Normalde böyle günlük dertleri yazmam ama sinirliyim buraya yazabileceğim sadece şimdi de. Uzun demeyin içimi dökeceğim. Zaten karman çorman yazmış bile olabilirim. 4,5 aylık bebeğim var diş döneminde ve daha fazla ağlıyor. Açıkçası ben de çok daraldım bebeğimden değil ama bir şeyler yapamamaktan bunaldım. Nefret ettiğim temizlik yapmaya bile hasret kaldım. Yemek yapmayı çok severim o kadar uzun zaman oldu ki düzgün yemek yapmayalı. Bugün de eşim işten biraz daha erken geldi sen bebeğe bak ben yemek yapayım dedim. Ki çok sevdiği bir şeydi. Yemeği ocağa koydum pişerken cv hazırlıyordum. Bebek ağlıyor arada gidip onu susturuyorum dişi kaşınınca çok sık emmek istiyor. Emzirip işime geçiyorum. Eşim sürekli oflayıp pufluyor. Görmezden geldim. Sebebi ne ise bana da söylemiyor. Annem de kayınvalidem de çalışma hayatına dönmem de full destekçi biz bebeğe bakarız diyorlar. Evlerimiz de yakın sayılır birine yürüyerek, birine arabayla 10 dakika. Eşim işe giderken ikisinin de evinden geçerek gidiyor. Hani gelip bizde kalmayacaklar öyle bir durumda. Biz bebeğimizi bırakacağız soğuk havalarda da onlar gelecekler. İki anne bana bunu söyledi. Kendi sektörümde işe başlarsam eylülde başlayacağım o zamana zaten 1 yaşında olacak. İkinci diplomam ile de iş aramaya karar verdim. Onun mesai saatleri daha esnek olabilir. Sabah saatlerinde değil de öğlen başlayıp akşam olabilir gibi yada haftanın bazı günleri full bazı günleri boş gibi. Esnek mesaili. Eşim çok istemiyor bebek iki yaşına gelsin öyle çalış diyor. Ben de 30dan sonraya kalmasını istemiyorum bu iş meselesinin. Annesi çalışan bir kadındı ve hiç bir şekilde ilgilenememmiş bakıcı ablaların elinde büyümüşler. Onun travması var hala. Ben de hem maddi anlamda rahatlayacağız, ekonomi ortada. Hem de çok bunaldım. Ben liseden beri hep çalıştım, pandemiye kadar. Devlet olmadı kaç kere kpssye girdim. Mülakata girdim ama olmadı. Özel sektörden iş bakıyorum şu an. Bir kaç yere başvuru bıraktım. Özellikle olmasını istediğim yer yarın başvuracağım yer. Ona heveslendiğimi görünce muhtemelen sinirleri bozuldu. Yok benim iştahım yemek yemeyeceğim dedi. Ben de emek verip hazırladım sinirlenip üzüleceğimi biliyor ya oradan vurmaya çalışıyor. İyi yeme, çocuğa sen bak ben yerim kendim dedim. Onda neyse bana da az bir şey koy madem dedi. Sanki çocuğu ben sokağa atıyormuşum gibi hissediyor. Öyle değil oysa ki. Çalışsam evin işine yardımcı biri gelir. İki haftada biri gelip temizlese bile ev toparlanır. Şimdi bebek ayağımda tezgaha bulaşığı nasıl bıraktığımı bilmiyorum çalışırsan iyice dağılacak ev vs... Asla anlamıyoruz birbirimizi. Diliyle destek olmaya çalışıyor ama gönülden istemediğini o kadar hissediyorum ki. Çalışırsan bebeğimizin büyüdüğünü göremeyeceksin diyor. Yorulup akşam kızımızla ilgilenemeyeceksin vs... Çalışırsan beni beğenmezsin de diyor. Saçmalık. Bugüne kadar zaten hep çalıştım adam 13 yılı geçti beraberiz. Bir tanesi onun iş yeri başvurduğum zaten kıdem olarak o daha üstte. Çok istediğim işte ise maaş olarak aynı olur sadece prestiji bir tık daha yüksek olur. Ama kendi kendine adam neleri dert ediyor. Bu mutsuzlukla yapamam çocuğuma iyi gelmem diyorum. Anlamıyor beni. İşte öyle bir dert postu idi. Dua postu olsun. İnşallah güzel haberler gelir en kısa zamanda.

