Bence o günlükleri yok edin. Benim de arasıra yazdığım günlüklerim vardı. Unuturdum bazen ne yazdığımı ve oturur okurdum. Okuduğumda moralim bozulurdu, çünkü hep depresif olduğum günlerde yazmışım. Birgün okurken "benim hiç mi mutlu günüm olmadı o zamanlar" diye düşündüm. Onları yazmamıştım çünkü. Sonra günlükleri yırtıp attım. Okudukça mutsuz olmamayı seçtim.

Ne güzel günlük tutmuşşsun. Küçükken hep heveslenıp guzel guzel defterler aldım ve mutsuz son tabı ki tutamadım. Günlüklerimin olmasını ve okumayı çok ısterdım. Bence atma ya guzel bır kutuya koy hatıra olarak kalsın köşede.

Yakın gitsin.. geçmiş geçti gitti.. Bende lise zamanında tutmuştum orda çok sevdiğim aşık olduğum çocuğa duydum aşkı yaşadığımız aşkı yazmıştım. Evlendiğimin ikinci senesinde eski kitapların arasında bulmuştum. Neler neler yaşamışım okuyunca tekrar o çılgın genç kıza dönmeyi isterdim doğrusu.. yazmak bir nevi paylaşmak rahatlamak benim için.. yırtıp attım o günlüğü mecburen eşimin eline geçse üzülürdü belki.. Sonrasında gebelik günlüğü tuttum.. eşimle açıp okuyoruz bazen ben hep ağlayan taraf oluyorum hamileliğimin herşeyini yazmışım.. oğlum iki yaşına girdi bile zaman çok çabuk geçiyor. İnşallah bu günlüğü ölene dek saklayacağım.. sizi mutlu edecek şeyleri saklayın..

Gecenlerde evde temizlik yaparken kardesimin unide tuttugu gunlugun birkac kopuk yapragini gordum dayanamadim okudum sadece o bir kac sayfada aglamaktan helak olmustum kac saat agladigimi bilmiyorum nasilda yokluk sıkintı cekmis Qnnenin dogru yada yanlis yapri diyemem ama kendince dogru yapmis

Bazen bazı durumlar beni çok sinirlendirir, genel olarak içime attığım durumlar hem fiziksel hem zihinsel olarak beni olumsuz etkiler. Zira benim hakkımda burada aşağı yukarı fikir edinenler vardır, çok hazırcevap değilim, kavga etmeyi seven bir yapım yok. Anlatan taraf yerine hep dinleyen taraf oluyorum, zararları yok değil. O yüzden böyle durumlarda bir kağıt alır, tamamen içimi dökerim. Dil bilgisi falan sallamam, küfür dahi yazarım. Kağıda içimi bir güzel boşalttıktan sonra o kağıdı yakarım. Alevlerin kağıdı sarmalayışını ve yok edişini izlerken yaşadığım öfke, üzüntü vs. ne varsa onların da hafiflediğini hissederim. Bu sizin için de iyi olabilir. Madem geçmişi bütün duygularıyla hatırlamak size iyi gelmiyor, defterleri alın bir güzel yakın ve alevlerin nasıl onları yok ettiğini izleyin. Geçmişten ders almak iyidir ama bazen de geçmişi geçmişte bırakmak gerekir. Geçmişini bilmek geleceğine bakarken işine yarar ama sürekli hatırlamak da insana iyi gelmeyebilir. Başa çıkamazsanız da psikolojik destek almanızı tavsiye ederim, travmalar hortladıysa tek başınıza mücadele etmenizin zor olması doğal.

Tez elden yok edile!

geçmiş yüktür. At ve kurtul. Bu konuda duygusalligi kenara birakmalisin. Sana zerre faydasi olmayan sey her ne ise ondan vazgec.

Ben yaktım çünkü başkası da okuyabilir diye ama şimdi olsa da okusam diyorum. Yakın ya da yaköayın diyemem ama sosyalleşin... arkadaşlarınıza içinizi bol bol dökersiniz.

