Kullanıldığımı hissediyorum net bir şekilde, ben dinledikçe değer verdiğimi onu rahatlatmayı istediğimi anladı. Nasılsın müsait misin? Soruları azaldı. Smsler şöyle ''Nefret ediyorum, insalardan. Bıktım artık bu işten ''vs. iletişim şekli de şuan vasat yani hani nereden bakarsam bakayım arkadaşlıktan çıktı. Dediğiniz gibi çekiyorum bu insanları, geçmişte de yaşadım. Manipüle edildim vicdanımdan dolayı intiharla tehdit edildim. Sanal bir arkadaşlıktı bağımı kestim hemen ama çok vicdan azabı korku yaşamıştım. Şimdi de eski arkadaşlarımdan biriyle sınanıyorum benim hayır demeyi, düşüncelerimi bastırmadan söyleyebilmem için bunu yaşamam mı gerekti acaba diye sorguluyorum bazen. Gecenin dördünde uyandım aklımda dönüp durdu düşünceler, hem ona düşüncesizliğine hem kendime kızdım durdum. Bebeğime de haksızlık bu çünkü stres oluyorum. Elin derdi hikaye gibi geliyor derler ama yok yani daralıyorum. Uzaklaşmam gerektiğini biliyorum, vicdanımı ya birşey olursayı yenmek zorluyor. Sıkıntısı kendi benliğiyle, kendini sevmiyor, buna sebep değilim benlik değil artık tedavilik vaka biliyorum ama böyle desem de vesvese sarıyor. Dediklerinizi dikkate alacağım, bazen farkındalık yetmiyor işte birilerinden duymak onaylanmak istiyorsunuz. Mesajlarına geç döneceğim, aramalarını açmayacağım sorarsa da direk kestirip atamam ama umarım çok yıpratmadan uzaklaştırabilirim.

İşte nasıl keseceğimi bilemiyorum o yüzden sizlere danışmak istedim. Pat diye kesemiyorum içim içimi yer ah biraz katı olsam, mizacımı az çok anlamışsınızdır diye düşünüyorum. Yıkık birisi diye korkum benden yana bir durum olmasın diye. Mantıken olmaz evet zaten kum torbası gibi davranıyor, çok da takmaz sürdürmememi. Ama diğer ihtimalden dolayı zararsız ziyansız uzaklaştırma derdindeyim. B bafelix

Merhba, basit gibi görünen fakat bu aralar kaldıramadığım bir durumdan bahsedeceğim. Bir arkadaşım var yıllar öncesinden zaman zaman koptuk fakat onun şehrine taşınmamla yeniden iletişime geçtik. Yüz yüze nadir görüşüyoruz sms, arama tarzında görüşmeler daha çok. Bu arkadaş eskisi gibi değil, depresif, bencil ve etrafında paylaşacak kimsesi yok ailesi de çok tuhaf destek göremediğini söylüyor. İşsizlik uzun süre evde kalmaktan dolayı da sosyal sıkıntıları oluşmuş. Bir süre dinledim, destek olmaya çalıştım motive ettim başlarda rahatsız olmuyordum. Ama iyice abarttı. Bazen zamansız arıyor (çok sinirlenirim buna özellikle saçma şeyler için gecenin 11 inde aranmak gibi) evliyim o bekar beni anlamıyor ki meşgulsün hep diye tavırlandığı bile oldu açmadığımda dönmediğimde. Şuan hamileyim ve inanılmaz bir soğuma yaşıyorum. Ona söylemedim henüz, bazen birine söylemek istemezsiniz ya negatif hissedersiniz. Ama inanın tahammül edemiyorum kendi derdim bana yetiyor. İşimi bıraktım başka bir şehre taşındım, ailemden uzak sosyal ortamım kalmadı. Nasıl uzaklaştıracağımı bilmiyorum, kırmaktan yalnız hissettirmekten korkuyorum çünkü 'yok olmak istiyorum' modunda' söylemleri oluyor benden de tavır görürse iyice yalnız hisseder mi diye? Kolay hayır diyemeyen biriyim, sınırlarımı koyamadığımdan bu kadar yüklendi bana her derdini anlatıyor. Tırnağı kırılsa fotoğrafını atıyor bahsediyor ki şuan gerçekten gündemim çok farklı onun negatifliklerine tahammülüm sınırına dayandı. Destek olmaya çalışıyorum ama saatler sonra cevap atıyor mesela ya da ben onu teselli etmeye çalışıyorum gidiyor bana sosyal medyadan video atıyor cevaplamadan. Yani içini döküyor çekiliyor kenara, destan yazsam nafile. Önerilerimi dinlemiyor, hata üstüne hata ve ben o hataların sonuçlarını dinlemekten de anlatmaktan da çok sıkıldım. Nasılsın? Sorusunu çok nadir duyuyorum aramalarda da saatlerde onu konuşuyoruz ben nasılım benim hayatımda ne olup bitiyor umru değil. Psikolojik destek alması gerektiğini defalarca söyledim ama hep bir bahane. Mesajlarına geç döneyim, açmayayım diyorum bazen yapıyorum bazense aklıma takılıyor cevap bekliyordur diye. Nasıl kırmadan uzaklaştırabilirim? Ben gerçekten çok fazla görüşmek istemiyorum, hayatımda ilk kez bir arkadaşıma karşı böyle hissettim. Elimden geldiğinde de destek olmaya çalıştım ama çare ben değilim içindeki mutsuzluğu ben gideremem. Bunları kendime söylesem de çıkamıyorum işin içinden.

