Ne kadar güzel bir anlatım tarzınız var hikaye tadında. Yaşadığımız acılar için ise en iyi ilaç zaman.

Okuyoruz dertleri ama bence ibret almak ders almak ya da örnek almak olmalı amaç. Yani olumlu beslemiyosa bence zarar veriyo demektir. Ben bazen bdv ye bir ay uğramam. Bazende bir ay boyunca hergün bakarım. Ruh halime göre yani.

Ağlamak bazen çok iyi geliyor, içindeki yük hafifliyor sanki Bir dene belki yüzleşme zamanı gelmiştir, üzmek istemedim kimseyi, kıyamam sana =(

planla ve hayata geçir.. sana katılıyorum.. burda bıdı bıdı konusup fikirler veriyoruz ama iş kendi hayatına uygulamaya gelince olmuyor pek...

bütün problemler için net diyebileceğim şu olabilir. unutmuyorsunda, alışıyorsun

konu sahibin daha sonra yazdıgını görünce ammada kel alaka yazmışım dedim ama yazmış oldum bakıyorum mesela ben asla ama asla evlenmeden öncesini ve evlenirken olan biteni takan biri değildim. okudum okudum baktım gördüm istisnasız eksik gedik yapılan bişey varsa bunu kafaya takmayan ve eşiyle paylaşmayan bir ben varım. şuan bu sebeble henüz gündemi acmadım ama acabilirim. cesaret geldi. bakıyorum bu gözardı edilcek bişey değil misal az önceki örnekten farksız, o zaman ciddiye alayıım koyayım önüme diyorum. cidden bazen kötü etkilediğini düşünüyorum. dertler olmuş bir deniz modunda gezindiğimde oluyor. halbuki bir süreye kadar burayı kapattığımda herşey biterdi benim için. fakat kadınlar kulubündeki sürem bir kaç ay sonra ; 8. yıla girecek durum budur :d . push ; _sekerpare_

yazdığınız ilgimi çekti hangi konum acaba? Nihil

Ölüm yeryüzündeki başka hiç bir şeye benzemeyen bir duygu Hayatın rengi değişiyor ve bunu onarmanın hiç bir yolu yok İnsan öyle bir yaratılmış ki bunu içinde taşıyabiliyor Ama unutmuyor, her daim yanında bir arkadaş gibi taşıyorsun ölümü Çok sevdiğin biri gidince ayıyor insan, ondan önce ne olduğunu bilmiyorum, hatta kendi ölümüm bile ürkütmüyor beni 4 yıl oldu, hala onunla uyuyorum, onunla uyanıyorum, yerine koyacak bir şey yok, bu eksikliği her gün fark ediyor insan Bazen gözyaşlarımı salıveriyorum, taşımaktan yorulduğumda oluyor bu gecesi gündüzü yok, tarifi yok Bazen de burada yazıyorum, bir konum var bununla ilgili, kimse görmese de içimi döküp bırakıyorum Ölüm doğal evet ama geride kalan olmak da doğal olmayan bir şeyler var, içime sinmeyen

Çok güzel anlatmışsın. Ben de 5 ay önce yaşadım. Benim dünyaya gelmeme sebep olan, hayatımda 1 tek olan babamı kaybettim. Her şey şaka gibi hala inanamıyorum onun olmadığına. Bazen kabul ediyorum, nasıl olduğunu merak ediyorum, bazen bir mucize gibi karşıma çıkmasını bekliyorum, bazen hayal ediyorum eskiden telefonumun nasıl çaldığını, konuştuklarımızı, eski kırgınlarımız için kızıyorum kendime, gök yüzüne bakıyorum sanki selamlaşıyoruz. Rüyalarımda onu çok sevdiğimi ve özlediğimi tekrarlıyorum, gitme diyorum ama gözümü açınca gitmiş oluyor. Ölümden ilk kez korkmuyorum sanki babamla birlikte olacağım diye... Mezarına gitmek istemiyorum, kabul edemiyorum orada olduğunu... Annem için üzülüyorum bu yaşında yalnız kaldı diye. Herkes kocasıyla el ele gezerken... Herkes için ayrı diyecek bir şey oluyor gidenin arkasından. En çok da onun için üzülüyorsun yaşanmamış onca şeyi nasıl bırakıp gitti diye. Sonra iman ediyorsun.. Acılar bitmiyor, onlarla nasıl yaşayacağını öğreniyorsun..

