Yaşadıklarımız zormuş allah kolaylık versin sadece tahammülün azalması değil problem. Boşansanız ayaklariniz üzerinde durabilir misiniz?

Zaten çocuk çok etkilendiği için boşanmayı düşündüm hep. Onun huzurlu bir ortamda büyümesi için. Çünkü biz kendimizi düzeltemiyoruz.

Bence sevgi bitmis. Saygi zaten hiç olmamis. Ben terapiyle filan iliskinizin duzeltecegini sanmiyorum. Sevmeyip, anlasamayip, siddete maruz kalip niye zaten kurtarmaya calisasiniz ki? Cocugunuzu düşünüyorsanız, ayri ayri ikinizle de gorusse eminim daha mutlu bir cocuk olur. Hadi kavgaya goz yumdunuz, hadi size vurmasina goz yumdunuz da cocuga vurmasina nasil goz yumuyorsunuz? Yerinizde olsam hem boşanır hem de cocuga vurduguna dair rapor alirdim. Gitsin tedavi olsun. Tedavi olana kadar da cocugumu gostermezdim. Bosanmak icin ille aldatılmak gerekmiyor. Gayet yeterli sebepleriniz. Hem çalışıyorsunuz hem de aileniz arkanizda. Yerinizde olsa 1 dk beklemezdim. Bir de bu ofke kontrol bozuklugu dediğimiz her zaman aslinda bozukluk degil. Birbirinizden nefret ediyor gibisiniz ve haliyle birbirinize surekli ofkeli ve tahammulsuzsunuz. Ayrilsaniz halbuki boyle biri olmayacaksiniz. Bir arada olmak boyle biri yapıyor yani sizi.

cocuguna vuruyor mu nasıl izin verirsiniz buna!

Değil kardeşinin yanında, başbaşayken yapması bile kendi başına çok büyük mesele. Bundan başka yapmışmıydı ve çocuğun yanında mı oluyor hala bunlar? Ah yavrum ya hiç unutmayacak bunları biliyorsunuz değil mi?

Evet onun için uğraşıcam zaten artık.

kavga sebepleriniz nedir?

ya böyle yorumlar gelince acayip sinirleniyorum... kadının konuşması yasak mı kardeşim... kadın köle mi ağzında su tutsun ağzını hiç açmasın diye hikaye anlatıyorsunuz...

Eşiniz bütün evin sorumluluğunu size mi yüklüyor peki? yardm etmiyor mu size.

Merhaba arkadaşlar, Eşimle aramda evlendiğim ilk günden beri şiddetli geçimsizlik var. Anlatmaya kalksam sayfalar yetmez. Birbirimizin çocukluk aşkıyız. Severek evlendik daha doğrusu onun sevgisi daha ağır basıyordu. Benim ki yıllar geçtikçe azalmıştı artık. Onun hayatına da benim hayatıma da başka insanlar girdi. Ama yine bulduk birbirimizi hiç peşimi bırakmadı evlenmek için beni ikna etti. Ben de beni seviyo değer verir üzmez çocukluk aşkım nede olsa diye evlendim. Evlendikten sonra ilk kez balayında kavga ettik. Sonra bir iyi bir kötü devam ettik. ilk büyük kavgamız ben hamileyken oldu baba evine gittim annem o anki sinirle çocuğu aldırmamı istedi ama aldırmadım zaten 3 aylık olmuştu çocuk. Neyse araya büyükler girdi bi kaç gün sonra geri döndüm çok büyük bi olay olmadığı için aramızda. Sonra çocuk doğdu büyüdü şimdi 3 buçuk yaşında. Onun yanında da sürekli kavga ediyoruz bağrış çağrış hiç eksilmiyor. Ufacık olay büyüyor kocaman oluyor. Çocukta haliyle çok etkileniyor üzülüyorum, çok boşanmayı düşündüm şimdiye kadar ama bırakmadı beni yalvardı etti çocuk gibi ağlıyor ben evden gitmeye kalktığımda. Ama artık sabredemiyorum. Öfke kontrolü ikimizde de yok, ikimizde sinir hastası olduk hiç birbirimize tahammülümüz yok çok kolay kavga edebiliyoruz. Ama o her kavgadan sonra gelir hiç bişe olmamış gibi konuşmaya çalışır hatalıysa özür diler. Bi daha yapmıycam der geçiştirir ama ben hiç inanmam. Bu böyle devam eder gider. Sizce tüm bunlar boşanmak için yeterli bir sebep mi. O bensiz yapamayacağını boşanmak istemediğini söylüyor. Hakim bizi bu durumda boşar mı? jaippur

