Bütün bu sorunların ana sebebi eşinizin pasifliği, sonraki sebep sizin hep affedici olmanız. Kimse yaşı sizden büyük diye, eşinizin annesi diye size hakaret edemez, psikolojik baskı yapamaz. Artık bu geleneksel kafalardan çıkalım. Çıkalım ki herkes, karşısındakinin bir birey oldugunu, kendi hayati ve kararları olduğunun farkina varsın. Kaynanalar gelinlerini damızlık olarak görmekten vazgecsin.

Evet olayın vahemetini anlatmak icin cenazeniz çıkardı yazdım. Ama inanin sizin "evet kabul görmezdi" diye bahsettiğiniz kadar ufak tefek geçmezdi bu mesele. Buna inanin. Kavga gürültü bağırmak çağırmak ve psikolojik şiddet... sizin görüşmeye ayak diremeniz sonunda belki de fiziksel şiddet ve sonunda boşanma olurdu. Bedeniniz hayatta olsa bile ruhunuzun cenazesi çıkardı. Konuşmanızdan hanımefendi ve halim selim bir kadın olduğunuz belli. Ama sizi cok cok hırpalarlar böyle. . Biraz daha cevval olmak lazım. Biraz daha tırnak çıkarmak lazım. Inanın karşınızda sizin vakur duruşunuzdan anlayabilecek insanlar yok. Yanlış insanlara doğru davranmak maalesef istediğiniz sonucu vermez size

Peki siz o içinizde kalan hayalleri gerçekleştirebildiniz mi?Evet ise mutlu bir son olur bence.25 yaş ile 30 yaş olgunluğunun arasında uçurum var. Dışardan bir insan olarak ne sizi suçlu buldum ne de kayınvalidenizi açıkçası. Her anne torun bekler.25 Yaşında hayalleri olan her insan da sizin gibi düşünür. İletişimsizlik ve eşinizin dengeyi sağlayamaması sorun yaratmış sadece. Eğer k. valide ile aranızdaki tek sorun çocuk üzerine ise o da düzelmeyecek bir şey değil ama tabi sizin tavrınız ve hisleriniz önemli. Ben hiç bir şekilde görüşmem affetmem ben haklıydım mı diyorsunuz yoksa yaşımın verdiği fevriliğim vardı gözüyle bakabiliyor musunuz yaşananlara önemli olan nokta bu. Yok hala hayallerim var diyorsanız zaten hiç bulaşmayın. Beklemek çözüm gibi gelmiyor bana 5 sene güven sağladı sağladı sağlamadıysa zaten beklemenın de anlamı yok. bebeklinick Bu karanlığın sebebi

Basta sorun böyle seyleri konusmus olmamaniz. Bir taraf cocuk isterken digerin istememesi sorun olur elbette o yüzden bastan isteklerinizi dile getirmeniz gerekirdi . Esiniz sizin ysninizda yanindayim dedikten sonra, ailesinin yaninda onlarin yanindaysa iki yüzlünün teki, bu da aileye konusma hakki taniyor tabi.. esiniz yine ailenizin sucu yokken, onlarla görüsmem diyorsa, yine size saygi göstermedigini gösterir. Bilemedim. Sahsen en büyük sorun esinizle oldugunu düsünüyorum. Kimse ailesine karsi terbiyesizlige sessiz kalmaz. Önce annesine haddini bilmesini söylesin, sonra size sizin ailenize gelir.

