Basbaya istemiyorsunuz, her kadın anne olmak zorunda değil. Pişman olur muyum yapmazsam diyorsunuz ama ortada iki pişmanlık seçeneği var birincisi çocuk yapmayıp pişman olmak, ikincisi çocuk yapıp pişman olmak. Birincisi kulağa daha temiz geliyor, en azından dünyaya gelmeyi seçmeyen ama gelen ama istenmeyen bir bebek olmaz ortada.

Görüşmedim. Şu saatten sonra yapacak hiçbir şey yok. Demek ki olmayınca olmuyormuş. Kendimi çok telkin ettim. Çok araştırdım bu konuyu. Yani şu dakikadan sonra bana hiçbir şey çare değil. Allahtan eşim anlayışlı. Sadece salı günü doğsun, gerisini ben hallederim diyor. İçimi rahatlatan kısım bu. Sorsanız deli gibi merhametliyimdir. Kedi köpek için canımı veririm. Ama çocuk için aynı olmadı.

Eger hazir olmadan cocuk yaparsan cok pisman olursun. Kendini kapana kisilmis gibi hissedersin geri donusun de olmaz. Esin cok yogun calistigi icin sorumlulugun cogu sende olacak. Psikolojik olarak ve fiziksel olarak cok hazir olmak lazim, bunun icin de bebegi cok cok cok istemek lazim. Bu cocuk geceleri seni uyutmayacak, kolik olursa her gun 3 saat kesintisiz ciglik cigliga aglayacak gibi gibi asman gereken bir suru zorluk olacak. Toz pembe bir yol degil bu, gercekten istersen bunlari bir sekilde asarsin ama gercekten istediginden emin olmadan sakin ha.. 3nity

Şu an bu saatte ayaktaysam sebebi malum :) Ben de kesinlikle çocuk istemeyen kesimdendim, yıllarca hem aileme hem çevreme bunu açıklamaya çalıştım her çocuk dediklerinde. Bir gün bir şey oldu, vahiy gibi geldi, çocuk istedim. Nasip oldu , harika bir hamilelik geçirdim, inanılmaz pozitiftim bebeğe yansıyacağını dusunerekten. Yine inanılmaz kolay bir doğum yaşadım, bunları hep bu süreçte pozitif olmama bağladım biraz inanış meselesi öyle oldu olmadi insan bilemiyor tabi ki... Yine nispeten çok zor bir çocuk değil oğlum, ama belki de göreceli birşey yani belki de zor bir bebek ama bana zor gelmiyordur. Ki hamilelik doğum emzirmek vs yanında çevreye gosterecegin hassasiyette çok önemli. Bunları kafaya takip takmamak direkt sürecini etkiliyor... Velhasıl kelam, isteyince belki zor gelmez herşeyi de istemeyince kötü... hazır olmadan yapılabilecek bir şey kesinlikle değil, biraz bile acaba varsa içinde ertele derim. Bana o vahiy dediğim his gelmemiş olsaydı yüksek ihtimal saçımı başımı yoluyor olurdum...

Çocuk istemeyen birinin umarım çocuğu olmaz 9

Bende işler biraz değişik. Ben sokak hayvanlarına elimden geldiğince bakıyorum. Yani birinin bir derdi bitince, diğerinin başlıyor. Sürekli onları kontrol ediyorum. Komşular rahatsız olmasın diye. Gece kavga eden kediler oluyor, hemen uyanıp inip müdahale ediyorum. Kimse rahatsız olmasın da düzenleri bozulmasın diye. Eve girip çıkan bir şapşik var. Uyuyup uyuyup sabahın köründe gitmek istiyor. Çok yağmur yağıyorsa saatimi tekrar kurup içeri alıyorum. Aslında çocuktan daha zor işleri. S su-doku sen

Canım istememek, istemek kadar normal. Herkes anne olmak zorunda değil. Bende aşırı rahat bi insandım. 12 saat uyusam yetmedi derdim. Totoyu kaldırmak hiç Bana göre değil. Ve özgürlüğüme düşkünüm. Kısıtlanmayı sevmem. Aklıma ne gelirse o an yaparım. Hatta annem bana sen tembel asla çocuk yapma diyordu 4.5 sene tedavi gördük biz. Olmadı. Olmadıkça bende son 1 senede korundum istemedim. Sonra oldu. 9 ay acaba diye düşündüm. Ya bakamazsam, ya uyurken ağlar duymazsam. Uykusuz naparım diye. Şuan 2 yaşında. Ve saç teline dünyayı vermem. İyi ki var iyi ki olmuş. Hatta hergün senden önce ben ne yapıyormuşum diyorum. Şuan kardeş için uğraşıyorum. Bende gurbetteyim. Aşırı yoğun eşim. Bebeğin ilk 1.5 senesinde nerdeyse yok zaten. Öyle gecelerim oldu ki ağlamaktan içim şişti. Tek baktım, tek büyüttüm. Ama çok şükür

Bebek istememek, istemekten daha doğal ve olagan bir duygu, neden istemek icin kasiyorsunuz ki? Zaten cocuktan sonra hayatiniz, o instamomlarin ya da reklam annelerinin hayatlari gibi olmayacak, duyarli bir insansaniz, coronasindan savaşına, pedofilisinden ekonomik krizine her sey sizin icin buyuk dert olacak, duyarsiz bir insan olsaydinz da zaten cocuk yapma konusuna bu kadar kafa takmazdiniz, herkesin var benim de olsun diyip bir yolunu bulur dogururdunuz.

