Malesef karakter meselesi bu. Kolay kolay değişmez. Siz ona yeterince arka çıkmışsınız, desteklemişsiniz; bununlada kalmayıp birçok şans vermişsiniz. Fakat bu yaşına gelmiş ve hatalarını tekrarlayan bir adamdan bundan sonra düzelmesini beklemek, üzülerek söylüyorum biraz ütopya gibi birşey. Ben yerinizde olsam, sorumsuz bir adamın sorumluluklarını yüklenmek ve onun olan hatalarını ödeyeceğime; kendi hayatımı kurmayı düşünürdüm. Tabi sizin ve ilişkinizin durumunu bilmeden nacizane fikrimi söylüyorum. CakmaLaraCroft Evimin

ee siz zaten en büyük adımı atmışsınız. bundan sonrası sadece size kalmış. böyle güçsüz güçsüz hala acıyorum falan diye bu evliliği sürdürürseniz o zaman söylenmeye de hakkınız yok. ama derseniz ki ben yeniden kendime gelmek, kendime ve çocuğuma yeni bir hayat çizmek istiyorum diye, o zaman size bir kitap önereceğim: "yeniden toparlanmak- dr. bruce fisher" boşanma sonrası kişinin kendini yeniden toparlama sürecini konu alıyor. S

helal olsun ablacığım sana bak kendini önem verdiğinin farkına varmışsın. Sen asla güçsüz biri değilsin senin gücünü tüketenler var. ben 29 yıllık evliyim inan bana eşler asla değişmiyor, madem değişmiyor sen değişiklikler yapacaksın. Eğer ruh halin düzelirse bu yüzüne de yansıyacak. inançlı birisin bu belli onun için şeytanı sevindirme allaha sığın ve ondan senin için en hayırlısını dile bunu en sıkıntılı anında yap ve inan ki sana asıl o en büyük desteği verecek.

biz severek evlenmiştik. ben bu evliliği hep mücadeleye değer buldum. çok fedakarlık yaptım haklısın fazla fedakarlık geri tepiyor bence. zamanla kendinden ne çok şey verdiğini görüyorsun. değdi mi diye sorgulayınca hiçbir şeyin değişmediğini görmek insanın canını yakıyor. son günlerde biraz daha iyiyim sanki... ne istediğimi biliyorum aslında ama uygulamaya gelince hep bir cesaretsizlik var. alışkanlıkların etkisi büyük farkındayım. dile kolay 8 yıllık evlilik,3 yıllık beraberlik. düşündüğümde bana kattıklarından çok götürdükleri daha fazla. kendimi birileri için feda etmişim gibi geliyor ama toparlıyorum inş. iyi olacağım. Nazanen Hoşgeldin ömrum, ruhum canım kızım

