bende çocuk sahibi olmadan önce senin gibiydim cnm.. arkadaşlarım bi çocuk gördüğünde üzerine atlarken ben uzaktan bakardım.. evlendim sonra.. benim aksime eşim tam bi çocuk delisi çıktı... dedim bi tane yapayım da susturayım şu adamı :) bebeğimi gördüğüm an dedim bu nasıl bişeymiş, nası bi duyguymuş.. çok çok çok başka bişey... canındaki can.. öpmekle koklamakla sevgini göstermen yetmio sana.. bi de kızım oldu sonra.. kendi çocuğun olunca çok başka oluo cnm.. sevmeme gibi bi ihtimalin olmuo :) sel90

Pardon :))) ben sanki daha önceki konulardan nişanlı hatırladım... o zaman ne diyeyim yapısaldır... ben 7 yaşımdayken bebek kartpostalları biriktirirdim mesela. anneme o kadar yalvardım ki annem ikiz bebek yapıp elimize verdi. O gün bu gün Allah tan ne isteyecegime dikkat ederim :)) filtrekahve kötü söz, kötü göz ırak olsun. tek ayak

Yani kuzum istemiyorsan, sevmiyorsan, eksikligini hissetmiyorsan demek ki istemiyorsundur. Yani yoklugunu cekmedigin bir sey icin Allah Allah neden yoklugunu hissetmiyorum diye dusunmenin bence manasi yok.

Allah bilir orasını diyelim bence. Yani illa inşallah maşallah diye bir yoruma gerek yok amacım dua ya da beddua almak değil çünkü:) F

bende öyleyim, bazen bakıyorum etrafıma ve üzülüyorum. o kadar isteyipte anne olamayan kadınlar ve çocuğu olup onu yetiştiremeyen kadınlar. fakat dünya böyle, herşey mükemmel olmuyor. en basitinden en son youtube da bir video izledim ve hayatımda ilk defa ağır küfürler sıraladım sinirimden. kadın bebeğine soruyor:''kızlara ne yapacaksın?'' ''nasıl atacaksın'' ''parmağımla'' ''göster bakayım'' çocuk gösteriyor, anne tekrar''peki kızlar ne diyecek'' çocuk''ayyy'' diyor. şuan hala küfrediyorum o kadına. sonrada bu toplum niye böyle oldu, niye sapıklar çoğaldı diyorlar işte böyle mikroplar yüzünden. ben bu iğrenç insanlarla savaşacağım kendimce... elimden geldiğince iyi yetiştirmeye çalışaşacağım çocuklarımı. konuya dönecek olursak: ); evlendikten sonra fikrinizin değişeceğini düşünüyorum, bence kendinize bu şansı tanıyın. insanın kendi evladına olan sevgisi, erhameti bambaşkadır eminim.

İleride çok şefkat dolu bir baba olacak belli.

sen bir insansın. duygularından ötürü utanmana kendini kötü hissetmene gerek yok. sana şimdi herkes merhametsizsin, çok şey kaybedersin falan diyecek. öyle hissetme sen şuanki halinle gayet sağlıklısın:) şuan öyle düşünüyorsun doğrudur haklısın. ileride değişirsen fikrin değişir çocuk yaparsın. yoksa yok yani zorla çocuk yapmana gerek yok, illa anne olmana gerek yok. bir şeyde kaçırmazsın tamam? kendini baskı altında hissetme lütfen

açıkçası ben de çocuk pek sevmiyorum. mesela bazıları küçük bebek gördüğünde hemen başlar agu bugu diye sevmeye, benim içimden gelmiyor. yapı meselesi sanırım. bir de ben de pedagojik eğitim aldığımda, ilköğretim okulunda staj yapmıştım, teneffüslerde aman ne gürültü olurdu, insan bir süre sonra tahammül edemiyor o sese... ama kendim anne olduğumda herhalde bu düşüncelerim değişir diye düşünüyorum. anne olmak çok farklı bir duygu olsa gerek. bu arada ben de hayvanları çok severim, kedilerim var kedilerim hasta olsa, iğne yapılsa nasıl içim acır onun canı yanıyor diye, kim bilir kendi çocuğum olsa canımdan can kopar herhalde. deepsimply Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Çocuk sevmeseniz kendi öğrencilerinize tahammülünüz olmazdı. Bence sizinki çocuk sevmemekten çok çocuğunuz olması fikrinden korkmak. İlgisiz anne babayı sebep göstermenizde bu yüzden bence. Ya iyi bakamazsam korkusunun yansıması olduğunu düşünüyorum. Aynı korku bende de vardı. Çocuk sesine şımarıklığına tahammül edemezdim. Çocuğuna kızan bağıran annelere kızardım. Yokda tartışmışlığım bile var. Şuan 10 aylık çiçeği burnunda bi anneyim Biraz klişe olucak ama iyiki doğurmuşum Dışardan bakanlara abarttığımı düşündürecek kadar çok ilgileniyorum. Ama bunu yaparken okuyup öğrenip çocuğa eğitim ve normal hayatında etkisi ne olur diye düşünerek hareket ediyorum şimdiden. Elimden gelenin en iyisini yapmam gerektiğini düşünüyorum. Çok büyük sorumluluk insanın sırf çocuk seviyo diye almamasını gerektirecek kadar hemde. Belki çok bişey kaybetmezsiniz çocuk sahibi olmamakla. Ama tadılması gereken bi duygu olduğunu düşünüyorum. Yaradılışımızda bile bu var. Üstelik ilgisiz anne babalara bu denli kızan bi insan bence çocuğunu elinden gelen en iyi şekilde yetiştirir..

anammm bende hayvan hastayısım onlada alakası varmı acaba çocuk istemiyorum benim bitane var zaten avatarımda olan filtrekahve kötü söz, kötü göz ırak olsun. tek ayak

Evlendim bi değişiklik yok, hani evlenince isterdim manasında güncelledim yani:)

amin canım. keşke daha uzun yaşasalar..

konuya ister istemez dahil olmamın bir nedeni de bu zaten. cok benzerini hissediyorum, üstelik o tatlı cocuk videolarını gülerek izleyebiliyor, hosuma gidiyorken... ben baya baya bebekleri seviyorum. ama aglaması, temizligi, 9ay taşıması vs. hadi bunları gectim yetistirmesi var, ergenligi var... nasıl baş ederim, nasıl onu herseye karsı korururum? hepsini düsününce ciddi sekilde korkuyorum. sırf bu yuzden evlenmiyorum da hatta, cunku defalarca belirtmeme ragmen erkek arkadasım istiyor... yegenim olsun isterim ama annelik... bilmiyorum kimine gore uygun degil galiba. sanırım seni cesaretlendirecek en son kisi olarak düsüncelerimi paylasmasam daha iyi :/ ama tek bildigim iyi bir anne olacagın : )

evde iki kedisi olan ve bebek bekleyen birisi olarak yazdıkların beni çok sevindirdi. insanların gereksiz sözlerini ben de çok duyuyorum. hiçbirini ciddiye almıyorum. gereksiz endişelerle bebek gelince hayvanı evden gönderenler kadar, birlikte yaşayanlar da çok var. Efla bize bağışla

Kimse kimsenin yakın arkadaşı değil. Siz ne yazdığınızın farkına, bilincine bir varın önce. İsteyen çocuk yapar, isteyen yapmaz. Bu kimseyi bağlamaz. Konu sahibi anne olabilecek yaşta bir kadın. Bugün istemez, 2 sene sonra ister. Veya hiç istemez. Bilemeyiz. Bu kimseye "inşallah çocuğun olmaz" DUAsı yapma hakkı vermez. Konu sahibi gelecek ay gelip çocuk istediğini yazsa ne yapacaksınız? Bedduaya dönüşmüş temenninizden dolayı özür mü dileyeceksiniz? Buraya çocuk gibi insanların hayatını etkileyecek ömürlük olaylar için böyle dua veya beddua yazılmaz. Çocuk istemeyen birine "inşallah olmaz" demek bir işe yaramıyor. Yeri de yok. Klavye başında olmanızdan cesaret alıyırsunuz herhalde. Allah çocuk düşünmeyen çiftlerden de uzak tutsun sizi. Demek es kaza böyle şeyler duysanız hemen güzel temellilerde bulunuyorsunuz. Korkunç gerçekten. Kimse bu konuda sizin güzel temennilerinizi duymak istemiyor emin olun. Bu konuda cidden korkulacak insanlar okudum bu akşam.

İyi bir ailem var. Mutlu bir çocukluk geçirdim. Ve çocuk sahibi olmayı da pek istemiyorum. Ne alaka hemen mutsuz çocukluk, kötü aile... Maşallah herkes istatistik uzmanı...

kendizi bilmeniz ve bilincli olmanizi cok takdir ettim keske herkes sizin gibi olsa cocuk sevmeyen bir sürü insan cocuk yapiyor ve cocuklarin hayati mahvoluyor bu düsünceleriniz devam ettigi sürece en dogru olani yapiyorsunuz cocuk sevmemek büyük kayip mi derseniz bence evet ama herkesin icin hayatin vazgecilmezi degil Cekirgee Pamuk Kızım tek ayak

tanidiklarim var mesela 30 yasina kadar cocuk istemeyen.. sonra birden hormonlardanmidir nedir.. aniden karar degistirip cocuk isteyen... ama hic cocugu olmayan tanidiklarimda var... biraz kendi rahatlarini dusundukleri icin cocuk yapmamislar... iki kisi gezip tozup hayatini yasamak isteyen... cocuk zaman ve fedakarlik isteyen birsey sonucta... bunlari istemeyen tanidiklarim var... bana cok garip gelmiyor artik cocuk istenmemesi.. bende normalde baskalarinin cocuklarini ne kadar sevsemde oyle yalap salap opup koklamazdim, halbuki bekarligimdan beri ne zaman bir bebek kiyafeti gorsem carsida pazarda yapisirim... cok sukur.. hamileykende cok seviyordum her tekmesini her hareketini her ultrason fotosunu... ama dogduktan sonra daha bir baska oldu hersey... birde bekledik, tedavilerden gectik... her insan evladini sever mutlaka ama insan boyle bekleyincede bir baska uzerine titriyor... cunku cogu kisi yaptim oldu derken, siz oyle yaptim oldu diyemiyorsunuz.. suphesiz Rabbim istemedikce olmaz, olduran O dur... demek istedigim daha bir bilincinde oluyorsunuz... vakti zamani gelince sende istersin bence&#8230;

Hani bazı kadınlar vardır daha ge kızlığında evlenmemin çocuk sahibi olmanın hayalini kurar çocukları hep sever mesela benim hiç evleneyim de çocuklarım olsun gibi bir hayaliö olmadı her gördüğüm çocuğu sevmezdim ilgimi çekmezdi evlendim iki üç sene tabi olsun istedim ama hem çalışma olmadı o konuda hem de aramadım yokluğunu gezdim eğlendim ama artık bir süre sonra evde aranıyor çünkü monotonluk başlıyor konuşmalar kısalıyor gezmek bir yere kadar eşin bi yerde sen bir yerde kendi kabuğuna çekiliyorsun ve zaten anne olma içgüdüsü de başlıyor bem tedavi görüyorum daha yok ha olmazsa hayata küsmem masraftan tedaviden ertelediğiö şeyleri yaparıö mesleğimde yükselirim farklı yerler gezerim eşimde çok takıntılı değil bu konuda ama çocuk için katlandığım tedavi çok zor sende evlenince bir süre sonra istersin başkasının farklı senin farklı ama istemezsende yadırganamaz. bayanlar anne olmazsa işe yaramıyormuş amacı çocuk dünyaya getirmekmiş gibi bir zihniyeti de kabul etmiyorum.

Kişiden kişiye değişir. Ben çocuk çok severim derdini anlatmaya çalıştıkları yaştan ergenliğe girene kadar. Bence büyük bir kayıptır. Koyu_mavi baskalarını kirleterek kendini temizleyemezsin. 2. Üyelik! tek ayak

Kusura bakma. seninle atışacak değilim. yalnız evlatlarıma laf söyletmem. bir daha bana cevap vermeyin rica ederim. insanlığım ve kalbimin rengi sizden daha aydınlık. bunu da bilin. saygılar N o r w e g i a

Konu sahibi cocuk sevemiyor olsaydi kendi okuttugu ogrencileri icin kendini paralamaz ve teketek ilgilenmek istemez ve onlari umursamazdi.. Lutfen cocuk sahibi olmak istemiyorla cocuk sevmemeyi bagdastirma gibi basmakalip fikirlerle zan altinda birakmayin konu sahibini. Bu arada; Koalina laf arasinda bahsetmissin. Cok sevindim durumlarinizi toparlamaniza esinle.

ben şimdiki çocukları pek sevemiyorum böyle bilmiş bilmiş.

3 yaşında bir çocuğu sanayie çalıştırmayı planlayan 30 yaşında bir adam ile çocuk istemeyen bir kadın evlenirse böyle olur

son zamanlarda bu konuda eşimin ısrarları artınca içimi dökecek bir konu başlığı aradım buraya yazmak istedim :) haklısınız o kadar çok düşünüyorum ki, aslında her konuda biraz fazla detaycı ve garanticiyim, önümü görmeden bir sonraki adımı atmaktan korkuyorum, herkes kendi çocuğun olursa fikrin ve duyguların değişir diyor, bilemiyorum umarım öyle olur. Anlayışınız ve iyi dilekleriniz için teşekkür ederim, yazarken olumsuz tepkilerle karşılaşmaktan endişe etmiştim, hepimizin hakkında hayırlısı olsun. sevgiler...

