Seviyor musunuz? Bana şöyle geldi bu durum; sürekli olamayacağınızı söylemişsiniz oda sizin istemediğinizi düşünmüş bu yer edinmiş kafasında. Sizde kararsızsınız, net bir şekilde davranmalısınız. İstemiyorsanız çıkın hayatından seviyorsanız sonsuz destek olun. Sonuçta hasta ve haliyle oldukça hassastır. Ona hep yanında olacağınızın güvenini verin veya vermeyin. Öncelikle buna karar verin. Acil şifalar diliyorum.

Cocuk umutlanmamak için senden hedıye ıstemıyor. Senın ıstedıgın mesafeyı koyuyor. Sen kafam karıştın diyorsun. Üzülüyorsun. Kendıne ıtıraf edemıyorsun bıseylerı. Önce ne ıstedıgıne karar ver. Hasta çocuğu üzme Samsonn

bi arkadasin dedigi gibi sefkat duygunuz oyle agir basmis ki danko onu sevgi ask saniyorsunuz ask boyle olmaz ki.. askin icinde merhamet vardir merhametin icinde ask drgil... ayrica duygulariniz cok yakin bir arkdasa hissedilen duygular gibi askin icinde sevgi sefkat merhamet sehvet cinsellik sahiplenme beraber olma istegi surekli beraber zaman gecirme istegi hepsi var ki.. arkadasliktan ayrimina dikkat etmelisiniz bence

Oncelikle ona karşı olan hissiyatinizi belirleyin. Seviyor musun? Merhametinden dolayi sefkat mi gosteriyorsun? Duygularin net degil. Bir sekilde hayatindan çıksan bile vicdanın seni rahat birakmayacak diye dusunuyorum. Yanina gitme imkanin yok mu? Yüz yüze gorusseniz sorunlarinizi halledip ileriye dönük karari ortak alirdiniz. Konu o kadar hassas ki yanlış bir sey soylemek ya da yanlış yonlendirmek istemiyorum. Sadece yüz yüze konusmanin gerekli olduğu üzerinde dururum.

Daha evvel yazdığım gibi yazdiklarinizi düşündüğüm oldu özel günlerde çiçekler, doğum günlerimde hediyeler, tüm iş ve sağlıkla ilgili problemlerime sınırsız destek, ertesi gun için kararsız kaldığımda kıyafet kombinleri yapmama yardımcı olmasına kadar hasta yatağında kilometrelere rağmen yaptığı incelikler oteden beri evlilik düşünmeme rağmen acaba dedirtti bana, insan etkileniyorlarsa ister istemez. Ama ona da söyledim, ben yuva kurmak istemiyorum ve onu da mutsuz ederim diye. Hicbir zaman istemeyecegimi de soyledim. Yani çok sevdiğim bir insanla beraber çok sevdiğim inceliklerinden de uzak kalacaktim hatta kaç kez Turk filmlerindeki saçma karakterler gibi hiç gorusmeyelim de dedim ama o kabul etmedi ben sorunları devam ediyor diye yanında kalmak istedim, bu günlere geldik. Bizim birbirini mutlu etmeyi çok seven iki insandan fazlası olmadığımizi hatta fikrim degisseydi, goze alip onunla bir yuva kurabilseydik bosanacagimizi düşünüyorum cunku çok tartisiyoruz. Birbirini bu kadar önemseyip bu kadar zarar veren iki insandan biri olmak ve sorunun kendim olduğunu düşünmek çok bunalttigi için dışarıdan bir gozle bakmanizi istedim. Time Traveler Hope is a good thing and no good thing ever dies tek ayak

Bence evet, kesinlikle zarar vermiyorsun. Çok teşekkür ederim ve rica ederim ayrıca. Her şey gönlünüzce olsun.