Yeri gelmişken söylesem mi diye düşündüm daha üye olmadan sizin konunuz vardı uzunca bir konu, hamilelik ve sonraki rahatsızlıklar hakkında, o güne kadarki annelik hakkındaki tüm yargılarım tepe taklak oldu. Daha mı iyi daha mı kötü oldu tartışılır benim için tabi de, bazen durgun suyu bulandırmak iyi oluyor insan için. Umut ışığı oluyor bir yerde bu zorlukların üstesinden gelebilmiş, feraha erebilmiş bir insan varsa, kestirip atmak yerine başka bir şekilde mücadele de mümkün diye. Ben seviyorum bdv'yi, ne kadar yardımcı olabildiğimiz tartışılır konu sahiplerine ama tanımasan bile başkaları için sevinme, üzülme bazen sinirlenme duygularını harekete geçirebiliyorum, işleyen demir pas tutmaz diye düz bakıyorum olaya ama terzi ve sökük konusunda konu sahibi haklısın, burada da yorumu yazıp başka bir konuya geçtiğin anda bile gerçek hayattaki dert ertesi gün de orda, bir sonraki gün de. Ya başka yere bakmayı alışkanlık haline getireceksin ya da dizin sıyrıldığında yaranı güzelce sardığına kendini inandırdıp evden çıkıp sokağa oynamaya geri döneceksin. Öteki türlü olmuyor. Acılar gece çözüldüğünden yara hep sızlıyor, ona yapacak bir şey yok, ne yazık ki.

Gece olunca bi darlanıyorum. Günün koşturmacası bitince, sokaklarda ses kalmayınca, gün boyu unuttuğum dertler, geçiştirdiğim hikayeler, film şeridi gibi gözümün önüne diziliyor. Ama ne film! Oscarlık mübarek. Geliyoruz, takılıyoruz saatlerce bdv'de. Başkalarının dertleri oyalıyor bizi. Faydamız dokunuyor / dokunmuyor, bilemem. Ama bu akış, başkalarının sökükleri, kendi döküklerimizden alıkoyuyor sanki, di mi. Kendi döküklerimizi düşünmeye vakit kalmıyor. Ama sonra böyle sessizleşince ortalık, düşünüyorum. Yan odadan duyulmasın diye sıkarak ağlıyorum. Sabaha az kaldı. Simitçi geçince güzel olacak her şey.

Simit dedin de simit satılan bir yerdesin ne güzel. Bazen elden gitmeyince farkına varmıyoruz hayatımızı güzelleştiren şeylerin.

son cumleyi biraz açar mısın? cunku dedigin daha rasyonel dusunmemi saglamasının yanı sıra bir o kadar da anlık daralmalarıma yardımcı oluyor aslında, konu sahibiyle senin yazdıgın arasında gidip geliyorum, kafayı kırdım galiba

Bir dönem bir rahatsızlıktan dolayı bir ay kadar hiç gece uykusu uyuyamadim. Gece hakkaten dertleri depreştiriyor. insanın aklına kötü şeyler getiriyor. O yüzden çok zorda kalınca ilaç içip uyuyorum. Düşünmemek en iyisi CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

Hı işte o dediğinden. Şimdilik 'başka yere bakmayı alışkanlık edinme' durumundayım. Birkaç yıla değişecektir gerçi, muhtemelen.

