Mesaj tekrari

Bu dediginizde kırılacak bir sey yok zaten. Tabii ben çok zengin büyütmeyi istedim onu akraba anne baba birlikte vs ama kader kısmet. Ailede akrabada yapip one koyamıyorum. Cok idare etmeye çalıştım annemi kardeslerimi ama pskolojim kaldirmadi artik. Herkes dert anlatıp maddi manevi kullandilar ama bilerek ama istemeyerek. Bazen malesef mesafe harici alternatif birakmiyorlar insana.

Cok tuhaf veli whatsapp grubu bile yok sinifimizin. Bir iki anne ile tanıştım ama herkes çalışıyor Bende gel dediler zamanında kahveye vs cekindim sonrada kaldı gitti oyle. KudrAlobar Ayak

Yazdığınız hiç bir kelimede utanılcak bir taraf görmedim. Yalnızlık veya dışa kapalılılık asla utanılcak bir şey değildir. Ancak hikayenizde biraz daha bu yalnızlığı sanki zamanında siz seçmişsiniz gibi geldi. Yalnızlığa alışınca dışarıya karşı bir duvar örüyorsun ve yeni insanları hayatına almakta zorlanabiliyorsun. Bence yeni aktivitelere katılabilirsin. Örneğin evde işlerin olmadığı zaman kurslara gidebilirsin. Bazı turlara katılabilirsin. Çocuğun en yakın arkadaşın olabilir her haftasonları bir yerlere gezmeye gidebilirsiniz. Bu sayede hem güzel zaman geçirebilir hemde sosyal bir çevre edinebilirsin N Nazlican333

Bu sefer siz davet edin isterseniz

Rica ederim ❣Öyle demeyin büyük ve sıkıntılı bi ailedense onu herşeyden çok seven anneyle beraber büyür kimse 4 4 olamıyor

Çocuğunuzun arkadaşı siz olun sizin arkadaşınız da o, gezin eğlenin yemeklere gidin sosyal aktiviteler yapın...

Ben ailenin önemli olduğunu düşünüyorum. Bu yaşımdayım annem herşeyim hala kardeslerim öyle. İnsan sosyal bir varlık. Yillarin izi bir günde silinmez ama aileniz ile bir sıcaklık yakalamanızı tavsiye ederim

E siz yalnız kalmayı tercih etmişsiniz. O agresif, bunun gözünün üstünde kaşı var, berikinin sapı öbürünün çöpü var. Siz de mikemmel insan olarak yalnız kalmışsınız işte kader kısmet.

Tabiiki yaşı büyük insanın hayat tecrübesi var. Oda ayrı bi zenginlik katar insana. Seceneklerim olsa farklı farklı yaslardan güzel olur tabii ama belki insan boyle oluncada hayata küsüyor gibi kabuguna cekiliyor Cokta girisken olmayınca yalnızlık kacinilmaz malesef. Inşallah degisir, zorlamam gerekiyor. yula

Hayatta sizi yoran insanlarla sinır elbette onemli. Mecbur kalip ipleri koparmişınızdır eminim. Onlari gecmişi boşverin sizi uzuyorsa gorüşmeyin onlarla. Ama yeni cevre edinmek adına terapi iyi gelebilir. Bir de duzenli pedagok a görürün çocugunuzu. En azından nasıl gidiyor hayati onu öğrenirsiniz. Ben cocukların düzenli olarak yilda bir en azından göturülmesinden yanayım . push ; denizbenimadim Üyelik İptali Anneler

kendi ayaklarınızın üzerinde durabiliyorsunuz pek çok çevre yapabilirsiniz aslında Evden çalışıyorsunuz ama zamanınızı kurslara vs giderek doldurabilirsiniz. Oralarda illa ki çevreniz olur.

