Ayy bu ben ya sırf bu yüzden atandığım halde mutsuzum insanlar bana kötü gözle bakıyor ama ben çalışmak istiyorum aslında ama bu tarz şeyler düşünmekten hevesim kaçıyor

Bakın yıllardır çalışan biri olarak size verebileceğim tavsiye, iş hayatında herkes öyle müthiş kapasiteli, çok donanımlı, her işin üstesinden gelen hem becerekli hem zeki insanlar değil. Öyle olanlar çok az, ki onlar da her zaman böyle değildi. Onlar da bir yerden başladı. Ne insanlar ne mevkilere geliyor, ben bile bazen hala şaşırıyorum. Çoğu işin bir rutini var zaten, öğreniyorsun yapıyorsun, normal kapasitede olan herkes gibi. Sadece öğrenmek için bu fırsatı kendinize tanımalı, fırsat önünüze geldiğinde ben yapamam diye tepmemelisiniz işte. Bu arada yaşadığınız şeyi korku olarak tanımlamayın. Korkacak birşey yok, 3. kattan atlasam bacağım kırılır mı gibi bir risk değil alacağınız. Heyecan olarak adlandırın. Yeni bir şey yaşayacağım, heyecanlıyım. Yeni bir duygu tadacağım, yeni insanlar hayatıma girecek, param olacak, kendimi geliştireceğim, heyecanlıyım... çok doğal heyecanlı olmak, hem doğal hem güzel. Bu heyecanı kaybedince yaşam renksizleşiyor. İngilizce varsa şu videoya mutlaka bakın. Belki nette Türkçe'ye çevrilmiş versiyonları da vardır:

Şu aralar tam olarak içinde olduğum durumdasınız. Merak ediyorum acaba işe başladınız mı? Bu korkularınızı yendiniz mi? Şu an nasılsınız? Yazdiklariniz da tam olarak kendimi gördüğüm için yazmak istedim. 24 yaşındayım, yeni mezunum sınıf öğretmenliğinden. Kpss sınavına girdim ama bu sene imkansız atanmam. Aslında çalışmak istemiyordum ama babamın baskısı var. Bütün yıl sınava çalışmak istememi anlamıyorlar. Bir özel okulda çalışmaya başlamamı istiyor. Özel okullara karşı biraz önyargım var. Kendim hiç özel okula gitmedim hep devlette okudum, şimdide atanıp devlet okullarında çalışmak istiyorum ama aile baskısı ve maddiyat için çalışmalıyım. Hiç istemiyorum ve çok korkuyorum. Kendime hiç güvenemiyorum. Bir işe başlamak çok korkutuyor sonuçta bi yere başladığınızda geri çıkamazsınız hemen. Çok stres yapıyorum özgüvenim yok ve yetersiz hissediyorum. İnsanlar ile iletişimim de zayıf biraz öğrenciler ile aram iyi ama geri kalan insanlar ile değil. Bu biraz da içine kapanık bir insan olmam ile alakalı. Ne yapacağım bilmiyorum. Bir iki yerden telefon geldi ama çok uzak olduğunu söyleyerek kabul etmedim ve aileme söylemedim. Işsizlik var biliyorum bu yüzden şımarıklık gibi geliyor ama ise basladigimu gittiğimi düşününce hasta gibi oluyorum midem ağrıyor birden elim ayağım uyuşuyor kusacak gibi oluyorum neredeyse. Ne yapacagimi bilmiyorum Şimdi ki işi babam bir tanıdığı ile konuştu cv gönderdim haber verecekler ve içimden sürekli dua ediyorum umarım olmaz diye. Benim sorunum ne bilmiyorum fazla büyütüyorum ama kendime engel olamıyorum. Diğer insanlar gibi olmak isterdim daha umursamaz yani bir işi fırsat olarak görmek heyecanlanmak.