Benim hikayem oldukça uzun... Zamanınızı ayırıp bana yardımcı olursanız çok memnun olurum arkadaşlar. desteklerinize ihtiyacım var eşimle 8 sene önce evlendik ve 1 çocuğumuz var. bu süre zarfında eşim çok sorumsuz, üstüne düşen görevleri yerine getirmeyen ve umursamaz bir eşti. hiçbir zaman faturalarla ilgilenmedi, kirada oturdugumuz sürede her ay ev sahibiyle, elektrikçilerle, borçlularla uğraştım. Parası olmadıgından değil sadece önemsemediği için kirayı vermez faturaları yatırmazdı. Benimle evlenebilmek için 10 sene önce iş yeri açmıştı. sonra ailesi iş yerine ortak oldu ve bizim ilişkimiz bozulmaya başladı. eşim bir süre sonra onlarla alakasını tamamne keserek kendi ayrı yer açtı. ama yine sorumsuzlukları yüzünden orayı kapatıp benden habersiz iş yerinde ne varsa satıp ailesinin yanına döndü. ne iş yerini kapattıgından ne oradaki eşyaları sattıgından haberim olmadı. sağdan soldan duyunca çok sinirlendim ve her geçen gün aramız dahada bozuldu. neyse bundan 4-5 yıl önce eşim bir araba aldı. tüm ısrarlarıma yapma dememe rağmen, sıfır araba aldı ve bankaya borçlandı. yalnız kendisi kefil görünüyordu asıl borçlu görünen kişiye ödmesini yapıyor ve oda bankaya yatırıyordu sözde. taksitlerin ödenip ödenmediğini hiç bir zaman takip etmemiş. o adam bankaya taksitleri yatırmamış ve eşim tüm borcu 1 yıl içinde ödeyeceğine dair bankaya taahhüdde bulunmuş. bunların hiç birinden yine haberim yoktu. bundan 1 yıl önce eşimin bu borcunu öğrendim. cezaevine girmesi söz konusuydu. o arada ne yapıp edip ödenmemiş taksitler yatırdık. Aradan 1 yıl geçti. birgün sabah görümcem aradı beni. o saatte aramaz normalde. Bana dedi ki eşin karakolda üzülme beni teselli ediyor resmen. eşim o gün akşama kadar karakoldaydı. borcun tamamını yatırması gerekiyordu. ailesi hiç bir şekilde yanaşmadı ve eşim bana telefon açıp kıyafetlerimi hazırla ben gidiyorum dedi. arkadaşını yolladı kıyafetlerini aldı ve tam 6 ay ben çocugumla yalnız kaldım. bu süre içinde haftada 1 gün telefonla konuştuk. ben düzeldim. artık senden hiç birşey saklamayacağım dedi. inanmadım ama üstüne gitmedim. cezaevinde sonuçta.. çaresiz ya acıyordum ona. arkamdan çeşit çeşit dolap çeviren, beni çocugumla 5 parasız ortada bırakan, konuşmadıgım ailesiyle beni yüz göz eden eşime acıyordum. neyse, çıktı cezaevinden. Oturup konuştuk. Bundan sonra benden tek şey saklarsa yüzüne bakmayacağımı söyledim. bağırıp çağırdım ağladım ama sinirim geçmedi bir türlü. çıkalı 3 ay oldu. geçenlerde eski kapattıgı iş yerlerinden kalan vergi borçlarını öğrendim. adam bir sürü iş yeri çalıştırmış ne vergi vermiş, ne fatura kesmiş. 8-10 bin lira borç çıktı ve ben bunu tesadüfen öğrendim. eşime sordum.. bana neden söylemedin bana söz vermiştin dediğimde neden söyleyim gibi basit bir cevap aldım. babasıyla gidip bu borcuda taksitlendirmişler. hiçbir şeyden haberim yok yine. şimdi ona karşı hala acıma duygusu hissediyorum. ailesiyle beraber çalışıyor ama asla hakettiğini alamıyor. bu adam neredeyse 40 yaşında. ne bana karşı ne çocuguna karşı sorumluluk hissi yok. ben 48 kiloya düştüm sıkıntımdan. yemek yiyemiyorum.2 lokma yesem afedersiniz midem almıyor lavaboya atıyorum kendimi. eriyorum resmen gözünün önünde.. umrunda değil. akşam geliyor. doğru düzgün konuşmuyoruz. tv izliyor yemek yiyip yatıyor. ben sabaha kadar uyuyamıyorum. borçlardan çok rahatlığı beni bitiriyor. karşımda ben ne yaptım ki diyerek konuşunca çileden çıkıyorum. benim yaptıgım fedakarlıklar umrunda değil. çocuğumla bana yaşattıkları önemsiz onun gözünde. benim şu anda kira sorunum yok. işe bakıyorum. 1-2 yerle görüştüm. babam biraz tutucudur, annem bana destek ama ben özgüvenimi o kadar kaybetmişim ki iş görüşmesine giderken bile elim ayağım titriyor. ayrılmaya korkuyorum eşime acıyorum kendime çok kızıyorum neden bilmiyorum ama acıyorum seviyor musun? derseniz sevmiyorum ama alışkanlıklardan dolayı sanırım elim kolum bağlanıyor. o yokken onsuzluğa alıştım... maddi srunlarım oldu ama çocuğumla huzurluydum. çocuk çok düşkün babasına... her gece ağlıyordu babasını soruyordu. uzakta çalışıyor diye kandırdım 6 ay boyunca. ona göre bunlar önemsiz şeyler, ben çok abartıyorum. artık oturup benim hatam ne diye düşünmeye başladım, kendimi suçluyorum. hiç iyi değilim. hayattan zevk almıyorum, kendime çocuguma bakamıyorum. konuşacak kimsem yok. arkadaşlarım var ama ayrıntılarıyla anlatamıyorum. ne olur bana 1-2 kelime yazın arkadaşlar. birşeyler duymaya ihtiyacım var. parkon bence

aslında ne yapman gerektiğini çok iyi biliyorsun. biz ne desek boş, inşallah hakkında hayırlısı ne ise o olsun sekerparee akışa bıraktım.. tek ayak

sen zaten yapılabilecek herşeyi yapmışsın canım... hem annende sana destek.. üstelik resmi olarakta evli değilsiniz madem bırak bu acıma duygusunu.. eşin sana acımıyor sen neden onun için bu kadar acı çekesin ki...

son birkez konuşmayı deneyin mutsuz oldugunuzu gosterin cocugunuzun psikolojisinden bahsedin, ama kavga etmeden sakin bir şekilde, yada bir kağıda yazın butun yasadıklarınızı onun neden sorumsuz oldugunu dusundugunuzu okutun ona, hala çok rahat tavır da ben ne yaptımm diyebiliyorsa, boşanma konuşmasını yapmanın vakti geldiğini soyleyin

ucundan tutacak birsey bulamadim cocuga yazik baska birsey degil

cevabın için teşekkür ederim. kendimi çok sorguladım. bunca şeye rağmen seviyor muyum? bunu çok düşündüm ama benim ki sevgi değil alışkanlık diyebiliriz ancak. evlenmeden önce 3 senelik bir mazimiz var ve 8 senelik evlilik.. beni ciddiye almayan, gözünün önündeerimeme rağmen hiçbir çabası olmayan, arkamdan dolap çeviren, hiç bir paylaşımım olmayan adamı hala sevmiyorum ben. sevmiyorum ama kopamıyorum da. kendime çok kızıyorum..