bu cümleye bayıldım aynı benim hayatım CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

yazınca güzel yüzleşiyor insan bilirsin belki her cümle bir sonraki cümlenin başlığı gibi olabiliyor bazen duygu defteri kendi içinde çözümlemeler yapmak için faydalı ama kaçıyorum işte.. bazen yazdıklarımız kelebek etkisi misali kalpten kalbe ulaşıyor onarıyor bozuyor gülümsetiyor insanın içindeki duyguyu bırakırken diğer insanda başka duygular uyandırıyor olması güzel şey

Yo yo, yanlış yönlendirmiyorsun, olur mu. Aklın yolu bir nihayetinde, sen mantıklı olan açıklamayı yapıyorsun. Mesele kabullenmekle alakalı sanırım. Adı kaçmak, veya adı her neyse, sadece düşünmediğim zamanlarda normal olabiliyorum. Aklıma gelirse, kendimi kontrol edemiyorum. Etme yolunu bulamadım ya da. Cenazeye de katılmamıştım zaten, hiç ziyaret de etmedim hala. Gidemedim yani, aklımda, hatırımda 'canlı' kalsın mı istedim ne. CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

böyle bir sürec gecirmiştim. ısrarla cocuk ıstıyorum tüp bebek tedavisi görüyorum. olmuyor. ilacsız bir şekilde günün 20 saatibi uyuduğumu bilirim. duymuyorum düşünmüyorum hissetmiyorum. daha sonra psikolojik tedavi gördüm. kaçmadım. eşim tarafımdan terk edildiğimdede tam tersi bir tepkiyle uyuyamadan yiyemeden günler haftalar gecirdim. artık hakketen dilim damagım bitior. anlatıyorumda biri derdime derman olsun diye. bakıyorum hangisi daha cok hasar bıraktı bende. çocuk. içime atıp enerjimi maddeye ceviremediğim zamanlar. bence ağlamak ayıp değil

aslında yas tutmak iyidir. sadece ölümlü konularda değil, bütün kayıplarda yas tutmak, bütün acılarda ağlamak ve yüzleşmek gerekir. şu anda siz sessiz çığlıklar atıyorsunuz, bu çığlıkları sesliye dönüştürün. ağlamaksa ağlayın doya doya, kırılmaksa küsün, tavır yapın. acınız her ne ise üstüne gidin. bu siz zayıf yapmaz. aksine güçlendirir. bütün acılar, geçicidir, ama iz bırakmadan, yaralamadan geçmez. sızı kalır her daim içinde, insanın. başka bir yara da, orası da sızlar, kanar. hayat bu.. burada laylamlom takılan insanların çoğu, hayatının bir yerinde, mutlaka yara almıştır. sizin gibi, hepimiz gibi. buraya kafa dağıtmak, diğer insanların sorunlarına bir nebze olsun yardımcı olmak için takılıyoruz. ama içimizde neler yaşıyoruz, ne volkanlar patlıyor kimse bilmez. ben buraya kafamı dağıtmak için girdiğim zamanlarda bile, öyle konular okudum ki, saatlerce ağladığımı bilirim. ama belki döktüğüm gözyaşları kendimeydi... velhasıl ağlayın...

bende bdv'nin bana kendi sorunlarımda dahada düşünmemi sağladığını düşünüyorum daha çok incelerek takılarak takarak kavga etmeme sebebiyet veriyor

bence promlem neyse ve herneyse ben bilmiyorum durumunuzu. yüzleşmek gerekiyor. yüzleşmeden kabullenemezsin. insanlar neler neler yaşıyor da geride kalıyor.

