Allah'ım rahmet eylesin, mekanı cennet olsun, büyük sabırlar diliyorum. Yaşamadım ama geçer diye umut ediyorum. İnsanlar alışmasa, unutmasa yaşamaya devam edemez ki... Rabbim derdi verdiği gibi dermanını da veriyor bence...

Başın sağolsun. Ben babamı kaybettikten sonra ilk başlarda geçmis yok gibiydi. Hayatımda babamdan ayrılmamıştim. Ama sanki onsuz büyümüş gibi hissediyordum. Sonra olmayan hatıraları belki de küçükken kurduğum hayalleri gerçek gibi sanip hikaye anlatıp durdum. İş yerinde, arkadaşlarıma sürekli biz babamla böyle yapardık. Bı gün anneme babam küçükken hep saçımı tarardi hatırlıyor musun gibi bir konuşma geçti. Babam benim saçımı taramazdi. Doğru olan bu ama kafamda canlı bir hatıra vardı. Ben babam gittikten sonra en çok çocukluğuma gençliğime ağladım. Keşkeler hiç bitmedi. Ama en büyük ilaç zaman. Babamı şimdi anlıyorum o gördüğü doğru bildiği babalığı yaptı. Hatta gördüğünden fazlasını yaptı. Bunun için doktora gittim. Sizde gidin kendinize zaman verin. Herkes size akıl verir; ağlama, üzülme diye. Giden sizin anneniz aklınız kalbiniz size iyileşmek için yardım edecek.

Gerizekali vicdansiz acimasiz insanlar ya. Teyzen ve annenannen. Sassy bunu hicbir normal insan torununa yegenine yapmaz. Senin anne tarafin hic ama hic normal degil. Sen parazit olur musun ya, piril piril, hayata tutunmaya calisan, zehir gibi zeki, anlayisli, sevgi dolu bir kizsin. Babana para icin filan yaklasiyor degilsin baban oldugu icin ve sana en azindan annen gibi davranmadigi kusurlu da olsa babalik yaptigi icin yaklasiyorsun. Annene de babana da asiri anlayisli davrandin hep. Ya birak bunlar normal insan degiller, sen cok cok daha iyisini hak ediyorsun. Sen bunlardan yuz on kat iyisin.

basiniz sagolsun. Cok sasirdim annenizin öldügüne. Bana kalirsa da yardim almaniz gerekiyor. Insan kimin ne zaman ölecegini bilemiyor. Aranizdaki iliskinin niteliginden dolayi küsmüssünüz sonra barisamadan ölmüs anneniz. Bu vicdan yükünü cekmek de size kalmis. Ama kendinize haksizlik ediyorsunuz bence. Anneniz ölmemis olsaydi muhtemelen küs kalmaya devam edicektiniz ya da iliskiniz yine yüzeysel kalicakti. Bu durumda sizin vicdan azabinizin nedeni ölüm. Ama ölen kisinin öldükten sonra bir sey hissetmedigini düsünüyorum. Ki eger inancliysaniz ve annenizin öldükten sonra da duygu ve düsüncelerinin yasamaya devam ettigini düsünüyorsaniz ona icinizi dökersiniz. Bu durumda sizi anliyacagini düsünüyorum. Üzülmeyin lütfen. Ya da en iyisi bol bol üzülüp aglayin, yasinizi tutun ve sonra kendinizi daha iyi hissedin. Her halukarda bu konuda uzman olan kisilerden yardim almaniz en iyisi olacaktir. Umarim bu acinizi en kisa zamanda saglikli bir sekilde atlatirsiniz.

Yillardir uzuluyorum anneme tam iyilesti derken hep daha kotusuyle karsilastik. Yasadiklarimiz cok agirdi.. Evet cocuklarim icin ayakta durmam gerekiyor. Tesekkur ederim Alıcja

biz babamla boyleydik hatta daha fazlasi ilk öldugunde bende senin gibiydim, sonra zamanla anladim hic bir sey tek tarafli degildi. evet evladiz ama onlarda ebeveyndi, kimin kimden once gideceginin garantisi yokken benden once ölecek diye her seyi yiyip yutmamizi susup oturmamizi beklemek bunu yapan ebeveynlerin hatasi en basta bana göre. zamanla gececek, 3 gun once vefat edeli 11 yil oldu, bende hep kotu anilar kaldi ve ölum tarihinde bunlari dusunmekten bir gecede boynumda findik kadar sislik oldu, inancimiz geregi olunun arkasindan kotu konusulmaz diyorum ama hala yiyor beni sıkıntisi mesela, seninde yasadiklarin tek tarafli degilmiş ve ben bir anne olarak sunuda soylemek istiyorum bir ebeveyn cocuguna bir adim atarsa o cocuk on adim atar, bunu basaramamis olan siz degilsiniz bence kendinize bos yere yuklenmeyin

Basin sagolsun sassy. Sana kocaman sarılmak istedim. Birinci derece yakınım olarak ben de bebeğimi kaybettim. Kıyaslamak adına demiyorum kendi adıma söyleyeyim; bir seneyi geçti ama hala çok çok taze. Geçmiyor azalmıyor da sadece gündelik hayatın akışıyla ilk zamanlardaki kadar yer kaplamıyor. Ama azıcık bir boşluk olsun insan yine sardırıyor. Annen sadece şu an beden olarak yanında değil yoksa mitokondrisi senin hücrelerinde ve sana enerji vermeye devam ediyor. Kendini iyi hissettiğin bir zaman gidip onunla mezarında konuşmak alacağın en iyi terapiden bile daha iyi gelecektir. Hep keşkeleri sıralamışsın ya. İlerde sen de anne olacaksın. Annenle yaşamak istediklerini yaşayabileceğn bir evladın olur umarım.

Sassly çok üzgünüm. Başın sağolsun. Genel itibariyle ile aklı başında olgun bir insan olduğunu düşünüyorum. Nice ağır şeyler yaşadın yanında olmayan birine sırf kan bağı olduğu için vicdan yapmana değmez diye düşünüyorum. Kendine edersin. gençliğine edersin. Olan oldu bitti acı ama gitti. Kızma da küsme de kısacası sal gitsin. Dua et affet. görmediklerini evlatlarına göster. Hayat bir okul ve biz ders almak zorundayız. Kocaman öpüyorum seni umarım hemen anlatabilirsin.

Benim hep duydugum sey, annesi kendisine karsi bir sekilde zararli veya ilgisiz olan cocuklar once bu sekilde ofkeleniyorlar, yetiskinlikte iliskiyi kesiyorlar, toksik iliskiden uzaklasiyorlar, sonra yaslandikca bu durumun aslinda kendi suclari olmadigini anliyorlar, "o da oyle bir insan, onun da sevme kapasitesi bu kadar" veya "onun da kendince kendi ailesinden gelen sebepleri vardi" vb seyler diyip durumla barisip bu ebeveyne biraz sinir koyuyorlar rahatliyorlar, anneleri gittiginde coktan durumla barismis, yas almis, kabullenmis oluyorlar. Yani bu sanssiz cocuklarin sansli kesimi bence durumla bu sekilde bas ediyordur diye tahmin ediyorum... Sen sanssiz cocuklarin da sanssiz kesimindenmissin ki bu sureci yasayamadan olayi anlayamadan gencecik yasinda boyle anlam veremedigin bir aci icinde kalmissin. Ama bence zamanla sen de bu sureci yasayacaksin ve eskisi kadar acitmayacak bence...

Sassy basin sagolsun Neuroformat i duymusmuydun Ben birebir cozdugum ornekler yasadim, mesela migren krizimi sebebini biliyordum ve gecti mesela kilitlenmis gibi bir insana karsi duygu yumagi tasiyordum cozdum Anne babaya karsi olan demoyada katildim bende babamla gorusmuyorum. Sonuclarini bilmiyorum. Deprem korkum cok hafifledi evime 10 mt yakin kepce calisti uyuyabildim imkansiz birseydi Diget psikolojik yontemleri bilmiyorum ama neuroformat sana uygun gibi geldi

Annenin mezarına git ve ikinizide affet başka yolu yok. Acina aci ekleme basın sağolsun

herkese cok tesekkur ederim iyi dilekler icin. ama icimdeki bu seyi gecirecek olan ne yani sadece zaman mi bilmiyorum. konusamiyorum ama yazarken bile gercekten aklima gelince gozumu kapatip unutmaya calistigim seyler oluyor. annem yogun bakimdan uzun sure cikmayinca icimde kotu bir his oldu benim, normalde iki hafta sonra donecekken erken donduk turkiyeye. ben geldikten iki gun sonra da annem gitti. haberini aldiktan sonra once hastaneye sonra evine gittim. evden son kez ciktigini bilmeden sabah kahve icmis yarim birakmis mutfakta o duruyordu, gece kitap okumus sanirim kitabi, gozlugu, battaniyesi koltukta duruyordu. bunlari aklimdan silemiyorum demek ki daha yasamak istiyordu, her seyi yarim kalmis, acaba benimle ilgili de icinde kalanlar oldu mu, beni affetti mi, orada yatarken beni de dusundu mu hep bunlar dolasiyor aklimda. keske o eve gitmeseydim keske hicbir sey gormeseydim salonun her yerinde abimin cocuklarinin ve kendisinin fotograflarini gormeseydim. benim bir tane bile fotografim yoktu hicbir seyim yoktu orada. ben gercekten hic kendi zannettigim gibi biri degilmisim. annemin cenazesinden sonra kosa kosa kactim ankaradan ve hala gidemiyorum. onun evinin onunden gececek olmamin dusuncesi bile ruhumu daraltiyor. yaptigim her sey ama her sey icin yine de utaniyorum. biliyorum tek suclu ben degilim ama ben sadece kendi davranislarimi degistirebilirim sonucta. keske yapsaydim keske boyle olmasaydim keske o beni anlamak istemiyorsa ben onu anlasaydim. eger o gidince boyle olacagimi bilseydim gercekten asla boyle yapmazdim ama bilemezdim ki.

