Allah rahmet etsin mekanı cennet olsun ölümün tek gerçek olduğunu kabul et ona göre yaşa benim annem babam yaşıyor hala. Belki önemsiz çoğuna göre. Ama 10 yaşındayken kardeşimi kaybettim ona çok düşkündüm ben de yanımdan ayirmazdim hiç. sonra tam annem için azaldı acısı artık annem dışarı çıkıyor sosyalleşiyor gülüyor derken 10 yıl sonra abimi kaybettim. 20 yaşindaydim. İkisi de ani bir kaza sonucu gitti burdan. Bir evde bir annenin mutsuzluğunun çocukları nasıl etkilediğini bilirsiniz. Ben de şöyle etkisi oldu abimden sonra. Artık ölüm tek gerçek. sonsuza kadar ayrilmadiğimizi biliyorum. Buna inaniyorum. Bir gün onlara kavuşmayı diliyorum sadece. En büyük dileğim bu. Ama ben de korkuyorum birini daha kaybetmekten. baban için çok dua et onun buna ihtiyacı var sadece hem de senin duan çok önemli herkesten çünkü sen tek evladisin. Psikoloğa gitmeni öneririm yine de.

Çok teşekkür ederim. Sizin de başınız sağ olsun. 1 buçuk yıl geçti neredeyse benimde ama bana yüzyıllar gibi geliyo yokluğu.. acısıysa dün gibi. En kötüsü de kabullenememek..

Bilmiyorum sanki oraya gidersem bağımlı olucam gibi geliyo . push ; nameaver

Allah yardimcin olsun gülüm sabırlar versin sana. başın sağolsun. Bence de doktora gitmeden burdan alacağın tavsiyelerle duzelmez bu durumun. mutlaka psikolojik yardım almalisin. hap kullanman gerekmiyor. tavsiyelere uyman yeterli olacaktır diye düşünüyorum. Allah korusun annene birsey olacak olsa bunu sen engelleyemezsin zaten Allah uzun ömürler versin annene. ölümlü dünya hepimiz öleceğiz birgün. yarın evlenip yuva kurunca, çocukların olunca daha iyi anlarsın. anneni de böyle davranarak uzme. Dua et Allaha. herseyin çözümü maneviyattadir. hakkınızda hayırlısı olsun. tekrardan basın sagolsun canim

alınacak tavsiyelerle düzelebilecek bir durum değil gibi, üstelik zamanla da yarışılan türden bir hastalık çeşidi. lütfen doktora gidin. ilaç kullanmak zorunda değilsiniz ama ilaç aşamasına gelmeden çözülmesi sizin elinizde. kendi kendinize çözmeye çalışıp belki de ilerde annenizi daha çok üzecek, yoracak bir duruma imza atıyor olabilirsiniz. bir de bu açıdan bakın duruma

İnsan onların yaşadıklarının aynısını yaşayacağını sanıyor ben de öyleyim.. ama sanırım kendimize haksızlık yapıyoruz Purple- Aktif

Babanız çok genç yaşda ölmüş. Allah rahmet eylesin. Bu genç yaşda bu kadar hastalık sahibi olmuş. Allah sabır versin

Ben de öyleyim. Evlenince annem yalnız kalır diye evlenmeyi bile düşünmüyorum. kirmizigitar

Dr a gitmeslisin ve ilac almalisin yoksa hastaligin ilerler. sen hastasin bunu kabul edip dra gitmelisin. bu nasihatle gececek bir durum degil psikolojin bozulmus ve bunlar beyinden geliyor. psikiyatrinin verdigi ilaclar seni iyilestiricek uyusturup birakmicak. ayni seyleri 20 li yaslarda yasadim ve ilaclarla kurtuldum. basin nasil agriyor miden nasil agriyinca dra gidiyosan ruhsal sıkıntılar icinde dra gidecek ve tedavini olacaksin. eger gitmessen ilerler ve kendini sen bile taniyamassin. Basin sagolsun baban icin gercekten cok uzucu ama senin uzmsndan yardim almsn sart cnm . push ;

Önyargılardan kurtul. Belki de sana çok iyi gelecek. Denemeden bilemezsin.

