söylemenize rağmen devam ettiyse uzaklaşın, yavaş yavaş mesafe koyun...

ben bu kadar samimi olmazdım, hatalarınıda zamana yayarak yeri geldiğinde söylerdim. sususp birden patlamışsınız. bence zamana yayarak uzaklaşın. arkadaşınız deprosyana girirp kendini toparlayamabilir. siziznde payınız olmasın. evet hataları var, ama zamanın ufak ufak uyarıp aynalama yapmalıydınız. şimdiye kadar susutuysanız susup uzaklaşacaktınız.

Çok iyi yapmışsınız bu ruh emici tipler başka türden anlamaz da. Gerekirse konuşmayın bir süre sonra enerjinizi emerler.

bence bir adim atarsa soyle ve gorusme. ruh emici bir arkadasim vardi yuzune cat cat her seyi soyleyip ilismimi bitirdim. inan hayat kalitem yuzde 90 artti.

Aynen. Herkesin doktoru kendisidir. Bi sure sizin içinde sıkıntılı gececek ama insan evladi herseye alışıyor dikkatli olmak yeter..

Sizi kendime benzettim, bende pozitifimdir ve bu tarz insanlara artık tahammül edemiyorum. Sürekli mutsuz, huysuz, herşeyi yanlış anlayan, herşeye kulp bulan mutsuz insanlar. Hicbirmizin hayatı dört dörtlük değil ama bazıları gerçekten sürekli olumsuz. Sürekli olumsuz oldukları içinde hep kötü şeyleri çekiyorlar hayatlarına. Mesafe koyun kahveyi evde değil, işyerinde için mesela, zor günlerinde destek olun tabiki ama günlük rutininde hep icice olmayın, olumsuz yorum yapınca konuyu değiştirin ya da duymayın.

Anladim. Onun olumsuzluklarına nötr olabilmem lazım sanırım. Bunu nasıl yapacağım? AsLinda sorunum bu di mi? O olumsuz biri. Peki ben neden etkileniyorum?

Mesafeli olun. İşyeri arkadaşliginiz bozulmasın. Aynı yerde bu tarz kuslukler hoş değil. O yüzden ilişkinizi komple bitirmenizden yana değilim ben. Ama olumlu-olumsuz fikir beyan etmezsiniz, evde ya da dışarda plan program yapmazsınız olur biter. O da durumu anlayıp eninde sonunda sizden uzaklaşacaktir.

Hayır hiç samimiyetim yok. Son 1 senede 3 kere kahve içtik. Öyle söyleyebilirim. Ama is yerinde sürekli iletişim halindeyiz mecburen. Maruz kalıyorum o yüzden.

İnsanın enerjisini emen herkesten uzak mesafeli, durmasından yanayım şahsen. Sorununun farkında olmayan kabul etmeyen değişime iistekli olmayan kimseyi düzeltemiyoruz çünkü

Çaktırmadan mesafe koyabilirsiniz. Kimse kimsenin mutsuzluğuna çözüm olamaz, yalnızca küçük destekler verebiliriz. Atılan mesaj da ancak liseli çocukların birbirine küslüklerinde atılan mesajlar.

İş hayatında benzer tiplerle karşılaştım. Mesafeli davranmaya başlayarak işe başlayabilirsiniz. İlla iyi arkadaş olmak zorunda değilsiniz. İşinizi yapın geçin. A Aylakkadin Bahar, bir insanla gelebilir insana Üyelik İptali tek ayak

Aynı durumdayız. Iyi niyetle çıktığımız yolda biz sınırları ihlal edilen insanlar oluyoruz.

İşim var deyip bi sure gecistirin. işyerinde küslük de kötü sadece samimi olup evine gitmeyin. isyeri cercevesinde konusun iş hakkında cok bilgi vermeden anlatin bisiler biri ne diyordu kimseye cok açılma düşmanını beslediğini bilemezsiniz gerek yok iyilikten maraz dogar kac tane insan boşanmış hayatta bi sekilde. tedavi görsün boğulmuş sanirim tek basina cocuk buyuturken herkes her psikolojiyi kaldıramıyor malesef. mesafe mesafe mesafe

