Çok teşekkür ederim yorumun için. Buradaki birçok konuyu takip ediyorum ve yaşanılan once şeyi gördükten sonra artık ne hayat pespembe ne de erkeklere dair bir umudum var. Bu konu hakkında yorum yapacak olursam, geçen gün kendime "Bu kadar eğitim hayatım var, onun bunun peşinde koşup geleceğimi şekillendirmeye çalışıyorum, yok asla bir erkeğe kendimi ezdirmem, mümkün değil" dedim. Sorun yaşayan herkese de sabır diliyorum. Sen de benimle hemen hemen aynı düşünceleri paylaşıyorsun, övgülerin için çok teşekkür ederim, maalesef öyle, açıkçası çok üzülüyorum bu duruma ve katiyen değiştiremiyorum. İkili oynamak toplumda ikinci bir özellik olmuş, örneğin bir arkadaşım bana X kişisinden hoşlanmadığını söylüyorsa ertesi gün onunla olmasını garipsiyorum. Acaba ben net sınırlar koyduğum için mi tutunamıyorum diyorum.

Yasiniz itibariyle etrafinizdakilerin merakli olmasi dogal, yas ilerledikce is hayatindayken bunlar azalacak, siz netliginizi ve mesafenizi koruyun, bir sure sonra birakacaklardir sormayi Hayir demeye simdi basladiysaniz buyuk basari, ben 20'li yaslarin ortalarinda ogrenmistim hayir diyebilmeyi Univ zamaninda kimseye hayir diyemedigim icin bir bulusmaya 10 farkli arkadasimin geldigini bilirim, her bulusalim diyene kirmamak yada baskasina sozum var diyemedigim icin Hatta daha da komigini soyliyim, bir keresinde benden hoslanan 2 adama ayni geceye randevu vermistim, ucumuz beraber yemek yemistik buyuk ihtimalle tonla kufur yemisimdir o gece ama hayir diyemiyordum kimseye Ne zaman ki ogrendim cok mutluyum gercekten :)

Bende sirf toplumu takip edebilmek adina buradayim :) cunku cevremde buradaki insanlarin cogunlugundan yok hatta bazen esime anlatiyorum bazi konilari off sacmalama olmaz oyle sey diyor Elbette toplumu yansitiyor ama genelini degil, burada bahsedilen pek cok sey benim cevremde yok, sizde kendinize istediginiz gibi bir cevre kurabilirsiniz o bilincte bir insansiniz bu cok belli

Ayni durumdaydim yillarca. Insanlar cirkinlesti. Avantajim yurt disi oldu. Isime odaklanip guler yuzle geciriyorum gunlerimi ne olursa olsun. "Bugun ne ogrendim" insanlari degil benim aldigim karar ve yaptigim isle ilgilendiren bir soruya donustu. Sosyallik iyi guzel, ama artik dozunda birakip benimle adam gibi konusabilen insanlarla vakit geciriyorum. Yuzeysel muhabbetlere pek gelemem ve biraz fazla durustum is ne dusundugume gelince. Buna saygi duyan insan varsa zaten onlar bana geliyor, yoksa selam verip geciyoruz. Bence beyniniz kadar bedeninize de dikkat ederseniz daha iyi hissedeceksiniz. Bir spor secin ve yapin salt yuruyus disinda. Yuzme, agirlik vs. gibi seyleri deneyin. Tenis, voleybol oynayin. Sizi "form" uzerine dusundurup beden olarak nasil hissettiginizi sorgulatacak seyler yapin yani. O da bir dusunme sekli fakat kafanizin icinde dusuncelerin sagliksiz sekilde olusmasi yerine kendi bedeninize odaklaniyorsunuz. Sorgulamak guzeldir, cok dusunup beyni yormak gereksiz.

Oncelikle yalan soylemeyi birakin Kendimi korumak amacli yada kisisel sorulardan kacinmak amakli demissiniz ya, yalan soylemeyin dogrulari soyleyin Mesela bu konulari konusmaktan hoslanmiyorum deyin, ozelimi paylasmayi sevmiyorum deyin, bu cevap uzerine anlayisli davranan kisi gercek dosttur, bozulup gidene zaten ihtiyaciniz olmaz Ve dogrulari soylemek zaten hayir demenizi de kolaylastirir Belki sacma gelecek ama hayir demek insan hayatindaki mutlulugun en temel noktasidir, pek cok kisi hayir demedigi icin mutsuz