Aslında utanıyorum yazmaya hem daha öncede bunu yazdim sagolsun o an bana iyi gelen yorumlar yazan arkadaşlar oldu ama inanın elimde değil, ki bazen düşünüyorum benim yerimde başka biri cok daha kötü olurdu. Şöyle ki yalniz anneyim. Çocuğum var onu çok seviyorum ama insan çocuğu içinde ayrı üzülüyor. Bazen kendimi suclu hissediyorum çünkü boşanma ihtimalimi düşünüp hic çocuk yapmasamaydim diyorum. Boşanma ile hayat bitmez hatta daha güzel günler bile gelebilir ama benim zaten annem narsist bi insan babam desen kendi hayatının keyfinin derdinde. Kizkardeslerim ilede irtibatim yok. Şimdi siz hakli olarak bi sizmi iyisiniz diyebilirsiniz. Ama şöyle ki ortanca kotulugunden ailemle görüşmüyor. Kotulugunden diyorum çünkü hic ona yapılan maddi yardimlarin değerini bilmiyor. Ona zamanında ev bile aldılar. Neler yaptilar neler. Kucugude ayrı bi şehirde ve anne babasını yılda 2 kez ziyarete eder etmez ve zatrn cok agresif sinirli biri. Yani onlarla gorusmeyince daha rahatım ama boylede hayatin hic bi anlami yok gibi sanki vaktimi dolduruyorsun gibi hissediyorum. 10 sene oldu ayrılalı. Bosanali 5 sene. Kimseye güvenip hayatıma almakta istemiyorum. Artık tabii istiyorum ama karşıma iyi biri de çıkmadı. Zaten evden çalışıyorum insan yüzü gördüğümde yok. Çocuğum da babasiyla görüşmüyor. Oda oyle yalnızlık yaşıyor hayatta. Yani isterdimki arkadaşları olsun akrabaları olsun ama yok onunda hayatı tek düze. Öyle iste aslında çözümü yok sanki ama dertlesmek istedim.

Ortamim yok ve ben evden çalışmaya devam etmek zorundayım çünkü geliri iyi. Yani ben artık hayatta yoruldum sanirim ailemdeki zor insanlarla uğraşmaktan o yuzdende icime sinmiyor bir iki kez kahve içtim mesela spordan bir iki kadinla. Sonra içimden gelmiyor biri cok merakli diğeri ile farkli kutuplariz. Yani kotulemiyorum ama böyle oluncada iste goruselim vs icimdende gelmiyor. Buda yalnizligimi surduruyor tabii.

Cok güzel yazmışsınız. Aynı sizin gibi düşünüyorum aslında. Fakat ortanca kucuge cok büyük haksızlık yaptı. Ailem ve ben küçük kardesimi hakli bulduk diye ömür boyu konusmasin demiş. Deli iste ki ben zaten onun bu hallerinden karekterinden dolayi iletişimi azamiye indirmistim. Kucugu desen hep agresif. Ondan 10 yas buyugum ne bana ne ana babaya saygı sevgisi yok. En cokta saygısızlıgi banaydi. Okadar hal hatir bile sormuyorki msj la bile 40 yılda bir yazinca acaba ne isticek diyordum. Oysa ben her iki kardesimi manevi ve maddi koruyup kolladimelimden geldigi kadar. Yani bu denli Vahim olmasa atsan atılmaz satsan satılmaz tabiki. Bende oyle görüyorum. Malesef durumlar böyle ama.

Sağlıklı bi durum değil ama bu benim halim değil. Ortam yok diyorum ha kafa dengi olsun olmasin zorlasam cok daha doğru olacak bunu biliyorum. Çocuğumun da kaderinde yalnızlık varmi diye korkuyorum ama cocugunuzda sizin yolunuzdan gidiyor diyecek kadar ne beni nede çocuğumu biliyorsunuz. Yazdiklarimdanda bu çıkmaz Babasının yeni eşi kiskanc cok. Çocuğumun yanında gece gündüz babasına sarilip kiskandirmaya çocuğa bagirip cagirmaya başlamış babada idare et demiş. Sebep bu. Buna çocuğum dayanamadi

Kırmak istemem ama bir terapi alin kendi ve cocugunuzun iyiligi için. Cocuk gormemişki akraba ilişkisi neyi örnek alacak.