ben olsam onun yaptığının aynısını yapar, hiç onun halini hatrını sormadan arayıp sonra da kendi dertlerimi bire bin katarak anlatmaya başlardım. o kendi derdini anlatacak oldu mu da " ha olsun geçer ya" , " aman canım sabret" vs gibi geçiştirmelik bi iki laf eder yine kendi dertlerimi anlatmaya dönerdim. böyle böyle kendisi kaçar zaten

Bir zamanlar etrafımda böyle çok insan vardı. arkadaşlarım gülerdi neden hep seni buluyor bu insanlar diye. çünkü gereğinden fazla empati kuruyorum ve onlara yaşamayı sevdirmeye çalışıyorum. bedava terapi. halbuki benim neyime. taviz tavizi doğuruyor. manevi destek yetmedi maddi yönden de destek olmaya çalıştım. hiç biri de değişmedi, değişmezler. boşuna uğraşmayın çünkü bu bizim işimiz değil. profesyonel insanlar iyileştirsin onları. çünkü sorun bizde değil onlarda, değişmesi gerekenler de onlar. bakın ben böyle insanlarla uğraşa uğraşa şimdi çok tahammülsüz bir insan oldum. kaçın kurtulun böylelerinden. kırılırsa kırılsın, iletişimi kesin

Bir değişiğini bende yasadım arkadasım esiyle kötüydü esinin ailesiyle sorunları vardı hergun görüşür ben onu dinler sakinleştirirdim bosanmaya kadar gittiler aman dedim siz esinle iyi olun ailesiyle yüzünden ayrılık mı yasıcaksınız neyse tüm bunlardan sonra eslerle beraber görüşe görüşe onlar düzeldi su an o hamile ben hamile kalamıyorum demem o ki bizim iyi ettigimizi dusundugumuz kişiler bizi kötü etkiliyor hemen uzaklasın kırmanız gerekiyorsa da kırın hayat bu illaki birilerinin kırılması gerekiyor ve vicdan azabı vs cekmeyin ben konusmazsam kötü olacak demeyin sizin hayatınız nolacak kendinizi dusunun cunku o bencillik edip kendini dusunuyor sizde öyle yapın. Hayat hic kimse icin üzülecek kadar değersiz değil.

Yavaş yavaş uzaklaşın. Size içini boşaltıp yok oluyor gibi. Siz umrunda değilsiniz. Şuanda sizin de ilgiye ihtiyacınız olabilir ama hiç sormuyormuş. Ne gerek var böyle bir ilişkiye? Arkadaşlık bu değil

Insan her seyden once kendini dusunecek. Mesela iste bu anlattiginiz arkadas gibi. Uzulurse uzulursun, kirilirsa kirilsin. Zaten o sizi dusunmuyor ki, siz niye bu kadar uzer miyim kirar miyim diye dusunuyorsunuz? Oncelik kendiniz ve karninizdaki yavrunuz, birakin gitsin. Sonra pisman olursunuz.