Bebek çok önemli bir karar kesinlikle insan çok hazır olmalı he ne kadar hazır olsa da eksik hissediyor insan tam bir hazır olmuyor ama yine de biraz istemek lazım ya bence yani en basit söyle diyeyim ben ilk kızıma hamileliği çok istedim sonrasında iki vş hamilelik oldu derken şuan iki kızım var ve o kadar alıştım ki uyumamaya oturmamaya sürekli uğraşmaya bana zor gelmiyor ama istemeseydim eminim ki işkence olurdu çocuk işi çokta kolay değil cilek. yagmuru

Rahatima düşkünüm az uyursam psikolojim bozulur diyorsun bu kez de cocugun psikolojisi bozulacak yani sorunlu bir birey yetistireceksen topluma sakın tedavi olma herkes yapıyor diye mecbur değiliz.. Az uyumak degil hiç uyumadigin günler de olacak. Disari adım atamadığın gunler de olacak. Ayagini uzatip keyif yapamayacaksin.. Yani annelik sabır ve sonsuz sevgi işi ve ben sizin yasinizdayken deli gibi ugrastim oldum tedavimi pes etmedim hic aklimdan gecmedi rahatim mi bozulur diye dert etmedim demem o ki sizden anne olması sizin de bildiginiz üzere zor. K

İnşallah. Ben de öğretmenim. Acaba meslek kaynaklı mı bilmiyorum. Sürekli çocuklarla uğraşmaktan

Hani insanın önceden tecrübe etmediği bir şey olduğu için, kendim de zayıf hissettiğim için yaşamadan tam olarak ne istediğimi anlayamiyorum

Bende ki rahatsızları sıralasam, evlat sahibi olabilirmek için geçirdiğim ameliyatlar oooooooo. Evlat bakılıyor, hiç de zor gelmiyor. Bı gün zor geçse ertesi gün hatırlamıyorsun bile. M MelatoniN

Her cocugu olanin arasi iyi olcak diye biseymi var sacmaladiniz

esiyle arasi daha mi iyi olur buna nasil bukadar emin olabildiniz acaba? herkesi annelik hislerini sizin gibi yaşayacakmi saniyorsunuz? bayan bakabilecegimi dusunmuyorum istemiyorum da diyor çocuk bakmak ultrasondan oynayan eline sevinmekle cok alakasiz seyler herseyden once sabir istiyor ve bayan bu sabri gosteremeyecegini dusunuyor.

Allahın vermemesinin de bir sebebi var demek ki. Gerçekten istiyorsanız ve şartlarınız müsait olunca düşünün.

Merhabalar.. sizlerin fikrini almak istedim. 28 yaşındayım eşim 36. 4 buçuk yıl oldu evleneli Çocuğumuz olmadı pek bı sebep de bulunamadı bir aşılama yaptırdım tutmadi sonrasında da bir girişimde bulunmadım çünkü gittikçe bu fikirden uzaklaştım. Maddi manevi bakabilecegimi düşünmüyorum Eşim yogun çalışıyor, aileme uzağım ve migrenim sık tutar regl zamanlarım ağır geçer alerjim olduğundan burun tıkanıklığım bile zorluyor ve rahata alisik bir insanım. Kendime vakit ayiramazsam az uyursam vs psikoljim hemen bozulur. Bir de panik atagimsi hallerim var. Şimdi evlendim vakit geciyor herkesin de bebeği oldu olmak üzere diye bir hevese kapilsam da ilk günden pişman olurum diye düşünüyorum. Eskiden eşime değerlerini arttırması için takviye kullanması konusunda baskı yapardım istediğimi saniyorsum ama şimdi heves etmişim merak etmişim diye düşünüyorum. Olmaması için dua ediyorum olmadığı da artık işime geliyor. Ama olmasın diye extra cabam yok eşim güya istiyor çünkü o her şeye olumlu yaklaşıyor oysa iş yüzünden yanımda olamayacak sabah köru gidip geç gelecek.. Böyle bir durumda olup iyi ki çocugum oldu diyen var mı.. yoksa sakın kalkisma mi dersiniz ya olursa korkum var.. ilerde böyle düşündüğüm için pişman olur muyum.. çok uzattım olursa olacak amma işte acaba engel olmalı mıyım.. biraz da günah mıdır acaba diyorum Allah a guvenmeyip korktuğum için. Tabi diyeceksiniz bakamazsan yapma o daha gunah.. işte bazı şeyler elimizde degil gerçi ne konuşsak boş belki zaten olmayacak. Az önce okuduğum konuda evlenmeden önce çocuk isteyen adam sonra karar değiştirmiş sanirsam. Ben de önceden çok istediğimi saniyorsum son aylarda böyle oldum.. sonrasında pişman olur muyum bilmiyorum. Çocuk istemeyip olduğunda iyi ki oldu diyenlerin dışında insanlar var mı...