Kesinlikle katılıyorum eğer bir taraf gerçekten asiksa diğeri ya karşılık vermeli ya da hayatından çıkmalı. Ona burada bazı hanımların yazdığı gibi birbirimizle huzur bulduğumuzu, samimi ilgi ve desteğimizi yanlış yorumladigimizi, onun da bana karşı cins olarak değil de ilgi ve sefkatinden hoşnut olduğu biri olarak gordugunu düşündüğümu söyledim ama o kadar ağır şeyler yaşarken onun daha duygusal bakması çok doğal. Bir gün tamamen iyilesirse ki hasarlar ve risk devam edecek ve kararli bir şekilde hayatında benden başkasının olmayacağını söylerse, bundan ben de yüzde yuz emin olursam ya hayatında sonsuza kadar kalır ya da hayatından tamamen çıkarim, öyle bir günü o psikolojiyi su an kestiremiyorum. Ama o ilgi ve şefkatle mutlu olurken ki bunu yapmaktan ben de sonsuz mutlu olup ondan insani karşılığını fazlasıyla görürken ümitsiz bir aşık olduğunu düşünmüyorum onun, ustelik son dönemde bu konu hakkında o kadar tartıştık ve o da artık kesinlikle arkadaş olduğumuzu o kadar katı kabullendi ki hayatından çıkıp desteğimi kesmek iyi bir fikir gibi gelmedi bana o yüzden konu açtım. Ama resim değişse işi gücü yerinde, sagliklı ve hiç sorunu olmayan bir adam kadına aşık olduğunu ve evlenmek istediğini söylese kadın da sadece ilgiyi sömürüp tatmin olsa etik olmaz ve durum cirkinlesir, haklisiniz. B Burcu_-_ Aktif

Evet tam da buna ugrasiyorum aslında. Sorun sende değil bende klisesine kaçmadan bunu ifade etmeye çalışıyorum. Çok tesekkur ederim ilginize. MissCherryBlossom

Birbirinize muhtaçsınız, alışılmışlık da olabilir. Bilemedim ki güzelim şimdi İnşallah hakınızda ne hayırlısı ise o olsun. İkinizde mutlu, huzurlu olsun. Acil şifalar diliyorum

Bilir gibi tam da yaşananları yazmissiniz. Korkularım olduğu gibi devam ediyor ama dünyada rastlayabileceğim en neşeli, anlayışlı, pozitif, ahlaklı insanın sevgisini karşılıksız bırakma fikri makul gelmiyor. Ona acır gibi değil, onu çok severek yanındayım, yanında olmak istiyorum. Çok zor olacak biliyorum ama hayat kolay değil zaten. Bazılarının şartları yerinde sevgi ve ilgisi yetersizdir, bizde durum tam tersi. O nedenle şartları da güzelleştirmek için engel kalmasın diye elimden geleni yapacağım, bu engel bizzat ben bile olsam. Allah yardımcımız olacak inşallah... Çok teşekkür ederim cevabınız için...

Yoksa sen hep uzaktan uzağa ilişki sürsün.. büyü bozulmasın mı istiyorsun.. Ayrıca arkadasların dediğine katılıyorum.. tartışmalarınız dönüp duran bi hayat verir ona.. onun zihnine meşgale oluyorsun.. aksi halde bomboş bir insan oluverir.. sadece hastalığı ve o kalır geriye..

Allah şifalar versin size de. 'Kafana iyice soktun artık mesafeye dikkat edecegim' dedi tekrar tekrar o konuda sıkıntımız kaldığını düşünmüyorum. Ama bu durumu çok tepkiyle karşıladı hatta yine bu yüzden çıkan bir tartışmada daha önce bahsettiğimiz bir konu yüzünden 'sen beni hiç anlamamissin' dedi sağlık durumunu da kastederek ve bu tepkili, soğuk haline alışkın olmadigim için ona destek yerine köstek olduğumu hissettim. Bunu ona soyledigimde böyle düşünürsem kirilacağını söyledi, sizler de git de senden kurtulsun demiyorsunuz, samimi destegimin ona zarar vermediğini düşünmeye başladım, içim rahatlatmaya başladı sayenizde. Çok tesekkur ederim.

