Çekirdek ailem dışında ailem olduğunu söyleyemem. Anneannem bazen kızar niye aramıyorsun diye. Ayda bir cuma günleri arar hatrını sorarım o kadar. Ne teyzelerimi dayımı ne halalarımı ararım. Niye aramıyorsun derlerse siz neden aramıyorsanız o yüzden derim. Kimsenin nazını çekecek halim ve enerjim yok vallahi. Sizi çok iyi anlayabiliyorum bu nedenle. Bence haklısınız. Mesela anneannem de aşırı müdahaleci davranıyor ona telefonda tamam diyorum ama dediğini yapmıyorum. Hoş değil ama susmaları için siz de telefonda hı hı diyebilir ağızlarını kapatabilirsiniz.

Tatlım sabah akşam tok karnına '' kafaya bu kadar takmama'' öneriyorum sana. Yapma kendine bunu. Herkesin bir sınırı olsun senin hayatına yaklaşırken. Unutma bir kere yaşayacağız bu ömrü. Dilediğin gibi yaşa, her şeyin fazlası zarardır, buna ''vefa'' da dahil.

Yani hayatınızla ilgili detay verirseniz tabi karışırlar. Benim ne üniversite tercihlerimi ne de atandığım zamandaki tercihlerimi kimse bilmez. Üniversiteyi kazanınca atandığım yeri de atanınca öğrendi herkes. Kimseye fazladan bilgi vermem. Sabaha kadar sorsunlar bakıyorum der geçerim. Hata sizde de var maalesef

Merhaba dostlar. Direkt konuya gireceğim. Konu geniş ailem... Aynı ilde yaşıyoruz. dayım ve teyzeler 6 kişi. Bir de anneannem.. Onları aramadığımdan sormadığımdan şikayetçiler, açıkçası onlar da beni aramazlar. Muhabbetimiz sadece onları aramadığımız üzerine kurulu. Hayır 6. Kişiler ayda herkesi 2 kere 1 saatten konuşsam 12 saat ediyor. 28 yaşımdayım ve inanın hayatıma müdahil olmalarını ilgi sanıyorlar. İnkar edemem hakları çok büyük. Ama gerçekten bir üniversite- yurt konusunu, aynı soruları, aynı sorunları 6 kişiyle konuştuğunuzu düşünsenize. Tercihlerinde orayı yazma zehol hanım diyen bir dayınız olduğunu. Mesleğe başlasanız 50bin çektirir gümüş aldırırım size size bile sormadan diyen dayınızı. Kardeşiniz kız arkadaşını anlatırken ''hemen evlenme çok erken diyen ona hiç fikrini sormadığınız teyzeniz olduğunu düşünün.. Bunların hepsi benim kararım olmalı. Yatırımı, gideceğim yeri hepsine ben karar veririm kardeşim de ne zaman evleneceğine diyemiyorum diyemiyoruz hala susuyorum. Onların da dediği olmuyor ama 16 yaşındaki görüntüm beni rahatsız ediyor. Önümde atanma sürecim var. Bana ailenle git diyecekler. Bu onların kararı değil. Dedikleri de olmuyoe kendi bildiğimi okuyorum ama... Aramıyorum sormuyorum 1 senedir hala neyi yanlış yaptıklarının farkında değiller ve ben nankörüm büyük ihtimalle gözlerinde. Samimiyet algıları çok ilginç. Hiyerarşi diye bişey uydurmuşlar ve açıkçası bu beni indirgiyor. Ben mi nankörüm? İşe başlamıştım bize sormadan başlamış diye kendi içlerinde konuşmuşlar. Annem babamdan görmüyorum bunu. Sonra torun ve yeğen olarak elini ekmeğini aldı bi yeri kalktı oluyorum. Çok sevdiğim bi söz var talep edilmeden verilen akıl zorbalıktır. Akıllarını istemiyorum. Tüm komuşma nasihat üzerine kurulu. Ben artık 16 değilim. Gerçekten değilim. O olmamı istiyorlar. Buna ben de pay vermiştim zamanında. Ailenin küçük kızı gibi her şakayı espriyi aklı kaldırırdım. 2 yıldır böyle değil artık hala alışamadılar mesafe de soktum. Kimse aile içi yenen bi yemekte bana tuz getir diyemez herkesin eli ayağı var babam bile bana buyurmazken hele, anneannemin yüklediği misyonla büyük dayım benden hizmetçilik bekliyor. Yapmayınca da uyumsuz oluyor anneannenin gücünü üzüyor oluyorum. Gerçekten ben çekmek zorunda mıyım. kendi kalkıp alacaklar, sen ne düşünüyorsun diye soracaklar. Bir yıldır çalışıyorum diye soğukluk girmişti aramıza. Şimdi istifa verdim atama için. Hiçbirini aramıyorum. Çünkü karışacaklar, akıl verecekler, ailenle git, eşyayı şöyle al böyle yap... Gerçekten kötü niyetli değiller ama bu da herşeye yetmiyor. Kaldıramıyorum kişilik saldırısı gibi geliyor. Kim bilir neler düşünecekler atama öncesi bu sessizliğimi hangi vefasızlığa yoracaklar. Vefa bir sınırımın olmamasını mı gerektirir. Yanlış mı yapıyorum? A Ankee Nirvana Anneler

neyin vefası bu bu kadar?

Bu kadar müdahaleyi kendi çocuğuma yapmam kesinlikle haklısınız

Dediğiniz doğru. Ama 10 dk bile konuşsam bir akıl almayı, bi hayat müdahalesini kısaca samimiyet adlı o zorbalığı yaşıyorum. İnanın 1 dakika bile olsa oluyor bu. O an harry potterın içinde duyduğı voldemort sesi duyduğu an gibi oluyorum gerçekren

Ayda 1 beş dk arayıp hal hatır sor? Bir saat falan çok abartılı. Konuşma mı uzadı, şarjdır biter telefonsuz çekmez iştir çıkar yani. Ben fazla dert ettiğini düşünüyorum.

Niye herkesle bir saat konuşuyorsunuz? Bir saat ne konuşuyorsunuz? Bir saatte bütün hayatınızın detayını verirseniz tabi ki karışma hakkı bulurlar kendilerinde. Arayın hal hatır sorun kapatın. Hayatınıza girmeye çalıştıklarında ben hallediyorum siz sıkmayın canınızı deyip önlerini kesin olsun bitsin.

Bende son 1 senedir bu durumdayım. Aramıyorum diye duymadığım laf yok ama içimden gelmiyor. Bence de haklısın kan bağı, gönül bağı, vefa hepsi bir yere kadar bence. Müdahil olmak çok ayrı tavriniz net olsun suanki gibi.