Koalina bence fark etmeden onlarca kadına ilham oldun O kadar umutsuz vakaydın ki başlarda, sen ki sevdin bağrına bastın, tereddütten kurtulan onca kadın olmuştur sayende.

Bence pişman olursunuz . push ;

Siz bu durumdayken yapmayin. Önce sağlık durumunuzu ve kosullarinizi iyilestirin.

Ben de sizin gibi düşünüyorum. Belki de toplumda böyle hisseden kişiler var ama dile getiremiyor. Sanırım sizin gibi olacak. Önce acıma duygusu ile karışık merhametle yaklaşacağım. Paylaşımlar artıkça, yaşanmışlıklarla seveceğim.

linç is coming... burası birazdan dolar çekirdeğimi aldım bekliyorum

Benim bir kızım var çok ama çok seviyorum. Sevgisi bambaşka. Lakin bende ikinci çocuğu hiç istemiyorum. Herkes hata yaparsın pişman olursun kardeşiz kalmasın diyor ama yok bende de o tık yok. Konu sahibini anlayabiliyorum. Eğer içinde çocuk sevgisi yoksa yapma. Yada biraz daha bekle 40 a kadar yolu var. Bana da Bi akıl verin bari kızlar. Yaş 38 kızım 6 yaşında. Tek çocuk kalsa çok mu sorun olur? Yoksa kararımda direnmeliyim çevreme ailemle eşime karşı? Çünkü doğuracak benim dimi?

Siz baştan alışmamistiniz bebeğinizene zaman aşka dönüştü, T tivoli26 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Benim de evcillerim vardı, kısıtlanmaya da alışkınım ancak onlar 7/24 bakıma muhtaç değiller ve çok aksi bir durum olduğunda emanet edilebilirler, bırakıp dışarı çıkabilirsiniz. Ben doğduğunda 20 dakikalık bir bölüm diziyi 3 günde izleyebilmiştim ve buna günlerce ağlamıştım. Kendime ait 20 dakikam bile yok, artık hiçbişey yapamam diye. Tabi ki öyle kalmıyor, her şey düzeliyor, değişiyor, bazı şeyler de eski önemini yitiriyor.

Bebeğim tüp bebek Bizim de kendiliğinden olmadi Hamile kaldığımı öğrenince bile havalara uçmadım Kalp atışı kese görme de falan da öyle üstün heyecanlar yaşamadım 39 sene keyifin dibine vurdum Eve misafir bile kabul etmezdim keyif yapmaktan Haftasonları 11 de falan uyanırdım gündüz illa yine uyurdum Çocuk baskısı yapanlara da çok sinir olurdum Şuanda inanır misin cocugu olmayanlara içten içe üzülüyorum cunku bu sevgi hayattaki hiçbirseye benzemiyormuş Kafasını ağzıma sokasın geliyor Yorgunluktan uykusuzluktan ölsem de İnan annelik çok değişikmiş Ben suanda ertelediğim günler için kendime kızıyorum

1 veya 5 hic farketmez sayisi cocugum var kocamdan siddet gordum yazanlar icinde haketmissindir sen kesin kafasi bu ya adim gibi eminim yani kocasiyla arasi iyi olacakmiş

Korkmayın Allah inşallah içinize o sevgiyi verir. Belki doğumdan sonra değişir her şey. Güzel haberlerinizi bekliyoruz. İnşallah bir an önce korku ve sıkıntılarınız geçer ve huzurlu bir hayatınız olur.

Az önce twitter da bir ilan gördüm. Kadının maddi durumu kötü diye yardim ilanı açmışlar. Gerçektende çok kötü ev yikik dökük. Aciklamaya baktım "11" tane cocuğu varmış. Marketten prezatvatif alsa daha ucuza denk gelirdi halbuki. Cocuklarin bazilarini sevgi evine vermisler bazılarına da komsular bakıyormuş.

Herkes çocuk yapmak zorunda değil. Bu karar size bağlı, kimse yap ya da yapma diyemez. Ama şu an hazır değilsiniz belli ki. Belki geçici bir şey belki de gerçekten istemiyorsunuz, şu an bilmek zor. Hazır olmadığınızı eşinize söyleyip bir süre korunun bence. Daha yaşınız genç. Fikriniz değişirse geç kalmış olmayacaksınız. Hislerinizi de anlatın eşinize. Belki hiçbir zaman istemeyeceksiniz. Böyle bir ihtimal olduğunu bilsin.

Kimse çocuk sahibi olmak zorunda değil. Evet çok güzel bir duygu Allah isteyen, hazır olan herkese nasip etsin. Ancak şu an sizin psikolojik durumunuzu ve eşinizin tum gün yanınızda olmayacağını varsayarsak çok çok zor olur sizin için. Annelik aşırı emek ve yorgunluk isteyen bir durum. Çocuktan sonra eski hayat kalmıyor ve odak noktası sadece o oluyor. Bu sorumluluğu kaldırabileceginize inanmıyorsanız yapmayın..