O halde ben yanliş anladim ve özür dilerim. Yine pes etme demek istiyorum. Yapip başaracaksin bence.

O kadar belli mi Maalesef özel sektör öyle bir iznim olmadı, işimi de çok sevdiğim ve şartlarım da çok iyi olduğu için bırakamadım. Her şey evlat için şuan eminim onlara da zor geliyor ileride bizi anlarlar bence :)

artık kendinize daha çok güveniyorsunuzdur o zamanki halinizle bu zamanki haliniz arasındaki fark artık herseyin üstesinden gelebileceğini düşünmeniz :)

Görmezden gelin normal davranin ve niyetlendiginiz şeye devam edin. Koparsanız tutunmak kolay değil. Anneler ne kadar yakınmış, bakacaklar da gönüllü. Zoraki baktirmaya karşıyım, ama gonullulerse hic kaçırmayın bu firsati. Evde de relax olun, tripleri farketmeyin:))

Ben buna katılmıyorum, anne ile babayı bir tutmamak gerekiyor. Çocuğunuz var mı bilmiyorum ama baba ile anne kavramını bir tutmamak gerek diye düşünüyorum. Örneğin ben akşam 5:30 da evdeyim eşim de 6:30 da geliyor; bebeğim 10 da gece uykusuna giriyor ve o saate kadar kucağımdan inmiyor oysa babamız çok ilgili bir baba bebeği ile oyunlar oynar şarkı söyler mamasını yedirir ama ona rağmen asla; beni gördüğü an kucağıma gelmek be hiç inmek istemiyor başkasının kucağında iken bile benim kucağıma atlamaya çalışıyor, ağlıyor.. İşte bu yüzden anne ile baba aynı değil ve eminim ki 10 çocuktan 8 i bu şekildedir. Anne daha duygusal baba daha yüzeysel bana göre. Bir kere yaratılışımız bile böyle. Bizler bebeği rahmimizde hissettiğimiz an anneyiz ama erkekler evladını kucağına alınca baba oluyor, farkına varıyor. Bu şekilde düşünün

Kıyamam üzmeyin kendinizi, annelerin bu hassas kalpleri herşeye hassas bakıyor, herkes mutlu olsun istiyorsunuz. Eşiniz bu ülkede yaşayan erkeklerin çoğunluğu gibi ataerkil sistemin büyüttüğü bir birey, bu ortamda gayet normal böyle düşünmesi. Çocuğum yok, benim eşimde sızlanır bazen çalışmasan, sen evde olunca herşey daha bereketli oluyor, yoruluyorsun vs... Siz bildiğinizi yapın, kırıp döküp incitmeyin tabi ama alışması için zaman verin. İstisnaları saymazsak bizim toplumun erkekleri için kadın evde olmalı, çocuğuna bakmalı, eşiyle ilgilenmeli... Gelecek nesillerde elbet değişecek bu görüşler ama bize yetişmez sanırım, o yüzden dediğim gibi alışması için zaman verin, Allah rast getirsin işlerinizi, umarım gönlünüze göre bir yer bulursunuz

Ahaha bunu ona desem nasıl mutlu olur. İş hayatını hiç sevmiyor. Ama özel sektör. Devlet olsa eminim izin alayım diye söylerdi Kendisi sektörümüzü sevmediği için benimde ruhen yorulup iyi hissetmeyeceğimi zannediyor.

Diyor ki emzirebilsem bende daha çok dururdu ama seni istiyor

Aynı maaşla iş bulabilirim sen işten çık çocuğunun büyüdüğünü gör ben çalışayım evde duramam diyin. Sonuçta kendisi de göremeyecek çocuğun büyüdüğünü bu mantıkla.

