Herkesin kendi şartları ve yaşantısı farklıdır. Ben kendi adıma kızıma tek bakardım. Annem yakın olmasa ikinci cocuk için acele etmezdim. Ama sonra ikizler oldu, başka sıkıntılar yaşandı. Şimdi annem ve babam bizsiz, bizde onlarsiz duramayiz. Eşimin ailesi bizden uzakta, eğer yakın olsa kv ile anlasirdik ama kp çok zor bir insan. Onunla yakın olamazdım. Bu tamemen sizin aile ilişkileriniz ve yaşantınıza bağlı yani.

Duruma kişiye zamana göre değişir.

Ben de eş ailesi ile görüşmüyorum yaklasık 3 aydır. Beni buna mecbur bıraktılar resmen dışlandım üstüme yürüdüler vs. Şimdi ben nasıl görüşeyim bu insanlarla? Hemde hiç pişman değillerken... Sadece dua ediyorum Allahım beni onlara muhtaç etme diye. Çünkü çocuğum olduğunda giidp gelmeyi de düşünmüyorum. Nasıl olacak bilmiyorum ama bazı şeylere muhtacız diye de insan kendinden ödün vermemeli şahsen ben zamanında çook verdim. Notta düşüyorum; Anane dede ile büyüyen biri olarak... Çoook isterdm babannesiyle dedesiyle büyüsün halalarıyla amcalarıyla içli dışlı olsun hep istedim hep hayalim o şekildeydi hatta kv'ye yakın bile oturmak isterdim bunun için düşünün. Ama Şartlar maalesef buna zorluyor

Ya da çalışmıyorsun veya izindesin diyelim ama acil ameliyata alındın Allah korusun. Eşin de basında duracak eee bebeğe kim bakacak. Ya da esin bebeğe baksa sizle kim duracak vs. Yani rest çekmek iyi bir şey değil. Ama içli dişli olmaya sürekli gelip gitmeye her şeye karıştırmaya da gerek yok

Faydası oluyor elbette ki, ama mecbur diye bir şey yok. İstemezsen, şartların uygunsa kimseden yardım almadan tek başına da büyütürsün gayet.

Gezmeyentavuk mu? Çok yaratıcı, güldüm. Böyle insanlar varsa şanslısınız. Ama yoksa da veya iyi anlaşamıyorsanız çıkar için iyi davranmak da yanlış

Paraniz varsa kimseye muhtaç olmazsiniz. Sehirdisinda, yurtdisinda yasayip cocugunu kendisi buyuten tanidiklarim var ya da calisan ve cocuk dogdugundan beri yatili bakicisi olan tanidiklarim da var. Siz calismadan eşiniz ev gecindiremiyorsa, calistiginizda da bakiciya verecek para cıkışmıyorsa o zaman mecbur olabilirsiniz.

Benim için öyle değil. Birilerine mecbur oldukça hayatım üzerinde söz hakkı olduğunu sanıyorlar bu da beni geriyor.

Çalışan ve izni olmayan anneler mesela 4 aylıkken bebeğini bırakıp ise gitmek zorunda olan anneler bebeği de daha dillenmedigi için bakıcı yerine annesi veya kayınvalidesi baksın istiyor. Bir anlamda mecbur oluyor diyebiliriz. Yani ne olursa olsun mecburiyet olsun olmasın kapıları çok sert çarpmamak lazım. Ne olacağı belli olmaz.

10 ay kadar annem baktı bebeğime gözü gibi sarıp sarmaladi çok uğraştı emek verdi. Daha sonra şehir değişikliği sebebiyle bakıcı bakti. İnanın bakıcınin rahatlığını bilsem daha önce baktirirdim. Ki annem 4 4luk baktı. Ama kimseye yük olmadığınızı bilmek sürekli bir borç altında gibi hissetmek annem hastalandiginda çocuğu bırakmanın verdigi vicdan beni çok germiş. Bakıcı çok iyi bir çözüm her iki taraf için de

