İnşallah o noktaya gelmem. Büyük konuşmak istemem. Ama annesi tam o durumda şimdi. Ben dedim beni annenle karıştırma diye. C captain price erkek

böyle bir ilişki zamanla insanı "evet ben suçluyum onun bağırmasına sebep oldum"a getiriyor kendi benliğinizden, karakterinizden çıkıp suçlu psikolojisine giriyorsunuz ve hata yapmamaya o bağırmasın diye susmaya onun gönlünü eylemeye mutlu etmeye başlıyosunuz. bir kitapta aynı sizin karakterinizde birinin hayatını okumuştum. şuan o kitabı yaşattınız bana

İlk önce yorumunuz için teşekkür ederim. Hanfendi, ömrümün yarısını eşimle geçirdim ben. 15 seneden bahsediyorum. Keşke sizin dediğiniz gibi kolay olsa bu boşanma işi. Öyle kolay olmuyor işte. S

Aynı sorun bende de var... bi çözüm bulursanız banada haber verin... çocuk yapmayı düşünüyoruz bizde tamamen durumumuz aynı sizinle

Sakın bu şekilde etki altında kalarak bu durumu normalleştirmeyin. Bazıları bu durumu kanıksamış, evdeki huzursuzluktan besleniyor olabilir. Konuyu açışınızdaki motivasyon neyse arkasında durun. Evet her evde tartışma olabilir. Ama sizinki basit bir restleşme veya yükselme değil. Azarlanmak, ezilmek, hakaret, rencide edilme.. Şu durumda bir çocuk sahibi olursanız her şey daha kötüye gideceği gibi o çocuk da sizinle aynı psikolojik şiddete uğrayacak. Ve sizin yetişkinken zamanla alıştığınız şey onun hamuruna işlenecek. Sonuç olarak ya kendine güvensiz, ebeveynlerinden korkup hiçbir şey paylaşmayan içine kapanık bir çocuk olacak ya da tam tersi kural sınır tanımayan, aşırı şımarıklıkla ilgi çekmek için çırpınan ama hep sert tepkiler gören bir çocuk olacak..

İyi ki varsınız gerçekten. Öyle bir noktaya gelmiştim ki. Sanki erkeklerin bağırması doğalmış gibi hissettirildim. Ne kadar yanlış. Çocuk gibi azarlanıyorum ben. BURUNCU

Benim dedıgım kadar kolay, ben bosandım mesela.

Minnet duygusuna girmeyin yoksa ömrünüz boyunca daha kötü şeyler yaşasanızda bırakamazsınız. Eşiniz istediği için yardım etti istemeseydi kılını kıpırdatmazdı. Her ailede kavga gürültü olur lafını tersi aileleri hiç bilmeyenler söylüyor bence zira benim ailemde asla sesler yükselmez. Fakat eşimin ailesi gürültülüdür. Evliliğiniz yeniyse her evlilikte geçerli eşlerin birbirine alışma süreci olur burada önemli olan birbirinize olan merhametiniz. Bu merhameti onda görüyor musunuz? Ben bu tür durumlara şöyle bakıyorum. Siz evinizde mutlu musunuz yoksa ailenizin yanında mı daha mutluydunuz? Eğer cevap aileyse ne yapmanız gerektiği açık bence. Yani ben olsam mutluluk neredeyse orayı seçerdim. Bir de lütfen hemen çocuk yapmayın. Sevgiler

Küçükken oturduğumuz evde bir komşumuz vardı. Adam çok agresif, bağıran, otoriter bir baba figürü idi. O adamdan ben bugün bile nefret ediyorum. Ben dış kapının mandalıyken bu kadar nefret ediyorum, kimbilir kendi çocukları neler hissediyor. Büyük oğulları lise dönemine kadar yatağını ıslatmıştı hatırlıyorum. Gene sinir oldum aklıma gelince. Dağ ayısı. Eşiniz de el iyisi denilen türden. Dışarıda insan, evde başka bir tür. Hadi siz böyle kabul ettiniz ve çekiyorsunuz. Kim böyle bir baba ister ki?