Zamanla azalacak ama geçmiyor maalesef hep aklında olacak bazen hayata karışacaksın ama biran yine aklına gelecek tüm bunlara alışacaksın başka yolu yok çünkü geçmiş geri gelmeyecek. Eğer vicdanen rahatsızsan önce kendini affet sonra onun için birşeyler yap. İnancım yok demişsin bilmiyorum bir yolu vardır illaki

teyzen ıyı bı kardes olsaydı gercekden kardeslık yapar o senın evladın anne cocuk arasında tartısmalar yanlıs anlasılmalar olabılır ama anne olarak yapıcı olmak gerekır icap ederse destek alırsınız derdı annenı sakınlestırırdı ya da illa burnunu sokmak ıstıyorsa sana teyzecım ıyı olmanızı ıstıyorum benım bu konuda yapabılecegım bırseyler var mı annenle sonucta kardesız sende evladısın ortak noktamız kendısı senın hakkında cok uzuluyor der bırde seni dınlerdı eger bır tartısma yasanıyorsa karsılıklı yasanıyor, madem kotu olan senmıssın cok uzmussun o supersonık teyzen ıyı buyuk olsaydı da arayı bulsaydı madem kardeşlık şovu yapmak yerıne... belkı de cırkeflıgınden bırı cevap vermeye cekınmıstır ortam daha gerılmesın diye, o olusan sessızlıkten ben gercekten haksızmıydım anlamını cıkarma yasadıgın tamamen talıhsızlık senın sucun degıl, annenın vefat etmesı de senın sucun degıl... yasadıgınız sorunlar da bırlıkte basa cıkılması gereken seylerdı tek senın ıyı gecınmek ıstemenle olmaz bunu karsı tarafta aynı anda ıstemelıydı sasy annenın sorunu senınle degıl aslında kendısıyle, kendı sorunuyla bas edememıs sen sadece gunah kecısı olmussun bazen cocuklarla bırlıkte anneler de buyurler ve buyurken hatalar yapabılırler, yapı olarak sivri karakterlerı varsa ben dogruyum ben haklıyım tavırlarını surdururler ve bu sonuc kacınılmaz olur toplumda genel olarak hıc bır anne cocugunun kotulugunu ıstemez dusuncesı yaygındır hata yapılmıssa bunu genelde cocuk yapmıstır cahıllıgınden der, boyle dusunen ınsanların tavrı teyzenınkı gıbı olacaktır evet genelde anneler cocugunun kotulugunu ıstemez ama bu her zaman cocuklarına cok dogru davrandıkları anlamına gelmez yanlıs seyler yapabılır yanlıs kararlar verebılır anne olunca kımsenın ustune supergucler eklenmıyor hatta buyukler daha buyuk hatalar yapabılıyor aklı basında herkes boyle dusunur tamamen annenın suyuna gıtseydın de bırsey degısmeyecektı yapıcılık tek bır kısının ıstemesıyle olmaz, zıtda olsanız anlasamasanızda aılenız buydu, senın yuuznden degıldı sen o halı hazırdakı aıleye dogdun nasıl sekıllendırdılerse herkes oyle serıldı serpıldı sımdı hayatda olmadıgı ıcın derın acı cekıyorsun, suan kendınle hesaplasıyorsun normalde aklına gelmeyecek seylerı hatırlarsın, elımden tamamen kayıp gıttı dıyorsun kendını sucluyorsun bu normal bır surec hıc bır sorun yokken hatta helalleserek ayrılsaydınız da dusunecektın benzer seylerı... ınankı yetmeyecektı son gorusme ve guzel anılar cunku ölüm dunyanın en zor seyı bununla basa cıkabılmek guclu olmayı gerektırır, guclu olmalısın guclu olacaksın gecmeyecek bu acı ama suan yenı oldugu gıbı de olmayacak hayatına devam edeceksın cunku bununla yasamayı ogreneceksın, bızler ölmek ıcın dogduk ve cok guclu varlıklarız acılarımızla basa cıkmanın yollarını buluruz babana da kızma yogun bakıma annenın yanına almadı dıye... kımseyı alamazdı ustelık rısk grubundasın senın ıyılıgın ıcın bu, ılerde daha sakin kafayla dusundugunde anlayacaksın

Başınız sağolsun yardim almalısınız mutlaka

Anne çocuk ilişkisi nasıl kopuk hale geliyor zamanla bunu bilemiyorum twcrüne etmedim ama 3.5 yaşında bir çocuğun annesi olarak hayatta kimseye göstermediğim tahammülü ve sabrı çocuğuma gösteriyorum diyebilirim. Doğumunun ilk gününden itibaren tamamen anneye bağımlı, düşünün yetişkin biri olmasa karnını doyuramaz, öz bakımını yapamaz, kişisel gelişiminde hırçınlıkları, vızır vızır olması, telaşe ve en derinden hissedilen tedirginlik duygusu çok zor duygular. Bu duyguları çocuğunu bu yaşlardayken başından atmayan her anne yaşıyordur. Eminim annenizde aynı süreçlerden geçti, çocuğuna bir çatı altında baktı, doyurdu, uyuttu, uykusuz kaldı. Arkadaşlar bu söylediğimi anne olanlar iyi bilir ama olmayanlar için söyleyeyim ki insanın sabır eşiğini okadar yükseltiyor ki, o kadar pişiriyor ki çocuğunun olması, hem müthiş zor hem de çok ama çok güzel, hiç böyle bir güzellik yaşamadım ben. Bu yüzden anneniz ile ilişkiniz ne olursa olsun, saygı duymak ve elimizde olmayan şeyler için müsterih olmak gerekiyor. Anneniz, babanız bir gün ölecekti. Bu herzaman için beklenilmeyen bir an olur. Onu da affedin, kendinizi de affedin, öldü diye annelikten çıkmış değil. Bu andan sonra aranızdaki ilişki eskisi gibi olmayacak, daha güzel olacak, o da artık öyle bir yerde ki bu dünyadaki hiç bir şey artık ona zarar veremez, gelmesi sıkıntılarından, dertlerinden kurtuldu. Sizde rahat olun artık.

Soyle dusun kuzum eger o kusken vefatt etmeseydi en fazla ne kadar kus kalacaktin?cok uzun degil... onun barismaya zamani yetmedi yetseydi elbette seni affederdi ve tekrar konusurdunuz... acin hafifleyecek bir muddet sonra alisacaksin merak etme herp boyle kalmiyor... boyle zamanlar da mantikli dusunulmesi taraftariyim,.. sen, ben, digerleri, hepimizi ölümlüyüz sadece annene has bir durum degil herkesin bir saati var ustelik yas sinirida yok her an gelebilir onun icin dogmak ve yasamak kadar dogal bir durumu kabullen ve mezarina git duygusal davranma bu seni gercekte daha kisa surede yuzlestirecek hem otur mezari basinda konus onunla icinden ne geliyorsa soyle.

Mezarina gidip annenle konusursan biraz olsun icindeki pismanlik duygusundan kurtulabilecegini dusunuyorum. Inancli birimisin bilmiyorum ama annen adina bol bol hayir yapmani, dua etmeni tavsiye ederim. Dunyadaki yakinlarinin ettigi dualar, yaptigi hayirlar vefat edenlere hediye gibi sunulurmus ve cok sevinirlermis. Basin sagolsun, sabirlar dilerim.

Başın sağolsun sassy...

Dostoyevskinindi sanırım bir sözü var, "önce biraz ağladılar ama alıştılar şimdi. aşağılık insanoğlu her şeye alışır." Bu sözün ne kadar anlamlı olduğunu bu süreçte anladım ben. Sürekli aklımda desem yalan olur, küçük bir çocuğum var, işim var, mücadele ettiğim problemler var. Ama insan hemen her an annesine ihtiyaç duyabiliyor, mutlu olduğumda hep eksiğim mesela. Kızım yürüdü konuştu hep eksiğim, o da görmeliydi diyorum hep içimden. Yılbaşı, bayram, özel günler hep eksik. Yaşadığım problemlerde elimden tutan biri eksik, ilişkimizde sorunlar yaşasak da en yakın arkadaşı olmuştuk birbirimizin. O yüzden hemen her gün aklıma geliyor, her gün içim acıyor.

Bence bir cesaret anneni ziyaret edip içindekileri ona da anlatırsan kendini daha iyi hissedersin. Emin ol artık küs değilsiniz.

Allah sabırlar versin çok zor basınız saolun

annemi kaybettikten sonra evine gittik dedigim gibi. ya benim annem olmus ben kahroluyorum annanemin kendi kizi, teyzemin kendi ablasi bu kadin onlar da uzuluyorlar ama beni kovdular evden. annemi dunyada en cok ben uzmusum oyle soylediler. cenazesine belki de gidecektim ama gidemedim. uzaktan izledim hic yanlarina bile yaklasmadim. ben istemez miydim ben de en azindan son kez bas ucunda durayim, ne bileyim inanmiyorum ama dua bile ederdim o an. bir seyler yapmak istedim ya onu bile yapamadim. turkiyeye geldigimde babama dedim ki beni yanina sokabilir misin, imkansiz yassy covid yogun bakiminda yatiyor olmaz dedi. yalvardim yakardim saatlerce agladim babama ama yapmadi. bunu bile icime dert ediyorum bunu bile dusunuyorum belki benim gerizekali babam bir seyler yapsaydi son kez konusurdum, icimdekileri olsun soylerdim ya. insanlarin bana soyledikleri, anneni en cok sen uzdun demeleri anneni cok yiprattin demeleri atamiyorum icimden iste. yapmadim abi dogmak mi ya benim hatam bana sorsan dogmak ister miydim o bile baska konu. hep ayni seyi soyledi annem sen insan gibi yasamiyorsun, baban olmasa sen zaten yoksun, parazit gibi yasiyorsun, baban seni parayla satin almis bak hep bunlar kafamin icinde yankilaniyor. ne yapayim abi ben bu dunyaya survive etmeye mi gelmisim hayatimi ne yapayim annem yoksa beni istemediyse ben de babami mi istemeyeyim nasil buyuyebilirim nasil hayatta kalabilirim o zaman deliriykrum ya beni bu sekilde biraktigi icin. yuzune soylemek isterdim cidden cunku cok kucuk bir kismini soyledim. hayatim boyunca bunu mu dusunecegim ben hep boyle mi hissedexegim ne alaka ya hayatta bunu yasamayi hak eden insan olur mu hepsi ben kafayi yiyeyim diye mi basima geliyor anlamiyorum. ben olseydim o bunlari dusunur muydu onu da bilmiyorum ama su kafami koparsam cidden anca aklimdan silerim herhalde bunlari.