Zamana sıkışmış gibi hissediyor insan. Bence yırtmakla siz de iyi yapmışsınız Annamarie34 Born to

Belliki sana dert oluyor at gitsin. Zaten herseyi baştan hatirlayacak olsak beynimiz ona göre işlerdi. Unutup durduğuna göre vardır bi hikmeti.

:))) Yaa tutamadım güldüm ama kötü olmuş. Ben de sevgilim olduğu dönemlerde ayrı bir defter tutuyordum ayrılırsak yok etmesi kolay olsun diye. Öyle de oldu. Elimde depresif iç döküşlerim kaldı, gerçi artık onlar da yok hepsini attığım için :) M monalazo akşam güneşi tek ayak

aa cok eski konuymuş bu bende cevap yazmıştım

Bu da aklıma geliyor ama bir zaman sonra okuyalım geliyor ve moralim bozuluyor böyle. Bir de neden boş yere yer tutsun ki diyorum. Ama yok edersem pişman olur muyum bilmiyorum. Atıp da iyi ki atmışım diyen var mı acaba?

Belki bu da dert mi diyeceksiniz ama 15 yaşından beri tuttuğum günlükleri bu hafta sonu baştan bir okuyayım dedim ve ruh halim o kadar değişti ki o depresif kıza dönüştüm bir anda. Evdekiler ne oldu neyin var demeye başladı, ben kendimi her zamanki gibiyim sanıyordum, dışıma yansıtmamaya çalışıyordum. Her şey agirima gidiyor bir kaç gündür. Günlüklerim hep ağlama duvarım olmuş. İçime atıp atıp deftere dökmüşüm. Özellikle annem babamla anlaşmazlıklarımı ve onun getirdiği sosyal yaşamımdaki zorlukları o kadar dert etmişim ki. Şimdiki yolunda gitmeyen çoğu şeyin de, o zamanlardan dert edip aşamadığım için hayatıma yansıyan şeyler olduğunu düşünüyorum. Ağlaya ağlaya okudum bazı yerleri. Ve yine aynı şeyleri hissetmeye başladım. Farkettim ki ben tüm o durumları aşmamışım, sadece üstünü kapatmışım. Bunu sadece bir defteri okuyarak anladım ama daha 10 defter var. Hepsini okuyup kendimle, geçmişimle yüzleşmeli miyim yoksa tamamen yok edip kurtulmalı mıyım? Ya da son kez okuyup, okudukça yirtmali mıyım? Bir yandan ayrılamıyorum, herkes yapamazdı bunu ben yıllardır kendi hayatımı belgeledim diyorum, diğer yandan da okudukça içimdeki çaresiz kız çocuğu canlanıyor yeniden. Kopamıyorum günlüklerimden, pişman olursam diye yıllardır bir karar veremiyorum. Bir kaç yıl önce karar verip yırtmaya başladım ama bir kaç yaprak yirttiktan sonra yorulup bıraktım. Şimdi tekrar okuyunca o sayfalarda ne yazıyordu acaba diye merak ediyorum mesela. Az az yok edince olmuyor sanki ama toptan hepsini kaldirabilirsem daha mı iyi olur acaba? Sizce ne yapmalıyım, siz ne yaptınız?

Bazen bazı anılar acıtır geçmişte kaldıysa güzel anılar bile üzerken bence kötüleri kaldırmak lazım. Nedense atın ddmeye kıyamıyorum ama en azından göz önünde bulundurmayın. Belki 50 yaşınıza geldiğinizde bu kadar üzmeyecektir.

Ben tutardım önceden. Sonra annemin bu günlükleri bulup okuduğunu farkettim. Sinirlenip hepsini tek tek sobaya atmıştım.

Ben yok edin diyenlere şaşırdım, ben kıyamazdım, bir şeyler karalıyorum şuan, asla atmayı düşünmüyorum. Bence siz de atmayın, onları atınca her şey hoop müthiş güzel mi olacak?Hayır, önemli olan bunu sizin aşmanız. Annem de bunları yok etse ona çok kızardım. "Seni öldürmeyen şey güçlendirir" ben hep buna inandım ve şey günlüğü yok etmek gene bir şeyleri halının altına süpürmek gibidir. Ben boyle düşünüyorum

ben ortaokul ve lisede zaman zaman tutmuştum. üniversite ortalarında sanırım hepsini yok ettim.

