Benim şaşırdığım nokta da bu zaten, ben akademisyen olmayacağımı ilk günden beri söylüyorum. Yine de böyle bir beklentileri olması ve bu derece ısrarlı davranmaları beni çok şaşırtıyor. Akademisyenliğe uygun bir insan hiç olmadım, mutsuz olacağım bir işi yapmak istemiyorum. Alanımda da doktoraya devam etmeme gerek yok. Yurtdışındayım zaten, iyi bir şirkette devam edebilirim burada. Hayatımda bir kayıp yok, aksine maddi ve manevi olarak artış olacak.

Teşekkür ederim. Ben ailemi şu zamana kadar üzecek hiçbir şey yapmadım. Hiçbir zaman onlara sorun çıkarmadım. Bu nedenle ilk defa onlara göre bir 'sorun' çıkardığım için bu denli bir tepki gördüğümü düşünüyorum. burcak86 hiçbişe

Ailem de olsa hiçbir kararıma bu kadar müdahale ettirmedim ben bu hayatta, sindirmeleri zaman alabilir ama onlar için herhangi bir geri adım atmazdım. Akademisyenliği 657 gibi sağlam bi gelecek gibi mi görüyorlar acaba? Gerçi yurtdışı diyorsunuz orada 33/a gibi bir durum yoktur heralde ama?

Ben de öyle umuyorum, maddi manevi çok yatırım yaptık sana dediler. Doktoraya başlarken verdikleri parayı geri iade etmeyi düşünüyorum. Ondan sonra da görüşmek istemezlerse görüşmeyiz... Bu kadar büyük tepkiyi hak edecek bir şey yapmadım ben.

Artık 33a kadrosu yok zaten. Öğretim elemanı olana kadarki akademik kadrolar sozlesmeli artık.

Babam her şeye geç kaldığımı düşünüyor. Bitirmeyeceksen neden doktoraya başladın diyor. 26 yaşındayım ve denemek istedim, sonradan içimde kalan bir şey olmasın istedim. 26 yaş kariyerini yönlendirmek için çok geç bir yaş mı? Ben artık kendimi suçlamaya başladım o kadar çok tepki veriyorlar ki. Sanki başka bir şansım kalmamış gibi... R Rosalind

İnanın benim ailem biz her ne olursa olsun senin yanındayız, destekçiniz derdi bugüne kadar. Ben destekleri olmadığını hiç hissetmedim. Meğerse başarılı olduğumu düşündükleri için bu böyleymiş. Bana sanki bir anda düşman oldular. Sanki onlara ihanet etmişim, benim doktorayı bırakma kararım onların iznine göre olacak gibi davranıyorlar. Babam dün 'Saygı duymaya çalışıyorum ama anlayamıyorum ne değişti. Akşam annenle konuşayım fikrimi söylerim' dedi. Biz izin vermezsek, bırakamazsın tavrındalar. Böyle bir aile kesinlikle değildi benim ailem, ne kıymetli bir doktoraymış gözlerinde anlamadım ki! Z

Beklenti akabinde mutsuzluk getirir Ailenizin sizden beklentisi farklı demekki Bu evliliktede kariyer seçimindede böyledir Bu tabiki sizin hayatınızda lakin bencede akademisyenlik daha doğru bir seçim olur