Hatta üniversitenin 2. yılında bir mağazaya alınmıştım. Bütün belgelerimi 3-4 gün çabalayıp hazırlamıştım teslim etmiştim işe gideceğimin gecesi korkudan gitmemiştim. Şimdi pişmanım keşke gitseydim S

Sectigim meslek rehber ogretmenligi ben kendime fayda saglayamazken baskalarina nasil faydam olabilir diye dusunuyorum yani gorusme esnasinda birsey sorarlar cevap veremezsem tecrubesizim yada insanlar beni istemezse sevmezse dislarsa

her korkunun sebebi var, seninkinin nedenini bul mesela görünüşün mü sesin mi bilgi eksikliğin mi önce onu tespit et sonra o sebebin üstüne gidip ona yönelik bir çozum üret:ses eğitimi almak, görüntünde hoşa gitmwyen noktaları profesyonellerle çozmek... gibi C

Cok doğal bu şekilde düşünmen. Konfor alanını bırakıp hem işi yapabilir miyimi düşünmenin stresi, yeni insanları görmenin stresi derken bunlar insan doğasını rahatsiz eden şeyler. Böyle böyle 1 aydan sonra bu hayatın sana normal gelecek. Sadece nasil ki okul hayatında bir deneyim, öğrenim kazanıyorsun. Buna da öyle bak ki buradan karşılığında para alacaksın. Asıl sorun kendi alanında is bulamaman olurdu. Kendi alanında is bulamayan o kadar çok mezun var ki... Kendinle yarışmayı öğren. Gününü kendinle yaptığın işle yarisarak eğlenceli hale getir. Bu konuda çok güzel kisisel gelişim kitapları var. Bunları oku. Kendini nasıl motive edersin bunun cevabını bularak ise başla. 1 ayi bitirdiğimde kendime şunu alacağım ikinci ayligimla buraya gidecegim gibi. Bir bakmışsın konfor alanın işin olmuş.

Evet her türlü düşünmek normal. Tr sartlarinda kimsenin mükemmel stajı yok. Çünkü aman olsun da staj olsun diye yapılıyor. Evet önemli olan uygulama. Ama onu da ancak çalışarak öğrenebilirsiniz. Nasıl iletişim kurulur, nasıl iş yürütülür. Hani işi işte öğrenirsin derler ya aynen öyle. Üniversitede verilen eğitimler maalesef ki yeterli değil. Ben mezun olduğumda hiç çalışmak istemedim. Ama bu korkudan vs değil. Bıkmıştım. Zor bir bölümden mezun oldum. Açıkçası iş ortamına girip de yeni insanlarla tanışmak, sabah erken kalkmak, fabrika ortamı zor geldi. Zaten hemen de iş bulunamıyor. Bulsan bile memnun kalınmıyor maalesef. Ama şunu anladım kötü de olsa bı yerden başlamak gerekiyor. İyiye ulaşmak için biraz ezilmek gerekiyor. Sonrası çorap söküğü gibi geliyor.. Sabır önemli. Kendine güveneceksin. Herkes insan. Kimse anasının karnında öğrenmiyor.

Zamanla alisirsin bende ilk ise basladigimda insanlarla pek iyi iletisim kuramiyordum illaki alisirsin boyle kalmaz

