Hamilelik hormonlarindan dolayı zaten insanın duyguları çok değişken oluyor. Kendinizi meşgul edecek şeyler bulun. Kafanızı bunlarla yorup Kendinizi ve bebeğinizi uzmemeye calisin. Bu bebek evliliginizi veya eşinizi düzeltir mi bilmiyorum ama geldiyse bir sebebi vardır bebegin Milletin lafına bakmayın herkesin doğumu başka eltim de benim İlk hamileligimde moralimi bozuyirdu ilk dogum çok zor olur falan diye takmayın. İllaki zor olacak diye bir şey yok. Uykusuz kalacaginizi zaten siz de bilirsiniz bunu tekrar tekrar söylemenin de anlamı yok. Ben de ikinciye hamileyim ay iki çocuk çok zor bir cocuk ne ki falan diyorlar zordur deyip geçiyorum yorum yapmıyorum.

Teşekkür ederim evet sürpriz bir gebelik ve sorunlar beni etkiledi ama çevre destek olacağına köstek oluyor bunun başta eşim olması beni yaralıyor. Her şeyi tek başıma aşabilir miyim bilmiyorum. Zaman ne getirecek onuda bilmiyorum tabi en doğrusu beklemek sanki. Aklımda bazı şeyler var.. amaa doğru sağlıklı kararlar vermek istiyorum. İnşallah her şeyin bir çaresi bulunur... dualarınıza ihtiyacım var

Duygularınız çok karmaşık kelimelerinize yansımış. Sizi anlamaya çalışıyorum hamilelik, dogum bebek büyütmek herkeste çok farklı milletin anısını dinleyerek kafanızı doldurmayın. Bu çocuk doğacak ona bir dünya hazırlamanın gerekliliğini yapmaya başlayın ozaman süreci daha çabuk kabullenebilirsiniz. Eşiniz hakkında pek birşey den bahsetmemişsinix çok dogru yorumlar yapamayacağım ama klasik hamilelik psikolojisine girmiş lousa depresyonuna kendini hazırlayan irkek tiplemesi olabilir

Çok teşekkür ederim yaşadıklarınızı paylaştığınız için. Allah sizide kızınızla bir ömür mutlu etsin sağlıklı huzurlu günleriniz olsun benimde bir kızım olacak inşallah bende sizin gibi iyi bir anne olurum. Sevgiler

