Bu son yaşadıklarımdan sonra bir uzmandan yardım almaya karar verdim. Tek başıma üstesinden gelemiyormuşum, onu anladım

Kendinizi rahatsız ettiğiniz insanların yerine koyun ve birinin sizi sürekli mesajlarıyla boğduğunu düşünün. Hayatta en nefret ettiğim şey hayırdan anlamayan insanlar ne yazık ki, o yüzden tavsiyem bir an önce düzeltmenin yoluna bakın, gerekirse uzman yardımı alın.

Yok almadım ama ihtiyacım olduğunu düşünüyorum. Eskisi kadar degilim ama zamanla biraz daha törpüledim sadece. Bence alabiliyorsan al. En azından seni böyle davranmaya neyin ittiğini öğrenmiş olursin S

Yardım aldınız mı siz? Ben kız kardeşimle konuşunca çok iyi oluyorum, bana çok iyi geliyor onunla konuşmak, hatta onunla konuştuktan sonra yeni kararlar alıyorum ama ertesi gün yine aynı, yine aynı.

Hayatimda hepsi olsun istiyorsun ben istedigimde gitsinler istemedigimde gitmesinler istiyorsun. sakin evlenme.

Sadece ilişkiler hususunda böyle davranıyorsunuz? Yoksa genel bir kararsızlık mı var? Bir karar aldıktan sonra hep elinizde olmayan mı kıymetli? Yanlış karar bile kararsızlıktan iyidir diyorlar ya, bu bir yönden doğru. Çünkü sürekli ikilemde kalmak insanı çok yorar, tükettir hakkaten. Bence de yardım almalısınız. burcak86 hiçbişe

Genel olarak böyle değilim. Kararsızlıklarım da yoktur. Kendimle ilgili ya da sevdiğim insanlarında benimle ilgili hiçnir problemi yok. Beni dibe çeken bu sorun maalesef. Kaçan kovalanır hesabı da değil. Bitirdiğim an karşımdaki kişiden bir dönüş almayınca sanki krize giriyorum gibi hissediyorum. Kendime engel olmaya çalışıyorum, karşımdaki insanın söylediği kırıcı cümleleri aklıma getiriyorum ama 1-2 saat fayda ediyor. Birden kendimi mesaj atarken buluyorum. Kardeşim bu durumu ayrıntılarıyla bilen tek kişi. Bitiren sensin, neden insanlar sana geri dönüş yapsın ki diyor, haklı da ama sanki dönüş yapınca kendimi daha değerli hissedecekmişim gibi.. Özgüven eksikliğinin de bu duruma sebep olduğunu düşünüyorum tabi. S

Yukarıdaki üyenin de yazdığı gibi kardeşim de "sakın evlenme, senin yapacağın tercihten çok korkuyorum, hırsların yüzünden saçma sapan bir evlilik yapıp başını yakacaksın bu gidişle" diyor. Herkese karşı rezil ediyorum kendimi S

Seni çok iyi anlıyorum. Ben de benzer şeyler yaşıyorum. Bağlı değil bağımlı hale geliyorum. Ve birini sevdiysem eger cok kötü durumlara düşüyorum

