Bu olay sadece sizin başınıza gelmiyor emin olun. Özellikle de ev hanımı annelerin başına gelen bir olay çünkü onlar sürekli çocuklarıyla beraber çok nadir anne çocuğunu başkasına bırakıp gezmeye gidiyor geneli ise o da gezsin benimle bir şey olmaz diyor. Ama ara ara çocuklardan annenin evin içinde dahi olsa uzak durması gerek ki çocuk bağımlı olmasın. Olaya ev içi uzaklasmayla başlayın mesela babası ile bir odada oynarken siz ben onu yapicam diyip odanın birine girin ve 1 2 saat çıkmayın. Çıkınca ise en önemli kısım olarak bak sana söylediğim gibi geri geldim diyin. Ama aglasada odadan çıkmayın buna alışsın. Ayrıca evde ilgilenecek başka biri yoksa öyle tek odaya girmeyin içerde asla yanlız kalmamalı. İkinci olarak sevdiği birine bırakarak devam edebilirsiniz. Ona saati gösterim 'bak yarım saat sonra gelicem beni burada bekle başka yere gitme yoksa seni burada bulamazsam üzülürüm' diyin ve dediğiniz sürece çevrede dolanıp gelin. Bunu yaklaşık haftada 2 kere mutlaka yapın. ( Süre yarım saat olması şart değil ilk olarak 10 15dk ile de başlayabilirsiniz) döndüğünüzde ağlamış bir çocukla karşılaşacaksınız büyük ihtimal sakince gülümseyin sarılın ve tekrar söz verdiğim saatte döndüm diyin. Zamanla süreyi ve günleri uzatarak denemelere devam edin emin olun en fazla 3 aya alışır o da en fazlaa... Kusura bakmayın uzun yazdım. Mevzu çocuk olunca açıklama yaparak yazmak istiyorum.

Yani esas mevzuyu anne baba ile çözmek. 1 geçmişi öğren 2 anne babaya yonerge ver. Peki anne baba çocuğa nasıl bir yönerge verecek mesela acil bir yere gitmesi gerekti ve cocugu bir büyüye bırakacak bu zaman çocukla ne konuşmalı?

Uykuya dalarken oğlum da anne baba orda misiniz diye sorar, ama gece uyku arasında pek yapmaz. Bir de mesela ben zaten herkese çocuk bırakamam ama anneanne dedesi teyze ve sevdiği komşu ablasıyla babayı saymadım bile rahatça kalır. Keyfi yerindeyse gelme der bana Ne yapılır bilemiyorum, her çocuğun kendi handikaplari oluyor sonuçta.. Ama siz çözüm bulamıyorsanız yardım almaktan çekinmeyin derim. Blue0Pink Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Tam tersine en doğru yaklaşım bu.

Öncelikle dikkatimi çeken ; " oğlanı bize Verde yemeğe gidelim " cümlesi oldu. Anne babadan izin alınır sonra çocuğa direkt sorulur ; yemege gelmek ister misin bizimle, bir kaç saat sohbet eder gezer seni evine bırakırız " tarzindq bir yaklasim daha doğru olur bana göre. Oğlanı bize ver cümlesi çocukta farklı yankilanmis olabilir. İkincisi bıraktığınız kreş güvenilir miydi, çocuğunuza yanlış yaklaşarak bunu oluşturmuş olabilirler. Lohusa depresyonu geçirdim dediniz, bu süreçte nasıl davrandiniz oglunuza? Şu an için üstüne gitmeyin derim. Beraber vakit geçirin, eğlenin, anne baba çocuk olarak gezin. Bir yere gitmesine gerek yok ki bana kalırsa. Bir süre sonra zaten bagimsizlasacaktir. Uykudan uyanıp size bakması endişe verici, bu konuda uzman desteği almalısınız.