Basın sağolsun ben de babama o kadar duskunum ki okurken çok etkilendim. canim olmazsa psikologa git istemiyorsun ama belki bir yol gösterir sana çünkü kendi kendine atlatamiyorsun belli. allah yardımcın olsun

evet o bende de oluyor çoğu zaman. eşimle bi yere giderken annemi de sürüklüyordum. ama tabi annemin bizimle olmaktan çok mutlu olmadığını anladım. haliyle eşim de mutlu olmuyor. zamanında annen babanla yaşamıştır hayatını. tamamen yalnız bırak tabi ki demiyorum ama sen yoluna bakmadığın sürece oda mutsuz olacak. zamanla aşacaksn inşallah bu durumları M

Allah rahmet eylesin. Herkesin kayıplar ile başa çıkma mekanizması farklı. Bir buçuk yılda kendinizi toparlamış, eski yaşantınıza dönmüş olmanız gerekirdi. O acı ya da eksiklik hiçbir zaman zaten yok olmayacak. Sadece hafifler. Yine dolar gözleriniz, yine boğazınız düğümlenir yıllar geçse de. Ancak bu kaybınız sizde yeni korkuların ortaya çıkmasına sebep olmuş. İlaç kullanmak istemiyorsunuz ki zaten ilaç tek başına hiçbir sorunu çözmez. Tavsiyem iyi bir psikologa gidip düzenli psikoterapi almanız. nebf inci tanem biricik

O kadar zor ki hele ki daha onlarla yaşarken kendi aileniz yokken tek varlığnız onlarken gitmeleri..

The Calender

Evet gerçekten çok zor.. 1 buçuk yıl gibi bi süre bana çok uzun gelse de sanırım hala acım çok taze o yğzden kabullenmekte güçlük çekiyorum

Aslında biliyor musun annem de bensizlikten çok korkuyor, her ne kadar bana belli etmemeye çalışsa da.. bilmiyorum ki canım hayat biz istemesek de bi şekilde devam ediyor ve kendimizi bi şeyleri yaşarken görüyoruz. Ben düşünmemeye çalışıyorum, kendimi hayatın akışına bıraktım sen de öyle yapmalısın

Çok teşekkür ederim

kendimden biseyler buldum sende, ben de gezsem tozsam annem aklima gelir hayatinda böyle bi yere gitmedi diye düsünüp üzülürüm ve aklim annemde kalir doktora gittim sonra fark ettim ki baya bir azaldi ankiseyete bozuklugum yazarhanim35 Yazar

Bende babamı erken kaybettim. Kaç yaşına geldim hala bir yanım eksik. Paranoyak oldum babamı kaybettikten sonra. İnsan benim başıma gelmez sanıyor yaşayana kadar. Sevdiklerim için endişe duyuyorum hep. Babamdan sonra neredeyse 1yıl düzenli olarak rüyamda annemide kaybettiğimi gördüm. Eğer ailemden birine uzun süre ulaşamazsam hemen senaryo yazıyorum kafamda. P

48 yaşındaydı

Bakın siz ne güzel başedebilmişsiniz tek başınıza bunu bende başarmak istiyorum G

Bir kız çocuğu için babasını, ilk aşkını kaybetmek gerçekten çok zor. Başınız sağolsun. Biliyorsunuz hepimiz bir gün ölümü tadacağız bundan kaçışımız yok. Öncellikle yapmanız gereken babanızın vefat ettiği gerçeğini kabullenmeniz. Şöyle düşünün, en azından babanızla güzel vakit geçirdiniz. Ya hiç göremeyenler ne yapsın? Çok zorlanıyorsanız psikolog yardımı alın. Çok üzgünüm. Allah sabır versin

Basınız sağolsun.. İlaç kullanmak istemiyorsunuz anlıyorum ama bence çocukluktan gelen sıkıntılar var.. Tüm güveni aşırı koruyucu tavrı ile veren baba figürü yoklugunda çok güçsüz hissediyorsunuz normal olarak.. ama anlattiklariniz tüm hayatınızı etkileyecek şeyler.. ileride anne oldugunuzda sıkıntı buyuyebilir.. lütfen yardım almaktan çekinmeyin.. derinlestikce daha zor hale gelir çünkü.. Anne olduktan sonra geçmiş sıkıntıların etkisiyle depresyona girmiş ve keşke evladımdan önce gerekli yardımı alsaydim demiş bir anne olarak yazıyorum.. lütfen dikkate alın..