Amin cümlemize hayırlısını nasip etsin ins.. Tedaviyle zorlayıp sonra yine bu hale gelirsem diye asla dedim. Tabi büyük konuşmamak daha doğru yazarken çıktı bir kere. Düşüncem o şekilde. Zorlayıp elde edip de pişman olmayim diye parantez açılacak çok şey var. En nihayetinde bir bilinmez, çok isteyip de olunca pişman olan da vardır belki tahmin ettiğinden farklı olabileceği için yaşadığı. Ne diyelim hayırlısı olsun herkes için..

Tamamen bu yazıya katılıyorum ekleyecek birşey bulamıyorum bile. Çok yerinde tespitler.

Bu kararı tamamen kendiniz almanız gerekiyor. Eşinizi, işinizi, kendinizi en iyi bilen sizsiniz. Bu sorumluluk tamamen size ait. Ben çocuk yapma konusunda kimseyle konuşma, danışma veya sertleşmenin iki taraf için de çok mantıklı olduğunu sanmıyorum. Bir kağıda eksisi artısı her şeyi yazın. Hayal etmek ve gerçek çocuk için çok farklı. Annelik iç güdüsü herkeste eşit ortaya çıkmıyor, bazıları hamilelikte ve çocuğu hissedince bazıları ise dışarda pusette bir bebeği görünce kabarıyor. Umarım kendiniz için en mantıklı kararı verirsiniz. defne-28

bence belli bir süre olmayıncada emeklerinin boşa çıktığınıda görünce iinsan bir boşvermişliğe gitmiyor değil. sanada öyle olmuş. iyiki olmadı inşallahda olmaz deme bence. sadece emeğinin karşılığını alamadığın için böyle söylüyorsun..

Canım bizim toplumumuzda cocuk cocuk diye bir baskı var istemiyorsan tabı yapma. Aklıma gulse birsel geldi Kendı 20 yıldan fazladır evli annelik bana Gore degıl dio olabilir tabı ılla olcak diye Bısey mı var

Rahatı ve sorumsuz hayatı sevmeyen insan var mı? Kimse istemez konforu bozulsun, gece zibilyon kere uyansın, sürekli çocuk peşinde koştursun, maddi kaynağını paylaşsın, yeri gelsin sorun çözmek için kendini heder etsin. Geri dönüşü olmayan çetrefilli ömür boyu sürecek bir yol. Mantıken düşününce saçmalığın daniskası. Ancak işin bir de manevi boyutu var, ancak sahip olduktan sonra anlayabileceğiniz bir durum bu. Ben hiç istemiyordum, uzun süre de neden çocuk yaptım dedim. Şu an duygularım çok değişti, ben de değiştim. Başka bir hayata ve başka insanlara evrildik hep beraber. Çok sabırsızım, ilgilenemem derken sabrımın son damlasını dahi idareli kullanmayı öğrendim Şu an iyi ki olmuş demem bir yana, hayatımdan oğlumu çıkarınca bomboş geliyor. Evet büyük rahatlık, istediğin zaman istediğini yapmak ancak boş ve mekanik bir hayat gibi. Çocuğun verebileceklerini verebilecek başka bir şey yok ancak kaybettireceklerini kaybettirecek güçte de başka bir şey yok. Ek: çocuk ayrıca insana insan üstü özellikler de katıyor. Ben ki çok tepki veremeyen insandım, söz konusu oğlum olunca aslan- kaplan oluyorum, kalkan oluyorum, arkadaş oluyorum, dağ oluyorum bazen zora alışsın diye engel oluyorum; onun hayatını kuşatan ve yavaş yavaş açılıp gerçek hayatı adımlamasını izleyecek yegane varlığım. Bu hayatta düzgün, kendini bilen, insanlığa faydası olabilecek bir birey olması ve kendi hayatından zevk alması için uğraşıyorum. Gururlanıyor, gülüyor, bazen üzülüyor, sinirleniyor hatta hayal kırıklığı yaşıyorum ama neticede dolu dolu bir hayat yaşıyorum oğlumla.

çocuk istemekle cocuk sahibi olmak bambaşka bir şey herşeyden önce. tedavi ile hamile kaldim hayaller paris hayatlar ankara kötü demiyorum kesinlikle çocuk şahene bir şey ama bir o okadar da zor. hamileyken dogsunda minciklayim beraber gezeriz ya her yeri keşfederiz ciciler alirim ben ona modundaydim. kizim bir doğdu aman tanrim didim tam olarak. gaziydi kabizligiydi bi yurusunde bi konussundu acaba nefes aliyormuydu hayat hep endişe ama bunlar bir yana annem demesi bir yana basim agriyor dedigimde gecsin diye gelip open disari cikarken soguk usursun diyip sapka getiren onu dusundugum kadar beni dusunen bir ponçigim var. koşulsuz sevmek ve sevilmek var. hayatimda ilk kez gercek anlamda bir insani kaybetmekten korktum ve ilk kez bir insan tarafindan bu kadar kaybedilmekten korktum evlat guzel sey şahane şey ama sabir lazim saglam diş lazim

Bem çok istediğim halde, Allah'ım niye kimse bana bu kadar zor bişey olduğunu söylemedi dediğim çok olmuştur. Asla pişmanlık duymadım, gayet isteyerek yaptım ama sizin cekinceleriniz çok. Hiç acele etmeyin. Çocuk işi, sabır işi, emek işi, sürekli kendinden ödün vermek demek. Yanınızda esinizde pek yokmuş, yani iyi düşünün. Gerçekten özelikle desteksiz kaldırmak zor olabiliyor. Bir de kapalı kutu, ne cins bişey cikacagi da belli olmuyor İnşallah hayırlısı olsun sizin için.