Evet istemiyormuş. Allah herkesin gönlüne göre versin. Çocuk istemeyenleri de "vicdansiz ya da inşallah çocuğu olmaz" diye konuşan insanlardan uzak tutsun... Bayagi korkunç geliyorlar bana cünkü... Anne olmuşlar ama gerisi eksik kalmış çoğu kişide..

yoo ben köpek çok sevmem mesela ama şimdiye kadar hiç bir köpeği öldürmedim :) ama bunun yanında çocuk sevmeyen bir insanın gözümün önünde 2 yaşındaki çocuğu dövdüğünü gördüm.. yani bu genellenemez..

kopürseniz ne olur ben hem hayvanları hem cocukları seviyrum ama bu kedi sevip bebek sevmeyenin derdi şu bebek gibi ağlamaması işine engel olmaması sorun çıkarmaması yani keyfini bozmamasından buda bencillikten ileri gelen sey siz üstüne aınmayın o zaman sevmeyen anormaldir evet insan bebek doğar çünkü sizide sevmediler mi yani lafım kime ise o anlar siz alınmayın üslubum cocuk sevmeyen birine anca bu olur ksuura bakmayın ay canım olabilir bende sevmem diyemnem

Hadi canım :) ahaha tahammülü yoktu çocuklara.. neyseki şaka yapmışsın son sayfalara bi göz gezdirdim de. allah korusun inşallah çocuğu olmaz.. ay beddua gibi oldu ama neyseki konu sahibi için bu anca bir dua olur.. hannesli Desert

benim erkek arkadaşımda anti-çocukçu. annesi sürekli olmaz yapmanız lazım diyor. anneannemim 10 çocuğu var. her geline yapın en az 4 diyor. yengemler de yaw he he yaparız diyip işlerine bakıyorlar. bende zamanı vardır diye düşünüorum. sen kendini hazır hissetmiyorsan, daha çocuksuz olarak yapacak çok şeyin vars keşke demektense sonra demek daha kolay. L

bak şimdi arkadaşım sen burada kelime oyunu yapıyorsun. herkes senin ne anlam da dediğini gayet iyi anladı. şimdi değiştirip farklı bir yorum getirme çalışma yani komik oldu...

Öğretmenim ve çocuk sevmiyorum, garip olan öğrencilerimi seviyor olmam ve onlara karşı anlayışlı olmam ama başka çocuklara karşı tahammülsüzüm. Sırf bu tahammülsüz olmam sebebiyle anne olmayı hiç düşünmüyorum. Etrafımdaki çocuklar, anne babaların sorumsuzlukları beni çocuklardan tamamen soğuttu. Büyük kayıp mı acaba çocuk sevmemek ve istememek

Yani şöyle, belki ben de şu an bu yüzden bir eksiklik hissetmiyorum çünkü karşılıksız sevebileceğim evcillerim var. Eve geldiğimde sevinen, ilgi bekleyen, gece yatmadan kontrol ettiğim, sabah çıkmadan önce onlara bakıp yemlerini-sularını koyduğum, haftalık banyosunu yaptırıp kafeslerini temizlediğim, özel organik sebzeler aldığım, onlara özel mamalar yaptığım, yurt dışından ürünler getirttiğim, en kaliteli şeyleri almaya çalışıp hasta olduklarında işe gitmeyip başlarını beklediğim. Hani zaten çocuk gibi bakıyorum ve etrafımdaki herhangi bir çocuktan benim için daha değerliler evet. Kendi çocuğum gibi olurlar mı onu çocuk sahibi olmadan söyleyemem ama çocuğu olup köpeğiyle bir tutan arkadaşım olmuştu mesela...

Ay evet ya simdi bu yazdigini okuyinca evimin minik insanlarini ozledim onlar uyurken okadar bos ve anlamsiz ki yuvamiz Önceki

ah canim bende ayni dusunurdum inanirmisin hatta cocuklarla arkadaslarimla bulusuyoruz biri ordan biri burden soyle bir dusundum bunlar olmasa daha guzel olurdu arkadaslarla bol bol muhabbet ederdim sinemaya yalan yok gidemiyorum esim ve 2 buyuk cocuklarim gidiyor ufaklik hayatta durmaz diye sonra kararim tamamen degisti bak anlatacaklarima arkadas dediklerim sirtimdan vurdu dost dediklerim hasta oldum kapimi calmadi agladim dinleyenim olmadi anne baba bir yere kadar en duygulandigim seyde ameliyat oldum cikicam hastaneden esim islemleri yapmaya gitti ayakkabima egilmeye ugrasiyorum alamiyorum benim minik yavrularim biri ayakkabimi biri kiyafetimi giydirdi eve geldim annem annem etrafimda fir donduler nerde dost bildigim arkadas edindigim ya akrabalar hicbiri yok hepsi bos tek gercek benim yavrularim allahima sukurler olsun bana anneligi tattirdi yavrularim karsiliksiz menfaatsiz kinsiz seviyorlar beni bundan guzel birsey olurmu bu hayatta ustelik gecen okulama ogretmen buyunce ne olacaginiz demis yazin demis oglum polis arabasi cizmis altinada ben buyunce polis olucam haksizlik yapan yaramaz insanlari yakalayacagim ustelik polis arabasi kullanacagim annemin bababimin istedigi gibi merhametli akilli cocuk olacam yazmis ne kadar duygulandim bir bilsen birde hayal ettim hayali bile yetti oglumla gurur duymama onlarin gun gun bile buyumeleri aglamalari sevinmeleri benim icin herseyden vaz gecmeye deger

Bu kişisel birşey. Ama eğer gerçekten istemiyorsanız evleneceğiniz zaman yada evlenirseniz diyeyim mutlaka eş adayına bu konuyu söylemeniz lazım. Adama ölüp bitip aşık olup sırf elden gitmesin diye bu düşüncenizi saklayıp, sonradan ben istemiyorum diye ortaya çıkmak olmaz. Dediğim gibi gerisi kişisel birşey. H hazal_diren lafa bakarım laf mı

Şimdi konu kendi çocuğuna gelmiş. Eğer içinde arzu yoksa kesinlikle yapma. Sevmiyorsan sevmiyorsundur zorla isteyemezsin bu duyguyu kendinden. Benim bir oğlum var 13 aylık. Sana aşkını sevgisini anlatmycam. Tabiki ona olan sevgim herşeyin üstesinden gelmeme yetiyor, ben bu çocuğu istememe rağmen hamile kalınca istemiyorum diye çok ağladım çünkü o yük omzuma binmişti ve bir canlının bütün yaşamsal sorumluluğu önce bana aitti. Ben öyle ölüp bitilen anneliği de anlayamadım hiç. Yani öyle bir sindirilmişizki belki kızacaklar ama çocuk olunca kendi hayatını hiç edeceksin gibi empoze edilen bir annelik kavramı mevcut toplumda. Bu bile insanın yetememe düşüncesini besleyip mutsuz bir anne yapıyor. Çok güzel çok şahane bişey ama istemeyen hazır olmayan bir kadının yapabileceği bir iş değil. çok fazla tahammül sabır ve fedakarlık istiyor. İkinci çocuğu düşünmüyorum mesela ben de.

6 yıllık evliyim, yaşım da otuzu geçkin, hayatımda hiç bir zaman çocuk seven birisi olmadım, her zaman söylemişimdir, yanımdan bir kedi bir köpek ve bir bebek geçse, ki aşırı bir kediseverim, önce kediyi sonra köpeği sever, bebeği ise es geçer giderim, en fazla eğer çok sevimliyse bebeğe gülümser geçerim. Doktor olduğum için sadece mesleki etik ve ekmek parası uğruna gelen hastaların çocuklarına yada çocuk hastalara ilgi şevkat gösteriyorum diye millet beni çocuk seviyorum sanıyor. Oysa annelik içgüdüsü diye bir şey hiç hissetmiyorum, biyolojik saatim falan da uyarı vermiyor, yaşıtlarımın eşin dostun çocuklarıyla olan ilişkileri beni hiç cezbetmiyor, ileride yalnız kalmıyayım diye de düşünmüyorum, kendimden bir parça olsun diye de... Sadece bazen içimden annem babam dünya gözüyle torun görse mutlu olurlar mı acaba diye düşünüyorum, ki onlar da hiçbir zaman çocuk düşkünü olmamış ve beni bildikleri için torun lafını ağızlarına almamışlardır. Çocuk istemeyen sevmeyen kadınlara uzaylı bir yaratık yada vebalı gibi bakmasın kimse, bu da bir tercih meselesi, üstelik kendimi sadece psikolojik olarak değil maddi olarak da hazır hissetmiyorum, belki maddi açıdan ya da bazı yaşayacağımı düşündüğüm sosyal zorluklarından dolayı içim rahat olsaydı, eğer bir çocuğun içinde bulunduğum şu durumdan daha büyük bir sıkıntıya beni sokmayacağını bilseydim, bundan emin olsaydım, belki de o zaman psikolojik olarak da hazır hisseder, heves eder ve isterdim... Ama gerçekten hiç istemiyorum ve ne yazık kı bir yol ayrımına doğru yaklaşıyorum, eşim tüm zorlukları bildiği halde bekledikçe de hiçbir şeyin değişip düzelmeyeceğini ve sadece zaman kaybettiğimizi ve artık daha da zaman kaybetmek istemediğini söylüyor, o yüzden maddi manevi her ne türlü zora sokacaksa da altından kalkarız bir çocuk yapalım artık diyip duruyor, bense şimdiden yaşama ihtimalim olan zorluklar yüzünden hırslanıyorum o çocuğa bile, bazen diyorum ki yap at ellerine, alın çok istediniz bakın de. ve torun isteyip isteyip de bize hiç bir zaman destek vermeyen eşimin ailesi tarafının o torunu görmeyi sevmeyi haketmediklerini düşünüyorum, maddi manevi fiziki psikolojik her türlü cefasını ben çekeyim, sonra agucuk gugucuk diye sevip keyfini onlar sürsünler, yok öyle yağma! Yani anlaşılacağı üzere aslında bu konuda acaip dertliyim ve doluyum, mecburen sırf eşimin dayatması yüzünden ayrılmamak için bir tane yapmak zorunda kalacağım galiba ama zerre kadar istemeden, olur da hamile kalırsam düşürsem mi acaba diye düşünecek kadar uzağım çocuk fikrine...

Ya ben avmlerde bağıran ve etrafta koşup ınsanları rahatsız eden suursuz cocukları gördükçe şakaklarımdakı damar atmaya başlıyor Bugüne kadar kaç ülke gezdim bu bır tek bızım ulkemızde var cunku anne babalar da bılıncsız sırf topluma ayak uydurmak ıcın cocuk yapılınca boyle oluyor Ebeveyn olmak ıcın bır sınav olması lazım ya da turkıyede buna bır sınırlama olması lazım Babası arabaların geçtiği yolda tarlada yürürmüş gıbı yürürse cocugu da dışarıda evde bagırırmıs gıbı bagırır Yıne öfke doluyum bak sınırlendım

Artık evlenip 1 seneyi doldurmuşlara "hani çocuk" demek bir gelenek olduğundan ben de sıkça bu sorularla boğuşuyorum. İstemiyorum cevabı yeterli gelmiyor, yani istemiyorum o kadar işte. Nasıl istemediğimi anlayan yok henüz, öyle ya çocuk nasıl istenmez, mümkün değil:) Sonra bitmek bilmeyen açıklamalar, falanca da istememiş sonra istediğinde olmamış bilmem kaç sene uğraşmış, filanca da istememiş ama anne olunca anlamış. İyi de ya anlamazsam? Ya anne olacak kapasitede değilsem? Üstelik içimde zerre bebek isteği yoksa? Çok şey kaçırıyormuşum ve nasıl bir öğretmen çocuk istemezmiş...

Aynen ben de o tür yorumlarda ürperdim resmen. Nefret nedir? Kin tutmak, düşman görmek, o kişinin kötülüğünü istemek... Sevmemek çok basit bir duyguyken nefret çok ağır, içinde kötülük barındıran bir duygu. İnsan düşmanına bile kin tutamaz kolay kolay. İnsanlar ya bu kelimenin anlamını bilmiyor, ya da çok kötü insanlarla bir arada yaşıyoruz. Hepimizin geçtiği bir evre çocukluk. Çocuk dediğin insanlara uzak bir yaratık değil. Ben kendisine zararı bile olmayan, önyargıyla bir insan yavrusundan nefret edebilen, kin duyabilen insana asla sempati duyamam. Bu kadar aşırılık ve kötülüğün altında da ciddi psikolojik sorun ararım ve böyle insanlardan korkarım. Evlerden ırak vallahi. Allah çoluğumuzu çocuğumuzu uzak tutsun.

bir yorum okudum konuda. şoka girdim. ileride derecede çocuklardan nefret ediyorum. yazılmış. yani nefretinde ileri derecesi.

beğenmiyorsanız yorum yapmayın demişsiniz ya. sizde benim yazdıklarımu beğenmediyseniz yorum yapmama hakkınızı kullanabilirdiniz. sevgiler :)

Siz evlatlarınıza laf söyletmezken nasıl bir başkasına inşallah çocuğu olmaz diyebiliyorsunuz ilginç.

benimde demek istediğim o ben 10tanede doğururum ama önemli olan doğurmak değil sorumluluk hayatımı ona adamak istemiyorum kedim bile elimi ayağımı bağlıyor heryere istediğim gibi gidemem yanlız kalmasın diye ama bu hayvan sonuçta çocuğun sorumluluğunu almak istemiyorum bende oyüzden magic girl simdi diyet zamani tek ayak

cocuk severim ama karsıdan güzel... misafirlige gidince bir hikaye kitabı/puzzle alıp sonra oynarken suskun bir sekilde gulumsemesini izlemek güzel. bunların haricinde cocuk, bakımı, sıkıntıları, endiseleri vs. düşünmek bile korkutuyor, kaç kaç kaç diyorum hep

özel kedi kumu için faraştan kullanıyoruz. kolayca alınıyor zaten. sapı yeterince uzun. elime hiçbir şekilde temas etmedi bunca yıldır. onları da plastik kutuda tutuyorum. arada çamaşır suyunda bekletip yıkarım. lastik eldiven de almıştım, onlardan da kullanıyordum, ardından yine sabunluyorum. zorlamıyor beni. çiğ besinler vermiyorum, dışarıya çıkmıyorlar zaten. toksoplazma testlerim negatif çıktı. sokak kedileri-köpekleri ile de içli dışlıydım hep. şimdi temas etmemeye dikkat ediyorum gebelikten dolayı. bu konuları çok araştırdım, sordum aslında. bu kadar dikkat etmesem de bir şey olmayacak belki, Allah korusun ama olsa bile kedilerden olmasın diye max dikkati gösteriyoruz işte.

ileride yalnız kalmayayım diye çocuk yapmak da ne kadar bencilce bir şey? ben buradan işte süper duygu sen de yaşa fikrini çıkarıyorum. biz insanlar ne kadar benciliz. doğrusu şu biyolojik bir dürtü var, özellikle de kadınların o yüzden doğuruyoruz. annelik duygusu da genetik değil. gerisi bahane aşkımızın meyvesi, can sıkıntısı, evliliği kurtarma, birşeyler üretme çabası, toplum baskısı, yanlış doğum kontrol arz ederm D

Hayır asla değersiz görmek değil sadece çocukla bir kefeye koymamak, hayvan besledim kedi köpek değilde 3 kere Hamster besledim az mı veteriner gezdim 3 senelik ömürleri az daha uzasın diye, ama şu an kedim köpeğim ya da başka bi evcilim olsa oglumla bir tutabilir miyim hannesli Desert

Evli değilim, bilmiyorum evlenince bir çocuk eksikliği hisseder miyim ama etrafımdaki insanlara baktıkça, çocuklara baktıkça herkes anne olmamalı diyorum ve ben de olmaması gerekenlerden biriymişim gibi geliyor G Gareng

Konu başlığından kaynaklı sanırım o yorumlar da... Sevemiyorum derken böyle sarılayım, öpeyim, ah keşke çocuğum olsa gibi isteklerim-arzularım yok demek istemiştim oysa ki:) Herkes ölüp biterken bana çok manasız geliyor çocuk olayları. Evlerinin başlangıç haberi alınınca ve 8-12 ay arası zaman verilince ben zaten bayram yaşadım:) Artık kimler dua ettiyse o konudan sonra fazla sürmedi ve temel atıldı. Benimle beraber üzülenler, düşünenler, yorum yapanlar sağolsun gerçekten:) Şu an eşim almış eline metreyi evin sağını solunu ölçüyor, çiziyor. Ailesi de geçen hafta bizde kaldı eskisi gibi sorunlar yaşamadık.

