Ayrılınca daha konforlu ve güzel bir hayatınız olacaksa ayrılın ama annenizin evinde ev ev üstüne olur mu bilemedim. Ben anneme bile gidince 3-4 günde evimi arıyorum. Yeni günleriniz eski günlerinizi aratmasın.

Yanlız ben 17 yaşında evlenmedim yazdıklarımı daha dikkatli okursanız görüebilirsiniz. 17 yaşında tanıştım yazdım nezaman evlendiğimi yazmadım yaklaşık 5 yıl sonra evlendim.

Tabi tabi. Boşandığıma asla pişman değilim. Belki de yiyecek ekmeğe muhtaç olacaktık onun yüzünden Allah korusun. Ama küçük olduğu için kabullenemiyor. Ben bile bazen böyle olmamalıydı diyorum. Bir insan neden bu kadar kötü olur diye düşünüyorum. Bazı durumlarda kesinlikle boşanılmalı ama bazı durumlarda mücadele edilebilir.

Kendinizi bı dinleyin derim. Ama boşanma konusunda değil. Hayata bakış açınız ile ilgili. Gerçek mutluluk içimizde. Afrika'da ki çocuk, temiz suyla mutlu olurken, Amerika'da bir çocuk, golf sahası helikopter pisti ile mutlu olabilir. Yani mutluluk tanımı acaba sağlıklı mı? Onu bı analiz etseniz. Sizin dert dediğiniz konuları nimet bilip, sevinecek o kadar çok insan varki. Bu forumun en az %85i desem yalan olmaz. Sonuçta hayatta hep mücadele halinde değil miyiz? Bosandiniz diyelim, o adamı havada kaparlar. Yeniden baba olur. Siz ise babasız bir çocuğun neden yuvamizi yıktın anne? sorusunu cevaplamak zorunda kalabilirsiniz.

Bir evliliğim var aramızda 13 yaş farkla beraber iyi kötü geçiniyoruz kendisi iyi birisi iyi bir baba iyi bir eş sorumluluk sahibi vicdan sahibi seven biri, şiddet yok kötü muamele yok ama ben mutsuzum yani nasıl desem 17 yaşında tanıştım 31 yaşındayım şuan bakış açım ve fikirlerim değişti dünya görüşüm değişti ve o bu görüşlerime isteklerime tamaaaamen karşı ve istemiyor asla ikimizde aslında zıt kutuplardaymışız her anlamda. Sizce bir evliliği sürdürmek için yukarıda belirttiğim durumlar yeterlimi yani değişen düşünce yapımı sineye çekip evliliğimi sürdürmelimiyim? düzenimi bozmalımıyım? . Sizce bir evliliği bitirmek için sadece mutsuz olmak yeterli bir sebep olamazmı çokmu bencilce düşünüyorum? çokmu şımarıkça? rahatmı batıyor sana diyorsunuz? farklı görüşlere ihtiyacım var objektif ve gerçekçi olmanızı istiyorum.

Otur diyen yok. Iyi düşünün öyle kararınızı verin deniyor. Kimsenin evliliğinden haberiniz yok. El üstünde mi tutuluyor yoksa ikinci plandalar mi onu siz dahil kimse bilemez de. Herkesin kendine yeterli özgüveni vardır siz tasalanmayin. Sadece fikrinizi beyan edin. Yazık miş. Sana yazık. Bu üslupla seninle tartisamicam

Kadin mutsuz degil, monotonlukta boğulmuş ayrica kendi yazdiklarina göre " icten gelen bir huzursuzlugu " var. Bu yüzden mi boşanacak? Autica covuk mutsuz degil gayet keyfi yetinde, koca mutsuz degil. O cati altinda yalnizca yalnizca kadin mutsuz görünüyor. Ben merak ediyorum, baslik sahibi, depresyon tanisi almis mi? Su an tedavi görüyor mu?

Çok, olağan duygular yaşıyorsunuz. Evet mutsuzsa insan ayrılmak dopeu karar ancak. Kendi eviniz kendi düzeniniz bunları bozmak çok ama çok, zor olabilir. Ben ayrılık yaşamış biri olarak kendi yaşadıklarımdan fikir verebilirim.. Çocuğum yoktu baba evine döndüm. Evliliğim yoğun psikolojik şiddet içeriyordu kesinlikle bitmeliydi ama baba ebine dçndükten sonra bir ara ben ne yaptım geri mi dönsem dediğim bile oldu. Çünkü baba evi artık benim evim değildi. i hiç bir kararda söz hakkım olamadı. Babamın hayatını yaşamak zorunda kaldım. Çok ama çok zordu. O açıdn hiç tavsiye etmem açıkçası. Kendi hayatınız içinde kendinize ait aktiviteler vs ile o ev içind ekendinize bir hayat kursanız daha iyi oşabilir mi acaba. Tabi ki en iyisini siz bilirsiniz. Sizin için ne iyiyse o olsun inşaallah. Ayrılacakdanızda kendi eviniz kendi hayatınoz olacabilecekse düşünün ayrılığı ama tavsiyem her ne olacaksa da size aiy olsun hayat. Başrolünde isizn olduğunuz bir hayat kurun. Mutlu, huzurlu bir hayat diliyoerm size

Mutlu insan nasıl olmalı sizce? B

Ayni şaşkınlık ve ayni fikirler içindeyim. Cocuk mu ödeyecek 17 yasindaki aptalliginizin bedelini? Yuzlerce yüzlerce parcalanmis aile cocugunun öğretmeni oldum, hep bir seyleri eksik. Hic degilse 17, 18 yaşına gelene kadar bekleyin.

Küçük yaşta evlenmek hiç normal değil bana göre Çünkü yaş aldıkça insanın hayata karşı fikirleri daha net hale geliyor. O yüzden insanın kendini tanıdığı bir yaşta evlenmesi gerektiğini düşünüyorum. Size ayrıl ya da ayrılma diyemem elbette Diyebileceğim tek şey ; Hayata bir defa geliyoruz Mutlu olacağınız şekilde yaşayın.

17 yaşında tanışıp 31 yaşında mı farkına vardınız diye sorarken fikir değişikliğinizin olmasından bahsetmedim ne demek istediğimin gayet iyi anladınız bence. Çocuk yapıp 14 yıl sonra mı fark ettiniz bunu? 14 yıl içinde çok mutluydunuz da şimdi mi farkındalığınız oluştu? O 14 yıl nasıl sabrettiniz? 14 yılı nasıl geçirdiniz? Bilmem şimdi anlatabildim mi?

İlla gerizekalıya anlatır gibi anlatmak mi gerekiyor? Orada demek istediğim bu mu sizce? Konuyu saptirmanin anlamı yok

asil benim oyle anlatmam gerekiyor ama neyse. Dedigim gibi sizler karnim doysun gerisi mühim degil mantiginda insanlarsiniz, cunku sizin icin erkek demek eve bakan, evi gecindiren vs vs demek mutluymuş mutsuzmus kimin umurunda? Cocuk anne babayla buyusun de gerekirse mutsuz buyusun değil mi? Boyle boyle ozguvensiz cocuklar yetistiriyorsunuz B burjuva10 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Yorumları okurken hayret ediyorum, kimse çocuğu düşünmüyor. Siz nedensiz yere mutsuz olabilirsiniz, oluyor zamanla, daha çokta erkeklerde ama evleriniz ayrıldığında çocuğunuz mutsuz olacak, büyümesini beklemeniz daha sağlıklı değil mi? Kadınları biliyorsunuz ruhumuzda var bu aptallık, nerede serseri bir tip var yoluna ölüyoruz ama iyi bir insana sırtımızı dönüyoruz biz acı çekmeyi seviyoruz galiba. Ama benim fikrime göre ortada şiddet, aldatma çocuğa kötü muamele yoksa, kimsenin çocuklar yetiskin olana kadar boşanmaya hakkı yok. Dünyaya çocuk getirmenin bir sorumluluğu olmalı

Ben sizin dönemsel, uzun süren beraberlikler de yaşanan bir darbogazi geçtiğinizi düşünüyorum. Ayrıca maddi açıdan çok rahat, belki çoğu kişinin imrendigi güzelliklere sahipsiniz. Devamli olmasını dilerim tabi. Bende uzun yıllardır evliyim, şunu farkettim, eğer iyi niyet varsa o ilişki yürüyor. Birde zorluklara beraber direnen insanlar daha sıkı tutunuyor birbirine sanki, sizde bu eksik... Eşiniz size karşı kötü niyetli değil ise, çocuğunuzu babasız büyütmeyin.

Bence bir aile terapistine veya genel olarak terapisten fikir almadan karar vermeyin. Burda sadece hayatinizin bir kismini görebiliyoruz. Bosan demek kolay. Ama belki ortak bir alan yaratilabilir. Bosanmak her zaman mümkün.

Belkide mutsuzlugun senin kendinle ilgilidir ne dersin?

Hayat görüşleriniz ve istekleriniz zaman içerisinde birbirinden farklılaşmış. Siz 31, eşiniz 44 yaşında. Bir arada mutlu değilseniz, birbirinizin hayatından ve zamanından daha fazla çalmadan yollarınızı ayırmanız daha doğru olur. 1-2 yıl erteleseniz de eninde sonunda boşanacaksanız ; ne kadar erken, o kadar iyi. İki tarafta kendine geç olmadan yeni bir düzen kurabilir böylece.

