durumun normal değil ağır sosyal fobi de olabilir başka birşey de ama hafif değil yani ilerlemiş acil uzman desteği lazım sanmıyorum ki kendi kendine çözesin S SheZofren... tek ayak

bazen olur böyle kaçışlar bende de oluyor ama çok uzun sürmesi seni kötü yönde etkiliyebilir. Umarım geçici bir rahatsızlıktır. 1

işte insan yüzü görmek beni geriyor A aslii

&#8203;Yaşadıgınız olaydan tek başınıza kurtulacağınızı zannetmiyorum psikolojik destek almanız şart en kısa zamanda psikolog yada psikiyatriye gitmenizde fayda var. Sulukuleli

neden böyle düşünüyorsun? dış görünüşün mü ya da çok mu kırdılar seni? bir dostun var mı? M e g g Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Canım acaba fiziksel açıdan rahatsız olduğun biir şey mi var kendinde? Eğer öyleyse söylersen belki bir çare bulabiliriz. Ama eğer öyle değilse üzgünüm canım ama psikolojik bir yardım alman şart yoksa allah korusun aşamazsın daha da ilerler 1

3 ay mı, ben 3 gün evde kalsam çatlarım... ben de insanlarla çok iletişim halinde değilimdir ama tanımasanız bile dışarıda iki insan yüzü görmek bile insana iyi geliyor, yoksa 4 duvar arasında nereye kadar... 1

işte çok şükür fiziki olarak hiç bi sorunum yok ruhsal olarak tamamen C

çevremdeki bütün arkadaşlarımı uzaklaştırdım kendimden. belki kırıldım zamanında ama bununla alakası yok galiba. bir tane arkadaşım kaldı o da beni bırakmıyo yarın da gelcekmiş. aslında arkadaşları sevmediğimden falan değil işte nedenini bilmiyorum göresim gelmiyo agresifkiz

ben de 3 yıl önce senin gbiydim ama benimkinin sebebi belliydi. annemin sağlık sorunları vardı ve o yaşta onu hazmedememiştim. o zamana kadar arkadaşlarımla çok iyidim beni de çok severlerdi. okul kapandı yaz tatilinde iyice eve gömüldüm tabi uyuştukça uyuştum evde. arkadaşlarım nereye çağırdysa gitmedim ama bunun onlarla bir ilgisi yoktu. ama defalarca gitmeyince onlar bu durumu kendilerine bağladı, onlara karşı negatif oldugumu düşündüler. ve şimdi nerdeyse hiçbiri kalmadı. istemeden onlarla aramdaki bağlar koptu, kendimi anlatamadım ve anlamak da istemediler. o günden sonra iyice depresyona girdim. aklımdan türlü türlü senaryolar geçti. daha küçüğüm lisedeyim kardeşim de var, ya anneme bişi olura naparım düşüncesiyle kafayı yemek üzereydim. zaten git gide yalnızlaşıyordum. ama üniversiteye başlayınnca kendime geldim, daha mantıklı düşünmeye başladım. ya anneme bişi olursa yerine ona iyi gelecek olanı yapmaya başladım. çevrem iyileşti. tabi hala lisede kaybettiğim arkadaşlarımı da üzülüyorum. bu süreçte bir şeyden eminim ki; uyuşukluk uyuşukluğun mayası. sen 1 gün 2 gün dışarı çıkmazsan bi bakarsın haftalar olmuşturgüneş yüzü görmeyeli. kendini koşullandıracaksın sanki yarın çok önemli bir sınava gidiyormuşsun gibi evden zorla çıkaracaksın kendini. bir kaç gün böyle yaparsan sonra eve sokamazlar seni, merak etme :)) A aslii

son zamanlarda iyice çoğaldı bu durumum. aylardır dışarı çıkmıyorum bişeye ihtiyacım olursa tanıdık birilerini gönderiyorum çok çok çıkmam gerekirse hava kararmasını bekliyorum. insanların beni görmesini ben de insanları görmeyi istemiyorum. geçenlerde gündüz vakti çıkmam gerekti o da hemen bi adımlık yerdeki markete, kasada bekleyemedim aldıklarımı bırakıp eve kaçtım. eve misafir gelcek diye aklım çıkıyor. ikinci öğretimdeyim son sınıfa geçtim okul mecburi olduğu için çıkabiliyodum o da zaten hemen hava kararıyodu. şimdi evdeyim iyice kötü oldum. dışarı çıkcam da yüzüme ışık değecek diye aklım çıkıyor. arkadaşlarım gelcek yarın onları karşılamaya bile çıkamayacağım. zaten kabul etmek istemiyodum ama sevmediğimden değil telefonda konuşmak daha iyi oluyor arkadaşlarımla. ama sorsanız telefonumda kontör yok asla yüklemiyorum hat kapanmasın diye yüklersem de birilerine gönderiyorum. anca biri beni arasa konuşuyorum o da çok sorun olmuyo yüzlerini görmediğim için. bi de stajım olcak dersanem olcak son sınıfa geçtim düşünmekten kafayı yiycem nasıl çıkcam evden diye. annem babamın bile beni görmesini istemiyorum günümün çok büyük bölümünü odamda geçiriyorum yemekte falan iletişime geçebiliyoruz. çok şükür bi sorunum falan yok sadece ruhsal olarak insanlara görünmek onları görmek istemiyorum. psikoloğa falan hiç gitmek istemiyorum tek başıma nasıl kurtulabilirim bu durumdan fikri olan var mı? C

çok ciddi boyutlara kadar ilerleyebilir bence bu sorun agorafobi sosyal fobi vs... bir an önce önlemini almalısın bu sadece benim fikrim tabi belki geçicidir başına gelenler olmuş olabilir. Sulukuleli

ya biliyormusun bu bende de var... alışıyorum evin içine... sonra ne kimseyi görmeyi nede birlerine görünmeyi istemiyorum... çok tuhaf bişey o kadar iyi anlıyorum ki seni.. agresifkiz

bende aynı durumdayım canım bi an benmi açtım konuyu diye düşündüm. Evimde öyle mutluyumki tek başınayken dışarı çıkmak işkence gibi geliyo bi markete bile gitmem hayatta sadece mecbur kalınca kuaföre gidiyorum bi kaç aydır bide bi ara tatile çıktım o sıra herşey çok güzeldi ama geri gelince yine aynı hamam aynı tas devam ediyo. Bende arkadaşlarımla hep telefonda görüşüyorum hiç sosyal bi kültürüm yok tanıdığım herkes o kadar sosyalki şaşırıyorum onlara. Evden çıkınca stres oluyorum hiç rahat bi insan değilim nasıl yenicez biz bunu asude_bahar

Bende sürekli evdeyim, ev kuşu oldum resmen. Herkes dışarılarda geziyor eğleniyor ama benim hiç halim yok. Evde olmayı seviyorum, dışarı da çıkmayı çok sevmiyorum eve bağımlıyım resmen. Ama senin insanlardan kaçma gibi bi sorunun var, tuhaf olan da bu. :44: Biraz kendini zorlasan, arkadaşlarınla mutlu olacağın şeyleri yapmayı dene, sinemadır, doğa yürüyüşüdür vs. Yakın bi zaman da seni çok sarsan bi durum olduysa bunun da etkisi vardır diye düşünüyorum. 1

eğer psikolojik yardım almak istemiyorsan tek çözüm kendini zorlaman bence. seçim sanşı tanıma mesela kendine bütün günü dışarıda geçir iş gibi düşün. bir de neden böyle bir şey hissediyorsun sence yani neden insanlar seni görmesin? 1