Aynı bizimkiler, ne mi yapıyorum hicbirsey. Olduğunca mesafeliyim, eşime bikbiklemem, özel günlerde ararim sadece, gidip kalmayız yol uğratıriz sadece. Eşim onca yıl işsiz kaldı, gidip damatlarına kredi çekip onların çocuklarını büyüttüler, bizde eşimle tek başımıza büyüttük çocukları, zor günlerde hep benim ailem vardı. Dış kapının dış mandalı onlar sadece.

Eşinle mutlu ol. Ailesini kafana takma. Onunda tek mutlu, huzurlu olduğu yer senin yanın olsun. Ama ailesine karşıda tavırlı yada saygısızca davranma biraz zamana bırak. Tecrübeyle sabit

Evet çalışıyorum.. Teşekkür ederim yorum için..

Ben de kafamda kurmayı bırakacağım artık inşallah..

ben hepsini çok severim ama kayınvalidemin görümcem gibi peşime düşmesini ilgilenmesini beklemem. Canından bir parça görümcem, eşime de bana da çok düşkündür ama kız evlat başka oluyor onu daha başka koruyor kolluyorlar. Görümcem kayınvalidemin dert ortağı, eşimin çoğu zaman umrunda olmayan şeylerde annesinin yanında oluyor. İllaki erkek evlat kız evlat iç içe geçmede bence ayrım oluyor. O yüzden doğmamış bir çocuk için kendinizi şimdiden üzmeniz gereksiz değil mi?

Böyle hisler yaşamıyorum.

Başkalarına güvenerek çocuk doğurmayin. Başkalarına güvenerek yuva kurmayın. Eşinizle huzurlu, mutlu olmaya bakın. Fazla din din yapmayın. En iyi kayinvalide mesafeli olunan kvdir.

Kimseye muhtaç değilseniz bir beklentiniz olmasın bence. Çünkü yardımcı olsalar burda açacagınız konu şudur. hiç evimden çıkmıyor herseye karısıyor diye

Kayın aileler oğluna düşkün olsa yaranamaz, mesafeli olsa yaranamaz onların da işi zor

Bu his kıskançlık oluyor Gelip gitseler bir dert Gelmeseler bir dert. Dertsiz basa bela arıyorsunuz

Mune konumu mesajlara kapatabilirsiniz, yorumlardan kendimce faydalı olanları göz önünde bulunduracağım.. Teşekkürler.

2 tane görümcem var. Birisi kayınvalidemlerin üst katında yaşıyor. 3 çocuğu da sürekli aşağıda kayınvalidemlerde, zaten beraber yiyip içiyorlar. Diğer görümcem çok küçük yaşta evlenmiş, eşiyle ayrılınca çocuğu kayınvalidemlere bırakıp farklı bir şehirde çalışmak zorunda kalmış. Çocuk şu an 17 yaşında, kayınvalidemin torunu değil de çocuğu gibi. Hala onlarla kalıyor, görümcem tekrar evlendi çocuğu yanına gitmek istemedi vs. Benim çocuğum 2.5 yaşında henüz. Ayda bir gidiyoruz yanlarına (pandemiden kaynaklı 4-5 ay gidemediğimiz de oldu) babanne, hala biliyor ama öyle büyük bir bağımlılığı yok. Önemsemiyorum. Yanında büyüyenle, uzakta büyüyen bir olmaz zaten. Çocuğuma bugüne kadar 1 tişört almışlıkları yok, canları saolsun. Rabbim muhtaç etmesin kimseye, en büyük duam bu. Sizin de daha doğmamış çocuk için dertlenmenizi biraz abartı buldum açıkçası. Bana bulaşmasınlar, hzuurumu bozmasınlar da mesafeli olmak iyidir diye düşünüyorum.

yok lütfen yapmayın eşinizi de bunaltmayın eşiniz kendi üzülmekte haklı olabilir çünkü sorunun muhatabı kendisi. ama siz dışarıdan biri kalıyorsunuz. torun kısmında insan tabi ki en çok kendi çocuğu sevilsin edilsin ister ama bizde de maalesef en az sevilen ve ilgi görüleni karşı taraf açısından. ama biz onu çok seviyoruz asıl önemli olan anne babanın onu çok sevmesi zaten. bir de kimseye denmiyor ki benim çocuğumu da çok sev diye. Bazı şeyler vardır istemsizce düşünmesi normal ama dile getirilmesi olağanüstü absürttür bu da o durumlardan işte. Zamanla dile getirilmedikçe kabullenilir, beklenti de o noktada yok olur diye düşünüyorum.