Ya hu kızlar bir şeyi sevmemekle ondan nefret etmek farklı şeyler. Koalina çocuklardan nefret etmiyor, onlardan iğrenmiyor, onları öldürme planları yapmıyor, kaldırımda yürüyen çocukları arabaların önüne atma gibi bir planı yok, evine yatıya çocuklu misafir geldiğinde çocuğun yattığı odaya gidip yastığı yüzüne bastırmayacak yani korkmayın. Sadece hani çocuklara ölen biten insanlar vardır ya, bir çocuk gördüğünde içi kıpır kıpır olan insanlar... Koalina o insanlardan değil. Yani çocuklara özel bir sempatisi yok. Onun için herhangi bir yetişkinden farkları yok. Neresini anlamadınız?

Hiç bir zaman çocuk hayali kurmadım, çocuğum olursa cümlesini de kurmadım hatta çoğu cümlemde de benden hiç iyi bir anne olmaz demişimdir. 30 yaşıma geldiğimde aşık oldum ve evlendim, bilerek isteyerek kısa bir süre sonra ilk çocuğumu kucağıma aldım, hani derler ya mucize bekliyorum ilk görüşte aşk başlayacak filan ama o da ne :)) Yok o aşk.. ben de ki çocuk sevgisi emzirirken başladı doğumdan 1 gün sonra... hayatta böyle başka bir sevginin de var olmadığını artık biliyordum, hiç vakit kaybetmeden de bu sevgiyi ikiye katladım.. İkinci yavrumu aldım kucağıma. Şimdi baktığımda diyorum ki hayatta yaptığım en iyi şey bu iki kuzucuğum... Kimseyi sevmiyor diye yadırgamam bu içgüdüsel bir duygu, olur olmaz bilinmez ama bir şey var ki hayat kurgulanacak kadar uzun da değil...

Anladım. Tarihe bakmamışım.. Önceki

anneliğimi sorgulayacak en son kişisiniz. evet çocuk sahibş olmak istemeyn kişiye en güzel temennidir "inşallah çocuğun olmaz" demek. N o r w e g i a

Aman çocuk doğdunda nasılsa büyür düşüncesinden daha samimi bence konu sahibinin düşüncesi... İnşallah çocuğun olmaz lafıda gafletten başka bişey olamaz. Sırf sevgiyle çocuk büyümüyo malesef.

hayvan sevmiyor diye taşlanır tabi çünkü sevmeyenler o dilsiz masumlara zarar veriyorlar çocuk sevmeyen en azından cocuk yapmıyor mesela sokakta boğazlamaya kalkmıyor ki haksız mıyım :)

kedisi olup hamile olan arkadaşlara bir hatırlatma yapmak isterim; iç-dış parazit iğnesi/hapı, köpeklerde 3 aya kadar etkisini sürdürür ancak kedilerde bu süre 1 aydır. özellikle doğumdan sonra kedilerinize aylık iç-dış parazit aşısı yaptırmayı unutmayın. her ay, aksatmadan yapılacak. ayrıca hamilelik süresince kedinizin kumunu temizlemeyin. Efla bize bağışla

Düşüncelerine saygı duyuyorum ama nasıl bir psikolojik bir durum bilemedim bende ilk bir sene çocuk yok rahatım diye seviniyordum evlenip hemen hamile kalanlara anlam veremiyordum taki hamile kalamadigimi anlayana kadar 9yillik evliyim iki sene önce 38haftalikken kızım karnimda öldü evlat acısı tarifi yok Şuan tüp bebek transfer oldu dua ediyorum benimle olsunlar diye ilerde mutlaka istersin...

Artık evli konuyu evlenmeden açmış şimdi de güncelemiş

koalina nasılsın, evdeki durumları halletmişsindir umarım. U utku

Herkes uzaktan çocuk sevmekten söz etmiş de konu çocuk sahibi olup da sevmek Yolda gördüğüm çocukları da çok sevmezdim ama biyolojik saatim çalınca bebek arabalarına bakıp ayy ne şirin dedim Zor da olsa kendi çocuğum oldu öyle öldüm bittim hayatın anlamı demiyorum zaten benim zorunlu sevgilerle aram iyi değil annemi babamı da çok sevmem Sevgi başkasına gidebilecek kişiler içindir çocuğum benim ve bu konuda tercih şansım yok ki Sana gelince de Koalina çevrenin lafını sözünü boşverin Saatin çalmasını bekleyin ama ben çocuğum olunca da bugüne kadar çok şey kaybetmişim diyeceğini sanmıyorum naçizane

Bende kendimi garip bulurdum benim gibi cocuk sevmeyende varmış 1tane oglum var bir daha dusunmedim yapmayı. başka çocukları sevemiyorum merhametli bir insanim ama başkasının çocuklarını sevemiyorum yegenlerimi bile beni kiniyorlar nasıl halasin diye ne yapiyim yapmaciktanda sevilmiyo Koyu_mavi baskalarını kirleterek kendini temizleyemezsin. 2. Üyelik! tek ayak

Bir şey anlamadım mesajından inan. koalina hamilemi, değilmi

Pardon da kimseye temennide bulunmak, dua veya beddua etmek size kalmamış. Sizin inşallah çocuğun olmaz "temenni"nizi konu sahibinin mutluluğu için yapmadığınızı biliyoruz. Bir de burda bedduanıza kılıf bularak insanları salak yerine koymayın. Konu sahibi çok isterse kendi kendisine dua eder. Herkes haddini bilsin. Şu konulara girip beddua eden insanları anlamıyorum ya. Bir de utanmadan yorum diye yazıyorsunuz.

okudugum kadarıyla degil, son sayfada da düsüncesi degismemiş zaten. koalina, ortalıgı karıstırdım galiba, tüm samimiyetimle senden özür dilerim... ama her konuda "okuyamiiicam biri yazsın" vb cümleleri görmekten sıkılınca dayanamadım

arkadaş bu zaman zarfında evlenmiş hala istemiyormuşta onu belirtmiş canım. O okypete

nickinize bayıldım evet, herkeste anaçlık duygusu yok, gerçekten yok. kiminin daha çocukken hayalidir büyüyünce evlenip çocuk sahibi olmak, kiminin aklına bile gelmez. bir de sanırım yetiştirilirken empoze edilen fikirlerle de ilgili. mesela ben bu forumda "çocuk yapmazsan koyuverirler kapının önüne" diyeni gördüm, demek ki o bayan o düşünce ile işlenmiş çocukken.

benim nişanlım çocuk manyağı olduğu için hiç hayal edemedim şimdi

Bişeyi unutmuşum Çocukları sevmeyen ablam vardı ya Onun ikizleri oldu Ama mükemmel bi anne artık Darısı istediniz zaman, başınıza inşallah Chelzy İkiz oğlan

kızlar hiç temenni de bulunmayın ne iyi ne kötü.. beddua gibi yorum ne kazandıracak ki size?

Evet çünkü o cevabı gerektiren soru sormuşsunuz:) 1. sınıf ve 4. sınıf aralığında değişiyor öğrencilerim henüz sabi bir sınıfım olmadı. Bundan sonra inşallah. Kendi çocuğum olunca muhakkak severim, bakarım ama yine de çok sevimli bakamıyorum. Geçtiğimiz bir kaç gün anlamsız bir hamilelik şüphem oldu ve dünya başıma yıkılmış gibi hissettim. O kadar kötü bir tecrübeydi çocuk ihtimali bile. İnsanlar planlar, ister, sevinir, havalara uçar. Bende yok işte. Olacağını da zannetmiyorum ve böyle çok mutlu olduğumu fark ettim... X

kaç yaş aralığında öğrencileriniz ve size yazdığım yazının bu kısmına cevap yazmışsınız. Önceki

ogrencılerını sevıyorsan kendı canını nasıl sevmessın annelık cok güzel bısey ama düşüncen bu yönde gıderse maalesef hıc tadamıcaksın cnm ınan annelık anlatılmaz yasanır filtrekahve kötü söz, kötü göz ırak olsun. tek ayak

cocuk sahibi olmak tercih meselesi. cevremde cok insan var cocuk sahibi olmayi red etmis olan. kimisi hic denememis bile cocuk sahibi olmayi. birisinin 40 yasina geldiginde aklina gelmis aslinda bir cocuk istedigi simdi doktor doktor geziyor. cocuksuz cok mutlu olanda var. ama cok mutsuz olanda var. vakti zamani geldiginde cocuk yapacaksan zaten icgüdülerin seni esir alir. ama bir kipirti yoksada yapicak birsey yok. herkes anne olmak zorunda diye birsey yok. birde cevrende anlattigin kötü örneklerde seni etkiliyordur. benim cevremde öyle örnekler olsa her birini ayri ayri döverdim sanirim. dogurdugun cocugun sorumlulugunu almak zorundasin sonucta. velhasil kelam kendini zamana birak. belki birgün cok isticeksin nasip olmucak, belki nasip olcak Allah ömür vermicek. bilemezsin bunlarin hicbirini. herseyin hayirlisini istemek lazim. mesleginde basarilar.

Muhtemelen sorun çıkaran-mızmızlanan sorun yumağı çocuklar seni böyle düşündürüyor canım:))Normal düşünceler bunlar. Zamanla hayatının seyri içinde sen de birgün anne olmayı isteyeceksindir. Gençken farklı düşünülüyor kendimden biliyorum. Ben de çocuklara mesafeli dururdum. İlla her gördüğümüz çocuğa şapır şupur sarılacağız diye bi kaide yok. Kimi çocuk vardır insanın içne sokası gelir kimisi vardır o an gözüne bi küçük canavar gibi gözükür:))yani şımarıklıklarından dolayı. Merhamet ise çok farklı bi duygu. sevgi ile karıştırmayalım -kıyaslamayalım. Ancak anne olduktan sonra tüm çocuklara karşı içimde değişik duygular beslemeye başladım. Hepsini suçsuz günahsız birer melek olarak görüyorum. Hele ki o çocuk hasta ve yardıma muhtaçsa gözlerimden akan yaşa hakim olamıyorum. Dediğim gibi zaman içinde geldim bu duygusal noktaya. Anne olduktan sonra daha farklı bi pencereden bakıyor insan. Kendini şimdiden bu tür kısıtlamalara sokma canım. Akışına bırak duygularını. HAyatta her insanın bir değişme noktası var. Ne kadar değişmem asla dese de insan değişiyor zamanla. Değişmeyecek kadar katı da olabilir tabi insan ancak bunlar biraz uç duygular. Ben ortalama bir profil üzerinden yorum yaptım canım. Eğer bu derece katı düşüncelere sahipsen bi kayıp yaşamayacaksın sonuçta sen. Çocuk sahibi olmayarak kendine en uygun tercihi yapmış olacaksın. Bu durumu sen kayıp olarak görmedikten sonra mesele olmayacaktır. Ancak çevrenden sorulara maruz kalabilirsin ama kimse kimseye hesap verme durumunda değil. Verdiğin karar seni bağlar sadece. MamasLiebling

Bende her gördüğüm bebeğe atlamam sarılmam bakmam bile ama bir dönem sonra hormonlar basınca insan kendi çocuğunu istiyor malesef oturup tartınca durumu sorumluluğu o kadar ağır basıyor ki, ailevi sorunlar vs düşündükçe olay büyüyor... boşansam velayeti bile sorun olur, hasta doğabilir, sakat olabilir bir sürü şey var diye düşünüyorum... Sevgili konu sahibide sanırım çok fazla çocuk ve onların sorunlarıyla haşır neşir olunca bu sorunlar onunada yıldırdı, direk çocuk insan sevmediğini düşünmüyorum artık çocukları sorun ve iş gibi görmeye başlamış bence Önemli olan sonradan pişman olmamak... Benim bu sene sağlık durumumdan ötürü hamile kalmak yasak, erkek arkadaşım çok gerildi resmen evlilik fikri ertelendi önemli olan karşındaki kişiyle bu durumda anlaşabilmek... fahri konsolos Ben giderim adım kalır mı acaba :) tek ayak

şöyle de olabilir, küçük boy faraş alabilirsiniz, pazardan mesela. faraşa buzdolabı poşeti geçirip, kuma daldırılır, alınca poşet ters çevrilir, dışkı poşetin içine düşer. belki de böyle yapıyorsunuzdur, bilemem elbette ama fikir işte... Efla bize bağışla

Bana da sıkılırmışım gibi geliyor. Mesela her şeyden ödün vereceksin. Evde haftasonu dışında kahvaltı hazırlamam, akşam yemeğini çoğu zaman bi makarna, pilav gibi kolay yemeklerle geçiştiririm. Eee çocuk olunca nolucak 3 öğün sağlıklı çeşit çeşit yemek pişecek o evde. Ya da ben haftasonu onunla gidebileceğim yerler kısıtlı olacak. Eşimle atlayıp istediğimiz yerlere gidemeyeceğiz. Ben iş hayatıma ara vermek zorunda kalacağım falan filan. düşününce çok meşakkatli bir iş! Chelzy İkiz oğlan