Ediyorum ama hani dile yapısmış şekilde ben de beklerim bende beklerim diyorduk ama kimse samimi değil sanki oyle olsa ciddi davet olurdu. Ben bir kez çocuğumun doğum gujune kac çocuk ve annesini cagirdim ama kimse kimseyle samimi değil gibi. Bizim tasindigimiz şehirde böyle değildi.

Cok denedim inanın her biri zor. Zaten kavga gürültü içinde büyüdük. Sonra herkeste iste sagliksiz ilişki içinde oldu birbiriyle

Kimse mukemmel değildir zaten ama ben çok daha uyumluyum. Zamanlada onlardan uzak kalmami daha hayırlı hale getirdikleri için uzagim. KudrAlobar Ayak

O zaman oylelerini kendi haline bırakın özel günler dışında beraber olmayın belki bigun hatasını anlar

Ya o kadar güzel yazmışsınız ki. O kadar içten ve empati kurarak son derece iyi niyetle.. ne kadar teşekkür etsem az. Kendiniz gibi iyi insanlarla muhattap olun inşallah hep ❤❤❤

Ozel gün bile bilmezler ki ☺.. oylr yaptım bende mecburen ne yapayım kader belkide

maalesef çok pahalı ama ihtiyacınız var gibi görünüyor

Hangi sehirdesiniz. Bende kızımla birlikte yalnız yaşıyorum. Aynı şehirde olursak belki tanışma imkanımız olur

Amin Allah razi olsun ❤

kimse ile zorla arkadaşlık akrabalık sevgililik evlilik vs yapılamıyor, karşındakiler seni kabullemiyorsa ne yapabilirsin? yalnızlığa dayanmak gerek, bende yalnız insanlardanım...

Anladım. Ama arkadaşlarımız her anlamda bizimle kafa dengi olamazlar, önce bunu kabullenerek başlayın işe. Geçen bir arkadaşıma daha aynı tavsiyeyi verdim. 35 yaşındayım ben 21 yaşında üniversite öğrencisi arkadaşım da var, 55 yaşında emekli olmuş abi dediğim arkadaşımda. Biriyle moda konuşurum, öbürüyle ilişkiler, diğeriyle çoluk çocuk, başkasıyla siyaset. Hepsini birden konuşabildiğim arkadaşlarım da var ama insanları oldukları gibi kabullenip ilgi alanlarına göre tavır alıyorum. Hepsiyle de ayrı ayrı eğleniyorum.