Öncelikle başınız sağolsun çok üzüldüm.. Anne - Baba acısı geçmiyor maalesef. Ama o suçluluk duygusu elbette geçecek. Çünkü zaman geçtikçe kaybetme acısı onun yerine geçecek, üstte ki arkadaşın dediği gibi önce kendinizi affedin..

Başınız sağolsun, allah yardımcınız olsun. Hicbir acı kalıcı değil bu dünyada, geçmese bile zamanla azalıyor. Geçmişi bir kenara bırakın, konuşmaları unutun. Olan oldu geride kaldı, düzeltme imkanı yok. Artık sadece siz varsınız, anneniz size küsmedi.

şimdi konunu gördüm şok oldum ne diyeceğimi bilemedim düğümlendim. başın sağolsun öncelikle. aranızda ne yaşanırsa yaşansın emin o o kendince seni çok seviyorduu sassy. yalnız kalma bu dönemde ağla bağır anlat. biz k. k olarak daima yanındayız seni seviyoruz

Bu konuyu, bu mesajınızı okumak beni darmadağın etti... Annemle konuşmuyorum. Ve bir gün şu anda hissettiklerinizi hissedeceğimi biliyorum. Ama bir yanım o kadar kırgın ki, o kadar yılmış halde ki aramızdakileri düzeltmeye çalışmaktan, tek bir adım dahi atamıyorum ona karşı. İçimden gelmiyor. Bir gün dünyanın en büyük pişmanlığını yaşayacağımı bilsem de iletişim kurma isteğim kalmamış... Bana hissettirilen duyguları hak etmedim çünkü. Yavaş yavaş eksildi içimde bir şeyler, sanki hep verilmeden alındı alındı alındı... Ve artık kalmadı. Şu anda bile beynimde yüzlerce neden sorusu varken biliyorum ki o gittikten sonra daha fazlası olacak. Neden sıradan anne kızlar gibi olamadık, çok mu şey istedik onlardan? Belki bu sorunun cevabı olan "hayır" size de, bir gün bana da bir nebze teselli olur. "Var olan annenin yokluğu" öyle tarifsiz bir boşluk ki hissetmeyen bilemez, hiçbir evlat da bu raddeye kolay kolay gelmez. Kendinizi daha fazla suçlamayın ve iyileşmeye gayret edin lütfen...

Kesinlikle haklısınız. Bu davranışları yapmışlarsa karşılığında ne bekliyorlar acaba? Ki covid yoğun bakıma girmek bile istemişsiniz S sassyassyy risk grubundasiniz üstelik. Böyle düşünmekte haklısınız. Ama böyle düşündüğünüz için kendinizi suçlamayın. Muhtemelen çocukken çoğu kez sizi suçlu hissetirmisler. Ama yardım alın ve bu düşüncelerden arının kesinlikle. Hele ki teyzeleri, çevreyi, lüzumsuzlari bosverin. Bir psikologtan dinlemiştim annelikle ilgili ; anneler kusemez küsmez, çocuklar küser, trip atar ama anne toparlar. Çocuk aramaz unutur ama anne çocuğu aramadı diye ona darılmaz. Yani anne toparlamazsa bu ilişki çıkmaza girer. Çünkü bu ilişkide anne tecrubelidir. Hata yaptı ya da tavır yaptı diye çocuğuna cephe alamaz, almamalı. Başınız sağolsun. Allah rahmet eylesin.

Basin sagolsun canim anne baba acisi kalpte hiç sönmeyen bir mum gibi yanarmış inşallah Rabbım sabrını verir eger annen ve sen inançlı iseniz onun için oku bol bol sadaka ver sen bu hayrlari yaptıkça kalbindeki vicdan azabin rahatlar onun için iyi şeyler yapıyorum diye

İçindekileri hem de taa en başından itibaren anlatmalısın ve onu da kendini de affetmelisin.

Basin sagolsun, bilmiyordum cok uzuldum. Biz de babamla bu sekilde ayrildik. Seni uzmek istemem ama asla gecmiyor, sadece alisiyorsun o aciyla yasamaya. O yuzden kim anam babam boyle dese ayni seyi soylerim "yapma, ölürse üzülürsün" Pisman olmuyorsun ama uzuluyorsun, keske boyle olmasaydi da soyle ayrilsaydik diyorsun. Ama bu pismanliktan degil, sadece kendi bedensel ve ruhsal tatminini saglamak icin, daha az aglamak, daha az dusunmek icin boyle diyorsun hepsi bu. son olarak, emin ol o seninle küs degildir, anneler küsmez. Ne olursa olsun. Bir gun bir yerlerde bulusmaniz dilegiyle

kımsenın boyle bırsey yapmaya hakkı yok kardes ayrı anne ayrı evlat ayrı herkes herseyden once evlat gelır onlardan once sızın evınız orası ustelık annenızın cenaze sırası bu muamelede bulunmaya hakları yoktu orda kımse yokmuydu sana ne oluyor ölüm olmus otesı yok germe ortamı dıyecek? herkes kendı yasadıgını bılır haksızlıga ugramıssınız ama bundan kurtulmanın tek yolu affetmek kendı ustunuzdekı yuku atmalısınız mezara gıdin dirisiyle ıletısım kuramadınız belkı boyle sozunuz kesılmeden kavga etmeden kendınızı anlatabılırsın sasy anlatıp dokun ıcınızı senı affettım evlat olarak hakkım da helal dersınız bunu yapmalısınız basınız sagolsun

Başınız sağolsun ama böyle olmaz.. Mezarına gidip her şeyi konuşmalısınız. İçinizi dökün anlatın ona. Sonuna kadar ağlayın orda. Sonra ikinizi de affedin Hem anneler evlatlarına küsmez. Mezarına gitmek konuşmak iyi gelecek bence..

Başın sağ olsun.

Sassy senin kızgın olmak için haklı gerekçelerin vardı diye hatırlıyorum, o yüzden eminim küs olduğun için de makul bi açıklaman vardır. Allah rahmet eylesin ama ne yazık ki ölüm kimseyi günahsız bi hale getirmiyor, sadece bir daha iletişim kurma ihtimalini elinden alıyor. Kendin için bi mektup yaz ya da ona bi mail at, süreci sonlandır. Kendini affet ama onu affetmek zorunda değilsin, affetmek öyle ferahlık filan da getirmiyor zaten. Sen güçlü bi kadınsın bunun da üstesinden gelirsin.

insanlar hakikaten her yerde aynı b. k. Babam 54 yaşındaydı, "bak 50yi geçtin sana bi baktıralım, ne olur ne olmaz" vs diyerek Dr götürdük. 12. gün cenazesini verdiler elimize. Mal gibi kaldım yani hani ne alaka? Hani kontrole gitmiştik nasıl ölünüyor böyle? Oluyormuş işte. Eve gelenler "sapasağlam adamı Dr götürdünüz siz öldürdünüz" bile dedi. Teyzeme "artık bu kadar feryat figan ağlamayın annem toparlanamıyor" dediğimde çemkirdi bana. neymiş o onun kardeşi gibiymiş de ben nerden biliyormuşum da.. Höst dedim haddini bil 50 yaşında kadınsın baban sağ, ben 25 yaşımdayım kardeşim daha 17sinde liseden mezun olmamış, Ama olsun teyzem benden daha çok üzülüyormuş. Aklıma geldi bak gene. Ağır sövüyorum her hatırladığımda. Neyse. Demek istediğim, oluyor böyle salaklıklar, illa çıkıyor böyle dangalak tipler. Yerinde olsam ağzıma geleni sayar, bu lafları seni el kadar çocukken bıraktığında annene etmeleri gerektiğini söylerdim. Herkes haddini bilecek şu hayatta ya. Ayrıca öyle filmlerdeki sahneler gibi son konuşmalar, vedalaşmalar ne bileyim hesaplaşmalar vs olmuyor ya hayatta. Bir şey oluyor küt gidiyor işte birileri. Sonra git göm bu kadar. Ayrıca deli misin neden hayatın boyunca bunu düşünesin, annen hayatı boyunca sana yaptıklarını düşündü mü? Hiçbir şey sadece siyah sadece beyaz değildir. Bu durumun da tek suçlusu sen değilsin.

Babam şu an ölüm döşeğinde.8 yıldır felçli haliyle etmediği kalmadı. ondan öncesi kötülük etmesede babalık adına eksik bıraktığı yerler çok fazla. bi yanım çok üzgün bı yanım değil. oyle karman cormanim ki. biz de olamadık pek. ne diyim kelin ilacı olsa diyorum. Allah sabır versin sizede.

emdr veya hipnoterapi emin degilim babam bu tarz seylerden bahsetti. ise yarar mi? en azindan icimdeki bu sucluluk gitsin gercekten. yenGEnC

S sassyassyy başınız sağ olsun Mutlaka bir uzman yardımı alın çünkü annenizle neler yaşadınız da küstünüz bilmiyorum ama annenize yaşarken bile duyduğunuz hasrete, ölüm acısı ve vicdani duygular da karışmış, bunu atlatmanız için de yardım almanız şart, hazır olduğunuzda kendiliğinizden gideceksinizdir mezarına, onunla konuşmak da bir nebze rahatlatacaktır sizi, hatta hazır olup gittiğinizde kendinizi sıkmayın, içinizden geldiği gibi konuşun, çok iyi geliyor insana. Bu acı geçiyor ama işin içine vicdan da girince zaman alıyor, ilk ölüm acısını kardeşimle yaşadım, o 8 ben 9 yaşındaydım, son nefesinde başı ellerimin arasındaydı, tek diyebildiğim gitme'ydi. Hasta olmuştu evde tedavisi sürerken ateşleniyordu, ateşten yanarken soğuk yerler aradığında başına gidip soğuk yerlere yatma ölürsün, seni babaannemin yanına gömeriz sonra demiştim, 2-3 güne kalmadı öldü, hayatımda yaşadığım en büyük vicdan azabı ve ölüm acısıydı. 9 yaşında bir çocuktum sonuçta ama öyle bir vicdan yükü yüklemiştim ki kendime, ben söyledim diye öldü zannetmiştim, uzun süre kendime gelemedim, yıllarca mezarına gidemedim ama kendimi güçlü hissettiğimde gidip konuştum içimi döktüm, iyi kötü sizde dökün içinizdekileri, ağzınızdan döküleceklerden utanmayın zira biliyorum içinde sakladıkça daha bir büyüyor, acınız travmaya dönüyor