Şartları ona göre ayarlarsan mecbur olmazsın. Karakter meselesi biraz da bazı insan kendine güvensiz olur bazı insan olmaz. Bazı insan başkasına yük olmayı sever bazı insan yük olmak istemez. Bazı insanın ailesi ona çok düşkündür yanında olur karşılıklı memnuniyet vardır olur. Kimi insanın sözde ailesi çoktur ama çocuğa bakabilecek kapasiteleri olmayabilir. Kimse kimseye mecbur değil ama hayatta dik bir duruş sergileyebilirsen. Çocuk bakmak kolay değil ama hayatta çocuk bakmak kadar zor şeyler de yok değil. Stressli bir işte çalışmak bence çocuk bakmaktan daha zor mesela. Senin kapasitene, kabulüne, olayların seyrine, maddi manevi imkanlarına göre sorunun cevabı şekillenir. Şöyle bir gerçek var çocuk kalabalıkta daha kolay büyüyor sebebi herkes 1 saat baksa sende bıkkınlık yaratmıyor. Ama çocuk gelişimi için bu nasıl olur çok da emin değilim iyi mi? Eskiden öyle kolay büyüdüğünü düşünüyorum çocukların. Benim penceremden nasıl göründüğünü sorarsan ben böyle bir mucizeyi kendim büyütmeyi yeğlerim zor fakat aştığım zorlukları gördükçe, arkama baktığımda hayatımda hiç keşkem yok ve gururla bakıyorum aştığım dağlara. Birilerinin gölgesinde olsam - sırf çocuk bakımı mevzusunda değil- böyle bir gururu ne yaşamış olacaktım ne de dağlar aşmış olacaktım. Kötü giden şeyler için de üzülsem de değiştirebilme yetim olmayacak çünkü direksiyonda başkası olacaktı ve ben kendi hayatımın yolcusu olacaktım. Tabi gönül şunu ister benim direksiyonda olduğum arabada bir değil 2-3-4... co pilot olsa yanımda ama yoksa da imkansız diye bir şey de yok Şimdi sen olaya nereden bakıyorsun ve bu hayatın neresinde duruyorsun? Şansların neler şanssızlıkların neler?

Bu ailenin maddi durumuyla da alakalı. İlk iki sene kreş için ufak oluyorlar. Ücretsiz izin alacak durumu olmayan, kreş bulamayan kadınlar mecburlar güvenilir bir insana baktırmaya. Ya güvenilir bakıcı bulacaksın yada aileden yardım alacaksın Ben kendim 2 yıl baktım, sonra kreş artı anneanne desteğiyle ilerledim. Ama babanneye mecbur olsaydım bakıcı arardım. O da bambaşka kültür ve çocuk eğitimi bakışından tamamen. Yoksa maddi şartlar uygunsa kendi doğurduğuna pek de güzel bakarsın. Ha arada yoruluyor insan aile büyüklerine emanet edip bir kahveue en azından gitmek istiyor. O zamanlar bir el uzatana ihtiyaç var.

dengeyi kurmak önemli. esimin ailesine de kendi ailemede ayni mesafedeyiz. iki aileninde yardimina kosariz yapilmasi gereken evlatlik gorevlerini yapariz hastaneye goturuleceklerse gotururuz onlarda bize yardim ederler yeri gelir cocugumuza bakarlar yeri gelir yemek yapar yollarlar ama herkesin kendi evi vardir ve sınırlar bilinir kimse kimseye mudahele etmez. mesela ben evime bir sey aldigimda onlar karismaz onlar aldiginda biz karismayiz. tamamen aileleri silip atamayiz ağac kabuğundan çıkmadık sonuçta.

Ben kasım sonu gıbı doguma gırecegım kısmetse Seneye bakıcı lazım bebege Bu yıl kendim bakacağım Anenm yaslı bakamz Esımın annesi gelse rahat durmaz Gelsın ıstemıyorum Bakıcıyı tercih ederim Cunku es ailesi daha cok sorun çıkartıyor Beklentılerı yüksek yarar degıl zarar saglar Ama efendı es aılesı varsa neden olmasın O da sans Bende yok

Kimseyle görüşmeden yapabilirsiniz bakıcı tutarsınız olur biter ama bir insan yetiştirmek için bir köy gerek demişler. Bunu mecburiyet olarak düşünmeyin gelişimi için gerekli bi unsur olarak düşünün.

Aynen öyle, aile, akraba, arkadaş karşınızda kim olursa olsun yardım geleceğe yatırım veya isteklerini yaptırmak amaçlı araç olarak kullanılmamalı, yardım karşılık beklemeden yapılınca güzeldir bence.