5 aylık hamileyim ama ben benlikten çıktım. Eşimle severek evlendik zor zamanlar da geçirdik, mutlu da olduk... ama şuan bir şeyler eksik gibi hissediyorum. Plansız bir hamilelikti, çocuk fikri aklımda hiç yoktu şuanlık. Eşim baba olmayı hep istedi. Ben hazır hissetmiyordum çünkü bazı şeyler beni düşündürüyordu bu evliliğin tam olarak ne olduğunu göremiyordum yani net değildi hiçbir şey. Bir iyi, bir kötü olduk. Aile sorunları, düşünce ve yaşam tarzı farklılıkları, maddi sorunlar... hepsini yaşadık yeri geldi psikolojik yardım aldım. Baştan beri zor bir evlilikti. Aştığımız şeyler de oldu aşamadıklarımızda. Şimdi diyeceksiniz neden korunmadın. Korunuyordum gayette dikkatliydim fakat son zamanlarda başka bir yönteme geçmek istedim maalesef yanlış yaptım. Bebeği öğrendiğimde sarsıldım inanın gebelikten öncesi mutlu muyduk değil miydik ilişkimiz nasıl gidiyordu onu bile kestiremiyorum şuan kafamı bi dolu düşünce sardı... bu süreçte eşimden destek istedim, duygusal olarak yanımda olmasını beni anlamasını istedim ama o umursamadı, anlayışsızlıklar etti. En ihtiyacım olduğu zamanda böyle yapması beni çok etkiledi. Boşanmayı bile düşündüm. Ailemin yanına gittim kafamı dağıtayım onlarla sohbet edeyim, bir şeyler yapayım diye. Sıkıntımı ailemle paylaştım. Normalde her şeyi paylaşmam ama olay onun ailesi ile ilgilide olunca artık dayanamadım. Eşimle konuştular falan ama bilmiyorum ben eşimde o hissiyatı göremedim. Yani beni düşündüğünü anladığını ve yanımda olacağını gerçekten hissettirmedi. Eskiden böyle şeyler yaşasak sonrasında eşim daha farklı yaklaşırdı şimdi sanki o da uzaklaştı, farklı oldu. Bilmiyorum bize ne oluyor bana ne oluyor inanın artık konuşmaktan ağlamaktanda yoruldum çünkü sanki kimse beni anlamıyor. İçimde fırtınalar koparken içime kapandım. Evime geri geldim ama eşimle konuşamıyorum bu içimdekileri paylaşamıyorum. Çünkü beni abartmakla suçlayacak bu beni daha da üzecek. Oysa o kadar ihtiyacım var ki yargılanmadan dinlenilmeye, anlaşılmaya, şefkate. Böyle değildim ben her işimi kendim hallederdim kimseyi karıştırmazdım ama şimdi küçük bi çocuk gibi o kadar ilgiye şefkate muhtaç ve güçsüz hissediyorum ki ev işi yapasım bile gelmiyor. Bulaşık çamaşır gözüm görmüyor. Yapıyorum ama işkence geliyor. Hal böyle olunca annelik kaygılarım daha da artıyor... ya iyi bir anne olamazsam ya onu anlayamazsam diye. Ailem destekçim biliyorum ama onlar bile bazen beni anlamıyor üstüme geliyor. Bi taraftan kimseyi karıştırmak istemiyorum diğer yandan yalnız bırakmasınlar beni istiyorum. Korkuyorum çok. Sanki bir kapana kısılmışım elim kolum bağlı ne yapacağımı hiç bilmiyorum aşağı tükürsen sakal yukarı tükürsen bıyık. Bir şeylere karar veremez ve tepki veremez oldum. Bebeğime başta alışamamıştım ama şimdi daha çok ultrason resimlerine bakıyorum seviyorum karnımda oynayınca mutlu oluyorum ama değer miydi acaba bunca sıkıntıya diyorum bi yandan çok üzülüyorum korkuyorum acaba eşim nasıl bir baba olacak, ailesini her şeye karıştıracak mı, ben bir hiç mi olacağım acaba herkes beni eleştirecek mi, ben nasıl anne olacağım... bi ton düşünce ve kaygı. Eşim eleştirir durur, yemeklerimi, temizliğe laf eder ki o kadar uğraşır yaparım artık içimden onlarda gelmiyor. Eskiden konuşup dertleştiğim beni anladığını düşündüğüm yakınlarım bile sanki artık bir yabancı gibi. Yakın gördüğüm bir arkadaşım bir arkadaşının doğumunun ne kadar zorlu olduğunu anlatıp duruyor gözümün içine baka baka. Bir diğeri uykusuz günlerin zorluklarını anlatıyor. Diyorum ki bunlar benim arkadaşlarım mı. Saçma sapan laflar, her kafadan bir ses çıkıyor. Herkesten soğuyorum gitgide kimseyle görüşmek istemiyorum. Çok zorlanıyorum bu yaşadıklarım nedir sizce, ne yapmalı? Sizde benzer şeyler yaşadınız mı? Karmaşık olduysa kusura bakmayın ne yapacağımı bilmiyorum, anlaşılmaya, yorumlara ihtiyacım var. Buraya kadar okuyanlara çok teşekkür ederim

Hamilelik hormonlari dengenizi bozmuş olabilir. Esinizle sorunlarınız varken hamile kalmaniz zorlamış da olabilir. Ama siz çok şansli bir kadınsınız. Allah size en zor döneminizde hayata sıkı sıkıya bağlanmak için çok güzel bir sebep vermis. 35 yaşında anne oldum.42 yaşında boşandım.16 yıldan sonra hemde aldatilarak. Ama tek bir saniye bile bu çocuğu neden yaptım diye pişman olmadım. Hayattaki can yoldaşım, kum, kanadım, mutluluk kaynağım Kızım. O olmasa 2 yıldır yaşadıklarima dayanamaz ya katil olurdum yada intihar ederdim. Hayatta herseyin bir sebebi varmış. Bebeginizin şimdi gelmesi. de bence sizin için sebep. Kaygilari bir kenara bırakıp hamileligin tadını çıkartın. Bebeginiz doğduğunda ilk tanismanizdan sonra artik ne siz. ne de hayatiniz aynı olmayacak. Esiniz, ailesi, aileniz vs hicbirine aldırmayın şimdilik. Sonrasina bakarsiniz. Allah sağlıkla büyütmek nasip etsin. Sevgiler