@LaLuna22 ismimi etiketlemişsin, değer verip yorumumu önemsediğin için öncelikle teşekkür ederim İnsanoğlu ilk çağlardan beri ben kimim sorusunun cevabını arar, kimimiz buluruz kimimiz kayboluruz, her birimiz senin tabirinle biraz garip değil miyiz zaten? Herkes birbirinden farklı, belki bir çoğumuz toplum normlarına uymuyoruz, ben de garip ve tuhaftım belki ya da hala tuhafım, zira yaşadığım toplumda genç kız standartlarına uymazdım, benim gençlik yıllarımda pembe ruj mu yakışır, mavinin altına mor mu giysem sohbeti yapan kızlar vardı, ben onlar için uzak durulası biriydim çünkü etek bluz saçlar düzenli rujunu sürüp kız arkadaşlarıyla cafeye giden biri değildim, yırtık kot, babamın gömleğiyle yaptığım kombinlerle biraz maskülendim, belki babamdan kaynaklı veya işyerinde sürekli erkeklerin olması yüzünden bilmiyorum artık, kız arkadaşlarım olmadı pek, ben daha çok erkek arkadaşları olan elinde babasına yaptırdığı mınçıkasıyla gezen bir kızdım, kendimi böyle sevdim, böyle daha rahattım, topluma kendimi ifade ediş şeklimden rahatsız olanları umursamadım, haliyle toplumda en azından kızların dünyasında pek yerim olmazdı, önemsemezdim de çünkü içi doldurulamayan bence gereksiz Ahmet benden hoşlanıyor, eteğin altına jüpon giysem mi sohbetlerini sevmezdim, annem beni standart genç kız formuna sokmak için çabalasa da başarılı olamadı, hep başına buyruk, asi, aykırı diye etiketlendim, değildim aslında, yani bence öyle çünkü herkes karakterini farklı yansıtır. Anlayacağın hepimiz insanları değiştiremeyeceğimizi er ya da geç bir şekilde öğreniyoruz, sen başkalarını, başkaları seni, ben garip bir yüzü ifadesiyle bana bakan kızları, annem beni değiştiremedi, değiştiremeyiz, insanları olduğu gibi kabul edip bizi bir adım öteye taşıyacak ama kendimizi doğru ifade edebildiğimiz çevreler edinmek en makulü, Milana'ya katılıyorum, hayatından yalanı çıkarmalısın, yalan yerine doğruları söylemek hayır demeni daha kolaylaştırır, yerinde saymak yerine her gün gelişmek, şekillenmek, bakış açısını güncellemek gerekiyor çünkü dünyada değişip gelişiyor, dünya var olduğunda bu haliyle miydi veya insanoğlu bugüne gelene kadar evrim geçirmedi mi? Keşifler yaptık, icat ettik, yaşadığımız yerküreyi, uzayı merak ettik, araştırdık. Doğumumuzdan ölümümüze kadar evrim geçiriyoruz, 10 yaşında kurduğumuz hayallerle 30 yaşında kurduğumuz hayaller bile farklı. Sen kendini tanıma ve kimim sorusuna cevap bulma yolunda ilerliyorsun, belki cevabı az sonra bulacaksın belki yıllar sonra ama ölene kadar bedenen, ruhen, fikren hep daha ileri gideceksin, edindiğin her tecrübe sana başka bir özellik katacak, cevabını bulduğun her soru sonrası başka bir soru meşgul edecek kafanı, bazen korkuların kaygıların olacak, büyümek böyle bir şey işte.

Burada kaynanalı konular kadar hit almaz bu konu ama sende bir miktar kendimi gördüm :) Açıkçası böyle berrak beyinlerin olması bana hala ümit veriyor ülke adına. Sorgulamaya devam edersen belki kendini bulursun belki bulamazsın ama şartlara göre eğilip bükülmemek güzel meziyet. Omurgalı insanlar böyle sıkıntılardadır daima. Sorgulamak hayatlarını karartır belki diğerleri kadar zevk almazlar hayattan ama güdülmedikleri için de kendileriyle ne kadar gurur duysalar az bence. Ben de sorguluyorum hala cevap bulamadım. İçinde bulunduğum şartlardan mutlu değilim. Diyorum ki bazen milyonlarca yıl bekledim doğmak için sahiden bunun için miydi. Sonra da diyorum ki senin farkın ne ki fark yaratacak ne yaptın tembel kız :) Sonra kendimi iç sesimle konulurken buluyorum en sonunda da kendimi üzmemek için konuyu değiştiriyorum hahah :))

Tesekkur ederim benkahvecanavari ne kedisiz ne

Bdvde alışık olmadığımız tarzda ve güzel bir konu. Genç olmak, gelecek için hayal kurmak ne güzel. Umarım hayallerinizi gerçekleştirebilirsiniz. Önerdiğiniz kitapları listeme yazdım, teşekkür ederim. Ben de yeni okuduğum ve beni çok etkileyen bir kitabı, size ve sizin gibi kendini sorgulayan, anlam arayışında olan herkese tavsiye ederim. Kitabın yazarı Amerikalı bir psikiyatrist. Eklentiler 95273BBC-DE9E-4998-8FB6-3AF6695604B6. jpg 114,2 KB · Görüntüleme: 28

