Yanlış anlaşılmasın, mecazi anlamda. Aslında duygularını, düşüncelerini gizlemeyeceksin, o an da söyleyeceksin. Üzülen taraf sen niye olasın ki?

Biri aşırı yakın arkadaşım olmak üzere iki yetim, birinin annesi diğerinin de babası hasta olan iki arkadaşım hariç herkese her şeyi diyorum çekinmeden. Bu yukarda bahsettiğim dört arkadaştan birisi sinirimi bozan bir şey yazdığında genellikle cevap vermiyorum, konuyu değiştiriyorum. M

Karsindaki kirmayim derken kendini kiriyorsun. Kendine zulum ediyorsun soylemedikce. Sanirim ozguvenin yok. Karsindakine kendinden cok mu deger veriyorsun? Kendini sevmeyi ogrenmelisin. Unutma karsindaki seni kirarken sen katlanabiliyosan o da katlanabilir, gerekeni soylemelisin. Incindigini, kirildigini belirtmelisin. Cumleye bir baslasan gerisi gelir. Sanirim hakkini savundukca karsindakinin sana cemkireceginden korkuyorsun. Karsindakinin bunu yapnadina izin veren sensin aslinda.

Evet aynen böyle değiştin diyorlar ama değişmekle ne alakası var sus sus nereye kadar bazen susulmayacak aşamaya geliyor insan Allah arsız, yüzsüz insanlardan korusun uzak tutsun hepimizi A

Bazi seyleri kabullenmek de guzel. Ama sunu soylemek istiyorum. Herseyi mukemmel yapmak zorunda degiliz. Hata yapma luksumuz de var. Hata yapa yapa ogreniyiruz. Bu yuzden kimseden cekinme. Put gibi olmana gerek yok. Birak inssnlar seni oldugun gibi sevsinler. Kimse mukemmel degil.

Sana Haksızlık ediliyorsa kendine karşı da sorumluluğun olduğunu hatirla ve susma. Değiştin desinler ne olacak. En ufak birşeye milleti kır demiyorum ama başkalarını uzmeyim diye düşündüğün kadar kendini de düşünmelisin.

Özgüven eksikliği yasıyorum bazen kendimi beceriksiz bile hissetttigim oluyor hatta is paniğe kadar çıkıyor bir ara sürekli hata yaptım kendimi veremedim tistim kaldım ama belirli insanların yanında böyleyim herkesin degil hakkımı savunduğum zamanlarda oluyo ama bir kaç kişinin yanında böyle put gibi kalıyorum sanki konuşma bilmiyormuşum gibi konuşma bitiyor herkes gidiyo keşke böyle deseydim diyorum ve bu duruma düşmek cok sıkıldım artık sanırım bende aşağılık kompleksi var sonanda

Kızlar sizinde insanlara karşı pasifliginiz oluyor mu?Mesala ben bazen çevremdeki kişiye cevap veremiyorum haklıysam hakkımı savunmuyorum onun yanlış yaptığını biliyorum ama söylemiyorum gece kafamı yastığa koyduğumda kafamda cümleleri oluşturuyorum kendi kendime konuşuyorum bir nevi sonra pişman oluyorum aman boşver deyip de geçemiyorum cevap vermediğim içinde kendimi paralıyorum sizde böyle seyler yaşıyormusunuz resmen günü kendime zehir ediyorum ama cevap vermediğim icin is isten geçmiş oluyor sonra söyleyincede bir anlamı olmuyor resmen donakaliyorum yeri geliyor hakkım yeniyor ona bile ses çıkaramıyorum bu pasiflikten nasıl kurtulurum sonanda

Aah o huy bende de var pasiflik diye mi adlandırmalıyım bilmiyorum ama birisi bana birşey söyleyince tutuluyorum o an çok nadirdir tartışıp kavga ettiğim sadece 2 kişi beni çileden çıkardı o an patladım ama benim patlamalarım çok kötü oluyor birisine eşim şahit oldu seni o an tanıyamadım dedi çünkü bilir beni az buçuk geneli naif takılırım şimdi o 2 kişi benden çekiniyor çünkü ben onlara tamı tamına 12 sene hı hı dedim, evet dedim, haklısınız dedim, kalp kırılmasın, küalük olmasın ortalık karışmasın dedim ama onlar beni salak sandı aslında salaklıktan değilde insanlıktan sustuğumu beni insanlıktan çıkarıp öfke patlaması yaşatınca anladılar şimdi gayet seviyeliyiz böylesi lazımmış meğer, her gece söyleyemediklerimi düşündüm içimde kalanları, hep boşuna biriktirmişim bizede yazık

İnsanlıktan susmayı eziklik sanıyorlar konuştuğunda da sen çok değiştin diyorlar ne diyeyim ki karsimdakiyle konuşsam ayni konuşmasam