Enteresan. İsteyip istememekte özgürsünüz tabi. Acaba nasıl bir cocukluk geçirdiniz? Kardeşiniz var mı, Aile bağlarınız nasıl? Etrafınızda cocuk yok mu fazla? Bugüne kadar hiç başkaları için fedakarlık yaptınız mı? Fedakarlık yapabilecek kadar sevmek ne demek bunu tattınız mı?

Biz de cocuk sahibi olmak istemiyoruz. Cogu zaman "cocuk harika, cocuk muhtesem, cocuk mikemmel bisey" diye bir suru dil döken oluyor. Kuzenimin yeni bebegi oldugunda belki cocuk hevesim, istegim gelir diye kucagima tutuşturmuşlardi bebegi bence gülüp gecilecek seyler. Onun disinda yengenin hormon muhabbetine saglam bir cevap gerekirmiş keske tepkisiz kalmasaymissiniz. Evime ben de cocuklu misafir dahi pek almiyorum benim de kafam kaldirmiyor cunku bunu uygunca soyleyebilirsiniz, esin de biraz destek olaun sana bu konuda. Zorla gelecek degiller.

Okuyun.. Freud iyidir.. Adam bizleri çözmüş bence..

Abartmayin yahu sanki tüm bebekler çaki

Buna çok sevindim çünkü sizin için endişelenmiştim. Allah daha çok sevdirsin. Evlat zor ama sevgisi büyük

Cok enteresan cocuk istememenız. Genelde cocugu olmayanlar bu tepkiyi verir. Yas itibariyle zaten cocuk sahibi olmanız bile sıkıntı olabılır. Yanı tamam istiyorum dedıgınızde olamaya da bilirsiniz. Allah kimseye aratmasın cok zor bir durum. Ama sızın istememe sebebini anlayamadım. Üstelik eşinizde istemiyor. Benım bebegım tüp bebekle oldu 2.5 yıllık evliyim. Yanı zor bir durum. Ama eger olmasaydı ben istemiyorum vs degıl bu konuyu bana acmayon Rabbım nasip etmıyo olmuyo artık susun demeyi bile planladım. elalem hep der cunku. Sanki bızım aklımız yok gıbı. Sız yıne de Bı dr a gözükün.

Tabii çevremde böyle bir veri yok herkes benim yaşımda :) ama kendime baktığımda da ailemden 500 km uzakta yaşıyorum ve 6 ay sonra yurtdışına taşınacağız. Yılda taş çatlasın 4 kere görebileceğim annemi babamı. Allah korusun hasta olsalar tabii ki yanlarında olurum. Ama şu an ne kadar yanlarındayım diye düşünmeden edemiyorum.

Olduran Rabbim olduruyor imkansız diye bişey yok yeter ki iste dimi çok sevindim adınıza inşallah Rabbim bir bebek de nasip eder güler yüzünüz

butun imkanları denediyseniz ve olmuyorsa çok üzgünüm ama bence evlat edinebilirsiniz. aynı sey mi değil mi bilemem elbette değişebilir düşünceler doğurmakla aynı olmaz diyebilirsiniz. ama gelin görunki doğuran değil bakan önemli olan.. hem sevap işlemiş olursunuz hm yalnızlığınıza ii gelir oyalanırsınz.. bi düşünn derim. .

Canım sperm mi yok eşinde. Bak sana ne anlatacağım. Benim eşimin arkadasindada yoktu. 8 yıl denemişler olmamis. İki sene önce galiba ameliyat oldu eşi. Varikosel de bakıldı. Doktor devamlı takviye gıda verdi. Hani az buz da değil benim esimde kullanıyor. Aylık 400 TL sadece ilaçlara gidiyor. Arkadaşı daha fazla harcıyor galiba. Keçi boynuzu pekmezi hic aksatmadan yedi. Şuan çocuğunuz olmaz dedikleri doktorlar a gülüyor. Bir topu gibi bir evladı var tam umudunu kesmisken olmuş bide. Ve bu kişide sperm 1 tane bile yoktu. İşini bilen biri olunca Allah'ın izniyle bide herşey mümkün sana tavsiyem bu alana bakan kendi kliniği olan doktora gidin bizim maaş olduğu gibi gidiyor. Benim esimdede sperm hareketsiz yada ölü çöktü. Varikosel de vardı şuan doktor degerlere inanamiyor. Bu bir yıl içinde oldu bide :) umudunu kaybetme asla

Tabiiki de daha çocuk kötü bir niyeti yok ama 2.5 yaşında sürekli bağıran biriyle nasıl iletişim kuracağımı kestiremiyor olmak beni geriyor.

Turkiyedeki dr olmaz diyor olacagı varsa da boyle soylediler

İşiniz zor. Zaman geliyor tek çocuk annesi olmak istediğimi anlatmakta zorlanıyorum.

Neden benim için bir şey ifade etmesin ki canım. Ben sizi biraz bencil bir insan olarak düşünmüştüm.) İşte bu duygunun kat be kat fazlasıyla annelik yapıyorsunuz. Eşinizi seviyorsunuz ve onlar için kendinizden ödün verebiliyorsunuz ve bu size sıkıntı vermiyor. Çünkü sevdiğiniz mutlu oluyor... böyle bir şey. Bana göre- Gezmek tozmak özgürlük vs. evet güzel ama bir yere kadar... Allah isteyenlere versin, benim hayatıma anlam kattı çocuklarım. Eğer büyüyüp de vatanına milletine, insanlara faydalı insanlar olup da kendileri de böyle insanlar yetiştirirlerse emeklerimin karşılığını almış olurum.

Tam olarak ben. Aşırı negatiflik besliyorum. Bir çözüm òneriniz var mı. Varsa söyleyin. Böyle olmaktan ben de hiç memmun değilim.

Bence hic bir sorun yok canm bendr çocukları hic sevmem bana canavar gbi görünürler ve tahammülüm yok

Ama hiç doğum kontrol hapı kullanmadım. Eşim korundu. Bu arada bazen aşırı zayıflıktan 3-5 ay adet olmadığım zamanlarda oldu. Ama yumurtlama günlerimi liseden beri bilirim. O zaman anlatmışlardı kızlara, bi de orkid dağıtmışlardı. Her ay bugün yumurtam çatladı derim. Bana da çok dediler yumurtalar tembelleşir. Hemen hamile kalınmaz. İlgisi yok sanırım

İstemek zorunda değilsiniz elbette ama kayınvalidenizin bunu normal bir şekilde anlamasını beklemeyin. Onun için çokta anlaşılır birşey değil çünkü bu. Eşiniz de sizin istemediğinizi değil, kendisinin de istemediğini söylesin ailesine ki oklar size çevrilmesin sadece.

Bence de bu nefretle çocuk sahibi olmayın. Eşinizin annesi istiyordur oğlunun bir çocuğu olsun artık nasıl ikna ederseniz biraz zor işiniz.

Bir de çok çocuk seven biri değildim öle her çocuga ayılan bayılan biri drğildim ama o senin karnından çıkıyo ya senden bir parça ısınamazsam diye nasıl düşünüyorsunuz şimdiden psikolojik bir sebep var gibi geldi bana. Ama tabiki sizin kararınız. İstemiyorsanız yapmayın tabiki. Annelik hissi hamileyken falan değil dogduktan sonra boynunuza koyuyolar ya o anda geldi bana. Allah isteyen herkese nasip etsin. Eş anne baba arkadaş vs hiçbirşeyin sevgisiyle kıyaslanamaz o masumun sevgisi.

Size katılıyorum.

Bence çok normal hayatımın hiçbir döneminde çocuk sahibi olmayı hayal etmedim düşünmedim çocuk da sevmedim her çocuk gözüme güzel de gelmez bana bir zamanlar eşimin halası çocuk sevmeyen insandan ne beklersin ki gibi bir şeyler gevelemişti umrumda olmamıştı kendisi seviyor da ne oluyor içi leş gibi her neyse gayet normal birisiniz

Açıkcası sırf bana ilerde bakacak diye çocuk sahibi olmak da etik gelmiyor. Ben yaşlanana kadar çocuk büyütürken kaybettiğim yıllar, aklımda olup yapamadığım şeyler daha çok aklımda kalır gibi geliyor. Tabii ki de siz evlat sahibisiniz sizi anlamam mümkün değil farkındayım.

Yalnız bazıları da dünyadan göçüp gidince kendilerinden bir şey kalsın istemezler. Buna; Anti-Natalizm akımı denir. Ayrıca Freud'a göre iki temel güdü olan yaşam ve ölüm etkisinde hareket ederiz. Yaşam güdümüzün enerjisi, libidodur. Ölüm güdümüzün enerjisi ise destructo. Biri yok etme diğeri var etme güdüsü der. Yani, davranışlarımızın altında bilinçaltında ya ölme güdüsü ya da yaşama güdüsü vardır. Freudyen bakış açısına göre, yok olma isteği de insanlarda olabilir. Bu bilinçaltında kendini gösterir. Yani bazı insanlar ölümle birlikte geride bir şey bırakmadan dünyadan gitmek de isteyebilir. Çocuk bizim parçamız ise kısmen bizden sonra da bizi yaşatacak varlıktır. Bazıları bunu istemeyebilir. Yani herkesin bilinçaltında neslini devam ettirme güdüsü yok. Freudyen bakış açısını biraz araştırın. O dediğiniz güdülenme hayvanlarda vardır. Onlar üremek zorundadır. Mesela bende çocuk sahibi olmak konusunda olumsuz gibiyim. Sırf bencilce çocuğum olacak diye, benim çektiğim tüm sıkıntıları çekecek olması hoşuma gitmiyor. Neden ki diyorum.. Ben çektim diye neden o da çekmeli diye düşünüyorum.. Yani bu konu biraz karışık. Herkeste aynı güdülenme yok.. İnsan çok komplike bir varlık.. Anlaşılması zor..

Koyun tepkinizi olsun bitsin. istemek ne kadar normalsr istememek de o kadar normal bu sadece ikinizin verebileceği bir karar ve ikiniz de halinizden memnunsaniz ortada sorun yok Önceki

Başka çocukların davaranışları size kabus gelebilir ama kendi evladın öyle olmuyor ki ben anne olmadan önce yaramazlık yaparsa azcık döverim diyordum doğunca yaramazlık yapınca hiç kızamıyorsun çok değişik bir duygu dünyada tadılması gereken bir duygu evet biraz başlarda zahmetli ama daha sonra size çok güzel bir arkadaş şu gün için değil de ilerleyen yılları düşündüğüm zaman kardeşlerim yuva kurup çoluk çocuk sahibi olduğunda annem babam hayattan göçüp gittiği zaman eşim de yanımda olmadığını düşünürsem ki Allah korusun öyle birşey olmaz inşallah candan ciğerden bir kişi kalıyor geriye düştüğünde elinden tutacak bir yudum kahve yudumlayabileceğimiz yahut derdimi çekinmeden anlatabileceğim biri Bir örnekle anlatmak istiyorum amacım siiz çocuk yapmak için ikna etmek değil sadece farklı bir bakış açısı sunmak için Annem ameliyat oldu ve bikaç hafta hastanede kaldı benim de küçük çocuğum var her gece yanına gidemedim sağolsun kardeşleri kardeşlerinin eşleri gelip birer gece kaldılar anneme yemeği biz yediriyorduk annem bigün dedi ki "kızım iyi hoş teyzenler yengenler de yemek yediriyor Allah razı olsun ama çekiniyorum onların elinden yerken senin elinden yerken öyle olmuyorum evladın başka bişey işte canından can oluyor" bu dediklerini annemin evlat sahibi olmasaydım asla anlayamazdım Allah isteyen herkese tattırsın çok güzel bir duygu onun karnı doyduğunda sen doymuş gibi mutlu oluyorsun bir yeri acısa benim acısaydı keşke diyorsun her güldüğünde içinde sanki kelebekler uçuşuyor gibi sevinmek ne eş aşkına benziyor neee anne baba kardeş velhasıl kelam çok yazdım kusura bakma tercihine saygı duyarım sadece bir de bu yönden bak diye yazdım.

Hayir daha hicbirsey yapmadık . push ; P papatyam_83

Neden bu kadar hayatiniza müdahale ettiriyorsunuz ki kvnizi? Hic kimseyi ilgilendirmez sizin cocuk isteyip istememeniz.. bi güzel cevaplarini verin konuyu tamamen kapatin.. B bence91 20.01.2019 🐣 tek ayak cezası Anneler

Bence sizin değil de kayınvalidenin bir psikologa gitmesi gerekiyor. Kendi bedeniniz üzerinde söz hakkı olmak kimsenin haddine değil. Üstelik çocuk gerçekten büyük bir sorumluluk, 2 kızım var, ben anaç bir insanım, hiç pişman değilim ama hayatım çok değişti. Herkes bu değişimi istemeyebilir. Sorumluluk istemeyebilir. Başka şeylerin sorumluluğunu taşımak isteyebilir. Kendi için daha çok zaman isteyebilir. Hayatta başka öncelikleri, değer verdiği başka şeyler olabilir. Bunlar gayet de normal şeyler. Eşiniz annesiyle sert ve net bir konuşma yapmalı bence.

Ajda Pekkan pişmanmış yalnız çocuk sahibi olmadığına. Geçenlerde okumuştum bir röportajında. Sen bir çocuğun olmamasının eksikliğini yaşadığını hep söylüyorsun zaten. Evet, çocuk sahibi olmak müthiş bir şey. Keşke kazara olsaydı. Gerçi o dönem kendi ayaklarımın üstünde zor duruyordum, nereye bastığımı bile bilmiyordum. Bir kaç ünlü daha var ama isimleri aklıma gelmiyor. Konu sahibi istemiyorsa istemiyordur tabi ki ama bence düşünme ve karar verme biçimi yanlış. Başkasının çocuğu severek/sevmeyerek buna karar verilemez. Ben evlenmeden önce yeğenlerimle çok ilgilendim resmen çocuğa doydum istemiyorum derdim. Ama iş kendininkine gelince çok farklı.. Yalnız ciddi sabır ve özveri işi bu.. Bence zamana bırakmalı. Bunu çok düşünmeye başlayanlar er geç yapıyor benim gördüğüm bu.

Ben de çocuk sevmem gürültüye tahammül edemem çünkü bunda anormal bir durum yok Idrakyollariiltihabi

rahatlığa alışmak kötü birşey sonucumu çıktı buradan.

Kız tövbe de bende bi tane var yetti bana

Evet zorunda değilsin ama iki gün sonra eşinden baskı görebilirsin bu konuda. Yenı evlısınız daha ıkı yıl nedır kı bı +5oldugunuzda o da cocuk ıstegını baskılayamayacak bence. Cunku benım esımde oyleydı ben zaten 40a yaklastım yaslanınca cocuk zırıltısı cekemem hıc cocuk yapmayalım demıstı bana. Ama evlendık ıkı yıl gectı olsun dıye agaca cıktı 5yılın sonunda allah nasıp ettı oldu sımdı gozu kımseyı gormuyo adam oglum derken bı oglum daha cıkıyo agzından. Demem o ki fikirler değişkendir

hakkınızda hayırlısı ama çare ise deneyin bence. Ameliyat olmann eşinize baska zararı yok ise olsun. umut umuttr en azından denedim dersnz..

Cidimisin ben urfadayim burda okdar kişi gitti ki benim amcamın eşi de gitti 37 yasinda amcam 53 yasinda 5 yıllik evlilikten sonra o kadina geldi hamile kaldi B bence91 20.01.2019 🐣 tek ayak cezası Anneler

Bizim sorun yoktu 4 sene istemedik bi tane düşük oldu toplam 7 yılı buldu

Bunu insanlara nasıl anlatırız bilmiyorum fakat bende aynı düşüncedeyim.. 2 senelik evliyim 32 yaşındayım ama anne olmak fikri bana çok uzak. Sanırım bizim toplumumuzun bunu sindirebilmesi için bi 100 yıl geçmesi gerekiyor.

"He bu başlığa boşluktan ibaret fikirler mıçan bir kısım insanlarla kesinlikle aynı fikirdeyim. Onlar üremesin. Mümkünse hiçbir şart altında üremesinler toplumun selameti, geleceğin teminatı için. " Bu cümleden başka bir çıkarım yapmak mümkün değil bana kalırsa, önemi de yok dünyaya kaliteli insan bırakmalıyım gibi bir gayem yok zaten. Çocuk istemediğim için herşey olmuştum ama kalitesiz olmamıştım, değişiklik oldu :)

Ben konu sahibinin bir alt versiyonuyum, hiç istemiyor değilim şimdilik istemiyorum. Ama bu dedikleriniz kurdurduğunuz hayaller hiç ya da şimdilik çocuk istemeyen insanlarda işe yaramıyor bilin

AHAHAHA "istek zerresi" yalnız cidden 2020 de kabülümdür. bir de tek çocuğum, üstümde "kesin çocuk yapmalıyım" baskısı var.

R Rahel149 merhaba eşiniz azospermi ve spermlerinde hücreler var ise mikrotese ameliyatı olsun. Farklı bı rahatsızlıgı var tehlike var ise tabi ki olmasın. Fakat bu ameliyat sonunda çok başarı hikayesi çok çok fazla. Rabbim inşallah tez vakitte size de bu mucizeyi yaşatsın inşallah. Rabbimin mucizesi bitmez.

Ama illa biri biri üremek zorunda. İnsan soyu tükenir yoksa :) İyi ve bilinçli insanlar ürese sadece keşke.

her kadin anne oladak, her evlilik cocukla taclanacak diye birsey yok. hatta bu düşüncenize aşırı saygi duyuyor ve istemediğiniz halde yapmamanizi tebrik ediyorum. sirf cocuk sahibi olmak icin cocuk yapan, üreyen insanlar var. yahu bizler hayvan degiliz aklimiz fikrimiz var bunun kararini tabiki biz vericez. insanlari hayvanlardan ayıran en büyük özellik düşünme yetisidir. ama cevremiz hala insana evrilememis yetişkinlerle dolu. tebrik ediyorum sizi..

Sadece merak ettiğim için soruyorum, rahatlığa alışmak kötü bisey mi? Niye kendinizi bile bile zora sokup yıpratmak?

Nasıl imkansızmış ya tıp çok ilerledi. Mutlaka bit yol vardır

Sen ben olabilir misin acaba. Ayni durumdayım. Istemıyorum. Ama ya pişman olursam diyorum. Ekim gibi planlasam mı diyorum. Ay yok dur cesaretim yok diyorum. Çocuklu ortama girince de kendime neden geldim buraya diye beddua ediyorum. Deliriyorum

Tabiki hayır östrojene annelik duygusunun hic bağlantısı yok. Östrojen sadece bir kadın olarak sağlıklı olmanızı sağlar Annelik hissi veren oksitosin daha, oda sadece hormonal degil bir çok etmen var o histe. Oksitosinde kan testinde görülmez zaten düzenli olarak salgılanmaz. Önceki

Tebrik ediyorum. 2 tane dünya tatlısı kızım var. Hayatla ilgili hiç bir sorunum yok ama geçmişe dönebilsem çocuk sahibi olmazdım.

Inşallah iyi çıkar bence bi doktor kontrolunde tedavi ol canım sebebsiz azospermler genellikle hipofizden kaynakli olabilir genetik test yaptrdnzmi R

Çoook güzel fikir teatisinde bulunmuşsunuz. Dün bu konuyu okurken bir yandan Aşk-ı Memnu'yu izliyordum. Firdevs hanım kızı Peyker'e şunları söylüyordu; ' Çocuk ne demek haberin var mı senin. Esaret demek. Sorumluluk demek. O doğduğu anda senin hayatın biter. '' Sen '' diye bir şey kalmaz. Onun hayatını yaşamaya mecbur kalırsın. Aklını başına topla. Pişman olduğunda geri dönüşün olmayacak. ' Anneanne olamam bu yaşta dedikten sonra ise; '' Bütün gençliğimi verdim size. Babana, sana, Bihter'e. Ya istediğim hiçbir şeyi yaşayamadım sizin yüzünüzden. Tam rahat edeceğim derken yeni roller, yeni sorumluluklar yükleyemezsiniz bana. Hayatıma ipotek koyamazsınız. Artık yeter bende özgür olmak istiyorum bende kendi hayatımı yaşamak istiyorum. '' Konuyla ilgili olduğu için eklemek istedim, replikler bana düşündürücü geldi özellikle şu; O doğduğu anda senin hayatın biter. '' Sen '' diye bir şey kalmaz. Onun hayatını yaşamaya mecbur kalırsın. Zaman zaman bende böyle düşünüyorum. Ama gerçekten öyle mi oluyor onu yaşamadan bilemeyiz. Bunu sadece çocuk istemeyip daha sonra fikrini değiştirip çocuğu olan kadınlardan öğrenebiliriz sanırım.

Ben de Annemle papaz olduk bu sebepten Boleyn Kizi

Karar sizin kararınız. Diğerleri dış kapının mandalı. Bizim insanımız baskı yapmadan duramaz. Çok sınır bozucu gerçekten. Psikolojik fizyolojik sorun aramış bazı arkadaşlar. Illa bir sorun aramaya gerek yok. Hedefler ve istekler hoşlantılar kişiye göre değişir. A AklinYolu1

Anlamadiginiz çok aşikar neyse tekrar anlatirim şöyle ki çocuk sevmemen ya da bas belası baş derdi olarak gormen zerre umrumda değil ve bu fikirde olanlarin anne olmamasini saygiyla karşılıyorum. Ama tekrar altini cizerek yazayim ki net olsun burda anne olanlar anne olmak isteyenler var saygılı olmak zorundasin eger saygi bekliyorsan ve evet benim de 2 evladim var cok zor buyutmeye çalıştığım ama extra gergin degilim bu yuzden sadece maddi manevi cok zorlanarak buyuttugumuz saygılı merhametli vicdanli sevgi dolu olsun diye uğraştığımız evlatlara baş belasi demen beni evet cok kızdırdı. Yoksa çocuk sevmeme ya da istememe degil tabi ki sevmek isfemek zorunda degilsin ve asla da demem nasil sevmezsin yaaa sadece karsilikli saygi

İnsanlar ne kadar kalın kafalı herkes her şeyden hoşlanmak sevmek zorunda değil ama hala katı bir insan bile çocuk görünce yüzünde gülümseme oluyor filan diyor öbürü psikoanaliz yapıyo çocuklıuk diyor böğk

Not aldım teşekkürler :) E

Onlara herhangi bir açıklama yapmak zorunda değilsiniz. Istemek kadar istememek de normal bir duygu. Bunun kararını eşler verir. Bana böyle psikolojik baskı yapan aileyle mesafemi korur, olabildiğince az görüşmeye çalışırdım.

burda beni taşlarlar ben en iyisi susup kenarima gecip oturayim

Deniycez inşallah TeslaninOsilatoru Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Sakin tatlı çocuklar da var bunu düşünün siz neden hep olumsuz olanlara bakıyorsunuz ki Kedi konusuna gelince bazı çocuklar hayvanlara nasıl davranması gerektiğini bilmiyor öğretince hiçbir sorun kalmıyor emin olun. Benim kızım saatlerce geçip bir kedinin karşısına oturur ve tebessümle onu izler. Her çocuk aynı değil zaten. Tabiki sizin tercihiniz herşey ama ilerde umarım bundan dolayı pişmanlık duymazsiniz

Ben hamile kalan ya da doğum yapan arkadaşlarımıza hayırlı olsun dediğimizde size de nasip olur inşallah demelerine çok ayar oluyorum bir de...:)) Bunda bir şey yok diyeceksiniz ama sor bakalım ben istiyor muyum çocuk? Bunun yerine isteyenlere nasip olsun de geç. 4 yıllık 5 yıllık evlisin sizin de olsun inşallah demenin mantıksızlığı...

