Komsuyu eve cagiriyorum. Gelmek istiyor fakat esim evde diye vazgeciyor. Esini de getir diyoru. Nedense kimse esini gorusturmek istemiyor. Kiminle iletişim kurmaya kalksam ayni tepkiyi aldim. Esim de bireysel bir seyler yapacak biri degil. O yuzden kimseyle arkadaslik iliskimi gelistiremiyorum . push ; Saksi_Degilim_Ben

Kızlar siz özel mesaj ile konuşup tanışın en azından burada sıkılmazsınız böyle tanışan çok insan var aynı şehirde etkinlikler düzenleyen bir sürü kişi biliyorum. Ayrıca sizlere çocuk esirgeme kurumlarında gönüllü annelik yapmanızı tavsiye ediyorum madem sıkılıyorsunuz birinin hayatına olumlu bir şekilde dokunun bir yetimin başını sevin lütfen eminim çok iyi hissedeceksiniz kendinizi yalnızlığa kapatmayın... Insan kaç yaşında olursa insan ister çocuk ister yaşlı... Onları ziyaret etmek sizi de mutlu kılıp düşündürecektir..

bende aynı durumdayım sizlerle. büyük şehirlerde komşuluk yok maalesef. Eşimin tayin durumlarından dolayı daha önce Van'daydım. Zor cok zor. Okurken kendimi buldum yazında bende bı ordayım bı burda annemler başka bi sehirde. İnsanlar yabancılaşmış resmen kalabalıklar içinde yanlızlık... Küçük cocugum var dışarı da çakamıyorum malum havalar da cok soğuk gidiyor. Evde kendimi avutmaya çalışıyorum sende oyle ypabilirsin bence ev için bişiler yapıyorum. kurslara da gidebilirsin. ayrıca spor bölümleri de oluyor arkadaş edinmen acısından iyi olabilir belki ama önemli olan gerçek arkadaşı bulmak kımsenın kimseye guvenı kalmamış bu sehırde.

büyük şehirler böyle oluyor maalesef

Benim de hiç komşum yok. aynı sorun bende de var maalesef. unnever

Evet istanbulda ancak bu kadar yanlız olunur. İnsanlar birbirine selam vermekten aciz gercekten

Böyle komşu değil sevilmez sövülür cnm. Küfredilir. Defolsun gitsin kapına gelmesin

Umarım kafa dengii birini bulursunuz yalnızlık gerçekten zor. istanbuldamısınız

Ah ah cok zor aileden ayri hele de cocugu olunca insan daha cok ariyo birilerini.. A

aynı durumda bıde ben varım ama ben babamın ısı geregı falan yer degıstırmedım kucuklugumden berı ıyı davrandıgım kısılerden hep kazık yedım unıversıteyı yurtdısında bıtırdım ıstanbula geldım calısıyorum ama oturup muhabbet edebılcgım yada nısan alısverısıne cıkabılcegım tek bı arkadasım yok arkadasımı bırak aılem bıle gelemıyo en acısıda bu zaten cok acı ıcım burkuluyo resmen ama yapabılcegım bısı yok brılerıne ıyı davrandıkca sıcak oldukca ya dedıkodunu yapıyolar yada kuyunu kazıyolar bende budurumdan bıktım artık ıyı bı arkadasım olsun ıstıyorum ne zaman olucak

selam bayanlar.. aynı durumda biri olarak derdinize ortak olmak istedim.. henüz 24 yaşındayım 1,5 yıllık evliyim esimle tanıstıktan sonra cevremde hiç bir arkadaşım kalmadı eşimin kıskançlığından dolayı herkesten elimi ayağımı cektim, çekmek zorunda kaldım.. ilk baslarda ii gidiyordu esim de bensiz hiç bisi yapmaz bende onsuz yapmıyordum ikimizinde cevresi yok ve ben o kadar çok bunaldım ki.. esim psikolojimin bozulduğunu farketti ve geçen gün bana benden biraz uzaklaş gez toz dolaş kafanı dağıt benim yüzümden bu hale geldin arkadşalarında takıl biraz dağıt kafanı hatta sehir dısına bile çıkabilirsin dedi.. tabi ben şookkk oldum.. ama sıkıntı şu ki eşim beni bu hale getirdi ve artık çok geç arkadaşım kalmadı çünkü.. aylardır aramadığım insanları arayamam aramakta istemiyorum.. memurum çalısıyorum ama bulunduğum yerde de dostum olacak kimseyi göremiyorum normal herkes iş arkadaşım.. öyle bunaldım ki çocuğum da yok, olmuyor malesef.. ölmek üzere gibiyim yalnızlıktan.. gerçekten kalabalıkta yalnız hissetmek kadar kötü birsey yokmuş...