Çok doğru söylediklerin Mune. Yardım içten gelerek yapılmalı, başa kakmak için değil. Bugün benim ihtiyacım varsa, yarın onun da bana olabilir... o halde herkes saygı çerçevesinde, birbirlerinin sınırlarını ihlal etmeden davranmalı. Allah hepimizi iyi insanlarla karşılaştırsın...

Bu sorunun cevabı aileden aileye değişir, maddi manevi hiçbir menfaat beklemeyen, size yardım etmeyi gönülden isteyen, ihtiyacınız olduğunda elinizden tutup sonrasında bunu başınıza kakmayan insanlarla aile olmuşsanız ne mutlu ama yaptığı yardımı her fırsatta önünüze getirip kullanan bir aileyle birlikteyseniz kendi göbeğinizi kendiniz kesin daha iyi. Kaldı ki herkesin anne babası, kayınvalide kayınpederi yok, annesiz babasız insanlar nasıl yaşıyorsa öyle yaşanabilir de. Çocuklar tek başına da gayet güzel büyütülüyor.

Ben çalışıyorum. Şuan doğum iznindeyim. Bebekle ilgilenirken eve yetişemiyorum annem sağ olsun yardımcı oluyor. Annem olmasaydı yemek çamaşır bebek uykusuzluk yorgunluk belki çok sinirli bir anne olurdum. Eşim yardımcı oluyor ama bir anne gibi olmuyor. Bir akşam yemeği yapıyor biz o arada annemle bebeğin üstü başıyla ilgileniyoruz vs vs. Ya da annem camaşırları asmaya gidiyor eşim bebeğin gazını çıkarırken ben de bi duşa girebiliyorum. Sezaryenliyken lohusayken insan bir zayıf oluyor. Eşimin gece görevleri oluyor ve annem yanımda oluyor. Tek başına kalanların da Allah yardımcısı olsun insan arıyor en azından ben böyleyim.

Ha ama şunu da eklemeyelim tabii insanlar da dolayısıyla çocuklar da sosyal varlıklar, dolayısıyla aile büyüklerinden de uzak tutulmasını doğru bulmuyorum. Ben kayınpederimle küsüm mesela ama bu dedesiyle görüşmesini engelleme hakkı vermiyor bana. O onun ikinci derece akrabası, görüşüp görüşmemeye kendi karar verebilir. Böyle bir karar alamam büyük bir sebep yoksa. Basit, kişisel şeyler yüzünden çocukları esirgemeyi de doğru bulmuyorum. Anneannem bir çocuğu bir köy büyütür derdi, çocuğun gelişimi için daha fazla uyaran, daha fazla insan her zaman iyidir

Tek basina cocuk bakmak cok zor yipranirsin ne gerek var ailelerden destek almak cok guzel cocugu kalabalik aile ortaminda buyutmek anane babanne severek bilerek buyumesi cok guzel birsey. İnsan insana muhtactir yanliz tek basina hersey cok zor kim aile buyugune cocuk baktirmaktanda bakici tercih eder? Cocugunuz olunca nekadar zor oldugunu cok iyi anliyorsun. Bir saat baksalarda kafami dinlesem esimle vakit gecirsem diyorsun

İki aileden de uzak bir şehirde yaşıyoruz. Küçük bebeğim var ve bazen çok zorlanıyorum. İnsan iki saatliğine çıkıp bir kahve içmeye gitmek istiyor ama bırakacak kimsem yok burada bebeğimi. Eşimin annesi çalışmıyor, gel desem koşa koşa gelir bakmaya. Ama demiyorum, neden biliyor musunuz? Geldiği gibi bütün aile huzurumuz kaçacak, eşimle aram bozulacak, bebeğim hakkında söz sahibi olacak diye. Sıkıntı çekeyim de evimde huzurum olsun diyorum yani. Ama eğer huzur bozan, kötü insanlar değillerse arada yardım almak çok rahatlatır insanı. Çok bal kaymak olmasa da normal kayınvalidesi olan insanlara çok özeniyorum.