Ayrıca günlükleri online tutmak daha mantıklı

İçim cız etti okurken yorumunuzu, Allah tekrar yaşatmasın size, çocuğunuza ise hiç yaşatmasın. Teşekkür ederim, üzmekten başka bir işe yaramayan şeyleri tutmamak gerek aslında. Zamanı geri alamıyoruz, bir şey yapamıyoruz, olan olmuş.

yak-yırt gitsin

Canim ya zaten o yaşlarda tuttuğumuz günlüklerde hep anne baba kısıtlamaları ve bu nedenle ortaya çıkan sosyallesememe özgür olmama arkadaşıma gidememek. arkadaslarinin rahat olması sosyal olması vs. duygu larla dopdolu idi.. emin ol geneli böyle. Bunlar olağan ve ergenlik dönemlerinde bizim ailemizi anlamamamiz onların bizi anlamamaları ile geçen dönemler. takma bunları at gitsin Zaten hatırlanmasını istediğimiz güzel kötü şeyler aklımızda hep kalır ara ara düşünürüz. Yeterli onlar.. sen her gün her yıl yaptığını yaşadığını okuyup saklarip dert etme gereksiz bunlar. Ben bile senin gibi yıllarca yazdim okudum ağladım.. şimdi yırtıp attim. gülüyorum halime..

Benimde vardı yaktım hepsini. Eğer güzel hatırlar olsa elbet saklayın derim ama sizinkiler aynı üzüntüleri tekrar yaşatıyorlar. Bazı şeyleri unutmak daha iyi.

Kıyamam yaa İnan ki benim de beşinci sınıftan liseye kadar bir çanta dolusu günlüğüm var. Atsan atılmaz, satsan satılmaz. Bence de dert :)

Nasıl ki belli aralıklarla tekrar edilen bir ders en bellekte kalıcıdır aynı şekilde yaşadığımız kötü olayları hatırlama ihtimalimiz anlattıkça çoğalıyor ki siz bir de yazıyla iyice percinlemişsiniz, aslında çok anlatmamak ve özelikle olaya dışarıdan bir göz gibi bakabilmek amacıyla yazmak dertli anlar için birebir, fakat sonra yok edilmeli, bence atın ve bundan sonraki günlüklerinizi her gün sukredecek birşeyler yazmaya odaklı şekilde doldurun terapi gibi :)

Yak gitsin hepsini kurtul geçmişin, yükünden hayat bir gün oda bugün, zaman çok değerli mutlu ol ailenide mutlu et ne bu keder, günlük işlerini hiç anlamam zaten çok gereksiz gelir bana niye yazayım ki güzel anılar zaten kafamda kötüleri de resetlerim gider ne anacam

Hep gunluk tuttum bazen kagida bazen bilgisayarda. Suan hicbiri yok ergenliktekileri zaten ciddiye almamak lazim, kendi icinde kaos yasadigin bir gecis donemi o. Kizdigim 1 ogretmeni bile kafaya takip ciddiye alirdim. Suan hayatimda onlar var mi, yok. Yak gitsin Gecmiste yasama Bugun sana sunulmus bir firsat Onu degerlendir

Bende onceden iyi kotu anilarimi yazardim, kotu anilar bile beni mutlu ederdi. Neler yasamisim neler atlatmisim ama hepsi geride kalmis diye dusunurdum. Birgun annemin elinde roman okurcasina merakli bir sekilde sayfalari kurcalarken gordugumde tum defterlerimi yok ettim. Cunku onlar bana aitti anlatmak istesem zaten anlatirdim. Gunluk devri bu sekilde kapanmisti benim icin. Evliligimin 10. Yilinda tup bebekle evlat sahibi oldum. Tup bebege baslarken yine kimseyle dertlesemedigim icin bir defter daha aldim. Gunluk olarak degilde ufak notlar halinde onemli seyleri kullandigim ilaclari bendeki etkilerini falan yazmaya basladim devaminda hamilelikte yasadiklarim. Bebegimin ilk tekmesi, aylik kilo alimi vs yazdim. Suan 1.5 yasinda ve hala bebegimle ilgili anilarimizi yaziyorum. Gerci bu defterim gunlukten ziyade ileride bebegim icin bir hediye olacak. Ozetle sanirim gunlukleri atsanda insan yazmayi seviyorsa bir sekilde yeniden yaziyorsun.