Bu işi yapamıcam diye düşünmek normal mi peki?ben pazartesi işe başlıcam çok değişik düşüncelerim var benimde öğrenirim falan diyorum sonra yok yapamıcam bu işi falan diyorumstajımda kötü geçti yani verdikleri işleri yaptım ama pek bişe öğrenmedim malesef hep aynı işi verdiler çünküteorik bilgi lazımda pratikte çok farklı geliyor herşey bilemiyorum yani bence bizim eğitim sistemi yanlış teorik pratik birarada olsa insanlar böyle kötü hissetmezler mezun olunca sanki kafamın içi boş gibi cidden çok kötü bir his S Seymahn Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben ise girmekten calismaktan cok korkuyorum. Lisans mezunuyum daha yeni mezun oldum 9 ay oldu. Okudugum bolumle alakali bir ise girdim ama sadece bir gun gittim cunku cok gerildim korktum endiselendim. Seçtiğim meslekte insanlarla iletişim üzerine kurulu bir meslek. Insanlarla iletisim kurmak tanismak konusmak beni cok geriyor terliyorum kalbim carpiyor bu tarz seyler yasiyorum. Simdi yine bir is icin ikinci gorusmeye cagirdilar sonucu olumlu olucak beni ise alicaklar diye cok endiseleniyorum. Calismam gerekiyor evde oturmak cok bunaltti bir seyler basarmak yapmak istiyorum ama bu korkumu yenemiyorum. Psikologa gidiyorum ancak bir faydasini goremedim. Ne yapicagimi sasirdim cevremdekilere soyleyince insanlar garip karsiliyor simariklik olarak goruyor ama bu benim icin cok buyuk bir sorun haline geldi. Tavsiyeleeiniz deneyimleriniz varsa belki benimle ayni seyleri yasayan birileri varsa yazabilir misiniz neler yaptiniz

en kötü ne olabilir ki?

Bunu yaşaman çok normal iş hayatına atıldığın yaş sahan küçük ana bence korkularının üzerine gidip bunu yenebilirsin. Hatta bu ikinci görüşmen diğerine göre daha relax geçebilir. İyi şanslar. T Tohru Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Madem istiyorsunuz, yapacaksınız o zaman. Devamlı olumsuza odaklanarak onu iyice kafanızda büyütürsünüz. Zamanla sürekli olan iletişim normaliniz haline gelir. Hayatı oturup izlemek istiyorsanız evde oturursunuz.

Çalışmaya baslayin alisirsiniz baslarda herkeste tedirginlik olur ortami bilmediginiz icin. Bir haftaya alisirsiniz tek derdiniz bu olsun endise edecek hicbisey yok inanin kendinize guzel gececek

Merhaba. Ne güzel bir mesleğiniz var. Üstelik bu ortamda iş bulma imkanınada sahipsiniz. Yalnız kendinize karşı çok acımasız değilmisiniz?Sizin hakkınızda kim ne düşünecek buna fırsat vermeden siz kendinize hüküm giydirmişsiniz. Kendinize neden fırsat vermiyorsunuz?Belki işinde çok başarılı, insanlara faydalı olacaksınız ama siz buna izin vermiyorsunuz. Lütfen sakin olun. Hepimiz insanız dışarıdan gördüğünüz çok otoriter müdürde insan üstelik sizin görmediğiniz anlarda belki oda çok kaygılı. Yine sizin karşınıza gelecek olan kişi yada öğrencide aynı şekilde. Lütfen kendinize anlayışlı olun. Hepimiz hayatın belli dönemlerinden aynı kaygı ve korkularla geçiyoruz. Hayat bir yolculuk ve deneyim yolda kazanılıyor. Bol şans.

Canım korkman çok normal, önemli olan korkunu çok takmamak. İzzet güllü nün videolarını öneririm, kısa zamanda kendine geleceksiniz inşallah A Anna

Bende öyleydim 4 gün çalışıp çıkmıştım ilk işimden. Şimdi 4 aydır calısıyorum ilk zamanlar ağlıyodum hep eğitimi düzgün dinlemezdim benim çıkmaya cesaretm yok onlar atsın diye ama maaşı alınca devamı geliyor ve daha hevesli her şeyi öğrenmek için çabalıyorsun

Hem de rehber öğretmenliği direkt iletişim üzerine. Yalniz sizin kendi kendinize ne yapacaginizi bildiğinizi sanıyorum. Size bir öğrenci gelse ve sizin durumunuzla aynı olan şeyi anlatsa ona ne derdiniz mesela?bir de siz de doktor işe yaramadı derseniz ohoo. Bunun tanışmasi var. Toplantılarda rehberlik ile ilgili en az 2 madde var onlar geldiğinde sözü size vermeleri var. Okuldaysanız eğer sınıf öğretmenlerinden yapmasını isteyeceginiz bazı şeyler oluyor hepsini bir araya çağırıp anlatması var. Var da var yani.

