Arkadaşım benim de psikolojim sağlam değildi. Ben hasta bir bebek doğurdum. Ben çok hastaydım. Çocuğummu önce ölecek ben mi diye düşünecek kadar dibi görmüştüm. Ama hiç evladımı yük olarak, boğulma nedeni olarak görmedim. Benim kabullenemediğim bu. Doğurup başından atmaya çalışmak çok acı. Ben öncelikle anneye muhtaç bebeğe kıyamıyorum. İstemeden oldu, istemeden doğurdum, şimdide onun yüzünden gençlik gidiyor boğuluyorum diyen bir annenin bebeği olduğunu bir düşünsene. Yıpranmış olabilir, güçsüz olabilir, bunalmış olabilir, hayalindeki hayatı yaşamıyor olabilir, hepsi kabulüm ama o küçücük ana kuzusunun suçu ne? Bak anneannenin kuzusu değil, baba kuzusu değil, abla kuzusu değil, bakıcı kuzusu-kreş kuzusu değil, ana kuzusu. Yargılamak kimsenin haddi değil, herkes görüşünü paylaşıyor, hata gördüğünde eleştiriyor, çok rahatsız edersem sana ne der geçer gider

Askeri değil, asgari. O maaş için, hele de kreş/bakıcı parası verecekseniz bebeğinizi bırakmaya değmez. Hepimiz bunalıyoruz, çok da haklıyız ama sanki biraz abartmışsınız. Öldüm bittim ben moduna girmeye gerek yok. Sevginizi bebeğinizden esirgemeyin. Dünyaya gelmeyi o tercih etmedi, sizin dikkatsizliğiniz yüzünden oldu.

Ben şunu anlamadım. 7 yıl boyunca çalışmamışsınız, eşiniz de buna sıcak bakmamış. Tek çocukla yapamadığınız bir şeyi iki çocukla nasıl yapacaksınız? Üstelik elinizde belli bir mesleğiniz veya zanaatınız yok anladığım kadarıyla. İnsanların istekleri, hevesleri olmasını anlıyorum ama biraz gerçekçi bakmak lazım. Kendini gerçekleştirmek için ille de çalışmak, para kazanmak, sosyalleşmek isteyen biri bunca yıldır bunun bir çaresini bulurdu diye düşünüyorum. 'Küçük bebeğimi istemeden dünyaya getirdim, bana engel oluyor' ana fikri sizin savunma mekanizmanız daha doğrusu olumsuz duygularınızı / düşüncelerinizi yansıttığınız unsur olmuş bence.

Benim suan 11 aylik bir bebegim var dunyalar tatlisi cok seker. Ama tek sorunuluz bana asiri duskun yani birakin odadan cikmayi kanape degistirince bile agliyo, boyle boyle buyucez valla yeri geliyo sinirden oturuo aglayasim geliyo isyanlara giriyorum icimden ama yapacak bise yok bise degismicek Daha nekadar boyle olabilirki diyorum Hadi 5 6 ay hadi 1 yil olsun Bu surecte kendimden gectim Olsun huzurul olsun diyorum sandriyon Nirvana Anneler

Herkes nasıl da tetikte eleştirmek için Kolay mı insan büyütmek Zaten hazır değilmişsin kazara olmuş, Ben sana çok hak verdim yıllarca bebek Özlem'i çeken biri olarak... Allah yardımcın olsun gerçekten zor, Elinden geldiğince her fırsatta annneden destek al canım Üç yaş civarı çok daha rahat edersin Ennn ennn en zor seneyi atlattın bence Hayırla sağlıkla kolaylıkla büyüsün evlatların 30 lu yaşların gitmedi merak etme sen artık tecrübeli bir annesin, kendime vakit ayırmanın yollarını bulabilirsin

Güzel gören güzel düşünür. Güzel düşünen mutlu olur. Ben de 30 lu yaşlarda anne oldum. 20 li yaşlarda da anneydim. Ama bu çocuklar hep böyle kalmayacak ki illa ki büyüyecek böyle kalmayacak. Evimizin altın topları gün gelecek Anne ben odamdayim yalnız kalicam biraz diyen ergen tip olacaklar.

evde olsam hemen ikinciyı yapardım. kızım tam abla olma yaşında.(6) ama ne yazık ki cesaret edemiyorum. çalışıyorken çocuk bakmak çok çok zor. hasta oluyor izninden gidiyor izinler sadece kötü günlere ayrılıyor. yaz gelmiş köy, deniz yapacaksın işe gidiyorsun. çocuk da kreşe iş stresi ister istemez eve yansıyor. yemek yapmak belli saate sıkıştırıyorsun. Allahtan eşim yardım edyiorda kolaylıyorum. eşi yardım etmeyenler çok daha kötü. özendiğiniz yana yakıla ağladığınız durum bu. belli yaşa gelince zaten sizden kopup gidecekler. sabır selamet diliyorum eşinize ve size.

Zamanla geçiyor, biraz daha sabret. Evet zor ama kendini sevdirmeye başlasın bak o zaman kendine kızacaksin neden böyle düşündüm diye. Benimde 3. oldu hemde spiralle o kadar üzüldüm ağladım ki anlatamam... melankolimm 💕Iki uğur böceğinin nisan annesi 💕🐞🐞 Anneler

Sizin öfkeniz çocuğunuza değil eşinize karşı bence. İşe girmeniz eşiniz tarafından engellenmiş ve çocuğunuzu bahane etmiş şimdi çocuk büyüdü işe gireyim dediğiniz anda tekrar hamilelik haberini duyunca sarsılmışsınız. Çocuğunu kreşe verip çalışan binlerce kadın var. Siz önce eşinizin kafa yapısını değiştirmeye çalışın. İşe girince aldığınız maaş çocuğun kreş masrafına gitse dahi sosyal bir hayatınız olur, sigortanız işler

Tapmak ne demek ya. Ufacık bir eleştiri aldığınızda görüşlerinize alakası olmayan herşeyi katıp karıştırmakla daha bir haklıyım imajı çizdiğinizi mi sanıyorsunuz? Size göre benim düşüncem saçma bana göre konu sahibinin düşüncesi saçma ve ötesi... Annemin benden bıktığı küçücük bir bebek olmak istemezdim, birşeyler uyandımı zihninizde? Ben de anneyim, ben de çocuğumu ilk doğduğu andan itibaren yalnızca eşimle büyüttüm, kendimi unutmayı tercih etsem oturup vay ben çocuk doğurdum hayatım bitti kucağıma evlat değil başıma felaket geldi diye düşünürdüm çoğu kadın gibi. Ama ben evladı bir nimet olarak gördüm, el kadar bebeği kendime arkadaş yaptım, kusması mıçması ağlaması uyuması hepsi başım gözüm üstüne dedim hepsi için tebessüm ettim bebekle empati kurmaya çalıştım. Bunları ve dahasını yaparkende hiç kendimi unutmadım çünkü unutmak işime gelmedi. Unutmak işine gelip dövünmeyi seven çok kadın var malesef. bunun bir ortası yokmu. yani ya bakıcıya-kreşe-anneye bırakılacak küçücük yavru işe gidilecek yada evde boğulmaya devam edilecek. Konu sahibi bir çocuk yetiştirmiş bebek bakımı konusunda tecrübeli, 20 yaşında çocuk doğurmuş toy bir kadın değil. Kendi bebeğe uyacağına bebeği kendine uydurabilir. Evde eşi yada diğer çocuğundan biraz destek alıp kendine zaman ayırabilir. Arkadaşlarıyla dışarıda görüşmek istediğinde annesinden-eşinden destek alabilir. Arkadaşlarıyla ev ortamında görüşebilir. İllaki çalışmak istiyorsa birkaç saatlik bir iş tercih edebilir. konu sahibi kafeye gittiğinde bebeğin kusmasından bile dertlenmiş. Ya çok küçük daha minicik bebek, kusar ağlar uyur yani ne olacak hmmm annem dışarda arkadaşlarıyla görüşüyor aman kusmayayım bebeklik etmenin zamanı değil mi diyecek? Herşey sorun herşey sıkıntı herşey boğulma sebebi. Bu kadar kasmaya gerek yok, şikayetlenmeye gerek yok. Mevzu bahis evlat.

