Çok teşekkür ederim yalnız olmadığını bilmek güzel gerçekten

Haklısınız sorun zaten benim bu hale gelmem birşeyleri düzeltmek için çabalıyorum en ufak birşeyde çöküyorum yine T Tweety -Zık- tek ayak

Hamilelikten biraz da o ağlamalar, bende bir kere seyire gidecekti bavulunu verirken hüngür hüngür arkasından ağlamıştm. Eşin tek başına bir yere gitmene izin vermiyor mu?

Benim 5 aya kadar devam etti herşeye ağlardm kendime de sinir olurdum niye ağlıyorum diye ilk zamanlar neden izin vermiyordu peki? Şimdi ne değişti?

İlk zamanlar izin vermiyordu şimdi birşey diyeceğini düşünmüyorum zaten hiç öyle birşey teklif etmedim. Ne zaman geçti acaba ağlamalar fabric

çok teşekkürler

Bende öyleyim hep Yabancı bi şehir olduğu için herhalde öyle söylerdi. Konuştum sürekli anlattım derdimi oda anlayış gösterdi galiba yada artık alıştığımı düşünüyor bilemedim

Dısarı cıkmak sizin icin bir fobi haline gelmis sanırım. Fobileri üstüne giderek yenmek en kalıcı cözüm bana göre. Her gün mutlaka canınız istemese bile dısarı cıkın, yürüyün. Markete girin, markette dolanın biraz. Bir sey alacakken market görevlilerine "bu marka mı daha iyi yoksa şu mu" tarzında ufak çaplı sorular sorun ki tanımadıgınız insanlarla iletisim kurmaktan cekinmemeye baslayın. Parka gidin, oturun. Gazete, dergi vs okumaya baslayın. Esinizin davet ettigi kisileri eve davet edin. Böyle böyle aşarsınız, eminim.

Çok konuştum bu konu için sadece acıyor bana komşularla falan tanış dedi o kadar. . push ; T Tweety -Zık- tek ayak

peki kendi memleketinizde durum nasıl? doğu diyorsun ne kadar doğu hangi şehirdesin ve bulunduğun şehirde savaş filan mı var da eşin bu kadar korkak davranıyor?

Eşin tek başına bi yere çıkmana mı izin vermiyor?

Teşekkür ederim cok sert tepkiler vermiyorum aslinda ama bazen abuk kocalara sallayasim geliyor

Hep o baskılar yüzünden insanın hevesi kalmıyor... Ama sen artık bi adım at kendıne gel ve cevre yapmaya bak, yoksa kapandıkca içine kapanırsın, sonrası sinir stres tamamen özgüvenini kaybetmeden sosyalleşmeye çalış..

Önerileriniz için çok teşekkür ederim, eşimin kötü niyetli olduğunu düşünmüyorum fakat onunda benimde hatalarım var tabiki Sizlerinde önerileriniz ve desteğinizle inşallah durumu düzelteceğime inanıyorum sevgiler

Evet burada yabancıyız diye istemiyordu, şimdide ben çıkamıyorum.

Tabiki 1 yıl dısarı cıkmayınca gözünüz korkmustur. Ancak merak etmeyin, etraf hala sizin 1 yıl öncesinde gördügünüz gibi. Insanlar hala aynı. O yüzden korkacak hicbir sey yok. Kendinize güvenin, giyinin süslenin ve karnınızdaki bebisinizle birlikte dolasmaya baslayın