Yani bazen bize şer gibi gözüken hayır olabiliyor Allah o bebeği verdiyse bir bildiği vardır. İnsaAllah herdey düzelir ve bebek gerçekten nasibiyle geliyor mutlulukla geliyor. Biz eşimle çocuktan önce ve hamilelik boyunca çok daha kötüydük simd masaAllah deyim bebek olduğundan beri hayatımıza renk heyecan geldi sürekli onunla ilgileniyoruz kavga etmeye zaman bile kalmiyor 2 senedir. Diyeceğim o ki bolca okuyun kaderi ancak dua değiştirir

Hepsini okuyamadım ama biraz salin gitsin bence. Ev islerini de askiya alın. Esinizi de kendi haline birakın ne halo varsa gorsün. Dizi falan izleyin sevdiginiz seyler neyse onu yapın. Kaygiları kenara birakın 5 aylik hamilesiniz dogacak cocuk sonucta elden gelir yok dert etmeyin. Bebek bakimina dair kitap okuyabikirsiniz. Bebeğe ve kendinize odaklanin. Eşinize ce ailesininin yasattiklarini dusunmeyin askiya alin en azından. Mutlu olun yani

Yaşadığınız süreç çok normal eşim beni yıllardır tanır daha önce ağlarken bir kere gördüyse hamilelikte çok defa gördü normalde aşırı realist nesnel bir insanım. O yüzden o korkular, savunmasız hissetmek o kadar doğal ki. Şöyle düşünün siz boşanma kararı almadınız bir evladınız oldu onu da doğurmaya karar verdiniz artık sürekli bu yanlış mı dogru mu diye hamilelikte düşünmenin bir faydası yok. Anne olabilecek miyim kaygısı şahsen bende de vardır. Doğumdan önce her kadın da yaşıyordur yetebilecek miyim diye. Şevkate ihtiyacınız olan bir dönem eşinizle bunu konuşun bazen trip atmak değil de hissettiklerinizi ihtiyacınız olan şeyi anlatın. Şunu da unutmayın hamilelikte çoğu insanın hissettiği şeyleri hissediyorsunuz

Amin çok teşekkür ederim iyi olmanıza sevindim benimde ilk başlarda mide bulantılarım kusmalarım çok oldu hatta bir keresinde hastalık geçirdim mikrop kapmıştım sabaha kadar nerdeyse aralıksız kustum. Ateşimde vardı. O zamanlar bebeğe tam alışamamıştım hoş şimdi de alıştım mı bilmiyorum ama o an içimden dedim ki, allahım ne olur ona bir şey olmasın. Şimdi de git gelli ruh halleri yaşıyorum. O mide bulantıları, yemekten tiksinme kokusuna tahammül edememe, su içsen kusma durumlarını bende yaşadım. Beni rahatlatan şey doktorumun verdiği ilaçtı. Tabi bunlar olacak, herkesin durumu farklı. Sağlık olsun. Etrafımızda anlayışlı düşünceli insanlar hep olsa keşke. Allah hepimizin sıkıntılarını geçirsin inşallah...

Yasadiniz tum durum normal kavgalar kaygilar halsizlik mutsuzluk yalnizlik korku hepsi gebelige dahil. Zamanla bu duygularin hepsi gecicek bebegine kol kanat geren guclu bir anne olucaksiniz. Kimse anneliginizi elestiremez her anne cocugu icin dunyadaki en iyi annedir, konusan olursa verirsiniz agzinin payini.. dogum gectikten sonra hicbir dogum agrisi acisi kalmaz aklinizda anlik bisey oluyo bebeginizi gorunce hicbisey kalmiyo aklinizda... ilk 3 ay zor evet ama dedim ya zaman su gibi akicak bebeginize cok guzel bakicaksiniz uykusuzluk ve zorluklar hatirladikca tebessum ettiren anilar olarak kalicak. Esinizle dalgali iliskinizin hep kotu taraflari akliniza geliyor hepsi hormonlarin etkisi. Bunu bilerek kendinizi telkin edin. Negatif dusunceler akliniza gelince pozitife odaklanin. Esinizin nasil bir baba olacagini kimse bilemez gelecekte olabilicek sikintilari kafanizda kurup uzulmeyin lutfen. 5. Aydasiniz doguma 4 kendinizi toparlamaniza tam 1 yil var. yani onumuzdeki bir yil cok yogun gecicek olabildigince esinizle iyi olun iliskinizi yipratmaktan kacinin. Ben cok kotu hissettigim zamanlar ben hastayim 1 yil sonra iyilesicem suan kendimi yipratmamaliyim diye sakinlestirirdim. Saglikla gelsin yavrunuz, mutlu bir yuvaniz olsun