Sürekli boşanmaktan bahsediyorsan adam artık inanmıyordur oyüzden ciddiye almayıp yine aynı kafadan gidiyordur... Biraz uzat olayı çok kararlıymış gibi ailenin evine git.. yazık çocuğa üzüldüm Allah yardımcınız olsun..

Nasıl tedavi oldunuz aile terapisi mi aldınız bahseder misiniz. Sorunun çözülmeyeceği konusunda o kadar umutsuzum ki defne-28

Sorumsuz olması hiç bişeyi kafaya takmaması he he diyip geçiştirmesi. Yalan söylemesi benden sürekli birşeyler saklaması mesela kredi çekmek birinden borç almak iddaa oynamak. Çocuğa bağırıp çağırması hatta vurması canı acıtması. Ailesinin yanında hep beni ezmeye aşağılamaya çalışması. Benim hiç değerim olmaması. İkimizde çalıştığımız halde bütün yükün benim üzerimde olması bir makine boşaltınca kendini iş yaptım sanması. Böyle uzar gider.

Google'dan bulunduğun ilde bulunan bir aile terapisti bulup eşinle birlikte terapi alacaksın. nasıl yapılacağını bilmemek saçma. çare olup olmayacağı ise sizin terapiden çözüm isteyip istememenize bağlı. gitmiş olmak için değil gerçekten çözüm bulmak amacı ile giderseniz çözüm bulursunuz.

Önce psikiyatriye başvurun. Bazen depresyonda insan öfke kontrolsüzlüğü dışında birşey hissetmeyebiliyor. Bireysel tedavinizi olun sonrasında aile durumunuzu değerlendirin.

Son bir aydır yardım ettiğini sanıyor. Yani yaptığı şeyler makine boşaltmak, çamaşır asıp toplamak bu kadar. Onları da söyleyince yapıyor. Kirli çamaşırları hiç bir zaman sepete atmaz çorabı hep ortadadır. Banyo yapar temizlemeden çıkar. Ve daha bir sürü şey bunlar hep benim üzerimde. Annesi bu şekilde alıştırmış ve ne yapsam değişmiyor malesef. Bide o kadar güzel dille anlatıyorum ki bak nolur çöpün olunca çöpe at tezgaha değil. Banyo yapınca havluyu yerine asma balkona as ki kurusun. Çoraplarını ortada bırakma koku yapıyo nolur diyorum. Yok anlamıyor tamam tamam diyor ama aynı. Ee bunlar birikince ben de sabır kalmıyor artık gel de sinir hastası olma

Evet saygı hiç bir zaman olmadı doğru tespit. Çocuğuma vurmasına tabiki göz yummadım iki kere oldu bu olay. ikisinde de çok büyük kavga ettik ilkinde sabaha kadar uyuyamadım o da aynı şekilde yaptığına çok pişman oldu bi anlık refleks dedi ağladı hatta nasıl yaptım diye. Ama öfkesine hakim olamıyor çünkü bu ikinci sefer oldu yine çok büyük kavga ettim ben yanında değildim çocuğun ağlamasını duyarak koşarak geldim yüzüne vurmuştu niye yaptın dedim o da bana vurdu dedi ne kadar çocukça düşünsenize. Çocuğa vurarak mı vurmamayı öğreteceksin dedim yine tınlamadı ona göre ben cahilim hiç birşey bilmiyorum ama o herşeyin en doğrusunu biliyor.

