Onemli bir sikinti mi yasiyorsunuz esinizle? Yoksa durup dururken bi mutsuzlukmu? Eger 2. Dedigim gibiyse sukretmen icin cok sebebin var suan... seninleler... evladin esin ailen vede kariyerin... gercekten elle tutulur bi sebebin yoksa psikolojik danisman a gitmeni oneririm...

Insanin ailesi gibi yok elbette Esinizden uzak yasadgimi hissettim diyorsaniz demek ki esiniz size ozel oldgunuzu hissetrmiyor deger verme konusunda sıkıntili. biz kadinlar ilgi sefkat anlayis bekleriz bu kocalardan ama yok iste maalesef çoğunluğu kereste Halbu ki cok kolay bizi mutlu etmek Cok sinir etselerde bizi sıcak bir dokunus bir sac oksamasina teslim oluruz Ruhumuz oyle besleniyor Ama yok anlamiyorlar Kafalari basmiyor. Halbuki bir kadin mutlu olursa o ev şenlenir cenetten bi kose olur. kocasini da cocugunu da mutlu eder. akilli erkek uzmez emanetini korur kollar. ama sanırım filmlerde kaldi oyle erkekler Etraf bencil kaba egoist paragoz erkek dolmus

Sıkıntı eşinizle alakalı olmayabilir. insan bazen sıkıntılı hissettiğinde kendine birini seçer ona takar kafayı. Bebeğiniz küçük ilk yıl lohusa kafası sürüyor diyenler var. Babanıza acil şifalar ancak etkilenmiş bunalmış olabilirsiniz. Bir uzmana danışıp gerçek sorununuza odaklanmalısınız. Yazık etmeyin ilişkinize

Evlendiğimizden beri en baştan beri var ama bu kadar yoğun değildi tabiki katlanabiliyordum başediyordum. Ne zaman ki hamile kaldım çok zor bir hamilelik geçirdim ve destek göremedim. Bende de soğuma o zaman başladı. Verdiği hiç bir sözü tutmadı, yaşadığım tam bir hayal kırıklığı. Lohusa iken zaten felaketti burda bir topik açmıştım herşey arka arkaya gelmişti. çok şükür o zamana göre daha iyiyim. Ama lohusalık kafası değil şu an ki eminim buna. C

Daha yeni ailemin yanına gittim geldim 2 hafta kaldım, o kadar mutluydum ki anlatamam size inanın yaşadığımı hissettim. Nefes aldım ya. C

Karşınıza çıksa bile sorun olmaz. İstanbulda ibb bile psikolog hizmeti veriyor. Hastanelerde sanırım psikiyatrist bulursunuz. Onlar ilaçla destekliyorlar. Size daha cok terapi hatta belki eşinizle beraber terapi gerekebilir

Herkesin ortak görüşü psikolog olmuş. Psikolog a daha önce hiç gitmedim. Rahat rahat anlatabiliyor musunuz ya o kişi bir gün karşınıza çıkarsa normal hayatınızda. Bir de nereye gitmem gerekiyor hastaneye mi?

Önemli bir sorun bence. İletşimimiz yok aynı evin içinde bazı günler hiç konuşmuyoruz bile. Aslında küçük küçük bir sürü kafaya taktığım şey var, hangi birini sayayım bilmiyorum. En son bebek mağazasına gittik alacaklarımı alamadan kavga ederek çıktık . Eşim ya sürekli tv izliyor ya da sürekli üst katta annesigille oturmak yiyip içmek istiyor. Yardım etmiyor, paraya çok fazla karışıyor harcamama, saçma sapan seylere bağırıp çağırıyor, ortak olarak yaptığımız hiçbir sey yok paylaşımımız yok. Bebeğim büyüdüğünde bi aile ortamı göremicek. Yemek konusunda hiç anlaşamıyoruz acayip yemek seçiyor. İnanın bunlar sadece bir kısmı... C

Iyi bir kariyerim var yazmışsınız, evi eşiniz mi geçindiriyor sadece? C

Mutluluğu eşinde aramadığın zaman mutlu olmaya başlarsın ömrünü çürütme. Benim durumuda az çok biliyorsun. Şu durumda bile mutsuz değilim sadece çok kararsızım pişmanlık yaşamak istemiyorum... mutluluk bir anlık olur geçer, iç huzurun içinde onu düşünme kızınla birlikte bir dünya kur kendine ve bu adamın sendeki yeri neresi bunu iyi düşün... babanada rabbim acil şifalar versin. İşe başladınmı yoksa doğum iznindemisin C

Bir sure ayri kalın o zaman anlarsnz sevip sevmedgnzi. onsuz mutlu olup olmadginizi.. Küçük te bebegnz var sizin mutszlgnz onu da mutsuz eder Bir psikolaga da gidin bi yol gösterir yada rahatlatr. farkindalgnzi arttirir belki

J jinnakata soyledigin cok zor benim icin insanin esinden ve isinden bagimsiz kalabilmesi duygu anlaminda imkansiz bence.. Izinliyim uzun bi süre de baslamak istemiyorum. kizim bana herseyi unutturuyor :) m. beauty

Bu konuyu niye açtım bilmiyorum. Yani ne duymak istediğimi bilmiyorum. Bugün birden bire içimi bir düşünce kapladı. BEN NE ZAMAN MUTLU OLCAM. Şu an ki mutsuzluğumun ömür boyu süreceğine dair bir hisse kapıldım. Ümitsizlik. Evet sonsuz mutluluk yok bunu kabul ediyorum ama mutsuzluğun da bir dozu olmalı değil mi? Gün içerisinde mutlu olduğum güldüğüm eğlendiğim çok şey var fakat evliliğimde çok mutsuzum, çok huzursuzum, yapayalnızım. 2 yıl oldu ve bir şey değiştiği yok. EŞİMİ SEVİP SEVMEDİĞİMİ NASIL ANLARIM? inanın bilmiyorum. Bazen ölse de kurtulsam dediğim bile oluyor . E boşan o zaman diyeceksiniz ama o iş de o kadar kolay değil. Babam kanser tedavisi görüyor ve bu dünyadaki en değer verdiğim sevdiğim insan, onu üzmek istemiyorum. 7,5 aylık bir kızım var, iyi de bir kariyerim. Ben böyle böyle mutsuz ölüp gidecem herhalde, tamamen kendi sectiğim ama şu an istemediğim bir hayatı yaşamak zorundayım. Mecbur değilim hiç bir şeye ama başka da çarem yok.