İyi günler herkese, 30 yaşındayım ve evliyim. 25 yaşında nasıl olduğunu anlamadığım bir şekilde evlendim. O zamana kadar evlilikle veya çocuk sahibi olmakla ilgili bir isteğim yoktu. Hayallerim vardı. Eşimle tanışınca sanırım ona çok güvendim evlensem de hayatımın çok değişmeyeceğini düşündüm aynı evde yaşamanın güzel bir fikir olduğunu sandım. Evlenir evlenmez nasıl bir hata yaptığımı anladım. Evlilik benim zannettiğim gibi değildi, eşimin ailesi her konunun içindeydi çocuk baskısı vardı artık gelin olarak görülüyordum ve çocuk yapıp evime bakıp onlarla görüşmemi bekliyorlardı. Kendi ailem de onlar kadar olmasa da bu görüşteydi. Arkadaşlarımla görüşmem, başka gitmek istemem, hayallerimin olması hep fuzuli görüldü. Eşim ise sen istediklerini yap ben arkandayım diyordu ama ailesiyle bir aradayken onların tarafındaydı tabi ki. Evlendiğim günden beri en büyük sorunumuz çocuk konusu oldu. 2. yıldan itibaren eşim de baskı yapmaya başladı. Bu konu yüzünden ve beni kontrol etme isteği yüzünden eşimin annesiyle çok şiddetli tartışmalar yaşadık. Bana ve aileme hakaretler etti. Oğluna layık olmadığımı, çocuk yapmayacaksam neden evlendiğimi, hayatında benim gibi birini hiç görmediğini anormal olduğumu söyledi. Yani beni pek çok kez derinden kırdı. Her seferinde özür diledi, affettim ve görüşmeye devam ettim. Bunu sadece eşim için yaptım. En son olayda yine aileme hakaret etti. Artık bana, ruhuma o kadar kötü geliyor ki onun sesini telefonda duyduğumda bile titrememe engel olamıyorum. Ruhum incinmiş yani onunla hiçbir şey olmamış gibi olamıyorum. Bu sebeplerle onunla görüşmeme ve konuşmama kararı aldım. Eşim başlarda bir şey demese de özellikle bayramlarda mesaj atsan nolur görüşsen nolur bayramda küslük olmaz vs diyor. Kendi ailem de biz onu affettik sen de büyüklük yap affedici ol diyorlar. Ben bu kadar yüce gönüllü değilim sanırım. Eşim ailemle görüşmezsen ben de senin ailenle görüşmem diyor. Ailemin ona karşı hiçbir saygısızlığı olmadı. Olsaydı ben zaten görüşmelerini istemezdim. Buna rağmen tamam dedim görüşme ben de görüşmeyeyim herkes kendi ailesiyle görüşsün. Bu şekilde de hep tatsızlık oluyor, benim ailem yıpranıyor... Kendimi çok yalnız hissediyorum. Eşim benim ne kadar üzüldüğümü yıprandığımı görse de ailesi haklıymış gibi davranıyor. Bu durum senelerdir devam ettiğinden ona karşı sevgimi saygımı da yitiriyorum sanırım. Çok adaletli bir insan olduğunu söyler. Adil olmak haklı olanın yanında olmak değil midir? Çocuk konusunda ise başlangıçtan beri istemedim. Kendimi anne olabilecek olgunlukta görmüyordum, önce işe girmeliyim dedim ve başka sebepler de var özel olarak. Şu an çocuk konusunda biraz daha olumlu düşünüyor gibiyim ama kendimi sorgulayınca bunu daha çok eşimi mutlu etmek, ailelerin baskısını artık hissetmemek ve yaşımın buna müsait olduğu için düşündüğümü görüyorum. Yani çocuğum olsun diye içim gidiyor çok istiyorum gibi bir durum yok. Olursa güzel olur diyorum sadece. Tabi çocuktan sonra eş ailesiyle artacak iletişimi düşündükçe de çok geriliyorum. Çok kararsızım bir yanım anne olma yaşın geldi eşin birçok konuda iyi biri aile problei herkeste yaşanır diyor. Bir yanımsa ailesine karşı senin yanında olmayan bir insana fazla güvenme bekle gözlemle diyor. Ne dersiniz?

Kaynana istedigi kadar kötü şirret olsun iş kocada bitiyor. O muhatap etmez istese. Malesef bu konuda da iş kocada bitiyor ve koca pasif.

Şu şekilde; başlangıçta ben hiç çocuk istemiyorum düşüncesinde değildim sadece evliliğin rayına oturması, iş, şehir değişikliği gibi konular vardı. Aile tarafından evlendiğim günden beri o kadar çok baskı gördüm ki kibarca anlatmama rağmen o kadar üstelediler ki ben çocuk fikrinden korkmaya başladım. Çocuğum olursa bu baskıcı insanlar beni ve çocuğumu hiç rahat bırakmazlar düşüncesi oluştu. Eşimse 2. yıldan itibaren söylemeye başladı. Ama o da çok ısrarcı. Benim bencil ve sorumluluk duygusundan uzak olduğum için çocuk yapmadığım düşünülüyor. Her kadının çocuk diye ölüp bittiği benim anormal olduğum... Eşimin ailesini uyardığı, haksız bulduğu, tartıştığı oldu. Ama onların huyunun böyle olduğunu, beni sevdiklerini söylüyor. Asla inanmıyorum ve evet asıl sorunun eşimin sınır çizememesi olduğunu düşünüyorum. Ben ailemle eşim arasındaki o sınırı evlendiğim zaman çizdim. İki tarafta birbirine saygısızlık yapamıyor. Ama benim için öyle olmadı.

