Gerçekten benim yaşadıklarımı ve dile getiremediklerimi aslında o kadar güzel anlatmissiniz ki. Anksiyetem arttı bi anda neşeli halimden eser kalmadı akşamdan beri sessizlestim ve konuşmak ağzımı açmak bile istemiyorum. Yine burada değilim yine kendimde değilim ne kötü bir şey bu. Kötü de olsa acı da olsa ne olursa olsun hissetmek algilayabilmek bir şeylerin bilincinde olmak istiyorum ama nasıl olacak ufacık bir fikrim bile yok. Yorumunuz için çok teşekkür ederim, umarım toparlarsınız sağlığınıza kavusursunuz D

]Evet var bu halimin bi isminin olmasini ögrenmeme sevinsem mi uzulsem mi bilemedim... zor algiliyorum cunku dusuncelerimi duzene sokamadim, unutkanlikta var mesela gecen 3 yilimi hatirlamam... sende peki? Fazlasıyla var hemde sanki düşünmem engelleniyor bir şeyi düşününce başka hiç bir şeyi düşünemiyorum beynim bir tek şeye odaklana biliyor o an mesela bir şey konuşuyorsam etrafta olup biteni algilayamıyorum ama önceleri algım o kadar açıktı aynı anda herşeyin farkına vara biliyordum. Bende aynaya bakınca kendime yabancılaşma yok ama daha çok yaşamıyor gibi yokmuşum gibi hissediyorum kendimi, hani depersonalizasyonda yazıyor ya elin ayağını kendinin değil gibi algılıyorsun bu bende yok duygularıma yabancılık var sende nasıl? Allahım hepimize sabır ver

Kim ne yaptıysa bırakın Allaha havale edin, aynı zamanda kendi sağlığınız için de dua edin. İnanın kin, nefret gibi duygular da insanın psikolojisini çok olumsuz etkiliyor. Boşverin ve kendinizi iyi hissetmek için çabalayın.. B benleyla33

Merhaba gençler.. kızlar.. arkadaşlar.. Hepinizin yazdıklarını teker teker okudum.. Aslında çok vahim ve içinden çıkılması imkansız gibi görünüyor değil mi? Hiç öyle değil, hemde hiç.. Size kısaca kendimi anlatayım. Buarada ben Eczacıyım. 40 yaşındayım. Kötü bir çocukluk ve gençlik dönemi, sürekli kavgalı anne babasız, hatta bi bakışa göre sorumsuz cahil sürekli bi aile yaşantısı, 17 yaşında lenfoma kanseri olmama neden oldu. Yendim. 48 yaşındaki annem meme kanserinden ölünce 2 ergen 1 çocuk yaştaki çocuklara bakmak zorunda kaldım. Çalkantılı psikolojik sıkıntılı hallerimi anlatmıyorum bile. M

Bu arada bu ben değilim ölüyorum lafini ben cok kullandim kriz gecirdim defalarca ama ölmüyosun canim iyi bi tedaviylr geciyo emin ol

Zaten seni bu hale getiren durumun içinden çıkmadıkca ortam degismedikce iyulesemiyorsun ki biraz iyi oluyorsun en ufak bişide üzerine katlanarak geliyor. tulipa ΛŁŁ -SТΛЯ başlangıç 66; güncel 62; hedef

acil pskiyatriste gidin ilerlemeden. M

Ewet aslinda onlara inat yasicaz hic konusmicaz sadece yuzune bakip gulecez iste o bakis onlari eritir melankolimm 💕Iki uğur böceğinin nisan annesi 💕🐞🐞 Anneler

Tek benim sandim psikolog bile anlamiyormus gibi gelmisti bana, sorunum buydu hep cunku travma gecmisti ama kalintilari icin yardim istiyordum. Sizede mi travmadan sonra oldu B benleyla33

Evet haklisin biraz daha hayatin icinde olmam gerekiyor ama bazen inanki bunu yapacak gücü bulamiyorum ve evet namaz konusunda haklisin aslında bende biliyorum ki boyle sıkıntılar yaşadığında sadece Allaha siginman gerekiyor