Dönem dönem herkesin yaşadığı ruhsal sıkıntılar oluyor. Sizinki de bana öyle dönemsel sıkıntılar gibi geldi... Büyük bir dert, çözümsüz şeyler değil sanki; elbette çok şükür. Yeni bir işe başlarken, Yeni bir yere taşınırken, Evlilik aşamasında, Hamilelikte, Okul stresinde. . . İnsanın gündemi neyse, ona dair endişe korku yaşaması çok normal... Hamilelik evet bütün bedeninizi hormonlarınizi alt üst ediyor. Ama bunu yaşayan sadece sizsiniz. Eşinizden tamamıyla sizi anlamasını beklemeyin. Onun bedeni 7/24 sıkıntılara maruz kalmıyor. Zaman zaman unutuyor bile olabilir. Çünkü onda bir değişim yok. Değişim sizde, sizin içinizde. Bunu anlamaları çok mümkün değil. . Sizden uzaklaşması; kim bilir onun da kaygıları neler. ? Evlilik baba olmak, bunlar da erkeğin hayatında çeşitli sorumluluklari getiriyor. İçlerinde onlar da sıkıntı edebiliyor bazı şeyleri. Etrafınızdaki doğum hikayelerine, sizi hafife alıp kendi sıkıntısını daha büyük gören hamilelere vs aldırış etmeyin. Herkesin sıkıntısı kendine. Ve Her doğum her hamilelik farklıdır. Allah ne yazdıysa doğumunuza dair, onu göreceksiniz. Dilerim sağlıkla mutlulukla bebeğinizi kucağınıza alırsınız Her şeye ilaç gibi gelecektir. Yeni bir can size de yeni bir hayat gelecek. Güzel karşılamaya odaklanın, her bebek için en iyi anne kendi annesidir. Siz de kendi bebeğiniz için en iyi en ideal anne olacaksınız Hiç merak etmeyin

Ah çok güzel yazmışsınız teşekkür ederim Çok doğru, yeni başlangıçlar beni hep bocalattı bu zamana kadar. Ama benim için her zaman her şey öyle kolay da olmadı. Ben mi hep zoru seçiyorum yoksa insanlar mı zorlaştırıyor orasıda ayrı konu neyse. Çok teşekkürler