Ozaman sıkıntı tam olarak nedir neyini sevmiyosun davranislarinimi tipinizi seni mutsuzluğa iten ne

Kişiliğiniz oturmadan, nasıl bir hayat yaşamak istediğinize net bir şekilde karar verecek olgunluğa erişmeden hayatınızı birine bağlamışsınız. 17 yaş genç kız-30 yaş erkek ilişkisinin bugünün normlarıyla yanlış ve suç olması bir yana, elbette olgunlaşıp değişecektiniz ve bunlar yaşanacaktı. Önünüzde hala uzun bir hayat var, o şekilde değerlendirin.

İnsanlar 5-6 sevgili kalıp, evlenip 2 senelik evliliklerini bile bitiriyor. Çünkü insanlar değişir. 25 yıllık evlilikler bitiyor. Ayrıldığında maddi manevi ne durumda olacağını kendin daha iyi bilirsin, kocan ne der, saygı mı duyar, çocuğuna ayrıldıktan sonra anne-baba olarak eşit bakıp, destek olabilecek misiniz? Bunların ayrıntısını biz bilemeyiz. Ama mutlu, huzurlu olmayan bir evliliği bitirebilme şansın varken sürdürmek kendinden önce çocuğuna haksızlık. Burada bazı kadınlar çocukları saf sanıyorlar galiba, anne babalar arasındaki bu sevgi dolu hallerin olmadığını fark edince elbette çocukta olumsuz etkileniyor. Birbirine sevgisi kalmamış bir çiftle yaşamaktansa, boşandıktan sonra birbirine saygı duyan ayrılmış anne ve babaya sahip olması çocuk için çok daha iyi.

Sizin mutsuzluğunuzun sebebi sadece evlilik olmayabilir. Farklı alanlara, hobilere, nefes almaya ihtiyacınız var gibi geldi bana. Sanki anne evine gitseniz bir süre rahatlayacak ancak sonra yine farklı sebeplerden mutsuz olacakmışsınız gibi

Boşanmadan önce terapi teklifinde bulunun en azından vicdan azabından kurtulursunuz. Kararınızı vermişsiniz gibi geldi. Umarım her şekilde mutlu olursunuz. 18 yaşında büyük biri ile evlenmek çok büyük dezavantaj olmuş. Umarım bundan sonra hayat istediğiniz gibi olur. Mutluluklar dilerim.

Siz 17 yaşında evlendim dediniz şimdi 5 yıl sevgili olup beraber gezdim sonra evlendim diyorsunuz. 12 yaşında mı bu adamla sevgili oldunuz? Beynim yandı

sacmaliklari dinlemeyin lutfen. Once SİZ! mutsuzsan da otur diyenler genelde hayatta hep ikinci plana atilan, zamanla kendilerini de ikinci plana atmaya alisan tipler. Yazik:) bir cocuk anne babasıyla buyumek zorunda değil. Siz mutlu oldugunuz yasami kurun, cocugunuz zaten mutlu olacaktir.

Bu soruya nasıl cevap verılır bılemıyorum, bir donem bende oyleydım cunku (ki ben 7 yıllık evliyim) ama sonradan farklı seyler yaparsam o dengeyı kurarım dıye dusundum sımdı bunun ıcın cabalıyorum, bıraz uzak olmak ıyı gelır, her konuda hemfıkır olamazsınız zaten bır sure sonra ınsan anlıyor bunu o yuzden ozlem gerek bence

Yahu ne alakası var hayatında erkek olmadan yaşayamaz yorumu nasıl çıktı buradan? Bir çocuğun hem anneye hem de babaya ve ayni evde ihtiyaci var. Akşam birlikte yemek yiyebilmek bu sırada bir şeyler paylaşmak bile çocuğun ruh sağlığı için çok önemli.

Rahat batmıyor kesinlikle mutsuzluk en önemli kriterlerden biri o yüzden ilişkiyi bitirmek için sebep bana göre...

Tek düze bir hayat sıkıcı oluyor insan mutsuz hissediyor. Çift terapisini kabul etmez ise senin psikoloğa gitmenin iyi olabilir. Ortak bir aktivite bulunabilir. Mesala okuduğun bir kitabın filmi var ise onu izlemeyi önerebilirsin. En azından ileride çocuguna elimden geleni yaptım baban iyi biri ama biz birbirimize uygun değildik çok mutsuzdum ya kavga gürültü huzursuz bir olacaktı ya boşanacaktık. Biz saygımızı yitirmeden boşanmayı seçtik demek için çabalaman lazım. Hem çocugun büyür çalışma hayatına başlayınca baba evine dönmeden çocuğun ile bir hayat kurabilirsin.

Cok iyi düşünün derim. Inanın kimsenin evliliği dört dörtlük değil. Şiddet yok aldatma yok ve sizi çok kısıtlayan bi kocanız yok anladigim kadarıyla. Tabiki karar sizin. Ama boşandıktan sonra önceki hayatinizdan daha iyi bi hayat yasayacaginizin garantisi yok. Elinizden gelen her şeyi yapın kurtarmak uğruna. Eğer yine de olmuyorsa gerekeni yaparsınız. Hemen pes etmeyin

Mutlulukta huzurda emek istiyor. Anlattıklarınızdan sanki mutsuzluk sizin kendi içinizdeymiş gibi geldi bana. Hiçbirşey yapmadan, çabalamadan ne sevgi, ne huzur, ne evlilik oluyor. Huzursuz bir ailede büyümüşsünüz, belki bununla ilgili sıkıntı yaşıyor olabilirsiniz içinizde, önce kendinizi iyileştirmeniz gerekiyor. Eşinizle olan ilişkinizse sıkıntı, o bahsettiğiniz şeyler çoğu evlilikte yok, çoğu hayal, bir kitabı oturup konuşamayabilirsiniz, çoğu zevkiniz uymayabilir bunlar çok normal. Sanırım sıkıntı normali kabul etmeyip, hep fazlasını istemek. Benim de eşimle bir çok zevkimiz uymaz, o film izler, ben kitap okurum vs. Eş olarak arayı sıcak tutmak devamlı çaba istiyor, gün içinde mesajlaşmak, telefonlaşmak, akşam 5 dakika da olsa sarılarak oturmak gibi. Yoksa evlilik ölüp bitilecek bir durum değil, sıkışmış gibi hissetmek normal çoğu kez.

bu beterin beteri var mantığıyla düşünmek aşırı toksik değil mi ya? I

Neden olmasın ki? Siz de 40 yaşına geleceksiniz bir gün o günden sonra değişim olmaz mı sizde? İnsan isterse sevdiği insan için bir şeyler yapar. Güzelce suçlamadan konuşursanız kalkıp ters bir tepki alırsanız ayrılmayı o zaman düşünürsünüz. Nasıl olsa dibi tutar diye yemek yapmaktan vazgeçmiyoruz sonuçta

Hiç boşan diye gaz vermeyecegim. Mutsuz oldugun evliliği bitir diyenler de şunu atlıyor olabilir. Boşandıktan sonra annesinin evine dönecek. Çalışma hayatı yok. Çalışma hayatın oldugu zamanda içinde çalışmadan yaşadıgın konforun kollarını açmış seni beklemiyor. Özel şirkette çalışıyorum sabahın seheri işe gidiyorum, akşamın karanlıgında evime dönüyorum. İşten koştur koştur yemek yapmaya başlıyorum. Bunlar evliyken yaşadıklarım. Ailemin evinde de bunu yaşayacagım tek fark eve geldiğimde yemek pişirmemek olacak çünkü annem hallediyor. Boşanmalardan sonra aile evi her kadın için diyemem ama geneli için büyük travma oluyor. Çok büyük sorunlu evlilikleri olanlar için aile evi ana kucagı gibidir ama kendine ait belirli konforları olanlar için aksini düşünüyorum. Evliyken mutsuz dahi olsa yaşadıgın o evin sana ait oldugu hissi aile evinde maalesef bekarken sahiplendigin kadar sahiplenemiyorsun. Çocugunuz henüz ufak ve bir çok yükümlülüğü sizde. Evliliğinizde okudugum kadarı ile şiddet, aldatma ve daha bir çok kötü durum söz konusu degil. Fikir ayrılığı her eş arasında var. Dünya görüşünüz belki ufkunuz açılmış olabilir ama unutmayın bir zamanlar eşinizi sevdiniz ve evlendiniz. Kimse 17 yasındaki gibi degil. Eşiniz de o yaşlardaki eşiniz degil. Konu sahibesi önerim şudur ki ; Eğer mutsuzluğunun kaynağı gerçekten çok şiddetli verilerden ibaret değilse düzeltmeye odaklan. Mesela hafta sonu için plan yap al eşini çıkın dışarı. Bir mırıldanır, iki mırıldanır sonra alışır diye düşünüyorum. Çift terapisi önerisine ikna edin, zorlayın ve gidin. Mutsuzluk hissinizin biraz da sizin evdeki yaşadıgınız monotonluktan oldugunu da düşünmeye başlayın derim. Kurslara yazılın, kendinize vakit ayırın mesela. Çıkın bir kahve için sabah. Öğlen bir sinemaya gidin. Yemek ısmarlayın kendinize. Çıkıp tarihi yerleri gezin. Deniz varsa yaşadıgınız yerde oturun bir kayaya denizin kokusunu içinize çekin. Keman çalmayı öğrenin ne bileyim olmadı gitar. Bunlar en azından bireysel olarak sizi daha mutlu edecek. Siz mutlu oldukça cıvıl cıvıl oldukça belki eşiniz de buna eşlik edecek kim bilir.