İnsanlarda şikayet etmek alışkanlığa dönüşüyor galiba Her zaman destek olursunuz bir kere hayır deyince ondan kötüsü yoktur. Resmen bunu yaşatmış size:/

Sevgili Elmina bu bahsettiğiniz kişi arkadaş falan değil. Diyelim ki biriyle tanıştı, o kişi de sizin gibi dert dinleyen yardımcı olmak isteyen biri olsun. Anında sizi satar, o kişinin başına çöreklenir ve siz de bıktığı kötü insan grubuna dahil olursunuz. Bunların amacı derdini paylaşmak yardım falan değil. Tamamen karşısındaki insanın enerjisini sömürmek, zehirini akıtmak, mutsuzluktan mutlu olmak. Devamlı dert sorun ararlar, bulunca rahatlar sonra da iyi niyetli insanlara yansıtırlar. Siz çok endişelenip "ya bu kız böyle böyle yazdı, aptalca bir şey yapmasın kendine" dersiniz ama O zehirini akıtıp rahatladığı için belki o anda alışverişe ya da kahve içmeye gitmiştir. Hiç mutlu olduğu iyi bir şey paylaştı mı sizinle? Size de yavaş yavaş bilenecektir. Hamileliğiniz ağırlaşacak, doğum yaptıktan sonra kendisiyle uğraşacak hiç vaktiniz olmayacak. Egoist ve bencil oldukları için ne hamileliğiniz ne de bebeğiniz umurunda değil. Yavaş yavaş değil birden kesin ilişkiyi. Düzelene kadar da görüşmeyin. Ben hamileyim anca kendi derdime yetiyorum, pozitif şeylere odaklanmak istiyorum lütfen anlayış göster, ileride yine görüşürüz yazıp basın engeli. İyi niyetli olsaydı derdinin yanında iyi olanları da paylaşırdı sizinle. Teşekkür ederim sayende daha iyi hissediyorum, seni de hamile halinle sıkıntıma ortak ediyorum kusura bakma falan bir şeyler söylerdi. Hayatı size bağlıymış gibi vicdan falan sakın yapmayın. Her koyun kendi bacağından asılır. Hani kardeş kuzen falan olsa düzelmesi mutlu olması için uğraşırsın, tutar doktora götürürsün, ailece ilgilenirsin de bu kişi dış kapının mandalı. Psikolog psikiyatrist değilsiniz üstelik can taşıyorsunuz. Bırakın ailesi yakınları düşsün derdine.

Sevgili konu sahibi ; Arkadaşın tavsiyesi çok yerinde bence. Anladığım kadarıyla hamilelik durumunuzu dahi olumsuz hisler nedeniyle paylaşmak istemiyorsunuz. Bu durumda ev işleri, alışveriş, yemek derken nefes dahi alamıyorum gibi genel konularla karşı atağa geçin. Neyse sesini duyayım dedim daha iyisin maşallah deyip kapatın telefonu. Zaten bir iki derken bakmışsınız arasanızda açmıyor. Konuyu okuyan tüm arkadaşlar için naçizane önerim : dikkat çekmek için yapıyor vs deyip terslemeden hayatınızdan uzaklaştırmaya çalışın görüşmek istemediğiniz kişiyi. Kimin ne yaşadığını, akıl ruh sağlığını bilme ve teşhis etme şansımız yok. Kalp kırmadan, vebal almadan uzaklaşmak en güzeli.

Haklısınız, yüz yüze görüşmeleri sürekli bahane bulup erteledim nadir görüşüyoruz. Eve gelmek istiyor reddettim hastayım vs diye. Mesajına geç cevap vermeye çalışıyorum, aramalarını öteliyorum elimden geldiğince ama bir şekilde içim rahat etmiyor geç de olsa dönüyorum. Hamile olduğumu söylemedim. Bahane gibi görünüyor, fakat tedirgin oluyorum işte zaten depresif biri ben değilim sorun da çözümde farkındayım, ama içimdeki tedirginliği bastıramıyorum.

Büyük ihtimalle böyle bunu dillendirince bana da öyle geliyor fakat hayatı da iç açıcı değil tutunacak birşeyi yok inancı, işi, ailesi vs. Benim ona kıyamadığımı önemsediğimi de anlamış ki ordan dem vuruyor belki de.

Sizi kum torbası yapmış dertlendikçe vurmuş dertlendikçe vurmuş zehirini gamını kaselerini akıtmış. Peki siz dertlerinizi anlatıp rahatlamadığınız karşılıksız bi arkadaşlığı sürdürmeye neden devam ediyor sunuz?

