Yapısal sanırım babam da öyle biri. Ama diğer duygular gibi üzüntüyü de yaşamak gerekir diye düşünüyorum. Destek almanıza sevindim.

Ah canım benim ya bilmiyordum. Başın sağ olsun öncelikle. Kimisi üzüntüsünü göstermek istemez. Zayıflık gibi görür belki bilmiyorum. Ama üzülmek, ağlamak çok normal çok doğal. İleride çok başka yerden alakasız bir yerden patlayabiliyor. Belki güçlü görünmek, güçlü kalmak isteğiyle yapıyorsun bilinçaltına öyle işlemiş belki. Ama güvendiğin bir omuzda ağlamak da çok rahatlatıyor insanı. Üzüntünü almaz ama işte o yükü atıyorsun.

Aslında ben de öyle olabilmeyi istedim. ketum derler hani. ne üzüntüm varsa hem dilimde hem yüzümde. hemen belli olur. belki daha zor ama birçok şeyi içimde yaşayabilmeyi isterdim

Ben de ayniyim, cok sonralari cikiyor acisi

Aslında iyi hissettiriyor ne yalan söyleyeyim, anlatınca rahatlıyorum, kendimi ifade etmiş olmak o derdimi anlatmış olmak sanki yükümü hafifletiyor ya da beni daha iyi anladıklarını hissetmek bana iyi geliyor. ama bir yandan da insanların enerjisini çekiyor muyum acaba diye düşünüyorum. soz gelimi biri halimi hatrimi sormak için mesaj attı. benim de diyelim o aralar canım bir meseleye sıkkın. eger karşı taraf konuyu anlatabilecegim bir yakinliktaysa hal hatir sorma faslından sonra kesin anlatırım hemen. ama böyle olmak istemiyorum

Bende öyleyimdir, kafamı taktığım bir durumu hep başka şeyler yaparak unutmaya çalışırım, ama onu düşünmedikce, üzüntünü yaşayamadıkça geçmiyor, erteleyip duruyorsun sadece. Psikolog bir arkadaşım kafanı taktıgın durumlara nolursa olsun günde yarım saat ayırman gerek, sana ne kadar acı verse de biraz da olsa düşünmek için kendini zorla demişti. Başın sağolsun bu arada

ne kadar ben konuyu kendim yazdım sandım. Bende bebegimi kaybettim yakın zamanda. Ve gercekten onu dusununce farkli seyler dusune dusune ben korkulaea esir kaldım. Simdi onları yenmeye calisiyorum. Hayattan keyif almaya calisiyorum. Kalabalikta bulunmak bana iyi geliyor. Gittigim yerde kalmaktan uzun oturmak nefret ederdim smdi evde bunu dusunup uzulcem diye gittgmdm yerde kaliyorum esim sasiriyor sen kalamazdin zorlasam kalmazdin diyor. Bende bastirmaya calisiyorum.

