gelmezdi. Çokkkk pişmanım. Ya İstanbul'da kalacaktık ya da buraya gelecektik. Bi şekilde ikna edilmiş oldum. Artık arka planda neler var bilemiyorum

sıkıntı onun ailesinde bence. oraya ısınamamanız onların sizi sahiplenmemelerinde yanlış mıyım?

Elimden geleni yapıyorum ama kapılar tamamen kapalı. Zamanında benim yapamadığımı yapıyor. Keşke tüm kapıları kapatsaydım ben de üç yıl önce. Ben gelemem deseydim.

Sanırım ben demek istediğimi anlatamadım. Bu kadar derin mutsuzluk yaşıyorsanız eşinizle başbaşa kaldığınızda hiç mi eğlenmiyorsunuz, mutsuzluk kaynağını unutmuyorsunuz? Tüm hayatınız bunu düşünmekle, surat asmakla mı geçiyor?

Laalem döktürmüşsün yine bunu bir yere yazıp hep okuyacağım bu aralar böyle bir konuşmaya ihtiyacım vardı Allah razı olsun

Eşiniz de siz de hatalısınız. 1- Ortak karar alınmış, kararı bozan sizsiniz 2- Mutsuz olmanıza rağmen, bu mutsuzluluğa göz yuman kocanız Eşiniz başka şehire geçse maddi durum nasıl olacak ya da siz çalışıyor musunuz iş bulma vs... Bunları da düşünmek gerekiyor.

Kendinizi onlarla kiyaslamayin, cok guzel bir mesleginiz var, ogrencileriniz sizin aileniz. Esinizin ailesi yaninda olmasi ve sizin uzakta olmaniz tamamen tesaduf. Tatillerde ve bos zamanlarinizda gidin İstanbula. Hasret giderin ama alismaya da calisin. İnsan kendi mutlulugunu icinde goturur gittigi yere. Ve artik evlendiysek ailemizden uzakta olabilecegimiz gercegini de kabullenmisiz demektir. Daha mantikli ve daha sakin dusunurseniz siz de mutlu olacaksiniz bence

İkna edemiyorum. Siz bunu nasıl başarıyorsunuz? limoncicegii eat pray

Herkese merhabalar. 2 yıllık evliyim. Yaşadığım şehir eşimle ikimizin de memleketi fakat şöyle bir durum var eşimin ailesi burada yaşıyor benim ailem İstanbul'da. Buraya yerleşme kararını 3 yıl önce yarım saat gibi kısa bir sürede aldık. Laf ağzımdan çıkmış oldu ve tamam dediğim andan beri pişmanlık yaşıyorum. Karar verdikten 2-3 gün sonra bile eşime vaz mı geçsek falan diyordum. Hep mutsuz oldum. Şu anda da çok çok çok mutsuzum burada yaşamak istemiyorum. Pek çok gün ağlıyorum. Günlerim böyle üzülerek geçiyor. Eşimse asla bu konudaki üzüntümü ciddiye almıyor. Ömrümün sonuna kadar burada yaşama fikrini kabul etmemi istiyor. Galiba delireceğim, dayanamıyorum artık. Lütfen fikir verin hayat bana çekilmez geliyor artık çok mutsuzum. İstanbul'a geri dönmek istiyorum, şu an yaşadığım yer çok küçük ve sıkıcı. Bunalıma girdim...

Normal mi bilemedim. Herkesin aile hayatı o kadar farklı ki. Gün içinde yorulunca akşam eve gideceğiz diye seviniriz mesela biz. Annelere de gitsek, arkadaşlarla da görüşsek 1,2 saat takılıp döneriz evimize biz. Zaten ayrı gayrı olmayız, onun arkadaşları artık benim de arkadaşlarımdır. Benim arkadaşlarım da onun arkadaşlarıdır. Dışarıdaki hayatı çok sevmeyiz, eşimle başbaşa daha mutluyuz. Yani biz küçük şehirde de yaşasaydık farklı olmazdı yani. Sosyal hayata, hobilere vaktimiz kalmıyor. İlk mesajımda da söylediğim gibi sağlıklı olduğumuza ve ekmek paramızı kazanabildiğimize şükredip yaşamaya çalışıyoruz.

ben de konuyu okurken uzaktasiniz sandim, marmara bolgesindeymissiniz siz de, gunubirlik bile gidip gelebilirsiniz, ben anlamadim bu kadar ozlemi. yani istanbula yakinsizni, istanbulun cafcafli hayatindan istediginiz zaman faydalanirsiniz, ama tamamen istanbulda yasamanin bedeli de baya tuzludur zaten, cogu kisi kacmaya calisiyor. ben bir cok sehirde yasadim, evlendigim yil daha mantikli oldugu icin esimin yasadigi sehire tasindim, ve en zor alistigim yer de orasi oldu, cunku hep kendimi sanki esimin keyfi icin oraya tasinmisiz gibi hissettim, aslinda oyle degildi, maddi olarak mantiklisi oydu ama, nedense oyle hissediyordum. O sehir de4 yil kadar kaldim, hic de tamamen alisamadim, tamamen kendi onyargimdan. Sizde de bunu gordum ben acikcasi.