Çocuk yapmak hayallerinden vazgeçmek değildir. O hayallere bir kişiyi daha katmaktır. Anne olan herkes eve kapanıp kalmıyor, kapanan kendi öyle istediği için kapanıyor, sonra da çocuğu öne sürüyor hatta suçluyor. İsteyen insanlar bebekleriyle çok da güzel seyahat de ediyor, eğleniyor da. Onları büyütürken çalışıyor da. Özgürlüğüne düşkün olduğu için bebek istemeyeni anlarım kimseye hesap vermek zorunda değil. Ama sanki şuan bloukrans köprüsünde bungee jumping yapacakmış da çocuğu oldu diye gri eşofmanları çekip çekyatta yatmak zorunda kalmış gibi davranan insanları ciddiye alamıyorum.

. Bir de şöyle düşünün içtenlikle çocuk sahibi olmak isteyen binlerce kadın var hormonlarda sorun yok ama tıbben olmuyor. Sizinki tamamen şu anki duygularınızla ve tercih meselesi ile ilgili. 2,3 sene sonra farklı düşünebilirsiniz. limonbanyosu Sabır, bilgeliğin yoldaşıdır Üyelik

Ne yazık ki çocuk sevmeyen ve istemeyenler, isteyenleri anlıyor ama tam tersi için ikna çalışmaları yapmamız gerekiyor. Yani çocuk istemiyorsanız kendini düşünen, sorumluluk alamayan, bencil insanın teki damgasını baştan yiyorsunuz.

Cok oldu siz konuyu acali. unutmusum bu ayrıntıyı. Konustuysaniz tamm ozman. Baskalarinin hareketlerini kisitlayamazsiniz ki. Kayinvalide veya akrabalarina istemiyorum diye 10000 kere de soleseniz onlar size hep soleyecek. Buna care bulamazsiniz. Allah kolaylik versn. Kellebek321

Dunyalar tatlısı bir evladim var ve geriye dönebilsem onu dünyaya getirmezdim kesinlikle, bu ülkede çocuk dogurmak zaten çocuk sevmeyenler icin mantikli bir eylem, çocuk seven, hele ki evladini düsunen kimse bu kadar sapiğin, psikopatin oldugu, ekonominin, egitimin, kultürün dibe vurdugu, sokaklarinda şiddetin ve kotulugun kol gezdigi topraklarda evladi olsun olmasin bir çocugun buyumesine katlanamaz, ben çok pişmanim bu melegi bu dunyaya dogmak zorunda biraktigim icin

malesef :) içinde bulunduğumuz topluma göre fazla bir dilek sizinki. böyle bir anne baba modeli düşünemiyorum. tek teselli edebileceğim durum birkaç yıla umutlarını iyice kaybedip kabullenmeleri olur. ama mutlaka arada sırada laf sokmalar olacaktır. Kurumus-Maskara Leo Anneler

Seni kafan rahatlamış gördüğüme sevindim koalina KudrAlobar Ayak

Yani şu an için vaktim yokdiyemem. Akşam yine eskisi gibi film izleyip kitap okuyorum. Kafama esince çıkamıyorum ama bebeği alıp çıkabiliyorum. Rahat hayat geride evet, sorumluluk fazla ama başka birine çocuk yapma diyecek kadar mı bilemiyorum. Hatırlayamadım yazdıklarınızı, çok fazla yazan olmuştu nickler pek hatırımda yok.

çocuk istememk gayet doğal hak herkes çocuk yapmak istemek zorunda değil kv ve kp takmayın umursamayın ama çocuk için böyle demeyin sabi o daha

Tabi kadınların tek görevi çocuk doğurmak. İçimde çocuk sevgisi yok, olmak zorunda da değil. Buna laf edenlerin de ağzının payını veririm siz de öyle yapın bence.

Bak bu konuda sana hak vermedim degil. Hamileyim cocuk sahibi olmya hzirim istiyorumm. Cok severim cocuklari lakin surekli sevmeye zorlanan bir cocuk banada itici gelir. Yani sizi birazda kv bu duruma sokmus. Normalde gulup gececegnz bi konuyu o kdr sinir ederek sakiz gibi uzatmislarki. Bnde boyleym tipki, zaten yapacagm isi soylendgnde yapasimn gelmemesi gibi sev sev die ugrasilan bi cocuguda sevesim gelmyr.

Onlara yuvarlak bir cevap verseniz mesela sadece "zamanı gelince olur" deseniz ve kendinizi anlatmaya çalışmasanız bu kadar yorulmazsınız bence.

Bende istemiyorum ya... allah günah yazmasın ama çocuk benim için kabus... ömür boyu kurtulamayacağın bir sorumluluk... kocayı boşarsın ama evlat boşanmıyor... Allah isteyen herkese versin, aratmasın... ama istemeyenlere de merhametsiz, vicdansız muamelesi yapılmasın bir zahmet

Aslına bakarsanız evet. Ama bu sizden kaynaklanan bir şey değil. Genetik kodlarınız size bunu söylüyor. İçgüdüsel olarak insanlar "göçüp gittiklerinde" geriye kendilerinden bir şey kalsın isterler. Bunun nedeni esasen işte üreme içgüdüsüdür. Bir bebeğin size bu kadar sevimli gelmesinin nedeni de bu içgüdüdür zaten diye tahmin ediyorum.

Ay var oyle tanidiklarim sinir bozucu F

Bence çocuk sevmeyen insanin geçmişinde yada çevresinde çocuklarla yaşadığı bir olay vardır. Yoksa neden istemez ki insan bu kadar tatlı şeyleri. Hayal etmesi işe yaramıyor olabilir sizde haklısınız ama bu hayalin ötesinde şeyler oluyor emin olun. Birde ben istemiyorm diyoruz ya Allah istiyo mu bize vermeyi birde o var büyük konuşmamak en iyisi. Sizinde hakkınızda en hayırlısı afiyetle olsun inşallah

Kırmızıyla belirttiğim yerler tam da benim düşündüklerim, hissettiklerim. Bu konuyla ilgili bir kitap okumadım, bir psikologla da konuşmadım ama hep merak ediyordum nedenini. Ölme güdüsünü ilk defa duyuyorum, araştıracağım. Bu konuyla ilgili önerebileceğiniz bir kitap var mı?

Erkek olsam bende isterim hamilelik dogum lohusalik ve cocukla yapisik ikiz gbi yadayacak olan anne tabi kim ne derse desin turk erkekleri cocukla ne kadr ilgileniyor evle ne kadar esle ne kadar ilgileniyor... kizginim erkek cinsine suaj zatn haketmiyorlar

Ya şu büyüklerin milletin aile planlamasına karışmasından nefret ediyorum... size ne yani? siz açıkca çocuk sevmiyorum deyin. ciddiyim...

Zaten o yüzden oluyor toplum baskısı bakın ben tercihinize sonuna kadar saygı duyuyor ve hisleriniz bu şekilde olduğu için en doğru karar olduğunu düşünüyorum. Amacım asla karşı görüşte olmak değil. Sadece tecrübelerden yaşantılardan kaynaklı bir durumdan bahsediyorum. Çocuk sadece 0-18yaş aralığında sahip olunan güzellik değil sadece bebek sahibi olmak da değil hayatın ilerleyen zamanlarında daha farklı yaşadığımız başka bir yerde olan bir aile üyesi. Bebek bakma çocuk büyütme zorluğu ve korkusunu anlarım ama ilerideki sizin 60 çocuğun 25 yaşında olduğu dönemleri de yok sayıyorsunuz. Burada sizin gibi düşünen bir çok arkadaş var ki yaş grupları hemen hemen yakın bir de aynı soruyu 60 yaş üstünde kendi isteği ile çocuk sahibi olmayan kadınlara yöneltsek o duyguyu hiç bilmemelerine rağmen aynı desteği görebilir miyiz?

Size gelmiyor o taş işte. Kalitesiz denen siz değilsiniz :) Yorumlarınızı beğenerek okuyordum benzer düşüncelerde olduğumuz için ama burada bir yanlış anlaşılma var bence. G

Anladigim kadariyla esiniz azospermi benim esimde aynı durumda suan tıpta tek caresi ameliyat oda ya cikarsa biz olduk cıkmadı doktorlarin %90 aynı fikirde imkansız diyolar suan 3 aydır tedavi goruyor esim sadece ilaclar igneler 3 bini gecti testler muayne ucreti cok masrafli sizin esiniz spermi olmamasının sebebi neyidi

Bi de şu var; İki kızın varsa mutlaka üçüncüyü yapmak zorundasın, hani belki erkek olur. beni kınamayın ama sırf bu söylemler yüzünden erkek cocuklarından nefret ediyorum Gecen asansörde komsuyla konusuyoruz Kadının iki kızı bi oglu var, orta yaslarda bi kadın. bana dediki keske zamanında ikinci oglum olana kadar cocuk yapsaydım, ya bu ogluma bişey olursa ben naparım ogulsuz kalırım Ayy nefret kustum orda, bu nasıl bi düşünce Konuyla çok alakalı olmadı ama içimi dökmek istedim iki ara bi derede

Canım; Ben de açık açık nefret ederdim çocuklardan. Çocuk var diye terk ettiğim otel uçak az değil. Otobüslerden inerdim falan o derece. 8 sene evliliğimde istemedim. Sonra istedim olması 10 ay sürdü, ama o kadar hırs yapmışım ki gebelikte hiç çocuk bakımı okumadım etmedim tek mesele gebe kalmaktı sanki. Sonra 4-5 ay gelemedim kendime yani. Amaşimdi ikinciyi istiyorum ve çok istediğim için olmuyor büyük ihtimal. Senin başlığını okuyunca imrendim sana ne yalan söyliyim, oh hatun istemiyor ne güzel, keşke ben de istemesem diye resmen imremdim. Her kadın anne olacak diye birşey yok, yazık sana.. bizim olmuyor falan desen tüp bebek peşinde koşarlar, eşini de yıpratırlar.. hiç istemiyosun yani öyle mi emin misin? Yoksa 3-4 sene daha mı istemiyprsun? Bi bahane bulup kaç valla, kimsenin çocuguna bakmak zorunda deilsin.

Ben de 2yıldır evliyim. Çocuk bakmanın çok büyük bir sorumluluk olduğunu yeğenlerimden gördüğüm için sürekli erteliyorum. Yeğenime bakmışlığım var, fırsat buldukça gider oyun oynarım. Çocuk gelişimi kurslarına gittim, çocuk psikolojisi ile ilgili Aletha solter kitaplarını falan okuyorum, kitaplığım psikoloji kitaplarıyla dolu. Attachment parenting hesaplarını falan takip ediyorum. Yine de kendime çocuk bakacak kadar güvenemiyorum. Öylesine çocuk yapılmaz bence bir hazırlık süreci olmalı. Ama kötü anne diye bir şey olmaz. Benim annem de bence beni yetiştirirken hatalar yaptı, kırgınlıklarım var. Belki de bu yüzden anne olmayı sürekli erteliyorum hata yapmaktan korktuğum için. Ama o zaman o kadarını biliyordu, eminim kötü niyetli değildi. Her anne çocuğu için en iyisini ister.

Aslında oyle demek istemedim. Tuhaf geldi bana. Hakkınızda hayırlısı olsun ne dıyım. bende kendimden bahsettim. 1 yıl bende düşünmüyordum bende 1 gün izinle calısıyorum. Ama sonra bebege karar verdik. Baktık zaten olmuyomus. Cok sukur Rabbım nasıp ettı. Ama demek ıstedıgım etrafınızdakıler oyle dusunuyo olabılır. K kanada

Benim de sanki yapamadığım şeyler aklımda kalacak, çünkü kendi anneme bakıyorum ben 34 yaşıma geldim ve annem ihtiyacım olmasa da hala beni düşünüyor. 63 yaşında hayatını çocuklarına adamış, dünyayı gezememiş, kimseyi düşünmeden özgürce para harcayamamış, uzun zamandır babamla başbaşa tatile gidememiş mesela.

:) belki arkadasta 70 yasında aynı fikirde olur Ama suanda istemiyor Kadınlıgından bişey kaybetmiyorsun cocugun olmasada onu demek istiyorum aslında

Mesajımı tekrar oku bişeyler daha yazdım cnm. Benim tek tüpüm sorunluydu fakat çok uzun hikaye kısa anlatayım ameliyatta bı açıyorlar karın zarlarim yapışık, rahim karın zarına yapışık, rahim dışında miyom, problemsiz tüpün tam üstünde kist. Hepsi alındı, ayrıldı. Sorunlar giderildi. saglikli tüpümden hemen hamile kaldım. Sonra başka sağlık sorunlarım da varmış Rabbime dua ede ede gün gün bu gününe atlattık diye diye çok çok çok çok zor bı hamilelikle vuslat ettiğim evladıma kavuştum. Rabbim inanıyorum sanada nasip eyleyecek. İçini ferah, kalbini geniş tut dualarını eksik etme. Rabbim istesin kuru yeri yeşertir.

Gerçekten aradığım yanıtı aldım çok teşekkür ederim

Biz 4 sene korunmuştuk hacı hoca mı söylemediler tüp bebek merkezi mi ah ahh inşallah Rabbim size de verir diyen teyzeler mi

Sizde cocuk sevmek nedir bilmediginiz icin size garip geliyor cocuklar. Siz sevmiosunuz diye evinize esinizin bi cocuk akrabasi gelmicek yada kimse onu sevmicek diye bi kaide yok. Keske evlenmeden esine soleseydin cocuk sevmediğini. Belki o seviodur. Belki o da cocuk diye ici gidiodur. Bu konularda hemfikir insanlar evlenmeli bence. Diger tarafa haksizlik oluyor bence.

Bakış açınızı, hayat tarzınızı kendiminkine çok benzettim. İş haricinde eşimle birlikte baş başa geçirdiğim saatler ya da sadece kendime vakit ayırdığım keyif saatlerim inanılmaz önemli benim için. Ev işi, temizlik, yemek pişirmek hiçbir zaman sevdiğim şeyler olmadı, acayip üşenirim ve yapmam eşim yapar çoğu zaman. Okuldan gelip çalışmalarıma bakmayı, akşam geç saatlere kadar okumayı, hafta sonları sporumu yapmayı kendimle ilgilenmeyi aşırı seviyorum. Bazen yayılıp yattığımda hayatımızda bir bebek olsa asla böyle rahat rahat yayılıp oturamazdık diyorum. Yani çocuksuz hayat pek vazgeçilebilir bir şey değil benim gibi rahatına düşkün insanlar için hele.. Yine de kesin yapmayacağım diyemem şu an böyle düşünüyorum iki üç yıl sonra belki farklı düşüneceğim bilemem. Hazır olmadan yapılan bir bebeğin de faturası tüm aileye kesilir zaten. Anneye-babaya-bebeğe hepsine yazık.

Ay tam benim konum. 15 yıllık evliyim. Çocuk istemedim. Anne babalar değil ama arkadaş çevresi çok baskı yaptı. Benimle hep inatlaşmaya gittiler. İleride isteyeceksin olmayacak. Bu arada 38 yaşındayım. Sanıyor musun hemen ilk aydan olacak. Daha neler neler. Ben de millettin gazına geldim, eşimle bir defa alkollüyken korunmadık. Allahım 10 haftalık hamileyim şu anda. Öğrenince değişecek ruh halin dediler, değişmedi. Kalp atışını duyunca heyecanlanacaksın dediler henüz tık yok. Ben de sizin gibi etraftaki çocukları da sevmem öyle. Hatta eşime derim nasıl katlanıyor anne babalar diye. Bu tamamrn karakter meselesi yani. Eğer ömrü varsa doğacak, bakalım o zaman kendimi merak ediyorum. Hayvanlara karşı çok sabırlıyımdır. Kesin çok iyi bir anne olacaksın diyorlar ama o iş öyle değil işte. Kedi köpek bana nedense hep daha masum, daha muhtaç geliyor. Bir de şu var bu bebeği biz dünyaya Getiriyoruz. Kararını biz verdik. Aslında o çocuktan kaynaklanan bütün olumsuzlukların, mutsuzlukların sebebi biziz. Karnımdakine birşey olsa bir daha dener miyim. Sanmıyorum.

Konuyu al istedigin kadar dağıt Sizin yorumlarınızi hayata bakış açınızı o kadar çok seviyorum ki iyi ki yazdiniz ilginiz için cok cok teşekkür ederim. Antalya ya taşındım 4 ay önce dil terapistine götürdüm kreş ile birlikte çalışıcaz algısı çok iyi düzeyde dedi kelimeler çıkarmaya basladi şimdi ama cümle kuramiyor ve hala çok hırçın bu da beni çok üzüyor bilemiyorum kreşte belki biraz düzene girer çünkü kural tanımıyor surekli bağırıyor ve bana adeta yapışık durumda tükenmiş bir haldeyim mesajiniz nasil iyi geldi anlatamam.

Bu çocuk sevme, sevmeme meseli değil bence. Ben 10 yaşımda da bebeklere gönüllü bakar, onlarla çok eğlenceli vakit geçirirdim, şimdi de bu geçkin yaşımda yeğenlerime bakıcılık yapıyor, severek eğlenerek saatler geçirebiliyorum. Görmesem özlüyorum, gözlerim doluyor hatırlasam. Arkadaşlarımın, akrabaların çocuklarını, yolda gördüğüm bebekleri vs çok seviyorum Ama hiç bir zaman aaa benim de bi tane olsun duygusu olmadı bende. Böyle bir ihtiyaç hissetmiyorum, akisine sorumluluğu çok korkunç geliyor. Konu sahibinin sözü geçen çocuk için çok da tatlı değil bence demesini de tuhaf bulmadım. Her çocuk masum, her çocuk özeldir tabii... ama bazı çocuklar gerek hal hareket, gerek sürekli zırlak halleriyle gayet de sevimsiz olabiliyor.

Sevdim seni AnneAslan

Bence herkes evlenmek istemeyebilir.. Herkes de çocuk sahibi olmak istemeyebilir... Tercih meselesi... Milana22

Ben de çocuk özlemiyle yanıp tutusmadım ama tatlı şirin çocukları gördükçe böyle bir çocugum olsa mı ya diyodum. Size o hisde mi gelmiyor. Yanlış anlamayın merak ettim sadece. Hormonal değil belki psikolojik sebepşerden istemiyor olabilirsiniz.

İki kızım var. Ama sizi o Kadar iyi anlıyorum ki. Bu keyifleri yapamıyorsunuz aynen öyle. Düşünmüşsünüz pat diye dur çocuk yapayım dememişsiniz. Gerçekten tebrik ederim. Bencede yapmayın. Bu kadar keyifli hayatınızı bozmayın.

Çocuk sevmezseniz, istemezsiniz cok normal. Ama çocuktan nefret eder gibi bahsetmeniz de normal dğeil yani Ne demek torunu için bence tatlı değil demek falan. Butun çocuklar güzeldir. Gercekten çocuk yapmayın bu kafayla.

Hayırlı olsun hamileliğiniz :) Bizi hep kandırmış büyükler demek ki, çok gorunursan olmaz yavrıım diyerek. 2 yıllık evliyim henüz düşünmüyoruz, belki seneye ama seneye de fikrim değişebilir insanlar anormal bakıyor. 15 yıllık korunma ve üzerine hamile kalış valla şaşırdım :))

Sizin kararınız net olabilir ama belki zamanla annenin yönlendirmeleriyle eşinizin de kararı değişip çocuk isteyecek? Eğer konu boşanmaya kadar giderse sizin de fikriniz değişir mi çocuk konusunda? smuwiLa

Evet bende sizin gibi düşünüyorum.. Sadece biz bilinçli canlılarız, bizi her zaman güdüler yönetmez. Bazen bilinçli bir şekilde üreme güdümüz olsa da ürememeyi seçeriz. Bu sadece insanlarda olan bir yetenek. Çocuk sahibi olmak bencilce bir istektir. Ama soyun devamı için gereklidir. Herkes kendi genleri için, anne olmak için, yaşam amacı için, iyi bir çocuğu kendisi yetiştirmek için ister. Bunların sonucu ulvi amaçlar olsa da nedeni bencilcedir. Bencillik her zaman kötü sonuçlara neden olmaz. Ama ben ne kadar bilinçli olsam da, var olduğum dünya gezegenine gelmek istemezdim. Bu bana önceden sorsaydı istemediğimi söylerdim. Bu bireysel bir düşünce.. Katılandan çok katılmayan olacaktır. Ölüm Güdüsü de şu; Freud'a göre; hepimizin hayata karşı bir içgüdüsü olur. Bu güdü; sağlıklı olma, güvende olma ve cinselliğe katılma yani türümüzü devam ettirmeyi gerektirir. Yani bu yaşamak istediğimiz hayat için faydalı bir şeydir. Aynı zamanda çoğalmak ve türümüzün devamını sağlamak için de yararlıdır. Bu yaşam içgüdüsüne Freud, eros veya libido der. Aşk, iş birliği yardımlaşma da bununla anılır. Aslında kendi iyiliğin ve başkalarının ki için diğer insanlarla birlikte çalışmak. Bazı insanlar birtakım davranış modelleri takınır. Bunlar kendine veya etrafındakilere zarar veren davranışlardır. Freud buna ölüm içgüdüsü demektedir. Bu içgüdü de bazı duygularla anılır. Bunlar korku, öfke, nefret gibi duygulardır ve insanların kendi içine veya dışarıya diğer insanlara yönelik olabilir. Bu ölüm içgüdüsünün de bir adı vardır. Genel olarak buna thanatos denir. Eros ve thanatos birbirinin zıttıdır. Bu konuyla ilgili önemli olan şey ise; içgüdülerin yaradılıştan olan evrensel dürtü ve his oldukları Freud tarafından söylenmiştir. Herkesin içgüdüsü vardır. Bunlar doğal olarak ortaya çıkarlar ve bizi yaşam veya ölüm içgüdüsüne dönüştürecek dışarıdan bir şeye ihtiyacımız yoktur. İçgüdüler insanlarda doğal olarak gelişen şeylerdir. Bir çok insan bu düşüncelere de karşı çıkabilmektedir. Yani bazı kişiler çocuk sahibi olmak istemeyebilir. Bununda bir içgüdü sonucu yapabilirler. Çok nadirdir bu kişiler ama vardır. Gerçi ben bu içgüdü yüzünden değil, şu an yaşadığım çevreden memnun olmadığım için istemiyorum. Norveç'te yaşasam tahminen isterdim.. Freud çok kitabı var. İlk olarak; Kitle Psikolojisi ve Egonun Analizi kitabını tavsiye edebilirim..

valla iki oglum var bugune kadar ne kuzenimin cocugunu ne baska cocugu ne kuzenlerimi sevmis insan degilim sahsen disardan bebek sevmiyorum baska cocuklarla ugrasmayi sevmiyorum ama anneyim suan benim hormonlar cozutmus demekki hic gerek yok istemiyorsaniz istemiyorsunuzdur turk milletinin baskiso bitmez ne zaman evleniyon cocuk ne zaman ikinci cocuk ne zaman yine hamile misin aralari cok az Limon11 Kaldırım mühendisi Anneler

Emriniz olur... Ben de çocuk seviyor demedim zaten, çocuk sevmemek için bir travma yaşamış olması gerekmiyor dedim. Evet sahiplenme duygusunu tatmin ve üreme içgüdüsü yüzünden yapıyorsunuz bence. Sizin başka bir sebebiniz varsa bilemeyeceğim.

