Ben sorayıyım, nasılsın neler yapıyorsun lonercimm

Hiç kimsenin aramaması, beni ancak mutlu eder. Telefonla konuşmaktan nefret ederim. Ölüm gibi bir durum olmadigi sürece herkes mesaj yolunu kullansın isterim. Musait miyim degil miyim pat diye telefonum çalıyor. Pandeminin başında görüntülü arama trendi vardı. Ah, hayatımın en zor zamanıydı. Pat diye aranmaktan dahi nefret eden ben, pat diye görüntülü aranıyordum. Davetsiz gelen misafir gibi. Neyse ki geçti. Özetle insanlar farklı farklı. Ben sevmem. Mesajlasmak isterim. Kimisi de mesaja üşenir. Herkesten kendimiz gibi olmasini beklememeliyiz. Hayal kırıklığına uğrarsınız şu an oldugu gibi.

Hep böyle oluyor hanımlar. Ben birini aramasam o beni asla aramaz. Bazen günler geçer bilerek aramam bakalım o arayacak mı diye. Sonuç sıfır. Herkesi ben arar sorarım ve ben aradığımda sıkıntı yok yani. Herkes çok iyi ama herşeyi ben yapmaktan çok yoruldum. İstiyorum ki birileri de beni düşünsün, birilerinin aklına geleyim. Tüm organizasyonları bile ben yaparım. Günlerdir yalnızım, bir soran bile yok. Siz böyle şeyler yaşıyor musunuz? Yaşıyorsanız nasıl başa çıkıyorsunuz?

Sen arayıp yazıyorsun ya bişey olursa onuda yazar diye düşünüyor olabilirler

Ha onu bilemem. Mesafe koyulabilir.

ben kımseyı aramam kımsede benı aramaz.. ohh mıs annem babam harıc.

Aramaktan ziyade bir msj olabilir. Dün bende böyle bir düşünceye kapıldım. Arada gözüme hos gelen bir seyi yada faydali bir yazıyı Instagram storysinde paylaşmasam, geri çekilsem insanlar en fazla " bayadir bisey paylaşmiyor" der gecerk, merak etmezler. Çünkü herkes pandeminin getirdiği izolasyon ile dahada kendi kabuguna çekildi ve bir cok kişinin işine geldi. Bende yakın arkadasima 6 gündür hic yazmadım, çünkü ondan once iki uc defa yine ben biseyler yazmistim o anda kisa sohbet oluştu. Arkadasim gitti günlerce aile ziyareti yapti, paylasimlarda bulundu ama ben aklina gelmedim. Normal sartlarda kendi evine dönünce gün icersinde sürekli msj atar. Tam orta yolu ölçüsü yok. Bende aileme es tarafına gidiyorum ve mutlaka firsatim oluyor, olmaz desem yalan. Ama kişinin o an sana ihtiyaci olmuyor demek. Bende yazmayi biraktim öyle günler gecti. Eskiden arkadassiz canım sıkılır, o insanı özler, sohbet edip biseylere onunla kafa yormak isterdim. Bunun sızısı bende cok ayri çünkü ben arkadaslarima coo deger veriyorum ama son zamanlarda insanlarin cikarlarinin değiştiğini görünce " Ya günlerce kimseyle yazismasanda yasaniyormus sen bile bu hale geldin" diyorum. Derslerimi calisiyor, kitap okuyorum. Cocuklarimla ilgilenip spor yapıyorum. Bu olayda bana katilan bisey varsa benim bu degisimdimdir. Sizde kendinizi geri çekin ve yazmayin. Yazanlarada kısa ama güzelce geri yazin, insanlar biraz anlasinlar böyle şeylerin karşılıklı olduğunu

Ben de bir arkadasa karşı sizin gibiydim kaç kere söyledim artık seni aramayacagim hep ben arıyorum dedim. Aramayı kestim 5 ay sonra aradı beni, bu sefer de ben açmadım. Aramayın

Genelde annem ve eşim dışında kimseyi işim düşmeden aramam. Hem zamanım yok, hemde telefonda konuşmayı sevmiyorum. Cevapsız arama görünce irrite oluyorum bu beni niye aradı şimdi diye... Dönmek bile zulüm geliyor. Yani yapı meselesi biraz.

Öyle oluyo kuzum kaçan kovalanır lafı gibi insanlara değer verince Bi taraflarına Bi haller oluyor bununla baş etmenin tek yolu var kimseden bir şey beklemiycen ben şimdi öyleyim mesaj gelince tel çalınca şaşırıyorum yoksa verdiğin değer gibi değer göremeyince üzülüyor insan

arama kimseyi zaten bence. bu devirde guvenilir insan mi kaldi. sil gitsin

Yaşıyorum Beni aramayanı aramıyorum Üzücü evet

Niye aranmayı bekler ki insan hiç aklıma gelmedi böyle bi düşünce. Yada sırası olmaz bunun. Kimin aradığı da önemli değil aranızda samimiyet aradığında nasıl konuştuğu falan. Bende sevmem hiç aramayı

Benim kastettiğim hiç aranıp sorulmaması. Mesaj veya aranma olayı değil. Mesaj da atılmıyor yani