Bu hissettiklerinizin suan tam icindeyim ve olmek istiyorum neredeyse kafayi yicem ama bunu bize yapan lar sebep hic birimiz kendi kendine bu hale gelemicek kisileriz sabir sabir sabir diyorum hepimize K

Ben uzun süredir kendimde değilim. Günler, aylar geçiyor ama ben bilincinde değilim. Kafamı toparlayıp düşünemiyorum, hiçbir şeye odaklanamıyorum, bir yerdeyken aslında orada değilim sadece bedenim orada. Hissettiğim her şey olumsuz, olumlu şeylerin mutluluğunu bile yasayamiyorum. Sürekli olumsuz his ve düşünceler içerisindeyim. Kaygılıyım. Korku içindeyim. Sosyal ortamlarda o kadar kaygı doluyum ki kendim olamıyorum. Konusamıyor, konuşabilsem bile kendimi beceriksiz-korkak-rezil olmuş hissediyorum. Ne kendimi seviyorum ne kendime güveniyorum. Kıymetini bilmem gereken şeylerin farkındayım onca güzel şeye sahibim ama bunlar bile beni mutlu etmiyor. İçimde yalnızca biraz umut olsun, yaşamak, atlatabilmek, iyi hissedebilmek için yalnızca biraz umut. Ama o da yok. Bir şey beni çekiyor aşağı daha fazla çekiyor daha da fazla çekiyor. BUNA TIP DEPRESYON DEMİŞ, BEN SÖZCÜKLERE SIĞDIRAMIYORUM. Ve bu hislerimi kimseyle paylaşmak istemiyorum. Çünkü kimse anlayamayacak gibi. Ya da ifade edilemeyecek gibi. Öyle çaresizim ki.. aklıma çok kötü şeyler geliyor. Ben yapamam ben kendime ömrüme yazık edemem ama Allah beni alsın istiyorum yanına. Çünkü artık ben düşünemiyorum bile. Kafamı toplayamiyorum burada değilim ölüyorum ben..

İnşallah inşaallah bunu o kadar çok istiyorum ki bir çocuğumun olmasını o kadar isterken şimdi buna cesaretim yok iştahım kalmadı yemek yiyemiyorum bilmiyorum olalım birbirimize destek olalım Allah ın izniyle

Cogu kisi bu durumu bosgörun ve hayatinizi yasamaya calisin böyle hissetseniz bile diyor... Namaza baslamayi dusunuyorum ve "simdiyi" yasamaya calisacagim... Birde beynimizi fazla yoruyoruz degil mi kizlar.. hemde cok, insan her ayrintiyi dusunurmu hayir demiyoruz kimseye biriyle görustugumuz zaman onlarin o aktif konusmasina ayak uydurmaya calisiyoruz ayak uydurmazsak acaba hakkimda kötu dusunecekmi vs diyorum cogu kez... TV'den internetten uzaklasmamiz gerek... daha fazla hayatin icinde olmamiz gerekiyor...

Nasıl geçecek bu. Stresli cadı kazanı bir işte calisiyorum üstelik. isim iyileşmesi engelliyor. yakinda birim değişikliği isteyecem. cok bunaldım işten. Bir de insanları eğlemek gerekiyor bu haldeyken. Biktim valla bezdim. K

Sen böyle bişi yaşadın m? K

kesinlikle aynı şeyler.. Amor-a

Cok benzer dusunceler yasiyorsun benimkiler de öyle ama Allah'tan umit kesilmez gececek... Yeni ögrendim depersonalizasyonu biraz arastiracagim youtube de

Evet anksiyete+depresyon beraberinde sosyal fobi yaşıyorum. Ben çocukluğumdan bu yana hassas bir bünyeye sahibim gerek fiziksel gerek psikolojik. Her şey çok fazla etkiliyor beni. Yaşadığım belirgin bir şey yok anne tarafından yana kayıplarımız oldu anne ve babam da pek anlasamiyor. Babam iyi bir baba fakat iyi bir eş olamadı anneme. Ve ne zaman nasıl davranacagi belli olmuyor sinirlenince konu uzuyor kendine hakim olamıyor bunlar beni haliyle yıllarca etkiledi. Ama "ben eskiden böyle değildim" diye diye kendimi daha kötü hissediyorum çünkü gerçekten eskiden ben mutlu ve rahattım..