Konu sahibiyle beni karıştırıdiniz galiba. Benim zoruma giden şeyler var evet ama tribe girmiyorum, ne eşime ne ailesine yansitmiyorum, zaten kilometrelerce uzaktayiz yılda 2-3 kere gidip iki gece falan kalıyoruz onda da gayet iyiyim, kendi kendimi doldurmuyorum yani.

Ne güzel mesefeliler sizde mesefeli olun daha iyi değil mi sizin çocuğunuza çalışıyorsanız anneniz gelip baksa sonra da kreşe gide büyüyünce çalışıyor musunuz Eşimin tarafı ile ben sık görüşmem o zaten gorumcemi çok sever beni sevecek değil ya sever ama biryere kadar kızına laf sokmaz ama bana zaman zaman yapar bunu ve o benim annem değil saygı gerek çok sevgi değil

Oğluna düşkünlük meselesi değil aslında, çocuklar arasında ayrım yapılması, ister istemez insanın zoruna gidiyor önemli olan kimseye ve evliliğe yansıtmamak.

Kızıyla olduğu gibi sizinle sürekli samimi olmak istese o zaman da bunaltıyo diye şikayet edersin. Kötü davranmıyolarmış işte. Anlattıklarından ayrımcılık sonucuna varılacak spesifik bir şey de yok. Boş yere tribe girme bence

Kv kızını daha çok seviyor bunu kabul edin her anne eşit davranmıyor çocuklarına benimde kv ve görümcelerim bize iyidirler ama gidersek yanlarına gitmezsek yok oluveriyorlar kısacası biz gitmezsek bizden haberleri yok. gelin tabuları var tüm eltilerime böyleler.. anlatıyorum çünkü anlıyorum seni bende çok üzüldüm ama kabullendim zorla olmuyor yeter ki sana zararları olmasın bu bile şükür sebebi oluyor sen kendi çekirdek ailene bakmalısın

Eşinizin ailesi pozitif ayrımcılık yapıyor olabilir. Toplumda da kadınların hayatını kolaylaştırmak için öncelik verilen konular var ya, farkında olmadan onlar da kızlarına öncelik veriyorlardır. Kızlarının erkeğin ailesi tarafından ezilmemesi, biza yardım etmediler diye Elini açıp beklememesi için, başkalarından beklemiyorlar kendileri yardım ediyorlar. Kızlarını muhtaç etmedikleri için o aileyi tebrik ediyorum. Eşiniz kendi işini kendisi yapıyorsa, kimseye muhtaç değilseniz bir beklentiniz olmasın bence. Yanlış anlamadıysam sizden alıp onlara vermiyorlar. Bunu yapan aileler de var çünkü. Bir muhtaçlık durumu varsa eş ailesinden değil kendi ailenizden beklentiniz olsun. Tabii en güzeli kimseden bir şey beklememek.

Kendinize meşgale bulun. Boş kalmaktan böyle düşüncelere giriyorsunuz belliki. Ne guzel karışan eden yok çocuğuma da bakmasin kafami ağrıtmasın derim sevinirim ben olsam. Birazcik kaynana konularini okuyun bdv de, şükür namazina durursunuz valla

Ne güzel işinde var annen çok uzakta değilse destek çıkar

Konuyu kocanız açsa tamam onun üzülmesini evlatları arasındaki davranış farkından rahatsız olmasını anlarım. Ama sizinkini anlamıyorum. Size yedi kat yabancı insanlar bi imza atılınca anne baba denince öyle olmuyor malesef ki. Bunu kabullenip yola devam. Çocuğu da kimseye güvenip yapmayın görümcenin çocuğuna bakması da özenilcek bi şey değil yani. P pandoraksk