Öyle bir an gelirki çocuk aşk'ı ile yana bilirsin. Öyle bir an geliyor ki çocuklardan tiksiniyorsun. Bu birazda zaman meselesi. Bana göre her kadın ananç değildir. Sizde ananç yapınız olmaya bilir. Sadece işinizi seviyorsunuzdur. filtrekahve kötü söz, kötü göz ırak olsun. tek ayak

Cocuklari sevmeyen baya insan varmis. Ogretmen olup nasil cocuklari sevmezsin diyen olmus, ben cocuklardan nefret etmiyorum ama sarilip opmuyorum. O tarz seyler hic icimden gelmez ama ogrencilerimle cok iyi anlasirim. Burunlarini silip saclarinin bitli oldugunu bile bile bagladigim cok olmustur. Bu da merhametten ve sorumluluktan kaynaklaniyor sanirim. Cocuk sevmeyen cok insan varmis ozellikle konularda cocuk odakli yorumlarda cok rahatsiz oluyordum. Acik ve net saygisizlik yapan bir cocuga anne olanlar ve cocuklara bayilanlar "ama o cocuk" diye yazip hosgorurken ben o acidan bakamiyorum mesela. En azindan normal bir sey oldugu yonunda ikna oldum :)

Anneliginizi sorgulamiyorum okuduğunuzu anlasaydnz keşke. Sorun "insanliginiz" "karanlık kalbiniz". Anne olmussunuz ama o kadarla kalmissiniz iste yapacak bir şey yok. Dikkat edin sebepsiz bedduaniz size yada cocuklariniza dönmesin...

peki öğrencilerinize nasıl tahammül edebiliyorsunuz.. onlarda çocuk, onlarda gürültücü,, şımarıklar,, nasıl öğretmenlik yapabiliyorsunuz duygularınızla mesleğiniz çatışmış.. bence siz başkalarının çocuklarını sevmiyorsunuz ama kendi çocuğunuzda farklı olacağınıza adım gibi eminim,, hele tekmelerini duyuncaa ve acıktığında gögüslerinize yaklaştırdınızda ki o sakinliğini gördüğünüzde değişecek fikirlerinizz.. gevezeyim İkizlerim ve ben tek ayak

Ev ve düzeninle ilgili bazı problemlerin vardı. Sanırım o yüzden. Bende çocukları çok severim ama şuanda hamile kalırsam çok üzülürüm. Çünkü hazır değilim. Ortam hazır değil, bazı sıkıntılar var. Düzenlerimiz rayı girdiğinde ve evliliklerimiz oturduğunda fikirlerimiz değişebilir

Ben daha evli bile degilken bu dertlere niye dustugunuzu anlayamiyorum acikcasi. İnsanlarin sartlari durumlari degistikce duygulari da degisebiliyor. Ben de evlenmeden once oyle mic mic cocuk seven biri degilken evlendikten sonra duygularim degisti. Degismek zorunda da degil, herkes cocuk sahibi olacak diye birsey yok. Yalniz bu tarz konular acip milletin cocuklarini ve milletin anne babaligini elestirip, bunu kendine neden edip anne olmak istemiyorum demeyi de yanlis buluyorum. Sizin cocuk istememeniz nasil bizi ilgilendirmiyorsa, sizi de milletin cocuklari ve anneligi ilgilendirmiyor, baska dertler bulmaniz lazim bence kendinize. Mesela cikip bir cocuk buyutmeye gucum yok deseniz, cok kotu bir cocukluk gecirdim deseniz vs. Anlarim. Yani baskalari sizin nedenleriniz olmasin, istemiyorsaniz da kendi nedenleriniz olsun. Hatta baskalari sizi anne olmak icin sogutuyorsa, siz kendiniz oyle bir anne olun ki herkes gorsun

Belki de öğretmenliğin getirdiği bir şey, yani eskiden beri hiç çocuk sevmezdim ama öğretmenlik yaptıktan sonra tamamen soğudum çocuğa doydum

Ben de çocuk sevmiyorum. Bebek severim ama çocuklara ileri düzey bi nefretim var nedense... yaradılış meselesi bence.

Eee yani sonuç nedir? 20 sayfayı okumaya üşendim..

Ben de sevmem öyle her çocuğu illa sevmek de gerekmiyor bence. Hatta bazı çocuklara özellikle şımarıklara çok gıcık olurum, çocuk bu kötü niyetli de değil ama sevmiyorum napim yani. Kendi çocuğum olursa onu tabi ki çok severim, düşüncesi bile güzel. Ablamın çocuğunu da tabiri caizse içime sokasım geliyo o kadar seviyorum. Ama çok şirin olmadığı sürece başkalarının çocuklarını ııı ıhhh sevemiyorum.:44:

neyse ki derken, isterse çok beter bişey mi olur, insanlar da istekleri de değişebilir zamanla

Bazen insanlar ömürlük bağımlılıklar istemezler, bunda anormal bir şey yok Bence kendinin farkında olman dünyadaki en güzel erdem, bu kötü bir şey değil. Çocuk sevmemek de sevmek kadar insani bir durum. Ve bu merhametle falan ilişkili değil. Seni canı-ı gönülden tebrik ederim, toplum dayatmaları sonucu anne olmak zorunda hisseden ve çocuklarına sahip çıkmayı beceremeyen insanlardan fersah fersah ileridesin. Zaman ne getirir bilinmez belki ilerde sevebilirsin ama dedim ya insanın kendi duygularını doğru tartabilmesi çok büyük bir erdem. sel90

ben de sevmiyorum ama kendi cocugumu seviyorum. sen de ogrencilerini sevdigine gore cocugunu da seversin. hayvanlari da sevmiyorum ama hepsine merhamet duyuyorum. sevmemek. derken nefret etmiyorum tAbi sadece ay opeyim kokliyim gibi bir his olmuyor icimde ama oglumu yiye yiye bitiremiyorum

cocğun güzeli çirkini mi olur ya yuh diyorum bütün cocuklar masumdur ta ki insanlar onları kendilerine benzetene kadar Chelzy İkiz oğlan

kendi öğrencilerimiz hariç dedik ama başka meslektaşlarımı bilemem ama ben sevgiden önce saygıyı öğretiyorum ve temelinde saygı var. sevmesen de saygı göstereceksin, nefret etsen de saygı göstereceksin, sana tamamen tezat olsa da saygı göstereceksin... ha birde araştıracaksın. saygı ve araştırma prensibi, verdiğim eğitimin temelidir. Önceki

Benim icin kayip.. Cocuklar masum egosuz melek gibiler.. onlarin bir gülümsemesi bile insanin icini isitir. Ve Anne olmak Anneligi tatmak da cok güzel tarif edilmez bir duygu. Beklentisiz Ask resmen.. Bu beklentisiz aski sevgiyi normal insan iliskilerinde pek yasanmiyor.. malum cogu kisi cikar menfaat iliskisi icinde.. . push ;

Demek anası sevilmeyince danasi da sevilmiyo Vaovv. Bu iydi bendemi oyleyim neyim.

Yorum yapmayacaktım ama tutamadım kendimi. Bazı yorumlar komik gelmeye başladı çünkü. Bebekler ve çocuklar çok gürültücüymüş. Hep bir şey talep ederlermiş vs vs.. Pekala doğru ama buna ancak "yumurtadan çıkmış kabuğunu beğenmiyor" denir. Herkes çocukluğunda sakin sakin oturup kitap okuyup tez hazırlayan bireylermiş gibi.

ben bir yorum üzerine yazdım. o yorumda koalinaya ait değildi

varsayalımki öle konu sahıbı ya senın yaptığın ne şimdi ona karşı, işte sneın gibilerle karşılaşmıştır çocukken işte patavatsız evet bende sevmem evet senın dediğin sbeplerden ne olacak, idammı edeceksin benım gibileri, yoksa bizi bu hale getirenleri bulup yargılacaksın cahil insan şurda bunca yıl kımseye tek kötü sözüm olmadı, ama yorumun cidden gaddarca, Allah senin gibilerle karşılaştırmasın M Milky

:)sizi bilmiyorumda bende durum boyle Kadindan hoslanmiyosam cocugu dunya guzeli olsun pek umrumda olmuyo. hannesli Desert

gevezeyim İkizlerim ve ben tek ayak

Ben 50 yaşında tek kalabilirim sorun değil gibi geliyor çünkü kalabalık içinde yalnız büyümüş biriyim. Hiç bir zaman annemi aramadım sorunlarımda, ciddi sorunlarım hep içimde kaldı ve tek çözdüm. Hatta zaman zaman hayatıma yapılam müdahalelerde çok sıkıldım. Şu an birileriyle bir şeyleri paylaşıyorsam bu ben gittiğim için değil onlar geldiği içindir. Şimdilik minimum düzeyde olan "belki çocuk yaparım" düşüncemi de rafa kaldırdım. Şöyle açıklayayım, benim papağanlarım var ve yumurtlayıp yavru yapmaları için güvenebilecekleri ortam hazırlaman gerekiyor. Yuvalıkları yeterli boyutta ve kafes uygun yükseklikte olmalı ki kendilerini ve yumurtalarını güvende hissetsinler. Eğer yumurtladıktan sonra yerlerini değiştirirsen yavrularına bakmayıp öldürüyorlar, aç bırakıyorlar çünkü zaten onların güvende olmadığını düşünüyorlar. Ben de şu an yeri değiştirilmiş gibi güvensiz hissediyorum kendimi. Ya ileride şu olursa? Ya ülkemde bunlar olursa? demekten kendimi alamıyorum. D dido123

20'li yaslardayken "ileride birgun cocugum olsun isterim" diyordum. Simdi 31 yasindayim, 1 yila yakindir evliyim, esim yabanci. Cocuk sahibi olma fikrinden yasim ilerledikce sogudugumu farkediyorum. Tipik Turk usulu buyutulmus cocuklarla ayni ortamda olmaktan pek haz etmiyorum. Avrupa'da yasiyorum ve buranin cocuklari cok daha sakin, uslu, saygili olmasina ragmen "ah bir cocugum olsa" demiyorum. Gorumcemin 3 cocugu var. Hepsi cok akilli ve uslu ama tum hayatlari cocuklarin ihtiyaclari dogrultusunda sekilleniyor; tatilleri, ekonomik ozgurlukleri, sosyal hayatlari cocuklari etrafinda donuyor. Ajanda ile yasiyorlar; sporlari, kurslari, okullari, dogumgunleri, arkadaslarinin dogumgunleri, doktor kontrolleri, sosyal ihtiyaclari, alisverisleri, masraflari bitmiyor. Onlara baktikca "oh be iyi ki cocugumuz yok, hayatimizi nasil istersek oyle yasayabiliyoruz" diyorum. Ne zaman cocuklu birini ziyarete gitsem onlardan ayrildiktan sonra "dunya varmis" diyorum. Sessiz ve sakin bir evde yasamayi cok seviyorum. Kimine gore cocuklu ev "civil civil" evdir ama bana gore tam bir kaos. Cocuklarla bir problemim yok, baskalarinin cocuklarini severim, tanidigim tum cocuklar beni cok sevdi. Bazi arkadaslarimin cocuklari beni o kadar sever ki annelerine "ne zaman gelecek bize yine? Arasana yine gelsin..? Arasana onu gormeye gidelim" der, oyle ki bir arkadasim "ne yaptin be kizima seni sayiklayip duruyor" demistir. Cocuklari sevmiyor degilim; cocuk sahibi olup tum hayatimi ona adamak fikrini sevmiyorum. Gece yarisi hastanelere kosturmak, uykusuz sabahlamak, okul kapilarinda beklemek, bir omur bir baska insani koruyup kollamak, evimdeki temizlik ve duzenin ipini elden kacirmak, istedigim yere istedigim zamanda gidememek, istedigim tatilleri yapamamak, ekonomik durumumu ve hayatimi en az 18 yil bir insani yetistirmeye adamak gibi fikirler aklima geldikce "yo dostum cocuk buyutme isi bana gore degil" diyorum. Kopekleri cok ama cok seviyorum ama hicbir zaman bir kopek almayacagim. Cunku bir kopek sahibi olmak ortalama 16 yil o hayvani hergun yuruyuse cikartmak, kakasini toplamak, arada bir veterinere goturmek ve tatile gidecegim zaman onu emanet edecek birini bulmak demek. Cocuk buyutmenin yaninda bir HIC bu sorumluluk. Ama bu bile fazla bana gore. Rahatima duskunum, hayati yasamayi seviyorum, kendimi gelistirmeyi, hergun birsey ogrenmeyi, dunyayi kesfetmeyi seviyorum. Hayata bir kez geliyoruz, fil kadar yasamiyor insan. 3 gunluk hayat su gibi akip gidiyor. Cocuk yapip hayatimi onun etrafinda sekillendirmek istemiyorum. Cocuklu arkadaslarima bakiyorum; yillari cocuklarinin etrafinda kosusturmakla, hengame icinde gecip gidiyor. Onlar cocuklarini buyuturken ben dunyayi gezdim-geziyorum.

Meger ne kadar cok cocuk sevmeyen varmis Efla bize bağışla

Öğrencilerinizi seviyorsanız sorumluluk sahibisiniz demektir. Eminim kendi çocuğunuz olduğunda onu da seveceksiniz. Böyle bir arkadaşım vardı, eğitim fakültesinde okurken çocukların sadece güzel olanlarını seviyorum diyordu. Öğretmen olunca her şey değişti, çocukların hepsini sahipleniyor ve çok seviyor. Anne olunca da değişti fikirleri yavrusuyla dört dörtlük ilgileniyor, seviyor, tahammülkar. Her şey sorumluluk sahibi olmak, merhamet ile ilgili. Bence şimdiden kaygıya gerek yok. Ha bir de herkes çocuk sahibi olmalı diye bir kaide de yok...

Bu durumda şanslıyım sanırım. Eş adayım da çocuk istemiyor hatta benden daha katı. Onun annesi de 10 senedir ablalarının çocuklarına bakıyor. 3 yeğen onu bezdirmiş ve benden katı bir şekilde istemiyor. A

Etrafımda o kadar garip karşılanıyor ki çocuk sahibi olmak istememem. Özellikle annem evlenmek isteyip çocuk istemememi çok anlamsız buluyor. İnsan başka ne için evlenir ki, hayatın anlamı çocuk. Hatta bütün kadınlar evlenip çocuk yapsınlar sonra da kocalarından boşansınlar, onların dertlerini de çekmesinler diyor. Sanki kendi bizi çok sarıp sarmalayarak büyütmüş gibi Bilemiyorum çocuk istemiyorum, sevmiyorum dediğimde; sen ne biçim öğretmensinden, merhametsiz, sevgisize kadar bir çok şey duyduğum için diyorum acaba büyük kayıpta mıyım

Ben pek melek olduklarını düşünmüyorum :) Bebekken belki.