Eşinizin varlığı sizi mutlu etmiyorsa, yeterince sevmiyorsunuz demektir. Yani insan üzülür ama sizinki artık depresyon boyutuna gelmiş sanki. Eşlerimiz diğer yarımız gibidir. Ben mesela eşimle en ücra yerde bile yaşarım. Çünkü bilirim ki, beni her yerde ve her ortamda mutlu etmeyi başarır. Eğer bunu hissetmiyorsanız, boşanıp İstanbul'a dönme konusunda neler düşünüyorsunuz? demlicaykeyfi Ve dünya bir çölse durma. Seraba su getir. Anneler

Tabii ki hayır. Eşimleyken çok mutluyum ama o kadar yani. Eşimin yanında olmadığım anlarım kötü geçiyor. Tüm arkadaşları burada eşimin, benimle değilken de mutlu kendisi bense bu enerjiyi yakalayamıyorum. Gün içinde yorulunca akşam şuraya mı gitsem anneme mi gitsem böyle bir seçeneğim yok. Eşimin var, onun da olmasın o zaman. Kıskanıyorum. Kayınvalidem iyi bir insandır ama bu konuda o da yardımcı olmuyor. Annesine çok yakın oturuyor. Kendisi kızı ve annesiyle sık sık görüşüyor. Ben yapayalnız hissediyorum. Normal değil mi hislerim? Arkadaşlarım var burada benim de ama hepsi annesine yakın oturuyor onları bile görmek istemiyorum

Marmaradaymış :) loveislovee artık dört kişi... Anneler

Bunun cevabını ben de arıyorum aslında. Bilmiyorum. Ailemi çok özlüyorum. Bir de ben aileme bu kadar uzakken eşimin ailesinin dibinde olması bana haksızlık gibi geliyor. Kv bile her gün annesinde. Bense yapayalnızım. Bunun haricindeyse burada çok sıkılıyorum. Gerçekten.

Ben yorumların çoğu gibi "alışmaya çalış, mutluluk içimizde" falan diyemeyeceğim... Her insan yanlış kararlar verebilir, bunu ömür boyu çekmemiz gerekmiyor... Sizin durumunuz da çözümsüz değil, yarim saatte karar verip geldiyseniz, yarim saatte tekrar karar verip dönebilirsiniz. Eşinizi oldukça bencil ve düşüncesiz buldum... Ailesinin yanında olmayı, sizin mutsuzluğunuza tercih etmiş ve ediyor... İki yıldır eşinin mutsuz olduğunu görüp bir şeyler yapmamak nasıl bir bencilliktir. Hani 3-5 ay olsa alışırsınız diye bekliyor diyeceğim, ama 2 sene olmuş yani. Başka zoraki bir durum olsa, elbette alışmaya çalisilir, mutlu olmaya çalışılır. Çunku ikiniz içinde en iyisi odur... Ama burda keyfe keder bir durum var, tamamen eşinizin ailesinin yanında yaşamak istemesi... İstanbul dışında başka bir şehiri de kabul etmiyormuş beyefendi! Yani gaza getirmek gibi olmasın ama, ben şartları baya zorlardim sanırım. Hatta her hafta sonu ailemin yanına giderdim vs... Siz birazda baştan tamam dediginiz için durumu kabullenmişsiniz gibi, başka yapacak birseyiniz yokmuş gibi hissediyorsunuz. Ama var, kabullenmek zorunda değilsiniz.

Istanbulda uzun yıllar yasamış kişiler zaten küçük yere gidince çok sıkılıyor. Siz nerede yaşıyorsunuz? Eşinin memleketi dışında baska biryere gitme imkanınız yok mu? Laale Aşikardır Zat-ı

Yani bir bakıma... Bu durumu kabullenip alışmamı bekliyor sessiz kalıyor.

Doğrudur. Dönem dönem hepimiz mutsuz oluyoruz, depresyona giriyoruz ama asıl kaynağa inmeli bence. Ben de şu sıralar iyi değilim ama şükür diyorum, sağlığımız yerinde, sevdiğim adam sağlıklı, ekmek paramızı kazanıyoruz deyip devam ediyorum asılmaya küreklere... Hayat maalesef bazen ağlıyor bazen gülüyor bize...