Olan da dertli olmayan da.. 34 yaşındayım ve calısmasam kafayı yerım gıbı hıssedıyorum, 17 günlük kapanmada buhran gecırdım resmen

Sonucta öyle ya da böyle 4 yas olunca toparlıyorum 5 olunca baya akıllanmış oluyor. Zaten 1 yas bitmiş ortalık da karısık Suan. Bebek olmasa da cok hareketli zaten olmayacaktınız. Tam bebek büyütme zamanı. İkinci olmasa rahat olurdum düşüncesi doğru değil. O gelmese Baska biraey olacaktı yine bunlaryasanacaktı. Belki bebek belayı defetti bilemezsiniz. Belki bebek olmasa Dısarı cıktıgınızda kaza gecirip sakatlanacaktınız sonucta böyle düşünün. Bebek size bir hediye belki ondan güleceksiniz. Ben de 3. Ye gebe oldugumu öğrendiğimde iki tane var bu neden gelsin ki diyordum. Sonra Allah ya o ikiden birini alsa ne yaparım dedim. İkiye 3 e karar veren Rabbim bize bunu vermiş. Sizinki zaten sizin iradenizin dışında bu demektir ki böyle ol ası gerekiyordu oldu. Bebegin tadını cıkarın.

bütün mutsuzluğunuzu yansıtıp, istenmediğini hissettirdiğiniz bir bebeğin gülücükler saçan bir çocuk olması mümkün olur mu zaten? hep şunu derim, anne mutsuzca çocuğu da mutsuzdur. sizi iş mutlu edecekse anneniz baksın siz de çalışın. zaten 2 yaş altı kabul etmiyor kreşler bildiğim kadarıyla. eve makul fiyatlı gelecek bakıcı da olmaz bu dönemde sanırım. en kenar köşe yerlerde bile fiyatlar çok arttı. en azından anneanne severek bakar, bebek ilgi içinde büyür.

Hani bir laf vardır ya essekten duseni essekten dusen anlar diye.. Benim 2. bebeğim de kaza oldu ve benim kadar kazara hamile kaldim diyenleri eleştiren kimse yoktur herhalde. Aralari tam 19 ay hayatimin en zor 1 yilini gecirdim.1 yasina gelene kadar pndemi dolayısıyla evde çalıştım ama siz bana sorun calismayi, cocuklara bakmayi, ev isi yapmayı yoğunluktan kahvalti bulasiklarini aksam yemeğini ocaga koyduktan sonra hallderdim. İlk oglumdaki ilgi alaka herseye titizlenme 2. Oglumda angarya gorulmesi, hayata isyan, keske erkek olsaydimlara kadar giden ozenmeler ohoo. Su an normal calismaya basladim ikiside kreste annemde kayınvalidem de yaşadığım şehirde ama olmadi bakamadi ikiside. Kayınvalidem esim bazen kasitli şubede başladığımı istesem evden çalışmayaca devam edebileceğimi ima ettiler ama oyle olmadigini 1 kez acikladim gectim. Cocuksuzken cocuklu arkadaslarim işyerinde dinleniyoruz derlerdi hadi canım derdim. Ama simdi bakıyorum haklilar Ben okuyup calistigim icin evde hic durmadigim icin sanirim cok zorlandim 1 senede bile. Allah calismaya alışıp işsiz kalan ev hanimlarina yardim etsin diyorum. Bence kendinizi hazir hissettiginizde çalışın insanin kendi parasını kazanması evlatlarina o parayla birseyler satin almasi kadar harika bir sey yok

Ilk kizim 6aylikken ayrildim. Herseyiyle a dan z ye ben ilgilendim. Annemin bana tek faydasi yemek is guc skntim olmuyodu ama bebek buyuturken hic faydasi olmadi diyebilirim. Hasta olmaya bile hakkim yoktu dusun. Sonra evlendim 2. bebegim dohdugunda kizim 10 yasindaydi. Suan cok zorlaniyorum. Ama gececek biliyorum Bol bol sabir

Is yok arkadasim ben de senin gibi asiri bunaldim cocugum bir yasindayken bakan olsa da biraksam dedim ve yillarca bebek ozlemi cekmistim. Hadi 3 olsun diye diye bekledim simdidi de korona var kimse bakmak istemiyo zaten krese de gonderemiyorsun zor yani. Ve gercekten is yok. Sikma canini zaten su an bakan olsa bile is yok. Cok tekrarladim dimi:) U umran80

Yapmayın. Güzelliklerini görün görmeye çalışın. Annesiniz. Bir insan dünyaya getirdiniz. Büyütüyorsunuz. Ne güzel. Bana nasip olmadı boşandım. Ama keşke arkadaşlarımla içip gezip rahat rahat oturacağıma bi yuvam çocuklarım olsaydı. Eminim kısa sürecektir içinizdeki bunalım. Annelik kadar güçlü hiçbirşey yok bence. Çok güçlü kadınsınız bu yüzden.

Allah kolaylık versin Ben calismiyorum okadar zorlaniyorumki aklimdan hep calisan bebekli anneler geliyo. Hamileyken annemin psikolojik siddetinden isten ciktim ogun bugundur calismiyorum, bebegim 11 aylik oldu.

Çok üzüldüm, geçmiş olsun. Detaylıda falan nasıl belli olmadı? Allahtan şifa diliyorum size Blackangel95 Cehenneme Giden Yol Iyi Niyet Taslariyla

herkes ayni saglam psikoloji de olmak durumunda degil ki.. hayat bir çizgi degil ki. herkesin yasadigi üst üste sorunlar olamaz mi. kimseyi yargılayamazyiz ki.. şikayet degil ama bunalmış olamaz mi.. ben de sizin gibiyim cogunlukla evladıma. nimet bana derim hep. ama bu arkadas cok yipranmis olamaz mi. oturduğum yerden bir baskasını nasıl yargılarım ki. ben boyleyim herkes de benim gibi olsun. öyle dusunsun?

İçim çok tuhaf oldu Y

Sonuna kadar haklısın çünkü hiç desteğin yok Çalışmanı öneririm gerekirse tüm maaşın kreşe yada bakıcıua gitsin ama çalış. Sana çocuk şöyle muhteşem, analık böyle kutsal falan diyemem hayatım boyunca çocuğu ömrün en güzel zamanlarını heba eden bir uğraş olarak gördüm, o yüzden de çocuğum yok zaten. En başta eşin biraz destek olmalı, nefes alman gerek, sende insansın, kimse de mükemmel değil.

Calişinca en azından sosyalleşme imkanı buluyor insan ne kadar zorlansa da.. tabi ki imkam yoksa yapacak birsey yok ama.. bu günler geçecek Allah'ın izniyle.. zaman ve sabır..

Sıkıntı annelikte değil, sıkıntı destek göremeyişinizde. Çok haklısınız böyle hissetmekte. Çocuklara kim bakıyorsa karar daha çok onda olmalı ayrıca, okul hakkında söz sahibi siz olmalısınız.

Gittiğini biliyorum anlatmıştın. Tam tahmin ettiğim gibisin, sen çok ince düşünceli hassas bir insansın, hani acaba ne yapıyor diyip için rahat etmiyor ya destekle belki bu hislerin ortadan kalkar rahat bir nefes alırsın belki iki gün boyunca anneni düşünmezsin bile... kendin için çok büyük bir adım attın bana göre sadece işin kolaylaşsın istiyorum. Seviyorum kız seni :) :) :) Değişebilir belki oda yıllardır böyle bir müdahale bekliyordur, belki gerçeklerle yüzleşmek onu kendine getirecektir. Bunu umuyorum ama açıkçası çok da ihtimal vermiyorum. Kendi annemden edindiğim tecrübeler sebebiyle... tabiki kıskanmadın, bunu ben bile biliyorum, o yalnızca seni suçlayıp kendini aklamaya çalışıyor takma bile... Çoooook sevindim, İnşallah çok güzel geçer tatiliniz, tadını çıkar, yanında olanlarla ilgilen aklını bulandırma, moral depola, dinlen... ah benim güzel kalpli arkadaşım Allah senden razı olsun, Allah eşininde senin de evlatlarını korusun, valla helal olsun ana gibi anasın, o yavru için de ayrıyeten sevindim. İyi tatiller... seamoms Deniz koydum adını..🎈 Anneler

40 yasindayim. 2 yil ben baktim çocuğuma, öyle yıprandım ki. cok güzel duygu tamam ama tek bakmak yorucu. anne bittigini hissediyor, yasam enerjisi kalmıyor bazen. uyuyunca dinleniyoruz sadece, zengin insanlar neden yıpranmaz çünkü evde yatılı bakici vs rahat ediyorlar, bizlerde o olmuyor. eger maddi imkan varsa eve yarim gunde olsa bi yardimci gelsin. yoksa aileden birileri destek olsun. baktınız cok yıpranıyorsunuz bakici tutup ise gidin. tamam cocugun anneye ihtiyacı var da annenin de saglikli bi ruh haline ihtiyacı var. not: mızmız demissiniz, bunlar agiza aliskanlik yapabilir, aman dikkat diye yazdım..