Bence iyi bir baba olmanın en önemli sartı karısını incitmemek

Birçoğunu gerçekleştiremedim. Büyük bir kısmı benim tembelliğimden gerçekleşmedi. Küçük bir kısmı da evli olduğum için gerçekleşmedi. K Kalbinin sesini

Anlayışlı bir insan evet. Terapiyi daha çok düşünmeye başladım birkaç kişi daha tavsiye etmiş. Beni de bu çok korkutuyor. Ailelerin arası da iyi değil. Keşke doğum durumunda yalnız gidip dönsem kimseye haber vermesem diyorum. Çünkü bu sefer torunu sahiplenip anneme saygısızlık yapmasından korkuyorum. Annem ve babam kendi hallerinde, bu tarz tartışmalardan sonra kendilerine gelemeyen insanlar. Bu yüzden doğum ve sonrasını düşününce bir kaos canlanıyor gözümde. Ben doğumdan yeni çıkmışım hassas durumdayım evde bir bebek var ve terör estiren babaanne karşısında sessiz kalan annem ve eşim. Bunun tersi bir şeyi gözümde canlandıramıyorum K Kalbinin sesini

Valla doğru başlangıçtan doğru son olmadığı da oluyor

Evlilikten bağımsız, hayallerinizi gerçekleştirebildiniz mı 5 yılda

size tavsiyem bu duygu karmaşasında bi seye karar vermemeniz olur. yerinizde olsam bi uzman görüşüne, objektif bir bakış acısına ihtiyac duyar, iyi bi psikologla sorunumu paylasirdim..

Yazdıklarınız üzerine düşündüm ve size cevap vermek istedim. Ben zaten konuya girişte evlenince nasıl bir hata yaptığımı anladım diye başlamıştım. Eşim de ailesi de ailemle tanıştıkları andan itibaren o kadar mükemmel bir görüntü çizdiler ki. Sanki hepimiz aynı kafada gibiydik. Sonradan ayrıntılara dikkat edince fark ettim, beni ve hayatımı o kadar iyi analiz etmişler ki benim hoşuma gidecek şekilde davranmışlar hep. Evlenince birden o insanlar gitti, en gerici fikirlere sahip en acımasız insanlar geldi. Diyorsunuz ya evlenirken sizi neler beklediğini bilmiyor muydunuz diye. Gerçekten bilmiyordum. Çünkü her sözleri her davranışları benim gibiydi. Biraz da bu yüzden evlenmekten korkmadım. Bu insanlar ve eşim çok anlayışlı iyi insanlar sorun yaşamayız diye. Gerçek yüzlerini görmeden önce onlara o kadar güzel gelinlik yaptım ki kendileri bile şaşırıyorlardı. Kendi oğullarından görmedikleri ilgiyi, alakayı, hizmeti benden gördüler. Torun konusunda da hep güzellikle anlattım, nedenlerini söyledim. Kendi çocukları anne babalarına bağırırken ben annecim babacım diye konuştum. Ama sonuç olarak yaranamadım. Gelinlik yapmamı bekliyorlardı dediğim şu şekildeydi: Onlarda kalmamı istiyorlardı, kendi ailemi dışarda bırakmamı, arkadaşlarımla görüşmememi yani onların ailesine ait olmamı istiyorlardı. Eski zamanlardaki gelinler gibi. Ben de bunları kabul etmedim. Böyle bir aileye girme sebebim de başta kendilerini çok farklı göstermeleriydi. Biraz anlayabilseydim asla evlenmezdim. Özetle onlar dışında bu yaşıma kadar hayatıma giren herkesle sağlıklı ilişkiler kurdum. Onlara da çok adım attım ama olmadı.

Eşiniz çocuk istiyor ve siz hazır olmadığınız için istemiyorsanız bir yerde evliliğiniz tıkanır. Sağlık sebebiyle çocuğuz olmasa idi eşiniz katlanabilirdi. Nasıl ki kadınların çoğunun biolojik saati geliyorsa, erkeklerinde belli yaş, olgunluk ve doygunlukla baba olma isteği artıyor. Kaldı ki eşinizin ailesi de torun istiyormuş. Çocuk bir evliliği başka bir yöne eviriyor. Aile terapisti fikri bence pek uygun görünmüyor. Yani ne diyecek eşinize "Karının fikrine saygı mı duy" Aynı şekilde onun da isteği 5 sene içinde değişebilir. hakkınızda hayırlısı ama ben bu şartlarda pek uzlaşabileceğinizi düşünmüyorum. P

Evlilik çocuktan once ve sonra diye2ye ayrilir

Torununun olmasını istemek başka baskı yapmak başka bir şey. Aile terapistine gitseniz eşiniz belki daha olumlu yaklaşır bu konuda size. Zorla torun mu yaptırılır? Eşiniz ısrar etse anlarım ama kv ne alaka ya.