Katılıyorum, kızın ağzından "tamam"sözünü alıncaya kadar 40 takla atmıştır, sonra da salmış çayıra beyefendi. Ben de gaz vermek istemiyorum, ama lafa gelince kadınlara mızmız derler, kendileri annelerinin eteğine sarılır. Eşim bunu yapmadı fakat iş sebebiyle istemediğim bir muhitteyim. Planlarım hep "gitmek"üzerine, er ya da geç. Eşim de bunu biliyor, önce düşünmediği şekilde düşünüyor ve bana hakta veriyor. Biliyor, gideceğim, onu da alarak:) Benimki aile aşkı değil, elbette onlara daha yakın olacağım, fakat asıl maksadım istediğim güzel butik semtte yaşam.

Anlıyorum, benim eşim de konusunu açınca bile çok sinirleniyor. Beni anlamadığını düşünüyorum... Laale Aşikardır Zat-ı

Çok klişe ama gerçekten doğru. Mutluluk içimizde! Yaşadığımız yeri beğenmeyebiliriz, iş ortamından memnun olmayabiliriz, çevreden hoşnut olmayabiliriz, ama eve gelince sağlıklı olduğu için şükreden, sevdiğini ve sevildiğini hisseden insanın mutlu olmaması ilginç bence. Şimdi ben Antalya'yı, Marmaris'i çok severim, sıcak yerlerde, ilkbaharda denize girmek isterim mesela. Ama yanımda sevdiğim adam yokken Maldivler'i bile istemem...

İstanbuldan sonra her yer bunaltır Niye sevmiyorsunuz? dusduru

bende kendi şehrimde yaşamıyorum. geçim nerdeyse orada kalmalı insan. senin ailenin olduğu yere gidilse bu seferde aynı duyguları eşin yaşamayacak mı S

Bu konuda eşine iş düşüyo ya sık sık gideceksin yada oraya taşınacaksınız gurbet Zor ne kadar mesafe yaşadığın şehre Chelzy İkiz oğlan

Su an yaşadığınız şehre yerleşme dışında seçenekler nelerdi? Yani başka seçenek sunuldu mu size? yoksa yapılan konuşma sizi ikna etmeye yönelik miydi?

İstanbul senin daha once yaşadığın, anılarının oldugu sehir. Orayi ozlemen, sevmen cok dogal. Mesela ben İzmir de dogdum buyudum. İstanbulda okudum. Sonrasinda İzmir e bagli ama cook kucuk ve İzmirle alakasi olmayan bir gere atandim. Ozledigim yer İstanbul degil İzmir di. Su an küçük ama deniz kenari bir yerdeyim. Burada cocuklarim oldu ve anilarimda artık hep bu şehir var... İzmir e donmeyi hic istemiyorum. Su an yaşadığın şehrin İstanbul'a gore avantajları var mı?

Evet bu öneriyi de sundum. İkimizin ailesinin de olmadığı arada bir şehre taşınalım. Kabul etmedi... Şu an bırakın yüksek lisans yapmayı yemek bile yemek istemiyorum. Okuldan gelince sadece yatıyorum. Tamamen saldım kendimi hiçbir şey yapmak içimden gelmiyor.

Ben kabullenme safhasina gectim. Ama ara ara sinir basmalarim oluyor. En azindan ayda bir gitmek istiyorum. Bazen yalniz gidiyorum. O konuda rahatim. Uzak misiniz istanbula?

Siz "esim bedelli askerlige gitti, aglama krizine girdim" diye konu acmistiniz dimi? :) Aslinda esinize cok duskunsunuz galiba; ama bence asil sorun sevmediginiz sehirde yasamak degil, şoyle bi yorumlara verdiginiz cevaplara baktim; sizin uzuldugunuz nokta daha cok annenizden uzak olmak. O sehirde olsaydiniz yine ama anneniz de orda olsaydi o sehirden okadar nefret etmezdiniz bence.

aah ah ben dogma buyume İstanbulluyum. Evlenince sehir degistirdim. Ama dedigin gibi bir durum oluyor. Eskiden rahat rahat gidip uzun uzun geziyordum da simdi bebek oldu birak ist. u evden cikamiyorum soguk usur durmaz disarda diye. Yapamadigina eminsen tayinini iste, esin de isler ciddiye binince ya gelir ya da gelmez... Ben senin icin 3 yil burada yasadim sen de benim icin 3 yil orda yasa de =)