Doktorun dediklerini dinle arkadasim ve o ilaclarida al bence, doktor faydasi olacagini düsünmeseydi yazmazdi sanirim, esinlede herseyi netlestirmeniz gerektigini düsünüyorum, ama ortada ne Sevgi nede Saygi kalmis gibi görünüyor ne demek ben o cocugum babasiyim, hepinizi yakarim diye bagirmalar felan Allah yardimcin olsun otur düsün, yaninda kimse olmadan iyice düsün tasin, ve bu isi kafanda bitir ya devam edeceksin yada bosanacaksin, terkedeceksin ama sunu unutma Ya bu deveyi güdeceksin yada bu diyardan gideceksin cünkü huylu huyundan vazgecmiyecek.. Nazanen Hoşgeldin ömrum, ruhum canım kızım

şimdi öncelikle herşeyde her durumda ve her konuda kendini suçlamaktan vazgeç bi kere.. çünkü sen değerlisin.. hatalarım oldu diyebilirsin.. ama kendini suçlayan cümleler kurmaktan vazgeç.. en önemlisi bu... çözülme ve iyileşme buradan başlıyor.. önce kendini affetmekle başlıyor herşey.. kendini affedemeyen, kimseyi affedemez.. misal ben... ben de öyleydim.. üniversitede bir hocam, hatalar %50 dir derdi.. ortada bir hata varsa yarı yarıya bölüşmek lazım.. başka türlü nasıl çözülür ki zaten? dimi ama, gayet mantıklı makul bi laf etmiş.. ben suçluyum türünden cümleleri sil defterinden.. onun yerine hatalarım oldu evet ama hala değerliyim, hatamı gördüm ve yoluma devam ediyorum yaz.. ama bu demek değilki herşeyi görmezden gel ve herkese alttan al.. bunları da yapmamak lazım.. sana zarar veren şeyleri hayatından çıkarman, tavrını kesin ve net bir biçimde koyman da lazım.. kendine layık gördüğün değeri ancak bu şekilde yansıtırsın karşı tarafa... ve ancak bu şekilde hakettiğin, görmek istediğin değeri alabilirsin insanlardan.. yani savaşarak, mücadele ederek, kararlı ve istikrarlı durarak.. ben buyum diyerek gerekirse resti çekerek.. bazen risk alarak.. böyle kazanılıyor değer, birileri gökten inip bize değer vermiyor, malesef yok öyle bi dünya.. sana hakettiğin değeri veremeyen birine sırf acıdığın için hayatını ona adayarak geçirmek istiyorsan geçir.. ama hayat birilerine acıyıp kendini harcayacak kadar ucuz değil.. en azından benim hayatım değil onu biliyorum.. sence çocuğun ve sen neyi hakediyosunuz bu hayatta? insanca yaşamayı mı? huzurlu, onurlu, dimdik durarak kimseye mecbur hissetmeden, kimseye hesap vermeden, taviz vermeden yaşamayı mı? neyi hakediyosanız git onu al hayattan.. ama önce inan, hedefe ulaşmanın ilk adımı herşeyden çok kendine inanmak... yere sağlam basmak..

okuduklarımdan sizin yapabileceğiniz her şeyi yapmış olduğunuzu çıkardım. bence anneniz de arkanızdayken annenizin yanıına gidin vebiraz da orada düşünün. o da bazı gerçekleri kavrayacak raddeye gelir belki de bu süreçte. evde yani onun olduğu evde oturmanızın hiçbir anlamı yok bence şu an. hakkınızda hayırlısı olsun K

Allah yardımcın olsun. Ama bu adamda bu rahatlık varken, bu kadar gamsızken, sizi bu kadar umursamazken evliliğinizi sürdürmek için sadece siz çabalarken geleceği görmek zor doğrusu. İnsanlar değişmez arkadaşım. Adam cezaevine bile girmiş hiç akıllanmış mı? Aynı tas aynı hamam. Anneni dinle. İşe gir, geleceğini o yokmuş gibi planlamaya başla. Zaten varlığıda sıkıntı vermek dışında bir işe yaramıyor. Toparlarsa ne ala, yoksa gerisini sen bilirsin. M

o gittikten sonra ya da ben anneme gittikten sonra ve bu boşanma konusunu aileme kardeşlerime de açıkladıktan sonra o istediği kadar düzelsin geri dönüşüm olamaz arkadaşlar ve ben zaten düzelebileceğini düşünmüyorum. kendini kullandırıyor ailesine... ben ona zamanında dedim ki iyi bir işin var burdan gidelim. o benden gizli saklı iş yerini kapatıp ailesiyle çalışmaya başladı. tamamen ayrıldık diyelim ve bana düzeldim diye geri geldi. bu adam cezaevindeyken de çıktıktan sonra da bunları söylüyordu bana. ama yine benden sakladığı borçları çıktı. yani düzeleceğine inanmıyorum ve artık bende alttan alamıyorum. konuşamıyoruz zaten iletişimimiz kopuk, aynı dili konuşmuyoruz ama konuşmaya çalışsak da kavgayla bitiyor ben çok abartıyor oluyorum. ben ağlamaya başlıyorum o rahat rahat abartıyorsun diye geçiştiriyor. acaba ben mi abartıyorum gerçekten kendimle çelişiyorum artık sağlıklı karar veremiyorum S

eşinize acımışsınız ama acınacak hale siz düşmüşsünüz. adamın sizi taktığı yok ki, bir eş ve baba olarak sorumluluklarını yerine getirmekten aciz. eş değil ömür törpüsü olur bu insan size. harcanacak yaşamınız varsa harcayın. yazık size de çocuğunuza da. A

sorumsuz yüzsüz sadece kendini düşünen bir adamla evlisin... bende olsam bende kendimi değersiz hissederdim... çünkü size değer vermiyorda ondan!! herkes borçlanabilir hata yapabilir.. ama sizinkis işi biraz abartmış!! artı yüzsüzlüğe vurmuş ve de hiç düzelme yolunda değil... kusura bakmayın ama cezaevi bile girip çıkmış ama aklını başına almamış.. ne dememizi bekliyosunuz... eğer tekrar kendinizi insan olark değerli hissetmek isstiyosaız yol verin şu adama.. zaten resmi olarak ayrıymışsınız.. daha ne? çocğunuz babasını görür bunda sıkıntı olmaz ki.. tam tersine mutlu bir anneyede kavuşur!! bunu oğlunuza yapmayın sizi mutlu görünce oda daha iyi olucaktır... ben boşanmak ayrılmak lafını dahi sevmem ama sizin başka seçiminiz yok gibi... SizBiz Maşaallah