Ölümü ensesinde hisseden bir insanin halinden gerçekten kimsenin tam anlamayacagi kesin. O yüzden bu dedigine takilip kalmayin, adam hakli. Siz tam anlamiyla onun yaninda olmak istediginizden eminseniz, bunu net bir sekilde dile getirin, ya hep ya hic bundan sonra diye, sen nasil istersen. Tartismalarinizla ona zarar verdiginizi sanmiyorum. Guzel seydir tartisabilmek, aksine kafasi dagilir. Aksine surekli olumlu modda, onun her dedigine tamam derseniz hastaligindan dolayi ona aciyor oldugunuzu dusunecek, asil o zaman incinecektir.

Onunla tanışmadan çok evvel rüyamda görmüştüm onu, tedavisi saçlarını döküyor, o haliyle görmüştüm. Bu kaç kişinin başına gelebilecek bir durum bilmiyorum, sanki özel bir insanım ya, bunu ilahi bir mesaj olarak aldım, hayatında kalmak istedim onca tatsızlığa rağmen. Zaten öyle temiz, iyi niyetli bir insan ki kim olsa ona destek olmanın iyi bir fikir olduğunu düşünürdü zaten rüyasında görmeksizin. Evliliği hayat boyu düşünmediğim halde onun beni çok yönden hayata bağlayışı, benim ona destek oluşum kopmamızı imkansız hale getirdikçe bağlandık, ben de "acaba" dedim dönem dönem, görüşmeyelim dediğimiz dönemlerde bunu kaldıramayacağını söyledi zamanla ben de kaldıramayacağımı düşündüm onsuzluğu. Hastalığı nüksettikçe hayattan nasıl koptuğumu, nasıl korktuğumu anlatamam. Yatış kalkış saatlerinden, yediğine içtiğine kadar takip ettim kilometrelerce öteden, tüm tedavi seyirleri ajandalarıma kayıtlı, beraber doktor araştırıyoruz, raporları yorumluyoruz, ona ne iyi gelir ne zarar verir hepsi ezberimde, öyle bir durumdayım ki hem ona zarar verdiğimi düşünüyorum hem de hayatından çıksam bir şeyler aksayacak gibi hissediyorum. Dediğinizi uygulamayı düşünüyorum bir yandan. Bilemiyorum. Teşekkür ederim yorumunuz için...

Sanki sevmekten çok o hasta diye yanındasınız gibi geldi bana. Bilemiyorum...

Ben kendimi evlenecek yeterlilikte hissetmiyorum, o sorumluluk, bir yandan iş, bir yandan ev... Küçüklüğümden beri böyle düşünüyorum, evlilik benim için bir kabus ve bunu ona bu şekilde çok açıkladım, etrafımdaki herkes, ailem biliyor evliliği hiç düşünmediğimi. O birlikte üstesinden geleceğimize inanıyor ama ben kendime inanmıyorum. O benimle ilgili tek hayalinin aynı çatı altında olmamız olduğunu söylüyor öteden beri, ailesi de biliyor bunu ama ben hiç aksini söylemedim ki ona, hep korkularımdan bahsettim. Ona yakın ve destek olmayı bu kadar istiyor oluşum hep bu engele takıldı onun nazarında, bunu söylediğim kadar istiyor olsaydım kabul edeceğime inandı, o nedenle çok tartıştık, tartışıyoruz. Ona zarar veriyorum, çok üzülüyorum.

Merhamet, yardımetme duygulariniz daha yuksek gibi geldi bana mesela ;surekli ćocuk doguran kadinlar birilerinin ona muhtac olma duygusundsn haz alirmış. Sevgi aßk degil sizinki onda ki olabilir ama bu durumda uzak durmalısıniz. Yada o size aßıksa böyle zor bir duruma sizi niye suruklesin belki ondaki de ask deģil. Sizin şevkat ve ilginiz hosuna gidiyordur.