Kendi paranızi kazanıp istediğiniz gibi harcayıp her ay daha güçlü ayaklarını yere bastıkça ozguveniniz artar. Bende sizin gibiydim başlarda borca girerdim hatta işimden cikmayim mecbur kalimde çalışayım diye...

Şimdi bak kardeşim. Bu durum çok normal. Önce bunu garipseme. İlk mezun olduğum zamanlar çalışmaya isteksizlik olabilir. Çünkü üni. ortamindan yeni çıkmış oluyorsun ve ders çalışmaktan yorgunluk olmuş olabiliyor. Hiç bir şey yapmadan oturayım diyebilirsin. Ama ilk işe başlar bunun üzerine gidersen alışırsın. Sana hemen alışırsın ooo bayıldım iş hayatına dersin demiyorum. Çünkü iş hayatı demek; yeni insanlar, stres ve yorgunluk demek. Ama yeni insanlara alışınca ve iş ortamın güzel olunca her şey değişiyor. Keyif alabileceğin iş ortamı seçmeye çalış. Gerisi gelecek. İş hayatını seveceksin. Paranı kazandıkça isteklerini aldıkça daha mutlu ve güvenli olacaksın. Öncelikle kendi kendini telkin et ve bu korkunun üzerine git. S Seymahn Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

iş hayatı farklı. ben 20 kişilik bir erkek grubunun vardiya mühendisiyim düşün. kavga gürültü patırtı hiç bitmiyor. Alışıyosun zamanla

Olur öyle şeyler korkularının üstüne git alışırsın çalışmak güzel birşey Rabbim iyi insanlar la karşılaştırsın

İş hayatı zor ilk iş son iş olmuyor dayanıklılık ve kararlı olmak insanı zirveye taşıyor, narin, kırılgandık, alınganlık, ağlamak bu tipler İş hayatından çabuk vazgeçip evde oturmayı tercih ediyor çoğu genç kızımız

Gayet normal tepkiler. Ben kadar utangac cekingen insan yoktur. Ögretmen olmayi da ben nasil ders anlatacagim karsimda ogrenciler olacak diye istemezdim. Basladim goreve cunku zorundaydim. Cok cekindim ilk zamanlar aylar ayaklarim geri geri gitti hep sonra alistim simdi 16 sene olmus. Sinifta ders anlatmak en kolay is benim icin en rahat hissettigim yerde orasi. Simdi sen asiri idealist bakiyorsundur eksiklerini biliyorsun karsina gelecek ogrencinin bunu bilecegini dusunuyorsundr seni yetersiz eksik gorecegini filan ama oyle degil durum. Yardimci olmaya calis elinden gelen gayreti goster ogrenci senin eksik olsan bile fazla hissetmeyecektir. Bazi velileri de asla tatmin edemezsin o beklenti ucuk kalir.

ilk başta herkes tecrübesiz Tecrübem yok diye çekimser durursan zaten hiç tecrübe kazanamazsın ki Seni işe alanlar tecrübeli olmadığını biliyor sonuçta İşsizlik oranı o kadar yüksek ki bence hazır iş buldunuz gidin çalışın. Samsonn

Akrabalar zaten hiç rahat bırakmıyorlar insanı. Aile de öyle yapınca daha kötü hissediyor insan. Çok kötü hissediyorum ve korkuyorum ve bunu burası dışında kimse ile paylaşamıyorum. Bende cidden tek istediğim bu kadar düşünmeden panik yapmadan normal bir insan gibi ise gidebilmek

