Aaah evet sanırım bu halet i ruhiyemin sebeb i müsebbibi sokak aralarında çılgınca gülen İngiliz ergen grupları. Kaderde buna özenmek de varmış.. yeri geliyor ailen bile alışıyor bu uzaklığa doğal olarak. Daha az merak ediyorlar sanki. Ben de bu duyguya alışsam iyi olacak..

Benim de kanım size kaynadı, sarılalım bence :) İnanın ben de çılgın bir hevesle geldim, şimdi de sevmiyorum diyemem. Zaten bir kaç sene öncesinde gelmiştim aradaki zamanda hep burayı sayıkladım. amma ve lakin bir süre sonra her şey sıradanlaşıyor, başka şeylerin eksikliği çekilmeye başlanıyor. sizin anlattığınız kimse tarafından tanınmak istememe ruh halini de gerçekten anladım ama Allah öyle bir yaratmış ki belli bir zaman sonra biri bana nasılsın desin diye hafiften bakınmaya başlıyorsun Burcunuzu merak ettim?

ben de yakniz ve evde mutlu olanlardanim. yas 30a yakkasti, hiiic kimseyi tanima derdim yok. dostluk kurulmaz bu saatten sonra bence. bugun 3 haftadir evden cikmadigimi fark ettim gezmeye gittim yurudum markete vs gittim baya yoruldum geldim eve girdim yataga cikmadim daha. depresyon degil bence bu dinlenme :)

Iyi mi çok sert ya, saçlarım mahvoldu

The Woman

Bebek var mı? Düşünüyor musunuz? csi Susuyorsam

Belki zamanla daha derin bir insana dönüştünüz ve eskiden sizi tatmin eden yüzeysel ilişkiler, arkadaşlıklar artık tatmin etmiyor. Ya da bazı nankörlükleri göre göre, kırıla kırıla soğudunuz insan ilişkilerinden. Ben şahsen yalnızlığa bayılıyorum artık. En kral arkadaştır bilene. Sessiz ve tek başına olmak huzur veriyor bana. Ne istediğinizi sorun kendinize. Yüzeysel de olsa ilişki mi istiyorsunuz yoksa derin mi olsun?Eyleme mi ihtiyacınız var?Yoksa duygular mı aradığınız?Sanırım kendinizle, kalbinizle konuşmanız lazım. İnanın bütün cevaplar orada aslında. Sadece biz dinlemiyoruz.

gece uyanıp uyanıp balkonda çamaşır var diye üzüldüm ama kalkıp toplamaya da mecalim yoktu. Üzüle üzüle yağmur sesiyle uyudum öyle

bu çok ani oldu, başka biri diyince gerçekle yüzleştim adeta:) Sanki Türkiye'de olsam da çok farklı olmayacaktı ama orada aile faktörü sebebiyle arada kaynayacaktı gibi. Burdayken düşünecek çok vaktim oldu herhalde:)

Amaann bazen kendimi aynada gormeye tahammulum yok. . push ; A

Dil kursuna bir müddet gittim, orada arkadaş da edindim ama hepsi memleketlerine uçtular. Şu an iş arama evresindeyim. Burada da görüştüğüm bir kaç kişi var aslında ama her şey çok yüzeysel kalıyor. Kaç yaşındasınız bilmiyorum ama siz de yaşadınız mı böyle bir dönem?

Merhaba hanımlar, 28 yaşındayım, 1.5 sene önce evlendim ve yaklaşık 6 ay evvel de yurt dışına taşındım. Bir süredir kendimi epey yalnız hissediyorum. Etrafım her daim çok kalabalıktı, bol arkadaş, bol kahkaha, bol gürültü, o şekilde yaşamaya alışık biriydim. Yaştan dolayı mı, evlilik sonrası mı yoksa bu taşınma işi sebebiyle mi bilmiyorum, o kalabalık biiir bir dağıldı zaman içerisinde. Kardeşlerimle bile zor hatta belki de isteksiz görüştüğümüzü farkettim . En iyi arkadaşımla canım telefonda bile konuşmak istemiyor Ben bir süredir çalışmıyorum, ne zaman görüşsek işinden ve yoğunluğundan şikayet ediyor. Bir sitemde bulunurum diye korktuğu için saniyede 575405 adet şikayetle muhtemel ataklarımı püskürtüyor galiba. Eşlerimiz pek anlaşamıyor, o yüzden de aramızda tuhaf bir gerginlik olmuş olabilir. 2. dereceden yakın arkadaşımla uzuuun süredir görüşmüyorum. Ciddi sağlık problemlerim sebebiyle düğününe katılamadım, içten içe küstü herhalde. En son ben de aramayı sormayı kestim, onla da bi güzel koptuk. Hem lisedeki hem üniversitedeki arkadaş gruplarım dağıldı, kimse birbiriyle görüşmüyor. Arada bir iki kişiyle yazışıyorum ama böyle derin bir arkadaşlık geçmişimiz varmış gibi değil. Görüşünce de kendimizle dalga geçiyoruz bir arkadaşlık yürütmeyi beceremedik diye Giden gitti kalan sağlar benim diyerek ilerliyorum ama ara ara insan kendisini de sorguluyor. Görsem çoook mutlu olurum dediğim biri olmadığını farkettim. Ailem dışında kimseyi özlemiyorum, biri dışarı çağırdığında sırf açılırım ya da dilim gelişir diye kendimi zorlayarak dışarı çıkıyorum. Asosyal mi oldum, depresyona mı girdim bilmiyorum. Kendimi acayip yaşlı hissetmeye başladım. Yeniden güçlü arkadaşlık kuracak enerjiyi de o tip insanları da bulamıyorum. Sanki kalıcı insanlar bulma yaşı geçmiş de şimdi öylesine takılmak için birileriyle tanışıyormuşum gibi hissediyorum. Belki de işsizlikten bu düşüncelere sardım. Bilemiyorum.. İçim sıkıldı.