Ah ah. Acaba sizin aileniz eşinizi ve ailesini arayıp hakaret etse eşiniz bayramda mesaj yazar mı? Çok sorunlu aile bunlar, bebek olduktan sonra gene bir şeyler bulup baskı uygularlar.

Genelde benim yanımdayken bana hak verip ailesiyle birlikteyken çok farklı davrandığı için inandırıcı bulmuyorum.

Evet ben de iletişim konusunda çok iyi sayılmam. Genelde bu tarz olaylar beni çok kırdığında kendimle kalmak için kalkıp gidiyorum. Aynı şeyleri defalarca konuşmak, ikna etmeye çalışmak anlamsız geliyor. Rol de yapamıyorum. Ailesi sürekli pohpohluyor beni de çok sevdiklerini benim yanlış anladığımı vs söylüyorlar. Ben bu şekilde yapmadığım için de onlar seni çok seviyor sen onları sevmiyorsun oluyor. Bütün bunlardan çok yoruldum. Evet ya bu deveyi güdeceğim ya bu diyardan gideceğim. K Kalbinin sesini

Sizi o kadar iyi anlıyorum ki, bende 2 yıldan sonra çocuk istiyorm ama öncesinde aynen sizin gibi kaygılarım vardı, eşinizle güzelce konuşun çocuk olunca milleti başına toplamayacaksa, düzenini bozmayacaklarsa bu konuda olumlu olacağını söyle ama başımı ağrıtırsanız ve sen arkamda durmazsan çocuğu da alır basar giderim de, ama eşine pek güvenemedim ben, o yine ailesine karşı pasif durur bence.. B

Bak ailen bana neler yaptı biz neler yaşadık sen daha karının hayallerine destek olmadın senden yana şüpheliyim vakte ihtiyacım var çocuk için bana hatalarınizi telafi etmelisiniz diyip azcik korkutun hareketlerine dikkat etsin.

Yani sırf eşiniz öyle dedi diye sizinde kafanızda soru işareti mi oluştu?. Ama bu çabalamak dediğimiz evliliklerde tek başınıza olmazki birlikte olur ve eşinizde böyle bir çaba olacağını hiç düşünüyorum. Bunlar genelde geçiştirme cümleleri oluyor. Hele araya çocuk girerse işler iyice arap saçına döner. Siz o küçücük masumun arayı düzelteyeceğini düşünürsünüz ama hem onun hayatını yakmış olursunuz hemde kendinizin. Ama en çok üzülen o küçük masum olur maalesef.

Yazılana kesinlikle katılıyorum, yalnız gördükleri için size yükleniyorlar. Çocuk tek tarafın isteği ile olmaz. Eşiniz aşırı pasif veya içten pazarlıklı, düzgün birisi olsa annesini çocuk konusunda sizinle muhatap etmez.

Evet ailelerde ataerkil düzen hakim ne yazık ki. Cenaze çıkması olayını yaşayacak insanlar değiliz bunu durumun vahametini anlatmak için kullandınız sanırım. Ben onun yaptığını yapsam evet bu kabul görmezdi ve görüşmediğim için tepki görürdüm. Ben de evlenirken bu düzenden bağımsız herkesin birbirine saygı duyduğu bir evlilik hayal etmiştim. Ama gerçekten normalde ailelerini takmayan evlenince ailesi kıymete binen erkeklerden birini bulmuşum. Teşekkür ederim, yol zorluklarla dolu. K Kalbinin sesini

Eğer bahsettiğiniz gibi eşiniz çocuk konusu hariç ki orda bi birikim olmuş anlayışlıysa bence terapiyle birbirinizi anlayabilirsiniz. Eşinizin baba olma isteğini anladığınızı ona hissettirebilirsiniz. Sizin ihtiyaçlarınızı da o anlayabilir. Tek kafamı karıştıran çocuk olunca kv ile daha çok muhatap olmak zorunda kalma düşüncesi oldu. Eşinizle ortak yolu bulursanız çabasını görürseniz çocuk düşünün derim yoksa çocuk daha büyük huzursuzluğu da beraberinde getirebilir. K Kalbinin sesini

Kadınlar kulübünde bunu öğrendim eş ailesi ne tür olursa olsun eşinin yanında olan erkeğe karşı duramıyorlar. Ben yalnızdım. Eşim pasif evet. Ama tabi onu sevdiğim için burada onun için söylenenler beni üzdü. Çok iyi yönleri de vardır hakkını yemek istemem.