S sassyassyy merhaba, konunu okudum ve benzer pişmanlıkları yaşayacağımı bildiğim için yazmak istedim. Annemi kaybetmedim henüz ama tabi ki zaman ilerliyor, bir gün bunu yaşayacağım. Benim de annemle ilişkim çok çalkantılı geçti, özellikle o durumları toparlayacak bir mesleği olmasına rağmen yangına hep körükle gidince çok kırılmalar yaşadık. Benim esas sorunum babamla olduğu için, elinde geliri, mesleği her türlü imkanı olmasına rağmen babam gibi habis bir karakterden bizi kurtarmadığı için ona hep öfke duydum. Ve bu öfke de beni pişman hissettiriyor ama engel olamıyorum. Tek bildiğim ne olursa olsun o benim annem vene o ne de ben bunun böyle olmasını istemezdik, sen ve annen de istemezdiniz. O halde neden yaşadık dersen; ebeveyn olmak insanları mükemmel yapmıyor malesef. Annenin mezarına gidip onunla dertleşmeni, içinden gelen herşeyi onunla konuşmanı, gerekiyorsa hesaplaşmanı öneririm sana nacizane. Annenin eksikliğini gidermez ama üzerindeki yükü büyük ölçüde hafifletir, acını da kaygılar olmadan yaşarsın hem. Çünkü annenin acısına bir de bu kaygıların eklenirse bu süreci atlatman ekstra ekstra zorlaşacaktır. Affermek, geride, olması gereken yerde bırakabilmek kendimize yapacağımız en büyük iyilik çünkü.

Başın sağ olsun sassy, benim annemi biliyorsun, ucundan kıyısından anlayabiliyorum acını, burukluğunu. Benimki de hayatta ama değil grubundan. Sevgili Oliviaa'nın da dediği gibi annenin mezarına giderek içindekileri dökersen ve anneni de kendini de affedersen şu anki acının azalacağı düşüncesindeyim. Kaybın acısı pek geçmiyor. Annenle hiç yakın olamadıysan da yakın olan anne-çocuk ikililerini iyi vakit geçirirken görünce kıskanıyor insan. "Ben niye buna sahip olamadım, niye annem beni koşulsuz şartsız sevmedi, yakın olamadık?" Bunların acısı, öfkesi kolay kolay geçmiyor, kabullenip hayatına devam etme kararı vermen gerekiyor.

Erkek kardesimle cok fena kavga ettik bir sabah. Resmen yemekleri bogazina dizdim o da masadan ac kalkti. O gunun gecesi onu kaybettik. Kizmak sinirlenmek icin cok hakli sebeplerim vardi, onu dusundugum icin demistim ne dediysem. Ama iste... kus ayrildik. Kardesim 7 gun oyle komada kaldi, hic gozunu acmadi. Helallesemedik. Pismanligi hic gecmiyor. Sizinki daha cok yeniymis. Zamanla biraz hafiflese de gecmiyor. Ben cok dua ediyorum, her cuma gecesi Yasin suresi okurum. Inancli iseniz siz de dua edebilirsiniz. Elimizden daha fazlasi gelmez malesef..

Başınız sağolsun. Sabir diliyorum.

Emdr i daha başarılı bu tarz içeriklerde. Konuyla ilgili hissettiğin duyguların şiddetini azaltıyor gibi düşün. Ben kendi adıma psikanalizi de tavsiye edebilirim çünkü aile yaşantının irdelenmesi daha iyi gelir uzun vadede. Emdr kısa vade psikanaliz uzun vade gibi

Dile kolay iki buçuk sene olmuş. Ama çekene sormak lazım.

Anneniz size kırgın değildir, o an kızgınlıkla dediğinizin farkındadır. Umarım bir an önce acınız hafifler.

annemi kaybedeli bir ay kadar olacak ve ben daha mezarina hic gitmedim utandigim icin. etrafimdaki kimseye anlatamiyorum icimde buyuyor buyuyor beni boguyor. kusmustuk en son ve annem o sekilde gitti. kusmemis olsaydik ne degisirdi belki de cenazesine rahatca gidebilirdim sadece bu olurdu sanirim. cunku zaten annem benim hayatimda yoktu ben de onda yoktum. yoktuk yani biz anne kiz degildik, zorluyorduk bazen o zorluyordu bazen ben zorluyordum ama olmuyordu. hic olmadi. ama yine de pismanim ve bu pismanlik gecebilecek turden degil eminim. hayatimin sonuna kadar bunu yasamak istemiyorum. ikiyuzlu oldugumu dusunuyorum evet ama bunu unutmak istiyorum. annemin bana soylediklerini, benim ona soylediklerimi tamamen unutmak istiyorum. belki o zaman icimdeki aci biraz hafifler. cunku simdi nefes alirken canim aciyor, kafami bir saniye bos birakmamaya calisiyorum ama yine de gecmiyor. boyle bir yuku hayatimda istemiyorum. kimseyle bir sey konusamiyorum bogazimda bir sey dugumleniyor gozlerim doluyor oylece kaliyorum. kendimi babama veya sevgilime bile anlatamiyorum konusmaya calisinca aglamaktan konusamiyorum. ben sadece lutfen bu aci hafiflesin istiyorum, bu yuk uzerimden kalksin. tamam yine uzuleyim ama canim boyle yanmasin istiyorum cunku bu bu zamana kadar yasamadigim turden bir aci. bu kadar guclu degilim yapamiyorum kendi kendime kalip dusundugumde delirecek gibi oluyorum. lutfen gececek, bak benimki de gecti, herkesin acisi geciyor deyin ben gercekten cok caresizim.

Sizi taniyorum annenizle iliskinizide az cok biliyorum. kendinizi suclamayin anneniz coktan unutmus hatta suan oda cok pismandir. eminim hayata donme sansi olsaydi ilk işi sizden ozur dileyecek ve asla kendinizi suclamamaniz gerektigini soyleyecekti. küs olarak ayrilmasaydiniz bile yine ayni duygulari yasayacaktiniz. her evlat bunu yasiyor keske daha cok anne babamla olsaydim der kendilerini suclarlar. olumu unuttugumuz gibi bunuda unuturuz zamanla.

Yanlış hatırlıyorsam düzelt annenle baban ayrıldığında seni babana veren annen değil miydi? Sanırım hayatının hiçbir döneminde annenle yaşamadın. Sana karşı o kadar hassassa çocukluğunda ya da ergenliğinde seni yanına alması. gerekmez mıydı? Beyin ameliyatı olduğunda bile aramamış. Bence annen o kadar da duygusal biri değildi. Ama iyi bir mesleği güzel bir kariyeri varmış muhtemelen istediği gibi güzel bir yaşam sürdü. Sen daha genceciksin zaten bir hastalık geçirmişsin şimdi de bunlardan dolayı kendini kahretme bence.

Sass dost ne oldu, korona mı yoksa? Konuya gelirsek hiçbir anne evladına kıyamaz, hayatta olsaydı 3 güne barışırdınız zaten şu anda da, ölürken de sana gönül koymamıştır emin ol. Anneler küslüktü şuydu buydu böyle ufak şeylere takılmıyor. Benim tavsiyem babanla konuş içindekileri söyle, ama şimdi değil hazır olunca. 1-2 hafta daha acını yaşa sonra babanla konuş bu konuyu derim. Tekrar başın sağ olsun.

Bence de gidebilirsen iyi olur. Başın sağolsun @ S sassyassyy cim. Mekanı cennet olsun

Ya çok şaşırdım, çok üzüldüm. Başın sağolsun

İnançlı biriysen annen adına sadaka ver hayır işle.. mesela bir yetime koruyucu ablalık yapabilirsin.. annen için Kur'an okutup onun ruhuna gönder ve sende annen adına aklına gelebilecek güzel hayırlar yap. mesela çeşitli Afrika ülkelerinde annen adına su kuyusu actirabilirsin. Annen adına yaptığın her hayır senin ruhunda güzel inkişaflara vesile olur. iyi gelir pozitif etkileri olur.

Ya sen ölseydin S sassyassyy? Sen de zor zamanlardan geçtin, kanserle savaştın, ameliyat oldun vs vs, ya sen ölseydin? Olamaz mı yani, gayet de ihtimal dahilindeydi bence. O zaman annen aynı vicdanla kalacak mıydı? Hiç sanmıyorum çünkü öyle olsa bunu hastalık sürecinde, ameliyatında vs anlardın. Demek ki seninle bu seviyede bir ilişki istiyormuş. Annedir kutsaldır bıdı bıdı bana pek işlemiyor. Anne, annelik yaptığı kadar annedir. Benim bir ufaklık var yakında 2 olacak yaşı. Ona ne verirsem onu geri alıyorum. Bunu bu kadar iyi gözlemlemişken seni suçlamam mümkün değil. Böyle görmeseydin böyle davranmazdın. Evlatlar ebeveynleri taklitte muazzam başarılılar. Bu arada ben de babamı kaybettim, 10 sene oldu. Elbette benim de evlat olarak yarım kalmışlıklarım, yaşadıklarımda onu arayışım vs oluyor ama hayat akıyor bir şekilde. Acıya saplanıp kalmanın sana bir faydası yok. Gidenler gittiler. Sıra bize gelmiş olsaydı biz giderdik. Evlatların ebeveyn gömmesi, ebeveynlerin evlat gömmesinden iyi bence. Allah sıralı ölüm versin diye boşuna demiyorlar. Kendini paralama. Seçimler sana bırakılsaydı çok farklı bir yaşantıda çok farklı ilişkiler kuracağın ebeveynler isterdin eminim ama bize verilenle yetinmek zorundayız işte. Annenle olan ilişkinizi, annenin seçimleri bu noktaya getirdi, bunu unutma. Herhangi bir samimiyetimiz yok ama seviyorum seni, genelde tüm konuların sana sarılmak istememe neden oluyor. İstersen özelden de yazabilirsin, konuşmak iyi gelecekse. Başın sağ olsun.

