Ben de düşünmüyorum. Çok büyüm sorumluluk o saatten sonra hayatın senin olmuyor. Çocuklu arkadaşlarıma ve kadınlara bakıyorum hayatları bana öyle boğucu geliyor ki. Ben de korunmama rağmen hamile kaldım düşük yaptığımda öğrendim. Ve hiç istemediğimi farkettim çok rahatladım. Bu sanırım yaratılış meselesi bazılarının annelik iç güdüsü oluyor bazılarının hiç olmuyor. Çocuk görünce fenalık basıyor bana da. Bir de bebeklikle bitmiyor okulu ergenliği sınavı dersleri huyu suyu. Çocuk kararı kendi hayatınla başka bir hayat arasında tercih gibi geliyor

Kaybınız için başınız sağ olsun. Aynı düşünceler bende de var. Kendini bi canlıya adama düşüncesi bana çok zor geliyor, yapamazmışım gibi hissediyorum. Sanki yapmaktan keyif aldığım en küçük şeyler bile lüks olacakmış gibi. Ne bileyim bugün mutfağı toparlamak istemiyorsam toparlamıyorum. Çok mu halsizim, mandaldan aldığım çamaşırları atıyorum bi köşeye. Ya da öğlen uykum geliyor 1 saat kestiriyorum. Ama çocuk olunca hepsini düzene sokmalıymışım, eskisi kadar rahat olamazmışım, öyle istediğim zaman uyuyamazmışım gibi. Gibi de değil belki öyle direkt. Çocukla ilgili endişelerim de bi o kadar fazla, fiziksel olarak illaki büyür ama psikolojik desteği rahatlıkla sağlayabilecek miyim, eğitimine kadar kafamda dönüp duruyor

Maddi olarak şuan imkanlar el veriyorsa yapın. Bana annelik duygusu çocuklar 6 aylıkken geldi mesela

Çevremde hiç düşünmeden öyle çat diye çocuk yapan çiftler yok, herkes enine boyuna düşünüyor, bin türlü aksilik atlatıyor. Kolay değil. Ben çocuk yaparken sadece tek başıma büyütebilir miyim diye düşünmüştüm. Günün birinde tek ebeveyn olarak kalırsam başedebilir miyim diye düşündüm. Cevabım evet olduğu için yaptım.

Bu yüzden 10 kisiden 8 i mutsuz olabilir mi? Her evlenilen gercekten iyi bi baba adayı mı? Sayet öle olsaydı burada her gün konu acılmazdı dite düşünüyorum. Buyüzden evlilik oturana kadar düsünülmeli, doğru zamanda olmalı. Buradaki konu acan kadınlara bak nerdeyse hepsi mutsuz evlilikte yanlıslıkla hamile kalmıstır. Sonrası ztn o cukurun icinde debelenmek. Keske hepiniz evlendiğinizde en az 2 sene yapmasanız sorunların bi kısmı çözülmüş olacak.

Çocuğu adamla evliliğinin ebediyete kadar sürme ihtimali üzerine yapmıyorsun. Öyle olsa boşanan her kadın çocuğunu da başından atar. Çocuk kadının bedeninde canlanan, onun doğurmasıyla hayat bulan bir canlı. Anne ile bağı bambaşka. sen zaten çocuğu dert olarak görüyorsun. Ben şu gün boşansam çocuklarım bana evliliğimden kar kaldı diye düşünürüm.

Çoğunlugun kücücük kısmın düşündüğünü yazan sizsiniz buna isitnaden diyorum ki ztn düşünseniz her gün kk da bu konular acılmazdı dimi? Dünyaya insan getirmek bu türkiye sartlarında 1000 kez falan düsünülmesi lazım. Cok iyi bi eğitim aldırılamauacak, mutlu bir ailede doğmayacaksa hic doğmamasını yeğ ederim. Bu yüzden her evli yapmasada olur D

Bilmiyordum Pelincim onun olduğunu. Kullanıcı adı farklı. Tamam canım ikaz ettiğin için teşekkür ederim

