aynen yani yaz tatilinde akşam bi arkadaşımla bi yerde oturamayacaksam ne anladım ben o tatilden... benim annem de 6-7 gibi aramaya başlar. "nerdesin, o yanındaki kim, ben niye tanımıyorum" vs. Bütün arkadaşlarımı annemle tanıştırmak zorundayım. Yoksa eve gelirim bi de surat asar, içim hiç rahat değil die. korumacılık duygusuyla yapıyo ama kendime kuleye kapatılmış masal kahramanları gibi hissediyorum. :/ geçici iş arıyorum cnm da bulmak kolay değil o kdr. melekkk

tatlım çok klişe olucak belki ama annene şaka yoluyla değil ciddi ciddi sana hissettirdiklerini ve onun eleştirilerinden ne kadar etkilendiğini kendine olan güvenini kaybetmeye başladığını çok açık ve net bir biçimde söylemelisin.. değişen hiç bir şey olmayacağını düşünsen bile söylemelisin.. ayrı ev tutmak istiyorum diyosun çünki.. bunu yapmadan önce eğer bu konuşmayı yaparsan ona bir şans daha vermiş olursun belki daha çok dikkat eder sözlerine ve tavırlarına.. haa eğer bir değişiklik olmazsa o zaman kendi yolunu çizersin... yada ona artık yetişkin biri olduğunu bir şekilde kabul ettirmelisin.. daha dik durmalısın karşısında kişiliğini ve karekterini ortaya koymalısın... umarım her şey gönlünce olur... Laale Aşikardır Zat-ı

yanlızca şunu söyleyebilirim benim annemde öyleydi ben ne zaman evlendim ne zaman yuvamı kurdum annem çok değişti inanın anneler hayatlarımız içerisinde hata yapmamızı istemediklerinden üzülmemizi istemediklerinden dolayı böyleler artık sürekliii evlatları için korktuklarından bazı şeyleri belli edemiyorlar sevgilerini sözle ifade edemiyor olabilirler. bu gayet normal belkide bizi kendi sözleri ile hayata tam anlamı ile hazırlıyorlar benimde yedinci ayına girmek üzere olan bir kızım var şuan annemi anlayabilmem için kızımın benim o zamanki yaşlarıma gelmesi gerek... umarım aranızdaki sorunlar çözülür ki çözüleceğine eminim okurken bile yazdıklarınızı kendimi görür gibi oldum. ama şimdi evlendim kızım var mutluyum annem şimdiii müthiş derecede destek oluyor bana her anımda yanımda

Sağolun arkadaşlar yazdıklarınız için.. Yalnız olmadığımı görmek güzel. Dediğim gibi annemle aslında iyi anlaşırız. Daha önceden böyle değildi. Bu yıl antalya ya dönünce daha fazla yüklenmeye başladı bana. Ben de artık her dediğine evet demeye başladım. Böyle yapınca tartışmıyoruz. Ama ben de ne yazık ki karakter olarak inatçıyım, lider ruhluyum, yönetilmeyi sevmiyorum. Annemin de çok baskın bi karakteri var. Dolayısıyla çatışmalar oluyo sürekli aramızda. Ama değerini biliyorum tabii ki annemin. Sadece bu söylediğim şeylerdn çok rahatsızım. W watasiva

canım sana tavsiyem kpss dershanelerinden birine kaydını yaptır, sınava odaklan. hem dershaneye gidersin arkadaşlarınla da buluşursun hem de sınavlara da iyi hazırlanmış olursun.. annenin değişeceğini sanmıyorum en iyisi sen derslerine odaklan.. . push ;

Sanırım üniversiteyi dışarıda okudunuz şimdi de ailenizin yanına dönünce zorlanıyorsunuz. Hiç kolay değil, çok iyi anlıyorum..:teselli: Ama maalesef aileler söz konusu olunca pek yapacak bişiy olmuyor, dilerim ki KPSS'yi kazanır, istediğiniz yere atanırsınız.. yerimseniben

anlıyorum seni canım. ben de uzakta okuyorum. yaz tatillerinde bile bu tip olaylarla karşılaşıyorum. yaz günü saat 6 da arayıp nerdesin diye başlıyor :/ ne mezunusun canım. geçici bi iş bulsan sınava kadar? W watasiva

bence sakin sakin bi kez daha konuşun kırılıyorum deyın... hatta annenıze bu konuyu okutun ancak öyle anlayabilir... W watasiva

annen hep böyle miydi? yoksa buu durumunu tetikleyen bir şey mi oldu... babanla arası mı açıldı da yaptığın her şeyi kabahat, hataolrak görmesinin sebebi vardır mutlaka. sen ne dersen de anlamaz. iş bulup ayrı eve çıksan da annenden kurtulamazsın S

annemle bende bi ara sorun yaşadım ama şimdi hepsini aştık çok şükür. herşeye rağmen kıymetlerini bilmemiz gerekiyor D

Konuyu acan kardese annemi cok seviyorum yazmissin... Annenin kiymetini bil...

sen meslek sahibi olana dek ve evliliğe adım atana kadar bu böyle devam eder iki bayan evde ki sende yetişkinsin sayılır kişiliğin artık yavaş yavaş oturmuşdur sen en iyisi ne iş bulursan şimdilik o işe gir yoksa daha çok bunalacaksın

benim annemde beni pek övmez daha doğrusu genelde hatalrımı böyle küçümser gibi söyler bazende gayet güzel söyler ama böyle şeyler gerçekten insanın güvenini kırıyo. belki zor olucak ama takmamaya çalışın ve kendi istediklerinizi yapın etki altında kalmayın. sizi anlıyorum aslında ben, yani insanın annesinin kendisini anlamaması sürekli yermesi üzücü birşey. takmayarak kendinizi yıpratmayı bırakın ama annenizlede anlaşmanın yoluna bakın evden uzaklaşmayı çözüm gibi görmeyin derim ben. Zehranur