Evliyim, çocuğum var eşimi seviyorum onunla mutluyum ama yine de kendimi yanlız hissediyorum, insan konuşacak dertleşecek bi arkadaş bir akran istiyor. Neden olmuyor bilmiyorum insanlara sıcak ve yardımsever davranıyorum ama yetmiyor. Herkes kendi akrabasını kendi çevresini biliyor dışarıdan kimseyle samimi olmak istemiyor. Kız kardeşi kuzeni çevresi olana kalabalık ailelere gıpta ile bakıyorum. Benim yok bari arkadaş edineyim dedim. Bu koca şehirde o da olmuyor. Herkes o kadar soğuk ki samimi olmak belli ki kimse istemiyor. Evleneli 5 yıl oldu apartmanda tanıdığım kimse yok. Kek yapıp komşulara dağıttım tanışmak için öyle de kaldı. Anca zorlayarak bisiler olursa oluyor. Ben de bu durumdan çok yoruldum artık. Takımıyım diyorum ama aklıma gelmiyorda değil evde ölsem kalsam kimse farkında olmiyacak. Memur çocuğuyum hayatım tam bir düzene alismisken ordan kopup yenisine alışmaya çalışmakla geçti. Velhasıl sağlam arkadaşım hiç olmadı. Üniversite desen şehir dışında okuduğum için tüm arkadaşlarım turkiyenin çeşitli illerine dağıldı gitti. Okul bittiğinde yine yapayalnızdım. Ama çok dert edinmedim. Ama insan yeri geldiğinde arıyor. Çocuğumun mevludunu yapamadım bu koca şehirde ne acı... Asıl böyle durumlarda insanın zoruna gidiyor. Gerçekten bir ben miyim acaba bu durumda olan...

Büyük sehirlerde herkes öyle. Örnek vereyim, dayimin esi mesela. Bir cocugu var birde kocasi, yani dayim. Baska kimseleri yok kaldiklari yerde. Varda yok daha dogrusu. Birde arkadasim var, komsulari felan iyi ama öyle sizin gibi degil diyor. Hem yengem hemde arkadasimin tek cocugu var, esleri calisiyor gec saate kadar. Hasta olmamak icin dua ediyormus ikiside, hasta olurlarsa yardim edecek kimseleri olmadigi icin, cocuklari bu yüzden perisan olmasin diye. Keske ayni sehirde olsaydiniz diyorum yengemle arkadasima, yaslarida yakin birbirine. Sehirlerde yakin aslinda bir feribota binilecek o kadar ama iste ayni yerde olmayinca olmuyor. Cok zor bir durum anliyorum sizi, ama birde benim gibi olanlar var. Dogup büyüdügüm sehirdeyim, en sevdigim arkadasim cok uzakta, digeri evlendi kizi disari bile birakmiyorlar dogru düzgün, birtanesiylede hic görüsemiyorum isi yogun. Yani arkadasim var ama görüsmemize engel seylerde var. Yani tek siz degilsiniz, herkes muzdarip bundan. Annemin cevresine hep imrenirim, arkadaslariyla sIk sIk görüsürler. Bizden önceki jenerasyon cok daha sosyal.

Ayni durumdayiz. Ben de ne bir kutlama ne bir mevlüt yapabildim bu yüzden. Herkes dogumdan sonra birseyler yapar eder, insan gercekten o zaman anliyor dedigin gibi. Iki arkadas oldu gibiydi ama fesat ciktilar. Kiskanclik falan derken erkenden gözüm acildi. Hic misafirim olmuyor genelde, ben de hep evdeyim ya da disarda yürümeye cikarim. Belki de böyle daha iyi diyorum icimden. Icten hesapli, kisakanc ve kötü gözle bakan insanlardansa yalniz olmak daha iyidir. Iyi insanlar yok mu, var. Ama onlar da senin benim gibi köselerindeler malesef. Kader bizi bulustursun bari. Samimi bir dost bulmak hayli zor bu dönemde..

ben bi kaç kişiye yazıyım dedim sapık muamelesi gördüm resmen

sefaköy-ist da oturuyorum 32 yaşındayım M

emin ol saçmalamıyorsun canım bende bugün nerdeyse o haldeyim herkesi arıyorum akraba aile hiç farketmedi ama sonuç evde oturmaca sewwo

daha iyi boşver herşeyi ikinizin zevkine göre alırsınız büyükler karışınca iyi olmuyor bence

bence o kadar karamsar olmayın bende çok şehir değiştirdim evet ilk başta belki zor oluyo ama üzerine gittikçe rayına oturuyor ve çevren genişliyor farkında olmadan C

Hadi yaa senki beni yazmışsın.. Şimdi hangi şehirdesin, çalışıyor musun?