Plan cok, ayni durumdayim :) umarim gerceklestirebilirsiniz ne istiyorsaniz. Kanada'da oturma izni almak kolay ogrenci olup okulu bitirdikten sonra. Bir arkadasim orada bitirdi, su anda amerika'da yuksek lisansini yapiyor. Bitirdikten sonra donup kanada'ya yerlesecek calisma iznini kullanarak. Amerika'ya seyahat kolay tabii ama yine belli bir vizeniz olmasi lazim. Turist vizesiyle nereden gelirseniz gelin yillik 6 aya kadar izin veriyorlar. Okuyup calisabilmek icin daha farkli turler var. Fransa'daydim bir sure ben de, cok mutlu degildim. Biraz benziyoruz galiba. Bu taraflarda olmak Turkiye'ye cok uzak oldugu icin zor. Butun aile oradaysa acil bir durumda ha diyip cikip gidemiyorsun. Bunlari da dusunmeyi unutmayin degerlendirirken. Biz ailece goze aldigimiz icin buradayim, yoksa bir rahatsizlik falan olsaydi bastan bu kadar uzaga gelmezdim sanirim. benkahvecanavari ne kedisiz ne

Ben Batı Dillerinin birisinde okuyorum ve Avrupa'ya gittim, 3 dil biliyorum, İngilizce, Fransızca ve İtalyanca, ilk ikisi Upper İntermadiate, diğeri henüz Beginner. Bu yüzden genellikle Youtube'da İngilizce kanallar izliyorum, bu dediklerinizi uygulayacağım, bu akşam biraz araştıracağım açıkcası. Bedenen düzene sokmakta bu işin kilit noktası olabilir, belki vücudum sinyal veriyordur, bu da beni yorgun olmasam bile enerjimi düşük hissettiriyordur. Gayet normal, çok teşekkür ederim, beni çok mutlu ettiniz.

Kesinlikle katiliyorum. Insanlar her sekilde cirkinlesecek ya yuzunuze karsi ya arkanizdan. Kendinizi bulmak istiyorsaniz durustlugunuzu de koruyun. Hayat sizi olusturur, siz sizi degil.

Aman amaaannn... Neler olmuş öyle? :) Bende ortalarında sayılırım sanırım yaşım 24. Yaşadığınız deneyim kötü olmuş ama gülünecek bir iz bırakmış sizde. Teşekkür ederim tüm yorumlarınız için. En kocamanından kalpler...

Tabiiki öyle, fakat hayatın gerçekleri burada da saklı diye düşünüyorum S

Öncelikle başınız sağolsun, Allah sabırlar versin. Beni anlayabilmenize o kadar çok sevdindim ki... Resmen yalan söylememin sebepleri bunlar aslında, çünkü insanlarla birşey paylaşılınca onları koz olarak kullandıklarını hissediyorum, birkaç yıl önce en zayıf noktalarımdan vurulunca artık kendi dertlerimi kendi başıma çözmeye başladım, ilkem hep "Yine beni ben anlarım" oldu. Aynı şey irade için de geçerli, aynı tırnak yemek gibi, acı ojeyi ne kadar çok sürseniz de kafanızda tırnak yemeği bitiremezseniz isterseniz acı biber sürün yine yapıyorsunuz. :) İnsanlar başkalarının mutsuzluklarından besleniyor gibi geliyor bana, o yüzden bende çoğu şeyi üstü kapalı yapıyorum artık, sizin gibi. Kendimi size yakın hissettim. Bu arada Allah şifa versin, dualarım sizinle olacak S

Sen ben kim miyiz?HAYY dan gelip HU ya giden yolcuların. Bu kadar okuduğunu söylüyorsun ya sana tavsiyem tasavvuf kitapları okumalisin.. Ha bu arada günumuze güncellenmiş bu tarz kitapların en güzelleri İSARET serisi DENİZ ERTEN. okursa n eğer banada don ve fikirlerini merak ederim

Ne kadar şanslısınız, Avrupadasınız. Ben geçen yıl Erasmus ile Avrupayı gezdim, okudum hem de doyasıya dolaştım. Gitmeden önce buradaki insan ilişkilerini normal bulurdum, "Ne yapalım, kaderimiz" vs. derdim. Gittim, gördüm, kafa yapısı olarak çok değiştim, hayallerim, hedeflerim bambaşka oldu, çok geç kalmış hissettim kendimi. Sonra bu kafa yapısı ile çok insan kaybettim hayatta, hepsi de bana "Erasmustan sonra amma değiştin" dediler, bu değişikliği sevdim, bende olaylara sizin gibi bakıyorum. Bana yarar katmayacağını düşündüğüm insanlara sizin gibi selam verip geçmekte buldum çareyi, ne yapalım? Son paragrafınız hakkında da birkaç şey yazmak istiyorum, öncelikle buna değindiğiniz için ve öneri sunduğunuz için inanılmaz mutluyum. Geçen gün yine bu yorgunluğun sebebi nedir diye düşünürken acaba beynimin bana oynadığı bir oyun mu yoksa vücuduma gerçekten dikkat etmiyor muyum dedim. Yemek düzenim yok, kahvaltı oldum olası sevmem zaten, hayatında hiç sigara içmeyen ben bir yıldır tüketiyorum, hatta sabah kalkar kalmaz kahve sigara yapıyorum. Spora ilgim yok, bir ara fitness yapmıştım, kendimi çok ferahlamış hissettim, bu yıl benim için oldukça yoğun geçti, spora pek zamanım yok ama seneye istikrarlı bir biçimde bunu hayatımın bir parçası haline getireceğim. Belki yoga ya da meditasyon olabilir, ne dersiniz? benkahvecanavari ne kedisiz ne

