Çok güzel bir noktaya değinmişsiniz. Annem ve babam bakım olarak her zaman görevlerini yerine getirdiler. Özellikle eğitimim konusunda hem kardeşime hem bana çok emek verdiler. O zamanlar sadece maddiyatlı kişiler okuyup ilerleyebiliyordu diye hatırlıyorum ama ben ve kardeşim hem maddiyatsızdık hem de okullara gidebiliyorduk bir şekilde bir çare bir yol buluyorlardı hep. Bugün bir çok şeyim var o günler nasıl geçirilmiş diye şaşırım bazen. Ama annem ve babam kişilik olarak doğru davranmıyorlardı. Onlara da kızamıyorum ki çünkü onlar sadece alfabeyi bilirler ve hiçbirşey görmemişler. Babam eminim çok duygu dolu biriydi ama asla duygularını göstermezdi. Sevgisini, kızgınlığını, üzüntüsünü sevincini göstermezdi. Soğuk biri değildi aksine hep farkederdim yumuşacık bir kalbi olduğunu, fakat duygularını göstermeyi bilmezdi. Ne bize ne de etrafındaki insanlara. Bilmiyordu bence ve görmemişti annesinden babasından. Kendi arkadaşlarına karşı alçakgönüllü olurdu hep. Hep bir mesafemiz vardı babamla. Bize veya etrafındaki insanlara karşı böyleydi. Merhametliydi, sevgiliydi, düşünceliydi ama saklardı hep. Gözlerime bakmadan birşeyler söylerdi söyleyecekse, bu yüzden ben de babamın gözlerine bir kaç saniyeden fazla bakamazdım. Bir baba kız gibi oturup konuşmuşluğumuz yoktur önemli kararlar dışında. Önemli kararlar konuşurken de rahat hissedemezdim babamın yanında. Anneme de aynı davranırdı, sevgisini ve verdiği değeri göstermek istemezdi, biz sadece aile ilgili verdiği kararlardan falan anlardık anneme değer verdiğini. Annemse tam tersi, çatır çatır hakkını arar, kendini ifade eder, istediğini istemediğini söyler, istemediği hiçbirşeyi yaptıramazdık ona, istediğinden de alıkoyamazdık, insanlarla iletişimi de çok iyi. Ama annemle de sorunum beni anlamaması veya kişiliğime eğilmemesiydi. Evet annem kendini geliştirmeyi çok sever, artık öğrendi bize nasıl davranacağını davranmayacağını ama tabi dediğimiz gibi bunlar insana çocuklukta lazım şeyler. Eskiden biraz dik kafalıydım galiba, Mesela 12-13 yaşlarındayım, etraftaki insanların söylediklerine terslendiğim sinirime dokunduğu zamanlar, annem sürekli beni uyarırdı, öyle cevap verilmez, insanları azarlama vs. Ama neyi neden yapmam gerektiğini öğretmek için değildi, beni düzgün biri yapmaya çalışmasındandı. taylor

Munzevi Zencefil Ben aynı tarif ettiğiniz gibi bir anneyle büyüdüm ve şu an aynı Sudan Çiçek gibiyim, durumu en azından benim için iyi yakalamışsınız. Bizim gibi yetişkinler için artık biraz geç, sadece durumumuzu biraz iyileştirebilme şansımız var ancak yeni bir anne olarak bunların farkında olarak çocuğunuzu yetiştiriyor olmanızı takdir ediyorum ve çocuğunuz adına size teşekkür ediyorum.

elbette. bunu davranış biçimi olarak düşün. ister istemez olaylar karşısında kendini savunma mekanizman kendi çizgini aşan olduğunda otomatik olarak tepki göstermeni altta kalmamanı sağlayacaktır. işin özeti önce kendin!! W

Okurken tam da beni anlatmış dedim. Ençok bunun sıkıntısını çektim. Halen daha çekiyorum. Yavaş yavaş açmaya zorladım kendimi. Okuldayken de aynıydım. Minibüste bile ineceğim yere yaklaşırken bile stres olurdum. Ama bir kere o zinciri kırdın mı devamı geliyor. Şimdi de o kadar sıkmışımki kendimi zamanında aksi bi insan haline dönüştüm ama çok şükür iyi niyetimi kaybetmedim