Canım çok sorunlu evliliklerde bile boşanan kadınlar eger ki işi rahat degilse yine sosyalleşme konusunda kendini maalesef geliştirip değiştiremiyor. Sürece adapte olmak çok zor. Özel kurumlarda görev alan kişilerin işe giriş çıkış saatleri belli. Kendi başına yaşayan çocuksuz bireylerin sosyalleşmesi ile çocuklu bireylerin sosyalleşirken alacakları haz bile çok farklı. Kimisi istedigi filmi seyrederken çocugu olan çocugunun haz alacagı filimlere yöneliyor. Parasız pulsuz olmak bir yana parayı da kazanırken sarfettigin efor ne kadar fazlaysa konfor alanın da o kadar eksiye düşüyor. Az maaşla çok çalışıp bir de aldıgın parayla istedigin konforu da yakalamıyorsun. Her şey ateş pahası. Attıgın taş kuşu ürkütmüyorken, utopik hayalleri kuramıyorum ben. Her şey bir yana işten eve dönünce, Yoruluyor ve dinlenmek istiyor insan. Akşama kadar bedenen ya da beynen gösterdigin çabayı akşam eve gelince oh be mesaim bitti ayaklarımı uzatıp bir film keyfi yapayım diyerek ödüllendiremiyorsun. Her an annneeeeeee diyen bir insan/insanlar oluyor evin içinde. Evde de mesai bitmiyor yani. Ciddi problemlerin oldugu evlilikten çıkan insanlar için yukarıda saydıgım durumlar bile veli nimet. Çünkü ölümü görüp sıtmaya razı olma durumu bu. Mecburi sebeblerden dolayı, içinde oldukları bu dar boğaz durum çok kötü giden evliliğin verdiği o kamburdan daha katlanılır hale gelebiliyor, gelir de zaten. O sebeble önerim gerçekten çoook büyük sorunlar olmadıkça var olan evliliğin kurtarılması yönünde.

Mutsuz olunan bir evliliği sürdürmek istememek normal ancak çocuk varsa iki üç kere düşünmek gerekiyor, tüm yolları denemek, çabalamak gerekiyor. Annemin evine gidebilirim dediğinize göre çalışmadığınızi düşünüyorum. Boşanma durumunda çocuğun maddi olarak konfor alanı nasıl olacak, baba ile ilişkisi şu an nasıl, sonrasında nasıl olur, çocuk şu an mutsuz, huzursuz, sevgisiz bir ortamda mi büyüyor. Evet siz önemlisiniz ama yetişkin olarak sorumluluklariniz da var. Çift terapisi alabilirsiniz, eşiniz yanaşmazsa bireysel terapi alabilirsiniz, hobi, çalışma hayatı Belki mutsuzluğunuz sizinle ilgili, siz değişince esiniz de değişecek. Çok kişisel bir karar ve birçok parametre var. Bence bir uzman desteği alın

evet ozaman herşeyi sineye çekip mutlu olmaya çalışmak zorundayım. ben mutsuz bi ailede sorumsuz bir babayla büyüdüm huzursuz bir evde büyümenin ruhsal bedellerini ödedim aynı durumları yavrum yaşamasın diye elimden geleni yapmaya çalışıyorum umarım yakın gelecekte geçmiş gitmiş yıllarıma üüzülüp pişman olmam

Kesinlikle katılıyorum. Mutsuz olduğunu bu kadar geç fark etmek, ortak noktaların olmadığı 14 sene sonra fark edilmesi biraz geç olmuş. Tamam küçük yaşta evlenmiş belki ama 20 ile 30 yas arası nasi fark edememiş. Araya bir tane çocuk girmiş. Ve zaten ne oluyorsa çocuklara oluyor. Kaldı ki onca aldatmaya şiddete asagilanmaya rağmen sırf çocuğu için evliliğini sürdüren bir sürü kadın varken. Bu yüzden evlenir evlenmez çocuk yapilmamali net. En az iki sene evlilik koca eş yoklanmalı. Çocuk sorumluluğunu aldıktan sonra hiçbi şey eskisi gibi olamaz. Artık vazgeçmek zor olmali

Mutsuzluj bir sebep değil en büyük sebep

mutlu değil anlamiyor musunuz? Tamam sizin icin dayak yememek, hakaret isitmemek yeterlidir ama bazi kadinlar icin bu olaylar zaten soz konusu bile değil, aninda bosanirlar. Siz ona da bir sekilde tolerans gösterirsiniz gibi.

Eşinizle tanıştığınızda siz toy tecrübesiz biriymişsiniz, eşiniz ise 30 yaşında yaşı oturmuş olgun bir adam. Bazen genç tecrübesiz yaşta evlenmek isteyen kadınlara yazıyoruz, henüz çok erken hemen evlenmeyin diye zira insan 25 yaşına kadar ne istediğini tam da bilmiyor aslında çünkü kendini tanımıyor, ne zaman ki kendinizi tanımaya başlıyor ve kimliğinizi buluyorsunuz o zaman hayattan, evlilikten, eşten beklentileriniz kafanızda oturuyor. Bence sizin şu anda yaşadığınız tam da bu, bir insan evliliğinde mutsuzsa boşanabilir, boşanmak için illa aldatma, şiddet, kumar, kötü alışkanlıklar olması gerekmiyor, mutsuzluk da boşanmak için geçerli bir sebeptir bence. Bana kalırsa sağlıklı bir karar alabilmek için uzman yardımı alın, eşiniz çift terapisini kabul eder mi bilmiyorum ama o gelmese dahi siz terapi alın, ne istiyorsunuz, evliliğinizden beklentiniz nedir, içinde bulunduğunuz mutsuzluk direkt evliliğiniz eşinizle mi ilgili yoksa yılların yorulmuşluğunun bir sonucu mu? Evliliğiniz ve kendinizle ilgili her şeyi uzman yardımıyla masaya yatırın, zaten beynim durdu diyorsunuz şu an aklınız bu kadar karışıkken sağlıklı bir karar almanız mümkün değil, terapiye başlayın gerisi çorap söküğü gibi gelir

Mutsuz olmak boşanmak için yeterli bir sebep. Ama şunu iyi düşünmek lazım evliliğiniz mi sizi mutsuz eden yoksa monotonluk mu? Eğer 14-15 senelik ve çocuk olan bir evlilik olmasaydı direkt boşanın derdim belki ama şu durumda iyi analiz yapmanız gerekir. Eşlerimizle her zaman aynı şeyi düşünemeyiz zaten buna gerek de yok. Önemli olan insanların düşünceleri değil ifade ediş şekilleri, fikirlerini insana dayatıp dayatmadığı ve karşı fikre saygı duyup duymadığıdır. Mesela benim eşim alkol kullanmaz ama ben her cumartesi bir kadeh bir şey içerim. Hep böyleydi. O hemen hemrm her akşam oyun oynarken ben kitabımı okurum. Ben ona oyun alıyorum o ise bana kitap alır. Ben oyun hiç sevmem eşim ise hiç okumaz. Biz bu farklardan dolayı birbirimizden soğumak yerine gördüklerimizi birbirimizle paylaşmayı seçtik. Demek istediğim fikirlerinizin başka olması tek başına uzun ve çocuğun olduğu bir evlilikte boşanma sebebi olmamalı. Bir değişime ihtiyacınız olduğu açık ama bu değişim boşanma mı yoksa başka bir şey mi buna bence bir profesyonel eşliğinde karar verin. Eşinizle de ciddi ciddi konuşun. Çünkü 35 yaşında evlenseniz 50 yaşında yine bakış açınız değişebilir bu bana göre yeterli değil.

İnanılmaz bir bakış açısı.

Sacmalamazmisin diyorumki ben sana değer veriyorsa seviyorsa sende ona karşı biseyler hisediyosan adam çok kötü değilse yuvanı neden yıkasın çocuğa yazık degilmi ha hiç sevmesin nefret edersin eşinden direk boşa ona lafim yok

Öncelikle tabii ki 17 yaşındaki sizle 31 yaşındaki siz çok farklı iki insan, hepimiz için bu böyle. Bu yüzden erken yaşta evlilik fikri sağlıklı değil, insanların hayata bakış açıları, beklentileri çok değişiyor. Şöyle dönüp bakıyorum da, 17 yaşımda aşkından öldüğüm adamla evlenseydim, muhtemelen boşanmıştım. Sorunuza gelecek olursak, sadece mutsuz olmanız bir evliliği bitirmeniz için yeterli. Artık heyecan duymuyorsanız, sevgi hissetmiyorsanız, paylaşacak ortak temalar bulamıyorsanız, diğer yarınız gibi hissetmiyorsanız; dahası boğuluyorsanız bence bitmiştir. Evlilik, bizim toplumumuzda çocuklar için "tahammül" edilecek bir oluşummuş gibi addediliyor, ben öyle düşünmüyorum. Ailesi boşanmış birçok yerli yabancı arkadaşım var, hepsi sağlıklı, mutlu bireyler, kendilerini eksik, yarım olarak tanımlamıyorlar. Sonuçta boşanınca annelik babalık vasfı düşmüyor, sadece karı koca olmuyorsunuz.