Böyle biri olmayı seçmiyoruz ama, bu gömleği bize, birlikte yaşadığımız ve etrafımızı kuşatan çevremiz giydiriyor. Çocukluğumdan beri babam bana hep, "sen çok güçlü bir kızsın" derdi. Büyüdüm, bu kez arkadaşlarım söylemeye başladı. "Sen çok güçlü bir kadınsın, keşke senin kadar gözükara olabilsem, keşke senin kadar güçlü durabilsem" benzeri cümlelerle bu duyguyu beynime kazıdılar. Evliliğim kötüydü, eşimden boşandım, çıktım geldim Adana'dan İstanbul'a. Hem de hemen duruşma biter bitmez. Öncesinde eşyalarımı kamyona yüklettim ama İstanbul'da evim yok. Nakliyeye söyleyecek bir adresim yok. Ama öyle inanıyorum ki kendime. Uçakla gittiğim için, boşandığım günün akşamı vardım İstanbul'a. Kalacak bir yer buldum geçici, ertesi sabah nakliyeci aradı. "Abla İstanbul'dayız, adresin konumunu yolla..." Hadi bakalım güçlü kadın, başka zaman olsa bir hafta sürünür eşyalar nakliyede ama bana ilkelisi denk geldi. Birkaç saat müsade istedim ve ilk emlakçının gösterdiği üç evden birini apar topar seçip fazlasıyla kirasını kabul edip tuttum evi. Ama nasıl cesurum. Eşyaları getirip kurdular, gittiler ve ardından kapıyı kapattım. Şu bir paragraflık yazıyı bir ayda yaşadım, evliliğin sancılı günlerini beş sene. Mahkeme süreci, toparlanma, taşınma telaşı, yolculuklar, uçak biletleri ve daha nicesi... Yatağa oturdum ve çok uzun zaman sonra, ömrümde ilk defa hıçkırarak ağladım. Ama öyle böyle değil. Bağıra bağıra. Sesim kısılana kadar ağladım. Geldiğimi haber alan bir arkadaşım aradı, ağlayarak açtım. "Sen tanıdığım en güçlü kadınsın, ağlamak sana yakışıyor mu?" dedi. Ağzıma geleni saydım ve kapattım. O kadar çok yüklemişler ki bu misyonu sırtıma, o kadar çok ben olmaktan çıkmışım ki. O kadar uzun süre güçlü olmak zorunda kalmışım ki, bundan yorulduğum için ağladım. Ve ağlayarak uyuyakaldım, sabah uyandığımda üzerimden yüz yıllık yük kalkmıştı. İnsan her duyguyu, kendi zamanında yaşamalı. Üzüleceksek üzülelim, güleceksek gülelim ama ertelemeyin. Ben hep aciz görünmekten korkmuşum meğer. Oysa ne güzelmiş insanın yeri geldiğinde, hayata teslim olup üzüntüyü yaşaması. Umarım size de gelir o nöbet ve kırılma noktanız olur o an. Sonra o arkadaşımı arayıp özür diledim ve tatlıya bağladım. Bebeğiniz için de çok üzgünüm, dilerim kalan yavrularınızın ömrü de, bahtı da güzel olur. Sevgiler.

İstemsizce bastırma savunma mekanizmasıni kullanıyorsunuz belli ki... acaba bu acıyı yaşadığınızda daha çok kendinizi salmaktan daha büyük yıkıma uğramaktan mi korkuyorsunuz. yani bilinçaltının böyle düşünüyor olabilir Bulutsuzluk

Ben de böyleyim. Annem öldü ağlayamadım bile Ağlamak ya da içimi boşaltmak benim için yalnızken bile imkansıza yakın. Sanırım bu yüzden gamsız mış gibi yapıyorum. Nasıl çözülür bu bilmiyorum.

2 cocugum var zaten, sagliksiz bir hamilelik gecirdim.

Bence bu iyi birşey, ben üzüntümü o kadar derin yaşıyorum ki istemiyorum bu kadar acı çekmeyi, dünyam yıkılıyor günlerce yatağa girip yorganın içinde aç susuz acı çekiyorum, hayat duruyor, iş yerinde çalışamıyorum ciddi problem oluyor işyerinde öyle ki bazen ise bile gidemiyorum benim durumum daha vahim oluyor, keşke uzuntume rağmen hayatıma devam edebilen...

Sadece senin suçun olmadığını kabullen

Hayırlısı böyleymiş

Bilemiyorum, oyle de yetismedim aslinda, annem fazlasıyla duygularimi yasamami, ne hissediyorsam ne istiyorsam o sekilde yasamam gerektiği dogrultusunda buyuttu beni. Bunu ben kendim gelistirdim sanirim. En son ne zaman agladim bilmiyorum oyle hickira hickira ya da sessiz... Aslinda saydigin kadar gucluklerle hic karsilasmadim hayatim hep kolaydi, her seye kolay eristim, oyle aman aman acilar yasamadim. Evliligimin, evlenmeden oncesi daha dogrusu biraz zordu benim icin, çocuklarla bas basa kaldigim bir donemim olmustu, o zaman da hep guclu durdum. Bebegimin kaybiyla bunun benim karakterim oldugunun sonucuna ulastik yani doktorum oyle söylüyor.