Var evet sanki beynim sallanıyor sarsılıyorum . push ; tulipa ΛŁŁ -SТΛЯ başlangıç 66; güncel 62; hedef

Gercekten geciyo mu ya uzun zamandir ne zaman icten guldum ne zaman dusuncesizce bi gun gecirdim hatirlamiyorum ise girince gecer atlatirim dedim ama 8 ay oldu ise basladim hala ayniyim sanki dahada kotu gibi

Merhaba arkadaşlar bu yazdıklarınızın aynısını yaşadım yaşamaya da devam ediyorum cirpindikca batman bu olsa gerek duzelmek istiyorum zor şeyler yaşadığımda üzülürdm aglardim tamam ama duzelirdim yine o gunlerimi bile özlüyorum lütfen bana da yardımcı olun hiç duzelmiycekmisim gibi

Aynen. Stres odağı dağılmadıkça sorun yerinde duruyor iyilesemiyorsun. Degistirmek yok etmeye çalışmak gerek stresorleri. K

Merhaba. Açılan bu konunun üzerinden tam iki yıl geçmiş, çok merak ediyorum, nasılsınız? Ben daha iyiyim şükür diye bilirim, çok çalıştım kendimle çok cabaladım. Tabi öyle harikayım diyemeyeceğim ama depersonalizasyon geçti, hayata adapte oldum, sizler ne durumdasınız?İnsaAllah bu dönemde herkes özünü bulmuştur

Merhaba gençler.. kızlar.. arkadaşlar.. Hepinizin yazdıklarını teker teker okudum.. Aslında çok vahim ve içinden çıkılması imkansız gibi görünüyor değil mi? Hiç öyle değil, hemde hiç.. Size kısaca kendimi anlatayım. Buarada ben Eczacıyım. 40 yaşındayım. Kötü bir çocukluk ve gençlik dönemi, sürekli kavgalı anne babasız, hatta bi bakışa göre sorumsuz cahil sürekli bi aile yaşantısı, 17 yaşında lenfoma kanseri olmama neden oldu. Yendim. 48 yaşındaki annem meme kanserinden ölünce 2 ergen 1 çocuk yaştaki çocuklara bakmak zorunda kaldım. Çalkantılı psikolojik sıkıntılı hallerimi anlatmıyorum bile. Sonra 35 imde meme kanseri oldum mememin tamamı alındı yine yendim. Ortaokuldan beri depresyonla mücadele ediyorum. Dr um kanser olma nedenimi depresyona bağlıyor. Haklı da. 5 yıl efexor isimli bi ilaç kullandım. Ben deliyim sanıyordum kendimi..:) Kronik depresyon.. bi dolu dr a gittim en az 5 ayrı teşhis koydular.. neyim bilen yok..:) 2 çocuğum var, bana sürekli sorun yaratan eşim var... Kısaca roman olacak kadar uzun derin hikayelerim var.. yani size öğrendiklerimi birkaç maddede yazayım, kesinlikle uygulayın.. 1. Kesinlikle depresyon ilaçları çözüm olmaz demeyin.. gerekirse 10 yıl kullanın.. ilaçlar genel ruh halinizi kesinlikle düzeltir! İlk kullandığınız ilaca 45 gün zaman verin.. Uzuuunn yıllardır yaşıyorsanız, dr unuzla ilaç seçin ama ilaçlardan vazgeçmeyin!!! Gelelim diğer taraflar.. 2. Ortam, aile geçmişte olanlar yada hala yaladıklarınız sizi bir şekilde yormuş ve sarsmış.. Mümkünse; sizi kötü hissettiren insanlardan kurtulmayı öğrenin!! 3. Değilse, mümkün olduğunca uzak durun.. O da mümkün değilse, onu sizin için önemsizleştirin!! Yani s.. tir et demeyi öğrenin 4. Sorunlarınızın çoğunu psikolog , Aile danışmanı, yaşam koçlarıyla çözmeye çalışın.. dr lara ruh halinizi anlatın, onların sorunlarımıza çözüm bulabileceklerine ben inanmıyorum. İlaç versinler ve bunun etkilerini takip etsinler.. 5. Çoğu zaman sorun başkaları değil, bizim olaylara bakış açımızdır.. bakışını değiştir...!!!!!! 6. Başarısızlıklarınla ilgilenme, başarılı olduklarına odaklan.. başarısızlıklar aklına geldiği anda onu kafandan def et...!! Mesela ben şunu diyorum, yaptıysam yaptım, olmadıysa olmadı, bu benim, ben bilgisayar yada peygamber değilim.. ya boşver s.. ktir et, önüne bak diyorum..:) 7. Kötü cümle söyleme!!, kötü konular konuşma..! , kötü olaylardan kurtul, sadece izle.. İçini kirletme yani.. 8. Seni eleştiren insanlara kendinize bakın de.. Beni eleştiriceksen benden uzak dur de.. Hatta bence yüzüne yüzüne küfret..:) 9. Çok çok önemli son şey; KEFİR için.. hatta mümkünse kendiniz yapın için, bedenin düzelirse, beyninide düzelir..