Bazı pedagoglarla çalıştım hiç birinin herhangi bir sorunu olan çocuğa aglamadan olayları astiklarini hiç görmedim. Bir uzman olarak, size sadece bu göstergeleri anlatan bir anneye nasıl bir tavsiyede bulunurdunuz? Bir de ikinci alintiniz için bu karşı tarafa ekstra kaygı vermek değil aksine orada bulunmaya devam ettiği her saniye annesinin gelebileceğini aşilamasidir. Bir çocuk gelişimci öğretmen staj dönemimdeki bir çocuğun sorununu bu şekilde 2 gün içinde halletmisti ve bana 'karşı tarafa verilen sorumluluk ve yonergeleri çocuğun tüm zaman boyunca aklında tutacağını unutma bu yüzden kesin ve olacaklari ona sun' demsiti. Incredible incredible Guru Anneler

Cok devrık cumleler kurmusum kusura bakmayım

Benimki 18 aylık, doğumdan itibaren ara ara bir kaç saat halalar, anneanne, babaannelere bırakırım. Henüz yatılı bırakmadım hiç. Bu arada benim de depresyonum ağır geçti ama yansıtmamaya çalıştım. Öz bakımını hep kendim yaptım, her ağladığında yanında bittim vs ama ben odasını çok erken ayırdım. 4 aylık falandı başka odada yattığında ve her ihtiyacı olduğunda gözünün önünde olmasam da geleceğimi anladı sanırım. Yani bence o depresyonla çok bir ilgisi yok o konuda içiniz rahat olsun. Bence bir uzmana danışın muhakkak.

Bir tanıdık uzman yardımıyla çözdü. Mutlaka danışın siz de. Çocuk biraz daha büyüktü. Blue0Pink Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben gidip sarılıyorum, dayanamıyorum göz yaşları akinca. Öpüyorum, kokluyorum, neden hayır dediğimi bir daha anlatıyorum ve o an başka bir şeye yonlendiriyorum ki yavrularimdan bir tanesi sinir kirizi geçirecek kadar öfkeli. Sarılırken vuruyor, itekliyor ama ben sabırla devam edince sakinlesiyor. Belki bu da yanlış ama ağlayıp ağlayıp susması bana göre yanlış.

çocuk psikiyaristine gitme sansını var mı?

merhaba ben de 4yas annesiyim. benimki her zaman ananesiyle çok iyi bir iletisim icndeydi o yuzden hep birakabildim. 2 yasinda da anaokuluna baslamisti, ilk zamanlar hep aglardi birakirken. bir yildir sabahlari 3 saat anaokuluna gidiyor. subat ayinda okul cok uzun, ben seni cok özlüyorum, okula gitmek istemiyorum dedi. o sabah okula gondermedim, birlikte kahvaltiya gittik. zaten sonra korona oldu okul kapandi. benimki hala bazi. zaman oturur kucagima, sarilir, kendini sevdirir. bunu aramizdaki bagi hissetmek icin yaptigini hissediyorum. her zaman onun cok kıymetli oldugunu ve onu cok sevdigimi söylüyorum. bir de gun icinde ona ayirdigim zamanin yaninda korona omcesi onu okuldan aldiktan sonra birlikte kahve icmeye gider iki arkadas gibi sohbet ederdik. ben bunlarin aramizdaki bagi guclendirdigini dusunuyorum.

Yorumlarda kullanıcı adlarına çok dikkat etmiyorum. Sizin ilk yorumunuzda benim yanlış bulduğum husus daha çok ebeveynin 'başka yere gidersen ben üzülürüm' cümlesiydi. Fark ettiyseniz tüm yorumunuzu değil iki cümlenizi alıntılayarak itiraz ettim. Demek ki diğer hususlarda bana yanlış gelen bir şey olmamış tam tersine verdiğiniz bir örneği doğru bulmuşum. Ayrıca psikolojik danışmanlıkta farklı ekoller olduğu gibi çocuk eğitiminde de farklı bakış açıları ve yaklaşım tarzları olabilir. Bu noktada 'otoriteyim' diye bir iddiam yok. Sadece aldığım eğitim ve okuduğum güvenilir kaynaklardan edindiğim bilgilere göre bana yanlış gelen kısımlara itiraz ettim. Size de bu noktada olgun tavrınız için teşekkür ederim. Sevgiyle kalın.

Uyku arasinda kalkip sizi yoklamasina takildim ben. Terk edilme duygusu olusmus cocukta sanki. Oyle algilamis.

Merakımdan soruyorum "ağlar ağlar susar" dediniz ya bunun yanlış olduğunu söylediniz peki nasıl olacak?

Belirli bir süre ağlamasına izin veriliyor her çocuk için genelde uyku eğitiminde çok söylenir. Fazla ağlama çocuğun ihtiyaçlarını karsilalamama ve ozguvern eksikliği yaptığı için önerilmiyor. Onun yerine alıp çocuğu rahatlatıp yeni baştan başlamak öneriliyor. Tabii benim az önce verdiğim olayın ağlar ağlar susar ile ilgisi yoktu çünkü yanında onun dikkatini dagatabilecek başka biri daha vardı.

5 yaşında oğlum var. 4 yaşında anaokulunw başladı. Ve evet bensiz amcası, dayısı, teyzesi, dedesi gibi 1. derece yakınlarıyla gezmeye gider, hatta kendi ister bunu. Bir süre mühlet verin. Sizin bir yere gitmeyeceğinizi, onu bırakmayacağınızı düşündüğü zaman teklif edin. Incredible incredible Guru Anneler

Okula onu tabiri caizse terkediyormuş günü duygusallık da değilde, orada arkadaş kuracağı, yeni şeyler öğreneceği şeklinde bırakın. Eşim de ayrılırken zorluk yaşıyordu, öğretmeni hemen uyardı oğlunuza bağımlısınız, o siz giderken üzülüyor ama içeri girince gayet güzel vakit geçiriyor, böyle yaparsanız her sabah aynı sorunu yaşayacaksınız diye. 1Sen

Anormal bır durum oldugunu mu dusunuyorsunuz? Normalde baska cocuk bugun gıdermıydı aıle buyuklerı ıle gezmeye B

Okulöncesi öğretmeniyim, aynı zamanda yüksek lisans yapıyorum :) O sizin en kıymetliniz biliyorum, yeni doğan döneminde yaşanan sorunlar için kendinizi suçlamayın. Ama çocuğunuzun şu anki davranışları büyük ihtimalle sizin aşırı korumacı tutumunuzdan kaynaklanıyor. Gelecekteki kişiliğinin büyük kısmı bu yaşlarda oluşuyor o nedenle oğlunuzun yaşına uygun bağımsızlığı kazanması gerekiyor. İlerleyen yaşlarda okul fobisine dönüşme potansiyeli olan ayrılık kaygınız için yardım almanız iyi olacaktır :) Aşırı korumacı ortamda yetişen çocuklar birer yetişkin olduklarında daha farklı sorunlar da yaşayabiliyorlar bu yüzden eşinizle birlikte tutarlı ve doğru bir tutum belirleyip bütün bu yaşadıklarınızı değiştirebilirsiniz.

Şöyle izah edeyim. Güvenli bağlanan-doğru ebeveyn tutumlarına maruz kalan çocuklar 3 yaş itibariyle sosyal anlamda gelişim göstermeye başlar ve zaten kısa süreli ayrılıklarda ciddi sorunlar yaşanmaz. Konu sahibinin çocuğunda bu durum kaygı haline ulaşmış dolayısıyla akşamdan sabaha konuşmayla/telkinle çözmek çok zor. Bebekler ve çocuklarla önce ev içinde kısa süreli farklı ortamlarda bulunarak bunun alıştırmasını yapmak lazım. Önceki sayfalarda bir arkadaş yazmıştı sanki. Ani ve acil bir durum gelişti ve anne gitmek zorunda. O zaman çocuğun göz hizasına inip sakin bir tavırla, durumu açıkca anlatacak ve ona somutlaştırarak geleceği zamanı anlatacak. Mesela akşam baban işten gelmeden önce ben eve dönmüş olacağım. Tvde izlediğin çizgi film... bitmeden dönerim vb. Sonra da çocuğa kendisine ait bir eşyayı emanet verecek. Annenin fotoğrafı olabilir, evin anahtarı olabilir, 'bu ben gelene kadar sende dursun gelince bana geri verirsin' diyerek somut bir nesne ile aralarındaki bağın kesilmediğini vurgulayacak. Umarım yeterince açıklayıcı olabilmişimdir.

Bence kendi evinizde babasına bırakmakla başlayın birkaç saat. Sonra yine kendi evinizde babanne yada başkası ile kendi evinde daha rahat hissedecektir bence. Daha sonra da mekan değişimi denemesi yapabilirsiniz

Benim kızım da 5 yaşında bensiz hiç bir yere gitmez cagirdiklarinda annem gelirse gelirim der her kese karşı oyle Mandalinakolik Ceketine ihtiyacim yok, yüreğimi üşütme yeter tek ayak

Çocuk ağlıyorsa, huzursuzsa önce sebeplere odaklanmak lazım. Niye ağlıyor? Ya bir ihtiyacı karşılanmadı Ya önceki olumsuz deneyimler hatırlandı Ya da çocuk hatalı ebeveyn tutumları nedeniyle bunu alışkanlık haline getirdi, ağlamak artık çocuğun birincil iletişim yolu oldu. İlk iki durum geçerliyse çocuğa dokunmak, sarılmak ve duygusunu anladığımızı, kabul ettiğimizi göstermek lazım. Çocuğa şu çok iyi verilmeli yanlış veya olumsuz duygu yoktur-öfke dahil- yanlış söz ve davranış vardır. Yansıtma tekniği kullanarak; -Şu anda... yapamadığın/yiyemediğin için üzgünsün farkındayım, diyerek onu anladığımızı, duygusunu fark ettiğimizi göstermek lazım. Bu noktadan sonra inanın pek çok durumda çocuklar hemen işbirliğine açık hale geliyor. Defalarca tecrübe ettim bunu. Sonrasında duruma göre açıklama, alternatif sunma, erteleme vb gündeme gelir. Bu konu çok kapsamlı, çocuklarla kendi duygularını fark etme, anlama ve duyumları hissetme ile ilgili çalışmak lazım. Konuyla ilgili olarak Aletha Solter ve İsabella Fillizoat'ın çok güzel kitapları var.

Merhabalar, çocuklar yürümeye başlamalarıyla beraber bağımsızlaşmaya da başlarlar, böylece anneden güvenli ayrılma süreci de başlamış olur. Fiziksel ihtiyaçlarını karşılamış, sık sık fiziksel temas kurmuş ve kucağınıza almışsanız, sevgi dolu bir ses tonuyla sakinleştirmişseniz kurmanız gereken güvenli bağlanma gerçekleşmiştir. Evhamlı bir anne misiniz? :) Bunu çok masumane soruyorum. Korumacı ebeveynlik tutumu bu tarz sonuçlar doğurabiliyor. Çocuklar okula alışma sürecinde anneyi özledikçe ağlıyorlar ve bu süreçle başetmeleri için öğretmenleri onlara yardım ediyor. Gün içinde bazen özlem duyması, geleceğiniz saati sorması, ağlaması çok normal ama bir süre sonra okula uyum sürecini tamamlaması gerekiyor. Ancak sizden uzaklaştığında siz endişeli bir ses tonu ya da mimik takınırsanız çocuk bir şeylerin ters gittiğini hisseder ve direnir. Ayrıca çocuk önce okulu çok sever sonra orada kurallar olduğunu ve bu kuralların evdekilerden daha katı olduğunu gördüğünde okula gitmeye direnebilir. Siz oğlunuzu okula götürmeden öğretmenlerine çok güvendiğinizi, akşam onu okuldan aldığında ne yapmak istediğini sorun. Böylece sizin onu geri alacağınızdan emin olur ve kaygısıyla daha kolay başedebilir. Bu durum anneanne, babaanneye bırakmak için de geçerli. Bu yaş çocuğu annesi yanında yokken tabii ki başka yetişkinlerle ya da akranlarıyla vakit geçirebilir ama geceleri mutlaka evinde kalmalıdır Umarım yardımcı olabilmişimdir

Merhaba arkadaslar, oglum 4 yasına bu ay gırdı. Dogumsonrası depresyon agırdı bende. Ihtıyaclarını hıc aksatmadıgımı dusunuyorum fakat tabı ruhunu ne kadar doyurabıldım bılmıyorum oglum genel olarak bana cok baglı bır cocuk. Tabı buna artık baglı degıl bagımlı dıyorum. Korona oncesıne kadar anannesınde kalırdı bır kac saat, ayrılırken bız sıkıntı da cıkarmazdı. Bır okul denememız oldu ve artık hazır dıyıp benı okul dısına gonderdıklerı gun cok aglamıs. Bana cok gec haber verdıler. Bu olaydan sonra kronıklestı bızım ayrılma kaygılarımız. Ben ıyılestırme adına suan hep yanımda tutsam da, esım de tam tersı " ananneye, babanneye bırak bır kac saat dıyor" tamam bu da guzel bır coZum fakat benım oglumun suan bu ufak ayrılıklara dahı tahammulu yok. En son bugun babanne hala amca geldıler, oglanı bıze ver bırlıkte yemege gıdelım dedıler. Daha onlar cumleyı tamamlamadan oglum caresız kıvranır gıbı "ben tokum " dedı ve gozlerı doldu. Sonra ben "bıraz gezersın amcanla dıyınce, hayır dıye aglamaya basladı. Sakınlestırdım sonra. Sımdı Butun gece uyku arasında kalkıp kalkıp benı kontrol edıyor. Cok uzuluyırum. Bu guvenaız baglanma ıle ılgılı makalelerı okuyup okuyup kahroluyorum. Calıaan anneler ıcın bu zaten asılmıs bır problemdır ama ev hanımı anneler cocuklarınızı ne zaman sıZsız bıryerlere bıraktınız. Bana onerınız var mı

Bir uzmandan destek almalisiniz bence.

Gec kalmadık degıl mı? Onerebılecevınız bır uzman var mı? B

derin sularda en iyi cevabı verecektir diye düşünüyorum

Hayır, tabii ki geç kalmadınız. Malesef İstanbul'da yaşamadığımdan bilemiyorum

Güvenli bağlanan çocuk gerektiğinde güvenli ve rahat ayrılır. Çocuğunuzu hiç görmeden, akran-yetişkin iletişimini gözlemlemeden ve doğumdan itibaren gelişim öyküsünü sizden dinlemeden 'oğlunuz güvenli-kaygılı-kaçıngan vb. bağlanmış' diye kesin bir yorum yapamam. Bununla birlikte anlattıklarınızdan bu konuda bazı sorunlar olduğunu düşünüyorum. Ancak anaokulunda çocuğunuzun oryantasyon süresi ve ona yaklaşım nasıldı? Bu çok önemli. Her çocuğun oryantaayonu kendine özgü şekillenir, bizim 3-4 yaş grubunda tam anlamıyla uyum sağlaması 1-1,5 ayı bulan öğrencilerimiz oldu. Çocuklarla çalışan bir uzman olarak gece, uyku öncesinde/arasında yaşanan kaygılı durumları çok önemsiyorum. Bu durum benim için alarmdır ve uzman yardımı almak gerektiğinin göstergesidir. Lütfen oyun terapisi yetkinliği olan bir çocuk-ergen psikoloğundan yardım alın. Evladınızı sağlıkla ve sevgiyle büyütün.

Size bu kitabı tavsiye ediyorum. Anne çocuk arasındaki ayrılma durumları için birebir. Aranızdaki bağı da bağımlı derecesinden olması gereken düzeye çekecek bir çocuk kitabı. Eklentiler 0863A408-CBC3-4E1E-9C9C-7C2D9E250D7F. jpeg 55,1 KB · Görüntüleme: 9

Bu da doğru bir tavsiye değil, sizde işe yaramış olabilir bununla birlikte zaten kaygılı olan bir çocuğa, annesinin 'seni burada bulamazsam üzülürüm' demesi extra kaygı hatta suçluluk duygusu yükler. 'Ben dili' muhatabamıza suçluluk duygusu yüklüyorsa kullanılmaması daha doğrudur hele de muhatap çocuksa. 'Başka yere gitme' yönergesine hiç girmiyorum.

Bu doğru bir tavsiye değil, üzgünüm.

Bir yere giderken çocugun rızasınin olması gerektiğini düşünüyorum. Ama sizin durumunuz da bu istisna cocugunuz kaygılı bağlanmış birkac saat anneanneye amcaya dayiya biraka biraka alisacak ayriliga uzman desteği gerekiyor. Sizden ayrilirken aglayabilir ama ortamda siz olmadiginizda sürekli ağlıyor mu bu önemli. Okul öncesi ve 1. sınıf çocukları sürekli ağlar ilk hafta. Hatta yasi kücük olduğu için sürekli ağlayan bu yüzden ailesiyle konusulup okuldan aldirilan cocuk biliyorum. Ağlamaması sorun olurdu asıl.

Bende de baglanma problemı var sanırım. Sız bıraktım, o agladı ben agladım dıyınce burda ben de agladım. Icım acı ıle doldu... bıze doktor yolu gorundu sanırım sonanda

3 yaşında oğlum var. Gezme tozma diyince herkesten önce fırlıyor. Bzi ailemden farklı bir şehirde yaşıyoruz. Ailemin yanına gelince tamamen onlarla oluyor. Ben arkadaşlarımla vs buluşursam anneanne/dedeyle tüm gğn durabiliyor. Soruyor beni ama öyle kriz şeklinde ağlamalı vs değil. Bence okul konusu travma oluşturmuş olabilir. Biz uzmandan bu konuyla alakalı bilgi alabilirsiniz. En doğru çözümü onlar bilir. Kendinizi üzmeyin eminim kolayca düzelebilir bir durumdur.

Anormal bir durum oldugunu dusunmuyorum ama bagimliliktan kurtulmazsa anaiokulu ve ilkokul hatta okul hayatinda cok zorluk cekersiniz. Omur boyu yapisik ikiz gibi gezebilirsiniz. Dahasi saglikli iliskileri de olmayabilir cunku anneye duskun fazla anneci olan erkeklerin evliliklerinde yasadigi problemleri goruyoruz. Oglumu krese verdigimde o da cok aglamisti. Iki yasindaydi o zaman. Ben calisiyorum. Annemin ayagi kirilinca bakacak baska kimse de olmayinca krese vermek durumunda kalmistim. Ilk gun o iceride ben disarida agladim. Ama ertesi gun tekrar biraktim. Krestekiler alisir dediler. Alisti sonra. Bu donemi daha rahat atlatmaniz icin bir uzmandan yardim isteyebilirsiniz.

Kresteki ogretmenleri bu durumu surekli yasadiklari icin biliyorlar tani. Biz anne ogul ilk defa ayrildik. Tamam daha once annem bakti ama ilk defa cocuk kres ortamina girince urktu sanirim. Agladi. Ben ince bir yarim saat yaninda durdum ama ben her gitmeye yeltendigimde agliyordu. Sonra krestekiler siz gidin yoksa sizi hep burada isteyecek merak etmeyin alisir dediler. Ilk gun gidemedim. Onun aglamalarini disatidan duydum. Ben de agladim. Ama onun kendi iyiligi icin bunu yapmam gerekiyordu. Ikinci gun de agladi ama ben bu sefer birakip ise gittim. iste agladim. Ucuncu gun daha az aglamis. Oyle oyle ikimizde alistik. Ilkokul donemi de o yuzden rahat gecti. Hic anneden daha once kopmayan cocuklar aglarken oglum bana hadi git bekleme diyordu. B

Kesinlikle özellikle çocuklarda tek bir tavır ya da kural olmuyor çünkü her çocuk kendine özel bu yüzden herkesden bilgi toplamak en iyisi sonuçta her ogretmende ogrenciisne öğrendiği doğruyu öğretiyor :) Sizde sevgiyle kalın