Şu an hazır değilsin. Şimdi yaparsan hayatı kendine de kocana da o zavallı masumcuga da zehir edersin. Lohusa çok zor ve deli gibi bebek istememişsen bu anlattigin faktörler 10 katına çıkar ve depresyona girersin kolay kolay çıkamazsın. Çünkü bebek bir ömür sana muhtaç bir varlık. Ama hazır hissettiğinde, deli gibi istediğinde yaparsan dünyanın en muhteşem mutluluğu. Ben rabbime her saniye binlerce kez şükrediyorum ne uykusuzluk ne kendine bakamamak.. hastaliklari bile ayakta geçirmek hiçbiri umru olmuyor insanin Mi-Ok

Çocuk sahibi olup da çocuğunu sevmeyen birisi ile tanışmadım. çocuk istememenin günah olduğunu da duymadım. Bildiğim bir şey varsa çocuk büyütmek çok emek ister. Ve kendini hazır hissetmeyen insan çocuk yapmamalı bence. Çocuğunu herkes sever ama yeterli ebeveyn olamayabilir. O çocuk büyürken ne sıkıntılar çekiyor. Büyüdüğünde sağlıklı birey olamıyor. Herkes çocuk yapacak diye bir şey yok. Pink_Butterfly92 🐾🐣 Anneler

Acaba psikolojik destek mi alsanız? Benim 3 cocugum var, 3 numara sürpriz oldu. Hayatım kaydı diye düşündüm. 2 çocuk tamam, ama 3 peşpeşe çocuk Işe donecektim, sosyal hayatima. Istedigimiz gibi tatile de giderdik Ama 3 ile olmazdı Gebeliğin 4. Ayından, doğum sonrası 6. Aya kadar destek aldım. Faydasını da gördüm. Kizim 6 aylık olduğunda ise donmeye karar verdim, 3 ay sonra da kendi iş yerimi açtım. Çalışma saatlerim esnek vs. Yardim almasaydım muhtemelen hala bebeği kabullenmekle bogusacaktim :) F flamefire Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Canım her nasip vaktine esirdir dua et Allahım bana hayırlısını ver de istemiyorum deme senin iyiliğin için belki de olunca çok mutlu olacaksın bak bende pek çocukları sevmezdim ama yeğenlerimden sonra çok sever oldum şimdi de hamileyim Allah gönlüne göre versin senin de birşey olmuyorsa Rabbim daha iyisini nasip edeceği içindir her şerde bir hayır vardır kendini hep bu şekilde telkin et Allahım gönlüne göre nasip eylesin

Aynen ben istemiyorum geri alın deme şansı yok geri dönüşü yok.. evet benim de çocuklara vs çok bı sempatim yoktur.. siz de en sonunda yapmışsınız ne kadar ertelesenizde daha doğrusu Allah bahsetmiş, sadece bizim istegimizle olmuyor hepimizin hakkında hayırlısı olsun o zaman yine bı nebze icim rahatladı. sizin adınıza da sevindim Rabbim aşkınızı daim etsin sağlıklı huzurlu ömürler nasıp etsiz sizlere cumlemize 9

Eger olurda cocuk düsünürseniz alerjik rinitinize mutlaka bir cözum bulun. Hamilelikte cok zor geciyor. Bende sizin gibi dusunenlerdendim 5 yil olmadi tup bebek yaptirdik. Tuttu cok sukur. Dogumdan sonra ilk 1 ay zombi gibi gezdim zaten biseyde anlamiyodum hayattan zevk almiyodum. Oglum ilk guldugunde mutluluktan deliye döndüm. 1 ay sonra rutini oturttum hersey duzenli bir sekilde ilerliyor artik ve bende mutluyum. Allah isteyen herkese yasatsin. Iyi dusunup iyi karar verin sonradan pisman olmak istemessiniz.

İstediğinizden emin olmadan dünyaya bir çocuk getirmeyin lütfen. Çocuk yapmak için biyolojik olarak uygun olabiliriz ama psikolojik olarak uygun değilsek, kesinlikle kalkışmamalıyız. Zira karşımızda, yemek, sevgi, ilgi, oyun vb sonu gelmeyen isteklerini ömrümüz boyunca karşılamamız gereken bir küçük insan var. Robot değil!

Açıkçası ben de düşünmüyorum çocuk yapmayı, hem biraz sizin gibiyim hem de dünyanın nereye gittiği belli değil güzel bir hayat yaşayamayacaksa onu dünyaya getirmem bencillik olur.

Benim de tek temennim bu yönde. İnşallah doğunca herşey değişir. Millet lohusa depresyonu Yaşar, ben bütün hamileliği böyle geçirdim.