Cok teşekkür ederim ❤ P

Oyle değil ama tabii oyle gibi yansıyor haliyle beni ailemi vs tanimiyorsunuz

Öncelikle teşekkür ederim fakat yanlis anlasildim sanirim. Ben bosanmayi takan biri değilim bilakis en doğru kararimdi. Benim sorunum ve üzüldüğüm akabindeki yalniz hayatım ve bunun degismeyecegine dair umutsuzlugum. Yalnız değilim evet ama ben veya bir kadin bir insan sadece bir anne olarak mutlu olabilirmi. Hayattaki tek ihtiyacımız Olan "rol" veya mutluluk kaynagi tatmin olacagimiz duygu bu olamazki. En çok sevdigim sey anne olmuş olmak ama konumda yazdığım gibi insan evladinada ayrı üzülüyor. Bu ekstra bir yük oluyor... evladımi cok seviyorum her anne gibi Rabbim acısını eksikliğini göstermesin ama ben ona daha mutlu ve kaliteli bi hayat sunamadigim içinde cok uzgunum onu demek istiyorum. Bu arada küçükken goturmedigim Park kalmadı. Hep özel günlerini arkadaşları ile guzel şekilde kutladim arkadaşı bizde kalirdı yatiya vs. Eskiden yaşadığımız Yurtdisinda kaldı arkadasi yoksa hala irtibatlari var. Ama artık ergen ve yalnız bi hayatımız olduğunun farkında. Aileme gelince ben manen onları sileli yillar oldu kendi adima çünkü onları degistiremem dolayisi ile buna üzülüp durmak yersiz olur. Zaten insan gecmisinden ziyade gelecegine üzülürmus. Yani bugun mutlu olsam yada gelecekte mutlu olacagimi bilsem geçmişi takarmi insan.. Benim aileme kızdığim yön onların bu bencillik ve aile duygusindan yoksun olma hallerinden dolayi cocugumda yalnız bi hayat suruyor benimle birlikte diye ofkeliyim. Bu arada arkadaşlarda akraba gibi olurlar ama sonradan edinilen arkadasliklarda cok cok zor. Benim eskiden yaşadığım yerde vardi hem kucukluk arkadaşım hemde sonradan taniyip akraba gibi gördüğüm kardeş gibi gördüğüm bi arkadaş. Cocugumada bunu empoze ederdim insan arkadaslariylada akraba aile gibi olur bak biz oyleyiz diye. Ama ülke değişikliği sonra burada iki şehir değişikliği vs evden çalışmam vede tabii yapim gereği cok girisken olmamam beni ve malesef kizimida bu hayata surukledi. Allah büyük inşallah herrsey güzel ve hayırlı olur. Allah tan umut kesilmez dua etmeye çalışıyorum bende. Teşekkür ederim cevabiniz için E

Aynen yazdığınız gibi. Bende hissediyorum onu devamliligi olmayacak bir iki kahve icmeler oldu. Cok halk egitim kurslarina yazildim pandemi olunca hic geri dönüş olmadı nerdeyse. Kaldı oyle. Evet evli olmak apayri bi zenginlik bu durumdada ama haklısınız zorlamazsam kafayı yiyecegim.

Bir iki Spora gittim. Sanirim cekingenligim sebebiyle zorlaniyorum biraz. Inşallah zamanla bulurum diye umut ediyorum

Herkesin vardır kusurları kardesiniz icin agresif fln yazmıssniz ya onlara da sizi sorsalar sizin eksiklerinizi söyler yani demem o ki ciddi sorunlar yoksa birbirinizi idare etmelisiniz arkadaslarinz aileniz icin genel bi kuraldır herkesi elersek yalnızlık kaçınlmaz hele aile ile goruşmemek cok kotu olsa gerek Allah kalbinizdeki ağırlıģi alsın inş

Hasar aldim elbette. Ama ben gecinilmesi zor insanlar dedim. Sadece ben degilki diğer kiz kardeşlerimde birbiri ile görüşmüyor. Biri zaten evli digerinin cevresi var iyi kötü çalışıyor çünkü. Annem desen çoğu insanla kavgali. Hikaye yalan anlatmıyorum.. sadece cok sıkıldım bu hayattan derdimi paylaşmak istedim

Merhabalar Evlendikten sonra bende eşimin çalıştığı memlekete kendi isimden ailemden ayrılıp geldim yalnızım burda 2 senedir. Eşimin ailesiyle mesafeliyim kendi ailemle bi sorunum yok ama öyle gelmezler yanıma napio bu kiz orda nasil filan diye. Ameliyat oldumstum gelmedi kimse mesela. Suan hamileyim eşim özel kuvvetlerde 1 ay var 1 ay yok tek başımayım acil bi sey olsa tedirgin olduğum vs arabaya binip kendim gidiyorum hastaneye. Kim naparsa kendine canım insan kendi kendine yetebilmeli. Bosver o bunun kıymetini bilmiyor o şunu bilmiyor kim naparsa yapsın şu saatten sonra. Ben atanmak icin kursa yazılmistim eylülde muhtemelen 6 aylık gebeyken sınava gireceğim ama bu benim zamanımı o kdr dolduruyorkizaten 2 tanede ara sıra görüştüğüm birisi komsum digeri eşimin iş arkadaşının eşi var. Eh yeter ev isi ders kurs 2 dinlendim derken kimseyide aramıyorum. Canı isteyen arar canı isteyen gelir. Seninde ne güzel evladin var maşallah onla ve kendinle meşgul olmanı öneririm. Düşünmek insani çürütür