Tavırlarını vs görmezden gelin yolunuzdan şaşmayın ve işinize girin Rabbim en hayırlı işi nasip etsin size ve tüm iş arayanlara ne güzel bakacak anneler

Aslına bakarsanız aşırı dağıldım :) Zor bir hamilelik süreci geçirdim sağlık sorunlarım geçtiğimiz haftaya kadar çok yoğundu. Evin hemen hemen her işi ona bakıyor. O da epey bunalttı. İyileştiğimi hissettiğim anda iş başvurusu yapmaya başlayınca adam şok oldu. Aslında biliyordu yapacağımı, bizim aramızda öyle izin almak olmaz ama istişare ederiz. Hep konuştuğumuz bir konu idi. Bu kadar hızlı hareket edeceğini düşünmemiş olabilir. Ama dediğiniz gibi artık yaş 30 bundan sonra nasıl hareket edersen öyle devam edeceğini biliyor. Devlet olsaydı bu kadar oflayıp puflamazdı sanıyorum. Haftada 3 gün çalışmak gibi bir lüksüm olabileceği için. Özel sektör malum çok daha yıpratıcı. Ben de kalıcılığı yüksek, ismi iyi olan yerlere başvuru yapmaya gayret ediyorum. Sürekli eleman değiştiren yerlere değil. Eskiden çalışayım da nasıl olursa derdim ama yaş büyüdükçe insan prestijini önemsiyor. Gece o erkenden yattı ben burda size anlatırken. Bitirmemiştim cv işini. Gece tamamladım çıktısını aldım. Sabah bakınca baya iyi olmuş inşallah alırlar hadi bakalım dedi.

bacim boyle adamin dediklerini gormezden geleceksin. annen de KV de arkandaymis, o zaman adami urkutmeden ne istiyorsan onu yap. bazi erkekler boyle eslerini kiskanabiliyor. bak yemek isinde de eger bagirip cagirsaydin uste cikacakti, sen sakin olunca tipis tipis gelip yemis.

Estağfurullah. İster istemez toplumun genel algısına göre yorum yapıyoruz burada. Umarım başarır ve güzel bir işe girer hayatımı daha da düzene koyarım.

Burda nasıl anlatmıştım kocamı bilmiyorum :) bebeğim babasını çok seviyor ama dişleri çok kaşınıyor çok ağlıyor daha küçük olduğu için dil kaşımayı bilmiyor kaşıyıcıdan midesi bulanıyor emerek teselli buluyor ağladıkça. Ağlayınca yetememek hissi bence onu daha çok boğuyor. Oflayıp poflaması bebekten ziyade benim işi için bu kadar telaşlı ve hızlı hareket etmemden kaynaklanıyor. Daha bebek durmuyor seni istiyor ben bile bakamıyorum annelerimiz ne yapacaklar seni istedikçe vs.. Kafasında. Ama geçecek alışacak hepsinr inşallah :)

Evet ya çalışma konusunda gerçekten içten içe etkiliyor. Vicdan yaptırıyor sürekli. . push ; Rockeropt

Aslında dilimize öyle gelmiş yardım diye. Haftada bir gün izin günü. Muhakkak çıkmam için ısrar eder. Dediğin gibi banyosu, maması, gazı, bezi, giydirmesi hepsini yapmaya çalışır işten geldikten sonra. Doktora gittik üstünü eşim giydiriyor diye doktor bile ne güzel yardımcı dedi. Ben de yok babası dedim :) Babalığını sorgulayamam. Bazen çok bunaltsa da genel itibariyle yapar. İş yeri çok yoğunsa yorgunluktan öldüyse daha az yapar ama. O benim çalışma hayatına bir yıl sonra başlasan ne olur ki modumda yaklaşıyor, biraz konuştuk bugün. Kendiliğinden anlattı. Kaygıları belki haklı ama benim açımdan geçerli değil şu an için.

Oflayıp pofladığından seni sevemiyor olabilir mi deyin. Ki gerçektrn de çocuk etrafındaki olumsuzluğu anlamlandıramaz ama her şeyi hisseder. Bence asıl bebeğiniz rahatsız kocanızdan. Sizi de takdir ediyorum; hem çocuk vs demeden işinize sarılıyorsunuz hem de kendini çocuk yerine koyan bir koca bebeği oyalıyorsunuz. Bence daha fazla sorumluluk almasının vakti gelmiş kocanızın. Bunalacaktıysa çocuk yapmasaymış. Çocuğun yanında poflamak nedir ya...