tavsiyeleriniz için çok teşekkürler. hikayenizi bilmiyorum sizin geçmiş gönderilerinize baksam bulabilir miyim zira merak ettim? Siz ne zaman geldiniz? Umarım edindiğimiz/edineceğimiz hobiler iyi gelir çünkü o garip gönül bağını bulamamak insanı ara ara yoruyor.

evlendikten sonra acayip bişey farkettim kadınların arkadaşlığı konusunda. Sürekli garip garip kıyaslamalar belki doğal olarak açık vermemeye çalışmalar falan. Eski samimiyet hissini yakalayamıyorum asla. Arkadaşım iyi olsun ama benden de iyi olmasın tarzı bi kafa oluyor, masumiyet ölüyor. Direk evlilik dedim ama yaşla da ilgisi olabilir. Ben de eş kankasıyla takılıyorum, o bilgisayarı olduğu sürece himalayalarda da yaşayabildiği için hislerimi ucundan kıyısından anlıyor çok derine inemiyor galibağ. Pesto26 aşırı doz yalnızlık oyyy offf dan oooo yeaaaa levelına geçebilecek miydi? Bir sonraki bölümde...

Ahh inanın tüm yaz ormanda veya şehir içinde bisiklet sürmekle geçti. Son iki aydır sinüzitim azınca bıraktım kendisini. Yalnızlıktan düşünecek epey vaktim olunca eskilere sardım İngilteredeyim.

Kalcalar zaten buyukse onermem. Yerine leslie yapabilirsin.

hazir sonbahar havasu varken cikip disarida yuruyun hatunlar. gurbetciler dayanismasi gibi oldu bu post :) A AklinYolu1

Boş vaktimi doldurmak için yeterli hobim var esasında. Enstrüman çalıyorum, illüstrasyon çiziyorum, puzzle yapıyorum, yemek blogum var, burada yapılan kitap okuma buluşmalarına katılıyorum, müzeydi sokaktı keşfetmeyi severim. Daha ruh alemine dönük, biraz da geçmişle alakalı bir sıkıntı. gene de teşekkürler..

Ben de yurtdisindayim, yasadiginiz duygulari zaman zaman ben de yasiyorum. Sizin daha 6 ay olmus, cok yeni, zamanla hersey daha da guzel olur. Ben calismanizi tavsiye ederim, kendinizi mesgul edin. Ben doktora yaptigim icin dusunecek cok vaktim kalmiyordu, hem Turk hem yabanci bir suru arkadasim oldu. Birkac tane arkadastan da yakin dost diyebilecegim insan kazandim, ne yazik ki kimi Turkiyeye dondu kimi baska eyaletlere tasindi, biz de tasindik derken yuzyuze gorusebilecegim arkadasim kalmadi su siralar. Bir iki ay konusmasak da sonra bir bakiyorum ya ben aramisim ya onlar aramis, saatlerce konusmusuz. Benim bir de oglum var, hic vakit kalmiyor baska birseye.

Bu bahsettiğiniz sebeplerden çocuğa da cesaret edemiyorum. Bir de kendimi hala küçük biri gibi hissediyorum sanırım. sosyal çevre biriktirmem ve kilo vermem lazım acilinden.. oğlunuz kalite kontrolü seçmiş, en sevdiğimm

Söyledikleriniz nasıl hoşuma gitti bir bilseniiiz gribim ama gene de bir enerji geldi içime

Düşünmen ve kendini tanıman açısından çok faydali oluyor. Resmen hayat felsefem, dini ve siyasi tüm görüşlerim değişti çünkü Türkiye'de inan düşünmeye bile vakit bulamıyordum :)) O yüzden memnunum bir de cocuklar tabii onlar yetiyor biraz da.