Benim 11 aylık oğlum var çok korkuyorum başına bir şey gelecek diye, büyümesin hep mememde uyusun istiyorum, 1 gün huzurlu uyku uyumıcam artık biliyorum, ama anni diye dizime yapışmıyo mu çok güçlü hissediyorum o zaman kendimi

Ben yıllarca çocuk istemedim, sonra kendimi bir karar verme aşamasında buldum ve kararımı verdim. Evet ben hayatım boyunca böyle bir sevgi tatmamışım, bunu anlatmanın mümkünatı yokmuş. Keşke önceden bu kararı alsaydım demiyorum, o zamanlar istememiştim iyi ki de istemeden yapmamışım. Sanki öyle olsaydı anneliğin büyüsünü de tadamayacaktım diye düşünüyorum...

Yok okypete sana değildi o yorum, konu sahibesine ağır yorum yazanlar olmuş onlar için yazdım. Kadının çocuk istememesi millete dert olmuş çok ilginç, gören de her doğuran o çok iyi anne oluyor sanacak. Etrafımda bu kadar çok kötü ve sorumsuz anne olmasa inanacam yani.

Bunun etkisi de büyük tabi. Annesinin gözlüğünü kaybetti diye sopayla dövüp 1 gün okula gelemeyen öğrencim var, yüzüne baksan melek gibi, sessiz, sakin, hiç bir saygısızlığı yok. Haftalarca yıkanmayan ve kokan öğrencim var, Dedesinin gelip yeni defter alamam eskisini silsin üzerine yazsın parayı sokakta bulmadım dediği öğrencim var, Çocuğu ateşler içinde yanarken okula gönderen, evde başımı ağrıtmasın diyip ineği hastalandığında veteriner çağıran velilerim var. Diyorum bunlar anneyse, annelik- babalık böyle bir şeyse ben olmayayım. Gerçekten senenin başından beri hikaye kitabı, kırtasiye malzemeleri, el işi kağıdı, karton, yapıştırıcı, defter almaktan yoruldum ve ebeveynlik bana çok itici gelmeye başladı A azra53

Ben konu açtığımda üye bile değilmişsin yorum yapman çok komik oluyor. Senin gibi tartışma çıkarmaya uğraşıp agresif yorumlar yapanlar olmazsa sorun olmaz.

Ben çocukları çok severim o ayrı bir konu. Garip gelen bir durum var bana, bir çiftin çocuk sahibi olma mevzusunda uzaktan yakından çocukla alakası olmayacak kişiler " aa çocuksuz olur mu?" diye ısrar edercesine tavsiye verebiliyorlar. Düşünüyorum düşünüyorum anlayamıyorum. Neden onları ilgilendiriyor? Niye bu ısrar? Başka dertleri mi yok? Öte yandan şu da garip geliyor. " Görüyoruz çocuk yapanların halini, sokaklar canavar dolu." gibi bir bakış açısını da anlamıyorum. Etraf tecavüzcü erkek dolu ama bir adamı seçip evlendik. O da tecavüz edenlerle aynı cinsel kimlikte. Etraf yere tüküren adamlarla dolu ama eşimiz öyle değil. Bu çocuklar içinde geçerli. Her yaratılmış farklıdır. En azından çocuk sahibi olmamak için çıkış noktası bu olmamalı diye düşünüyorum. İnsan kendinin, kalbinin, evliliğinin uyumunu dinlemeli. Hayatına anne-babalığı konduramıyorsa bu fikri ertelemeli ya da silmeli aklından. Canı gönülden istiyorsa, onunla gelişecekse, onunla yeniden tazelenecekse, Allah' ta izin verirse çocuk sahibi olmalı. ehlimana Guru Anneler

bence değil bende sevmiyorum ve bende anne olmak kesinlikle istemiyorum zaten oldum 32 yaşında nişanlımı bi iki sene daha olayarsam benden çocuk çıkmaz zaten olucağı şüpeli sorunluyum biraz filtrekahve kötü söz, kötü göz ırak olsun. tek ayak

size öyle geliyor çocuğunuz olmadığı için bu kargaşayı düşünebilirsiniz. ama eminimki çocuğunuz olduğunda bu düşüncenizin sadece yanılgı olduğunu anlayacaksınız. anne olamayan kişi annelik duygusunu anlayamaz zaten bunuda kimseye annelik duygun niye yok diyemeyiz. tadmadığın duyguyuda çocuğum olmamalı diye kendini şartlandırma. yaşa ve gör çok güzel bir duygu. eminim o sevgiden kopamıyacaksınız. O

dogurunca bile olmuyor. ama bir iki ay b. kunu temizleyince ister istemez seviyorsun. icine sokasin geliyor yaren2007 kızım abla

belki de problem bu zaten. 10 kere doğup gelmiycez tekrar, hatta 2. defa bile. artıları/eksileri tarttığım zaman, eksiler alıp başını gidiyor, artılık kısım havada kalıyor. 8-9 yaşımdan beri, özgürlük bilincinde olup, özgürlüğüme düşkün oldum hep. bir evcil köpüş bile yeri geliyor elimi ayağmı bağlıyor, sınırlı sayıda oluyor ama yapıyor, dolayısı ile bir çocuk ne kadar kısıtlar hayatımı düşünmek geriyor beni buna bencillik diyenler var, olabilir de olmayabilir de. ben bencillik olarak görmüyorum. allah isteyene, istediği kadar versin, istemeyenleri de kazalardan ve "çocuk yapın" cümlelerinden korusun ATTRAENTE ACTA EST

Çocukları bende mıncık mıncık sevemem, alıp kucagıma öpüp koklayamam, bu şu an ki durumda kayıp degil ama işin içine kendi evladın girince degişiyor Sevemiyor olmak kayıp olmasa da evlat sahibi olmamak bunu istememek gerçekten büyük kayıp canım T Tweety -Zık- tek ayak

Nişanlı değilim maalesef Bebek kokusunu biliyorum en ufak kardeşim ben 15 yaşımdaydım doğdu, annem emekli olmamıştı henüz ve yaz tatilimi ona bakarak geçirmiştim. Ona bile çok ölüp bayılmamıştım Söylendiği gibi evlenince sanırım bebek isteği oluşuyor

Beni tanimiyorsunuz, bir cocugu ne kadar iyi-kotu yetistirebilirim bunu bilemezsiniz. Ne kadar onyargili ve dar goruslu oldugunuzu ortaya koymussunuz. Yorumunuz yetiskin bir kadina yakisir cinsten degil.

çocuk yuvalarındaki bebeklerin, çocukların çoğunun annesi hayatta. ama o çocuklar annelerinin yanında değil. 1 çocuk kaza olur dersiniz ama birkaç çocuğu yuvaya bırakan anneler var. o yüzden çocuk doğurmanın, sevmek için bir neden olduğunu düşünmüyorum.

Tercih meselesi aslında. Ya da henüz vakti zamanı gelmemiştir. Ama şöyle bir gerçek var ki her tercihimizle birlikte başka kapıları, başka duyguları ötelemiş oluyoruz. Bu açıdan bakarsak kayıp olur. Fakat çok isteyen biri için kayıp olur.

2013 ün konusu 2015 de hortladığına göre acaba bir değişikşik mi var. çocuk fikrine sıcakmı bakıyor acaba dedim. neyseki hala istemiyormuş.. :) M

eşler ne diyor bu duruma onlar da hemfikir mi sizinle Bitttter

kimisini bu etkiliyor olabilir ama genelde alakası yok. bir ablam var 17 senelik evli, şu an kedisi var 4 yaşında. 17-4=13. yani 13 sene kedisi yoktu ama çocuk istemiyordu. Önceki

biliyodum polemik olacağını, neyse eylul166

Konuyu güncelleme sebebim bana sürekli "evlenince istersin, biyolojik saatin çalar" gibi söylemler olmasıydı. Haliyle yaş oldu 30 ve bazı konularda hem endişe ediyorum hem istemiyorum. Çocuk sahibi olma fikri çok uzak ve bunun nasıl bir istek olduğunu anlayamıyorum ve çocuklara ölüp bitmiyorum. Saygılı mıyım çocuklara; evet ama tutup mıncırmıyor yahut çocuk özlemi çekmiyorum ve sanki hiç çekmeyeceğim. Bu düşünce beni şimdilik korkutmuyor ama öyle bir zamanda annelik duygusu bastırır ve artık iş işten geçmiş olursa da demekten geri kalmıyorum:) Ve 2 sene sonra merak ediyorum hala, kayıpta mıyım?

heralde illa iki ayak üzerinde durması gerekli değil tatlı şeye uzun ömür versin de hiç ayrılmayın inşallah

ilerde belki fikrin degisirse ozaman belki üzülürsün bir kayıp olur senın ıcınn.. acıkcasıı sevmekk kadar sevmemek ıstememk de normal zaten normalide kendını hazır hıssetmeden cocuk yapmamakk... bilinçli olmak... Dululi

Ciddi misin? Niye bu ön yargı acaba, eşin de mi aynı fikirde peki? Su perisi86 Başlangıç 86.6guncel 77.8 ilkhedef 70 tek ayak

bi yorum yapasım var ama polemik olmasın lütfen, kimi insanlar daçocuk istemiyorum kedim/köpeğim var yeter diyo, deli oluyorum kedi Köpekle çocuk bir mi

Cocuk sevmeyen insanin icindeki merhamet sevgi ve bilumum duygularin varligindan suphe ederim!!!!

Cocuklari çok severim... mutluluk ve saflık dolular.. Ama cocuğumun olması çok korkunç geliyor bana. bir insanin sorumluluğunun, geleceginin bana bagli olmasını kaldiramam. Surekli onun icin en iyisini yapip yapmadigimin vicdaniyla cekismek istemem... O yüzden simdilik bence de kayıp değil..

cocuk dövmekle hayvan katletmekte bir değil mesela. siz vicdanlı birisiniz demek herkes aynı değil. bir kadın çocuk doğurup isteyerek sonra onu dövüyor hakaret ediyor hayırsız evlat diyor sonra da bu çocuk sevmeyen biri de değil demi ironik olan bu bence sevmekle dövmek arasında hiç bir bağ yok hayvan dövülse önemsenmez öldürülse bile neyse bu böyle uzar gider

Teşekkürler, iyiyiz şimdilik. Eşimin fazla aileci tavrı o kadar olmasa da sürüyor ama bir şeyler ciddi anlamda değişti. C

iyi de arkadaşım sen yorum degil ki beddua ediyorsun... yorum böylemi olur yahu...

Benim ablam da çocukları pek sevmezdi Herkes şaşırırdı Teyze olunca biraz olsun sevmeye başladı Şimdio bi anne, herkesten çok düşkün çocuklarına İnşallah ilerde siz de öyle olursunuz Ben şahsen otobüste gördüğüm bebekleri bile seviyorum Uzaktan göz kırparım, gülerim, dil çıkarırım çaktırmadan Onlarda hemen gülücük atıyolar

düşük bir ihtimal olsa da var maalesef. gözümle gördüm, komşumuzdu. istemiyordu çocuk ve kazara hamile kaldı, mecburen doğurdu. en son çocuk 3 yaş civarıyken gördüm, çocuk ağlıyor, adam karısına çocuğu vermeye çalışıyor, kadın masanın en ucuna doğru kaçıyor, çocuğu almak istemiyor. istemiyorum, istemiyorum diye diye ağlıyordu kadın. kabullen meme sendromu gibi bir şey sanırım. hiç emzirmemiş, altını değiştirmemiş, reddediyor kısaca. hem çocuk için hem kadın için çok üzücü. Efla bize bağışla

siz de o masumlara "enik" diyerek merhametinizi dile getiriyorsunuz yani.. Ah üslup ah, insanı rezil de edersin, vezir de.. filtrekahve kötü söz, kötü göz ırak olsun. tek ayak

Ben de bekarken öyle düşünüyordum. Evliliğimin ilk zamanları da öyle bir cevap verirdim ki hayır düşünmüyorum diye. Şimdi sabırsızlanıyorum bebeğim olsun diye ama planlarımız var. Şimdi nerede bir bebek görsem atlıyorum:) Yeğenlerimle birarada oturmaktan olabilir bütün ilgimi onlar için tüketmiş olabilirim. Bak sen de öğretmensin ya kendin de demişsin zaten soğumanın nedeni odur emin ol. Zaten sırasıyla olur herşey kimi evlenmek istemiyorum der birden içinde istek doğar kimi bebek sevmez evlenince heveslenir. Düzelir bence Ayrıca bunun merhametli olup olmamakla alakası yok bence ben köpeklerden hem korkarım hem de sevemem bilmiyorum niye ama sakat bir hayvan görsem vicdanım sızlar yazın bidonları kesip içine su koyup sokağa bırakırım ikisi çok farklı şeyler. E estalmus KANATLARIM VAR

canım kotu dusunme biyolojik saat diye bisi var belkide daha vakti gelmedi ve o yuzden hissetmiosun boyle. bende evli degilim ve bazen bende dusunuyorum ilerde boyle bi dunyaya cocuk getirmelimiyim diye :) S

çocuk sevmemeyi anlarımda nefret nasıl bir duygudur. bunu anlamam mümkün değil

Bende hiç sıcak bakmıyorum çocuklara, millet şap şup öperken ben yanaşmıyorum bile, benim çocuğum olursa ya sevmezsem diye korkuyorum A

Ben cocuk sevmeyenleri degil ama cocuk sevmeyenlerden, cocuk sahibi olmak istemeynlerden nefret edenleri anlamiyorum, size ne kardesim herkes uremek zorunda mi? Ya da herkes kucuk insan modellerini sevmek zorunda mi? Neyse, daha once farkli bir konuda uzun uzun yazmistim. Ben evlendim 6 sene cocuk istemedim sonra acaba mi derken hamile kaldim. Simdi anliyorum ki benim cocuk sahibi olmak istmeme nedenim cevremdeki uber feci ebeveynlermis. Cocuk dedigin sey gayet sevilesi olabiliyormus. Ama su da var ben hayatim boyunca hep cocuklara tahammulu cok yuksek bir insan oldum, aksine yetiskinlere tahammul edemiyorum. Mesela sık sık yaramaz misafir cocuklariyla ilgili konu aciliyor ya, benim evimde bir cocuk ne yaparsa yapsin sinirlenmiyorum. Ama yetiskin birinin tuvaleti kullanip ellerini yikamadan ciktigini farkettigimde ya da toplu tasimayla gelip elini yikamadan sofraya oturdugunda vs uyuz oldugum cok sey var, kan beynime sicriyor, kovasim geliyor insanlari. Yani ben insan yaratiginin minigini buyugunden daha cok seviyorum benimki sadece bu rezil dunyaya bir cocuk getirme ve onun omur boyu sorumlulugunu alma dusuncesinin cazip gelmemesiydi, icimde hicbir zaman annr olma istegi de olmadi, dedigim gibi acaba derken hamile kaldim, iyi ki de kalmisim...