Mecbur değil kimse ama yardımları olsa ilerde hatırları da olur. Ama öylesini de pek görmedim. Ya bakarlar kafana kakarlar her lafta ben büyüttüm muhabbeti. Yada hiç ellerini taşın altına kıymazlar. Ha benim hiç beklentim olmadı zaten kvdem oğluna bile bakmamış torunlarına mı baksın diye düşündüm hep. Bir defa eşimle kahve içmeye çıksak dedim onda da benden önce hazırlanmış çıkmış kapıya Üç çocuğuma da tek başıma baktım. Üstelik son iki senedir KV dem hasta onada bakıyorum. Yapacak bişey yok. O vicdan yapmadı ama ben yapıyorum ortada kalmasına gönlüm razı gelmedi. Annemler ne zaman arasam çıkar gelir. Ama o da uzak biyerde.

Muhtaclik demeyelim de insanin cevresinde birilerinin olmasi iyidir. Mesela benim annem esime tam destek. Maddi manevi. Sadece cocuk icin degil, cocuga ben kendim baktim ama cok da yiprandim. Annem tek basina bir insan olmasaydi bir esi olsaydi isime yarardi o surecte illa ki. Simdi kaynana deyince herkesin tuyleri diken diken oluyor ama normal bir insan evladiysa zarari olmaz yarari olur diye dusunuyorum ben. İs yaptirmak, cocuk baktirmak olarak gormeyin aile buyuklerini. Destek olarak gorurseniz siz karli cikarsiniz

Kimse kimseye mecbur degil bunlar parasal konular, isinle esinle alakali

Muhtaçlık değil de belki ihtiyaç olabilir. Mecburiyet asla!

Benim kayınvalidemler anyadan ailem konyada. Biz bambaşka bi yerde yaşıyoruz. Valla çocuk için tedavi görüyorum kimseden medet umarak yapmıycam çalışmaya başlayınca da bakıcı tutucam. Birlikten anca huzursuzluk çıkıyor gerek yok bence. Çok mühim durumlarda zaten telefon edince geliyorlar.

Çocuğu tek başınıza büyütebilirsiniz tabii ki. Hz İbrahim'in eşi, çölde bebeğiyle tek başına kalmış, bilirsiniz. İnsanların size söylediği şey şu açıdan doğru bence: insanlar her konuda birbirine lazımdır/destektir. Birbirlerinin yükünü hafifletirler. Ancak yardım isteyince destek olmak ayrı, destek olacağım deyip her şeye müdahale etmek ayrı. Bu ülkemizin çarpık bir gerçeği. Sizin eş ailesi özellikle de küçük görümce bozuntusu çok samimi olmaya gelmez

Resti çekeceksiniz o zaman, aile dahi olsa herkes durması gereken yeri bilecek.

Kesinlikle çevremdeki herkes böyle... M Msspinkie Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Çocuğa aile desteği olmadan bakılır. Çok güzel bakılır çok da iyi bakılır. Ama sonra milleti görürsün her işine koşanı olmuş, çocuğun bakımına destek atanı olmuş. "aaa dersin ne kadar çok hırpalanmıştım ben bu dönem" Bir de yaşarken süper geliyor. Of karışan yok görüşen yok. Ama sonradan anlıyorsun, yoo bu kadar yalnız bırakılmak da normal değil. Hastaneden çıktığımdan itibaren 2 sene kocamla baktım. Çocuk büyüyünce, kreşe başlayınca falan sağolsun ailem destek olmaya başladı. O da düzenli destek değil bu arada. Mesela okul saati ile iş saatim arası 1 saat olsa baktıracağım kimse yok, herkesin kendi düzeni var. Yerimi biliyorum işte, böyle bir talepte bulunma hakkım yok. Toparlamak gerekirse, bakılıyor yalan yok. Yalnız da bakılıyor da, gerçekten zor. İkinci çocuğa cesaret kalmıyor.

Mecburiyet değil olsalar iyi oluyor, örneğin eşim iki çocuğu da kayınvalideye bıraktı iki saatliğine biz başbaşa vakit geçirdik, az önce geldiler şimdi tazelenmiş şekilde küçüğü uyutuyorum, olmasa da tabi ki olur ama etrafta destek çıkan birilerinin olması da bambaşka

Hayır. Kimse kimseye mecbur değil. Bakıcılar var bebekler için. Maddiyat yoksa durum düzelince çocuk yapılır. Eğer beklenti ile benim çocuğuma annem yada kv bakacaksa hiç balmasın zaten. Çalışıyorumdur ki bakıyorlar. O zaman bakıcıya veririm. Beni kendilerine mecbur hissettirem hiç kimseyide sevmem.