Aile terapistine gitmeyi düşünüyorum evet. Ama terapi sabit fikirli insanlarda ne kadar işe yarar bilmiyorum.

Haklısınız. Ben onun isteğine saygı duyuyorum. Terapiste giderek benim bencil, sorumsuz veya anormal olmadığımı bu sürece gelirken ailesinin beni nasıl etkilediğini, normal ilerleyen bir evliliğim olsa belki de çocuk düşünebileceğimi göstermek istiyorum. Tabi birde artık kök ailesiyle mesafesini ayarlaması gerektiğini, ailesini evliliğine müdahale ettirmesinin yanlış olduğunu anlamasını umuyorum. K Kalbinin sesini

Eşiniz bana hiç güven vermedi. Hiç akli basında bir adam değil. Benim annem senin ailene hakaret etse dahi sen bizim gönlümüzü eğlemek zorundasın. Ama olur da eglemezsen ben de senin ailenle görüşmem, yolundaki misilleme yanlış. Haliyle yanlış bir davranıştan doğru sonuç cıkmaz. Sizin anneniz onun ailesine hakaret etse ve eşiniz annenizle görüşmüyor diye siz de onun ailesiyle görüşmeseydiniz sizin cenazeniz çıkardı o evden. Bıktım bu forumdaki embesil erkeklerden. Hepsini Allah bildiği gibi yapsın. Yarın kV ile aranızda çıkacak daha büyük bir ihtilaf durumunda, eşinizin nasıl bir yol izleyeceği belli Allah yardımcınız olsun ama bu yol, yol değil.

Peki esiniz söylemlerinin arkasinda ne kadar duruyor? Inandirici bulmama sebebiniz ne? Tutarsizlik var mi davranışlarında?

Gerçekten çocuğun olursa başka konu kalmayacağını mi düşünüyorsun? En basitinden ; Oğlana dedesinin adını verelim. Hamile kadın, çantasını alıp böyle gezemez, düşüreceksin çocuğunu! sütün yetiyor mu? Aç bu çocuk Beceremedin anne olmayı ne maması, emzir gelir kızım sütün. sarılık yapacaksın çocuğu, bu ne inat! Mama verelim Bu çocuk neden yürümüyor? Bu çocuk neden konuşmuyor? Bebek sünnet olur mu hiç? İlkokula başlasam bizim orada sünnet düğünü ile kestiririz. İkinci ne zaman? Tek çocuk bencil olur ikinciyi de yap. Bak ileride pişman olursun, çocuğunu mutusz edersin, ikinciyi de yap. Kardessizlik çok zor, çocuğuna zarar veriyorsun. Bir kız Oldu bir de erkek olsun. Neden hala okumayı sökemedi? Bizim gelinde iş yok, çocuk daha bu yaşta karnede 3 getirmiş. ... Bunlar bir cirpida aklıma gelenler. Tüm bunların eş ailesinin ağzına pelesenk olduğunu, çocuk bakma konusunda sıfır olan kocanın da onlarda dolup dolup sana kaynana ağzıyla akıl vermesi bence en olası senaryo. Nasıl çocuk doğunca başka konu kalmayacagi için seni rahat bırakacaklarını düşünürsün ki? Sen damızlık değil misin? Onların şehzade torununu doğurduğun gibi onlara uygun şekilde de bakman gerekir.

Affetmek güzel ama karşı taraf sizden özür diledi mi? özür yoksa af da yok. Yoksa sizin onlarin yaptıklarını görmezden gelmeniz mi affetmek. Herkes yaptığı hatanin farkinda olmadan, yaptiklari icin af dilemeden kısacası sorun çözülmeden yapilacak bir sey yok. Bu arada esiniz de adil falan degil bence hatta ben de senin ailenle görüşmem diyen bir santajci.

