İlk çocuk büyumus artık kendiniz icn yaşayacaksiniz. saglik problemleri de var ben olsam hiç gitmmem böyle toplara. hic çocuğunuz olmaz o zaman tamam ama o duyguyu tatmissiniz tekrar hamilelik doğum lohusalık gaz, diş, yürüme ilkokul sil baştan billemedim

Savaş var, hastalik var,.. Daha yeni maddi açidan rahatliyorsunuz, geçen yaz daha yeni terapiye gitmişsiniz. Yani şu tabloda açikçasi 2ci çocuk deli cesareti. Oğlun ergenliğe girmek üzeri. Ister 10 yatili bakici olsun, insan en cok eşinden destek ister. O yorgunluk ve hormonu bakicida değistiremez. Maddi durum birden kötüleşirse ne yapacaksiniz? Oysa şurda bir kaç yila oğlun büyümüş olacak. Eşin ile gerçek ikinci bahar yaşayip gezip tozabilirsinizde. Oğlunun eğitim ve başka ihtiyaçlarini karşilarsiniz,.. Yoksa bebek ile tekrar hep onun yaninda ol, ilk okul başlar ödevler, öğretmenler,.. Yine yillarca kendine tam zaman ayiramazsin. Yani net, ben olsam yapmazdim.

38 yas gec degil.. aradaki yas farki 10 yas olacak ilk cocugunla.. yani dunyaya gelse bir can senligi olur.. esinle iliskiniz genel olarak iyiymis.. ben olsam denerdim sansimi. Tabii herkesin tercihleri baskadir. Buarada hastaligin hakkinda bir bilgim yok.

Hem pko var hem kilo hem şeker Muhtemelen gittiğiniz dr. da kilo verin diyecek Geneli böyle yapıyor diye biliyorum Bu pandemide bana karaciğer yağlanması hediye etti diyet şart oldu yani Önce bir fiziksel olarak kendinizi iyi hissedin kilocuklarınızı verin hem sağlıklı bir gebelik geçirirsiniz hemde böyle acaba bişey olurmularla yaşamazsınız Yaş önemli değil artık o kadar 40 bile değilsiniz

Bu bence çok kişisel bir karar tabi ki sizin ne istediğiniz önemli gerçekten bir bebek dünyaya getirmek istiyor musunuz? Pko bende de var belki tedavi gerekebilir Tabi ki yaşlı değilsiniz ama yaşın bellirli bı yaş üzeri olması çocuğun Allah korusun engelli olmasında da etkili olabiliyor. Belki tüp bebekle bu ihtimali düşürebilirsiniz. Sonuçta bu sorumlulugu siz alacaksiniz yaşlı da değilsiniz yani önemli olan sizin ne kadar tolere edebileceginiz

Kesinlikle kişisel bir karar ama benzer durumu yaşayanlardan birinci ağızdan tecrübe duymak istedim galiba. İlk çocuğum evlenir evlenmez sürpriz bir hamilelikti. Düşünmeye fırsat olmadan pat pat yaşadık herşeyi. Gençliğin verdiği gözü karalıkta vardı tabi. Artık tecrübeyle birlikte her detayı düşünüyor insan. Bakalım belki isteyeceğiz, heves edeceğiz olmayacak. Hakkımızda hayırlısı.

Aynı yaştayız ben olsam kesinlikle düşünmem bu saatden sonra. Kafam kaldırmaz çünkü. Sıl baştan tekrar herşeyi göze alamazdım. Büyüdükçe ihtiyaçlarıda büyüyor malum. Ama siz düşünüyorsanız gebelik oluşursa başından beri riskli gebelik takip eden bir dr. a gidebilirsiniz, diyetiyenle birlikte yürütebilirsiniz gebeliğinizi. Diyabeti olan ve gebeliği o şekilde geçiren çok sayıda tanıdıklarım var.

Ben olsam artık düşünmezdim gerçekten çok zor bi süreç hamilelikte doğum ve sonrası da rahatınızı bozmayın varmış bi çocuğunuz zaten bende pcos hastasıyım ve bende sürpriz gebelikten sonra 2. oğlumu aldım kucağıma ama 29 yaşımda bile zorluyor

çocuğunuzu büyütmüşsünüz artık rahat edeceğiniz dönemler gelmiş. her anlamda zorlar bence tekrar başa sarmak. sağlık sorunlarınız da varmış. bu duyguyu hiç tatmamış değilsiniz. ben olsam 2. çocuğu düşünmezdim.

Benim abimle aramda 10 yaş var ve arada o kadar büyük uçurumlar oluyor ki. O lisedeyken ben daha ilk okuldaydım sonra üniversiteye gitti falan derken birbirimizi tanıyamadık bile. Ve hala daha derim anneme neden durdunuz durdunuz 10 yıl sonra çocuk yaptınız diye. Kardeşler arasında iletişim kopukluğu oluyor bence. Tabi abimin kişilik olarakta benden çok farklı olması buna etken ama bence kardeşler arasında 5'ten fazla yaş farkı olmamalı. Ve çocuk 18 yaşına geldiğinde siz 56 yaşında olacaksınız. Bilmiyorum ama ben olsam yapmazdım.