Şu ana kadar tanıştığım Türklerle pek iyi anlaşamadım maalesef, ayrı dünyaların insanlarıydık. Gözlerinde pound işareti parlıyordu adeta, tamamen para kazanmaya endeksli davranışları var gibi geldi. Daha iyileriyle tanışacak ortama da pek girmedim, onla alakalıdır muhtemelen. Türkiye'de eşe dosta ayrılacak vakti buralarda insan ister istemez kendine ayırıyor, kemikleşmiş bireysel yaşam tarzı bizlere de yansıyor, insan kendini geliştirmek için daha fazla motivasyon buluyor .

Oldukça hareketli bir ikili olmuş esasında ama insanlar yormuş galiba. En iyi dediğim iki arkadaşımın tekiyle hiç görüşmemek tekiyle de ' o kadar sene emek verdik, devam edelim bari..' tarzında ittire ittire görüşmek beni kendimi sorgulamaya itti. Kale olarak nitelendirilmek çok tatlı bir şey bence ama yorucu olduğuna da eminim.. . push ;

Ben yurtdışına değil yurtiçinde şehir değiştirdim. 780 km var aramda şu anda doğduğum, büyüdüğüm ve köklerimin olduğu memleketim ile. 3 sene dolmak üzere. Daha yeni yazmıştım, bulursunuz diye düşünüyorum. Erken emeklilik diyelim :)

kırılan kalbime biraz iyi geldi bu kıvırma diyecektim ki kalçalarımın büyümesi tehdidiyle karşı karşıya kaldım selesi mi vardı kendisinin? L

hmm bahsi geçen modelleri tanıdım. sıradan konuşmaların altından bile 'bna nispet ypy glbaa. sS' 'Hava atiyo yhaa. ss' tarzında anlamlar çıkarıp görüşmeyi kesebilir. Beni her gördüğünde hayatının anlamı benmişim gibi sevgi gösterip evlendikten sonra görüşmeyi kesen yediğimiz içtiğimiz gitmeyen bir arkadaşım vardı. A. Gül ün dediği gibi; insan gerçekten hayret ediyor..

Insan kendi kendiyle gecirdigi vakitten zevk almiyorsa baskalarinin da zevk almasini beklememeli. Ulke ozlemi cekiyorsan, yapacagin hicbir sey seni tatmin etmeyecektir. Bunlari saymasina saydin ama yeni bir hobiye ne dersin? Yenilikler iyidir.

Hofff.. gurbette tecrübeli üyelerin mesajlarının alt metninde ' bu duygu geçmeyecek tatlı qısss alış bence ' diye bir uyarı patlamakta..

İstanbul'dan Mersin'e taşındık. Bana bakmayın belki siz alışırsınız. Bende 1 dönem Italya da okumuştum herkes mutlu ben sıkılmıştım. Siz beni örnek almayın :) Eskiden daha mutlu biriydim büyüdükçe sakinleşiyor veya olgunlaşıyor sanırım insan.

Bence asıl dostluklar bu yaşlarda kuruluyor. Gençlik ateşiyle çılgınca arkadaşlıklar, olgunluk dönemine çok zor kalıyor çünkü :) Şimdi asıl seçeceğiniz kişiler tam karakter uyumlu kişiler olacak ve daha çok lezzet alacaksınız. Velhasıl dışarı çıkın

hıh işte o evde durup durup sonra da çıkmak istemeyen insan benim. sabah uyanınca ay çok yoruldum ya diyip biraz da koltuğa tünemeye başladım teşekkür ederim cevap için, içim bayıldığında tavsiyelerini anımsayıp, uygulamak için kendimi ittireceğim.

Zihinsel özgürlük bakımından baya faydası oluyor açıkcası, insan kendi içine dönüyor falan o kısmı güzel. Lakin için hiç bayılmıyor mu be karşim? Nasılsın iyi misinden hallice muhabbet edebildiğim insan sayısı bir bir azaldı

Belli bir yastan sonra arkadasliga onem vermemeye basladim ben acikcasi. Arkadaslik ettiklerim var ama yuzeysel ve arada bir gorusmelik. Zamanla herkes dagiliyor ve kendi hayatina bakiyor zaten. Esimin gorustugu 10 senelik arkadaslari var hala ama oyle devamli iletisimde degiller. Ayda yilda bi gorusuyoruz.

