Tek çözümü var bu işin: evlenmen.. Evlenmediğin için mutsuzsun. Koca bir yazsının arkasında bundan başka bir şey yok.

Beyaz atlı prens maalesef ayağınıza gelip kapınızı çalmıyor arkadaş ortamı edinin..

Ben atanamadığım dönem ücretli öğretmenlik yapmıştım. Hem paranız olur hem boşlukta hissetmezsiniz. Yalnızlık atanıp evlendikten sonra çokça isteyeceğiniz bir şey olacak o yüzden kıymetini bilin.

Atanamadınız sanırım peki atanana kadar size meşgale olacak başka işlerde çalışsanız

Bugun mutlumuyum dersem degilim ama çocuklugumda çok huzurlu geçmedi ama tabi çocuklugundada özledigim seyler var Ama şuan seni anlayacak bir potansiyele sahibik işim mesleğim yok bulundugum yerde belli bir vasfınız yoksa evlilikte lüx Arafta gibi birseyim artık herseyden umudumu kesmisim gibi geliyor bi beklenti icinde olmadan yasayinca olmayan seyler icinde uzulmuyorum bazen tam duyarsizlastım diye dusunuyorum ki kendimi kuytu köşelerde aglarken buluyorum Ben neye niyetlendiysem ne yapmak istediysem babamı karsimda duvar gibi buldum sindirildim ve yoruldum artık vazgectim Ama sen benim yaptigimi yapma nolur inşallah hersey duzelir birgun kendi hayatın olur duzenin sorumluluklarin olur degismesini istedigin hersey degisir yoluna girer insallah

Dört dörtlük hayat yok canım sen onu geç bi kere. O bahsettiğin arkadaşlarının da sorunları var. Şu bi gerçek kimse hayatından memnun değil, her zaman daha iyisi vardır ve insanoğlu onu da elde ettiğinde mutlu olacağını düşünür ama yanilir. Hayatında kötü giden şeylere değil iyi olanlara odaklan. Sahip olduğun için sukredecegin şeylerin farkına var, hayata pozitif bakmaya çalış. Kendine uygun bir is arayarak baslayabilirsin.

çalışmak istiyorsanız. normal memurluğu deneyin. iş ortamına girince çevreniz de olur.. mutluluk garanti değil tabi

Ünlü bir sözdür bilirsin; hersey bitti dedigin o an var ya kaderinin dönüm noktası olduğu andır belki. Yarının ne getireceğini kimse bilemez. Ben kendimden ornek vereyim tam kendimi saliyorum bitti artık hersey diyorum, bi bakiyorum oyle bir şey olmuş mi icim umut dolmuş. Yani üzüntü bile surekli olmuyor arkadasim. Konuya dönecek olursak yarının ne getireceğini bilemezsin. O saydığin şeylerden sende de mevcut olucak belki yarin belki daha sonra.. Önemli olan hayirlisinin olması ve doğru zamanda olmasi. He bir de o saydığin evli arkadaşlar da kendi içlerinde ne dertler yaşıyordur bilemezsin, dünya gulluk gulistanlik değil ki...

Istediginiz gibi kalici bir is bulana kadar en azindan bir ugrasiniz olmasi icin gecici bir ise girebilirsiniz. Boylelikle farkli da bir ortama gurmis olursunuz ve hayat belki karsiniza birisini cikarir. Umutsuz olmayin, daha yasiniz genc, hicbir sey icin gec degil.

Offf senı anlıyor olmak bıle agır. Ne dıyım aynı duygular içindeyım cocukluğum annemde kaldı bnm onu kaybettım kocaman bı kadın oldum şimdi mukemmel cocuklugumu konusacak kımsem yok. Elde kaldı özlem..

İhtiyacın olan şey koca değil, güzel bir iş ortamı, kimseye muhtaç olmadığın bir yaşam bence. Özelde de olsa iş bulduğunda içindeki kasvetten kurtulacaksın diye umuyorum. Derdim bir değil bin tane diye düşünüyorsun anlıyorum. Ama bazen o bin dert bir derdin yavrusudur aslında. O biri ortadan kalktığında diğerleri de görünmez olur. Oysa şu karamsar, mutsuz, dertlerin anası halimden bu kadar pembe bir yorum çıkmazdı. Nasıl oldu ben de şaşırdım kendime doğrusu:)

Küçüklüğüme dönmeyi o kadar istiyorumki mutluymuşum meğer.. Her yaz köye gitme hayaliyle yasardım. kardeşimle tvde atari oynardık. mario nun ejderhayı gecip prensesi kurtarmasıydı tek derdimiz.. Annemi severdim, anlaşırdım, küçüktüm çünkü yaptığı her şey doğruydu benim küçük aklım için.. O küçük çocuk odası, dağınık çalışma masası, renkli kalemlerimiz, duvara astığımız sacma sapan resimler, beyaz kocaman resim dosyam, okul dönüşü acıkıp hemen masaya oturmamız, sonra kanal d de sevimli kahramanlar çizgi filmi izleme, akrabalarla daha iydi aramız, ananemin odasındaki öten saat, ananenin kocaman ve aşırı sert yastığı, dedenin sigara kokusu, akşama kadar sokakta oynamalar, çamurdanpasta yapımı.. Herseyi cok özlüyorum. Şimdi öğretmenim işsizim ve ne de evlenebildim.. Param olmadığı için hayalimde yok artık. bi yerden başlamak lazım ya hani o başı hiç bulamadım. Yaş 28. Mutsuzum her ne kadar belli etmesemde, hayırlısı deyip iç çeksemde mutsuzum. Sağlığım ve ailemin sağlığı iyi olsunda Allah başka dert vermesin derim hep.. Yalnız bazen öyle tıkanıyorki içim.. gözyaşıma engel olamıyorum. Tüm çocukluk arkadaşlarım evli, kendi evlerinde kendilerine ait olan bir dünyada yaşıyorlar. Aileleri de cok iyi, hepsi annesiyle arkadaş gibi cok heveslenirim.. Ben annemle hiç anlaşamıyırum. Sürekli sen ne bilirsin, ne yaşadın da gördün, ne derdin var, sana hayat laylamlom der.. Bilmez içimdekileri anlatsam dinlemez, arkadaşlarımla bi evde yasıyorum ailemden uzakta. Tek bildiği şey bul bi doktor evlen.. sevmesende evlen sonra seversin der. Allah akıl versin diyip gülüyorum sinirden Evlenen arkadaşlarımın işi de var, coluk cocuk uğraşları cok.. Artık coğuyla görüşmüyorum. Çünkü bağımız koptu. Onlar eşleriyle falan hep yada evlenen çiftlerle.. Yalnızlık zaten zor birde anlayışsızlık cok kötü.. Cocukluğumu cok özlüyorum, ne başkatdı hayatın anlamı benim için. Ne hayallaerim vardı. Hiç böyle ummamıştım. Aile cok önemli, ne derdimi dinlediler ne yanımda oldular, iş bul evlen. bişey olamadın, adam olamadın diyip başkalarını örnek göstermelerinden bıktım. Ben büyüdüm ve kirlendi dünya gercekten.. ne zormuş yaşamak.. Hem yalnız hem aşağılanmak hem parasız hem sevgisiz.. o kadar zor ki.. Yazdım işte niye bilmiyorum içim sıkıldı daraldım ve ağladım. Biliyorumki yalnız değilim var halimden anlayan.. Küçük değilimki ağlayınca geçmiyor, söylenenleri de unutmuyorum artık.. Ah küçüklük nerdesin.. çok yalnızım be cocuk, gel de o gür saçlarını öreyim belki dağılır kafam..