Zaman ayırıp, ilgilendiğiniz için çok teşekkür ederim. Verdiğiniz bilgiler altın niteliğinde, sanırım önceliğim Avrupa olacak, eğer olmazsa muhtemelen Kanada'ya başvuracağım. Kanada'nın şartlarına bakmıştım, tek istedikleri IELTS ve not ortalaması. Mesafeleri göz önüne alacağım maalesef, çok zor olsa da geleceğim için yapmak zorundayım. Fransa'ya giderken de gözümü karartmıştım, hatta "Hayatta her zaman ailem yanımda olmayacak, baş etmek zorundayım" diye kendimi avutmuştum ve bir yıl Türkiye'ye dönmemiştim. Muhtemelen yine aynı şeyi uygulayacağım. Ne kadar teşekkür etsem az... Kendinize iyi bakın oralarda

Genellikle Beginner seviye'de dil öğretmek istiyorum, dünya üzerinde Türkiye ders sayısı olarak en çok İngilizce ders veren ülke fakat biz Speaking'de oldukça kötüyüz, toplumumuz dil konuşamıyor. Bunun üzerine düşündüm, öğretmenlik yaptığım sınıflarda Fransızca öğretiyorum, özellikle Listening ve Speaking üzerinde çok duruyorum ama 30 kişilik bir sınıfta hepi topu 5 kişi dersime katılıyor, çok üzücü. Dil'e yatkın olan öğrencilerin hedeflerini belirlemelerinde yardımcı olmaya çalışıyorum, bu yüzden çocuklarla iyi anlaşabildiğim için Anaokulu ya da ilkokul seviyelerinde işlere bakmıştım. Zaten Türkiye'de kalırsam ailemin de desteği ile özellikle yabancı dil üzerine olan bir Anaokulu açma hayalim var. Bir arkadaşım bana, dünya çapında belli ülkelerde İngilizce öğretmenliği yapabilme izni veren TESOL'u önermişti, aslında kafam gerçekten çok karışık, yapılacak çok şey var, A planı, B planı vs diye düşünüyorum ama hayat beni nereye sürükleyecek bilmiyorum. Ben Erasmus ile Fransa'da bulundum, Fransanın şartları çok katı, gerçekleştirebilir miyim bilmiyorum. Bu yüzden Yüksek Lisansta orada bulunamazsam daha çok Çek Cumhuriyeti için bir hedef belirledim. Bir de Erasmustayken Kanadalı bir oda arkadaşım vardı, eğitimimi orada bitirirsem iş konusunda Kanada'nın daha iş verme konusunda yardımcı olduğunu söyledi, hem dilleri İngilizce ve Fransızca olunca, aklıma yattı, daha rahat barınabilirim diye düşündüm. Ayrıca Kanada vatandaşlarının en az 6 aya kadar Amerika'da izinli yaşama hakkı olduğunu söyledi. Bu bilgiyi duymuş muydunuz? S

Sevgili Muneciğim, sizi yaptığınız sivri dilli, bir o kadar da doğru yorumlarınızdan tanıdığım için rica ettim. Çok teşekkür ederim, uzun uzun yazmışsınız, ne mutlu ki size kararlarınızı kimse değiştirmemiş. Dış görünüş olarak bende sizin gibi düşünüyorum, genelde çok alakasız giyinir, ama sevdiğim parçaları taşırım üstümde, bazen herkes bana "Bu uymamış" dese de ben o gün onunla mutlu olduğum için çeker kapımı çıkarım. Böyle daha iyi hissettiğimi fark ettim. Yavaş yavaş insanların baskılarından kurtulmak beni zincirlerden kurtulmuşum gibi hissettirdi, nasıl bu hale geldim bilemiyorum, aslında doğru bir yoldayım gibi ama bu düşüncelerimin bundan sonraki yaşamımda beni etkilemesinden korkuyorum tabii. Sonuçta bu dünya düzeninde bir yer edinebilmek için girilen şekilleri hepimiz az çok biliyoruz. Endişelerim olsa da sizin mesajınızla kendime birşey daha kattım. Çok sağolun.

Zaman zaman insanlara neden kucuk yalanlar soylediginizi anliyorum aslinda. Ben mesela erkek kardesimi kaybettim 5. yilina girecegiz. Aile ici durumlar berbat, annem ve babam ayriligin esigindeler. Benim saglik sorunlarim ve dahasi. Moralman cokmus bir durumdayim ama hayat devam ediyor ve etmek zorunda. Isyerinde olsun, arkadas cevresinde olsun durumu farkedip nasilsin diye soruldugunda iyiyim yorgunluk var ustumde diyorum. Yeni bir insani tanimak oyle zor geliyor ki. Su icinde bulundugum durumu anlatabilmek, kendimi anlatabilmek. Anlattigim zamanlar oldu ama insanlarin gozlerine bakinca agizlarinin baska gozlerinin baska konustugunu hissettim. Anliyorum diyenler hic anlamiyorlardi. Anliyormus gibi yapiyorlardi. Bende orda kesiyordum devamini getirmiyordum. Artik o konulara hic girmiyorum bile. Kendimi cok yakin hissedipte konustugum insan yok nerdeyse. Isim geregi tam tersine cok sosyal cok konuskan olmam gerekiyor. Isimde oyleyim. Benim derdimden cok onlarin dertlerini dinliyorum. Bu devir boyle goturuyor. Iyiymisim gibi davraniyorum. Politik mi davraniyorum dogru bir tabir midir bilmiyorum. benkahvecanavari ne kedisiz ne

