Hipnoterapiste gideceksin ilaçla bir çözümü olacağına inanmıyorum... Derinlere inip çözülmesi gereken meseleler var belli ki..

Teşekkürler ama cok rahat oldugumu sanmanız şaşırtıcı

Haklısın. Bazen daha güçlü pozitif oluyrm bazen ise birden ağlama hissi geliyor ama ağlayamıyorum içimde patlayan bir his. Bide istek yok içimde böle yorgun gibiyim hep bişey yapmaya üşeniyorum

Neden bu hale geldin?

Hep gelecegi dusunerek su ani kaciriyorsun. ailen yaslaninca korkma bisey olmaz en kotu 65 ayligi baglanir vs. sen kendini yipratip hayati iskaladiginla kalirsin. depresyone girince bisey degisiyormu hyr o halde pozitif dusun kendinden kotu durumdaki insanlari dusun.

Bol bol dua et buda bir terapidir. kendini gayet guzel ifde ediyorsun. kendini kastikca sagligindan oluraun erken yaslanirain. bak bdv ye insanlar ne dertlerle ugrasiyor. haline sukret silkeken kendine bu eziyeti yapma artik

Her şey sende bitiyor. Ben de bir yıla yakın ilaç kullandım ilk zamanlar fayda görür gibi oldum sonra bazı şeyleri kabul edip yola devam etmem gerektiğini anladim. Aşmaya çalıştım iyileşmeyi istemen gerek

Tedaviyle geçer. Bir de yürüyüş ve spor. "Çık gez, hobi edin, arkadaşlarla takıl" diye sacmalayanlara bakma sen. Zaten depresyondaki insanın derdi bunları yapmak istemiyor olmaktır.

Nasil olabilir buyuksehirlerde var midir? lou

Ailem zaten huzursuz ortam babamdan kaynaklı. Annem devamlı söyleniyor nasıl mutlu olim ki bu ortamda? Arkadaslarım desem onlarda kendi derdinde can ciğer biri yok ipeqbojuqu La

Mesela o yakın arkadasım da cok sey yasadı ailesiyle arası kötü baya benden kötü yani maddi olarak ailesinin durumu iyi bizden cok cok o kendini düşünüyor sadece buna maddiyat sebeb die. düşünüyorum tasası ypk o konuda. Bende bazen hep sorunlu birimiyim ben diyoeum hep dert anlatan kendine acıyan böle olmucam. diyorm ama yok o gücü bulamıyorum umutsuzlasıyorum bukez

Hemen diplere girme! Herkesin diplere girdiği dönemler bunalıma girdiği dönemler olmuştur. Bölümün ne? Konuşmadan atlatamazsın. Senin doğru düzgün sosyal çevrende yok anladığım kadarı ile.

Allah razı olsun cidden beni. anlayan sana dek tek seni gördüm depresyondaki insana hobi edin cık gez denmesi kadar ironi bişe yok. Ama olsun onlar da haklı kendini zorla diyorlar bi nevi

Arkadasim fazla ince dusunuyoraun sanirim. aile sorunlaribi eger duzeltemiyorsan oyle kabul edeceksin. ailemizi secme sansimiz yok. haledemeyecegim sorun benim. degildir ben boyle dusunurum. Simdi ise girmissin bak hem para kazanacaksin hemde cevren olacak kendine alisverisler yaparsin giyinir suslebir dolasirsin tatil gunlerinde. Biraz kendin icin yasa hem ailenide boyle mutlu edersin madem evde herkes mutsuz sen pozitif olursan evinde havasi degisir. arkadasim yok demissin biz variz buraya yaz dertlesiriz kimin sorunlari yokki.

Bir dönem bende en diplere girdim sağlam bir kazık yemiştim Hayatımın dersi oldu diye bilirim. O dönem psikiyatriye gitmeyi hiç düşünmedim, ilaç hiç kullanmadım. İnsanoğlu doğası itibari ile güçlü yaratılmıştır. Bol bol dua telkin diye diye çoğu kötü günleri atlattım. O dönem dostlarımda hep yanımda idi ailemde, belki ondan dolayı atlatabildim. Özümde çok rahatım fakat o diplerde olduğum dönem takıntılı hiç bir şey düzelmicek diye düşünüyordum. Yataktan bile çıkasım gelmiyordu öyle diyim sana Dediğim gibi dua ettim bol bol mutlaka bir çıkış yolu bulucam diye diye işin içinden nasıl çıktım inan bilmiyorum. Allah bir kapı açıverdi. İşe gidip geliyordum. Sonra kendime yöneldim beni ne mutlu ediyorsa onu yapmaya başladım. Hipnoterapistler napıyor, seni uyutup çocukluğuna kadar inip asıl sorun nerede başlamış ise oraya telkinle kodlama yolu ile silmeye çalışıyorlar. Bana göre en güzel terapi dua etmektir. En azından faydasını çok gördüm

