İşte ahlak, neye kime göre ahlak. Günümüzde babasından sokaktaki kadına laf atmayı öğrenen ahlaklılarla dolu. Bu sistem komple çürük, bu yüzden de inanılmaz korkutucu.

Kesinlikle yol uzun ve kolay değil elbette bu surec ama bir insan yetiştirmek kolay degil sanatçının sanatını icra etmesi gibi uzun zor ama işin sonunda insalalh cok çok güzel bir eser cikicak ortaya ahlaklı dürüst seven sevmeyi bilen nazik akli başında insanlar yetistiricez biz elimizd3n geleni yapalim da gerisi Allah a emanet bir noktadan sonra biz degil artik kendileri için yaşayacaklar kendi kararlarını vericekler

Aynen öyle anlatıyorum ama tercih ona kalmış bişey hata yaparsa diye de üzülüyorum. Kardeş nihayetinde bazen çok da takma kadir kıymet bilmiyorlar sonra diyorum.

Her dediğini yaparak olmaz ki Arsız, doymak bilmeyen, mutsuz bir birey yetiştirirsiniz böyle. Dünya onun etrafında dönüyor tavrıyla yetiştirmeyin sakın. Bizim çocuklarımıza da yazık

İşte sorun da bu. Ben ona kıyamayıp her dediğini yaparsam o ileride bana kıyarsa. filmdelisi

Evet ben de bayılarak okuyorum gerçekten yoluma ışık olan kitaplardan birisi Elbette çocuklarım iyi insan olsun hayvanları sevsin doğaya zarar vermesin yolda yürürken etrafa çöp atmasın ahlaklı durust olsun bütün çabam bunun üzerine Isterim ki ikisi de yetiskin bir delikanli bir kadın olduğunda sevecekleri insanları kendileri belirlesin değer görmediği yerde durmasın cok ça sevsin ve sevilsin ama ailesini de ihmal etmesin birbirimizi hep sevel8m destek olalım bağımlı degil ama bağlı olalim tabi gelecek ne gösterir bilemiyorum ama ben elimden geleni fazlasıyla yapıyorum.

Büyüyünce başarısız olmalarından ve beni hayal kırıklığına ugratmalarindan korkuyorum cumleniz beni gerçekten çok üzdü. Siz bunu direkt çocuklarınıza soylemeseniz bile çocuklarınız eminim bu mesajınızı kesinlikle almıştır ve bu hiç de iyi bir mesaj değil önce düşüncelerinizi değiştirin iyilestirin. Yetişin çocuklar kitabını muhakak okuyun. Amacınız çocuklarınızın başarılı insanlar olması olmamalı. Başarısızlığın da normal bir durum olduğunu ogretmelisiniz. Hayatta başarısız olmamış, hiç hayal kırıklığına ugramamis bir insan yok. Hayal kırıklığına hazır olmalı ve çocuklarınıza da bu duyguyla nasıl baş etmeleri gerektiğini ogretmelisiniz. Ancak her başarısızlıkta uzulurseniz çocuklarınız kendilerini suçlar ve tek amaçları sizi ve başkalarını mutlu etmek olan insanlar haline gelirler

Otobüste kokoş gün teyzeleriyle lise döneminde çok kavga etmişliğim vardır:) Kendi nacizane gözlemim, inanılmaz saygısız bir nesil yetişiyor. Büyüğünden küçüğüne, servis verenden doğaya hayvana. Gerçekten tanık olduklarım inanılmaz kötü. Ben mi doğruyum, elbet değilim de hayatımızdaki hiçbir canlı oyuncağımız değil. Dolayısıyla ne olurla olsun saygılı davranmak esastır, ağaca bile! Sırf çocuğu sussun oyalansın diye ağacı yolduran, dalını kırdıran anneler gördü bu gözler...

İnanmıyorum ya 7 yaş çok küçük değil mi? Allah'ım bütün annelerin çocuklarını korusun. Nasıl bir dünyada yaşıyoruz.

Annesi olduğum için bir şey beklemiyorum ben. Ben onu çok seviyorum, beni sevmesini istiyorum. Ama çok sevdiğimi belli ettikçe de o da sevgisini göstermeyi öğrenecek benden. Ben ona saygı duyuyorum o da bana saygı duymayı öğrenecektir. Mesela sus bakayım büyüklerin yanında demek yerine onu da dinliyorum. Yada birilerinin yanında azarlamak yerine sabrediyorum. Çocuk diye gururunu incitmiyorum. Bu da ona insan ilişkilerinde saygıyı gösteriyor. Ben doğurdum diye ekstra bir şeyler beklemeyi çocuklara haksız bir yük gibi görüyorum

Cok ama cok sevdigim bir söz var siz yürüyün çocuklar adımlarınızi takip eder. Benim iki çocuğum var elimden geleni fazlasıyla yapmaya calisiyorum olur olmaz ilerde görebiliriz bunu ama şunu biliyorum ki bol bol sevmenin öpmenin konuşmanın gerçekten kaliteli zaman geçirmenin asla yeri girmez elbette cocuk üzerinde olumlu etkisi cok oluyor.

Saygı sadece büyüklere değil ki, insanların iş, okul, aile bütün ilişkilerinde karşılıklı saygı olması gerekir. Ama büyüklere saygı bizim toplumuzda ayrı bir yeri vardır. Ondan daha önce doğdum diye değil, onun annesi olduğum için saygılı olmasını isterim.

Herkese çok teşekkür ederim, benim bebek olduğu için saat kaçta kalkacağı belli değil, biraz uyumam lazım. Yarın sabah yazdıklarınızı okurum.

Evet dediklerinizi yapsam da kendime vakit ayırsam da bazen kendimi suçlu hissediyorum eşimle başbaşa yemeğe gittiğimizde sen nasıl bir annesin ananeye bırak sen kendin gez diyorum. wollstonecraft

Hepsini anladım da, başarısız olurlar diye kaygılanmak nedemek Allah aşkına. Ya da başarıdan kastınız, bir baltaya sap olamazlarsa gibi birşey mi... Bukadar gereksiz kaygı, çocuklarınızın üzerinde baskı kurar ve onları sizden uzaklaştırır. Onları herşeyden koruyamazsınız ama onlarla çok iyi arkadaş olabilirseniz, size dertlerini korkularını söylemekten çekinmezler ve dolaylı yoldan onları korumuş ve yönlendirmiş olursunuz

Cocuklarınızı olduğu gibi kabullenip olduğu gibi sevmelisiniz. Onlar sizin ahlaki değerlerinize sahip olmak zorunda değil sizin istemediğiniz bir davranışı yaptı diye hayal kırıklığına uğrayacaksanız yapmasaydınız çocuk. Başarısız olsalar ne olacak sevmeyecek misiniz artık? Zaten cocuğunu olduğu gibi seven kosulsuz kabullenen ailede yetişenler başarılı da olur ahlaklı da.

Niye bu kadar ağır eleştiriyorsunuz ki? Konuya da beğenmedim ifadesi koymuşsunuz. Benim derdim zaten bu, beğenin beğenmeyin diye yazmadım. Fikir almak için yazdım. Başarısızlıktan kastım, doktor, hakim, mühendis vs olsun çok para kazansın değil. Kendini bilen, istediği hayatı yaşayabilecek, olmak istediği kişinin biraz da olsa yakınından olabilmiş, sevdiği istediği mesleği yapabilen, olamasa bile kimseyi suçlamayacak bir birey. Umarım ifade edebilmişimdir.

Çocugunuzun hayirli evlat olma sorumluluğu yoktur. Gurur kaynaginiz olma gorevi yoktur. Sizin iyi anne baba olma goreviniz vardir. Bunu yaptığınız sürece, koşulsuz sevgiyi verdiginiz sürece sosyal hayatta aile içinde sıkıntı yasayacagini sanmiyorum. Nihan Kaya okumanızı öneririm.