Neden düşüncelerinizin sizi etkilemesinden korkuyorsunuz? Bizi biz yapan düşüncelerimiz değil midir? Şahsen korkunuzu yersiz buluyorum, insan bir başka canlıya zarar verecek tehlikeli şeyler düşünmedikçe düşündüklerinde özgür olmalı ve düşüncelerini hayata geçirebilmelidir bence, aykırı olmaktan ve toplumdan tümden kopmaktan mı çekiniyorsunuz? Peki o zaman sizi siz yapan düşüncelerden korkup kaçmak ilerlemenizin, gelişmenizin önüne kendi ellerinizle taş koymak değil midir aynı zamanda? Ben okumuş biri değilim, belki dünyayı, hayatı kendi toplum sınırlarım içinde yaşadım, belki yazdıklarım, tavsiyelerim sığdır ya da bilgi sahibi olmadan fikir sahibiymiş gibi davranmaktır bilemiyorum ama bu yaşıma kadar tecrübe edip bildiğim bir şey varsa insan düşündüğü kadar özgür, düşüncelerini yaşadıkça mutlu olur ve kendine belki de başkalarına yardımı olur. Da Vinci'yi bilmeyen yoktur, Da Vinci yalnızca bir ressam mıydı? Bulunduğu yüzyılda toplumda garipsenen hatta bağlı bulunduğu toplumdan neredeyse aforoz edilen bir adamdı ama insan anatomisiyle ilgili birçok çalışması bilime ışık tuttu, dünyayı gezdiği zamanlarda çizdiği haritalar bugün uydu haritalarını aratmayacak düzeyde, kuşlar ve balıklar üzerinde yaptığı araştırmalar paraşütten helikoptere, denizaltına kadar birçok aracın ilham kaynağı. Belki bir Da Vinci olmak gibi bir hedefiniz yoktur ama dünya üzerinde yer edinmekten bahsediyorsanız, o yeri edinmek düşünmek ve düşüncelerden korkmamaktan geçer.

Emile ve İnsan ne ile yaşar? Her ikisini de defalarca okudum. Hatırlattığınız için teşekkür ederim, tekrar gözatayım özellikle Emile'e.

Aslında çok haklısınız, neden yalana başvurduğumu şöyle açıklayayım, bir konuda eğer dediklerinizi cevap olarak söylesem çok fazla üsteleniyorum, bu da beni sıkıyor. Bende yalan söyleyerek geçiştiriyorum, artık karşımdakine birşeyleri açıklamaktan sıkıldığımı dile getiremiyorum ama onların hala ısrarla çoğu şeyi sormamalarını gerektiğini öğretemiyorum. Ben de genellikle sessiz sakin kalıyorum çoğu kez, bu durumuma bile "Sinsilik" adını koyanlar olmuş, gerçekten gülünç. Artık daha az konuşup, daha çok dinliyorum. Şimdilik kaçışı böyle buldum. Ve evet son cümleniz çok doğru, herşeye "Evet" diyerek bin parçaya bölünmeye çalıştım ama olmuyor, "Hayır" demek için çok geç kalmışım. S

Üstüninsan yolunda ilerliyosun :) Şaka bi yana Böyle Buyurdu Zerdüşt kitabında Nietszche İnsan üstüninsan ve ilkel canlılar arasında bi köprüdür. İnsan üstüninsan olunca insana ilkel bi canlıymış gibi bakar, diyor. Bence bu dert değil. Bu güzel bişey. İzole olmuş hissedeceksin. Ama kendin olma yolun için bu göze alınabilir.

Sevgili Mune, bu güzel mesajınız ve öğütleriniz bana kocaman bir cesaret verdi ablam. Zahmet edip bana yazdığınız için, bilerek yada bilmeyerek hayatıma dokunduğunuz için çok teşekkür ederim... İyi ki bu konuyu açmışım, tüm herkese tekrar teşekkür ederim.

Teşekkür ederim O kitabı duydum ama henüz almadım, şu sıralar Rousseau'nun "Yalnız Gezerin Düşleri"ni okuyorum, kitabın içinde toplamda 10 gezinti var ve her bir gezintide kendi hayatında sorguladığı şeyler hakkında tartışıyor, hatta kitap için "Bir başına felsefe yapmak" diyorlar, aslında bu kitaptan sonra beynim daha çok yandı diyebilirim. Kafamdaki düşünceler yön değiştirip, daha da allah bullak oldu, ama sonucunda bu işin içinden yine kendim çıkacağım. Nietszche'nin kitabını alacağım, bir de aklımda şu sıralar Dostoyevski'den "Yeraltından Notlar" kitabı var, önermek istediğiniz herhangi bir kitap varsa, ona da açığım.