Aslında bunun onu da yordugunu ve ona zarar verdigimi düşündüğüm için açtım konuyu. Artık benden evlilik beklentisi olmadığını, kabullendigini söyledi ama bu kez de hastalığıyla ilgili onu hiç anlamadığımi söylemesi hayatında kalma suremin dolduğunu dusundurdu bana. Yani dort yıldır ayrı şehirlerde olmamıza ragmen en büyük desteğinin ben olduğumu söyleyen adam onu hiç anlamadigimi, ruh halini goremedigimi söyleyince hayatında fazlalık hissettim kendimi. Benim en büyük onceligim onun sagligiyken o bunu hissetmiyorsa gayretime, dualarıma ihtiyacı yokmuş gibi hissettim.

Bence bu korkunuzu birlikte aşabilirsiniz. Ne zamana kadar korkacaksınız ki? Bırakıp gitseniz içinizde hep acabalar olacak belki de keşkeler olacak. Bence birbirinize destek olmalısınız. Bu zor süreçler yüzünden gerginsinizdir ondandır bu tartışmalar karamsarlıklar. Bu kadar kolay harcamayın, seviyorsunuz işte ne kadar düşündüğünüzü gördüm. Bu kadar benimsemişken kendinize de acı çektirmeyin, ona da.

Buna benzer şeyler söylemişti. Tesekkur ederim bir nebze icimdeki ağırlığı hafifletti bu benzerlik...

Ben evliliği hiç düşünmemiş ve düşünmeyen biriyim, bunu ona söylediğim için arkadaş kalmamızı kabullendi sön dönemde. Hissettiğimin ne olduğunu sorarsanız dönem dönem onun tüm fikirlerimi değiştirecek özel adam olduğunu düşündüğüm oldu. Ama sık sık tartıştıkça dünyada kendimi en yakın hissettiğim çoğu geceler aynı rüyayı gördüğümüz ve onunla tanışmadan onu tedavi olurken rüyamda görüşüm gibi başkası söylese inanmayacağım durumlara rağmen içimdeki yalnızlık sevgisi, hayatı paylaşma sorumluluğunun ağır gelme tedirginliği arttı ve aramıza çizgi çektim daima.

Bırakın evliliği, fedakar bir arkadaş olmanın bile her babayiğidin harcı olmadığı bir ilişki ikinizinki. Evliliği hiç düşünmeyen insanlar vardır. Ben onlardan biriydim. Birine aşık olunca evliliği pekala düşünebileceğimi hayretle farkettim. Siz henüz bunu farketmediğiniz için belki de ona aşık olmadığınızı düşünüyorum. Veya hastalığından dolayı onu henüz bu gözle göremediniz. Bazı kadınlar hayatlarındaki erkeğin sevgilisi olmak yerine onun annesi hatta sizin durumunuzda olduğu gibi hemşiresi olmayı tercih ederler. Bu rol onlar için yeterince tatmin edicidir. Sizin evliliğe sıcak bakmayışınızı haklı olarak onu sevmediğiniz veya onunla evli olmanın getireceği yükten çekindiğiniz şeklinde yorumlamış ve kendini geri çekmiş olabilir. Siz gelecekten ne bekliyorsunuz? Onunla sevişmeyi mi hayal ediyorsunuz, yoksa onun ilaçlarını içirip tedavisini takip etmeyi mi?