Bu her şeyin en kötü tarafını ele alan gerizekalı tipler hayatımızın her alanında yok mudur? Bu platformda da var bunlardan maalesef. Ben de hamileyim ama benim evliliğimde 5 sene bitti. Yaşım da 34 oldu. Evliliğinde harhangi bir sorun yok. Ama benzer kaygıları ben de yasadım. Kapana kısılmak, dünyadan atılmış gibi yalnız hissetmek, bi de en zoru nefes alamamak daha doğrusu nefesin yarıda kesilmesi vb şeyleri yaşadım. Bir gece boğuluyor gibi oldum nefes alabilmeye balkona çıktım ama yok nefes alamıyor olmam benim ciğerlerime nefesin sıgmamasi ile ilgiliydi. Bu gebelik bunalımıydı sanırım. Ama zamanla o da geçiyor. Korkma seninki de geCecek. Benimki çok kötü başladı açıkçası. 5 sene korundum. Bırakır birakmaz hamile kaldim. Ben bir-kac ay sonra olur diye düşünüyordum. O beni bi sarsti zaten. Ağlama krizleri geçiriyordum. Sonra müthiş bir bulantı ve kusma döngüsüne girdim. Tansiyonum 7 lerde oluyordu. 1 yudum su bile mideme iner inmez geri çıkıyordu. Kilo verdim. Hastanede yattım. Ayakta duramadığım için evin koridoruna sandalya koymuştuk. Tuvalate giderken orda biraz oturup dinleniyordum. Sonra o sandalyeyi banyonun önüne koymuştum. Sürekli kustuğum için orda oturuyordum. Bu durum bana psikolojik durumumu tamamen unutturmustu. Sürekli ağlıyordum ama bu kez yine kusacağım korkusunda. Gün-de 5 kere 6 kere kusuyordum ve halen daha kusmaktan deli gibi korkuyorum En son dün sabah kustum. 32 haftalık oldum nerdeyse üstelik. Eger sen bunlari yasamadiysan ne mutlu sana. Çok şanslısın bence Kusmanin yanında bulantı 7 aydir hic kesilmeden devam ediyor. Midem geriliyor, yırtıliyor. Belim ikiye ayrılıyor, zaman kilitlenip kalıyor. Sırtım müthiş ağrıyor. Bunları söyleyince birileri çıkıp bana "bunlar iyi günlerin sen bi de doğsun da sonrasını gör" diyor. Güya şaka yapılıyor. Ama içimden bütün samimiyetimle bunu ve buna benzerini bana söyleyen herkesin aynı şeyleri yaşamasını Allahtan istiyorum. Bence benim sağlığımı kaybetmemden daha zor olmayacak hiçbir şey. Kusman korkusu olmadan 1 yudum su nasıl içilir, midenin bulanmıyor olması ne demekti? Ben bunları tamamen unuttum. Bunun haricinde 9 aylık süreç biraz da bizim psikolojik olarak hazirlanmamis için Yaratıcının bize tanıdığı süre diye düşünüyorum ben. Çünkü ben de çok korkuyordum ama şu an bu korkular büyük oranda dağıldı. Zamanla sizinde rahatlayacaginizi düşünüyorum. Eşinizle olan durumu da sizin hassasiyetinize bağladım. Bence şu an bununla. ilgili herhangi bir karar vermeyin. Çünkü bu ruh haliyle doğru karar veremeyebilirsiniz. Hele bi gebeliği kabullenin, doğum olsun. Bebek bi ele avuca gelsin. O zaman sakin kafa ile düşünürsünüz. Allah hepimizin yardımcısı olsun.

Merhaba, evliliğimizin 6. senesinde 4 sene kadar uğraştıktan sonra tüp bebekle anne oldum. Eşim tanıdığım en anlayışlı insandır ama hamilelikte o kadar hassastım ki sürekli sözlerine, davranislarina alınıyordum. Şimdi o gunleri hatırladığımda eşime çok yüklenmisim diyorum. O da gerçekten iyi sabretmiş. Siz de aynı hassasiyeti yaşıyor olabilirsiniz. Hem sürpriz bir gebelik olunca henüz kabullenemediginiz icin panik de yapmış olabilirsiniz. Hamileligim riskli gebelikti, pihtilasma yatkinligim vardı, 6. haftada başlayan bulantı 24. haftada bitti. Su içerken bile midem bulanıyordu. Sonra da gebelik şekeri cikti, diyet yapmak zorunda kaldım. Covidli şekilde doğuma girdim, bebeğim sarilik oldu... Reflüsü vardı 3 ay eşimle sırayla başını bekledik. Çoklu besin alerjisi var, emzirdigim için hala diyetteyim. Bunu şunun için yazıyorum, evet hamileligin de, bebek büyütmenin de zorlukları var. Ama inanın gece boyu uyumasanız da bir gülüşüne tüm yorgunlugunuz geçiyor. Kimsede görmediğiniz o saf sevgi dolu bakışıyla çektiğiniz tüm zorluklara değdiğini anlıyorsunuz. Sadece sizin kollarınızda huzurla uyuması, güvenle oyun oynaması her şeye değer. O olumsuz örnekler veren arkadaşlarınızı umursamayın yani. Ben kucagima hemen hemen hiç bebek almamıştım. Bebek bakımından da hiç anlamam. Hamileligimde araştırmıştım, hala bilmediğim bir durum olunca araştırıyorum. Annelik içgüdüsü öyle bir şey ki hele bir kucağınıza alın, kendinize şaşıracaksınız Beceremem diye hiç endişeniz olmasın. Ben becerdiysem siz de becerirsiniz. Ona vereceğiniz en değerli şey sevginiz. Gerisi Allah'ın izniyle hallolur. Siz şimdi hamileliginizin tadını çıkarın. Eşinizle, evliliginizle ilgili kararlarınızı doğumdan sonraya bırakmanız daha sağlıklı olabilir. Sağlıkla kucağınıza almanız dileğiyle...