GÜLDÜRDÜGÜME SEVINDIM CANIM 7 YE KADAR YOLU VAR YANII:) ANNEM OLSAYDI DERDIKI SEN HELE BIRINI BUL EVLENDE ÖNCE DERDI ::)) İŞİ GÜCÜ BENIM EVLENMEMLE VALLA BENDE DIYORUMKI ANNE BAK 70 YAŞIMA KADAR YAŞIYCAM FARZETKI 20 LŞİ YAŞLARDA EVLENEYDIM EGER 50 SENE BİR ERKEGE NASIL KATLANIRIM BENIDE DÜŞÜN AMA YAAAAA DİYODUM HEP :) ODA BANA KIS SUS KIMSE DUYMASIN ONU ALIR ÖTEKINI BOŞARSIN OZAMAN KAFANI DELERİM DIYODU HAHAHHAHA NE GÜLÜYODUK ANNEMEYA KADINCAGIZ HALA UMUDU VAR 32 OLDUM HER TLF AÇTIGINDA NE ZAMAN EVLENIYOSUN DIYO. D.. d:d

aydebuz sen de çok ağır şeyler yaşamışsın canım ama toparlamışsın nihayetinde. senin adına sevindim. istediğim şey dürüstlük ve sadece sözde değil davranışla da değer verildiğimi görmekti. benim uğruna onca fedakarlık yaptığım adam beni ve çocuğumuzu ailesi olarak görmek yerine hep birilerinin kanatları altında yaşamayı seçti. ben tam 8 yıldır aynı şeyleri yaşadım ve hatalarından asla ders almayan bir adama katlanmaya devam ettim. şu andaki yaşadığım depresyon birşeyleri suratıma çarptı benim. herşeyi daha iyi anlamamı sağladı. artık nasıl olsa düzelir, özünde iyi bir insan, acıyorum diye geçiştiremiyorum. kendim için yaşamam gerektiğini idrak edebildim sonunda. geç oldu farkındayım ama bu bile benim için büyük bir adım... herşey güzel olacak inşallah. Nazanen Hoşgeldin ömrum, ruhum canım kızım

canım ya, o kadar fedakarlık yap, adamı bekle cezaevinden çıksın, mallarını korumak için nikahından vazgeç; yine aynı tas aynı hamam... Bu erkekleri anlamak gerçekten çok çok zor. Şu anda kendine güvenmiyor olman çok normal ve bence kendini de çok sıkıyorsun. Sürekli düşünüyorsun, deşiyorsun. Belkide depresyona girdin, çünkü geleceğe dair hep olumsuz düşüncelerin var. Profosyenel birine anlatabilirsen çok rahat edersin. Bazı psikiyatristler çok paragözdür, umarım iyi birisini bulursun. Senin sorunlarını kısa sürede çözebilecek ve yanıt verebilecek... Ben psikologa değilde, özel muayenehanesi olan psikiyatriste gitmeni öneririm. O zaman daha güvenli kararlar alabilirsin. Sen elinden gelini yapıyorsun da, eşin hiç çaba sarfetmiyormuş gibi duruyor. Senin kararlarında belli aslında ama emin olamıyorsun. Sadece itici bir güce ihtiyacın var onuda bir doktordan alırsan çok rahatlayacağını düşünüyorum... akandeniz herşey güzel

evet malesef depresyona girdim galiba... tüm belirtiler var hatta intiharı düşündüğüm zamanlar bile oldu. bunu ne zaman düşünsem sadece çocuğum aklıma geliyor. bazen diyorum böyle güçsüz bir anneye sahip olmasındansa hiç olmamam daha mı iyi olur acaba? sonra toparlanıyorum dua ediyorum bol bol... bunu düşündüğüm için kendime kızıyorum ama bir süre sonra aynı şeyleri düşünmekten kendimi alamıyorum. aynaya bakıyorum çok ruhsuzum, gözlerim boş boş bakıyor, yüzümde renk yok. çok sigara içiyorum. önümüzdeki hafta doktora gideceğim. sevgili KADRO... Benzer şeyleri yaşamışız sen toparladığını söylüyorsun. eşim yokmuş gibi davranıyorum, sadece çocuklarımla ilgileniyorum demişsin... bunu yapabildiysen ne mutlu sana... ama bu ne kadar doğru bir yaklaşım ve ben bunu başarabilir miyim bilemiyorum. çocuklarımız ilerde büyüyecekler, kendi hayatlarını kuracaklar, yanımızdan gidecekler. ben arkama baktığım da pişman olmak istemiyorum. çocuğuma 'senin için babana katlandım' demek istemiyorum. mutlu olmak istiyorum ya sadece kendim için mutlu olmak ve bu mutluluğu çocuğuma da yansıtmak istiyorum. mutlu bir anne olmak istiyorum ben.. bu akşam eve geldi... yemeğini yedi ve şimdi maç izliyor. ben burada kendi kendimi yiyorum boğazımda bir yumruyla oturuyorum. bu kadar rahatlığa tahammül edemiyorum. gitsem şimdi konuşsam yine sonuçsuz kalacak yine tartışacağız ve bir sonuca ulaşamayacağız. yarın yine aynı şeyler olacak. tam bir kısır döngü anlayacağınız. sanırım şu anda yapmam gereken ilk iş bir doktora gitmek ve iş konusunun daha çok üstüne düşmek. ben bu yıl bu kafayla bir de ünv. sınavına girdim. açıktan okumaya devam etmek istiyorum. haftaya kaydım var inşallah. bir yerlerden tutunacak birşeyler arıyorum işte, hayata bağlanmak için sebepler bulmaya çalışıyorum. allah yardımcım olur inşallah.. benim ve darda olan herkesin...