Aslında normal şartlarda, kabullenecek kadar zaman geçti. Aslında. Benim o anlattıklarım, reçelli ekmeğin hikayesi, yalnızca kendimden örnek değildi. Benle beraber bu acıyı yaşayan insanlarda da gözlemlediğim bir durumdu. Yani sen gibi, mantığını daha etkin kullanabilen azınlığın dışında, insanlar genel olarak ölümle böyle başa çıkıyor diyebilirim. Hatta o ölüm acısı sorulduğunda 'aslında hiç geçmiyor' cevabı burdan geliyor bence. Teknik olarak misal, hiç geçmeyen bi baş ağrısı düşünülebilir mi? Ya da ne bileyim, elin kesildiğinde hissettiğin acı on dakika sonra geçmese, bi kere elin kesildi mi o artık ölene kadar hep acısa filan. Hayal etmesi bile ürkünç bence, teknik olarak insanın hiç bitmeyen bi acıya dayanması mümkün değil. O yuzden kendim de dahil hep gördüğüm, insanlar ölümü kabulleniyor evet, kanıksıyor, ama sadece akıllarına geldiğinde ağlıyor. Sakinleşip hayata devam ediyor, yarım saat sonra bi fotoğraf görüp 'hatırlıyor' gene ağlıyor, bi şekilde susuyor sonra üç ay sonra yine.. gibi bir kısır döngüde yaşıyorlar büyük bi acı hayatlarına girdikten sonra. Sadece o döngünün peryodları uzuyor zamanla. Bunu demek istemiştim. Yoksa şimdi teknikte sorsan ölümün doğal olduğunu söyler üstüne on paragraf yazarım. Ama 1,5 sene oldu, o mezara gidebildin mi böğürtlen? Yok. Aklına gelince ağlıyon mu böğürtlen? Ağlıyon.. Ne bileyim ya, insan psikolojisi çok boktan bi iş.

Aynen öyle Annemin telefonu hala duruyor telefonumda, watss up dan görüyorum numarayı başka biri almış, silemiyorum, elim gitmiyor. Kedimin mama kabı hala başucumda, her sabah uyanınca ilk iş onu açıyorum, çok çırpındım hala zor geliyor. Allah'tan gelene amenna denir bizde ama bunu yüreğine anlatmak çok zor, asla isyan etmiyorum ama dolmuyor boşluklar

Kendimden daha fazla derdi olan insanları görmek şükrettiriyor bana bak dıyorum ne çok şey yaşayan insanlar var. Bunun adı ne bılmem aslında ınsanların dertlerını okudukca sukrettıgım gıbı stresimde çogalıyor. Evet kendi sökuklerımızden alıyokuyor.

seninki tam yas sureciymis, psikoloji okuyanlar daha iyi yonlendirir aslında ama şu son dedigin sey tercihe baglı olsa da inkar gibi sanki... bunu birden kabullenmek zor elbette, ancak zamanla bu durum degisiyor... dedigim gibi bas edemiyorsan, cok zorlanıyorsan psikologa gitmekten cekinme. mesela ben mezarlıga gittigimde veya evde otururken hakkında sohbet ettigimde bu durumun dogal oldugunu bilmekle beraber normal karsılamaya da baslamıstım... CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

Ne dogru, ne yerinde yazmissin. Insanlarin is konusunda, hayat konusunda, ask/iliski konusunda gelip dertlestigi, akil almak istedigi insanlardan biriyim . Ama gel gor ki kendimde cokkkk zorlandigim, disiplinsizce davrandigim, cok derin mutsuz oldugum ne cok anlar oldu. ve hala da oluyor. Sukur Rabbime, zamanla azcik akillaniyor, ona buna dagitacagima birazda kendim kullaniyorum aklimi : ) bu foruma katildigimdan beride, uzgunum kizlar, bircok konuda kendimi okadar sansli sayiyorum ki. Rabbim herkesin derdine dermaninida versin insallah.

neden bilmiyorum çok etkiledi bu mesajın beni bende nereye dokundu da bu kadar etkiledi, çözemiyorum belki de üzerine gidip duygumla yüzleşmeye cesaretsizim kendi sesimi duyacak kadar ağlayasım var nedense çok yoğunlaştım ben