Öncelikle kaybınız için çok üzüldüm. Belki şimdi burada tecrübeli anne olarak başkasına cevap verecektiniz. Bir kere böyle kayıp yaşayan aileler, farkında olsun olmasın değişiyorlar bence. Sorunun cevabına gelirsek, bana hayatta en güzel şey bir çocuk yetiştirmek gibi geldi neredeyse kendimi bildim bileli. Hırslı, başarılı da biriyim. İşimi gücümü yoluna koydum ve 2-3 yıl eşimi bekledim hazır olsun diye. Ama o zamanlar bir fikir olarak heyecanlı geliyordu. Hayatın geri kalanı da kariyermiş, tatilmiş, gezmekmiş, eğlenmekmiş, bunları yaptım, iyi hoş ama bir şeyler eksik gibi hissettim hep. Öyle karar vermiştim çocuk yapmaya. Sonra hamile kaldım ve doğumda kaybettim bebeğimi. Hamilelikte de heyecanlıydım ama o güzel bebeği kucağıma aldığım anda anladım ki benim için diğer hiçbir şeyin önemi yok. Bundan sonra bebeğimin bir kardeşinin olması bana hayatta anlamlı gelebilecek tek şey. Yani önceden çocuğumun bana getireceği heyecanı, sevgiyi, mutluluğu, mutsuzluğu, ne olursa olsun yaşatacağı o his yoğunluğunu bilmiyormuşum. He bu his yoğunluğunu istemeyen insan da olur. O da normal. Benim bütün sevdiklerim bir anda topluca yok olsaydı belki bebeğimi kaybettiğim zamanki kadar üzülürdüm. Hiç çocuğum olmasa böyle bir acıyla asla tanışmayacaktım ama onun sevgisini de bilmeyecektim mesela.

Herkes anne baba olmak zorunda değil. O sorumluluğu alamayacagınızı düşünüyorsanız çocuk yapmayın. Ben mesela 3 yıl olacak evliliğim hala düşünmüyorum çünkü yapmak için yapmak istemiyorum maddi manevi elimden geldiğince ona yetmek iyi bi çocuk yetiştirmek istiyorum ama kendimizi bu durumlara hala hazır hissetmiyoruz o yüzden korunuyoruz

Sizden iyi eğitim alıp, sizden daha iyi imkanlara sahip olsa bile iş çözülmeyecek çünkü gelişmemiş ve insanları eğitimsiz bir ülkede yaşayacak. yeri gelecek kendi seviyesinde sohbet edecek kalitede birini bile bulamayacak, okuma yazmayı bile tam bilmeyen kişilere laf anlatmaya çalışacak. yeri gelecek aşk yaşayacak kalitede bir karşı cins bulamayacak. hep bu ülkedeki cehaletle, pisliklerle, iğrenç olaylarla mücadele etmek zorunda kalacak. hayatındaki herkes sınıf arkadaşları gibi biraz daha üst düzey kişilerden oluşmayacak. bak burada kadıncağızlar kaç yaşına geldim adam gibi bir ilişki yaşayamadım diye dertlenip duruyor. sizin iyi olmanız da yetmiyor yani.

Ureme ic gudusuyle yapilan 1 eylem, sadece bizde degil mesela yabancilar da bize nazaran ask hayatlarini daha rahat yasamalarina ragmen ; belirli 1 yasa geldiklerinde yuva ve cocuk sahibi olmak arzusunu duyuyorlar.. umarim hakkinizda hayirlisi olur, akisina birakin, cok dusunmemeye calisin.. saglikla, sizin icin en hayirli zamanda yavrunuza kavusursunuz umarim.. S Spizella

İroniden anlamayan nesile asina değilim

Evet aynen öyle. Durumu maddi olarak çok iyi olan insanlar tasalanmadan, hiç endişe yaşamadan güle oynaya çocuk sahibi oluyor. Çünkü çocuğunu yabancı okullara verip yurtdışında yaşamasını garantiliyor. Orada ev alıyor, orada çocuğunu okutuyor, çocuk sonrasında önce oturum alıp orada iş güç sahibi oluyor, sonra da vatandaş olup orada yaşıyor. Gelirse de yazları 1 ay beş yıldızlı otellere gelip güzel bir tatil yapıp dönüyor. Maalesef benim durumum bunları yapacak kadar iyi değil. Çocuğum olursa yurt dışında okutup orada ömrünün sonuna kadar kalmasını maalesef sağlayamam. O yüzden bu dediklerinizi yaşasın istemediğim için çocuk sahibi olmak istemiyorum. Tabi ki çocuk sahibi olup çocuğunu/ çocuklarını iyi yetiştiren kişilere saygım sonsuz, öyle kişileri çok takdir ediyorum. Allah ayaklarına taş değdirmesin diyorum. D

Düşünmeye kalsaydı 30 da felan çocuk yapardım herhalde. Biri tedbirsizlik biride eşimin ısrarı. Allah acılarını göstermesin . push ;

sartlariniz olgunlasmissa cok dusunmeyin. mantikli bir tarafi yok cunku tamamen icgudusel baslayip zamanla keyif aliyorsunuz.

