canım bence haklısın şüphelerinde insan neden sevdiğine zaman ayırmaz neden hep bahaneler bulur ki seninki arkadaşlarıyla vakit geçiriyormuş seni bir adım geride bırakıyormuş bunu da anlamadım zaten yani insan her fırsatta sevdiğiyle olmak ister yanında olamasa dahi sesini duymak ister bence sende arama sorma o aramadıktan sonra hatta o istediği zaman sende yorgun ol ne bilim işin çıksın biraz burnu sürtsün bakalım... L Lindel

Merhaba ilk defa konu açıyorum; ama kimseyle paylaşamıyorum o yüzden sizlere akıl danışmak istedim. Aslında çok büyük bir dert gibi görünmese de bu konu beni çok üzüyor maalesef. Biliyorum burada paylaşılan dertlerin arasında çok komik ve basit kalacak benim sorunum ama yine de yazmak istedim affınıza sığınarak. Benim 1,5 yıllık bir ilişkim var. Geçtiğimiz yaz erkek arkadaşımla ailelerimiz tanıştı ve kendi aramızda sözlendik yani yüzük taktık. Henüz kız isteme tarzında bir şey olmadı. Ben Belçika'da oturuyorum o Türkiye'de. Yani anlayacağınız çok uzun süre ayrı kalıyoruz. Çok zor ama bir şekilde dayanmaya çalışıyoruz işte. Benim sorunum erkek arkadaşımın oldukça ilgisiz oluşu. Her yaptığımız şeyde sanki ben ona zorla yaptırıyormuşum hissi veriyor bana. Hep ittire kaktıra. Arkadaşlarıyla zaman geçirirken çok iyi; ama benimle mesajlaşmaya geldiğinde hep yorgun oluyor ya da ona benzer şeyler Bir örnek veriyim: hafta içi muavinlik yaptığı için sürekli yolda oluyor ve konuşamıyoruz doğru düzgün. Ona bir şey demiyorum diyemem de zaten. Sonuçta adam çalışıyor ve yoruluyor. Gel gelelim hafta sonu eve döndüğünde bütün gün evde olduğu halde biraz bana zaman ayırmak zor geliyor. Bütün gün arkadaşlarıyla oluyor. Evde uyuyup dinlense inanın bir şey demem. Haklıdır dinleniyordur benimle mi uğraşacak onca yoldan sonra derim. Arkadaşlarıyla tabi ki görüşsün ama maalesef bu bazen benimle olan ilişkisinin önüne geçiyor. Tam yola çıkacağı gün yarım saat önce internet cafeye gidiyor görüntülü görüşmemiz için yarım saat konuşuyoruz sonra da vakti geldiği için gitmesi gerekiyor. Sanki senin de gönlünü edeyim de öyle gidiyim der gibi. Kısacası konu ben olduğumda ortada hep bahaneler var. Uzaksınız olur öyle diyebilirsiniz; ama birlikte olduğumuz da da hep plan yapan, birlikte zaman geçirmek isteyen ben oluyorum. Sevmiyor mu acaba desem sevdiğini biliyorum. Bir çok kez bu yüzden kavga ettik ve dediği şey ''Benim karakterim böyle. Duygularımı belli edemiyorum..'' Bu duygusuzluk hali hep bana mı denk geliyor anlamıyorum. Kavga ettikten sonra bir kaç gün iyi daha sonraysa yine gittikçe azalıyor. Çok yoruldum artık kendimi yeyip bitiriyorum acaba öyle mi böyle mi şöyle mi derken. Nasıl davranmam gerektiğini inanın hiç bilmiyorum. Ablam ya da onun gibi birisi de yok akıl danışabileceğim. Ve bu benim ilk ilişkim o yüzden de biraz bocalıyor olabilirim. Her neyse görüşlerinizi bekliyorum. Sizce nasıl davranmalıyım? :44: Frezya

İsyan edip kızdığımda da hep kavga çıkartıyormuşum sürekli onu eleştiriyormuşum gibi oluyor ama Z

Bence bu çocuk seni ciddiye almıyor. Sen fazla anlayışlısın, biraz sesini yükselt, gerektiğinde sırtını dönebileceğini de bilsin. Senin her durumda anlayış göstereceğini bildiği için bu kadar umursamaz ve rahat bence... L Lindel