Sanırım bu benim kaderim olacak bazen diyorum evlensem de kurtulsam bakın ne kadar zararlı bir düşünce yapısı. Sanki evlilik bir kurtuluşmuş gibi. Muhtemelen yağmurdan kaçarken doluya tutulacağım burda şu ana kadar denilen herşeyi yaptım üstelik kendimden beklemediğim bir sakinlikle yaklaştım her seferinde. Fakat haksız olduklarını kabullenmemek adına babamdan " hayır gitmeyeceksin çünkü ben böyle istiyorum" cümlesini bile duydum o zaman da benim ayarlar bozuluyor işte. Ne yapıcam bilmiyorum

Evlensen de bu durum degismez. 40 li yaslara gelsen de. Onlar bunu sevgi ve korumacilik saniyor. Aslinda en buyuk kotulugu yapiyorlar farkinda degiller. Benim ailem de oyleydi. Kac yasinda olursam olayim onlarin gozunde hala 5 yasinda bir cocuktum sanki. Bir yere giderken dondugumde kalbim sIkIsIrdI azicik gec kalsam. Isin kotu tarafi her yere izin vermedikletinden bu yalana da tesvik ediyor insani. Belki farkli bir sehirde is bulabilirsen rahatlarsin.

Aynen öyle. Böyle bir ailede yetişenler de o yüzden evleneyim de kurtulayım modunda olabiliyor. Yanlış evlilik yapabiliyorlar. Aileler bunu bir anlasalar. Farklı bir şehirde iş bulmayı dene. Sana verebileceğim tek tavsiye bu maalesef.

Yaşıtız aşağı yukarı. Benzer tavırlar gördüğümde benden küçük ve evlenmiş olan kuzenimin yurt dışı seyahatlerini örnek gösteririm. Onun fotoğraflarını layklarken benim yolculuk etmem tü kaka oluyor neden başımda koca çobanı yok diye mi? Evlenmedim diye birey sayılmıyor muyum bir de millete geri kafalı dersiniz yazıklar olsun demiştim. Etkili de olmuştu.

Ben bu cevabı alsaydım allah korusun çıldırırdım. Zaten annemi çekip sevgilim dünden razı kaçar giderim İstanbul'a daha rahat iş bulurum kendimi de geçindiririm beni sinir etmeyin dedim Şaka bir yana al karşına de ki anne ben atanmış olsam uzak bir yere ne olacaktı? Her dakika ne yaptığımı bilebilir miydiniz? diye sor. Ben gizli bir iş çevirsem böyle yapmam çocuk sahibi olacak ve onu kollayacak yaştayım artık yeterli de. Yoksa ayrı eve çıkacağını artık daha fazla kırmak ve kırılmak istemediğini söyle. Kavga etmeden ama.

Ailenizle yaşıyorsanız taşının. Kalplizebra Senden vıttırıvızzık olmasın ama, Üyelik

Kalmasın, ayaklarımın üstünde durmam lazım deyip ayrılın evden, gerekirse ilk başta akşam yemeklerinde sürekli gidin ailenize yakın falan oturun ama cidden gerekiyor bence o tecrübe...

Ah denedim nerdee... Benim gibi erkek hakimiyetine kafa atan birine, kocanla gidersin sen de, şimdi bizim himayemizdesin! cevabını alınca sinirlerime daha fazla eziyet etmek istemedim