Merhabalar, uzun süredir burayı takip ediyorum. Bugün yine aşağıda yaşadığım sorun ile ilgili üzücü bir durum yaşayınca buraya yazmak ve sizlerden çözüm önerisi almak istiyorum. Ben de sanırım yıllardır teşhisini kendi koyduğum bağımlı kişilik bozukluğu var. Yaşadığım durumları anlatırsam daha iyi anlayacak okuyanlar. Genel olarak pozitif, gayet güler yüzlü, ufak şeylerle mutlu olan, sosyal bir insanım. Etrafımda gayet sevilen, sayılan biriyim. Şu an anlatacağım sorunum dışında ne kimseyle ne de kendimle herhandi bir problemim yok. Fakat şöyle bir problemim var, en son yaşadığım durumdan örnek verecek olursam, kendimden 13 yaş büyük, aklı başında, insan olarak iyi, mesleği de iyi biriyle tanıştım, 3 ay kadar görüştük. Sonrasında bazı problemler yaşadık, ailem de yaş itibariyle istemiyordu, hem de maddi anlamda da bir problem yaşadık, ben de hissettiğim şeyin aşk-sevgi olup olmadığından emin olamadığım için tartıştığımız bir anda bitirdim ilişkiyi. işte benim asıl sorunum burda başlıyor. Bu insanla ilerisinin olamayacağını, sevgimden emin olamadığım ve ailemde istemediği için bitirdim değil mi? Mantıklı olan artık hayatıma bakmak değil mi? Fakat benim için işler hiçte öyle olmuyor. Ben bitirdikten sonra bir kaç gün ses yoksa kendimi durduramıyorum, mesajlar atmaya başlıyorum. Bitiren benim, tekrar barışmak isteyen benim. Sırf barışayım diye aramalar, mesajlar v. s. Karşıdaki insanı rahatsız edecek boyutta nerdeyse. Dışarıdan bakan insan karşımdaki insanı çok seviyorum diye bunları yaptığımı düşünür fakat bendeki durum ne yazık ki bu değil. Ne yazık ki diyorum çünkü gerçekten sevip de bunları yapsaydım aşkım için herşeyi yaptım, mücadele ettim derdim. Fakat bendeki, karşındaki insana karşı kendini bile bile küçük duruma düşürmek. Bugünde eskilerden biriyle ilgili aynı problemi yaşadım ve maalesef kafam karmakarışık. Bu anlatacağım kişi de daha önce benimle çok ciddi düşünüp, çok sevdiğini dşündüğüm biri fakat mantık olarak kesinlikle uyuşmuyoruz. Çok kez bitirdim fakat çok kez o beni ikna etti ve tekrardan başladık ve sonunda kesin bir karar verip onun da kendimin de zamanını boşa harcamamak için bitirdim. Bana kızgın, kırgın olmadığını bildiğim için geçenlerde bir konu ile ilgili soru sormak için mesaj attım, rehberinde ekli değildim sanırım ekleyince profil fotosu çıktı, bir kızla foto vardı. Ben mesaj atınca umutlandı sanırım hemen resmi kaldırdı. Niye kız arkadaşınla fotonu kaldırdın dediğimde sürekli yalanlar zırvaladı. Kız arkadaşım da olsa senin için ayrılırım v. s. dedi, tekrar barışmak eskisi gibi olalım istiyor. Yine sorunum şu, Ben bu kişiyi istemiyorum, çok net bu fakat kız arkadaşıyla fotosunu görünce tuhaf hissettim kendimi, değerli mi oldu gözümde anlamadım. Kız arkadaşı var ya da yok, kesinlikle istemiyorum onu ama yine sürekli mesaj atma istekleri, sürekli acabalar kafamda dolanıp duruyor. Bu düşüncelerden dolayı kendimden nefret ediyorum. Yaşadığım iki durumu anlattım fakat yaşadığım sorunu anlayabilmeniz için bu ikisini anlattım, yine buna benzer çok durum yaşadım. İlk anlattığım kişiden sonra psikoloğa gitmeyi düşündüm fakat "tamam bu kez yenicem bu durumu, bu kez kendimi rezil etmeyeceğim, son şans ver kendine, sen yapabilirsin sevde" dedim ama yok olmadı yine kendime yenik düştüm. Etrafımdaki insanlara bakıyorum, evet sevdiği adamın peşinden koşan, mücadele eden arkadaşlarım var ama benim durumum böyle değil ki. Bi hırs yapıp kendimi rezil ediyorum sonra da günlerce, haftalarca herşeyden el etek çekip kendimden nefret ediyorum ve kendime saygımı, güvenimi yitiriyorum. Psikoloğa gitsem diyorum sonra ben kendime engel olamadıktan sonra psikolog ne yapabilir diyip vazgeçiyorum her seferinde. Herkes bedenen, fiziken bir hastalık yaşar ben ruhen yıpranmış, çökmüş, klendimden nefret etmiş durumdayım. Bu durumu bilen bir kaç sevdiğim insan var, akıl veriyorlar fakat onlar da şaşkın bu duruma. Lütfen kız arkadaşı olan biriyle niye görüşüyorsun, yanlış yapıyorsun v. s. gibi akıl verir gibi yorum yapmayın. Bunun yanlış olduğunu biliyorum ki zaten adam bariz yalan söylüyor ki söylemese de istremiyorum onu ama yine bu hırslarıma kurban olup bir yanlışa sürüklenmek istemiyorum. Kendime saygım, çizgilerim olsun istiyorum ( Dead Cell

Yakın arkadaşım sizin gibiydi o ilgiyle beslendiği için böyle davranıyordu, gerçek bi ilişki kurup evlenme sürecine girince yine eskilerin ilgisini canlı tutmak için minik adımlar atıyordu, velhasıl eşiyle evlendikten sonra bi daha böyle şeyler yapmadı ama nişanlıyken bu attığı minik adımları eşi bi şekilde balayı sürecinde öğrendi, epey hesap verdi, evliliği problem yaşadı derken bizimki olgunlaştı, biraz ergenlikte yaşanılan şeylere benziyor bu tavırlar, boşluktan can sıkıntısından vs gibi, ben cidden sevip sevilince bi daha böyle şeyler yapmayacağınızı düşünüyorum.