İnşallah zamanla herşey düzelir

Çok teşekkür ederim dedikleriniz çok doğru ama insan kabullenemiyor işte :)

Psikoloğa gidin. Konuşun, dertleşin Baktınız değişen birşey yok o zaman Psikiyatri den yardım alırsınız. Etrafınızda ki insanlar yardımcı olamaz size. Herkes kendi derdini bilir.

Bir anne babanın yerini ne alır, bilemem. Annemin ardından koskoca 1 sene geçti, ama nasıl geçti gelsinler de bana sorsunlar. Acın geçmeyecek, zamanla uyuşuyorsun sadece. Alışmadım hala, yeri gelince de ağlıyorum. Ama sonra kendimi topluyorum bir şekilde. Koklaya koklaya yıkadım onu son yolculuğunda. Nelerimi vermezdim bu satırları yazmak yerine dizine kıvrılmış olmak için... Allah yardımcın olsun.

annemin yasina 10 senem kaldi, sanki bende gidecem gibi dusunuyorum bazen aslinda çok saçma anneannem 80 yasinda gecen yil vefat etti kader iste.. G

bence annenle aktiviteler yapmalısın.. sinemaya git alışveris yap evinizi boyayın. birlikte temzilik yapın.. yani babanız olmadan da birlikte hayata turunduğunuzu, sizi güçlü hissettiren şeyler yapın. benım de babam çok küçük yaşta öldü. annemle tutunduk hayata. yani bir erkek olmadan hayata tutunabileceğimizi gördük hissettik. sizinde bunları görmeniz lazım.. ama herşey zamanla tabii... seni çok iyi anlıyorum

O zaman psikologa gidebilirsin ufaklık. Ölüm acısı normal bir acı, babanı ölürken görmek büyük travma ama ben sana katılıyorum ilaçlarla kendini uyuşturmana gerek yok. En iyisi psikoterapiye git. Kendin aşma noktasını geçmişsin bence bir uzmana görün. Geçmiş olsun.

Öncelikle başınız sağolsun. Benim şahsi fikrim bu korkularınızı doktora giderek çözmeniz. Son cümlenizde gitmek istemiyorum insanlar neler yaşıyor demişsiniz. Beş parmağın beşide bir değil. O yüzden kendinizi iyi hissetmiyorsanız profesyonel yardım almalısınız.

Twşekkür ederim tavsiyeleriniz için. Aslında kısmen yapıyoruz dediklerinizi. Bunları annemle yaparken sorun yok ama ne zaman sevgilimle, arkadaşlarımla bi yere gitsem vicdan çöküyo bana keyif alamıyorum