Zaten söyleyeceğini söylemişsin, içinde bir şey kalmamış. E o da içinden hiç bir şeyi anlayıp özeleştiri yapamadığı gibi bir de tek düşüncesi onun hakkında kötü düşünmen olmuş. Yani bu kadına davulla zurnayla da derdini anlatsan seni duymayacak, işine gelen kısmı hariç hiç bri sey anlamayacaktir. O yüzden açık açık tekrar konuşman yersiz olur. Zaten bir tartışma yaşamissiniz, aranız bozulmuş Bu saatten sonra da soğuk durun, samimi olmayın, sohbeti asgariye indirin. Zamanla eski 'merhaba merhaba' hallerinize dönersiniz bence

Ne yapayım mesela? Her memnuniyetsiz davranışına tepki mi vereyim? Mesela öğlen yediği yemek soğuk ve söyleniyor. O an karşıma denk geldi. Ne diyim? zeynones

Benimde böyle bir arkadaşım vardı sürekli depresif bir modda sanki herkes ona düşman gibi davranır gibi yapardı iki sene beni birtirdi resmen dertleriyle. Guzel bir konunun ortasında 10 kere dinlediğim dertleri birdaha birdaha anlatırti en sonunda kestim arkadasligimi çünkü hiç çaba göstermiyordu değişmek için ben onun bu yaptıklarını yüzüne vurmazken o benim 1 geç kalisimda bile sürekli beni ekiyorsun herkes böyle yapıyor gibi triplere giriyordu en komigide arkadasligimi kestigimde sanki arkasından bicaklamisim gibi yapmasiydi. kaç kurtul tez vakitte asla düzelmiyorlar ve ben kötüyüm herkes kötü olmalı kafasindalar

Ben sizin gibi insanları çok sorunlu buluyorum. Bir insanla ona acıdığın için, yaralarını sarmak için arkadaş olmazsın. Sohbetinden zevk aldığın, bir şeyler paylaşmaktan memnun olduğun için arkadaş olursun. Kadın zaten travmalı bir de siz eklenmeyin, üzerinize vazife olmayan işlere karışıp iyi niyet elçiliği yapmayın. Ayrıca çocuğunun önünde annesine öyle davranmanız, annesinin keki yedin mi demesinden daha çok zarar vermiştir emin olun. Dom dom konuşmak yerine mesafenizi koyarsınız olur biter.

Teşekkür ederim zeynones

Çocuğu yoktu yanımızda. O kadar düşüncesiz değilim elbette. Ben, yardımcı olabileceğimi hissettiğim insanlara destek olmaya çalışıyorum. Hicbir zaman derdini anlatmak isteyen birine arkamı dönmedim. Benim sorunlu olduğumu bir kaç paragraftan çıkardıysanız, baya donanımlı insan sarrafı sezgileri çok güçlü biri olmalısınız. Ya da... açık yaralarınız var ve yüzleşmek istemiyorsunuz.

Soyleyer3k amme hizmeti yapmisiniz iyi olmuş. O saydiklarinizdan sonra sizinl3 gorusmez zat3n. Akli varsa yardım alir ama sanmiyirum kizına hayatı zindan edecek o belli

Konu sadece eleştirmek de değil aslında, herkesin arkasından konuşuyor ama asla gidip beni üzdün sana kirginim demiyor. Sürekli haksızlığa uğradığını düşünüyor, sürekli kurban modunda. Hayatın sillesini yemiş ve herkes kötü ona göre. Yemekte kahve içerken, denk geldiğinde, akşam bi bahaneyle aradığında falan... resmen radyasyon gibi maruz kalıyorum K

Hayır onun herşeyi eleştirmesi onun olumsuz biri olduğu anlamına da gelmez ki. Her birimizin hayata toz pembe baktığı dönemler olduğu gibi puslu baktığı dönemlerde oluyor. Genelde o dönemler olumsuzluklar çok daha gözümüze batıp eleştirme eğilimine giriyoruz. İş arkadaşlarımızla zaten mükemmel içli dışlı ilişkimizin olması bana makul gelmiyor. Öğlen yemekte yada sabah kahve içerken denk gelirsin. Sen güzelliklerden bahsedersin o olumsuzluklardan. Bir kısmına cevap verip bir kısmını görmezden gelirsin. Sonuç itibariyle günlük hatınızdaki üslubu siz bilir ona göre şekillendirirsiniz.