Allaha sığın abdest al namaz kil kuran dinle kur-an oku bu bilimsel acıdan da kanitlanmis bir sey insan en dibe coktugunde onun kendisini manevi bir guc ilahi bir gucun ayagi kaldirmasina ihtiyac duyar boylelikle yalniz olmadigini ve bir cozumu olacagina kendini inandirir bu birinci çözüm Ikincisi ise aşık ol sev mutluluktan havalara uc :)

Bütün duygularınızı açıkça kaleme alın bi deftere her gün yazın boğulduğunuzu hissettikçe. Kendinize dürüst olun canınızı sıkan veya itelediğiniz ne varsa yazın sonra bunları okuyun. Okudukça kendinizi anlayacaksınız takıldığınız şeylerin boyutunu belki de gereksizliğini. Sizi mutlu eden bir hobiniz illaki vardır, bu dizi izlemek bile olabilir. Olabildikçe çok hobiyle ilgilenirseniz sıkıntılı düşünceleriniz aklınıza daha az gelmeye başlar diye düşünüyorum. Klasik olacak belki ama spor çok yararlı. Özellikle de yoga. Kafa başka şeylerle uğraştıkça onlarla yoruldukça takıntılara daha az yer kalacaktır. En önemlisi kendinizi sevmeniz. Sizden daha değerli kimse yok bu hayatta :) İnşallah her şey gönlünüzce olur ve bu durumdan kurtulursunuz.

Cok dogru söyledin @bengulay23 disardan nekadar guclu görunsekte kabugumuzdur o bizim bende anladim bunu ama dedigin gibi Allah'in izniyle iyi olacagiz!... bugun iyi bir gun gecirmene sevindim daha nice öyle gunlere canim Cok kactik coook kendimizi anlamak olanlari sindirmek icin daha da zorlastirdik, ama iyilesecegiz o yuzden ara sira arkadasla sosyallesmek gerek hayatin icinde olmak icin kendimize fazla yuklenmeyerek... ben bu aralar biraz daha fazla arastiracagim depersonalization'u bakalim insanlar nasil iyi olmaya calisiyor:) P

Sabırla elimizden geleni yaparak atlatabiliriz. Korkma elbet bir sonu var bu yolun her derde bir çare var bu yol çıkmaz değil. İnanıyorum ben artık. Her zaman destek olabiliriz birbirimize.. K