Çok afedersiniz ama evde evladınızla ilgilenmek angarya geliyor işte milletin ağız kokusunu çekmek cazip geliyor. Ben bunu hiç anlayamıyorum. Bebek sizin ruh halinizi onun hakkındaki düşüncelerinizi hissettiği için mızmız dır bence. sizle çok farklı düşüncelere yapıya sahibiz. O yüzden en iyisi ben yazmayayım. Size kolay gelsin

Siz bütün düşüncelerinizde haklısınız. Burda hatalı olan eşiniz. Bence işe girmek için diretin. Sizin sorununuz iki çocuk değil sosyallikten uzak kalmak. Maddi durumunuz iyise bakıcı tutun. Gerçekten ben sizi çok iyi anladım. Çok dua ettim içimden inşallah hem bebeğini rahatça büyütüp hem de mutlu olarak çalışacağın bir işe girersin. hissettim içimden bunu

Benim oğlum hiperaktivite büyüdükçe azaldı ama küçükken çok hareketliydi ben onunla bebeklikten beri gezdim çok seviyorum gezmeyi evi de severim ama kışın hava ısındıkça kanım kaynar durmak istemem alistirdim onu o hareketli çocuk elimi tutar bırakmazdı mizmixlik yapmazdi yine gidelim diye şehir dışına değil ama İstanbul da ikimiz gezerdik eş yok araba yok çocuk dışarı çıkmak icin engel olmadı kaka yaptı çiş yaptı yanında yedek vardı değiştim geri dönmedim gittiğim yerden offf buda demedim karlı ben öldüm çocuk var diye evde otursam ya panik atak ya depresyon olurdum komşu akraba da yok çünkü siz pes etmeden deneyin oda uyar hoşuna gider

Öyle imkanı olan gidip çalışıyor olmayan da keşke diyor. Ama sonuçta büyüyorlar gözümüzün önünde. Fark etmiyoruz bazen ama zaman geçiyor. M

Yaaaa çok üzüldüm Rabbim sabrını versin inşallah. Kaç aylık hamilesiniz. Engei durumu tam olarak ne olduğu belli mi. Gelen Allah'tan dir. Kuldan olmasın da. Melek o

Sizi anliyorum ama ozaman cok ciddi korunacaktiniz. Ucundan kiyisindan degil.. Burda olmus, dunyaya gelmis bir bebegi ona buna baksin diye atmak da cozum olmaz. Her halukarda anne ister.. kaldi ki sorumluluk hep sizin. Onu bir baskasina yukleyemeyiz ki Ayrica dogum sonrasi depresyon da olabilir bu. Psikologa gitmeyi denediniz mi? Cozum anlik rahatlamalar olmamali. Sorun derin gibi geldi bana; yani "uff cok bunanldim; aksam bakan olsa da bi disari cikip kafami dagitsam rahatlasam:" Olayi degil bu.

imzanızı görünce içimden geçirdim.. Bana uğur olun inşallah şansss inşallah ben de hayırlısı ise hamileliğimin 7. haftasında olmuş olurummmm en hayırlı en güzel en güzel şekildeee

Calismaya baslarsan bu depresyondan cikarsin. Sen yoksun suan, cunku sen suan anne ve eşsin. Hayat kisa, kendine zaman ayir. Icinde kalanlari yap. Kendini sevdikce daha iyi bir anne ve es olursun zaten. Kolay gelsin

tam bunu yazacaktım linç yerim diye yazmadım M

Allah aşkına biraz gerçekçi olun. Bebeğinizin hala size ihtiyacı varken asgari ücret ile bakıcıya veya kreşe nasıl bırakacaksınız.. Maaşınızın hepsi ona gider.. Bebeğinizi sıcaklığınızdan, özverinizden mahrum bırakmaya değer mi? Evde Anneniz bakar da işe gitseniz çok iyi olur ama öyle bir imkanınız yoksa.. Özellikle bakıcılara emanet edip riske girmeye değer mi? Hele ki bu zamanda bu konularda çok dikkatli ve seçici olmak zorundasıniz. Anneliği kendinize zorlaştirmayın, bebeğinizin huzuru sizin için daha önemli olmalı.. Biraz akışına bırakın o da büyüyecek inşallah istediğiniz her şeyi zamanı gelince yapacaksınız merak etmeyin.. Şimdi elinizden geldiğince çocuklarınıza bol bol sarılın, sevginizi içtenlikle verin, mutlu çocuklar yetiştirin..

Eşiniz daha önce istemediği için iş konusunu takıntı haline getirmişsiniz gibi geldi bana. Baska konuda da yazmıştınız, hali hazırda bir mesleğiniz yok. Gireceğiniz işler uzun mesaili olacak büyük ihtimalle. Tek çocuğunuza bakmayan anneniz iki çocuğa uzun saatler bakabilecek mi? 2 çocukla çalışınca gençliğiniz geri mi gelecek? Çalışmayın demiyorum ama çok fazla takılı kalmışsınız bu duruma. Ve fazla beklentiniz var çalışmayla ilgili. Çocuğunuzun şu yaşadıklarınizda hiç suçu yok. Sizin gerginliğiniz da ona geçiriyordur farketmesenizde. Yaşadığınız doğum sonrası depresyon da olabilir. Bir uzmandan yardım alın. Küçük çocuğunuz biraz daha büyüyene kadar şu anki şartlarınızı kabul etmeniz lazım. İşe girseniz de girmeseniz de bir süre zorluğu devam edecek çünkü.

Duygu somurgusu yapiyo, cok cekmis biri olarak hep masum gorunuyo... Kucuk kardesim evlenecek, annemin kendine ait gul gibi evi var gidip onla oturacakmis. Kardesim onu birakmiyomus, resmen Duygu somurgusu... Ayyy cok seviniyorum mesajlarini okurken cok sevecensin sende seviliyosun gercekten sanki bir baci gibisin bana Allah sendende razi olsun okadar sicak ictenki mesajin eriyorum resmen :) Esimin kizinida 3haftadir gondermiyodu annesi, bu hafta sonu piknige gidicez falan zar zor ikna ettik insallah gelir. Gelsin benim evimdede gonlumdede kocaman yer var ona, onuda cok dusundum. O kizda annesinden sevgi gormuyo benim gibi. Neden ya, insan sevdigi cocugu neden sevmez yada neden ayirir yada neden ilgilenmez Bak konu sahibi ilerde bebeginde senin hakkinda boyle dusunsun konussun istemiyosan idare et ama 1 yil ama 1bucuk yil idare et. Eger idare etmezsen gonlu yarali kalbi kirik bir evladin olacak benim gibi

mesela 2bucuk akşam kreşler En kötü 1800 yani degermi sizce

Kürtaj bilgisi almak isteyenlere ve çocuklu hayattan yorulduğunu ifade edenlere yönelik yazılan bu yorumlar artık sabit ve inanılmaz rahatsız edici. Binim çiçiğim ilmiyir şikrit. Neden? Anlaşma mı vardı? X'in olmayacak, onun yerine senin olacak sen de çıtını çıkarmayacaksın mı dendi? Oksijen maskeleri için de önce kendinize sonra yanınızakine denir, önce can, sonra canan. Psikolojik olarak kendini yorgun ve mutsuz hisseden bir insana şükret demenin faydası ne? Çalışmak sadece para kazanmak için değildir, şu salgın döneminde bi' parka gitmenin, uygun bir yolda yürümenin, ev dışına çıkmanın önemi gözümüze gözümüze girmedi mi? Ev dar gelmedi mi? Salın insanları artık ya. Konu sahibi, yarı zamanlı bir iş bulsanız o bile rahatlatır sizi. İş sonrası yarım saat bir yerde oturup çay kahve içmek, mağazaların önünden geçip eve öyle gitmek bile hafifletir yükünüzü. Mesleğinizi bilmiyorum, var mı onu da biliyorum, tek söyleyebileceğim uzun saatlerdense yarı zamanlı işlere bakmanız. Evden dışarı adım atmak istiyorsunuz ama emin olun uzun saatler olması sizi dahi şüpheye düşürebilir, cesaretinizi kırabilir. Gönlünüze göre olur umarım.

ben iş bulayım annemde deneme aşamasında olsun beni yarı yolda bırakmaz belki. peki kreslerin genel fiyatı nedir biliyor musunuz... yani çok pahalı gibi... benim en fazla alacağım askeri ücret olur... çoğu oraya gidecek yinede degermi?