Çok teşekkür ederim. Aynen öyle daha mutlu olacağım maddi olarak da eve yardımcı bir abla gelse şu nefret ettiğim işlere de bakan biri olur.

Babalar bakımda ve düşünmede anneler kadar rol oynamadıkları, konuya uzaktan baktıkları için daha kıyımsız oluyorlar çocuklarına karşı. Kadının özel hayatı geride kalabilir hiç sorun değil, ev ve çocuk birinci sıraya otursun ama erkekler için değişen pek bir şey olmasın istiyorlar. Mağara dönemi yaşantı devam etsin hiç vicdan yapmayın. Bebeğiniz ve aileniz için en iyisini siz bilirsiniz. Hayırlısı neyse o olsun...

ikizlerim 18 aylikken psikolojim bozulmustu. surekli evde aglama sesi yemek yedirme gayreti derken sesim yukselmeye basladi kosarak ise basladim. calismam hem ikizlere hem bana yaradi. daha toleransli daha mutlu anneleri var. benim de ailem bakiyor gunduz bakimlari konusunda da kafam rahat. esim baslarda 2 yasi bekle dedi. cok istersen sen gel bak benden buraya kadar dedim sustu tabi

Çalışmayım diye kavga çıkarmıyor konuştuk aslında benim çalışmayı çok sevdiğimi biliyor. Bir sene daha dişimi sıkmamam ona göre fedakarlık değil muhtemelen. K

Momlife_comics çizimleri gibi sanırım sizin olay. Baba çocuğunun çocukluğunu kaçırmıyor, eve ekmek getiriyor ama anne çalışınca çocuğun çocukluğu kaçıyor, travmalardan travma beğen Yine de ben senin yerinde olsam bir sene daha çalışmazdim ya. Bebek şimdi seni yoruyor çünkü derdini anlatamiyor. Çok değil birkac ay sonra seni tanıyacak, iletişim becerileri yükselecek, sana 'cici' yapıp öpücük atacak, tam sevilesi kısma gelecek. O zamanlar bu kadar çok yorulmayacaksin. Biraz sakinleş, tadını çıkarmaya calis. Zaten 16 yaşından beri aralıksız çalışıyorsun, ne var yani hayattan iki sene çalsan:) Anneler o kadar yakınsa giydir çocuğu sıkı sıkı, bırak anneye, 'carsida işlerim var' de, bebeğin ikinci emme saatine kadar bir kahve falan iç, mağaza gez. Ne bileyim, neyi seviyorsan takıl. Ya da anneni çağır, biraz ilgilensin, sen o arada evini falan temizle, bir duş al, tırnaklarını boya. Hem ananeye babaanneye de alışmış olur çocuk, ayrılınca yoklugunu çok hissetmez. Ayrıca eşle işbölümünü arttir. En sevmediğin işleri ona kitle, mesela ütü, mesela banyo temizliği... Kendine seni en rahatta tutan düzeni oluştur, az keyfine bak:)

Ben de kadınların üzerindeki bu 'büyüdüğünü göremezsin' baskısına sinir oluyorum babalar da çalışıyor hiç kimsenin onlar için böyle bir cümle kurduğunu görmedim. Bence yılmayın kesinlikle çalışın bakıcı da bile değil anneanne\babaannede büyüyecek başka ne istiyor

Hiç şaşırmadım. Bir bez değiştirse bütün gün ben baktım, artık sıra sende diyor bunlar

asıl mesele bu... kendi ayakları üstünde duran güçlü biri olmanız onu korkutuyor bazı erkekler diş geçirebildiğini sever sizinki de onlardan biri ben sizi destekliyorum mantıklı karar vermişsiniz

Süt izniniz yok mu bir yaşına kadar biraz esnek çalışabilseydiniz keşke üzüldüğünüz burdan bile belli. Daha çok duyarız inşallah canınızı sıkmayın

Kocanız haklı, bebeğini kendin büyütmek nimet bence. Çalışınca işten yorgun argın gelince, çocuğu gözünüz göremez ki. Şuanki gibi bebek kalmayacak, siz işe giderken "anne gitme" diye ağlayacak daha. Ne güzel anne bebeği üç kuruş kar için ayırmayan adam bulmuşsunuz, şikayet ediyorsunuz.