Güzel kardeşim tecrübelerle olgunlaştık. Öncelikle iyi bir psikoloğa gitmeni tavsiye ederim verdiği tedavi seni mantıklı karar vermen için destekliyecek. Kendine tekrar güvenin gelecek, sen zaten çok güçlü bir kadınmışsın ki eşinin bu kadar yanlışlarına sabır göstermişsin. Çocuğun için diyorsun ama böyle güvensiz bir hayata yarın başıma ne gelecek korkusu ile yaşamaktansa anne babanın aralarında anlaşarak mümkün olduğu kadar sakin bir şekilde kesin bir karar vermeleri gerek. Anladığım kadarıyla eşin zaten Baba evine daha bir bağlı. Önce ben diyeceksin sen kendine güveneceksin ki herkese faydan olsun. Bak ne güzelde iş aramaya başlamışsın, ama önce şu psikologa danış bazen ufacık yardımlarla ne mucizeler oluyor.

amaaann bir daha evlenirsin, salla gitsin demişsin ya bu halimle beni güldürdün doğrusu :) Nazanen Hoşgeldin ömrum, ruhum canım kızım

psikolojik destek konusunda haklısınız arkadaşlar.. bunu bir an önce yapmalıyım yoksa toparlanmam zor görünüyor. adam sabah gidiyor işe.. akşam geliyor. akşama kadar düşünmeye fırsatı olmuyor. akşamda konuşamıyoruz çünkü direk tartışmaya dönüyor olay. o gidip yatıyor.. bana deseydi ki ben çaba göstericem sana bunları yaşattım ama bak artık sana herşeyimi anlatıyorum.. toparlan, kendine gel herşey güzel olacak.. bunları zamanında deseydi bana umut verseydi yine de mücadele ederdim ama artık ne derse desin inanmayacağım ona.

Siz bu evlilik için elinizden gelen her şeyi yapmışsınız ama kıymet bilen olmamış. Vicdanınız rahat olsun. Eşiniz nasıl olsa o düşünüyor, nasıl olsa o çözüyor her şeyi diye size çok güveniyor. Bırakın ne hali varsa görsün. O zaman belki bir şeyleri idrak edebilir. İl önce sosyal çevrem, eşim, ailem, eşimin ailesi v. s ne düşünür demeden bir iş bulun kendinize, eşinizin hiç bir borcuna karışmayın, nasıl kendisi yaptıysa yine kendisi ödesin borçlarını. Siz çalıştığınız işte biraz para biriktirince duruma göre davranın, eşinizin davranışlarında, tutumlarında değişiklik var mı yok mu ona bakın. Eğer ki değişiklik yoksa ayrılırsınız. Önce onu bir yalnız bırakın bakalım şöyle hayatta. Bakalım hatalarının farkına varabiliyor mu siz olmadan. Philemon çapulcunun

evlilik güzel şey esasında.. ben şu halimde bile bunu söyleyebiliyorum ya antidepresanlar işe yarıyor galiba şaka bir yana anlaşabildiğin uyumlu sorumluluk sahibi biriyle hayatını sürdürmek güzel şey... ben öyle çiftleri görünce, duyunca imreniyorum. çok isterdim bende anlaşabileyim eşimle, sorumluluklarının bilincinde olsun, bana çocugumuza değer versin... çok mücadele ettim ama olmadı işte, bende de var beceriksizlik demek ki... inşallah sen iyi bir evlilik yaparsın canım. allah herkesin hakkında hayırlısını versin.

arkadaşım öncelikle durumunuza çok üzüldüğümü belirtmek isterim. pek çok arkadaşım eşinizle ilgili yorumda bulunmuş ama benim size bi önerim olacak. ayrılmadan, eşinizle konuşmadan, bi karara varmadan önce muhakkak ama muhakkak bi uzman desteği alın. çünkü psikolojik olarak derin bir tramva yaşadığınızı düşünüyorum. uyku bozukluğu, yeme sorunu, ağlama nöbeti ve durumunuzu sağlıklı değerlendirememe... ağır bi depresyonun habercisi gibi. muhakkak bi doktra gidin lütfen... sevgiler K

bulunduğum yerde özel muayenehanesi olan psikiyatrist yoktu, o nedenle mecburen hastaneye gittim canım. ilaçların en az 1 aylık kullanım sonucunda etki etmeye başlayacağını hatta ilk 1-2 hafta çok daha kötü hissedeceğimi doktorda söyledi. kararlı davranmam gerektiğini ama yaşadığım depresyon nedeniyle harekete geçemediğimi söyledi. umarım ilaçlardan fayda görürüm.