Yok hayır son cümlelerinize katılıyorum manasında dedim labellevie Guru Anneler

"Başarı" çocuklarımızın sahip olduğu/olacağı vicdandır, kanaatkarlıktır, cömertliktir, alçakgönüllülüktür, saygınlıktır, özeleştiridir, empatidir, başkalarının acılarına duyarlı olmaktır, yalan söylememektir... gibi kalıcı erdemlerdir. Diğer taraftan, "başarı"yı övülme ve haz alma, refah, hırs, mal, mülk, mevki, makam, güzellik, bedensel dirilik, giyim kuşam... gibi değerlendirmek bir başarı yanılgısıdır. Bunlar başarı değil, mutluluk kaynağıdır. Ve hayatta bin türlü yol ayrımı, her ayrımda bin türlü yol var. Başarı yanılgısı yaşayanlar, elbet mutsuz olacak, başaramadığını sanarak.

ilerde yetişkin olduklarında sizin fikirlerinizle onların fikirleri çatıştığında -ki çatışacak- hayatlarına müdahale etmeye kalkarsanız evet sana ne diyebilirler, hatta demeliler. Çünkü onlar sizin bir parçanız, uzantınız değil farklı birer birey.

Allah korusun. İşte bu dönemleri çok kolay en fazla yemek yemedi diye üzülüyoruz, asıl iş ergenlikte ne yapacağız?

Siz kendi yaşamınızla, duruşunuzla örnek olmalısınız. Söylemekle olmuyor bazı şeyler. Siz mutluysanız çocuk da mutlu, siz erdemliyseniz çocuk da erdemli olur. Umarım gönlünüze göre olur. Kaygınızı çok iyi anlıyorum, ben de bir bebek bekliyorum ve tabi ki hayırlı bir evlat/insan olması en büyük isteğim.

Aslında yazım yanlış anlaşılmaya müsait, sanki başarısız olurlar bu da beni hayal kırıklığına uğratır gibi yazmışım ama değil. Hayatta hiçbir amacı olmadan yaşayıp, hiçbir şeye emek vermeden, sorumluk almadan büyümelerini, herşeyi bizden beklemelerini, istediklerini elde edemeyince bizi suçlamalarını istemiyorum.

Suçlasın, bu da onun karakteri. Siz anladığım kadarıyla çocuğunuza doğru yönlendirmeyle kalıba sokmayı ve üzerinizden o vicdan azabını atmak istiyorsunuz. İyi de fıtrat, yaradılış, karakter vb kelimelerle tabir ettiğimiz benlik var. Onu es geçmeyin. Kimse hamur değil şekil veresiniz. Biz ebeveynler ancak ona olması gerekeni öğretir sonra çekiliriz. Seçim kendinin, hayat kendinin. Nasıl geçirmek ya da heba etmek istiyorsa buyursun, benden talebi olursa ve mantıklı bulursam yaparım, o kadar.

Eğer erkek arkadaşıyla görüşmesine ket vurursanız, size onunla yaşadıklarını anlatamayacak durumda olursanız kaçar yahu o kız. Kaçmasın ne yapsın. Erkek arkadaşıyla görüşecek de gezecek de ve siz bunların normal olduğunu ona söyleyeceksiniz ki, o adam kim bileceksiniz. Çuvaldızı biraz kendimize batırmak gerekiyor.

Bende şuan hamileyim ve bir evlat yetiştirmenin bu zamanda ne kadar zor olduğunu hepimiz biliyoruz ister istemez endişelerimiz oluyor.. Öncelikle 2 tane oğlunuz varmış Allah bağışlasın.. Benim henüz çocuğum yok nasıl yetiştirilir zamanla öğreneceğim bunu ama kadınları ezikleyen döven onları öldüren erkek üstünlüğü taslayan kadını hiçe sayan erkekleri gördükçe erkek evlat annesi olmak bana daha büyük sorumluluk gibi geliyor.. Onları biz yetiştiriyoruz büyük oranda bizim izlerimizi taşıyorlar öncelikle onlara kadının değerini herkesin eşitliğini paylaşımı sevgiyi saygıyı öğretin ve de gösterin.. Onlar hep ailelerinin aynası şeklinde büyüyecekler.. Çok büyük ölçüde ailede başlıyor bunlar.. Onlara bu hayatta insanların kürt, Laz, çerkez, Hristiyan, Müslüman... Vs olarak değilde sadece iyi ve kötü insan olarak ayrıldığı gerçeğini zamanla kabul etmelerini sağlayın.. Yani bazen maalesef bizler ne yapsak da çocuklara faydalı olamıyoruz maalesef böyle evlatlar da yetişiyor ama bunlar çok az bir kısım biz yine de elimizden geleni yapmalıyız işte.. Ayrıca başarısız olmaları korkunuzu da çok yersiz buldum.. İyi insan olsunlar önemli olan bu bence.. iyi insanlar illa ki bir şekilde bu hayatta güzel yerlere gelirler.. Belki doktor olarak olmaz da belediye de temizlik görevlisi olarak, pazarda limon satarak..

Sana yemin ederim ki doğru diyorsun biz iyi olsak herkes iyi olur cocuk ta mutlu iyi olur ama nerdeee. Maşallah cocuk uslu hani biseyler yapabilirim ama yok yok yok. Bir de bugün aşı oldu 15 dakikada bir ateşini ölçüyorum uyumuyorum. Bu ne yaaa... ama bazı anneler boyle degil yaaa. Her anne boyle midir filmdelisi

Erkek çocuk özellikle babasını örnek alıyor, ama yetiştirilme tarzı da önemli bence. Bu arada ben de aynı durumdayım, ikinci çocukta anneler rahat oluyor deniyor ama ben ilkinde yaptığım hataları yapmayayım diye düşünüyorum.

Forumdaki bazı annelere hayranım ya hep bunu diyorum. Siz ücer beşer doğurun ya bosverin gecim derdini Valla sizin gibi dahs cok aile lazım. Mutlu yetismis cocuk mutlu yetiskin olur ileride. Mutlu yetiskinler toplumu kalkındırır.

Uzman degilim ama psikolojiyle aram iyidir arastiririm özellikle çocuk psikolojisini. Ilk olarak çocuk dediğini değil yaptığını yapar çocuğunun olmasını istediğin gibi olmalısın. Şiddet asla gostermemelisin ve kötü birşey olduğunu asilamalisin. Ağladığı için o anki durumu kurtarmak için kuralları ezmemelisin ağlayarak cozebilecegini düşünür. Çocuğa biey yerine koymalisin aciklamalisin yapma yerine bunu yapmamaliyiz çünkü böyle böyle olur gibi. Kitap okumayi ve araştırmayı ogretmelisiniz bu şekilde koca kari sözleriyle hareket etmez. Ve enn enn önemlisi sevgiyi asla eksik etmemelisiniz. Birde gunumuzun en büyük sorunu olan siniri nasil atmasi gerektigini ogretmelisiniz. Gibi Önceki

Nasıl yani ahlaki değerler kişiden kişiye değişiyor mu? Mesela büyüklere saygı beklenen ve istenen bir davranış değil mi? Saygısız olan çocuğumu olduğu gibi mi kabulleneyim? Ben bunun olmaması için neler yapmam gerektiğini merak ediyorum.

Gerekli sorumluluk bilincini kazandırıp, dünyadaki bütün insanların değerli olduğunu gösterip, vicdan, merhamet ve samimiyetten bir haber bir evlat yetiştirmezseniz bence başarılı olursunuz...

Teşekkür ederim beni anladığınız için, kesinlikle bu şekilde düşünüyorum kaygılarım var, ve üst üste çok olumsuz örnek gördüm. Sonuçta çocuklarımız bana baksın, bana saygısızlık etmesin diye değil sadece, mutlu bireyler olsunlar, hayatlarını keşkelerle geçirmesinler amacım bu.