Başınız sağ olsun Üzüntümü saklama konusunda bende çok iyiyim neden böyleyim bilmiyorum Çoğu insanın kaldıramayacağı üzüntüleri yaşadım yaşıyorum Ama dışardan biri asla anlamaz Bazılarımız böyleyiz heralde

Selamlar herkese. Kendimde uzun suredir fark ettigim bir sorunum var, daha dogrusu hep var olan ve bayadir fazlalasan. Ben uzuntumu yasayamiyorum! evet sorun bu. sevgimi, mutluluğumu ve diger tum duygularimi fazlasiyla yasayip hissettirirken, beni uzen konularda bir sey yokmus gibi davranıyorum. Bu zamanla kendi kendime patlama yasamama sebep oluyor. Ki o da icimde olup bitiyor. yakin zamanda bebegimi kaybettim mesela, ama yine evdekilere karsi normal davrandim, eskisi gibi, bir sey olmamis gibi. Kendi kendimleyken bile normal davrandim, sevdigim seyleri yaptım, keyif aldim.. üzüldügum her ne ise o aklima gelince, acisini biraz hissetmeye başlayınca hemen baska seylerle ugrasmaya başlıyorum Kendimi bile kandiriyorum yani. Destek aliyorum bayadir. Uzuntulerimi de sevinclerim gibi gostere gostere yasamayi ve icimi boşaltmayi cok isterdim. Bakalim nasil başaracağım

Bende böyleyim ama ben bundan şikayetçi değilim üzüntü yaşasam sürekli ne farkeder daha çok üzüleceğim yokmuş gibi davranmak unutmak benim gizli gücüm gibi

Bebeğiniz bir kere olduysa tekrardan olur Üzüntünüz geldiği zaman yaşayın o da bir duygu engellemeyin kendinizi Engellediğiniz için patlama yaşıyorsunuz.

bende boyleyim love... hatta ben olay tazeyken o olaydan bahsedip kahkaha atip alay da edebilirim kendimle bir ortamda ama gece kendimle kaldigimda hungur hungur aglarim...

Aslında hiç iyi birşey değil Bazen bende bunalıyorum Ama iyi olmak iyi hissetirmek zorundaymışım gibi hissederim Şuan mide problemleri çekiyorum Bazen kalbim sıkışıyor İyi hissetiriyorsa üzüntünüzü doya doya yaşayın B Bihterinpekisi Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Sanirim boyle bir sey, o negatifligi sevmiyorum sanirim.

Ne güzel, en azından benim karakterim bu diye kabullenmişsiniz ve gerçekten üzüntü duyacak olaylarınız az. Üzülmüyorum diye üzülmek galiba içinde bulunduğuz durum. Ama duygusal tepkiler karakterle değil de, sanki tavırlarla ortaya çıkar. Misal dürüst olmak karakter meselesidir ama bir film izlerken ağlamak o olaya duyulan tavır. Aynı filme ağlamayan insanlar da dürüst karakterli olabilir. Demek istediğim buydu. Ağlamak ve duyguları yaşamak için uç örneklere gerek yok. Yani ağır yıkımlar yaşamayabilirsiniz. İçinizden geliyorsa yapın, gelmiyorsa da "niye üzülemiyorum" diye üzülmeyin mesela. Bu kendinize yapacağınız bir iyilik olur. Umarım dediklerinizi doğru anlamışımdır.

Üzülüp deli gibi ağladığım gün bile yapım gereği birkaç saat sonra gülerim, normalmiş gibi davranırım bende. Aslında bu sıkıntılarımı etrafa yansıtmayı sevmiyorum ne negatif enerji saçıp karşımdaki insanında enerjisini düşürmeyi ne de kendime sürekli bunu hatırlatıp üzmeyi isterim. Aslında böylesi daha iyi bana göre. Tabi kusursuz bi hayat yaşadığını sanıyorlar ama bence kendini en iyi tedavi etme şeklidir bu.

Boş bir dağlık alana gidin, ya da deniz kenari. avazinizin çıktığı kadar, boğazıniz acıyana kadar bağırın çığlık atın, Nasıl iyi gelecek göreceksiniz. Denendi, onaylandı

Aynı ben. Çocuğum günlerce yoğun bakımda yattı, tek damla gözyaşı dokmedim, eşimle sıkıntılarım var, herkes sıkıntısını anlatırken ben susarım, kimseye hicbirseyimi anlatmam. Sonunda hasta falan olurum heralde