Tıpkı eşimin babasından gördüğü gibi. Hep kızar babasına. Anneme şöyle davrandı sözel şiddet uyguladı diye. Kendisi benzemek istemiyor ama bazen baban gibisin diyorum. S

Esim de bana aynen sizin esiniz gibi olur olmaz bagiriyordu, en son cinnet getirip avazim ciktigi kadar bende ona bagirdim ama tum bina duymustur bu siradada her ne kadar hak etmis dahi olsa kullanmamam gereken kufurlerde ettim, sonrasi biraz karisik ama en sonunda suan bu olayin ustunden 3 aydan fazla zaman gecti ama bana aynu sekilde sesini yukseltemiyor deliye deli olacaksin bu devirde

Öfke terapisi yapmadan eşiniz çocuk yapmayın. Tedavi olmayı Red ederse bosanin. Sürekli beni bagirmasiyla yipratip ezen biriyle evli kalmazdım ben.

Evet öyle yapıcam sanırım. Pazar günü giderim anneme. Anam bağırsın bağıracaksa. Anamın kahrını çekerim.

Bu bağırma sorununu tam çözmeden sakın bebek yapmayın. Eşim evlenmeden önce melekti evlendikten sonra arada sırada bağırmaya başladı çocuktan sonra sürekli bağıran eşyaları fırlatan kapıları kıran biri oldu. O da hep sen beni kızdırıyorsun ondan bağırıyorum diye beni suçlardı ama oğluma da çok bağırıyor. Hatta bu akşam olan olayı yazayım ben yatak odasında uzanıyordum oğlum salında resim yapıyor ben uzanacağım söyleyip odaya gelmiştim eşim yanındaydı. Hiç bir şey söylemeden kalkmış odasına gitmiş uzanmış. Çocuk baba diye seslendi, ona öyle bir bağırdı ki tüm apartman inledi. Yani kesinlikle tedavi olmadan çocuk yapmayın. Eşim tedaviyi Kabul etmiyor ben de bir sorun yok sen beni sinirlendiriyorsun diyor. İmkanım olsa 1 gün durmam bu deliyle ama yok. Her gece vicdan azabıyla yatıyorum keşke bu adamdan çocuk olmadan ayrılıp kendi yoluma gitseydim diye

Evliligin ilk yili cok onemli, neyi kabullenirseniz o size yol su elektrik olarak donuyor. Yani dusunun bakalim, ilk bagirdiginda ilk kavganizda tepkiniz ne oldu. Benim ailemde biraz daha yuksek perdeden konusulur tartisma sirasinda, disaridan bakan kavga var sanir ama normaldir. Ama biz evlenmeden once esim benimle bu tonda bir daha konusma dedi mesela, hani bazen insan kendini kontrol edemez dogru da dikkat eden de degistirebilir kendini. Ben bilincli olarak ses perdeme dikkat ediyorum mesela. Bir de sormussunus bagirmayan var mi diye, esimin bana bagirdigini hatirlamiyorum ben, belki cocukla ilgili bir iki mevzu olmustur da aklimda kalan buyuk bir sey yok.

uzmana gitmesini istiyorum. Bunu dile geriricem. Gitmezse ayrılmak istediğimi söylicem. Ömür boyu çekemem ben. Şu an çocuğuna da aynısını yapacağını hayal edemesem de öyle bir ihtimal var tabi. yuvarlanan asi bir panda

kimseyle kimseyi kıyaslamayın, herkesin eksi artı tarafı vardır ve kimse dört dörtlük değil, sizin eşinizin bu problemi vardır başkasının başka, siz çözüme odaklanın, mutlaka onu ikna edip bir uzmana gidin.

azarlanmak doğru değil, eşiniz haklı da değil ama böyle gaza gelip çok boşanan oluyor, bunu da bilmelisiniz, lütfen daha sağduyulu olun, Türkiyede ruh sağlığı düzgün erkek ya da kadın mı var ALLAH aşkına.