İşte ben bu tepkiyi verecek özgüveni de bulamıyorum kendimde. Ben şimdi böyle dersem o kişileri aşağılamış olurum bana yakışmaz gibi saçma düşünceler geliyor ardından S sudan

Merhabalar.. 30 yaşına gelmiş olup ta hala bu soruların cevaplarını arıyor olmak beni üzüyor ve utandırıyor açıkcası. Ancak yıllardır bir girdapta gibiyim, sürekli kendimle bunun kavgasını yapar haldeyim zaten. Ama halledemiyorum malesef. Bir kaç konu var ve ben düşündüm açıkca anlatmaya karar verdim. Her bir sorunumu paragraf halinde yazıcam daha iyi ifade edebilmek için. 1-) İnsanların çirkin tavırları konusunda tavrımı koyamıyorum. İçim sinirden stresten kararır gider ama ben asla tavır koyamam. Mesela; geçen gün işyerinde 2 erkek arkadaş ve ben komik bir muhabbet oldu gülüyoruz. Hani olur ya insana 2 dakka sonra aynı şeye tekrar gülmek tutar. Bende de aynısı oldu ve o havadan kaçmak için kendimi odadan dışarı attım. Çıkarken birinin diğerine şu espriyi yaptığını duydum, benim duymayacağımı sanarak fısıltıyla; harareti söndürelim istiyor gibi birşey dedi. Bunu duymamla içimin donması bir oldu zaten. Beni aşağılamışlardı anlayacağınız O an siz olsanız ne yapardınız, eminim ki çoğunuz arkasına dönüp çıkışırdi ne dedin sen diye, belki de daha ağır tepkiler verirdiniz. Fakat ben ne yaptım biliyormusunuz, onların sandığı gibi duymamış gibi yürüyüp gittim. O an o kadar isterdim ki işaret parmağımı göstererek onlara haddini bildirmeyi. Haftasonuydu ve ben 1 kaç gün boyunca insanlar neden böyle diye karamsar ve kendime öfkeli şekilde düşünüp durdum. Gerek bu olayda gerek başka çirkin olaylarda neden tepkimi gösteremiyorum;; ilk olarak, saçma salak bir kompleks, kavga ederken basit görüneceğimi saplantı haline getirmişim ve istemsiz böyle düşünüyorum, halbuki ortada çirkin olay varsa kavganı yapmalısın yani. İkinci olarak daha kavga başlamadan şu giriyor kafama: karşıdaki bir iki kelime oyunu yapacak ve ben yine haksız çıkıcam. Çünkü ben dolambaçlı konuşmayı hiç beceremem. Üçüncü olarak; ben kendi davamın arkasında durmaya devam edemiyorum ki bir yerden sonra bunalıp pes ediyorum anlaşılmayınca. 2.) Bir diğer konu da kavga değil ama anlaşmazlık veya fikir tartışmaları sırasında da kendimi ifade edemiyorum. Ona sorsan o haklı, bana sorsan ben haklıyım. Ben karşımdakine bakıyorum mesela, olaya çok daha hakim olmuş, elini kolunu kullanıyor gür sesiyle anlatıyor, bir şekilde benim tezimi çürütmeyi başarıyor. Benim yapabildiğimse kişinin yüzüne bakıp sakin sakin anlatmak. Hatta konuya adaptasyonum bile bozuluyor. E tabi hal böyle olunca hep susturulmuş gibi oluyorum. 3.)Diğer bir konu; İnsanlardan birşey isterken yaşadığım cebelleşmeler. Bırakın kişisel bir şey istemeyi, o kişinin yapması gereken birşeyi isterken ya da söylerken bile sıkıntı çekiyorum. Acaba sesim sert çıkar mı, acaba emirvaki olur mu vs vs. 4.) Bir de; İnsanlara samimi ve iyi görünme çabası içindeyim, dışlanan kişi gibi görülmekten, sorunlu insan gibi gösterilmekten, arkamdan olumsuz eleştri yapmalarından korkuyorum. Farkındayım anormal olduğunun. Özgür olmayı o kadar istiyorum ki.. Hiç bir zaman özgür olmadım çünkü ben.. Özgürce kızdıysam kızdım işte diyebilmeyi, komiksem komiğim işte diyebilmeyi.. Elbette ben egoist veya kuyu kazan olmak istemiyorum,, ben sadece kendim olmak istiyorum artık, ben kimim neyi severim, neye kızarım, ne istiyorum.. Ve tabiki insanların bana zarar vermesini de engellemek istiyorum artık. İnsanlar rahatça bana her istediğini yapamasın, beni kontrol edemesin istiyorum. Beni dinlediğiniz için teşekkürler..