Söylemlerinden ikinci çocuğu istediğinize dair bir cikarımda bulunamadım. Zaten istiyor olsaydınız kimsenin fikrine htiyaç duymazsınız. Eşiniz istiyor diye kafanız karışmış bence. İkinci çocuğu sadece kendiniz gerçekten istiyorsanız yapın. Eşinizin ya da çocuğunuzun kardeş istemesi yeterli bir neden değil. Mutlu anne mutlu cocuk.

Bu çok kişisel bir karar. Sonuçta siz büyuteceksiniz. Benim arkadaşlarımdan var ilk cocuk oniki yaşlarında ikinci yeni dogdu. Bundan çok memnun olan var. Gözümüz arkada kalmıyor diyorlar. Birinin liseyi yeni kazandı başka ilde yurtta kalıyor o yüzden can yoldaşı olan diyen de var. Her türlü zorluk da güzellik de sizin olacak. Benim şuan 16 aylık bebeğim var bende kararsızım ikincide. Benimde karar vermem lazım çünkü yaşım şuan 35. Karar vermek çok zor.

Herkese merhaba, asla asla dememeliyiz örneği bir konuyla karşınızdayım. Biz 11 senelik evliyiz, 10 yaşında bir çocuğumuz var. Şuana kadar 2. Çocuk mevzusunu hiç düşünmedik. Hala birşeyler net değil ya neyse. Eşimizle aramızda zaman zaman onun ailesi yüzünden çıkan tartışmalar hariç ciddi bir sıkıntı olmadı şu ana kadar. Maddi olarak iniş çıkışlarımızda çok oldu belki bu çocuk mevzusunu konuşmamamızın sebeplerinden biride buydu. Yazın sonunda sürpriz bir hamilelik yaşadım, o zaman ne olacak, ne yapacağız diye karar verme aşamasındayken bize söz hakkı kalmadan kaybettik. Eşimlede 13 yıllık birlikteliğimizde ilk defa derin bir kopuş yaşadığımızı o zaman hissettim. Terapiye falan gittik, şimdi herşey yolunda görünüyor. Eşim terapiden sonra açıldı, işyerinde sorunları varmış, kendini çok yetersiz ve kötü hissetmiş. İnsanın bazen sarsılması için bir tokat gerekir ya o tokat çarptı yüzüme, şimdi herşeye başka bakıyorum diyor, ve dahada geç kalmadan 2. çocuğu istiyor. O 41 ben 38 yaşındayız. Ben ne düşüneceğimi, hissedeceğimi bilmiyorum açıkçası. Bir yandan yaşım geçti gibi geliyor, bir yandan insanlar bu yaşta evleniyor diyorum. Pandemi sağolsun tip2 diyabet hediye etti bana. Gençken, sağlıklıyken, incecikken yaşadığım hamilelik çok kolaydı, kızım çok uyumlu çok uslu bir bebekti. Gözümü karartsam bile bunlar geliyor aklıma. Ne istediğimi, ne hissedeceğimi bilmez bir şekilde duruyorum öyle. Özellikle benim yaşlarımda, tip2 diyabetle hamile kalmış hanımlardan fikir, tecrübe istiyorum. Çok zorsa hiç girmem bu yola gibi geliyor çoğu zaman. Birde zaten pcos var, doktorum hamile kalman bile bir mucize demişti ama kazayla 2 defa yaşadım, bile isteye 3. olur mu diyorum. Buraya kadar okuyanlar kafamın nasıl bir çorbaya döndüğünü anlamıştır zaten. Bi el atın bana

Ikınci cocugum 38 yasında oldu su an 2bucuk yasında buyuk cocugum ılkokul 1 de ıkısı de ılgı sevgı sefkat oyun ıstıyor sureklı arada 4 yas 4 ay var yoruldum yıprandım ama ıkı kardes bırbırlerıne cok duskun. Yastan dolayı ıkıncı birinciye gore daha zorladı hamılelık bakımı vs. Ama sızın dıger evladınız buyuk cok zorlanmassınız. Ikı kardes bence daha ıyı olur.

Hiç düşünmemiştim şuana kadar, istemiyorum deyip kestirip atmıştım. eşim çat diye böyle bir teklif sununca düşünmeye başladım istiyor muyum diye. İlk çocuktaki gibi değil şartlarım ama herşey kötüye gidiyor değil, maddi açıdan daha rahat bir döneme giriyoruz. Yatılı bakıcı falan tutmakta seçeneklerimiz arasında. Eşim işimizi kolaylaştıracak her seçeneği sunuyor bana, o biraz aklımı çeliyor. Sağlık durumuda eksi yönde etki yapıyor. +/- listesi yapınca çok dengede kaldı herşey. O yüzden benzer koşulları yaşamış kişilerden fikir almak istedim sanırım.