Çünkü siz ceptesiniz onun için. O yüzden sizi stres topu yapmış. Dışarda birine bağırsa dayak yer, patrona bağırsa işten kovulur, anasına zaten kıyamaz. Bu durumda siz en kolay kurban olduğunuz için sizden çıkarıyor her şeyin hırsını. Ben olsam ailemin yanına dönerim birkaç ay içinde tedavi olmazsa ayrılacağımı söylerim.

Dışarıdaki insanların eşinizi nasıl gördüğü önemli değil zaten. Dışarıya beyefendi içeri de size bağırıp çağıran este iyi bir eş ve insan olamaz benim gözümde. Sonradan özür dilemesinin de bir önemi yok. Bir erkeğin yada kadının kimseye bağırması ama özellikle eşine sürekli bağırması normal değil. Yıllardır değişmemiş bundan sonra değişmesi çok işe çok zor. Çocuğunuz olsa ona da size olduğu gibi olacak büyük ihtimalle ve sizde babası tarafından sürekli azarlanan anne rolünde olacaksınız. Ona göre karar verin, etrafında ve hatta eşinizin ne dediği önemli değil. Çocuk istiyorsa size insan gibi davranmayı öğrensin ilk önce. Terapi alsın bu konuda.

Sürekli bağırıp çağıran bir babam olsun istemezdim. Anneme bağırmasını isr hiç istemezdim. Ezik, zayıf bir rol model oluyorsunuz anne olarak. Bu yip ailelerde doğan çocuklar da sorunlu oluyor hayata karşı. O açıdan iyi düşünmek lazım. En kötüsü de düzelmek için adım atmayışı. Gerçekten saygı duymuyor belli ki. 7 yıldır aynı kafa yapısı. Çekmeyin derim.

Eşin çok iyi birisi degil, önce bunu kabul et. Ama yedi senelik meselenin de şimdi hallolmasini bekleme.

Ne oldugunda bagırıyor mesela tartısırken mi durduk yere bagırıyorsa zaten psikolojik sorunları vardır bırakın cocuk yapmayı kendi gençliğinize hayatınıza yazık

Benimki de hep kendini haklı görür. Bağırmam doğru değildi özür dilerim ama... beni suçlar. Ya da zor dönemden geçiyorum der. Her gün bağırmıyor. Mesela bir kaç ay iyiysek bir dönem haftada bir oluyor mesela. Fiziksel şiddet yok Hayır hiç olmadı. H

Bağırmakta psikolojik şiddet aslında bence kendinize bir yol çizin derim bugün size bağıran yarın çocuğuna da bağırır nasıl sağlıklı bireyler yetişir o durumda bilemiyorum

Babası

Merhaba kızlar, ben 7 yıllık evliyim çocuğumuz yok beraber üniversite okuduk. eşim çok iyi birisidir. Tanıyan herkes de saygı duyar. Ancak bana karşı öfke kontrol sorunu var. benimle oturup düzgün konuşmak yerine beni çocuk gibi azarlar. Bu senelerdir böyle. Sonradan özür diler. Unutmamı bekler uzatmamamı ister küskünlüğümü. Ancak yollardır dedim yapma etme anlamıyor. Özür dilerim patlamamam gerekirdi bu kadar ama biliyorsun annem çok hasta çok kafama takıyorum deyip anlayış bekler. Bu senelerdir böyle gidiyor. En son 1 ay önce öğrendik annesinde beyin tümörü varmış. Ben de çok üzülüyorum tabi ki. Ama bir kaç gün sonra uyardım. Bak bana bağırıp sonra bu dava yüzündendi dersen kabul etmem diye. Ama maalesef yine aynısı oldu. Ben çok yoruldum yıprandım soğuyorum. Ama seviyorum. Sevgi demek ki herşey değilmiş evlilik için. Saygı da çok önemli. Sizce bir erkeğin bağırması hep normalmi? Bu da bir şiddet sonuçta. Böyle bir kişiden nasıl çocuk yaparım. Ayrılmalımıyım. Kafamda deli sorular. Kaç sene önce dedim öfke kontrolü için tedaviye git ama gitmedi. yaşın 32. Çevremde herkes çocuk baskısı yapıyor. Eşim de. Ama şu an iş arıyorum yeni bitirdim üniversiteyi. Kısa yazmaya çalıştım.

