Canım evet kötü günler geçirmişsin ama bundan sonra iyi olmayacağım anlamına gelmez herkes için bir milat vardır eskiyi kapat annenle babanla görüşmek zorunda değilsin farzet ki ölmüşler. Artik kendi ailene çocuğuna bak çocuğun senin yaşadıklarını yaşasın istemezsin değil mi

Nazik cevabınız ve beğeniniz için teşekkür ederim. Açıkcası sizin bu konuda bir yaşanmışlığınız olabileceği aklıma gelmedi, bu benim hatalı düşüncem oldu, kabul etmek lazım, şahsi tecrübeler elbette çok kıymetli. Bununla birlikte annenin çoğunlukla bebeğe asıl ve birinci derece bakım veren olması nedeniyle annedeki travmanın çocuğa aktarımı ve çocuk üzerindeki etkisi babanınkinden daha farklı. Bu travmaları çocuğa hiç aktarmamak mümkün mü? Bilmiyorum ben henüz böyle bir vakayla karşılaşmadım, yine de imkansız olduğunu iddaa edemem ama çok zor olduğunu biliyorum. Yine bir diğer durum: Anne travmatik geçmişe sahipse fakat baba mutlu bir çocukluk geçirmişse bu ebeveynlerin büyüttüğü çocuk durumdan çok daha az etkilenecektir. Kısacası her ailenin durumu kendine özel. Bu tip durumlara etki eden o kadar çok faktör var ki. Çocuğun mizacından doğum sırasına, ebeveynin kendi travmasını hangi yaş aralığında, nasıl yaşadığına kadar... Kendi acı tecrübelerimizi çocuklarımıza aktarmadığımız ebeveynlik deneyimleri diliyorum tüm çocuklar için. Babanıza da saygılarımı ve hürmetlerimi iletiyorum.

Size muhalefet etmek için değil konuyu okuyanlarda farkındalık oluşturmak adına yazıyorum. İyi niyetle konu sahibini teselli etmek istemeniz güzel bir destek elbette. Bununla birlikte bu dediğiniz keşke bu kadar kolay olsa. Ne yazık ki çocukluk travmalarını istemeden de olsa çocuklarımıza aktarıyoruz. Bunun olmaması için annenin kendi travmalarının ve travmatik etkilerin farkında olması ve bunu çocuğuna aktarmamak için extra çaba sarfetmesi gerekiyor. Bunlar benim şahsi görüşlerim değil alanında uzman kişilerin eğitiminden ve kitaplarından öğrendiğim bilgiler.

Bak bu doğru doğum sonrası çelik gibi siniri olanı bile zorluyor doğumdan önce terapi alabilirsin yaşadıkların zor şeyler bebeğine eşinle mutluluklar dilerim