Emin ol zamanla azalacak... Bir süre sonra uyuşacak ve herşey rüyaymış gibi gelecek... Hepimizin ölüme tepkisi farklı ancak tek gerçek olan ölüm insanı daha duyarlı ama daha hissiz hale getiriyor. Şu an acın çok taze. Ve kendini suçlamayı bırak. Annenle küs olabilirsin ama güzel günlerinizde olmuştur. Son ana değil resmin bütününe bak. Başın saolsun

aslinda hatirlamak istemedigim cok fazla sey var. biliyorsunuz az cok yani ben kanser tedavisi gorurken yalnizdim genelde, babam gelirdi arada yasadigim yere. kubadan asi getirtmemiz gerekti, annemin fakulteden arkadasi orada calisiyordu bildigin bu asilar uzerinde calisiyordu adam yani ondan bilgi alabilirdik ama annem ugrasmadi. biz babamla kubaya, oradan isvicreye gittik. isvicrede ameliyat oldum annem gelmedi sirf ameliyati babam yapiyor diye. ki beyin ameliyati olmustum. uyandigimda benim de aklima annem geldi diyemem ama birkac gun sonra sormustum sevgilime hic aradi mi diye evet cok aradi ben konustum dedi ama aramadigina emindim cunku ben uyaninca da hic aramamisti. bunlari dusununce tiksiniyorum neden uzuluyorum diyorum ama oyle bir sey oluyor ki icimde acaba neden boyle yapti, benim yapabilecegim bir sey var miydi, benden mi bir adim bekledi, pisman oldu mu diye kafayi yiyorum. hem cok uzuluyorum hem de nefret ediyorum dunyadan gittikten sonra bile bana boyle bir aci biraktigi icin. hayatimda ilk kez insanlarla konusuyorum bunlari, yillarca icimde tuttum tuttum sadece beni bitirdi.

Annem cok hastada geri donüsü olmayan yani son gunlerini yasiyor bende hamileyim.. Ne diyim ki yazdıklarınız beni cok etkiledi. Bizim annemle aramız hep cok iyiydi ne bileyim acaba kendime. gelebilir miyim diye dusunmeden edemiyorum.. Annenizin mekani cennet olsun. Konu sahibi arkadasim uzmeyin kendimizi hayat bu sonucta insanlarla iliskilerimizi ölecek dusuncesiyle kurmuyoruz. Aranızda yasananları bilmiyorum ama kendinizi suclamayın hepsi gecmiste kaldi yardım alın sizde zor seyler yasamissiniz. Mekani cennet olsun annenizin.

Başın sağolsun öncelikle. Anneyle anlaşamamak hiç bir çocuğun isteyeceği bir şey değil. Görüşmeme noktasına geldiyseniz geçmişte yaşanmış olaylar, birikmiş olumsuz duygular var demektir. Annen, bir fotoğrafına bile evinde yer vermemiş, hastalığında yanında olmamış, ameliyatından sonra merak edip aramamış bir insan. Belki onun da kendince sebepleri vardı ama bunlar onun kendini haklı çıkarma sebepleri. Seni bağlamaz. Seni, kendi sebeplerin bağlar. O nasıl ki, sen beyin ameliyatı olduğunda aramayıp, kendince haklı sebepleri yüzünden vicdanen rahatsız olmadıysa, Sen de kendi sebeplerini hatırla ve kendini suçlama. Hayat bizi istemediğimiz, seçme şansımız olsa tercih etmeyeceğiniz yerlere sürüklüyor. Anne kız ilişkisinde, ilişkinin seyrinden anne sorumludur bence.

allah rahmet eylesin.. ben de çok benzer birşeyi annemle yaşadım. vefatından 2 gün önce bazı kırgınlıklarımı kustum resmen. o da üzüldü.. ki gerçekten çok birbirine düşkün, arkadaş gibi olmamıza rağmen bunu yaşadık. o tartışma ardından sakinleşildi ancak ertesi gün aniden yoğun bakıma kaldırıldı ve ben yetişip uyutulmadan önce göremedim bile. bir sonraki günse vefat etti. uzun süre kaldıramadım bunu. hatta bu yüzden yas tutmayı bile hak görmedim kendime. elbette onu hasta halinde üzmem hataydı ancak ben de etten kemikten bir insanım. beni ne kadar sevse de annemde kendince travmaları olan ve beni bazı konularda da çok incitmiş biriydi. bilerek yaptığını asla düşünmedim. ama insan işte o da. ebeveyn olmak, elvat olmak bence hayattaki bazı şapkalarımız sadece. özümüzde insanız. sinirlenebiliriz, kırabiliriz, mutlu olup mutlu edebiliriz. hepsi hayata dahil. ve bir gün çevremizdeki herkes ölecek. biz de dahil. herşeyin sıralısı güzel, bir evlatta anne babasından önce ölebilir. o zaman onların da bizi hiç kırmamayı düşünmeleri lazım ama olmuyor. hiçbirimiz sürekli bunu düşünerek hareket edemeyiz. kendimiz için bile öleceğimizi aklımızda tutup buna göre yaşamıyoruz. başkalarının ölümü haydi haydi aklımıza gelmez. bu gibi durumların üzüntüsü hafiflese de bir sızı olarak kalıyor. zaten kaybetmiş olmak yeterince zor. tek diyebileceğim kendinize yüklenmeyin. allah sabır versin..

Başınız sağolsun. Allah rahmet eylesin. Bir yerde bir psikiyatristten dinlemiştim de insanın yakını vefat edince cenazeye katılmak ya da mezarina gitmek durumu kabullenmek açısından çok önemliymiş. Çünkü gözüyle görünce durumu kabullenmek ve alışmak daha kolay oluyormuş ama görmeyince zihnen o tamamlanmamış olay olarak algılanıyormuş ve insanın aklı hep vefatından önceki zamanda kalıyormuş. Bu durumu kabullenmeyi ve yas sürecini daha uzatıyormuş. O yüzden mezar ziyareti yapmak çok önemli demişti. Mümkün olan en kısa zamanda annenizin mezarını ziyaret etmek iyi gelebilir. Annenizle yaşadığınız tartışmalardan dolayı kendinizi suçlamayın lütfen. Eğer ilk mesajda dediğiniz gibi anne kız ilişkiniz olmadiysa bunun tek sorumlusu siz degilsinizdir. Benim gördüğüm annesi tarafından yeteri kadar sevildiği hissini almayanlar tartışmalarda çok hircinlasabiliyorlar. Hani o büyük tartışmanın altında bazen "benimle ilgilenmedin, beni yeteri kadar sevmedin" sitemi yatıyor. Annenizle iyi bir ilişkiniz olamadıysa, büyük tartışmalarınız olduysa belki de bunun asıl sorumlusu siz değilsinizdir. Bir suçlu aramaya da gerek yok aslında. Sadece geçmişteki kötü anları düşünüp hep kendinize yüklenmeyin yeter.

Bir psikologun bir tweet'i var:"Aile kutsal değildir. Çoğu aile psikolojik açıdan toksiktir. Toplumun temeli de değildir. Bu sadece geleneksel bir dayatmadır. Toplumun temeli, herkes için adalet olgusu üzerine inşaa edilmiş koşullarda eşitliktir." Bize hep anne kutsaldır, cennet annelerin ayakları altındadır diye büyüttüler. Sanki onlar eleştirilemez, hatalı biri varsa o da evlattir. Anneler ve babalar hata yapıyor. Hatta çokça bencil oluyorlar. Sana aklın kalbin yol gösterecek.

Sassy annenin mekanı cennet olsun öncelikle. Acın çok taze haliyle, ne şekilde ayrılırsanız ayrılın her türlü için yanardı çok normal çünkü. Bir arkadaşımız da yazmış ölenin arkasından konuşulmaz diye öğretilmişiz fakat bir taraftan da gerçekçi olmak gerek. Aile hikayenden ara ara bahsederdin, zamanla kopuk olmanızın tek sorumlusu sen değilsin, hatta sorumluluğu en az olan tarafsın çocuk olarak. Bu anneni kötülemek değil, nihayetinde o da bir insandı kim bilir neler yaşadı kendi içinde ama sonuçta bir şekilde sıcak bir ilişkiniz olmadı. İkiniz bu durumdayken vefat etmesi de sadece acı bir tesadüf, ikiniz de bilemezdiniz. Çok zor böyle olması ama hayatın bu yanları da var. Acı, suçluluk, acabalar her şeyi karışık hissetmeni anlıyorum ama bu şekilde bakmaya çalışırsan en azından acını sağlıklı yaşamış olursun. Varsa yapabileceğimiz bir şey yaz bize, anlatacak kimse yoksa buraya yaz sık sık. Ama en önemlisi profesyonel bir yardım al bu dönemde.

Su an gercekten hicbir bilgim olmadan kicimdan salliyorum ama bence burada bir cluster b kisilik bozuklugu olabilir. Ve bu insanlar inanmak istediklerine inaniyor ve cevrelerine de yalan soyluyor manipule ediyorlar malesef. Hic boyle bir olasiligi dusundun mu? Ben cocukken sassy'yi terk ettim dememistir bana bunu bunu yapti babasinin parasi icin vb seklinde etrafina anlatmis olabilir. Ve isin garibi buna kendi de inanmis olabilir... Bazi insanlarin kafasi cok tuhaf isliyor sassy bu onlarin sucu degil hastaligi... Benim aklima cidden cluster b kisilik bozukluklari geldi... Cunku etraftaki insanlar tamamen farkli bir gerceklikte yasiyor. Lutfen kizmayin sadece bir tahmin.

Ve bir anne olarak da eklemek istiyorum anneler öyle yavrularına yürekten küsmez, küsemez ya. Sen güzel bir evlatsin uzaktan da olsa yorumlarından biliyorum seni, burda hasta bir cocuk için babanla ugrasmistin hatırlıyorum böyle bir evladı olan anne de bence yürekten kusmemistir o anlık bir şeydir. Git mezarına ve konuş onunla.

Başın sağ olsun. Ben de babamı kaybedince kendimi çok suçladım. Bir çok konuda ama zamanla yokluğu benim suçluluk duygumu bastırdı. Ona olan özlemim, ona döktüğüm göz yaşları kendimi bana affettirdi. Başa dönsek ben belki yine aynı ben olurdum. Çünkü babam aynı olacaktı. Pişmanlık değil de özlem var artık benim için. Kimse kimseyi bile isteye kırmaz. Onlar bize zaten kırılmaz. Bence.