Yoo gayet anliyor. Kendisinin bunalma hakki varda, senin yokmu? Kadinsin diye bunalamazmisin? Kendisi çalişip bebeğin güya büyüdüğunü görmemesi normal oluyor! Hayirdir, o bebek onunda değilmi? Psikolojik oyunlar, yemek yememeler. Bu adamin egosunu fazla büyüttün. "Başkalardan dahada yardimci" diyorsun. Neyin yardimi yaa!! Baba o baba! Tabiki çocuğunu BAKACAK. Yardim değil o. Bakim! Banyosununuda, yatirmasinida yapacak. Lütüf değil bu. Bebek istediyse tabiki bakacak. Kesinlikle cv'lerini dağit. Sen o evin bakici, temizleyicisi değilsin. Istekleri, hayat gayeleri olan bir bireysin. Eşini çocukla daha fazla yanliz birakmaya gayret göster. Sütü pompala ve hafta sonlari bir kac saat yanliz birak, gece o uyansin,.. adama sorumluluk ver ki dahada anlasin.

Gerçekten çok zor bir hayatınız var öncelikle. Bol sabır, motivasyon ve güç diliyorum size. Eşinizin siz işe girdikten sonra çocuğa kendi deneyimlediği gibi kötü etkiler yaratmadığını görmeden rahatlayacağını sanmıyorum, o yüzden size de zamana bırakmak ve dilediğiniz kariyer çizgisinde çaba göstermeye devam etmek kalıyor. Her şey gönlünüzce olsun dilerim

Ben size de eşinize de hak verdim açıkçası.. Siz kendi çapınızda haklısınız ama o da haklı yani şöyle ki bende çalışan bir anneyim bebeğimi 3 aylıkken bıraktım suan babaanne bakıyor bu benim için bir eksi.. açık ve net. Ama bakıcı elinde olmaması da artı bir durum. Eşinizin dediği gibi bebeğinizin hiçbir anına şahitlik edemiyorsunuz :) mesela benim bebeğim suan 6 aylık geçen hafta anne demiş 2-3 defa ben duymadım dün video çekmişler anne derken bebeğimin anne dediğini videodan görüp duydum :) ilk emeklemesi ilk yürümesi bunlara ben eşlik edemeyeceğim bebegmz hergün büyüyor ama giden ayları maalesef geri gelmiyor.. bunlar eşinize hak verdiğim kısımlar. Size gelecek olursam da bende ihtiyacım olmadığı için çalışıyorum; bir nevi keyfi aslında keyfi demeyeyim de yine çocuğum için daha iyi eğitim alması hiçbirşeyden ileride eksik kalmaması için. Ama bu çalışma sizin de dediğiniz gibi beni iyi hissettiriyor, ekonomik özgürlüğüm var, kafamı dağıtacağım bir ortam var, mutlu bir kadınım ve mutlu bir çocuk yetiştiriyorum olarak bakıyorum evde oturmak beni mutsuz ederdi cnkü bende liseden beri hep hafta sonları çalışırdım.. ha sizin şöyle bir artınız var anneniz de bakabileceğini söylemiş. Ben olsam evet değerlendirirdim. Özleme konusuna gelecek olursam iliklerinize kadar hissediyorsunuz bir dedektif gibi her gün kameradan çocuğunuzu seyredecek her fırsatta elinizde telefon görüntülü konuşurken bulacaksınız kendinizi :) Yine de iyi ki çalışan anneyim :)

Anladım.. ne güzel, sevindim sizin adınıza Sen beni de beğenmezsin falan diyince öyle düşündüm. Hakkınızda hayırlısı olsun.