Ben bi ara girmisin depresyona farkina varmadim bile.. psikologum soyledi.. ama benim vaktim yok depresyona girmeye demistim aynen uykular haramdi yediklerimde tat yoktu ve kilo Kaybetmistim, zevk Alamiyordum hic birseyden.. bu yuzden zamanlica uzmana gitmek iyi gelebilir. Birde bence uzun sureli iliskilerde aliskanlik olusuyor, heyecan eksiliyor.. eger hayat arkadasin sana buyuk yanlislar yapmadiysa iliski toparlanabilir boyutta oluyor.. ama affedilmeyecek seyler yaptiysa eskisi gibi asla olamiyorsun.. Daha once dedigim Gibi bir uzmana git birde bir sure ayri yasayin bence... kendini dinlemis denemis olursun

Amin amin inş

Konudaki yorumlarda "boşanma" tavsiyelerinde öne çıkan noktalar : "çalışmıyorsun, adam evine bakıyor, ee çocuğun da var, anne-baba evine gitsen daha mı rahat edeceksin vb" Anne babanın ve çocuğun, insan olarak mutluluğunu çok önemsediklerini sanmıyorum. Adama resmen maaş kartı muamelesi yapılıyor, hayret. Adam işsiz kalırsa, eve para getiremezse, bir nedenden çalışamazsa : o zaman boşanmasını tavsiye edecekler mi, merak ediyorum. Ya da hayat müşterek, bugüne kadar bu adam evini geçindirdi, şimdi sıra sizde ; eşiniz çocukla ilgilensin, siz de eve para getirin diyecekler mi?

Yazdığınız sebepler evet boşanmak için yeterli. Fakat önceliklerinizi iyi düşünün derim. Çocuğunuzun düzeni mi kendiniz mi düzeniniz mi en çok hangisinin bozulması sizi mutsuz ediyor/edecek? Maddi durum elveriyorsa çift ve evlilik terapileri ise yarayabilir en azından bu denenebilir.

gerçekten o çocuklar şuan mutlumu yani anne ve babanın ayrı olmuş olması çocukluklarında hiç hasar

17 yaşında 30 yaşında bir adamla evlenmişsin. Mutlukuğu bulamamışsın. Çocuk yaşta neden peki? İbret olsun işte bu konu Evlilik diye ölüyor genç kızlar. Koskoca adamlara köle olmak sonuç.

17 yaşında evlenmedim 5 sene sevgiliydik öyle evlendik ve evlendikten 3 yıl sonra kadar çocuk sahibi oldum. Babam sorumsuz bir adamdı benim o yüzden yaş tahtaya hiç basmadım herzaman tetikteydim güven konusunda eşimide seçerken bunları göz önünde bulundurdum ve sanırım ben bunlara dikkat ederken diğer isteklerimi düşüncelerimi hep arka plana attım sevgi varken bunlar gözüme batmıyordu şimdi batmaya başladı sanırım.

Evlilikte mutsuz olmak da gayet boşanma sebebidir. İlla ki şiddet aldatma olmasına gerek yok.

aksam beraber yemek yesinler de, MUTLU değil anne, okuduğunuzu anlamiyor musunuz? Erkek olmadan yasayamazsiniz soylemim sizin yazdiklarindan cikti, kadin bosanmadan ikinci evliginiz, ikinci kocaniz falan diyen sizsiniz G

Şunu da yazmak istiyorum. Evliliğinizde şiddet, aldatma, kötü alışkanlıklar ya da maddi olarak yıkım yaşamamışsanız gerçekten kurtarmak için çabalamaya değer diye düşünüyorum. Erkekler genelde biz kadınlar gibi çok yönlü düşünen varlıklar degil inanın bana. Kadınlar daha detaylıca düşünür ve hayatını yaşamaya çalışır en azından gördüklerim hep bu yönde idi. Kadının ev içindeki misyonu her zaman daha farklı. Çocugu için endişeleri, evliliği için uğraşları erkeklerden en sorunsuz evlilikleri bile olanlarda dahi dahi daha ön planda. İstisnalar yok mudur? Vardır elbette. Bir yemeği yapmak için malzemeler gibi düşünün. Kimisinin önünde daha çok malzeme var kimisinde daha az. Siz de elinizde olanlarla daha güzel bir ortam ve hayat için çabalayın derim. Umutsuzluğa düşmeyin. Bu ekonomik buhranda sorunlu evliliği olanların sarfettiği çaba çok daha fazla detay gerektirdiği için yorucu ve yıldırıcı maalesef. Maddiyatın getirdiği ekstra bunalım kadını da erkeği de çocugu da ve çevre ilişkilerinizi bile etkilerken maddi bakımdan rahatsanız eğer 1-0 daha öndesiniz demektir. Sosyalleşmek bile çogu zaman paraya bakıyor maalesef. Kendinizi geliştirin ama geliştirirken de etrafınızdakileri de bu süzgeçten geçirmeye gayret edin. Yorulacaksınız belki bunları uygulamaya koyarken kendinizden verdiginiz ödün için değer mi? diye soracaksınız ama değmeyeceğini de sonuca doğru ya da sonuca daha yakın halde degilken bilemeyeceğiniz için peşin hükümlü hallere bürünebilirsiniz. Çabanı ve bu çabayı gösterirken ki psikolojik olarak kendini de hazırlamanı öneririm. Belki eşinden daha fazla çaba göstereceksin ama sonucunda başaran taraf sen olacaksan sence de değmez mi? Alacağınız boşanma kararırın size getirilerini ve götürelerini hesaplayabilecek akıllı ve duygusal bir kadınsınız anlaşılan, oturun detaylıca düşünün. Hatta bir kalem kagıt alın elinize başlayın yazmaya. Mutsuz bir evlilikte büyüyen çocuklar diye giriyoruz her konuya farkındaysanız. Ama hangi mutsuzluk? Detayları belli. Evin içerisinde sürekli bagırış çağırış kavga eden iki ebeveyn misiniz?, Eşiniz evliliğin yükümlülüklerinin bir çocunu yerine getirmiyor mu? Şiddet var mı? Aldatma var mı? Kötü alışkanlıklar sahibi mi? Gözü hep başkalarının hayatlarında mı? Cimri mi? Zor bir adam mı? İşte bunları hep değerlendirin. Eyyorlamam bu kadar. Hakkınızda hayırlısı olsun.

Öyle aynen bir de bebeğim 11 aylıktı evi ayırdığımda boşandığım da 14 aylık. Konularınimdan bilirsin belki neler neler denedim sabrettim ama olması mümkün değildi ki boşandıktan sonra daha iğrençliklerini duydum. Ben iyi ki boşanmışım diyorum daha büyük sorunlarla mücadele edeceğime çocuklarım için ederim. Onlarda ileride beni anlarlar inş. Ama genel olarak iyi bir eş olsa iyi bir baba olsa sadece fikirlerimiz değişmişti desem çocuklarım hak vermezdi bana. İnş konu sahibi de en doğru kararı verir Allah pişman etmesin.

Ayrilcak ozaman ben sadece sebebi anlamadığım için ole yazdim kendi kararı birazda çocuğun piskolojisini düşündüm ya zor işler aman karismayim

Çocuk olmasaydı ölümlü dünya istediğiniz yapmakta özgürsünüz vs. temalı bir şey yazabilirdim ama madem çocuk yapma sorumluluğunu almışsınız önce onun durumu önemli.

Bizde boyleydık en sonunda herseyı beraber yapalım dıye bı kural getirdim ona uyuyoruz ıkımızde, bazen dısarda turlamak bile iyi gelır maksat bırlıkte vakit gecirmek, siz bence esınızı karsınıza alıp konusun, bunlardan memnun olmadıgınızı ve degısıklık yapmak ıstedıgınızı soyleyın eger buna da karsı cıkacaksa ayrılmayı o vakit dusunursunuz derim

evet en sonunda olacak olan bu maalesef

Bu dedigin dogru.. yani insan konfor alanini birakmak istemez, ama en guzel seyler o alani terk edince baslar genelde.. ama terside var iste.. ki bu evlilik boru degil

Çalışmadığını da şimdi mesajlarda okudum. Alacağım nafaka içocuğunun bir avm de yemeği ve 1 takım eşofman parası belki. Bence iş bul kafan dağılır belki ikinize de iyi gelir. Boşanacaksanda ayaklarının üzerinde durmuş olursun

Aldatmaya siddete rağmen boşanmayan kadinlar çocuğu için boşanmıyor değil ; ya parası yok ya da ayrılığın acısından ve çevrenin bakışından korktuklarindan. Mukayeseniz doğru değil. Ama vardığınız sonuç doğru bu kadinin durumunda iki kere düşünülmeli boşanmak

Her evliliğin dinamiği farklı. İlgisiz bir eş evet çok büyük sorun terapi ile düzelme imkanı var ve eşte bunu istiyorsa devam edilebilir. Ama gerçekten devam etmek istemiyorsa ayrılmakta bir çözüm. Mutlu olacağına inanıyorsa çocuklarıyla neden olmasın? İşte her kişinin evliliğini devam ettirme nedenleri farklı olabiliyor. Mutlu huzurlu bir yuva diliyorum sizin için de.