Buradaki azospermi topiklerini takip edin derim. Doktorların umut vermediği kişilerde farklı kürlerle değerlerin çok arttığını okuyorum, rabbimize güçlük yoktur, tüp bebekle bile şansın az denilenler kendiliğinden hamile kalabiliyor. R

Her canlıya veya her şeye sevgi vermeyebilir insan. Böyle bir hakkı var. Ancak her canlıya karşı vicdani yükümlülükleri vardır. Sevmediğimiz hatta nefret ettiğimiz çok insan var ama zarar vermiyoruz onlara. Vicdanımız yahut insanlığımız engel oluyor buna. Ancak sevmiyoruz, sevmemek bizi kötü bir insan yapmaz. Zarar vermek ise vicdansız ve kötü olduğumuzun alametidir.

Çocuk sahibi olmak zorunda değilsiniz tabi ki. Zaten çocuk çevrenin baskısıyla yapılacak bir şey değil. Yalnız hormonel bir problem mi sorunuz beni düşündürdü şimdi? Kv niz doğru söylüyor diye değil de hiç bu açıdan düşünmemiştim. Bilimadamları bunu da araştırmış mı acaba?

Eğer başından istemiyorsan ve bir şekilde doğarsa çocuk, gerçekten adapte olamıyorsun asla. psikolojik problemlere kadar gidiyor iş. Çok dikkat etmeni öneririm. kimseye kulak asma ve korunmaya devam et canım. gönülden istemeden asla çocuk yapma. herkes çocuk sevmek zorunda değil. aile, çocuksuz da ailedir. bu bir adet değil, tercihtir

Tabi ki anne olmak Zorunda değilsiniz ama şunu da unutmayın anne olmak her kadına yakışır

Ben de istemiyorum, bana evli bile olmadigim halde anormal gibi bakıyorlar. Çocuk coook zor bir iş, benim cizmek istediğim hayat yolu ile çok uyumsuz. O yüzden sizi anlıyorum ve destekliyorum. Sorunuzu görmemişim, Doktora filan gerek yok. Zaten doktor ne yapacak ki size onu anlamadım. Annelik hissi kan değerlerindeki hormonlarla çıkmıyor

Anne olmak zorunda değilsiniz ancak ağızlarını sağlam bir kapatmadan bu konunun kapanmasını beklemeyin. Bahsettiğiniz şey bizim toplum kültürümüze biraz aykırı çünkü. Net bir dille konuyu kapatın. Eşiniz konuşsa daha doğru olur.

Çocuk istememek normal ama cocuk sevmemek bana enteresan geldi. Ben aksine cocuk severim büyükleri sevmem A Ankee Nirvana Anneler

:) ilk soruya cevap vereyim. Doğurdum ben malum. Halihazırda doğmuş ve büyüyen bir evladım var. Fikir belirtmekte bir sıkıntı yok. Ancak o fikri belirtirken bir genelleme üzerinden aşağılama söz konusu ise, haliyle üzerime alınır cevap veririm. Peki ben size sorayım, siz neden üzerinize alındınız yazdıklarımı? Siz denk geldiğim kadarıyla Freud üzerinden paylaşım yapmışsınız. En azından bir kaynak göstermişsiniz. Her ne kadar Freud teorilerini mutlak doğru olarak kabul etmesem de, sizin yazılarınızda genelleme ve aşağılama görmedim. Üzerinize alınmanızı gerektirecek bir durum da göremedim. İkincisi birileri çıkıp "bence anne olanlar fakirlikten anne oluyor. Zengin olup yapacak bir şey bulamayınca anne oluyor. Boşluktan anne oluyor. Bencillikten anne oluyor. Bence annelik iğrenç onlar da biliyor ama kabul etmiyor" gibi kesin yargılar ile konuşunca, bir anne olarak üzerime alınıp "o iş öyle değil arkadaş" demem çok normal değil mi? Kaldı ki sizin yazılarınızla ilgili olarak freud'u okuduğum ve birçok görüşünü kabul edip, bir kısmını saçma bulduğum halde "mutlak doğru budur" demediğiniz için bir imada bulunmadım. Uzun yıllardır buradayım, belki yazılarıma denk gelmişsinizdir. Genel olarak yumuşak, saygılı ve nispeten umursamaz bir tavrım var. Ancak bir iki yorum epey hadsiz geldiği için, benzer bir üslupla karşılık verdim.

bir insanın çocuk sahibi olmak istememesine inanamıyorum o kadar imkansız geliyo ki bana... doğa nın içimize doğuştan verdiği bir his gibi bu hayata devam etme arzusu. ölsem bile geride benden bir parçam kalsın olayı.

siz mesela hormonal olarak sorununuzun olduğunu düşünüyorsunuz ama ben başkasının çocuğunu ya da yeğenini delicesine sevenleri cidden anlayamıyorum o da bana tuhaf geliyor mesela. yani avrupada yaşayanlara falan bakıyorum öyle değil, öyle olmadığını söylüyorlar da böyle vıç vıç değiller X in Y nin çocuğuna karşı. demek ki sırf yaşadığın coğrafyaya karşı bile değişebiliyor sevgi durumu. yani başkalarına tepkimiz tamamen toplumsal gerçekleşiyor. baskıyla bile "seviyor gibi gözükmeye" çalıştırılıyoruz. komşunun çocuğu gelsin benim tv mi kırsın telefonumu parçalasın saçımı başımı yolsun "ah o melek melek" diyim. ne biliyim garip geliyor bana. biz zamanında çocukken yapmadık böyle şeyler, yapanı da vardı yapmayanı da vardı. bence gerçekten her çocuk da melek değil. zaten bu konuda hep yazıyorum elimde değil hep beğenmedi alıyorum ama değişmiyor hissiyatım

İstemiyorsanızdır istemiyorsunuzdur yahu zorla değik ya okurken daraldım yeminle R

çocuğu yapın ben bakarım der buna inanıp doğurursunuz sonra anca sevmeye gelir istemiyorsanız asla yapmayın ben de istemiyorum. kendi yeğenimi bile sevsem 1 saat sonra başım ağrımaya başlıyor. ablam da bu huyumdan dolayı uyumsuz, garip ilan etti beni ama olsun kanımda yok demek ki smsnbbk 👶💙BAL OĞLUM💙👣 Anneler

Efenim konu sahibi olarak size önceki mesajımda cevap yazdım. Sizin konunuza, size yönelik yazdım. Son mesajımı size yazmış olsaydım size yazdığım ilk mesajda belirtirdim fikirlerimi. Sonradan ek olarak yazdığıma göre, yazının muhatabı siz değilsiniz :) . push ; 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

İnşallah canım rabbim kalpten isteyen herkese kaderi bahtı yüzü gönlü güzel çocuklar nasip etsin

Yazdığımın hangi kısmında çocuk sahibi olmak istemeyenlerin fikirleri mıçmık yazıyor :) paragrafa giriş kısmını bir daha okuyunuz. Zira önceki iki cevabımda istemeyenlere gayet hak verdiğimi ve eleştirilerin lüzumsuz olduğunu belirttim. Yine bir sonraki paragrafta böyle düşünüyor olmama rağmen, çocuk sahibi olmak istemeyen "bazı" üyelerin, annelere olan bakış açısının mıçmık olduğunu belirttim. Kişilerden ziyade cümleleri eleştirdim. Lakin siz direkt olarak şahsıma eleştiri sunuyorsunuz. Eleştirdiğim cümlelerde kesin yargılar, nereden ürediği belli olmayan aforizmalar ve dahi mide bulandıracak ölçüde genellemeler vardı. Siz neden üstünüze alındınız bilmiyorum ama sizin yazdığınızı okudum mu ondan bile emin değilim. Bununla birlikte benim iyi bir çocuk yetiştireceğime en azından bunun için çaba göstereceğime olan inancım ile anne olmanın arasında bir bağlantı var. Ancak çocuk sahibi olmak istemeyenlerin iyi çocuk yetiştirmeyecekleri arasında bir bağlantı yok. En azından benim tarafımdan böyle bir iddia yok. Çocuk sevmeyen, çocuğa tahammülü olmayanlar anne olmasın diyorum evet. Hala da bu fikrimin arkasındayım.

Bence baştan eşinizle o şekilde anlaştıysanız kimseye laf düşmez. Eşinizin ailesi ile de eşiniz konuşması gerekiyor. Sizi böyle darlamaları hiç hoş değil. Ben de çocuk istemiyorum açık konuşmak gerekirse - yanan tutuşan bir isteğim yok ama eşim isterse bir tane yapabiliriz tabiki. Ben de acaba bende bir gariplik mi var diye düşünüyorum çünkü etrafımda herkes çocuk aşkı ile yanıp tutuşuyor. Anneme söyledim aslında hiç çocuk yapmak istemediğimi - kadın şoke oldu! Asla böyle bir şeyin mümkün olmadığını hayatımın hatasını yapacağımı belirtti. Ama yani ben de 32 yaşındayım ve hiç çocuk isteği yok.

Belirli bir zaman mı istemiyorsunuz ömür boyu mu D

Çocuk sahibi olmak istememeniz normal de çocuğu sevmemeniz bana normal gelmedi kim sevmez ki cocuklari

Kimseyi kafana takma, istemiyorsan istemiyorsundur... Bizde eşimle çocuk istemiyoruz diye anlaşarak evlendik, eşimin değil ama benim fikrim değiştiği için eşim bana saygıyla duydu sağolsun, şimdi 3 çocuğumuz var... Ancak sen hala istemiyorsan sana bu konuda baskı yapanlarla arana bir duvar ör...

Çocuk istememek normal ama çocuklardan nefret etmek psikolojik bir rahatsızlık.

Ama Ajda Pekkan en büyük pismanliginin cocuk sahibi olmamak olduğunu belirtiyor röportajlarında

Tabiki çocuk sahibi olmak zorunda değilsiniz. Herkesin kişisel tercihi. Ama ağızlarını sonsuza kadar kapatmak gerek yoksa susmazlar. Aileleri alın karşınıza, doktorada gittik herhangi bir sorum yok biz çocuk sahibi olmak istemiyoruz ve kimsenin bi çaba içinde olmasını istemiyoruz deyin kapatın konuyu. Idrakyollariiltihabi

Yazdığım şeyin yanlış ya da çirkin olduğunu düşünmüyorum. Evet çocuklar bana göre baş belası, bu benim düşüncem. Çocuk istememe nedenlerimden biri de bu zaten. Neden bu kadar sinirlendiğinizi anlamadım. Burda sizin çocuğunuza özel bir durum yok ya da bunun "bence erkekler baş belası demekten" bir farkı da yok. Size göre öyle değil ki çocuk sahibi olmuşsunuz. Ama sanırım annelik default olarak sizde bir gerginlik yapmış. Daha önce de yazdım, tekrar yazıyorum herkes çocuk sevmek, çocuklarla iyi anlaşmak zorunda değil. Burda da benimle aynı düşüncede olan bir çok insan var. Siz böyle davranınca da bir anda fikrimiz değişmiyor yani bilginiz olsun.

Evet sizi çok iyi anladım. Böyle düşünmenize sebep, belki de hep olumsuz örneklerle karşılaşmış olmanız olabilir. Çocukları çok seven biri olmama rağmen tahammül etme noktasında zorlandığım zamanlar olmuştur. Hep bakması çok zahmetli gelmiştir. Dediğiniz gibi kimya uyuşmasıda önemli. İki küçük ve çok akıllı kız kardeşin birbirleriyle oyun oynarkenki sohbetlerine tanık oldum. Günlük hayatla ilgili öyle güzel sohbet ediyorlardı. Büyük insan gibi. Çok sevimlilerdi. Onların halini görünce, keşke benimde kızlarım olabilseydi diye düşünmüştüm. Kendini yerlere atarak, çığlık çığlığa bağırıp, ağlayan çocuk gördüğümde de, haydii ne olacak şimdi demişimdir. Çocuk fikri ürkütücü gelebiliyor. Allah isteyen ve bakabilecek olanlara nasib etsin diyelim.

Teşekkür ederim evet belki de ben çok hassas bir dönemden geciyorum o yüzden çok tepki verdim konu sahibine çünkü gercekten baş edememe surekli sorumluluk duygusu cok yorucu geliyor arada nefes almaya ihtiyaç hissediyor insan eşim en büyük desteğimdi simdi o da cok yoğun calisiyor ve hep tek başıma mücadele verince bilmiyorum ben de pek denge kalmadi bu aralar insallah büyürler nezaketiniz için teşekkür ederim

Ne alaka cidden çocuk sahibi olmak kabus görmek falan iyice abarttınız. Çalışıyorum, çocuk sahibiyim hiç de kabus gibi bir hayatım yok sizin çevrenizdekiler bir değişik. İstemiyor olabilirsiniz, sevmiyor da ama aşırı şekilde abartılı yaklaşıyorsunuz. 1 saat çocukla oynayınca başınız ağrıyor o kadar şartlanmışsınız ki tabi ki ağrır, hiç sevmediğiniz biri ile çalışırsanız da başınız ağrır. Kv sevdiricem derken iyice soğutmuş. Bir de hormonlar size daha uğramamış olabilir 35 gibi tekrar kendinizi yoklarsınız istemezseniz de alışacaklar yapacak birşey yok

Çok şaşırdım ilk defa çocuk istemeyen birini görüyorum tamam başka cocuklar size sevimsiz gelebilir ama kendi cocugunuzu hayal ettiginde onu da mi sevemessiniz bence psikologa gidin ve anlatin çocuk istememenizin normal olup olmadigini sorun normal derse yapmayin

Valla ben de her çocuğu sevmiyorum açıkçası, herkesin çocuğu kendine göre en kıymetlidir tabi, bize de öyle olacak diye bir kaide yok bence Siz kendinizden eminseniz hiç takmayın, toplumda çocuklara, hayvanlara, garibanlara eziyet eden psikopatları yönlendirsinler doktora da, sizin gibi bilinçli ve tercihini yapmış insanları rahatsız etmek yerine.

Çocuk büyütene kadar diye bişey yok ki bi 4 yıl zahmeti var gibi ama daha sonrasında birlikte de gezilebilir yahut çocuk sahibi olmadan evvel de gezebilirsiniz biz mesela 4 sene korunduk toplam 7 yılda çocuk sahibi olduk bu süre zarfında eşimle çok gezdik kızımız biraz büyüsün yine gezeceğiz inşallah mesela 1.5 yaşında iken de gezdik yaptığımız km yi söyleyim sana 2000 km yol yapmışız gezmek istersen çocukla da gezebiliyorsun önceden çocuksuz gezdiğimiz zamanları düşündüğümüzde ne kadar da boş gezintilermiş diyoruz o bi hareket yapıyor gülmekten çatlıyoruz mesela

İnsanın hayatı boyunca ağırlığını taşıdığı bir şey bence. Özellikle kadın için. Fiziksel yorgunluk geçiyor ben işin daha çok psikolojik vicdani yönündeyim Sürekli kendinden çok ve öncelikli birini düşünmek bence çok yorucu. İnsanın içinde acaba varsa yapılmamalı bence. Mesela ben 2. Olmasını hiç ama hiç istemiyorum. Çünkü sabrım da gücüm de isteğim de bir taneye yeter. Eğer onu da gözüm almasaydı hiç yapmazdım

Çocuk sevmiyor olmanın bir problem olduğunu düşünmüyorum. Siz sevdiğiniz için sevmiyor olmanın ne demek olduğunu anlayamazsınız çünkü ben de sizin nasıl çocuk sevebildiğinizi anlayamıyorum mesela. Çocuklara iğrenerek bakmıyorum sadece iletişim kurmak zorunda olmaktan hoşlanmıyorum

Bekarken çocuk hayali kurmuş biri olarak şöyle söyleyeyim, insanın herşeyi artıyor çocukla, korkusu, sorumluluğu, yorgunluğu, sevgisi... Ben o coşup taşan, aaanneeeem modundaki annelerden olmadım, ama sorumluluk sahibi ve iyi bir anne oldum sanırım. Bir belgeselde ki lastikçi teyze demişti ki,"kuzuladığın kuzuyu gütcen, yem nerde, su nerde göstercen":) Bununla birlikte onun hayatını değil de, onunla olan yeni hayatı yaşıyorsun, yeni bir dünya keşfediyorsun, ayak basılmamış bir cangılda yürümek gibi...

Varlığınız yeter adınız yeter anne demeniz yeter.. Assanız da kesseniz de arasanız da yanlarına da gitseniz yıllarca görmeseniz de hergün görüşseniz de onların evladı olmanız yeter. Haa istisnalar yok mu tabii var ben sadece sizde bu istisnai durumu hissetmediğim için bu şekilde konuştum. Lise yıllarından bu zamana ailemden ayrı yaşayan biri olarak ve şu anda Bir anne olarak farklı açılardan bakmanız için yazdım sırf bu sebeplerle çevre baskısı da olabilir he deyin geçin

Niye istemediginizi soyluyorsunuz, esin sir olarak saklasaymis. Isteyip te olmuyo zannetselerdi darlamazlardi

G gosrilankago bence istemiyorsaniz kesinlikle cocuk sahibi olmayin cunku isteyenler icin bile cok zor bir is. Oyle 'kucagima alinca her seyi unuttum' tarzi kutsal hislerle falan dolmuyor insan. Dogum ayri zor cocuga bakmak ayri zor. Hele gezmeyi seviyorsaniz hic tavsiye etmem. Benim bir oglum var cok seviyorum iyi ki var cok sukur var ama cocuk bakmanin ne kadar zor oldugunu da atlayamam istemeyenler hic bulasmasin tunelin ucu mahmut hocanin odasina cikiyor gelmeyin

Bu sabah uyurken bi baktım da kızıma varsın Türkiye turu Avrupa turu Dünya Uzakdoğu turu kalsın o yanında sağlıkla olduktan sonra bu duygu için böyle gezmeleri tercih etmezdim Allah isteyen herkese versin amin bu duygu çok başka

Gayet güzel ve sevgi dolu bir çocukluk geçirdim ama evet son gördüğüm çocuk kardeşimdi, aramızda 8 yaş fark var, sonrasında da çalışma hayatına atılana kadar çevremde çocuk görmedim. Sonrasında çocuk sahibi olan arkadaşlarım tek tek işlerini bıraktılar bi kahve içmek için 1 ay önceden plan yapar olduk vs. hiçbir zaman kendimi onların yerine koyamadım açıkcası. İnsan nasıl böyle bişeyi isteyerek kendine yapar ki diye düşündüm hep. Sizin için bişey ifade etmez belki ama eşime aileme kardeşime kedilerime fedakarlık yaptığımı düşünüyorum.

neden bu kadar kişisel algıladınız ki durumu? sanki direk renklihatunun çocuğu tam bi baş belası demiş gibi sanki bu kadar haddinizi bilin falan denecek şeyler yazmamış ki? kendi düşüncelerini ifade etmiş sadece. Ki profiliniz o kadar yorgunum ki mesajlarından geçilmemesine rağmen bu kadar tepki vermeniz çok anormal geldi bana açıkçası. Yemin ederim ciddi söylüyorum sizin profil yazılarınız beni konu sahibinin mesajlarından daha çok çocuk yapmaktan soğuttu.

Ben de eşimde çocukları çok severiz evlendikten sonra mesleki yeterlilik sınavı, askerlik falan derken 3.5 yıl sonra doğdu ilk kızımız. hamile kalana kadar herkes annem, kv, akraba ee çocuk yok mu, düşünmüyor musunuz, çocuksuz ev olur mu, hiç değilse bir tane olsun diye diye deli ettiler beni. zamani var dedik ama hala aynı şeyler zaten istiyoruz ama hayat şartlarından biraz erteledik neyse çocuk oldu o her fırsatta çocuk ne zaman diye soranlar puf yok oldular. Uzaktalar ama yanlarına gidince çocuk ağladı al, aç bu aç al, seni istiyor al.. yani velhasıl kelam kimse bakamayacak siz yıpranacaksınız. ikinci kızım da oldu bu arada çocukları çok sevmemize rağmen bazen bu dünyaya çocuk getirmek pek akıllı birsey değilmiş diyoruz. daha başındayız ama çok korkutucu geliyor bu ortamda çocuk büyütmek. bence her evli ciftin illa çocuğu olmak zorunda değil. kardesim 1.5 sene önce evlendi annem yine başladı bir tane olsun bari diye dedim sen mi bakacaksın ben niye bakayım diyor ee o zaman niye sıkıyorsun insanları istemiyorlar çocuk falan, gezmek istiyorlar, çocuk bakmak zor geliyor ki gerçekten kabus gibi bakmak niye ısrar. valla ona da diyorum kimsenin baskısı ile çocuk falan yapmayın yükü siz çekeceksiniz. ister yapın ister yapmayın hayat sizin hayatınız kimseyi ilgilendirmez. esimle asla 3. olsun istemiyoruz ki evlenmeden önce bizim aileler kalabalık, kalabalik guzel oluyor diye en az 3-4 diyen biz şimdi 2 bile çok diyoruz

Ben de istemiyordum. Eşim çok istiyordu. Etraftan da laf edenler vardı ama takmıyordum. Bir ay kimsayal yaşadım. O zamandan beri istiyorum. Hormonel mi nedir bilemedim. C

Öncelikle sizin yazılarınızı biliyorum. Daha önce böyle ifadelerle yazdığınızı görmediğim için çok şaşırdım. O yüzden yazdım yoksa üstüme kişisel alınma yok. Konuya gelirsek, siz iyi bir annesiniz. Ayrıca isteyerek anne olmuşsunuz. Burada bahsi geçen anneler istemeyerek toplum baskısı ile anne olanlar. Çoğu üye onu söylemiş. Fakirler çocuk yapar söylemi de aslında şunun için çocuk sahibi olmak amacı olmayan bazı insanlara bir varoluşsal amaç verir. Oyalanma verir. Bu bilinçli anne olanlar için geçerli değildir. Olamaz da. Bazı insanlar bundan çocuk sahibi oluyor. Çocukları evden ayrılınca yalnız olmayayım evde diye çocuk sahibi olan gördüm. Böyleleri de var. Sizin gibi bilinçli anneler de var. Ayrıca Freud sadece bir Kuramcıdır. Bir çok diğer kuramcı gibi. Her dediği tabiki mutlak doğru değil. Sadece bazı süreçlerde kendince tez üretir o kadar. Katılıp katılmamak kişilere kalmış. Zaten kendisi de libido kuramı ile çoğu insan üremeye meyilli der. Ama arada üremek istemeyen içgüdülerini dinlemeyen kişilerde çıkar. Bunlara da boş yapıyorlar diyemeyiz. Insan çok komplike bir varlık. Tek bir yaşayış stili yok. Mesela ben var olduğum düzenden memnun olmadığım için ölünce bile benden bir parçanın bu düzende devam etmesini istemiyorum. Bu benim çok kişisel bir düşüncem. Kişisel hayatımda bunu çok dillendirmem. Çünkü çoğunluk anneliklerine hakaret algılayabilir. Mesela o anneler hayatından ve yaşadığı çevreden çok memnundur ve çocuk sahibi olur. Bu düşünce ile empati kuramayabilir anlıyorum. Yani toparlarsam burada annelere söylenen bazı sert sözleri hiç üstünüze alınmayın. Bu bilinçsiz anneler için söylenmiş sözler. Siz bilinçli çocuk yetiştiriyorsunuz. Sizinle alakalı değil. Bu konu hassas bir konu. Tek bir doğru yok.. O yüzden saygı çerçevesinde herkesin fikirleri değerli..

kibir değil bence, sadece devam etme isteği, sonum hiçlik olmasın düşüncesi. insanın kendini önemli görmesi değil, sadece varolma mücadelesi.