İnşallah gönlünüze göre verir Allah

Evlilik kalksın diyorum Beğenmiyorlar çok bilmişler Çekilecek dert mi alansen Bebeğe bak eve bak bana bak Gözün başka ayrıntı görmesin Ne çalışması diyor yani Herşey gönlünüzce olsun Ne diyek

konu sahibi çocuk olduktan sonraki süreci çok iyi kontrol etmiştir dağılmamıştır, herşeyin altından kalkmıştır, daha önceki varsa toyluğu gitti şimdi herşeyi yapabilen bir kadın geldi büyük ihtimal :) benim bir tanıdığım var öyle doğumdan sonra kadın zeyna oldu kocası belliki iyi gözlemci konu sahibi istediklerini sıraya koymuş bir bir gerçeklestiriyor korkmuştur ayağımı denk alayım kendi ayakları üstünde tekrar ve daha güçlü durmaya başlayacak diye :)

Çok sinir bozucu geldi bana fenalık bastı. Bu kadar korkan bi adam karısına çalışma diye yalvaracağına kendisi bakar madem. Ama yok onu da yapmıyor, surat asmak daha kolayına geliyor. O kadar asabım bozuk ki bu surat asma meselesi benim hassas noktam. Eşim çok yapardı bunu. Sinirimi feci şekilde hırpaladı. Birisi surat asmak deyince suratını koparıp çöpe basasim geliyor.

Kendisi ofaya puflaya bakiyor bir iki saat ama sizin calismayip cocuk bakmanizi istiyor asiri bencilce siz cocuk icin en iyisini bilirsiniz bir yasindan sonra calismak gayet makul esnek saatli olan is firsatini degerlendirin esinize kulak asmayin o kompleks yapmis bence kendinizi düşünün

İşte onu hiç anlamadım zaten, manyak adam ne düşündüyse. meslektaşız, başvurularımdan biri onun iş yeri kabul alsam kıdemli olan o olacak İstediğim iş yeri öncelikli olan başkası ama olmazsa da onun iş yeri 2. Tercihim ama bende gittiğim her yeri yönetme potansiyeli olabilir

Bence çok aklı başında rasyonel birisiniz. Ne düşünüyorsanız öyle devam edin. Iki anne de ne güzel çok yakınmış. Bulunmaz nimet. O bakıcıyla büyümüş ama çocuğunuz nineleriyle olacak. Ayrıca annesi büyütmüş her çocuk eşittir mutlu çocuk diye bir denklem yok. Iki yaş beklemek için bence de fazla. Çok istiyorsa kendi ücretsiz izin alıp ek gıda sonrasinda baksın yani. Çocuğun tek ebeveyni kadin değil. Alın karşınıza konuşun düzgünce, sizin sevginize ve özverinize karşılık şımarıklık ettiğini söyleyin. Sevginizi böyle ufak şeylere bağlı görmesinin üzdüğünü anlatın. Yani evlilik ben böyle istiyorum böyle olacak demek değil. Kimsenin her dilediği olmuyor hayatta.

Kendi isi izin veriyorsa o biraz ara versin isine madem, siz eylulde ise baslarsaniz o da 6 ay ara verse, cocuk 1.5 yasinda olacak, 6 ay da anneler idare etseler, kres yasina ulasmis olacak.

Konu bebeğinizle alakalı değil bence. Derdi sizsiniz, aslında kendisi. Daha iyi bir işe girmenizi istemiyor. Sizin onun "kanatlarının altından" çıkmanızı istemiyor. Ben şahsen 2 yaşına kadar bebeğime kendim bakmak isterdim. Çünkü kendimden başkasına güvenemem. O potensiyeli göremiyorum kimsede. Ama siz görüyorsanız ve size iyi geleceğini düşünüyorsanız çalışın. Kimseyi mutlu etmeye çalışmayın çünkü her türlü edilmiyor gibigibiyim

Gönüllüler çünkü onlarda 30dan sonra zor iş bulunur diyorlar. Ben de artık güzel kurumlarda çalışmak istiyorum. Hızlı hareket etmek istiyorum. Tribi görmezden geldim ondan gelip buraya yazdım ben de. :)

Bende buraya takıldım Kadın önceden de çalışıyormuş Nasıl beni beğenmezsen ne alaka?

inşallah hayırlısı olsun.