Yok bence insanın düşünceleri değişmiyor olsa kırkından sonra aldatmalar olmazdı. İnsandır değişebilir. Genelleme yapmak doğru olmaz :)

Eşlerimizle Her konuda aynı fikirde olamayız. Olmamalıyızda bence evliliği güzel yapan yanıda farklı düşüncelerin bir arada tutulmaya çalışılmasıdır ve evliliğin anlamını oluşturur. Basit bir örnek eşim salatayı zeytinyağlı sevmez ama ben çok severim ve onun bu tutumuna saygı gösterip salatasını istediği gibi hazırlarım ama kendimede zeytinyağlı hazırlarım bu durumda kimse kimseye uymaz herkes istediğine ulaşır. Ortayı bulmak önemli

Bence yeterli değil. Hele ki huzuru yerinde sağlıklı bi ortamda büyüyen mutlu bi çocuk varsa bence bu ona haksızlık. Mutluluk evlilikte aranmamalı huzur varsa mutluluk farklı etkinliklerle faaliyetlerle tamamlanabilir. Başkasıyla ilişkiniz olsa onunla da sonsuza kadar mutlu olamayacaksınız nihayetinde o mutluluk anlık ama huzur baki. Sizi kısıtlamıyor veya engel olmuyor gibi anladım yazım tarzınızdan. Belki de monoton ve sürekli yan yanasınız bu da etken olabilir. Dolayısıyla kendinize farklı uğraşlar bulup özlemeye fırsat vermeniz gerekli sanki.

Her secis bir vazgecistir.. yani babasi yaninda olsaydi sen onun yuzunden bunalima girseydin dedigin gibi bir yudum ekmege muhtac olsaydiniz vs. Daha mi iyi olacakti yani? Cocuk bu defada neden yiyecek ekmegim yok diyecekti.. cok ozledigi babasi kac gun bakacakti cocuguna? eminim artisini eksisi dusunup bosandin yoksa kolay kolay bir kadin yuvasindan vazgecmez... cunku bu tarz sorunlar olacagini bilirsin zaten. Zaten konu sahibine.. biraz daha elle tutulur gozle gorulur birsey var mi? Diye sordum.. yani gecici bir monotonluk gibi geldi onunkisi bana.. birde ortak birseyler yapilmayinca iliskiler maalesef bitiyor..

Adam ahlaksız. Çocuk yaşta kızla evleniyor işte. Hadi o öyle de. O yaşta kız neden evlenir. Ailesinin zoruyla evlense anlarım da. Benimde çevremde var bu tipler 20 yaşında evde kaldım diyor Koca koca diye ölüyorlar. 30 küsür yaşında evlenmemiş kadınları görünce acıyorlar falan Gerçekten var böyleleri.

Şımarıkça değil. Mutsuzsan mutsuzsundur

Görüşün farklı ise bunu uygulamaya gec sen değil o boşansın. Ben olsam öyle yapardım. Ayrıca paran yoksa mesleğin yoksa boşanma. Geçim çok zor

Çok güzel yazmışsınıziz ben de bunları demek istedim. mutsuzum diye evlenip parasız, pulsuz aile evine dönmek daha çok mutsuzluk getirir. Eşiyle yapamadıklarını anneyle mi yapacak? Parası olsa, kendi evini kursa, oğluyla istediğini yapar ama malesef.

kendimi bu mutsuzluğun dışına itmek için farklı şeylere yöneliyorum açıköğretim gibi kurslar gibi ama ortak birşeyler paylaşmayınca çözüm bulamıyorum Beraber hiç mi vakit gecirmiyorsunuz

Belki depresyondasin yani yediklerinden tat aliyor musun mesela? Ya da sabah kalkinca ne hissediyorsun? Depresyon baya sinsi birsey farketmeyebiliyorsun bazen..

sanırım mutsuzluğumun nedeni yaş farkının getirdiği farklılıklar gibi gelmeye başladı burda konuşulunlardan sonra

Karısına dayak atan içki içen döven şoven değer vermeyen bi tane koca var çocuğu sevmeyen hanımını dışlayan eğer ole değilse neden evliliği bitsinki hadi bunun bıraktın ayrıldın diyelim evlendiği insan iyimi olcak belki onda bi tane sorunla karsilacaksin unutma gelen gideni aratır

Cogu dedigine katiliyorum.. Bence insanin esi istikrarli bir sekilde karsidakini mutsuz ediyorsa ve gayreti yoksa konusmalar yaptiktan sonrada bosanmaktan baska care kalmiyor. Bak gucu yetmez birseyleri degistirmeye eyvallah.. ama inadina yapar gibi yapiyorsa baska care kalmaz. Buarada bu sadece erkekler icin degil kadinlar icinde boyle.

Yanlış anlamayın, size daha uygun birileri mi var etrafınızda?

Ayni yasta olup ortak zevkleriniz olmayabilirdi yine.. neye gore yasa bagladin mesela.. Sana ornek vereyim mesela simdi 40 li yaslarim asla 20 lere benzemiyir daha sukunet istiyorum evi seviyorum.. kafam kaldirmiyor bazi seyleri ve insanlara karsi toleransli degilim.. eskiden gezmek olsun farketmezdi yaz kis.. ama artik biraksan elimde kahve aksama kadar bir noktaya bakarim modundayim bazen yani bu gibi farklar mi?

Mutsuzluğunuzun asıl sebebinin eşiniz olup olmadığını anlayamadım ben yazdıklarınızda. Eşinizle artık farklı olduğunuzu düşünüyorsunuz ama sizin hayatınızda elle tutulur değişen ben gelişen bir şey yok. Çocuğunuz çok küçük değil, çalışmak yani da kendinizi iyi hissedeceğiniz farklı şeyler yapabilirsiniz. Kendinizle ilgili daha sağlam adımlar atmak varken, ilk değişikliği evliliği sonlandırma olarak yapmak istemeniz doğru gelmedi. Aile evine döneceksiniz ama orada da sıkıntı varmış. Çocuğunuz da varken her şeyi düşünmeniz lazım. Sonuç olarak yine boşanabilirsiniz ama hazır olduğunuz bir şey değil şuan bence.

Zamanla idare edilen şeyler vardır. Zaman geçtikçe batmaya başlayabilir. İnsan bir kaç kelime ile ozetlenecek varlık değil ki.

Birde yazan bı arkadaş gördüm, cinselliği görev olarak algılamış olabilir misiniz karı koca? U

siz ne bekliyorsunuz çalışan kadınlar bile boşanmaya korkarken sizdeki deli cesareti kusura bakmayın anne evine dönmek hele hele yanında çocukla cehennem olur size bu günlerinizi çok arasınız

Iyide biz suan kadinin acisindan bakiyoruz.. yani bana gore erkek issiz kalsa kadin gidip calissin sorun yok bunda.. ama mutsuzlarsa cocuklari oldugu icin bir oluru var mi diye bakmalari gerek. Hic olmuyorsa zaten ne yapip edip bosanacak ama ekonomik ozgurlugu Yok ise ozellikle, kolay olmayacak hatta belki mumkun olmayacak bile bosanmasi.. parasiz ne yapabilir?

çocuksuz olsaydınız boşanmak ve kendinize istediğiniz yeni bir hayat kurmak en mantıklısı olurdu Ama çocuk varken iş değişiyor. O çocuğu bilerek ve isteyerek dünyaya getirdiniz. Çoğunlukla da onun ihtiyaçları ön planda olmalı. O mutlu mu? Maddi-manevi evinde huzurlu mu?

Yani asla bitirin veya bitirmeyin diyemem haddime değil ama sanki yeterli değil gibi. Çünkü çocuk var. Çocuğun hayatını ikiye bölmüş olacaksınız. Düzeni değişecek. Haftasonlarını ikiye bölmek zorunda kalacak. Tabi ki her çocuğu olan mutsuz bir evliliğe katlanmak zorunda mı? Değil tabi onu vurgulamıyorum ama eşinizin çok iyi biri olduğunu vurguladığınız için böyle söyledim. Ailemin yanında da rahat olamam diyorsunuz. Eşiniz yuvasını dağıtan kötü kalpli biri olsaydı ki bu örnekleri de burada çok okuyoruz, çocuk için zaten uygun ortam olmazdı. Ama bir yandan da siz mutsuzsunuz Gerçekten bilemedim. Sanki çocuk için çocuğunuzun düzeni için eşle oturup konuşulmalı gibi. Ama kendi içinizde olmayan birşeyler varsa da zorlamanın bir mantığı yok. Hakkınızda hayırlısı olsun

Mutsuzluğu gozardi etmeyin tabi ki, ama caba göstermeden direkt ayrılmayı seçmeniz doğru olmaz. 30 lu yaşlar zaten ben kimim sorusunun gündeme geldiği yaşlar. Belki mutsuzlugunuz kendinizle alakalı, bakış açısıniz değişince evliliğe de yansıyabilir. Biz burada çok kısıtlı verilerle yorum yapıyoruz. Hayatınızın detaylarını bilmiyoruz. kesinlikle iyi bir terapist ile görüşün ve bence çalışma hayatına başlayın

akşamları o çay içerken ben kahve içiyorum o telefonlar oynarken ben tvye bakıyorum buna vakit geçirmek derseniz tek geçirdiğimiz vakit bu maalesef

