yemek yiyemezsin uyuyamazsın sızdığın bir anda ağlayarak uyanırsın belki ama bunların hepsi geçiyor ve bitiyor ona muhtaç değilsin, ondan önce de onsuz yaşıyordun. yokluğuna alışması zor olsa da imkansız değil mutlu olmak için haketmeye 1 dakikanı ayırmayacaksın hayırlı olsun

saol canım calısıorum aksama kadar saat 18:30 paydos. burdakilerle hep iyi olmaya calısıcam mecbur. birde antidepresan düsünüodum ama vazmı gecmeliyim bilmiorm. sen yemek yiebiliomuydun zorla yiorum kusucak gibi oluorm. zaten zayıfım ondan korkuorum. gece hep uyandım hep

Sakın ama sakın mesaj atmaa.. Bu yapılan en büyük hatadır. Tüm aşk acısıyla ilgili forumları okusan herkesin ortak görüşü asla ve asla mesaj atmamak, aramamak. Bekle, sabret. Elin telefona gidebilir ya da facebook tarzı zımbırtılardan ulaşmaya çalışabilirsin ama yapma. Bu istek arada bir gelip gider.

Tatlım ben de geçen yaz senin durumundaydım. Bitti dedik beraber ve inan ki ciddi ciddi öleceğimi düşündüm o an. Şimdi de gözlerim doluyor bunları yazarken. Kalbim sıkışmıştı gerçekten. Yani bu büyük acıyı fiziksel anlamda da yaşıyorsun. Sonuçta üzüntüler sağlığımızı da etkiliyor malesef. Yaşayan ölüydüm, beni resmen yaşarken mezara soktu o. Beni öldürdü. mafoldumben Ama en büyük şansım tam o esnada yaz okuluna başlamam olmuştu. Kafam dağıldı, arkadaşım yanımdaydı, yeni insanlar tanıyordum vs. Çok yardımı oldu bunların. En önemli kısım yapayalnız kalmamak. Yoksa kötü olur. Aylar geçtikçe daha da iyi oldum. Sen de iyi olacaksın. Sadece şimdiyi en hafif hasarla atlatmaya çalışmalısın. Çok hırpalama kendini. Ve lütfen antidepresan kullanma. Etrafındaki insanların sevgisiyle halletmeye çalış eğer öyle bir imkanın varsa. Acın geçecektir emin ol. Sadece çok sabretmek ve zaman gerek. :teselli: V

Ben o kadar kötü bir duruma gelmiştim ki artık annem de ağlamaya başladı. Sana bir şey olursa ben naparım diye. (( Allah sabır versin. Umarım benimki gibi uzun sürmez. Şimdilik yaşadığın her şey yemek yiyememe gibi durumlar çok normal.

ölünmüyor kimse için değmiyor

Benim iş karışık biraz. :) Sen şimdi onu bunu boşver, neden niçin diye sorma... Hem üniversiteye başlıcaktın herhalde. Yeni bir ortam, yeni insanlar kafan dağılır. Hem ayrı şehirlerden yürütmek çok çok zor. Ki sizin yaşınız zaten çok küçük ve bunun sorumluluğunu almak bu yaşlarda çok zor.

Antidepresan almamaya çalış bence. Bak ne güzel çalışıyormuşsun. Ben ilk birkaç gün yemek yiyemedim. Çok az zar zor yedim bir şeyler. Sonra yaz okulunda çok iyiydim. Ardından yine başladı sıkıntılar. Geceler geçmek bilmiyordu özellikle ama hap kullanmadım yine de. Fiziksel anlamda da kasılmalarım oluyordu oysa ki. Eğer abartırsan Allah korusun panik atak olursun. Dikkat et kendine. Bence daha da iyi olacaksın.

keşke işyerinde bari kendi odam olsa da ağlasam canım istedikce onun için ağlamak bile zoruma gidio ama ağlayarak atıorum sanki içimdeki zehri

evet bitti suan kendimi yerlere atıp parcalıcam kafamı gözümü kırıcam sannederdim harap edicem die bekliodum ewet ağlıyorum durup durup ağlıyorum daha 2 saat oldu seve seve ailesi yüsünden biranda söndürdü sevgimi onları tercih etti.. Tek korkum kendime zarar vermem ağladıkca hasta olurum die.. yemekte yemek istemiyorum.. allah belasını versin bıraktı bni öylece sözler yeminler yalan be arkadaslar cok sever diip aldanmayın belki suan acildeydm ama son 1 hafta alıstırmıstım cekemeye baslamıstım acıyı inceden hissediodm birgün biticek ve gidicek die. artık yok bi sevgilim yokk aşk sevgi hiçbişey yine akıo gözlerimden yaşlar ama dinicek ne zaman hemen gecer diyin lütfen teselli verin bana nolur bitsin unutim acı cekmeyim gece uyuyabilim lütfen lütfen lütfen...

Ve bence o kadar laf boşuna mıydı falan diye düşünme. Laflar, sözler boş. Elle tutulur bir çaba yoksa inanmıcaksın. Geçmişe çok takılmadan önüne bakmaya çalış.

canım, 1 yıl önce aşk acısından öleceğimi sanıyordum. bu bir yılı yuvarlama söylemiyorum, tam da bu günlerdi geçen sene. detayları kendi başlığımda uzun uzun yazmıştım, o yüzden burda kısaca sana umut olsun diye yazıyorum: çok seviyordum, sevildiğimi sanıyordum, her şey güzelken birden benden uzaklaştı, ayrılığın kapıda olduğunu anladım, biteceği günü beklemeye başladım ve gitti bir gün. hayat bomboştu artık. yemiyor, içmiyor, gülmüyordum. işyerine her gün kıpkırmızı gözlerle geliyor, odama kapanıyor, rezilliğimi kimselere fark ettirmeden çalışmaya çalışıyordum. onu asla unutamam sanıyordum, onsuz gelecek anlamsız geliyordu. bir yandan da bana söylediği aşk namelerine o kadar inanmıştım ki neden niçin diye kendimle kavga ediyordum gece gündüz. oysa ki cevap çok basitti, o sözler, yeminler hepsi klasik erkek yalanlarıydı, bugün bana yarın da bir diğerine rahatça söyleyebilceği. ama tabi o günlerde gözün de kalbin de kör oluyor. neyse yine uzattım. gidişinden bir zaman sonra kendimi işe güce verdim, acım hafifledi, sonra acım bitti ve sonra da yepyeni bir hayat başladı. sana tavsiyem unutmak için şu an bu kadar endişe etme. o kadar yeni ki elbette acı çekeceksin. ama sırf ailesi istiyor diye senden vazgeçecek kadar kişiliksiz birinin gitmesinin senin için şans olduğunu düşün. kendine biraz zaman tanı, acıdan korkma ve sonrasında kendine yeni uğraşlar, ilgi alanları bularak, hayata dön. onu ve ona ait her şeyi sil. kimsenin senden daha değerli olmadığını, kaybedenin o olduğunu düşün ve hayata sımsıkı tutun. geçecek, unutacaksın, iyi olacaksın.

Canım şşş sakin ol bi kere. Derin derin nefes al tamam mı? Ne oldu sebep neydi ailesini seçmesindeki