Ben geçen gün, kazık yediğim ve kafam rahat olsun diye bağımı yıllar önce kopardıgim arkadaşlarımı aradım. Yanlızliktan sacmaliyorum. rusen09

O kadar üzerine gittim ki... Ama olmuyor. Yada şöyle bir teori kurup kendimi rahatlatıyorum. Çalışınca, evli olunca, e birde çocuk varsa arkadaşın olamaz. S selin

Bende ayni dertten yakiniyorum ya 24 dairelik apartmanda kimseyle tanisamadim iki cocukla eve kapandim kaldim hıc arkadasımda yok cok sıkılıyorum

gereksiz yere kendinizi sıkıntıya sokuyorsunuz hele ki İstanbul gibi bir yerde... apartmanda olmuyorsa belediyelerin hanımlara bir sürü kursları var onlara katılın İstanbulda komşuluk yok demek yanlış bir genelleme bence her yerde olduğu gibi çeşit çeşit insan var X xyzxyz Sadece İmtihan... tek ayak

deli mi ne?

Amin cnm. Şanslısın ablan var. Bir kız kardeşi yoksa insanın garip kalır hayatta diye düşünüyorum.

Kesinlikle katiliyorum 32 yasindayim. Benim oyle bi problemim olmadi esimden dolayi. Ama arkadas edinemiyorum

açmasın bence kapıyı

ama gelselerde zaten karısmazlardı onun aılesı kızım ne ısterse onu alalım dıyo benım annemler bu senıın nısanın dıyo ama bendede kararsızlık var o yuzden bazen daralıyorum arkadasım falan olsa gosterırım fıkır danısırım falan

maalesef benimde yok. komşum arkamdan dedikodumu yapan biri. sıcak yaklaşmaya çalıştıkça daha çok dedikodumu yaptı. yaşı benden büyük. perdelerimi açmamamdan tutunda, kapıları sert kapatmama kadar dedikodumu yapıyor. eşimle tartışma yaşadığımda ertesi gün kapımı çalıyor. rahatsız oluyorum ağlamandan, psikolojim bozuluyor diyor. misafirlerim geldiğinde sesten rahatsız olduğunu söylüyor bide karşıma geçip ders vermeye çalışıyor.. böyle insan sevilir mi?

canım ya. üzüldüm inşallah birgüm olur eşinin iş çevresi nasıl onların eşleriyle diyalog kurmaya çalışsan. geçen işyerimde bi arkadaş diğer arkadaşa söylüyor ya hanımları bi tanıştıralım benimki çok sıkılıyor diyor. bi yazı okumuştum insan 30 yaşından sonra dost bulamazmış diye gerçekten doğru. dediğinize katılıyorum insanlar kendi akrabaları kardeşleri olunca dışarda kalanıgörmüyor. benimde akrabam kardeşim yoktur. hep imrenirim

tek büyük şehirlerde değil her yerde aynı sorunlar bence. eskiden gelip gittiğimiz insanlarla bile sebepsiz yere sokakta selamlaşmıyoruz bile. çoğu insan bikaç kişi olsun etrafında onlarla yetiniyor bense bi kaç tane değil bir sürü insanla hoş muhabbet gelip gitmeler ekstra şeyler yapmak istiyorum ama iki tarafında istemesi lazım tabi :) rusen09

Benim aslinda hic bos vaktim yok. Cslisiyorim ofistede tekim. Bebegim var aksam da onunla ilgileniyorum. Ama yinede bi arkadas ariyor insan

Yalnız kalmamak için ilka arkadaşa gerek yok. İstanbulda Lösev var mı var gidin gönüllü olun. Kanserli çocuklar için gönüllü çalışın. Ordaki annelerle ve gönüllülerle arkadaş olursunuz. Çocuk Esirgeme Kurumları var, çocuğunuzun yaş grubu olan kurumu bulun böylece cocugunuzla beraber gidebilirsiniz. Bunlar gibi pek çok yer bulursunuz böylece hem kendinizi faydalı hissedersiniz hem de yalnız kalmazsınız