Bu haliniz sağlıklı değil ve belli ki çocuğunuz da sizin yolunuzdan gidiyor. Neden babayla görüşmüyor çocuğunuz?

Modern insanın problemi.. Yalnızlık.. Maalesef etrafımızda herkes böyle.. Kimse kimseye gitmek gelmek istemiyor artık.. Gerek toplumda güven bağının zedelenmesi, gerek korona bu işin tuzun biberi oldu.. Sosyal medyada da takip ediyorum insanları hep birbirinden soğutan, eyvallah etme yol ver seni üzen insanlara gibisinden paylaşımlara çok rastlıyorum... İnsanlar yalnızlığa alıştılar artık.. Halbuki sizinde yakındığınız gibi insan sosyal bir varlık.. Etkileşim halinde olmak ister.. Benim size tavsiyem armudun sapı uzumun çöpü demiyceksiniz.. Biriyle tanıştıysanız onu öyle kabul edeceksiniz.. Ha bu yaştan snra yasadıklarım dan snra kaldıramıyorum insanları derseniz yalnızlık elde kalan tek şey oluyor ne yazıkki...

Çocuğunuz un okulundan birilerini bulabilirsiniz. Maddi durumunuz nasil

Tabiiki kimse dort dortluk değil. Ama ben kirildigimi zaten kolay kolay soyleyemem çünkü hem annem hem kardeşim acayip üste çıkar. Annem kardeşim tartisirlar. Bi biri arar beni anlatır bi biri. Ama beni en zor zamanlarimda yalniz biraktilar ve ben bunu bile soylemiyordum yıllarca yuzlerine. Maddi manevi kullanildim vs. En son artik pskolojim kaldırmıyor dedim. O zamanda aralar bozuldu. Kendini kullandirirsan iyisin. Bu ailede bile boyleymis. Neyse yapacak bir şey yok. Kader diyorum bazen ama bazen yinede üzülüyorum. Arkadaş konusunda evet hataliyim. Kırk yılda bir çıkan firsatlari bile kendimce eledim ama Inanın hayatım da o kadsr cok zor insanla ugrastkmki artkk insanların ne oldugunuda anlıyor insan ve eliyor. Yani kötü degillerdi asla o insanlar zatrn o kadsr tanımadığım bile ama iste sanirim ben ya hep ya hic kafasindayim. Bakıyorum kafa dengi değil zaman kaybi gibi hissediyorum sanki başka türlü daha kaliteli geçiyor zamanim gibi

Yalnız değilsin ki çocuğun var. Senin yerinde olsam evladımla eğlenirim kendime üzülmek yerine. Kaç yıl olmuş bosanmanin kelimesini dahi kullanmayin yıpratmayin kendinizi. Hayat akıp giderken gününüzü güzel geçirmeye bakin. Mesela oyun alanlarin olduğu restoranlar vs var. Alın cocuğu oyun alanına en yakın masaya oturup bakın keyfinize. Bi gözünüz cocuktayken bi gözünüz PC telefon tablet herneyse sevdiğiniz bir dizi de olsun. Kahvenizi için ardından. Sonra çocuğunuzu izleyin mutluluk zor değil ki. Cocuğunuz da oyun alanında arkadaş edinir oynar. Bazen hersey rutine biner birseylerle kafa dağıtmak iyi geliyor. Çocuğunuzla hafta da bir yüzmeye gidebilirsin bowlinge gidebilirsiniz. Mutlu olursanız cevreniz de çoklaşir. İnsanın verdiği enerjiye göre bile hayati şekilleniyor. Çocuğunuzla eğleneceğiniz okadar alan varki. Geceleri mutlu olarak uyumaniza sebep olur. İnsan çocuğuyla ilgilenince gece ayrı bi mutlulukla ve içhuzuruyla uyuyor. Hayatınıza da biri girebilir bu süreçte sadece akışa bırakın nasip kısmet neden olmasın ki. Yalnız, çalışan, çocuğuna bakan güçlü bir kadınsıniz dimdik ozguvenli ve başarmanın mutluluğunu yaşayın. Bosverin eskileri onu bunu ve Ailenin nasıl ne ne yaptığını. Geçmiş gitmiş

