cnm ağlattın beni ya. benimde babamla ayrılmam çok zor olmuştu. annem biraz daha rahattı. onlar kızları adına mutlu oluyorlar. yuva kuracak. çoluk çocuğa karışıcak diye. ama babalar öyle değil. daha duygusal oluyorlar. benim babamda bir hafta evde sofraya oturamamış. ağlayarak kalkmış sofradan. ben yokum diye. bunlar çok insanca duygular. şimdi benimde bir kızım var. ondört yaşında. tabiki daha çok var mürvetini görmeye. yüce rabbim göstersin bize o günleri. bazen hayalimde canlandırıp. oturup ağlıyorum. nasıl vericem diye. o benim bebeğim herşeyim. bizlerde ailelerimiz için öyleyiz. evlat sahibi olunca daha iyi anlıyor insan. ama hem ağlıyoruz hemde gidiyoruz işte. hayat. Kxoxmxuxr

olsun be ASSKIM... şartların getirdiğini yaşamıyormuyuz, ne dicen... fisfisfis bence mutlumusun ona bak... sende içinde kalanı kızında yaşarsın inş... allah onda yüzünü çokça güldürsün...:Saruboceq: Eftelya6122 YaŞıYoRsAm AşK

kaydirigubbakcemile3 Allah iyiliğini versin çok güldüm sözlerine Rabbim mutluluğun u eksik etmesin mehtap51

senağlama aklıma gelince hala hüzünlenirim beş sene oldu evleneli ama babamla ayrılışımı hatırladığımda içimin bir yanı acır hep... düğün kasedini cdye çevirtmedim çekmecede duruyor, belki bu yazımdan sonra yarın yada öbür gün veririm, vereyimde hakikaten artık... iki seneye yakın nişanlı kaldım eşimle, çok güzel bir nişanlılık geçirdim hiç kavga etmeden löy löy o bize gelirdi ben ona giderdim... aile baskısıda olmadı hiç sağolsun hiç karışmadılar bize neden iki sene hadi artık falan diye... amaç para biriktirmek olsada benim işime geldi aslında belki eşim hadi artık deyip baskı yapmasaydı üç sene falan giderdi daha... en sonunda haziran ayında nikah için gün aldık, temmuzun on sekizi ve o gün aklım başıma geldi...:1shok: evet evleniyordum artık şaka değildi yani... eve geldiğimde çok ağladım annem babam ne olduğunu, eşime kavgamı ettiğimizi falan sordu. garibim kendide anlamadı zaten sevinçten ağlıyorum diye düsünmüş tabii bakış açısı ona gına geldiği için aldığımız güne çok mutlu olmuştu benide öyle düşünmüş olmalı... öyle garip bi duyguki eşimi çok seviyorum allahtan o benim en büyük şansım ailemden sonra ama ailemide çok seviyorum onlardan uzakta eşimin işinden ötürü çoğu kez yalnız kalacağım bir hayatı yaşayacağım artık... o bir ayı böyle bi duyguyla yaşadım hep bizimkilerle daha fazla zaman geçirmeye çalışıyordum bir yandanda oturduğum yer annemlere iki saat uzaklıkta koş evi yerleştirmeye çalış, işe devam et geceleri mesailerle gündüzü telafi etmeye çalış en sonunda kala kala bir hafta kaldı evlenmeye... yirmi dokuz yaşında kazık kadar ben, koala misali annemle babamın tepesindeydim o günlerde bide evin en küçüğü benim ve evde en uzun kalan ben nikah günü hazırlanıpta eve geldiğimde ağlamamak için ne anneme baktım nede babama biraz durduk ve salona gittik biz, arkadan ailelerimiz ahbablarımız falan filan... bütün samimiyetimle yazıyorum neye evet dediğimi hala hatırlamıyorum elim ayağım buz gibiydi ve titreme tuttu beni, heyecan ama neyin heyecanı... nikahları bilirsiniz hemen takı ve tebrik bölümüne alınırsınız... nedense hatırladığım tek şey en büyük ablamın annemin elinden tutmasıydı ama devamlı yani, annem ve ablam allahtan ağlamıyordu çünkü ağlamaya başlarsa tutamayacağımı biliyordum kendimi... ve işte koptuğum an babacığım kırmızı kuşakla duasını edipte kuşağı belimden dolamaya başlayınca hem o ağladı hemde ben... yazarken bile ağlayabiliyorum hala... aslında gurur verici bişey bu onun eliyle duasıyla beni eşime emanet edişi bu... ama onun kanatları altında yirmidokuz yıl yaşamışım kolaymı ağlamadan ondan ayrılmak, gerçekten kızlar babaya biraz dahamı düşkün oluyorlar nedir ki bu... geri kalanı hayal gibi hatırlıyorum çünkü tutmaya çalışıyordum kendimi daha fazla ağlamamak için babam da zaten yok oldu ortadan arada da gördüğüm annemin sonsuz kahkahaları ve üç ablam var sürekli birinin annemin koluna girmiş olmasıydı... ne yalan söyleyim annemin aslında şen şakrak olmasıda tuhaf gelmişti bana... babamla annemle ablamlarla kaç defa sarıldığımı hatırlamıyorum... porselen makyaj akmaz diyenlere resimlerimi gösterebilirim aynen bi zombi gibiydim çünkü... evde de sürekli ağladım eşim çok anlayışlıdır beni epey idare etti sağolsun... geldi geçti işte, şimdi dalga geçiyor benle baban evde kalıcan sandıda sevinçten ağladı o kadar diye... bu arada annem sabahtan pasifflora isimli ilaç vardır bilirsiniz belki bitkisel sakinleştirici meğer onu içmeye başlamış. ablam farettiğindede bir yudumluk bırakmış annem şişede... meğer onun kahkahalar ondanmış ablalarımın elinden kolundan tutmalarınında... benden sonra hastaneye götürmüşler annemi doktor serum vermiş ve ancak uyur fazla bişey olmaz deyip eve göndermiş.. ücüncü günü gidilir anne evine adettir bizde, annem o gün çok ağladı kafasını tülbentle sıkmış bir halde... hala hepimiz bir araya geldiğimizde anneme ne kadınsın be deyip o günü gülerek hatırlarız...:1rolleyes: bazen düşünüyorum benim kadar ağlayan olmuşmudur diye sizlerin anıları nasıl arkadaşlar işin özü benden fazla ağlayanınız varmı? :uhm:

