Selam kızlar, 1 yıldan fazla olmuş bu konuyu açalı... Hamileliğimde çok kötü günler geçirmiştim gerçekten... yine o günlerden birinde artık böyle olmayacak deyip yaşadığım şehirde iyi bir avukat var mı diye araştırırken eşime yakalandım, anladı boşanmak istediğimi... Karşıma aldım ve uzun uzun anlattım... Karnımdaki çocuğu uzun uğraşlar sonucunda elde etmemize rağmen, karnımdaki çocuğun hayati tehlikesini bile umursamadan bana yaşattıklarının acısını çekeceğini çünkü bu lütfun kıymetini anlayamadığını, maalesef ayrılmak zorunda olduğumuzu ve doğacak çocuğunun belki doğduğunu bile başkalarından öğreneceğini, ilk baba deyişine şahit olamayacağını, ilk adımlarını göremeyeceğini, hastalandığında başında bekleyenin kendisi olamayacağını, her canı istediğinde değil de, mahkemenin belirlediği günlerde görmek zorunda kalacağını güzel bir dille anlattım kendisine... Veee... ne düşündü, nasıl idrak etti bilmiyorum ama herşey vallahi de düzeldi, billahi de düzeldi :) Şimdi 9 aylık bir kızımız var, tüm dünyası o oldu... Aramızda sorun olacak diye ödü kopuyo, asla karıştırmıyo ilişkimize kimseyi... Kayınvalideme gelince, biraz saygısız biri oldum çıktım ona karşı... Eskiden büyüklerine karşı saygısız insanlara inanılmaz kızar ve arama mesafe koyardım ama bende onlardan biri oldum çıktım maalesef ama şartlar bunu gerektirdi işte... evime karışmaya kalksa tersledim, eşimle aramıza girmeye kalksa tersledim, emrivaki yaptığı şeyleri özellikle emrivaki yaptığı için yapmadığımı belirttim, beni kırdığında haftalarca görüşmedim, böyle davrandığı sürece de maalesef iki yabancı olarak kalacağımızı kendisine izah ettim vs. derken... İnanın onunda şimdi ağzı var dili yok... ağzını açmaya ödü kopuyor, evime beni aramadan gelmiyor, evime geldiğinde bir bardağın dahi yerini değiştiremiyor artık... Baktılar ben delirdim, deli deliyi gördü çomağını sakladı :) Velhasıl, herşey yaşanıyor düzeliyor, ama sizden giden gidiyor tabi ki... Merhaba Bayanlar, Konuya nasıl başlayacağımı bilemiyorum ancak en başından başlarsam neden bu kadar hayal kırıklığı yaşadığımı daha iyi anlatabilirim sanırım. 1,5 yıllık evliyim. En başta annemle babamın mutsuz evlilikleri, çevremde gördüğüm evlilikler, benim hayatımda tanımak istediğim erkeklerin evliliğe uygun olmaması vs sebepleriyle evlenmeyi aklımın ucundan dahi geçirmiyordum, istemiyordum yani... Şu an ki eşim iş yerinden arkadaşımdı ve bana gelip sorsalar evlenilecek bir adam mı diye, sonuna kadar tam not vereceğim bir insandı. Bir süre sonra eşim bana duygularını açtı, evlenmek istediğini belirtti, başlarda istemedim, reddettim ancak aylarca diz çöktü yalvardı, ağladı, bir şekilde ben de olacağına ikna oldum, kabul ettim ve evlendik. İş arkadaşlığımız 2 yıl, 1 yıl flört döneminden sonra. Evlendik, henüz balayında iken en ufak bir tartışmada eşim evden eşyalarını toplayıp annesinin evine dönmeye kalktı.. Şaka gibi... Neye uğradığımı şaşırdım... Sonrasında bir fark ettim ki her özel kavgamız, tartışmamız ya da özel sorunlarımız kayın validem tarafından biliniyor... Kavgalarımızı ulu orta yaşamaktan çekinmeyen bir adam vardı karşımda... Evimde ailem varken kavgalarımızı yansıtıyor, kendi ailesi varken kavgalarımızı yansıtıyor... Ve bunları yaptıktan sonra bin pişman olup, defalarca özür dileyip, sonrasında tekrar tekrar yapmaya devam ediyor... Ben kayın validem ile arama mesafe koymak istedim, sebebine gelince; evliliğimizin ilk 9 ayı boyunca çocuğumuz olmadı ve kayın validem hep beni suçladı. 9 ay boyunca gözümde yaş kalmadı ağlamaktan, anne olamayacağımı düşündüm hep. Toplum içinde rencide ederdi, komşularının yanında rencide ederdi, ailemin yanında rencide ederdi, torun istiyorum derdi başka bişey demezdi.. Bende bu duruma çok içerlediğim için, ara sıra gitmeyi tercih ediyordum ancak eşimi her gün ya da gün aşırı annesine zorla gönderirdim ihtiyaçlarını görsün diye... 9 ay sonunda ortaya çıkan, eşimin doğal yollardan çocuk sahibi olamayacağı idi. Bir anda torun isteyen kayın validem torun istemez oldu, konuyu açtıkça konuyu kapatır oldu vs derken soğudum işte ondan... Görmek bile istemedim yüzünü ama eşimin annesi işte, ara sıra da olsa mecbursun gitmeye, görmeye... Allahımız'a sonsuz şükürler olsun ki ilk tüp denemesinde tuttu bebeğimiz ama tutunana kadar eler çektik. Kanamalarım oldu, kaybettik dedik her seferinde ama tutundu çok şükür. Tutundu tutunmasına ama o kanamalı günlerden birinde eşimle tartışmamız oldu. kayın validem beni o halde anneme bırakıp, geceyi kendisiyle geçirmesini istedi eşimden, evine misafir geleceği için. Ben de tepki gösterdim, kanamam gece artarsa vs ben seni yanımda istiyorum, annene söyle durumu misafirlerine anlatsın, ya başka zaman misafir çağırsın ya da ablanı çağırsın bu gece diye... Bu tartışmayı eşim yine annesine anlatmış ve o gece misafirler gittikten sonra kayın validem gecenin 1,5 uğunda annemlerin evini bastı. Avaz avaz bağırdı, erkek kardeşime erkek müsfettesi dedi, anneme seni muhatap almıyorum kocan gelsin kocana anlatıcam derdimi dedi vs. Tek şikayeti de şu oldu; kızınız insan değil, benim komşularımı muhatap almıyor, benimle komşu komşu gezmiyor... O kadar bağırmanın sonucundan çıkan tek şikayet inanın bu oldu... ve bu kavganın sonunda annem benim evime gelemedi sorun çıkmasın diye... Gebeliğimin 3,5 ayına kadar tek başıma yattım evimde, çorba verenim olmadı... Şimdi kayın validem ile görüşmüyorum... Daha doğrusu ben gitmiyorum, o isterse geliyor oğlunun evidir, kapımı kapatmam. Hamileliğim çok şükür devam ediyor, ancak eşime karnımdaki yavru için katlanıyorum... O kadar zor bir durum ki... Eşime en ufak bir güvenim kalmadı... Gözümde 5 yaşında bir çocuktan farksız, sanki az laf etsem şekeri elinden alınmış çocuk gibi koşa koşa annesine gidecekmiş ağlayarak gibi geliyor bana... Eşim annesine her gittiğinde sanıyorum ki baş başa verip yine neler geçti aramızda, herşeyi anlatıyor sanki... Karnımda taşıdığım yavru olmasa arkama bile bakmam... Ne yapacağımı, eşime tekrar nasıl güvenebileceğimi inanın bilemiyorum... İşin en kötüsü ona dokunma isteğim bile yok oldu...