Çok sevinirim etiketlerseniz. Ben 27 haftalıkken öğrendim evetbgec teşhis konuldu nasıl oldu bende anlamadim farklı bir doktora gittim o da aynısını dedi

Testler mr falan çekiyolar yaptılar mı sanada belki değildir ikili uclude de cikmamis inşallah yanlış teshistir

7 yaşında ve 2 yaşında 2 kızım var ve çalışıyorum ve ahhh keşke eşimin maaşı daha yeterli olsaydı ve çalışmak zorunda kalmasaydım kızlarımı ben büyütebilseydim çok büyük nimet elinizdeki aslında hele şu pandemi döneminde ben çalıştığım için büyük kızımı her okul açık olduğu gün aklım onda kala kala gönderdim okula ve okuldan virüs kaptı ve çok ağır geçirdik ben evde olsaydım kızım online derslerine girseydi belki bu süreci daha sağlıklı atlatırdık evet 1 yaş zor bi dönem ama yürümeye başlayıp biraz daha çevresini anlayabildiği döneme girdiğinde büyük çocuğunuzla arkadaş olmaya başladıkça biraz daha nefes almaya başlarsınız bir de yaşı büyüyene kadar sizçıkamıyorsanız arkadaşlarınızı çağırın, özellikle çocuklu arkadaşlarınızı çocuklar birbirleriyle takılır sizde arkadaşlarınızla kafa dağıtırsınız

Ikinci bebeğe hamile kaldım hatta konu açtım sonra düşük yaşadım evimde otururken birden bire sebepsizce.. başta biraz duraksamıştım bebek olacak diye naz etmiştim istemsizce ama artık gitti belkide beni hissetti... o yüzden şükredin hayat kaçmıyo, aksine nice güzel günler geliyo çocuklarınızla Zaten ilki kocaman olmuş zamanla alışırsınız bence.

En fazla 2 yıl daha zorlanırsınız. Sonra kreşe verirsiniz. Eşinizi de artık ikna edeceksiniz. Çocuğun bir yaştan sonra gelişimi için kreş önemli. Hem de siz çalışmış olursunuz. Çocukluyken çalışmak zor ama kendinize güveniniz gelir, ortam değişir, sosyalleşirsiniz. Anneniz bir deneyelim bakalım demiş ama ya bakamam derse, yine çıkacak mısınız işten?

Afrikalılar "Bir çocuğu büyütmek için bir köy gerekir." demiş. Hem o çocuğun hayatı öğrenmesi, hem annenin sağlıklı kalabilmesi için desteğe ve hatta topluma ihtiyaç var. Bu sorumluluğu başkasına yıkmak demek değil.

Sizin yaşadıklarınızı 25 yaşında anne olduğumda yaşadım, ilk bebeğimdi tecrübesizdim. Üstelik hala örgün olarak üniversite okuyordum. Çevremde herkesin, hadi çocuk zamanınız geldi gazına gelerek bebek düşünmüştüm. Postpartum depresyonuna girdim. Üstelik evliliğim de iyice kötü gitmeye başlamıştı, boşanma aşamasına defalarca geliyordum ama çocuk da vardı. O depresyonla hayatım bitti diye düşünürken, araştırarak-okuyarak ve bu süreç geçici diyerek bugünlere geldim. Şuan kızım 25 aylık ve biraz çocuğa da bağlı ama 2 yaştan sonra bence biraz rahatlıyorsunuz. Sizi o kadar iyi anlıyorum ki ama bu süreç geçici. 1-1.5 yıl daha geçtikten sonra zorluğu biraz daha azalacak. TurkuaZveMoR

Küçük iki ay sonra üç yaşına girecek ve hala kesintisiz gece uykularına geçemedik. Ben ne zaman uyuyacağım... gündüz yat uyu demeyin. Çalışıyorum, büyüğün okulu var, yemeği çamaşırı kim yapacak.. eşim yoğun çalışıyor. fiziksel ve zihinsel anlamda tükendim. A alonedark18 sadece ben değilim çocuk büyüten deyip kendini teskin etmen için yazdım

Ben şuan ikinciye hamileyim yaklaşık bir hafta önce bebeğimin Ağır engelli olduğunu söylediler doktorlar ve ben bundan bir hafta öncesine bu haberi almamış haline dönmeyi çok istiyorum çocuğum doğduğunda sapasağlam doğduğunu hayal ederek uyuyorum demek istediğim tek derdiniz kendinize vakit ayırmamak olsun boş ver ilk kızınız nasıl buyuduyse o yavrunuzda büyür yeter ki içinizdeki o yaşam ve gençlik enerjiniz sönmesin yaş sadece rakam boş verin gerçekten..

Oğlum 2 buçuk yaşında. Öğretmenim 9 aylık olana kadar oğluma kendim baktım sonrasında babaanesi. Maddi olarak tüm birikimimiz giderdi çalışmaya başlamasam. Keşke diyorum 2 yaşına kadar kendim bakabilseydim. 1 yılınız kalmış. Evet annelik zor ama büyüdükçe geçecek bu kaygılarınız. 2 yaşından sonra yine anneniz de bakabilir veya uygun kreşe verebilirsiniz. Bir bakmışsınız bebeğiniz de büyümüş size yardım ediyor sofra kurmaya

Anneniz bakıcaksa bence gayet çalışabilirsiniz. Çocuğu olmayan kadınların sorumlusu sanki çocuk sahibi olan insanlar Yahu kadın çalışmak istiyor yok niye çocuğunla ilgilenmiyorsun vs saçma geliyor. Belki çalışmak çocuğuna iyi bir gelecek sunacak. Biraz nefes almak belki şu anki duygu durumuna iyi gelecek. Milyonlarca kadın doğum yapar yapmaz işe başlıyor. Onlarda ailesinden destek alıyor ya da bakıcı tutuyor. Bazıları çalışmak ister bazıları çocuğuyla ilgilenir kimsenin çalışıp çalışmama bebeğini büyütme konusunda keskin yorumlar yapmak kimsenin üstüne vazife değil

Çocuğumu tek başına büyüttüm lafını hiç anlamam o sizin çocuğunuz tabiki siz büyüteceksiniz anne veya kv hiç mecbur değil. Ben uzun zamandır korunuyorum doğum kontrol hapı mesela saat kurdum 2 dk bile geçirmiyorum saatini hiç bir problem yaşamadım çünkü ben çocuk büyütecek biri değilim kendim mutsuz çocuk mutsuz Allah korusun olursa da hiç düşünmem aldırırım çünkü onu mutsuz edeceğimi biliyorum bana ihtiyacı olan bir varlığın sorumluluğunu başkasına yükleyerek ne ona ne de çevremdeki insanlara eziyet edemem. Size önerim sabredin ve lütfen çocuğunuzu mutsuz etmeyin gerekirse destek alın. Akşam 1 saat de olsa eşiniz ilgileniyormuş bırakın mutfağı işi gücü 1 saat yürüyüş yapın kulaklığınızı alıp emin olun çok iyi gelecek. Sizi anlıyorum kırıcı olduysam özür dilerim ama bebeğinizin bir suçu yok o size muhtaç ve sizin gerginliğiniz onu çok mutsuz eder.