Ama biz hemen pes ediyoruz aslinda kazanan deil dusup kalkan kazanir cunku deneyimli dir dusmeyi tadıp akilli davranir

Merhaba arkadaslar, nasil hissediyorsunuz kendinizi? Bende rüyada olma hali devam ediyor. korkuyorum alışıyorum bu duruma, ruh gibi yaşamaya. M Minyon

Bende yaşadım geçti gibi ama etkisinden kurtulamıyorum sanırım bu gün yine sesim uzak gelir gibi oldu çok korktum hiç geçmeyecek diye siz ne durumdasınız kendinizi tarttığınız oluyor muydu geçti geçmedi diye bi de ne kadar sürdü benim 5 ay sürdü ama hala tam olarak iyi sayılmam C

Sadece depresyon degil anksiyete de var sizde. Önemli bir olay mı yaşadınız ya da çocukluğunuz zor mu geçti? Bir şeyler tetiklemiş olmalı sizde bunları.

Bu arada tamamen dediğin şey doğru aynı hisleri yaşıyoruz biz bende 1bucuk yıl oldu önceleri dediğin gibi herseye gülmeye başladım sürekli telefonla netle vakit geçirdik ya hani bu kendimizden kaçıştı işte benliğimizden yaşadığımız travmadan ama bu şekilde tüm hayattan kaçmisiz ben bunu anladım canım E

Gercekten aynisini bende yasadim, dediginiz gibi sinsice geldi bu durum bana... Aglaya aglaya aglayamaz bir insan oldum, gulmeye gulmeye simdi herseye gulen ben oldum böyle tuhaf bir durum iste. Anlayamadim... Gunlerimin cogunu evde, odamda gecirdim bilgisayarima baglandim tek basinaydim cunku birinin konusmasini dinlemek bile beni yoruyordu odaklanamiyordum, ne demistin birdaha tekrarlarmisin diyordum hep simdi biraz daha dinlemeye enerji harciyorum o yorgunlukla eve gelip uyuyorum malesef. En buyuk sorun sanirim simdiyi "ani" yasamamamiz cunku dusuncelerimiz bu dunyadan daha fazla aklimiz beynimizi asmis durumda bence... Ani yasasam bile bir dengesizlik bir dakika cökerim diger dakika normalimdir bu yuzden yabancilik cekiyoruz kendimize... AMIN canim insAllah hepimizi öyle

çoğunluk aynı tek değilsinn.. Ama RABBİMİZ VAR ÇOK ŞÜKÜRR. O BİZE YETER... DUA DUA DUA... BİZİ BİZDEN İYİ BİLEN RABBİM TÜM SIKINTIDA OLANLARA YOL GÖSTER...

Ben de yalnız değilim öyleyse

Evet aynen @bengulay23 cunku kendi dogal halimize dönsek mahkeme duvari mubarek... bende tedavi olmustum ama sadece depresyon ve takintilarim icin, depersonalizasyonu yeni ögrendigim icin onun tedavisi varsa olamadim... psikologum tedavi sonrasi tedaviye ara verilmesi gerekiyor dedi cunku ondan sonra yorgunluk getirebiliyormus, ben beni uyusturdugunu bir yere varamadigimi dusunuyordum bi yerden sonra sanki hep ayni seyleri tekrarliyormusum gibi geliyordu B benleyla33

Merhaba ruh ikizim.. sende kendimi gordum resmen. ben senelerdir böyleyim nerdeyse ergenlikten beri.. Onceden yasadigim seyin adını koyamiyordum ben niye boyleyim karakterim bumu vs.. Diye dusunuyordum. buyudukce arastirdikca travmalar yasadiklarim sonucu bu hale gelmisim bunu farkettim. Farkettim ama onleminide alamiyorum. Bende depresyon sosyal fobi var. ve yasarken ölüyorum hergün, kimseyede anlatamiyorum anneme bile. Ne bileyim sanki anlatirsam bir daha kimsenin yuzune bakamam gibi hissediyorum gucsuz zayif gorunurmusum gibi. suan 22 yasindayim. ve sirf bu yuzden cok sey kaybettim. kaybettiklerimi dusununce kahroluyorum allahim niye ben diyorum hayatimda kurdugum en fazla kelime bu sanirsam. Neden?

