Şu an burda yazarken bile hırslandım bak böyle bir nefret doldum

Evet, kariyer de kariyer olsa anasını satiyim. Hiç bakıp feyz almazlar mı, iş bankası genel müdürü bile emekli olabildiği anda emekli olup direkt kendini bağa bahçeye atıyor, istese ölene kadar her bankada ceo'luk yapar adam... Demek ki bazı şeyler gerçekten fani ve anlamsız diyemiyorlar mı? Paraysa sebep, bi yere kadar anlarım ama o içi boş kelime var ya:"kariyer"... Herkes kariyeriyle tanımlı olmuş zaten... Müfettişsen elpençe divan, ev hanımıysan eh iştesin. Halbu ki ikisi de sensin. . push ;

canım ben de aynı şekildeyim. dışardan çok sinirli bir insan gibi görünüyorum. normalde gayet huzurluyum, ancak işte toplum içinde sinirliyim hep. Mantıklı bir insan olduğum için böyle diyorum. Bunu bilmek rahatlatıcı ama yetmiyor işte.:26: duygusuzm

Ben üniversitede yine daha mutluydum. Nispeten ince, zeki ve alternatif düşünen insan çoktu sanırım, yalnız hissetmiyordum kendimi. duygusuzm

Ben de aslanım. duygusuzm

bu arada aslan burcu olan varmı ben acaba burca özel mi ki dıyorum bazen :)

Az önceki yorumumu, bunu okuyamadan yapmıştım, anlaşıldı, bendensiniz... Valla ben rehberlik ve psikolojik danışmanlık mezunuyum, çok saygı duyduğum bir hocama anlatmıştım durumumu, evladım normal olan sensin, sen sevmediğin insanlar değil, insan görünümlü davarlar demişti gülerek

Bu aralar sadece tespit insanıyım, çözüm sunasım gelmiyor... Belki bir süre sonra olaya farklı gözle bakıp çözüm bulmak amaçlı da yazarım...

problem belli, hayatımızda yarattığı olumsuz etkiler belli ;peki bu durumdan kurtulmanın reçetesi nedir? fikri, tecrübesi ve önerisi olan

Hah sanırım epey uyuyor. Mizantropik olabilirim Ben de yalnızlığı yeğliyorum. Birçok insanla iletişim kuracağıma yalnızlık daha huzurlu geliyor. Derin duygusal gereksinimlerime ket vuruyor muyum? Sanırım kısmen doğru. Çünkü aslında daha sosyal olmayı, birşeyler başarmayı, zekamla kalıcı faydalar yaratmayı isterdim. Yapabildiğim zamanlar da çok oldu, ama o zamanlar mecburdum, okul zamanları, iş zamanları... Ama şu an çalışmayı bile insan ilişkileri yüzünden istemiyorum inan ki.. İş hayatındaki insanlara da tahammül edemiyorum. Birçoğunun muhabbeti boş, ruhu kirli geliyor bana Neyse ki teselli eden şeyler de var kendimi gözlemlediğimde... Tamamen yalnız değilim, diyalog kurabiliyorum istediğimde, sorun isteyebilmekte... Arkadaşlarım beni severler, hoşsohbetim, misafirperverim, istediğimde çok sempatik, sevilen, iyi huylu ve "easygoing" bi insan olabiliyorum. ema1 Hayat, sen plan yaparken başına

Ne demek "Mizantropi Bireyin, kin ve saldırganlık duyguları beslediği toplumsal ortamdan uzak durması. İçinde yaşanan toplumla bütün bağlantıların kopmasının yarattığı gerginliği taşımak yerine daha çok bir üstünlük duygusuyla beslenen doyurucu bir yalnızlık yeğlenir. Bu davranış, çok çeşitli biçimlerde ortaya çıkan olağandışı durumlara yol açabilir. Mizantropi, genellikle derin duygusal gereksinimlerin ket vurularak engellenmesinden kaynaklanır. İç sıkıntısının şiddeti nedeniyle bu gereksinmelerin ifade edilmesi olanaksızdır." alıntıdır.