Cevrenin cocugu olmus diye kendinizi zorunlu hissetmeyin. kendinizi hazir hissettiginiz zaman evet ben istiyorum istiyoruz dediginiz zaman dusunun bence. Cocuk sorumlulugunu almak kolay degil

Kendimi bile buyuyebilcekmisim gibi hissetmiyorum. Ve evet önceden bir bebek doğumu herhngi bir şey görsem Tv'de vs kendimi tutamaz ağlardım belki hala öyleyim. Ama aynı zamanda çok zayıfım...

Burada kime sorsan hayatı çocuktan sonra epey değişmiş, farklı yönlere akmış, öncelikleri kendi isteklerinden çok çocuğuna kaymış, geceleri uykusuz kalıp sabaha sinirle uyanmışl ve tüm gün negatif dolaşmış, tahammül sınırlarının üstünde güç gösterip kendine bile şaşa kalmış, öyle bomboş oturup sıcacık bir kahve icebilmeyi mumla arar olmuş ama tüm bunların olumsuzluğunu yavrusunun gülüşüyle, paytak paytak yürümesiyle silip atmış gerçek sevgiyi, hayatın anlamını bulmuş anneler göreceksin Zor çok çok zor ama tarifi yapılamayacak, kelimeleri dökülmesi imkansız bir şey annelik. Rabbim isteyen herkese nasip etsin, kimseyi evlat hasretiyle yakmasın

Kamu spotu: Dünya üzerindeki tüm insanlar, üremek zorunda değildir. Üremek, canlılığın devamı için zorunlu ihtiyaç da değildir. Benim de 'ebeveynlik içgüdüm' yoktur. Çocukları severim, ilgilenirim ancak o orada kalır. Psikoloğuma bunun nedenini sorduğumda, "bilinç düzeyin ve farkındalığın çok yüksek." dedi. Ömür boyu bana ihtiyacı olan bir canlı, inanılmaz bir sorumluluk yüklüyor bence. Ben de zamanında düşündüm ama şimdi farkediyorum ki aslında hiç istememişim, çevrenin baskısıyla kendimi ikna etmişim. Sizi bilmem, ben şu an iyi ki olmamış diyorum. Allah, gerçekten iyi insan yetiştirebileceklere nasip etsin. Tabi iyi ki olmamış dememdeki en büyük sebep, bir şeytandan kurtulduğum için olabilir. Gerekirse uzman birinin yardımıyla, eşinizle eğrisini doğrusunu konuşun. Çocuk, sırf eşinizin gönlü olsun diye 'aman ona da günah' diye yapılacak bir şey değil. Topluma insan yetiştireceksiniz. Bilinçsiz üreyenlerin çocuklarıyla, bizim başımız yanıyor işte. Sorsan mükemmel yetiştirmiştir, herkes kusurlu kendisi ile çocuğu kusursuzdur. Lütfen bilinçli hareket edin. Kamu spotu sona erdi.

Böyle hisseden zibilyonlarca insan var. Çoğu da çekinip söyleyemiyor gerçek hislerini. Ben de sevmedim. Doğunca da sevmedim, tamam nefret etmedim bir merhamrt duygum oldu ama o annelik denilen şeyin ne olduğunu anlayamamıştım. Sonradan ve yavaş yavaş oluyor o bağ ve duygu yoğunluğu.

Yaşamadan bilmiyorum. Başıma neler gelecek. Normalde hiç rahatıma düşkün biri değilim. Sokak kedilerim var, içlerinden biri eve gelip uyuyor. Gecenin 2 de 3 de çişi gelince hiç üşenmem, indiririm aşağıya. Uykum hafiftir. Yemek, kahvaltı keyfim yoktur.

Yok olmadı bakın

Herkesin yazdıklarını çok beğendim çok güzel bir fikir alışverişi oldu ama sizin son cümlenize bittim... Aynen önce sağlık ki zaten son zamanlarda o yuzden daha çok endise ediyorum. Aşılamadan sonra migrenin bu kadar çok tuttuğunu fark ettim. su migren yumurtlarken oluyor adet olduğumda oluyor vurup kafayı yatıyorum bir adet olsam kalkar kalmaz bebek bezlerime rağmen boca oluyor evde o dönemlerde kurbağa gibi dolaşıyorum ben kendi kendime zor bakıyorken daha çok zorlanacağımi dusundum. Büyük skıntı stresler yaşamamış olmam bencil olmam daha da zayiflatti beni her şeye karşı. Bugunumuzu aramayalim inşallah bundan aşağı olmayalım. Tek başına idare ediliyor da işte sana muhtaç bir varlıkla sen de ayriyeten muhtacken nasıl idare edilir onu kestiremiyorum. Önce sağlık insss . push ; Patidostu Çok pati az insan çok

Ben varım Erteleye erteleye 39 yaşında doğum yaptım Balık Burcuyum 10 saat uyusam işe uykusuz giderdim Çocukları da çok sevmezdim açıkçası Ve hep bebeğimden sıkılırsam dönüşü de yok falan diue düşünürdüm Şimdi bebeğim 10 aylık Ve öyle mızmız bir bebek ki anlatamam 10 aydır ağlıyor 10 aydır uykusuzum geceleri 3-4 saat ya uyuyor. Ya uyumuyorum ama ona asık oldum Ben de rahatıma çok düşkündüm 10 aydır gün içinde kendime ayırdığım 5 dakika bile yok ama onu sevince bunlar zor gelmıyor