Akışına mı bıraksanız acaba pasta yapıp koymuyoruz ortaya dünyaya bir evlat getiriyoruz... P -pelin Aktif

İstiyorsaniz yapin cok derin düşünmeyin. Annelik guzel bir duygu. Bu kadar ince düşündüğünüz icin cok iyi bir anne olacaginizi düşünüyorum.

Ben ortada ironi yapılacak bi husus görmüyorum

Ben ilk evliliğimi 20 yaşında yaptım. Başlarda çocuk kesinlikle istemedim. Hayatta gerçekleştirmek istediğim hedeflerim vardı. 30'lu yaşlarımda çocuk istedim. Ama evliliğim çok kötü bir hal almıştı. Nitekim boşandık. İkinci evliliğimi yaptığım ilk günden itibaren çocuk için uğraştık. En sonunda Rabbim nasip etti. Kendinizi ne zaman hazır hissediyorsanız, evliliğinizin de oturduğuna inanıyorsanız çocuk düşünebilirsiniz. Ama şunu bilin ki çocuk evliliğin tüm dengelerini değiştiriyor. Zorlu bir süreç sizi bekliyor.

Nasıl karar verdim? Çocukları seviyorum, insanlarla da genel manada ilişkilerim iyi. Çocukları uzun vadede yük olarak görmüyorum. Zorluğu olsa da çok fazla güzellikleri de var. Maddi manevi kendimi hazır hissediyorum. O işgüdünün oluşması zaman aldı bende ama Oluştu. Kısacası ; isterim. Umarım tez zamanda o da beni ister. Bu da bugünkü duam olsun.

tam da düşündüğün gibi ne eksiği var fazlası yok imza 2 çocuklu

İnsanlarin cocuk yapmayi dusunup karar verdilerini sanmaniz... Evlenince cocuk yapilir, herkes yapiyor. Çoğunluk boyle, kucuk bir kismi uzun uzun dusunuyordur sanirim.

Aslında doğru olan sizinkisi bana kalırsa ötesini berisini düşünmeden harala gürele dalınca hayaller hayatlar olayı yaşanıyor sonrasında da bi tek hunisi eksik oluyor insanın

Biraz içimi dökmek istiyorum size. İnsan tanımadığı görmediği kişilere karşı daha rahat anlatıyor dertlerini sanki. Evlenip hadi çocuk yapalım diyip yapıp çat diye doğurup büyüten insanlara çok imreniyorum. Biz bi türlü beceremedik bu işi. Önce eşim maddi sıkıntılar yüzünden uzun süre istemedi. Ben çoook istiyordum. 2 sene aradan sonra hadi bi deneyelim nasılsa hemen olmaz dedik ben ilk ay hamile kaldım. 4 aylıkkende nadir görülen bi hastalık yüzünden kaybettim baya zor oldu doğum yaptırıp öyle kürtaja aldılar falan neyse o ayrı bi olay. O dönem bizim için çok kötüydü. Ben baya delirdim ilaçlara falan başladım. Nasıl bebek istiyoruz ama anlatamam size. Bize kalsa hemen yapmaya başlıycaz ama yasak koydu doktor. O süreyi zor bekledim sonra bi anda başka bişeyler oldu tedavi gördüm ettim derken baya zaman geçti. Bu sürede benim fikirlerim değişti. Ben bakamam ben o sorumluluğu alamam ben hazır değilim ben daha kendim çocuğum demeye başladım. Ama bi yandanda bebek görünce nasıl kötü oluyorum her gece bebek hayaliyle uyuyorum ortada hiç bişey yokken bebek kıyafetleri bakıyorum. Hem bu kadar isteyip hem böyle korkmak neden oluyo anlamış değilim. Bu karar nasıl verilir bu sorumluluk nasıl alınır insan nasıl hazır olduğunu anlar. Biz neden herkes gibi hadi bi çocuk yapalım diyip yapıp koyamadık ortaya. O kadar üzgünüm ki. Neden bu kadar çok düşünüyorum neden birazda akışına bırakamıyorum hayatı

Kaybınız için çok üzgünüm, başınız sağolsun. Aynı durumu bir daha yaşamaktan korkuyorsunuzdur. Psikolojik yardım alsanız?

düşüncelerinde haklısın. keşke herkes düşünerek çocuk sahibi olsa. rahmine düştüğü andan itibaren sana bağlı, ilerde kendi ayakları üstünde dursa da, kocaman da olsa manevi yükü asla azalmayacak bir canlı dünyaya getirmek kolay iş değil. ilerde tek başıma kalsam da bakarım diyorsan, genel olarak sorumluluk sahibi bir insansan yap tabii ki.