öğretmen olan biri için çocukları sevmemek garıp yahu çocuk sevılmez mı? minicik bir insan sevılmez mıD kayıp; çünkü yaşlandıgın zaman gerçeklerin farkına varıyorsun yaren2007 kızım abla

Şöyle söyleyeyim misal sizin çocuğunuza tahammülüm olmayabilir ama bu hamile kalmış olsam "aaa tahammülü de yoktu hiç hahaha ne komik oldu" denebilecek bir durum değil. Çünkü takdir edersiniz ki sizin çocuğunuza tahammül derecemle kendiminki farklı olur. Ve bu konudaki kimse şu yorumunuzdaki alaycı ifadeyi anlayamayacak kapasitede değil

olmayında zaten. bu düşünceler içindeyken.. doğacak coçuğa yazık. M Milky

Aradan geçmiş 2 sene, bu zaman içerisinde evlendim ama çocuk fikrine gittikçe daha da uzaklaşıyorum. Hele etrafımda hamileler, abartılı anneler, ilgisiz babalar gördükçe... Soğudum. C

Bence büyük bir kayip.. Ama ogrencilerinizi seviyor olup anne olmak istememeniz tuhaf, Sanirim henuz zamani gelmemis.. simdi belki aramazsiniz ama yillar sonra pisman olabilirsiniz.. ozzdennn

Ben bikaç sene öncesine kadar çocukları çok severdim. Çocuklu bir eve gittiğimde ya da evime bir çocuk geldiğinde sürekli onunla ilgilenirdim. Ama son yıllarda bende çok fazla çocuk sevmiyorum, içimden gelmiyor. Şimdilerde şımarık ve annesine babasına hükmeden çocuk o kadar arttı ki değil sevmek hal ve hareketlrine sinirleniyorum bile. Eskiden çocuklar anne babalarından korkar gözlerinin içine bakardı. Şimdilerde anne baba çocuğunun gözünün içine bakıyor. Ama bence insanın kendi çocuğunu sevmeme gibi bir ihtimali yok... filtrekahve kötü söz, kötü göz ırak olsun. tek ayak

konusahibi hamileymiş, tebrik mesajlarını alıyordu

Mesleğimle duygularımı karıştırmıyorum. Öğretmenlik çocuklara hayranlık duymadan bayılmadan da gayet güzel yapılabiliyor, elimden geleni yapıyorum bence. Çocuk seviyorum diyen öğretmenlerin çoğu sevip ne yapıyor sizce? gevezeyim İkizlerim ve ben tek ayak

bütün yorumları okudum, hepsi iyi kötü kendi fikrini yazmış ama şu renklendirdiğim yer nedir yahu? ne demek köpek gibi eniklemek? nasıl bir ifade tarzıdır bu? Chelzy İkiz oğlan

çocuk delisi olmayan tanıdıklarım kendi çocuklarına daha fazla düşkün oldular hep. kader kısmet sonuçta. Ama sana ait bir canlıyı dünyaya getirebilmek çok özel olsa gerek filtrekahve kötü söz, kötü göz ırak olsun. tek ayak

Sorun çıkaran birinin toplumdaki sorunlardan bahsetmesi de ilginçmiş. Toplumca tek sorunumuz çocuk sevmemekti zaten. denizkizi7

Koalina meslektaşız sanırım benim yedi yıl uğraşıp kavuştuğum hemde altı ay kalkmadan yatıp doğurduğum bir yavrum var beş yaşımda maşallah ona Rabbim uzun ömür versin onkoloji hastasıyım tedavim de bana terapi oldu o iyiyse bende iyiyim evimin neşesi yaşama sevincim ben çocukları çok seven birisiyim ama kendi çocuğum başka o harika bir şey ben anneliğin Allah ın bize en büyük lütfu olduğunu düşünüyorum başkalarının çocuklarını seviyorsanız kendi çocuğunuzu daha çok seveceksiniz emin olunl gördüğünüz her çocuğu mıç mıç öpmeyi sadece sevmek olarak düşünmemek lazım bu sizin sevgisiz ya da merhametsiz olduğunuzu göstermez sevgi emek ister sorumluluk gerektirir Rabbim dileyen herkese annelik nasip etsin size de selam ve sevgilerimi sunarım

aşılara dikkat ediyoruz canım. kumu zorunlu ben temizliyorum, eşimle cebelleşeceğime ardından bol sabunla yıkıyorum ellerimi. veteriner de, tıp hekimlerim de bunun yeterli olduğunu söylediler. filtrekahve kötü söz, kötü göz ırak olsun. tek ayak

anaokulu öğretmenı bı yakınımda çocuklardan bıkmış ve çocuk istemıyor zaten uzun yıllar evli olmasına rağmen bı sure olmadı daha sonrada uğraşamıycm dıye düşünerek tedavıyı falan bıraktı resmen çocuklardan soğumuş . push ; filtrekahve kötü söz, kötü göz ırak olsun. tek ayak

konu sahibi için asıl beddua inşallah çocuğun olur demektir. çocuk isyemeyen birine söylenecek tek güzel söz inşallah olmaz demektir çünkü.. Önceki

bakın nasıl ilgi uyandırdı konu, hemen ogrenmissiniz güncellemeleri : ) fakat konu sahibiyle aynı düsünüyorum dolayısıyla bedduanızı da üstüme alıyorum. bahsettigi sey cocukların sorumlulukla geldigi ve yetistirmekle ilgili kaygıları, belki de her gun okulda cocuk sesine aşina oldugundan eve geldiginde sabrının azalıp cocuguna yeteri kadar ilgi gosteremeyecegini düsünüyor? endiselerini az a indirmek yerine veya begenmiyorsanız yorum yapmamayı tercih etmek yerine duyarlı bir insana sırf cocuk rızkıyla gelir diyip boy boy cocukları sıralamadıgı icin neden bu sekilde karşılıyorsunuz, anlayamıyorum. cocukları görünce dövesim geliyor, nefret ediyorum dememiş ki... cocuk sahibi annelerin sevincini de paylasıp tebirk edebilecek bir üye, cunku insanların düsüncelerine ve hayatlarına saygılı bir birey kendisi. siz neden bunu yapmakta zorlanıyorsunuz ki? cocuk istemiyor olmaktan daha tuhaf ve merak uyandırıcı bir durum bence bu.

Bence bu konuyu actiginiza göre bebek düşüncesi çok istemesenizde ilginizi cekiyo bi merak etme durumunuz var en azından bu da bi başlangıç gibi geldi bana :) ama bence burda yazilanlarla yola çıkmayın istemiyosaniz bekleyin sonuçta olsa da bakacak olan sizsiniz olmayinca belkide pisman olacak yine sizsiniz esinle senin kararin önemli herseyden çok

Ben de sevmiyorum çocukları. Nefret ediyorum demiyorum ama bir bebek vs gördüm mü yanına gidip yanaklarını mıncırmam mesela. Ne yapayım içimden gelmiyor. Kendi çocuğum olursa fikrim değişebilir tabi ki. Ama şu ana kadar hayatımda bir şey kaybettiğimi düşünmüyorum. filtrekahve kötü söz, kötü göz ırak olsun. tek ayak

size katıldıgım noktalar var, keza konu sahibiyle ayrıstıgım noktalar oldugu gibi... bakın ben sese tahammulu olmayan biriyim, bunu hastalık olarak da düsünebilirsiniz, tiz ve yüksek sesler, armonik olmayan gürültüler , desifre edemedigim rtimler ve düzensizlikler... bildiginiz sinir bozuklugu yaratıyor. eger insanın dogasında var ise üremek, tavuk, civciv, yumurta benzetmelerindeki gibi bir evrim soz konusu ise; tercihlere saygı duymanın yanı sıra bu savunmayı da bir nebze kabul edebilirim. ancak benim dogamda da baska degiskenler de soz konusu. simdi yazık degil mi o cocuga? en azından kendimi biliyorum, tanıyorum, elbette bir basyapıt misali hayatımdaki en güzel seyin yeni bir insan yetistirmek olmasını da isterim, ancak emek vermekten gectiginin farkındayım. ve buna hazır hissetmiyorsak, tolere esigimiz düşükse kendimizi, eşimizi ve gelecekte de cocugu buna zorlamak ne derece dogru olur? yarın ne olacagını bilemem, 15yasındayken cocugum olsun demiyordum ancak şu anki dusuncemde de degildim, kim bilir belki bir 5 yıl sonra düsüncelerim yasadıklarım ve gordüklerimle yine degisecek... tek bildigim kendimi tanıdıgım, gerekcelerimi koyabildigim. konu sahibi adına yazmak istemiyorum, onunki kararsızlık barındırıyor olabilir, ya da biyolojik saatin gecmesinden korkuyor olabilir, endiselerinin faklı nedenleri de olabilir... kendisi icin düsüncelerim; karsılasıtıgım pek cok kadına nazaran kendisinin gercekten sabırlı ve iyi egitim almıs biri oldugu, dolayısıyla iyi bir anne olup cocugunu da iyi bir sekilde yonlendirebilecegi...

Benim nasıl bir çocukluk geçirdiğimi yorumlamak sana kalmamış. Çocukları sevmiyorum ama nefret etmiyorum yalnız senin gibi haddini bilmeyenlerden nefret ediyorum. Seni gibiler olmasa problemler daha çok çözülür görüldüğü üzere burada problemi yaratan konu akışını bozup çirkinleştiren sensin.

Yok yok 5 tane doğur, hepsini sanayiye verin, bir kısmını da dilendirin. İşi bırakın, veletlerin kazandıklarıyla geçinirsiniz. Hem masraflarını da çıkarmış olurlar. O okypete

Her yıl köpek gibi enikleyip sokağa başıboş salmaktansa, hırsız, gaspçı, terörist yeriştirmektense böyle on kere düşünüp 1 tane bile yapmamak daha iyidir. Ben yapmayı düşünüyor muyum tabi ki bakabilecek sabrım olursa 5 tane yapacağım hem de sokağa salmayacağım ama sorumluluğunu üstüme alıp onları ve geleceklerini düşüneceğim baktım gitmiyo mu yapmayıveririm böyle milletin ağzına sakız olmaktansa sorumsuz anne diye, bir de sibirya kurdum var o ilk çocuğum annesinin bitanesi Meleknaz Herşeyin

bence sizdeki çocuk sevmemek değil. birçok kişi tanıdım ki, -anne/baba oldukları halde- kendi çocuğuna resmen aşık ama başka tüm çocuklar tu kaka. böyle insanlara göre, siz çok daha fazla çocuk seven birisiniz bana göre. çocukları gerçekten sevmezseniz, mesleğinizi de yapamaz, o çocuklara tahammül gösteremezdiniz bence. kendi kanınızdan olmayan kişilere karşı empati kurarak yakın davranabiliyorsunuz, bunu ebeveyn olduğu halde yapamayan çok insan var maalesef. bana özünde çocuklar hep iyi geliyor, yanlış aile eğitimi, ilgisizlik onları istenmeyen davranışlara yönlendiriyor. bu yüzden çocukların çoğu davranışını hoş görebiliyorum, sabredebiliyorum. olumsuz örneklere sıklıkla denk geliyorum, öncelikle ailelere kızıyorum. nasıl şekil verilirse, o şekilde çocuk davranıyor. tatil yerlerinde ben de Türk usulu yetiştirilen bazı çocuklar ile turistlerin çocuklarını karşılaştırıyorum bazen. bizim çocuklarımızı itici hale getiren bazı davranışları, o çocuklarda göremiyorum. bu da yetiştirmenin somut bir örneği bana göre. hiç turist çocuklarının güneşlenenlere kum attığını, başka çocuklara taş attığını, annelerinin sahil kenarında çiş-kaka yaptırdığını vs görmedim. örnekleri çoğaltabiliriz. sizdeki durum geçici olabilir. olmasa da problem değil. çocuk sevmemek değil, istememek olarak ifade edeceğim ben. istememek de bir kayıp değildir. aklı başında bir insansınız. sizi ne mutlu ediyorsa, o yönde tercihlerinizi gerçekleştirin. çocuk düşüncesine karşı olan arkadaşlar; bence ülkemizdeki geleneksel yöntemler yerine, farklı ülkelerdeki çocuk yetiştirme anlayışını da bir inceleyin. çevrenizdeki olumsuz örnekleri genellemeyin. her seçeneği değerlendirdikten sonra, en net kararı verebilirsiniz ve sizin için en doğru karar o olur diye düşünüyorum. Amy lee

filtrekahve süper yapıştırmışsın lafı bende kedim için diyorum işte kızım başka bitaneye gerek yok hem çocuk büyük sorumluluk hyatımı ona bağlıyamam mağlesef sorun şuki nişanlım istiyor ama biliyor benim istemediğimi kesinlikle filtrekahve kötü söz, kötü göz ırak olsun. tek ayak

Teşekkür ederim Kesinlikle bu biraz kafayla alakalı.. Kendini bile insan beynini kendi kullana bilen bir kadın çocuk isterse yapar. Eğer hazır değilse erteler. İllaki erkek çocuk yada illaki çocuk doğurucam zihniyetleri, bu devirde de sürüyor olabilmesi trajikomik. O

Ben öyle bir şey okumadım. gözümdenmi kaçtı.. Önceki

Bir sonuca varmamiz mı gerekiyordu ki..

bazı kadınlar anaç değilmidir yapma Allah aşkına şimdi seni burda taşlamasınlar canım dikkat et herkadının anaç olduğunu doğurmak zorunda olduğunu düşünen insanlar var mağlesef burda filtrekahve kötü söz, kötü göz ırak olsun. tek ayak

belki de olmaz bilemeyizki

Actiginiz bir konuya yazdiklarinizi okudum, anladigim kadariyla cocuk sahibi olabilmek icin yillarca cok yorucu ve uzucu bir surecten gectikten sonra nihayet ikizleriniz olmus. Ne kadar anac oldugunuz ve cocuk sevgisiyle dolu oldugunuz belli oluyor, oncelikle allah evlatlarinizi size bagislasin. Sizin gibi yillarca cocuk sahibi olmanin mucadelesini vermis kadinlara, hicbir tibbi engeli olmadigi halde cocuk sahibi olmayi istemeyen bizler uzayli gibi geliyor olabiliriz. Ancak gozden kacirdiginiz birkac sey oldugunu dusunuyorum; birincisi, her kadin anne oldugunda otomatik olarak cocuguna sonsuz bir sefkat ve sevgi ile baglansaydi, dunyada binlerce terkedilmis cocuk olmazdi. Sizin anac yapili doganiz maalesef her insanda yok. Ikincisi, cocuk yapmayi istemeyen bir kadin eskaza hamile kalir ve dogurmaya karar verirse, cok mukemmel ve sevgi dolu bir anne de olabilir. Ben hayatimin su anki evresinde cocuk sahibi olmayi dusunmuyor olabilirim ama bu demek degil ki cocugum olsa onu sevmem, ona bakmam. Akli basinda herkes kendi cocugunu sever de bakar da.