dışarıya iyi gözken bana iyi olmayan adam iyi bir adam değildir. konunun başında bile eşinizi övüyorsunuz amaaa size bağırıyor psikolojik olarak sindiriliyor ve yıpranıyorsunuz. iyi bir adam bunu hangi kısmında? insanlar bir kazayla tüm ailesini kaybediyor o zaman herkes birbirine bağırsın anlayış beklesin. gücü ancak size yetiyor

eşinizin size böyle davranmaya hakkı yok. Normal değil kesinlikle. Ve bir evlilik açısından çok parlak değil bu durum. Sizi çocuk gibi azarlayıp, kırıp, sonra bağrına basamaz. Ona bir şey olmaz da, siz seneler içinde sinir hastası olup çıkarsınız, bastıra bastıra. okulu bitirmişsiniz, çalışmayı düşünüyormuşsunuz. Muhakkak bir işe girin. siz de paranızı kazanıp, kendi kendinize yetebilen bir konuma geldiğinizi görsün. Bu kısır döngüyü kırmaktA büyük faydası olacaktır. Ki çalışmasanız da size böyle davranmaya hakkı yok. nasıl değişir bilmiyorum, başkaları daha iyi yöntemler gösterecektir. Ama kendi kendine çözülmesine bırakılmayacak kadar önemli bir mevzu bu.

Eğer ayrılmak istemiyorsanız bu konudan ciddi olarak rahatsız olduğunuzu ve bu şekilde sürdüremeyeceğinizi belirterek tedavi görmesini isteyeceksiniz. Tedavi görmeyi de çoğunlukla kabul etmiyor bu tip kişiler. Kendilerini normal görüyorlar. Karşısındaki tahrik etmiş kendisini onlara göre. Bir arkadaşımın nişanlıısnda da öfke kontrol sorunu vardı. İyi düşün evlenme dedim. Bazen fiziksel şiddete de dönüyormuş. Öfke ve şiddet nedeni olarak ta arkadaşımın tepki vermesini, tahrik etmesini gösteriyormuş. Sizin ki de fiziksel şiddete dönüyor mu? Evlendiler öfke patlamaları devam etti. Arkadaşım üstüne bir de çocuk yaptı sorunlar arttı. Eşi terapi görmeyi de kabul etmiyor. Arkadaşım mutlu değil.

Umarım pişman olmazsınız. İleride eşiniz düzelmeden çocuğunuz olursa size de düşman olacak çünkü onu bu bağırış çağırışın içine zorla soktuğunuz, onu düşünüp kurtarmadığınız için. Evliliklerinin ilk ayında falan bir kavgada babam anneme tokat atmış. Bir daha da olmadı demişti annem. İçten içe o olayı yaşadığımızda anneme kızdım içimden. Keşke o ilk tokatta ayrılsaydı da ben de dünyaya gelip o anı yaşamasaydım diye. Hala daha dizilerde filmlerde birisi sesini yükseltse erkek arkadaşım o anlık hararetli konuşmada sesini yükseltse gözlerim dolar. Hiç hoş değil gerçekten çocuğuna bunları yaşatmak.

Eden son Pazar günü bende arabada bağırdım ona. Bana bağırmaya başladı arabada çünkü. Bende işe yaramıyor maalesef. Onu geçtim beni bu noktaya getirmesini istemiyorum ki. Diana

Niye zorlanıyorum biliyormusunuz. Beni aslında çok sevdiğini biliyorum. Babamın vermediği desteği verdi. Hem maddi hem manevi. onu bırakırsam şöyle bişeyle karşılaşacağım. ben seni bekledim okuttum destek oldum sen beni bırakıyorsun gibi. İçimde borçlu gibi de hissediyorum biraz biliyorum saçma. pazar günü anneme mi gitsem diyorum 1 - 2 haftalığına. Biraz mesafe iyi gelir sanki düşünmek için. S

Muhtemelen yaptığı hiçbirşeyi de kabul etmeyen tiplerden eşiniz. Sen bağırttın sen yapıyorsun der. Hepimizin sıkıntıları var bebek öyle büyük bir sorumluluk ve öyle zor ki bakımı. Stres nirvanaya ulaşıyor hamilelik ve doğum sonrasında o zaman ne yapacaksınız birbirinize dalarsınız vallahi. Ayrıl ayrılma denilecek bir konu değil ama affetmeyeceğinizi, soğuduğunuzu anlaması lazım. Annenize gidin ve şartlar koyun. Adım atmazsa da zaten sevmemiştir iki türlü de sizin yararınıza.