Kizlar hamileyim 6 aylık ama artık kendimi tedavi etmenin zamanı geldi. Belki size içimi açarak bana yol göstereniniz olur ve bu adımı atmamı kolaylaştırır.6 yıl sonra Bebek yapmaya karar verdik çünkü çocuğumu mutsuz etmek ve kötü bir anne olmak istemedim kendime güvenmedim. Eşim dünya iyisi bir adam çokta iyi bir baba olacak eminim. Şimdi sorunuma gelmek istiyorum annem ve babam ayrı çocukken çok kötü günler geçirdik çocukluğum berbattı. Babam anneme şiddet uygulardı sürekli ve babamın cinsel sapkınlığı vardı annem cahilliğinden başkalarını anlattığında bizde kulaklarımızla şahit olduk. Babam annemi başka erkeklerle görüştürmeye kalkarmış teyzelerime asılırmış bunlar çocukken duyduğumuz şeyler. Annem babamın isteklerini kabullenmek etmeyince babam annemi döverdi. Bize şiddet uygulamadı babam keşke uygulasaydı psikolojik şiddet daha beterdi bizim için. Okula hep uykusuz giderdim babam annemi öldürecek diye sabaha kadar uyumazdım. Babam hakaret ederdi aşşağılardı bizi sizden birşey olmaz diye v. s v. s. Annem babam ayrıldı ben 12 yaşındayken bu arada ben ortanca çoçuğum 3 kız kardeşiz. Annemin hayatına biri girdi oda bizi huzursuz etti mutsuz etti sürekli tartışma halindeydik bu ilişki 3 yıl sürdü. Annemin hayatına 2. Bir erkek daha girdi bu erkek annemin evini elinden aldı borçlara sürükledi çok zor zamanlar geçirdik. Annem sorumsuz biriydi evet iyi bir anneydi ama hiç bir zaman bizi okula götürdüğünü okulum için özel bir beslenme hazırladığını hatırlamam öyle bir anne olmadı hiç. Babam evlendi bir oğlu oldu en sonunda geçen babama mesaj attım çocuğum olacak diye ve bayramını kutladım cevap bile yazmadı. Bunları anlatmamın sebebi çok agresif bir insanın em ufak şey beni sinirlendiriyor patlıyorum kırdıktan sonra karşımdaki kişiyi bu sefer vicdan azabı beni öldürüyor.. Ben bunları nasıl aşacağım içimde sanırım çok büyük bir sevgi eksikliği var. Ve bir zaman sonra kendimi insanlardan soyutladım yanlız kalmak istiyorum sürekli çevremde kimseyi istemiyorum. Ve eşimide kırıyorum hak etmediği halde. Psikiyatriste gidemeyeceğim şu an ama var mı bana başka göstereceğiniz bir yol...

Keşke çocuk kararından önce iyi bir terapi alsaymışsınız tek başınıza zor aşacağınız olaylar yaşamışsınız. Yine de terapi alabilirsiniz hamilelik engel değil.

Tesekku ederim 30 lu yaslarimi buldu kendimi tanimam. Anlamam. Hala insanlara karsi guven problemim var, arkadas edinemiyorum mesela. Sosyal bi gruba girdigimde heyecanlaniyorum, insanlarin benden hoslanmayacagi korkusu yakami birakmiyor. Kendimi insanlari mutlu etmeye calisirken buluyorum. Eger onlarin istediklerini yaparsam beni kabulleneceklerini dusunuyorum haliyle buda biraz egreti durmama sebep oluyor. Tuhaf gorunuyorum heyecanlaniyorum mesela hemen. Ama calisiyorum degismeye kararliyim

Gercekten zor seyler yasamissin, hayat bazen herkese adil olmuyor. Ama ben bu yasadiklarinizi bir psikolog, psikiyatrist olmadan asacaginizi pek dusunmuyorum. Sizin iyiliginiz icin diyorum sakin yanlis anlamayin. Ruh sagliginiz icin sartlari biraz zorlamak lazim.

Bu bahsettiğiniz çocukluk yıllarına ait sorunları çalışmak yıllar alabiliyor. Ben sizin yerinizde olsaydım şuan hamile biri olarak mindfulness eğitimi almış bir psikoterapiste giderdim heralde bu süreçte. Klinik psikolog olmasına özen gösterin, aldığı eğitimleri inceleyin mutlaka..

Annen iyi bi anne degilmis, sana oyle geliyor. Imkani varken beslenme hazirlamadysa.. iyi anne mi dusundurur bu durum insani.. gerci kadinin yasadiklsri kolay degil. Kocan bacina asiliyo baska erkeklere satmaya kalkiyo filan. Neyseki sizi baskalarina satmadan bu is bitmis. Ha neden bu saatten sonra arayip soruyosun babani? Saniyomusunki bu saatten sonra normale donersiniz? Hic bulasma bu islere.. kocan iyi biriyse skica saril ona bebegine.. hatat cok kisa ve bi psikologa git tabii.. Q Queen of the North Kuzeyin

Mutlaka psikolojik destek almalısınız. Şimdi psikoloğa gidemem diyorsanız size yardımcı olabilecek bazı kitaplar var. Okumayı sever misiniz? Tavsiyede bulunabilirim. Uzmanlığım PDR size yardımcı olmak isterim. Çalışma alanım da erken çocukluk dönemi.