Ben zaten anlatmaktan ziyade dinlemeyi huzur vermeyi severim ic sesim okadar konusuyorki dilime mecal kalmiyor malesef. Benımde az öz arkadaslarım vardır. En eski 20 en kısa 13 yıl olan. Hayatımı emanet edicek kadar guvendıgım ıkı kişi. İnsanların beni eb güvendikleri kale olarak görmelerinden yoruldum cok istikrarli bir hayatım var azıcık renk gelse. Buarada burcum ikizler yükselen kova ikizlerin özellikleri pek yok bende sanırım

Kim ne derse desi göç etmek = yalnızlık Uzun uzun açıklamak istemiyorum ama bu yalnızlığın içinde kültür, aileden uzakta olma, anadilinden uzakta olma.. onlarca faktör var.

Gittiğiniz ülkede bir uğraşınız yok mu? Dil kursu vs katılmadınız mı? Üni bile okuyabilirsiniz...

Ben de evlenerek yurt disina geldim. Her yönden afalladigim bir dünya olüstü cevremde, kabul etmekte zorlandim. Arkadas konusunda problemler yasadim ve yalnizlik en lüks limanim artik. Alistim ve seviyorum. Asiri doz yalnizlik ooo yeeaaa. Kadinlar kiskanctir bilirim, ben bu durumu cok yasiyorum malesef. Arkadasliklarimi da önemsemiyorum yedigim kaziklardan sonra, yok öyle birsey diyebilecegim sadece. Dogru insanlarlar karsilasincaya kadar yalniz kalmayi yeglerim. Arkadasim yok ama herseyi yaptigim canim kankam esim var. Bu da birsey.. Sadece dedikodu kisminda eksiklerimiz var, cay da icmiyor kendisi. Olsundu ben kendim konusup dinlettiriyorum kendimi

Kendileriyle ilgili problemleri bana yansitiyorlar, bu enerjiden bayiliyorum. Hic hoslanmiyorum. Bana enerji emen degil can katan arkadas lazim. kendilerindeki bir eksik eger sendeyse bitmissindir. Elimden geleni yaparim disimle tirnagimla su durumuma geldim acilar cektim, iki yayik kadinin bana bunlar sans isiymis gibi imarinda bulunmasindan artik gina geldi. Herkes asagi yukari böyle, sürekli benimle kiyasliyorlar kendilerini. Ben artik istemiyorum arkadas falan zaten, iyi böyle. Evet iki dünya tatlisi evladim var, ben sürekli spora cikarim, bakimimi yaparim, parfümsüz adim atmam disari. Isteyen herkese destek olup yardim eden biriyim. Ama dostun var mi de yok. Cünkü acik acik bu enerjim insanlara kendilerini kötü hissettiriyor. Benimle oturmak konusmak istemiyorlar. Benim derdim yok mu var, ama elimden gelenler bunlar beni kiskanacagina kalk kendin icin birsey yap mutlu ol, mutluluk yay. Neyse ya cok doluymusum.

Yalnızlık iyidir

Ne güzel, evliliğinize iyi gelmesi süper olmuş. Bazı şeyleri özellikle tek başıma yapmayı tercih ederim, kendimle vakit geçirmeyi de severim ama bu sefer dozaj biraz ağır geldi bana :)

Öncelikle şunu söyleyeyim 6 ay daha kısa bir zaman alışmanız için yeni ortama, 1 seneyi devirdikten sonra daha iyi hissedeceksiniz. İnsan belli bir yaştan sonra bence hayatına çok kolay insan kabul edemiyor, 32 yaşındayım ve en azından ben öyleyim. Ben kalabalıktan ara ara hoşlansam da tek başıma kalmayı da seven, hatta buna ihtiyaç duyan biriyimdir. Özel bir alanım olsun isterim hep. Ama yine de kalabalık varken yalnız kalmak istemek ile direkt yalnız kalmak çok farklı şeyler sizi anlıyorum. Evet buna benzer bir dönem geçirdim, zamanla alışacaksınız. Siz bu arada yapmanız gerekenleri yapın dil, iş arama vs. zamanla inanın düzene giriyor.. The Woman

Hangi ulkedesin? Fotografcilik olabilir. Gecen sene taki kursuna gittim keyif almistim. Bir suru kolye ucum var. Zumba olabilir, gonullu yardimlara gidebilirsin. /

Bende şehir merkezinden uzağa taşındığımda buraya doğru evrildim. Asosyalleştim, arkadaşlık kuramaz oldum. Ne zaman bi komşum tanışmak istese oturmaya gelse, ömrümden 2-3 saat çöp olmuş gibi hissediyorum. "Ben neden burdayım ya, ne anlatıyor bu kadın?" modundayım hep. Bence bu çok huzurlu. Kafam çok rahat. Boş beleş insan yok hayatımda. Çıkar ilişkim yok. Eğer eşinizle her şeyi konuşup paylaşabiliyorsanız hayatınıza böyle devam edin. Ne gam ne keder uğrar size :) Roseaysea Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Esnek zayıflama grubumuz var habire yiyoruz çok komiğiz ama pasifleşti grup da kimi kapattı kimi haftasonu girmiyor falan fıstık

henüz yok, esasında olsa muhtemelen sıkılmam henüz işim olmadığı için ve burda yalnız hamilelik/doğum süreci beni delirtir mi diye korktuğumdan cesaret edemiyorum. Allah bir kolaylığını verir ama insanın aklına geliyor işte..