Canm kk da bir grup var. Her konuya da mutlaka yorum yapıyorlar konu boşanmaysa yada kocaysa aman boşa gitsin tayfası. Konu annem ise aman ayrıl o evden diyen tayfa konu. Kaynana ise mesafe koy görüşme diyen tayfa konu çocuk dogurmaysa. Aman doğurma tek çocuk yeter eğitim zenginlik diyen tayfa konu bakirelikse yıl olmuş 2020 ne zarı boşver diyen tayfa. Hepte aynı rumuzlar şimdide hanımefendi ye amann sen nasıl bir annesin çocuğun nasıl istiyorsa öyle olsun saygı duyulmayacak kişiye saygıda duymasın. Büyük diye ne saygısı diyen. İyiki snein çocuğun değilim diyen tayfada aynı... Ben sasirmadm

Henüz anne değilim ama konuyu takipteyim. Bende bunu çok merak ediyorum

Diyebilir. Ne için dediğine bağlı bu. İyi yetiştirilmiş vicdanlı ahlaklı çocuklar olsalar da size sana ne diyebilirler. Kendinizden ödün verdiğiniz için çocuklarınızdan bağlılık beklememelisiniz. Böyle hissettririrseniz sanane diyecektir çünkü. Ama yalnızca sevginizi verirseniz onun hayatının ona ait oldugunu kabullenirseniz zaten her şey istediğiniz gibi gider diye düşünüyorum.

Ben teyzemde gördüm aynı şeyi teyzem harıl harıl iş yaparken kızı oturmuş bakıyordu anne biraz otur ben yaparım demedi mesela ben öyle yapamıyorum bilemiyorum bazen anlayamıyorum ben

Ay onu düşünmek bile istemiyorum.☹ o cok önemli bir dönem ve hata yapmayı çoğu insan gibi ben de sevmiyorum. Ya kitaplar ise yarıyor evet güzel ama içgüdüler ve duygular daha baska oluyor..

Konu dışı ama size bir konu hakkında danışmak istiyorum özel msj yeriniz kapalı olduğu için yazamiyorum filmdelisi

Hımm Amerikalı Türkler

Evet kizim 8 oglum 4 yaşında büyünce hayali neyse o olsun hangi meslekte mutlu olucaksa aşkla yapicaksa onu tercih etsin isterim. Elbette ki büyütüp yetistiricez koşulsuzca sevicez ve tercihlerine saygı duyucaz. Size su an okuduğum ve bayıldığım cok yol gösterici bir kitap tavsiye edeyim "Iyi aile yoktur" nihan kaya muhakkak okuyun derim

Büyüklere saygıdan bahsettiğiniz için oradan ilerledik. Annelik de başlı başına saygıyı hak eden bir durum değil. Sırf anne olduğu, doğurduğu için saygı duyulmaz kimseye. Saygı göstermek farklı, saygı duymak farklı kavramlar. Sosyal ilişkilerimizde saygı gösteririz, saygı duyduğumuz anlamına gelmez bu.

Halil Cibran /Ermiş ah pek severim doğrusu. Aziz nesinin de konu ile ilgili harika bir öyküsü vardır. Bütün hayvanlar yavrularına teşekkür ederler. Dürüst erdemli tam o hayvanın davranışını gösterdikleri için. İnsanlar sitem eder yavrularına hayırsızsınız, kötüsünüz vs. Onlar da der ki biz bildiğimiz ne varsa sizden öğrendik.

Yok kesinlikle öyle bir çocuk yetiştirmek istemem. Geçen gün annemi arayayım dedim, oğlum anne ananemi arama dayıma sinirlenip bana kızdın bir kere dedi. Bu sefer de kantarın topuzunu kaçırmayayım.

Süper tavsiyeler gelmiş yaa. Bayılırım bu kitaba. Çok ışık tuttu bana ve ebeveynliğime.

Saygı ve sevginin hak edilmesi gerektiği fikrine katılmıyorum. Öyle olsa karşılıksız sevgi diye bir şey olmaz. Çocuklarımız doğduklarında sevgimizi hak edecek birşey yapmazlar ama biz çok severiz hem de herkesten daha çok. Saygı karşında kim olursa olsun olması gereken bir şeydir, 40 kat yabancı da olsa yolda karşılaştığımız kişi de olsa. Ben gerçekten felsefe yapmak için yazmadım bir derdim var ve bu derdime çare arıyorum.

+1 Herkes ne kadar cool, ne kadar olgun bu konuda. Pratikte de böyle iseniz gerçekten daygı duyuyorum ama konu sahibininkine benzer hiç mi kaygılarınız yok? Hamileyim ve benzer kaygılardan dolayı çocuk yapma kararını çok zor almış biri olarak verilen tepklier karşısında kendimi suçlu hissettim. Çok sordum ben kendime "kim için bu kadar emek vereceğim", değer mi? diye. Bu beni egoist biri mi yapar? Herkesin hayırlı bir evlada sahip olma arzusu vardır diye düşünüyorum. Bence çocuk-ebeveyn ilişkisi karşılıksız değil sadece olumlu bir karşılığının olacağının garantisi olmayan bir durum. Çocuğuna emek veren herkes beklemez mi ortaya kendisiyle güzel ilişkiler kuran, hayatı anlamlandıran, anne babasını kollayan, sayan bir yetişkin çıkmasını? Konu sahibi sizi anlıyorum. Kardeşiniz sizde bir travma yaratmış. Bende de durum aynı. Belki bu sorgulamalarımızın nedeni de budur. Kendi annelerimizle fazla empati, ya ben de annemin yaşadıklarını yaşarsam korkusu maalesef bu kaygıları yaratıyor.

Aslında hayırlı evlat diye ironi yaptığınız şeyleri ben de yapmadım benim demek istediğim çok başka, öyle olsa kendimi de hayırsız evlat olarak görürdüm. Kitabı okumuştum ama sanırım bit kez daha okumam gerekiyor. Annem konusunda haklısınız, zaten farklı fikirler duymak için konu açtım. Kadının başka şansı yoktu, çocuklar, misafir, eve geç gelen eş, yani yapması gereken sürekli bir işi olurdu. Gerçi kendine de iş çıkarırdı orası ayrı. Ama bizi mutlu etmek içindi. İşte kadın eşini çocuklarını mutlu etmek için didindi durdu, hata mı etti şimdi? Neden ben anneme üzülürken kadın rahat etsin diye uğraşırken, kardeşim dediğini yaptırmak için kadına bağırıyor, yani bunu haketmiş mi oluyor? Nasıl bir dünyada yaşıyoruz.

Bizden duyduklarını değil, gördüklerini uyguluyor çocuklar ve karakter şekillenmesi bunun üzerine oluşuyor.