İnsanoğlu doğasında kötü ve ısrarcı bir canlıdır. Hayat ise bir kaostur. Normalde iki insanın çok uzun süre başbaşa kalması en tehlikeli şeydir. Derler ya insan yolculukta tanınır diye o hesap. Birde insan homo sapiens kıvamında maymun iştahlıdır asla doymaz. Ev alır araba alıcam der araba alır şunu alıcak der ömrü boyu bir şey ister para biriktirir. Kendini tanımak istersen sevdiğin erkeklere bak nasıl erkek seviyorsan aslında onun yaptıklarını içten içe onaylıyorsundur. Sevdiğin erkek kötüyse aslında içten içe fırsatın olsa onun gibi olacağını gösterir bu. Ve insanoğlu kıskançtır kardeşi kendinden gazel diye öldürebilir. Sevdiği kişi başkasını seviyor diye ölüme kadar gidebilir iş. İnsanoğlunu diğer hayvanlardan ayıran tek şey istediği şeyde israrcı olup gelişmesidir. Tekerleği yapan, elektriği bulan ısrarcı olmasaydı icat edemezdi. Sen ise ısrarcı olduğun şeye bakmalısın. Zenginlik istiyorsan çalışmak için ısrarcı olmalısın. Huzur istiyorsan hayatında çok az kişi olmalı konuştuğun en fazla 2. Tanımak kolay aslında ama arzularını ve zayıflıklarını bilmelisin. Ben mesela çok fedakar şekilde aşık olurum herşeyi yaparım sevdiğim için ve istisnasız her seferinde aldatılırım. Zayıflığm aşktır benim En güçlü yönüm ise iletişim gücümdür. Arzum huzurdur. Neyi sevdiğini neyi sevmediğini belirlemeli, hayattan çok şey istememelisin. Hapishanedekiler hep zengin olucam birgün biliyorum der. Asla çabaları yoktur ve ya bağımlı olur harcanılar yada çıkamazlar hapisten. Umut yetmez arzular için çaba gerek Ve asla unutma eğer yanlış yolda gidiyorsan çabanında önemi olmaz. Kendini yaşayarak tanıyacaksın Yaralarına bak Yüzüne güldüklerin seni basit mi görüyor, çünkü insanlar ciddiyeti severler çok gülümseyene hep onaylayan asla saygı duymazlar Arkadaşların dedikodunumu yapıyor, demekki yanlış arkadaşlar edinmişsin Kendini tanımak ömrün boyunca devam edecek Dikkat etmen gereken şey ise Zayıf noktan belirle ve orana denk gelecek şeylelerden hep uzak dur Dilinse çok konuşma Sevginse vazgeçmeyi öğren Sinirinse doktora git Arkadaşlarınsa sadece 2 tane arkadaş bırak geride ve 2 side birbirini asla tanımasın tanıştırma. Bu zamana kadar ağladığın her konuyu yaz gerçekleri orda bulacaksın. Eğer kötü biriysen bunuda farket insanlardan uzak dur. Sevgilerimle

Süpersiniz, çok teşekkür ederim :)

Beni ilk gençlik yıllarıma götürdü bu yazı :)) zamanında çok sorgulamıştım okumuştum karşıma çıkan insanlara sormuştum biz neden burdayız yaşamın anlamı ve amacı ne ben kimim sorularını.. nietzsche ya da albert camus söylemişti sanırım tam hatırlamıyorum, kişi ölemiyorsa iyileşmek zorundadır diye.. ben de iyileşmek zorunda hissetmiştim kendimi. O gün bugündür toplumun check list inde sırada ne varsa onu uyguluyorum. Evleniyor muyuz tamam evlendik sırada ne var çocuk o da ok filan derken kendimi daha hafif daha mutlu hissetmeye başladım hayat yaşadıkça ve tecrübe ettikçe güzel. Çok sıradan bulduğum insanlarla görüşmezdim eskiden bana kattıkları bir şey yok diye ama sonra insanları sınıflandırmamda ne kadar önemli olduklarını gördüm. Sıradan beğenmediğim kişileri tanıdıkça neler yaşadıklarını gördükçe hiç onların yaptıkları hataları yapmadan hayatı tanımayı öğrendim. Sana da bunu yapmanı tavsiye ederim kimseyi ayırt etmeden bilgisizliklerini göz ardı ederek yeni tecrübelere açık ol :) sana kim olduğunu bu tecrübeler gösteriyor çünkü

Cok guzel, harika. Mis gibi hayat var onunuzde, kendinize bakin, yurt disinda da bulursunuz kendinizi isle ilgili :) benkahvecanavari ne kedisiz ne