Zaten en başından ona açık açık söylemiştim eskisi gibi sevmediğimi. Ama ısrar etti ilerde seversin dedi. Zaten çocukluk aşkım olduğu için ben de severim diye düşündüm sevdim de zaten ama onun kadar değil tabiki. O vazgeçemiyor ama ben vazgeçebiliyorum. O zaman

Okudum şimdi gerekçelerini. Haklı da buldum seni. Düzelir yanı yoksa boşanırsın tabi ama o durumda da çocuğun psikolojisi önemli. Boşanma sürecini sakin atlatacağınızı düşünmüyorum anlattıklarından. Kavga gürültü olacak gibi. Çocuk için o süreçte de destek alırsan iyi olur.

Dün geceki büyük kavgadan sonra babamı aradım gelip beni aldı ve geceyi orda geçirdim şimdi işteyim. Bu ikinci kez baba evine gidişim. Şimdiye kadar olan kavgaları hiç babama yansıtmıyordum çünkü biliyordum öğrenirse beni orda bırakmaz. Ama bu sefer gerçekten canıma tak etti artık, kardeşinin yanında bana vurması ego tatmini yapması son noktaydı. Babamı aradım geldi ve ona bir sürü laf sayıp beni aldı gitti. Giderken bana yalvardı yine gitme diye ama dinlemedim. Kardeşlerimi aramış ben onsuz yapamam diye, yapıyor 5 dakika sonra pişman oluyor. O zaman

Sinirlendiğiniz konular ne gibi konular Led_BiR_Vele_DisTiri Amaaaan Zırt! tek ayak

Hakim boşamaya boşar da, bence önce birlikte terapi alsanız toparlayabilirsiniz. Çocuğu da bir çocuk psikoloğunun görmesinde fayda var. Bir de babadan şiddet görmüş yavrum kıyamam. İlk önce bunun önüne geçin lütfen. Dayakla terbiye olmaz. G

Ben satır aralarından "eşimi artık sevmiyorum" sonucunu çıkardım. Zaten baksana, evlenirken bile aşkından ölmüyormuşsun. Öte yandan birçok kadın, senin yaşadığın sorunlardan daha fazlasına sırf sevgi hatrına katlanıyor. Yani önce sizi bir arada tutan şey nedir onu bulmak lazım. Misal bence çocuk ve vefa da bir evliliğin devamı için yeterlidir. Aşk zamanla zaten çöpe gidiyor. Kaybettiğiniz saygıyı geri kazanmak ve öfke kontrolü konusunda destek almak için, boşanma kararı vermeden önce mutlaka bir çift terapistine gidin. Faydasını göreceğinize eminim.

Sen ayrılmak istiyor mısın? Kavgalar neden çıkıyor genelde? Hiç yardım almayı düşündünüz mü?

Aile terapisi ve öfke kontrol terapisi almak zorundasınız. Yazık çocuk mutsuz ve özgüvensiz olacak ileride. İnsan ilişkileri hep zayıf olacak. Bunu ona yapmaya hakkınız yok!

kendimde de öfke sorunu olduğunu söyledim zaten inkar etmiyorum. Ben zaten ne yapayım diye sormadım bu kadar sorunla hakim bizi boşar mı dedim.

haklısınız uyarmanıza ve defalarca konuşmanıza ragmen halen aynısını yapıyorsa bende çıkardım zıvanadan.. birde cocugunuzun canını acıtması ona vurması cok yanlış yazık cocugun psikolojisi kim bilir ne halde peki ayrıdıgınız vakit ayaklarınızın üzerinde durabilecekmisiniz şu an aslında ne yapmanız gerektiğini tam anlamıyla sizde bilmiyorsunuzu gibi geldi

1-ikinizde psikiyatra gidin. 2-artık çocuğu da bir psikoloğa götürün size bir anlam verememiştir. 3-ikinizin iş durumları nasıl? kavga etmek için enerji dolu oluyorsunuz sanırım. bazı çiftler tartışarak anlaşır. ama buna da sağlam sinir lazım.