Istememeniz anlaşılabilir ama nefret kusuyor gibisiniz sanki pekte normal degilsiniz

Dün gece çocukları 10 gibi uyuttum. Eşimle oturduk biraz sohbet ettik uyuduk. Sabah biraz erken uyandım. Kuzucuklar hala uykudaydı. Sessizlikte bi kahve içtim. Cocukların kahvaltısını hazırladım. 4.5 yaşındaki oğlum uyandı sonra kardeşini uyandırdı. (2.5 yaşında) Buraya kadar aynıyız. Burdan sonra işler değişiyor ama yazmayayım Doğurma kız

Cok saol rabbim bin kere razı olsun oyle guzel moral aldım ki burda herkesin destegi icin cok teşekkür ederim bide dr gittik dalga geçer gibi sıkma canınını canim olmasa dönör yaparız diyince hastanenin klozetine başını sokasım geldi

Çocukları çok seviyorum ama çocuk sahibi olmak istemiyorum. Benim durum daha zor

Ben hemşire olarak görev yapmaya başladıktan sonra hergün bebeklerle haşır neşir ola ola fikrim değişti... meslek kaynaklı yani. Herkeste fikir değişmez B Bremenmizikacisi Arılar bal yapmaya bayılırlar tek ayak

Hiçbir kadın anne olmak zorunda değildir. Hiçbir kadın bu dünyaya anne olmak göreviyle de gelmedi. Ben de hiç çocuk sevmiyorum, istemiyorum. Çocuklarla vakit geçirmek de hoşuma gitmiyor. Bunu çevrem garip karşılıyor. Erkek arkadaşıma evlenince çocuk istemiyorum diyorum, kararına saygı duyuyor ama bakalım ileride ne gösterir. Ayrıca doktora git, hormon vs hikaye. Bu tamamen istekle alakalı.

Cocuk istememek normal de kayinvalideniIn torununun tatliligindan bahsetmesini yazarken parantez acip bence degil demeniz de normal bir tepki degil bence sanki cocuklara karsi gereginden fazla negatiflik besliyorsunuz

Nasıl ki herkes evlenmek zorunda değilse, evlenmeden de yasanabiliyorsa çocuk sahibi olmadan da yaşanabilir Bir arkadaşım vardı, sizin gibi düşüncedeydi ve çevresindeki baskılar yüzünden kendini sorunlu görmeye başlayıp psikoloğa gitmişti:)) Aldırmayın hiç, herkesin hayatına kimse karisamaz Günün birinde fikriniz değişirse yaparsınız, evlatlık edinirsiniz ya da.

Neden peki? N

Uzun uzun açıklamışsınız, teşekkür ederim. İçimden geçen şu, şu an tabii ki ölmek istemiyorum, yaşıyorum mutluyum. Ama ölüm dinginlik ve huzur olarak canlanıyor zihnimde. Yaşam ise düğün salonundaki bir pistte olmak gibi. Oynuyorum, eğleniyorum ama içimde "ulan biz burada tepinip napıyoruz" hissi var. Ve sizin söylediğiniz gibi seçim şansım olsa doğmak da istemezdim. Kesinlikle kötü, mutsuz bir hayatım yok. Aile olarak da çok şanslı sayarım kendimi. Ama belki de her insan aynı sıkılıkta bağlı değildir hayata. O nedenle çocuk düşüncesi korkutucu geliyor bana. Yok olmama engel olacak bir parça gibi. Benim öğrettiklerimle beni temsil edecek, yeri gelecek mutsuz olacak, yeri gelecek mutsuz edecek. Belki bazılarına arabesk gelecek bu düşünce ama hissiyatım bu. Çocuk isteyen çoğu insanın gözünde rahatına düşkün, sorumluluk almak istemeyen, çocuk sevmeyen ve sorunlu olarak tanımlanıyor çocuk istemeyen insanlar. Hem çevremde gözlemlediğim hem de internette okuduklarım bu yönde. Ama bunlara sıra gelene kadar olayın gerçekten psikolojik arka planı var. Bu ölüm güdüsüdür ya da başka bir şeydir ama vardır illa ki bir şey. O his gelmiyorsa zorlamanın anlamı yok. Kitap önerisi için de teşekkür ederim. En kısa zamanda alıp okuyacağım

istemiyorsanız yapmayın zaten sevgisiz çocuk yetiştrmek olur bu haksızlık gunah.. Ama erkekler genelde ister yani istemem dese de ister..

Çocuk sevmemek neden herkese tuhaf gelmiş? Bana da kendi çocuğum ve tanıdığım çocuklardan başkası sevimli gelmiyor. Hala parkta falan çocuk seslerinden hoşlanmıyorum. Ama şu var ki çocuk sevmeye biri olarak bana sevimlilik yapmaya çalışan bir çocuğa boş boş bakardım çünkü sevimli gelmezdi. Şimdi benim oğlum etrafa gülüo şirinlik yapmaya çalışıp karşılık alamayınca kahroluyorum :/

G gosrilankago malesef bu toplumda yaslilar cocuk sahibi olmak istememenizi anlayamaz. ve mahalle baskisi her zaman olur. o yuzden yapacak pek birsey yok gibi. mesafeli olmak en iyisi. ben de hic sevmem cocuklari, tahammul edemem. kendi yegenime bile 1 saatten sonra gitse keske diye saate bakar dururum. hic annelik hayalim olmadi hatta evlenmeyi bile hayal etmedim. ama su an 9 aylik bir bebegim var. turkiyede yasamasam cocuk sahibi olmak istemezdim. ama cevremde herkes evlenip coluk cocuga karisirken eminim icimde kalirdi yillar sonra. o yuzden anne oldum. allah nasip etti tabii ki. ama dedigim gibi avrupada yasasam cocuk umrumda olmazdi. sizin de gonlunuze gore olsun.

Bir anne olarak bende o anlarda ne yapicagimi kestiremiyorum:) cocuk buyutmek cok zor gercekten istemedikce zaten yapmak dogru degil hem anne icin hem cocuk icin cevrede bu konuda karismamali buyutecek olan sizsiniz anne olmak mecburiyet degil tercih meselesi.. bende cok anac degilim hatta lohusalik sendromunu dibine kdr yasadim annelige alismam cok zor oldu annelik de cok garip bir duygu sizi cok yoran yeri gelince hayatdan bezdiren cocugunuzdan ayri vakit gecirdiginizde onun yaptigi sirinlikleri dusunup gidiyimde bir opeyim diyorsunuz:)

Onu benım annemde yapıyor. Gidince butun gun torunları anlatıyr:) Genelde annelerde yapıyor o foto gösterme isini. Burdan seslenelim dicem de ben daha karnımdayken, yakaladğıma bak tekmeliyor diyrm Artk kusuruma bakmasınlar

Çünkü herkes toplumun kendi kendine belirlediği kuralların doğru olduğuna inanıyor ve bunların dışına çıkanları garipsiyorlar. Nasıl istiyorsanız öyle yaşayın. Her şeyden öte doğacak çocuğa yazık

Ya ben de çocukları çok sevmiyorum annelik bana ponçik minnoş gelmiyor ama bir evladım olsa tutup omuz silkmem ya, nerden geldin sen diyip el kadar bebeğe mi isyan edicem tövbe est, sonuna kadar da severim sararım miniği.

Süpersin spizella, işte insan kendini tanımalı, tanıyana kadar ev kucak çocuk dolunca yazık o çocuklara, sen ve senin gibi düşünenler en az her çocuğun her anlamda hakkını verenler kadar değerli...

Amin cok teşekkür ederim rabbim senden razı olsun

Cocuk kesinlikle istemiyorsaniz doğurmayın. Ne doğuranin başı göklerde ne doğurmayanin. Sonucda hayat sizin hayatiniz... kimse ama kimse karışamaz. Eminimki yazmışsınızdır ama eşiniz ne diyor bu duruma? clara Dünyaya tatmaya geldik, doymaya değil. 🌷 Anneler

G gosrilankago Çocuk istememeniz gayet normal bir his, bunda hormonlarınız ya da duygularınızın eksikliği söz konusu değil. Annelik hissiyatı öğretilmiş ve öğrenilmiş birşey. Çocukluğumuzdan beri evcilik oynarken bile anne oluruz niye; cinsiyetimize verilmiş bir roldür bu. Yoksa her kadın annelik hissiyatı taşır, annelik kadının varoluşunda vardır safsataları hikaye yani.. Bir kadın anne olmadan da kadındır, kadınlığın birincil şartı anne olmak değildir. Bunu tuhaf karşılayan insanlar olaylara kendi penceresinden baktıkları için anlamlı bulmuyolar bu durumu. Annelik kutsal vs. diye de bir savunma mekanizması geliştiriyolar. Her insan kutsaldır, her kadın kutsaldır. Ben anne değilim diye bir-sıfır benden önde mi yani çocuğu olan bir kadın? O çocuğu kendi isteğiyle dünyaya getirdi, insanın isteği doğrultusunda yaptığı birşey için neden bir anlam yükleyelim ki o insana. Dünyaya çocuk getirdiyse elbette ki bakacak ona, fedakarlık yapacak, doğum öncesi ya da sonrası sıkıntılarını elbette ki çekecek. Mecbur buna yani, insanlar tercihleriyle yaşar çünkü. Ben de bir dönem anne olmak istedim ama yolunda gitmedi bişeyler, o dönemde hassastım bu konuda, sonrasında bir geçiş dönemi yaşadığımı farkettim ve aslında çocuk istemediğime karar verdim. Şuan anne olayım arzusu yok içimde, bu şekilde o kadar rahat ve mutluyum ki düşünmem gereken, peşinde koşmam gereken, hayatımı sadece ona göre düzenlenmem gereken bir varlık yok hayatımda. Hayat planlarım kendi üzerime kurulu, gelecek planlarım hep kendimle ilgili.. Çocukları severim ancak her çocuğa karşı annesi ya da bir yakını gibi hissiyat besleyemem ki bu da gayet normal bir durum. Annesine tatlı gelen bir çocuk bana tatlı gelmeyebilir, niye tatlı gelsin ki ben mi doğurdum? Belki kızanlar olacaktır ama annelik kendi hayatını ipotek altına almak gibi birşey geliyor bana. Sen yoksun artık sadece çocuk var. Tabi bunu yapmayanlar da var, öyle yapınca da çocuk gün geliyo o anneden nefret ediyor. Yani diyeceğim o ki verdiğin karar oldukça normal.. Çocuk istemek ne kadar normalse, istememek de o kadar normal. Seni bu konuda sıkıştıranlara da net bir şekilde istemiyorum bu konuda daha fazla ısrarcı olursanız kırıcı olabilirim deyip son noktayı koyabilirsiniz..

Çocuk istememek anormal değil. Anormal olan insanların kendilerini hiç ilgilendirmeyen konulara burnunu sokmaları. Normalde "aboov seks miii çoğayıp" derler ama "ne zaman çocuk yapacaksınız" sorusuyla "ne derece korunuyorsunuz, korunmayı bırakmayı ne zaman düşünüyorsunuz" sorusu arasında bir fark göremiyorum ben. Bunu da sansürleyerek yazdım, kastettiğim şeyi anlayın işte Evli değilim ama ben de çocuk istemiyorum. Yakında 30 olacağım. Bir insan yetiştirmek çok büyük bir sorumluluk ve çok büyük bir kumar. Bu sorumluluğu almak istemiyorum. Hayatımı komple bir insana göre şekillendirmek istemiyorum. Bir insanın yaşayabileceği ve başkalarına yaşatabileceği her şeyin sorumlusu olma düşüncesi de çok ağır geliyor bana. Normal ve mutlu bir hayatım var ama geriye benden bir şey kalmasını da istemiyorum. "Adınızı hatırlayan son kişi öldüğünde hiç doğmamış olacaksınız" diye bir cümle var. O yüzden "dünyaya benden bir parça kalsın" fikri de çok anlamsız geliyor bana. Dünyanın da çok umurundaydı sanki :) Bunların hepsini geçsem bile içimden çocuk çıkarma düşüncesi beni vazgeçirmeye yeter. Çocuklu arkadaşlarım "annelik çok mükemmel, evlen de çok geç olmadan yap" diyorlar, sonra laf arasında "çocuk çok zor, şimdiki aklım olsa asla yapmazdım" diye sıkıştırıyorlar araya. O yüzden insanları takmayın. Gerekirse sert çıkın, bozun. Gerçekten istemediğiniz sürece baskıyla çocuk yapmayın. Size de yazık olur çocuğa da. Yeterince mutsuz, sevgisiz insan var.

Zaten o konuda kararı belli o sadece insanların çenesini kapatmayı düşünüyor. Bir de şöyle bir şey var ben bile sevdiysem herkes sever :)

Ben çocuklarla ne konuşmam gerektiğini bağırdıkları ağladıkları zaman ne yapmam gerektiğini ya da bişeyi yapmamaları gerektiğinde ne söylemem gerektiğini bilmiyorum. Evet bana sıkıntı veriyor bu durum. Yani zorla seviyomuş gibi görünmeye çalışıyorum ama açıkcası evet bana sevimliden çok problemli gibi geliyorlar. Isınamıyorum. Tahmin edilemez geliyor ve ne yapacaklarını öngöremiyorum. Bence çocuklarla kimyam tutmuyor

Ne güzel ifade etmişsiniz. Aynen öyle İstemeyenleri de çok iyi anlayabiliyorum, isteyenleri de. Allah herkesin gönlüne göre versin.

Konuyu dağıtmak istemiyorum ama İstanbul'daysanız dil-konuşma terapisti konusunda yardımcı olabilirim.

Konu sahibi olduğum için ve kibir ile ilgili daha önce yorum yaptığım için bana yazıldığını düşündüm. Yanlış anlamış olabilirim ama yazma dilinin oldukça sert olduğunu düşünüyorum. Yine de uyarı için teşekkürler :)

Saygi duymazlar. hatta kvnin babaanne olma hakkini gasp ediyorsun diye suclayabilirler, gerci bu tarz insanlar yalan soylense de bunu diyebilirler bilemedim

Kesinlikle katılıyorum. Başkası istediği için yaptığım çocuk sonrası pişmanlık yaşayacağıma bu kadar eminken doğacak çocuğu benimseyeceğimi düşünüyorum.

Bu sefer de ottu çöptü karışımdı diye başının etini yerlerdi.

Herkes cocuk sevmez her kadın anne olmak zorunda da değildir Kendinizi eksik veya sorunlu hissetmeyin Bakın ajda pekkanında cocugu yok Valla ben olsam cok bunaltırlarsa evet sorunum var cocuk sahibi olamıyorum vs diyip agızlarını kesin bi dille kapatırım bi dahada konusamazlar

Kesinlikle hassas bir konu. Esasında anneliği kutsal gören ve dahi anneliğe lüzumundan fazla mana yükleyen bir zat değilim. Ancak bizler anne olarak özellikle bazı özel durumlarda çok fazla yıpranıyor ve her hareketimizi Sorguluyoruz. Her daim çözüm üretme, daha iyi ne yapabilirim diye düşünme hali oluyor. Sadece fiziksel bir yorgunluk değil, ruhsal ve zihinsel yorgunluk da var ve bu ömür boyu sürecek bir sorumluluk. Durum böyleyken anneliği tecrübe etmemiş kişilerin adeta niyet okur gibi yargılarda bulunması sinir bozucu olabiliyor. Bu hiç kemoterapi almamış bir insanın "aslında kemoterapi alırken kişi şunları hisseder, şöyle düşünür, şöyle davranır" demesi gibi bir durum. Teoriler, kuramlar, fikirler aktarılabilir. Bunda sıkıntı yok ve hatta olmalıdır da. Ancak inkar edilemeyecek bir gerçek de var. Tecrübe. Bir durumu yaşamadan, o durumun sonuçları hakkında kesin yargılara varılamaz. Hislerin ve düşüncelerin tahmininde Bulunulamaz. Evet insan çok komplike bir canlı, tam da bu yüzden annelik her anlamda değişime sebep oluyor. Tecrübe etmeden de sebep olduğu hislere ve düşüncelere vakıf olmak mümkün olmuyor. Hiç çocuk sahibi olmak istemeyeni ben anlıyorum. Sebeplerini ve bu sebeplere yükledikleri manayı da idrak edebiliyorum. Ancak henüz anne olmamış ya da hiç olmayacak birinin benim düşüncelerimi, hislerimi anlayabilmesi mümkün değil. Varsayımdan öteye Gidemez söyledikleri. Bu varsayımlar beni rahatsız etmiyor. Lakin üslup sıkıntılı olunca, bende de sıkıntı hasıl oluyor :)

En doğru kararı vermişsin vallahi

Sevgili konu sahibi; 31. yaşıma gireceğim. Ve ben de 3 yıllık evliyim. Çocuk kelimesi benim de asabımı bozuyor. Bu konuda rakip tanımıyordum kendime sizin konunuzu okumadan önce. Çocuklardan hoşlanmıyor oluşum o kadar zirvedeki... beni herkes bu ozelligimle tanir. Aslında buna sebep hep umursuz anneler. Evimde taş taş üstune bırakmayan çocuklar. Sonuç olarak ben de ciddi bir toplumsal baskı altındayim. Insanlar çocuk yapmıyor oluşumu bir tercih olarak almıyorlar. Çocuğun olmuyor mu diye soruyorlar. O kadar ofkeleniyorum ki... Aslında madem ki çocuk yapmak zorundayim... madem ki doğduğum coğrafyada aksi söz konusu bile olamaz... ya rabbim neden içime sevgi koymadın diye resmen isyanlara giriyorum. Eğer bu bir hormonal bozukluksa . . Ben razıyım. En azından içinde bulunduğum durumun toplum tarafından kabul edilir bir adı olur. Gider tedavisini yaptırırım da normale dönerim. Konuyu takip edecegim. Belki bana da çare olacak bir yorum olur.

Her güzel duygunun oldugu gibi vicdanın menşei de sevgi değil mi? Idrakyollariiltihabi

doktora gittik eşimde hiç sperm yokmuş, benim tüpleerim tıkalıymış yumurtalarım bitmiş çocuğumuzun olması imkansızmıs deyin. Rabbim öncelikle bana tüm isteyenlere evlat diye yananlara versin inşallah

İşte olmuyor demek bizim topluma göre daha büyük olaylara gebe..

Doktorluk bir durum olduğunu sanmıyorum. Bence susmazlar gibi geliyor, eşiniz izah etsin "istemiyorum." diye. Bazı kv'ler gelinleri değil de oğulları isteyince "he okey." moduna giriyorlar. Önceki

Kardeş istiyor mu? S Spizella

Bu ukala şekilde istemiyorum demek değil, ileride istersem hayırlısıyla nasip olsun diyorum ama şimdilik istemiyorum :) bu konuda soranlara cümlelerimi dikkatle kurmaya çalışıyorum. Çünkü ilerde isteyip olamamak da ağır bir imtihan olur.

Çocuk istemeyenlerin tillahlarından biri olarak; insanın evladının olması hissini tahmin edemezsiniz. Doğal olarak bilmediğiniz bir şey hakkında ahkam kesmek anlamsız. Bugün arkadaşlar yazlığa gittler mesela, çokısrarcı oldular ama ben gitmek istemedim. Gerçekten bebeğimle evde olmak istedim. Yani bazen dünyaları önünüze serseler istemem ben bebeğimle mutluyum diyorsunuz, bazen çok bunalıp kaçıp gitmek istiyorsunuz. Annelik çalkantılı bir deniz ve şahsen bedenen değil ama ruhen yorgunum. Eskiden tekdüze sakin bir hayatım varken şu an duygu anlamında karman çormanım. Bir anda mutluluktan uçarken yemek yemedi diye karalar bağlayabiliyorsunuz. Bu kadar hızlı değişimler beni yoruyor. Bu arada evet bebekle de her şeyi yapabilirsiniz ama daha yorgun ve bölünmüş olarak. Paranız varsa bebek bakmak da kolay, konforlu olabilir. Ayrıca bilmediğiniz bir şeyin de eksikliğini hissetmezsiniz. Milletin anlattığı gibi pembe dünyalar yok, reklamlardaki gibi anne babanın arasında iki dişiyle gülen bir bebek yok. Gününüz bebeğin ihtiyaçlarını anlayıp karşılama, ev işleri, çalışma saatleri ile geçiyor. Kalırsa özel zamanlarını, şükrediyorsunuz. En azındanbiraz büyütene kadar durum bu. Çocuk sahibi olmak gerçekten deli işi, mantıken bakınca kendini adamak, maddi manevi kaynaklarını yönlendirmek falan saçma şeyler. Ama o manevi bağ, onun içib dünyaları yakarım gücü, güldükçe içinizde çiçeklerin açması, bir şeyleri başardıkça gurur duymanız gibi şeyler de bambaşka...

Herkese Merhaba, Buraya ilk defa konu açıyorum. Evlendiğimde 32 yaşındaydım ve eşime evlenmeden önce kesinlikle çocuk sahibi olmak istemediğimi net bir dille belirttim. O da kabul etti. Şu an 2 yıldır evliyiz hala da çocuk sahibi olmak istemiyoruz. Ancak sorun eşimin ailesi, çocuk istemediğimize inanmıyorlar. Eşimi darladıklarında cevabını veriyor ancak benim çok üstüme geliyorlar ve artık gerçekten sıkılmaya başladım. Eşimin annesi sürekli olarak diğer torununun ne kadar tatlı olduğundan vs bahsediyor ve çocukla beni yalnız bırakmak için çaba sarfediyor. Durup dururken çocukla bize gelmeler, çocuğa hadi yengenle oyna demeler zaten bütün gün çalışıyorum haftada 1 gün akşam bile olsa zaman ayırmak bana zor geliyor. Tabii ki de eşimin yeğeni, görmeye gideriz ama annesi ve babannesi yanındayken ben ilgilenmek zorunda değilim. 1 saat bile çocuk bizde olsa baş ağrısından uyuyamıyorum. Çocuklarla zaman geçirmekten hoşlanmıyorum ve geçirmek zorunda da değilim. Bunu açıkca da belirttim. Sonrasında annesi benim çocuk sevmememi hormonlarıma bağlamaya başladı, git bi doktora görün nasıl çocuk sevmezsin/istemezsin belli ki hormonal sıkıntın var demeye başladı. Ben anne olmak istemediğim halde çocuk sahibi olmamı istiyor. Gerçekten doktora gitmeli miyim? Çocuk istememek hormonal bir bozukluk mu? Her kadın çocuk sahibi olmak zorunda mı? Bu kadar üstüme gelinince kendimi anne olarak hayal ediyorum ve gerçekten kabus gibi, çevremdeki arkadaşlarımdan da aynı çıkarımı rahatlıkla yapabiliyorum.

Neden anne olmak istemiyorsunuz ben onu merak ettim açıkçası? Yada esiniz neden baba. olmak istemiyordu T tivoli26 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Gerçekten bu kadar itici mi geliyor çocuklar ve çocuk sahibi olmak konusu. Şaşırtıcı çünkü ne yaşamış olabilirsiniz ki bir saat çocuk görünce baş ağrısından uyuyamıyosunuz. Bence hormonlar da değil de başka şekilde sıkıntı olabilir. Kendi canınızdan size benzeyen taptatli bir kız çocuğu hayal edin sizinle uyuyan uyanan öpen koklayan. Düşünun bir daha bence.