Egıtım aılede baslar. Anne baba neyse cocukta o olur. Bunu bır cok aılede gozlemlıyoruz ha su var aıle duzgundur cocuga karsı cıkmama vardır o cocuk bı arkadastan amcadan haladan dayıdan alır aıle ıkaz etmez o kotu davranısı ondanda olur. Benım gorusum bu benım cocuklarım konusmasından tut yaptıkları hareketlere kadar bır cok seyı ben cunku hep benımleler fazla ınsan gormuyorlar ve ben kucukluklerınden berı bı davranısı onaylamıyor sureklı uyarırım yapmıyorlar. Esımın bı akrabası var kızımla yasıt oglu var ana avrat duz gıdıyor cocuk annesıne neden ıkaz etmıyorsun dıyorumm aman etsın dıyor cocuk kufur ettıkce aıle guluyor. Dıgerı asırı kavgacı her cocugu dovuyor bogazını sıkıyor anne benım oglum dayak yıyecegıne dovsun dıyor. Hatta cocugu sana arkadasın vurırsa altta kalma sende vur dovemezssen tas at asla ezdırme kendını dıyor. Bu cocuklar nolaccak buyunce nekadar saygılı olacak nasıl kavgacı olmayacak annesıne ıtoglu ıt kız kardesıne o... Dıyenı var cevremde cunku annede kızına o... Dıyor sınırlenınce baba sakalasırken bıle ananı avrafını... Dıyor. Yanı cocuklar aılede ne gorurse o. Sen guzel yetıstırısen guzel olur. Sonrada arkadas cevresıne dıkkat etmen gerekıyor. Basarı konusuna gelınce herkes basarılı olmak zorunda degıl bı ınsanın kapasıtesı neyse odur sonucta herkes doktor avukat olursa temızlıgı kım yapacak marangoz tamırcı vs vs bırcok sektor var onlarında yerı dolacak aklı neyse yetenegı neyse o olacak hırsız ugursuz olmasında emek vererek ıs yapsında ne olursa olsun sen elınden gelenı yaparsın olmayanı zorlamassın. Iyı ınsan olsun. Kadına cocuga dogaya hayvana buyuge saygılı sevgılı olsun bunları anneden babadan ogrenecek.

Çocuk yetiştirmek denilince aklıma hep bu şiir gelir : Çocuklarınız sizin çocuklarınız değil, Onlar kendi yolunu izleyen Hayat'ın oğulları ve kızları. Sizin aracılığınızla geldiler ama sizden gelmediler Ve sizinle birlikte olsalar da sizin değiller. Onlara sevginizi verebilirsiniz, düşüncelerinizi değil. Çünkü onların da kendi düşünceleri vardır. Bedenlerini tutabilirsiniz, ruhlarını değil. Çünkü ruhlar yarındadır, Siz ise yarını düşlerinizde bile göremezsiniz. Siz onlar gibi olmaya çalışabilirsiniz ama sakın onları Kendiniz gibi olmaya zorlamayın. Çünkü hayat geriye dönmez, dünle de bir alışverişi yoktur. Siz yaysınız, çocuklarınız ise sizden çok ilerilere atılmış oklar. Okçu, sonsuzluk yolundaki hedefi görür Ve o yüce gücü ile yayı eğerek okun uzaklara uçmasını sağlar. Okçunun önünde kıvançla eğilin Çünkü okçu, uzaklara giden oku sevdiği kadar Başını dimdik tutarak kalan yayı da sever.

hayırlı bir anne olarak...

Valla öyle demeyin. İçinizi sıkmak istemem ama 3 buçuk yaşındaki bir çocuğun 7 yaşındaki bir çocuk tarafından uzun zamandır tacize uğradığını öğrendim 1 hafta önce. 7 yaşındaki çocuk da muhtemelen bunları bilemeyeceği için, ona uygulanan şekilde gerçekleştiriyor eylemi. Ve büyük olasılıkla bu aileler olayı hiç sorgulamayacak, göz ardı edecek. Hatta en küçüğün ailesi durum bu diye diğer çocuğun ailesine bile gitmeyecek! O kadar korkunç bir halde ki vaziyet, gözünüzle gördüğünüze inanmamanız gereken bir dünyada yaşıyoruz.

Cocuklariniza cok uzuldum gercekten İnsallah ileride size sorarlar sen bu hayatta kendin ne basardin anne diye

Teşekkür ederim çok güzel açıklamışsınız, kesinlikle doğuştan gelen bir kişilik var. Artık biz üstüne ne inşaa edebilirsek.

Uzman degilim, cocugum da yok ama gorgulu kuslar gordugunu isler diye bi soz var. Siz aile olarak sevginizi esirgemez, hosgorulu, ahlakli olursaniz onlar da elbet bunu bilip gorerek yasarlar . Cogu ebeveynin ortak problemidir, biz yapamadik siz yapin, biz olamadik siz olun. Basaridan kastinizi anlamadim, marangoz olsun mutlu olsun, o yaptigi isin en iyisini yapsin basarili" olsun, az kazansin ama emeginin karsiligini alsin, carpip cirpip, yakip yikip zengin olmasin diye dusunuyorum. Herkes tip doktoru, muhendis olamaz. Gecmisini bilen, caga uygun merhametli bireyler yetistirirsiniz umarim.

Bu çocuğu siz yetiştirmiyor musunuz? O zaman ona bunları aşılayacak olan da sizsiniz. Elinizde bembeyaz boş bir kağıt var.

Ya sonuçta evlat yetiştirmek zor.. bu konuda hemfikiriz.. Zaten kız annesi olmak kolay düşüncesinde değilim öyle birşeyi de savunmadım.. ben erkek evlat yetiştirme konusunsaki hassasiyetimi belirttim.. Önemli olan iyi anne baba olmak görevini doğru yapabilmek

Çok yanlış bir düşünce. Hastaneye gitmek için biraktiginizda da aynı şeyi düşünüyor musunuz? Bence bu dusunce ve çocukluktan beri beyninize kazınan 'analar çeker yükü' imgesinden dolayı. Yemeyip yedirdim, icmedip icirdim diyen, illet kocasına çocukları yüzünden katlandığını söyleyen kadınların alkışlandığu bir toplumdan geldiğiniz için. 90larda anneler günü şarkısı vardı; "gelin çiçek derelim, annemize verelim" diye nakaratı olan. Onuna bile başı soyleydi; <<Güneşin alası çok Her evin çilesi çok Analar çeker yükü Kimsenin bilesi yok>> Farketmeden ne subliminal mesajlara maruz kalıyoruz, sonra ortalık çile dolu annelerden, mutsuz yuvalardan geçilmiyor Ananesi bir öcü değil ki, bebeğin. Siz yokken orada ona zaten paşa muamelesi ediyorlardır, eminim. Benim de yeğenim var. Bize geldiğinde herkesin tek ugraşi onu mutlu etmek-oyalamak olur. Çocuk sizin olmadığınız o üç saatte zaten keyifli zaman geçiriyor olacaktır. O üç saat çocuk için hiç birşey. Belki de uyuyarak geçireceği bir zaman dilimi. Ama eşinizle aylar süren gürültünün ardından sessiz bir yerde, konuşa konuşa, yavaş yavaş yemek yemeniz, sohbet etmeniz sizi daha mutlu bir aile yapar. Belki böyle planlı buluşmalar flört zamanlarını hatırlatır falan, aranızdaki iletişime iyi gelir. Yani çocuğun birkaç haftada bir ananesinin evinde keyifle geçireceği üç saat belki de onun daha mutlu bir yuvasinin olmasını sağlar. Sandığınız kadar kötü değil, tam tersi iyi bir şeydir Denemeden ogrenemezsiniz^^

Nihan hanımın çocuğu yok belli ki. Böyle teorilerle yürümüyor bu iş, pratikte her şey çok farklı işliyor. Beni özgürlük kisvesi altında başıboş bırakmayan öğretmen ebeveynlerime minnettarım. Bırakın neyse o olsun nedir ya yok öyle bir dünya, saksıdaki çiçeği bile büyütmek için ortam hazırlanıyor sonuçta...