Hangi seviye için öğretmenliğe bakıyorsunuz? Yüksek lisans öncesi bence bir yazınızı ilerletmek istediğiniz dilin ana dili olduğu bir ülkede geçirmeye bakın. Üniversite gibi değil yüksek lisans, akademik dili biraz daha ağır ve sizden de belli bir seviye beklerler. Hedefinizi belirleyin, öyle boşlukları doldurmaya başlayın. Her şeyi öngöremeseniz bile en azından bilgi açısından daha fazla donatırsınız kendinizi. Bursların olduğunu biliyorum. İsviçre'ye giden bir arkadaşım okuldan alamadığı bursu İsviçre devletinden alıyor mesela. Alanınızda iyi olmaya bakın ve üzerine koyun olabildiğince. benkahvecanavari ne kedisiz ne

derin sularda Merhaba, kitabı sipariş ettim, çok teşekkür ederim :) Bildiğiniz, okumaktan hoşlandığınız başka kitap önerilerinize de açığım. Belli ki okumaktan hoşlandığımız türler hemen hemen aynı. Siz de zaten önceki sayfalarda hem benim hem diğer kitap severlerin önerilerinizi not almışsınız zaten, yine de ben size Rousseau'nun Pedagojik, çocuk eğitimini aldığı Emile kitabını öneririm, oradaki Emile adı altınta ele yaldığı çocuk aslında ünlü yazarın kendi yaşamındaki çocukluk anıları ve travmalarını anlatmakta. Ayrıca Rus yazar Tolstoy'un yazdığı "İnsan ne ile yaşar?" kitabi da harikadır

Yurtdışındayken özellikle Prag'ı çok beğenmiştim, orası başta olmak üzere birçok ülkenin iş alanlarına baktım, şu an Formasyon alıyorum, öğretmenlik stajına gidiyorum. Genellikle öğretmenlik işlerine baktığımda hep Native Speaker istedikleri için Yurtdışı işlerine çok umutsuz bakıyorum. Bende Yüksek Lisans için Avrupa'ya başvuracağım ama maddi olarak bunu karşılayabilir miyiz bilmiyorum, devlet üniversitelerini de deneyeceğim, belki burs alabilirim diye kendi devletimize de başvururum ama biraz umutsuzum. O konu kanayan yaram... Aklıma gelmişken de söyleyeyim, Yurtdışına bir daha gidebilmek için çalışıp, miktarı karşılayabilirsem dil kurslarına katılmayı düşünüyorum, Avrupa'da gönüllü çalışma kampları da olabilir, bir ara AISEC'e gitmiştim, yabancı dil seviyemi kanıtlayacak birkaç belge istediler, onları alabilirsem belki çocuk bakıcılığı, anaokulu öğretmenliği seçebilirim. S