beynim o kadar dolu ki yazmayı unuttum. cezaevinden çıktıktan sonra, haziran ayında resmen boşandık eşimle. anlaşmalı olarak boşandık çünkü eve ve iş yerine icra gelmesi söz konusuydu. ben hep yapıcı olmaya çalıştım ve çocugum var diye tüm iyi niyetimi kullandım ve bir de böyle denemye karar verdim. nasıl olsa boşandık ya kaybetme korkusuyla dikkat eder mi diye boş boş umuda kapıldım. boşanma gerçekleştikten sonra ona dedim ki; herhangi bir çaban olmazsa, yine benden gizli işler yaparsan sorumsuzlukların devam ederse gideceksin. yine gayet rahat ve cevap verme gereği bile duymadan oturdu karşımda. yani şu anda resmen evli değiliz... boşandığımızı 3-5 kişi dışında bilen yok. annem kapını kiltle gel burda kal biraz diyor, o gittikten sonra dönersin evine diyor. çalışmam konusunda ısrar ediyor. sen çalış bende elimden geleni yaparım yardım ederim diyor. çocugum bu yıl tüm gün kreşe başlıyor zatenyani tüm şartlarım mevcur ama ben kendimi aşamıyorum doğrulamıyorum bir türlü.. öyle geçiriyorum günleri. kendime güvenimi her geçen gün kaybederek, hergün ağlayarak, yemeden içmeden uyumadan... sekerparee akışa bıraktım.. tek ayak

Allah yardımcınız olsun. Adam ne iyi bir eş ne de iyi bir baba olabilmiş. Sorumsuz insanın tavrı bütün kişileri etkiliyor... Bence bir işe girip çalışmaya başlayın. Biraz para biriktirip duruma göre hareket edin...

siz zaten kocaman adımınızı atmış ama ayağınızı havada tutuyorsunuz.. anneniz destekçiniz. annenizin yanına gidin durumu ailenizin yanındayken tekrar değerlendirin. sizi kaybetmiş olma korkusunu yaşarsa belki diye beklediklerinizde de adımlar belki hızlanır.. Kittyy K Carpe

elbette ikimizde de hata vardı. benim en büyük yanlışım sürekli kendimi sorgulamak, sadece kendimde hata aramaktı. aslında biliyorum ki ben elimden geleni yaptım. eşime hep dedim ki ben bu evlilik için daha ne yapmam gerekiyorsa yine yaparım ama lütfen sen de biraz çaba göster. konuşmak birşey değiştirmiyor malesef. ben dün bir seçenek daha sundum ona... buradan gidelim. herkesten uzak olalım... senin ailen biziz... baban, kardeşlerin değil. önce biziz... burada kurulu bir düzen varken ben ailemi bırakamam dedi. hangi kurulu düzense söz ettiği ben öyle bir düzen göremiyorum malesef. en sonunda yine tartışmayla bitti. son sözümde sen babanla kardeşlerinle BİZ olabilmişsin de çocugunla ve benimle BİZ olamadın. artık son da oldugumu biliyor. sabrımın taştıgını biliyor ve dün ilk defa korktugunu hissettim. giderim diye korkuyor. ne zaman sona geldiğimizi anlasa bana karşı tavırları değişiyor, beni önemsiyormuş fikirlerimi alıyormuş gibi davranıyor ve daha kötüsü ben de cesaretsizliğimden dolayı kanıyorum. sular biraz durulunca eski tas, eski hamam devam ediyor.

Allh yardimcin olsun Malesef esinde sorumluluk adina bir sey yok kendi kafasina Gore isler yapiyor Oluyor veya olmuyor. evet dogru haa diyince birakilmiyor ama bu Adam Boyle Gelmis Boyle gider ya bunu Boyle cekecen arkadasim sikayet isyan sinir... vs olmadan Ya da bitureceksin kendi basini yesin hesabi diyip kendi yolunu cizeceksin zor iki sik ama Ikisinden birisi keske elden bir sey gelsede yapilsa

bence ailen arkanda oldugu için sevınmelısın neyı beklıyorsun anlamış degılım kımseye acımıycaksn ne acıması ALLAH acısın sanane bence daha fazla sinir hastası olmadan kurtul şu adam olucak dıngılden sorunsuz böle adamların eşlerinide görüyoruz ne durumdalar yazık vallaya ne güzel boşanmışsında dr hangı ılaçları verdı bu arada isimlerini yazarsan yardımcı olablirim

Bu adam düzelmez. Ne tatli tatli konusarak düzelir, ne blöf yaparak düzelir, Böyle sorumsuz bir adam sen ne yaparsan yap düzelmez, düzelmiyecek bunu sende biliyorsun.. Adam ömrünü, hayatini yemis, aciyorum diyorsun ama sadece cesaretin yok, resmi olarakta bosanmissiniz, onla hala ayni evde nasil durabiliyorsun? Aslinda senin ona karsi hicbir mecburiyetin yok, baginda yok, sen elinden geleni yapmissin, Sen simdi calismaya baslarsan, bu adam senin maasinida yer, senide borclandirir, maasin artik kredi taksitlerine gider, eger ömrünün sonuna kadar mutsuz yasamak istemiyorsan, evini ayir, cocugunla gül gibi yasa..

Bunlar çok zor durumlar bir evlilik için. Neden kadınlar hep fedakar? Neden kadınlar ince düşünür? Neden kadınlar hep affedicidir? Çünkü gerçekten sever de ondan. Arkadaşım tüm bu olanlara rağmen eşini sevdiğin bir gerçek ama tek başına sevgi bir işe yaramıyor. Bu insan onca hatadan ders almayıp bildiği yoldan şaşmıyorsa yapılacak şey belli. Söylemesi de yapması da kolay değil ama bağrınıza taş basıp ayrılacaksınız. Çocuk için de sizin de için de başka çare yok.