Bende böyle kalabalık bir ailede büyüdüm. Annem babam çalışırdı hala daha çalışıyorlar. Bir evde kardeş, dede, babaanne, amca vardı. Sevgili saygılı bir ortamdı fakat herkes herkesin işine çok karışırdı. Dediğiniz gibi bana on kişi karışıyordu mesela. Küçükken iyi oluyor ama büyüyünce tam bir kabus oluyor. Kim anne kim baba roller karışıp birbirine giriyor, hep bir tutarsızlık... birinin a dediğine öbürü b diyor.. kimse birbirini anlamıyor. Düzen yok zaten. Ortak kullanım alanları vs oralara da girmeyeceğim. Ha onları çok severim ama yaşadım gördüm... Genelde bu tip ilişkiler; her şeyi görmezden gelerek, aman tadımız kaçmasın modunda, taviz vererek yürüyor.

Insan sosyal bir varliktir.. Mecbur olmak degil insanca beraber yasamaya calisilmali... Birde hersey para ile halledilemez... saglik mesela insan kana bobrege ilige muhtac kaliyor. D dgdln

Muhtaçlık değil de bazen ihtiyaç duyuyor insan birilerine. Misal abimin eşini kaybettik. Oğlum küçüktü o zamanlar. Cenaze evinde kalacak durumda değildi. Görümceme bıraktım üç gün gittim. Muhtaçlıksa bu, evet muhtaçtım o durumda. Dayımı kaybettim oğlum küçüktü yine. Cenazesine giderken oğlumu yine halasına bıraktım. Eşim işten izin alamamıştı. Sonra bir gün ateşim 40a çıktı iltihaptan. Bırakın oğluma bakmaya, tuvalete gidecek mecalim yoktu. Yine halası destek oldu. Ben oğlumu kendim büyüttüm. Keyfi olarak kimseye muhtaç olmadım. Arkadaşıma gidicem bakın, kızlarla gezicem bakın gibi. Çünkü keyfi durumlarda muhtaç olmaktan hoşlanmıyorum. Asosyal oldum. Ancak çevremde sen çok bunaldın biz idare ederiz hadi çık diyecek birileri olsa biraz nefes alırdım. Ama yoktu, ben de istemedim. Elbette çocuğunuza annelik yaparken kimseye muhtaç olmak zorunda değilsiniz. Ancak bazen öyle bir an oluyor ki kapıları tamamen kapatmanın ne kadar yanlış olduğunu anlıyorsunuz. İnsan insana lazımdır der susarım. A

Ben hastalıkta sağlıkta insanın insana ihtiyacı vardır diye düşünüyorum. Bunu doğumumda daha çok farkettim. Sezeryanlı olarak kolay değildi çocuğumu kucağıma almak bile yanında insanı gerektiriyordu eşin yardımcı da olsa birileri olduğunda yanında manen destek o bile yetiyor bilemiyorum benim çok yardımcı oldular eşimin ablaları eltim ömrümce bu yaptıkları iyiliği asla unutmam ben de zor durumları olduğunda koşarım anlaştıktan sonra çok güzel muhabbet uyduğu zaman keyifli vakitler geçiriliyor ama bazen yalnız da olmak istiyor tabi insan

İki cocugumu da tek basima buyuttum, bir kadin kimseye muhtac degildir ama bizim turk kadinlari pek sever cocuklari cumbur cemaat buyutmeyi Benim arkadaslarim da genelde tek buyuttu cocuklarini, bu arada calisan anneyim tek'den kastim aile akraba vs olmamasi yoksa bakicisi vardi cocuklarin elbette

Ben ilk doğum zamanlarını düşünerek cevap vermek istiyorum. Elbette bakılabilir herkesim yanında illa bakacak biri olmayabiliyor. Bana kalırsa bi süre o anki heyecanı stresi atlatana kadar annem olsun isterim