Evet eskisine göre bayağı rahatladı gerçekten, teşekkürler :)

Konuyu okursanız zaten çocuk mevzusunu konuşarak evlendiğimizi yazmıştım. İsteyen çocuk sevebilir, evime de geliyorlar zaten ama kimse beni gelen çocuklarla ilgilenmeye ve onları sevmeye zorlayamaz. Bana itici gelen kısım bana çocuk kilitleyrek benim de çocukları seveceğimi düşünmeleri

Zaten bunca baskiya yapasi olsa da yapmaz insan... Mydestinyy

Yanlış aktarmış olabilirim. Sürekli bağıran 2.5 yaşında bir insana nasıl davrancağımı kestiremiyorum ve bu beni yoruyor.

11 yasında benim

Amin cnm rabbim cocugunu sana bagislasin sizin sorun neydi

Ben de istemiyorum

Çocuktan nefret etmiyorum. Sadece kendi torununa duyduğu hisleri benim de beslememi beklemesi abes. Herkesin çocuğu, torunu kendine güzel ama diğer insanlar aynı fikirde olmak zorunda değil. Yani şöyle anlatayım çocuk yanımızda olmadığı zamanlarda bile bana telefondan çekilmiş 100 tane fotosunu göstermesi ve çok tatlı di mi bugün babane dedi sarıldı, sayı saymayı öğrendi vs diye benden onay beklemesi normal değil. Başlarda evet çok tatlı vs diyebiliyorum ama gerçekten bir yerden sonra kaldıramıyorum. 3 saat oturuyorsak 2.5 saati bu muhabbeti çekmek zorunda kalıyoruz ve bunun sebebi de aslında ikna çalışmaları. Yani ne yaparsam yapayım ben o çocuğu annesi, babanesi gibi şevkle sevemem ve ilgilenemem ki. Ha belki ilerde kendi yeğenim olur severim ama şu an o sıcaklığı hissedemiyorsam ve istemedikçe maruz kalıyorsam burda bir sıkıntı var.

Ne imkansız denenler çocuk sahibi oldu nice hiç problemi olmayan çiftler bir türlü kucağına alamadı... Allaha güven sabret inşallah senin de kucağına bir melek verir de bu hasretin sona erer çok gençsin inşallah güzel günleriniz çok yakındadır.

Aman deyim yapma sakin. Ben de seninle ayni kafadayim. Cogu insanin cocugu cok sevimsiz gelio bana. Bak ne tatli derler bos bos bakarim. Boyle birinin milletin aklina uyup cocuk yapması yıkım oluyo. Bence cocuk yapmak istemek biraz fakirlikten. Yapacak biseyleri yok hayatta bi tatile gitseler dunya para. Onu yapip onla avunayim deyip dünyadan vazgeciolar. Ha cok zenginler de her seyi denio bi o kalio ondan yapio. Yoksa akil isi degil.

Tabiki de zorunda degilsin, gercekten yapma hatta, netsin cünkü. Herkes anne olmak zorunda degil. Inan coooook büyük bir sorumluluk. Iki tane evladim var, hayatim tamamen degisti tüm duygularim hislerim. Kendi canimin bir önemi kalmadi onlarla nefes aliyorum. Bu duyguyu kaldiramayan yapmamali. Insanin dünyada gerceklestirebilegi en büyük proje, ürün, tez ne derseniz deyin adina. Bir yandan sana saygi duyuyorum bir yandan da tüm annelere saygi duyuyorum. Ne anne olmak kötü ne de olmamak. Bir salin su kadinlari yahu. Kutuplasmayalim.

İstemek kadar istememek de çok doğal birşey hormonlarla ne ilgisi var. Bende kesinlikle istemiyorum düşündükçe kabus gibi geliyo bana böyle çok mutluyum smuwiLa

Sebepsiz degilmis kucuklukden beri birikim olmus artik.. cocuklar size kucuk problemler gibi gozukuyor demekki sorumsuz annelerin cocuklarinin evinizde yaptiklari annelikden pismanlik duyan anneler.. en iyisi uzunca bir sure cocuklu ortamlardan uzak durmak sizin icin bir oglum var iki uc cocuklu ortamlarda bizim ev sakinmis diye mutlu oluyorum:)

Ömür boyu sorumluluk bence mantıklı bir karar değil. Ancak duygusal bir karar

siz eşinizle en başından konuşup anlaşmışsınız iki kişinin ortak kararı ve kimseye pok yemez düşmez bence. ama şu var ki evlat sahibi olmak dünyanın hem en zor hem de en güzel işi.. yeri geliyor herkes size eşiniz dahil bir yabancı oluyorken, herkesi silip atabiliyorken, bir kişinin gülüşü ile gülüp-ağlaması ile ağlayabileceğiniz ve her daim sizden olan ve sizinle olacak tek şey çocuğunuzdur, büyüdükçe ebeveynlerden uzaklaşıyorlar, ilk zamanlar çok zorluyorlar insanı ama iyiki var dediğim tek şey kızım.. şunu da belirteyim ben anaç biri değilim, oldum olası özgürlüğüme çok düşkün ve aykırı biri olmuşumdur. ne bekarete önem verdim ne evlilik kurumuna ihtiyaç duydum. ama uzun vadeli bir ilişki sonucu eşimle evlendiğimizde ilk kalkıştığım iş çocuk sahibi olmak oldu ama benim için 1 ideal fazlasına bakacak gücüm yok ama o 1 iyiki var diyorum.. esergry Nirvana Anneler

Ben bu konuya yazdığım önceki cevaplarda, çocuk sevmemenin yahut çocuk istememenin gayet normal olduğunu vurgularken, üstelik bunu bir anne olarak yaparken, çocuk sahibi olmayanların anne olanları gömmesini, oldukça tuhaf varsayımlar ile fikir yürütmesini dehşetle okuyorum. Bazen bir pipo sadece pipodur dostlar. Sadece çocuk sahibi olmak ister insan. Bencil ve menfaatçi duygulardan ari, sadece istediği için ebeveyn olabilir. Kaldı ki insan ırkı bir şekilde devam edecekse, mümkünse zeki, ebeveynlik rolünü layığıyla üstlenecek, çocuğun sadece temel ihtiyaçlarını karşılamakla kalmayıp "eğitebilecek" kişilerin ebeveyn olması, insanlığa bir lütuftur. O bebekler toplumun daha gelişmiş olmasını sağlayacak insanlar olacak ileride. Bazılarınızın yazdığı görüşler o kadar sığ ve saçma ki, alla alla hiç de böyle düşünmedim anne olurken diye söylendim okurken. Açıkçası ben öldükten sonra hiçbir şeyin önemi yok. Zaten ölmüşüm, arkamda biri kalmış kalmamış çok da umurumda değil. Dünya dediğin vakti gelince yok olup gidecek, dolayısıyla böyle takıntılarım yok gelecekle ilgili. Fakirlikten, boşluktan, yahut annelik güdülerimi tatmin etmek için de anne olmadım. Her ne kadar planladığım anda olmasa da bebeğim, zaten anne olacaktım. Bunu istiyordum. Onlarca sebep sayabilirim neden anne olduğuma dair. Ancak zerre pişman değilim birçok zorluğu olmasına rağmen. İyilik ve kötülük üzerine kurulu olan dünya yaşamında, ben iyi bir şey yaptım. Yapmaya da devam ediyorum. Üremeye şiddetle karşı çıkan ve içi boş aforizmalar savuran bireyler, yaşamlarını zamanında üremiş insanlar sayesinde sürdürüyor. Sağlığınızı emanet ettiğiniz doktorlar, gıda temin etmenizi sağlayan çiftçiler, işçiler vs halihazırda üremiş olan insanlar. Birileri üremek zorunda. Ve ben buna kibir yahut ego deseniz bile, üremesi gereken insanlar arasında yer aldığımı düşünmekteyim. İyi bir insan yetiştirmeye uğraşıyorum, psikopat değilim, oğlumu en iyi şekilde eğitme çabam var. He bu başlığa boşluktan ibaret fikirler mıçan bir kısım insanlarla kesinlikle aynı fikirdeyim. Onlar üremesin. Mümkünse hiçbir şart altında üremesinler toplumun selameti, geleceğin teminatı için.

Ben zorunda demedim zaten kendi gördüğümü söyledim. Siz Ajda Pekkan'ı örnek verdiniz. Ben de doğru bir örnek değil diye yazdım. Saygı duymadığımdan değil. Beni bağlayan bir durum yok.. G

Yumurtalarınızı dondurun, kendinizi hazır hissedince denersiniz. Yaş geçtikçe şans azalır, en azından istediğiniz zaman gelirse risk azalır, daga gençken ki sağlıklı embriyolarınız kullanılır.

Kadınlarla iç içe olan bir mesleğim var ve Çocuklu olanların genelinin en büyük pişmanlığı... Şimdiki AKLIM OLSAYDI diye başlayan cümlenin sonu DOĞURMAZDIMLA bitiyor... Ah çocuklar olmasa yapacağımı biliyorum vs vs.., Annelikten yorulmuş bıkmış usanmış ruh gibi kadınlarla karşılaşıyorum hergün.. 34 yaşında 13 yıllık evliyim anne olmayı hiç istemedim... Eşimde istemiyor... Rahat huzurlu gelecek kaygısı olmadan yaşayıp gidiyoruz... Şimdi diyeceksiniz yarın bir bardak su verenin olmaz diye :) Birincisi kimin ne kadar yaşayacağını kimse bilmiyor, ikincisi herkes evladın hayırlısı diye dua ediyor... Bizim toplum karşılıksız sevmez... Yaşlanınca bakar diye çocuk yapar, meyvesini yerim diye ağaç diker, salataya doğrarım diye marul eker... Meyvesiz olsada sırf yeşil diye bir ağacı sevmez... Meyvesiz ağaç, çocuksuz aile olmaz... Başkalarının kalıplarıyla yaşamayın. Kendiniz için yaşayın... Unutmayın herkesin bir tane hayatı var... Başkada yok...

Üremeniz gerektiğini düşünüyorsunuz çünkü çocuğunuzun dünyaya katkısı olacağından eminsiniz anladığım kadarıyla. Ben gayet anlaşılır ve kibar bir şekilde, kimseye saldırmadan kendi düşüncemi yazdım ve anne olanlar "nasıl sevmezsin" "ardında bir şey bırakmayacak mısın" ve "yaşlanınca sana kim bakacak" argümanlarıyla geri döndüler, ben de fikrimi belirttim. Peki çocuk sahibi olmak istemeyen insanların fikirlerinin mıçmık olduğunu düşünen birisi kendi oğlunu nasıl yetiştirecek acaba? Oğluna, kendisiyle aynı fikirde olmayan insanlara bu şekilde davranması gerektiğini mi gösterecek. Ya da oğlunuz dünyaya bu şekilde mi faydalı olacak. Bana ilginç geldi. Unutmayın ki çocuk sahibi olmayan her insan dünya kaynaklarının daha az tüketilmesine yardımcı olur, belki bundan 100 yıl sonra bir doktor, çiftçi vs olmasındansa su ve gıda kaynaklarının bitmemiş olması daha önemli olacak. O zaman belki sizin nesliniz de bizim gibi çocuk yapmayan insanlar sayesinde ayakta kalacak. O yüzden lütfen fikirlerimize mıçmık olarak bakmadan bir daha düşünün.

Açıkcası ben bekarken de mutsuz değildim evli olduğum için de mutsuz değilim. Eşim hayat arkadaşım başıma bela değil donunu ben yıkamıyorum yani ama evlenmemiş olsaydım da mutlu olurdum çünkü her iki türlü de özgürüm. Ama çocuk dediğiniz şey bana kalırsa özgürlüğünüzü ömür boyu götüren birşey yani kısaca başa bela almak demek

Gerçekten çok kötü, o çocuğun suçu ne? Kimseye güvenerek çocuk yapılmamalı..

Yalnız bu annelerin çocuk sevmeyen insan görünce dehşete kapılmalarına mana veremiyorum. Benim için kıstas zarar vermektir. Hayvan sevmeyebilir mesela bir insan. Ancak zarar veremez. Çocuk sevmeyebilir, ancak zarar veremez. Örnekler çoğaltılabilir. Herhangi bir canlıyı sevmiyor olmasının bir önemi yok benim için. Sevgiye bu kadar mana yüklemeyin. Sanılanın aksine dünyayı sevgi değil vicdan kurtaracak. Konu sahibi size gelecek olursak, bu hisler ve düşünceler ile çocuk yapmama konusunda çok doğru bir karar vermişsiniz. Çocuk sevmeyen, anneliği itici bulan bir İnsan kesinlikle anne olmamalı. Olan çocuğa üzülürüm zira. Ebeveyn sevgisinden ve olması gereken ilgiden mahrum kalan milyonlarca çocuk var bu dünyada. Onlara yenisini eklemenin bir manası yok. Kayınvalidinize de aynen bunu söylerseniz yakanızdan düşer belki.

Hayatımda hiç çocuk sahibi olmak istemedim. Çevremde hep yaşın gelince vücut saatine göre isteyeceksin dediler ama 34 yaşımdayım ve hala çok net ve kesin bir şekilde bu sorumluluğu almak istemiyorum. Bu yüzden kv'nin hormonal sorunun var demesi biraz kafamı karıştırdı. Doğru olabilir mi acaba çocuk istemenin nasıl bir hissiyat olduğunu anlamadığım için yanlış ya da doğru diyemiyorum.

O zaman uzakdoğuyu biraz büyüyünce beraber gidersiniz neden olmasın ki 5 yaşında ki çocukla insanlar küçük çocuklarıyla hac görevini yerine getirebiliyor düşünebiliyor musunuz ama tercihinize tabi saygı duyarım en nihai kararı elbette eşinizle birlikte vermek düşecektir sert bir dille sizi sürekli bunaltanları uyarırsanız bir daha da size bişey söyleyemeyeceklerdir. R

Neden böyle düşünüyorsun ki? Çocuk sevmediği için mi yoksa çocuk bakmak sence de pişmanlık mı?

Hayır. Bu sitede çocuk istemediği için psikoloğa giden insanlar da vardı yani. Bu gayet normal bir durum. Siz nasıl deli gibi çocuk isteyip tedavi oluyorsanız, onlar da istemeyip korunuyorlar. Hani anormal bir durum yok. Mesela siz dondurma yemeyi seviyorsunuz ama bir başkası sevmiyor. Siz ona "nasıl dondurma sevmezsin, psikoloğa git" diyebilir misiniz? Bu da öyle birşey.

Anormal demiyorum ama bundan da emin değilim yani insan geçmişinde bazı travma sonucu bilinçaltında çocuk istememe durumu doğabilir yani demek istediğim çocuk istiyordur ama istemedigini zannediyordur yetmişine filan gelince iş işten geçince pişman olsun istemem sadece gerçekten mi istemiyor yoksa başka sebep mı var bunu psikolog soylesin istedim C -Cheryl

Idrakyollariiltihabi nın "çocuk sahibi olmak istedim çünkü yetiştireceğim bireyin kaliteli olacağını düşünüyorum" demesinin değili "çocuk sahibi olmak istemiyorsunuz çünkü kalitesiz birey yetiştireceksiniz" demek değil. Bence yorumu yanlış anladınız

Bende sizin gibi dusunuyordum. Esasen cocuklari da pek sevmezdim, sonra uzerine dusundum uzun uzun. Sirf bencilligimden ben istedigimden yaptim bir tane. Su an hislerim cok baska. Ama bu duygusalligi bu annelik gudusunu bencilligimi ortmek icin kullanamam. Cocuk yapmanin cocuga bir faydasi olmadigi icin bu her zaman bencillikti, su cagda ise salt bencillik. Hala cocuk sevemem, bakamam acikcasi. Ama bu benim cocugumla olan iliskimde cok farkli olacak cok net.

Evet bilmediğimiz duyguya ön yargılı yaklaşmak yanlış. Biraz da önyargılarımızda haklı çıkma korkusu var. Ben biraz annemin kızıyım sanırım annem aşırı sevgi dolu değildi bize karşı, cool bir kadın ve hayatının merkezinde kendisi var. L

Ajda Pekkan çocuk istememiş gençeken ama yıllar sonra çok kez dile getirmiştir keşke çocuk yapsaydim diye. Yani iyi düşünüp karar vermek gerekiyor yine de. Konu sahibi hiç istemiyorsa olmasın tabi. Sonra çocuğa yazık olur smuwiLa

yok be canım yaa öyle şey olur mu, hiç sanmıyorum ben. hem çocuğum yaramazlık yapacak hem de karşı taraf suçlu olacak. tamam biz de çocuğumuz olursa arkadaşların evinde bir şey kırdıklarında "ya negatif enerji var bu evde yoksa hiiiççç yaramaz değillerdir" diyelim. millet de çakal

Yalnız olmadığımı bilmek güzel :) Burda herkes yaş grubumuzda olduğu için anlayışla karşıladı yazdıklarımızı ancak gerçek hayatta bunun bir tercih olduğunu anlatmak imkansız ve ne yazık ki çoğu insanın gözünde hep eksik olacağız. Burdan çok güzel yanıtlar aldım ama yine de doktora gideceğim mutlaka burayı güncellerim.

Bizim topluma bunu kabul ettirmek çok zor olsa gerek Önceki

çocuk bende sevmiyorum ve istemiyorum ama ben evli değilim. eşiniz ve siz eminseniz insanların ne dediği pek sorun olmamalı. çocuk içinde açık açık ben sevmiyorum ilgilenmek istemiyorum deyin yani. zorla olacak birşey değil. genelde evli olup çocuk sahibi olmayanlar sonradan pişmanlık duyuyor. yani bence çok zaman geçmeden iyice emin olun. dönüşü olmayan bir durum sonuçta. esergry Nirvana Anneler

Söylenecek herşeyi söylemişler, tek bir şey hariç. Kayinvalidenizi ikna edemezsiniz Ondan bunu anlamasini beklemek zaten ona haksızlık olur bence. Siz olabildiginc duymuyormus gibi davranın. D duygular

Bencede yapma sanki çocuk değilde canavardan bahsediyorsun bu nefret ve kinin içine çocuk kesinlikle yapma çocuğa yazık olur içinde annelik hissi yoksa zaten annelik yapamazsın en ufak yaramazlikta kaldirir atarsin yavruyu.

Zararı var iste işe yaramazsa vucutta kalıcı hasarlar ve sonra rahatsizliklarin doğması büyük ihtimal o yüzden SSiyah

Ben çocukluktan beri annem hemşire ya da öğretmen çocuğu bakıyordu. Yani evimizde hep bir çocuk oldu. Biz biraz büyüyünce de annem işi oldukca çocukları bize birakmaya başladı. Ve ben bundan hoşlanmıyordum. Etrafımda en gec evlenen benim. Çünkü özgür yetiştim. Bütün yakın çevrem icinde çocuğu olmayan tek benim. Her bir araya gelisimizde en azından 3 çocuk oluyor. Ve Allah daha cok versin sevenim coktur. Hep bana gelinir. Allah ayaklarıni evimdeb eksik etmesin. Ama bi baksalar cocuklarına... Mumlarımın iplerini söken... kitapligimi boyayan... tuvalete gitmeye igrenip koltuğuma çişini yapan (5 yaşında).. Elinde cipsle yatagimin uzerinde ziplayan. Devami var da kısa keseyim. Asil ofkelendigim annelerdir hic şüphesiz. Onun farkındayim. Ama sonuc olarak etrafımda anne olmaktan dolayı pisman olanların soyledikleri de eklenince negatifliģim zirveye ulaştı. Burda iyice düşünmeden anne olanların etkisi de var yani. O kadar olumsuzum ki, birkac arkadaşım bende yatıya geldikleri zaman cocuklarinin ekstra yaramazlik yaptıklarını söyledi. Yani "bu kadar da degil bu çocuk acaba senden mi etkileniyorlar hani cocuklari sevmiyosun ya" dediler. Ki mantıksız değil bence. Etkileniyor olabilirler. Tek sebep benim psikolojim deggil yani. Kolektif bir çalışmanın sonucu benim bu durumum.

Kesinlikle katılıyorum doktorun söylediğine. Merak ettiğim için sormuştum çünkü ben de tek çocuk düşünüyorum. S

Kendinizi anne olarak hayal edince kabus gormus gibi oluyorsaniz; cocuk sahibi olmayi ASLA istemediginizi esinize bastan soylediyseniz baskalarini takmayin.

Kv kafayı yemiş. Doğurmak zorunda falan değilsiniz, hasta da değilsiniz. Net şekilde bi çemkirin de bidaha şaşırmasın kendini.

Çocuk sevmemek ve çocuk sahibi olmak istememek ayrı şeyler. Konu sahibi sevmiyor olabilir, bir travması olması gerekmez. Ben de elma sevmiyorum, elmayla ilgili bir travmam yok. Herkes her şeyi sevecek diye bir kural yok. Çocukları severim, onlar da beni sever. Genelde iyi anlaşırız ama çocuk sahibi olmak istemiyorum. Hem ben kendimden önce bir başka insanı düşünecek yapıda bir insan değilim, mutsuz olurum hem de bu moktan dünyaya bir çocuk getirmek istemiyorum. Sadece kendi sahiplenme duygumu tatmin etmek için çocuk sahibi olmak bana doğru gelmiyor.

Yalnız değilsiniz toplum baskısı hepimizi hayatdan bıktırdı artık. Sadece annelik degil her konuda

Kadinlarin genelinde annelik duygusu vardir cocuk dogurmaya gerek yok. Ama sizde bu duygu hic olmadigi icin ve cocuk sevmediginiz icin esinizin aile duygusuzlugunuzun acaba hormonsal bir probleminiz mi var diye bakmistir. Cunku kadinlar cocuk dusunmesede bir bebek bir cocuk gordumu illa sevmek ister annelik duygusudur bu. Sizi yadirgamiyorum sonucta herkesin dusuncesi farkli hisleri farkli olabilir cogu kadina ya da topluma ayak uydurmanizi beklemek de yanlis. Belki esiniz sizi sevdigi icin kabul etmistir ama bir sure sonra o da istemistir aileside biliyor ve senin istegini duygularini harekete gecirmek icin cocuk sevdirmeye calisiyordur. Bence buyuklerle konusun boyle rahatsiz edici buluyorsaniz cocuk sevmek istemediginizi soyleyin. Her seferinde elinize cocuk vererek piskolojik destek vermek istemisler anlasilan ama olmayan bir duyguda olurturamazlar. Konusun bu konuyu aile buyukleri anlayacaktir illa ki.

Çocuk yapmama kararınıza saygı duyarım, buna mecburumda zaten ayrıca çevrenizde de olması gereken bu. Ama çocuk sevmemek, ne bileyim bana aşırı bir duygu gibi geldi. Bazı çocuklar sevimli gelmeyebilir onuda anlarım da, sevmemek çok uç bence. İnsanoğlunun en saf, en katkısız hali. En iyi huylu, en iyi karakterli yetişkinden bile daha masum bir varlık nasıl sevilmez. İlk çocuğum olduğunda fakir değil, eh işte orta halliydik. İkinci de şartlarım bir tık daha üst düzeydeydi. Ama ikisini yaparken de sizin bahsettiğiniz fakirlik! düzeyinde değildik. Gerçi zenginlik/ fakirlik derecesi talep ve beklentilere göre değişen bir durum bence o ayrı. Ama emin olun bir çocuğa yapılan harcama bahsettiğiniz tatillerin çok çok üstünde. Bu sene sırf okul/ kurs harcamalarımız bile bize bir kaç yurtdışı tatili yaptırırdı. Ama onlara duyduğum karşılıksız sevgi, hissettiklerim bir tatille kıyas bile olmaz. Çok şükür ortalama her aile kadar belki bir tık fazla sayıda tatilimizide yapabiliyoruz ayrıca. Bahsettiğiniz çocuk yapma/yapmama kriterinden kusur kalmadık.