Eğer birşey seni üzüyor ve canını yakıyorsa ondan kurtulmalı diye düşünüyorum BaEn unutmak ya da unutmuş gibi yapmak bile çözüm olabiliyor

Ben de hayatımın belli bir dönemi için günlük tutmuştum. Yıllar sonra okumak hiç iyi gelmedi unutmak için çaba sarf ettiğim şeyler kabak gibi su yüzüne çıktı yine. Hepsini yaktım, pişman değilim. Şöyle düşün, onlar psikoloğundu. sen yazarken yardımcı oldular. Derdini anlattın, bitti gitti.

Ben üzülürdüm. Bende orta okuldayken eskı sevgılılerımın yazdıgı mektupar var. Okuyup okuyup ne kadar masummusz dıyorum. Onlar bır anı. Birde neden bukadar etkılenıyorsun kı sonucta geçti.

Geçmişe takılıp kalmanın bir anlamı yok. Ben olsam yırtıp atardım. Ergenlik dönemi ruh hali insan çok farklı düşünebiliyor. Şuanki zamanda günlükleri okuyarak kendinizi yok yere üzmeyin derim

Ben olsam hepsini yok ederdim ama geriye dönüp baktığımda bazen benimde lisede yaşadığım kötü olaylar geliyor aklıma o an o kadar iğrenç hissediyorum ki sanırım biz bastırdıkça daha da kuvvetleniyor bu duygular

güzel şeyler hatırlatıp yüzünüzde gülümseme oluştursa bunu demezdim ama bence yok et hepsini

Bende geçen yıl okuyup okuyup üzülünce ve birden sinirlenince yırtmıştım hepsini. Ama sonra çok üzüldüm. İçinde çok güzel anılar, olaylar da yer alıyodu. Bir ton şeyi unutmuşum mesela geçmişe dair, okudukça hem mutlu olup hem üzülüyodum. Değişik:)) Ama şimdi keşke yırtmasaydım diyorum... Ama sana yükse ve hep kötü olaylar yer aldıysa kurtulman çok daha iyi olmuş.

Düğünüme çok az bir zaman kala tüm günlüklerimi yırtıp kağıt kutusuna atmıştım

Benimde liseden 2 ajanda dokusu gunlugum var valla 31 yasindayim evliyim yillar gecti baba evinde sandikta duruyor.. arada gittigimde bakip gulumsuyorum.. neleri dert etmisim diye ey gidi

Bunu yapabilmek çok zor, özellikle bir yengeç için. Tebrik ederim. Ben de Çok yorulduğumu hissediyorum bu kadar anıyı sırtımda taşımaktan. Şöyle güzel bir temizlik şart bana da, kıyafet, günlükler, hatıra kalsın diye topladığım bir sürü çer çöp :)

Durdukça size zarar veriyor belli ki okumak istiyosunuz okuyunca da iyi hissetmiyosunuz o yüzden toptan yok edin geçmiş geçmişte kalmıştır

Kız kardeşim bazen 'abla hatırlıyor musun...' diyerek cocukluk-ergenlik travmalarımızı anlatır. Hemen sustururum. Cunku beynim onu unutmuşsa cok cok arkalara atmişsa bir sebebi var. Hatırlamak beynimi sürekli yormaktan öteye gitmiyor. Bence onları toptan yakın ve deyin ki o kız gitti yepyeni güçlü bir ben var.