Çok oturup konuştuk ama olmuyor. Tüm yük benim üstümde çok yorudum artık çalışıyorum hem ev hem iş hem çocuk koştura koştura artık pilim bitti. Ne var sanki yükümü hafifletse bana yardımcı olsaydı. Belli bir sabırdan sonra artık sinirler kaldırmıyor. Aramızda hiç maddiyat sorun olmadı hep yardımcı oldum. Çok zor bi hamilelik geçirdim o dönemde bile zar zor işe gittim geldim. Ama huzuru bulamadım.

Bende cok sinirli bir insanim. Bende çalışıyorum. Benimde üzerimde çok fazla sorumluluk var. Ustelik hamileyim ve tek istedigim sey uyumak. Benimde esim çoraplarını salonun ortasına adeta bir dekormuscasina bırakır. Bir kere uyaririm duzelir, ertesi gun yine ayni. Ama hiç bu konuda sesimi yükseltmedim mesela. Çay içer bardağı orta sehpada bırakır. Meyve yer tabagi koltugun uzerinde birakir. Kirlileri asla kirli sepetine atmaz. Bazen bende gıcık oluyorum ama bu konuda kavga etmedik hiç. Çok basit çünkü. Bence sizin birbirinize tahammülünüz kalmamış. Tekrar ediyorum bi uzmanla görüşün lütfen. Umarım her şey iyi olur sizin için.

Tam yazacaktım ki sinirlenince baska bir odaya gidin uzaklasın birbiirnizden derin nefes alın sakınlesın kiii Sıze kardesının yanında vurdugunu okudum babanızım evıne gıtmıssınız zaten bence hayatta evlılıkte ıkı sey dısında hersey cozulur, ve onlar da aldatma ve dayak... F flower world

Canım düzenli olmak kişinin karakteri ile alakalıdır bunlar genelde değişmeyen şeyler o yüzden kendini bunlar için yıpratma ve sorun olarak görme bunları. Şiddet büyük konuşmayayım ama benim için boşanma sebebidir ne olursa olsun bunun izahı yok bende. Esimle şiddetli geçimsizlik sorunumuz var benimde bir çocuğum var 2 yaşında sürekli tartışma kavga var evimizde ama bunların hic birisi tek taraflı değil yani benim kiskirtmalarim onun umursamazliklari benim sabrımın tahammulumun bitmiş olması sürekli bizi kavgaya itiyor. Ama eşimi seviyorum hemde çok seviyorum onun da beni sevdiğini biliyorum ve kendimce bir karar aldım. Affetmek... Affetmek istiyorum geçmişteki herşeyı ve biraz da umursamaz olmak istiyorum bu yüzden bir aile terapistinden randevu aldım bugün gideceğim. İlk önce yanlız gideceğim aynı zamanda bireysel terapi de yapan birisi çünkü. Boşanmış bir ailenin çocuğu olarak kendi evladıma bunu asla yaşatmak istemiyorum