Ben dusunmeden cocuk yapin mi demişim yorumumda acaba? Sanki oyle demisim gibi bir his verdi yorumunuz haha.

He siz millete cocuk yaptırıyorsunuz duyar kasıldığınu düsürken dahi kendinizi ne kadar abartmıssınız büyütmüşsünüz güldürdünüz beni ilahi su secim aksamı wassermeloneblume Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bebek konusunda 2 yıla kadar zor bir karar verdim, uzun süre çocuk istemiyordum ta ki 3. Yılda yumurtlama sorunları kapımı çalana kadar o sıralar tutuştum biraz, beni bebek yapmaya iten en önemli neden sağlık sorunlarından dolayı bebek sahibi olamamak korkusuydu, bebekleri çok seviyorum ama büyük bir sorumluluk olduğu için çok zorlandım, evlenir evlenmez çocuk yapanlara hayretle baktım hep, yaşadığım zor çocukluk ben de bu tarz etkiler yarattı belki de, herşeyin hayırlısı gelecek olan bir şekilde geliyor vakti gelince, telaş etmeyin dua edin derim... G

valla bile isteye geç anne oldum zor olduğunu düşündüğümden. Allah can sağlığı versin çok seviyorum ama zor be valla çok zor. kaldıramayacağını düşünen yeltenmesin arkadaşlar ya da 1 de kalsın her çocuk anneden 10 yıl götürüyor bence

Ben de gram anlayamıyorum valla çocuk nasıl istenir, görünce falan nasıl kötü olunur, özenilir. çocuk çocuk diye nasıl kafalar tozutulur. çok çookk garip geliyor bana. empatinin "e"sini bile yapamıyorum. kendi hayatın bitiyor resmen. onu büyütmekten başka bir vizyonun yok hayatta. bir de yarın sıkılırsın, boşanırsın, yeni ilişki istersin, yeni kariyer, yeni mekan istersin. eee hepsini at çöpe. Bunu göze almak ne demek ya. anlayamıyorum ben. bir de bilmem kaç yıllık evli olsan da nasıl aranın bozulmayacağından emin olabilirsin ki? Adam 1 günde eski hayatına dönecek. sen derdine yan off kim nasıl cesaret ediyor şaşkınlıkla izliyorum. buna değecek mi şimdi yani?

Öncelikle çok geçmiş olsun. Yalnız değilsiniz. Ben 40 yaşına yakınım. Eşim de öyle. Hala çocuk düşünemiyorum. Birkaç yıl önce evlendim. İlk başta evlilik vs otursun diye bekledim. Bu arada hayatımın hiçbir döneminde çok çocuk isteyen biri olmadım. Olsa bir tane belki olur diye baktım. Ama şu anda ülkedeki ekonomik istikrarsızlık, inanılmaz pahalılık, eğitimin kalitesinin çok düşük olması , sağlık sisteminin çok yavaş olması, hastanelerin çoğunun kalabalık ve yetersiz olması, çocuk sahibi olmanın maddi ve manevi külfetinin inanılmaz boyutlarda olması beni anne olma fikrinden çok soğuttu. Bir de çalışıyorsan ve aileden biri çocuğuna çalışma hayatına dönünce destek olamayacaksa bakıcı ücretleri korkunç durumda. Şu an en düşük bakıcı ücreti aylık 15 bin tl. Bir de tüm yük çoğunlukla annelerde. Çocukla ilgilenilmesi, çocuğun ek gıdası, etkinliği, çocuğu gezdirmesi, evin sorumluluğu, işte çalışıyorsan iş sorumluluğu vs. Bu yüzden maddi ve manevi kendime güvenmeden cesaret edemiyorum. Bir de devir çok değişti. Çocuklar arkadaşında her gördüğünü istiyor. Herşeye özeniyor. Buna gücünün yetmesi lazım. Bir de en önemlisi manevi tarafı var. Onunla her gün ilgilenmen lazım. Parka götürmek, etkinlik yaptırmak, iyi beslemek lazım. Bunların hepsi inanılmaz maddi ve manevi güç istiyor. Bu dediğim kriterlere dikkat ederek çocuk sahibi olan ve onları donanımlı yetiştiren çok az aile var. Çoğunluk çocuk doğdu ise büyür, bir şekilde ekmek lapa yer karnı doyar mantığında. Ondan çoğunluğun çok analiz ederek çocuk sahibi olduğunu düşünmüyorum. Bizim gibi enine boyuna düşünüp taşınanlar ya 1 veya en fazla 2 çocuk sahibi oluyor. Ya da hiç çocuk yapmıyor. Şu an ülkede çocuk için eğitim ve sağlık şartları daha iyi olmazsa çocuk sahibi olmak istemiyorum. Bu arada özel hastane ve özel eğitim kurumlarını baz almıyorum. Çünkü benim anaokulundan itibaren özelde parayla okutacak durumum yok. Yani bende sizin gibi çok düşünüyorum ve yaklaşık 40 yaşında olup çocuk için artık kritik yaşlara gelmeme rağmen hala cesaret edemiyorum. Çocuğum benden daha iyi eğitim alsın, benden daha iyi maddi ve manevi şartlara sahip olsun istiyorum. Bunlar olmayacaksa çocuk sahibi olmayı kendim için bencillik olarak görüyor ve istemiyorum.