ben lisedeyken edebiyat hocam "sakın günlük tutmayın, yalnızlaşırsınız" derdi :) ben de çok sık yazı yazarım ama biriktirmem atarım. sadece belli bir dönem günlük tuttum. yıllar sonra okuduğumda unuttuğum bütün kötü hatıralar gün yüzüne çıktı. yakın olduğum arkadaşlarımın zamanında beni nasıl kırdıklarını hatırladım. unutmak insanoğlunun sahip olduğu en büyük nimetlerden biri. o kötü hisleri, kötü günleri tekrar okumak, tekrar yaşamak, unutamamak zulüm. günlüğü olan insan zor affeder mesela. ben o kadar şeyi tekrar tekrar yaşamayı kaldıramadım, günlüğümü çöpe attım. siz de kıyın atın, yapacak bir şey yok. ama tutmayı, yazmayı çok da severim. şimdilik yazıp hemen çöpe atmalarla idare ediyorum fakat yakında günlük tutmaya tekrar başlayacağım sanırım :)

Eski günlükleri kapatmak lazım artık :)

Ne güzel günlük tutanlar varmış. Ben de heveslenip bi kaç sayfa karalamıştım. Sonra annem okuyup yazdıklarımdan hesap sormuştu Bir daha da cesaret edemedim. Size tavsiyem okumayın bence. Anlaşılan okudukça daha da kötü olacaksınız, gerek yok.

atma onları ve yeni bir defter edin ve o deftere yalnızca güzel şeyler yazmak üzerine kararlar al. eskilere bakış açınla yenilerine olan bakışın çok değişicek. ben de senin gibi eski defterlerimi okuduktan sonra bu kararı almıştım. şimdi ise mutluluk üzerine olan defterimi her açtığımda daha da mutlu oluyorum. belki yazıcak çok şey bulamıycaksın ama zamanla sayfalar doldukça gururlanıcaksın. ben olumsuz olaylardan çıkardığım dersleri de ekliyodum oraya H

Benimde 8 tane günlügüm var. Hala da yazıyorum. Ara ara açıp okurum bazen çok gülüyorum, bazen sizin gibi çok üzülüyorum. Ama asla yok etmeyi düsünmedim. Onları yok edince yaşadıklarım silinip gitmeyecek ki. Önemli olan sizin yaşandı geçti diye bunları aşmanız. Ben özellikle çok kötü şeyler yazdıgım günlüklerimi ara ara açıp okurum. Vay be neler atlatmışım derim. Ama her zaman yapmıyorum tabi. Belki iki üç senede birdir. Ilerde yaşlandığım zaman onların benim için çok daha kıymetli olacağını düsünüyorum. Bence koyun bir kutuya, kalsın. Eger simdi çok etkileniyorsanız okumayın. Yaşadınız bitti onlar böyle düşünmeye çalışın.

Yak gitsin.. okuyunca o anlara gidiyosun tipki bi tadin ve kokunun goturdugu gibi..

Ortaokuldan beri tuttuğum günlüklerimi evliliğimin 10. Yılınca yırtıp attim... çoğuna göz bile gecirmedim

10 yıl sonra bunlarda dert miydi demek için saklamalısın... insanların yaşlandıkça uzulduklerı şeyler değişiyor...

Evet, yengec. Ve klasik: hic bir seye değer vermem hatıralar kadar :) Salak bir ergen kitabı yazmıştım onu bile atmıyorum, hiç de usenmeden 5 seri falan yazmışım, her seriye kapak fotoğrafı cizmisim Ergenliğim Wattpad zamanına geleydi meşhur bile olabilirdim Hatıralar kiymetlidir Ama şu da bir gerçek size üzüntü veren herşeyden kurtulmanız gerekiyor. Ben hala biletlerimi, bana yazılan küçük notları falan saklarım ama ise kıyafetlerimden başladım, bana güzel hatıra vermeyen - beni yoran neredeyse bütün kıyafetleri bir valize koyup bağışladım. İnsanlar diyebilir ki, bir kıyafet insanı nasıl yorar? Yıllarca giyinmissem ve üstünde hatırlamak istemeyeceğim anılar varsa valla beni yoruyor :) çünkü benim için 'turuncu hirka' değil de 'aliyle bisiklete binerken pantolonum yırtıldığında güle güle belime bağladiğım turuncu hirka' Zar zor Ali'yi gondermisim hayatımdan, anısı niye dolabimda dursun ki? Sizin mesele de aynen böyle. Atın gitsin, madem size mutluluk vermiyor