Pardon o zaman ben yanlış anlamışım samimi arkadaşınız sandim. Siz basından yardımcı olmak istemişsiniz ama arkadaşınız bu duruma açık değil. Kendine yardim etmek istemeyene kimse yardim edemiyor cidden. Bu yüzden vicdan yapacağınız bir sey yok bence. Madem size iyi gelmiyor elbet uzaklaşmanız gerekiyor.

Bunun bir benzeri, çocuksuz olanı da benim başımda malesef. Ben de yalnızlık çekiyor diye destek olmaya çalışıyordum, o da sırf yalnızlığını gidermek için beni kullanmaya başladı, sevdiğinden değil yani. Mesafe koymaya çalışıyorum olmuyor, peşimi bırakmıyor resmen bütün enerjimi emiyor. Yüzüne söylemeye de çekiniyorum kırmak istemiyorum. Ben hayır demekten yoruldum o teklif etmekten yorulmadı

Çalıştığım yerde bi arkadaş var. 8 sene önce boşanmış ve bu travmayı atlatamamış. 10 yaşında bi kızı var. Bekar anne olarak yaşıyor. Insanların mutsuzluklarindan besleniyor resmen. Evli insanlara hep önyargılı bakıyor ve arkalarından konuşurken " onlar prenses ben köle " vb. Yorumlar yapıyor. Biriyle sorun yaşarsa asla ama asla yüzleşip derdini dile getirmiyor sürekli şikayet ediyor. Kafeteryadaki poacadan tutun da, masanin uzerindeki tozlu zemine kadar düşman. Yani anlatılmaz yaşanır. Ben de bosandim. Çok zor günler geçirdim. Yalniz bir kadınım. Her işimi kendim hallediyorum. Bir erkeğe ihtiyacım yok. Ya da ilişkisi olan arkadaşlarıma imrenmiyorum bile. Enerjim dengede. Ona destek olmak ve biraz farkındalık kazandırmak istedim. Yani arkadaş olmak istedim. Kızına da çok kötü davranıyor çünkü. Sosyallesince inanılmaz mutlu pozitif oluyor. Evine ilk gidince " benim de bu hayatta gerçek dostlarım varmış " falan dedi. Cok uzuldum yalniz kalmış olmasına. Sanki ona iyi gelmişim gibi iyi hissetmiştim kendimi. Kızıyla falan da çok iyi anlaştım. Sonra bi gün işte bi arkadaşla sorun yaşadım. Ben hayatta içimde tutamam sorunlarımı. Mutlaka deşarj olmam yüzleşmem sorunu çözmem lazım. Eve gidince aramayı düşünüyorum. Arabayla onu ben götürüyordum. Yol boyunca sorun yaşadığım arkadaşımın kendisini nasıl dışladıģıni, ayrımcılık yaptığını anlattı durdu. En son yeter artık ben akşam konuşup çözeceğim bu sorunu, o kisiyle kirgin olmak istemiyorum onu seviyorum dedim. Akşam neyseki aradım konuştum çok rahatladım. Sonra toksik arkadaşıma mesaj attım. Biz sorunu hallettik, yarın kahve içeceğiz birlikte dedim. " çok sevindim " falan dedi. Neyse bu kadar örnek yeter. Çok uzun zamandır iletişim kurmuyordum beni çok yorduğu için. Gecen gün ısrarla evine davet etti. Iş çıkışı ona geçeceğiz. Kabul ettim. Eve girdik kızına sinirli bi şekilde "kekleri bitirdin mi? Biz kahve içeceğiz " dedi. Ben orda patladım ve inanılmaz yükseldim. Ben hiç-bir arkadaşımın beni çocuğundan önde tutmasını istemem Çok rahatsız oldum şuan, yesin kekleri bana ikram etme ama kızını da incitme benim yüzümden, ona zarar veriyorsun diye başladım, ne kadar ruh emici olumsuz olduğunu, herkesi eleştirdiğini, bir turlu mutlu olamadigini, bir an önce destek alması gerektiğini, normal olmadığını söyledim ve karşımda sürekli savunmada olan bir insanla karşılaştım. Tek derdi " onun hakkında böyle düşünmeme üzülmesi" olan, asla kendini mutsuzluğunu çocuğunu üzmesini kabul etmeyen, bir kadın. Çok kırıldı bana elbette. Özür diledim ve çıktım evden. Artık onunla görüşmek istemiyorum. Ama iş yerinde gerginlik de yaşamak istemiyorum. Kızı için de çok üzülüyorum. Yardımcı da olamadım. Uğraştığımla kaldım. Geçip karşısına, senin olumsuzlukların benim yaşam enerjimi çok düşürüyor seninle görüşmek istemiyorum desem ayıp olur mu? Kadının yüzündeki tiksinme ifadesini görmekten travma yaşıyorum resmen.