Ben yapmayın etmeyin anne olamayanlari düşünün demicem. Bu problemi yaşayanların sorumlusu doğum yapan kadınlar değil Bu nasıl saçma bı yaklaşım. İnsan anne oldu diye kendinden mi vazgeçmeli, hayatını sadece çocuklara mi adamali oldu olacak kocadan da vazgeçelim. Bence işe girme sansiniz varsa olabilir. Ben doğumdan sonra ücretli iznim bitince ise donucem Allah izin verirse. Evde oturup napim. Bebege de annem bakicak, zaten sonra da kreşe gitmesi taraftariyim. Yetiskinlerle değil yaşıtlarıyla sosyalleşmeli.

sinirden oturup aglayasim geliyo isyanlara giriyorum icimden.. demissiniz.. bu o kadar insani bir durum ki.. empati yapmayan anlayamaz. 2 yil yapisik gezdik biz de.. arkadaslarimin çocuklarına kaynaşmaz kuzum, yakama yapisirdi anne diye.. annesinin cani.. M

Canim ben dogumdan 3 4 ay sonra annemin davranislarindan dolayi gittim zaten. Ihtiyac duydugumda yine giderim bu konuda kendimi skmam. Sorunluda olabilirim, ben bir insanim yardim almak ayip degil ben senin dedigini anladim Canim kotu dusunmedim. Gercekten degismezmi? Bir umut diyorum belki diyorum. O 18gun boyunca hep aileme vakit ayirdim hafta sonu esim coluk cocuk hep gezdik. Ama icim rahat degildi acaba napiyo diye dusunuyodum Kizimdan aliyodum haberlerini. Arkadasina kardeslerimi kiskandigimi soylemis, resmen sok oldum Asla asla kiskanmadim kendime sordum defalarca mi acaba dedim. Cocuklar iyi, biz tatile gidicez onun heycani var. Esimin kizida gelecek :) Cok tesekkur ederim güzel msjin icin cok mutlu oldum M

inanın 40lı 50li yaslarda arkadaslarınızla bol bol vakit gecirecek ise gidecek alısverise cıkıp dolasacak gezecek vaktiniz olacak ki, hic üzülmeyin su an zor bir donemden geciyorsunuz ondan boyle her sey ustunuze gelmis gibi, zaten dısarı cıkmaya gezmeye niyetiniz var bol bol cıkın bebeginiz de sosyallesmeye alıssın onunla cıkarsınız hem, bence cok sanslısınız hem de diger cocugunuzun buyuyup okula basladıgı donemde bir bebeginiz olmus ikisi yasları yakın olsa cok daha zor olurdu

İki gündür aklımdasın, burada rastlayınca hemen atladım :) Ya bir dost tavsiyesi olarak gör, hazır annen tedaviye başlıyor, sen de bir destek alsan rahatlamak için annen için yada sen sorunlusun diye değil. Şimdi ister istemez beklentiye gireceksin annem düzelecek, geçmişten pişmanlık duyacak diye hevesleneceksin, gönlüne göre olmazsa yine sen yıkılacaksın. En azından beklenti duymamana yardımcı olur. Sen çok akıllı bir kadınsın, gerçekten, kendin için doğru olana karar verirsin, benimki bir fikir yalnızca. Umarım tedavi bir işe yarar kardeşim. Ama çok umutlanma Uzak kalmaya devam et, ondaki değişime göre davranırsın. Çocuklar da iyidir İnşaallah. Kopmayalım arada konuşalım özlemişim seni :) sandriyon Nirvana Anneler

Eve gelen bakıcı da güzel fikir bence. Bi de yuvam İstanbul var İBB nin kresi onlar sanırım ucretsizdi. Onu da bı araştırın isterseniz. A

Selam canim iyiyim cok sukur Tam 18gun gorusmedik, 2 erkek kardesim var bana cagirdim. Annemi tedavi ettirelim her seansini birimiz oderiz diye anlastik. Yaptigim hicbisey onun gozunde degere binmiyo ama Allah rizasi icin evlat gorevimdir diye yapiyorum. Insallah biseye yarar. Aslinda icimde okadar cok sey varki soylemek istedigim, ama soyleyemiyorum. Biraz gecsin ilk seansi haftaya, yavastan icimdeki hissettiklerimi soyleyim diyorum. Boyle iste... Inan cok sevindim halimi hatrimi sormana, sokakda uzun zamandir gormedigin kisiyle karsilasirsin ya oyle ki sevindim cok sagol sandriyon Nirvana Anneler

Benim kızım da 7 yaşında. Güncel fiyatları bilemiyorum maalesef. Devlet anaokullarına verirsiniz, belki yine aileniz yardımcı olur. ben olsam maaşımın çoğu kreşe gidecek olsa bile çalışıp gönderirdim. Dediğim gibi çocuğunuza da çok iyi gelecek yaşıtlarıyla bir şeyler öğrenmek.

Kendinizce haklısınız, yıllar geçiyor hissi bende de oldu çoğu zaman. Ben ikinciye cesaret edemedim, kaza da olmadı çok şükür. Anneniz bakacaksa işe girmek mantıklı tabi, kreş bu dönemde zor. Bakıcı ucuza bulmak imkansız neredeyse. Ama siz bu bıktım, yoruldum hissiyatını yaşarken eşiniz ne yapıyor? İşten geldiği gibi alsın çocukları o ilgilensin. İş bölümü yapın o kızınızla oyun oynarken ödev yaparken siz bebeğinizle sakinleşin. Ya da o bebekle vakit geçirsin siz kızınızla. Bütün yazdıklarınızda haklısınız ama bebeğinizi istemediğinizi, yorulduğunuzu vs hissettirmek onun mızmız, huysuz bir çocuk olmasına sebep oluyordur. Güveni, sevgiyi, huzuru bu yaşlarda hissettirmezseniz çocuğunuza ileride neler yaşar kim bilir. İmkanınız varsa bi ne istediğinizi bulmak, sakinleşmek için uzman yardımı alın. Siz böyle mutsuzken mutlu çocuk yetiştirmeniz çok zor. Tabi ki kendimizi bir kenara atmayacağız, hayatımız bitmiş gibi hissetmemeliyiz ama dünyaya getirdiğimiz çocuğun kendini istenmeyen hissetmesine de neden olamayız. Bir denge kurmak zorundayız bana göre. . push ; M

Ahh Ne güzel yazmışsınız, ben de 6 aydır anne olabilmek ve o güzel duyguyu tadabilmek için uğraş veriyorum. Umarım en yakın zamanda mucizemiz bize kavuşur

tam olarak düşüncemi yazmışsınız... yani tamam herkesin sınavı farklıdır herkes ne yaşadığını kendi bilir... o da başka kişilerin sınavı.. bu benimki... her neyse sizin güzel bir mesleğiniz var sanırım inanın o durumda olsaydım maddi imkanlar doğrultusunda daha da rahat olurdum kreş konusu da veya bakıcı konusu da... ama yinede ne yapacağımı bilemiyorum uygun fiyatlı eve gelen bakıcı bulmak da mantıklı sanki

Ilk cocugumda calisiyodum 15aylikdi krese biraktigimda, hep suclu hissediyodum kendimi. Kreslerde surunuyor yavrum diye dusunuyodum. Simdi biraz skntili oluyo bazen ama napim gulunu seven dikenine katlanir buda gecer diyorum kahvetelvesi

Üzüldüğünüz için sabırlar diliyorum yoksa bütün bebekler cennet kuşu.

bebek hep bu yasta kalmayacak elbet buyuyecek ılk cocugun dogdugunda da boyle hatta belkı daha cok zorlanmıstın tecrubesızlıkte vardı bu bebegınde aynı sekılde ama daha tecrubenle buyuyecek zorlanman yorulman bunalman cok normal ama gecıcı bunu bılıyorsun yılların heba falan da olmadı dunyaya senı sevecek kosulsuz sevecek can getırmıssın buna deger

O kadar saçma ki yazdığınız. Kadının bir tel destekçisi yok. Çalışıp kendi dünyasını biraz evden uzak tutmak istemesinin nesi anormal. İnsan bu. Yeri gelir kendi evladı bile onu bıktırabilir. bazı kadınları hiç anlamıyorum. Bir kadın anne olunca onun evladına tapıp kendini unutmasını bekliyorlar. Ne yapsın peki konu sahibi? Evde boğulmaya devam mı etsin

İstanbul da degilimki A

Belki tepki alıcam ama allaha cok sukur saglikli evlatlarim diye dua edin bence. Bende yeni dogum yaptim 5 yasina girecek oglim var. Gece hic uyumuyor bebegim sag olsun o uyuyor oglum uyaniyor gunlerdir belki 3 er saatlik uykularla ayakta durmaya calisiyorum. Esimden destek goruyorum cok sukur. Annemi dogumdan 4 gun sonra kaybettim. Onun etkisi mi bilmiyorum ama bu cocuklar bize gonderilmis melekler degerini bilmek lazim. İş konusu sizin bileceginiz mesele oglumda da 2 sene ucretsiz izin aldim simdi yine 2 sene alıcam. Bazılari butun maasını kres bakıcı vermeyi tercih eder bazılari evde oturup cocuguna bakmayi. O karar sizin artik bence ikisininde mantikli sebepleri var. Ama sikayet etmeyin cocuklarinizindan.

Sizin yerinizde olmak isteyen nice kadın var eminim çok bunaldiniz ama iki evlat var gün gelir iyiki dersiniz biraz yardımcı olan olsa bu kadar bunalmazsiniz. O Osirius Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

Sandriyon nasılsın? Annenle durumlar nasıl? Biraz rahatlayabildin mi?

Peki başka doktorlara gösterdiniz mi acaba. Onların görüşleri ne idi. Gerçekten çok üzüldüm sanki geç teşhis konulmuş. Lütfen bizim dua grubu var katılın Allah'tan ümit kesilmez. Çok çok üzüldüm isterseniz sizi etiketleyebilirim.

İnanın hepimiz öyleyiz. Ama artık sizin gibi düşünmüyorum. Burada ve daha tanımadığımız kişi evlat hasreti ile yanıp tutusurken. Ha bu ay, bu ay derken. Ve sağlıklı olduğu için ne kadar az şükür ettiğimin farkına vardım. Tüm zorluklara rağmen sevin ve sadece kızınız ve bebeğinizle eğlenecek ortam ve zaman bulun. İnanın mutluluk kafelerde saatlerce konuşmak kafa dağıtmak değil. Ben kafa dağıtmak için çocuklarıma kurabiye kek Tatlı, limonata doğal içecekler yaparım. Ve akşamları bir çay demler yada kahve içmek için dostlarımı evde ağırlar ya da giderim. 1 yıl daha geçsin. Eşinize bırakır iki saatlik de olsa vakit geçirebilirsiniz. Çok kutsal annelik bir daha o yaşlar gelmeye bilir. Tadını çıkarın derim.

Annelik zor ama sadece çocuğu annenin üstüne atmak ve babalık yapmayan bir kocayla yasamak anneyi yıpratır. insan olarak bir saat bile verilmezse sana bunalirsin. bende bu şekilde büyüttüm değil 30 lu yaşların bence hayatını çocuğa veriyorsun. ama ben çok seviyorum bazen pişman olduğun, olmadığın zamanlar oluyor. bazen seni öyle mutlu ediyorlar ki mis gibi kokuyorlar ve sen koklayinca içinde kelebekler uçuşuyor. utandiriyorlar, kizdiriyorlar, korkutuyor, aglatiyorlar çok acayip bir duygu on yüzden saçma sapan ve karışık yazdım sonuç olarak çocuk anne olmak çok çok çok zor ama onların sevgisi ve verdiği mutluluk çok çok çok...

Bende hiç anlamadım nasıl anlamadılar beş dakikada normal ultrason gibi oldu ilk kızımda böyle olmamıştı

Baştan sona kadar katılıyorum. Kimse kusura bakmasın valla iğrenç ve miğde bulandırıcı yorumlar. Ben bile okadar çocuklarımdan çeken hem dogumlari hemde bebeik ve hala cekiyorum. Ama asla kekse olmasaydı demiyorum. Tam tersi onlarla nasil vakit ayırırim diye birşeyler buluyorum. En iyi dostlarimda arkadaşlarımda onlar. Vakit ayrılacak kimselerden de hayır yok. Kimse kusura bakmasın ama hem çocuk oldu hemde başından salmak ne bilim yazık o çocuğa da ne günahı var eminim bilseydi böyle düşüneceğini belki oda istemezdi doğmayı. Hepimiz bunaliyoruz anne babaanne bir yere kadar bakabilir. Bu kadar sorumluluk sahibi olamicaksak bir tık daha dikkatli olmakta yarar var bu benim içinde geçerli. Rabbim nasip etmissede bu kadar önlemden sonra ben o çocuğa ayrı bir heyecanlanirim. Acaba neden verdi. Layık gördü yada kötü olayların olmaması için beni o çocukla meşgul mu ediyor diye de düşünürum. Benim ikicisi tamda herkesin gerçek yüzünü öğrendiğim bir zamana denk geldi ve ben o bahaneyle o kişilerle görüşmedim. Ne bilim hep bir ilahi açıdan da bakarım.

Tüm düşüncelerinizde çok haklısınız. Bunalmakta, sıkılmakta, annelikten sıkılmakta da... Dürüstsünüz bu hislerinizde. Ben çoğu kadının açıkcası anne olduğundan ötürü pişmanlığı olduğunu, keşkelerinin ağır bastığını düşünüyorum. Ama bunu kolay kolay hiçbir kadın dile getiremiyor yiyeceği linçten, kınamadan dolayı. Yerli yabancı annelikle ilgili forum sitelerinin çoğu bundan dolu valla. Annelik kutsal değil, anneler tüm zorluklarla baş edebilen, heryere yetişebilen bir süper kahraman olmak zorunda değil, kendinden vazgeçercesine yaşamak, kendinden vazgeçip sevmek zorunda değil. Zaten sağlıklısı da bu değil. Anneliği öven, bebek sahibi olamadığı için bu hislerinizi küçümseyenlerin sizi manipüle etmesine de izin vermeyin. Herkesi yolu farklı. Şu forumda gördüğüm en sinir bozucu şeylerden biri annelik ve çocuk mevzularında zorlandığını söyleyenlere, dertlerini dile getirenlere 'ama bak benim çocuğum yok, olsa da bu dert bende de olsa' diyenler. Neyse benim tavsiyem iş bakmanız İş şu zamanda ha denilince bulunan birşey değil ne yazık ki Şimdiden başlayın. Yanlış bilmiyorsam 2 yaşında kreşe başlatılabiliyor. O zamana da kreşe başlatın. Sizin bu konuda dominant olmanız gerekiyor. Eşim istemiyor deyip kabullenmeniz gerekmiyor. Tüm gün evde bakan o değil sosyal hayattan mahrum kalan da o değil. O yüzden bu konuda sizin fikrinizin daha önemli olduğunu bilsin. Bu konuda baskıcı olun.

Şuraya çocuğa kek tatlı yapmak mutluluktur yazmışlar ya.. Herkesin mutluluk anlayışı bir değil belki o arkadaşlarıyla kafede oturmak istiyor. Ben de çocukla falan uğraşamam anaç biri değilim sizi anlıyorum madem doğru düzgün destek olmayan bir eşiniz var mecbur annenizle bakacaksınız gibi duruyor, çok karamsar olmayın her şey yoluna girer elbet. İşe başlayın da

alti sene ilk çocuğumu tek başına büyüttüm bu süreçte hep işe girmek istedim aile desteği göremedim bırakıp işe gitmek konusunda eşimde kreslere kesinlikle karşı çıktı hep önüme durdu hiç destek olmadı calisan anne olmama böyle senelerin geçti tam umudum yeniden doğdu iş arayışına çıktım derken hiç beklemedigim zamanda iş başvuruları arasında hamile kaldım kaza kurbanı oldu.. neyse hamilelik doğum evde durma bunalımlari derken zar zor bebeğimi bir yaşına getirdim şükür. bu süreçte büyük çocuğun online eğitimi ve bebek bakımı beni epey yıprattı daha önce konu da açmıştım... şimdi hep aklımda şu kaldı istemsizce bebeğim olmasaydı çok rahat bir hayatım olacaktı 7 yaşındaki kızımla zaten arkadaş gibi olduk neredeyse bana hiç zararı yok... TM gençliğimi yaşamaya baslayacakken şimdi de bebek. bu düşünce beni annelikten soğutmaya başladı... pişmanlık duygusu ne yapacağımı bilmiyorum... gezmeye gidiyoruz kızım giyiniyor ediyor hallediyor ama şimdide bebeği hazırlamak, zaten hiç durmuyor çok mızmız ne yani diyorum şimdi de otuzlu yıllarım mi yanacak? hani benim gençliğim diye içimde beni mutsuz eden düşünceler var. bu da beni vicdanen rahatsız ediyor bebeğime karşı ama zamanı tutamıyorum. yasayamadigimi hissediyorum... arkadaşlarım bir cafede toplanıp beni de cagardiklarinda bir saatlik bari ev ve çocuk ortamından kurtulmak istiyorum ama bırakacak kimse yok ailelerden pek fayda yok. bebeğimle gittim öyle ortaama ama burnumdab geldi kustuu ağladı durmadı emmek istedi... ha ev ha dışarısı ne farkeder... ne yapicam ben lutgen bana fikir verin. eşime akşam bir saatligine bırakıyorum bazen takılıyorum anlik iyi geliyor sonra yine rutin. sanki hayatı kaçırıyorum, gençlik elden gidiyor yasayamadan, ve tutamıyorum zamani kreşe versem 1 yaş için çok erken... tamam güzel bir iş bulsam isim otursa yerine kalıcı olarak çalışacağımi bilsem biseler düşünebilirim ama ilk etapta iş bulmam gerek... annemde kış ayı evde olduğundan bir deneriz bakalım sen iş bak dedi. ise girersem düzelir mi herşey? canım sıkkın...

Guzel anne, oncellikle sunu unutmaki, sen mutsuz olursan bu direk bebegine yansir... herkes kendince farkli yorumlarda bulunmus. Ama bence sizin terapi almaniz, belki bakis acinizi ve ruhsal durumunuzu iyiye dogru degistirebilir. dogum sonrasi lohusa sendromu 2 yila kadar surebilirmis.. uzerine pandemi eklenince taze anneler ciddi anlamda zorlandi. eger imkaniniz varsa lutfen bir psikolok destegi alin ve sonrasi saglikli bi rota cizin kendinize Gameking

Beklemedigin anda oldugu icin hazirliksiz yakalanmissin ama 1-2 sene sonra cok daha kolay olacak hersey. Tekrar hamile kalmazsan tabii is bulsan zaten bi kac sene icinde kardes yapayim diyecektin dogurmussun kurtulmussun yani.. dedigim gibi bi kac seneye kimse belini bukemez daha.. hem en zoruda gecmis cocuk ek gidaya baslamis yakinda yururde.. parka oraya biraya gotursen vakit dolar.. ha babasina 1 saat birak git arkadaslarinla is konusunda ise ruhsal sagligin icin basla ise bencede ama Bu defada yorgunluktan sikayet edeceksin biliyorum

Belli ki cok bunalmışsınız. Bence öncelikle hayallerinizi değiştirin. Söyle ki ilk çocuktan sonra calismak istemişsiniz eşiniz izin vermemiş. 2. Çocuktan sonra krEs çocuk nasıl bakılacakfalan filan ki burada 1 çocuğun da bakilma sorunu olacak. Is ile çocugun okul saati uymayacak diye düşünüyorum. Yanı kendinizi bogmayın mevcut şartlarda ki hayatınizda mutlu olmaya bakin derim çocuklar için. Çünkü dogmak onların tercihi değildi. Çalışmak isterseniz zatwn kiziniz büyüyecek o zaman da çalışırsınız. Yada esinizin durumu uygunsa o zaman gezersiniz. Bazen hayat hep birseyi bekleyerek geçiyor m beklediğimiz sey hic gelmiyor. Ama hayatımız gidiyor. Onun için ben mevcut şartlarda mutluolmayi deniyorum.

Ayrıntılı ultrason da hiç çıkmadı ben bir hafta önceye kadar sağlık bir kız bebek olarak biliyordum tesadüfen rutin kontrolde bebeğin kafasında genişlik olduğunu farketti doktorum ve başka hastaneye sevk etmesiyle çıktı hersey G

Öyle.. Allah sağlık versin evlatlarımıza.

ya nekadar güzel anlatmışsınız... böyle konuarda hemen çocuk sahibi olamayanlar gelip lincliyor bende bunu anlamıyorum.. herkesin sınavı farklı... benimki annelik depresyonu belkide.. bak sizde aynı şeyi yasamissiniz ve şuan beni anlayabiliyorsunuz... bende bekarken doktor pko dediğinde cocugum ya olmazsa diye günler ve aglamistim.. ama oldu şimdide bu psikolojide yım Önceki

20 haftalık ayrıntılı ultrason da cikmadimi normal kontrol demi söylediler psikolojik destek almalisin eğer öyleyse çok iyi olur bebek doğmadan biraz daha toparlanmış olursun devlette vardir randevu almaya çalış bende üç yıl rehabilitasyonda öğretmenlik yaptım etkilendim ama bu kadar olduğunu bilmiyodum sürekli aklımda bu düşünce var rüyamda görüyorum gün içinde hep aklımda benimde destek almam gerekiyor gidicem bende D damdan

ben keske dememek icin ücretsiz izin almistim. zaten bakacak kimse de yoktu. siz sansliymissiniz ki babaanne bakmış, asil bakmasa sorundu.. herkesin şartları farklı tabi. illa maddi degil benim bi arkadaşım maddi iyi olduğu halde annesine baktırdı, çünkü bakacak halim kalmıyor diye. kimseyi yargilayamam.. Pamukannesi83

Yıllarca çocuk sahibi olmak için uğraştık. Ekim ayında tüp bebekle hamile kaldım. Yani o kadar istediğim bir bebek ama şimdiden kendimle ilgili duygulara kapıldım. Belki bunun adı bencillik, bilmiyorum. Ama öğretmenim. Bu sene çalışmadım önümüzdeki yıl da yaşını doldurana kadar yine evdeyim. Sonra anneme emanet. Ama şimdiden içim korku dolu. Gezmeyi, çalışmayı, süslenmeyi, sosyalliği seven biriyim. Demem o ki çocuk var diye kendimizden vazgeçememeliyiz. Biz mutlu olursak onlar da olur. Kendinizden vazgeçmeyin. Gerçekler belki acıdır ama onlar da yetişkin olunca bu fedakarlıklarımızı belki görmeyecekler bile. İşe girin. Bu size çok iyi gelecektir. Bir de şunu eklemek istiyorum. Çocuğum yokken ben de diyordum yeter ki olsun katlanırım her şeye. Daha kıymetli şey mi var diye?Çocuğunuz var değerini bilin diye. Tabiki Allah isteyen herkese versin ama çocuğun var artık sadece onu düşün, kendinden vazgeç bu bana çok yanlış geliyor. Diyorum ya belki bencillik, ne olduğunu bilmiyorum ama tekrar söylüyorum önce siz mutlu olun. Işığınızı saçın. O zaman çocuklar da daha mutlu emin olun.

-Çocuğumu tek başına büyüttüm lafını hiç anlamam- demissiniz ya, birgun çocuğunuz olunca anlarsınız, gercekten bu laf cok doğru, arkadaslarımı en cok çocuğum olunca anladım.. diyorlardı 3 saatlik uykuyla geldim vs. sabaha kadar 10 kere kalk uyut geri yat, tekrar basa sar. Varlıklarına 1000 şükür ama kisi yıpranıyor. kapı çalsın istenmiyor. kargo vs gelirse uyandirirsa geri uyutmak 1 saati buluyordu bazen.. o zaman anladım niye zillere bebek uyuyor basmayın yazıyorlar.. -cunku hani bazen insanlik hali birseye moraliniz bozuk olur da bir arkadasınız gelir konuşup paylaşınca bi rahatlık gelir ya. insan bazen bunalıyor, bi 5 dk birinini kucağına bırakma istegi, karnım acıkıyordu, bi tabak yemek yok. kucağına biri alsa hızlıca yemek yeme şansım olurdu mesela, bunlar bi insani yıpratamaz mi bu şikayet degil. insani ihtiyaclar. insani kotu sorumsuz anne yapmaz. elbette aileler destek olmak zorunda degiller ama ayni mantıkla arkadaslar da derdinizi dinlemek zorunda degiller. o isler öyle olmuyor. hastaneye gitme durumum varken ufak çocuğu kar kis insan istiyor ki 1 saat biri baksa. esim isten izin alamıyor mesela. dr a muayene girecekken cocuk kucagimda mi muayene olayım.. arkadaşım geldi Allah razı olsun. evde çocuğuma bakarken 1 saat taksiyle kosa kosa gidip gelmiştim. insallah size birileri destek olur da bunları hic yasamazsınız... -şikayet degil bazen insan yıpranıyor demek istediğim bu sadece..