Vaktinde ağır bir hastalık dönemi yaşadım; evden çıkmazdım. Kullandığım bazı ilaçlar sebebiyle kekelediğim bir dönem de oldu ve konuşamadığım için bu süre boyunca günlük tuttum-yazdım. Neler yazdım-anlattım adam akıllı hatırlamıyorum ama ağır şeyler olmalı ki, iyileştikten sonra okumak için günlüklerimi aradığımda "O zamanları nasıl yaşamışım-neler hissetmişim bileyim" dediğimde hiçbirini bulamadım. Annem toplamış hepsini yakmış "Bir daha yaşanmasın, yok artık, geçti, bitti" deyip. Başta sinirlenmiştim, sonuçta bana ait yazılara müdahale etmişti annem ama sonradan hak verdim. Şimdi ben de anneyim ve çocuğum benim gibi bir hastalık süreci yaşasa ve o dönemi günlük haline getirse, ben de yok ederdim sanırım o günlükleri, okuyup tekrar tekrar yaşamasın aynı acılı zamanı-hatırlamasın ayrıntılarıyla diye. Ve iyi ki de okumamışım, okusam kafadan bi sene daha toprağın altına girerdim. Hatırlamamak, unutmak iyidir bazen. O günlükleri direkt okumadan yakın ve farz edin ki geçmişte canınızı sıkan ne olduysa hepsinden kurtuldunuz, duman oldular uçup gittiler... Yüzünüzü geleceğe dönün ve gerisini boşverin en güzeli.

Benim de vardı. Yaktım. İsterdimki saklayayım seneler sonr bakayım. Kah güleyim kah ağlayayım. Ama yakmak daha uygun geldi o zaman. Çünkü hayatımın başrolune koyduğum insan, hiç olmuştu. Dolayısı ile tekrar okumaya dayanamazdım. "Anı" olarak bile kalmamalıydı. Duygularım defterim yanarken öldü sanki. Çok anlam yükledim o işe zamanında. Yakın gitsin siz de. Geçmiş geçmişte kalsın, sizi üzen şeyler kafanızda veya evinizin herhangi bir köşesinde yer edinmesin.

Olumsuz herhangi birşeyin belgelendiği herhangi birşeyi saklamaya kesinlikle karşıyım. Kime ne faydası var?

çok depresif şeyler yazmışım lisede hepsini önce yırttım sonra çöpe :) yaşadıklarım aklımda kaldığı kadarıyla bana yeter

Ben sanırım atmaya kıyamazdım. Eğer geçmiş size hala acı veriyorsa yüzleşin

Aynen ya, bu arada burcun yengeç mi? Benimki yengeç senin de nickinden dolayı öyle düşündüm. Yengeçlerde geçmişten kopamama da var zaten, napacagimi şaşırdım artık son çare buraya yazdım inşallah bu da dert mi diye üstüme gelmezler:)

ben günlüklerimi okudugumda "ne salakmisim" "ay insan buna takilir mi" "oha... o zamanlar ne olgun düsünmüsüm" "hayret böyle bisey yasamismiydim ben yaaa" dedigim cok oldu, ama cogu zaman gülüp gectim ve hepsini okuduktan sonra ufacik parcalara yirttim ve cöpe attim, cöpün agizini baglayip cöp konteynirina attim, o an ki hissettigim duyguyu anlatamam bile... sen de dene.