Yıllardır babam işten cıkar girer ortam hep huzursuz annem hep mutsuz ve umutsuz tüm bunlar benim böle olmamı sağladı şuan bile babam işsiz yine evde pc de oturuyor. hep fakirdik ve düzelmez de. Enerjim tükendi sanırım tam okul bitti derken bende böle oldum Piquania_Dedove_

Sacmaladimi bilmem. Ama onda sonra odurum dan kendim cikdim. Ve bidahada piskologa hic ihtiyac duymadim.

İnsanlara çok dertlerini anlatma sıkılır lar hastalığını anlatma önyargılı davranır lar normal görün güler yüzlü ol işine kariyerine odaklan hayat çok kısa sen kendini hasta ediyorsun bence mutlu olmaya çalış bırak insanları dostları vs benim vardı dostum ama şimdi nerdeler bi süre sonra dostluklar da bitiyo inan inşallah seni seven mutlu edecek birini bulursun canım ben seni ćok iyi anladım aslında benim annem depresyon gecirmisti bırakmıştı kendini babam biz küçükken vefat etti annemle yaşamak çok zordu psikoljikmen bizde çok yıprandik yüzüm gülüyordu ama içim kan ağlıyordu evliliği belki bi kurtuluş olarak gördüm ama iyi düşünmek lazım bunun için bekarlık hayatimi cok ozledim ama evliliğimin en güzel yani da oğlum en büyük kar ım onun varlığı çok sukur ümidini kaybetme sakin yıkılma sen kendine acimazsan kimse sana acimaz

Böyle dönemlerde normaldir. Çünkü dua ediyorsun tık yok. Israr etmen gerekiyor çünkü yaratıcı gerçekten sabrını ölçüyor, sınıyor seni. Bunu yabancı yazarlar çok sık yapar mesela dua ile terapi ; ho'oponopono tekniği ile bilinçaltı temizleme yapılır. Çok fazla kitap okudum kişisel gelişim terapi vs. vs. ama hepsinin ortak noktası dua ile iyileşme. Saf sevgiye vurgu. Pozitif düşüncenin gücü louise hay kitabını tavsiye ederim. Yazar küçükken tecavüze uğruyor ve bir çok trajediye maruz kalıyor dua ile inanç ile bambaşka bir hayatta kavuşuyor.

Sosyal çevre ve aile çok önemli. İlaç kullanmak istemiyorsan insanlarla birlikte olman gerekiyor.

Tahmin ettim ama kendine göre 1-2 kişi bulman gerekiyor. Yalnızlık hasta eder.

Tabi ki vardır araştır eğer ankaradaysan sana öneride bulunurum tulipa ΛŁŁ -SТΛЯ başlangıç 66; güncel 62; hedef

Sacmalamıs bnce git öldür kendini demiş resmen zaten gücün olsa ona gitmezdin

Evet canım ya tam da anlattığın gibiyim bi olesjm kurtulasim var sanki dertler bitecek gibi Tavsiyeni dikkate alicam inşallah geçer tskler