Bende 8 senedir yurtdisindayim. Turkiyeye gidince eve girmiyorum, ayaklarim kopuyor gezip tozmaktam, arkadaslarla gorusmekten. Ama yasadigim ulkeye donunce inzivaya cekiliyorum. Turklerde var gorustugum ama derin arkadaslik kuramadim, icimden gelmiyor. Cok sukur zor gunumde hep yanimda oldular. Erken dogum yaptim, buyuk ogluma onlar bakti vs ama gunluk goruselim vs yok aramizda. Ben bu durumdan bunaldim ama. Tr deki cevremi cok ozluyorum. Su da var burda cok degistim, bambaska biri oldum her acidan. Kendine odaklandigin icin kafasi cok degisiyor insanin. Turkiyede yasasam gezip tozmaltan bu vakti bulamazdim sanirim

Yalnız konuya cevap yazan altı kişiden ikisiyle aynı ülkede çıkmak tesadüf olamaz. Bu hisleri tanıdınız, algıda seçicilik oldu ve yazmak istediniz bence. hakikaten ya havasından ya suyundan:) The Woman A AklinYolu1 A AklinYolu1

Beni öldürmeyen şey güçlendirecek diye motive olayım bunaldığımda.. teşekkür ederim phalanx

Whatsapp dan goruselim bugun diye arkadaslarim yazdi ama ben gorusmek istemedim cunku hafta ici cok yogun oluyorum. Istedigim zaman gorusuyorum zaten ama kendimle daha cok mutluyum ben.

kk sosyallik ihtiyacimizi gideriyor dogru ama ne kadar izin veriyorsak o kadar. telefonu biraktigim anda bitiuor buradaki sosyallik. ve olabilecek en dogal halimizle yaziyoruz. ay nasil anlasilir derdi yok.

aaah evet, beni bu kötü havalar mahvetti:) sen ne zaman geldin ve benim bu tuhaf modlar sana hiç uğramadı mı? A AklinYolu1

kendimi özel hissetmeye ihtiyacım olan iki dakikada neden böyle yaptın ki şimdi?

Ben de yalnizligimla daha cok mutlu oldugumu farkettim. Kafama gore film izliyorum, kafama gore KK ye giriyorum, kafama gore ev isi yapmiyorum, kafama gore muzik dinliyorum, kafama gore odev yapiyorum vs vs...

Ben de doğuştan stresliyim desem yeridir:) Dediğiniz gibi bu sosyal çevre meselesine kafayı takmayı başladığım andan itibaren sanki daha bi yalnız kaldım. Çok da şeyetmeden çabalayım ben madem..:) A AklinYolu1

Havasi bana da yaramiyor. Bir ara ugramisti ama kiş kiş yapip yolladim. Ben burada okudum burada master yaptim ama hala alisamadim. L

Ben de 33 yaşındayım bir arkadaş da demis ya insan belli yaştan sonra kolay dostluk kuramıyor ya da tercih etmiyor. Hele de çocuk varsa zaten kendine vakti zor ayırıyorsun. Bir de daha seçici olmaya başlıyorsun tam uyumu yakalayamazsan uzak durmak daha kolay geliyor her zaman. Tembellikten de biraz.

En cok senin konuna yazdim ama deyip kivirayim. Eliptik bisikletim vardi zaten genis olan kalcalarimi daha da buyuttugu icin gecen sene disari attim. Arada gyme gidiyorum ama yagmurlu gunlerde degil.

evet öncelikler değişiyor, bir başkası için vakit harcamaya insan biraz daha üşenir hale geliyor. Gene de o görüştükten sonra 'ohh rahatladım ya iyi geldi' dediğim arkadaşlıklarımı özlüyorum.

Ben de kilo vermeye çalışıyorum ve bugün sadece buraya yazdım galiba :)) csi Susuyorsam

Depresif hallerinin nedeni anlasildi. Ben de buradayim.