Ben de sizin gibiydim. Mezun olduktan sonra bir iş görüşmesine giderken yoldan geri döndüm, gitmedim görüşmeye. Eve girip deliler gibi ağladım, ailem çok üzüldü halime, cesaret vermeye çalıştılar ama hiçbir işe yaramadı. Hiçbir zaman çalışma hayatına atılamayacağımı düşünüyordum. Aklıma geldikçe deli gibi kalbim çarpıyordu. Sonuç; meslekte 11. yılımdayım. İşe koşa koşa gidiyorum. Öğretmenim bu arada, mesleğin 10 yılı özel okulda geçti, velilerle ve öğrencilerle sürekli sürekli sürekli iletişim halindeydim. Çoook zorlandım, çok atak geçirdim, ama üzerine gide gide işin şeyisi oldum. Birebir veli görüşmelerinde başlarda ellerim terliyordu, cümle kuramıyordum, 2-3 sene sonra en azılı velilerle çatır çatır baş eder, onları ikna edebilir oldum. Şimdi devlet okulundayım, 80 öğretmen ve 1200 öğrenci var, yeni başladık ve 3. haftada herkesle kaynaştım. Ne hissederseniz hissedin ama o görüşmeye gidin ve olursa işe başlayın. Kendinize 2 sene verin. En fazla 2 sene. Sonrasında yaşadığınız değişim sizi çok heyecanlandıracak ve çok başarılı olacaksınız. Çünkü bu kadar kaygı duyan biri mutlaka işinin hakkını verir.

Tek çaresi korkunun üzerine gitmek sanırım. Onlar da bir insan diye kendini motive et

Herkes gidiyor kiz, diger insanlar nasil gidiyorsa sen de aynen oyle gideceksin merak etme. kaldi ki sectigin meslek cocuklarla calisiyor, tamamen yetiskinlerden olusan is ortamlari cok cok acimasiz olabiliyor. Cocuklarla calismak gayet rahatlatici bence, yetiskinlerde ayak kaydirma var, mobbing var, dedikodu var, o var bu var insan bazen beziyor. gayet guzel bir is bence, parani da kazanicaksin, is de bulmussun durma vinla

Iste tam olarak bunlarin hepsi gozumde cok buyuyor ve beni korkutuyor defne-28

Cok tesekkur ederim tavsiyeleriniz icin biraz rahatladim sayilir

Okuldayken aynilarini yasadim insallah dediginiz gibi tecrube edindikce duzelir ama o surec bile beni asiri korkutuyor S

Bu çok normal önce bunu bir kabullen. Kimse evde oturarak insanlarla iletişimim süper diyemez. Bak örnek vereyim ben araba kullanırım fena da değilimdir ama bir hafta 10 gün kullanmayayim hemen direksiyonda panik oluyorum. Seninki de o hesap bu durumun üstüne gideceksin. Eline bir kağıt kalem al ve yaz. 1) korktuğum şey nedir ve bunun altına seni korkutan şeyleri yaz 2) bunu nasıl asabilirim ne yapabilirim. Aynen böyle soru cevap yap. Yazdıkça rahatlayacaksin. Kimse anasının karnında atılmıyor iş hayatına sende buyuyeceksin

Tecrubeleriniz cesaret verdi yalniz olmadigimi hissettim tesekkur ederim

Bende işe başlamaya korkuyorum napıcam bilmiyorum deli gibi internetten bakıyorum napmam lazım diye konuşmayı görünce yazmak istedim naptın bi işe girdin mi acaba inşallah mesajımı görüp cevap verirsin Mavisaclikadin Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

bilirim. Ama keyifli. Gürültü olmayınca hayırdır yaa diyorsun . push ; T Tohru Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben de aynı durumdayım. 23 yaşındayım mezun olalı 3 sene oldu 2 yıllık inşaat okudum istediğim gibi bir iş bulamadım görüşmeye gitsemde olumsuz oldu aslında olumlu olurda beni alırlar diye de korktum sanırım insanlarla iletişim kurmak çok zor utanıyorum çekiniyorum. Şimdi kendi mesleğimi bulamıyorum başka bir işte çalışıyım diye ilanlara bakıyorum onlara da içim razı gelmiyo ya da yapabileceğim işler olmuyo. Artık insanlar evde boş boş oturan kız olarak görüyo beni akrabaların sürekli sorması falan beni çok yıprattı. Umarım bigün normal bi insan gibi sabah kalkıp işe gidebilirim gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum

daha önce hiç çalışmadığın için Üzerine gideceksin. İlk maaşını eline aldığında geçecek korkun. Tavsiyem hemen başla

