Canım bir yardım alman gerekiyor. Tıpkı benim anksiyetem için yardım aldığım gibi. Önce bir sor kendine neden böyleyim diye altta yatan neden ne? Benim aileydi mesela. Senin ne? Mutlaka ailedir tahmin ediyorum. Küçük düşmekten ve insanların seni küçük göreceğinden korkuyorsun. Toplum içinde panikliyorsun. Bak bunlar anksiyete + sosyal fobi olabilir. Diğer açtığın konuyuda gördüm öz saygın özgüvenin düşük. Kolayca hayır diyemiyorsun. kendine değer ver. İnan insanlara kendini kullandırmadığında ve hayır diyebildiğinde o zaman kendine değer verdiğini hissedeceksin. Ve onlarda geri adım atıcaklar. Çizgilerin olsun. insanların ne düşündüğünü önemseme. Yalnız kalmaktan korkma. psikoloğa veya psikiyatriye kesinlikle git. Ben iyiki gitmişim diyorum. Hayatımda en doğru yaptığım karar.

İnan ne o sunumları insanlar dört kulak dinlemiştir ne de aklında tutup da seneye okul baslayinca sizi hatirlayacaklardir:)) 4 ay önceki sunumu canla başla dinleyip 4 ay sonra okullar açılınca seni tanıyıp bir de heyecanlandigini hatırlayacak insan manyak biridir :)) O yüzden dert etme bile. Ayrıca ben de çok tez canlı, koştur koştur, heyecanlı biriyim üstelik sesim de cırtlak Ama kimsenin beni kötü gördüğünü düşünmüyorum, "ilginc" belki beni tanımlayan kelime olabilir, ama bu özelliğim de farklı bulunduğu için sevilir.. sizin size gelen tepkileri kötüye yormaniz bence tamamen özgüven eksikliginizden. Yani mesela benim bir arkadaşım da üni yıllarında bir sunumda ağır sacmalamisti, heyecanlanip aynı kelimeleri tekrar tekrar döndürüp döndürüp kullanmış. Öyle ki hoca bile dayanamayıp 'totoloji yapma' demiş.. mesela bu durumda özgüvensiz bir insan kahrolur, rezil olduğunu, herkesin ona güldüğünü düşünür, çok üzülür ve günlerce takar. Ama benim arkadaşım ozguven dolu bir kadındı, dersten sonra en çok kendi geyiğini yaptı . Aradan on sene geçti, hala aynı şeyleri tekrar tekrar söyleyince 'totoloji yapma!' diye dalgasını geceriz:) o stresli ders komik bir anı oldu kız için. Sizin de sorununuz özgüven eksikliği. Bence buna çalışın. Sizin bakış açınız değişirse inanın insanlarun da size bakış açısı değişir. Özgüveni arttirmak için kendinize güzel sözler söyleyin, kendi basarilarinizi ödüllendirin, tek başınıza bir şeyler yapin, Ayna görünce kendinize öpücük atın, gurur duyacağınız ve keyifle anlatacağınız isler yapın, seyehat edin... Çözüm bu, bence

Ben de aşırı çekingen bir çocuktum. Konuşmaya fikirlerimi dile getirmeye çok çekinirdim. Kalabalıktan kaçardım. İş hayatında aşabildim sosyalleşebilme sorunumu. Çalışkan ve takdir gören biri oldum, bu his beni çok değiştirdi. Değiştikçe kendimi aştıkça daha başarılı oldum. İnsanın en büyük prangası yine kendiymiş dedim. Şimdi herkesle çok rahat iletişim kurabiliyorum. Kalabalık ortamlarda çok rahat davranabiliyorum. Sanırım hayatta bir şeyleri başarmak hissi insana müthiş özgüven aşılıyor. Üniversiteyi kazanmak da sizin için güzel bir başarı Ve üniversite günlerinizi çok özleyeceksiniz. Kendinize güvenerek yaşamak istediğiniz gibi yaşayın her bir anını.

anlattıklarınız sosyal fobiyi tanımlıyor çoğunlukla. bunu yenmek için öncelikle psikologtan yardım almalısınız öyle bir imkan yoksa da youtubeda bu konuyla ilgili güzel videolar var mesela beyhan budak'ın videolarını izleyebilirsiniz.

Bende yapım gereği aşırı, heyecanlı, panik ve stresli biriyim hele ki sunumlarda aklım çıkardı heyecandan bayılacağımı düşünürdüm. Tabi bu benim hissettiklerim ne üniversitede ne lise de ne kişisel gelişim kurslarında ne iş hayatımda bunu kimse anlamamış ve bana söylenilen çok rahat, akıcı ve anlaşılabilir şekilde karşı tarafa bilgi aktarmışım. Ayrıca bazen grup sunumlarında bile tercih edilen oluyordum. Youtube bir sürü kişisel gelişim videoları var onları izleyebilirsin. Bunun yanında biraz diksiyon da çalışırsan çok daha rahat kendini ifade edebilirsin.