Evet bunu düşünüyorum. Benim de kişilik olarak kendimi geliştirmem lazım, çocuğum hakkındaki kararlarda baskın çıkmam lazım. Eşim problem olmayacağını, abarttığımı, kimsenin çocuğuma karışamayacağını söylüyor. İnandırıcı değil tabi lily86

Haklısınız. İnanın evlenmeden önce bu kadar değersizleştirildiğim bir evliliğim olacağını öngöremedim. K Kalbinin sesini

Bu şekilde vakte ihtiyacım var diyerek bu zamana kadar erteledim. Ben de olumsuz bir özellik olarak da şu var eşimin şansı var ama ailesinin hatalarını telafi etme şansları artık yok. Söylenenleri unutamıyorum. Ağızlarında kuş tutsalar benim kalbim çok kırıldı artık eskisi gibi olamam. Anca merhaba merhaba seviyesine gelirim biraz zaman geçince. K Kalbinin sesini

Esiniz aileci ve denge kuramiyor Yani o nolur arasan diyor ama sen gorusmezsen ben de gorusmem restini çekebiliyor peki sizin aileniz onun ailesine laf etse o affeder miydi, ailesi asagilandigi halde yine de olsun esimin ailesidir diyip sizim hatriniza alttan alir miydi? Sanmiyorum ki kayinaileniz de aileniz gibi yuce gönüllü olup affettik demezlerdi. Cocuk konusunda ise bu sizin esinizle alacağınız bir karar ama siz henuz ailelere sınır cizme konusunu bile asamamissiniz. Sorunlari çözüp evet biz anne baba olmak istiyoruz kivamina gelmeden hareket etmeyin derim.

Tek sorun eş gibi konuşulmuş, ben hiç öyle düşünmedim. Evlenmeyi ' eşimle aynı evde yaşama fikri iyi geldi' sanan, evlendikten sonra da ' benden onlarla görüşmemi, gelinlik yapmamı bekliyorlar ' diye düşünen bir insanın sağlıklı ilişkiler kurabileceğine inanıyor musunuz? Üzgünüm ama burası Türkiye, evleniyorsanız bütün aileyle evleniyorsunuz. Fikrin, hayalin ne olursa olsun o eş ailesiyle görüşülür, yemek hazırlanırken yardım edilir, çay servisi yapılır vs vs. Restleri çeker kimseyle görüşmezsin o ayrı, onun sonu da sağlıklı bir evlilik olmuyor zaten. Bu düşünce yapısına sahip biri evlenmemeliydi, nikah yapmadan aynı evde yaşamayı düşünebilirdiniz, o zaman kimse gelinlik de beklemezdi torun da istemezdi. Evet yanlış bir başlangıç, fazla yanlış ama sebebi de konu sahibi. Devamında geleceklere şaşırmamak gerek. Eş ikinci derecede kusurlu bence. K Kalbinin sesini

Eşinizin ailenize küsmesi büsbütün yanlış bunu kabul etmezdim. Tam tersi olsaydı siz de ben seninkilerde görüşmiycem deseydiniz. Erkek tarafı olduğu için bütün dengeler şaşardı. Ki mantıklı bir yanı yok. Sanki keyfi görüşmüyor gibi muameleyi kabul etmezdim. Üstelik bir değil iki değil kaç kere bu tarz sorunlar yaşamışsınız. Eşiniz ailenizle görüşmemek gibi yanlış bir tepki koymasaydı daha olumlu düşünebilirdim. Bir de çocuk yetiştirmek ne kadar emek çaba istiyor. Evliliğin ilk zamanlarından bu kadar baskı nedir ya? Böyle insanlara " O kadar istiyorsanız kendiniz doğurun." Diyesim geliyor. Sizin de isteyeceğiniz varsa bile kaçmış. Eşiniz de çocuk istediği için ailesini haklı görmeye başlamış olabilir.

Hayır o görüşmezdi. Ben de anlayışla karşılardım. Aileme de bakın böyle böyle yaptığınız için sizinle görüşmüyor haklı derdim. İşte evet bu sefer de bakım konusunda, eğitimi konusunda tartışmalar yaşarız. Önemli nokta eşim bunlar yaşanırken ailesine sesini çıkartabilecek mi K Kalbinin sesini

Yapınız öyle olabilir ama inanın buna çok mücadeleci bile olsanız tek başınıza savaşarak bu iki kişilik savaşı kazanmanız imkansızdır. Bakın sz bile çocuk olursa beni rahat bırakırlarmı diyorsunuz yani meseleyi düzeltmesi için bu çocuğu bekliyorsunuz. Maalesef öyle olmuyor işte lütfen eğer gerçekten kalpten isterseniz bu çocuğu öyle yapın ne ona nede kendinize yazık etmeyin. Aaa çocuğu oldu kadını rahat bırakalım artık demezler ben inanmıyorum. Genede kafanızda biraz biraz bir şeyler şekillenmiş görüyorum. Bu yüzden benim vereceğim sadece önerimdir ne yapacağınızı en iyi siz bilirsiniz. . push ; M