Duygusal meseleler ve insan ilişkilerinde ilk kez bu denli zordayım. Dışarıdan gözlere öyle ihtiyacım var ki, kalbim, vicdanım, geleceğim arasında sıkıştım kaldım hatta muhatabımı da sıkıştırdım belki yardım edersiniz ki umarım yapıcı yorumlarınızla... Maalesef herkesin sonuna kadar okuyamayabileceği kadar detaylı yazdım mevzu anlaşılsın diye okuma zahmetine katlananlara teşekkürler. 4 yıldır hayatımda biri var, hayatımda onu nereye koyduğumu sorarsanız sürekli haberleştiğim, çok sevdiğim, saydığım, görüşlerine çok değer verdiğim bir insan. 30lu yaşlarında ve 20 yaşından bu yana ölümcül bir hastalıkla uğraşıyor, her seferinde atlattı çok şükür ama onun atlattığı sağlık sorunlarından sonra çok az insan hayatta kalabiliyor ki o da hayatı boyunca izlerini taşıyacak yaşadıklarının hem ruhsal hem bedensel. Bu yılları sadece hastalıkla geçirmedik, birbirimizi mutlu etmek için tüm özel günlerde hatta kafamıza estikçe de hediyeleştik, farklı şehirlerde hatta bölgelerdeyiz ve sağlığı sadece üç kez yanıma gelmesine elverdi onun dışında her gün saatlerce telefonda, netteydik. O aramızdaki durumun evlilikle sonuçlanmasını istediğini en başında söyledi, öyle iyi niyetli, temiz bir insan ki, ailesi de öyle, ben de her an bir arada olma fikrine zaman zaman çok yaklaştım, onun ailesinden herkes benden haberdardı benimse sadece bir kişi biliyordu ailemden, o da arkadaşım olarak. Ben ne olduğumuza, olacağımıza bir türlü karar veremedim çünkü sürekli tartışacak bir şeyler buluyorduk, üstelik günlerce, haftalarca sürüyordu ve bu durum başta onun sağlığı olmak üzere ikimize de zarar veriyordu, ben arkadaştan başka bir şey olamayacağımızı söylüyordum her tartışmada ki içten içe iyi anlaşabilsek bizden daha mutlusunun olmayacağını biliyordum ama öteden beri süregelen birinin sorumluluğunu alma korkusu, kavgalarımız vs eklenince tekrar tekrar yineledim sadece arkadaşlığı çünkü iyiyken inanılmaz mutluyken tartışınca ölesiye kinleniyorduk. Derken onun hastalığı tekrar nüksetti ve söylediğim bir cümleyi o psikolojiyle yanlış anlayarak "tamam bundan sonra sadece arkadaşız sen zaten beni hiç anlamamışsın" dedi daha bir sürü suçlayıcı ifadeyle ki bunu ilk kez söylemiyor ama yine arkadaştan fazlasına dönüyor mesele. Aslında söylediğim bana daha evvel bahsettiği bir konuydu ama öyle büyüdü, öyle derinlere daldık ki... Ben daima onun yanında olmak istiyorum hatta aynı yerde olsak hastanede her gün başında bekleyecek, yemeğini yapıp ilaçlarını verecek kadar ama daha evvel benzer tartışmalarımız çok olmasına rağmen ilk kez onun artık beni hayatında arkadaş olarak bile istemediğini hissettim bu son tartışmadan sonra, onun halini hiç anlamadığımı öyle yineledi ki iki yabancı olduk sanki o an... Yaşadıklarının ağırlığıyla mı böyle davranıyor yoksa gerçekten zarar mı veriyorum ona, rahatsız mı ediyorum onu bilemiyorum. Espriler yapıyoruz, haberleşiyoruz ama durumu çok hassas, benden uzak durmak istiyorsa onu bunaltıyorumdur diye korkuyorum. Şu durumda ikimizi konuşarak onu yormak da istemiyorum, sürekli hastanede hatta bugün üstü kapalı ifade ettim telefon görüşmelerimizin onu yoracağını söyleyerek, görüştüğümüz için mutlu olduğunu aksini düşünürsem kırılacağını söyledi... Ben onu çok seviyorum ve yanında olmak istiyorum ama nasıl görünüyor oradan, destek mi oluyorum yoksa yoruyor muyum onu? Ne yapmamı önerirsiniz? Bu seferki tedavi süreci bitene kadar desteğe devam edip sonra tamamen hayatından çıkıp onu kendimden doğal olarak tartışmalarımızdan kurtarsam mı diye düşünmeye bile başladım üzülerek... Ne dersiniz?