Haklısın bazen böyle yapıyorum ben de ama istikrarlı devam edemiyorum ve hemen pes ediyorum karamsar düşünmeye meyilliyim galiba A

sen insanları kırmaktan korktukça, insanlar seni daha çok kıracaklar

Ya böyle kişisel gelişim kursu gibi yerlere gitsen fayda görürsün aslında bide @Ayata nın da dediği gibi açığını ima etmek işe yarıyor tehditvari değil de ima sindirebiliyosun onları ciddiye almaya başlıyorlar bide şu var eğer tepki göstermen gerekiyosa göster gülmen gereken yerde gül çekinme acabayı bi süre lugatından çıkar

Bu tarz durumlar ailenin çocuğu şartlı sevmeyi yaşattıklarından kaynaklanıyor bence. yani uslu kız olursan seni severim vs. vs. telkinlerin ruha işlemesi sonucu. onun bunun sevgisini kaybetmeyeyim duygusuyla ben algısından ayrılma hali..

Bence bunun yolu yani aslında özgüven kazanmanın yolu kendine kıymet vermekten geçiyor. Yeri gelecek yalnız kalma pahasına bile olsa insanlara karşı çıkmayı bilmek lazım. Ki yalnız kalmak BAZEN saçma sapan insanlarla birlikte olmaktan çok daha güzel. Tavırlarından hoşlanmadığın insanlar senin yanında olsa ne olur olmasa ne olur? 1 saat önce yan yanaydınız, ayrıldıktan sonra senin arkandan konuştuğunu bilmek daha kötü bir psikolojiye sokar insanı.

Neden illa ki cevap vermen gerekiyor ki

1. Ve 2. maddeden bende de var. Diğerleri yok ama.. Ben kaba tabirle üniversite mezunu insanların bile had bildirme uğruna, kaba tabirle mahalle k... seviyesinde kavga etmelerini çok çirkin buluyorum. Herkes aynı seviye, kültür ve aile görgüsüne sahip olmadığı için de çirkin çatışmaların içine girmekten kaçınıyorum. Bu noktada kendini savunamayan duruma düştüğüm, Hakkmı arayamadığımı düşündürten durumlar yasıyorum. Ancak bunun çözümü onlarla anladıkları dilden konuşmaksa ben yokum. Çirkinleşirsem kendim daha çok üzülürüm. Bu tip insanlara had bildirme işi de seviyeyi düşürmeden mümkün olmuyor maalesef. 3. Maddeden ise ben de müzdaribim; mesela iş arkadasım kahve makinamı kırdı. Kaba bir şekilde öderim istersen dedi. Gerek yok dedim. Ufak bir özür beklerdim en azından. Ya da telafi amaçlı ben olsam gider alırım. Ama nerde? Bu tip durumlarda makinayı alıp, sırf hakettiği için parasından değil, faturasını önüne koyabilmeyi isterdim be yalan söyleyim.