Bi şehirdeyim işte:) Hayır canım, malesef henüz atanamadım çalışmıyorum. B blackrose79 içim ürperiyor! ya evde

artık heryerde böyle malesef. 4 senedir aynı yerde oturuyorum. apartmanda hiç tanımadığım insanlar var. ben onlara yeni taşınmışlar gibi onlarda bize yeni taşınmışız diye bakıyorlar. ne yazıkki artık herkes bireysel yaşıyor. S

ailem izmirde nişanlım istanbulda onun aileside samsunda cok zorlanıyoruz zaten nısan alısverısınde

Bu da kısmet işi demekki diye düşünmeye başladım artık.

Ayy o ne biçim komşu bnce sen onun bi haddini bildir O

Nerde yaşiyorsun bana yazsan ben sapık diye düşünmezdim

Yuh, terbiyesiz. Bu tarz insanlar nerede yatacaklar acaba.. Utanc duyulacak bir karakter, Allah da onun ayiplarini gün gelir serer ortaya. Tövbe tövbee..

Bu mesajı çok kötü bir ruh haliyle yazmıştım. Gözlerim dolarak. . Gecenin bir yarısı. . Genelde yalnızlığımla barisigimdir. ama bazi zamanlar dokunuyor işte. Bu mesajı da yılbaşı zamanı yazmıştım. Herkesin kalabalık parti havasında kutladığı yılbaşında sanki bir ben yapayalnız gibiydim.

ailen neden yanında değil ailesi olmazsa başka kimsesi olmaz zaten

İlk evlendiğimde bende aynı durumdaydım yaşim kücük oldugu için hiç yaşitim arkadasım yoktu. evimin bahcesınde otururken bir minik kız babaannesi bahceye parka indirmiş o teyzeyle bir iyi anlaştim ki. resmen benim annem oldu misafirimhrlicegi zaman annem gelir yardımcı olmazdi o yardımcı okurdu7 yıl oldu ordan taşindimhala görüşüyoruz ve ondan baskada komsum olmadı. birde gebelik döneminde burda tanıstıgım esram tek o var. allah razı olsun yol arkadasım dert ortagım oldu

Hayır, bir sen değilsin. Aynı durumdayız, babamın işi gereği sürekli şehir-okul değişmek zorunda kaldım. Sonrasında da üniverstede edindiğim arkadaşlarım birbir başka şehirlere dağıldı. İstanbul'da yaşıyorduk eşimle daha önce, dediğin gibi o koca şehirde arkadaşlığı geçtim, komşuluk dahi yok.. Kimse kimseyi saymıyo, kimse kimseye güvenmiyor. Eşimin de işi gereği şimdi şehir değişmek zorunda kaldık ve burada tanıdığım tek bir insan bile yok.. Dediğin gibi evde ölsem kimsenin ruhu duymaz. Ve bu artık beni boğacak duruma geldi, konuşmaya, muhabbete öyle açım ki.. Öyle çok özlüyorum ki arkadaşlığı.. Ne yapacağımı bilemiyorum. Lisede, ünicersitede okul durumundan kolay bi şekilde arkadaş ediniyorsun. Ama büyüyünce, evlenince vs. arkadaş edinmek zorlaşıyor ne yapacağım bilemiyorum...

bende çok yalnızım.6 ayda piskolojim bozuldu. asker eşiyim. taşınmaya, dağda bayırda oturmaya alışığım ama bi istanbulda bu kadar yalnız kalmıştım bide burda. hep bi komşu bi arkadaş oluyordu şimdi hiç yok.. hamileyim bi yerede gidemiyorum. eşimde beni hiç anlamıyo konuşmaya ihtiyacım var, o bütün gün iş yerinde insanlarla birlikte. eve gelince dinlenmeye çalışıyor, ben yine yalnız. Allah sabır versin yalnızlık Allaha mahsus... eydm

Ev hanımı olsam, evde otursam belki daha kolay komşu ve arkadaş edinirdim. Ama çalışıyorum bir de işyeri de ıssız çoğu zaman tekim. Evet çeşit çeşit insan var ama arkadaşlık ilişkisine gelince yok. Yada belki de ben beceremiyorum.