Hakkınızda hayırlısı olsun inşallah ailem diyebileceğiniz insanlar çıkar karsiniza

Söyle ben yurtdisindan geldim ve burada hic arkadaşım olacak ortamim olmadı. Yurtdisinda ki ler ile isim yani is arkadaşim onlar. Komsularimiz hepsi istisnasiz hepsi 50 60 yaşın üstünde. Haliyle Kanka muhabbeti olmuyor. Beni bırakın kimse birbirine gitmiyor. Oysa ben Türkiye defarkli sanıyordum. Active spor pilates var. Pilateste bir iki kez kahveye gittik ama ben tabiri caizse yaşadığım tecrubeler gereği hemen yani kafa dengi değil diye hissedince zorlamiyirum. O zamanda tabii yalnızlık oluyor. Ama zaten bu dedigim de iki kez oldu yani öyle cok firsat olduda eledim değil.

Teşekkür ederim. Sizin hayatınıza sahip oldugumda yani evli iken ve arkadaşım bir tane iken bile bende dert yanmiyordum sonucta ailemi degostiremem ama suanki halim bi ayrı. Aile yok akraba eş yok dost yok. Ben kizimla gulup ediyorum da tabii ama o okuldaykrn vs yalnizligimi dibine kadar hissediyorum hem ilk basta ona daha geniş bi aile sunamadigim içinde uzgunum. Tabii bu uzuntumu ona yansitmamaya çalışıyorum. Bakalım Allah büyük. Teşekkür ederim

Ben de sizi yermeye çalışmıyorum. Sadece dönüp bir kendinize bakmanız gerektiğini söylüyorum. Bir insan bu kadar yalnızsa, çevresinde aileden kimse yoksa, arkadaş yoksa sorunu biraz kendinde aramalıdır. Bunun evden çalışmakla falan alakası yok pek. Evden çalışırken iş arkadaşlarınızla iletişim kurmuyor musunuz? Son iki seneden önce de mi evden çalışıyordunuz hiç iş yeri ortamına girmediniz mi? Hayatınızda iş dışında bir aktivite yok mu? Hepsini geçtim komşunuz da mı yok?

