olmuyor be güzelim millet laf başı gelince anasıya bile görüşmüyor diyor. yani problem sende oluyor..

İiyi güzel yazmissinizda. sürekli annenizi suclamissiniz. Peki annenize annaneniz yada diğerleri nasil davrandiki oda size bu şekilde davrandi. Evet davranmamilydi ama siz kendiniz diyorsunuz benimde çocuğum oldu bakalim siz nasil bir anne olucaksiniz annenizi suclamakla hayat geçmez. Sizin cocugunuzda sizi suçlar ilerde benim annemde şöyleydi boyleydi diye. Siz bence daha çok allaha yonelin dualar edin evinize esinize maneviyatinizi güçlendirin bakalim o zaman annenizi bu kadar çok suçlucakmisiniz.

ahh güzelim yaşamayan bilemez anlatsan sende problem var bir anne bunları yapmaz der ama bende aynılarını yaşadım. ancak yaşayan bilir hele yazmışsın ya "Kalmadım, evlendim. Bir de hamile kaldım. Sen milletin gelini, kızı doğuma kadar iş yaptı diye diye beni işe zorladın. Güzelce söylesen ben yine yapardım işlerini ama sen yine azarlamayı, aşağılamayı seçtin. Ona da razı oldum. Sezaryenden sonra başımda bir gece bile, sadece bir gece bile kalma zahmetinde bulunmadın. Bir kap yemek bile yapmadın bana. yemeğime, bulaşığıma, hatta hasta bezime bile kocam koştu. Çok utandım anne. Beni hiç bilmediğim bir işle, annelikle yalnız bırakıp gittin. Ben görmediğim anneliği çocuğuma göstermeye çalışınca tam bir dram çıktı ortaya. Ota. oka bağıran, asık suratlı, annelikten gram anlamayan, saçma sapan bir insan oldum." diye bire bir yaşadım.. ayy sinirlerim bozuldu yine.. annen var mı varrrr ((

Amin inşallah:)

ilk çocuktum belki ondan bilemedim ama diğer kardeşlerime olan tavırlarıyla benimki arasında daha fark var ben resmen düşmanı gibiydim onun için diğerleriyse daha az düşman tabikide nasiplendiler onlarda ama daha az yaralarla... çünkü onların yetişme dönemi annem farklı bir ortama girip ben ne yapıyorum sorularını kendine sormaya başladığındaydı sanırım... şimdilerde o çok sevdiği yiğenlerinden ilgi göremediğinden olsa gerek artık yanlız kaldığını kendini daha çok sorguladığını düşünüyorum... düşünsene başka bir şehirde yiğeni 18 senedir evimizde kira vermeden oturuyor oysaki evli erkek kardeşim 10 senedir kirada işte burdan yap hesabı...

Malesef senin mantığında çok anne görüyorum. Kız çocuğunu baskılamakla, işleri Ona yıkmakla hayata hazırladığını sanan, ne kadar iyi davranırsa, yüz verirse o kadar tepesine çıkacağına inanan, çevre baskısından korkup, falancanın kızı şöyleymiş dedirtmemek için baskı kuran, kızını dövmeyen dizini döver mantığıyla cahilce yaklaşımlar. Birde evin en büyük çocuğuysa bir nevi evin 2. hanımı. Çocukluğunu yaşayamadan kendini kadın gibi hissedenler. Eminim ki anneni hala seviyorsun kırgınlığın yeterince, doya doya anne sevgisi yaşayamamak. Bence annenle hislerini paylaşmalısın, seni kırdığının farkında bile değildir, harketlerini normal karşılıyordur.

Psikolojik destek almadan gerçek anlamda mutlu olamayacağımı niliyorum ama şu an buna bile cesaretim yok

Kendimde anne olucam allah nasip ederse o yüzden anlayamıyorum ve hiçbirzaman anlayamıyacağım bir anne evladına nasıl bunları yaşatır. Benim bebeğimi ultrasonda görünce hüngür hüngür ağladığım zamanlar oldu, kendi annem çok iyi bir anne oldu özelliklede yıllar geçtikçe iyice kenetlendik anneme birşey olduğunu hiç düşünemem içim daralır yüreğim sıkışır. Ne bileyim kolay değil anne olmak büyütmek gerçekten aklım almıyor bir annenin doğuran emziren büyüten varlığın bunları hissetirmesi çok acı (

Çok tatlısınız ya tiplere bak Allah bayramınızı daim etsin:)

alışıyorsun zamanla sevgisizliğe... kaderim deyip kabulleniyorsun canım ama çook zorrr

Her seyin bir hayri var bardagin dolu tarafiyla bakiyorm artik belki bunlari yasamasaydm esimle tanisamicktm o karsima cikmickti pembe_pirenses Aktif Üye Kayıtlı Üye 17 Aralık 2014 1.390 969 39 23 Ocak 2016 Konu Sahibi Esrin mine #128. Nolur topla kendini ve mutlu olmayı seç anneliği öğrenmen gerketiğini düşünme o sende kodlu zaten...

