Aslında hepimiz birey ve insan olarak çok değerliyiz. Bu yüzden elimizde olmayan nedenlerle başımıza gelenlere üzülmemeliyiz. Çünkü bizden bir tane var ve yaşayacak sadece bir tane ömrümüz var :)

Merhabalar hanımlar. Tam olarak nasıl ifade edeceğim bilmiyorum ama hayatımda genel olarak bir kayıtsızlık, heyecansızlık, meraksızlık hali var. Yaşadığım çoğu şey beni uç noktalardaki duygulara götürmüyor. Hiçbir zaman bir sevgi pıtırcığı ya da ağlak Necmiye olamıyorum. Örnek vermem gerekirse mesela ; -Yakın zamanda hala olacağım fakat bunun için inanılmaz bir mutluluk ve heyecan duyamıyorum şu an. Bebek doğduktan sonra severim diye düşünüyorum. Muhtemelen doğunca da onu minnoş bir bebek olarak değil de dünyaya gelip yaşama tutunmaya çalışan bir insan olarak göreceğim. -Çoğu arkadaşımın kazanmak için çok uğraştığı bir sınavı kazanıyorum. Fakat sırf bu yüzden çok mutlu olmuyorum. Çünkü zaten çalıştığım için bu sonuç bana normal geliyor. -Yapılan anlık bir sürpriz bile beni çok heyecanlandırmıyor çünkü zaten haberim olmadan yapılan şeyler benim için emri vaki gibi geliyor ve ortamda huzursuz oluyorum -Sadece olumlu duygulardan örnek vermişim ama mesela beni aşırı üzen bir olay da olmuyor. Örneğin sevgilimden ayrılıyorum, beni zaten üzüyordu böyle olması gerekiyordu deyip bir ayda unutuyorum. Ya da ailemden birinin başına bir şey geldiğinde aşırı üzülmek yerine 'herkes kendi tercihlerinden sorumludur, benim bu konuda yapabileceğim bir şey yok, kendimi de üzmeyeyim boşuna' diye düşünüyorum. Bunların dışında genel olarak mutlu bir insanım. Çok şükür severek yaptığım bir işim, hala hayatta olan bir ailem ve güzel arkadaşlarım var. Fakat hayattaki hiçbir şeyin beni aşırı mutlu etmemesi ya da aşırı üzmemesi beni ara ara korkutuyor. Acaba bir psikolojik problemim mi var diye ara ara düşünüyorum. Arkadaşlarım ve ailem de bu durumun biraz farkında. Annem bunu meraksızlık ve duygusuzluk olarak yorumlasa da arkadaşlarım bunun karakterimin sonucu olduğunu düşünüyorlar. Bazen sanki bu durumum bencillik boyutuna varıyormuş gibi gözükse de kesinlikle bilerek yapmıyorum. Evet sizler ne düşünüyorsunuz, çevrenizde böyle benim gibi yaratıklar var mı, ben mi anormalim bir türlü çözemiyorum

Tadını çıkarın, mis gibi

Hayatta herkesin ulaşması gereken bir ruhani olgunluğa erişmişsiniz diyorum ve gerçekten tebrik ediyorum Ben şahsen öyle bi aşamaya henüz gelemedim ama bunun için çok fazla kişisel gelişim kitabının yanında biraz tasavvufa da başladım . Belki bir gün sizin gibi olurum

Sevgilimden ayrıldığımda zaten üzüyordu diye düşünüp üzülmeme durumu keşle hayatta yaşadığım çoğu şey karşısında bende de olsa. Ben de her şeye çok üzülüyorum

Henüz evlat duygusunu tatmadığım için bilemeyeceğim muhtemelen öyledir, Allah bağışlasın yavrunuzu :) Normal olduğumu düşünmenize sevindim. Ve evet geçmişte yaşananlar da etkilemiş olabilir.

bence sorun yok. çoğu anlattıklarınız benim için de geçerli. biraz farkla. mesela kolay yıkılmam, üzülmem, genelde çözüm odaklıyımdır. hiç yıkılmam diyemem. tam tersi, başıma ne gelirse yıkılacağımı biliyorum. genel olarak hayatımdan memnunum, kimine göre büyük sürprizler benim için çok da önemli değil. hatta bu yüzden karşımdaki kırılmasın diye yapay davrandığım da çok olur ki bundan nefret ederim. ama beni neyin aşırı coşkuyla mutlu edeceğini de biliyorum sabırlıyımdır, hatta insanlar şaşırır çoğu zaman, ama tahammül edemediğim bir kaç şey var, onlar olduğunda canavara dönüyorum. kimse herkes gibi olmak zorunda değil. çok takılmayın böyle şeylere. kimi duygularını daha yoğun yaşar, kiminin algı hassasiyeti daha azdır.