Ben de bebegim alti aylikken calismaya baslamistim. Gelip annem bakmisti sag olsun. Ama şimdi pişmanım. Zaten bebek 2 3 ay sonra sizi bu kadar yormayacak. Evde kendinize de ait zamanlariniz olacak. Bebeginizin yorgunluguna 2 3 ay daha sabredip evinizde keyif yapin derim. Bebeğiniz biraz daha büyüdüğünde siz de artik evin tadini çıkardığınızda guzelce ise baslarsiniz ve iciniz de simdikinden daha rahat olur.

Calisin. Kimseye kulak asmayin. Kadin olsun, erkek olsun herkesin bir isi olmali. Sadece maddiyat icin degil manevi olarakta calismali insan. Calismanin insan hayatina kattiklarini uzun uzun anlatmaya gerek yok zira biliyorsunuz. Ureten, hayata katilan, mutlu bir anne surekli cocugunun yaninda fakat amacsiz ve mutsuz bir anneden daha iyidir ve de daha iyi bir rol modeldir. Dogru ve mantikli oldugunu dusundugunuz hicbir konuda kimsenin gonlu olsun diye geri adim atmayin. Ise basladiniz diye cocugunuz ve evinizle ilgili eksik kalacağını düşündüğünüz tum sorumluluklarin esinizle ortak sorumluluklar oldugunu da unutmayin. Dilerim gonlunuzce bir is bulursunuz en kisa zamanda.

Yiğidi öldür hakkını yeme o konuda genelde yardımcı olur. Bana yetmiyor ama. Çünkü ben mutsuzum sosyal olarak hiç bu kadar kısıtlı olmadım. Yürüyüşe bile çıkamıyorum. Ancak haftada bir kez yarım saat çıkabiliyorum arabayla bir tur atıp nefesleniyorum. zeynones

Aynen öyle görmezden gelip konuyu konuşacak vaziyete getirmiyorum. En temizi o :)

Valla doğurmak emzirmek bile özveri bence başlı başına.

Okurken daraldım yeminle. Çocuğa bak, aynız amanda CV hazırla, çocuk mızmızlansın işi bırak tekrar çocuğa gel o sakinleşsin işe tekrard evam et, işler arasında gel git o sırada da destek olması gerekirken köstek olan bir yetişkinin suratını çek... Eşinizi makul olmaya davet ediyorum ama geleceğini sanmıyorum anca oflar puflar kafa ütüler başka da bir işe yaramaz

Ya onu zaten instada görüp kopmuştum da sırası gelmişken yazayım espri olsun dedim iki çocuklu çalışan kadın olarak çok iyi anlıyorum

Siz yazmışsınız ben yorulmamış oldum aynı fikirdeyim bitmedi mağara dönemi..

Bebeklerimiz yaşıt benimki de 194 günlük Ben de çalışıyorum eve gelince tabi ki bana daha çok seviniyor ama benim bahsettiğim bu değil ki. Kadınların üzerinde ki inanılmaz toplum baskısı 'çalışan anne' sıfatı bile beni delirtiyor sanki bu çocukları tek başımıza yaptık. Çalışırken de böyle boşanırken de böyle erkek her zaman sadece erkek; kadın çalışan anne, dul daha bir sürü insanı aşağıya çeken tanımlamalar.

Işe basladigimizda evin iş yükü üstümüzden gitmiyor ki. Kadin demek, yuruyen sorumluluk demek. İs yemek temizlik çocuk 'sorumluluk' itibariyle kadina biniyor. Erkek ancak yardim edebiliyor. Bence bırakın iş stresini eşiniz ustlenmis olsun. Sadece ona ait bir sorumlulugu o bari olsun

Ne kadar düşünceli eşiniz, çok tatlı. Bu tatlı düşünceli eşinize onun da işten ayrılması gerektiğini söylemelisiniz, bebeğinizin büyüdüğünü göremiyor ve yeterince ilgilenemiyor olabilir. Hep birlikte oturup gözlerinizi ayırmadan bebeğinizi büyütün. Kabul etmezse onun gibi oflayıp puflayıp minik bebeği varken çalışarak dünyanın en garip şeyini yaptığını da söyleyebilirsiniz.