İçimi sızlattın çok üzgünüm sana ne diyebilirim ki desem ne değişir ki bende yaşadım yaşadıklarını. Önümüze bakmaktan başka çare yok evladın için güçlü ol canım her şeyin farkındasın çok iyi bir anne olacaksın bu yüzden. sen evladına annenin sana yaşattıklarını yaşatmayacaksın bak yaptığın en kıymetli şey bu, aynı senin gibi sende hepimiz gibi çok değerlisin annen fark edememiş bu onun sorunu sen kendine inan yeter.

Konu kapanmış sanırım ama başlığı görünce uzun uzun yazmak, içimi dökmek istedim, zaten ne zamandır psikoloğa gitmeyi düşünüyordum, bir nevi derin sulara giriş faslı olsun; kendime eziyet etmekten yoruldum.. öncelikle annemin beni sevdiğine eminim, hastalığımda doğumumda yanımda kalıp annelik yaptı, evlenirken çeyizimi yaptı, eşime ve ailesine çok iyi davrandı v. s. dışardan bakılınca nerdeyse mükemmel, burda anlatılan anne modellerinden farklı.. Benim sorunum geçmişin hesabını kapatamamam ve ona karşı olması gereken sevgiyi hissedemem.. Çocukken sürekli duyduğum şey " oğlan 2 yaşındaydı, buna hamile kaldım doktora aldırmaya gittik, bi daha çocuğun olmayabilir dedi mecbur kaldık" idi.. Sonra 5-6 yaşlarında hatırladığım, anneme sen abimi daha mı çok seviyosun diye sormam ve hiç olur mu öyle şey şeklinde samimiyetsiz cevabı..7-8 yaş civarındaydım annemin abime zaafı o kadar barizdi ki artık akrabalar benim yanımda bile kızın kıskanmıyor mu diye sormaya başlamışlardı.. İlkokulda sürekli benim defterlerimi abiminkiyle kıyaslar onun daha akıllı ve düzenli olduğunu ima ederdi, üstelik bunu öğretmenime açıkça söylerdi.. Kafamın çalışmadığını, liseyi bitirince evlendireceğini söylemeye başladı, hatta Anadolu lisesi sınavına girmeyecek miyim diye sorduğumda yüzüme bakıp güldü sonra babama anlattı, tekrar güldü.. Sürekli ev işleri ile ilgili azarlardı, oğlu yakışıklı ve akıllı, başkalarının kızları güzel ve becerikli ben soğuk, çirkin ve tembeldim... Özgüvenimi o kadar bitirdi ki dolmuşta para vermeye utanırdım, sınıfın en silik tipiydim. İlk kez adet olduğumda anneme söyledim hiçbir şey anlatmadan bir parça pamuk verip okula gönderdi beni, kan önlüğüme, sıraya bulaştı, yerin dibine girdim.. o gün arkadaşlarım yardımcı oldu.. Beni çok hevesli olmadığım halde yazın sürekli halamların yazlığına, şuraya buraya gönderirdi sanki beni evde istemiyordu.. Çocukluğuma dair annemin kucağına alıp sevmesi öpmesi gibi anım hiç yok.. Babamın sevgisinden hep emin oldum ama o da mesafeli severdi.. Eveet bu tembel ve çirkin ördek yavrusu evden okula, okuldan eve, gezme tozma, sevgili bilmeden liseyi bitirdi, beklenenden fazla başarı kazandı, başka bir şehirde mühendislik fakültesini kazandı, yurda bırakmak için o şehre anneyle gidildi, ayrılacağımız gün üzgün değildim, o üzgündü ve benim de üzülmemi istedi, ben yeni tanıştığım iki kızla samimi olmuş gülerek sohbet ediyordum.. Ayrılırken üzgün olmadığım için beni suçladı, ben bişeyler geveledim, "boşversene kızım ben senin ne mal olduğunu biliyorum " dedi ve gitti.. saatlerce ağladım bu lafı hak edecek ne yaptım diye.. okulda 2. sene bir erkek arkadaşım oldu,2 ay sürdü, sadece elele tutuşduk o lafı hakedebilecek.. ama bizimki öğrendi ve 1 hafta konuşmadı benle.. tatile eve gelmiştim, hastalandım