Önce ağlat sonra güldür oldumu Liberty kaydirigubbakcemile Bana da öyle dediler doğanın kanunu, hepimiz geçtik bu yoldan vs vs. Nasıl oluyosa bizde hem ağladık hemde gitmem demedik Güzel temennilerin için de çok sağol canım a. s.

PRINCESS-in-LOVE ana :1shok:... çok alemsin ne diyim... kaydirigubbakcemile3 MorAnka

ben daha dün ağladım annem babam kardeşim mis kokulu baba evi için senağlamasenağlamasenağlama . push ; kakule

ben evin üçüncü kızıyım o yüzden annemle babamın nasıl davranacağını az çok bilerek evlendim... mesela annem ağlamamak için kendini çok sıkar o yüzden çok donuklaşır hatta ağlamamak için sarılmaz bile... babamda hemen öpüp ortalardan kaybolur o yüzden evlendiğim gün hiç doya doya sarılamadım... ama canım ailem hep peşimdelerdi arkaya dönüp bakmaktan boynum tutulmuştu nerdeyse... ben kınada en çok ağladım sanırım halbuki şarkımıda neşeli söylemişlerdi... kına gecelerini hiç sevemedim zaten... bide evden çıkarken ağladım gerisi sanki ben değilde bir başkasıydı bende uzaktan izliyordum olanları hep öyle hissettim kendimi... Sirin06 ay parçam

teşekkür ederim canımmm rabbim herkesin evliliğini mutlu mesut yapsınömür boyu... Eftelya6122 YaŞıYoRsAm AşK

amin canım senide öyle...:Saruboceq: @TUANA@ Aktif

tabiki bir üst sokakta olsa ayrıyız akşam işten çıkınca her zaman gidemiyorum haftada bir veya iki kez sonuçta ayrı ev ayrı bir sorumluluk annemde her akşam dört gözle yolumu gözlüyor işten çıkış saatimi bekliyor geçerken uğrayayım diye baze uğrayamıyorum işte üzülüyorum... :çok üzgünüm: MorAnka