Gerçekten mi, umarım dediğiniz gibidir. Çünkü bu durum da bazen yoruyor.

Her şeyi kafaya takmaktansa böyle olmak daha iyi bence. Uçlarda yaşamak bana göre muazzam bir olay değil. Sadece şunu anlamadım, çoğu arkadaşınızın kazanmak için uğraştığı sınavı kazandığınızda çok mutlu olmamanız, çalıştığınız için kazanmanızın normal geldiği. Bunu okuyunca aynı ülkede mi yaşıyoruz dedim bir an. Çaba gösteripte kazanamadığı veyahut kazandığı ama belli sebeplerden ötürü istediği yerlere gelemeyen arkadaşlarım var da, en umursamaz olanı sınavı kazansa mutluluktan yemek yemeyi unutur

Sizi üzen şeyler olduysa hayatınızda bir süre sonra böyle oluyorsunuz. Bende sizin gibiyim oradan biliyorum :)

Ay çok güzel bence. Keşke ben de böyle olsam. Duyguları aşmışsınız, yalnızca mantığınız ön planda bence. Çok şanslısınız.

aslında normal olması gereken bu galiba çünkü aşırı uçlarda yaşamak duygusal olarak insanı çökerten birşey bir olayda aşırı mutlu, başka bir olayda aşırı mutsuz olmak çok yıpratıcı ne güzel siz halinizden memmunsanız sıkıntı yok burcunuz nedir :)

Bu bende de var ve benim bildigim iyi birsey degil. Cevrede olan bitene karşı duyarsız olmaktansa, bütün duygularimi olması gerektiği şekilde yaşamayı tercih ederdim. Duyarsızlığın kökeni çocukluğumuz bu arada. Örnek vermem gerekirse, güven duyduğumuz sığındığımız ebeveynimiz çocukluğumuzda duygularımızı incitiyor olsun. Yani bağırarak veya hırpalayarak şiddet gösteriyor olsun. Basta içimizde fırtınalar kopar, kendimizi aşağılanmış hissederiz. Gözlerimizi kaçırır korkar aglar yüzlerine bakamayız. Bu sürekli tekrarlandığında çocuk duyarsızlasir hatta gözlerini kaçırmadan direk ebeveynin gözlerine bakar. Nefret, degersizlik hissi duyar. Aileden dış dünyaya geçtiğinde bu tohum sayesinde duyarsızlığı devam eder M MutluHuzurluBereketli Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

Donuk bir insansın demekki

İnsanları genel olarak seviyorum zaten ama evet kast ettiğiniz gibi duygusal bir ilişkim henüz yok. Belki dediğiniz gibi olur umarım o zaman bişeyler hissederim.

Bence gayet normal bende cok fazla tepkı vermem olaylara asırı sevınmem asırı uzulmem okudukca ıyı bıaey gıbı geldı ama bakalım dıger hanımların yorumları ne olacak takıpteyım

Travma sonucu demişsiniz, peki sizin başınıza ne geldi?

Ayy umarım dediğiniz gibidir, çünkü gerçekten çevremdeki çoğu kişi böyle olmadığı için kendimi kötü hissetmeye başlamıştım. Umarım siz de olabilirsiniz diyeyim o zaman

Olmak istediğim şey... Bence siz yaşamın farkına varmışsınız, hiçbir şey sizi çok üzmüyor ya da çok sevindiriyor çünkü olan neyse anlık, geçici durumlar olduğunun farkındasınız.

Canım hiç üzülecek birşey yok. İlerde hayatına gerçekten sevdiğin birisi geldiğinde bütün duyguları yaşayacağını düşünüyorum. Hala olmak degilde eğer anne olursan işte o zman gerçekten heycanlanırsın ileriyi düşün ve mutlu ol

Yok kovayım ama siz de çok takmayın kendinize yazık böyle

Öyle mi dersiniz? Çok aşırı güzel bir çocukluk ve gençlik geçirmedim ailevi sorunlar vs biraz yıpratmış olabilir. Siz hangi olaydan sonra değiştiniz peki?