Daha önce bir çok kez yazmıştım hikayemi, tekrar olmasın diye yazmıyorum ama benim de sizin gibi bir yalnızlığım var. Bu yalnızlık benim seçimim ve inanın az insan çok huzur modu çok keyifli. 6 ay olmuş henüz. İlk 1 sene sudan çıkmış balık gibi olunuyor. Zaman geçtikte o sakinliğe ve sükunete alışıyorsunuz ve öyle bir duruma geliyorsunuz ki, yüksek sesli konuşmalar bile sizi rahatsız ediyor. Benim tavsiyem kendinize hobiler edinmeniz. Ben 40 yaşımdan sonra tığ yapmayı öğrendim mesela. Bir sürü kırlent yaptım, şimdi patik örüyorum. Makrome ve örgü ile çok keyifli şeyler çıkıyor. Hava biraz güzel ise çiçeklerle uğraşabilirsiniz. Hava kapalı ise alın bir kitap, kahve eşliğinde iyi gidiyor. Not: biz de buraya iki dost aile geldik. İlk düşündüğümüzde sanki her an birlikte olacakmışız gibiydi. 25 senelik dostluk. Burada fark ettik ki herkesin beklentileri farklı. Şimdi ayda 1-2 kez ancak görüşüyoruz. İstanbul'da iken daha çok görüyorduk birbirimizi.

İngilteredeyim. Şu an biraz kenar köşe bir yerdeyim. Önümüzdeki aylarda daha Londra'ya yakın bir yere geçme şansımız var. Belki o iyi gelir A AklinYolu1

Suan sebepsiz bir sekilde size sarılmak istedim ben bile kendime inanamadım bu derın donrucu karakterımle. En iyi ilac zaman neye ıyı gelmemişkı size de gelmesin olum acısını bilebir tek zaman hafifletiyor ötesi varmı? Ama bu süreci sürekli bunu düsünerek gecirirseniz elbette zor olur. Mesela suan sizin yerınızde olmak icin neler vermezdım. Hep herseyi herkesi geride birakıp bilmedigim bir ülkeye gitmek isterim bende. Özellikle de havası puslu yerlere bayılırım. Eşim ıkna olmaz böyle bişeye oda ayrı bir konu. Zaten insanları daha iyi tanıdıkca yanlız olmanın nasıl mükemmel bisey oldugunu daha iyi anladım okadar yoruldum ki nasılsın bile demeyecek kadar beni tanımayan insanların memleketıne gitmek isterim. Aslında biraz karakterle de alakalı ben yanlız vakıt gecirmeyi cok seviyorum benım icin bir kayıp olmazdı sanırım.

Yalnız hissetmen normal oralarda çünkü gerçekten de yalnızsın. Sakinliğinin tadını çıkar.

:) terapi niyetine.. A AklinYolu1

Bu mesajı yeni gördüm. Ben de dostluk kurma evrelerinde artık çok yoruluyorum. Hatta direk üşeniyorum galiba. Sonra da arkadaşlarımla kapı gıcırtısına gülme krizine girdiğimiz günler falan aklıma geliyor bir efkar basıyor:) 3 hafta çok uzun bir süre nasıl dayandııın?

bu mesajdan sonra ben de kendimi hobilere adamaya karar verdim bir nevi homesick sakinleştiricisi galiba. bir noktadan sonra geri dönmek de kolay olmaz tabi

Hiç arkadaşla uğraşacak halim yok diyorsunuz..

Huzurlu olalım derken yanlışlıkla asosyal olmayalım diye çırpınıyorum ben de :) özlemiyor musunuz hareketli hayatınızı? Profildeki kızınız sanırım, çok bal görünüyor uzaktan da olsa

ben de birileriyle takılmak yerine evde kalmayı tercih ediyorum ama bu huyumdan da memnun değilim. Zira şu an öyle aman aman bir meşguliyetim yok. Durup dururken depresyona mı girdim acaba.. N ntprt

İyi dilekleriniz ve moral verici cümleleriniz için teşekkür ederim:) bugün dünün etkisiyle bir iki eski arkadaşımla konuştum. yaptığımız salaklıklara çılgınca güldük, iyi geldi ama biliyorum ki hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Çok geriye bakmadan, dediğiniz gibi meşgalelerle hayattan keyif almak gerek

Teşekkür ederiz, kocaman oldu bile o fotoğraftan sonra :) Eskiden yaşadığım sosyalliği özlüyorum. Ama şuan yaşadığım şehir çok kalabalık, ulaşım zor. Evde oturup eşimle içtiğim bi çay yolda 2 saat geçiripte sosyalleşeceğim alandan daha cazip geliyor ister istemez. Kafa yapısı değişiyor. Hayat beklentileri değişiyor. Aktifliği kaybetmek sorun değil bence. Sonuçta gerektiğinde herkesle konuşup işlerimizi halledebiliyoruz. Sadece gereksiz kalabalık bayıyor artık. Zeynep

peki arkadaşlık kurmaya daha elverişli olan yaşlardan gelen arkadaşlıklarınızı devam ettirebiliyor musunuz? yeni edinememekten çok onlarla da ayrı yollara gittiğimizi görmek, ortak noktaların azalması, konuşacak çok da şey bulamamak 'ben de bir durum mu var?' dememe sebep oldu. L