Peki annesi ailenizin evini basıp bağırdığında eşiniz ne yaptı öylece susup annesini mi bekledi?

Ben geçmişteki o yüzgöz durumlarından sonra görüşmezdim. Sen yine iyisin ki görüşmüşsün bir şekilde

Bu konuyu çok düşünüyorum aslında... Ama düşününce nedeni çok basit... Belki bir çoğumuz ellerimizde meslekleri olan, kendi paramızı kazanan insanlarız... Ailelerimiz tarafından neden okutulduk ve çalışmaya sevk edildik, yarın öbür gün başımıza ne gelirse gelsin hayatta kimseye muhtaç olmadan yaşayabilmek için... ama bir tezatta var ki, bu düşünceyle bizi okutan ailelerimiz, bizleri yetiştirirken pire için yorgan yakılmaz, yuva kolay kurulmaz, bu evden gelinlikle çıktın kefenle girersin diyaloglarıyla büyütüldük, analarımız ne için katlandı babalarımıza, ve katlanırken bile evlatlarına ben katlandım ama sen mesleğini eline al katlanma demedi, evlendin, kocandır, kaynana için yuva yıkılmaz, kadınsın az çile çek düzelir... bilinç altımızda bu var ne kadar inkar etsekte... genelleme yapılamaz ama bir çok kadın bu düşüncelere sahip... benim ailemde bu düşünceye sahip insanlar maalesef... Destek hissedemedim belki de... Ve çocukluğumdan beri karnıma yastık koyarak hamile taklidi yapan ben, biyolojik saatimin ANNE olmaya hazır olduğu düşüncesi ağır bastı... 32 yaşında evlenmişim, bi daha birine güvenmem imkansız, ya anne olamazsam bir daha vs. vs... Zor günlerdir bunlar, kolay değildir karar vermek... Verdiğiniz her karar bişeyden vaz geçmenizi gerektirir ya, işte bu durum en zoru, neye karar versen, başka birşeyden vazgeçeceksindir...