Rahatsız olduğumu daha önce söyledim aslında ama rahatsız olmama anlam veremedi. Çok farklı frekanslardayız. runib

benim eşim öyleydi, bi gezmeye giderdik burnumuzdan gettiriridi. baktım olmuyor, bende söylendim, şu kadar yol geldik şu kadar para verdik, sen şunun için tüm pazar günümün içine ediyorsun. dedim. o şikayet ettilçe bende ondan ettim. şimdi bıraktı. diyelimki arkadaşım, çok söylense keyfimiz kaçırma pozitif düşün, buraya sohbete geldik sıcak makarna ikinci planda derdim. senin rahatsız olduğu bilse yapmaz. seni kaybetme durumu var.

Evet memurum:)) ben çok pozitif biriyim ve artık böyle insanlar yüzünden gergin birine dönüşmekten çok korkuyorum. O kadar aynı frekansta değiliz ki, benim dediğimle onun kulağının duyduğu bambaşka şeyler oluyor. Anlatırken bile suratsız biriyim şuan. K

Evet bekar anne olmak onu çok yormuş. Bi de çok geleneksel bir aileden cıkmış. Boşanmış kadınlar ikinci planda zihnine göre. Kendine hiç değer vermiyor. Onu o kadar iyi anlıyorum ki. Ama yardımcı olamadım işte. Bu başlığı açarken de aslında vicdan yapacak bir şeyim olmadığını kendime anlatmak istedim.

Kurban modumdaki insanlarla iletişimi kestiğinde de böyle vicdan azabı bıraktırırlar işte O yetişkin olmayı tercih etmemiş, başkalarını suçlamak ondandır. Siz de kafayı takmayın. Akışa göre hareket edin. Onun ne dediği değil sizin ne yaptığınız önemli sizin için.

Evet bir de iş yerinde beraberiz. Ben seninle arkadaş olmak istemiyorum deyip aynı ortamda çalışmak da zor olur. Sizinle iletişim kurmaya çalışmıyorsa sorun yok. Sadece mesafeli durun bence

Is yeri arkadaşlığıymış zaten yılların samimiyeti yokmuş. Biraz daha aşamalı samimi olmayı tercih edebilirdiniz. Su an hayatında onemli biri olmuşsunuz bir an sizden aldığı tepkilere çok şaşırmıştır. Davranışları elbette normal değil ama belli ki psikolojik desteğe ihtiyacı var. Mutlaka yönlendirin derim. K

Sizi de ondan pek farklı görmedim. Bir ayarı yok ikinizin de. "Yesin çocuk canım, ben koca kadın napıyım keki" deyip geçerdim ben olsaydım. Yükselmeye gerek yok, o an zamanı değil zaten. Samimi olduğum insanlara yükselmek, onları silmek ne yaparlarsa yapsınlar tarzım değil. Hemen samimi olmam, olursam da mesafe koyarım sonradan. İki iyi davranıp sonra böyle patlamalar aslında arada hiçbir zaman iyi duyguların yeşermediğini düşündürür bana.

Eğer soylediklerinizi çocuk duymussa birde siz yaralamissiniz gibi olmus. Ama eminim duymamıştır. Ben hayatta kimseyle samimi olmam bu kadar. Cidden anlattığıniz gibi sürekli dertlenwn bir arkadaşım vardı. Biz birbirimize iyi gelmiyoruz dedim. Küstü şimdi barıştı. Öyle arada gördükçe konuşuyoruz ama negatifligini bana yayacak kadar değil M

Kesinlikle, vicdan azabı bıraktı bende. Çünkü o kadar kurban rolünde ki, arkamı dönüp gitsem, onu ucurumun ucunda bırakmışım gibi hissettirecek. Sonuçta anne ve güçlü olmak zorunda. Birilerinin enerjisini emerek hayata tutunmaya çalışması çok yıkıcı. K

Evet o an aklıma kadının yalnızlığı, bekar anne olması, mutsuzluğu geliyor ve üzülüyorum. Samimi de değilim. Tepkisel davrandım orda farkındayım. Mesafe koyunca bana mesaj atıyor. " arkadaşız değil mi? Bana küs değilsin di mi?" Yazıyor. Ne diyeceğimi bilemiyorum.