Evet E escuer araştır ben çok araştırdım ama yine ne tam olarak anlamış değilim kendi halimi ne çöze. Öğrenmende dikkatinde peki bir sorun varmı senin?

Inanamiyorum sadece ben böyle hissediyorum saniyordum, kimsede anlamadigi icin tek basima hissediyordum kendimi... bende hep ruyadaymisim gibi hissediyorum, dunya bulanik ve dusunceler cok fakat bunun ismini bir turlu koyamiyordum, neden böyle oluyoruz ve ismi nedir? E

O his bende de fazlasıyla var Escuer biriyle konuşunca ona ayak uyduranazsam sanki rahatsız olduğumu anlayacak gibi bu yüzden kendimizi fazla zorluyoruz bu da bizi yoruyor. senle yaşadığımız şeyler tamamiyle ayni ama ben tedavi alıyorum bu iyi mi yoksa beni daha fazla uyuşturuyormu bilmiyorum şuanda

Onlara hicbirsey olmuyor biz kendimiz harab oluyoruz

R Radioactive inan bana bende icten gulemiyorum sadece gulmek icin guluyorum gibi gecti diyenler var nekadar dogru bilemiyorum hepsini teker teker dinleyecegim. Ise ben girdim ama cok stresliydim hep hata yapiyordum, sende de oluyormuydu peki?

Evet var bu halimin bi isminin olmasini ögrenmeme sevinsem mi uzulsem mi bilemedim... zor algiliyorum cunku dusuncelerimi duzene sokamadim, unutkanlikta var mesela gecen 3 yilimi hatirlamam... sende peki?

Dedigim gibi ben doktora gidiyorum aylardr aglayarak gittim intihar edicem dayanamiyorum diye insanlarin icine cikibca daha artiyordu ter basiyor çarpıntı vs sadece yyumak istiyodum berbat durumdaydim ve en kötüsü ben kndimde degildim sanki ben degilim esime sen gercek misin sanki hersey rüya sanki bunlari ben yasamiyorum birazdan uyanicam dedim heralde sizofren oluyorum dedim cok korktum doktor depersonalizasyon dedi arastir istersen yogun ankisiyete depresyon sonrasi olusan bi semptommus gecmesi zaman aliyomus. su an iyi gibiyim isime geliyrm depresyon ankisiyete minimum ama o depersonalizasyon azaldi ama tam gecmedi en son gecen oymus zaten. Sende ihmal etme mutlaka dr a git tedavi ol duzelen birsey. Ben haftaya ptof a randevu aldim terapiyede gitcem gelismeleri yazarim ayrintili konusrz ozelden yazabikirsin

Canim sana bir sey söyleyeyim bügun cok sevindim uzun zamandır iyi şeyler olmuyordu hayatımda hele son yaşadığım acı bir olaydan sonra dedim ya tamamen kendi dünyama kapanmıştım ama bügun cok guzel bir gun geçirdim ve inanırmısın zamanın çogunu uzun süredir hissetmediğim kadar kendimdeydim sonra bir küçük kafama taktığım bir konu oldu ve ben taak yine ortamdan koptum işte o zaman anladım hani kaplumbağa kabuğuna çekilir ya ben öyle kabuğuma çekilmişim ve ordan ara sıra kafamı çıkarıp eteafı yoklayıp yeniden dünyama dönüyorum eğer etraf, hayatımızda güzel güvenli olaylar olursa biz tamamen iyileşiriz bunu bügun cok iyi anladım işte ALLAH öyle güzel gunler yaşatsin bize iyi olucağız İnsaAllah buna inanıyorum B benleyla33