Çok zor bir durum değil mi sizce de? Basima ağrılar giriyor artik. Ben 2. cocugu sanirim hic yapamam o zaman ruhumu teslim ederim Allah uzun ömür versin çocuklarınıza

Ben yetiştirilme tarzına falan pek inanan biri değilim. Yani kimi serbest yetiştirir kimisi sıkarak boğarak yetiştirir kimi rahattır kimi kuralcı kimi titiz Ama bence bunların hepsi bir cocuk için çokta önemli değil. Onlar dünyaya zaten bir ruhla bir karakterle geliyor Benim 1 tane çocuğum var ve bebek daha, benim ondan hic beklentim yok neredeyse Ama ne yazık ki benim durumum cok berbat ben hayatımı cocuk üstüne kurdum şimdiden. Yemin ederim sabahtan akşama baska düşündüğüm ilgilendiğim bisey yok. Bu arada öyle zor, gazlı nazlı ağlayan bir bebek değil. Ve ben çocuğumu bu kadar çok sevmek istemiyorum. Cocugunu cok seven anneler yüzünden konular açılıyormuş bdv de burada bir arkadaş söyledi yorumumu okursa tebessüm edecektir :) Yani cocuga ne verirseniz onu alır ama bu hem ayni ortamda olmaktan kaynaklı hemde taklit eder çocuklar ve bir süre sonra çocuklar annelerine ya da babalarına benzer. Aynı şekilde karı kocada birbirine benzer mesela. Ben söyle düşünüyorum şımarık olsun isterse saygısız olmasin. Hayvan sevsin insan sevmesin çokta önemli değil ama kimsenin hakkına saldırmasın kimseyi incitmesin. Saka yapsın ama yalan söylemesin oyun oynasın ama dolap cevirmesin başarısız olsun ama tembel olmasin. Yani tabi kendisi nasil olacak bilemem ki.

Öylesine saygı duyuyorum ki pazarda limon satıcısına işini severek yapıp bana ağız tadıyla yiyin dediklerinde çok mutlu oluyorum. Bizim çöpümüzü kapıdan alan insana öylesine saygı duyuyorum ki karşılarında eziliyorum resmen neden belli bir kesimin aman evladım doktor olsun aman evladım mühendis olsun deyip koltuklarını kabartma sevdası olan insanlar yüzünden Calcifer Ay Çiçekleri Arasında Gonca

Her dediğini yapmak da doğru değil bu sefer arsız her istediğinin olmasını istiyorlar bazen sırf her istediği olmasın diye içim kıyıla kıyıla almıyorum

Büyütmeyeceksiniz çocuğu, yetiştireceksiniz.. sağol ile teşekkür ederim kelimeleri bile insanda farklı bi izlenim bırakır söyleyince.. konuşmanıza, kullandığınız üsluba dikkat edeceksiniz.. komşularınızla, arkadaşlarınızla, eşiniz, eşinizin anne babası.. hatta alışverişte çalışanlarla kurduğunuz iletişime kadar özenli davranmalısınız.. kaliteniz çocuğunuza yansır eninde sonunda..

Bu büyüklere saygı bana çocuklara saygısızlık gibi geliyor. Özellikle Nihan Kaya kitabını okuduktan sonra... Bu nedenle çocuğumdan tek beklentim mutlu, iç huzuru olan, çevresindeki tüm canlılara zarar vermeyen, kendiyle barışık bir insan olması. Bu kadar. O mutlu olsun kendiyle barışık olsun da her yaşlıya saygılı olmayıversin. Ne hadsiz yaşlılar var, oğluma da her zaman derim seni rahatsız eden bir duruma müdahale edebilirsin yaşına hürmet etme.

Bunu demeli ki zaten. Ben bana karşı çıkmayan bir çocuğu, topluma nasıl kazandırabilirim ki! Daha yanlışımda ya da sınırımı aştığımda bana dur diyemeyen, ileride bir haksızlık gördüğünde ya da uğradığında nasıl sesini çıkaracak?

Şu cümleye imzamı atarım. Hayatımda en sinir olduğum şey tanımadığım ya da samimi olmadığım kişilerin 'sen' hitabıdır. Yaşı büyük diye bana 'sen' diyebileceğini zannediyor. Halbuki büyüye küçüğe saygı dediğimiz olgu, pısıp oturmak ya da küçük diye dikkate almamak değil. Üslup ve davranış biçimi. Büyük diye maksimum yer verirsin ya da cümleni onun anlayacağı dilde kurarsın, bu kadar.

İnanın şu devirde kız annesi de olmak hiç kolay değil geçen burada vardı bir konu okuduktan sonra ya benim kızım da bu tarz şeyler yapar mı dedim evlendiği insanla mecburen evlenmiş ona karşı saygısız yalancı bir tip konuya çok girip yasak falan yemek istemiyorum bayanın hesabı kapatıldı yaptığından dolayı korktu kandırmak istediği eşinin gerçekleri öğrenmesinden korktu ben bunları duyunca korktum okumuş mevki sahibi olmuş ama insanları kandıran bir evladım olsun istemem

Tabii ki krizlerimiz çok. Çocuk nihayetinde. Sadece anneannemin dediği gibi çocuk el yanında terbiye edilmez. Başkalarının yanında ekstra özenliyim ki gururu incinmesin. Çocukken en üzülerek hatırladığınız şeyler genelde başkasının yanında azarlanmak terslenmektir. Saygı duymaktan kastım bu. Bağırmamaya karşı elbette özellikle dikkat ediyorum ama insanız neticede bazen ben de hatalar yapıyorum. Bağırdığım da oluyor ama özür diliyorum. Gönlünü almak için çaba da gösteriyorum. Annem mesela benden pek özür dilemezdi, çocuğum neticede saygı duymazdı. Şimdi ben onjn hatasını devam ettirmiyorum

Öncelikle herkese merhaba, bu bdv konusu değil demeyin benim için çok büyük bir sorun. Aklımın her köşesinde hep bu soru, iki oğlum var bir 7 yaşında diğeri 6 aylık. Çevremde gördüğüm her kötü örneği gözlemliyorum. Nasıl anlatsam çocuğu üniversiteye giden iş arkadaşımın çocuğu ile ilgili yaşadıklarından, bir müşterinin çocukları ile ilgili anlattıklarından ders çıkarmaya çalışıyorum. Ne yapmak lazım? İçten içe yetiştirdiğim çocuklarımın büyüyünce başarısız olmalarından, beni hayal kırıklığına uğratmalarından, saygısız, haksız ve bencil olmalarından çok korkuyorum. Lütfen bana bir akıl verin. Özellikle yetişkin çocukları olan yada çocuk gelişimi konularında uzman olan arkadaşların fikirlerini almak istiyorum.

ahlakı degerlerın degısebılecegını savunanlar olmus dogru bır tanedır arkadaslar kısıye gore degısmez cocuk sahıbı olan herkes aman cocugum yanlıs yola sapmasın aman nankor kendını bılmez olmasın der ve endıselenır... konu sahıbı kendısı demıskı ne yapabılırım. cocugumu nasıl degıstıreyım dememıs benım dıkkat etmem gereken seyler neler demıs bu cok yuce gonullu kendını elestıren ozverılı bır ınsanın yapacagı bırsey konu sahıbı, ben sızı anladım endıselerınızde haklısınız bende gordum bır kac kotu ornek aılesını hıce sayan cıkarları ugruna yanındakı ınsanı hiç eden, kotu huylu kısıler ve anladıgım kadarıyla hersey etkılıyormus bu duruma yanı cok mukemmel ebevynler olsanızda cocugunuz yanlıs seyler yapabılırmıs tek basına anne baba yeterlı degılmıs bırıncısı herkes kendı karakterıyle doguyormus kendıne has kısılıgıyle ıkıncısı anne baba faktoru ucuncusu cevre dordunducu egıtım ahlak falan hepsı gırıyor ısın ıcıne bırde otu cek kokune bak dıye bır soz var sız ne kadar dıkkat etsenızde yakınlarında varsa curuk elma etkıleyebılır bazı seylerı... yanı yapabılecegınız tek sey cocuga ıyı bır ınsan nasıl olunur onu gostermek sız gosterın ıyılıgıde kotulugu de yasadıkca gorecek ogrenecek

Çok güzel yazmışsınız, teşekkür ederim

Böyle anneler sadece amerikan dizilerinde oluyor sanıyordum ben Calcifer Ay Çiçekleri Arasında Gonca

Aslında hepinizin ortak dilekleri bunlar, çok güzel dile getirmişsiniz. Ben de bunları istiyorum sevdiği sevildiği kişi ile evlensinler, mutlu olsunlar, sevdikleri işi yapsınlar, kendi ayaklarının üstünde dursunlar. Mesela ben hep aileme destek olmam gerekiyormuş gibi hissediyordum, bunu da hissetmesinler, ama vefalı olsunlar işte bunun gibi şeyler. Sanırım yolumuz uzun ve akışına bırakmak için fazla hassas bir konu.