Çok sevdiğiniz birini kaybedince özlem duygusu gelişiyor bence insanda. . Babamı kaybedeli koskoca 12 sene geçti. acı özlem karmaşıklık hep içimde. . Önceden özlemek araya mesafe girince hissedilen şeydi şimdi sadece babama karşı hissettiğim bir duygu. . Çünkü bir telefon kadar uzağımda veyahut bir otobüs kadar yakınımda olan kişiye duymuş olduğum his özlem değil bana göre. . Ölümmmm çok farklı bir duygu zaten başlıbaşına. . gerçekten senin gibi olmayan insan seni anlayamaz. . Ciddi anlamda empati yapabilme yetenği olan bir nebze anlar o kadar. . Takdir-i ilahi. . Deyip dualarla içimi rahatlatıyorum

yok ben asla sabit bir yere ait olamadığımı düşünüyorum, şaunda kiloya kafayı taktığım için can nerede ben oraa şeklindeyim. mesela en çok takıldığım nokta. bakıyorum gülüp geçemiyorum. ben okuduğum konulardaki bazı konulardaki gibi olsam, etrafımda ne cocugum olur ne eşim ne birkimsem. bakıyorum değilim, peki emin miyim yanımda olduklarına? gibi _sekerpare_

iyi de yine benzer bir durum soz konusu, acı olarak nitelendirdigin seyden, birinin yokluguyla ilgili kederden kacıyorsun, oysa buna uzulmek seni ne zayıf gosterir ne de sorununu cozer... dolayısıyla yaptıgın yuzlesmekten kacmak oluyor, madem ki ölümü ornek verdin, akılcıl olan bunun da hayatın bir parcası oldugunu kabullenmek degil midir? icinden geldigi gibi ister agla ister hic belli etme, ancak olayın kendisiyle ve sana hissettirdigi duygularla yuzlesmekten kacmak sadece su an hissettigin duyguların uzamasına neden oluyor, o yuzden artık kacmak yerine kendime sure tanıyorum... sonucunda unutmak degil de kabullenmek ve yeni alışkanlıklar edinmek seklinde yeni bir hayat baslıyor sanki. yine de sen bilirsin tabi, yanlıs yonlendirmek istemem. fakat acısını cektigin hatta yasını tuttugun sey her ne ise bununla bas edemiyorsan uzman destegi al derim.

Böğürtlen hakikaten sana bişiler oluyo gece olunca :) dertlerini düşüneceğine gün içinde olan herhangi güzel bişeyi düşünmeyi denesen? Bugün çok değerli bi psikolog insanların her gece yatmadan önce gün içinde yaşadıkları, gördükleri herhangi güzel birşeyi yazmaları sonucu (3 adet) duygusal zekalarında çok değişiklik olduğundan, pesimist yanlarını törpüleyip optimist, pozitif profiline ulaştıklarından bahsetti. Aslında sorunlarımızı kendi kafamızda büyüten biz değil miyiz, neden küçültemeyelim? Söylemesi kolay, uygulaması zor olsa da denemeye değer...

Roman başlangıcı gibi olmuş. Biraz Cezmi Ersöz tadında.. Canını sıkan ne? safkelebek perfectus

bilincli ve takintiyi ayiracak farkindalikta biri oldugna inanarak yaziyorum, dusunmekten kacma, dusun ki kafanda donup duran seylerden usanasin... sabah erken kalktigin halde hergece uyuyamamak iskenceden farksiz. cozemesen de kendine "amaan be baydin sende" diyip totonu devirip yatmaya basliyorsun, ilik sutun verdigi uyku ve cocukluktan kalma his de etkiliyor tabi.