Annelikten değil de ebeveynlik yükünden bunalıyoruz biz. Azıcık şikayet etsek bu çok ciddi bir sorunmuş gibi annelik duygularına küfür etmişiz gibi algılanıyor hemcinslerimiz tarafından. Keşke böyle algılanmasa.

internette biraz araştırdım sanırım doğum sonrası ameliyatla düzelebilme ihtimali varmış, Rabbim şifasını umarım verir Rabbim yardımcınız olsun, sağlıkla kucağınıza almayı nasip etsin

Bir anne olarak cok katiliyorum. Zor zamanlar geciren bir anneye "böyle yapma, bak bunun cocugu olmuyor, bunun cocugu hasta, bunun cocugu öldü.." gibi örnekler vermek aslinda psikolojik siddetin bir türü. Kadin zaten dertli üstüne sucluluk duygusunu eklemeye gerek yok. Her anne kendini ve durumunu sorgulayabilir, tökezleyebilir. Önemli olan destek olmak. Bu konuda en büyük sorun konu sahibinin kendine bir saat ayiracak kadar etrafinda destegi olmamasi. Esini de bu konuda acayip bencil buldum. Kadinin calismasina karsi, ama kadinin yükünü hafifletecek birseyler yaptigini da zannetmiyorum.

Neden böyle düşünüyorsun evet cocuk bakmak cok zor. Kızımda 2 yıl hele inanılmaz zordu bende hep tek basımaydım. Ama bir o kadarda güzel. İlk cocugun olsa önündeki güzel günleri göremediginden derim ama kızına bak şimdi minikte bir kac yıl sonra sana arkadas olacak ne guzel. Belki böyle düşünmüyorsun ama yazdıklarını okuyunca 1 yasındaki yavrunla hiç bag kuramamıssın gibi çevremde istemeden hamile kalanlar genelde dogumdan sonra kucagına alınca iyiki dogurmusum diyorlar sen en zor zamanları atlatmıssın sımdı onunde 1 bılemedın 2 yıl daha var. Farklı bir pencereden bak 30 ların basında oldugunu dusunuyorum cevrende arkadasların belki daha evlenmemısken sen böylesi güzel bir duyguyu ıkı kez tattın. Onlar yenı dogum yaptıgında sen zorlu sürecleri atlatmıs yavrularınla sinema keyfi yapıyor olacaksın bu yaşında 3-4 cocuk olmus olsa anlayacagım Yapmıyprsun bunu yap demiyorum seni tanımıyorum sadece yazdıklarından yola cıkıyorum yanlıs anlama şükret ne kadar zor olursa olsun saglıklı iki yavrun var. Rabbim isteyen her kadına bu duyguyu yasatsın inşallah. Eger içinden çıkılmaz bir halde oldugunu düşünüyorsan psikolojık destek alabilirsin iyi gelir eminim.

Kariyer hedefiniz yoksa kreş yaşına gelsin bebeginiz öyle başlayın. Onun harici ben bulundugum yerde yalnızım, eşim geçici görevle 2 yıl yok ailem 10 saatlik mesafede ama 1 yaşında kızımı bakıcıya verdim. Bakıcıyı anneanne gibi seviyor. Ben mutlu kızım mutlu idare ediyoruz. Çok istiyorsanız biraz büyütüp başlayabilirsiniz.

Amin inşallah. Allah gönlünüze göre versin

Şu anda Bunalmışsınız anlıyorum çocuğunuz da bakması için rica etmediğiniz anneniz, aradan geçen yıllardan ve yaş ilerledikten sonra iki çocuğa birden nasıl destek olacak Evet Pandemi de hepimiz bunaldık hatta bebeğim vs olmamasına rağmen neredeyse 1,5 yıldır hiç evden çıkmadım Sürecin sorumlusu bebeğiniz değil ama onu da hayatınıza entegre etmelisiniz Gençliğim geçiyor serzenişiniz var ama çalıştığınızda gençlerinizi yaşamınıza yine çok da zaman oluşmayacak iş saatinde iş, ev saatinde çocuklar bence biraz daha büyüdüğünde Daha bağımsız bir hayatla gençliğinize Geri döneceksiniz Tahin Helva

Allah şifa versin yavrunuza.. benim cocugum da sağlık sorunlarıyla dünyaya geldi. ben de cok üzüntüler yaşadım. kimse destek olmadi. Sadece demek istediğim herkes ayni saglam psikolojide olmuyor. neyse gözüm doldu. yazamıyorum ( iyi geceler...

Evli ayrılmak istıyor bekar evlenmek. Çocugu olmayan çocuga hasret çocuk oluncada genclıgıö gıdıyor. Her sey öutsuzluktan gelıyor başımıza. Mutlu olmayı deneyım. Bıraz daha mızmızlanır sonra cocuk rutınıne doner. Benım ablam 5 yıl markete bıle gıtmemıstı. Hiç şikayetı yoktu. Ama ben olsam ederdım şıkayet. Rabbım dagına gore kar yagdırıo bence. Gulerek buyusun bebegınız. Hep saglıkla kalsın

Genel olarak buradaki sorun olayların akışına göre tavır alamaktan kaynaklanıyor. Hayatta hiç bir şey planladığımız gibi gitmez. Önemli olan bunu kabullenip ayak uydurmaktır. Çocuk düşünmüyorken çocuğunuz olmuş. Bu güzel bir sürpriz sayılır. Aniden bir sağlık probleminiz de çıkabilirdi. Yine gençliğim elimden gitti diye yakınmak durumunda kalırdınız. Ortada sağlıklı bir çocuk varken buna göre şartlarınızı düzenlemek o kadar da zor olmasa gerek. İstemeden olsa bile sonuçta çocuğunuza bakmak zorundasınız. Buna yakınmak yerine kabullenerek başlayabilirsiniz. Çünkü yapabileceğiniz başka bir şey yok. İlerde uygun bir yaşta kreşe verip kaçırdığınızı düşündüğünüz hayata başlayabilirsiniz.

Sağolun.. 28 haftalık hamileyim teşhis spina befida ve hidrosefali olduğunu söylediler

Herkes cocuk buyuturken bir sekilde zorlaniyor. Bende keske cocuklarimin arasi en az 5/6 yas olsaydi diyorum belki bu kadar zorlanmazdim :)) aralari 2 yil. Siz yine sanslisiniz ilk cocugunuz usluymus benim buyuk cocugum kardesi yokken bile her turlu zorladi beni kardesi olduktan sonra defalarca akil sagligimi kaybedek noktaya geldim. Cocuk buyutmenin ne kadar zor oldugunu heleki pes pese iki kucuk cogugu buyutmenin ne kadar zor oldugunu insani iliklerine kadar nasil yiprattigini dibine kadar anladim ve yasadim. iyiki varlar o ayri konu ama cok cok zor. Sabir kelimesinin gercekte ne anlama geldigini ikinci cocugum olduktan sonra ogrendim. Burdada konu actim inanin cok zor zamanlar gecirdim. Simdi hem bedenim hem psikolojim tukenmis durumda ama yinede zorluyorum kendimi cunku mecburum onlarin benden baska kimsesi yok. Kendilerini guvende hissettikleri tek yer benim yanim. Sizde buna odaklanin. Durumu kabullenirseniz bu kadar zorlanmazsiniz. Bebeginiz henuz cok kucuk size cok ihtiyaci var sukurki hem o hem siz sagliklisiniz yaninda olabiliyorsunuz. Kafanizdaki olumsuz dusunceri silip atmaya calisin inanin herseyi cok daha kolaylastirmis olacaksiniz.

İnşaallah çocuğunuz iyidir. Allah yardımcınız olsun. Duanız için çok teşekkür ediyorum. Daha üstelemeyecem saygı duyuyorum size, yavrunuza ve size tatlı rüyalar :)

Fetal mr dediler bende sordum ne farkediyor diye doktor beyni çok etkilenmismi diye bakıyoruz dedi birde beyincigi gözükmüyor demişti doktor belki fetal mrda çıkardı bilmiyorum onu da yaptirmadim ATTRAENTE ACTA EST