Demekki Esinde farkinda aslinda senin ona karsi icinde zerre kadar sevgi kalmadigini...

Canım, basit bir ağrı kesiciyi düşün; başın ağrıyor ve içiyorsun. Yarım saat sonra veya daha geç başının ağrısı geçiyor, o andaki ağrını dindiriyor. Düşünki yılların birikimi var ve ilaç alıyorsun. Bunun sana etki edebilmesi için zaman gerekiyor. Antidepresanların sana yarar sağlaması için 2-3 ay gibi bir zaman gerekiyor. İlk başta hep yan etkilerini göreceksin, yazdığın şeyleri yaşayacaksın; sonra faydasını göreceksin. Ama diyelim ki, antidepresanı aldın ve aşırı uyku yaptı, çocuğunla ilgilenemedin, ciddi sorunlara yol açtı vs. o zaman doktorunla tekrar görüşürsün, dozu değiştirir, ilaç değiştirir vb. Eğer devlet hastanesine gittiysen ve imkanın varsa, biraz para bulabilirsem özelde bir psikiyatriste gitmeni öneririm. Ben hamile kalmak istiyorum mesela; ama devlette testlerimi yaptıramadım, adam çok çok yoğun açıkçası ilgilenmedi. Bunun gibi... Mücadeleye devam, canını sıkmamaya çalış...

kesinlikle tedavi olmamız şart.. bağımlı ilişki modeli.. benzer bir olay yaşadım.. evlilik değildi ama ilişkide böyle dışlandım. hep kendimden verdim.. alışkanlık bağımlılığa dönüştü.. büyük ölçüde atlattım gibi ama daha hala tam kurtulamadım.. tam kurtulabilmek için psikolog desteği almam gerek sanırım.. ama kurtulmak için çok zorladım kendimi hala da zorluyorum.. bu konuda çok yol katettim.. allahıma çok şükür.. güçlüyüm demekki hala hayattayım.. ara sıra güldüğüm günlerde oluyor.. herşeyi espriye vuruyorum bazen.. gırgıra vurmak matrak yapmak lazım.. ama inan en büyük espriler en büyük acılardan sonra geliyor.. en büyük kahkahalar en derin ızdıraplardan sonra...

hemde ne agırdıya adamda pisikopat çıktı sonra yıllarca kurtulamadım ama en sonunda kurtuldum şükürrr anam senın adam 40 yaşına gelmiş bu saatten sonra düzelmez bacım kendı yolunu çiz biran önce derim bu hayatta yanlız geldık yanlızda ölücez herkez kendı yerıne yaşıyo 3 günlük dünya ne güsel bak çocugunda var ona sarıl bence sadece onu düşün erkek milletıne acınmazzzzzzzzzzzzzzzz gecde olsa anladıkmı :))özünde egerkı ıyı bır ınsan demişsinya hanı hehhh eger öle olsaydı sorumluluk sahıbıde olurdu bence boşşşşşşşşşşşş insan eşin koca olcak adam degıl ne yazıkkı zorla eş yapılmaz canım heşey emınımkı sen o ilk adımı atmaya başladıktan sonra dahada güzel olucak inanıyorum M

Allah yardımcınız olsun. Sorumsuz bir adamla uğraşmak çok zor. Boşanmaya karar verdiyseniz korkmayın, bir şekilde üstesinden gelirsiniz.

Bütün bunlarla mücadele etmek yerine hayatınızı tekrar kurmaya çalışsanız cocuğunuz ve siz anneniz babanızda destekse tamam iste ne güzel.. Kusura bakmayın ama değişen adam değiştiğini gösterir söylemez artık ben boyleyim falan ben o sözlere inanmıyorum malesef... . push ;

aydebuz cevabın için teşekkür ederim. doktor prozac ve velorin verdi. prozacı sabahları alıyorum velorine ise başlamadım. başlamak konusunda emin değilim. ikisi çok ağır gelecek gibi bana.. tek prozac yetecek sanki. ben hastaneye gittiğim gün eşim oradan bir arkadaşını arayıp psikiyatristin ne teşhis koydugunu öğrenmiş.. arayıp bana soramıyor bile şaka gibi... 2 gündür ilaç alınca sürekli uykulu uykulu gezinip duruyorum. bana acıdığından mı nedendir bilmem üstüme düşüyor. yememle falan ilgileniyor ama hiç gözüme görünmüyor bu yaptıkları... konuşmaya kalksak kelimeleri toparlayamıyorum, içimden konuşmak da gelmiyor artık... K

bencede yarıyoo :)bencede anlayışlı ılımlı ımrenme bu hayat senın hayatın s ende o şekılde bırıyle yaşayabilirsin senın elınde sana uymayan ne varsa sil at kafandanda hayatındanda bırden olmasada yavaş yavaş dıcem ama hep biz zaten yavaş yavaş degişmiyormuyuz bi adama aşık olaalım hemen fedakarlık yap aslında yapömıcaksın akıllanmıyoruzda :) arkdş ne güzel yazmış tamda benım sana sölemek istedıklerımı yazmış tebrıkler antımind ben ben de birine acıyarak sevıyodum onu annem bana bırgün dediki kızım sen onu sevmıyosun acıyosun ona böle sevgi olmaskı dedi ya anne saçmalama sevıyorum ben onu derdım hep 6 yıl sürdü bu ilşki oda benı sevıyodu acıdıgım için hep alttan aldım ılımlı oldum sonra afedersın agzıma s... şerefsız nefret edesım gelıyo böle burdakı yazıları okuytunca erkeklerden ama şimdi hayatım güsel umarım bunda yanılmama :)