Merhaba herkese, Öncelikle bu benim için bir dert değil hatta çok uzun zamandır yapmam gerektiğine inandığım birşey diyelim. Kendimi tanımaya yönelik adımlar atmaya başladım. Üniversite'de okuyorum ve okulumun kütüphanesinden çok fazla yararlanmaktayım, Edebiyat öğrenciyisiyim ve kendimi bildim bileli çok sık Dünya Klasikleri ve Felsefe kitapları okumaktayım. Aslında kafamdaki düşünceler ve insanlarla yaşadığım deneyimler kendimi ve kişiliğimi tanıma yolunda adımlar atmama vesile oldu. Şöyle söyleyeyim, yatağımı toplarken, yemek yaparken bile çok sık "Ben kimim?" ve "Ne istiyorum?" diyorum. Aslında bu soruları birlikte şekillendirebiliriz, siz kendinize bu durumlarda nasıl sorular sorup, bu düşüncelerle baş edebiliyorsunuz? Önce biraz kendimden bahsedeyim, sanırım biraz garip biriyim, bu ülkenin normlarını ve toplumsal baskıları çok benimseyemeyen, ayak uyduramayan, çağa göre şekillenemeyen bir karakterim var. Kimse hakkında kötü düşünmüyorum, iftira atmıyorum, yalanı sadece kendimi koruma amaçlı yada konuşmak istemediğim kişisel sorunlarımı geçiştirmek için kullanıyorum. Modum çok inişli-çıkışlı, birşeyden zevk alırken bir saat kadar sonra kendimi çok bitkin, sıkılmış ve yorulmuş hissediyor, yanlız kalmak istiyorum. Goygoy muhabbetini bir yere kadar yapabiliyorum, sonra insanlarla daha çok ciddi konuşmalar yapıp onları tanımaktan hoşlanıyorum. Eve gidince "Karşımdaki kişiden bu gün ne öğrendim?" sorusunu soruyorum, hiçbir şey öğrenmemişssem tamamen zaman kaybı olarak bakıyorum. Normalde hiç "Hayır" diyemeyen bir insandım, şu sıralar kullanıyorum, çok ince düşünceli biriyim ve aynı ince düşünceyi karşımdakinden de bekler, yapmadığı zaman hayal kırıklığına uğrardım, sonra bu durum benim fevriliğimi daha çok kuvvetlendirdi, fevriliğimi üstümden atamadım ama artık karşımdaki insana düşüncelerimi daha net açıklamaya başladım. Normalde herşeye çok çabuk sinirleniyorum ve karşımdaki insanları kırıyorum, hem de ne kırmak. Arkadaşlık açısına gelecek olursak, maalesef hiçbir şey yapmadan insanların nefretini kazanıyorum, neden bilmiyorum. Arkamdan çok kötü dedikodular da duydum, iyi şeyler de. Herkes gibi davranmadığım için mi bir yer edinemiyorum, anlamıyorum. Bu konuda da kimsenin fikrini değiştiremediğim için artık insanların düşüncelerini de umursamadan önüme bakarak ilerliyorum, kendime eskisinden daha fazla güveniyorum ve kendimi özümde seviyorum. Mesela geçen gün yaşadığım bir olaydan bahsetmek istiyorum sizlere, okulda çok arkadaşım var fakat zaman geçirdiğim kişi sayısı beşi geçmez, bu arkadaşlarımla çok sık zaman geçirdik, her pazar birlikte kahve içme ritüelimiz vardır, geçen hafta kendilerine "Günaydın" desem de görmemezlikten gelindim, şok etkisi yarattı. "Neden?" diye sordum kendime, acaba yanlış birşey mi yaptım, bilmeden bir dedikoduya mı dahil oldum da öğrenildi dedim, sonra bende uğraşmayı bırakıp kendimi geri çektim, selam vererek geçiştirdim, artık insanlar bana nasılsa bende onlara öyle olmaya başladım. Sebebini sormayı düşündüm ama yanlış anlamış olmaktan korktuğum için dile getirmedim, belki bir problemleri vardı, ama bana söylemeleri gerekmez miydi? Arama mesafe koydum, çünkü artık insanların düşüncelerini irdeleyecek zamanım ve takatim yok, fark etmiş olmalılar ki bana "Senin bir iki gündür modun çok düşük" dediler, bende ailemin geldiğini ve biraz yorgun olduğumu söyleyip konuyu kapattım, bu günde onlar dışarda birlikteyken ben evdeyim, aslında şu an daha mutluyum. Sürekli evde yalnız kalıp kendime sorular sormaktan kafayı yiyebilirim, bu sorular kendimi bulmaya yönelik ve tamamen kişiliğimi bir nebze de olsa törpüleme işlemi diyorum kendime. Çok yazmış ve sıkmış olabilirim, belki burada benim gibi eğitim gören arkadaşlar vardır, birçoğunuz iş hayatındasınız, daha deneyimli olduğunuzu düşünerek danışmak istedim, illa ki bu yollardan geçmiş birileri vardır diye yazdım. Özellikle Mune ablanın yorumunu görmek ve düşüncelerini almak isterim. Sevgiler

Amerika'dayim aslinda ve avrupa'da oldugumdan cok daha mutluyum burada. Kimse kimseye karismiyor, ama sosyallik istediginde cok kolay bir sekilde bulabiliyorsun. Insanlari biraz da Anadolu'nun iyisi gibi benim oldugum yerde, onune gelen besliyor :) Illa ki yurt disina cikmak gerekmiyor mutlu olabilmek icin, alaniniz edebiyatmis. Turk dili mi yoksa genel mi? Dil cok degistiriyor. Turkce ile ilgiliyse yaptiginiz her sey baska ulkede ne kadar mutlu olacaksiniz? Dedigim gibi siz tepkilerinizi belirleriniz, hayat sizi oyle sekillendirir. Yas olmus 24, birakin ince detaylari. Insanlar gercekten pis bazen. Ne yaparsaniz yapin diyecek bir sey bulacaklar. Mutlu degilseniz yapmayin, hayir demeyi ogrenin. Sevdiginiz, sizi de seven insanlara saklarsiniz "evet"leri. Bu yorgunluk icin de kesinlikle benim tavsiyem agirlik. Az agirlikla baslayip evde yavas yavas artirabilirsiniz. Erasmus yaptiginize gore dil var, cok guzel YouTube kanallari var evde fitness icin. Yoga guzel, ikisini beraber yapabilirsiniz bence. Ben cok fazla meditasyon modunda olmaktansa aktif olarak kaslari calistirmayi seviyorum. 6 ayda %6 yag kaybettim kilolu bir insan olmama ragmen. Kafam rahat ve guclu hissediyorum. Yemek isini duzene sokun derim. Beynin saglikli yaglara, kaslarin proteine ve yeterli oranda karbohidratlara ihtiyaci var. Her ne olursa olsun iyi isleyen bir makine olmaniz lazim. Beden bir butundur, beyin ve sinir sisteminin sagligini olabildigince garantilemek istiyorsaniz geri kalan kismina da ayni ozenle yaklasmaniz lazim. Ozelden birkac kanal bilgisi verebilirim isterseniz. . push ; benkahvecanavari ne kedisiz ne

Burasi bdv, sadece derdi olanlarin konu actigi yer, buraya bakip da hayati genelleme, her erkek burada anlatilanlar gibi degil, her kadin burada dert acanlar gibi degil