Tamamen dolduğunda defteri yakmak günlük tutmanın şanındandır. İnsan nedense mutsuz olduğu zamanlarda yazmaya daha çok ihtiyaç duyuyor ve yazdıklarını her okuyuşunda da mutsuz anlar geri geliyor. Kendinize özel bir tarih belirleyin, meşrubatınızı tatlınızı hazırlayın, önce günlükleri yakın sonra da kendinizi ödüllendirin. İnşallah hayatınızın kalanında hep mutlu huzurlu olsursunuz

Ben olsam once defterlerin etrafini koli bandiyla bantlardim. Sonra defterleri birbirine bantlardim. Sonra hepsni bi koliye koyup koliyi de bantlardim... al iste sana bitti gitti. Yirtip atmadin da ama acip okumasi baya zahmetli olacak ve useneceksin..

ayy ben de 2010 dan satırlar buldum. Lise sıralarında yazdığım. Nasıl canımı sıkmısım cogu seye Okudukca büyüdüğümü anladığım için yırtıp yakasım gelmiyor benm, nereden ne şartlarda geldiğimi unutmayayım diye.

Çok teşekkür ederim fikrinizi belirttiğiniz için. İşin Garibi, mutlu olduğum zamanlarda tuttuğum günlüklerimi yok etmiştim ama bunlara dokunamıyorum. Çok özel/gizli şeyler yazmıyordum ama, hatırlayıp üzülürüm ya da evlenince sorun olur diye. turuncusari

Ya bnm de bir suru gunlugum vardi nerde onlar acaba simdi. aklima geldi :) kesin annem atmistir. Cok da onemli degil acikcasi. Aci verici hatiralari desmenin kimseye bi faydasi yok. At gitsin.

Ben de sakladım. Bir ara oğlum bulmuş okumuş. Annem başkasına aşıkmış diye ortalığı birbirine katmıştı . O zaman bir sinirle attım hepsini...

Ben olsam atmazdim. Her yasin tepkisi farkli ilerde ne dusunecegimi merak ederdim. Keske ben de gunluk tutsaydim.

Benimde sizin yaşlarınızda tuttuğum günlüğüm var. Nedense hep mutsuz olduğum ve ailemle çatıştığım şeyleri yazmışım. Ergenlik zamanı böyle değil mi zaten? Nelere takılmışım, nelere üzülüşüm deyip geçtim. Sende gül geç

Hepinize ayrı ayrı çok teşekkür ederim yazdığınız için. Çoğunluğun dediğini yaptım, dün akşam hepsini yok ettim. Yırttım ve poşete doldurdum, bugün sabah işe giderken çöpe attım. Benimki günlük tutmaktan ziyade, kendimi rahatlatmakmış aslında. Saklayıp kendime yük etmek gereksiz. Şimdi çok rahatlamış hissediyorum. Tekrar çok teşekkürler.

Yak E

Şakın okumayın hepsini. Benim vardı 5 6 defter. Hepsini yırttım attım. Minik minik yırttım. Çöpe attım.

Hayatım boyunca çok sıkıştığımda yazdım. Yazdım, bitirdim ve yok ettim :) Yok etmelerin şekli dönem dönem değişti, ergenlikte yakardım tabiki, kül oluşunu falan izlerdim ayin gibi Sonra bir dönem asetonla mı ne suda çözüyordum :)) hani derdini suya anlat derler ya, ona ithafen. Şimdi bile zaman zaman yazarım ve yırtıp atarım. Yada telefondan not kısmına yazar yazar yazar silerim :) Yani o kadar içimdekileri kusup döküp bir de geri donup onları okuyup kendime yük edemem. Ben hafiflemek için yazmışım. Ne diye bilmem kaç yıl öncesinin dert hamallığını yapayım?

Günlüklerini atma sakın. Yirmi, otuz yıl sonra çok değerli olacak senin için. Şimdi bir kutunun içine kilitle. Anahtarı at.

Sorma ben rezil oldum el kadar çocuğa. Babama gitmiş ağlamış. Annem başkasına aşık diye :)

Ben genelde canım sıkkın olduğu dönemlerde A4 yazarım, defterime veya normal not kağıdına... onlar bir süre durur sonra dönem dönem çöpe atarım. Benim içinde hatırlar kıymetlidir, mesela bana gelen hediye birine verebilirim ama notunu saklarım hep, önemli olan o kısım gelir... Sana acı veren bir şey varsa hiç merak etme çöpe at, ne gerek var...