Depresyon ancak doğru tedavi ve hasta gayreti ile geçer, mutlaka yeniden doktora gitmeniz, durumunuzun tekrar ele alınması ve doz ayarlaması ya da belki de ilaç değişikliği yapılması gerekiyor. Sonra kontrol randevularınız da olacak. Önce sık, sonra bir kaç ayda bir. Tedavi bitene kadar. Doktora gidip ilaç yazdırıp onu aynı dozda kendi başınıza devam ettirmek sizi en iyi ihtimalle depresyon eşiğinde tutar, ama iyileştirmez. Hastanın doktor ile temasta kalması gerekiyor. Başka bir doktora da gidebilirsiniz ilk doktorunuzdan memnun kalmadıysanız. Ben doktorumla kontrollerimi aksatmayarak 8 ayda atlattım anksiyete bozukluğunu ve major depresyonu, gerekli minimum tedavi süresi bu zaten, doktor ne dediyse uydum, kahve müptelası olmama rağmen tavsiyesi üzerine kahve bile içmedim o sürede, bu sürede 6-7 defa gördüm doktorumu. Çünkü yaşama sevimcimi yeniden kazanmaktan başka bir şey istemiyordum. O zamanki en güçlü duygum buydu, doktorum sayesinde de hiç umutsuzluğa kapılmadım. Ama mesela yıllarca ilaç kullanan, doğru doktora denk gelmediğinden tedaviyi bırakan, kendi başına yıllarca ilaç kullanımına devam eden, onlarca kilo alan tanıdıklarım var. Ama hepsi inatlarından vazgeçip gerçekten tedavi olmaya karar verince doktorla işbirliği yapınca toparlandı. Biraz şans işi olabiliyor doktor ama denemek, şifa aramaya devam etmek lazım. Gereksiz yere ilaç kullanımını en aza indirmenin, en az kilo alımıyla atlatmanın ve hastalığın yineliyici döngüsünü kırmanın en iyi yolu doktorla etkileşimde kalmaktır. Gerekli durumda terapi de ekler doktor tedaviye. Tek başınıza baş etmeye çalışmayın lütfen. Hasta vardır hasta vardır, denir bunu unutmayın. Yani bir ilaç ya da belli bir doz özellikle depresyon söz konusuysa her hastaya iyi gelmez, bazen 2-3 defa doz ayarlanır bazen ilaç değişikliğine gidilir. İçlerinde kötüleri olsa da senelerce eğitim görmüş bu insanlar, inanın o ilaç mı bu ilaç mı hangi doz, sizden çok daha iyi bilirler. Kendi başınıza bir kere verilen dozu devam ettirmek hem tedavi getirmiyor hem de gereksiz kilo alımına neden oluyor. Ben 8 aylık depresyon tedavisini sadece 2 kilo alarak atlattım. Zamanı gelince de doktor kontrolünde dozu azaltarak da ilaçları bıraktım. Geçmiş olsun.

2 seneye yakındır ruh halim berbat. İlk zamanlar cok cok kötüydü yemek yememiştim 1 hafta ağlayamıyodm içim daralıyordu yaşamak anlamsızdı. Saniyeler gecmezdi. Doktora gittik ilac kullanıyorum bu arada hayatım boyunca cok zayıftım kilo aldım 49 iken suan 58 kiloyum. Boyum 1.64 yasım 24. Bazen ilac içmek istemiyorm hatta bu ara azalttım dozu. C Rex içiyorum ilacı bilenler bilir. Hafif ve en cok kullanılan ilaç zaten. Bana katkısı olmadı mı tabiki olmustur ilk halim gibi değilim hayata devam edebildim uyusmalarım mide ağrılarım gecti çok şükür. Anksiyetem azaldı. Fakat hala ağlama hissi geliyor birden içime birşey çöküyor. Psikoterapi de aldım bir süre. Aslında ihtiyacım olan dostlardı dertleşmekti ama bu süreçte herkesin cıkarcı oldugunu anladım. Herkes mutlu insanlarla eglenmek istiyor bunu anladım en yakın bildiklerim fıs cıktı. Hala arkadasız tabiki ama ben yıprandım cidden. Herkes gibi sahte olamadım. Sevgilisi olan arkadaslarım unutuyorlar hemen. Muhtac göründüm cogu zaman ama onlardan saklasam dost olmanın anlamı neydi ki? Şimdi ise ilaca devam mi edim tam doz bilmiyorum doktora gitsem işe yeni girdim izin konu su cok sıkıntı vermiyorlarmıs kolay kolay. Baska ilaç da içmek istemiyorum ilaçlarla yasamak istemiyorum. Baska ilaç içsem ne olcak ki diyorum hepsinin yan etkileri var. Cidden kurtulmak istiyorum normal olmak daralmamk sıkılmamak. Tabi aile sorunlarım bitmedikçe zor keşke bencil ve gamsız olsaydım G

Bende depresyondayim ya cikaydim iyiydi bulamadım çözümünü

Ankarada arkadasim olacak yazdan itibaren. tek seans mi oluyor?Yoksa fazla mi?Adana'da var mi acaba? Piquania_Dedove_