Şımarıklık olarak görenler asıl şımarık. Psikolog adı altında bir suru vasıfsız insan var bu meslekte. Gidip kişisel eğitim sertıfıkaları alıp danısmanlık yapıyorlar. Sizin tek şansınız bunun ustesınden gelmek bunun yolu da psıkolog -psıkıyatr başka çare yok. Bana kalırsa psıkologunuzu degıstırın ve gıdecegınız yerde sunlardan emın olun 4 yıllık psıkolojı mezunu olacak + klınık pıskolojı alanında yuksek lısansı olacak. Psikiyatr ile başlayın bence o daha emin, yetkin bir dr o sizi yönlendirir ilaca gerek yok psıkologa gıdın dıyebılır ya da ılaca ıhtıyacınız olduguna karar verır

Korkunun ecele faydası yok cup diye dalacaksın kız kardeşim de böyleydi ben çok konuşkan bir insanım sunumlar toplantılar vs o ise iki cümle kuramazdı insanlarla. Konuşması mı lazım bayılacak sanki. Mecbur kalıp işe girdi bir fenalaştı gerildi iki korktu etti ama eninde sonunda alıştı işte şimdi benden beter, satış yapıyor bir mağazada. Yani şimdi size mağazaya girin diyemem kardeşim okuyor hala sonuçta siz meslek sahibisiniz ama, bir yerden başlamak zorundasınız dediğim gibi korku çok normal ama yapmak zorundasınız ve yapa yapa alışacaksınız

zamanla alışacaksın

bende 27 yaşındayım ve işe girmekten korkuyorum. iletişim konusunda sorunlarım var. hem de daha önce çalışmadığımdan ya yapamazsam, yorulursam gibi düşüncelerim var. ben şuan okuyorum online derslerde hocalar sürekli soruyor. bana sormasınlar diye dua ediyordum. evet cümle kurarken hata yapıyorum. bazen toparlayamıyorum. ama konuşa konuşa alışmaya başladım eskisi kadar kötü değilim ve umursamamaya başladım bu durumu. en son bir mülakata katıldım. istediğim gibi konuşamadım. günlerce başıma ağrı girdi düşünmekten. değdi mi dedim kendime. Derste birçok kişiyi takip ettim bu konuda. kimse akıcı bir şekilde konuşamıyor aslında çok nadir bunu yapanlar. ama yine de doğallar benim gibi gerilmiyorlar nefes alıp yutkunmuyorlar. bu yüzden normal görünüyor. gerçekten iyi iletişim kuranlar daha önce birçok yerde görev almış kişiler. bence biz bu sorunu tecrübe ile halledeceğiz. yeter ki kafaya takmayalım, boş yere üzülmeyelim. zamanla olacak hiçbir şey için geç değil.

Uzerine gitmem gerektigini biliyorum kendimi cok zorluyorum o endise korku hic gitmiyor kafamda bir suru kotu senaryo kuruyorum yazarhanim35 Yazar

Ilk göreve başlayacağım zaman günlerce bu düşüncedeydim aşırı korkuyirdum ya başaramazsam ya şu olursa diye diye gittim başlayınca alışınca her şey daha kolay. Ilk gün küçük bir köy okuluna gittiğimde ilk derse girdig8mde aşırı heyecanlıydım ben şimdi napicam diye.. Ilk gündem bir seykeri bilmek hemen halletmek imkansız bilmiyorsan soracaksın danışacaksın başka rehber ogrt.. zamanla işi öğreneceksin. Ve rutinin haline gelecek