Evet haklısınız fakat şöyle anlatayım, bu yazılı sınavın devamında bir de sözlü mülakat olacaktı. Mülakat da bizim meslekte sadece torpil demek. O yüzden yazılıyı kazanmam çok bir şey ifade etmemişti çünkü referans bulmayı düşünmüyordum.

Ben varım. Hissiz, duygusuz, vicdansız sıfatlarını sık sık duyuyorum ve bunların hiçbirini kabul etmiyorum. Şu noktada hak veriyorum insanlara. Kimse müneccim değil, elbetteki hislerimi göstermezsem anlayamazlar ve de beklenti içinde olmaları da normal. Ben sadece biraz daha keyifli görünmeyi isterdim. Acımı, üzüntümü, heyecanımı paylaşmıyor ve göstermiyor olmak çok canımı sıkmıyor lakin sevgimi, merhametimi gösterebiliyor olmayı isterdim. Bencillik kısmına gelecek olursak, kendimi de dahil ederek evet biraz bencil insanlarız. Daha doğrusu birçok olaya karşı nötr duruyor olmak biraz kendini sevmekle alakalı. Bu kendini sevme hali de çoğu zaman "verici olma, fedakarlık yapma, karşındaki insanın hislerini dikkate alma" kısmında sıkıntı çıkarıyor. Bencilliğe dönüşüyor çoğu zaman. Şu sıralar bende içine kapanma hali de olduğu için çok fazla şikayet alıyorum çevremden. En son görümcem "vicdansız olduğunu düşünüyorum" dedi ve hiç tepki vermedim. Tepki vermeye bile mecalim yoktu. Öyledir dedim geçtim. Haklıydı bunu söylemekte. Kayınvalidem hastaydı ve ben yanına gitmedim bile. Vicdansız olduğum için değil, kendi kabuğuma fazlaca çekildiğim için. Bu da bencillik işte. Üzüldüm hasta olmasına ama bunu dile getirme, eylemle gösterme zahmetine katlanmadım. Size yardımım oldu mu bilmem. Biraz kendimi anlattım ama belki siz de kendinizi görürsünüz anlattıklarımda. Ben şu sıralar iyi bir insan olmadığımı da düşünüyorum zaten... Elinizden geliyorsa en azından başkalarının da dahil olduğu durumlarda hislerinizi biraz olsun göstermeyi deneyin. Mesela yeğeninizin doğmasına çok fazla sevinmiyor olabilirsiniz ama buna çok sevinen insanların heyecanlarına ortak olmaya çabalayın.

Benim var yakınımda senin gibi biri. Ağlasak dövünsek o şarkı söyler dolaşır. Kendi problemi olunca da akıl sorar, ilgi bekler. En fazla Bir iki gün üzülür sonra bakarsın hayat yine ona güzel.

Amin Yas aldıkça sanırım ya:) 35 den önce öyle değildim hatta müdürüm vardı Sen Sevinç'ini de üzüntünü de ne kadar dışa vurarak yasıyorsun derdi Şimdi mal gbi bakıyorum sevinecek ne var diye

Heh ben de henüz 24 yaşındayım ve sevinecek ne var diye mal gibi bakıyorum yıllardır

Bende senin tam aksinim herşeye çok üzülür küçük bişeyde bile deli gibi mutlu olrrum. Mutlu olmak iyide üzülmek sıkıyor benide

Bana çok normal geldiniz, sanki kendimi okudum Ama bir farkla, ben sadece oğlumla ilgili konulara fazla hassasim, mesela ateşi çıksa benim karnıma bıçak saplanır, gülse güller açar gibi.. Onun dışında hala olmak falan zaten üstün bir sevinç getirmez ki.. Anlattığıniz herşey normal geldi kısacası. Ve evet, bir arkadaş çok üzüntü sıkıntı yaşadıktan sonra böyle olunuyor demiş, şiddetle katılıyorum ona da...