Ablacım genel olarak iş güç kariyer bunlar ağlanmaya değer şeyler değil bence, ağlama sen de lütfen :) - Bir iş seni mutsuz ediyorsa yenisini ara oraya git. Hiçbi işyeri senin sağlığından mutluluğundan önemli değil inan. - PhD zorunlu değil olmasa da olur yani ağlamalık hiç değil. Dediğim gibi sen başarılı olacaksan zaten olursun PhDsiz de, PhD derinlemesine bilgi ama bir noktada da kullanılmayacak bilgi olabiliyor olmasa da ziyanı yok yani. - Akademik kariyer herkese göre değil zaten, istemiyorsan da istemiyorsundur vazgeçmisdindir eeee fikirler değişebiliyor. Benimki değişti mesela parayı tercih ettim :) Yaptığım iş de gayet bilimsel hem para hem bilim var akademiyi hiç düşünmedim bile son 4 yılda - Kendi sağlığım yerinde ailemin sağlığı yerinde param var işim var. Yiyorum içiyorum geziyorum hayatımı yaşıyorum aynısını tavsiye ederim. Hayat kısa, sağlıktan ve ailemden gerisini üzülmeye değer bulmuyorum bile. Kal sağlıcakla yani şu kadar taktığına değmez. CV hazırla iş aramaya başla haydi hayırlısı olsun.

bence mutlaka istediğin şeyin peşinden git canım

Üni okurken farketmediğim pek çok şeyi daha sonrasında farkettim ben de. Sizi anlayamamaları normal olabilir. Anlatmaya çalışın. Ama eminseniz kararınızın arkasında durun kesinlikle.

Akademik kariyer için uğraşan biriyim. Dünyaya yeniden gelsem yine istediğim şey bu olurdu. Ama bu benim için geçerli bir durum. Ailelerin çocuklar üzerinden prim yapmaya proje üretmeye çalışmalarını da anlamıyorum. Bırakın ne istiyorsa nasıl mutlu oluyorlarsa öyle yapsınlar...

26 gayet normal bir yas, ben PhDye 25te baslayip 27de biraktim gayet de super bir is buldum. PhD egitime sayilmiyor zaten, o da kariyer yillarina sayiliyor. Valla panpa ailenin akademik islerden pek haberi yok, ama senin var o yuzden elalem ne derle degil kendi kafana gore yonlendir hayatini derim. Yani cok abartiyorlar, herkes PhD olacak diye bir sey yok ki. Cogu is, akademik kalifikasyon gerektiren isler bile Master derecesiyle yapilabiliyor zaten. Ben gayet matematiksel, bilimsel bir alanda muhendislik yapiyorum benim alanda bile lle de PhD isteriz diyen sirket IBM var, Microsoft var onlar da az sayida ve cok spesifik olan pozisyonlara. Ailen dunyadan habersiz vallahi panpa.

Oldukça uzun bir düşünme periyodundan sonra kariyerime farklı bir yön çizmeye karar verdim

Ben de ailemin ilk isteklerini reddettiğimde beş yıllık sancılı bi döneme girdik biz, küstüğümüz dahi oldu, o bile bitti geçti şuan iyiyiz, bazen bedel ödemek gerekiyor bir takım istekler için.

Oldukça uzun bir düşünme periyodundan sonra kariyerime farklı bir yön çizmeye karar verdim. Benim adıma mutlu olacaklarını düşündüğüm için bu durumu ailemle paylaştım. Sonuç hiç beklemediğim bir şekilde oldu, 1 haftadır bana hayatı zindan ediyorlar. Defalarca nedenini sorguladılar, tane tane anlattım, isteklerimi, beklentilerimi, şu an mutlu olmadığımı... Her konuda beni destekleyen ve yanımda olduklarını düşündüğüm ailem ilk defa beni anlamıyor! Onlara hiçbir şekilde ulaşamıyorum. Ne kadar kendimi açıklarsam açıklayayım en başa 'Ne değişti şimdi? Neden neden neden?' cümlelerine dönüyoruz sürekli. Sebebini kaç farklı yolla anlatsam da olmuyor, anlamıyorlar. Ben kendimi aileme açıklamakta bu kadar tükenmiş hissetmemiştim daha önce. Her telefon görüşmesi sonrası içim tükenmiş şekilde hissediyorum. Bu sebeple son iki gündür telefonlarına da çıkmıyorum çünkü gerçekten hiçbir şekilde beni anlamak istemiyorlar. Sanırım benim akademik kariyer yapıp akademisyen olacağıma inandırmışlar kendilerini babam ikide bir sen şimdi üniversitede hoca olmayacak mısın diyor? Olmayacağım, endüstriye geçeceğim diyorum. Bana başarısız damgası yapıştırıyorlar. 50 yaşındaki babam facebookta 'Başarısız insanlar zorluklara karşı yenilmezler, başarı şöyle önemlidir' diye bana laf sokan paylaşımlar yapıyor. Cidden benden akademisyen olmam gibi bir beklentileri olduğunu hiç bilmiyordum ve şimdi onları hayal kırıklığına uğrattığım için bana hiçbir şekilde destek olmayacaklarını söylediler. Akademik kariyer yapmadıysan başarısızsın, düşüncesindeler Ben gerçekten ailemle yaşadıklarıma inanamıyorum. Genç, eğitimli insanlar ve şimdiye kadar hep yanımda olduklarını hissetmiştim. İlk defa bu kadar yalnız hissediyorum kendimi ama hayat benim hayatım, mutlu olacağım bir kariyer yolu seçmek en doğal hakkım diye düşünüyorum. Ailem haklı mı böyle düşünmekte, ben mi abartıyorum bilemiyorum ama çok üzgünüm. S su-doku sen