Şu zamana kadar anlattığınız bütün maddeleri yaşadım. 1) Bazen o tür insanlara verilecek en güzel cevap sessiz kalmaktır. Unide sınıfımdakilerde bana benim duyacağım şekilde satanist gibi şeyler söylerler rock müzik dinlediğim için. Duyduğum halde cevap vermiyorsam tek bir anlamı vardır "Muhattap olmaya bile değmezsin." 2) Baskın insanlar daima sesi çıkmayanları bastırırlar. Siz pasif kaldığınız için kendinize sinirleniyorsunuzdur. O kişinin sizi susturması haklı olduğu anlamına gelmez. Tartışma anında çoğu kişi pek bir şey söyleyemez, ya gece yatağa yatınca ya da başka zaman iyice düşününce "keşke şunu deseydim bunu deseydim" diye kendini yer bitirir. 3) Her hareketinize bu kadar takılmayan, bu kadar ince düşünmeyin. Siz etrafınızdaki insanların sizden bir şey isterken nasıl olduğunu gözlemleyin zaten görürsünüz. 4)30 kişilik sınıfta tek başımayım. Tek oturuyorum, kimseyle konuşmuyorum haliyle bana karşı alınmış bir tavır var ortada. A kişisi benim hakkımda istediğini söyleyebilir ya da düşünebilir ben onun söylediklerinin veya düşündüklerinin öyle olmadığını biliyor muyum?Biliyorum. Kimsenin üstüne bu kadar düşmeyin. Insana değer veren kişilerse zaten dışlanmayacaksınız. Kıskanç, fesat kişiler hiç değillerse olumsuz düşüncelere kapılmayacaksınız. Ne çok soğuk durup kalın duvarlar örün ne de yağlı ballı olun. Siz bir bireysiniz değil mi?Biri sizden size ters gelen bir şey yapmanızı istediğinde sırf o kişiyi kaybetmemek için kabul etmeyin. Yalnız kalmaktan korkmayın.

Çok kitap okuyorum aslında, hatta evde mini bir kütüphanem var. Kişisel gelişim yazıları da çok okuyorum. Benimki şöyle sorunun ne olduğunu biliyorum da yolu bilmiyor göremiyorum S sudan

Bana tipik özgüvensiz biri gibi geldiniz. O kadar güvensizsiniz ki insanlarla basit dialoglar kurmaya bile kelime seçemeyen cinsten. Bunun için de bol kitap okuyun, hayatta bir amacınız olsun, o amac için uğraşın, internette kişisel gelişimle ilgili güzel ve etkileyici yazılar bulunuyor, bulun okuyun, çalışın, vs. Hiç olmadı, uzmandan terapi alın. Kendinizle barışık olun.

Bu kadar ezik davranmanın altında mutlaka daha önce yaşadığın travmalar var. Kendin ol! O ne demiş, bu ne demiş çokta önemli olmasın... Bu kadar ince düşünmen gereken bir şey yok. Arkadaş kaybetmekten korkma, sana saygı duymayan insanların arkadaşlıklarını napıcaksın! Bağırıp çingene gibi hiç kavga etmene gerek yok, ben böyle düşünüyorum de. Biri tavır alınca hiç umurun olmasın sende sus hiç tepki verme umursama haklı olduğun konularda geri vites yapma aksine dimdik dur! Kararlı olduğun zaman insanlar hiç bir şey yapamıyor. İnsanların, seni manipüle etmesine izin verme. O kırılır, ayyy üzülür bilmem ne diye düşünmek yerine ama bu kişi beni üzdü, kırdı saygı duymadı diye düşün! Sen kendini ezikleyip eleştirirsen herkes seni eleştirme hakkına sahip olduğunu düşünür ve öyle davranışlara maruz kalırsın. Her şeyin karşısında dimdik dur!

Ben karar verme asamasında sıkıntı yasayan bırıyımdır. Aldıgım kararlarının dogrulugundan onay alma ıhtıyacı duyarım. Bunun sebebının cocukluk evresınde hep annemın hımayesınde ve onun kararlarına tabı olarak yasamamdan kaynaklı oldugunu ortaya cıkarmıstı. Sonrasında kararlarımın ıyı yada kotu bana aıt oldugu gercegını kabul etmekle bu ısın ılk adımını attık. Bunun farkında olarak hareketle hayatım bıraz daha degıstı tabıkı.. Bir de hayır demeyı ogrenerek ve ogreterek aldıgım destek cok ıyı geldı.. Bunlar ıcın ıyı bı terapıste gıtmenızde fayda var. Ben kendımı cok ıyı tanıdım ve daha ıyı cozdum.. Sorunlarımı asmamı sagladı.. Size de iyi gelecektir.