Aynen bizim konuşmaya hakkımız yok mu. Ayrıca ben eve geldiğim andan itibaren hemen mutfağa koşuyorum üzerimi bile çıkarmaya fırsatım olmuyo çocuk aç oluyo çünkü. Onunla kavga etme ağız dalaşına girme gibi bi derdim yok zaten yorgun oluyorum tek isteğim huzur. Dün akşamda yemeğimi yaptım yedik mutfağı topladım yardım istedim ama gelmedi yine. Sonra çay hazırladım o arada sürekli koşturma halindeyim oraya buraya çocuk hasta ateşliydi ona baktım. Zaten kavgamızda genelde çocuğu kıskanmasından oluyor onu kendine rakip görüyor. Çocuk kumandayı ondan alıp bana vermek istiyor diye çocuğun canını acıttı hasta hasta. Ben de bağırdım çocuk hasta ver işte değiştirmiycem kanalı dedim. Sonra olaylar büyüdü kumandayı fırlattı ben ona bağırdım kardeşinin yanında diye o hepten sinirlendi beni önce itti sonra peşinden gittim napıyosun sen diye bu seferde tokat attı. Normalde hayatta cesaret edemeyeceği şeydir kendini sıkar yine de vurmazdı. Ama kardeşinin yanında gaza geldi farklı bir adam oldu tanıyamadım. O andan sonra bende olaylar koptu zaten.

Şiddet varsa tek çözüm boşanmak bana göre... . push ;

yukarda anlattım hepsini

Bence bunlar boşanmak için yeterli sebep değil. Şöyle, son bir mücadele verilebilir diye düşünüyorum. İkinizin de öfke kontrolü yoksa ikinizin de tedavi olması lazım bu konuda. Psikiatriste gidin.. Zaten muhtemelen tedavi olmaya başladıktan sonra birbirinize olan tahammül sınırlarınız daha farklı olacaktır.. aynı durumu yaşadım okurken bizi anlatıyorsun gibi geldi :) Ben de eşim de tedavi olduk ve herşey daha iyi aramızda şuan..

Ben bu öfke isi ve siddet meyilini masum bulamiyorum acikcasi. Sonra cinnet gecirdi karisini ve cocuklarini öldürdü diye haberlerde okuyoruz. Bosanmayacaksaniz bile o tedavi olana kadar ayni evde yaşamayın derim.

Şiddet olmasaydı belki yardım almak ile çözebilirdiniz söylediğiniz sorunlar her iki tarafta yeterince anlayışı gösterince halledilebilecek sorunlar. Her ikinizde burda suçlusunuz. Fakat işin içine şiddet girdimi ben önünün kesilmeyeceği kanısındayım. En büyük sorununuzun bu olması gerekiyor. . push ;

Çocuk gibi olması sorumsuz olması belki onun huyu değişmez ama beni hizmetçi gibi görmesi yap işte eline mi yapışır işin ne seni ne diye aldım demesi de doğuştan değildir heralde

Psikiatriye gittik öfke kontrolü için.. öncesinde aile terapistine de gittik ama sonuç kötüye gitti.. Sonra ikimiz de benim ikna etmem sonucunda tedavi olduk ve sonra düzeldi. Tabiki ufak tefek sorunlar var hala ama tartışmalar uzamıyor, tartıştıktan sonra gülmeye bile başlıyoruz :) önceden evde kırılmadık eşya kalmıyordu.. sakin tepkiler veriyoruz, birimiz sinirliyken birimiz susuyoruz.. böyle :)

Dün ilk kez oldu. Tokat attı kardeşinin yanında. Sonra çok pişman oldu ama son pişmanlık fayda etmiyor

Şiddet varmı?

Kanım dondu resmen. Bir anne böyle bir şeyi nasıl ister? Bence sorunu sadece eşinizde aramayın. Kavga sebeplerini bilmiyorum ama sizde sessiz kalmayi bilmiyorsunuz. Çocuğun yanında bari biraz kendinizi frenleyin. Sanki boşanmayi kafanıza koymussunuz gibi geldi bana. Yoksa sık kavga etmek gozulmeyecek bi sorun değil. Bazen siz susacaksiniz bazen eşiniz. Ha illede susmam diyorsanız boşanmadan önce bi uzmanla görüşün.