Tamamen samimi olmak yada tamamen ilişkiyi kesmek benim iletişim tarzım değil. Eleştirdinşz ya o sırada trio atıp evden çıkmak yerine zaman içine yayarak mesafe koyardım. Önce çağırdığında gitmezdim, onu bırakmam gerektiğinde işimin olduğunu ifade ederdim. Böyle olunca iş yerinde de sıkıntı yaşamadan doğal akışta giderdi ilişkiniz.

Duymayın. Herkesin her dediğine cevap vermek durumunda mıyız? Hayatımın toksik bir dönemi vardı :)) arkadaşım olumsuz söylediğim şeylere tepki vermediğinde anlamıştım.

Bunun farkındayım. Sonra özür dileyip ayrıldım ama kızına sinirlenip kekleri yedin mi diye kızması beni çok rahatsız etti. Arkadaşını çocuğundan daha değerli görüyor. Buna sessiz kalamadım. Kızına çok üzüldüm.

Ruh emici insanlarla aynı ortamda bulunmak gerçekten ciddi derecede psikoloji bozuyor. İyi niyetle yardımcı olmak istediğinizi anlıyorum ama sanki biraz da çocuktan dolayı fazla üzerine düşmüşsünüz gibi geldi bana. Samimiyeti ilerletmeden, günlük iş üzerine konuşup, iş dışında iletisiminizi azar azar bitirmek çok daha iyi olacaktır sizin için. Kızıyla ilgili iletişimi için de lafı açılırsa "boyle durumlarda mutlaka psikolojik destek alınmalı" diye genel yorumlar yaparak aklına sokmaya çalışmanız kafi. Direkt olarak onu suçlar gibi konuşmak ters teper bence çünkü böyle insanlar kabullenmiyorlar aksine daha da saldırganlaşıyorlar. Boşanmak ve bu hayatta tek başına bir çocukla ayakta durmak çok zor ve bazı insanlar malesef bu durumla psikolojik olarak savaşamıyor ve aynen iş arkadaşınız gibi çevresine de yayıyor o negatif enerjiyi... hem kadına hem de çocuğa çok üzüldüm aslında ama siz daha fazla müdahil olmayın derim. nora2010

Kimse kimsenin mutsuzluğuna çözüm olamaz. Bunu 36 yaşımda öğrendim. Tam da bu hafta.

Memur musunuz? Anlattiklariniz enerji emici kamugirl karuman'i hatırlattı bana. Şuradaki videoda son sahnede konuşan kadın:) Bence mesafe koy ya, hiç açık açık konuşma. Takıntılı birine benziyor, konustuklarin gece kafasında çınlar durur, bir de sana takıntı yapar. Bırak, soğuk dur. O da sana küser zaten

Bikac kişi vardı hayatımda. Ruh emici kan emici tarzında. Önce çok uğraştım. Baya beni psikolog gibi kullandilar. Ama şunu farkettim. Bu kişilerden daha büyük derdim olsa bile ben kimseyi dertlerimle bogmazken. Neden başka insanların enerjimi emmesine izin veriyorum. Mesafe koydum rest çektim. Yada beni iyi günlerinde ara lütfen dert dinleyecek halim yok dedim açıkçası. Az insan çok huzur.

eger seninle tekrar gorusmek samimiyet kurmak isterse son paragrafta yazdigin seyi kesinlikle soylemelisin

Peki. . push ; K kendimidurduracakdegilim Nirvana Anneler

Evet aynen bunu söylemek istiyorum. Çok kararsizim

Ben kadına üzüldüm nedense mutsuz ya da negatif olması onun kötü biri olduğunu göstermez içinizde tutup tutup patlamasaydınız keşke yüzüne tokat gibi vurmuşsunuz gerçekleri zaten hayattan öyle bi darbe yemiş bi insana kolay kolay hiçbir şey tam olarak iyi gelmez psikolojik destek almalıymış muhtemelen onun da elinde değil bu durum