Hiçbir dezavantajı yok aksine avantajı vaaar vücudun bozulmaz, kafan şişmez, paran cebinde kalır, gençliğinin tadına varırsın, sevmediğin halde çocuk doğurupta kötü yetiştirenler gibi vebal altına girmessin, büyük bir ihtimal 40 yaş gibi fikirlerin değişebilir ozamandan sonra çocuk yapmak daha mantıklı bende sen gibi düşünüyorum artık çoğu kadın böle ama itiraf edemiyolar eleştiren yobazlar yüzünden sakın kendini kötü hissetme.. Efla bize bağışla

Bende sevmiyorum ve çocuk olayını düşünmüyorum hiç :) A

enik sevimlidir ki, hani hakaret amaçlı olsa sıçan yavrusu denir, malum kimsede güzel duygu uyandırmaz sıçan kelimesi. üsluba takıyorsanız, bence başka birinin üslubu en rezil eden cinsten. Chelzy İkiz oğlan

Basligi okur okumaz ilk aklima gelen ön yargilar oldu ve yanilmadim Neyse kuzenim ana okul ögretmeni o da cocuklara karsi soguktu hep evlendi cocuk yap denilince benim cocuklarim var zaten derdi okul dakiler icin yani Simdi kendi kizi oldu ve bir dakika ayrilmiyor yanindan Bence sende anne olunca daha sicak bakarsin coluk cocuga Bu arada ben yegenimin annesi gibiyim ilk konusmaya basladiginda bana anne diyordu

öğrencilerini seviyorsan kendi çocuğunu da seversin ki:) gevezeyim İkizlerim ve ben tek ayak

kesinlikle çocukları çok sevenlerde genelde hayvanları pek sevmiyo yani tanıdığım kişiler hep öyle C

Nokta atış. Yapılan benzetme budur zaten başka bir artniyet aranamaz. Hem yavru hemde bir dogumda sayıca 8-9 tane yavruladıkları içindi benzetmenin maksadı da ya anlaşılmamış ya da çok ters anlaşılmış. Gerek yok uzatmaya zaten de yorum yazarken rahatsız olunan birşey varsa ilk önce sorgulansa sebebi daha hoş olur. Anında yaftayı yapıştırmak rezil & vezir falan bu tarz bir söylem beni çok rahatsız etti ki sadece örneklerle açıklamaya çalıştım o tabiri ben. . push ; Chelzy İkiz oğlan

bende 30 yaşıma kadar yok çocuk istemem der dururdum, eşim çok isterdi ama baskı yapmazdı. 2.5 yıllık evli olunca etraftan insanlar aileler herkes başlıyor çocuk ne zaman demeye. hatta 1. yıl bitti zor dayandılar yani. bende hiiç istemedim. etrafıma çocukları olan annelere ailelere bakıyordum hepsi bi telaş, gerginlik, yorgunluk, sorumsuzluk, sorumluluk.. ama şimdi kırk takla atıyorum hamile kalmak için :) yukarıda bahsettiğim şeyler düşününce artık korkutucu gelmiyor hatta hepsini yaşamak istiyorum bir an önce.. yani demeye çalıştığım;herşeyin bir zamanı bir vakti var.. hazır olduğunda emin ol vücudun uyarıyor seni.. hem daha evlenmemişsin de bu kadar uzak olman bu konuya çok normal.. çünkü evlendiğinde her şeyi bir kenara bırak sevdiğin adamla ortak en önemli şeyiniz olacak ona baktığında hem kendini hem sevdiğin adamı göreceksin.. yani tatlım daha çook var.. önce adamı bulmak lazım :)) ha şöyle de bir ayrıntı var istemiyorsan da istemiyorsundur. bunun için kimse seni ne suçlayabilir ne yargılayabilir. tercih meselesidir tamamen.

Şüphe etmeden önce geçmiş konulara bakarsanız okul etrafındaki başı boş köpeklere karşı bile merhametli olduğumu görürsünüz. Demek ki çocuk sevgisiyle merhamet ilişkilendirilemezmiş. Merhamet etmekle sevgi aynı şey değildir, sevmiyorum demek de nefret ediyorum demek değildir. Sevmiyorum işte. Arkadaşlarım bir bebek görünce öpüp koklamak isterken bende ona karşı ekstra bir duygu olmuyor, alıp kucağıma sevmiyorum böyle bir isteğim yok.

şu yorum allah aşkına nasıl insanın diline gelir veya neden böyle düşünür ki insan böyle yorum yapar... dikkat çekmek mi niyetiniz? her insan çocuk sevicek diye bir şey yok bazısı uzak durur sevgisini göstermez bazıları sorumluluğu agır der uzak durur ben çocuk delisiyim çok severim hemde çok ama biri sevmiyor diye de ona bu lafları etmem kimse etmez... azıcık düşünceli olun lütfen

bu cok acı benim balığım benle 5 sene yaşadıktan sonra ölmüştü çok acıydı benim için balık derler kücümserler ama sıradan değildi hiç artık evin bireyi gibiydi şimdi kuşum çok sağlıklı ama ne kadar yaşayacak diye her gün düşünüyorum

amin. yolumdan uzak olsunlar

Biz zaten çocuk istemeyen bir çift olarak anlaşıp evlendik. Neyse ki aynı fikirde ama bu sıra 2-3 sene sonra olabileceğini söylüyor. Hatta bu sabah bir oğlum olsa 3 yaşında sanayiye götürürüm ortalığı süpürür, sonra geri getiririm, hayatı öğrensin falan dedi Queen Bee ✿ Evli, Mutlu, Kedili, Öğretmen ✿ tek ayak

Ben bu cocuk konsunda cok hassaz oldugum icin oyle yazdim. Ozur dilerim. E estalmus KANATLARIM VAR

elotezo, ben sizi çok iyi anlıyorum. zaman içinde benim de çocuk hakkındaki düşüncelerim çok değişti. hala öyle çocuklar için ayılıp bayılan biri değilim, daha sakin hislerle, fazla bir sevgi hissediyorum ama. hiç bir zaman negatif yoğun duygular beslemedim çocuklara karşı, ama öyle her gördüğüm çocuğa yapışan biri de olmadım. uzaktan severdim genelde. evliliğimde uzuuun seneler ben de hiç çocuk eksikliği hissetmedim. ama bu sene gerçekten istemeye başladım. ben biyolojik saate bağlıyorum bu durumu, bende 30 dan sonra başladı. bir de çocuk için gereğinden fazla fedakarlık örnekleri sergileniyor bazılarınca . tüm varımızı yoğumuzu, iliğimize kadar çocuğa vermeye gerek yok, elbette bilinçli bir ailede yetişen bir çocuk her şeyden yeteri kadar alacağını alır. çocuk için yaşamaktansa, çocuğunuzla birlikte yaşayın, diye bir söz var. çok doğru geldi bana. çocuk elbette yaşamı belli bir derece etkileyecek, eski özgürlük, serbestlik, rahatlık olmayacak, ama karşısında alacağım duygusal tatmin buna değer diye düşünüyorum. böylece daha bağımsız, kendine yeten bireyler yetiştirebiliriz. o zaman gereksiz yorgunluklar ile baş etmek zorunda kalmayız. bu yazdıklarımdan ilgisizlik-sevgisizlik gibi bir anlam çıkmasın. sadece ebeveyne bağımlı bireyler yetiştirmemek, bağlılık ve bağımlılık arasındaki farkı iyi çizebilmek ona göre davranmak bahsetmek istediğim. böylesi de bizi o kadar yormaz diye düşünüyorum. tabii en doğru deneyimi çocuktan sonra yaşayacağım bir gerçek. bu şekilde düşünen çoğu kişinin ortak bir noktası da bence sorumluluk duygusunun çok fazla olması. çocuk yap, nasılsa büyür; vb cümlelere güvenerek çocuk dünyaya getirme düşüncesi bana oldum olası zıt gelmiştir. ama her şey gibi, bu duyguların da aşırısı zararlı. eskiden beri düşüncemde değişmeyen şey ise; çocuk, evlilik için bir zorunluluk değildir. bağımsız, kendine yetebilen bir birey yetiştirmeyi becerebilirsek, hayatımızı ele alacak kişiler olmazlar bence. ilk senelerde elbette bize çok ihtiyaçları olacak, onları karşılama konusunda ben bir endişe hissetmiyorum açıkçası. benzer düşüncede olduğum bir arkadaşım da %1 lik ihtimalden dolayı anne şu an. kendisini gördüğümde, anneliğini çok takdir ediyorum. çok iyi bir anne olduğunu gördüm. eskisi kadar özgür değil şu an ama durumundan pek bir şikayeti yok. onun duyguları da bebekten sonra değişti. yine çocuklarını yetiştirip benim bekar, evli ve çocuksuz zamanlarımdan çok daha sosyal ve aktif bir yaşam süren tanıdığım anneler de var. kişi ile- kişilikler ile de ilgisi var. kötü anne diye nitelendiremem kendisini asla. elbette kendinizi hazır hissetmeden böyle önemli kararları vermek için acele etmemek gerekir. bence oluruna bırakmak daha iyi. sürekli istiyorum/istemiyorum diyerek kendinizi şartlandırmadan, yaşamın getirdiklerine göre karar vermek daha iyi...

tamamen saçmalık gerçekten..

ama senin bu dediğin de kedi köpeği değersiz görmek bence hiç hoş değil onlarda can. çocuğun senin için çok değerli ise hayvanın sahibi içinde o herşeyi dostu arkadaşı olabiliyor. hayvan beslemedin belki ya da bağ kurmadın hiç bilmemen normal ama böyle deme lütfen onlar da masum bebekler

neyi sevip sevmiceme senmi karar vericeksin al ben çocuk sevmiyorum hayvanları daha çok seviyorum oldumu canım kusurabakma h0ly cim ben senin gibi sabırlı değilim helede kendi fikirlerini dayatmaya çalışanlara onun gibi düşünmek zorundaymışız sanki filtrekahve kötü söz, kötü göz ırak olsun. tek ayak

Kendi çocun başkadır

kimseyi dinleme bundan önceki yaptığın gibi daima kendi mantığını ve kalbini dinle ağzı olan konuşur böyle sanki evliliği onlar yaşayacakmış gibi evlen artık evlen derler cocuğa onlar bakacakmı gibi hadi çocuk ne zaman yapıyorsun çok cahiller

Üslup çok önemli bir şey. Çoğu insan nereden buluyor her istediği kelimeyi kullanabilme hakkını anlamış değilim. Buraya konu açmayı "alın işte bana hakaret etme fırsatı, dilediğinizce kullanın" şeklinde anlayanlar var sanırım. Konular fikir alış verişi için var, kavga etmek için değil. Belki sizin fikriniz bana farklı bir bakış açısı getirir, belki tecrübeniz daha fazladır anlamamı sağlarsınız diye açılıyor bu konular. İnsanlar kaç yaşına gelmiş, bir şeyi tatlı dille söylemekle itici konuşmanın farkını anlayamamışlar. Dilerim ki böyle öğrenciler yetiştirmem. Kişiye göre saygı, kişiye göre sevgi, kişiye göre davranış olmadı felsefem hiç bir zaman. Hep "herkese, her şeye" saygı, sevgi oldu. Artık kim üzerine alınırsa Sevindiğim nokta ise kimsenin "çocuklardan nefret ettiğim" gibi bir yanlış anlamaya varmamış olması ve endişelerimi anlamış olması. Saygıyla yorumunu yapanlara teşekkürler Bakarsınız bir gün anneliğin ne kadar özel bir şey olduğu hakkında bir konu açarım magic girl simdi diyet zamani tek ayak

bu 2013 den olan eski bir konu ama arkadasim siz ne olucak ne bitecek diye düsüne düsüne kendinizi sogutmusunuz fakat o minimicak bebisi heleki kendi yavrunuzu kucaginiza aldiginiz zaman cok farkli hissediceksiniz eminim, bu konudada kimseyi düsünmeyin bence ve ayrica bu garip bir mesele degil mesela bende her cocugu alip kucagima sevemem helki yabanci insanlarin ayni sizin gibi uzaktan gülerim seker sey derim okadar ama ablam mesela sokakda 40 yilik yabancinin cocugunu alir sapur supur öper ben sasar kalirim ALLAH hakinizda hayirlisini versin... . push ; D

konu eski ve bildirildği için kapanmıştır O okypete

kayıp falan diil arkadaşım:) hayatımda en son olmak istediğim meslek öğretmen idi şükürler olsunki olmadımda çocuk sevmiorum:) yani şu an en azından tahammül edebiliorum:) ben evlenmeden önce kuzenlerime bile tahammül edemiodum kardeşimede öle despot bi ablaydım kardeşimi kardeşim olduğu için seviodum ama bişeye ağlayınca yada yaramazlık yapınca çileden çıkıodum tahamülüm sıfırdı ve çocuk görmek istemiodum şükürki büyüdü:) ama bende büyüdüm:) hala başkalarının çocuklarını sevmiorum yani bi yerde bi bebek görim içimden sevmek gelmiyor:)anılcak bişe diil şu ana kadar kanımın kaynadığı çocuk sayısı 3 ü geçmez:) her çocuğuda sevmem zaten:) ve bi kayıp olduğunu düşünmüorum başkalarının çocuklarını sevip tahammül etmek zorunda oldugumuda düşünmüorum açıkçası ama şu an hamileyim ve bebeğim dünyay geleceği için çok heycanlıyım onu daha doğmadan dünyada tek bir nefesi daha olmadan kayıtsız şartsız seviorum o benm parçam çünkü kendi çocuğuma tahammül edebilirim sevioyorumda ve inan çok korkuodum ya sevemezsem diye ama yok seviorum:) ve inan bana çoğu kişi merakla beklio ben nasıl davrancam diye:) çocuklara asla zarar vermem düştüğü zman kaldırırm hatta sokakta gördüğüm çocuğun burnunu silmişliğim bile vardır ama çocuk sevdiğim için diil merhamet duygusundan yada ne bilim insan olduğu için insan olduğum için yapmışımdır:) ay canıııııım diye sarılmam tanımadığım bi çocuğu tanıdığım olsa bile öpemem yani bunlar bana normal geliyor içten gelen şeyler bunlar:) ama kendi çocuğuma karşı çok farklı şeyler hissediorum:) vede kayıp mayıp diil sevmiosan sevmiosundur E

canım sen cevabını aldın zaten sölede konuyu kapattır bence çünkü burda insanlara saldırmaya meyilli çok kişi var zaten