Evlilige baslama amaciniz butun sorunun kaynagini anlatiyor aslinda. insan beni seviyor deger verir diye evlenmez siz esinizi cok sevdiginiz icin degil o seviyo diye evlenmissiniz. anlattiklarinizdan ben sizi de suclu buldum her evlilikte tartismalar olur.

sen içine çok atıp kendini çok doldurmuşsun bu adam karşı... babaannem de dedeme böyle yaptı. dedem sorumsuz bir adamdı. babannem de onun tam aksi zeki ve düzenliydi... bunu da kendine yediremedi hiç... ömür boyu mutsuz yaşadılar... senin bir de şunu kabullenmek gerek... insanların hepsi aynı olamaz.. sen düzenlisindir o dağınıktır. sen pratiksindir o yavaştır, sen belki de daha zekisindir... ama senin sahip olduğun bu özellikler unutma ki seni üstün yapmaz ve küsme hakkı vermez sana. çünkü seni böyle yaratan onu da öyle yaratmış ben böyle bakıyorum olaya. belki de anlatamadım ama

Valla tüm suç eşinizde degil. Sizde de öfke kontrol sorunu var belli ki. Yani tüm geçimsizlik eşinizden kaynaklanmıyor. Terapiste gitmeyi düşünün derim. Çocugunuz var. En azından eşinizin size karşı ciddi ciddi hataları yoksa neden sürekli baba evini mesken tutasınız ki? Sorun neyse oturun, konuşun birbirinizde sevmediginiz yanlarınızı törpülemeye gayret edin. Şiddet, aldatma, sorumsuzluk, madde bagımlılıgı gibi çok ciddi olmayan sorunlarda alınacak terapi belki evliliğinizi kurtarabilir. İyi düşünün derim. T tugsem_10 Minik dünyam... tek ayak

Aile terapisine gidin bence en doğru çözüm

Evet evlenirken sırılsıklam aşık değildim tabi ki. Ama zamanla sevmiştim zaten ilk aşkım ve kocam sonuçta niye sevmiyim. Ama bu yaşadıklarımız beni çok yıprattı onu da tabi ki. O hemen unutuyor ben unutamıyorum ufacık bir olayı günlerce gecelerce düşünüyorum. Sinirlerim çok bozuk hasta olduğumun farkındayım. Aynı şekilde o da hasta. defne-28

Ben sizi de sorumsuz buldum okuyunca. Çocugun yanında birbirinizden nefret edermişcesine büyük tartışmalara girmek ne kadar mantıklı? Yazık o sabiye yahu. İkiniz de ilginçsiniz. Çocugu felan düşünen yok. Herkes kendi hırsını birbirinden çıkarıyor ama arada olan o çocuga oluyor. Şahit oluyor aranızdaki duruma. Üzülüyor hem de için için. Zaman sonra çocuk için bagırmak bir savunma mekanizması haline gelecek.

Bu yorumunuzu şimdi gördüm. Evet bencede bunlar büyük sorun. Yalan söylemesi, çocuğun canını yakması tahammül edilebilir gibi değil. Ben problemlerinizi daha basit sanmıştım. Diğer soylediklerimi geri alıyorum. Bu durumda ne yapılır inanin bilmiyorum. Daha yararlı yorumlar gelecektir mutlaka.

ne desem bilmiyorum. kafanı iki elinin arasına koy ve düşün bu ada seviyor musun?

Kusura bakmayın ama sevginizin azaldığı, karşınızdaki kadar sevmediğiniz bir adamla sırf o sizi seviyor diye niye evlendiniz ve mutsuzluğa davetiye çıkardınız? eşiniz kadar sizde de demek ki öfke sorunu var çünkü yeterince sevmediğiniz için herşeyi gözünüze batıyor ve kavga sebebi oluyor çocuğa yazık. Baba evine gitmeler falan artık bence noktayı koyun çocuğa da zarar vermeyin ya da öfkenizi kontrol edin ama bu saatten sonra zor tartışmalar ne sebeble oluyor ki. Led_BiR_Vele_DisTiri Amaaaan Zırt! tek ayak