Genele vurduğunuzda mutluysanız çözüm aramaya bakın ama mutluluk oranı %50 altındaysa boşanın

Hayır hıc guclu degılım, kendime saygım var sadece

Ahshsjdjd ohh iyi olmuşşş I

Eşin sana bağırdığı zaman geç karşısına oyna kuaföre git alışveriş yap kahve iç takma ne oluyor derse nasıl olsa özür dileyeceksin uzatma de hareketlerinin anlamsız olduğunu anlasın

Kocanızı görüp tanımadığım için seni ezmiş, kötü biri vs diyemem ama seni en rahatsız eden huyu bu ise biraz iradeli davranarak problem davranisini her tekrar ettiğinde, eşinize karşı yaptirimlarda bulunun. En başında işe, eşinize minnet duymayı birakarak başlayın çünkü eşinize olan bu minnetinizden dolayı bazı şeyleri bilinçli bilinçsiz tolere edeceğiniz düşünüyorum. Yapmayın. Sizde bu evlilikte aldığınız kadar vermissinizdir. Kocanız sizi azarladiginda, bagirdiginda lütfen yaptırımlarda bulunun. Mesela arabada bağırışmışsınız doğru bi yaptırım olur mu bilmiyorum ama ben o arabadan iner evime giderdim. Size bağırdıktan sonra ki olan ortak planlara uymazdım. Ya da eşiniz sinirli ve sınırları olmayan bir adam değil ise bana yaptığı davranisi kendisine kalabalık bir ortamda bağırarak, azarlayarak gerçekleştirir. Sonra hemen ardından 'özür dilerim umarım seni kırmamışsımdır'derdim. Kendisini empati yapmaya zorladım. Bunlar doğru örnekler diyemem sadece ne yapmalıyım diye soruyorsunuz ya ben tam olarak bunları yapardım. Bunlari uymazsaniz bile lütfen 'kaynayan kurbağa tuzağı ' ve 'kurban tuzağı ' okuyun 2 dakikanızı alıcaktır sadece.

yahu biraz gerçekçi olun, birbirine bağırıp çağırmayan çift mi var ALLAH aşkına! bizler kocamıza hiç bağırmıyor muyuz? herkesin evi yeşilçam filmi gibi mi? herkes sinirlenebilir, lakin bunun ayarı önemli, süreklilik arz ediyorsa yardım alın mutlaka, bir de genetik geçişli oluyor bu öfke nöbeti, ailede kimde var, kime benziyor?

Şöyle söyleyim. 15 senedir tanışıyoruz çok zor günlerden de geçtik beraber. Birbirimize destek olduk. Pozitif ve negatif listesi yapsam pozitif huyları daha ağır basar. Ama "sadece" bağırmasına bile dayanamıyorum artık. . push ; B Began Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Merhaba malesef siz affettikçe amaaan zaten hep affeder gibi bir zihniyet oluşmuş sanırım. herkesin derdi var siz böyle mi yapıyorsunuz eşinize. Böyle bir durum normal değil bir evlilik danışmanına görünseniz iyi olur bence

Kitabın sonu nasıl? L

Asıl sorun benimle normal sorunları oturup tatlı dille konuşmaması. Pazar günü annesi gile giderken arabada başladı bağırmaya. Sen şu an işsizsin niye gömleklerimi ütülemiyorsun. Her sabah çorap arıyorum niye yapmıyorsun gibi. Ben de ona patladım arabada. Dedim ne bağırıyorsun kaza yapıcaksın. Yani bana tatlı dille dese istediğinden daha çok şey yaparım. Senelerdir anlatamadım. yesilkalp Hayatın başında... Üyelik

Kitabın sonu nasıl? BURUNCU

Çocuktan sonra siz bile bağırmaya başlayabilirsiniz. Biz kavgacı bir çift değiliz. Ben biraz daha dominant tarafım ama hiç öyle birbirini ezme aşağılama yoktur. Ona rağmen özellikle bebekten sonra bir anda sinirler yay gibi gerilebiliyor. Çocuk biraz daha büyüyüp inatlaşmalar da başlayınca hele çatışmaya bile dönebiliyor. Bizde böyle anlarda bir taraf sakin olmasını telkin ediyor. Eşinizin tedavi olması şart. Boşanmak dünyanın sonu değil. Şimdi seviyorsunuz ama böyle giderse o sevginin kırıntısı kalmayacak. Bunu eşinize sakince anlatın.

Esınızın iyi birisı oldugunu size kim söyledi, senelerdir sızı ezmıs bezdırmıs, annesi bir aydır hastaymıs simdıyaptıgı saygısızlıklara annem kılıfı uyduruyor, öncesi? Cevredekı insanlar ona özel saygı duymuyorlar hanfendı, saygı toplumu oluşturan kaos cikmamasıne sebep olan gerekli bir sey, esınız saygıyı hakettıgı ıcın gormuyor yanı. Mecburi saygı? Sevgi ozgur saygı mecburi? Genclıgınıze yazık Bosanın Degısmez diyecegım ama, nafile.

Çok üzgünüm. Bir genç koz için bu bir travma. Bi de ben neler gördüm bi anlatsam inanmak istemezsiniz. Babam olacak herif en büyük acıları yaşattı zaten bize. Onunla görüşmüyorum ve eşim de onun her konuda tam tersi. Sadece arada bağırması hariç işte. Ama babam annemi bıcaklattırmış birisi yani psikopat. Annemin boğazına bıçak mı dayamadı, havada mı uçurtmadı tekmeyle. Neler neler. Bu başka konu zaten derine girmemeyim. Onda merhamet yoktu zerre kadar. Ama eşimde var biliyorum. Karşılaştıramam bile onunla inanın ki. Savaşmaya karar verdim.

Bizde de sürekli aynisiydi esim kücük kücük seylere sinirlenme kapasitesi var bende yapi olarak hic sinirlenmem gayet rahat biriyim. Bir gün dank etti kafama yine bagirip sinirlendigi icin. Ondan daha yüksek sesle konustum ve o günden beri galiba cesaret edemiyor Önemli olan ise yaradi

Bu da süper bir yorum. Haklısınız. Etrafıma baktığımda, arkadaşlarımın eşleriyle karşılaştırınca benimki melekmiş diyorum. Ama yine de bunda normal değil. Annem babam boşandığı için de iyi rol modelim yok. Ben de bunu bilmek istiyorum. Her evlilikte bu normal mi? Tabi ki ara sıra tartışmalar olur. Her evlilik Yeşilçam değil tabi. Ama erkeklerin öde patlaması normalmi? Aranızda evli olan benim eşim hiç bağırmaz diyen var mı? S

Ayy konuyu okuyunca teyzem aklıma geldi eşi anlattığınız gibiydi öfke kontrol sorunu vardı yıllarca beni azarlama bana bağırma benim yaptıklarımı küçük görme diye söylerdi artik kocasını sevmiyor ve onun yüzüne de söyledi bunu nedenini de ama adam hala kendini haklı görüyor. Demek istediğim böyle şeyler sevgiyi bitiriyor saygı çok önemli zaten soğudum diyorsunuz belli bir zaman sonra sevginizde biter üzüldüm sizin adınıza eşiniz değişmediği sürece daha kötüye gider.

Genç kızlar okuyorsa beni iyi dinleyin. Kendi ayaklarınız üzerinde durup öyle evlenin. Sandığınız kadar tozpembe değil evlilik. Keşke annem babam destek olsaydı bana da evlenmeseydim erken.