O zaman evlenmeseydi yani, es olarak insan ilgi bekler ki haklisin yani U

Sukretme yolu iste.. kotu birsey degil bir yandan.. eger kararlarin bugununu aratacaksa evet beterin beteri var diye dusunmek gerek

Çocuğunuz olduğu için yeterli değil madem doğurdunuz kendinizden önce düşünmeniz gereken bir çocuk var hayatınızda

Elinizi kalbinize koyun. İç sesiniz daima haklıdır. Kalbinizden ne yapmak geçiyor? Bir mesleğiniz geliriniz birikiminiz var mı? Boşandıktan sonra sizi yargılayacak yadırgayacak bir çevre var mı? Bakın ben de boşanıyorum davamı açtım. 1 aydır eşim eve gelmiyor babamlayım Evet babamla bazı pürüzler yaşasam da fark ettim ki eşim ve ailesi olmadan çok mutluymuşum Çocuğum yok.. size ahkam kesmek istemem lakin çocuğunuz için asıl boşanmalısınız diyorum. Mutsuz ve tartışmaların sürtüşmelerin olduğu ortamda bir çocuk ne kadar sağlıklı olabilir büyüyebilir? Eşimle aramda 14 yaş fark vardı. Ben 33 o 47 ve ben yaşını asla göstermeyen minyon biriyim dışarıdan herkes restoranlarda tatil köylerinde v. s bizi baba kız zannetti ailem sülalem bile yaşlı adamla evlendin diye çemkirdi durdu Madem ki genç kadınla evleniyorlar bizim gönlümüzü hoş tutmaları bizim jenerasyonumuza inmeleri gerekirdi Psikiyatristim demişti ki her 10 yılda bir kuşak değişiyor.. 10 yaş ve üzeri ciddi ciddi problem yaratıyor Tarım toplumuyken problem yoktu artık sanayi toplumuyuz Neyse.. siz eğer bu adam hayatınızda olmadığında mutlu olacaksanız tartışmalarınız dayanılamayacak düzeydeyse hayat görüş farklılıklarınız tolere edilemeyecekse ayrılın derim Ve bu adam sizi sevmiyor tıpkı benim eski eşim gibi Seven erkek merhametli davranır anlamaya empati yapmaya calışırdı Bu dünyadan hicbirimiz sağ çıkamayacağız Hayat çok kısa Ömür törpüsü insanları atın çöpe gitsin

uzun süreli bi ilişki sonrası depresyonamı girdim acaba farkında değilim yani sabahlarıda mutsuz ve yorgun uyanan biriyim zaten sanki bütün gece kendimi sıkarak uyumuşumda bütün vücudum ağrıyarak uyanıyorum

Evet yeterli. Bende bu yuzden bosaniyorum. Disaridan bakildiginda ideal bir eşim var, bu yuzden kotu sayilabilecek huylarini tolere etmem gerektigi soylendi ama olmuyor. Evleri ayirdigimizdan beri daha mutluyum.

Karım mutsuz diye üzülmeyen, senin keyfini yerine getirecek şeyler yapmak yerine "mutsuzsan mutsuzsun, çocuğun var bana katlan" diyen adam benim gözümde insan bile değildir ki bu merhametsizlikle sanmıyorum iyi bir baba olsun

mutlaka düşünücem burdaki birçok kişişi destek almam gerektiğini söyledi sanırım doğru olan bu önce bir destek almalıyım sonrasında karar vermelyiim

Sen sonuna kadar haklıydın boşanmakta. Çocugun suan küçük algılalayamıyor olması çok doğal. Büyüdükçe taşlar yerine oturdukça kolaylaşacak inşallah. Başarılar dilerim yeni hayatında.

Çok kötü karaktersiz birinden boşandım. Oğlum babasının ne kadar kötü biri olduğunu biliyor. Ama 3 gündür yemek yemiyor mutsuz. Gece de altına kaçırdı hiç yaptığı birşey değildi. 9 yaşında. Sürekli soruyorum derdini ama anlatmıyor. Bugün biraz sesimi yükselterek sordum babamı özledim mutlu musun dedi. Bence ciddi fedakar bir anneydim. Hatta o adamdan daha babayım. Ama hayatın bir de bu yönü var. Sadece görüşlerimiz değişti diye boşanılmaz. Çünkü 1 yıl sonra bile görüşlerimiz tekrar değişebilir. Evliliğinize heyecan getirin değişiklikler yapın.

Hiç eşinizde terapi ile gelişme olmayacağını mı düşünüyorsunuz? Onunla hiç bunları konuşmayı denediniz mi? 18 yaşında 31 yaşındaki biri ile evlenmesi bir erkek için tuhaf değil mi? 30 yaşında olsanız 43 yaş belki 30'a kadar olgunlaştığınız ve kişiliğiniz geliştiği için belki daha mantıklı olurdu ve idare edebilirdiniz ama 18-31 kendi gelişimizde bağımsız olamamışsınız. Herhalde sizi kolay kontrol edebileceğini mi düşündü?Siz sevgiyle aşkla mı evlendiniz?

Ayri düstügünüz yerlerden bir iki örnek verebilirmisiniz.. bazi ciftler farkli hayat tarzinda oldugu halde yürütebiliyof

Kocam benimle aynı kitabı okumuyor diye çocuğa boşanma travması yaşatmak mantıklı mı? Kusura bakmayın ben farklı düşünüyorum galiba. Evlilik bir süre sonra çok eğlenceli bişey değil zaten. Ben mesela 11 senedir evliyim aşık olarak evlendim. Şu an çok monoton bir hayatım var. Çünkü şartlar bunu gerektiriyor. Odağımız çocuğun mutluluğu.

Mutsuz olduğunuz bir evlilikte çocuğunuz ne kadar mutlu olabilir ki?

Konularini bilmiyorum ama digerleri seni hep hakli buluyor yazilarinda goruyorum. Icini ferah tut, suan pisman degilsen dogru yolda oldugun icindir belki.. ilerde mecbur anlayacaklar cocuklarin.. hayat hep istedigimiz gibi gitmiyir sonucta

şükretme diye de hayatında bir arpa boyu yol alamamak, hiçbir zaman alışılmışın dışında birşey yapmaya cesaret edememek bana toksik geliyor

Ortak yasaminiz hic mi yok?

Bunca yıllık alışkanlığın bir hakim kararı ile bırakılması daha da kötü etkiler bırakabilir.

Idare edemeyeceği somut bi şey göremedim ben. Ben kahve içiyorum o çay içiyor. Benimle aynı kitabı okumuyor bunun hakkında konuşmuyor bunlar mi? Mutlu olma kavramı konu sahibinin kendisiyle ilgili bence. Eşini sevmedigini de soylemiyor sadece mutlu olmakla ilgili sıkıntısı var bu da insanin icinde. O mutluluk bizim icimizde biz kadinlar istersek eşimizi de kendimizi de mutlu ederiz. bu güç var icimizde. sırf bunun gibi şeyler için 5 yaşında bi çocuğu düşünmemek bencillik gibi geliyor bana. kimse kusura bakmasın. Tabi sizin dediginiz gibi batan şeyler konu sahibinin anlattıklarından ibaretse.

Ben 31 yaşındayım, ölsem yani bir saniye bakamam 17 yaşında birine. Sohbet etsen bile keyif vermez yani, o yaştaki cocuk. sizle yaşıtız, siz bakabilir misiniz bu yaşta küçük çocuğa sevgili gözüyle? Koca adamın bu kadar küçük çocuğa hallenmesi ahlaksızlıkyan başka bir şey değil bence. o yaşlarda bir kızı tavlamakta ne var ki? Hayatı dizilerde izledigi kadar biliyor. Bir iki aşk sözü, 'askimiz imkansiz' tripleri, iki gün aşkına öl-bir gün ayrılmalıyız de kızı manyak et, evlilik vaadinde bulun, pembe bir dünya kur, manipüle et... kız zaten sana bağlanır. bence kocan iyi bir adam değil. ayrıca gencecik kadınsın. Su an ayrılsan birkaç seneye her şey hallolur, yeni hayatına adapte olursun. ama şimdi devam edersen bunca sene nasıl ettiysen sallan yuvarlan aynı hayat... yirmi sene sonra da kendine ayni soruları sorarsin

Eninde sonunda boşanacaksanız, birbirinizin zamanından daha fazla çalmamanız daha doğru bence. Giden zaman geri gelmiyor.

Oyle bir yazmissin ki sanki hic bir sorun yokta canin sklmis bosaniyorsun hobi olarak gibi mutsuz oldugun bir kac ornek var mi? Birde calismiyorsan anne evi filan cocukla cok agir gelir bence..

ne olursa olsun orasi onemli değil, onemli olan kadin mutsuz

Bana sorarsaniz once karsilikli oturup, iliskinizdeki problemler hakkinda konusup anlasmayi deneyin. Konusarak anlasamiyorsaniz terapi yolunu deneyin. O da ise yaramazsa bosanmayi dusunun. Sorun ettigim seyleri kucuk görüyordu. Benim yerimde baskasi olsa cok mutlu olurmusmus, ben sorun yaratiyormusum derdi. Sonuc olarak ayrilinca hapishaneden kurtulmusum gibi hissettim. Enerjim yerine geldi. Eger esinizin iyi huylari agir basiyorsa terapiyi israrla isteyin. Belki evliliginiz kurtulabilir

Mutsuz olmak elbette ayrılmak için bir neden ama. Boşanmak her durumda çözüm olmayabilir. Anne evine döneceksiniz. Çocuğunuz var. Yıllardır kendi düzeniniz olmuşken belli bir yaştan sonra tekrar annenizin düzenine adapte olmak zor olabilir. Çocuk yetiştirmenize, arkadaş ilişkilerinize herşeye müdahale edebilirler. Ve bir de eşinizle durumu paylaşıp düzeltme yoluna gittiniz mi? Böyle durumlarda bireysel ve aile danışmanlıklarını çok makul buluyorum. En azından geriye dönük bir acabası kalmaz insanın. Kararının doğru/yanlış olduğu ile ilgili daha da net düşüncelere sahip olur insan.