Kocamla da liseden beri tanışıyoruz. Ben de liseden beri çalışıyorum o zamandan beri seviyorum niye dertleniyor bilmiyorum. Belki bu sefer gözümün yükseklerde olduğunu farketmiştir

çalışınca ev daha düzenli oluyor. çalışmak da size iyi gelecektir. yarım gün çalışma imkanınız olsaydı çok iyi olurdu. bebek 9 aylık olana kadar yarım gün çalıştık. ikinci 6 ay işe saat 10.00 da gittim. çalıştığınız yerde çalışan annelere özel saat ayarlaması yapılıyor mu.

Evet çok haklısınız gerçekten böyle bir baskı var kadın erkek olarak demiyorum ama anne baba olarak çok fark var onlar iLe bizim aramızda. Gerçekten büyüdüğünü göremiyoruz ama geçen ayların asla telafisi yok:/ bakın ne diyorum geçen hafta anne demiş ve ben bnu düne kdar hiç duymamıştım hoş yine duymadım videodan gördüm

Bence anlamak işine gelmiyor eşinizin.. Ne alakası var büyüdüğünü görememekle falan. Bebeğim 4,5 aylıkken işe başladım.. Şimdi 16 aylık gayet de büyüdüğünü görüyorum yani, her akşam evdeyim, her haftasonu beraberim, ilk adımını benim gözümün önünde attı, ilk kelimesini bana söyledi "anne" , geceleri sabaha kadar benim koynumda, daha nasıl büyüdüğünü göreceğiz allahaşkına? Bazen saçmalıyor bu erkekler

Henüz başvuru yapıyorum. Eski işimden kpss için ayrılmıştım. Ama ayrılmasaydım da bebekle asla çalışabileceğim bir yoğunluğu yoktu. İşlerden birisinin saatleri daha esnek. Bakalım hangisi nasibimizde. Çalışırken düzenin daha iyi olacağını ben de düşünüyorum öyle olur umarım. z e y n o m 👼🏼🐶 Anneler

eşiniz inanılmaz manipülatif geldi bana, sırf kendi bilmem kırk yıl önce bakıcıyla büyümekten hoşlanmamış diye keyif almadığınız bir hayatta kalmanız konusunda ısrarcı olmasından belli. sizi aşağı çekmesine müsaade etmeyin, siz eğer mutlu olursanız bebeğiniz de öyle olur. neyden mutlu olacaksanız onu yapın.

Benim bebeğim 9 aylık. Imkan olsa yarın çalışmaya başlarım zira vebek çok yorucu, yıpratıcı. Hedefinden vazgeçme çalış

Ya bu adam böyle değildi. Bebekle beraber bunalıma girdi. Çok seviyor ama bir yerden sonra bunalıp bırakıyor. Ciddi anlamda pek çok insana göre yardımcı ama yetmiyor. Anlamadığı şu ki gece çocuk 1,5-2 saate kalkıp emiyor. Her türlü yorucu bir iş.

onu dikkate aldıkça tribi dahada artacak görmezden gel, inşallah bugun güzel haberler alırsın

Yok ya eşim o konuda çok sığ bakan biri değildir. Bugün beraber iş başvurusu bıraktık. İstediğin işi yap gerçekten severek çalış bem hep arkandayım, destekçinim. Kaygılandıran şeyler var dedi ilki çocuğumuz, ikincisi de sen çok dayanıklı değilsin eskiden ev, iş idare ediliyordu ama artık bebek var. Eve ben ne kadar destek çıksam bile sen düşünüp söylüyorsun dedi. Geceleri ister istemez sen uyanıyorsun emzirdiğin için sabah işe gitmek zor olacak. E akşam geleceğiz yorgun bebeğimiz çok enerji isteyecek vs... Ben annemi hiç bizimle oyun oynarken görmedim hem koştur koştur iş yapardı sonra da kenara yığılıp kalırdı korkuyorum aynı hayatın olmasından dedi.