Merhaba. ben "derdim bu" demeden de anlatabileceğime inanıyorum derdimi.. ve bana ortak olan çok insan olduğunu da biliyorum. şu sıralar pek iyi geçmiyor hayatım.. benim gibi yüzlercesi var biliyorum. çok daha zor durumda olanlarımız.. aynı zamanda, her ne ise, bunu aşabileceğimize de biliyorum. yoruldum.. yoruldun.. umudun mu bitti? şimdi ne kendine getirir seni? bak önümüz kış, güzel aromalı kahvelerinden al yine.. en sevdiğin kitabına yeniden başla ilk okuduğun heyecanla.. ya da daha yeni kitaplar belki, yeni çıkmış birini okumaya başla.. üzerine kalem, boya değmemiş bir sürü kağıt seni bekliyor orda birşeyler karala.. hem işlerin var daha. daha yapılacak o kadar çok şey var ki hayatında, bir yerden sonra içindeki çığlıkların sesini bastıracak bu oyalamaca.. başta sadece oyalamaca gibi gelecek ama, yine bir süre sonra, içindeki o çığlıklar duyulmadıkça yok olmaya başlayacaklar gör bak.. onlar yok oldukça da kuş cıvıltıları, akan suyun sesi, en sevdiğin şarkı, varsa çocuğunun kahkahası, sana güzel olan tüm sesler yeniden duyulacak hayatında. kanamaların durunca aslında umudun olduğunu da göreceksin.. sıra yaranın kapanmasında, bir gün tamamen yok olabileceğini fark edeceksin.. güç verecek bu sana.. inan tek güç kaynağın kendinsin.. psikolog, arkadaşlar, çikolata.. ihtiyacın yok ki hiçbirine iyi olmak için.. herkesin bir sebebi vardır yaşamak için.. eğer benim yok diyorsan bizzat sebebin kendinsin.. yaşa, doğur tekrardan kendini. çünkü yapabilirsin..

Neydi şimdi bu? ZeytinKek