Ayni şeyler yaşamış biri olarak babamla annem boşanalı tam tamına 10 sene oldu ve 10 senedir ne yüzünü ne sesini duymuyorum babanın bin katı pislik versiyonuydu bizimki bence hiç gerek yok görüşmeye boş insanlarla vakit öldürme

Dün gece buna benzer bir konu açmıştım. 14 yıl oldu anne babam ayrılalı annemi 7 yıl hiç görmedim 10 ay önce en son gördüm ve bir daha görmeeyeceğim. 7 yılfan sonra anne hasretine dayanamayıp defalarca aradım yanina gittim ama olmadı. Anne olamadı bana. Hissedemedi kabullenemedi hiçbir zaman beni. Şimdide ben onu kabul etmiyorum. Sizde etmeyin. Size zararı olan insanları anne babanız bile olsa affetmeyin. Açtığım konu ve aldığım cevaplar sayesinde bunu öğrendim. Onlarsız daha güçlü ve daha huzurluyuz. Biliyorum çook zor.. bizde sevilmek istedik değer görmek sevgi sefkat hissetmek istedik. Ama yapamadılar üzülücez elbet ama atlatıcaz. Daha iyi ebeveynler olup geçmişe sine çekicez. Inşallah daha mutlu olursunuz. Şuan benn daha mutluyum. Darısı başınıza. Uzun oldu kusura bakmayın. Iyi geceleer.

Ebebeynlerimizi biz seçemiyoruz. Üniversite hayatında başarılar dilerim. Madem canın sıkılıyor görüştüğünde baban seni aramadan sen de onu arama.

Teşekkür ederim. Şimdiye kadar öyle yapıyordum zaten. Belki unutmuştur diye iyi niyetli düşünerek haber verdim. Ama daha önemli işleri var tabi. Ben üzülmemeyi öğrendim. Sadece artık sinirlerim kaldırmıyor. Bunları hiçkimse yaşamak zorunda değil

Görüşme bence zamanında çok ağır bi hastalık atlattim babamı aramıştim baba gel ölüyorum yanımda ol göreyim dedim ölürsen öl ölmezsen ben öldürürum demişti ağlayarak telefonu kapattım ve bi daha adını bile ağzıma almadim şükür tedavi oldum ve iyileştim ama olseydim ve o lafı duymasaydim diyorum insan bir kere kırıldımı bitiyor hersey G

Duygusal davranıyoruz aslında. Yani bize zarar veriyorlar. Hiç yoktan bir sürü sıkıntı. Ben de bunu onca olayın üstüne öğrenebildim. su alem

Her seferinde üzülen ben oluyorum. Artık görmek istemiyorum. Minikkuala bekleme

Sorun babam. Biraz uzun olursa kusura bakmayın. Annem ve babam 8 yıl önce boşandılar. Onlar boşanınca biz başka bir şehre taşındık. Annem çalıştığından kız kardeşimle ben hep evde tek başınaydık. Bir çocuk başka bir çocuğa bakıcılık yapıyordu yani. Onlar evlilerken ve boşandıktan sonra, babamın hiç umrunda değildik. Ayda bir yanımıza ya gelirdi ya gelmezdi. Kendine sevgili bulduğu zaman unutulurduk. Annemle "evlilikleri" aklına geldiğindeyse kıymete binerdik. İçip içip annemi arardı falan. Bu adam hiçbir zor anımızda yoktu. Hiçbir güzel anımızda da yoktu. Ben ortaokulu bitirdim, liseye başladım, liseyi bitirdim, mezuniyetim oldu... Yoktu yani. Ben bunları birkaç kez dile getirmeye çalıştım bana yapmadığı eziyet söylemediği hakaret kalmadı. Ben bu sene üniversiteyi kazandım İzmir'e gideceğim cumartesi sabahı. Umurunda değilim açıkçası. En son ben aradım, baba ben gideceğim görmeye geliyor musun diye. İşi varmış. Gelmiyor. Bunlar sadece aklıma gelenler. 3-4 yıl önce okul formamı almasını istediğim için arabadayken bana yaptıklarını unutamıyorum. 15 yaşındayken ben, sağolsun migrenle tanıştırdı. O formayı almamak için duymadığım laf kalmadı. Arabada, kardeşimin yanında birden kükremeye ve vurmaya başladı. Hayatım boyunca ondan tek istediğim şey de okul formasıydı zaten. Tecrübe etmiş oldum. Bu adamdan beklediğim bir şey yok. Kendine bile hayrı yok. İçmekten başka bildiği bir şey yok. Memlekete gittiğimde akrabalar acıyarak bakıyor bize. Onu silmeli miyim diye çok düşündüm. Olmuyor ama bir insan sizi bu kadar yaralıyorsa, yanınızda olmasını istediğinizde bahaneler uyduruyorsa zaten hayatınızda yeri yoktur. Nasıl davranmalıyım, iletişimi koparmalı mıyım bilmiyorum. Bunlar yaşadıklarımın sadece %1'i. Teşekkürler Minikkuala bekleme

Teşekkür ederim sende üzme kendini derslerine odaklan boş insanlara kafa yorma hayırlı geceler :)

Bir şeye değmezler aslında. Çok geçmiş olsun