Aslında bu konuyu açıp açmamak konusunda çok düşündüm... Sadece içimi dökmek istiyorum... Neyse konuya gireyim... Üniversiteyi geçen yaz bitirdim. Ve antalyaya döndüm. Yaklaşık 6 buçuk aydır buradayım. Ama bir türlü uyum sağlayamadım. Çok bunaldım. Yalnız başına dışarı çıkacağım zaman, anneme 40 defa hesap vermek zorundayım. Bazen biriyle buluşacağımda, buluşacağım kişi erkekse ve "gerçekten" sadece arkadaşım olmasına rağmen, "Kesin sana aşıktır, yoksa bir erkek bir kızla niye görüşsün, uzak dur ondan" diye resmen azarlamaya başlıyor, surat asıyor. Dışarı gitmekte diretirsem günlerce küsüyor. Annemin her dediğine evet demek zorundayım. Evet dersem çok iyi anlaşıyoruz. Ama "hayır" dediğim anda benden kötüsü yok. Şu 6 ay içinde saçmasapan basit konular yüzünden "seni evlatlıktan reddediyorum" dediği bile oldu kaç defa. Beraber çıktığımız zaman sürekli beni eleştirir. Herşeyi ince detayına kadar acımasızca eleştirir. "Ne biçim yürüyosun." der... Şu çantanı böyle taşıma çok avam görünüyorsun... Bu elbise üstünde çok basit kötü durmuş fln der. Geçen gün bana yarı şaka yarı ciddi "sen bir bayan değil oğlan çocuğusun" dedi. Çok kırıldım ve çok aşağılandığımı hissettim. Normalde şaka kaldıran insanım, artık kaldıramıyorum. Sürekli gittiğimiz bir yerdeki çalışana benim için "yemek yapmayı bile bilmez" fln demiş. Bunları belki espri olsun diye yapıyor ama gerçekten özgüvenimi yitirmeye başladım. Bugün artık şakasına hiç mi iyi yanım yok benim, biraz da onları söylesen dedim. Olsa söylerdim fln dedi. Gönül rahatlığıyla çıkıp arkadaşlarımla bir yerlerde oturamıyorum. Arkadaşlarımla ya da yalnız başına çıktığım zaman hep stresliyim. Annem ne zaman arayıp azarlayacak diye. Bir defa çıktığımda hiç aramadı. Anneme bişey oldu zannedip korktum, ben aradım. O derece baskı altına girmişim yani... Erkek arkadaşım olmasına zaten aşırı derecede karşı. Benim düzgün birini bulamayacağıma adı gibi emin. Ben de sonuçta 22 yaşında genç bir bayanım. Bir patlama noktam oluyor. Alıp annemi karşıma konuşuyorum. Ama bütün konuşmalarımızın sonunda hep hep hep o haklı. Aksi halde benim ne terbiyesizliğim kalıyor ne nankörlüğüm... Dışarıdan bakıldığında da çok iyi anlaşan iki anne kız'ız. Ama onun her dediğine evet dediğim sürece... Kendime bakıyorum... Eski mutlu, gözlerinin içi gülen güzel kızdan eser yok. Resmen pasif, süklüm püklüm, silik biri oldum. Bir de ani tepkiler vermeye, ani sinirlenmeler yaşamaya başladım. Ayrı eve çıkmak istiyorum. Bunun için iş bulmam lazım. Arıyorum ama iş bulmak hiç kolay değil arkadaşlar. KPSSye hazırlanıyorum. Ama onu bile kazanacak mıyım acaba diye düşünmeye başladım. O kadar güvenimi yitirdim ki kendime karşı... Tabi bu arada iş bulursam da kesinlikle çalışmaya başlıycam. Ama çok zor... Nasıl yoluna koyucam bu hayatı bilmiyorum... Eskisi gibi kendime güvenli olur muyum hiç bilmiyorum. Bu arada son olarak şunu belirteyim, annemi çok seviyorum. Sadece bu davranışlarından bunaldım... Yanlış anlamasın kimse lütfen.

canım anneme bu konuyu okutursam 1 hafta konuşmaz benimle. :) B

ya insan başka memlekette okuyup ailesinin yanına gittiinde öyle oluyo, ben 2. öretim okuyorum bazen derslerim gece 11de bitiyo ve eve yanlız geliyorum. memlekete gittiğimde akşam 8 de filan ananemden eve gidecek oluyorum dur sen yanlız gitme biz götürelim diyolar evlerin arasıda 100m filan. neoluyoruz ya diyorum ben orda gecenin bi körü çıkıp yanlız gidiyorum alıştırmayın beni filan diyorum içten içede gülüyorum halimize napıcan koruma duygusuyla yapıyolar ema1 Hayat, sen plan yaparken başına

Arkadaslar bir türlü anlamiyorum bu tür seyler hepimizin basindan az cok gecti, kimselere söylemezken bir yerlere yazma imkanimiz bile olmazdi. Simdi teknoloji gelisti yaziyoruz tamamda bu kardesimizin yazdigi cok dogal normal seyler degilmi... nasil bir cözüm bulucaz, her anne bunu iyi kötü yapiyor... hemen dermanmi aramamiz gerekiyor... Zehranur