Onun size yaptigini yapin. Siz surekli arwyin oflayip puflayin her seyden sikayetci olun. Onu dinlemeden kendinizi anlatin anlatin sonra ay isim cikti diyin kapatin. Mesajla evdeki tum olumsuzluklari ona yazin firsat birakmadan. Çöpun suyu akmis nasil cikartcam bu kokuyu of pof yeter artik ya niye ev toplanmiyor bir turlu falan fisman. Bi yerden sonra yazmaz size

Ben de sizin gibiydim sonra bu özelliğim yüzünden insanların beni kullanmaya başladığını farkettim. En önemlisi herkesin beni sevmesi gerekmediğini herkesten benim sorumlu olamayacağımı kabullendim. Bencilleştim de diyebiliriz belki, ama bu bencillik herkese karşı değil, beni kullanan kişilere karşı gelişti bende. Sizin yüzünüzden biri üzülsün istemiyorken, siz üzülüyor; bunalıyorsunuz. Üstelik karşınızdaki kişi sizi bir gram umursamıyor. onun için dert günlüğü gibi olmuşsunuz. Burda Bir forum ortamında bile hiç tanımadığımız yüzlerce insanla dertleşirken, kimse sadece kendi derdini anlatıp çözüp çıkmıyor, herkes birbirinin derdine ortak oluyor, bir diğerinin derdini okuyor. Arkadaşınız birazcık olsun sizinle de ilgileniyor olsaydı o zaman aranızda bir paylaşım olurdu, ama siz kullanılıyorsunuz. O yüzden onun yöntemini ona karşı uygularsanız kendi kendine sizden uzaklaşır diye düşünüyorum

Bence telefonla konuşurken bize burda ne yazdıysanız aynısını ona söylemelisiniz. Neler hissettirdiğini bilmeli ki daha sonra geri dönüş içinden geçerli nedenleri olmasın.

Gerçekten intihar etmeyi düşünen bir insan olsaydı diline pelesenk etmezdi. İlgi çekmek için yapıyor.

İçinizdeki tedirginlik dediğiniz şey vicdan, vefa... Silip atmak istemiyorsunuz, anlıyorum. Yalnız sizinki karşılıklı bir dostluk değil, arkadaşınız sizi ağlama duvarı gibi kullanıyor. Onun için bir rahatlama aracısınız, içini döküp işini bitiriyor. Bir düşünün, gerçekten ihtiyacınız olduğunda yanınızda olacak biri mi? İşini gücünü bırakıp size koşacak biri mi? Değilse hiç kendinizi yormayın. G Gazerock

Çok haklısınız arkadaşlar. Dediğiniz gibi mesafe ile halledeceğim birden kesemiyorum anlam veremez ben de kendime yediremem sonradan vicdan yaparım. Kendim için bebeğim için uzaklaşacağım da uzaklaştıracağım. Yorumlarınız, desteğiniz için hepinize teşekkür ederim.

Kendi sorumluluklarımız, hayat şartları derken şu günlerde kendimizi zor motive ediyoruz. Bir şeyler karşılıklı olsa, mutlu ettiğiniz kadar mutlu edilseniz bu arkadaşlık size de zevk verirdi. Demek ki tek taraflı her şey, alma verme dengesi yok. Hani "hayatınızda ki 5 insanın ortalamasısınız" diye bir söz varya. Hayat kalitemizi artırmak için, o 5 insanı ona göre seçmeli demek ki. Yaşınız 40 lara gelince, nasıl hayatımdan çıkaracağım diye düşünmezsiniz bile. Direkt irtibatı keserdiniz. Taviz verdiğiniz insanların gözünde, tam tersi daha değersiz görüldüğünüzü tecrübe etmişsinizdir çünkü. Aslında çok basit şu anda zorlandığınız şeyin çözümü. Ona istediğini vermeyin, tatmin olmayınca peşinizi bırakacaktır.

Ben kendim kaşındım bütün sınırlarımı zorladım, bütün sabrımı kullandım. Limit kalmadı birazcık dertleşmek istiyorum ben de çok doluyum bu konuda. mesela bir arkadaşım vardı kabus gibi. Her gün arardı en az bir saat aynı şeylerden şikayet ederdi. Ben de tonla işimin arasında ona tavsiyelerde bulunuyordum. Kontörü biterdi yüklerdim, bir şeyimi beğensin hediye ederdim, kitap isterdi alırdım. En son 10 bin lira borç istedi vermedim her yerde dedikodumu yapmış. Tuzum kuruymuş, cimriymişim vs vs. Kız ciddi ciddi hastaydı ve ben saf gibi onunla uğraşıyordum. En son konuşmamızda bana hangi şampuanı, hangi sabunu, hangi duş jelini kullandığımı resimleriyle istedi ve günlerce bunu sordu. Cinnet geçirtecekti bana. Cevap yazmıyorum yine soruyor. Canlı yayın yapayım istersen dedim. Neden kızdın anlamadim diyor sanki anormal olan benmişim gibi ama kabahatin çoğu bende. Bu kadar taviz verdiğim için