Evet hepimiz acilar yaşadik az ya da çok. Ama aciyi düşünmek ne seni rahatlatir ne de geçmişi değistirir. Ama degistire bileceyin şey varsa o da bu gunun ve geleceyin. Kimseye anlatmaya gerek yok. Çunki gerçek sahibine anlatmadikca olur olmaz insanlara anlatsan da hafiflemez. En kisa zamanda annenin mezarina git. Içindeki bu duygulari sanki annene soylermiş gibi mezarinda anlat. Ozur dile. Helallik iste. Insaniz hata yapariz pişman oluruz af dileriz. Bazilarimiz da bu affimiz geç ola biliyor ama yinede her ozur sahibine ulaşir. Guzelce konuş. Ve en onemlisi Allahla konuş. Pisman oldugunu, vicdan azabi çektiğini anlat. Bundan sonra annen bu dunyada olmasa da onun kizi gubi hayatima devam edeceyini soyle. Unutma hatalarin, yalnişlarin unutulmasinin bir yolu vardir o da kabullenmek. Evet ben bu yalnişi yaptim, isteyerek ya istemeyerek. Bu benim bu hayattaki en buyuk hatam. Kabul ediyorum. Ve kendime soz veriyorum bu yalnisim bana ders olucak.. sonra içinin acisini deşmeyerek hayatina devam ediceksin. Insan hatasiz deyildir.

Aynı düşünüyoruz. Çocuk boş temiz bir sayfa olarak geliyor dünyaya. O sayfaya ilk satırları yazan da annedir. Hatırlayamadığımız kadar küçük zamanlarımızda bile yaşadığımız travmalar bilinç altımıza kaydediliyor. Küçük bir çocuk için, anlamlandıramadığı sert bir bakış, bir surat ifadesi bile büyük travma olabilir oysa. İleriki yıllarda senin de anlattığın gibi, hissedilen o sevgisizliği ilgilenilme ihtiyacını, her birey kendi üslubunca ifade etmeye çalışıyor. Karşı taraf bunu anlarsa iletişim kuruluyor. Anlamak isterse de diyebiliriz. Yok anlamaz ise kopuş kaçınılmaz oluyor.

Sassy yorumlarda adını genelde görüyordum. Neden bilmem tanıdığım gibi hissettim ve üzüntünü paylaşıyorum. Sen hem zeki hem güçlü bir kadınsın. Ne yapman gerektiğini zaten biliyorsun öncelikle destek almalisin. Bu süreci bu hesaplasmayi da yasaman şuan icin normal ama yardim almazsan ilelebet devam eder. Hayatta hic birsey tek taraflı değildir bunun böyle olmasini sende istemezdin.

Başınız sağolsun yazdıklarından anladığım kadarıyla başka çeşit duygularlada baş etmeye çalışıyorsun psikolog yararlı olabilir çünkü normal bir kayıp değil

Şifa diliyorum annenize, kaybetme korkusu kaybetmekten daha zor diyebilirim. Ne kadar zor da olsa başka çare olmayınca alışıyor insan, çocuğunuza sarılacaksınız siz de. Mucizeler insanlar için ümidinizi kaybetmeyin.

Bu nasıl bir teyzedir yaf, teyze anne yarısıdır hangi teyzeyi görsem ölen kardeşinin çocuğuna kendi evladı gibi sarılıyor. Annem, en iyi arkadaşı oldüğünde onun yetişkin, 22 yaşındaki kızını bile her gün aradı. Kız ABDye gitti sonra eğitim için, annem her hafta facebooktan yazmaya devam etti. Senin teyzen ruh hastası net yazıyorum bunu. Annen covid olmuş, niye sen öldüresin? Annen doktordu sanırım, kaldı ki covidden ölen tonla doktor var hastanede bulaşıyor yani. Baban haklı, gerizekalı değil öyle deme kız Covid yoğun bakıma giremezsin, çıkışta sadece kendin mikroplanmazsın bütün etrafına mikrop saçarsın hiçbir oluru yok yani. Annenin arkasından konuşmak istemiyorum ama parazit ne demek yahu, o zaman bütün insan evlatları parazit. hepimiz aile parasıyla okuyor, yiyor içiyor barınıyoruz. İnsan çocuğuna bakar. Elinde maddi imkan varsa da çocuğunu güzel okulda okutur. Senin baban da maddi imkanı olan bir insan, sen de harika bir yerde okuyorsun. Bunca imkanın varken neden sürünesin? Baban sana çok güzel bir gelecek sunuyor helal olsun o adama. Babanla gayet de güzel bir ilişkiniz var gördüğüm kadarıyla, bolca paylaşımınız var. Baban normal bir ebeveyn, bence annen babanla ilişkiniz daha güzel olduğu için kıskanıp bu şekilde saçmalamış birazYoksa kimse kendi evladını parazit görmez.

Bu kadar bilgiyle yorum yapılabilecek bir konu değil bu bence. İlişkiniz nasıldı, neler yaşandı da bu kadar suçluluk duyuyorsunuz, hayatta olsaydı yine üzgün olur muydunuz? Bir sürü sorunun cevabı verir bu soruya cevabı. Benim tavsiyem bir psikoloğa gidip içinizi dışınızı döküp yüzleşmeniz ve yolunuza öyle devam etmeniz. Başınız sağ olsun

Başınız sağolsun, EMDR terapi başlangıç için iyi olacaktir diye düşünüyorum.

Cok zor bir durum. Ne kadar dayanikli bir kizsin inanilmaz derecede dayanikli. Kendimi senin yerine koymaya calisiyorum, sanirim ben olsam anneme kusmek konusunda sucluluk duymazdim... Annemin tarzi bu olabilir, tuhaf biri olabilir ama cocuk olarak en zor zamaninda ilgi istemek ve gormeyince kusmek kirilmak hakkin bence... Ama buna ragmen yine de sevmen de normal bence... Yani burda disardan bir goz olarak seni asla hatali ve suclu bulamadim ben. Yani suclu hissetmen normal ama suclu hic degilsin bence. Aciyi gecirmek icin degil ama yasadiklarini ve duygularini anlamaya calismak icin belki terapiye gidebilirsin... Basin sag olsun sassy.

hayir iste hic kimse agzini acip tek laf etmedi beni dusunduren bu. herkes mi aynisini dusunuyordu? o zaman bu insanlar neden annem beni birakirken konusmadilar, ona mi hak verdiler yani o mu hakliydi? bunlari dusunmekten kendi beynimi kemiriyorum. sadece sevgilim yapmayin lutfen yassy zaten cok uzgun dedi teyzeme benim icin. baska kimse konusmadi. demek ki herkes ama herkes suclu olarak beni goruyor. dogmam mi suc, babamin kizi olmam mi suc, ne yani beni kotu yapan anlamiyorum. ve gercekten kafa patlatiyorum. herkes diyor ki hicbir anne cocugunun kotulugunu istemez, cocuguna kusmez, ona kotuluk yapmaz. ama o zaman ben mi bir seyleri yanlis yaptim niye benim annem bana boyle yapti, bir seyleri eksik mi yaptim, yapmam gereken baska seyler mi vardi neydi kimse bana yol gostermedi bilemedim ki hicbir seyi. tamam sen beni istemiyorsan isteme dedim gittim hep. su an bu kadar aci cekecegimi bilseydim bambaska davranirdim. icimdeki seyleri ona bir daha asla soyleyemeyecek olusumu kaldiramiyorum.

Ben yaşamadım ama bir gün geçeceğine eminim yoksa insan ruhu, kalbi sürekli böyle bir acıya dayanamaz. Sizinki çok yeni daha bu şekilde hissetmeniz çok normal. Hangi acı küllenmeden kalır ki? Ne zaman geçeceğini düşünmeden acınızı yaşayın, olayları olduğu gibi kabul edin çünkü öyle olmuş. Size söylediği sözler için veya yanınızda olmasını istediğiniz ama olmadığı zamanlar için affedin annenizi. Kendinizi de affedersiniz böylelikle. Sonuçta her şey karşılıklı aslında. Eminim o da böylesini isterdi anne kız olamadık deseniz bile sizi hayatta herkesten çok sevdiğine eminim ben davranışlara yansımamış olabilir sadece bazı insanlar öyledir. Benim de babam öyle.

Sana kocaman sarılasım geldi şu an Benim annem babam da ben çok küçükken boşanmış. Annemi hatırlamıyorum bile. 30 yaşını geçtim ama 10 kez anca görmüşümdür. Benim de içimde olanları söylediğim oldu, neden neden neden dediğim çok şey oldu. Kalbini çok kırdığım oldu. İnsan gerçekten çok pişman oluyor sonra. Annem vefat edince çok kötü oldum. Kendime çok kızdım. Uzun bir süre kendime gelemedim. Çocuklarım olmasa kendimi salmıştım yani. Sonra içimde onu affettim hakkımı helal ettiğimi söyledim ve rahatladım. Sen de anneni affet, annenin hayrına birilerine yardım et, arkasından bol bol dua et, kuran oku. İnsan o zaman gerçekten rahatlıyor. Allah yardımcın olsun canım. Allah rahmet eylesin.

Anneniz adına iyilikler yaparak vicdanınızı bir nebze olsun rahatlatabilirsiniz. Olan olmuş artık geri dönüşü yok anneniz hayatta olsa üzülmenizi istemezdi. Peki bu saatten sonra ne yapabilirsiniz? Yardım kuruluşlarına veya sivil toplum örgütlerine yahut çevrenizde herhangi bir yardıma muhtaç kişilere anneniz adına yardımlar yaparak vicdanınızı bir nebze olsun rahatlatabilirsiniz şuan ağlarsınız gözyaşı dökersinşz ama içinizdeki yaşadığınız duygu sizle beraber devam eder onu azaltmak için bişeyler yapabilirsiniz.

Sassy belkide evde sana ait bir resim olsaydı acın hafiflerdi.. benim size tavsiyem o eve tekrar gidin ve abinizle de konuşun veya yegeninizle konuşun size ait bir söylemi olmuşmu, sizinle ilgili bir temennisi varmiydi yada sizle alakalı sakladığı bir hatırası, yada evin heryerine abiniz ve yegeninizin resmini koymuştur ama cüzdanının gizli köşesinde de sizin resminiz vardır.. bir kitap arasında veya albümünde güzel resimleriniz saklıdır. sassy seni en çok üzen ve yıkan annenin ölümü değil bence çok kırgın ayrılmanız sarsıcı olmuş. bundan sonra yuzlesmeni ve farkındalık oluşturmanı tavsiye ederim. Senin şuan içinde yaşadığın üzüntü duygusu kötü bir duygu değil sana zarar vermiyor aksine hayata bakışını olaylara bakışını değiştiriyor ve olgunlaşma sürecine giriyorsun. hayat bir yolculuk ve bu yolculukta sınıfta kaldım diye düşünme. bundan sonrasında ne yapabilirsin onu düşün. gerekirse annene ait bir eşyayı al ve sakla. annenle ilgili güzel hatiralari hatırla ve hep o anılar ile an. yuregin aciyor sassy görebiliyoruz.. yüreğindeki yangının sönmesi için biraz zamana ve onarilmaya ve yüzleşmeye ihtiyacın var. zaman en güzel ilaç.