En basitinden ders çalışmaya yeni başladığımızda o konu bize cok zor gelir çünkü bilmiyoruz ya ama çalışmaya devam ettikce görürüz ki artık o derse çalışmak gözümüzü korkutmuyor. Çünkü o dersle ilgili bir fikrimiz olusmus oluyor yavas yavas. Siz de size korkunc gözüken şeylerin üzerine gidin bence. Çarşıya çıkmak cok mu korkunc geliyor? Önce yakın yerlerden baslayın çıkmaya. Çıkıp bir düğme alıp dönün mesela. Ya da yakınlarda park varsa ekmekleri rondodan geçirip parka kuslara vermeye çıkın. Evinizin yakınındaki sokak hayvanları için kıyıya yemek çıkarın. Sonra bebeğiniz için alışverişe çıkın mesela. Ama hani 1 çorap alıp gelin. Hem size maddi külfet de olmaz böylelikle. Sonra evde kek kurabiye vs artık size ne kolay geliyorsa yapıp komsulara dağıtın, sorarlarsa da fazla yaptım sizinle paylasmak istedim dersiniz. Sonra onlar getirir kapı sohbetleri derken samimiyetiniz artar. Bebekle ilgili magaza falan sorun muhabbet bahanesi olarak. Ya da iste yürüyüş yapıcam artık deyip size katılmalarını isteyin.. Siz güçlü bir kadınsınız baksanıza karnınızda bir canlı taşıyorsunuz onu kendi canınızla büyütüyorsunuz. Siz mi acizsiniz? :) kendinize kitap alabilirsiniz hem bebekle ilgili hem de herhangi türde bi roman olabilir. Hayat cok güzel. Kendinizi güçlendirmelisiniz bebiş gelene kadar ki ona da hayat sevgisi aşılayabilesiniz. Sizden göre göre mutlu olmayı güçlü olmayı öğrenmeli bebis :)

Canım kendine gel hemen toparla kendini! Bende doğuda görev yaptım öyle dışarı ćıkaracak kimse kimseyi yemiyor eşinden abartmasın yani.. Sizde şöyle bir silkelenin çıkın, dolaşın o arkadaşların eşleri ile görüşün çıka çıka alışırsınız. Eşin çok hatalı doğumdan sonra bebeğin aşısı olur hastalığı olur olur da olur.. Herzaman senin yanında olamaz kendini şimdiden alıştır, kendine güven canım Lütfen ezdirme kendini böyle. Sonra o sana bunları yapan eşin bile senden sıkılır daha gözaçık bayanları sana örnek verir durur.

Üzerine gitmen lazım. Market olur hastane olur kendini zorlayarak çık. Esinle iletisimin nasıl? Seni yargilamayacaksa onunla dertles. Destek versin eve kapatmak yerine. Nasıl bi yerde yaşıyorsun avm falan ypk mu?

Değil mi? İnanın bende böyle düşünüyorum fakat bir yıl kısa bi zaman değil sürekli evde olmak beni bunalttı. Birde farklı şehir farklı insanlar gözüm korktu açıkçası

İnsan o kadar evin içine kapanır kalır mı ya. Bagımlı olma ona, boşver. Kendin ufak tefek yürüyüşler yapsana. Doğu deyip geçmemek Laz'ım, bazı mahalleler gerçekten tuhaf ama bazı yerler batıdan güzel. Kötü mahalledeyseniz taşının. Tanıştığın kadınları dışarı çağır. Halk eğitim merkezi en mantıklısı. Yaparsın başarırsın. Kısıtlama kendini.

Başınıza bir şey gelmesinden endişeleniyor bu iyi bir şey aslında ama dozu çok kaçırmış eşiniz. Bunalmakta haklısınız bence ama oturup yüz yüze konuşmadığınız müddetçe onu ikna edip fikrinizi ağlayarak anlatmak istediğiniz sürece durum değişmez. Daha yaşınız 22 kaç sene sizi dışarı çıkarmayacakmış? Böyle ömür geçmez üstelik hamilesiniz.

Teşekkür ederim çok zarifsiniz

Niye apt dışına cikmak yasak mi?

Gerçekten öyle ilk zamanlar balkona bile çıktığım zaman tedirgin olurdu istemezdi sanki şimdi karışmıyor ama iş işten geçti artık ben istemiyorum hiç birşey evim gerçekten kocaman ben sadece bi odasında perdeleri kapatıp öyle oturuyorum.

Ya gerçekten artık ben de ağlayacağım! Sokağa çıkamamak ne demek lütfen kimden izin almak zorundasınız. Eşiniz nasıl dışarı çıkartmaz sizi. Yabancı memleket diye haçlı ordusu yok sokakta. Çıkmazsanız nasıl bileceksiniz etrafı. Vallahi üzülmeyi geçtim acıyorum artık. Kızlar ne olur biraz özgüveniniz olsun ya. Kadın olarak erkekten bir farkımız yok. Bizi bu kadar aciz duruma düşüren bizim yetiştirilme tarzımız ve bize toplum tarafından biçilen roller. Eşiniz de olsa sizi kısıtlıyor, hayatınızdan çalıyorsa böyle bir hayatı nasıl kabul edebiliyorsunuz? Aklım almıyor artık! Ne olur çık dışarı, parka git, yürü, kursa yazıl, hamilelik yogası var, hamilelik sporu var, ne bileyim sosyalleşecek bir çok şey yapabilirsin. Bu ömrün, bu zamanın bir daha ne zaman geri gelecek. Mutlu ol kendine güven!