Spor yapmak ve güneşe çıkmak serotonin yani mutluluk hormonu salgılamaya yardımcı olur. İkisi birlikte olursa daha iyi, mesela açık havada yürüyüş olabilir. Kendine bir hobi edinirsen kötü düşüncelerden uzaklaşmış olursun. Kursa gidebilir veya evde elişi, örgü gibi şeyler yapabilirsin. Herkes kötü değil, hepimiz yerine göre bencil olabiliyoruz. Sürekli aynı kişilerle görüşmek yerine farklı arkadaşlarınla dönüşümlü görüşebilirsin. Aynı kişiyle sık görüşünce bazı huyları göze batabiliyor.

ben de bir keresinde bunalimdaydim ve piskologa gitdiyim zaman/ sen kendin bu durumda kurtarmak icin cabalamasan kimse sana yardim edemez ben bile/ dede.

Kendine bi uğraş bul, ilaçları bırak Alys

Ben arkadasin o kadarda gerekli olsugunu dusunmuyorum hatta cok arkadas canlisi olmadim hic bir zaman. bazen bas belasi olarak goruum hatta Isin var iste onunla oyalan ve kimseye dert anlatma dert te mutlulukta paylasildikca cogalir cunku.

Arkadaşlar depresyondayken insan, yataktan çıkası gelmiyor, nefesini tutasın geliyor Hiç bir şeyden zevk alamaz hale geliyorsun, dış görünüşe bile dikkat etmiyorsun liste uzar gider vs. vs. İşe kabul etmekten başlamalısın böyle diyecen evet bunu yaşadım yaşıyorum diye diye alışıyor insan gün geliyor artık takmıyorsun. Özetlersek bu, tabi dua önemli es geçemem.

Bn bu dip dönemimde inancı da sorgulamaya basladım bu yüzden duadan filan uzaklastım fakat sonra topladım kendimi dua ederim bazen ama kafamdaki bşr ses etsende düzelmiyor ki. die cınlar

Bende bir dönem depresyondan geçtim baktım olmuyor. Canım, bende kabul ettim böyle dedim. Sonra o kadar rahatladım ki anlatamam. Bazen vurdum duymaz olucaksın yoksa olan bize oluyor ruh sağlığı çok önemli.

Haklisin canım inşallah bakayım bende birakayim ucunu artik bakalım nasıl olacak biktim walla çekilecek dert değil

İşte benim kilit sorunum bu. İnce düşünüyorum. Kendimi değiştiremiyorum sürekli ailem yaşlanınca ne yapacağız diyorum geleceği düşünüyorum. Sevgilim yok hep sinirli görünüyorum dışarıdan. Biriyle tanışsam yargılıyorum ve güvenemiyorum G

İletişim Fakültesi mezunuyum. Dostum dediğim bir kişi var o da sorunlarından dolayı kendine yetiyor anca ki cok değişti karakteri fikan onunda yani arkadaşlığımız sürse de cok saglam gelmiyor bana eskisi gibi. Diğer bir samimi arkadasım sevgili edindi hiç arayıp sormuyor. Yani işe gidip geliyorum arada yine arkadsımla buluşuyoruz bu. Hipnıterapistlere inanıyor musunuz tereddütlüyüm o konularda

papatya çayı da sakinlestirir ama ilaçla etkileşimi olmaz sanırım ki bir de içinde triptofan olan yiyecekleri ye yer fıstığı gibi. cilek mesela o da mutluluk hormonu vardı. çikolata falan da mutlu ediyor dondurma hele yenisi çıkmış reklama girer mi ore ho lu olan var süper yani yiyeceklerin vereceği mutluluğa inan kilo alırsın da en azından mutlu da olursun hem yaşın kac ki neden bu kadar takiyorsun ailen sana sorumluluk verdim evde yemekleri sen yap mesela veya camasirlari sen yika ve as gorevin arttikca kendini daha iyi hissedersin herkesin yataginin carsafini sen degistir genelde rahatliktan oluyormuş genç yaşta bunalım.. daha sorumluluk yuklen. hayatın yükü omuzlarında olan ailesiz birinin bunalıma girdiğini duymamissindir her şeye rağmen devam etmek zorunda olduğundan.. neyse geçmiş olsun.