Başınız sağolsun öncelikle. 3 ay önce babamı kaybettim. Sizinkinin aksine çok harika bir baba-kız ilişkimiz vardı. Sadece son zamanlarda onu biraz ihmal etmekle birlikte istemediği bir karar almıştım. İş için yurtdışı tayinli bir kurumu kazandım ve babam ondan uzaklaşmamı hiç istemese de çok kararlı bir şekilde o işe başladım. 1-2 gün geçmedi gecenin bir yarısı babamın vefat haberini aldım. Anneme gittim. Vefatı ben söyledim . Annemin yurtdışına karşı olma savı hep şuydu:ölümüze dahi yetişemezsiniz. Vefata ilk tepkisi şu oldu: Ah yetişemediniz dimi? Baban sana hiç dayanamadı. Kalbi dayanmadı sonunda. İçten içe beni suçladı yani. Bunları düşünüp durup tekrar tekrar yaşıyorum. Omuzlarım da nasıl bir yük var anlatamam.. Devam eden günlerde hep kendimi suçladım. Yeni evlenmiştim, balayı dönüşü bir de atama sebebiyle taşınmıştım. Babam hepsinde baş roldeydi. Yaşına ve hastalıklarına rağmen peşimizde telef oldu. Belki o kadar yormasak ölmeyecekti... Bunları hem kendimi rahatlatmak hem de ilişkileri iyi olan insanlar bile bir yakınını kaybedince acaba onu kırdım mı diye bir kendini yokluyor bunu ifade etmek için anlattım. İmkanınız varsa psikolojik yardım alın. Yaşadıklarımız gerçekten zor şeyler. Nur içinde yatsınlar..

Annenız emınım sızın boyle acı cekmenızk istemezdi. o bir anne sonucta. evladı boylesıne uzulsun istemez. Elden bır sey gelmez. bolbol dua ederek tesellı bulmaya calısın. hayat tam bir trajedı. ınsanlar nasıl bos bos seylerın pesınden kosuyor anlamıyorum zaten. ölum denen bır gercek var. allah sabır versın.

Benim annem öldüğünde aramız iyiydi sassy ancak ergenlikten itibaren irili ufaklı bir çok sorun yaşadık. Beraber geçirdiğimiz son sene benim de anneliğe hazırlanmamla herşey değişmişti, çok güzel geçiyordu zamanımız. Sonra aniden annemi kaybettim. Aynen dediğin gibi fincanda kahvesi telefonunda dizisi yarım kaldı, konser sinema planlarımız vardı yarım kaldı. O yarım kalmışlık beni mahvetti, neye kime kızacağımı şaşırdım en sonunda yine anneme kızdım. Beni bırakıp gitti küçücük bebeğimle diye yine anneme kızdım, öldüğünü kesinlikle kabul edemedim uzun zaman. Evine gittim herşeyini döktüm bana bişey demiş olsun diye, belki kardeşime ve bana bi mektup bırakmıştır diye aradık durduk. Sanırım yaşadıklarının en büyük sebebi ölümünün ani olması. Kendine zaman ver tek diyebileceğim bu. Annemi kaybedeli 2.5 yıl oldu benim de ama hala korkunç bi yalnızlık hissediyorum, sadece öfke azaldı. Senin de kendine ve annene olan öfken azalacak eminim bence de yardım alman en doğrusu olur. Başın sağolsun gerçekten üzüldüm hem vefatına, hem yarım kalan ilişkinize.

Gecmiyor mu acısı peki sürekli aklında mi? S sassyassyy Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Sassy çok üzgünüm

Anneni kaybettiğini bilmiyordum, başın sağ olsun. Şu an bir yas dönemindesin, bunu yaşamanı tavsiye ederim. Şu an yaşadığın duygular anormal değil. Sonrası için hala suçluluk duyguları yaşarsan bunu sağlıklı bir şekilde içinde çözümleyebilmen için psikoterapi almanı tavsiye ederim. Acın daha çok taze, sana şu an psikoterapi demek için oldukça erken. Belki atlatacaksın, belki bu yas dönemi için böyle. Bunu bilemeyiz.

aslinda soylediklerinde haklisin ben de surekli kendime tekrarliyorum bunlari ama yok yine de yalniz kaldigimda hep ayni seyler. bugun ankaraya dondum aslinda ben gitmeyecektim ama sevgilim eve gitmeden once istersen annenin mezarina gidelim istiyorsan arabadan bile inmezsin falan dedi. o israr etti diye gittim acikcasi yoksa bende o cesaret yoktu. yine de konusmadim ama sadece baktim baya bi baktim, iyi dileklerde bulundum umarim mutludur huzurludur dedim. sanirim gidip konusma isini yapamayacagim cunku bilmiyorum kimden neyin acisini cikariyorum ki? konussam da konusmasam da kendj kendime iste her sey. biri yok yani karsimda. o yuzden affetmeye calisacagim hem onu hem kendimi. okula tekrar donmeden once de emdr terapisine baslamayi dusunuyorum. gerekirse okula biraz gec gidebilirim lablar baslayana kadar online devam ederim cunku bu sekilde hicbir seye odaklanamiyorum haftalardir isle veya okulla ilgili yaptigim hicbir sey yok. toparlanmam gerekiyor. bunlari oylesine yazdim, icimi dokmek somutlastirmak icin.

Başınız sağ olsun Bu kadar kısa süre içinde hissettiğiniz her şey çok normal inanın Dedikleri gibi mezarına gidip dertleşseniz Hem kendinizi hem annenizi affetseniz En azından içinizi dökmüş olsanız umarım bir nebze hafifler acınız

ben de cok masumum diyemem mesela ben de onun canini acitmak icin cok konustum. anne demedim adiyla hitap ettim mesela, uzuluyordu belki de buna. veya ne bileyim en ufak bir sey soylediginde git basimdan, sen kimsin bana ne yapacagimi soyluyorsun dedim. dedim yani evet ama sinirliydim iste. ama bunlari dedigim halde ben hep adim atmaya calistim da. ne bileyim mesela sevgilimle tanistirmistim istedim ki guzelce o da sohbet etsin konussun, mezuniyetime gelmesini istedim mesela. yani onun yanimda olmasini istedigim zamanlar da olmustu veya adim attigim. uzuluyorum kahroluyorum ama bunlari anlatinca sanki gunah cikariyormusum gibi dusunuyorum. yani ben kendimi hakli cikarmaya bile utaniyorum. eziliyorum bunun altinda. aklima geldikce yaziyorum bu arada ne kadar toparlayabiliyorum bilmiyorum ben bunlari ilk kez konusuyorum hayatimda.

Her ölenin ardından hissedilenleri hissediyorsunuz. Küs olduğunuz için daha çok keşke diyorsunuz ama herkes böyle inanın. Biri ölünce hep keşkeler, eski pişmanlıklar, gerçekleşmemiş ihtimaller kalıyor geri

Ben 4 sene once kaybettim annemi aci mi? Ilk gunki gibi degil geciyo en buyuk ilac zaman bunu yasadikca anlarsin Ama gecmeyen ne biliyo musun bosluk annesizligin boslugu onu hep yasiyosun yalan soyleyemem dogrusu

Hastalığı neydi hani ateşli hastalıktanmı öldü kafama takıldı kusura bakmayın.. tabiki eceli geldi öldü hastalıklar sebeptir, perdedir ama atesleniyordu deyince merak ettim hastalığını.

Başın sağolsun ablacım acın büyük Rabbim annene rahmet eylesin. Anne can parçasıdır, evlat da can parçasıdır, anne evlat bütündür. İşte bu bağ yüzünden canın acıyor. Küs olmanız da sanırım daha da acı veriyor. Anneler nolursa olsun küsemezki emin ol o seni affetmiştir. Bi gün anne olduğunda sen de anlarsın.

Geçer demeyi çok isterdim ama malesef geçmiyor. Evet acısı hafifliyor, o kanayan yara kabuk bağlıyor. Ama iyileşmiyor. Tabi şuan kendine kızgın olduğun içinde böyle hissediyor olabilirsin @LaylonCorap'ın dediğine katılıyorum. Anneni ve kendini affedersen herşey senin için daha kolay olacak, belki de bu kadar acı ve pişmanlık duymayacaksın. Annenin mezarına gidip içini dökmeni, dilediğin gibi ağlamanı tavsiye ederim. İnan bu seni çok rahatlatacak. Eminim o zamandan sonra anneni kötü anılarla, birbirinize sarfettiğiniz kötü sözlerle değil de tatlı anılarla hatırlayacaksın. Başın sağolsun. İnşallah yattığı yerde huzurla uyuyordur.

Sanırım annenle ilişkilerin farklıydı. Bilmiyordum bunları.. biz kendimiz gibi biliyoruz işte anneliği ona göre yorum yapmıştım. yorum yaparken, hani dedim ya hiç bir anne çocuğunun üzülmesini istemez, çocuğuna kırılmaz küsmez. Sen gene de evlatlık görevini yap, annenın mezarına git içindekileri dök. Başka da kendini suçlama. Eminim sen ilerde, çok güzel bir anne olacaksın evlatlarına

Az çok hayat hikayenizi biliyorum gerçekten çok üzüldüm. Allah sabır versin annenizin mekanı cennet olsun

Allah rahmet eylesin. Kendinizi suçlamayın. Her anne kız arasında çatışmalar oluyor sonuçta farklı kuşak insanlariyiz. Tesadüf kirginken vefat etmiş. Öncelikle kendinizi affedin ve gidin mezarına konuşun. O zaman iç huzurunuz misliyle artacaktır.