Türkiye' de de devlette çalışmadığım için bahsettiğiniz terminolojilere hakim değilim ama hayır akademisyenliğin garantisi yok burada. Annemlerin derdini şimdi anladım kuzenimle konuşunca klasik 'elalem ne der?'. Ben ailemin böyle olduğunu hiç düşünmezdim ama kuzenime doktoraya başladı yapamadı diyecek herkes demişler. Tatil yaptı geldi diyecekler demişler. Ben şoktayım gerçekten, zorunlu eğitimi bırakıyormuşum gibi tepki veriyorlar

Bence ailen abartiyor. Herkes hoca olmuyor ki, kadro sayisi zaten sinirli. Ben muhendisim, PhDli masterli tonla muhendis taniyorum, hicbirinin de amaci akdemi degildi zaten kendim de dahil olmak uzere. Kaldi ki, fikirler degisebilir. Akademiyi sevmezsin, okul ortamini cok statik bulursun ya da kadrolarin azligini gorup istemezsin... hepsi olabilir. Ben PhD terkim hic pisman degilim. PostDoca devam eden arkadaslarim, is bulduklari yere ordan oraya tasindilar bense gayet stabil bir hayat suruyorum ve mutluyum. Akademik islerde nerde is bulursan oraya gidiyorsun dedim ya kadro yok, arkadasim Almanya'dan Isvec'e tasindi hic mutlu degil orada ama baska secenegi yoktu. Bense kendi sectigim sehirdeyim. Ne istiyorsan onu yap hayat senin, sevgiler.

Bu fikre alışmaları zaman alacak olsa da, kararlılığınızı gördükçe alışırlar muhtemelen..

Amaaan boşverin. Siz yanlış bir şey yapmadınız. Beyninize, vücudunuza stres yaşatmayın, sonra bir hastalık çıkmasın, Allah korusun. Elalem ne der diye düşünüyorlarsa düşünsünler, bu onların tercihi.

Eğitimliler demişsiniz ama akademik camiaya girmişler mi hiç? Ben girdikten sonra hoca olma hayallerime veda ettim çünkü. Gözümde değeri olan hoca sayısı da gittikçe düştü. Dışardan herşey toz pembe olduğu için büyük tepki veriyor olabilirler, ama haksızlar..

Çok haklısınız. Durum tam olarak bu. O kadar sorunsuz bir çocuktum ki ilk defa istemedikleri bir şey yaptığım için şu an inanılmaz bir tepki veriyorlar. Sorun dedikleri de doktora bırakma kararım. Yani ne diyeyim...