Şekerim kadınlar düşünse çocuk yapmaz. Yapacak bir şey bulamıyorlar, hayatınin amacını, çevre baskısı, anneden babadan öyle gördüğü için bir an önce birini bulup, evleneyim dogurayim kafasında çoğu. Aşık olduğu adamla evlenmiş, maddi durumu, imkanı iyi, aklı başında kadınları, anneleri tenzih ediyorum, gerisi çöp.

Yorumu kimin yazdigini görmeden okumuştum ilk birkaç cümleden sonra kesin Ferhans dedim tabiki yanilmadim. Hoşgeldin Ferhans bizde seni bekliyorduk. Ben artık senin bilerek bu kadar sacmaladigini sırf tepki almak için bu cümleleri kasıtlı kurduğunu aslında içten içe kıskançlıktan geberdigini düşünüyorum biliyor musun? Keşke annecigin zamanında yukarıda senin saydığın endişelerden birine sahip olsaydı diye içimden geçirmedim degil. Sen iyi değilsin en kısa zamanda psikolojik açıdan tedavi olmanı isterim. Hem evlilik diye ölüp bitiyorsun öyle ki tecavüze bile razisin hemde her konuda evliliğe mok atma derdindesin. Yeter kızım artık bir kendine gel.

Sağlığınızı etkileyecek bir durum yoksa, maddi ve manevi olarak hazırız diyorsanız geç kalmayın.. insan hep en iyi şartların oluşmasını beklerken hayat hızlıca alıp gidiyor..

Evet cogunlugun kucucuk bir kismi dusunuyor malesef bu bir gercek de beni niye devamli "yok dusunseniz, yok yapmasaniz" diye icine alarak yorum yaziyorsunuz gereksiz gereksiz. Ben 8 bucuk senelik evliyim cocugum da yok Ben mi millete cocuk yaptiriyorum. Duyarinizi cekemicem.

Nihalcim hiç insan yerine koyup güzellikle cevap verme şuna.

Çok zor bir deneyim yaşadığınız için bin kere düşünmeniz normal. Benim 1 tane çocuğum var ikinciyi yapamam. Çünkü ilkinde cahil cesaretiyle yapmışım. Şimdi düşünüyorum her şey risk. Hamilelik kötü geçebilir, kayıp olabilir, başka kalıtsal hastalığı olabilir, doğduktan sonra türlü sorunlar yaşanabilir. Bana ya da eşime bişey olabilir çocuk yalnız kalabilir vs. Bunları düşündükçe 1 tanesini bile nasıl yaptığıma hayret ediyorum. Çünkü gerçekten zor bir kararmış. Siz zor bir sürecin içinden çıkmışsınız. Cesaret edeceğiniz gün de gelecektir. Hiç istemiyor değilsiniz çünkü. Kendinize zaman tanıyın.

Nasil karar vereceginizi bilmiyorum ama bu kadar yogun ve karisik duygularla bence karar vermemelisiniz. Kendinize biraz zaman verin bu konuyu dusunmemeye calisin. Bence bu kararin %100 dogrusu ya da yanlis yok. Avantajlari ve dezavantajlari var, bir dusunun hangi taraf daha yogun. Mesela esim ve ben cocuk sahibi olmayi tercih etmiyoruz, cunku hayatimiz cok kendimize odakli bir bebegin sorumlulugunu tam anlamiyla alamayacagimizj biliyoruz