İnşallah bu düşüncenden vazgeçer ve bi bebeğin olur diyorum ben şu an hamileyim kucağıma bile almadım ama rabbim bütün endişe ve korkularını alıp götürüyor evin neşesi dedikleri doğru bence ultrasonda bile eli kıpırdasa mucizem die seviniyorsun bence düşün diyorum canım eşinle Aran daha iyi olur hem bunu ailene yapma bence yaşınızda varmış

Benim de migrenim var malesef ataklarım da sık ve şiddetlidir. Ayrıca oldum olası depresyona meğilliyim. Ha birde o panik atağımsı şey bende de var:) Ve ilk doģumumu senin yaşında yaptım. Şuan iki oğlum var. Ortak noktalarımız nedeniyle yaşadıklarımı kısaca paylaşmak isterim. Migren hamileliklerimin ilk ayları zirve yaparken son aylar neredeyse hiç tutmadı. 15 yaşımdan beri bu kadar uzun süreli ataksız yaşamamıştım. Emzirme dönemi eskiye dönüp şiddetlense de sonrasında çok çok hafifledi atak sıklığı, süresi ve şiddeti bir hayli azaldı. O yüzden çocuklarıma minnettarım:)) Malesef depresyon ve panik atak için aynı şeyi söylemem mümkün değil. 2. oğlum 16 aylık ve ben hala doğumdan sonraki süreçte yakalandığım depresyondan kurtulamadım. Bebek büyütmek zor heleki şansına hem şiddetli gazlı hem de kolik bir bebek gelirse çok daha zor. Rahatın mutlaka bozulacak zor bir süreçten geçeceksin. Ama ben hić pişman değilim iki oğlumu da çok çok seviyorum. Anlayacağin bunların varlığı bir dert yokluģu yara:)) Allah sana önce sağlık sonra bebek nasip etsin inşallah.

Deli gibi korkarsan bir yolunu bulur olur. Mumla ararsan da olmaz.

Tam benim konum. 15 yıl çocuk istemedim. 39 yaşındayım. Öğretmenim. Okulda arkadaşlar acayip bir psikolojik baskı yaptılar. Sen isteyince mi olacak, ileride çok pişman olacaksın. Ben de onların gazına geldim. İlk deneme de hamile kaldım. Ama kalbi atmadı. Bu defa bende hırs oldu. Üç ay sonra tekrar denedim. Yine hamile kaldım. Salı günü sezeryanum var. Peki sonuç :aşırı mutsuzum, her gün ağlıyorum. Bebek ile aramda henüz duygusal bir bağ oluşmadı. Televizyonda bebek gördükçe daha da mutsuz oluyorum. Neden gaza geldim, nasıl böyle bir hata yaptım hiç bilmiyorum. Kalp atışı duyunca, ultrasonda görünce, hareket edince seveceksin dediler. Hayır sevmedim. Şimdi de doğunca seveceksin diyorlar. O kadar korkuyorum ki sevmemekten. Eğer benim gibi gerçekten istemiyorsanız sakın yapmayın. An itibariyle bütün yaşama sevincim, aldığım keyifler bitti. Müzik bile dinlemek istemiyorum. Doğunca ne olacak hiç bilmiyorum.

Bende rahatıma çok düşkünümdür.. Sabah istediğim saate uyanıyorum genelde 12 yi buluyorum Kahvaltımı yapıp eşim gelene kadar evimi toplar yemeğimi yaparım dinlene dinlene gece geç uyurum falan fişman.. Hamileyim bana herkes bu günlerini arayacaksın diyor Hamile olduğumi öğrendiğimde içimde binlerce endişe korku geçti.. Ne yapıcam uykusuzlukk çocuk bakımı vb. şeyler düşündüm durdum.. Kusmalar bulantılar Allahım ne zor şeyler diye aklımdan geçrdim.. Ama şimdi tekme atıyor içimde hareket ediyor ya hepsi bütün endişelerim korkularım geçti.. Allahım doğsun kucağıma alayım boncuk gözlerine bakayım uykusuzluğa da razıyım diyorum O yüzden bu korkuların ve endişelerin şuan çok normal.. Ama hamile kalırsan ve içindeki hareketlerini hissetmeye başlarsan o zaman şükredeceksin

İnsan zaten hiç emek vermediği, huyunu suyunu bilmediği br canlıyı neden deli gibi sevsin ki? Bana geçecek dediklerinde inanmamıştım, geçiyormuş cidden ama yaşarken zaman geçmiyor gibi geliyor, hayat bitmiş gibi geliyor. Zaman geçtikçe her şey yerine oturuyor

Aynen katılıyorum resmen cahillik cocuk olunca mı esle ıyı olunuyor tam tersi erkekler cocukta sonra cok degısiyor.

Yurdum kadınının çocuk yapma motivasyonlarını dinlesiniz iste ne diyeyim.