Öncelikle herkese merhaba. Nerden başlasam bilemiyorum ama artık tek başıma üstesinden gelemediğim için sizlerden destek almak istedim. Dilim döndüğünce anlatmaya çalışıcam biraz uzun olabilir kusuruma bakmayın... Şu an 20 yaşındayım 2015 senesinin ekim ayında babamı kaybettim. 19 yaşına yeni girmiştim çok küçüktüm bence. Tabiki herkes babasıyla ilişkisinin çok özel olduğunu düşünür ben de öyleyim. Tek çocuğum o yüzden babam bi nebze daha üzerime titrerdi. Bir dediğim iki olmaz istediğim şeyleri ben unuturum o unutmaz önüme getirirdi. Baba kızdan çok arkadaş gibiydik. Birbirimizi öpüp sarılmadan içimiz rahat etmezdi. Babam çok merhametli çok pimpirikli panik biriydi. Yani her dakka birbirimizi arayıp ulaşamayınca felaket senaryoları yazan tiplerdendik. Şöyle anlatayım evden çıkınca arardım otobüse binince arardım inince arardım gittiğim yere varınca arardım vs vs.. Kendine o kadar bağlı yetiştirdi ki beni ve bu o kadar kötü bi özellik ki bence. Dediğim gibi çok panik her an bana bi şey olacak diye korkan biriydi. Bana da az buçuk bulaştırmıştı Ama ben onun kadar değildim hiçbi zaman. Türlü türli hastalıkları vardı bunlardan sadece bi kaçı.. o yüzden kendimi bildim bileli hep ona bi şey olacak korkusuyla yaşadım. Ayda 1 2 gece mutlaka acillik olurdu uykusundan ben ölüyorum diye kalkar bembeyaz bi şekilde kapıdan çıkmaya çalışmaları inanın gözümün önünden gitmiyo onu öyle görmek tarif edemem yani neyse.. yine bi gün böyle bi gece panikle kalktı annemle bende peşinden tabi. Yine herzamanki gibi tansiyonu çıktı panik atağı tuttu derken en son asansör kapısında gördüm onu. ona bakıp bi şeyin yok baba sakin ol derken meğer kalp krizi geçiriyormuş haberimiz yok. Annemle birlikte aşağı kapıya kadar inmişler yığılıp kalmış oraya ben çığlıklara koştum aşağı. 18 yıllık kahramanınız o dev gibi sizi her şeyden koruyan adam yerde yatıyo hareketsiz.. ve komşuların ağzına tutuğu kaşık olmasa tek başına nefes bile alamıyo ve ben bunların hepsini gördüm.. yaşadığım travma gerçekten az çok bi şey değil. Ama annemle birbirimize tutunduk ikimiz de ne ilaç ne doktor desteği almadık şimdiye kadar. Gelelim asıl soruma.. Ben babam varken görebileceğiniz en gamsız en hayalperest en maceracı insanken şu an korkağın teki bi karamsarım. Kendimi o kadar aciz hissediyorum ki. Hayattan zevk almayı unuttum. Annemi kaybetme korkum başladı. Gece sürekli annemin nefes alıp almadığını kontrol ediyorum. Onu bırakıp bi yere gittiğim zaman aklım onda kalıyo acaba bi şey mi oldu diye düşünmekten gittiğim ortamı unutuyorum. Telefonumu 1 kere açmasın mesajıma cevap vermesin deliye dönüyorum. 1 buçuk senelik sevgilim var ailelerimiz de tanışıyo sözlü sayılırız. Onunla yaşadığım gezdiğim yerlerden bile vicdan azabı duyuyorum. Ben geziyorum ama annem gezemiyo annemin canı sıkılıyo diye düşünmekten kendimi bitiriyorum. Anneme bunları söylediğimde saçmaladığımı kendisinin de gezdiğini keyfime bakmamı söylüyo ama yapamıyorum. Sanki annem çok yalnız gibi geliyo. Anneme duyduğum korku dışında kendim içinde korkuyorum. Ölüm korkusu geldi. Yalnız başıma yemek bile yiyemiyorum artık boğulup ölürüm diye düşünmekten. En ufak bi yerim ağrısa acaba ölüyo muyum diyorum. İç sesim tam olarak şöyle"kalp krizi mi geçiriyorum kesin bana bi şey oluyo bütün kötü hastalıklar bende ölücem benden sonra annem napıcak babamdan sonra ona tekrar böyle bi acı yaşatamam"uzayıp gider. Çok uzattım çok özür dilerim ama artık dayanamıyorum nolur bana yardım edin. Ben bu ruh halinden nasıl çıkarım. Daha önce çok sevdiği birini kaybeden var mı? Bu aşamaları o da yaşadı mı yoksa ben çok mu acizim? Not: Doktora gitmek istemiyorum insanlar beler neler yaşıyo da hala yaşama sevinci dolu bunu kendim atlatmak istiyorum ama nasıl? nameaver

O kadar kötü bi durum ki ölümü de geçtim en ufak şeyler bile rahatsız ediyo mesela normalde insanlar düğünlerini evlendiklerini mutlu hayal ederler ben o günü düşünmek bile istemiyorum sanki anneme ihanet edicekmişim gibi geliyo

Çok teşekkğr ederim sağolun. Dediğiniz gibi acım taze ama babam sanki 20 yıldır yok gibi hissettiğim için sanki üzerinden çok uzun yıllar geçmiş ama ben atlatamamışım gibi hissediyorum MaRaL_

Antidepresan gibi ilaçlara başlamak istemiyorum o yüzden gitmek istemiyorum doktora :/ nameaver

İşte bende bu yüzden doktora gitmek istemiyorum :/ insanlar neler çekiyo neler yaşıyo yine de hayat dolu yaşama sevinçleri var ben niye beremiyorum bunu

Ama sanırım ki ne sizin anneniz ne de benimki böyle bi şeyi istemez :/ bunu nasıl atlatıcaz acaba

ALLAH YAR VE YARDIMCIN OLSUN DUA HERSEYIN ILACIDIR ALLAH INSANLARA ALTINDAN KALKAMAYACAGI BIR YUK YUKLEMEZ KIMLER GELDI KIMLERI KAYBETTİK AMA INSALLAH ASIL OLACAGIMIZ YERDE BULUSURUZ EFENDIMIZ SAV IN YANINDA

Benimde 13. gün babamı kaybedeli.. Sabah annemin sesine uyandım galiba kalp krizinden oturduğu yerde vefat etmiş.. Onu öyle gördüm, uyan dedik uyanmadı sonra hemen ambulans çağırdık son görüşüm oydu.. Bide dün ilk kez mezarına gittik. Öyle tuhaf geldi ki. Hala daha inanamıyorum, çok ani oldu hiç beklemiyorduk.. Bu yüzden ben ölümden korkmuyorum sen zaten anlamadan ölüm geliyor. Engel olamıyosun. Kaybetme korkum var ama bastırmaya çalışıyorum duygularımı o da sanırım bu yüzden, iyiyken bi anda giden babam için ne yapabildim? Hiç.. İş arıyodum uzun zamandır, babamı kaybetmeden önceki gün bulmuştum.. Kısmetse perşembe başlicam. Aynı anda boşanma davam var. Kafam yorgun. Tek umudum işim.. Babamın desteği çok iyi gelirdi ama napalım Allah mekanını cennet etsin.. Sende bu ruh halinden çıkmaya bak 1,5 yıl olmuş. Ölümü durduramazsın canım o bi anda gelir ya sana ya bana.. Sen sevdiklerinle kaliteli vakit geçirmeye çalış. Panik atak olmanın kimseye faydası yok ama ruha zararı var..

Seni kendime o kadar yakın hissettim ki.. babanla ilişkiniz benle babamın ilişkisine çoook benziyor.. ben de babamı kaybettim, 7 yıl önce. Evet alışıyorsun yıllar geçtikçe ama bir yanın hep eksik kalıyor.. Ben de babamdan sonra anneme çok bağlandım. Bir gün ondan ayrılacağımı bilmek çok acı veriyor bu psikolojiden nasıl kurtulurum ben de merak ediyorum. Başın sağ olsun canım MaRaL_

Babanız kaç yaşındaydı?

Yasadiklarinizn bir kismini bende yasiyorum ustelik allaha sukur henuz ailemde boyle bir kayip yasamadigim halde. Ama bende cok kisa araliklarla enistem dayim 23 yasinda kuzenim ananem babanem dedem hepsini aniden kaybettim. Durum boyle olunca bende onlari da kaybetme korkusu sardi 30 yasindayim ve evliyim buna ragmen gecmedi. sabah uyanir uyanmaz ilk isim vatsaptan annemin babamin son online oldugu saate bakmak oluyor, namaza uyaninca bakarlar genelde eger bakmadilarsa hemen ariyorum kombiden mi zehirlendiler gece bisey mi oldu haberim olmadi diye. Balayina gittim istanbulda deprem olacak onlar enkazda kalacak kurtaramicam diye tadini cikaramadim. 2 sokak var aramizda gunde 6-7 defa telefonlasiriz mesajlasmalarimizi saymiyorum bile. Annem bana gelir eve dondunmu diye 10 dk sonra ararim hele acmasin o telefonu aninda duserim yollara. Biraz keyifsiz gelsin telefonda sesi gece 12 olsa bile kalkar gider bi bakarim hastalarmi diye. Gece kalkip nefeslerini dinledigimi cok bilirim bende bekarligimda. 2 saatlik bir mesafede yazligimiz var zirt pirt gider gelirler yol boyunca belki 10 defa ararim. Cok kotu bir durum gercekten. İyi olduklarini bileyim hicbirsey olmayacagina emin olayim 2 sene gormesem sorun degil sadece kaybetme korkusu var deli gibi. Cok eahatsizim bu durumdan bende. Butun hayat kalitemi dusuruyor ama yapacak bisey yok. Destek te aldim ama fayda etmedi. Bu sene hamile kaldim onlar yazliktaydi. Sonra bebegimi kaybettim ne yazikki. O gunden beri durum epey degisti. Kurtaja girdigimde gelmeye kalktilar hayir dedim isiniz yok gelmeyin. Ve 10 gun boyunca bir kez bile aramadim aklima bile gelmediler bebegim icin canim oyle cok yaniyordu ki... O gunden beri nisbeten daha rahatim, bir cok seyi ogrendim sindirdim sanirim. Olacagin onune gecemedigimizi sindirdim, kendi bebegimi kaybetmenin acisi oyle buyuk ki onlari kaybetme korkusunu bastirdi galiba...

Teşekkür ederim gelen cevapların çoğu doktor yönünde ama bakalım..

Aynen işte bende bu durumdayım ve bu bana artık rahatsızlık vermeye başladı çok yıpratıyo yoruyo

banada anneme 10 yil oldu, dile kolay nisanliydim anne birakip gitme dedim olmadi gitmesi gerekiyordu gitti 42 yasinda uç dort sene once kardesimin yanina gittim, bi tane yegenim var ; kardesuiimin kv si bizi davet etti, yegenimde annanneye gidecez fln dedi, benim çocuklar anneanneyi kadin adi sandi ONLRDA ANNEANNE YEnge dediler oyle uzuldum agladimki annem o gun gitmis gibi uzun lafin kisasi daha çokk zamanin olacak aglamak aramak hayaller için.. hayat devam ediyor bende gormedim dr falan, ama en ufak seyde oturup ziril ziril aglarim çocuk gibi belkide hata ettim bilmiyorum gitmeliydim belkide ama babam ve kardesimle ilgilenmekden kendime sira gelmedi..

Aynen öyle çocukluğumda sürekli kaybetme korkusuyla geçtiği için biraz daha büyük bu sıkıntılarım.. teşekkür ederim tavsiyeniz için

Sizde resmen kendimi gördüm annem bakkala insin karşıya geçip geçmediğini kontrol için pencere başından ayrılmam görüş mesafemden uzak bi yere gidince de telefon elimde gitti mi vardı mı noldu geç kaldı aramak için falan.. gerçekten hayat kalitesini çok ama çok etkileyen bi durum kafayı yeme derecesine geliyorum bazen. Başınız sağ olsun bu arada çok acı bi durum ölümler, kayıplar..

Basin sagolsun cnm... Benve bir psikologa gorun... Ve de sunu unutma herzaman beterin beteri vardir... annesini babasini ayni anda kaybeden minicik bebekler ve dahasi... allahim sabir versin cnm MinyonKiz Tanrı'nın Yeryüzünde Unuttuğu Minyon

Canım başın sağolsun tabi ölüm hepimiz için ama en yakın olunca daha zor olur Allah sabır versin inşallah doktora git yardım al içini dök senin dik durup annene destek olman lazım

Ben de babamı 19 yaşında kaybettim. Şimdi neredeyse 29 oldum. Vay be babamsız tam 10 yıl geçmiş. Bu arada ben çok yalnızlık çektim, acı çektim, hatalar yaptım, ağladım, özledim, kızdım, isyan ettim. Sonra hayata atıldım, aile kurdum, anne oldum.. Babam bunların hiçbirini göremedi. Zamanla yokluğuna alıştım, var olduğu zamanlar hayal gibi gelmeye başladı. İnsanoğlu her duruma alışmak üzere tasarlanmış, şimdi acın taze, yaşın genç. Zamanla daha güçlü biri olduğunu fark edeceksin. Başın sağolsun.

Bazi seyleri istesenizde kendi basiniza yapamazsiniz destek almaniz sart, babami kaybettim tum hislerini anliyorum ama hayat devam ediyor iste. Soylenecek cok sey var ama bilinmez bir ittatle kabullenip yasiyorsunuz. Sırasi gelince de yasatiyorsunuz. Allah rahmet eylesin huzur icinde yatsin, mekani cennet olsun tum babalarin. Mutlaka psikologa gitmelisiniz.

Malesef ben ne kadar inkar etsem de baş göstermeye başladılar.. haklısınız kendimi ikna edebildiğim ilk gün doktora gidicem inşallah

Aynen malesef bende bu durumdayım ve çok yoruyo artık. Kaldı ki annem kendi parasını kazanan istese gezebilen bi insan. Zamanında gezdim yeterince kafamı dinliyim diyo ama yok ben bunu kabullenmiyorum illa yalnız o canı sıkılır düşüncesi var