Evet bunu düşünüyorum

Çocuğunuz olduğunda çocuğunuz üzerinde ne kadar söz sahibi olacaksınız bir düşünün. Yazdıklarınıza göre bebeğinizi büyütürken daha fazla baskıya maruz kalacaksınız. Eş ailesi bu süreçte yakanızdan düşmez gibi görünüyor. Bebek kararı vermeden önce bu konuları da eşinizle etraflıca konuşmalısınız. K Kalbinin sesini

Ben de karşı geldim çok mantıksız olduğunu söyledim. Ailem ona karşı hep saygıyla sevgiyle konuşur, hayatına asla müdahale etmezler, baskı yapmazlar. Ama onun ailesiyle görüşmemek için bunu bile kabul ettim. Evet eşim de başka konu olsa arkanda daha çok dururdum ama ben de çok istiyorum bu yüzden onları haklı görüyorum istemeleri normal diyor. Ben de istemelerini normal görüyorum ama 25 yaşından 30 yaşına kadar bir insana sistematik çocuk baskısını psikopatça buluyorum. Hayatlarındaki boşluğu benimle uğraşarak gideriyor gibiler.

Bu savaşta ömür boyu yalnız olabilirsiniz bunu göze almalısınız. O hormonlar ve çevre sizi yanıltabilir dikkatli olun. Hayatınızda ve yapacağınız seçimlerde mutlu olmanızı diliyorum, rica ederim, iyi günler

Kabul görmezdi dediğim beni görüştürmeye çalışması zorlamaya döneceğinden sürecin sonunda boşanırdık evet. Teşekkür ediyorum. Ne yazık ki mi demeliyim bilmiyorum ama herkes tarafından söylenen bir durum fazla hanımefendiyim. Bu çizgiden çıkınca tartışmalar sırasında benim de ağır konuştuğum zamanlar oldu, bunun karşı taraftan çok bana zarar verdiğini görüyorum. Karşıdaki tartışmaktan zevk alırken ben nasıl bir canavara dönüştüm diye kendimden utanıyorum. Bu yüzden görüşmeme kararı aldım, daha fazla seviyesizleşmemek için. Onlar gibi davranabilmeyi çok isterdim. Çünkü en ağır hakaretleri edip sonra gülüp konuşup biz bir aileyiz birbirimizi seviyoruz diyorlar. Bana göre ise sevdiğin insanı kıramazsın, kırıyorsan gözden çıkarmışsın demektir. Ben tartışmalar sonrasında hadi çay demleyelim de içelim anne modunda olamıyorum. Unutamıyorum söylenenleri.

Karşı taraf her tartışmadan sonra özür diledi. Beni kızları gibi çok sevdiğini kavga anında sinirlendiğini aslında onları demek istemediğini söyledi. Ben olaylar tekrarlandığı için özrü samimi bulmuyorum. Yok bence de adil değil. Bissunicole

Ben genel olarak her konuda çabuk pes eden, zorluklardan kaçan bir insanım. Bu yüzden evet o öyle söyleyince acaba evlilikte de mi böyleyim diye düşündüm. Arayı düzeltmesini de değil de çocuğum olursa başka konu kalmayacağı için beni rahat bırakırlar mı diye düşünüyorum. Bugüne kadar beklememin tek sebebi de doğacak olan çocuğa en uygun, sorunsuz, mutlu olacağı ortamı sunabilmek. Çocuğum olsa ve bu sorunlar yüzünden üzülse bu kadar sakin kalamam, buna izin vermem.

Eşin görüşmek için seni zorlayacaksa çocuk yapmamalısın, şayet görüşmen şartsa da çok mesafeli olacak şekilde ve bu konuda taviz vermeyecekse O zaman tabiki de çocuk güzel olur, eşine güvenmiyorsan çocuk yapman ancak yükünü arttırır ve daha fazla karışırlar bu konuda eşinle kesin bir kıstas yapman lazım... P

Bence kesinlikle sakın çocuk yapmayın birde zaten öyle aman aman istiyor değilim demişsiniz. Çocuk için ölüp bitiyor olsanız bile bu adamdan çocuk yapmak istediğinize emin misiniz? O korktuklarınız bir bir gerçekleşecek korkmakta haklısınız. Bunu demek istemem ama keşke en kısa sürede boşanabilseniz