öfff daha konuyu okurken içim şişti benim yeğen bile arkadaşlar arasında ne oldu ne yaptınız diye sorunca teyze arkadaşlarımla benim aramda diyor yaş 8 şu koskoca adamın yaptığına bak sınıfın en önünde oturan sevimsiz ispiyoncu kız gibi anne bana silgi attılar anne saçımı çektiler büyüsünde gelsinler diyeceğim bu tip erkeklere yada büyüyüpte evlensinler

Nisanliyken evlenince duzelir diye dusunmussun, evliyken cocuk olur diye dusunmussun, belki sonra da bunda olmadi ikinci cocukta duzelir diye dusunursun... Duzelmez canimmsinnn... ya kabulleneceksin ya alip basini kendi yoluna gideceksin.. yedisinde neyse yetmisinde o olur.. D duygular

Allah o eşi sadece döllerini kullanın diye hayatınıza sokmuş olabilir... yani sadece bebeğe vesile olmuş eşiniz... yarın neler olur bilinmez... belki annesi eşinizi hala memden kesmemiştir.. gidip didip emiyordur... süt çocuğu... hayırlısı olsun inşallah...

işiniz varsa işinizden kesinlikle vazgeçmeyin eşinizinde gözü korksun bi zahmet canım boşan ayrıl diyemem evinin içini yaşadıklarını en iyi sen bilirsin ya eşin düzelecek,, yada sen yolunu çizeceksin tabi

Akasya Saçmalamayın! Üyelik

Pardon canim. Ben direkt konunu okuyunca sinirden tarihe bile bakamadim. Alah bozmasin. Daha da mutlu olursunuz insallah N nebilimben

Allah ta seni güldürsün :))

kimin evliligi nasil olur tabiiki bilemeyiz ilerde ama... sencede biraz erken olmamis mi bebek karari? bana kalirsa birazda kv etkisinde kaldigin icin hemen hamile kalmak istemissin... tabiiki insani psikolojik olarak cokertir.. hepimiz gectik bu yollardan... adami tam tanimamissin... genelde derler ya.. ilk bir sene eslerin birbirlerine alismasi tanimasi acisindan onemli diye... ilk 9 ayda hamile kalamadim diyorsun.. tibbi olarak doktorlar bile insana 1 sene zaman taniyorlar hamile kalmak icin... herneyse... Rabbim ins. kucagina almani nasib eder yavrunu... hepimize hayirli saglikli yavrular verir.. bir avazda kurtarsin. Kv cok rezil bir insan, oyleki ben bu kadinla basa cikabilecegini sanmiyorum... oglunuda kendine benzetmis... geci ogluda tam bi mal... artik evlendigini bi ailesi oldugunu idrak edememis... cocugun icin katlaniyorsun, herkes evliliginde birseylere katlaniyor tabii.. katlanmadan olmaz... Ama ya hic degismezse bu adam? Isin asli boyle yalvarip yakarip evlenen cogu erkek nedense sonradan kadini cok yipratiyor... ve gene goruyoruzki hic birsey disardan gozuktugu gibi degildir... onceden sana evlenilecek bir adam gibi gelen aslinda ne kadar sacma biriymis... Allah yardimcin olsun.. umarin kisa bir zamanda halledersiniz sorunlarinizi ve bebegini saglicakla kucagina alirsin.

Canım nedeni şu, her evde sorun olur, hallolur diye düşündüm. Ancak; ben kanama ile yatarken ve o bebeği kaybetme riskimiz devam ederken, annesiyle birlikte gecenin bir yarısı ailemin evinde olay çıkarıp, karnımdaki yavruyu tehlikeye atması bende patlama noktası yarattı sanırım. Aslında ne kadar büyük bir sorunla karşı karşıya olduğumu o gün anladım...