bdv ye bakınca çok şükür diyorum bazende deşarj oluyorum CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

cok degisik geldi bu yazdıgın, aksine burada yazılanları okuyunca kendime daha elestirel bakıp taktıgım seylerin benzerligini farkettigimde yazdıklarım ile yaptıgımın birbirine uyması icin daha ozenli davranıyorum, "konusahibine kızıyorsun ama sen de farksız degilsin" diyip bir kalaylayınca kendimi hoop format atılmıs gibi oluyorum :) hic aklıma gelmeyen seyleri okudugumda ise ne insanlar varmıs seklinde şaşırmaktan baska bir his olmuyor... mesela bir insanın evlenirken takılan altını dert edinmesi aklıma bile gelmemisti, bu kadar sık oldugunu ogrenince böyle kala kalmıstım. bir de baskalarının dertlerinin buyuklugunu gordukce kendi kucuk dunyamda sıkısıp buyuttugum seylerden utanıyorum... ama 8 yıl sonra ne hissedecegim... gercekten korktum bak simdi eski uyelerin bdv ye cok girme uyarısını simdi anlıyorum galiba...

İnsan yüzleşmeli kendisiyle, yaşadıklarıyla, duygularıyla. Aglamak mı geliyor içinden agla malı. Küfr etmek mi? Saçmalamak mı geldi içten saçmalamak gerek. Eglenmek de gerek, gezip tozmakta. Ama dertleriyle baş başa da kal malı insan. Yoksa içimizde yaşayıp bitiremedigimiz duygular bizi bitirer Neysesakinim... Erdenay Ata... Cennet seninle

Bu söylediğin, sanırım birtakım dertler / düşünceler için işe yarıyor, evet. Fakat, dertlerin de kategorileri var olmalı.. Yani, sanırım şu 'kendi kendine kurduğun, kuruntuların' kategorisi için ısrarla düşünmek, sonra usanmak, oluyor. Evet. Ama bazı kategoriler.. Ölüm mesela. Ölüm acısı yaşadığında nasıl atlatıyor insan? Hep şey olmaz mı hani, ilk şok, ardından kabullenme süreci. Sonra, asla bitmeyen bi acı. Sadece ara veren bi acı baki kalır hani. Asla silinmez. Ama, uyanırsın üç ay sonra, kahvaltı edersin. Çay yaparsın. Ocağı yaktın. Elin yandı, koşturup suya tuttun hemen. Çay yapman gerekli. Birazdan uyanıp içecekler. Demliği aldın - su doldurdun, çay attın üsttekine, ateşe yerleştirdin. Dolaptan bişeyler çıkarıp masaya koydun. Birileri uyandı, çocuğuna reçelli ekmek yapıp verdin, hani acı nerde şimdi? nasıl yapabiliyorsun reçelli ekmek? ölüm acın nerde? - yemeyişine kızdın, eşine mavi kravat verdin, gittiler. Giyinip işe gidiyorsun şimdi, saat dokuz, iş, patron, aha bilgisayar, çalışıyorsun. Öğlen yemeği, insanlar, yemekte tavuk sote var. Senin acın nerde? Ölen biri vardı ya. Tabakta tavuk sote, yuvarlak küçük ekmekler vermişler. Senin yaptığına benzemese de, tadı kötü değil. Öğleden sonra iş yoğun, koşturmaca var, elinde kağıtlar, dosyalar müdürü yakalayıp bişey sorman lazım, üst katta odası, merdivenlerden yukarı koşuyorsun, basamaklardan koşarken hani acıya noldu? Düşünmüyorsun işte, o sayede dayanabiliyorsun zaten. Aklına geldiği anlarda dayanamıyorsun zaten. Ağlıyorsun filan. Böyle böyle akıyor zaman. Senin için hayat, acıların aklına geldiği ve gelmediği anların toplamından ibaret artık. Üçüncü bi an yok. İşte benim acılarımın birkaçı böyle. Boş kalınca, köşeme sinince koşturmaca bitip de, düşüverenler aklıma...

Bazı gecelerin sessizliği gerçekten ürkütücü daha iyi bir ayna yoktur o gecelerde sessizlik bağırır mı...? o gecelerde evet... hemde nasıl.. CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri