atansa ve baska sehirde yalnız kalsa bence üzülse alısamasa bile bu onun hakkı, su an yasam hakkı kısıtlanıyor, ben öyle yasamaktansa tek basıma olmayı tercih ederim, en azından kendi hayatının basrolünde olur, su an resmen piyon gibi. bir düzen var o duzenin icinde bir yeri dolduruyor sadece. ben de bu psikolojiye girmistim universite ikinci sınıfta, birkac ay yurtdısına gittim geldim alısamadım eve bir türlü o kadar kötüydu ki. kendi evin olduktan sonra evin yemek derdi de temizligi de batmaz bence. artısı da eksisi de sana cunku, hesap vermek zorunda olmayacaksın.

Anneler, babalar gerekli saygıyı çocuklarına göstermiyorlar bence. Toplum yapımız bu konuda maalesef çocukları eziyor. Bir insan artık 18 olunca reşit oluyor. Artık ona kimse karışmamalı, özellikle geçimini kendisi sağlayabiliyorsa. Çevremde lise çağında çocukları olan pek çok aile var. Çocuklarını rahat bırakan, onlara bir birey gibi davranan ailelerin çocukları ünivsite için bile evden ayrılmak istemiyor. Ama baskıci ailelerin çocuklarının imkanı olsa liseyi bile yatılı okumak istiyorlar. O annenizin burası benim evin muhabbetini bilirim. Evlen artık diyor size.

Annenin sana baskı yaptığını hissetmen, evi kendininmiş gibi benimseyememen filan. Yukarıda arkadaşın yazdığına kesinlikle hak veriyorum, gerçekten mutlu olacaksan tayin isteyebilirsin

Arkadasimda sen gibiydi. atandi ailesinden baska sehre. tek basina ev tuttu evde kaliyor. annesini surekli yanina cagiriyor. hastaliklarda perisan oldugunu soyluyor. isten eve gelince yemekle ugrasmiyor. evde ses olmamasi iyice psikolojisini bozdu. karsisina dogru duzgun arkadasta cikmadi. sevgilileri oldu onlarlada yurumedi. simdi yine annesi yaninda. yani bazen kurdugun hayal senin istedigin gibi gitmeyebilir. onu anlatnaya calisiyorum. arkadasimin tek sozu " aksam eve gittiginde birilerinin olmasi ve sohpet etnek buyuk lutufmus" diyor. dort takla atiyor memlekete gitmek icin ama daha 2 yili var. bende bekarken ailem cok sikardi. ogretmenim bende. calisirken ayni seyleri yasadim. bi yere girmek icin izin almayi gectim on kere aranirdim. ama bazen bunalsamda hic ayri ev falan dusunmedim. bence keyfini surmeye bak.. aileyle gecirilen heran cok kiymetli.. bu saydiklarin basit nedenler. hala konusu ise haklisin ama aradan uzun zaman gecince biraz yumusamislar. bu kadar takilma

Kızma ama bu hislerin geçmiş olması gerekmez miydi? Ben de annemi anlayamazdım ama o yaşlar geçti, şimdi 27yim ve annemi çok çok iyi anlayabiliyorum, belki kız annesiyim o yüzden. Bekar olsaydım ayrı eve çıkmayı da istemezdim sanırım. Halan konusunda kesinlikle haklısın, gelirse ve özür dilemezse odandan çıkma suratına bile bakma derim.

Ama bu yaş ile değil yaşam ile geçer Senin kendi evin eşin çocuğun var Annen bir şey dese de gerekirse takmıyorsun vs sana ait bir hayatın var Konu sahibinin de yaşı büyümüş ama hayatı ona ait değil halen evin küçük kızı ailesine göre Tek çözüm ayrı ev sevgili bul kendine bari diye şaka da yapayım

bende annen olsam annen gibi davranırım. halan da kötü birşey aslında dememiş. bende olsam konu eger ayrı evde " kiminle ne ettigin beni ilgilendirmez. ama dunya kötü bu yuzden gözümünzün önünden ayrılmayacaksın" gibi bir laf derim. evet o evde ailenin evi sende orada yaşıyor olabilirsin ama onların kuralları gecerlidir. sende bunlara uyacaksın. nasıl her okulun her iş yerinin kuraları var uyuyorsun evde böyle birşey. C

benim annemde öyleydi. Aramazdı ama eve gelince agsıma mıcardı tabiri caizse. oysa kimle nerde nasıl görüştüğümü bilirdi. halamın iki kızı var. 2010da yanlarına gitmiştim. kuzenim benden 2yaş kücük. o gün arkadaşının dogum günü vardı. çarşıda yarım saatlik yol. halam izin verdi. gittik. allam akşam akşam tek başıma ailesiz dışardaydım. cok farklı bi duyguydu. cok. kendimle cok çeliştim. sonrasında. buda anne bendeki de anne. kim daha cok güvenini gösteriyo evladına tartışılır.