Ha buarada ben bu filmin sonunu gördüm pek iyi bitmiyo

Çocuğunuz olursa hayata ciddi travmalarla başlayacak. Özgüveni de olmayacak. Çocuğun manevi desteği ilk yıllar anne ve babadır. Rol model onları alır. Annesinin azarlanıp sindirildiğini, ona saygı duyulmadığını görünce çocuğunuzun güvensiz bir kişiliği olacak. Öz değeri yeterli seviyede gelişmeyecek. O yüzden bu durumda çocuk sahibi olmayın. Ayrılıp ayrılmayın diyemem ama beni hor gören bir adamla ben sırf seviyorum diye evli kalamazdım. Oz değerimi ve öz güvenimi zedeleyen bir eşi istemezdim. Sevgi de bir yere kadar. Ilk basta saygı olacak. Saygı olmazsa olmaz. Yani sonuç olarak bence çocuktan önce ciddi düşünmeniz gereken konular olduğunu düşünüyorum.

Babam 8 yıl kadar önce bir kavgada yanımda anneme bağırmıştı. Bir de elinin havaya kalktığını görmüştüm. 15 yaşındaydım o sırada, çok korkmama rağmen gittim aralarına girdim. Babamı ittim annemi yatak odalarına götürüp kapıyı kilitledim. Ertesi sabah babam işe gidene kadar annemle odadan çıkmadık. Sadece kedimizi odaya aldım. Hala daha babama olan öfkem geçmedi o günle ilgili. Şu an annem Alzheimer hastası ve af edersiniz tuvaletten sonra annemin altını temizliyor. Babam çok ilgili, elleriyle besliyor onu, şiddetin normal olduğu bir evde büyümedim. O tek bir ses yükselmesi ve el kaldırması beni ömür boyu ona düşman etti, hiç bir zaman yakın olamadım onunla. Zaten çocukluğumdan beri de duygusal olarak hep uzaktı bana ya. Tek diyeceğim çocuklarınıza bunu yaşatmayın. İleride sizi babalarından korumaya çalışmasınlar. O çarsizliği güçsüzlüğü hissetmesinler. Tedaviye yanaşmıyorsa ayrılın ya da hiç çocuk yapmayın sadece kendinizi yakın.

Üzgünüm Allah yardımcınız olsun. İnşallah değişir.

Normal olduğu zamanda arkadaş gibiyiz de. Birbirimize anlatırız paylaşırız her şeyi. Güleriz. Ama bi an geliyor ummadığın anda bağırıyor sürekli olmasada dönem dönem. ondan daha iyisini bulurmuyum onu da bilmiyorum. Bi yandan aşık olmayı özledim gerçek kadın gibi hissetmeyi. Çok zor gerçekten. S

Hepinize tek tek teşekkür ederim yorumlarınız için. Değişik bakış açıları bana ışık verdi. Çevre ne kadar önemliymiş. Ben en yakınlarıma anlattığımda bana dediler ki amaaan sinir nedir ki şu bu olsa daha mı iyi gibisinden. Ama çeken bilir tabi ki. Ben bu bir kaç satırlara 15 senemi dolduramam tabi roman çıkar. Boşanmak kolay değilmiş gerçekten. Bir evliliği sağlıklı bir şekilde yürütmek de zormuş. eşimle konuştum bugün. Dedim ben anneme gitmek istiyorum sen de tedavi için termin alıp gittiğinde geri dönerim. Hatalarını kabul etti. Tedaviye de gideceğim dedi. Başladı çocuk gibi ağlamaya. Ve içim parçalandı. Annesi için betin tümörünü öğrendiğinden beri ilk defa ağladı. Çocuk gibi. Hep içine atmıştı çünkü güçlü olmak zorundaydım hep dedi. ben de dedim hep güçlü olmak zorunda değilsin. At içindekini. Ama bana bağırarak değil. Çok duygusal an yaşadık. Ben bir şans daha vermeye karar verdim. Belki de son şans. Tedavi şart illaki. inşallah en kısa zamanda herşey yoluna girer. Zor süreç. Allah razı olsun hepinizden. İyi ki varsınız.