Ben çocuğuma kendim bakıyorum eşimle beraber, üstelik prematüre ve ilk çocuğum, eş ailesi yurtdışında henüz görmediler bile. Kendi ailem biz çok küçükken boşandılar vs bize bile bakmadılar ki onlarla görüşmüyorum. Kendim hayati tehlikeyle doğurup günlerce hastanede kaldım, bebeğim küvezde. Minicik verdiklerinde nasıl gaz çıkarmam gerektiğini bile bilmiyorken gecem gündüzüme karışarak baktım bebeğime. Extra hastane ziyaretleri ve geçirdiği tedavileri de cabası. Manevi kimse yoktu ailelerden yanımızda ve eşim de lohusa sendromundaydı benden çok. Çok şükür şu an akranlarını dahi geçmiş durumda. Bebek büyüdü mü büyüdü ama çok isterdim sağlıklı bir ilişkide kalabalık akrabalarını da tanısın bilsin. Olmayınca olmuyor, kendi annem gibi anne olmaktansa asla diye henüz küçük bir kızken ettiğim yemin sanırım çok geç anne olabilmemi sağladı, biraz piştim olgunlaştım yaşlandım hatta.. Bakım verirken bebeği güvenilir birine emanet edebilmek büyük bir lüks.. Mecburiyet değil ama paylaşım güzel olurdu..

28 yıl şu dünyada varım. 15 yılı kimseye muhtaç olmadan geçti. Öncesi çocuktum zaten. Allahtan tek dileğim ne kendim ne de olacaksa evladım için de kimseye muhtaç etmesin. Zor durumda kaldığım çok zaman oldu ama kimse etrafımda yoktu. Hep bir başıma üstesinden geldim herşeyin. Geçen hafta bebeğimi kaybettim ama bunu açıp söyleyecek kadar samimiyeti veren kimse olmadı zaten umurunda olmaz kimsenin. Herşey gibi bunu da yalnız atlatıyorum. Allah sağlık sıhhat versin diye dua edin yeter. Aileler de iyiyse gemileri yakmayın. İnsan para pul değil de gerçekten yanında birileri olsun isteyebiliyor.

Merhabalar herkese. Bir konuda sizlerin fikirlerini merak ediyorum ve önemsiyorum. Çalışan çalışmayan, çocuğu olan her kadın kaynanasına veya birilerine muhtaç mıdır? Çocuk olunca illa birileri olması gerekir mi? Tek başımıza bakamaz mıyız? Eşimizle beraber tek bakamaz mıyız? Çalışan her kadın illa büyüklere mecbur mu? Çalışmayanda mecbur mu? Çocuk büyütmek bu kadar zor mu? Bazı büyüklerimden bunları duyuyorum... birlik beraberlik içinde olmak gerektiğini, birbirlerine yardımcı olduğunu vs söylüyor. Fakat bana göre işler her zaman öyle göründüğü gibi gitmiyor. Bu noktada sizler ne düşünüyorsunuz? Her koşulda birilerine muhtaç mıyız? İnsan olarak tabiki yardıma ihtiyaç duyabiliriz ama sırf menfaat için çoğu şeye boyun eğmekte normal midir? Çevremde eş ailesiyle anlaşamayan görüşmeyen çok insan var. Kendi ailesiyle bile görüşmeyenlerde var... o insanlar nasıl yapıyor peki.

Valla ben tek baktım çalışıyorum işe başlayana kadar bir sene kadar ben tek başıma baktım ve daha güzel bebeğinle daha yakın oluyorsun işe başlayınca da bakıcı böyle de çok güzel onlar sadece sevsin bu kadar onlar içinde en temizi dipnot eşim çok da yardımcı olmadığı halde bakabildim hakkını yemeyim ev işlerine yardım etti ama bebek bakımı ful bende

menfaat üzerine degilde yinede arayı bozmamak gerekir sonuçta akrabalık hakkı var. ama çok içiçe olmayada gerek yok. yaşlı ve muhtaç degilse