Herkese merhaba. Öncelikle bu olayı artık kabullenemiyorum gerçekten. 26 yaşındayım eşek kadar olmuş genç bir kızım. Üniversite mezunuyum. İş, aile, ilişki ve arkadaş durumlarında çok stresli bir yıl geçirdim. Şuan insanlardan uzak, kendimi dinleyebileceğim bir tatile o kadar ihtiyacım varki. Kendimi boğulmuş, köşeye sıkışmış ve çok amaçsız hissediyorum. Allah başka dert vermesin fakat şu sıralar tahammülsüzlüğüm, sinir kat sayım, mutsuzluğum tavan yaptı. Tek istediğim 1 haftalığına tatile çıkıp en azından onu yapabilip kafamı dinlemek. Ama gelin görün ki ailem bu duruma sıcak bakmıyor. Söylerken bile komik geldi evet, 26 yaşındayım ve hala kendi ayaklarımın üzerinde gibi hissetmiyorum kendimi. Ailem aşırı korumacı ve bulunduğum yerden 2 vasıta ile bir yere gidecek olsam bile panik olurlar, engellemeye çalışır, aklıma türlü felaket senaryoları sokarlar. Akşam eve birazcık geç kalsam (ki en geç 10 gibi evde olurum hep) kalbime inecek gibi olur. az biraz keyfim varsa o da kızacaklar diye burnumdan gelir. Aileler bunu çocuklarının iyiliği için yaptığını düşünüyorlar fakat çok yanılıyorlar. Çocuklarını herşeyden koruyarak onu başına gelebilecek her türlü olumsuzluğa karşı savunmasız bırakıyorlar aslında. Her zaman hayatlarında olmayacaklarını düşünemiyorlar. Bu düzenden artık çok sıkıldım.

Ben daha bir haftalık tatile gidemiyorum. Ayrı ev konusunu açmam için sanırım ülke çapında imza kampanyası başlatmam gerekecek

Bi yerden başlamak lazım. benimkilerde öyleydi şimdi yurtdışına gittiğimi bile faceden öğreniyorlar alıştılar tepki vermiyolar. yapabilirmiyim edebilirmiyim diye ezilip büzülürsen bu iş olmaz ben tatil planı yaptım gidiyorum de. kabugunu bi kere kırarsan gerisi gelir

Kesinlikle haklısınız. Dozu kaçırınca insanı yalana teşvik ediyorlar. Yapmaları gereken aslında empati kurup mantık çerçevesinde olan hiçbir şeye engel koymamak. Aksi halde yapmak istedikleri şeyin tam tersi oluyo. Sonra eline az biraz özgürlük fırsatı geçen, daha önce yaşamadığı, içinde kaldığı, hazır fırsat geçmişken bir de merak ettiği her zımbırtıyı hızlı çekim mode on tadında yaşıyor sonanda

Tavrından taviz verme, İstediğini bir kere yaparsan ve öngördükleri gibi sana trilyon kere tecavüz edip öldürülmediğini gördüklerinde-Allah korusun-anlayacaklar. İstediğini yap, Hay kız dediğin...

Muhteşem yaa ne mutlu size Bizimkiler faceden öğrense, muhtelemen onlar da beni evlatlıktan reddettiklerini faceden yayınlarlardı sonanda

Canım o zaman risk alacaksın ve gideceksin onları ikna etmeden. Ama tatil gibi değil de bir anda alıştıra alıştıra madem hiçbir şey fayda etmiyor. Ya da kabullenip mutsuz olacaksın ama bunu yapmanı da hiç istemem.

Bir ömür onlarin kanatlari altinda olmayacaksiniz mi ayrica ne demek kiz dediginin akli bilmem ne falan filan biktik bu zirvalardan. Ben 22 yasindayim okul nedeniyle ailemden baska bir sehirde ve yalniz yasiyorum. Ailem her zaman arkamda kokrtugum bir sey olursa ihtiyacim olursa hemen yanimdalar ama ben bu sayede bir cok yasitima gore inanilmaz ayakta durmayi öğrendim her seyi tek basima yapabilmeyi kimseye ihtiyac duymamayi ogrendim musluk bile tamir edebiliyorum örnegin artk :) aileniz gibi insanlar baslarda ailemi yargilamaya calisti kiz dedin tek basina bu kadar brakilmaz vs gibi zirvalarla ama simdi beni görenler bu kiz ne olmus boyle diyo ne olursa olsun biraz kendi kendinize kalmali sınırlarinizi zorlamalisiniz bence. ailenize nasl aciklarsiniz bilmiyorum ama bunun icin cabalamaya devam edin hala olmuyosa biraz kulak ardi edin :)

Ben üniversite için ayrıldıktan sonra bir daha ailemle tatiller dışında birlikte yaşamadım. Şimdi kendi oğullarım için de 18e basınca evden göndericem diyorum, büyük konuşuyorsun diyorlar. Bence insan zamanı gelince yuvadan uçmalı, illa evlilik / atanma vs gibi bir sebep gerekmez.