Kızlarr oturduğunuz yerde sallanma hissi.. ve yürürken dengesizlik hissi yaşayan war mı? Bu durumdan dolayı sokağa bile çıkamıyorum? Mavigoz21

Kendine hic guvenmiyorum surekli dogru mu yaptim demekten yoruldum bu sebepten bende cok fazla hata yapiyorum E

Evet travmadan sonra oldu bendede, fakat hissetmeden yavas yavas yaşadım ben bunu. çok garip bir duygu daha doğrusu duygusuzluk hiç bir olay sanki bana etki etmiyor herşeyden soyutlandım evet psikiyatristimin de bunu tam olarak anladığını sanmıyorum. Bu durum insanlarla iletisimimi de bozuyor hiç kimse aklıma bile gelmiyor arayım konusayım hersey uzak herseyden tecrit olunmusum, bi de hep duada agzim bir tarafim dünyayı inkar ediyor ama bir tarafım da yaşam ugrunda savaşıyor, ben artık bir ben olduğunu hissetmek istiyorum Allahım, siz nasılsınız bu günlerde?hiç değişim oluyormu? Ben bir gun iyi oluyo gibi oluyorum yarın yine hoop kötüye dönüş Allah hepimizi kurtarsın bu cehemmen izdırabından

evet aynisini yasamisiz ben hatalarimdan derste cikaramiyordum ögrendim biliyorum ama yine hata yapiyordum malesef

hayatımın bir döneminde bende yaşadım. Ortada hiçbir sorun yokken bir anda yazdıklarınızı yaşadım. Uzunca bir süre aldığım depresyon tedavisi sonrasında ise şu an biraz daha iyiyim. C

Dibe coktum dibi gördüm herkesin ayri bir dibe cokus hikayesi vardir bende kendikimi yasadim beni Allaha siginmaya davet eden esimdi tabi o zamanlar daha yeni karsilasmistik suan esim oldu Ise yariyor biliyor musun dua namaz butun evreni ayi gunesi yildizlari insani her seyi yaratan biri var o kadar buyuk o kadar guclu ve o kadar mukemmel ki sen ona siginacaksin hadi bir ayet var ya "ol der ve olur" diye boyle bir gucun seni o karanliktan cikarcagini bilmek buna inanmak bunun icin cabalamak inanolmax ise yariyor Namaz kilmak seni sen yapiyor abdest almak bilimsel olarak bile insani rahatlatan noktalat varmis ve bu noktalara su degince insanin gerginligi ve stresi azalirmis abdest aldiginda suyun degdigi her yer bilimsel olarak aciklanan yerlerle birebir ortusuyor Ben cok arastirdim cok okudum inan bana bundsn daha iyi bir cikis yolu yok Allaha sigin...

Yalniz degilsin ben 5 yildr tedavi oluyorum zaman zaman duzeliyo sonra bi sıkıntı yasasam tekrarliyo.6 ay önce kötülestim yasadigim bi olaydan dolayi halen düzelemedim anlattiklarin depresyon ankisiyeten hariç depersonalizasyon yani yabancilasma... Bunu ben ilk yasadigimda cildiriyorum diyerek aglayarak doktora gittim sanki ben ben degilim bu beden benim degil sanki hersey rüya gercek degil insanlarla konusamiyorum algilayamiyorum duymuyorum sanki isimi yapamiyorum çünkü insanlar bana birsey anlatincq sanki kafam almiyo ki gayet basarikiydim isimde... Hic bisey yapmak istemiyorum vs... ama beni en cok zorlayan yabancilik... insanlar sanki gercek degil herkes anlamsiz hersey... sanki aramsa perde var onlarla sanki seyirciyim hayata dahil degikim... aylardr bogusuyorum bu durumdan... az da olsa degisim var haftaya profa gidicem