Suyu iyidir, suyuna laf yok. Ben BDV de her konuya yazdim bugun. The Woman

zaten totom küçülsün diye aldım, umarım bir yıkım yaşamam. selesiz olmasına güveniyordum. The Woman

biraz on bahceye ciktim biraz arka bahceye yetti. :) arkadasliklarimin da bir kismi devam ediyor bir kismi bitiuor bir kismi cok seviyeli hale geliyor. dogal bence bu. hayatlar degisiyor, karakterler degisiyor. sanirim grup olarak gorustugumux kisilerle kopuyoruz ama bireysel olarak ozel bir iliski varsa o iyi kotu devam ediyor. tabii dostluk emek isi, iki tarafran biri yeterli emegi vermedigini karsi tarafa hissettirirse olmuyor.

Ahaha yardimci olabildiysem ne mutlu bana. Ben bu aralar diyetteyim diye kendime gore az yiyorum. O da ruh halimi etkiliyor tabi ki. . push ;

Biz de yiyoruz, patatesinden tut lattesine, pilavindan tut baklavasina kadar ama benim takim iyi gidiyor. Nazar degmesin. Ortalamamiz 1.04 du gecen hafta.

evet insanları omuzlarından tutup 'sen de benim gibi hissediyor musun? ' diye sormak istiyorum bazen ama pek insan bulamıyorum malum avantajları ve dezavantajlarıyla yeni kültür güzel tabi. gene de bir altın gününe hayır demezdim

Bende her tanistigimla gorusemiyorum ama eski isyerimden kizlarla gorusuyorum, cay yapip iki lafin belini kiriyoruz arada bir. Cocuk yokkenki bos zamani cok iyi degerlendirin, benim suan 2 tane ve tek basima ciddi zorlandigim oluyor. Esim burali olmasina ragmen ailesi uzakta ve cok az gorusuyoruz. Benimkiler zaten yok. Suan bi kursa gitmek istiyorum, uzun zamandir ki hayalim ama esim o kadar yogun calisiyor ki... Onun disinda kimseye guvenip birakamam da cocuklari. Askiliyorum surekli oyuzden. Buaralar kizimla unsuz sekersiz tarifler deniyoruz, o oyun kismini oglum yeme kismini goturuyor isin :) Birde cocuk olunca birileriyle gorusme ihtiyaciniz artacak, bunu es gecmeyin. Insan 24 saat cocukla cok bunaliyor, cocuk bile baska insanlari ariyor sosyallesmek istiyor.

Bence bu yeni ülkede sosyalleşmeye çalis. Bir dil kursuna, ya da ne bileyim çiçek düzenleme kursuna-resim kursuna falan yazıl. İnsan yalnız kaldıkça daha da yalnızlığı çekiyor. Evde durdukça bir süre sonra hiç cikmamayi istiyor. At kendini sokaklara, sokakların tadını çıkar. Neredeyse her şehrin ücretsiz walking tourlari var. Yaz Google'a, sizinkini bul, onlarla gez. Sonuçta bir sürü insanın isteyip de yapamadığı şey yeni bir ülkede sıfırdan hayat kurmak. Eminim bu aşamaya da zorluklarla gelmissinizdir. O günleri hatırla, o zamanki motivasyonun neydi, bunları düşün... Şehrin tadını cikart! İllüstrasyon ciziyormussun Ne güzel işte. Al malzemelerini tak kulaklığıni git şehrin güzel noktalarına çizim yap

Ülke değiştirmişsiniz şuan yalnız hissetmeniz çok normal, zamanla düzeniniz oturacak orada da arkadaş edineceksiniz merak etmeyin. İnsan yaş aldıkça kendine iyi gelmeyen insanları elemeye başlıyor hayatından. Bu aile de olabilir arkadaş da olabilir. Ne kadar az insan, o kadar çok huzur emin olun. Oradaki yaşam düzeniniz oturana kadar kendinize bir meşgale bulmanızı tavsiye ederim, en azından günün birkaç saati sizi meşgul edecek birşeyler. Hobi kursları, spor, kitap okuma grupları vs birçok şey olabilir. Herşey yoluna girecek inanın. Hayatınızda az ama öz insanlar olması dileğiyle The Woman

Nerede yaşıyorsunuz? Ben de geçecek umuduyla yaşıyorum ama sizden aldığım bilgiler ışığında o umudun üzerinde fazla durmamaya karar verdim şu an.. yeni türkünün neresi sıla bize neresi gurbet, yollar bize memlekeeet diye bir şarkısı vardı, aklıma o geldi Araf diyince..

biraz da üzüyor kardiş. hayal meyal düşleeer gibi uçup giden kuşlaaar gibi eski dostlaaar diye mırıldanırken bulabiliyorsun kendini A AklinYolu1

Bunun cevabini ben veremem. Bir hobi bulmakla baslayabilirsin.