Duygularını çok uçta yaşayan bir annenin kızı olarak böyle olmamayı, acı çocukluk deneyimlerimden öğrendim diyebilirim. Üzerine uyumsuz ve yüksek dozda çatışmalı ebeveynlerle büyüyünce, bir anlamda erken olgunlaşmak zorunda kaldım. Burcumun da etkisi olduğunu düşünüyorum, Teraziyim. Yaş aldıkça ve hayatın sonuna doğru ilerledikçe de insan, neyin, ne kadar üzülmeye değer olduğunu daha çok sorguluyor. Etrafınızda daha fazla hastalık ve ölüm oluyor, siz de sağlıklıysam, evimde huzur varsa gerisi hallolur moduna geçiyorsunuz. Maneviyat güçlendikçe, hayatta önem kazanan veya önemi artan durumlar da değişiyor. Durumunuz bana garip veya düzeltilemesi gereken bir şey gibi gelmedi. Mizacın da etkisi var hayata bakışımızda. Durumunuz sizi rahatsız etmiyorsa ve yaşam kalitenizi etkilemiyorsa, etrafın yorumlarına çok takılmayın derim.

Ve aslında genel olarak ben de öyleydim. Hep mantığım öndeydi benim için. Daha doğrusu duyguları çok dışa vurmamakla da alakalı olabilir. Evet bu durum dışardan donuk olarak görülebiliyor insanlara. Mesela eşim rahatsız olurdu bu durumdan, ne kadar moskof sun derdi hep aslında güzel bir durum. Ama doğumdan sonra değişti, duygular ön plana gelmeye başladı. Artık her şeye çok çabuk üzülebiliyorum Loreth

Allah düz kurtarsın bir avazda doğar inşallah :) Hangi olaydan sonra siz de benim gibi oldunuz acaba yoksa kendi kendine mi gelişti?

Tam da beni anlatmışsınız. Ben de merak ettimBeni de tatmin edecek bir yorum bekliyorum. . push ;

Ben de senin gibiyim Özellikle sevinilecek seylere çok tepki vermiyorum Hamile kaldım 5 yıl sonra arkadaşlarım benden daha çok çığlık attı Şimdi bebek doğacak İnsanlar benden daha metalli heyecanlı Ben eskiden böyle değildim sonradan oldum:) Sadece annem eşim işen tartışırsam çok üzülüp aşırı tepki veriyorum Eşim bazen sürprizler yapıyor mesela Hiç öyle bağısın çağırıp çığlık atıp sevinç gösterilerim olmuyor

Evet ben sizi anlıyorum, teşekkür ederim tavsiyeniz için. Çoğu konunuzu biliyorum, nasıl biri olduğunuzu neler yaşadığınızı az çok biliyorum. Yazınızdaki özellikle şu kalınlaştırdığım yerler birebir benim. Kendimi de geçtim çevremde sevdiğim insanlar için biraz çaba göstermem gerekiyor. tombilibaykus Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Evet dışardan da donuk ve soğuk duran biriyim genelde. gibigibiyim

Evet kovalarda bu duygusuzluk ve fazla mantık genellikle var. Burçların bu kadar etkili olduğunu düşünmezdim, kardeşinize selamlar

Çok mantıklı bir hatunsun maşallah sana tü tü tü tü ilginc

oğlak burcumusun keşke bende oyle olsam. hergunum ayrı bır kafa ve düşünce. olur olmaza kafa takıyorum. boyle ıyı oh miss

Ya bende de var bu inanir misin beni ölüm bile etkilemiyor. herkes uzgun aglarken ben bombos bakiyorum. hepimiz olecegiz bir gun diye dusunuyorum. mekanik gibiyim bu beni rahatsiz ediyor. bence normal degil bu durum

Biz onlara "gamsızlar"diyoruz ne güzel işte herkesin olmak istediği kişisiniz yapı itibariyle dert edecek bişi bulamadığınızdan bunu dert etmişsiniz insanoğlu işte buluyo illa bişe güzel özellik kaybetmeyin ilerde çok faydasını görürsünüz

Evet şu kalınlaştırdığım yerler de tam ben içim rahatladı açıkçası benim gibi hisseden ve düşünen de çok varmış. Son cümlenizde de haklısınız sadece sevdiğim bazı insanlar için duygularımı daha ortaya koymaya karar verdim.

Bence en güzeli doğru olanı bu ama muhtemelen dışardan vurdumduymaz gibi görüyodur insanlar seni.. bende genelde böyleyimdir bir şeylere çok anlam yüklemediğiniz için böylesiniz bence.