Canim arkadasim, burda diger bir arkadasinda dedigi gibi bence senin hemen bir piskologdan yardim alman lazim. Öyleki depresyonun belirtileri gorunuyor anlattiklarinda. Tedavi olup vucudun biraz daha rahat oldugunda esinle tekrar konusmayi dene ve bir ise gir ve esinle fazla ugrasma derim ben. Benimde sekiz yillik evliligim ve uc tane cocugum var. Esim sorumsuz, fatura odemez, evin giderini bilmez, alisverisi ben yaparim, inan cok cektim. Depresyon gecirdim ve allahima binlerce kez sukur simdi rahatim ve esim yokmus gibi yasiyorum. Artik ondan beklentilerimi kestim. Tek ilgilendigim cocuklarim, onlarla gun icinde gezip tozmak, derslerine yardim etmek ve onlarin gelecegi icin bol bol dua etmek. Bir piskologa git sagligin yerine gelsin hele sonra karar ver ne yapacagina. Ama mutlaka bir ise gir. Eminimki faydasini goreceksin :)

bugün doktora gittim. doktor evlimisiniz diye sorar sormaz ağlamaya başladım. ben bile bilmiyorum artık evlimiyim değilmiyim dedim... resmen boşandık ama tamamen bitiremiyoruz dedim. çok ağladım herşeyi anlattım doktora. ağır depresyon teşhisi koydu 2 tane ilaç yazdı ama kullanıp kullanmamakta kararsızım. ilaçları alınca iyice uyuşup hiçbir şey yapamamaktan korkuyorum. bunun dışında hayatınızdaki belirsizliği ortadan kaldırın dedi. net konuşun eşinizle dedi. ben yeterince net konuştugumu ancak onun ciddiye almadıgını söyledim. eşyalarını toplayıp kapıya koymak istemiyorum kendisi gitsin istiyorum dedim. kararlı davranın dedi. doktordan sonra anneme gittim. babam annem ve ben otururken babam sordu. bende evden gideceğini söylüyor dedim. babam aradı onu onlar konuşurlarken annem babama kzıdı biraz. şunu dinleme falan dedi. eşim duymuş annemi.. tlf kapatır kapatmaz beni aradı. annen ne diyor diye sordu. bağırmaya başladı. ortada çocuk konusu hiç yokken, ben o çocuğun babasıyım diyor hepinizi yakarım diyor bağırıyor. bende karakola gideriz orada da söylersin bunları dedim, telefonu kapattı. ne bir adım ileri gidebiliyoruz, ne bir adım geri... olduğumuz yerde sayıyoruz sadece... çok bunaldım. SuLtan42

bak konuşmaların ne kadar mantıklı olmaya başladı bence herşey beyınde başlayıp bitiyosa o cesarette yakındır demektır tatlım ıyı o halde kolay degıl biliyorum ama kolay degıl dıyede bır 8. yılını daha harca ondan sonra hiç gücün olmuycak savaşmaya ben o 6 yıllık ilşkımı bitirdigimde herkez başıma kaktı çünkü herkeze karşı geldım siz haksızsınız biz mutlu olucaz görceksınız ben ona ınanıyorum dıyodum ınsnlar haklı çıktı ve bana hep şunu sordular degermıydı 6 yılını çaldı senın hayatından degmezmiş ben zamanda çok ayrılmaya kalktım hep şöle dedık ıkımızde 2. yıl çöpemi gitsin 3. yılmı gitsin 4 mü derken biz 6 yılı çöpe attık bır dakıka ayrılmamıştık oysa gözüm kulagımdı hayatımdı o olmassa ölürüm diyodum nefes alamıyodum agır depresyona girmiştim hatta sonra ne oldu bılıyomusun bana yanlış yaptı ve 2 yıl daha hergün peşimden koştu ona ragmen ben ona şunu söledim yanılıyosun dönmücem sana bu defa bit tii benım kaybedıcek bir 6 yılım daha yok ıkı dünya bır araya gelse bır sen bırde ben kalsak olmaz dedım bu lafımdan sonra kararlı oldugumu anladı ve sonra ohhhhhhhhhhhh be dedım ne salakmışım meger nelerım gitmiş bu sevgı ugruna hayatımda noktadan, herşeyım degişmiş yazık dedım dünyaya bır kere gelıyoruz neden kendımıze böle acı çektırelımkı bızı hak edıcek başkalarıda vardır elbet ve iş hayatıma döndüm yenıden sunuculuk dj lık yapıyodum onu tanıdıgımda ben starı bıle ayaga kaldırdı çalışmıycaksın dıye gerı eskı hayatıma başladım bıeyrden kendıme olan güvenımı buırak ben konuşmayı unutmuştum yanlızlıktan sadece onu görebılıyoum ölece kıskançtıkı yanı düşün sonra bir başladım pir başladım hayata ve bılıyomusun en çokta onunlayken kafamı kaldırıpda tek bır erkege bakmadım bile keşkede baksaymışım evımız tutulmuştu eşyalar hazırdı ve parmagımda 2 yüzük varken başkasıyla evlenmiş anlaşmalı 3 ay sonra boşanmak üzere düşün lanet bu erkekler . push ;

lütfen önce siz kendinize değer verinçocuğunuz var çocuğunuz için faaliyete geçme zamanı yoksa adamın umuru değil siz yemişsiniz, yememişsiniz