Her kadın anne olmak zorunda degıl, olmamanız daha ıyı ayrıca. Sevmedıgınız bır varlıga bakmak ona butun omrunuzu mecazı anlamda hayatını feda etmek herkesın harcı degıl. Esınıze soyleyın kararınızı onlara acıklasın. Hormonlarla alakalı olduğunu sanmıyorum, yasın cok kucuk degılse kararın dogrudur dıyorum. En azından sımdılık

Ben de istemiyorum, eşim de tabiki saygi duyuyor. Cok nadir de olsa soran oluyor, korunuyoruz diyorum Sepesel Küsmek istiyorum Anneler

Allahtan umut kesilmez. Son careye kadar lutfen deneyin. Tabiki zarari yok ise

Bende inanmiyorum ondan sordum burya

Canım istemiyorsanız bu kimseyi ilgilendirmez herkes saygı duymak zorunda sonuçta bu hayat sizin ve sadece sizi bağlar.

Konuyu açalı çok olmuştu ama tekrar yorumlar gelmiş sanırım. Eşimden baskı görürsem beni kaybeder, erkekler böyle bir şeye karar verebilecek konumda değiller ne yazık ki, bütün ceremeyi kadınlar çekiyor çocuk konusunda, erkeklerin hayatında çok da birşey değişmiyor. Eğer bu konuda eşimden baskı görürsem gidip başka birisinden yapabilirsin derim herhalde :)

Ben de böyle düşünüyorum. Bebeğimi çok fazla seviyorum ve çok tatlı bence. Hani varlığıyla bi sorunum yok :) ama bir daha dünyaya gelsem çocuk yapmam. Hem fiziksel hem ruhsal anlamda çok yorucu. Hep onu düşünmek, hep onun için uğraşmak, ben değilim artık ve bu his o 50 yaşına bile gelse sürecek bence

Bunu da deneyeceğim. Teşekkür ederim:) M

Burda herkesin iyi niyeti ve duaları için cok teşekkür ederim S Spizella

Merhaba bende önceden korkardım bende rahatıma düşkünümdür eşim işe gittikten sonra öğlene kadar yatardım mesela 30 yaşımda hamile kaldım 31'ime doğru doğum yaptım sonra her ne kadar zorluklar olsada keşke demedim iyiki olmuş dedim çok şükür evimize neşe geldi. zaten bir süre sonra herşeye alışılıyor erken kalkmaya bile başkalarının şımarık yetişen yaramaz çocuklarından bende hoşlanmıyorum ama onları da ebeveynler yetiştiriyor neticede herkesinki bir olmaz Oğlum benim şükür sebebim hamdolsun... Hayırlı evlat olsunlar inşallah'da herşeyin sabrını veriyor Allah. Sizede inşallah hakkınızda hayırlıysa Allah sağlıkla hayırlısını nasip etsin

Dün akşam eve arkadaşlarımın yanından 10 gibi geldim, saat 1'e kadar eşimle oturduk, film izledik, bir süre hiçbir şey yapmadım, yayıldım öyle, telefonla oynadım, sonra uyudum. sabah rüzgarla uyandım bir kahve içtim, işe biraz geç gittim. Kahve içerken keyiften gerindim biraz. niye anlatıyorum bunları? çocuğum olsa bunları yapamazdım kafam böyle rahat olamazdı. size şimdi bunlar anlamsız geliyor ya, sizin çocuğunuzun da gelip sarılması, kokusu, hastalandığında hayatın durması falan da bana bir o kadar anlamsız geliyor. siz nasıl bu mu şimdi senin hayattan anladığın diyorsanız ben de o şekilde sizin duygusal bebek hikayeleriniz için aynısını düşünüyorum işte. Bakış açılarımız çok farklı ne yazık ki.

çocuğu olanlarrrrleylekler sanki izinsiz getirdi de kapıya bıraktı. tırnağına zarar gelse helak olursunuz. pişmanlıklara dikkat etmekte fayda var. çocuk yapmak zorunda değilsin elbet. yaştan da kaynaklı olabılır. tek çocuğu olanların demesine göre, erken diyerek ikinci çocuğu ertelemişler ve sizin yaşlara geldiğinde çocuk fikri cazip gelmemiş. keşke birincinin arkasından ikinciyi yapsaydım da o yaşlara bırakmasaydım dıyor. banada ıkıncıyı yap geç bıle kaldın dıyorlar.4 yaşında kızım, ben 27. bıraz daha rahatlığa alışırsam ıkıncı çocuk isteğim benimde kaybolacak gibi. normal yani istememeniz sizde sorun falan yok. kv torunu var zaten niye ısrar edıyorlar ki.

Özel bir dil terapisti mi arıyorsunuz. Bu pahalıya patlayabilir, devletten rapor alırsan bu raporla özel eğitime gönderebilirsiniz. Tabi orda da dil terapisti olursa. Yaşadığınız yer büyükşehirse muhakkak bulunur. Allah kolaylık versin. Durumunu çok ii anlıyorum.

Ve anne olmak bebeğin okul yaşına gelmesiyle sorumluluğun artması anlamına geliyor, 0-5 yaşa kadar evde koruyabildiğiniz çocuğunuz okulla birlikte dış dünyaya açıldığında, sizden bağımsız olmaya başladığında, ergenliğinde sürekli takip etmeniz gerekiyor, sapığı, kötü arkadaşı, uyuşturucusu, bağımlılık yapan pc oyunları, ergenlik depresyonları... Anne olmak istemeyenleri yadırgamamak lazım, evet belki annelik güzel bir şeydir ama kolay da değil zor, 1 çocuğunuz bile olsa aklınız 1000 parçaya bölünüyor, onu korumak için her daim algılarınızı açmak zorunda kalıyorsunuz, sizden bağımsız olmaya başladığında evdeki çocuğunuzla dışarıdaki çocuğunuz arasında dağlar kadar fark oluyor, her anını bilemiyorsunuz mesela, tek yapabildiğiniz verdiğiniz sevgi, şefkat, vicdan, eğitime güvenmek. Anneyseniz görüşlerinizi bile esnetmek zorundasınız, çocuğunuza kendi görüşlerinizi dayatamazsınız çünkü o bir birey ve kendi mantığına yatmayan herşeyi reddeder, 4 yaşındayken oyuncaklarıyla oynayan, siz ne derseniz peki annecim diyen çocuğunuzla, 14 yaşındaki çocuğunuz aynı olmuyor, ben anneyim dinlemezse bacaklarını kırarım'la da olmuyor, zira her çatışma çocuğunuzu sizden koparıyor. Evet annelik güzel ama ömür boyu süren bir şey, emekli olamıyorsunuz, evlendirdim bitti diyemiyorsunuz, her yaşta başka sorunlarıyla başa çıkabilmeniz gerekiyor, bunca ağır bir sorumluluğu almak istemeyene de aaaa anne olunmaz mı bir çocuk doğur çok seversin demekle olmuyor.

Bence çok var... Sadece çevre baskısından anne olan çok kadın var. Aynı çevre baskısından 2. 3. yü yapan anne babalar var etrafımızda... Bende 30 yaşıma yeni adım attım çok zor geliyor çocuk sahibi olmak. İstemez değilim aslında o kadar eskiden daha katıydım. Ama iş güç, eşle birlikte vakit geçirmek yalnız kalmak daha cazip geliyor mesela... 5. yıla gireceğiz evlilikte biz yeni evliyiz daha doyamadım diyorum:)) Kabullenemiyorum belki içten içe bilmiyorum. Nolursa olsun hazır olmadan anne baba olunmamalı yine de bu işin geri dönüşü yok sonuçta.. Bu çocuk olmamış geri gitsin diyemeyeceğimize göre...

30 yaşım dolmak üzere, ben de çocuk istemiyorum. Ha ilerde hayatımın aşkını bulurum, bir çocuğumuz olsun isterim belki ama içimde anne olma isteği kendiliğinden bulunmuyor yani. Önceliğimin sadece kendim olduğu özgür hayatımı seviyorum. Çocuk istememek de en az istemek kadar normal. Üremek elzem bir insan ihtiyacı değil. Toplum kuralı gibi bir şey. Kendinizi ifade edişinizi çok beğendim. Hele ki dünyaya parça bırakma muhabbetiniz benim hep içimden geçirip de yazmadığım düşünceydi. Dünyanın sıradan insanların parçasına ihtiyacı yok ki. İnsan kıtlığı yok dünyada şükür. Hani diyorum keşke milletlere mal olmuş, çok güzel yetişmiş, çok akıllı, üstün insanlar kendileri gibi parçalar bıraksaydı dünyaya. :) Kocanız annesini sustursun ve durdursun bence. Anlattıklarınız çekilir gibi değil. Elalemin çocuğunu zorla sevdirmeye çalışmak falan... bazı insanlar çok değişik.

Annem ve anneannem de çocuk sevmeyen insanlardı. Ama annem 3, anneannem 7 çocuk yaptı çevre baskısıyla. Annem sevgi görmeden büyüdüğü için beni de o şekilde büyüttü. Beni dövmediği bir Allahın günü bile olmazdı. Bir kere bile "kızım" demedi bana. Fiziksel şiddete bir yerden sonra alıştım ama psikolojik şiddetin izlerini hala taşıyorum. Her gün hakaretler, beddua okumalar, "şimdiki aklım olsa asla çocuk yapmazdım"lar. Benim tüm bunlara katlandığımı görünce daha da deliriyordu. Ağlamadığımı gördükçe çıldırıyordu. İşin garibi insanlar anneme "ne güzel, hanım hanımcık kızın var" deyince de kasım kasım kasılıyordu. Eften püften bahanelerle kemiklerimi kırmasına engel değildi bu tabii. Babam iki işte birden çalıştığı için varlığı yokluğu belli değildi. Eve yemek yemeye ve yatmaya geliyor gibi bir şeydi. Kısacası berbat bir aile ortamında büyüdüm. Her gün kavga, her gün bağrış çağrış. Üniversiteye gidince nefes alabildim ancak. Üzülerek söylüyorum ki annemde olduğu gibi, bende de çocuk sevgisi yok. Bu tarz şeyler gerçekten genetik olabiliyor. Çocuk sesine katlanamıyorum, elimde değil. Halbuki çok sabırlı biriyimdir, sesimi yükselttiğimi bile görmemiştir kimse. Hayvanları da çok severim ve insanlara tahammül ve hoşgörü sınırım da tuhaf derecede yüksektir. Buna rağmen çocuk sevgisi yok içimde. Sessiz ve utangaç çocuklarla bir sorunum yok ama şımarık ve bas bas bağırıp duran çocukları görünce Allah ailelerine sabır versin diyorum. Ben olsam sıyırırdım çünkü. Bu arada "çocukları sevmeyen kişileri anlayamıyorum" diyenler, elbette anlayamazsınız. Siz çocuk seviyorsunuz çünkü. İçinizde o dürtü mevcut. Çocuk sevmeyen biri olarak ben de sizi anlayamam. Allah isteyene versin ama istemeyene de zorla yaptırmaya çalışmasınlar. Daha bu sene doğum yaptı bir arkadaşım. 15 sene evlilikten sonra. Kadın çocuk istemiyordu ama "yaşlandığında ne yapacaksın" diyenlerin baskısına dayanamayıp yaptı bir tane. Yanına gittiğimde sigara içiyordu el kadar çocuğun olduğu odada. Çocuk hakkında bir şey soruyorum, omuz silkiyor "bana ne" gibisinden. Annesine güvenip yapmış çocuğu ama annesi hastalıktan vefat edince bebek üzerine kaldığı için sinirlenmiş resmen. Baş belası gibi görüyor. Çocukları sevmeyen kişilerin çocuk yapmasına şiddetle karşıyım o yüzden.

Önce haddinizi bilin durmayi bilin tamam anladık çocuk isteme ki çok saygim var asla istemeyene kendi hikayemide anlatmakla ugrasmicam burada amma cok geniş bir kitleye hitap eden sitede yaziyorsan saygılı olucaksin. Burda bir çok anne anne adayi ya da anne olmak isteyen kadin var ve sizin gibi çocuk sahibi olmak istemeyenlerde var buna saygımiz var elbette amma siz de evladi olanlari olmasini isteyenlere saygili olun ne demek çocuk baş belasi bu yazdiginiz çok çirkin ve dua edin ki bir gün ölesiye çocuk istemeyin olsun diye yanip tutusmayin zira bu yazdiklariniz fazla bence en yakin dostumdan biliyorum da cok büyük konustu cok agir oldu sonu soylediklerinize dikkat edin lütfen

Tisikirlerrr beybi

Merak ettiğim iki sorum var. 1. Siz neden bu konuyu bu kadar üstünüze alındınız? 2.'' Boşluktan ibaret fikirler mıçan insanlar, içi boş aforizmalar, görüşler sığ ve saçma...'' Ağır betimlemeler değil mi? İsteyen istediği fikri buraya yazar. Fikirlerinize saygı istiyorsanız, fikirlere saygı duymalısınız..

Çocuk sahibi olmak istemeyebilirsiniz bu anormal değil de çocuklardan böyle nefretle bahsetmeniz, sanki bi insan yavrusu değil de cehennem zebanisinden bahsediyomuş gibi anlatışınız oldukça anormal ve itici.

Rabbim acısını göstermesin... anne olunca tüm hayat evlat oluyor kendini ona adıyorsun, bu adama istemsiz oluyor zaten... bir tarafım anne dediğin kendini evladına adamalı diyor çünkü böyle gördüm, öğretildim bir tarafımda bu adanmışlığı ayağa vurulan pranga gibi görüyor... bende olurda anne olursam olması gereken gibi bir anne olamam, bencil bir insanım kendimi biliyorum... burda ne konular okudum annesinden nefret eden kadınlar var o bahsedilen annelerden olmaktansa hiç olmamak daha iyi... uzun lafın kısası ömrüm boyunca boynuma bir sorumluluk yüklemek istemiyorum, istediğim zaman kaçıp gidebileyim

En son çare o gibi eşimin ameliyat olmasi gerekiyor bazı dr larda ameliyat olursa bile sperm bulunmaz diyorlar oda korkuyor ameliyat olmak istemiyor

Yo hiç de bütün çocuklar güzel değil çocuk osuruk gibidir herkes kendininkini çeker gibi bir laf var bilir misiniz

Bende doktora yapıyorum üstelik doktoraya 11 saatlik mesafede bir yere gidiyorum haftada en az 3 gün evimde yokum, her hafta aksatmaksızın o yolu tepiyorum bazen uçak bazen otobüs... Geri kalan zamanlarda buradaki okulumda çalışıyorum. Şimdi yaş 30 a geldi diye herkes yeterlilikte ya da tezde yap gitsin deyip duruyor. Tez dönemi büyür gider diyor. Ne malum benim istediğim? İstesem de gebeliğin çok rahat geçeceği bebeğin sorunsuz olacağı ne malum? Zaten çok fazla iş-okul odaklı biriyim bölümüm ağır bir bölüm, çalışmalarımız yoğun.. Eşim de 40 lara yaklaşıyor o da istiyor haliyle ama içimden gerçekten gelmiyor. Bebekleri de severim tatlı da bulurum çok anaç olmasam da. Hiç olmaz demiyorum yine de büyük konuşmayayım. Etrafımda çocuklu yakınım pek olmadı. Annemi genç yaşta kaybettim zaten destek alacapım kimsem yok bunlar da etkili belki bilmiyorum... Yaparsam da tek çocukta kalmayı düşünüyorum bende... Kolay gelsin bu arada umarım teziniz tez zamanda biter:))

Hanimlar size bir sey soracam konuyla alakasi yok ama bu hatayda ebe bi kadin varmis cocuk icin giden herkesin cocugu oluyormus duyan bilen varmı ben pek inanmiyorum inş banlanmam Önceki

Çok haklısınız. Toplumumuzda her şey sırayla kabul görmüş. Evlen, çocuk yap. Aksi kabul görmüyor. Ayrıca neden bencillik olarak düşünüyorlar. Biz bu dünyaya bir birey olarak gelmedik mi elbette ki kendimizi düşünmek isteyebiliriz. Sorumluluk sahibi olmasak evcil hayvanlarımız olmazdı :) Ayrıca harala gürele sonunu, içinde bulunduğu durumu düşünmeden çocuk yapmak sorumsuzluk ve bencillik bence.

Yazini cok bgendim. Benim soylemek istediklerimi okdar tam ifade etmissin ki... Siddetle anne olmak istemiyorum dien, anne lere cilginmis gibi bakan insanlara aynen bunlari soylemek isterdim. Ama aslnda dedigin gibi herkes uremesin mumkunse... Ureyenlerde yaptiklarinin ne kadar kutsal ve onemlibirsey oldugunu hatirlayip, mantikli aklibasinda sorumluluk duygusu olan ve en onemli kalbinde sevgiyi tasiyebilen bireyler yetistirsinler, yetistirelimm.. Ben kendimi sansli hisediyorum. Hayatimn ne kdr kisitlanacagi degil umrmda olan, yukaridaki niteliklere sahip bi birey yetistirebilmek icin cirpinicagm. Yazin ufkumu acti ve umarim tum ihtiyaci olanlar senin yazinin icinden birseyler alirlar... Eline saglik...

Evet çok yorgun bir anneyim hakli olabilirsin çünkü komisamayan ve beni cok zorlayan bir oğlum var Allah canlarina saglik versin ama tükenmiş durumdayim ve anliyorum konu sahibine neden anne olmak istemiyorsun demedim ben ya da neden sevmiyorsun da demedim sadece baş belasi ne biliyim ağır bir cümle hani o kadar emek vererek büyüttüğüm bir insana belki dw ben alinganlik etmişimdir olabilir eger yanlis düşündürsem üzgünüm. Son günlerde fazlaca evlatlardan yana sıkıntı var dedigim gibi biri konuşamıyor digeri fazlaca isyanlarda dil terapisti bulmaya ugrasiyorum derken belki de ben beceremedim bu annelik işini diye sorgularken buluyorum kendimi neyse konudan gitsem iyi olucak A Ankee Nirvana Anneler

Zaten her insanda aynı güdü olduğu için demedim bebekler çok sevimli nasıl çocukları sevmezsiniz vs diyenler için böyle bir fikir yürütmüştüm freud okuma fırsatım pek olmadı sadece bi kitabını okuyabilmiştim sınavlardan kurtulursam kalanlarını da okurum severim öyle şeyleri

Hayır. Anlamıyorlar. Daha önce öyle bi şey duymamıslar. Önce nasıl yani diyorlar. Istemiyorum deyince de.. olmuyor mu diyorlar. Derdimi anlatamıyorum. Çünkü nasıl istemiyorum.. ne demek istemiyorum diyorlar. Hiç duymamışlar. Anlam veremiyorlar. O kadar sıkıldım ki bu durumdan. Gercekten...

Yanlış anladiniz galiba evet çocuk bakimi zor hele ki tek olunca çok zor ama ben çocuklarımı çok seviyorum zaten. ilk kızımın sağlık problemi var ve ben onun tamamen iyileşmesi için canım dahil herşeyimi verebilirim. ki iki kizimda alerjik oldugu icin toplam 3.5 yil kati sekilde diyet yaparak emzirdim ki akraba tayfasi sana yazik emzirme diyenlere kulak tıkayarak ve severek yaptım diyetimi. iki kızımda da 2 yıl ücretsiz izin aldım ki sırf bu günlerini bir daha göremeyeceğim diye. ilk kizimini iznim bitince kreşe vermek zorunda kaldım mecburen hem o hem ben kaç ay ağladık yani. kardesi olunca aldım onu da sırf beraber daha çok vakit geçirelim diye. ama kimse hem çocuk bakimi, hem ev, hem kendi bakımının bir arada kolay olacağını iddia edemez. sadece severek isteyen yapabilir. hem biz 3. yu maddi olarakta düşünmüyoruz çocuk doğurup sevmekle olmuyor onlara bir gelecek verememe kaygısı olmadan dünyaya çocuk getirenlere kızıyorum ve çocuklarına da üzülüyorum. butun çocuklarımıza aynı maddi, manevi imkanı saglayamadiktan sonra çok çocuk yapılmasının mantığını anlayamiyorum. cocuk bu zamanda yapılmaz aslında derken görüyoruz ülkenin ve dünyanın halini. ekonomik olarak herşey zor hadi bunu asariz bir şekilde belki ama ben çocuğumu okula yollarken nasıl yapacağım etrafta bit sürü sapık zihniyet var diye kara kara düşünüyorum şimdiden. sirf kreşleri bile özel, korunaklı çevresinde şantiye falan olmasın nerden ne gelir belli olmaz diye özenle seciyorum. insan bu zamanda en yakınından bile kötülük gelmeyeceğini bilemiyor ve ben sırf bu yüzden bu zamanda çocuk büyütmek çok zor diyorum ki hala aynı fikirdeyim. Allah çocuklarımızı her türlü pislikten korusun ama bunu diyip olacağı varsa olur rahatlığında olamam tabiki de. kardesim ceza avukatı ve o da çocukları çok sever ve yıllar önce ben anne olursam tüm vaktimi ona ayırırım diyordu ama şimdi sırf gördüğü iğrenç davalardan asla çocuk sahibi olmak istemiyor o çocuğa yazık diye.

Anne olmadan önce çocuk sesine zerre sabrım olmazdı. Bebek cocuk sevmezdim özgürlükçü bir insanım. İşten gelir yeğenimin sesine bile katlanamazdım. Kendi çocuğumdan sonra sanki evrim geçirdim çok başka ve güzel bir duygu. Bazen önyargılı olabiliyoruz.

Tabiki öyle ama işte sanirim biyolojik bi saat bu. Bunu yıllarca asla cocuk istemiyorum deyip 34 inde bi sabah cocuk istiyorum diye uyanan biri olarak söylüyorum ha hala korkuyorum o ayrı

Yani ben pek inanmam boyle seylere ama deneyin yine de siz bilirsiniz En kisa zamanda hamile kalirsiniz umarim NeverOne

çocuk istemek fakirlikten mi? ironi yapmışsınızdır inşallah? G

Belki de en iyisi soranlara, etraftakilere çocuğum olmuyor demek ama bu seferde tüp bebekle ilgili akıl verecekler, bizim bi tanıdığımız vardı çocuğu olmuyordu diye başlayan cümleler kuracaklar, Allah büyük sen üzülme diyecekler bu sefer daha çok sinir olacağız..

Ahhh bir ruh eşi daha...

Bekarken olabilir diyordum, yaparız bir tane. Evlendikten sonra iyice soğudum, ortamda bir bebek olunca darısı sana vs diyorlar ayy nasıl geriliyorum anlatamam. Gün geçtikçe uzaklaşıyorum sanki o fikirden. Ama sebebi hayal ettiğim, hedeflediğim şeyleri gerçekleştirememiş olmak gibi geliyor. Çünkü çocuk sevmiyor değilim. Eşimi çok seviyorum ama geçmişe dönüp kariyer planlamamı tekrar yapma şansım olsa büyük ihtimalle evlenmezdim de. Bu düzen bize göre değil bence.

Bizler sahiplenme duygumuzu tatmin için mi yapıyoruz çocuğu? Konu sahibi çocuk sevmiyor hanımefendi okuyun bütün yorumları KudrAlobar Ayak

Ne bileyim belki östrojenim azdır, testesteron fazla üretiyorumdur filan :) insan düşünmeden edemiyor.