Öncelikle bu senin fıtratın. Allah hepimizi aynı tepkiler verelim diye yaratabileceği halde yaratmamış ve farklı farklı biricik insanlar olarak yaratmış. Bu senin özün. Öncelikle fıtratını sev. Kendini suçlama. Kendini bu halinle sev. Bu fıtrat seni zaman zaman mutsuz mu ediyor, lütfen içine atma. Hani madde madde yazmışsın ya kendini. Ben senin tam tersinim. Hep değişmeye çalıştım çünkü bana da hep "uyumsuz", "çıkıntı" diyorlar ve çoğunlukla da yalnızım. Bir süre sonra değişmekten ve kendimi suçlamaktan vazgeçtim. Bu benim özüm. Allah beni böyle yaratmış dedim ve kendimi sevdim. Bak bu karakterin için bile kendini suçlayıp bana yol gösterin diyorsun ama önce kendini sev. Kendini sev. Sen de böyle naif bir insansın işte. Sadece bir psikiyatristten terapi almanı tavsiye ediyorum çünkü kendini böyle suçlarken öyle biri yazdı diye farkındalık gelişmesi kolay değil. Hem farkındalık hissetmek hem de kendini kolay ifade etmek için bir uzmandan yardım almanı tavsiye ederim.

Evet tam da böyle, ben önce bir düşünmeyi yapamıyorum hiç. S sudan

Özgüven çocuklukta oluşuyor. Sizin özgüvensiz olmanızın kökenleri çok büyük ihtimalle çocukluğunuzla ilgili. Mutlaka ama mutlaka iyi bir psikolog bulup gidin. Durumunuz çok uç boyutta, o yüzden çok faydasını görebilirsiniz.

ciddi anlamda özgüven sorunun var, bunu ancak terapiyle çözebilirsin gibime geldi. ekonomik durumun elveriyorsa iyi bir psikolog araştır. çünkü senin sorunun ilaçtan ziyade bilişsel terapiye uygun gibi. çünkü düşünce sisteminde çok çarpıklıklar var. ayrıca sana naçizane birkaç şey de söylemek isterim ki, o üstün gördüğün pek çok insandan emin ol sen daha niteliklisindir. kimseyi gözünde büyütme asla ve asla.

Tepkilerini gosternekten cekinme. kizdiysan kiz mutluysan gul elestiri aldiysan ve bu seni uzduyse tepki goster. kimse sana tepkisizsin diye madalya takmaz.

Neden illa ki cevap vermen gerekiyor ki? O iki kişi benim anladığım kadarıyla oldukça saygısız ve terbiyesiz kimseler; ne yaparsan yap, Nasıl had bildirirsen bildir karşında uyanacak, pişmanlık duyacak insanlar var mı ki.. Bana kalırsa şuan takındığın tavrını sürdür. Onlara verilecek en güzel cvp bu. Ciddi bir resmiyet koy araya.. İnan bana mesafe en kaliteli cevap. Naçizane Nalet Kaynana çok cahilsin keşke

Sizin için en değerli kişinin kendiniz olduğunuzu düşünerek yapabilirsiniz belki. Örneğin "bu iki hanzo sudan çiçek'i kırdı. Sudan çiçek benim için en değerli insan. Bu ikisine hadlerini bildirmem lazım" gibi. Kimseye hoş görünüp kendinizi sevdirmek zorunda değilsiniz. Onlar size hoş görünüp kendilerini sevdirsinler.