Daha cok kis havasi var diyelim.

Esasında kendi işimi yapmak istiyorum ama ona da hazır hissetmiyorum. Genel bi revizyon dönemi galiba, bir çok şeye cesaret edemediğim.. ne istediğimden emin olamadığım. Çok sığ duyguların insanı değilim gündelik muhabbetin biraz daha ötesine gidecek şekilde birileriyle konuşmaya ihtiyaç duyuyorum bazen. Meşgaleler bu ihtiyacı tatmin edemiyor çoğu zaman:)

Cok yorucu ama ıste benım istemsiz verdıgım bir güven sanırım. Arkadas konusunda da garanticiyim tek bir soru işareti bile olmamali. Herkesin karakteri farklı aslında kımı uzun vade güven veren dostluk sever kimisi de gününü gecirmek eglenmek icin yüzeysel insanlari tercih eder. Uzun vade dostluklar onlar icin zaman ve enerji kaybıdır. Oraya alisirmısınız yoksa zorlanırmısınız bilemem ama eger bu sızın sınavınız ise her sekilde kazanan siz olucaksınız emin olun. Sartlar sizi güclü olmanız adına hep uyarıcaktır. Ben ne zaman sartlar dogrultusunda ıstemedigim sekilde yasadıysam yada davrandıysam hep daha güclü cıktım o sınavdan.

çok teşekkür ederim pozitif elektrik saçan bu mesajdan ötürü. Kesinlikle arada çok fark var, bir şeyi tercih etmekle zorunlu olarak maruz kalmak arasındaki fark gibi. Çabalamaya devam o halde.. N ntprt

Frizzy mi yoksa. Sampuanini degistir derim. The Woman

ben de ayni cografyadayim, kisin geldigini kabullenmekte xorlaniyorum. daha kasim ayindayiz, hala yuruyus yapabiliyor olmamiz lazim, kendimi dokulen yapraklara bakarak kandiriyorum. merak etme daha sombahar bu diye L

Sizi o kadar iyi anlıyorum ki. Benzer şeyleri yaşamışız. O yalnızlık hissi geçmiyor sadece alışıyorsun. Ben ikinci üniversiteye başladım yoksa fena haldeydim. Bir türlü alışamamıştım yeni yere. Eski yaşadığım yere dönünce orda da yapamıyordum. Bir garip arafta kalmıştım. Eşim çok uğraştı sevdirmek için. Şimdi 5 yıl oldu buraya alıştım. Umarım sizde bu durumu atlatacak uğraşlar bulursunuz. MissCherryBlossom

Çabalayın yalnız stres yapmadan çabalayın, şu hayatta stres sıkıntı yaptığım ve işimin rast gittiği bir an görmedim. Ne kadar az uğraşırsanız o kadar çok geliyor istedikleriniz...

Bu ara beni insanlar sıkıyor ondan yalnızlık iyi bence

Stresi ve sorumluğu yok dediğin gibi kapatınca bitiyor ve hepimiz de ihtiyaç duyuyoruz demek ki bir iç dökmeye ya da birine çare aramaya kısaca insanla temas da olmaya :))

Bu havada koltuğa tünemeyeceksin de ne yapacaksın bizi bu havalar mahvetti :))) sabahtan beri yağmur.

İnsanın kendisiyle geçirdiği kaliteli zaman sosyal ortama ihtiyaç duymasına engel olmuyor maalesef. Eski arkadaşlarla araya giren kopukluktan sizlerin hayatında ne sorumlu diye merak ettim daha ziyade. Hobileri yarışma programına katılmışcasına saymamın sebebi boş vakti doldurmakta sıkıntı çekmiyor olmamın altını çizmek. gene de yeni hobi yeni insanlarla tanışmak için bir kapı, tavsiyelerine açığım bu konuda

Her ne kadar kendimize yetmemizden, yalnız da kaliteli vakit gecirebilecegimizden ya da geçirdiğimizden bahset de gerçek olan şu ki insan sosyal bir varlık ve iletişime ihtiyaç duyuyor. Şu an burda yaptığımız da mesela bunun bir yansıması kendimizi biraz da farkında olmadan bu şekilde tatmin ediyoruz.