Valla canım o kadar çok ki böyle ilişki, ben çok geç anladım ahde vefadır, inceliktir, bunlar sadece insanın kendisini üzen şeyler. Ben artık default olarak vefasız bi insanım, baktım karşı taraf değecek birisi, ben de o gizlideki vefa, samimiyet, dürüstlük özelliklerimi günyüzüne çıkartıyorum. İçten içe üzülüyorum tabii bu duruma ama dünyanında düzeniiii böyleeee Bu ara en takık olduğum şey de, birisiyle mailleşirken birden çat diye maillerin kesilmesi... Bi sonla bağlanmaz mı o mail? Bi hadi görüşürüz denmez mi Sohbet devam ediyor sanırken, çat diye bitiriyor karşıdaki.. Aylar sonra da "haaa, bilgisayar kapandı yeeaaa, o an müdürüm bi iş istedi de sonra da unutmuşum. Ulan h. yvan, öyle çok önemliymiş gibi yana yakıla ediyodun sen o muhabbeti, ben de seni teselli ediyodum hani, aklımca yol yordam gösteriyodum dümbük, nasıl unutursun o muhabbetin ortasında olduğumuzu? Sanırım teknolojik öküzlük de yeni sinir olacagım alan... Meşgule alıp sonra geri aramayanlar, maile cevap vermeyenler, muhabbetin tam ortasında haber vermeden ya da pat diye "ben çıkıyorum görüşürüz"cüleerrr,( uyuz, çıkacağın son saniyede mi belli oldu? desene 10 dakika içinde çıkcam diye baştan, ne dolgu malzemesi yapıyosun beni de o 10 dakikana)... Sen haksız falan değilsin. Millet çok haklı . push ;

sana sonuna kadar hak veriyorum canım.. belki durumu çözecek bir öneride bulunamayabilirim.. çünkü ben de aynı hisleri hisediyorum.. tek farkım ise kavga etmeyip tepki göstermeyip içime atmam... ama böyle olunca da malesef dışarıda "kaybeden" gibi ezik gibi gözüküyorum.. oysaki olgunluğumdan ve gerek görmediğim için çünkü biryere bir sonuca bağlanmayacağını bildiğim için ve daha çok sinirimin boşuna bozulacağını bildiğim için yapıyorum bunu... sadece yanlız değilsin demek istedim.. ama yine de bu başlık altında konuşup dertleşmeye devam edebiliriz tabi ki... malesef özensiz ve kaba insanlar heryerdeler... internet ortamında bile varlar... zaten olmasa şaşardım.. bilgisayar başına oturan kişiler de sokaklarda gördüğümüz kişiler zaten farklı kişiler değil.. uzaydan gelmiyorlar :)

mesajlarınızı okudum, bir kere kendinizi çok iyi ifade etmişsiniz. yazdıklarınız durumunuzu, derdinizi açık açık ortaya koymuş. bu birçok insanın sahip olmadığı bir yeti. ayrıca mesajlarınızdan anladığım kadarıyla, her şeyi enine boyuna düşünen, ince ruhlu ve merhametli birisiniz, aynı zamanda da eğitimlisiniz. ben sizi çok iyi anlıyorum. benim babam da, aynı sizinki gibi, her ama her şeye öfkelenen, kendi bakış açısının dışında kalan her şeyi eleştiren, yargılayan, tatillerde bile stresli kısacası insanın ömründen ömür çalan biridir. ama bunu asla kabul de etmez, değişmeye de yanaşmaz. her neyse, babalarımız benzer ve ben de sizin anlattığınız duruma çok yakın şeyler yaşıyorum. hayvanlara, haksızlık gören insanlara, başına bir iş gelenlere, ezilenlere, yaşlılara ve zor ya da kötü durumda olan neredeyse herkese müthiş bir şefkat ve ilgi beslememe rağmen kaba, bencil, küstah, kıskanç insanlara büyük bir nefret duyuyorum. açık konuşmak yerine laf sokanlar/ima edenler, gereksiz yere her şeyi merak edenler, bencil sürücüler ve yayalar, dedikoducular, bir şeyi kibar yoldan ifade etmek varken kaba konuşanlar, kapıyı vurmadan girenler vs. nefretime mazhar olan çok insan var çok. ama ben daha çok içime atıyorum. gerçi yeni yeni yanlış yapana yanlışlarını söylemeye de başladım. bu ülkede yanlış olan ve bununla prim yapan çok insan var. doğruluk/düzgünlük takdir gören bir şey değil ne yazık ki. çok uzun yazdım kusura bakmayın ama size ne önereceğimi bilemedim?

Hah işte, öküz aynı öküz, baba aynı baba, kız da aynı ben.