Kıyabiliyorlar, çünkü alabildikleri kadar sevgiyi almışlar sonra sevebilecekleri yeni bir şey bulmuşlar. Yalnızlık giderme misyonunu tamamlayan hayvan birden sağlığa zararlı hale geliverir ve terk edilir. Böyle insanlara asla güvenim yok, işlerine geldimi her şeyden vazgeçebilirler nerisona

hayır bir de yemek vermesen çeker gider demiş, e ne yapalım biz de şimdi annesini babasını öldürenleri mi örnek verelim? Önceki

Bana terbiye dersi verenlerin ne tuhaftır ki üslupları hep aynı. bişeyleri düzelteyim derken geri dönüp asıl kendilerinib komik olduğunu görmüyorlar. sanırım hepiniz konu sahibinin yakın arkadaşı oluyorsunuz. ne hoş. devam edin. körler sağırlar, birbirini ağırlar.. size çocuksuz dertsiz hayatlarınızda mutluluklar.. eylul166

Ben de öğretmendim, çocukları sevmediğim için bu işi daha fazla yapmak istemedim. Öğrencilerimle iyi anlaşırdım aslında. ama o kadar sıkılıyorum ki bir çocukla aynı ortamda kaldığımda. Bir çocukla nasıl zaman geçirilir bilmiyorum. Kuzenlerimin falan çocukları var görmek istemiyorum. özellikle 3-4 yaş civarını falan hiç sevmiyorum. Ben de çocuk sahibi olmayı düşünmüyordum. Ama eşim istiyor, 3-4 sene sonra. Ben de ona benzeyen bir canlı dünyaya getirmek istiyorum, umarım insan kendi çocuğunu çok sevebiliyordur. Yoksa işim çok zor. Cekirgee Pamuk Kızım tek ayak

lokumumu çok seviyorum. bir tanem o benim:)

Bana göre büyük kayıp. E

bir de marifetmiş gibi gülüyor, kendi elleriyle bir sapık yetiştiriyor bu dünyaya... hani annesiz babasız çocukları topluyorlar ya, yetiştirme yurtlarında daha iyi bakılır, eğitilir diye? işte böyle annelerinde elinden alınmalı o çocuklar zira annesizlikten daha da tehlikeli o anne müsfetteleri. CakmaLaraCroft Evimin

Tamamda kimse çirkin çocuk vardır demedi ki. filtrekahve kötü söz, kötü göz ırak olsun. tek ayak

Ben de öğretmenim canım ve inan ben de çocukları çok sevmiyorum. Öğrencileri de uzaktan severim. Kimsenin çocuğunu gidip ay canım falan diye öpemem. Arkadaşlarımın çocuklarını da sever gibi yaparım. Mesela minik şirin bir kız öğrencim var çok tatlı. Bütün öğretmen arkadaşlar gelip gidip öpüyor seviyor ben 2 yıldır hiç öpmemişimdir. Ama gel gör ki kendi çocuklarım öyle değil. Onları geri içime sokasım geliyor. Ayrıca senin bu duruşun da çocuğunu daha güzel yetiştirmeni sağlayacak. Ben istediğim zaman. çocuğuma karşı da çok dik durabiliyorum mesela. Onun için vicdanlı akıllı beni üzmeyen çocuklarım var çok şükür. Yani özet çocuğun senin canın oluyor ve onu sevmemek gibi bir şansın olmuyor. mone

Aynen öyle aşıları düzenli yapılıyor mama yiyor tüm bakımları yapılıyor bizden temizler :) . Şaka bir yana ben ağlarken yanımdaydı gülerken eve geldiğimde kapıda karşılar beni o kadar karşılıksız ki sevgileri nasıl kıyabiliyorlar anlamış değilim. ATTRAENTE ACTA EST

ayy ben de hiç sevmiyorum çocukları yaa.. ağlayıp zırlıyolar gürültü yapıyolar habire.. M

bende çocuk sevmiyorum ama durup düşündüm neden diye aslında sorumluluk almayı sevmiyorum kendime bile zar zor yetindiğimi düşünüyorum özgüvenim eksik biraz da sanırım.. bende öğretmenim bu arada öğrencilerimi bende seviyorum ama gerçekten anne ve babaların artık günümüzde bencil oldğunu düşünüyorum nerde bizim zamanımızdaki anneler.. ben sevmem siz yiyin diyip yalan söyleyen yemeyip yediren.. belki de o bencil anneler gibi olursam ve çocuğum benim yüzümden üzülürse diye sorumluluktan kaçınıyorum ve bunun sonucu çocuk sevmiyorum..

ben düzgün yetiştiremezsem diye korkarken

herkesin tercihi farklıdır tabii ki kimi ister, kimi istemez ama ben evlenince bu fikrinizin değişeceğini sanıyorum madem bir öğretmensiniz ve öğrencilerinizi seviyorsunuz kendi çocuğunuz olduğunda eminim çok daha fazlasıyla seveceksiniz, bu anneliğin karşı koyulamaz bir duygusu, hissi... benim için çocuklarım herşeyin önünde gelir sizi çocuklardan soğutan da sanırım görev yaptığınız okuldaki velilerin ilgisizliği ve belki de sevgisizliği olmuş olmalı

İşte benim annemin bakış açısı. Evde beslediğim hayvanlardan sıkılıp "senin de çocuğun olsun bakalım evde tutacak mısın bunları" diyor. Gülüyorum sadece diyorum ki sen zararını bile bile hala evde sigara içiyorsun ya? Sigaradan kanser olmadıysak biz bu evde, hayvan tüyünden kimse ölmez. . push ;

Yazın 28 bitecek, küçük de değilim ki. Benim yaşımdaki arkadaşlarım 2. çocuklarını doğurdu . push ; M

çocukların birçoğu okulda çok sakinken evde tam bir canavar! kesiliyorlar bunu bizim öğretmenimiz de söylüyor çocuk okulda kurallara uyuyorsa efendiyse ama anne tam aksinden şikayetçiyse hatayı nerede aramalı diye bi düşünmek lazım hata çocukta mı ailede mi melekyavrum kızıma kavustum cok

Ben senin evli olduğunu sanıyordum.

Sizin ki çocuk sevmemek değil ki sorumsuz kişilerin sorumsuz davranışlarını sevmemek bence. Ben de çocuk sahibi değilim ama insan kendi çocuğunu kendi canından daha çok sever diye düşünüyorum. Çocuk hiç sevmeseniz öğrencilerinizi de sevmezdiniz.

Sevmediğim gibi böyle bir ülkeye kesinlikle çocuk emanet etmeyeceğim, gözüm gönlüm arkada kalır D dido123

haklısınız, bir an kimle konustugumu unuttum, beddua eden birinden nasıl bir düsünce beklenirdi ki... insanların tercihlerinin farklı olabileceginden bahsediyorum, sizin aksinize evladınızı konuya katmak asla yapmayacagım birşey, cevher oldugundan da şüphem yok, ancak annesi icin aynı düsüncelere sahip olamıyorum maalesef.

her bir şeye şu öğretmenliği de eklemiyorlar mı uyuz oluyorum ben de. 28 yasında evlendim, 31e kadar düşünmedim, birden istek geldi, hiç öyle bir duygum yoktu, her sey 'bebeğim nasıl olurdu acaba' merakıyla başladı ya hiç ya da iki diyordum. ikisini peş peşe yaptım yaşın 30 olmuş hamile kalamazsın dediler, iki bebem de hemen oldu, canın ne istiyorsa onu yap koalina dipnot: keşke daha önce anne olmayı tercih etseymişim, daha genç olsaymışım bunu o manada diyorum ha bir de sadece ama sadece çocuklarım için varım, anne olmak için yaratılmışım meğer

şimdi biri "hayvanları sevmiyorum" diye konu açsa ne taşlanırdı ha ama konu bebek olunca bir hayli destek almış konu sahibi.. fikir özgürlüğü başka bir şey yaw neyse konuya da yorum yapayım.. Ben evlenmeden önce çocuk sevmezdim.. hele hele 3-13 yaş arası kız çocuklarına bildiğin sinir olurdum.. çevremdeki çocukların sürekli ağlaması, sürekli bir şeyler talep etmesi belki de soğutmuştu beni bilemiyorum.. neyse kendi çocuklarım doğduktan sonra çocuklarıma aşık oldum.. sonra bir kız yeğenim doğdu, ona da aynı aşkla bağlandım.. ama ilginçtir hala ağlayan, anne- babasına hayatı dar eden çocuklara tahammül edemiyorum.. ve bu "çocuk sevmeme" olayının tamamen çevremizde gördüğümüz yanlış yetiştirilme kurbanı çocuklar olduğuna inanıyorum.. Kaliteli, düzgün yetiştirdikten sonra çocuk hayatta ki en en en mükemmel şey :)

seni çok iyi anlıyorum benimde hiç bi zaman çocuk sevgim olmadı bazen aşırı sevimliyse seviyorum ama daha çok hayvanları seviyorum bi gün arkadaşıma bi fotoğrafı gösterdim fotoğrafta bir bebek yanında da kedi vardı amacım kedinin ne kadar sevimli olduğunu göstermekti arkadaşımda ay ne tatlı bebek diyip kediyi hiç önemsemedi:)) çok şaşırmıştım kedi varken çocuğun nesini sevimli buldu diye . push ; fahri konsolos Ben giderim adım kalır mı acaba :) tek ayak

dramatize etmek derken? "köpek gibi eniklemek" sizin için sempatik bir ifade, ama bir anne olarak bana çok dokundu.. kimin enikleyip, kimin dünyaya bir mucize getirdiğini biz belirleyemeyiz zira değil mi.. ifade çirkin hem de çok çirkin.. Chelzy İkiz oğlan

Konuyu okumak için üye olmak gerekmiyor. Asıl bence sizin gibi cocuk sevemeyenler olmazsa değil bu topicde toplumda sorun kalmaz

Aynen tıpkısı aynısı işte düşüncelerimin:)

bu arada konu sahibi güncellrmiş konuyu. bu durumda açıyım benn.

27 yaşındayım 3 sevgilim oldu ikisinde aşka inandım üçüde aldattı aslında etrafımdaki herkes güzel olduğumu söyler beni isteyeni ben istemem benim istediğim beni istemez hep böyle oldu. bir erkek kardeşim ve abim var ailemle aram iii deil ayrı dünyaların insanıyız kardeşim ve abim evlendi sessizliğe alışmış olduğumdan şuan en büyüğü 5 yaşında 3 yeğenim var ve bu evde hergün kavga var altlı üstlü oturuyoruz ne uyku düzenm kaldı ne huzurum inanın hayattan soğudum çocuklardan nefret eder oldum belki burda yeterince ifade edemeyebilirim o sesler o bağrışlar sürekli mızmızlanmalar inanılmaz derecedeyim size bunları yazarken bile içeride sanki yıkım var ve öyle bir çöktüki sinir sistemim artık katillere kötü gözle bakmıyorum o derece!

Ben de çocuk sevmezdim ikizlerim oldu ama benimki bıkkınlıktandı daha çok tüm çocukluğum yeğenlerime bakmakla geçtiği için :) filtrekahve kötü söz, kötü göz ırak olsun. tek ayak

burhan doğançay'ın hayatını okumanızı tavsiye ederim... kendisi eserlerini cok begendigim bir ressamdır. ayrıca eşiyle yıllarca tüm sorunlara gögüs germis ve birbirini tamamladıkları bir birliktelikleri olan bir cift. cocukları ise yaptıkları işler olmuş bugune kadar. yani herkesin hayali, iliskisinden beklentisi ve hayattaki amacı aynı olmak zorunda degil. bir onceki yorumumda nedenimi belirttim, ama aramızda begenmedigimiz seylere verdigimiz tepkilere ilişkin büyük bir fark var; ben beddua edip sonra da bunun güzellemesini yapmıyorum.

Hayvanseverlerdeki genel bir özellik mi acaba bu çocuk sevmeme Ben de bir kaç yıl önce köpek almaya karar vermiştim, köyden bir küçük kurt köpeği yavrusu getirdim ama aksır öksür sabahı zor ettim. Gittim test yaptırdım meğer alerjim varmış köpeklere. Ben de gittim papağan aldım. Şu an bir sürü papağanım var ve en kaliteli vitaminleri, yemleri kullanıyorum. Elektrikli battaniye aldım mevsim geçişlerinde üşümesinler diye, kafeslerine normal bir battaniyenin üzerine örtüyorum Özel mamaları, temizlikleri, oyuncakları... Kendime bakmadığım kadar bakıyorum. Ama işte herhangi bir çocuğa da agucuk demek gelmiyor içimden Neyse benim gibi çok kişi varmış ben de azınlıktayız zannediyordum Önceki

Ona yeter demek ki. Bana kotu bir söz gibi gelmiyor. Ya da bir tutmak gibi gelmiyor Bir köpeğe duyulan sevgi ve onun sana duyduğu sevgi de karsiliksiz sevgidir. Sahibinin mezari basindan ayrilmayan köpekler var ama ne evlatlar var para için baba anne olduren.

şöyle bir şey var kimsenin hayatına hele düşüncesine asla karışamayız çocuk istemeyen biri olabilir ben gayet de doğal karşılarım herkes üremek için gelmiyor ya dünyaya sırf herkesin var diye evlenip cocuk sahibi olmak zorunda bırakılmasın insanlar bence özellikle bazıları ebeveyn olma yetersizliğin diplerinde iken