ateşler içinde yatıyordum, odama girmedi bile, çorbamı babamla gönderdi.. o derece kötü bişey yapmıştım.. Bu arada aynı esnada başka bir şehirde üniversite okuyan ve benim gibi yurtta kalan abime her hafta yiyecek kolisi gönderdiğini çok sonra öğrendim, bana senede 2 koli gelirdi.. Eve çıkmak istedim, zar zor izin verdiler, evi tuttuk, tabak çanak getirdi, kutuları eve bırakıp yerleştirmeden gezmeye gitti.. Ev arkadaşım bile ne değişik bir anne dedi.. Yıllar böyle geçti, hiç anneciğim demedim, hiç durup dururken sarılmadım içimden gelmedi, böyle bir zeminde gelişen anne kız ilişkisinde problemin benim tuhaflığım, soğukluğum olduğunu ima etti.. Evlendikten sonra beni sevmeye başladı, ya da sevdiğini belli etmeye çünkü onayladığı, ona saygıda asla kusur etmeyen biriyle evlendim. O kadar ihtiyacım varmış ki onaylanmaya, takdirini kazanmaya ona hediyeler alıyordum, sürekli arıyordum. aradan 3 yıl geçti abim evleneceği zaman uyandım, bana yapılanla abime yapılan maddi destek arasında uçurumlar vardı, yetmedi araba alırken bi daha, eşyanın en iyisi v. s çocukken sevgisini kıskandığım anneme duygularım yapılan maddi manevi haksızlığa karşı öfkeye dönüştü.. . Abimin çocukları oldu, onları benimkinden daha çok sevdi, daha çok harçlık, hediye.. sıkıştığında oğluna maddi desteğe de devam.. Bu arada abimden de beklediği sevgiyi, ilgiyi göremedi, herşeyi altın tepsiyle sunduğu için büyüyemeyen, sorumluluktan kaçan bir adam oldu. Ki abimi, eşini ve yeğenlerimi severim onlarla sorunum yok..17 yaşlarındaydım arkadaşı bizdeydi nasıl olduysa torun konusu açıldı, oğlumun çocuğu gerçek torunum sayılır dedi.. O an tepki verdim, güldü. Bunlar silindi, unutuldu sanıyor ama dövme oldu bana.. Anne oldum, çocukken anne olunca ben asla böyle davranmıcam diye kafama kazıdığım şeyleri çocuğuma yapmıyorum, sık sık onu sevdiğimi söyleyip bolca öpüyorum.. Çocuğum olduğundan beri gelip bizde 20 gün kalıyor,3 gün sonra gün saymaya başlıyorum gitsin diye, istiyor ki ben çok özledim gel diyeyim, onu bile diyemiyorum.. memlekete daha çok babamı özlediğim için gidiyorum, mıçmıç anne kız ilişkilerine özeniyorum, cahil köylü ama şefkatli bir annem olsaydı keşke diyorum bazen. Böyle hissettiğim için de üzülüyorum.. yüzleş, affet, sen iyi evlat ol.. desem de olmuyor, zaten bunları okusa üzüntüden hasta olur, çok iyi biliyor ayrım yaptığını, itiraf etti zaten başkalarına. yüzleşsem nolucak, bu saatten sonra üzüldüğüyle kalıcak, anne değil akraba gibi görüyorum,40 yaşından sonra bebeklikten gelen karşılıksız, masum sevgi kurulamaz. Sevgisine ihtiyacım olduğunda yoktu şimdi de benim ihtiyacım yok. Yaşlanınca yalnız kalmaktan çok korkuyor, bi keresinde küçük bi borç almıştık geri ödettirmedi, teşekkür edince ben ileriye yatırım yapıyorum dedi. Ömrüm olursa sadece vicdanımı rahatlatmak için ilgilenicem onunla, o bana fiziksel olarak nasıl baktıysa ben de bakarım.. O kadar.. Sayesinde iniş çıkışlı ruh halleri olan, duygularını yeterince ifade edemeyen, kendisini değersiz hisseden bir yetişkine dönüştüm. Eşim ve çocuğumla mutluyum ancak bazen ortaya çıkan depresif hallerim ve eksiklik duygusu, onu yeterince sevmediğim için suçluluk duygusu beynimi kemiriyor..