o yemege gittiginiz eşleri kahve içmeye davet edin, eşinizle bebegimize bir seyler bakalım mı? diye dısarı cıkarın.. akşam o geldiginde bugun cok sancım tuttu yemegı dısarda yıyebılır mıyız? deyin.. boyle boyle alıstırın, arkadas edinin. Sehirlerde meslek edindirme kursları var halk egitimlerin. Bedava. Onlara başlayın. Size sizden baska kimseden fayda yok. Önce siz kendinize acımayı bıraksanız?

Merhaba hanımefendi, konuyla alakasız olucak ama konulara verdiğiniz sert tepkileriniz her zaman hoşuma gitmiştir. Buraya yeni üye oldum fakat uzun süredir takipteyim. Benim konumada cevap verdiğiniz için teşekkürler

Ben iyi anlıyorum seni.. kapının önüne bile çıkmak istemiyorsundur, Ama böyle yapmaya devam edersen Psıkolojın çöker bak hamilesinde hayattan zevk almaya bak, Mutlu anneler mutlu çocuklar

Orada normal davranıyor buradaki gibi değil, Batmanda yaşıyorum sessiz sakin bi şehir benim gördüğüm kadarıyla inanın neden böyle davrandığını ben bile anlamıyorum

Merhaba, 22 yaşındayım ve bir senelik evliyim. Eşimin işi nedeniyle doğuda bir şehirde yaşıyoruz. Ailelerimiz farklı şehirde dolayısıyla birbirimizden başka kimsemiz yok diyebilirim. Severek ve isteyerek evlendim. Aramızda çok yaş farkı yok, buna rağmen eşim beni aciz bir bebek gibi görüyor. İlk zamanlar bu konu üzerinde hiç durmadım. Ama zaman geçtikçe artık bende kendimi öyle görmeye başladım. Evimin altındaki markete bile yalnız gidemez oldum bütün gün boyun sadece temizlik yemek yapıp ağlıyorum. Onunla bu konuyu defalarca konuştum, gerek tartışarak gerek sakince ama hiç bir sonuca varamadık. Bir sene içerince belki on defa bile dışarı çıkmamışızdır, çıktığımız zamanlardada ya suratı asık diye ya karşıdan karşıya geçerken dikkat etmedim diye kavga edip eve dönmüşüzdür. Nasıl olduysa dün akşam arkadaşı davet edince eşleriyle birlikte yemek yedik, ama kadınlar hiç birşey anlatmadığım halde halime o kadar acıdılar ki ağlamamak için kendimi tuttum ama nasıl tuttuğumu bi ben bilirim sonrada uyuyakalmışım bende anlamadım nasıl uyudum. Bunun üzerine arkadaşı "yenge hiç dışarı çıkmıyor galiba, öyle görünüyor " demiş. Çok utanıyorum, kendimi yabani hayvan gibi görüyorum. Artık ne yapacağımı bilemez haldeyim komşularla tanışayım belki bu şehire alışırım dedim olmadı.. Önce hep evde olduğum için rapunzel diye dalga geçtiler, sonra konuşmadığım için sıkılıp gittiler. Onlarda haklı dedikleri gibi kendinden aciz bi insan oldum çıktım. Gülsem mi ağlasam mı bilemedim. Dört buçuk aylık hamileyim, hastaneye tek gitmem gerekti ilk defa evden tek başıma çıktım gelene kadar her yerde ağladım, sabahları eşimi işe gönderdim arkasından ağladım, gece uyudu yarın gidicek diye ağladım, annemi babamı özledim tek başıma gidemeyeceğim için ağladım, artık gözlerim ağlmaya o kadar alıştı ki iyi birşey olsa bile ağlıyorum. Sizlere içimi dökmek istedim, okuyan okumayan herkese teşekkür ederim. T Tweety -Zık- tek ayak