Son yaşadığım bir olaydan sonra herkesin mevcut hayatında mutlu olduğunu düşünüyorum

Yaaa bende öyle oldum, o kadar tahammülsüzleştim ki, artık kırılır mı diye umursamıyorum bile. Çünkü bu tarz insanlar bencil, üzgünüm ama Dünya'nın etrafında döndüğünü zanneden prenseslerle uğraşamayacağım. Konu sahibi arkadaşım, kırabilirsin çekinme :) hiç bir şey senden değerli değil.

Evet sinirlariniz ihlal ediliyor ve ne mutlu ki farkindasiniz :) Herkesin iyi veya kotu bir derdi vardir elbette ama derdi birinin uzerine boca etmekle dertlesmek farkli seyler Tabii ki ufak tefek seyler arkadaslar arasinda paylasim ve hatta yakinlik aracidir ama olayin sadece onun odaginda donmesi, bir seyi 10 kere konusmak vs gercekten cok sikici oluyor. Ustelik cagirin, herhangi bir gun, ozel bir gunden bahsetmiyorum bile, yaninizda olmasi gerektigini, beklediginizi ifade edin ya da sadece kendiniz icin bir fedakarlik bekleyin Ya yapamaz ya da yapsa da basa kakar Kendisi icin yaptiklarini bile fedakarlik olarak lanse edecek kadar bencillesmesini izlemeyin Siz bir sey anlatmaya kalksaniz gayet de sikildigini belli ederler, ne icin, kim icin bu caba? Gorusmemekle de gayet iyi etmissiniz Sonra hem derdini anlatacak ya da surat asacacak ve enerjinizi emecekti hem de sen hamileydin senin icin gelmistim ben, sen sikiliyorsun diye diyecekti ve manipule edecekti Yani bu tarz arkadasliklar, arkadaslik degildir Herkesin hayati yeterince zor Kimsenin psikologu degiliz Kimsenin derdini dinlemek de tavsiye vermek de sorumlulugumuz degil Bir de tavsiye vs vermeyin Verdiginiz bir tavsiye sizi suclamasiyla senin yuzunden demesiyle sonuclanabilir Hani sonuclansin cok da onemli degil, herkes kendi soylediklerinden sorumludur, baskasinin ne anladigindan degil ama yine de hassas bir donemdesiniz sizin icin uzucu olabilir Kolay gelsin

Aramalarını açmayın dönüş yapmayın irtibatı kesin. Anlar zaten. Yada direk söyleyin. Kırmadan yapmanın yolu yok bence.

Hayat kendi ailenizden başkasını düşünüp dertlenecek, onun yükünü omuzlayacak kadar uzun değil

arkadaşlık benim için karşılıklı sohbet muhabbet edilmesi, gerektiği yerde gülünüp gerektiği yerde dertleşilmesi demektir. ama tüm bunların ortak noktası karşılıklı olmasından geçer. bir nasılsın bile demeyip, ben öyle yaptım şöyle yaptım şu derdim var bu bunu dedi diye anlatılıp kapatması arkadaşlık olmuyor benim gözümde, e kimse de dert duvarı değil. karşımdaki kişiyle karşılıklı paylaşım yapmak isterim eğer dertleri çok ciddi şeyler değilse, zaten her şeyden şikayetlenen insanları da sevip ciddiye almam. sürekli negatiflik narin bünyeme ağır gelir ben de önceden birini kırarım, aman ayıp olmasın diye çok verici olurdum. şimdi biriyle uyuşmadığımda, tepkim de cevaplarım da o yönde oluyor. bir arkadaşım var, uzun süreli dostlarımdan değil. hayatıma çok müdahele etmeye çalıştığını farkedip, bunu onunla konuşup arkadaşlığımı bitirdim. sonuçta herkesle iyi anlaşamayız ki, ben birine negatiflik yayıyorsam o da hayatından çıkarsın. eğer açık açık konuşamıyorsan da kısa sürede cevap verme, aramalarını açma, rahatsızım de.. uzun süre böyle giderse o da anlar diye düşünüyorum