Evet gayette bitirebilirsiniz, evliliği bitirmek için illa aldatma ya da şiddet olmak zorunda değil, mutsuzsanız boşanırsınız. Ama annenizin evine döndüğünüzde istediğiniz yaşam tarzına sahip olacak mısınız yoksa orda daha beter mi boğulacaksınız bunu biraz düşünün derim.

Aldatma her yaşta olabilir evet. Hayat görüşü nün aynı olup olmadığı çok da değişken olmamalı. Biriyle hayat görüşün ya uyuyodur ya uymuyodur. Bunun genellemesi nerde :)

Cocuk 40 yasina gelene kadar beklesinler bence, zira sizin zihniyetizdeki insanlarin cocuklari anca olgunlaşiyor o yaşa kadar cocuk 17 yasina gelene kadar beklesin demek he? Kadinin mutsuz hayatinin sizin icin bir önemi yok değil mi? Kendi mutsuzluğunuzun da.. Mutsuz anneler, babalar nasil mutlu cocuklar yetistirsinler? Ondan sonra boyle hasta insanlar cikiyor ortaya gelip buraya konu aciyor, annemle babamin evliliginden sonra evlilikten korkuyorum diye

Uzucu bir durum ama bosanmasaydin bu defada herkes gibi neden bosanmadin diyecekti emin ol.. yani mutsuz evliliklerde buyuyen cocuklar genelde bunu soyluyolar.. her sartta en iyisini yapmaya calissan bile cocuklar hep diger turlusu daha iyi olurmus gibi dusunuyorlar.. halbuki senin elinden gelen buydu..

Bazı arkadaşlar 17 yasında tanıyıp sevmekle hatta evlenmekle (konu sahibi 17 yasında evlenmemiş ama hadi evlenmiş olsun farzederek yazıyorum) şimdiki yaşlarda evlenmeyi kategorize ederek haklı konumdalar. Evet haklılar. Ama bu tercihi dönüp değiştiremeyeceği için eşiyle gerçekten aynı hayatı paylaşmak istemedigine ne zaman net emin olursa o zaman adım atmalı diyenlerdenim. Yazdıgı sebebler evet mutsuzluk için geçerli nedenler fakat ortada kurtarılamayacak bir durum söz konusu degil. Tabi buna eşinin de yanaşması gerekiyor. Hiç birimiz evli dahi olmasak küçük yaştaki aldığımız ve bu durum hasebiyle yaşadıklarımızın belki bir çocugu tasvip etmiyoruz çünkü toyluk zamanlarımız haliyle. Şimdi ise daha çok yönlü düşünebiliyor, adım atabiliyor ve yaşayacaklarımızın sonuçlarına katlanırken mantık süzgecinden geçirebiliyoruz. Hepimiz iyi şeyleri hakediyoruz eğer kötü insan vasıflarına tabi değilsek. Kimimizin yaşam kriterleri ve sahip oldugu eş daha mükemmelken kimimizin ise daha ugraştırıcı ve zorlayıcı. Ben anlattıkları sebebiyle bunları yazıyorum eger gerçekten çok kötü bir eşe sahip olmuş olsaydı direkt yazacagım şey ''BOŞAN'' olacaktı. Eline kalem kagıt alıp sakin kafayla değerlendirme yapması gerekiyor.

Elbette en ideali çocuğun anne ve babasıyla aynı evde büyümesi ama bu evde anneyle baba ortak bir yaşam suremiyorsa, ortada sevgi yoksa illaki huzursuzluklar çıkar ortaya. Uçakta şu zimbirtiyi adını unuttum simdi, önce anne taksın sonra çocuğuna taksın diyorlar ya heh aynı onun gibi.. önce senin mutluluğun arkadaşım. Sen mutsuz olursan mutlu edemezsin. Aradan 20 sene geçer çocuğunun karşısına geçer ömrümü sana heba ettim senin için babana katlandım dersin. Her çocuk mutlu anne baba ister.

Benim eşimin kişiliği bu adam rahat relax etliye sütlüye karışmaz kendi dünyasında yaşar inadına yapmıyor yani ela

17 yaşınızda tanıştınız ve 31 yaşında mı fark ettiniz bu durumu gerçekten?

eşiniz mutlu mu sizce? çalışıyor musunuz? anne evine dönmek büyük risk şimdikinden daha mutsuz olursunuz bence

Bence biraz birbirimizin düşüncelerine görüşlerine saygı göstermeliyiz. Ozguvensiz çocuklar yetistiriyosunuz ne demek. Kim kendinde böyle bir cümleyi kurma hakkı görebilir. Yuvayı çocuk varken sudan sebeplerle yıkmanın doğru olmayacağını söylemek niye boyle bi tepkiye sebep oluyor? Kaldı ki elinden gelen her şeyi yap diyor insanlar tavsiye olarak. Neden illa boşansın diyorsunuzki valla böyle haybeye konuşmak kolay. Kadın çalışmıyor boşansa annesinin evine gidecek O zaman mutlu olacağını kim bilebilir? Bi de başka bi yazinizda sadece karnım doysun mantigindasiniz gibi cümleler kuruyosunuz ne alakaysa. Çocuk 5 yaşında. Büyüdüğünde annem kendini mutsuz hissediyodu da o yüzden boşandı iyi yaptı mi der. Yoksa babasız annesiz büyüdüm mu der. Eminim annesini suçlar. Burda sadece fikir beyan ediliyor. Ister katılırsınız ıster katılmazsınız. Millete ozguvensiz çocuklar yetistiriyosunuz demek anneligine laf etmektir. Kendinize gelin

Boşanmam için sebepler; Saygısızlık Sadakatsizlik Alanıma gereksiz müdahale etmesi sınırını kaçırması Sevgisizlik Görüş farklılığının oluşması bence boşanabilrsiniz

Ne anlamda zıtsınız mesela? Biraz daha örneklendirirseniz bence daha iyi olur yardımcı olmak açısından.

Mutsuzluk yeterli tabiiki.. ama yasayacagin zorluklari dusununce sonrasinda pisman olabilirsin diye dedim. Bence bir sure ayri yasayin, senin yerinde olsam oyle yapardim.. ve baktin daha mutlusun o zaman dusunursun.. belki cok ozlersin ayrilma fikrinden vazgecersin. Yani insan hep elinde olmayani istiyor sonucta nefsimiz cok acgozlu.. bekar evlenmek istiyor evli bosanmak istiyor tek yasamayi ozluyor. Bence elimizdekilerin kiymetini bilmek gerek, bi ailen varsa buna sahip cikmak gerek.. belli heyecan eksik iliskinizde ya da cinsel hayatiniz eksiktir bilemiyorum.. ama bir yerlerde eksiklik olmasa mutsuz olmazdin. Ara ara hepimiz Mutsuz zamanlar anlar yasiyoruz, mutlu anlar gibi mutsuz anlarda gecici oluyor.. ama surekli bir mutsuzluk halindeysen illa bir yerde bize belkide kendine soyleyemedigin bir sknti vardir..

Adamın iyi biri olması yeterli değil ki. Önemli olan anlaşabilmeniz, aranızda bir bağ olması. Gerçekten seviyorsanız sevgi zamanla evriliyor. İlk baştaki heyecan yerini huzura, dinginliğe bırakıyor. İlişkinizi tekrar değerlendirin, birbirinizi seviyor musunuz, üzüldüğünde üzülüyor, sevindiğinde seviniyor musunuz? Cevap evetse eşinizle oturup konuşun. Düzeltebilmek için çaba gösterin. Evliliğin yanı sıra hayatınızdaki monotonluktan da sıkılmış olabilirsiniz. Mutsuzluğunuzun nedeni evliliğiniz ise seçenekleri masaya yatırın. İki seçeneğin de artılarını eksilerini yazın. Hangisine tahammül edebileceğinizi düşünüyorsanız onu seçersiniz. Anlattığınıza göre iki seçenek de sizi tam anlamıyla mutlu edemeyecek. O nedenle bazı şeylere göz yummanız ve elinizden geldiğince durumu iyileştirmeye çalışmanız gerekiyor.

Hangi konularda ayrı kutuplardasınız, genelde erken yaş evliliklerde bu durum yaşanıyor, henüz karakter ve kişilik, düşünceler tam oturmadan evlenip 17 yaşında normalde bakmayacağın bir adama evet denildiği için, belli yaşa gelince de ben buna nasıl evet dedim diye kara kara düşünmeye başlıyor kızlarımız, benim kuzenim de 17 yasinda evlendi şimdi 35 yasinda 2 çocukla boşanıyor, nedeni ise çocuk yaşta evet dediğine şuanda evet diyememesi...