kendimi bildim bileli sanırım hep aşırı panik ve heyecanlı birisiydim o yüzden bu bir kişilik özelliği mi yoksa düzeltilmesi gereken bir şey mi bilmiyorum mesela canlı derslerde biz sunum yapıyoruz ve ben dün öyle bir heyecanlandım ki hani böyle kalbim nasıl atıyor size anlatamam ve daha önceden bugün çok rahatım baya iyi geçer falan diyordum. sonra benim sıram gelmeden önce diğerlerinin sunumuna göre benimkinin kısa olduğunu ve slaytlarımın az olduğunu fark ettim. zaten ingilizce yapıyoruz spontane bir şeyler de ekleyemem. iyice tedirgin oldum, ya bir insanın kalbi çıkacak gibi bu kadar mı atabilir ya. ne var bunda sakin ol diyorum kendime ama asla sakinleşemedim. beni hiç tanımayan biri bile o sunumu izlese zaten anlar nasıl panik birisi olduğumu. sesimin titremesi olsun dilimin damağımın kuruması olsun nefessiz kalışım olsun allahım çok kötüydüm. benden sonra sunum yapanlara baktım yani o kadar normal spontane konuşma tarzında yapıyorlar ki gram heyecan yok baya rahat ve doğallar. ben çok özgüvensiz olduğumu belli ettim yani. ve ben bunu lisede belli ettiğimde insanlar beni saf görmeye ciddiye almamaya kullanmaya çalışmışlardı ve hep bir grupta ilk gözden çıkarılan ben oluyordum. şimdi de böyle üniversiteye yeni başlayacağım için güzel bir ilk izlenim vermek istiyorum biraz havalı durmak hatta bazı insanlar vardır ya biraz geç açılır diğer insanlara ama kendine göre bir tarzı duruşu var dersin ben öyle olmak istiyorum. ama beni izleyen herkes heyecandan kalbimin duracağını anladı yani. insanların beni böyle bilmelerini istemiyorum, çünkü hep bu konuda dürüst oldum ve hiç ciddiye alınmadım. bu sefer öyle olmak istiyorum. beni biraz cool tanımalarını isterken bu hiç olmadı ya, baya yutkundum kekeledim falan düşündükçe bu rezilliği tekrar tekrar yaşayacağım zaten. şimdi uzattım biraz ama kısaca şu, okul hayatımda saf yönümü o heyecanlı panik telaş yapan tarafımı göstermekte hep dürüst oldum ve insanlar beni hep kendilerinden aşağı gördü. sürekli bu vurgulandı önüme konuldu kısaca ve ben hiç böyle havalı cool artık ne denirse öyle bir insan olamadım. şimdi üniversiteye başlamadan bunu değiştirmek istiyorum ama yine böyle ilk izlenimler veriyorum. ya bu değiştirebilecek bir şey mi, çünkü böyle hatırlanmak, tekrar insanların bana öyle muamele edeceklerini düşünmek çok kötü bir şey.

Sizin gbi bir arkadasim vardı. Yüksek lisans mezunuydu. Aynı zamanda ingilizce kursunda sunumlarda acayip heyecanlanır, titrerdi. O da sizin gbi kucumsendigini düşünürdü ama aslında öyle birşey yoktu. Yani olayı iyice sorun haline getirip sarmala sokmayın lütfen. Yardım alın ki illa ki vardır bir cozumu.

Hiç öyle düşünme yaşadıkların her zaman sana bir şeyler katar.

bana da bazen böyle diyorlar çünkü kamufle edebildiğim anlar oluyor ama bugün mesela herkes anlamıştır... bir dilek hakkın olsa sınıfım değişebilse değiştiririm yani o derece utandim C

Farklı biri gibi davranmak daha zor olmayacak mı senin için? Sürekli bir sahnedeymis gibi daha önceden havalı görünmek adına kafanda kurguladigin tavırları sergilemek. Bence derslerinden çok bu yoracak seni. Üstelik tanıdıkça, aralarına karıştıkça zaten cozecekler seni. İnsanlar gençlik yıllarında çok zalim ve anlayışsız olabiliyor. Belki senin gittiğin bölümdeki kişiler daha olgun ve anlayışlı çıkar. Bilemeyiz. Bence kendin ol, fark yarat.

Belli olmuyor canım kalabalık ortamlarda bir anda atak halinde gelebilir ama yardım almaktan çekinme.

evet ama biraz farklı görülmek istiyorum ya çok çocukça bu aslında ama beni havalı bulmalarını istiyorum gerçekten

haklısınız gidicem. bu nasıl oldu anlamadım ya, çok rahat gibiydim bi anda kalbim böyle çıkacak gibi atmaya başladi korkunçtu C

Üniversite bence insanı her yönden geliştiriyor. O yüzden zaten iyi anlamda değişeceğinizi düşünüyorum. Kendi özeleştirinizi iyi yapmışsınız. Ben de çok cana yakın, çok konuşan, kararlarımı hızlı değiştirebilen bir kızdım. Bu da insanların beni samimi görmesini sağladı, o yüzden arkadaş edinmek de zorluk çekmedim. Lakin ağırlığım azalıyordu pek ciddiye alınmıyordum. Bunu değiştirmeye çalıştım. Ama fazla abes durdu. Sonra kendim oldum Şu an karakterimin oturduğunu hissediyorum. Kısaca fazla zorlarsan olmaz, kendine zaman tanımalı ve istediğin kız gibi olmaya çalışmak için biraz çabalamalısın. Gerisini hayata ve kalbine ve inandığın kişiliğine bırak. Bir söz vardı. "Olmak istediğimiz kişi ve olduğumuz kişi arasında bir yerdeyiz." Asla mükemmel olamayız, bazen istediğimiz gibi davranamayabiliriz. Elinden geleni yap yeterli