Konuştum canım... konuşmaya başlarken bile dedim, şu konuşmayı yapmaya bile korkuyorum gidip koşa koşa annene anlatırsın diye söyledim... Gözümde 5 yaşında bir çocuktan farksız olmadığını, artık hayatında bir eşi ve bir evladı olduğunu, olgun davranması gerektiğini anlattım... tabi ki pişman oldu yaptıklarına... Zaten o günden sonra en ufak bir kavga çıkarmadım evde, kavga çıkacak şeylere bile sustum ki, nereye kadar susarım ben de bilmiyorum...

o annenin yetiştirdiği evlattan çok fazla birşey bekleme derim. demek ki ancak bu kadar olabiliyo. bebeğine odaklan şu anda tek düşüncen ona kavuşmak olsun, gerisini doğumdan sonra düşünürsün.

daha ilk tartışmada eşyalarını toplayıp annesinin evine mi gitti. annesinin paşası, biricik oğlu.. kapıda sarmaları tıkmıştır ağzına. oturuken meyveleri soyup soyup zorlamıştır da "ey oğul karın neden evde de sen buradasın " dememiştir. küçükken 7-8 yaşına kadar elleri yok gibi yemeği kendi yedirip yine bir 10 yaşına kadar koynunda uyuttuysa, hamamı da unutmamak lazım tabi.. o hamama girince "aa bunun burada ne işi var" diyen kadınları "susunnn be sizine parmak kadar çocuk" diye susturan anadan bu çıkıyor işte.

Kocani o elindeki şekeri alıp, ıslak sopayla dovesim geldi yeminle..

Canım, durumu güncelledim :) durum başka artık... choccywhoccydoodah

Allah sabır versin arkadaşım yaşadıkların gerçekten zor çocuk için bile bu çile çekilir mi bilemiyorum. Ne arsız Kv varmış. Böyle erkeklere de kıl oluyorum. Anasının dibinden ayrılmıyorsa evlenmesin. Alsın annesi oğlunu turşusunu kursun

kayınvalidenizde gram suç yok siz bir erkekle evlenmemişsiniz tek suç bu.. mahremini anasına danasına anlatan dedikoducu bir erkekten ısrarla hamile kalmaya çalışmak sizi insan içinde rencide etmekten hiç çekinmeyen bir kaynanaya torun vermeye çalışmak sizin suçunuz.. oysaki daha iyilerine layıktınız.. ama bu hayatı siz tercih ettiniz.. bize de size mutluluklar dilemekten başka bir çare kalmıyor.. Keşke düzelseler ama bu karakterler çook zor değişir konu sahibi.. Evladınızı sağlıcakla kucağınıza alırsınız inşallah.

işin ilginç yanı... Evlenmeden önce defalarca rest çekebilen biriydi ailesine, sevdiğim kadının kalbini kırdırmam, kimseye azarlattırmam, laf sokturmam vs. sağı gösterip sol vuranlardan yani...

Esin zaten bir bebek 2 yasindaki cocuklar gibi gidip annesine anlatiyor her seyi Neyse karnindaki saglikli bir sekilde dunyaya gelsin bebegin de sen de biraz toparlanin, esin hala bebek gibi davranmaya devam ederse, biraz daha buyutmesi icin annesine geri iade edersin. Bu durumda kv degil esinin davranislari hatali biraz buyumeli baba olacak bir de.

anne olmayı istemek en doğal hakkın tabi bizde çok uğraşıyoruz olsun diye ama karşıonda sana koca olmayı becerememiş senin arkanda durmayan adam, baba olmayı becerebilirmi sırf yaşın geçiyo diye o bebeğe yazık edeceksin mutsuz bi ortamda büyücek

Ben Allah sağlık verdiği sürece çalışmayı düşünüyorum canım... Her ne kadar önce karnımdaki bebek desemde, eşime bunu yansıtmıyorum, bir daha aynı hatanda açarım davayı, kızını da mahkeme hangi günlerde izin verirse o zaman görürsün diyorum. Çok pişman oldu, çok özür diledi yaptıklarına ama iş işten geçti işte...

Kv cok cahilmis anladigim kadariyla. Okurken sanki benim eski esi anlatmissin gibime geldi. Cok zor bir durum anliyorum, allah kolaylik versin. Esinle konustunmu her kavganizi annesine soylemesinin yanlis oldugunu?