Aynen bende oyleyim

Allah kimseyi kimsenin insafina mecbur birakmasin diyeyim önce. Yapim gereği belki bilemiyorum genç yaslardan beri kendi işini kendim yapmayi seven, başkasının müdahalesi ile ne ile mesgulsem o isten soğuyan birakan biriyim. Mucadeleyi seviyorum bu surekli zorluklar ile karsilastigimdan ve sabırla üstesinden gelmeyi bildiğimden belki.. Is hayatında da keza hep tek calistim, takım calismasi nedir cok bilmem bu yüzden de ayak uyduramam saniyorum.. Hamileyim ve cocuguma tek basima ailelerden bir cöp yardim dahi beklemeden kendim bakmak için emeklilik şu bu geçim derdi düşünmeden işten ayrildim. Gorumceme kalirsa bebege o bakacak ben calisacaktim. Ne münasebet? Benim yerime karar aldığı gibi emrivakisi de cabası.. Her şeyimi kendim aldım, bi corap dahi sorana eksigim yok fazlam var sağolun ihtiyacim yok şükür dedim. Ailelerin içine dahil olduğu herşey çorba olur, her kafadan ses çıkar tahammül edemem diye en ufak şeyde dahi fikirlerini sormadim. Yarinda Allahin izniyle kizimi kimseye muhtac olmadan büyütmeyi nasip etsin Rabbim. Arkamdan hic biseyine karistirmadi surat asti desinler ama onu biz yaptik şunu ben dedim oldu demelerine binlerce kez tercih ederim. kafam dinç huzurum yerinde..

Bence ya kabile gibi bi ortam olmali cocuk en az 15-20 kisi ile birlikte büyümeli ki en sagliklisi o bence ya da anne babalar uzak durmali. Onlar karistikca hicbisey iyi olmuo. Baskalarina güvenerek cocuk yapilmamali zaten anane babanne dede bakar nasilsa diye. Cocugun sahibi ilan ediolar kendilerini. Delirtiyor Sen kalbime denk gelen küçücük şey👼🏻 Anneler

Simdi yalan yok: Kendi annem olsun veya kayinvalidem, kayinpederim olsun her acil durumda yardim ediyorlar. Kayinvalidem gelip cocuklara da bakiyor "isin varsa onlara bak ben cocuklara bakarim" diye. Tabi ki bakiciya felan da emanet edebilir, ama icin kendi aile büyüklerin gibi olmaz tabi. Kayinvalidemin ve kayinpederimin ama su huyu cok iyi: Yaptiklari yardimlari gözüne sokmuyorlar veya eksik birseyler görseler yüzüne vurmuyorlar. Tam tersi yardim edebilecekleri konularda destek oluyorlar. Onun icin insan yardimlarini rahat kabul edebiliyor. Yoksa zor olurdu. Genel olarak da söyleyeyim: Aile icinde herkes yerini bilip birbirine saygi ve sevgi ile yaklassa dünyanin en büyük destegi cikar. Biz sükür elimizden gelen herseyi kendimiz yapmaya gayret ediyoruz, ama arasi yardim alabilmek de cok iyi

Kızımı neredeyse tek basıma büyütüyorum, eşim yoğun çalışıyor. İki aileye de uzağız zaten eş ailesiyle görüşmüyor gibi bişeyiz Çocuktan önce ve sonra diye düşüncelerim ikiye ayrılıyor. Önce uzaklıktan çok memnunken çocuktan sonra yarım saat bakan biri olsaydı diye iç geçirdim hep. Şart değil tabiki yalnız da büyütüyorsun fakat ciddi anlamda yıpranıyorsun

Kimse kimseye mecbur değil tabiki. Çocuğuma baksınlar diye kimsenin ağız kokusunu çekmek zorunda değilsiniz. Ama biz millet olarak aile bağlarına görünüşte de olsa bağlıyız olmaması eksiklik gibi. Tamamen görüşmemek çok büyük durumlarda olur benim için ancak. Onun haricinde yardımcı olabilirler isterlerse istemezlerse en doğal hakları zaten. Tek başınıza da üstesinden gelinir gayet yani kendinizi mecbur hissetmeyin.

Mecburiyet olması işleri biraz zorlaştırır. İnsanın kendi annesi bile olsa, çocuğa baktığı için üzerinde söz söyleme hakkını görür. İmkanlar ölçüsünde insanın kendi göbeğini kendi kesmesi, her zaman daha doğru olanıdır. Bunun dışında akrabalık ilişkilerini dengede tutmak gerekir. İnsan insana her zaman lazımdır. Önemli olan asgari müşterekte anlaşmaktır.