Insanlarin fikirlerini belirtmesi kalin kafalilik olmuyor ama okudugunu anlayamamak biraz oyle.. o yazdiginiz cumle kendi fikrimdi arkadasin alintilamasina karsi yazdim insanlar birbirine saygisizlik yapmadigi surece karsit fikirlerini sunabilir

Çocuk zaten istenecek bir şey değil ama olduktan sonra da çok seviliyor be eşşek sıpaları

Dediklerinize katılıyorum bence aile hayatta sahip olunacak her şey demek. Başına bir şey gelse yanında kalanlar sadece çekirdek ailen oluyor yeri geliyor dayın teyzen bile sallamıyor hatta bazıları kötülüğünü isterken insanın yanında sadece ailesi kalıyor. Ben nişanlıyım ve ikimizde çocuk istiyoruz. Bence çocuk aşkı güçlendirir. Ama sadece bakabilecek ona anne babalık yapabilecek kişiler çocuk sahibi olmalı. İkinizde istemiyorsanız herkese karşı açıkça konuşun konuyu kapatsınlar. Kimse bakmak istemediği çocuğu doğurup onu mutsuz etme hakkına sahip değil

Ergenlik ve ilk gençlik yıllarında dar bi sosyal çevrede, genelde küçük çocukların hiç olmadığı ortamda yetişen insanlarda bu his oluyor, ben öyle gözlemledim.. Sevgi duyduğu bi kardeşi, yeğeni vs yoksa, çocuk aklına ağlayan bağıran sürekli ilgi isteyen bişey olarak kodlanıyor. Sizde öyle olmuş olabilir mi? Yani hiç bi çocuğu sevmemş olabilir misiniz? Evet tamamen size bağımlı, ömür boyu paylaşım yapmaya devam etmeye mecbur olduğnuz bi insan dünyaya getirmek büyük sorumluluk. İstemeyebilirsiniz ve kimse sizi eleştiremez. Ben sadece bende bi sorun mu var demiissiniz ya bu fikri yöneltmek istedim..

Bana hiç enteresan gelmedi, bence istemeyenler her devirde vardı, ancak şimdi açıkça söyleyebiliyorlar. Ben bekarken bile çocuklarım olsun istiyordum, oldu da çok şükür. Fakat istemeyenleri sonuna kadar anlıyorum, ve saygıyla karşılıyorum. En azından iki yüzlülük yapmıyorlar Gerçekten isteyen ve hakkını verebileceklere versin rabbim.

Evliligimiz ureme uzerine kurulu degil deseniz nasil olur? Yazdiklarinizdan aslinda cocuklari sevmediginiz icin cocuk yapmak istemediginizi anladim. Cunku katlanamiyorsunuz bile. Eger cocuk sevmiyorsaniz cocuga da yazik olur zaten. O yuzden en dogru karari vermissiniz cocuk istememekte. Cunku cocuk yapmak buyuk ozveri isteyen birsey. Sanirim yapilacak en dogru sey cocuk icin size baski yapildiginda net bir sekilde cocuk istemediginizi dile getirmelisiniz.

Sen gayet normalsin. Ne yazık ki toplumsal cinsiyet kodları öyle bir işleniyor ki insanlara ve özellikle kadınlara...

Sevmiyorsunuzdur, istemiyorsunuzdur, karar size ait tabii ki. Kayinvalideniz konuyu bu kadar abarttigina göre halden ve laftan anlanayacak biri demek ki. Acik ve net olarak cocuk sevmedignizi ve istemediginizi soylemissiniz ona, tavirlarinda hala degisen bir sey yok anladigim kadariyla. O halde ya esinizle ikiniz kv ile son kez kararli bir sekilde konusacak ve konuyu kapatmasini isteyeceksiniz ya da iyi bi sert cikacaksiniz kadina, o olacak, agzini acamayacak. Yalniz cevap yazmak icin mesajinizdan alintiladigim kısmı cogu kadin bilmiyor ve bilmeyerek anne olup gidiyor zaten. Fark edip arastirip uzmanindan ogrenmiyor da. Ha dogru mu elbette degil. Keske herkes bilincle, cocuk yetiştirmeyi bilip anne olsa.

Ben anne olupta cocuktan onceki hayatini ozlemeyen gormedim. Gercekci olmak gerekirse tabiki seviyoruz ama zaman zaman onceki ozgur hayatimizi ozluyoruz. 1 bucuk yasinda oglum var, cok zor sorumluluk gerektiren bir sey. Hayatin bastan sona değişiyor. Istemiyorsan asla yapma.

Kv bu konuda takıntılı ise susmaz. Benimki de çok istiyordu, bizim bu bebek epey zor oldu. Hatta kayınvalidem nerdeyse depresyona falan girdi. Neyse ki şükür hamile kaldım. Artık durur diyordum ama daha bu doğmadan hadi peşine hemen ikincisini yapın diyor. sürekli söylerse ben artık topu eşime atacağım, o sustursun.

Çok iyimser geldi. Biz senede 4-5 kere farklı ülkelere gidiyoruz mutlaka. Bazen planlı, bazen plansız, bazen çok kötü yerlerde kaldığımız oluyor. 4 yıl demişsiniz bu bana çok iyimser geldi. Ben 5 yaşında bir çocukla kendimi uzakdoğuda bir ülkeyi gezerken hayal edemiyorum mesela zaten istemiyorum da özgürce gezmek varken.

Aynı şekilde iş yerinde de 40 yaşında çocuk sahibi olmamış bir arkadaşım var o da evli. Herkes nasıl okul taksidi denkleştiricem diye düşünürken onlar bahamalara tatile gidebiliyorlar, istedikleri yerlerde oturup istedikleri şeyi düşünmeden yapabiliyorlar, belki bencilce ama bu hayat bana daha ç. ekici geliyor. Kendisi de söylüyor ardımızda bırakmamzı gereken bir mal varlığımız olmadığı için her konuda rahatız diye. Bu arada Yetiştirme yurdunda okul masraflarını üstlendikleri 2 tane çocuk var., sanırım insanlığa faydalı olmak adına öyle bir kararları var.

Cevrenizde cok fazla aglayan mizmiz yaramaz cocuklarami maruz kaldiniz acaba:) bebek veya cocuk gorunce en kati insanin bile yuzunde bir gulumseme olusur genelde.. birde cok masum bakima muhtac canlilar oldugu icin nasil negatiflik beslenebilir diye insan sasiriyor bir psikolog vardir aramizda mutlaka cocuklara karsi negatif hislerin sebebi nedir veya normal bir davranismi bizmi yanlis dusunuyoruz merak ettim:)

Ben kızıma diyorum bazen çakiiii

Ay başka biriyle karıştırdım ben pardon

İşin ilginci milletlere mal olmuş, çok güzel yetişmiş insanların, liderlerin genelde çocukları yok. Gerçi sebebi kendilerini bişeylere adamış olmaları da olabilir. Benim dünyayı kurtarayım gibi bir derdim yok ama bana verilmiş olan süreyi maksimum fayda, deneyim ve yaşanmışlıkla bitirmek isterim. Çocuk bu listede kesinlikle yok. Hayatımın en güzel yıllarını 30-50 yaş arasını örneğin, başka bir bireye adayarak heba etmek istemiyorum :)

Herkes fikrinize saygı duymalı. O kısma katılıyorum ama kötü niyetli olduklarını da sanmıyorum olaylara bakış açısı farklı bu ev almamak araba almak düğün yapmamak nikah yapmak gibi bir tercih değil onlar içinde kalır geçer ama çocuk öyle değil zamanı geçip ahh keşke dediğinde dönüş yok. Ve bambaşka bir sevgi açıkçası biri bana istemiyorum dese bu deliliği yapmalısın derdim çocuğuyla ev hayatını seçenler olduğu gibi çocuğuyla dağ tepe bayır gezenler de var. Herkes kendine göre şekillendiriyor. Zor mu çok zor. Zorunda mısın asla. Güzel mi dünyadaki hiçbir şeye benzemeyen bişey. Seçim eşin ve senin. Haa eşinin yiğeni için söylediklerine çok üzüldüm. Belli ki içindeki o duyguyu açığa çıkarmak istiyorlar gül geç sen nasıl fikrine saygı bekliyorsan onlara da saygı duy. G

Ben sizi anlıyorum. Bizde iki kız kardeşiz. Zamanında anneme baskı yapılmış. Bir tane daha doğur denmiş ama annem hayır iki evladım var yeter demiş. Yani bizim gibi toplumlarda illa erkek çocuğun olmak zorunda gibi bir anlayış var. Kız bebek beklendiği anlaşılınca; ''olsun sonra erkek de olur.'' derler. Bu lafı kaç kere duyup ben utandım. Bizde insanlar haddini çok aşıyor. O yüzden bazı lafları çok çiğ buluyorum. Mesela sizin komşunuzun o lafından çok utandım. O iki kızı o lafı duydu ya, beyinlerine erkek kardeşimiz daha değerli diye kodlandı. Buna ne gerek var, evlat ayrımı yapılır mı? İşte her kadın çocuk doğurabilir ama her kadın anne olamaz..

Çocuk istememek gayet normal bence çocuk istemek gibi. Bir tercih. Tercihlerinizin arkasında durun hayır ben çocuk sahibi olmak istemiyorumdeyin soran olursa.

Aynı hislerle cebelleşen neredeyse 3 senelik Anne :) Bu duygular içimde hep varken, bir rahatsızlığım sonucu çocuk düşünmek zorunda kaldık. O kadar imkansız görünüyordu ki, o kadar inanmamıştım hamile kalacağıma, ki 1,5 aylıkken öğrendim. İnanın zorla olmuyor, sonrası daha zor. Yaşamak istedikleriniz ve sorumluluklarınız arasında sıkışıp kalıyorsunuz. Bir daha hiç bir zaman yaşayamayacağınızı bilmekte müthiş bir hayal kırıklığı.. Benim hala aşamadığım tek şey, eşimle baş başa gezememek, tatile gidememek. Yoksa seviliyor çok seviyorsunuz o ayrı. Gene gidersin diyorlar anlamıyorlar aynı şey olmadığını. 3 senedir hep beraber yatıyor hep beraber kalkıyoruz en basiti :)

Evet, örneğin annemin komşusu o yaşlı cadalozdan hep nefret ettim, çocukken bakkala gitmemize bile karışırdı, annem genç ve tecrübesizdi, ona uyarak bize nefes aldırmadı, ama o cadı kendi torunları yurtdışında eğitim alsın diye kendini yırttı. . Bu cadıya bile zarar vermedim, Allah b... sını versin bile demedim, vicdanım hep beni susturdu, ama burada bari o kadarını diyeceğim """"Allah b... nı versin cadı, gittiğin yerde bekle, elbet hesabını soracağım"""" Ooooh

ben de 9 aylık evliyim. çocukları severim ama bende benzer modellerinin olması fikri beni çok korkutuyor

Bana da devamlı çocuk yapın sevelim diyorlardı. Bir sene Sonra doktor tüp bebek yaptırın sorun var dedi. Bende yakın aileme söledim şimdi kimse ağzına çocuk kelimesini alamıyor artık. Bence sizde istemiyorum demeyin olmuyor diyin o zaman yorum yapamazlar G

Oğlum yenidoğanken meme ucum yara olmuştu tüm emziren anneler gibi. Acı çekerek veriyordum. Ablama bakıp bir an "mantıklı insan işi değil de işte sadece duygusal düşünen canlılarız" dedim. Sıpam şimdi uyudu bugün geç kaldık baya. Tüm gün çok zorluyor, çok şey atlatıyoruz ama hiç bir şeye değişmem onun sevgisini. İyi ki duygusal düşünüp yapmışım iyi ki olmuş.. Seninki de biraz daha büyüsün. İletişiminiz kuvvetlensin daha iyi anlarsın. İkinciyi düşünürken keşke direk 18. aya falan atlasak diyorum Önceki

Tam tersine ben kendisini tanıyıp seçimini yapanları gerçekten takdir ediyorum. Önce gönlünde var edip evinde hayal etmeden sırf yaşadığı bir eylemin neticesi çocuğu kucağında bulanlar o kadar çokki Çocuklarım küçükken tanıştığım bir teyze "kızım, eskiden şimdi ki gibi ilaç spiral vs mi vardı, emzirmeyi bitirince bazen emzirirken hamile kalırdık,8 çocuğum oldu, sonuncular ikizdi, biri ölünce elime sevincimden kına yakmıştım şükür bir işim azaldı diye" demişti Hadi o zaman yapacakları bir şey yoktu, şimdi var, yine de çevre baskısından vs doğuruyorlar, kaç kişiyle tartıştım çocuklarını horlayıp hırpaladıkları için, sayısını unuttum. Onlar ermiş muradına Biz çıkalım kerevetine Kısmı iyi de, devamı Gökten 3 "BEBEK"düşmüş olarak gelince hepsi sıcak bir kucakla karşılanmıyor ne yazıkki, ne kadarına layık görüldüyse o kadarıyla yetinmeye çalışıyor. İstemeyenler, isteyinceye kadar rabbim vermesin, cepte bulunsun diye doğurulanların da yardımcısı olsun amin...

Hormonlarla alakasi yok. Siz gayet sorumluluk sahibi bi insansiniz. Insanlar keske boyle olsa. Kedi dogurur gibi dogurmak kolay. Sonrasi malum olan muhim olan. Bu konuda gülse birsel mukemmel kestirip atmis. Ben anne olacak biri degilim bakamam demisti sevmiyormus yani cocuk. Boyle kadinlar cok. Ben cok sorumlu insan olarak goruyorum kendni bilen hevesle davranmayan.

Cocuk istemiyorum ve istemedigim cocuk hakkinda konusmak da istemiyorum diyebilirsiniz mesela. Ayrica cocuk sahibi olmak istememenin hormonlarla ilgili oldugunu sanmiyorum, mantikli, rahatina/ozgurlugune düşkün, sorumluluk almaktan veya kaygilanmaktan hoslanmayan insanlarin genel tercihi. Yani yalniz degilsiniz.

Bende 32 de evlendim esimde kesinlikle çocuk istemediğimi biliyordu 38 im hala istemiyiruz ama kv dem annem hala söyler söylesinler bi kulagımızdan giriyor ötekinden çıkıyor gayet mutluyuz bizde çocuk sevmiyoruz napalım onu geç çok sevenler bile ne kadar zor olduğunu söyleyip duruyor neden kendimi istemediğim birşey için zora sokayım

Lütfen güncelleme yapınca hemen bir Boleyn Kizi şeklinde beni etiketle :)

Epey yanlış anlamış. Açıklama yaptım umarım doğru anlar bu sefer.

Açıkcası bir ara öyle düşündüler bu sefer de tüp bebek vs önermeye başladılar. Açıkcası öyle söylemek yerine benim kararıma saygı duymalarını istiyorum. Bu konuda yalan söylemek zorunda kalmamalı bence hiçbir kadın.

Kötü demedim. Çok zor. İki kızım olduğu için mutluyum ama rahat hayat geride kalıyor. İkincisi istemeden oldu zaten. O da büyüdü sayılır. Artık rahatım. Ama tabii bekar hayatı gibi olmuyor:) aslında sizin konunuza uzun uzun yazmıştım duygularımı yardımcı olmak için. Beni az çok anlamanız lazın. Siz mi çok mu bayıldınız

Ben de asla çocuk istemiyordum 28 yaşımda evlenir evlenmez doğurdum, bir daha asla diyordum 9 yıl sonra çok isteyerek 2. yi yaptım ve 1 yıl sonrasında sürpriiizz 3. ye hamileydim. İstemediğinizi biliyorlarsa abuk sabuk davranışlarında tersleyin gitsin. Hormonlarda problem yok, geleceği görmüşsünüz, anne olmak çok zor ama bigün hamile olursanız birden duygularınız değişecek , çooook seveceksiniz ve eminim hergün varlığına, sağlığına şükredeceksiniz.

Aslında baş ağrısından uyuyamama durumu çocuk görmekten çok onun peşinde koşmaktan, evde iki tane kedim var ve gelen her çocuk çığlık çığlığa peşlerinden koşup sıkıştırmaya çalışıyor ve aileler genelde aman canım nolcak kedi sonuçta diye düşündüğü için ben sürekli koşturuyorum "çocuklar kedilere zarar vermesin diye" ki çok defa elindeki oyuncağı kedinin kafasına geçiren gördüm. Bu sadece bir örnek böyle bir durumda o çocuğa yapmaması gerektiğini anlatamıyorum ve düşünün aileler evlerinde sürekli böyle demek ki, bana tatlı kız çocukları gibi değil de çevreye zarar veren canavarlar gibi görünüyorlar. Kızamıyorum, bağıramıyorum, düzgünce söylediğimde işe yaramıyor mesela, tam bir çıkmaz.

Eşimin yanında çok fazla bişey söyleyemiyorlar çünkü çok net ve sert bu konuda ama beni yalnız yakalayınca acımıyor kv. A Ankee Nirvana Anneler

Yanlış anlamayın ama bana bu biraz kibir gibi geliyor. Zaten homo sapiens olarak dünya kaynaklarını tükettik. Benim bir parçam kalsa ne kazanacak ki dünya, ben kimim ki dünyaya ardımda bişey bırakmam gereksin diye düşünüyorum.

Offf valla soylenecek xok sey var da, ben kendimden sıkıldim yeminle bu toplumsal konularda yazmaktan Neden boyleyiz biz ya neden gercekten neden

Tabiki cocuk sahibi olmak istemeyebilirsiniz, bunda bir anormallik yok. Anormal olan insanlarin böyle ciddi bir konuda baski yapmalari. Siz net bir sekilde cocuk istemediginizi, esinizin yegeniyle de vakit gecirmekten hoslanmadiginizi, bu konudaki israrli tutumdan rahatsizlik duydugunuzu söyleyin. Hala anlamazlarsa esiniz sert bir sekilde bir daha bu konunun acilmasini istemedigini ifade etsin.

ahakkfjoaejj iki oğlum vardı beni teselli ediyorlardı. üzülme ileride bir tane yaparsın belki o kız olur. erkekler hayırsız olur, kız ömür boyu anneye arkadaş olur bilmem ne. o iş tek taraflı değil, oğullarınız olsa kız isterler

o zaman ekimde berabercene şu ekim anneleri forumlarına katılalım hahaha ya da kasım mı desek sonra çocuğumuz gıcık bile olsa "ah yavrum melek o melek" deriz komşuların burnundan getirtiriz nihahahhaa

Ay ne alakası var. Herkes çocuk istemek zorunda mı ki? Öyle bir kural yok diye hatırlıyorum. Siz çocuk yapmak için uğraştığınız ve çocukları sevdiğiniz için size garip geliyordur sadece, yoksa istememek de istemek kadar normal bir durum. Bende sevmiyorum çocukları, hatta bu zamana kadar elime çocuk alıp bakmışlığım, sevmişliğim yoktur. Kendi çocuğum olursa çok severim, ondan eminim. . Ama psikologlara göre gayet normal bu durum. Bunu biliyorum. Çünkü hastalıkların arasında "çocuk istememe hastalığı" diye birşey yok. Dolayısıyla gayet doğal birşey bu. Herkes anne olacak, çocuk doğurup bakacak diye bir durum yok. Ama Allah hepimize hayırlı evlat versin, isteyen herkes anne baba olsun inşallah.

Benim de olay tam tersi, evlenmek istemeden cocuk sahibi olmak. Sizin yine isiniz daha kolay.

kevin hakkındaki her şey filmini seyretmenizi öneririm sevgili konu sahibi G

Zaten hiçbir zaman çocuk isteğim olmadı ya da çocuklarla yakıın ilişki kuramadım. Bunda yakın çevremde ve ailemde çok fazla çocuk görmemiş olmamamda etkili oldu. Ama çevremde yeni anne olan arkadaşlarımı görünce bu kararım pekişti, artık kadınlar pişmanlıkları konusunda daha net konuşabiliyorlar. Yeni kuşak annelik kutsaldır ve her kadın anne olmalıdır diye düşünmüyor sanırım. Yakın arkadaşlarımdan gördüğüm ve duyduğum şeyler beni anne rolünden giderek uzaklaştırdı. Kendimi, yıllardır emek verdiğim işimi bırakmış, gözlerimin altı mor, birine bağımlı, 6 aydır uyumamış, bir kahve içmek için eşini beklemek zorunda kalan ve ömür boyu bir sorumluluk almış biri olarak göremiyorum. Daha doğrusu istemediğim birşey için bunları neden kaldırayım ki. Çocuğu olup bundan mutlu olan annelere saygı duyuyorum, yazdıklarım yanlış anlaşılmasın.

Ben çocukları sevmeme rağmen anne olmak istemiyorum. Evli olmadığımdan sorun edecek bir yanı yok tabi benim açımdan. Doğurmak düşüncesi hoşuma gitmiyor başta ama bu dünyaya çocuk getirmek istemiyorum, bunu zavallı çocuklara niye yapayım, benim için çok zor bir yaşamdı bir de çocukları mı bu derdin içine atayım diye düşünüyorum, yoksa çocuklar müthiş. ama ilerde durumum olursa evlat edinmek isterim. Anormal değil düşünceniz, istemiyorsanız kimsenin baskısı ile anne olmayın.

ayy aynı yaştaymışız ben de ne zamandır böyle bir konu açsam mı diye düşünüyordum. valla daha bir sürü yapmak istediğim şey var, çocuk olursa kim bilir ne zaman yaparım bunları hatta yapabilir miyim diye düşünmüyor değilim. bilemiyorum, sanırım ben kendim yapmazsam pişman olmaktan korkuyorum

Her kadın tabi ki anne olmak zorunda değil. Böyle baskı yapmalarıda hoş değil bi şekilde kapacaksınız ağızlarını. Bi kızım var ikinciyi kesinlikle düşünmüyorum bana bile bu konuda baskı yapılıyo. Gerektiği yerde sertte çıkıyorum ama

Madem kötü, neden ikinciyi yaptınız?

Daha sıkı korucacağım sayenizde, korktum okuyunca :)

Çocuk bakımı size oldukça yük anlaşılan Allah evlatlarınıza sağlık sıhhat versin uzun ömür versin böyle konuşmayın bişey olursa evlatlarınıza bu söylediklerinize çok pişman olursunuz bence eziyet demek yerine şuanki hallerinin bir daha geri gelmeyeceğini düşünerek keyif almaya bakın kabus demişsiniz konu sahibi G gosrilankago şahsen bu düşüncedeyseniz çocuk sahibi olmayın madem çünkü zar zor değil çocuk bakmak gönül işi zevk işi mutluluk işi

Eğer hormonal bozukluktan şüpheleniyorsanız doktora hisn tabi ki. Ama çocuk istemiyor olmak neden hormonlarla alakalı olsun ki? Herkes çocuk sevmek zorunda mı? He illa çeneleri kapansın istiyorsanız doktora gittik bir bozukluk yok istemiyoruz deyin ve bunu ısrarla deyin, gerekirse biraz da kalp kırın. bir süre sonra mecbur kapatırlar konuyu. He bi de haddim değil belki ama ekstra korunun da bir kaza olmasın lütfen.

Bir de hayırlısı diye dua etmiyorlar mi belkide onlar icin hayırlı olan evlat sayan söven kırıp döken ailesine saygısız ve ya psikopat ruhlu alkolik bir cocuktur. Nitekim dualari kabul oluyor. Sonra zirliyorlar hayırlısı oluyor.