Büyüklere saygı saçmalığın daniskasıdır. Saygı ve sevgi hakedilmelidir. Ast-üst iliskisiyle saygı duyulur senin saygını hak edecek bir sey yaptıysa saygı duyulur. Ama kırk kat yabancıya yaşı büyük diye saygı duyulmaz. Saygı duymamak farklı bir seydir saygısızlık yapmak farklı bir şeydir.

Anladım

Ben gerçekten anne olduktan sonra bütün çocuklar için aynı merhameti duyuyorum ve seviyorum, dua ederken de bütün çocuklar için ediyorum. Hak etmek kelimesini kullandığınız için öyle dedim, tabi ki onları sevmek ve korumak bizim görevimiz.

Yok aşıdan sonraki davranışınız yanlış değil aman diyim dikkat edin ateş önemli Allah korusun bizim de 6 aylık aşımızda ateşi yükselmişti gece eşimle nöbet tutmuştuk aşırı temkinli olması gereken yerler var serbest olmamız gereken yerler de var ama bu değil

Bir arkadaşımın oğlu ve sürekli görüştüğü komşusunun oğlu...

Başarısız? Benim evlatlarımla alakalı taleplerim oldukça az. Fikri ve vicdanı hür, vatanına milletine kadına hayvana doğaya hayırlı ve mutlu olmaları. Bu kadar. Nasıl yetiştirilir böyle bir evlat bilmiyorum ama çocukluktan itibaren fikri alınan, birey olgusu aşılanmış ama aynı zamanda sınırları çizilmiş, büyüğe küçüğe saygısı öğretilmiş ve günümüzde bence 'hayır'ı duymuş, çocuklar böyle olacaktır. En çok gözlemlediğim şey özellikle çevremde birey olma çabasıyla saygısızlık ikilemi. 4 5 yaşlarında çocuklar diğer arkadaşlarına 'ıyy üzerindeki ne çirkin sen bizle oynama' diyor ve anneler arkadaş olmalarına rağmen müdahale etmiyor. Ne münasebet!!! Çocuğunuz hakaret edip bir başkasının kalbini kırar, onu itekler ve siz ona çanak tutarsınız işte o zaman yukarıda saydığım değerlere ulaşamazlar. Benim düşüncem ve yöntemim bu.

Konu sahibinin niye topa tutulduğunu anlamadım kadın ne yapması gerektiği konusunda fikir danışan bilinçli ve sorumluluk sahibi çocukları için kaygı duyan bir anne. bu neden yerli yersiz afilli felsefik sözlerle sabote edilmiş anlamadım

Yapar:) İnsan hata yapa yapa öğrenir. Hepimiz olduğumuz şekile doğrularımızdan değil, emin olun hatalarımızdan geldik. Deneyimleden nasıl bilebiliriz ki? Bazı şeyler haricinde kimseye müdahale edilmemesi gerektiğini düşünüyorum. Hakkında konuşabilir, fikir verebilirsiniz ama seçim yine ona ait. Yapacak bir şey yok, hepimizin hayatı kendimize özel.

Ahlaki değerleri olsun ki kızlarımız kadınlarımız mağdur olmasın. Ahlaklı bir birey olsalardı Özgecanlar yaşardı. labellevie Guru Anneler

Çok iyi olur size de zahmet verdim 1Sen

Olur mu uzman yada çocuk yetiştirmiş olmak gerekmez KK'nün zeki kadınlarının fikirleri çok önemli benim için. Benim de başarıdan kastım zaten sadece meslek değil, hayatta kendini gerçekleştirebilmesi, olmak istediği şeyi olabilmesi, mutlu olması.

Annem de öyle söylüyor, hepinizi ben yetiştirdim diyor. Annem mesela bizden su bile istemez, iş yapmayıp otursan o yapıp durur. Ben üzülürüm kalkar ben yaparım, kardeşimin umrunda olmaz.

Hangi ağaç dalının kırılmasını ister. Dediğiniz gibi yetiştirme şekli yok. Evlat bı anne için deniz derya, nur cennet... İyi insan olmaları için ancak öğretilerde bulunuruz. Harama el sürme, erkekse bı kıza asla zorbalık yapma, doğru ol, dürüst ol, önce insan ol, kimseyi çıkarların için kullanıp atma vs vs. Bizim görevimiz onları topluma iyi birer insan olarak sunmak. Fakat doğaları ne ise o olacaklar. Alimden zalim, zalimden de alim o kadar fazla gördüm ki. Kimsenin evladını kınamamak, kimsenin evladının dedikodusu yapmamak, çocukları kendi aralarinda yarıştırmamakta çok çok önemli.

Konuyu gece okudum. Yorumu sabaha bıraktım. Ben beklentisiz ebeveyn olayını saçmalığın daniskası olarak görüyorum. Hiç bir şey feda etmediğimiz komşudan bile beklentilerimiz olabiliyor. Pek çok yerde fedakarlık yaptığım evladımdan olmayacak öyle mi? Ee bunu o istemedi ki doğurmasaydın madem deyip basitçe işin içinden çıkılacak konu değil bu. Her şey kararında güzel. Çocuklarının üzerinde sadece doğurup büyüttüğü için ömürlük planlar yapan, onların hayalini hiçe sayan insanlara karşıyım. Ama o apayrı bir birey büyüdüğünde isterse bizi tanımayabilir diyenlere de hayret ediyorum. Evladım için seve seve uykumdan, rahatımdan veririm. Ama ondan da beni ömrü yettiğince düşünmesini beklerim. Vefalı olsun. Aldiği kararları sonuca bağlamadan evvel benim gönlümü de süzgeçten geçirsin. Mutsuzluğumu, rahatımı, sağlığımı hesap etsin. Ben onun hayallerine destek olurum. Yeter ki o hayaller başkalarının hakkını gasp etmeyecek, masum hayaller olsun. Topluma zarar vermeyen, beddua almayan biri olsun. Ben onun geleceği için çabalayacağım. O da elden ayaktan düştüğümde- Allah evlada bile muhtaç etmesin- beni bir köşeye atmasın. Kendi yanımda olamasa da üç kuruşluk konforu çok görmesin. Çünkü kendime çok eli açık olmayan ben onun için her şeyin en konforlusunu seçiyorum. Bunlar çok uçuk beklentiler değil. Çok başarılı olmasına gerek yok ama gerçekten iyi bir insan olsun. Herkese faydası olmasa bile zararı da olmasın. Ona iyiyi göstermek için çok çabalayacağım. Gözleri bende olur inşallah. Çok zor çocuk yetistirmek, yanlıştan korumak. Hangimiz korkmuyoruz ki.. Rabbim yanlıştan, kötü insanlardan korusun hepsini.

Anneniz hata yapmış, lütfen onun gibi bir anne olmayın. Çocuğunuz hayatın güzel ve yaşanılası olduğunu sizden öğrenecek. Mutlulukla atılan bir kahkahanın sesini sizden duyacak, sosyalleşmek nedir ve diğer canlılara nasıl davranılır, hepsini sizde gözlemleyecek. Anneniz cefakar olduğu için kardeşiniz öyle, emin olun.