Evet galiba mantıktan ziyade biraz da duygularımla hareket etmeliyim ama yapamıyorum maalesef

Ne güzel özendim vallahi size keşke bende olaylar karşısında sizin gibi olabilsem

Benim çok eleştirdiğim insan tipi, herkesin vardır çevresinde öyle insanlar, ve bana çok garip gelirdi ta ki bende öyle oluncaya kadar, ben buna duygularını kaybetmek diyorum bence bi tramva sonucu öyle oluyor, ha insana ne gibi getirisi olduğu konusu tartışılır, bana sorarsan sizin gibi olmak çok daha iyi, insanın hayatında mutlu, mutsuz aşırıcı olmak hiç iyi değil, sonuç olarak herşey kararında iyi

kardeşim de kova, o da bazen böyle duygusuz gibi davranıyor ama herkesin karakteri kişiliği farklı hiç kendinizi kötü hissetmeyin mantık candır, biz duygusalların olmak isteyipte olamadığı kişisiniz tadını çıkarın

Merak etme sen hayattayız ve saglıklıyız her zman bir umut vardır

Ben hiç sizin gibi değilim ama bazı tepkilerimizin toplumsal olarak bize zorla dikte ettirildiğini düşünüyorum. Herkesin yeğenini çılgınca sevmesi mümkün değil bence, ama he yaa tatlı bi çocuk dese herkes garip karşılar o yüzden her insan belli etmez. Sınav kazandığımda genelde bende de bir rahatlama olur mutlulukta ziyade. Ama sınav fikrinin ilk belirmesiyle sınav bitimine kadar geçen süre çok zorlu yıpratıcı olduğu için artık o kazanınca hissedilen mutluluk fikri de yok olabiliyor. Oh be bunu da bitirdim şimdi istediğim kadar şunu şunu yaparım diyor insan sadece. Muhakkak sizde de en azından rahatlama oluyordur. Sevgililere üzülmemeniz ise resmen size verilmiş bir armağan. Bazen geçmişime bakıyorum ve ne kadar malmışım diyorum, tüm o üzülmeler, boğulcak gibi olmalar o "darama queen"likler. Off ne aptalmışım :) Siz böyle demeyeceksiniz en azından.

Siz yaşlanmazsınız. =)) Genel olarak mutlu bir insansanız, ortada bir sorun da yoktur. Ben duygularını çok yoğun yaşayan bir insanım ve bu gayet yorucu bir durum. Kendinizi olduğunuz gibi kabullenin, böyle iyisiniz bence.

Ben kendi içimde gayet memnunum ama çevreden gelen tepkiler kendimi kötü hissetmeme, yanlış olduğumu düşünmeme neden oluyor. Burcum kova

Böyle olmak istemezdim baloncuk13 şişko

Geçici bir dönem. Fırtına öncesi sessizlik gibi diyebilirim. Üniversite hayatımda, ilk sene gelmişti bu bana ve daha kolay geçmişti her şey.

Size artı avantaj sağlayan bir durumdasınız bence. Birçoğunun zamanla, olgunlaştıkça gelebileceği seviyeye, siz bu genç yaşınızda erişmişsiniz. Sizi tanıyanlarda zaten sizin yapınızın böyle olduğunu kavrar ve çokta yadırgamazlar herhalde. Eğer, eskiden beri hep böyle bir insansanız garipte gelmez kimseye. Sonradan böyle bir insan oldum diyorsanızda;hayatta yaşadıklarınız karşısında istemsizcede olsa, kendinizce böyle bir savunma mekanizması geliştirmiş ve bu karakteristik bir hal almış olabilir zaman içinde sizde. Ben de bir soru sormak istiyorum izninizle size. Nick olarak, neden sevgimacıyor diye bir isim seçtiniz kendinize?

B3nce kalbi pıtpıt attiran şey duygular. Bence size yön veren şey ise mantık. Duygular arka planda kalmış. Aslında mantıklı hareket etmek daha güzel. Çoğu insanın yapmak isteyipte duygularina yenik düştüğü için yapamadigi şeyleri yapıyorsunuz. Ara sıra duygulara da şans verdiniz mi tadindan yenmez. On numara bes yıldız bir hayat olur bana göre.

umarım ben de bu felsefeyi edinirim

Heh evet, mesela dedem vefat etti ama sadece biraz üzüldüm o kadar. Çünkü dedem sağlığında annemi çok üzmüştü, bu durum bizim ailemizi de çok etkilemişti. Sanki böyle her şeye bir gerekçem varmış gibi hissediyorum. Aynı dediğiniz şekilde 'mekanik' mişim gibi hissediyorum çoğunlukla. . push ;