Bugün tv de bir psikiyatr vardı, konu aile, eş anlaşmazlıkları, gelin-kayınvalide sorunu vs. Psikiyat " bilmem kaç yıldır bu işi yapıyorum, erkeklerde düzelme görmedim, çok şaşırtıcı bişey ama alışkanlık veya huy, ama değişen hiç erkek görmedim " dedi. Yani tatlım seninki de düzelmeyecek çocuk olsada olmasada... İş arkdaşınmış, flört dönemi vs anneciliği belli olurdu aslında. pepperony

nugge allah muhabbetınızı daha da arttırır ınsallah allah yuvanızı huzurunuzu bozmak ısteyenlerı sizden ve hepimizden uzaklastırır ınsallah cok sevındım valla okurken gozlerım doldu Giderli

ne boş bogaz eşin varmış sen bu adama hiçbişey anlatma ya heleki kendi ailenle ilgili sırlarını sakın anlatma mahalle karısı gibi agzına bide sakız verelim tam olsun . push ; L LiLyaNa_ Koç Kadını ♡ tek ayak

çok zor... Chess

böyle bi adama neden çocuk vermek için uğraştın tüp bebek yaptın bascaktın tekmeyi git ananın evine diye eşine herşeyi anasına anlattığı sürece kaynananla arana asla mesafe koyamazsın

ilk önce bebeğinizi ve kendinizi düşünün,, sağlığınız herşeyden önemli.. k. validen cahilin önde gideni, sanırım k. validen bekarlığında eşini konu komşu pek gezdirmiş adam huy kapmış demekkiii şaka gibi ya ne demek sizin evinizin özelini annesine anlatmak siz bebek doğduktan sonra çalışacakmısınız peki

sıkıntı da burada canım yaa, sevgiliyken nişanlıyken asla ailesine yakın biri değildi, herşeyi anlatmazdı, ketum davranırdı, bizi ilgilendiren bizde kalırdı yani... şaşkınım son derece...

konuştum canım, konuşunca anlıyo anlamasına ama sinirlenince devam eder mi yapmaya bilemiyorum...

ne kadar zor şeyler yaşamışsın ya, her erkek sevgiliyken nişanlıyken bu hatayı yapıyor saflığından annesine anlatıyor herşeyi ama bunun zararlarını görüp ketum olması lazımdı ama olamamış çünkü eşin hiç büyümemiş sana ne tavsiyede bulunacağımı bilemedim, eşinden de kaynanandan da soğumakta haklısın Umarım eşin bir gün yetişkin bir erkek olmayı becerebilir ama malesef pek sanmıyorum Sağlıcakla kavuş bebeğine...

Helal olsun ne güzel özetledin olayı, eşler malesef annenin baskın olduğu bir evde yetişmişse her sıkıştığında anneleri aklına geliyor, bende eşimle defalarca bu yüzden kavga ettim, Allahtan benim kv iyi niyetli eşim anlattğında aramızı düzeltmek için uğraşıyor. ama bu durum beni deli ediyor inan. hayır neye yanıyorum biliyomusun eşimle kavga ettim annene kavgamızı yetiştirme diye, tamam dedi gitti benim anneme anlattı ya ağlanacak halime gülüyorum resmen

Öyle olur canım evlenince çoğu insan böyle oluyor maalesef. Kıymete biner ailesi onlar için de oğulları! Bırakın herkes yuvasında mutlu olsun ama olur mu herşeye burunlarını sokacaklar

Tamam da canim benim, madem durum bu, esine dokunma istegin bile Yok oldu, madem bastan beri sorunlar Vardin, ne icin israrla cocuk yapmaya calistin evliliginin daha en basindan beri, ve hatta olmayinca da tüp bebek yaptin... Simdi diyorsun ki bebek olmazsa birakirim falan... Hani bebek istemeden olsaymis anlarim ama bile bile lades demissin...

eşinden soğumakta çok haklısın.. ona "kol kırılır yen içinde kalır" atasözünü ve sizin artık ayrı bir AİLE olduğunuzu defalarca anlatman, tekrar tekrar söylemen gerekiyor. bi şekilde bilinç altına yerleşmeli artık. ve de aynı hatalar tekrarlandığında sonucunda neler olabileceğini açık şekilde anlamalı. birden bire değişeceğini sanmıyorum. ama inşallah değişmeye istekli olur.

ben neden çocuk demeyeceğim. demekki olacağı vardı oldu.. ama bundan sonra çocuk için herşey mantığını lütfen uygulamayın. o kadın değişmez. belki kocanız değişir. ama emin değilim. bu kadar ana kuzusuydu evlenmeyeydi o zaman. kocanı çağır diyen kaynana kaşarlanmış, sanırım kayınbaba yok kadının kafasına vurmuş afedersin. çok sinirlendirdi beni. eşinle konuş çocuğun doğmasını bekle belki değişir. yoksa da hayatı kendine lütfen zindan etme. ailen arkanda, işinde varsa ağa da sensin paşa da. onlarda ana oğul oturup dedikodu yapsınlar.