Aslında şu olmaktan şikayetçi olduğumuz şey insan olmanın tanımı değil de ne? İnsanız, duyarlıyız ama bu özellik, olması gereken birşeyken bize yük oluyor artık değil mi? Yani bir insan iyi bir çocuk yetiştirmek istese şu sizin de yukarıda saydıklarınızı öğütler değil mi? Öyle birisi olsun diye uğraşır... Ben öyle birisi oldum ama bu yükün altında kaldım... Sürüden ayrıldıkça kurt kapıyor. Sırf bu yüzden çok uğraştım ergenliğim boyunca, dakik olmamayı öğrenmek için, vefasızlığı öğrenip uygulayarak başkalarından sürekli ahde ve dosta vefa beklememek için... Çünkü kendim yapınca karşıdan da bekliyordum, bekleyince hesap soruyordum, sorunca da ilişkilerim bozuluyordu. Arkadaşsız kalmıyordum ikide bir... Adını da kusursuz dost arayan dostsuz kalır koymuşlar ya, gel de anlat derdini... Artık zor olsa da ben de cevapsız çağrıları geri aramıyorum artık. Soran da olmuyor zaten neden aramadın diye... Sorana da benim aldığım cevabı copy-paste: Haaaaa, unutmuşum yaaa, sonradan hatırladım Başkalarına benzemedikçe, benzerlerimi görmedikçe dünyanın bana göre bi yer olmadığını idrak ediyorum, ve bu sayede ölüm korkum azaldı. Gideceğim yer daha güzeldir, orada sınav kağıtları alınmış olduğu için buradaki öküzlüklere izin verilmiyordur diye teselli ediyorum kendimi... Vermeeee, verme, akıl verme, huzur ver diye dua ediyorum artık ben kendim için, aynı Tarkan gibi.

lütfen öyle düşünme canım.. ilk başlarda ben de senin gibiydim ancak kızdığım çattığım kişiler kötü şansım eseri benden daha güçlü ve dişli çıktılar ve yaptıklarımın bedelini ağır ödedim.. ve bir daha aynı şeyleri yaşamamak için tırsıp pıstım da diyebilirim.. yani hem istediğim sonucu alamadım hem de ben zarar gördüm... o yüzden sütten ağzım yandığı için yoğurdu üfleyerek yiyorum.. mesela az önce apartmandan babamla beraber dışarı çıkmak üzere apartman kapısını açarkene genç bir bayanın teki kapı kapanmadan apartmana girmek istediğini her haliyle belli ederek yarı gülümser bir yüzle koştu kapıyı tuttum arkamda da babam vardı aslında birnevi ona da tutyordum kapıyı... ancak bu bahsi geçen bayan geçtikten sonra teşekkür etmedi... oysa onu kapı tutmak içimden gelmemişti layık görmemiştim sezmiştim kalitesiz biri olduğunu... ancak tutmasaydım bu sefer de babam bana terbiye dersi verir gibi onun yanında da beni rezil edecekti.. onu düşünerek tuttum.. tek olsam tutmazdım inan... başkasının yanında babamdan terbiye dersi görmemek için yaptım bunu... ama teşekkür gelmeyince de bu sefer babam bana niye tuttun tutmasaydın dedi... buyrun burdan yakın yani... hala da sinirim geçmedi... yüzüne karşı "insan bi teşekkür eder" diyebilirdim.. yada "birşey değil" diyebilirdim imalı olarak.. ama elime ne geçerdi yüzsüzce sırıtıp geçip daha sinir ederdi sadece...

Genelde daha hafif dozda olmak üzere sürekli böyleyim, ama bu aralar abarttı. Ya aslında çok merhametli olduğumu düşünüyorum. Çocuklara ve hayvanlara, yardıma ihtiyacı olanlara filan çok duyarlıyım. Ama "normal insan" statüsünde olup da düşüncesizlik yapanlara çıldırıyorum.:88:Arkasından insan gelirken ve geldiğini görürken apartman kapısını azcık tutmayıp da koşarcasına evine gidenlerden ve suratına kapanan bina kapısından, sabahın 8inde süpürge açan üst kat komşudan, evinde balık yaparken aspiratörü değil de apartman kapısını açanlardan nefret ediyorum. Haa bi de bu dünyaya dalıp da kariyer hırsına batmışlardan! Bak işte ne çok kişiden nefret ediyorum. Zaten geriye insan kalmıyor

Teşekkür ederim kafa yorum yorum yazdığınız için Aslında sebepsiz yere değil herkese öfkem... Yani kimsenin başına bi felaket gelsin istemem, biri maddi hasarlı kaza bile yapsa içim acır... Ama toplumun çoğunun kul hakkından bi haber, bencil, kaba, paragöz, kariyer manyağı, cahil, anlayışsız, bağnaz olduğunu düşünüyorum... Şu meşhur "insanları tanıdıkça hayvanları daha çok seviyorum" durumu yani... Mizantropiyi ilk defa duyuyorum, bir araştırayım bakalım neymiş.

bendede bu durumlar mevcut 4 gün önce köpeğimize ayağı topallıyarak geldi biri köpeğe eziyet etmiş kızımla 2 gün ağladık ama bunu kim yapmış olabilir bilmiyorum artık evimizin önünden geçenlere şüphe ile bakıyoruz veternere götürdük ezilme var dedi 2 ayda ancak iyileşirmiş vicdansızlar süs köpeğinden ne istemişler?