Herkesin hayatında da kötü şeyler olabilir bu her şeyin kötü olacağı anlamına gelmez bu taraftan kötüsünüz ama başka bir yerde iyi olabilirsiniz hepimizin bir eksikliği var ama bu mutsuz olacağımız hayattan vazgeçeceğimiz anlamına gelmez . push ; ISILDURU

Ayni olmasanda cok benzer bur hayattan geldigim ve tahmin ediyorum yasca sizden epeyce buyuk oldugum icin kendi twcrubelerimi belirtmek istiyorum. 36 yasindayim, birbirinden nefret eden ama tam anlamiyla nefret eden anne babanin ilk cocuguyum. Birbirlerini sevmekdikleri icin ben kardeslerimi de hic sevemediler. Lise ye kadar dayak ile egitilmeye calisildim. Mesela annem odaya kapatirdi gunlerce. Hatta yemek vermedigi gunlerinhatirliyorum. Dayak zaten rutindi. Dayak yedigim gun okula gidemezdim utanirdim elimdeki yuzmdeki morluklar kizarikliklar gorunurdu bi kac arkadasim farkedip sormuslardi. . Mesela kiyafet alinmazdi hic. Sadece 1 pantolon bir gomlek le 3 dersane yilini gecirdim. Genc kiz oldum makyaj malzemem olmadi hic. Babam diliyle doversi daha cok. Kucumser begenmezdi cok iyi hatirliyorum. Lanet olsun hepinize dersi surekli. Cok sinirli. Cok huysuz bi adamdi. Hem fiziksel hem ruhsal siddete yillar boyu maruz kaldim. Cok pisirik korkak ozguvensiz bir cocukluk genclik hatta yetiskinlik yasadim. Sole ki hayatim biyunca sevildigimi hissedemedim. Kendimi anne ve babami memnun etmeye adamistim uzunca bir muddet. Sanki onlarin onayi olmadan ben varolamayackmisim gibi hissederdim. Evlendim anne babamin yerini esim aldi. Ona bagimli hale geldim. Taa ki etrafimdaki insanlar hatta oz cocuklarim tarafindan bile dolaylida olsa kullanilsigimi anlayana kadar. Psikolojik yardim aldim. Dusunsel yontemle yani kognitif terapiyle bunu yenmeye calisiyorum. Benim varligim kimsenin varligina bagli degil, insanlari mutlu etmek icin yatailmadim, herseyden once kendimi sevecegim.. bu cumleleri kendime sk sk hatirlatiyorum. Kisacasi yavas yavas kandimi sevmeye basliyorum. Veee en onemlisi bana tavsiye edilen ferahligini ruhumdanhissettigim tek sey"AFFETTIM" cok zor oldu ama cocukluguma gencligime dair bana yapilan her yanlisi affettim. Ruhum rahatladi. Basta annemi sonra babami.. iyiye gidiyorum ruhumdaki kiriklarimonariyorum. Kendike yatirim yaomayinogrendim kendimi simartmayi.. bazen kendime cicek aliyorum mesela. Sevdigim muzikleri dinliyorum. Bunlri nasil yaptim terapiyle sevgili arkadasim. Uzman insanlar yol gosterdilet ha birde kisisel gelisim Kitaplari cok isime yaradi. Hatta o kadar sevdim ki bende psikoloji dersleri almaya basladim. Tavsiiyem su ki kendini yine sen iyilestoreceksin sevgili arkadasim. Ayaga kalakacksin yardim isteyeceksin ve kendini seveceksin.