Ben bügun yine başka dünyadayım sanki uyandığımdan beri kendimde değilim. Çok garip bazı akşamlar kendimi iyi hissediyorum ve artık geçti denecek kadar güveniyorum uyuyup da çogu sabah uyanınca yine ölü gibi zombi gözlerimi açıyorum hayata dahil değil farkli bir yerde olma hissi ile, uyandığımdan beri hiç birşey yapmadım öyle oturuyorum bu hissi yaşayınca o kadar çok korkuyorum ki aklımı kaçıracağımı düşünüyorum yavaş yavaş sonra eger öyle olursa olacakları düşünüyorum kaygi geliyor yine aynı kısır döngüye giriyorum ve o onda beni avutacak hiç bir şey bulamıyorum, haftaya doktor randevum var korkuyorum umudumun savas gücümün azalmasından, İnşaAllah bunu yaşayan herkes kısa sürede çıkar bu durumdan AMİN AMİN AMİN

yalnız değilmişim..

Merhaba, bunu okuyunca o kadar duygulandim ki hemen yazmak istedim ayni şeyler ayni hissler ayni durum hayatın tamamen dışındayım, insanlar aile olaylar dün bugün yarın hepsi önemini kaybetti nasıl yaşıyormuşum diyorum ben kendime. Kendimi bulamiyorum düşünemiyorum algilayamıyorum konuşamıyorum. Halbuki o kadar zeki bir insandım ki. Depersonalizasyon deniliyormuş bu duruma berbat bir hiss yaşamayan bilmez hayat akıyor siz dışındasınız. Size de herşey rüya gibi geliyormu bazen o kadar inandırıcı oluyor ki bu hiss çok korkuyorum aklımı kaçırmaktan. Sanki herseyi yaşamışım hayatın en dibinde en sonundayım. Dediğiniz gibi izin alıp işimden bir surelik ayrıldım şuan çünki yapamıyorum. Üstelik yeni nişanlandım nişanlımla bile dogru dürüst vakit geçirip algilayamiyorum onu çok korkuyorum her sey rüya gibi,2aydir cipralex xanax kullaniyorum kötüleşiyor sanki düzelmiyor ooof Allahim yardim et

Aslında yapmak istedim ama yapmadım doğruyu söylemek gerekirse burada yazılanları okumadan önce zamanla geçer diye düşündüm ama yorumları okuyunca ciddi bi durum olduğunu anladim en azindan yardim almam gerektiğini anladim diyelim suan iyi bi psikolog bakiyorum ins yardimi dokunur E

Merhaba canım.. İnan yaşadıklarını çok çok iyi anlıyorum. Diyorum ya galiba en iyi ve sadece yaşayan anlar. Öyle zor ki, bazen yaşamaya alışıyorsun gibi. Kabullenmek zorunda kalıyorsun tüm bu olanları hissettiklerini. Beni en çok üzen şeylerin başında bu gelir. Alışıyorum ve bu hep böyle giderse. Bir sonu yoksa ne olur diye kendimi yiyip bitiriyorum bazen. Ben de 20 yaşıma gireceğim. Şuan yapmak istediğim en basit şeyleri bile sosyal fobiden dolayı yapamıyorum ve anksiyete seviyem çok yüksek. Bunalıyorum okula bile gitmek istemiyorum kendimi her şeyden geri çekmek istiyorum. Tamamen soyutlamıyorum elimden geleni yapıyorum ama sosyal ortamlarda çok mutsuz ve huzursuz hissediyorum. Okula gitmemeyi bile kendime ödül olarak görüyorum. Bu çok acı. Seni çok iyi anlıyorum. İstersen özelden yazarsan her zaman destek olmaya konuşmaya varım. Kendini asla yalnız hissetme. Diyorum ki ben ; Allahım ben seni çok seviyorum sen de beni seviyor olmalısın ki beni böyle zor bir sınavla sınıyorsun.. Hiçbir zaman isyan etme pes etme. Yağmur sonrası gök kuşağı gibi bizi de bulacak güzel günler, yeter ki sabredelim dimi?