Arkadaşlar merhabalar.. Başlıkta da belirttiğim gibi üstesinden gelemediğim bi duygum/düşüncem var.. Sizler böyle duygulara kapıldığınızda nasıl üstesinden geliyorsunuz/geldiniz? Yardımcı olanlara şimdiden teşekkür ederim.. Arkadaşlar benim kayınvalidem görümcemin çocuğuna bakıyor.. Benim henüz çocuğum yok.. Anne-kız olmaları sebebiyle elbette daha yakın/samimi olmaları çok normal biliyorum.. Ama ben ve eşime karşı nasıl desem böyle ölsek kalsak pek umurlarında değiliz gibi.. Kayınpederimin yaklaşımı da öyle.. Bize kötü davranmıyorlar ama dedim ya görümcemin eşi, evliliği, çocuğu öncelikli.. Bu belli oluyor.. Ben de artık kafamda olmayan şeyleri kuruyorum.. Bizim çocuğumuz olunca o kadar sevmezler, ilgilenmezler vs.. Gerçi bi konusu açıldığında size de elimizden geldiğince yardımcı oluruz diyorlar ama.. Bir de ilk başta anlatmadığım bir detayı vereyim.. Benim eşim maddi manevi bekarken ailesine çok destek olmuş.. Kızkardeşi ise okulundan mezun olduktan 1 yıl kadar sonra evlenmiş.. Yani eşimin dediğine göre ailesine pek bir yardımcı olmamış.. Birçok şeyini ailesi yapmış.. Damat tarafı da elini pek bir şeye sürmemiş.. ki benim gözlemlediğim kadarıyla da hala öyleler.. Bebek 8 aylık, kayınvalidem tek başına büyütüyor.. Yani eşimin de biraz kırgınlığı var anladığım kadarıyla ailesine karşı.. Onu kullanmışlar da şimdi kızlarının etrafında dönüyolar gibi bi his var onda da.. E tabi ben de bu duygulara kapılınca, ister istemez adamı sıkıyorum düşüncelerimle.. Böyle takıntılı bir insan oldum resmen.. Her ne iş yaparsam aklımın hep bi köşesinde onlara söylenirken buluyorum kendimi.. Bunu aşmam için bana motive edici, kendinize de böyle durumlarda yaptığınız telkinler de bulunur musunuz? Sağ olun.. Ekleme: Kendimi haklı çıkarmak için değil de arkadaşlar, bi ekleme yapmak istedim.. 1. Bize gelsinler, gelmesinler gibi bi düşüncem yok.. O konularda mesafeliyiz, ben de bu durumdan memnunum.. 2. Mesela şöyle bi örnek vereyim.. Biz bi problemimizden bahsetsek, kayınvalide hemen onlardan eş değer bi problem örneği veriyor.. Mesela biz başımıza şu geldi desek, x lerin de öyle der.. Bu da bende olumsuz duygular uyandırıyo ister istemez.. Böyle böyle örnekler.. Evlendiğimden beri küçük küçük şeyler.. Artık takmak istemiyorum. O yüzden konu açtım..

Ortada bir çocuk yokken kurgu yapıp mutsuz olmak biraz zorlama değil mi? Çocuğunuz olursa yardımcı oluruz da demişler. Ne yapsınlar, simülasyon bebek falan oluşturun bir izleyin yaklaşımlarını. "Her ne iş yaparsam aklımın hep bi köşesinde onlara söylenirken buluyorum kendimi.." şu cümleyi de hiç anlamadım. Kızımın çocuğuna bakıyorum diye her işinde bana söylenen gelin hayal etmek bile istemem.

Bu tür olaylar her ailede var. Konu siz değilsiniz ki eşiniz. Aile hangi çocukla daha yakınsa ona daha çok yatırım yapıyor. Bunu çözmenin bir yolu yok etrafınızdaki herkes için birinci sırada olmak zorunda değilsiniz.