Hiç üzülme, sen artık tüm bunların etkisinden kurtuldun. Kendine ait bir dünyan var. Çok iyi bir anne olacaksın. Bunları neden söyleyebiliyorum. Çünkü tüm sorunları ve sebeplerini çözmüşsün. Ne yapmaman gerektiğini öğrenmişsin. Kendine ve bebeğine inan. Güzel şeylere odaklan. S

psikiyatriste gidemicem demissiniz ama bu yanlıs karar kesinlikle gitmelisiniz

Keşke çocuk yapmasaymışsınız... üzüldüm hem sizin hemde çocuk için... sevgisiz büyümenin ne demek olduğunu bildiğim için çocuğunuza üzüldüm... önce tedavi olsanızda öyle hamile kalsaydınız keşke...

Sen sevgisiz büyüdüğün icin, bir yanın eksik kaldığı icin çocuğunu güzel yetiştireceğine inanıyorum. Esinle de mutluysan tamamdir. cennetyarim Hadi Gelin

Bende sevgisiz büyümüş, şiddete maruz bırakılmış bir babanin, sevgi dolu yetiştirip büyüttüğü bir evladım ve o nedenle yazdım yorumumu teselli etmek değildi amacım. Tabi ki uzman görüşlerini inkar edemeyiz ama en azından imkansız değil diye düşünüyorum. Yorumlarınızı çok beğeniyorum bu arada :)

Şurdan ben şaşırdım üzüldüm. Şu an mutlu olmanıza çok sevindim hizuran Olur öyle Anneler

Tesekkurler. Ins yapabilirsiniz askitotomsu Yiğit Aras_SMA

en kısa zamanda psikiyatriste gitmeniz gerek çok rahatlayacaksınız inşallah ama gitmezseniz o çocuğa yazık olur bir de geçmişte yaşadıklarınızı hiç düşünmeyin ya bunlara takılır kalırsınız ve geleceğiniz de geçmişin gölgesinde geçer ya da yaşadığınız anı en iyi şekilde yaşamak için elinizden geleni yaparsınız, seçim sizin zorlanacağınız anlar olacaktır, işte onun için de doktor gerek S

Canım aklımabişey geldi, siz babanızın sağkınlığını sadece annemizdenmi duydunuz, şahit olduğunuz birşeyler mi oldu. Hani annede çok aklı başında profil sergilemedi. 3 yetişkin kızın yanına sürekli başka ilişkilerfalan. Baba ikinci eşitle devam ettirdimi evliliği? Sapkınsa o kadın nasıl durdu? Ne biliyim canım aklını karıştırmayımda belki annen kendini özgür kılmak için böyle görmek göstermek istedi. Hani sende şahit olmuş olsan Q Queen of the North Kuzeyin

Kesinlikle çok haklısınız. Rahmetli babamın ağzından hep duyardım. Ben çok zor çocukluk geçirdim ama çocuklarim olduğunda asla onları bu şekilde yetistirmeyecegim diye söz vermiş kendine. Nitekim de öyle oldu hiç kırmadı bizi, bizde keza onu hiç kırmadık. Travmaya maruz kalıp aynı şekilde kendi çocuklarına uygulayan çok insanda vardır. Tamamen kişiyle alakali sanırım bu durum. Mutlu nesillerin yetişmesini diliyorum.

Hamileliginizin 6. Ayi bunlari dusunmek icin biraz gec degil mi?

Bir uzmandan yardım almalısınız. Doğum sonrası dönem paikolojisi süper olan insanları bile sarsıyor. Sonrasını düşünüp şimdiden önleminizi alın. Aileniz çok büyük yanlışlar yapmış ama geriye sönüp birşeyleri düzeltme şansınız yok. O zaman şimdi yapabileceklerinize bakın. öncelikle Psikoloğa, o uygun görürse psikiyatriste gidin. Geçmişi hatırladığın an güzel kısımlarını aklınıza getirin. Kötü anları düşünmemeye çalışın. Tedavi olup geçmişi bırakmadıkça bu sizin ayağınızda pranga gibi olur. Babağinizi mutlulukla büyütün