Ben ufak bir evladınız varsaymistim. Umutsuz olmayın yaşadıkça umut var bence. Hayatınıza biri girebilir belli olmaz bu işler. İnşallah da girer aşk sevgi yaşamak sizin de hakkınız. Şu konuda üzülmeyin çağımızın sıkıntısı yalnızlık. Artık nerdeyse çoğu insan arkadaşsız. İşte mecburi iletişim oluyor çoğunda oda işte vs. Çocukken arkadaşlık kolay kurulur büyüdüğünde kurulsa dahi o samimiyet iletişim çok olmaz. Çünkü geçmiş hafızası olmayan kişiler ortak anilarada sahip olmuyor. Onları tutan bir durum olmuyor. Ne kadar aslinda anlasabilicek kişiler olsalar da gecmis anilari olmadiğiından arkadaşlik tıkanıyor bi yerde.. Bu sizin basarız olduğunuz kuramadiğiniz bir iletişim sorunu değil yani. Çocuğunuza gelirsek hiç kimse geleceğini bilemez garantileyemez. Başımıza gelen sıkıntıları ne kadar az yara ile atlatabildiģimiz akıllıca davranabildiğimiz önemli olan. Yazdığınızdan yola çıkarak evladınızla empati yaparsam. Mutsuz bir ailede çocuğunu büyütmeye çalışan bir annem var, kendi başına dimdik durabilen çalışan çabalayan annem hayattan korkumu dahi alır. Kendime güvenim olur annemle gurur duyarım. Başıma gelen aile dağılması üzücü ama şiddet ölüm sağlık sorunu yaşamadığımız için kendimi şanslı hissederim. Beni çok seven annem var hersey yolunda evimiz catimiz var derim. Bazı şeyler yolunda gitmemiş ve siz el atıp en düzgün hale sokmussunuz. Çocuğunuz ergenlik döneminde düşündüğünün aksine davranabilir. Hatta hersey yolunda gitse bile yalnız takılmayı seçmesi çok muhtemeldi. Ya eve kapanan ya da dışarıdan eve girmeyen Asi dönemleri olabiliyor ergenlerin. İstese kendi çevre edinebilir sizden daha rahat şekilde yaşı kaldırır. Çok naif birisiniz bence böyle şeylere kafanızı takmayın. Çocuğunuzu ufak sayarak alternatifler saydım size. Fakat siz yapmadığınız için değil yapiyorsaniz da ne güzeliz uzaktan kendimiz diye düşünün diyeydi. Annelik çok çok güzel fakat bir kadın sevilmeyi sevmeyi de hakeder. mutluluğuna mutluluk katabilir. Ve evet çevre arkadaş ta mutlu olmak için gerekli fakat dediğim gibi çağımızın sorunu. Kalabalık içinde çoğu kişi yalnız.

Mükemmel insan yok. Herkesin ters yanları var. Biraz görmeyeceksiniz duymayacaksınız. En yakın arkadaşım çocukluk arkadaşım. Fevri biridir. Alıngandır. Şakalarımdan hoşlanmaz. Bazen kendimi tutamazsam takılırsam ciddi tepkiler verir. Karşılıklı dikkat ediyoruz. Büyük ablam tam anlamıyla rahattır. Dünya yansa ne gam. Derdimi dinlemez. Ararım keyfi varsa açar yoksa ulaşamam bile. Huyu böyle. Onu da öyle seviyoruz. Annem toksik biridir. Yani kafayı temizlikle bozmjş, bizi asla beğenmeyen her şeyimize kusur bulan biridir. Ama onu da öyle sevip bağrımıza basıyoruz. Daha sayarım da yani. Ben mesela beş yaşındaki oğlumun oyun grubu, okulu, gittiği etkinlerden tanıştığım üç veliyle görüşüyorum. Çocuklu çocuksuz. Belli samimiyeti aşmadan yapıyoruz tabii ama arkadaşlık kurduk. Baksan incelesen hepimiz kusur buluruz. Önemli olan havadan sudan muhabbet etmek, kusurları görmezden gelip örten biri olmak. Derdimi çok az insana açarım genel sohbet ederim mesela ama çevremde çok değişik insanlar vardır. Hepsinin başka falsoları var ama çok iyi yanları da var. Siz biraz esneyeceksiniz. Aile arasında çok büyük suçlar olmadığı sürece küslük girmemeli bence. Ailenizden başlayın. İyi kötü neyse idare edin.

Bir iki gittim ama maglum cok pahali insanın Belini bukecek şekilde

Eğer size karşı bir kotulukleri yoksa ailenizle aranızı açmayın. Bizim kardeşlerimiz ya da biz cok mükemmel olduğumuz için görüşüyoruz zannetmeyin. Mesela Kardeşimin biri çok bencildir sadece kendisini ve kendi duygularını önemser Birisi cimridir. Yemeğe çağırır ama gelirken sunu şunu getirin der Birisine ailem madden çok yardımcı olmuştur ama gelir bana bunu yapmadınız der doyumsuzdur Birisi için arkadaşları daha önemlidir blablabla. Napalim biraraya gelmeyelimmi. Bi kac saat görüşür evime giderim Et tırnaktan ayrılmaz. Çocuklarım kuzenleriyle kaynassin isterim. Zor gününde arayacak bi ailem varsa herkesin yaptigi kendine sonucta. Tekrar ediyorum size zararları yoksa.