Lütfen bir psikologla görüşün, belki basit bir ilac tedavisiyle iyi hissedeceksiniz. Her seyi daha farkli göreceksiniz. Bu önemli karari vermeyi tedavi sonrasina birakın.

bana bu yaş farkıymış gibi gelmedi benim anladığım eşiniz "düz adam" kitap okumaz, incelikleri olan bir insan değil ama dürüsttür, sadıktır, ailesine bağlıdır. e ama siz onunla zaten "sağlam kapı" olduğu için evlenmişsiniz? babanız sorumsuzmuş, aradığınız baba figürünü eşinizde bulmuşunuz -öyle duruyor yani yani yüksek ihtmalle eşiniz 30 yaşındayken de böyledi? sadece size bu 17 20 yaşındayken yetiyordu sonra evlendiniz sonra çocuk, bebek büyütme telaşına girdiniz, bu arada aaaa büyüdünüz. siz şimdi çocuğuda büyütmüşsünüz e çalışmıyorsunuz da kitap oku, kendini dinle, adamla bu kişisel gelişimizizi paylaşmak isteiyorsunuz ama adam pilav güzel olmuş mu onun derdinde. valla öyle duruyor yani. evlen boşan demek benim haddime dğeil kimseye de bence boşanınca babanızın evinize dönecekseniz boşanmayın derim çünkü siz o evden 22 yaşında evlenmiş çıkmış kız değilsiniz babanızdan zaten çok hoşlanmıyorsunuz olmaz yani kendi eviniz kendi düzeniniz olsa, o zaman başka.

Mutsuz olmak bir evliliği bitirmek için kesinlikle çok geçerli bir sebebtir. Çocuklarında annenin mutsuz olduğu bir evlilikte mutlu olmaları imkansız. Siz bunu belli etmemeye çalışsanız bile çocuklar bunu hisseder mutlu anne mutlu çocuk. Ayrıca siz boşansanız bile baba çocuk ilişkisi devam ediyor zaten o bağ kopmaz.

Fatih Reşit Civelekoğlu' nun evlilik Kader mutluluk tercihtir diye bir kitap var mutlaka okuyun derim. Kendisi de klinik psikolog Instagram dan takip edin YouTube videoları var

Benim durumum da konu sahibinin durumuna benzer eşim iyi biri fakat ilgisiz aynı evde hiç konuşmadan paylaşım yapmadan yaşayabiliyoruz maddi olarak hiç bi şeyden eksik değiliz ama babalık kocalık maddiyat sağlamak mı sadece severek evlendim seviyorum da halen sanırım kokusu dokunuşu gözleri gelir aklıma özlerim diye düşünüyorum beni negatif düşündüren bi diğer konu ise annesi gereksiz konuşması cahilce konuşması neyseki 6 ay memlekete gidiyorlar ve evlerimiz birbirine yakın değil mesafeli olarak durumu tolere edebiliyorum fakat sırf anasının yüzünü görmemek için boşanayım nasılsa adam da ilgisiz kendi dünyasında yaşıyor diyorum fakat cesaretim yok annemle de geçinemem evimi düzenimi bozamam

Sizin gibilerin sayisi o kadar çok ki.. Karnim doysun gerisi tamam mantiginda kisiler bunlar. Yeniden evlenmek istedigini nereden cikardiniz? Ha pardon, bastaki paragrafa ek olarak hayatlarinda bir erkek olmadan kendilerini idame ettiremeyen, hep birine muhtaç tipler bunlar.

Dini açılardan farklı düşünüyorum, yaşam tarzı olarak farklı düşünüyorum, yemek zevklerimiz bile farklı bu farklılıklar beni mutsuz ediyor ortak hiçbir noktamız yok oğlum dışında oğlum babasıyla büyüsün diye sırf bu mutsuzluğu sineye çekmelimiyim katlanmalımıyım?

Kimisinin maddi durumu Iyi değildir kimisi çevre baskısından cekiniyodur kimisi çocuğunu düşünüyordur. genelleme yapamayız sadece çevre baskısı ya da maddi durum diye. Varmak istediğim nokta Çocuk sorumluluğu bana zarar vermeyen sadece ortak paydamiz yok diye boşanmak o çocuğa haksızlıktır. Kaldı ki 14 sene evli kalindiktan sonra fark edilmesi. Kişiler zevklerin uyuşmadığı en fazla iki sene içinde belli olur diye düşünüyorum

Görüş farklılıkları bi çok evlilikte oluyor. Bu doğal bişey. Sadece tolere edilemeyecek kadar büyük farklılıklar kişiyi yıpratır, fakat arada sevgi varsa onlar bile tolere edilir... Sizin eksiğiniz mutluluk değil, sevgi... Sevginiz yoksa eşinize karşı bunlar batar, sevgi varsa görüş farklılığı tolere edilir.. İyi bir baba, vicdan sahibi bir eş, iyi insan demişsiniz eşiniz için, hır gür yok, çocuk normal bir ailede büyüyor, akşam babası geliyor yemek yeniyor vs vs... Çocukların ihtiyacı sağlıklı bir ailede büyümektir.. Anne baba aynı evde aynı çatı altında huzur içinde.. Evet siz mutsuzsunuz ama sürekli bunun üstüne gitmeyin, eşinizin artı yönlerini düşünüp tolere edin. Sevginizi pekiştircek aktiviteler yapın. Sevgi olunca herşey daha kolay.. Çocuğa babasız bir hayat sunmaya hakkınız yok. Hergün babasıyla görüşse bile aynı evdeki gibi olmaz. İleride size anne neden boşandınız dediğinde ne cvb vereceksiniz? Ve verdiğiniz cvb karşılığında çocuk size hak vericek mi? Yoksa suçlayacak mı?

Iyi bir babaysa, oglunuz babasini seviyor ve mutluysa bosanmayin bence. Aranizdaki sski tekrar canlandirmayi deneyin. Belki bir zamanlar esinizi neden sevdiginizi tekrar anlarsiniz.

Konusmakla düzelmezse mutlu olmadıgınız yerde durmanın anlamıda yok yasınızda genc daha ömür boyu cekmek zorunda kalmayın

Hayır olmayacak hatta daha zorlu bir haayat beni bekliyor maddi açıdan ve annemin evinin konforu açısından. ama sanki özgür olsam daha mutlu olacakmışım gibi geliyor altın kafeste gibi hissediyorum

Yani bu soylenilenlere gore cocuk yapan hic bir kadin bosanmayacak cunku babasiz buyutmemek gerek? peki kadinin ruh sagligi? Yani bizim toplumda var ya dusunce cocuklar kendini kurtarsin oyle bosan.. cocuklar buyur ee el icine cikacaksin ayip.. sonra torun torba sahibisin bosanma olmaz yasindan basindan utan.. ee bu kadin ne zaman hayatini yasayacak.. hatali bir evlilik yapti diye omru boyu cekmeli mi yani ha cocuklar evet haklisiniz ama... geri yollayacak degilsiniz cocuklari.. yarinin ne getirecegi belli degil.. bugun mutlu bir evliligmiz olmasi yarinda oyle olacagi anlamina gelmez.. bence her durumda ne olursa olsun evli ya da bekar mutlu olmaya calismak ve cocuklarimiza her sartta bunu ogretmemiz gerek.

Mutsuz evliliği bitiren çok kişi var ki evet zorlamanın çok anlamı yok. Ama mutsuzluğun sebepleri de çok önemli bence çünkü ortada bi çocukta var. Çocuk için şiddet, kavga ile süren evliliğin devam etmesine kesinlikle karşıyım ama sizin durumunuz farklı. Size eşiniz ne konuda engel oluyor? Ne tür karşıtlığı var? Onu dinlemeden mutlu olduğunuz şeyleri yapamaz mısınız? Mesela gezmek istiyorsunuz onu mu istemiyor? Ya da kıyafetinizi mi kıskanıyor? Evlilikte her çiftin düşünce yapısını aynı olmuyor zaten.

yeniden evleneceğim mi demis? Neden hayatlarınızda erkek olmadan yasamak size absurd geliyor? Konuda oyle bir cumle bile geçmiyor ki? Ayrica cocugu dusunenler bosanmasini soyler mantikli olarak, çünküü mutsuz bir evlilikte sağlıklı ve mutlu cocuklar yetisemez. Ama sizin bunu kabullenmeniz uzun yillar surer.

evet değil etrafıma bakıyorum ne evliliklerde ne sorunlar var görüyorum insanlar geçinemiyor bile kavga gürültü var. peki boşandıktan sonra aynı konforlu hayatı yaşamayacağımı bildiğim halde boşanmamak yani sırf konforum uğruna evliliği sürdürmek doğrumu bilemiyorum kafam kazan gibi. kurtarma uğruna elimden geleni yapıyorum buraya dahi yazdım neler yapabilirim benim düşünemediğim neler olabilir düşüncesiyle umarım bir çıkış bulurum kendime

Sizi mutlu eden şeylere yönelmeye çalışsanız? Yaşam döngünüzü bilmiyorum ama o döngüyü kırmaya başlasınız size iyi gelecektir. Çalışıyor musunuz? Ne mezunusunuz? Erken evlenmişsiniz eğitiminize devam edebildiniz mi? B