Her çocuk farklı, benim oğlum şuan 4,5 yaşında, 3 yaşından beri kreşe gidiyor, hemen hemen onu her kreşe bıraktığımda ağlıyordu, benden hiç ayrılmak istemiyordu, Üzüldüğümü ona belli etmiyordum, onu öğretmenlerine teslim edip el sallayıp hemen çıkıyordum ordan, bu konuda taviz vermedim hiç, öğretmenlerine çok güveniyorum emin ellerde diyip teselli ediyorum kendimi. Mesela anneannesigilde nerdeyse hiç kalmadı bu mümkün değildi, ortalığı yıkardı. Bende zorlamadım onu, ilerleyen zamanda yavaş yavaş 1 saat 2 saat, denedim Arada nadiren... daha "düne" kadar bu devam etti sonra bir gün pat diye kendiliğinden ben anneannemlerde kalacağım dedi hemde yatılı baya şaşırdım ama gayet güzel kaldı çok sevindim... D Dxbgffh Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Önceki sayfalarda ben yazmıştım. Şuan benim ilk dediklerimle aynı şeyleri yazmışsınız aslında tek farkı benim zamanında öğretmenimden öğrendiğim 'burada beni bekle' yerine 'anahtar sende kalsin' gibi somut bir eşya ile yapmak daha uygun demişsiniz. Peki bilgiler için teşekkürler.

Ben 'çocuğu hiç ağlatmayalım' diyen uzmanlardan değilim aksine ağlamanın çocuk-yetişkin herkes için pek çok durumda sağaltıcı/rahatlatıcı etkisi olduğunu düşünüyorum. Bununla birlikte ağlayan bir çocuğu iletişimsiz/tepkisiz/ilgisiz bırakmak onu öğrenilmiş çaresizlikle tanıştırır. 'Ağlar, ağlar, susar' diye tarif edilen bu yaklaşımla çocuk bir süre sonra çaresizlikten uyum sağlar yeni durumu, mecburen kabullenir, biz de onu 'bak alıştı' diye yorumlarız. İkinci durumda çocuğa 'başka yere gitme' demek çok anlamsız birincisi çocuk bağımsız, tek başına hareket edebilecek yaş ve yeterlilikte değil dolayısıyla aslında çocuğun aklında, gündeminde olmayan bir hususu onun aklına sokuyoruz. Ayrıca böyle durumlarda sorumluluk -yaşı gereği- çocukta değil onun emanet edildiği yetişkindedir. Çocuğun bulunduğu ortamdan ayrılması durumunda niye 'ben üzülürüm' deyip çocuğa duygusal bir sorumluluk ve annesini üzme endişesi yüklüyoruz? Çocuk zaten kısa süreli de olsa -ki bu yaş çocuğunda saat-zaman kavramı yoktur, vakti somut örnekle anlatmak gerekir- anneden ayrı bir başka yetişkinle kalacağı için zaten tedirgin. Ben konu sahibine genel geçer tavsiye veremem çünkü ne çocuğu tanıyorum, ne gelişim öyküsünü biliyorum, ne de annenin ebeveynlik tarzına vakıfım. Size örneklik eden çocuk gelişimci öğretmen bahsi geçen çocuğa niye öyle yaklaştı bilmiyorum. Çocuğun mizacı, yaşı, gelişim özellikleri, okulda oryantasyonun nasıl uygulandığı, okulda kaçıncı yılında olduğu, o yıl okulda geçirdiği süre kaçıncı çocuk olduğu, çocuğa bakım verenlerin sayısı-niteliği-tarzı vb çok etken çocuğa yaklaşımımızda rol oynar. O nedenle nokta atışı tavsiye verebilmek için vakayı tanımamız, gözlemlememiz lazım. Bununla birlikte bu konuda ben öncelikle çocukla değil anneyle hatta mümkünse anne-babayla çalışırdım. Çünkü çocuk mizacın etkisini dikkate almakla birlikte yüksek ihtimalle ebeveyn tutumları nedeniyle bu tip davranışlar sergiliyor. Sonra da ayrılık kaygısını yoğun yaşadığı belli çocukla, kaygıları giderme ve özgüven sağlama yönünde oyun terapisi yöntemiyle çalışırdım. Bu konu bu platformdan verilecek bir, iki tavsiye ile çözülmeyecek kadar çok boyutlu. En azından benim bakış açımla.