Kendimi o kadar çok sıkmışım ki sizin yazdıklarınızı okuyunca ister istemez ağlamaya başladım. Benim yaşadığım süreci yaşayan birini bulduğum için sanırım çünkü en çok güvendiğim ailem bile beni anlamıyor, yapayalnız hissediyorum kendimi. Mutlu değilim, PhD denedim ama devam etmek istemiyorum. Bunu anlamak neden bu kadar zor bilmiyorum inanın. O kadar çok sorguladılar ki beni neden neden neden neden diye... Boğuluyorum, bu beni daha çok yordu her şeyden.

Bence bir insanın alanında ve işinde başarılı olabilmesinin en önemli şartı işini severek yapmasidir. o yuzden ben size hak verdim. bu hayatı siz yasayacaksiniz her gun kalkip siz gideceksiniz ise. Bence mutsuz olacağınız bir adım atmayın tabi ailenizle de zıtlaşmayin onlar olgunluk gösterememis ama siz olgun davranıp kırmadan guzel bir üslupla hissettiklerinizi anlatin

Ailenizin tepkisi normal değil ve siz abartmıyorsunuz. Güya eğitime önem veriyormuş gibi görünüyorlar ama yaptıkları cahilce. Daha fazla kendinizi anlatmaya çalışmayın, araya biraz mesafe koyun. Zamanla alışırlar.

Dün size cevap yazamadım ama yazdıklarınız beni kendime getirdi gerçekten. Kendimi o kadar suçlu hissediyordum ki dedim ki ben ne yapıyorum. Bugün ailemle konuşmamda çok etkili oldu yazdıklarınız. Çok teşekkür ederim.

İkisi de üniversite mezunu ama lisansüstü eğitimi yapmamışlar. En büyük tepkileri hali hazırda doktora eğitimime başladığım için bırakmaya karar vermiş olmam. Denemezsem daha büyük pişman olurdum en azından denedim ve istemediğime emin oldum. 26 yaşındayım henüz kariyerimi şu an şekillendirmeyeceksem ne zaman yapacağım?

Belki de ailenizle onlarla hiç karşı karşıya gelmediğiniz için iyi geçindiğinizi zannediyordunuz, gerçek bir yetişkin gibi davranıp ne istiyorsanız onu yapın, sizin canınızdan kanınızdan olmaları her zaman doğru kararlar verebilecekleri anlamına gelmiyor, farklı düşündüğünüz bir durum olabilir, olmuş.

Dilerim kimse kirilmadan çözümlersiniz.. R Rosalind

Bugün ailemle uzun uzun ve açık açık konuştum. Artık 26 yaşında onlardan ayrı bir birey olduğumu, kariyerim hakkında kimsenin söz hakkı olmadığını anlamalarını rica ettiğimi söyledim. Mutsuzum ve mutlu olduğum işi yapmak istiyorum. Bir doktora bırakmayı bu kadar büyüten başka bir aile var mıdır bilmiyorum. Biraz da benim hatam hep başarılı olduğum için ilk defa başarısızlık gördüğünüzde neye uğradığınızı şaşırdınız dedim :) Ama üzgünüm ben kararımı verdim sizi yalnızca süreçten haberdar edeceğim bu konuyu daha fazla tartışmak istemiyorum dedim. Annem anladı. Tamam sen nasıl mutlu olacaksan dedi. Babam muhtemelen hala çok hayalkırıklığı yaşıyor ve anlayamıyor ama zamanla anlayacağını düşünüyorum. Çok teşekkür ederim herkese yorumları için.

Siz hayal kırıklığına uğratacak bir evlat değilsiniz bence. Şu aşama da hayatınızın gidişatı ile ilgili vereceğiniz kararı mutlu olacağınız şekilde verirsiniz. Fikirlerini dile getirebilirler bu normal ama size tepki vermeleri yanlış. O yüzden net tavrınızla yola devam edim bence..

İnanın benim ailem biz her ne olursa olsun senin yanındayız, destekçiniz derdi bugüne kadar