Bazen atasozlerimiz kisaca herseyi anlatir aciklar. Uzun suslu cumlelerdense yorumunuz harika ❤

Aa niye kapalı, isteyen yazıyor. Bakayım hemen ayarlara. E ertugrulunhalimesi Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

Aslında tüm anneler cefakar değil, sizin çevrenizde belki bu övüldüğü için kadinlar fedakar ve cefakar olmayı tercih ediyor olabilir. benim annem mesela cefakar bir kadin asla değil. Çok yönünü eleştiririm ama en azından kendi mutlulugu için çabalayan, kendi hobileri olan, kafasını estiğinde çocukları babaya birakip memlekete hasada, ya da başka şehre eşine dostuna giden bir insandır. Ellili yaşlarda lise diploması aldı, yine ellili yaşlarda pasaport çıkartıp bı basina tura katıldı, gezdi etti. Dediğim gibi, beni yetiştirirken yaptığı yanlışlar var, eleştirdigim çok yönü var ama en azından kadın mutlu. Babam da aynı şekilde mutlu bir insan. Yani her gün anne babasını mutlu gören bir çocuk olmak gerçekten bir çocuk için çok rahatlatıcı bir şey. Fedakarlık meselesine gelirsek; da çocuk için kıyafetin bir onemi yok ki, çocuğunuzun dolabında onlarca tişört vardir, bu çocuğu ekstra mutlu eden bir şey mi? Bir iki özel kıyafeti hariç cocugun umrunda bile değil o gardolaptakiler. Giymeyip giydirmek yerine bazen kendinizi simartip bütçenizi biraz aşan ama size kendinizi güzel hissettirecek bir şey alsanız ve aynadaki yansimanizla, aldığınız iltifatlarla modunuz yükselse bence çocuğunuz daha mutlu olur, dolabindaki yeni bir kıyafettense. Ayrica cocugun yanında 7/24 kalmak ayrı, kaliteli zaman gecirmek ayri şeylerdir. Her an çocukla ama TV karsisinda olan anne de diyor bazen böyle cümleleri, çok komik geliyor bana. Çocuğu ormana bırakmak değil ki bahsettiğimiz, mesela babaya birakip ayda birkaç akşam eski arkadaşlarla dışarıya cikmak. Ya da çocuğu anneye bırakıp kuaföre gidip kaportayi düzeltmek, bir kafeye gidip sıcak sıcak kahve içmek, ya da eve geçip müzik eşliğinde yarım saat duş alıp bebek olmadan ortalığı toplamak... Hem çocuk babasiyla/nenesiyle daha çok zaman geçirir, bağı kuvvetlenir, hem biraz bağımsızlığını kazanır, anaokulunda da ayrilacak- ön alıştırma olur, hem de anne biraz dinçleşir, yenilenir. O dışarıdaki üç saat onu bomba gibi yapar. 'cocuktan sonra hayatım bitti' hissinden kurtulur. Burada aile dramı yapacak, 'çocuğumu birakinca vicdan azabı hissediyodum' diyecek bir durum yok ki... Aslında bence çocukların içinde özgürlük aski var, ama anneler bebeklerine bağımlı. Yeni mezun olduğumda çocuklarla ilgili bir yerde çalışıyordum. Velileri içeri anlamıyorduk. Çoğu anne 'ama o ağlar beni goremezse' falan derdi, savaşa gonderir gibi vedalasirlardi. Ama cocgugun umru değil, hurraaa koşardı oyuna anne falan görmezdi gözü:) ya da annesinin endişesinden etkilenen bazı çocuklar içeride oyun ve eğlence olmasına rağmen korkup aglarlardi. O zaman annelerin yüzünde tuhaf bir mutluluk olurdu. 'cocugum beni çok seviyor, bensiz duramaz' mutluluğu.. çok yanlis bence

Evladımın ileride ne kadar hayırlı, bana layık bi birey olma ihtimalinin; şimdi benim ona ne kadar hayırlı, layık ebeveyn olmam ile doğru orantılı bir şekilde gelişeceğini düşünüyorum. Saygı, ahlak, özgüven, empati, merhamet vs gibi duyguları biz aşılıyoruz onlara farketmeden onlara olan davranışlarımızla.

Elbette çok küçük. O çocuk da ancak buna maruz kalırsa yapabileceği şeyler. Taciz zinciri yani... denizbenimadim Üyelik İptali Anneler

Benim o insanlara saygı duymadığım düşüncesinde misiniz? Yoksa ben mi yanlış anlıyorum şuan

Armut dibine düşer nihayetinde

Tabi ki ahlaki değerler kişiseldir, kişiden kişiye değişir. Ben sırf dünyaya daha önce geldiği için herhangi birine saygı duymasını beklemem mesela çocuğumdan.

Aynen katılıyorum

Yok hayır biliyoruz biz zaten hatta o kişiyi de seviyoruz karşı da değiliz ama ona da saçma sapan yanlışlar yapıyor labellevie Guru Anneler

Çocuklarımızın mayasına umut öyküleri katmalıymışız. Prof. Dr. Kemal Sayar bunu öneriyor:

Diyebilir. Kötü bir cümle de değil mesela bu. Siz onun özel alanına müdahale ederseniz der. Yani sınırlarımız olacak elbette bunları korumak istemesi normal. Annem babamla ilişkim güzeldir, sık da görüşürüz. Karşılıklı birbirimize destek de oluruz. Ama annem eşimle alakalo bi konuya karışırsa seni ilgilendirmez derim

Kesinlikle... Kendi çocuklarımız için istediklerimizi, diğer çocuklar için de istemeliyiz... Zira yarın bir gün, bizim çocuklarımızın sınıf arkadaşı olacaklar, oyun arkadaşı olacaklar, iş arkadaşı olacaklar, eşi olacaklar, komşusu olacaklar...

Sizinle aynı fikirleri taşıyorum oh dedim çok şükür yanlış mı yapıyorum bazen diyordum şöyle ki aşırı önemseyince de tepemize çıkabiliyorlar orta yolu nasıl bulucam diyordum.

Ben de bunlara inanıyorum ama sizin de çocuklarınız henüz küçük sanırım. Büyüyünce ne olacak? Bizim severek, emek harcayarak, kendimden ödün verip büyüttüğüm çocuğum yarın bir gün bana "sana ne" der mi?

Yaaaa ne diyorsun.. kim bunlar cook üzüldüm filmdelisi

Ben de öyleyim, ablamla çok zıttım. İki çocuğum var, doğdukları gün bile karakterleri hakkında fikir sahibi oldum. İşte bu sebeple yaradılışın önüne geçilemeyeceğini savunurum daima. Benim yaşantım demesinde ne gibi sakınca var ki, desin. Doğru da söylüyor. Aksine çocuklara bunu dedirtmeyecek kadar müdahaleden uzak yetiştirmek gerekmiyor mu zaten? Örneğin bir konu konuşursunuz 'şunu yapma' demek yerine 'bana sorarsan şöyle olduğuna yararına görünüyor, fikrim bu ama seçim senin, gönlün ne istiyorsa onu seç' bu kadar. Daha ötesi yok. Olmamalı. Olduğunda işte o anneci babacı kardeşçi kocalardan dert yanıyoruz bu arada. Anneliğimle alakalı birçok şeyi yanlış yapıyor olabilirim ama en dikkat ettiğim şey birey haklarıdır. 3 ve 4 yaşındaki veletlerime her gün sorarım 'ne yemek istersiniz' ve menü öyle çıkar. Yemek istemediği de olur tabağında o gün evde bize pişen, yemiyorsa sonucunda daha az büyüyeceğini, tam doymayacağını ve bunu kendi seçtiğini, acıktım diye bir şey talep ederse gerçekleşmeyeceğini söylerim. Elbet onu yemez ve ben de başka bir şey vermem. Hayat seçim ve sonuçlardan ibaret, şimdi yemek 20 sene sonra arkadaş, meslek, okuduğu kitaplar vs.