Sabahtan beri aklimdaki dusunceyi inanilmaz guzel ozetlemissiniz. Anne degilim ama ablayim benden yedi yas kucuk bir kardesim var. Ne demek istediginizi anliyorum. Annesinin bu sekilde bir kirginliga yikima yol acmasinin binbir sebebi olabilir. Kendi ailesinden sevgi gormemistir vardir da vardir. Ama bu sebeplerden hicbirinin cocugun sucu oldugunu dusunmuyorum.

Haberim yoktu anneni kaybettiğinden, gerçekten çok üzüldüm Bazı bağlar ne kadar ugraşsan da kurulamuyor. Ama sana ne demiş olursa olsun seni o doğurdu, sen ondan bir parçasin. İstese de sana içten içe kızgın olamayacağına eminim.

Başın sağolsun sassy, seni boyle görmek üzdü Allah rahmet eylesin annene

Col zor olmali ben disardan bakinca hic de kendini aklamaya calisan kotu bir evlat gormedim ama, aksine annesine gayet hakli sebeplerle kirilmis bir evlat gordum. Annen hatali suclu kotu bir insan demek istemedim hani diyorsun ya sebebi ben miyim diye bu davranislarinin, ya da ben duzeltebilir miydim diye, bence bu tur iliskilerde sebebi cocuk tarafi olmuyor, cocuk anne babasina bu sekilde derinden kirginsa hakli bir sebebi oluyor. Ben duzeltebilir miydim farkli davransaydim kismi da cok zor bir soru ama sorulmasi gereken soru her seyi duzeltmeye kudretimiz var mi olabilir sanirim. Bence cocuklar kendilerini fazla suclamaya egilimli kucuklukten beri. Bir de senin anne dememen, sen karisamazsin filan demen, bunlar saygisizlik degil daha derinde sebepleri olan savunma mekanizmalari benim tahminim bu. Ondan bir sey beklemeyerek kendini kirilmaktan korumaya calismissin bence veya hircin davranarak bir aciklama veya sevgi ifadesi vermeye kiskirtmaya calismis olabilirsin sanki... Yani her sey olabilir. Sana bir dostun gelip bunlari anlatsa onu "annene ne bicim davranmissin hic kendini aklama" filan diye yargilar miydin cidden? Bunun yerine onu anlamaya calisirdin di mi yargilamadan? Bence kendini de yargilama.

sıralı ölümü yaşayacak olursak hepimiz anne baba acısını tadıcaz. küs kalmalarınız için kendinizi mi suçluyorsunuz tam anlayamadım ama kırgınlıklar var ki bunlar olmuş. ölen insanlar sağ iken acımayız ama onlar öldüklerinde nedense mezarın içinde canlı şekilde yalnızlıkla boğuşuyorlarmış gibi kederleniyoruz. ama annenizin acıları toprağa girdiği an bitti ve ölülerin ruhu varsa eğer, ölülerin ben hayatta kalanlara kırgın olduklarını düşünmem. bence o da keşke ben de kızımla böyle olmasaydım diye düşünürdü. gerçekten kötü bir annelik yaptıysa affetmek zorunda da değilsiniz. kalbinizin sesini dinleyin

Basın sağolsun. Kendini suçlama böyle olacağını bilse idin bu şekilde davranmazdin. İnancını bilemiyorum ama geçen gün ben şöyle bir söze denk geldim ve gerçekten doğru, annesini, babasını, bir bebeğini kaybederek tecrübe etmiş biri olarak söylüyorum. Allah unutturmasa idi insanın su göğüs kafesi acıdan çatlardı diye. Aynı şiddette kalmıyor hiçbir acı.

Başın sağolsun S sassyassyy Acın için bir şey diyemem, yaşamadığım acıyı anlayamam. Sadece şunu söyleyeyim, hani klişe olacak ama, eğer olur da anne olursan anlayacaksın, anneler çocuklarına kırgın yada küs kalmaz. O kavgalar, kırgınlıklar, kızgınlıklar, hepsi birinizden birine bir şey olana kadar. O zaman senin canın yansa o, onun canı yansa sen üzülürsün. böyle bir bağı uzaklık, farklılıkta dargınlık bozamaz. eger bu konuda acın katlanıyorsa merak etme. Sen affet, o çoktan affetmiştir.

Başınız sağolsun.. Kirginliklariniz beklentileriniz o kadar doğal ki.. Bunlar için sanırım herkes çatışır bir küslük yaşardı. Keşke olmasa ama insan ilişkilerinin bir parçası bu. Ölüm, bu üzücü zamanlara denk geldiğinde çok daha can yakıcı oluyor. Benim annem babamla küs ayrılmış. Aslında şöyle. Rahmetli babam ağır bir ameliyattan çıkıp 1 hafta içinde anneme danışmadan Uçakla memlekete gitmeye karar vermiş ve ben gidiyorum demiş. Giderken anneme demiş ki gidiyorum hakkını helal et. Annem de o kızgınlıkla etmiyorum demiş suratına bakmadan. Tamam ben de etmiyorum o zaman demiş hüzünlü bir sesle ve gitmiş. O gecenin sabahı ölüm haberi geldi bize. Annem uzunca bir zaman bu vedalasmanin pişmanlığını yaşadı. Rüyalarına girip durdu. Bilseydi böyle olmazdı elbette. Bilemeyiz ki.. Biz saatler sonrasını bilemeden kavga ederiz, küseriz. Hayat böyle.. Çok üzmeyin kendinizi

Başınız sağolsun demek istedim.

Yok çok doğru bi soru sordun yurtdışında da olsa kesinlikle anadilinde olmalı terapi süreci, terapistinle aynı anadilini konuşmalısın. Çünkü terapi sürecinde ortak kültür çok önemli. Bizim kültürel öğelerimizi ancak bi Türk terapist bilebilir, anlamlandırabilir. İsviçre de Türk terapist bulmalısın gibi

En önce başınınız sağolsun Allah rahmet eylesin, bir insanın annesini kaybetmesi çok büyük bir kayıp. Anlaşamıyor olsanız bile. Ben sizin yerinizde olsam annemin cenazisine giderdim. Ne kadar gerçek hayatta anlaşamadığımız olaylar olsa bile anneniz. Bakın canınız yanıyor olsa bile anneniz gidin mezarına, eminim çok seviyorsunuz onu yanlışları olsa bile. Orda acılın ona, aslında onu sevdiğinizi onun sevgisini hep hayat boyunca istediğinizi, içinizden gelen her şeyi söyleyin ve ağlayın. İçinizi dökün. Anneniz asla size gönül koymaz, kızmaz, küsmez. Emin olun buna. Hiç bir anne evladının üzülmesini istemez.

Başın sağ olsun, Allah sabır versin. Küs gitmek insanın içinden hiç çıkmıyor, 13 yıl geçti arkadaşımı sokak kavgasında kaybettim. Küs olduğumuz için de büyük üzüntü içindeyim. Senin annen olduğu için daha zor, içinin ne kadar acıdığını tahmin edebiliyorum. Bence kabrine gitmek seni de rahatlatır. İnanan ve inanmayan herkes için ortak bir fikir var ki ölen insanı son yolculuğuna uğurlamak ona karşı son görevimizi yapmak bizi rahatlatıyor. Bunu yapamadıysak o duygunun altında eziliyoruz. Ben de dedemi kaybettim cenazesine gidemedim sürekli rüyalarıma giriyor. Benden bir şeyler istiyor o kadar üzülüyorum ki sanki gitsem mezarına hepsi geçecek..

cok sagol bu arada daha once aklima gelse sana sorardim kendi kendime acaba iyi gelir mi diye arastirmaktan harekete gecmedim. sacma olmayacaksa bir soru daha sorayim, dil fark etmez degil mi bunu amerikada veya isvicrede de yaptirabilirim? yani kendimi en iyi ifade edebildigim dil turkce sayilir. ama eger iste hayat tarzi, kultur vs etkiliyse turkiyede yaptiririm mecburen. soruyu anlatabildim mi bilmiyorum Lilith06

bence pişman oldu mu diye kendini yeme. bu süreçlerde yanında olmadan seni aramadan durabildiyse senin yapabileceğin bir şey yokmuş ki.

Öncelikle başınız sağ olsun. Büyük bir kayıp yaşamışsınız. Bastırmaya çalışmayın. Üzgün olmanız normal, üzülün. Her acının bir vadesi var. Zamanı gelince daha iyi hissedeceksiniz. Hemen herkes yakınlarını kaybediyor ama bir noktada kendi hayatına dönüyor bunu hatırlatın kendinize hep. Yolda yürürken insanlara bakın emin olun çoğu ailesinden birini veya çok sevdiği birini kaybetmiştir. Ölümün girmediği ev yok ne yazık ki. Konu beni etkiledi çünkü ben de yakınlarda bir dostumu kaybettim. Anneyle kıyaslanamaz belki ama işte... Biz de bir süredir küstük ve kendisi uzun yıllardır bana romantik hisler besleyen biriydi. Sağlığında hayatındaki en büyük sorun bendim diyebilirim. Vefat edince ne kadar üzüldüm tahmin edebilirsiniz. Bir süre vicdan azabı çektim keşke ben de onu sevebilseydim diye. Ama mantıklı düşünmeye başlayınca beni sevmesi ve vefat etmesi olaylarının ne kadar ayrı ve ilgisiz olduklarını anlayabildim. İnsanlarla ilişkilerimizi her an öleceklermiş gibi kurmuyoruz. Ben onun aşkına karşılık veremedim, siz annenizle iyi bir ilişki kuramadınız... Hiçbir insan ilişkisi tek taraflı inşa edilmiyor. Annenizle aranız kötü idiyse bunda onun da payı vardı. Siz suçlu değilsiniz. Anneniz bir gün ölecek diye içinizden gelmediği halde iyi geçinmek zorunda da değildiniz. Yani bu sözler teselli olmayacak biliyorum hatta saçma gelecek ama hayatın akışı içinde bunları düşünmüyoruz pek tabii. İlk paragrafta dediğim gibi kendinize zaman tanıyın üzülün, ağlayın. İyileşeceksiniz. Benim kaybımın üzerinden dört ay geçti. İlk ay çok kötüydüm hemen her gün ağladım. Şimdi daha iyiyim. Her gün dua ediyorum onun için sadece. Zaten yapabileceğim başka bir şey de yok. Allah rahmet eylesin ikisine de.

çok üzüldüm başın sağolsun. zamanla azalıyor. başka ne diyeceğimi bilemedim...