Gideceğim yere giderken, vardığımda ve eve dönmeme yakın sürekli haberdar ederim zaten bunu yapmasam sanırım hiçbir yere gönderecekleri yok. Evet şartlar kötü fakat ben bir ömür onların koruması altında yaşamayacağım. Başa gelecek olan işe giderken de gelir. Kimsenin izin zamanıyla uyduramadım yoksa ben de bir yol arkadaşı olsun isterdim fakat bu da gerçeği değiştirmeyecekti zaten. Bu sefer iki kız tek başınıza ne işiniz var olacaktı Kalplizebra Senden vıttırıvızzık olmasın ama, Üyelik

Benim yaşım biraz daha küçük ama benzerini yaşıyorum ve bazı şeylerle mücadele etmeyi öğrenmemiz gerektiği ve bizi ömürleri sonuna dek koruyamayacaklarının farkına varamıyorlar. Özgürlük merakı kadar doğal bir şey yok bizim yaşlarımızda. Hani belki 3-4 seneye evleneceksin daha ne zaman gezeceksin ki sonrasında? Gidebilen arkadaşlarım bana hep gidiyorum de ve çık git, sonrasında karışmamaya başlıyorlar diyorlar, ben cesaret edemiyorum ama belki yardımı olur.

Kalplizebra ben ailenizi anlıyorum bir yandan. Kim olsa aynı rvde yaşadığınız merak eder, eğer sorumsuz biri değilse insanın ev arkadaşı bile arar geç kalınca, merak eder. Ki onlar sizin aileniz, bence tepkileri günümüzde çok da saçma değil. Ama işte siz bir şekilde ikna edip yalnız yaşarsanız bu sorunları yarı yarıya azaltırsınız, yoksa ailenizden aynı evde yaşarken büyük değişimler beklemeyin.

Aynı vicdan azabı bende de var ama ben daha küçük olduğumdan sadece kendi moralimi bozup oturuyorum. Çok konforlu biliyorum ama 26 yaşında mümkünatı yok annemlerle oturmayacağım, aynı şekilde yakın bir yere taşınmayı öneriyorum.

Ay yok psikolojinin bozulması bir şey değiştirmiyor onu söyleyeyim Ben evden çıkmadım hiç bir dönem ot gibi yaşadım babam ne biçim hayatın var çık bir hava al diyordu, iki gün sonra arkadaşlarımla akşam çıkacağım zaman nereden çıktı şimdi diyordu Onların dışarı çık demesi site içinde gündüz saatlerinde tek başına gezmek oluyor herhalde ama aştım sayılır şimdilik. Tatile de gittim, şehir dışına da çıkıyorum. Taviz vermedim ama ne yapacak dövecek mi :)

Ailenize güven verin, gittiginiz yerlerden haberdar edin. Bunalmış olmanız çok doğal fakat ortamın da ne kadar kötü olduğunu kabul etmemiz gerekiyor. Hele de tek başınıza tatile gitmeyi, yakın çevreden bir arkadaş bir kuzen olabilir... Evet şimdi anneniz gibi konuştum fakat gerçekler bunlar...

En büyük hayallerimden birini söylediniz. Onlarla yine aynı sokakta, akılları bende kalmayacak şekilde, istedikleri zaman beni görmeye gelecekleri ve benim de sık sık onları ziyaret edebileceğim bir düzende kendi başıma bir eve çıkmayı çok isterdim. Onları çok seviyorum Allah yokluklarını göstermesin uzun sağlıklı ömürler versin fakat beni çok boğuyorlar artık, herşeyime karışıyorlar, her yaptığıma bir yorumları, olumsuz bir eleştirileri var