İki çocuğumun arasında 7 yaş var, küçüğüm henüz 45 günlük. Yanınızda yardımcınız varsa zorlanmazsiniz ama tekseniz eğer, yeniden aynı şeyleri yaşamak çok yıpratıcı oluyor.

Sağlık sorunlarını atlattıktan sonra şunu sormaniz gerekir kendinize. İkinci çocuk için sabır maddiyat var mı? Çalışma durumunuz nasıl olacak? Aslında bunlar doğum ve sonrasını kolaylaştırıyor.

Once sizin sagliginiz. Bunu detaylica doktorunuzla konusmalisiniz. Sonrasinda eger gercekten istiyorsaniz 38 yas gec degil bence. Bir de pcos olunca hamilelik neden mucize olsun. Benim de 2 oglum var. Pcos hamilelige asla engel degil.

Bende deli cesareti olarak görüyorum çoğu zaman. Git-gellerimin asıl sebebi eşimin çocuk konusunda elini taşın altına rahatlıkla koyması aslında. İlk çocuğumuzda da aynısı oldu, bana yardımcı olmadı biz beraber büyüttük çocuğumuzu. Cinsiyet belirtmemişim herkes oğlan demiş ama kızım var. Eşim kadar evcilik oynamamışımdır ben kızımla, tuvalet eğitimini babası verdi kızımın. Bakıcı sadece angaryaları üstümüzden alacak, tabiki sorumluluk bizde olacak. Bu yaştan sonra bende çocuk yapayım diye ölüp bitmiyorum ama daha da gecikip keşke dermiyim diye soruyorum kendi kendime. Detaylı düşününce bende çok yakın değilim bu fikre ama böyle bir teklif gelince enine boyuna düşünmek gerekiyor gibi geldi. Maddiyat konusu, iş konusuda karışık. Yeni bir hayata başlayacağız yakın zamanda, ülke değiştireceğiz tekrar, yeni başlangıcımıza yepyeni bir aile üyeside katılsın diye düşündük bir an. Genelde kesin çizgilerim yoktur hayatta, hep grilerde gezinirim, o yüzden kestirip atamadım galiba.

Gebeliği siz kendiniz mi düşünüyorsunuz yoksa eşiniz istiyor diye mi kararsızsınız?

Hastalıklara çok geçmiş olsun. Gebelikte ne kadar etkili bilemem de ben olsam şansımı denerdim. Annelik çok içten gelen bir duygu. Yakalamışken bırakmamalı. Allahım sağlıklı ve mutlu kararları almanı nasip etsin inşallah.

Aslında illa biyolojik olması gerekmiyor bence. Yani en büyük sorun sağlık ve fizyolojik problemler olarak aktardiginiz için diyorum. Karar verince kesin evlat da edinebilirsiniz o zaman fizyolojik bir risk de bulunmuyor. Yani siz bence heveslenirsem ya yine düşük yaşarsam bu sefer hayal kırıklığı mutsuzluk olacak diye de cekiniyorsunuz.

Gerçekten istiyorsanız peşini bırakmayın. Rabbim hayırlısı ile nasip etsin. Ayrıca yaşınız gayet normal hiç o konuya takılmayın. Benim de kızım 6 yaşına yaklaştı tam uyku yemek ihtiyaçlar düzene girdi derme sar başa olacak ama her zorluğun güzelliği var. inşaallah güzel haberler alırız sizden

Benim çevremdekiler memnun mesela Sadece bir tanesi mahvettim hayatımı uykusuzluk zor dedi. Çok değişken bir durum.

38-39 yaşlarında ikinciyi hatta üçüncüyü doğuran arkadaşlarım akrabalarım var. Çok yaygın bir durum çevremde. Ben de ikinci çocuğumu 35te doğurdum. İlk çocuğumdaki enerjimi bulamıyorum kafam şişiyor. Ama sizin oğlunuz büyükmüş, bu bir avantaj kesinlikle. Benimkilerin arası 4.5 yaş. kronik rahatsızlıklarınız için ise doktora danışmanız şart.

Ben 31 yaşındayım. İki kizim var. Biri 2.5 yaşında. Biri 2.5 aylık. Çok zorlanıyorum. Bazen kafam kaldırmıyor. İkisi birden agliyor falan. İki hamileliğim de çok zor geçti. Ben fıtığım. azdi. Bacağımı sürüyerek dolaştım. Tiroid vardı. Bir sürü ilaç kullandım. Kızınız baya büyümüş. Rahata da alismissinizdir. Yaş 38 olmuş. Eski sabriniz yoktur. Bir sürü badire atlatmissiniz. Kronik hastalık var bir de. Bu bebek sizi cokertebilir de, tam tersi de olabilir. Kusura bakmayın. Acikca yazdım fikrimi. Ben durumunuzda olsam cesaret edemezdim.