Gülerek okudum yazını

Ya böyle düşününce de asosyal, toplum düşmanı, insan sevgisizinin tekiyim işte... Ben hiç öyle birisi değildim, hatta yapanlara da kızardım ama artık herkesin her cümlesinde gizli bi anlam arıyorum. Çünkü demek istediklerini demediklerini yeni yeni farkediyorum ben... Böyle sanki normal sohbet cümlesiymiş gibi söyleyip aslında gizli gizli mesajları oluyormuş meğer... Sonradan hasbel kader, bi tartışma anında ortaya çıkıyor asıl düşünülenler... Ben de pata küte söylerdim. Sevmediğimle görüşmez, sevdiğimi de bağrıma basmaktan boğulurdum.. Ama sanırım normal olan benimki değil.. Keşke öyle büyütülseydim ben de, dünyaya uyum sorunu yaşamazdım bu kadar

Durumunuz sosyofobi değil de mizantropi olabilir, ama insanlara karşı o kadar ağır bir nefret beslediğinizi sanmıyorum :26: Aslında ben de mesleğim gereği insanları sevmek zorunda olduğum halde, cahil, görgüsüz, kaba ve geç anlayan insanlardan nefret ediyorum, midemi bulandırıyorlar, insanlarla tokalaştıktan sonra ellerimi defalarca kez yıkıyorum, mecbur kalmadıkça kimseye dokunmuyorum falan, ben de bi ara şüpheye düşmüştüm bende mi bir sorun var diye ama sonra farkettim ki nefretim herkese değil, nefreti hakedenlere, ve rahatladım. Siz de bi düşünün bakalım sebepsiz yere mi öfke duyuyorsunuz, topluma insanlara, yoksa gerçekten sizi öfkelendiren bir zümreye karşı mı bu hisleriniz.

Yoo, ben öğrenc değilim. Bi süre çalışmış, sonra da evlenmiş birisiyim. Evet törpülüyor da nasıl törpülüyor? Normalmiş gibi gelmiyor bana halen tüm bu saydıklarım. Sadece yaş ilerlediği için dünyadan umudumu kestim. Biraz da işi Allah'a havale ettim. Onun dünyası, isteseydi herkesin beynine mükemmel kodlar doldurur, kendi dünyasını da istediği gibi bi yer yapardı diye düşünüyorum. Değiştirmeye çalışmıyorum, törpülenmedim, sadece yalnızlığı göze aldım. duygusuzm

ne güzel şeyler yazıyorsunuz arkadaşlar ya... aslında yanlış anlaşılma riskinden dolayı bu konuya katılım yapmayacaktım malum sadece konunun ilk mesajlarına bakarak anlamadan dinlemeden eleştiren yargılayan çok insan var.. ama burada yazılanlar o kadar beni anlatıyor ve içtenki.. katılmamak bir iki söz eklememek elimde değil.. tutamıyorum kendimi.. ben de toplumun hatta dünyanın sahte bir düzen üzerine kurulu olduğunu düşünüyorum... davranışlar sahte.. sözler sahte.. imajlar sahte... kadınlar toplumun kendisinden olmayı beklediği gibi "kadın" olmaya çalışıyor... erkekler de aynı şekilde... herkes kendinden bekleneni yapıyor kimse içinden geldiği gibi davranmıyor.. tıpkı önceden programlanmış robotlar gibi.. kelimeler kalıplar ezberlenmiş otomatik pilota bağlanmış.. yeri ve zamanı geldiğinde o kalıpların arasından birini seçip ortaya çıkarıyor insanlar... öyle bir devre geldikki kişisel temizliğine hijyenine dikkat eden birisi artık ne yazıkki bakımlı sayılamıyor.. hatta bakımsız olarak bile görülüyor... bunun yanında illa ki boya küpüne düşmüş gibi makyaj yapmak.. topuklu ayakkabılar giymek ve yapmacık kahkahalar atmak gerekiyor kadın sıfatını kazanabilmek için.. mesela nerede sarışın birisi görülsün başka birşeyine bakılmaksızın o kişi mutlaka ki esmer birine göre daha güzel sayılıyor... daha bunun gibi çok örnek çoğaltılabilir tabi ki...