Iste ona bunu söyleyin ailenle farkli benimleyken farkli olmanı inandirici bilmiyorum guvenim zedeleniyor lutfen çizgini bozmadan ailen de olsa sinirini ciz biz de bir aileyiz artik ağız birligimiz olmali diye konuşun ama bu konusmalarin sonunda gozlem de yapin gerekirse her seferinde konusun kafasina kaka kaka ogrenir belki ha ogrenmiyorsa ya çekeceksiniz ya ayrilacaksiniz bilmiyorum ayrilma ihtimali ne kadar gündeminizde D

Nerdeyse aynı durumdayız. Böyle aileye çocuk yapilmaz fikrindeyim. . Gerek yok aceleye. Ne kadar geç o kadar iyi

Haklısınız. Ben geleneksel düşüncelerden uzak olduğunu zannettiğim için de eşimi seçmiştim. Ailesi de o şekilde gözüküyordu. Evlendikten sonra herkes tamamen değişti. Ben karakter olarak affedici olduğum için ve ailem de bu şekilde yetiştirdiği için büyük tepkiler veremedim. En büyük tepkim iletişimimi kesmek. Ama o bile kabul görmüyor.

Hayır onun ailesinin bana yaptıklarını benim ailem yapsa görüşmezdi. Ailesi de evet affetmezlerdi. Ben de böyle düşünüyorum daha kendimiz bir takım olup aileye karşı bir hareket edemiyoruz.

Gerçekleştiremedim. Ama bu tamamen eşimle ilgili değil ben de çaba göstermedim. Mesleğimi değiştirmek istiyordum, yurtdışı konferanslara katılmak istiyordum, daha çok gezmek istiyordum, vs. Yani ben bir şeyler yapıcam dedim de eşim hayır asla yapamazsın demedi. Fakat mesleğimi değiştirsem de yurtdışına konferansa artık tek başıma gidebileceğimi zannetmiyorum. Bu da evlilikle ilgili kısmı. Evet çok fark var belki ben bu yaşta evlensem daha az sorun yaşardık ben de daha güzel idare ederdim. Affedemem ama karşılaşırsak merhaba der geçerim diye düşünüyorum. Hiç fevri değildim biliyor musunuz. Kendisi 65 yaşında. Ben 25 yaşındayken ondan daha olgundum sakindim. Sadece birkaç kez zıvanadan çıktım. Güven konusu bilemiyorum. Ona güveniyorum ama her durumda herkese karşı yanımda sapasağlam duracak dirayet göremiyorum.

Çok iyi bir baba olacağını düşünüyorum. Karakter gereği fedakar ve çocukları seven bir insan. Ama eş ve aile dengesini sağlamada çok başarısız. Boşanma konusunu birkaç kez düşündüm ve onunla paylaştım. Açıkçası tek sebep olarak ailesinden kurtulmak için bile boşanmak istediğim zamanlar oldu. O ise bunun kolaya kaçmak olduğunu, mücadele etmediğimi, birbirimizi seviyorsak bunların aşılacağını düşünüyor. Ama aşmak için de yeterli çabası yok.

Karşı taraf her tartışmadan sonra özür diledi

Yahu insan içinde yaşayınca basireti mi bağlanıyor nedir cidden fark edemiyor musunuz çocuk yapmanın su anda yanlış bir karar olduğunu. Kaynana torununu görmek ve sevmek için sürekli dibinizde bitecek. Eşiniz sorumluluk almıyor asıl sorunlardan kaçan o. Yoksa ailesiyle konuşur eşime saygı duyun onun yanında ben varım derdi. Adam daha bundan aciz bir de size gelmiş mücadele dersi veriyor şaka gibi. Ayrıca "ben de senin ailenle konuşmam" ne demek? Böyle ham bir reaksiyonu hak etmiyorsunuz. Bu adam baba olacak olgunluğa henüz erişememiş. Dürüstçe konuşun bence eğer ailesiyle yüzleşmeyi reddediyorsa da o evlilikten kurtulun. 5 yıldır psikolojik bir savaşın içindeymişsiniz zaten

Ben olsam eşime küçük küçük bu evin içinde olan bu evde kalır, annen babam bile olsa karışamaz. Bizim ne zaman çocuk yapacağımıza biz karar veririz, bir başkası değil, beni böyle özel konularda başkaları ile muhatap olman senin suçun imasında bulunurdum. Rockeropt