Benim ailemde böyle o yüzden ben sizi anlıyorum ama mesafelide olunsa bi ilişki kurulması gerekiyor mecburen yapacak bi şey yok ama kendinizi çok kapatmışsınız misal netten diyet grubu arayıp bularak bile arkadaşlarım oldu aynı şehirde olsam görüşürdüm yani arkadaş bulmak zor bi şey değil A Aylakkadin Bahar, bir insanla gelebilir insana Üyelik İptali tek ayak

Anlamadim? KudrAlobar Ayak

Anladim ama Çocuğumun durumu oyle değil Yani haliyle benim ailem ile olan bu durumdan dolayi onda bi genis aile olgusu varlığı olusmamis oluyor. Baba tarafıda zaten uzaktalar. Tabiiki işin içine bilemezsiniz. Bende sizin gibi okusam herkes yanlos sizmi iyisiniz dogrusuniz diye düşünürdüm. Ben dort dortlugum demiyorum ama kendimi biliyorum. Hayat bu bazen insan boyle de sinanabiliyor. Anne ve babası kötü olan yada sevgisiz saygisiz olan bir çok kişinin yazdığını okudum burada. Ben basimda aynı sey olduğu için bu durumlarını varligini biliyorum. Zaten anne baba sevgisiz bi ortamda çocuklarını buyutunce genelde kardeşlerde birbirine uzak oluyor.

ben de cok yanlizim ya, 2 yildan fazladir da evden calisiyorum, artik is degistiricem, yakin bir yere gecicem, arada bir ofise ugrucam, spor salonuna gidiyorum duzenli, cocuklarin arkadaslarinin anneleri ile gorusuyorum arada, ama hic biri boyle duzenli uzun arkadasliga donusmuyor, anliyorum sizi. Bir hafta bir etkinlik ayarlasan onun devami gelmiyor, herkes kendi hayat kavgasinda. Siz arti olarak evde de yanlizsiniz, benim esim o durumda kurtaricim. Yerinizde olsam biraz daha fazla sosyalligi zorlardim. Maddi durumun elverdigince. Hobileriniz vardir illa ki, burada da kitap okuma gruplari vs var, sosyal medyada da goruyorum, ozeniyorum da, 2 haftada bir bulusup birlikte okuma falan yapiyorlar, benim cocuklarin yasi kucuk boyle seylere cok katilamiyorum, siz belki bu tarz seyleri kovalayabilirsiniz.

Ailenizdeki herkes çok kötü, sağlıksız, psikolojisi bozuk ama siz o ailenin içinden hiç hasar almadan tertemiz çıktınız yani

maddi durumunuz müsaitse psikolojik destek alarak başlamanızı tavsiye ederim.

Yazdığınız kadarından zaten bu çıkarımları yapıyoruz; mesela "Kimseye güvenip hayatıma almak istemiyorum, karşıma iyi biri de çıkmadı zaten, kardeşim de şöyleydi annem babam da böyleydi" diyerek yalnızlığınızı tarif edip, devamını "Çocuğum da yalnızlık yaşıyor hayatta." diyerek getirince, çocuğunuza da çeşitli hayal kırıklıkları ile kendinizi insanlardan geri çekme halinin yansıdığını, onun da bu yalnızlık, güvensizlik dinamiğine alışmakta olduğunu düşünebiliriz pekala da. Baba konusu çok can sıkıcıymış, çocuk için yıpratıcı bir durum.