ya beni anlatmışsın sanki kimseyi bulamassan gölgenle kavga edersin der annem. herkese herşeye gıcığım elimde bi silah olsada yanlış yapanları vura vura gezsem, hal bu. ayrıca kesinlikle çocuk sahibi olmak istemiyorum çünkü sevgisiz bi insanım. bunun sebebi küçükken yaşanılan olumsuz deneyimler sanırım

çok şaşırdım okurken bu geçici bir dönemmi hepmi böyleydiniz? bi uzmana görünmekte fayda var diyorum sizin içinde çok zor olsa gerek sürekli bir sinir harbi yıpratır ve yorar insanı. evet çok kaba insanlar var dışarıda ama anlayışlı olun merhametle yaklaşın insanlara dicem ama bunları zaten denemişsinizdir diye düşünüyorum. ama ben her insanın içinde merhamet duygusunun olduğuna inanırım maksat bunu sergileyebilmekte ve hissedebilmekte

Ben oğlak burcuyum zaten burcumun özelliği olarak yalnızlığı sevmek var Üniversiteye gelmeden önce böyle değildim ya her şeye rağmen psikolojimde daha iyiydi insanlara karşıda bu kadar sinirli değildim.. Ama geçen sene yaşadığım bazı arkadaş çevresi olaylarından sonra sanki göğsümün üzerinde bir ağırlık var ve ben birilerine bağırıp çağırdıkça nefret kustukça hafifliyorum ama sonra yeniden doluyor orası o dolma işlemi sürecinde yine sakinim mutluyum sonra yine kusuyorum nefretimi... duygusuzm

Çoğunuz hala öğrenci misiniz bilmiyorum ama ben de inanılmaz asi herkesin mükemmel olmasını bekleyen aksi durumda deliren bir tiptim. Ama inanın iş hayatı insanı törpülüyor. Heleeee bir evlenin kendinizi tanıyamıyorsunuz bazen kedi gibi oluyorsunuz çoğu zaman

Ama toplumun çoğunun kul hakkından bi haber, bencil, kaba, paragöz, kariyer manyağı, cahil, anlayışsız, bağnaz olduğunu düşünüyorum... Şu meşhur "insanları tanıdıkça hayvanları daha çok seviyorum" durumu yani. Bu cümlelerinize kesinlikle katılıyorum, Hele ki kariyerle kafayı bozup ailesini, çocuğunu ihmal eden hemcinslerimi gördükçe aynen sizin gibi düşünüyorum, hiç ölmeyecekmiş gibi paraya şöhrete tapanlara da ALLAH akıl fikir versin diyorum...

SAnırım bende de yarı mizantropilik var

Bu durum bende de söz konusu. İnsanların yaptıklarına karşı dehşet bir tahammülsüzlüğüm var. İstiyorum ki ben tahammül edeceğime, onlar tahammül etmem gereken şeyler yapmasınlar. Kimse kusursuz olmaz derseniz, bence bunun adı kusursuzluk bile değil. Bazı değerler insanın demirbaşı olmalı. O değerler yoksa, bence ortada söz konusu bir insan da olamaz. Bencil ve düşüncesiz olmamak, yalan söylememek, yüzsüz olmamak, formaliteden hareketler yapmak yerine samimi olmak o kadar zor mu? Bunlar kabullenilebilir kusurlar değiller benim gözümde, olmazsa olmazlar. Nasıl ben hiç bir canlıya zarar vermiyorsam, kimsenin hakkını yemiyorsam, insanların rahatsız olup olmayacaklarını düşünerek hareket ediyorsam, üzerime düşenleri yapıyorsam, içimden geçenlerle söylediklerim aynıysa, benim de aynı şeyi beklemeye hakkım yok mu? Etrafımdakilere bakıyorum; onların da birbirlerini oldukları gibi kabullendikleri yok aslında. Benden farklı olarak yaptıkları tek şey; canlarını sıkan şeyleri insanların yüzleri yerine, arkalarından söylemeleri, iki yüzlülükle de olsa ilişkilerini devam ettirmeleri. İş ilişkisi olur, arkadaşlık olur... vs Bunları görmek bile midemi bulandırıyor, etrafımda bu tür ilişkiler olacağına hiç olmasın diyorum, düşüncelerimi direkt yüzlerine söylüyorum. Neticede de asosyal, sorunlu ve mükemmeliyetçi ilan edilen de ben oluyorum. Benim normalim, çoğunun anormali :44: Ne yapmalıyım bu durum da, çoğunluğa ayak uydurayım diye kendimi mi bozmalıyım? Sesimi çıkarmayıp, seyrederek, iyi çocuğu mu oynamalıyım? Öyle olsa hayatın daha kolay olacağı kesin ama o zaman eminim kirlenmiş hisseder, kendimden de nefret ederdim.