Sevginiz çocuğunuza karşılıksız mı? Siz doğurdunuz ve sizin diye olmasın o? En büyük hatalardan biri bana göre bu. Sanırım çocukluğumdan beri bunu düşünüyorum. Eğer anne sevgisi karşılıksız ise neden bir başka çocuk için aynı endişe, kaygı, üzüntü ya da mutluluğu duymuyoruz? Neden başkasına o sevgiyi vermiyoruz?

Siz cefakar/fedakar/saçını süpürge eden bir anne olmayın. Evlatlarınızın gözlerine bakarken, gözlerinin içi cıvıldayan bir anne olun. Seyredin olanları

İyi bir erkek evlat yetiştirmek için en baştan iyi bir baba seçmek lazım. Kız evlat için de iyi bir anne. İkisi de önemli çünkü dediğinizi değil yaptığınızı yapacaklar.

Bu tip fedakarlıklar da ileride çocuktan beklentinin artmasına sebep oluyor bence. Ben mesela arada anneannesine veriyorum eşimle geziyorum, bazen eşime veriyorum arkadaşımla buluşuyorum. İnanın hepimize iyi geliyor. Vicdan yapacak bir şey de yok bence o da bir kaç sene sonra arkadaşlarıyla olmayı tercih edecek. Hayat böyle. Çocuklar da doğumdan itibaren adım adım bağımsızlaşmayı öğreniyor. Ama nedense pek çok anne bağımlı olsun istiyor ondan çocuğa engel oluyor farkında olmadan. Bağımlılığı da hayırlı çocuk sanıyor. Yani çocuk kendi hayatını yaşamasın bizimle ilgilensin istiyorlar.

Anneliğin doğasında var sanırım bu hep evladını düşünmek hep onu ön planda tutmak aslında anne de olsak önceliğimiz kendimiz olmalı

O anneler teyzelere amcalara ne kadar saygılı olması gerektigini büyüklerin elini öpmesini gerektiğini tembihliyordur. Aslında saygısız neslin sebebi anne-baba tutumu, çocuğu şikayet gelmediği sürece istediği kadar başkasını rahatsız edebilir, kavga edebilir yeter ki bana bulaşmasın kafasında aileler. Ya da yeter ki matematiği 5 olsun, 5 vakit namaz kılsın vs.. gibi kriterler konuyor. Bu kriterlere uyulduğu sürece gerisi önemli olmuyor. Ya da bazı aileler de çocuğun susmasını kendisini savunmamasını saygı olarak görüyor.

Yapmayın işte. Yapar mıyım diye endişe duymayın, direkt yapmayın. Çocuğunuza yaşına göre sorumluluklarını üzerine verin ve kesinlikle siz karışmayın. İsterse yardım edebilirsiniz ama onun görevlerini üstlenmeyin. Aynı zamanda ailece geçirilecek bir aktivite ile alakalı da fikrini sorun. Eve alınacak eşya, yapmak istediğiniz tatil vb ailenizi ilgilendiren her konusa fikrini mutlaka isteyin. Üslubunu düzgün tutmasına gayret edin, arkadaşça yaklaşın. Ona siz kendi üzgün olduğunuz ya da onun anlayacağı dilden sorunlarınızı paylaşırsanız, o da gelip size arkadaş, okul vb sorunlarını anlatabilir. Başarısızlıklarınızı da anlatmayı ihmal etmeyin, bunun çok olağan bir duygu olduğunu bilmeli. Başarısını da yüceltmeyin, takdir edin ve bitsin. Hayatı o başarının abartı gösterişinden uzak kalsın, motivasyonu bu olmasın. Yani kısaca onun yaşına göre bir sınır çizin ve sınırları içerisinde tercihler yapmasına müsade edin.

Bizimkisi laftan anlamıyor, dediğini yaptırmak için bir iyi oluyor düzeldi diyoruz sonra yine bir şey çıkartıyor. Ben de anneme yüz verme, net ol diyorum.

Çocuğunuzu kendi isteğinizle dünyaya getiriyorsanız sevgi ihtiyacını da karşılamakla yükümlüsünüz. Kalkıp da sokakta gördüğü birine laf atarsa saygısızlık yapmış olur ama birine yer vermemek kendi düsüncesini savunmak sizin düsüncenize karşı cıkmak sağlıklı ve olması gereken şeylerdir. Birine mesafeli olmak iyidir. Cocugunuza mesafeli durmayı öğretin gereksiz saygıyı değil.

Anneniz de yanlış yapmış hep vermiş hep vermiş kız kardeşiniz bu sefer daha çok fedakarlık daha çok fedakarlık istiyor daha daha daha anneniz kendi benliğini korumaya almamış ön plana evlatlarını koymuş işte bu yüzden kız kardeşinizin davranışları bu şekilde terapistimin bir sözü var ilk önce kendimize değer vereceğiz saygı duyacağız ki karşımızdakinden de bunu bekleyelim

Hayır kesinlikle vicdan yükünü atmak değil. Nasıl desem biz aile içinde hiç kavga gürültü olmadan büyüdük, annem melek gibi bir kadındır. Hayatı boyunca evine ve çocuklarına bakmak dışında bir eğlencesi, zevki olmadı. Yani ben annemi hep evde iş yaparken hatırlıyorum, hep cefakar fedakar bir anne oldu. Kardeşim bu sene üniversiteyi bitirdi, 7 yılda ite kaka. Henüz işi gücü yok, bir evleneceğim diye tutturuyor, bir kız arkadaşı için, annemi inanılmaz üzüyor. Annem telefonda konuşurken sürekli ağlıyor, ben de akıl veriyorum ama benim de inanılmaz moralim bozuk. Anneme mi üzüleyim, kendi çocuklarım için mi artık işin içinden çıkamıyorum. filmdelisi

Benim kardeşim de annemi üzüyor geçen aldım karşıma bu kadar üzmeye hakkın yok dedim hani kulak çekmek deriz ya o misal

Yani burada övdüğünüz annenin açıkçası ben övulecek tarafını bulamadım. Mutlu anne= mutlu cocuk. Denklem çok basit aslinda. Ne kadar kötü bir şey, çocuğun anneyi çileyle, cefa ile hatırlaması, annesinin mutlu anlarına, birey olarak geçirdiği zamana tanık olamamasi. Gerçekten tek aktivitesi eşinin, çocuğunun peşinden koşup evini çekip çevirmek olan anneniz adına da üzüldüm, annesini bir gün mutlu, kendiyle başbaşa, sen sakrak göremeyen siz iki kardeşe de üzüldüm...

Valla sınıfa girince öğrencilerden ayağa kalkmalarını bile istemiyordum ben normalde saçma heliyordu ama ilkokil çağı başka hocalar sorun yapıyor diye ben de artık kalkın diyorum. Otobüste sirt cantalı cocuk görürsem ya da otobüs kalabalıksa yer veriyorum. Ben kendimi savunurum o savunamaz. Otobüste eli ayağı tutan kisilere de yer vermeyin siz kücüksünüz diyorum. Biz öğrencilere ne kadar kendi seçimlerinizi yapın hayat sizin hayatınız hata yapmak kötü değildir desek de, böyle aileler benim çocuğum mükemmel olacak kompleksine giriyor. Cocuk hata yapıyor ailesine söyleyemiyor ufacik olay büyüyor. Ya da kafes sistemiyle belli bir yaşa geliyor hayatta ilk defa kazık yiyince bi afallıyor

Kardeşimi de beni de annem yetiştirdi ama kız kardeşim aşırı şımarıktır bencildir karakter meselesi ne kadar verilmeye çalışılsa da bazı değerleri karşıdaki de almak istediği ladar alıyor belli bir yaştan sonra da müdahale edilemiyor benim yaşantım benim hayatım diyor mesela ben bundan çok korkuyorum.

Kim şımarttı kardeşinizi? yenGEnC

Ya işte öyle olmuyor. Keşke öyle olsa.

Ben de burada yerimi alayım