Ya şu "evlenince kendi evin olur" muhabbetini anlamıyorum. Kesinlikle sizin ailenize laf ettiğimi düşünmeyin benim ailem de böyle evlatlarına icguduleriyle yaklasir aileler fakat ama nedir yani bir kadın illa başında bi erkek olunca mi kendine hayat kurabiliyor? Aileye karşı sevgi saygı sonsuzdur ama sonuçta jenerasyon farki anlasamazsin bi yerden sonra. Mükemmel derecede anlasiyor olunsa bile kuş yuvadan uçar kendi hayatınızı kurmanız kendi ayaklarinizin üzerinde durmaniz lazım. Bunun için de koca mi şart olan? Belki hayat felsefenize göre hiç evlenmeyeceksiniz zorla mi evlendirecekler? Ee bu durumda sonsuza kadar ailenizle mi yasayacaksiniz?

Bir yere gideceksem muhakkak haber veririm her zaman. Ama konu ne olursa olsun beni dikkate almamalarına çok sinirleniyorum. Fikirlerime değer verilmiyor asla. Hangi anne evladına edilen bu laf üzerine o kişiyle irtibat kurmayı normal kabul edebilir ki bunu aklım almıyor sadece. Maalesef sınırlı ve annemin bu sınırın ucunu evliliğe bağlaması çok sinir bozucu bir durum. D damdan

Sizin durumunuza ikinci, üçüncü üniversite yerine şimdiye dek kesinlikle KPSS asılıp atanır giderdim. Bence orada hata yapmışsınız. Ayrıca gelmesinler bir zahmet, sizden başka bir yaşantısı yok mu bu insanların? Atamanız açıklandıktan sonra bir kavganıza bakar o iş. Rüştünüzü ispat edin.

Hem tayin hem ayrı ev konusundaki fikirleriniz için çok teşekkür ederim. Ancak özel bir kurumda çalışıyorum ve tayin durumu maalesef yok, ayrıca aile yapımda maalesef ayrı eve çıkabilmek yalnızca evlenerek olabilecek birşey, bunun dışında kesinlikle izin vermiyorlar. Olurda itiraz edip yaparsam çok ciddiyim tamamen beni silirler yada kötü şeyler olabilir. Ailem sonuçta onları da ezip geçmek istemiyorum sonuçta ben itiraz edip evimi ayırsam Allah korusun sinir krizi geçirip ölebilirler bile

Baştan da yazdığım gibi, belki de kızımı düşünerek yani konu sahibinin annesinin yerine kendimi koyarak cevap vermiş olabilirim

ben senin yerınde olsam tayin isterdim. bazen annemler de beni çok darlıyor ve kendimi izmirde ankarada ev bakarken buluyorum insallah gidecegim kafama koydum. insan bir yastan sonra kendi duzenini evini istiyor, bir oda degil.

Hayır halamın söyledikleri bu konu ile tamamen bağımsız bir durumdu ve söylediği birebir "kiminle yatıp kalktığın ne yaptığın beni ilgilendirmez" dedi. Bu cümle bana göre yenilir yutulur birşey değil ne kadar sene geçse de. Tabiiki her yerin kendine göre kuralları olacak ama bu evde biz bir aile isek ve hep beraber yaşıyorsak birbirimize özgürlük alanları bırakmamız gerekir diye düşünüyorum. Bu ev bir hapishane ve annemde gardiyanı değil sonuçta. yarabandi

27 yasındasiniz, öğretmensiniz ama liseli ergenler gbi konusmussunuz... Annem söyle halam böyle vs vsss Ben 34 yasına kadar ailemle yasadım Bennde gece dısarı cıkınca babam annem arardı merak ederlerdi, bu da gayet normal Şimdi gtsem bir gece onlarda kalsam dısarı cıkcam bence yıne merak ederler Bence boyle bi aileniz oldugu için sevinmelisini, gamsız umursamaz insanlar olsalar daha mi iyi... yarabandi

Öğretmensin maaşın vs var Git tayin iste yeni hayat kur belki orada seninle mutlu olacak başka kişiler de vardır Tayini senin istediğini de bilmek zorunda değiller Ömür boyu ailenle yaşamak zorunda değilsin

tayin isteyeceksin ve hiç kimseye tayin istediğini söylemeyeceksin geldi gitmek zorundayım allahasmarladık der çıkarsın evden bu kadar zormu champagneshimmer Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Merhabalar, "Bu da dert bulamamış yazıyor" diyeceksiniz belki ama içimi dökmek istedim nedense. 27 yaşındayım, öğretmenim ve aynı zamanda 2. ve 3. üniversitemi okuyorum . Allaha şükür elimden geldiğince yapmaya bitirmeye halletmeye gayret ediyorum. Benimde zamanında hatalarım oldu kabul ediyorum. Ancak evde çok fazlasıyla boğulduğumu hissediyorum. Bazen gerçekten ayrı eve çıkmak ve kendimle başbaşa kalmak istiyorum, en azından pişman olacaksamda denemek çok istiyorum. Annem ve babam halen doğu kültürünü yaşamaya devam ediyorlar. Asla kötülemek amacıyla söylemiyorum ama baskıcı halleri hiç bir zaman bitmiyor. Örneğin; arkadaşlarımla dışarı çıktığımda kimsenin annesi aramazken benimki mesaj atar, arar, nerdesin gel artık yeter vb. cümleler yazar durur. Artık bu durumdan gerçekten çok bunaldım. Ne kadar anlatsamda dinlemez ve "ben anneyim, sende anne olunca anlarsın." diyor. Merak etmiyor değilim arkadaşlarımın anneleri anne değil mi bu durumda diye ama neyse... Ayrı eve çıkmama kesinlikle izin verilmiyor ve gerçekten eve gidesim dahi gelmiyor. Ben evde mutlu değilim. Ama bunu maalesef kimse anlamıyor ve kabul etmiyor. Hani evi kendi evim gibi bile benimseyemiyorum. Çünkü annemin tek söylediği şey şu "bu ev benim, burda benim kurallarım geçer, evlenince kendi evinde istediğini yaparsın." Evle alakalı herhangi birşeyde karar verebilme yetkisine de sahip değilim. Seneler önce halam demeye bile dilim varmayan kadın bana tartışma esnasında " kiminle yatıp kalktığın ne yaptığın beni ilgilendirmez..." gibi bir cümle kurdu, ki yemin ederim ağzımdan ters tek bir cümle dahi kurmadım ve o günden beri kendisiyle asla görüşmüyorum. Bu konu ile alakalı annem ve babamda sağolsun tavırlarını koydular, baya tartışmalarda oldu. Ancak gel gelelimki şuan fikirleri bambaşka ve bu eve gelirse halan sonuçta birşey olmaz, bak senelerdir konuşamıyor bizimle demekki pişman diyorlar. Ya ben anlamıyorum o istediği lafı edecek özür dahi dilemeyecek ve ben onun suskunluğuna kulp biçip affetmemi nasıl beklerler? Eğer o gelirse ben bu evden giderim diyorum. Sanki şaka yapıyormuşum gibi düşünüp " gece 10da 11de gelse de mi gideceksin?" diyorlar. Bilmiyorum ya bunları neden anlattım? Ama çok doldum çook... Bu ve bu gibi aile içi sıkıntı yaşayan arkadaşlar ne önerirsiniz? Şuan tek yapabildiğim artık üç maymunu oynamak oluyor.

Hangi hislerin geçmiş olmasından bahsettiniz tam anlayamadım. Bilmiyorum belki ileride doğru olduğunu da düşünebilirim belkide yanlış. yarabandi

Her anne aynı değil ki. Benim annem de bir yere gidince vardım diye ararım oda arar nerdesin ne zaman geleceksin diye rahatsız olmam. Şey yap mesela telefonu sessize al mesaj at 1 saat daha arkadaşlarlayım anne gibi. Ayrı eve çıkman mümkün görünmüyor çıksan bile daha çok baskı yaparlar. Hala konusunda da ben asla affetmem diyorsanız o gelirse kendinizi odanıza kapatın çıkmayın gidene kadar. Malesef ebeveynlerimiz bazen bize mantıken uymayan şekilde davranabiliyorlar ve ne desekte düzeltmiyorlar. O yüzden yapacaklarınız sınırlı gibi görünüyor şu an.

Kesinlikle bende aynı fikirdeyim sizinle. İleri de hayat bana ne gösterir bilemiyorum sonuçta hiç evlenmeyedebilirim. Ama maalesef anlatamıyorum ben bu durumu bir türlü