çok özür dilerim böyle hassas bir konuda yorum yapmak bana düşmez ama. Bir terapist ya da psikiyatristle görüştünüz mü bu durumu?ayrıca çocuk sahibi olmamayı tercih etmenizi anlarım ama hamileliğinizin son zamanlarında böyle hissetmeniz garip geldi. Belki destek almanız bu durumu düzeltmenize yardımcı olur.

Ben de öyleyim hatta stk da baskanlik yaptım 4 sene hayvanlar icin cok mücadale verdim artık yoruldum kapimin önündekileri besleyip tedavi ettiririm gerisine karışmam diyorum :) ben de bekarım ama cocuk korkulu rüyam bazen rüyamda cinsel birlikteligim olmamasına rağmen hamile olduğumu görürüm ağlayarak uyanırım öyle bir korku. Mesleğime rağmen hiçte cocuklar sevimli gelmiyor beni seven cocukları ben de seviyorum. Normalde suriyeliler i sevmem ama bir tane suriyeli öğrencim vardı stajyerken, cok terbiyeliydi zorla cikolata alır verirdim kabul etmezdi düşünün cikolataya hayır diyen bir çocuk, kendi öğretmeni onu hiç sevmezdi, ben onun yanında otururdum beni cok severdi beni dinlerdi hayatım boyunca o cocugu unutmayacağım. Belki evlatta öyle bir seydir tanidikca seversiniz sonucta onu siz yetistireceksiniz sizi sevecek, sayacak en cok size değer verecek, onun başarısının arkasında siz olacaksınız T tivoli26 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Allah gönlünüze göre versin herkes ebeveyn olmak zorunda değil benimde eşim yoğun çalışıyor yalnızm 2 yaş ara ile kızlarıö ilk zaman zordu çok sevsem de bazn dedmedim değil keşke biraz daha bekleyim diye ama iyiki olmuş dedğim anlar daha çok artısı eksisinden çok bana göre evlad insana yoldaş oluyor birde evlat sahibi olunca önceliğiniz o oluyor dinlemeniz bile ona daha iyi bakabilmek için karar sizin zorlamanın manası yok

kendinizi daha iyi bilirsiniz. Benzer süreçleri bir çok kadın yaşıyor. Bize dayatılan yapay mutluluklar var. Benim ilk gebeliğim planli olmasina rağmen, ne kalp sesini duyduğumda, ne yüzünü gördüğümde o Bilindik ve beklendik tepkileri vermedim. Ben de Böyle bir anneyim, demekki dedim Burada çok kez yazdim, 24 saat sancidan sonra sezaryenle doğum yaptım, doğuramadım diye ağladım, eve gittik, oglum memeyi kabul etmedi, emziremiyorum diye ağladım. Odalara kilitlenip götürün bebeği başka anneye verin ben bakamam diye ağladım. Ama Vardı bir gariplik, geçecekti biliyordum Geçti de. Emek verdikçe geçti. Uykusuz da kalsam, emdiği için şükrederken buldum kendimi Ağlarken bile güzel geliyordu:) 3 numarada kendim baş edemeyeceğimi anladım. Farklı endişelerim, cozulmemis meselelerim vardı :) ise de yaradı. O yuzden size ne iyi gelecekse onu yapın Eşiniz destek olacak biriyse cokca onu dahil edin 9

Psikolojik destek almak daha çok rahatsız eder beni. Kendimi tanıyorum çünkü. Kendi beynimi önce alıştırmam lazım. Dışarıdan yardımla olmaz kesinlikle. Bi de şu anda böyle bir psikolojik desteğe ayırabilecek para da yok. Devlet hastanesinden yardım alın deseniz git gel nerden baksan 2-3 saat, o 2-3 saati sahilde yürüyüş yaparak harcasam daha iyi gelir 3nity

Hakkinizda hangisi hayirliysa o olsun Hayirlisini istemek en guzeli...

Çocuktan zor değildir işleri emin olun:) Saat başı uyanıyordum ben T tivoli26 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kedi köpek isini kendisi halledebiliyor çünkü ve sütten erken kesiliyorlar. Mesela 2 haftalık bebek kedi olunca bir ay boyunca sulu sütle bebek mamasiyla besleyince iyilesiyor. Ne bileyim veterinere götürünce tedavisi doğru yapılınca iyilesiyor. En fazla ev kirleniyor ona da canı sağolsun diyor. Ama cocuk sürekli size muhtaç 15 yaşına kadar dışarıdan korumanız gerekiyor

Burda olması için nelerle mücadele eden insanlar varken Siz olmamasından korkuyorum demişsiniz ama sanırım bununla ilgili birşey yapmıyorsunuz ne de olsa olmuyor diyip salmışsınız anladığım kadarıyla e peki olursa çocuğun günahına girmiş olmayacak mısınız? Ayrıca eşiniz istiyor ona da günah değil mi? Asla tedavi olmayacağım demişsiniz bence büyük konuşmayın gün gelir o tedavileri ararsınız yani diyeceğim şu ki bence büyük lokma yiyin büyük laf etmeyin Allah'ta gönlünüzdekini size nasip eylesin

Çocuk sahibi olmak aşka benzer. Hani bazısı vardır ilk görüşte aşık olur;bazısı vardır gördükçe, alıştıkça, emek verdikçe aşık olur. Ama sonunda olur.