Bu yorumunuzu okurken 21 aylık kızım yanımda şuan ona baktım, öyle masum öyle farklıki.. hani demişsiniz ya "kocayı boşarsiniz ama evlat boşanılmıyor "diye. Rabbim ömrümden ömür katsın evladıma versin.. ondan ayrı 1 gece bile düşünmek çok zor Çocugum olmadan önce etraftaki çocuklara bakar ne zor derdim. Ama anneye babaya öyle değil çocuklar. Dişarda yabanci ortamlarda dünyaya uyum sağlama aşamasında bazen zor oluyorlar. Benim kızım şuan benim için iyi mesela ama bekar arkadaşim var ona huysuzluk yapiyor ister istenez o arkadaşimda belki sizin gibi düşünüyor. Tabiki herkes anne olmak zorunda değil ama anne olanlarda bu duyguyu tadanlarda emin olun evlatlari olmadan duramazlar bilin istedim. bian pişman olmadim hep iyiki dedim. bana en güzel yol arkadaşi. günüm ne kadar kötü geçerse geçsin kizimin bir anneeeee demesi unutturuyor herşeyi. istemsizce yazdim dusuncelerimi, sadece paylaşmak istedim

Şu -kendi hayatından vazgeçme- konusunu gerçekten merak ediyordum, güzel cevabınız için teşekkür ederim. :) Özellikle son cümleniz üzerinde düşünmeye değer doğrusu, hemen not aldım. Benzetmenize ise bayıldım. A

3 çocuk annesi bir kadın olarak söylüyorum. hormonlarınızda sıkıntı yok. akıl ve ruh sağlığınız yerinde. kendini iyi tanıyan, çocuklardan hoşlanmayan ve böyle bir fedakarlık için hazır olmayan bir kadınsınız. valideye böyle devam ederse kendisinin psikologdan randevu almasını önerebilirsiniz.

Ciddi olarak bu konuyu tekrar açmamalarını söyleyin. Çocuk sevmediğinizi de ekleyin. Bende evlenmeden çocuk istemediğimi söylemiştim eşimde kabul etmişti. Aileler 5 yıl boyunca sanırım biraz delirdiler ama ses de çıkaramadılar. 5 yıl sonunda hamile olduğumu öğrendim doktora gittim emin olmak ve sonrasında aldırmak için ya da merak bilmiyorum. Kalp atışlarını duydum ve aldıramadım. Milli takımı bıraktım. Ve asla pişman olmadım. Ondan önceki hayatım gözüme kasvetli geliyor. Önceki

6 ay önceye kadar ben de eşimle aynı durumdaydım. doğumdan sonra ilk 3 ay da ciddi bir depresyona girdim sırf bu bahsettiğiniz şeylerden vazgeçmek durumunda olduğum için. Durum şöyle; şu an size bekar biri gelip bekarlığı övse, aman be koca donu yıka, yemek yap ne o öyle çok manasız, asla evlenmek istemem dese ne düşünürsünüz? Ben şahsen bu yaptıklarımı yük gibi görmeyip eşimle romantik saatleri, güzel anıları, sarılmalarımızı, el ele gezmelerimizi düşünür ve hayatın iki kişi daha tatlı olduğunu düşünürüm. Şu an ben de işte bez değiştirmek, yedirip içirmek gibi şeyleri çok görmüyorum çünkü güzel anlar ağır basıyor.

bu kadar kendinize yüklenmeyin yahu şimdi üzüldüm de, rahatlamak için geliyoruz bu platforma. Zaten konu sahibi de baş belası derken çok zor oluyor manasında dediğini düşünüyorum. Çok emek, sabır, sebaat isteyen bir meslek annelik. Hele 2 çocuk çok zor küçüklük dönemleri. Merak etmeyin büyüyünce dost olacaklardır size.

Bunu deyipte 3 çocuk sahibi olman da

Iki çocuk annesi olarak sana hak vermemem mümkün değil. Kararının net oldugunu iyice bellemeleri lazim, esin konussun olmazsa

Cocuk istemeyebilirsiniz bu gayet normal. Lakin baskalarinin çocuğuna igrenerek bakmak yada onlari sevmemek bence asıl sorun bu. Ben doktora gitmenizi tavsiye ederim. Her kadınoin ruhunda anaç bir yapı vardır. Cocuklara karsi dusunleriniz olumsuz olmamali. Siz dogurmak bakmak istemezsiniz belirli bir rotaniz vardir bu ikisi cok cok ayri.

Çocukları sevmeyen insanları anlayamıyorum. Bu tamamen bakış açısıdır. Size de saygı duyuyorum tabiki. kimsenin hadi çocuk yap deme hakkı yoktur bu eşler arsında alınacak bir karardır. bir oğlum var ve oğluma aşığım. oğlumu ne anneme ne de kv'me güvenerek yapmadım. bakamayacağı ve sevgisini veremeyeceği çocuğu hiç kimse yapmamalı. en doğru kararı almışsınız gerçekten bir çocuğu sevemeyeceğinizi düşünüyorsanız en doğrusu. Sevgisiz büyüyen bir çocuktan gelecekte bir hayır beklemek dünyanın en saçma şeyi. Çocuk sevmek, bilmiyorum kendi görüşüm belli bir yaştan sonra iç güdüseldir diye düşünüyordum ilk kez çocuk sevmeyen birinin yazısını okudum inanın. Ergenliğimde ben de çocuk seslerinden hoşlanmazdım ama 25'li yaşlarıma gelince bebek sevgisi girdi içime. 26 yaşımda da anne oldum. allah isteyen herkese bu duyguyu tattırsın inşallah. Samsonn

Tabiki çocuk istemeyebilirsiniz. Kendinizi dinlediğinizde neler hissettiğinizi merak ettim. Meselå, çocuk sevmiyorum derken. Çocuk gördüğünüzde veya herhangi bir nedenle bir çocukla iletişiminiz olduğunda ne hissediyorsunuz. Size çocukların yaptığı hareketleri, konuşmaları, sevimli ya da komik geliyor mu?Yoksa, çocukları sadece bakması zahmetli, sürekli ağlayan sıkıntı verici varlıklar olarak mı görürsünüz. Kayınvalideniz de bu çocuk sevmeme olayınızı, kafasında anlamlandıramadığı için hormonlarına baktır demiştir. Hani genel olarak her kadında bu anne olma isteğinin varolduğunu düşünerek.

bende merak ettim, bilen vardır heralde. Takipteyim

Ilginiz için çok çok teşekkür ederim istanbul da 2 kere götürdüm dil terapistine henüz çok küçük dediler. Antalya da geçen gün götürdüm oraya taşındık bir kaç soru yöneltti oğluma aslında çok net anliyor hatta terapist algısı son derece iyi ve bir kaç kelime olsa da çıkarıyor biraz daha bekleyelim dedi kreş desteği ile aşabiliriz bu süreci deyince artik okulu bekliyoruz inşallah konuşup cümle kurucak o günleri gorucem. Evelyn

Bir arkadasimin da 9yasinda kizi... doktor demis ki sakin kardes istiyor diye yapmayinn bebek... siz kendiniz istiyorsanız yapin demis... cok istedigi zamanlar oldu çünkü sınıfta kardesi olanlara özenirdi epeydir demiyor

Ben de çocuk sahibi olmak istemiyorum. Hiçbir zaman da istemedim. Neredeyse 10 senelik evliyim ve hala istemiyorum. Çok şükür dominant bir yapım var, ailem veya eşimin ailesi ağızlarını açamıyorlar bu konuda. Eşim de çocuk istemiyor tabii ki. Zaten isteseydi evlenmemiz saçma olurdu. Aileler bakımından rahat olsam da çevremdekilerin tepkilerinden gına geldi. Sürekli vaktimin geldiğini, hatta geçtiğini söylüyorlar. Çocuk istemiyorum dediğimde "saçmalama, olur mu öyle şey" gibi cevaplar verip nutuk çekiyorlar. Her taktiği denedim. Kısırım dedim, genetik hastalığım var dedim ama bu sefer de tedavi öneriyorlar iki saat. Ne diyeceğimi şaşırdım. Hayatımda ilk defa gördüğüm insan bile on dakika sonra bu konuya girip ahkam kesebiliyor, sanki öyle bir hakkı varmış gibi. İnanılır gibi değil. Gerçi çocuk diye kafamı ütüleyen arkadaşlardan bazıları daha sonra itiraf ediyor, en güzeli senin yaptığın, ben kendi hayatımı yaşayamadım diye. Diyorum o zaman beni niye darlıyorsunuz, "özgürce her istediğini yapman sinirimize dokunuyor" diyorlar. Açıkçası ben çocuklu insanlara saygı gösterdiğim gibi aynı saygıyı onlardan da bekliyorum ama göremiyorum maalesef. Bu başlıktaki kişilerin tutumuna o kadar şaşırdım ki şok oldum diyebilirim. Sizin gibi insanları daha önce görmedim ben. Çocuk istemiyorum diye kötü kalpli insan muamelesi yapıyorlar bana resmen. Bu arada kardeşimi ben büyüttüm, annem parmağını kaldırmadı neredeyse. O yüzden o konuda bir merağım da olmadı hiç. Gerçi hormonlarım da anneliğe elverişli değil, progesteronum düşük. Hormon tedavisini asla önermiyorum, çok pişman oldum ben. Bir insan hormon tedavisiyle bambaşka bir kişiliğe bürünebiliyormuş meğer. O kadar iğrenç, takıntılı, kıskanç biri olmuştum ki eşim bile soğumuştu benden. Kendimden nefret ettim, hatta kendime zarar verdim ve bu sebeple tedaviyi sonlandırdım. Bu arada tedavinin amacı çocuk yapmak değil, reglimi düzenlemekti. Aşırı kilo artışımın sebebi de hormon tedavisini bırakmış olmamdan kaynaklanan vücudun bir tepkisiydi, onu da belirteyim. O yüzden düşünen varsa bir daha düşünsün derim. Uzun sözün kısası, çocuk istemek kadar çocuk istememek de normal bir şeydir. Çocuk yapmayacaksan neden evlendin diyenler bile var. Kadınlar kuluçka makinesi değildir derler ya, erkekler de damızlık değil. Hayatı paylaşmak için evleniyorsun, çocuk istemiyorsun diye yalnız kalmak zorunda değilsin neticede. İşin özü, herkes kendi işine baksa bunları hiç konuşmuyor olacaktık. Bugün de çenem düştü yahu.

Herkes çocuk sahibi olmak zorunda değil. Bu bir tercih. Bunu bizim gibi kollektif toplumlarda anlamıyorlar.. Çocuk sahibi olmak; ağır bir sorumluluktur. Öyle yemeğini verdim bir ev verdim demekle olmuyor. Yuva vermek lazım. İlgilenmek lazım. Derdini dinlemek lazım. Rol model olmak lazım. Herşeyden önemlisi yaş geçiyor diye kardeşim doğurdu diye bana yaşlanınca kim bakacak diye herkeste var bende de olsun diye yapılacak bir olay değil. Ondan bu kadar mutsuz çocuk ve mutsuz anne var. Çünkü içten içe çocuk çok da sevilmediğini biliyor. Hissediyor. Anneye hınç besliyor. Anne çocuk arasında bağ kurulamıyor. O yüzden lütfen anne olmak istemeyen olmasın. Bu basit bir karar değil. Herkesi ilgilendiren bir karar. Eğer siz anne olamadığınız için ileride pişman olursanız bu sadece sizi ilgilendirir. Ama anne olup pişman olursanız bu çocuğunuzu da ilgilendirir. Bu pişmanlıktan çocuğunuz da etkilenecektir. O da bu kararın ister istemez sorumluluğunu taşıyacaktır. Lütfen istemiyorsanız anne olmayın. Bu sizin ve eşinizin kararı. Kimseyi karıştırmayın.

Evet, kvnizle aynı fikirdeyim, kesinlikle çocuk sahibi olmalısınız, bu her kadının olmazsa olmazı olmalıdır.. Olun ki şanınız artsın,"anne o anne, ANNE taammı"denilebilsin hakkınızda, stres topunuz her an elinizin altında olsun, sevgisiz büyüyen çocukcağız canından bezsin, yine de onu doğurdunuz diye ömür boyu minnettar olması beklensin çevresi tarafından, mutsuzlara yeni bir mutsuz eklensin Doğurun evet, istemeseniz de, kv babaanne olsun da gerisi önemli değil, haklı kadın

Istememek hakkınız. Esin8z konuşsa daha iyi olur bence. shizuma

Her kadin dogurmak zorunda degil, anne olmak zorunda da degil, toplumun kadina direttigi sacmaliklardan biri sadece Kararinizin arkasinda durun, net olun, hadlerini bilip bu konuda konusmamalari gerekiyor Size saygi duymayi ogrenmeleri lazim

G gosrilankago noalde bdv ye takilmam ama yalnız veya anormal değilsin, senin gibiler de var demek icin yazıyorum. 35 yaşındayım, 8 yıllık evliyim. Çok şükür yolunda giden bir hayatım ve mutlu bir evliligim var ama çocuk sahibi olmayı ben de hiç istedim. Eşimle evlenmeden konuştuk o da aynı fikirde. Çevre baskısı ilk yıllar çok oldu, ara ara yoklayanlar hala var, kısır olduğumuzu düşünenler. hatta isteyip de çocuk sahibi olamayan bir arkadaşımın ısrarı ile gidip tüm testlerimi yaptirmisligim da var. Herhangi bir sorunumuz yok bu arada herhangi sağlıklı bir çift ile aynı oranda çocuk sahibi olma ihtimalimiz var :)) Ama istemiyorum, evet mutlaka güzel bir duygudur, çocuk evin nesedidir, senden bir parçadır tüm güzel duyguları yaşayanların söylediklerini anlıyorum ama herkesin hayata bakışı ve beklentileri çok farklı. Herkes çocuk sahibi olacak, her kadın doğuracak gibi bir toplum baskısına gerek yok, hepimiz birbirimizin düşüncelerine saygı gösterebilecek düzeyde olsak hayat daha da güzel olur. Rabbim isteyenlere versin, dileyen kimsenin kucağını boş bırakmasın ama çevre de çocuk isteyenlere baskı yapmasın. İleride yaşın geçer, pişman olursun diyenler de çok. Bana göre anne olmak için illa doğurmaya da gerek yok, dusencemin değişmeyeceğini biliyorum ama diyelimki istedim ve olmadı mı. Yetimhanelerde aile sevgisine muhtaç o kadar çok çocuk varki, evlatlık alırım ve ona annelik yaparım. Şöyle bir bakıyorum da sabah kostur kostur evden çıkan, çocuğuyla kahvaltı edemeyen, onlarla oyun oynayamayan, yeteri kadar ilgilenmeyen, bakıcı ya da aile büyükleriyle büyüyen, çocuğun en güzel anlarını kaciran o kadar çok aile varki. Kimse kızmasın ama maksat sevmekse heryerde sevilecek çocuk var ama maksat yetiştirmekse bu konuda herkes aynı hassasiyette değil maalesef. Onun için de kimse kimsenin ne yaşadığını bilmeden yargilamasin bana göre.

Kararıniza tabiki saygı duymak zorundalar belki iyiliğinizi düşünüyorlar keşke bende sizin gibi düşünsem 19 yaşımda evlendim suan 22 yaşindayım ilk günden cocuk istiyoruz ve dr bize imkansız diyor artık rabbimden cocuk istemek yerine bu fikri kafamdan atmasını istiyorum

2020 olsun bence. ciddiyim. Derken bile korku sardı beni. Allahım. Bize yardım et. Icimize istek zerresi düşür ya rabbim.

Benim 1kizim var ama 2. katiyen istemiyorum benim 2. yi istememem gibi bisi demek ki... bu duyguya engel olamayabilirsin evet...

İlerde pişman olabilme kısmına katılmıyorum. Hiç sahip olmadığım birşey için ya da hiç hissetmediğim bir duygu için nasıl pişman olabilirim ki. zaten bu duyguyu bilmiyor olacağım.

Ben de çocuk sahibi olmakta çok tereddüt edenlerdendim kısmet bu zamanmış.. sizinle aynı haftadayiz

İmkansız diye birşey yoktur. Rabbim dilerse isterse herşey olur hakkınız da hayırlısı olsun şer görünen de hayır hayır görünen de ser vardır. Hiç üzülmeyin

Yani, bu da bir seçimdir ve sizin mevzunuz sadece eşiniz ve sizi ilgilendirir, keza da o da hem bilerek evlenmiş hem sonradan heveslenmemiş zaten. Ben evli değilim ve de dünyaya bakınca çocuk yetiştirmenin inanılmaz zor olduğunu görünce ben de istemiyorum. Sizde bir sorun yok bence.

kesinlikle katılıyorum. herkesin yavrusunu allah bağışlasın. benim de bir evladım var şükür. ve anne olduktan sonra anladığım en önemli gerçek doğurmanın hiç bakmanın ise esas annelik olduğunu net biçimde hissetmem. daha 1 aylıkken diyordum. şimdi gelip bi karışıklık olmuş sizin değil deseler hislerimde 1milimlik değişiklik olmazki. veya al bu senin dedikleri çocuğa onun gibi bağlanabilir miyim?eşinizde hemfikirse bence de düşünün. konu sahibi arkadaşım biraz kaynadı konun kusura bakma. ama sonuna kadar haklısın. her ne kadar ben annelikten memnun olsamda tercih etmemek de dünyanın en doğal şeyi. karı koca anlaştıktan sonra da kimseyi ilgilendirmez. hormonal bir şey olduğunu sanmıyorum. hayat sizin. etrafımda çocuk meselesi düşünen arkadaşlarıma da hep söylemişimdir. eğer "belki" diyorsan hiç bekleme hemen yap vakit geçirme. ama asla diyorsan asladır. tabi onları anlıyorum torun istmelerini, çocuklarının baba olduğunu görmek istediklerini ama bu durumu olduğu gibi kabul etmek zorundalar.

Kesinlikle artı 1500 diyorum. Allah öyle düşünenlere ilkönce erkek versin ki, kızlar oğlan yollarında kaldırım taşı olmasın. Çocukluğumdaki iki kadını kimse karnı boş görmediOğlana kadar her yıl doğurdular, yatacak yatağı olmayan kızlar=/ 1 kızım 1 oğlum varken, bir kızım daha olsa ne iyi olur diye 3cüyü istedim, oğlum oldu, kuzum benim.. Hepsi kız olsa ne olacaktı, ancak mutlu olurdum bundan, birbirlerine hiçbir üstünlükleri olamaz kesinlikle...

Tabiki çocuk sahibi olmak zorunda değilsiniz bu sizin tercihiniz Ama bişeyi merk ettim çocukları hiç mi sevmiyosunuz ay ne kadar sevimli bi çocuk dedğiniz hiç olmamışmıdır.. yanlış anlamayın tabiki bu da bi tercih meselesi merak ettim sadece

Istemıyosan yapma Nasılsa 1. Yapsan 2. Ne zaman baskısı olucak hıc bıtmıycek cilek. yagmuru

Ayy 2sene evlat sahibi olmak için bekledim şimdi çok şükür hamileyim ve gözlerim doldu okurken ne kadar güzel anlatmışsın minnie

Arkadaşım annelik kutsal falan değil bence de. Kendinden çok fedakarlık ettiğin ve bunu bile isteye yaptığın bir süreç sadece. Mesela ben bir doktora tezi yazmaya çalışıyorum, bebek 7 aylık, çok sosyal biri değildim hani yaşantım fazla kısıtlanmadı, bebeğim de uyumlu, çoğu zaman uykusu düzenli falan ama ben bitik duruma geldim yani yine de. Minnoş kızım çok tatlı çok da güzel zaman geçiriyoruz ona bişeyler öğretmek çok keyifli ama bu gerçkten istemeden yapılırsa hakkını verebileceğin bir şey değil. Ve istemediğin için bir zorunluluk haline dönüşür. Mesela ben 2. yi hiç istemiyorum. Biliyorum ki bu kadar sevmem ve iyi de bakmam. Yapamam yani kendimi iyi tanıyorum. O yüzden ben de 2. Ne zaman sorusuyla kaşılaştığımda çok açıklama yapmayacağım çünkü bunu soranlar beni anlayacak durumda insanlar olmayacak direkt ben erken menapoza girdim falan demeyi düşünüyorum anlamayacak olanlara

Her kadın anne olmak zorunda değil, çocuk istemeyen kadının hormonlarında problem vardır ne demekmiş? İlk kez duyuyorum. Anne olmak istemek, kişinin kendisiyle ilgili yani keyfiniz bilir. Ülkemizde sizin gibi düşünen ama çevre baskısından korkan, dayanamayıp anne olan birçok insan var görüyoruz. Kararınıza herkes saygı duymak zorunda ama o zaman daha net ve daha sert cevaplar vermeniz gerekir, çünkü burası Türkiye herkesin çocuğu olmak zorunda. Hatta varsa kardeş yapılması zaruri, bebek kızsa bi oğlun olsun, erkekse kızın olsun.. Bu böyle uzar gider bu sorunlar anne olmayla da bitmiyor takılmayın.

Ben yeterliğe girdiğimde 4 aylık hamileydim. Tez döneminde sık gidiş geliş olmayacağından düşünülebilir ama tezim çok yavaş gidiyor seneye bitirmem imkansız mesela uzatıcam mecburen Benim de annem yok bu büyük eksiklik, zorlanıyorum bazen.. ben bebekleri de pek sevmezdim daha doğrusu korkutucu bulurdum. Hala da kendimin ve bi kaÇ sevdiğim arkadaşımınki dışında bebekle iletişimim yok. Size de kolaylıklar vallahi olunca bi düzen kuruluyor ama en büyük yük annede oluyor buna hazırlıklı olmak lazım

Yani size göre ben çocuk yapmayı denedim yapamadım ve istemediğimimi iddia ediyorum. Değişik bir yaklaşım ne söyleyebilirim ki belli ki çok farklı kafalardayız. Bana kalırsa da insanların bilerek ve isteyerek çocuk sahibi olması çok enteresan. Çocuk istemek için bir sebep lazım değil ama istememek için bir sebep mi gerekiyor.

Kalp ritim bozuklugu var bide vitamini eksikligi var baska da yok ameliyat olmak istemiyor butun değerleri 0 R

Malesef değiller

Erkeklerin canı çok tatlı. Benim ameliyatlik sorunlarım vardı. Ameliyat olup sorunlar giderilince hamile kaldım. Çok riskli ameliyatlardı ve ilkinde ölümden döndüm. Diğerlerini tüm riskleri kabul ederek oldum. Hiç sesim çıkmadı. Kalp ritim bozukluğu vitamin eksikliği sorun mu... İnsanlar kalp nakli oluyor... İnşallah kalpten dilediğin evladını tez vakitte Rabbim hayırlısını ile nasip eyler. Ben çocuğun olacağına inanıyorum. Eşinde ameliyat olacak. Şu sperm sorunu tamamen yeme içme vitamin ile alakalı. Vücutunu güçlendirecek. Wifi olan odada uyumayacak, cep telefonunu cebinde taşımayacak, tavuk organik olmadığı sürece uzak duracak. L_arjinin kullansın. Çok etkili. Hayırlı haberlerini bekliyorum.

allah şifa versin ben de eylül-ekim gibi hamile kalmayı planlıyorum aslında... yani bir sorun var mı yok mu o zaman çıkacak yine de içten içe istiyor muyum hiç emin değilim. ya 3 4 yıl sonra pişman olursam o zaman da geç olursa diye korkuyorum arkadaşlarımın da çocukları var hem de en sık görüştüğüm hepsinin hiç de özenmiyorum gibi yaa, hiç ne güzel onların çocukları var benim de olsam demedim hele şimdi 3 4 yaşlarındalar, o şımarıklıkları hiç çekilir gibi değil geliyor bana

Tabi ki sizin tercihiniz, bi arkadaşım var o da böyle inşallah kısırımdır falan der hep, ben çocukları sevmem ama kendi çocuğum olsun diye debeleniyorum şuan, Allah isteyene versin C captain price erkek