Mutlaka buradaki üyeler size bir sürü yararlı şeyler sunacaklardır. Fakat ben başka bir noktaya takıldım. Anneniz sizi doğurduğunda nasıl bir ruh hali içindeydi. Siz büyürken size nasıl davrandı? Baskılayıcı aşağılayıcı korkutucu... Yalnız bırakmakla ceza verdi mi acaba? İstekleriniz karşısında her seferinde nasıl bir tutum sergiledi? Bir şeyi on kere sorduğunuzda tepkisi nasıl oldu? Siz ondan birşey isterken karşılık olarak nasıl bir tavır sergiledi? Babanız sizin yanınızda annenize nasıl davranırdı? Sevgi sözcükleri söyler miydi veya sarılır mıydı? Anlayışlı davranır mıydı? Yoksa hep bir mesafe mi vardı? Aile diyince aklınıza mutlu bir tablo geliyor mu? Susturulmaya dayalı bir çocukluk mu geçirdiniz yoksa sizin fikrinizi de meraklı gözlerle bakan dinleyen bir çift insan yani anne babanız oldu mu? Bunlar çok önemli aslında. Yetişkin psikolojisi ve davranışının büyük bir bölümü doğumdan itibaren anne babanın davranışıyla şekilleniyor. Aslında var olan Allah'ın kuluna verdiği karakter, buna bağlı olarak davranış, olayları değerlendirme anne babanın yönlendirmesiyle şekil alıyor. Dediğim gibi burda bir sürü üye size yol gösterici olacaktır. Benim merak ettiğim bu sorular. Keşke annenizle babanızla konuşma fırsatı bulabilseydim. Bende bir anneyim. 21 aylık kızım var. Her günüm hayretler içinde geçiyor. Bir insan bir karakter bir varlık şekilleniyor önümde ellerimde. Ve ben vesile oluyorum gideceği yöne ben yönlendiriyorum. Ileride ne yaşarsa benim vesilemle olacak. Bu gerçekten inanılmaz.

S sudan cicek Yazilanlardan farkli bi sey soyleyemeyecegim ama seyi merak ettim o iki kisiye sonradan nasil davrandiniz, hicbi sey olmamis gibi mi yoksa mesafeli mi?

Bütün maddelerin tek ortak noktası 'yalnızlık korkusu'. Fiziken yalnız kalmamak adına duygularınızı ifade edişinizi yumuşatmaya çalışıyorsunuz ya da hakkınız olmayan tavırlara maruz kalıyorsunuz. Sizin yanınızdaki kuru kalabalıklar önemsizdir, asgari şekilde her insanla iletişim kurulabilir fakat, saygı ve ahlak kuralları geçildiği an had bildirmek ya da kendinize savunma alanı çizmek gerekir. Ve unutmayın, karşınızdaki insan siz müsade ettiğiniz sürece o sınırı geçer.

Insanlarin ne diyecegini ne dusuneceklerini cok fazla umursuyorsun bence eger bundan kurtulursan rahat edersin, ayrica o derece terbiyesizlesen is yerindeki erkek arkadaslarla birdaha samimi olmamani tavsiye ederim, is yerinde kilerle pek samimiyeti tavsiye etmem ben, hakkinda ogrendikleri herseyi laf soz eder sana karsi kullanilar kendi cikarlari dogrultusunda kendine is disinda arkadaslar bul derim. Soyle dusun sen kendin gibi olamadigin insanlarin senin arkadasin olmayacagini dusun. Seni sen olarak sevsinler. Istekileri takma cok fazla samimide olma is disi muhabbetlerede girme kimseyle bence.

Kesinlikle psikoloğa gitmen gerekiyor. Bu durum seni rahatsız etmese tamam ama durumundan muzdaripsin belki sosyal fobi belki özgüven eksikliği bunu psikolog kolayca anlar ve gerekeni yapacaktır.

Sabah geldim, şöyle ortaya doğru bir günaydın dedim. O gün özellikle onlara ve onlarla ilgili şeylere karşı sessiz kalmayı tercih ettim. Beni hayal kırıklığına uğratan olayın öncesine kadar bana karşı hem saygılı hem hoş sohbet görünmeleriydi. Onlar da beni kendimi gösterdiğim gibi; güleryüzlü iyi sohbet bilir. Duyduğumu bilmiyorlar ya birşey olmamış gibi hayırdır senin canın mı sıkkın gibi bişey dediler bir iki. Ben yine aynı kısır döngü içinde yoo birşey yok diyebildim sadece. Ve hala silik bir şekildeyim bir şekilde zaman geçiyor. Dağ dağa küsmüş dağın haberi olmamış misali.. Şunu diyebilmeyi isterdim; evet sizin dediğiniz şeyi duydum, demek ki bundan sonra size böyle davranmam gerekiyormuş. Ama ne haddime ki benim bunu söylemek dedim sonra.