İşte yüz yüze görüşüp konuşsanız bu konuları bu kadar tekrara düşmezsiniz. Uzaktan, telefondan insan hislerini tam anlamıyla ifade edemiyor. Mesela yüzünüz çok sert ama bunu mesajda ifade edemiyorsunuz. Ya da çok kırıldınız mesajda bu görünmüyor. Ayrıca gözlerinizin içine bakarak konuştuğunuzda içinizde olan hislerin ne yönde olduğuna da daha rahat karar verirdiniz. Hoş merhamet ve sevgi uzak hisler gibi duruyor fakat birbirine çok yakın hislerdir. Yani bir anne çocuğuna sevgiden önce merhamet duyar ya da evlat annesine karşı. Anne ve evlat arasında ki bağın sevgi mi olduğu yoksa güdüsel bir şey mi olduğunu kimse bilemez. Sizin durumuz şuan bu noktada. Kendiniz bile emin değilsiniz, ben de buradan net bir şey söyleyemem. Sadece sevginin daha ağır basmadığı ortada sanki. Size, beni bırakma, gitme, sensiz yapamam dediği oldu mu?

Evet beslenme ve moraline çok dikkat ediyoruz. Kitle yerleşim itibariyle alternatif tıbbi müdahaleye açık değil ama toparlanma surecinde bağışıklık güçlendirici bağlamda yardım alacağız. Çok teşekkürler iyi dilekleriniz için.

Tamamen iyileşene kadar hayatında kalmayi ben de çok istiyorum, onu sağlıklı mutlu görmeyi. Önceki yıl gordum de iyilesmisti ama başka hastalıklar ve bu yıl eski hastalığı tekrar buktu belimizi. Ama onu iyi gorecegim inşallah. Tesekkur ederim.

JessicaJoy Arkadaşınızın sağlığı nasıl oldu? İnşallah çok daha iyidir, ciddi bir durum yoktur. Merak ettim.

Bu öylesine yorum yapılamayacak kadar hassas bir konu. Size ilişkinizin devamı ile ilgili bir hayali olduğunu belirttiğinde keşke yavaş yavaş çıksaydınız hayatından. Şu an ne onun oluyorsunuz ne onsuz duruyorsunuz. Aklınızda soru işaretleri var belli ki ama ona boşuna ümit de veriyorsunuz bence. Yerinizde olsam çok da geciktirmeden yavaş yavaş hayatından çıkmaya çalışırdım.

Ben farkli bir acidan bakmak istiyorum olaya. Onu seviyorsun, o da seni seviyor. Ve o, büyük bir hastalikla uğraşıyor. Sen ondan ayrildiginda onu mutlu edecegini, hic olmazsa tartismalarimizdan dolayi uzulmeyecegini dusunuyorsun. Oysa hasta bir insanin dusunecek baska seyleri de olmali. Konusacak bir aşkı olmali hatta sevdigiyle tartismali ki hastaligi aklina gelmesin. Sadece tartismayi düşünsün, acaba nasil arayi duzeltebilirim diye düşünsün ki bunlar ona ilham olsun ve hastaligiyla basetmeyi de ogrensin... Eger seviyorsan birakma onu, hic olmazsa tam iyilesene kadar!. Allah sifasini versin...