Görüşmeleriniz yüz yüze olsa zorlanmanızı anlayacağım da mesajla iletişim kurduğunuz biri için bunca sıkıntı çok değil mi? Mesajına iki gün cevap yazmayın. Beş kere arıyorsa bir kere cevap verin, siz hiç aramayın. Aptal değilse anlayacaktır. Hamilesiniz bunu bahane edebilirsiniz. Uyuyordum, bulantım var, sancım var vs vs. Siz bahane aradığınız için söylüyorum bunu yoksa bana kalsa hiç umrumda olmaZ, görüşmek istemiyorsam bitmiştir.

bu kadar dert etmeyin, o kendisini düşünmediği gibi sizi de düşünmüyor. ruh hali iyi değildir evet ama siz de onun kurtarıcısı değilsiniz. kendinizden sorumlusunuz önce. elinizden geleni de zaten yapmışsınız. meşgulüm, işim var, bulantım var, yorgunum diyerek açmayın, dönmeyin telefonlarına. zamanla azalır ve biter.

Ay bir türlü alıntılayamadım

Negatif enerji dolu ve sürekli kendi hayatıyla ilgili konuşan insanlara asla tahammül edemiyorum. Yazdıklarınızı okurken bile içim şişti. Arkadaşınızın psikolojik sorunlarından dolayı kendinize gereksiz bir sorumluluk yüklemişsiniz. Aramalarına ve mesajlarına dönmeyin. Kırılırsa kırılsın.

Belli ki yumuşak konuşuyorsunuz. Yüz buluyor. Aradığında aç ama bişeyi bahane et kapat. G Gazerock

Dün aradı mesela kapatmaya çalıştım meşgulüm sonra konuşalım diye ''Ağlamak üzereyim iyi değilim birşeyler anlatacaktım ama, peki'' dedi o an tamam dedim. Kıyamadım, hata yaptım o an kapatmalıydım meşgulüm demişim yani, kendime kızdım sonra. Ne dertler var, sizleri de sıkmak istemem böyle bir şey için ama hayır diyememek içindekileri söyleyememek bende yük olmuş. İdareci biriyim, kolay hayır diyemem, benim yüzümden biri üzülsün istemem böyle geçirdim yıllarımı ama artık bunlar sırtıma yük olmuş birikmiş, şimdi de karşıma vicdan yapacağım biri çıktı burdan da dersimi almam gerek sanırım.

Hayır diyemeyenlerin sık karşılaştıkları nir durum bu. O tarz insanlar sizden enerji çekerler yaşayabilmek için planlı yapmazlar belki ama durum budur. Sizle konuşut siz onu, tahatlatırsınız o yeterli enerjiyi alınca dönüp hayatlarına devam eder ve tekrar beslenmek için gelirler. Siz kendinizi yorduğunuzla, tükendiğinizle kalırsınız. Hayır diyin. Hayır demek çok, hafifletici bir kelimedir. Gerektiğinde hayır derseniz, veya istemediğinizde yanıtlamazsanız hatta nr hissediyorsanız açık açık söylerseniz ve size küserse vs vs ne olur biliyor musunuz. Hiç bir şey olmaz. Hamilesiniz ve evlisiniz ve siz bu kadar hasaas davranmanıza rağmen, empati yapmanıza rağmen aynı hassasiyet karşıda yok. Kendinize hele de şu dönem hakettiğiniz özeni gösterin ve sizin enerjinizi bozacak herşeyden uzak durun. Hamilelik enn harika dönem tadını çıkarın. İyileşmek istemeyeni kimse iyileştiremez. Siz tükenip yorulduğunuzla kalırsınız. Hayatınızın tadını çıkarma vakti bugün hemen şimdi başlayın buna

O denge yok arkadaşlık da benim gözümde bitti zaten. Yoksa ben desteğimden gocunmazdım beni bu kadar sıkmazdı da ruhuma kötü gelmezdi, sadece kendini anlatan, içindekileri kusup giden birine dönüştü. Bir yerde kıyamıyorum işte bir de bir ben kaldım terslersem napar korkusu. Yoksa o kadar doldum ki kafamda ona saydırıyorum ilişkiyi kesiyorum görüşmek istemediğimi söylüyorum. Bunu söylemek istesem de çekincelerim baskın çıkıyor. O yüzden kendi anlasın soğusun istiyorum. Geç dönüş yapıp, ilgisiz cevaplar vereceğim. Arayı uzatacağım sorarsa da hamileyim ilgilenemiyorum dersem umarım bu kez anlar.