Hep ıyı ınsan olma Hobısı sebebıyle ıstemsız bıcımde aslıdna kendimiz olmayan bi kişiliğe burunuyoruz. Kimseyi kırmadan üzmeden yasamaya ve yasatmaya cabalarken, Aslında bız olamıyoruz. Yanı ruhun bedenıne dar gelıyor. Huzursuzluk hıssetmenız cok normal.. Bende de aynı sey vardı. Herkese yetmeye calısırdım.. Kendinize biraz daha adil olun.. Önce değer vermen gereken kişi kendinsin..

Yalniz kalma korkundan ve karsidaki insani cok onemsediginden kaynakli oldugunu dusunuyorum. Kendin gibi davranmiyorsun olmak istedigin gibi gorunuyorsun disariya ama yanlis. Ic huzur cok onemli. Insanlari bu kadar onemseme yok o sunu der yok o bunu yapar ben hsksiz cikarim gibi dusuncelerle resmen ozguvenini yok etmişsin. En kisa zamanda bir silkelen ve o geçen yasadigin ve duymazdan geldigin cumlenin hesabini sormakla ve o insanlara tepki vermekle işe baslamalisin bence. Icin rahatlayinca gerisi gelir.

Tüm bu anlattıkların senin karakterin. Ve kolay kolay da değişmez. Biri bir laf ettiğinde dönüp çıkışmak çözüm mü sanıyorsun? malesef bu hareket insanın sinirini daha da harlıyor. Çıkışmak değil de duyduğunu ve kırıldığını hatta kızdığını belirtmek ve yürüyüp gitmek daha mantıklı. Böyle olaylar yaşadığında bi beş saniye ver kendine ve şu an ne yapmalıyım diye kısaca düşün. Direk susmayı tercih etme.

Oncelikle en değerli kişinin kendin olduğunu düşünmeye başla hemen. Bende fikir tartismalarina pek girmem çünkü kimsenin belli bir yaştan sonra fikri kolay kolay değişmez ama fikir alışverişi çok yaparım o ayrı. Kavga anında eğer hakliysam sinirlenmeden ama dosdoğru söylerim. Mesela hoş olmayan bir şey dendi mi ne kastediyorsun diye sorarim açık açık. Bir de o kendini bir halt sanan tiplerin ben açığını bulur soylerim yada ima ederim ki hadlerini bilsinler.

M merimaton kararma

Peki bir yerden sonra bu telkin karakterime işler mi, yani ben öyle istiyorum ki, nasıl ismimi sürekli biri bana hatırlatmadığı halde biliyorsam o telkini de sürekli iç dunyamda taşımak istiyorum

kendın ol olumsuz ol gerekırse. Bır kere sesını cıkarırsan karsında kı ınsana bır daha susturamaz kımse senı bence canım.

benim bir çizgim var ve bunu ben istemeden kimse aşamaz ben önemliyim önce ben önce kendim kendimi seviyorum gibi sürekli telkinlerde bulun ben öyle yapıyorum. kimse benden değerli değil ben kendimim buyum vücudum kilolu olsun kıllarım olsun makyajsız olayım bakımlı olayım kimseyi ilgilendirmez!!! önce kendim fikrini kafanızda oturtursanız emin olun birçok şeyi aşabildiğinizi göreceksiniz. lise dönemlerinden üniversite dönemlerine geçişte bende bu tip sorunlar yaşıyordum. şimdi yaşım 26 ve inanın insanlar bişe dediğinde bana karşı bir saygısızlık ettiklerinde tek bir bakışla bile b. k muamelesi yapabiliyorum. umursamaz tavrım rahatlığım bişey dediklerinde " efendim pardon bişey mi dedin" " biri konuşuyor ya aaaa yerde ne varmış" gibi aşağılayıcı ama bir o kadar da hak ettikleri bir daha asla saygısızlığa yeltenemeyecekleri tutum sergilemek onlara karşı kuşandığın en iyi kılıç olur S sudan