Keşke hissettiğim duyguya sadece ask denseydi de itiraf etseydim, ben aşkı bile hafif buluyorum ertesi gün sesini duyabilecek miyim diye düşündükçe. Keske kendi katındaki hastaların çoğunun vefatına şahit olmuş, tedavisi tamamlanir tamamlanmaz daha kendine gelemeden yanima gelip ayrilirken 'belki seni bir daha goremem veda ederken sana bir kez sarilabilir miyim' diyen birinin karşısında duvar gibi olmasaydim. Keşke 'karşı cins olmasaydı da aynı hurmette bulunurdum' yazdigim kısmı da okusaydiniz. Elbette durum hassas olduğu için duygularımi tartamadigim oldu ki bunu itiraf da ettim. Büyüdüğüm ortam ve aile ilişkilerim için konu acarsam samimi yardiminizi rica ederim ama bu konudaki endiselerimi durumun hassasiyetine baglarsak sanırım goruntu netlesir. Bazen kolay gibi görünen bir sorunun cevabı ilk akla gelen seçenek olmayabilir. . push ;

Belki çok yüzeysel olacak ama sanki birine aşık olsanız arkadaşınız konumundaki insanla iletişiminiz de kalmayacak. Onu umutlandırmayın, onun beklentilerine cevap veremezsiniz ve bu kısır döngü siz hayatınıza birini alana kadar devam eder. Böyle olmasındansa şuan iletişimi kesmek daha doğru gibi geliyor. emenems

Ve son durum... Ona artık hediye gondermememi, birbirimiz için kullandığımız hitaplari kullanmamamizi ve daha birçok kısıtlamayi istediğini aksi halde evlilik hayalleri kurduğunu ve bunun çok yıpratıcı olduğunu söyledi. Öteden beri arkadaş kalalim dediğim için bunun aslinda benim kararim olduğunu soyledi ve birlikte bunu uygulamamizi istedi. Ama istediği kısıtlamalar zaten ayrı şehirlerde olduğumuz için bizi neredeyse iletişim kurmamaya goturecek şeyler. Onu rahatsız ettigimi hissettigimi, mesafe konusuna dikkat edecegimi söyledim, o zaman da hayatından çıkmami asla istemediğini, surekli haberlesmemizi istedigini söylüyor. Tedavisi ağır, psikolojisi hasarlı nasıl davranacagimi bilmiyorum. Ne yapayım ben, aklım karmakarışık...

Özellikle son yazdiginiza şiddetle katiliyorum. Ona çok kereler onun hissettiğini de aşk olmadığını, biz karşı cins değil de hem cins olsaydık da bu kadar bağlı olacağımizi söyledim. Bizim aramızda geçenler, paylasimlar, hediyeler, surprizlerimiz onun ailesi ve benim arkadaşlarim tarafından romantizm olarak algılanıyor ama bunun çok ötesinde bir bağ var aramizda. Hangi birini anlatsam, biz daha tanışmadan aynı yıl farklı hastanelerin aynı bölümlerinde vücudumuzun aynı yerindeki problem için tedavi olmusuz, çocukken annelerimiz sel baskinindan tavuklarini kurtarmislar mesela, terasta salataliklarinin yanina kümes yaparak, belki bunu o yıllarda yapan yüzlerce insan vardir ya da okuyunca belki saçma gelecek ama daha neler neler... Yani 'bunlar çok iyi anlaşıyorlar, benziyorlar, evlensinler'le sinirlandirilamayacak kadar güçlü bir bağ var aramızda, biz Ahmet ve Mehmet olsaydık da böyle olurduk bence ya da Ayse ve Fatma. O zaman da bunlar aynı derecede hayret verici olurdu ve ben o durumda onun yanında hiçbir beklenti olmadan kalmak istedigimi, onu cok sevdigimi ispatlayabilir, gerçekten seviyor olsaydım evliliği dusunurdum diye tartışmak zorunda kalmazdim evliliği hayat boyu dusunmedigim halde. millan la havle vela isla

Hayir her gun birkac saat haberlesiyorduk, onun disinda is ve sosyal hayat yirmi dort saat bana ancak yetiyordu. Zaten hayatimda biri olsaydi da benden sadece onu dinlerdi herhalde, tedavisi cok zor ve kapsamli.