Çok teşekkür ederim. Çok mutlu oldum mesajını okıyunca. Ne güzel dedin başkasının derdiyle dertlenmek için kan bağı lazım değil hakkaten. Bunu burada gördüm. Duanda yer verirsen o kadar mutlu olurum ki..

Anlıyorum. Bakış açısıyla alakalı birşey sanırım. Zamanı gelince olacağı varsa olur zaten. Herşeyin hayırlısı:) Esrin

Bu aciyi boyle hissetmek bazi seylerin cok farkinda olmak demek. Sen cok guclu bir kadinsin. Hala sevdigini soyleyebilecek kadar da temiz yuregin. Ve cogu kisi burda nefrete yenilir. Sen yenilmedin. Gercek guctur bu. Su yaralar iyilestiginde hersey daha iyi olacak. Ve yasadiklarini yasatmayarak harika bi anne olacaksin. Boyle guclu ve iyi kal lutfen. Seni tanimasamda gurur duydum

Annenizin bir sorunu mu vardı

Malesef.. Yaşamayan anlayamaz, anlamasın da kimse zaten. Böyle bir çocukluk gençlik kimse yaşamasın. Bu, böyle düşünme boşver denilerek atlatılacak birşey değil. 9 ay karnında taşıdı, doğurdu, büyüttü, belki sevdi de ama sadece bir gün sadece bir gün ya. İnsan çocuğunun gözüne sevgiyle bakmaz mı? Yumuşak ses tonuyla merhametle konuşmaz mı? Kardeş kavgasında, yanan yemekte, uzayan temizlikte pata küte girişmeden önce neden diye sormaz mı? Başkalarının yanında ezerken, küçümserken acaba üzülüyo mu, kırılıyo mu diye düşünmez mi? Aklım almıyo inan ki. Eşimle aram ne kadar iyi olsa da yarın ne olacağını bilmiyorum. Şu an her ne kadar uzak iki akraba gibi konuşuyor olsak da, eskisi gibi beni ezmese de yarın başıma birşey gelirse beni eve alacağını ama aynı çocukluğumdaki gibi ezeceğini, küçümseyeceğini, üstüne bir de benden kurtulmak için kör topal yaşlı farketmez, beni başından atmak için her fırsatı değerlendireceğini içim acıyarak da olsa biliyorum. O yüzden kendi ayaklarım üzerinde durmak için çabalıyorum. O eve kalıcı olarak dönmemek için elimden geleni yapıcam. O zaman çaresizdim, savunmasızdım, kimsesizdim ama şimdi herşeyim evladım var.

ahh o anneden bende de var malesef. şunu farkettim anne olunca insan daha çok sorguluyor sanki annesini. yani yaşadıklarını. ben bu sıkıntıdan kurtulmak için şöyle yapmaya düşünmeye başladım. annemin yaşadıklarını düşündüm sıkıntılarını düşündüm az da olsa ona hakverdim. oda annesiz büyümüştü bilmiyordu annelik nedir belkide. böyle rahatlattım kendimi. inşallah bizler çocuklarımıza iyi anne olacağız. arkaya dönüp bakma fazla. çünkü üzülen biz oluyoruz

yazdıklarına dayanamayıp okurken ağladım... evet yaşamayan anlamaz bu adını koyamadığım durumu ama birebir satırlarda beni anlattın sanki... ben içimdeki öfkeyi özlemi ve ezikliği yendim ama yıllar geçti... sadece hatırladığım asla çocuğumu dövmeyeceğim asla onurunu kırmayacağım hep sevgi göstereceğim öylede oldu iki yavrum var ve hiç onlara böyle davranmayacağım... galiba bu anneler bizimle büyüdü o yüzdende çaresizliklerinin ve yanlızlıklarının acısını yıllarca bizden çıkardılar... sanki yaşıtım gibi arkadaşlarımla beni asla yanlız bırakmayan annem onların yanında hiçbir zaman onure etmedi hep hatalı hep korunmasız ve sahipsizdim, ama olsun o annemdi ve ben bunun normal olmadığını ilerleyen yaşlarımda anladım.. şimdi ona ne zaman ihtiyacım olsa sanki yine yok ama olsun varlığı var o da yeter diye avutuyorum kendimi... onu herşeyden sorumlu tutmak istemem ama hatalarımı her düşündüğümde hep yanıbaşımdaa oda var... umarım hayat başka güzellikleri o eksikliği kapatmak için verir... tek temennim bu

şöyle annelerle görüşmeyin ya bende kendı ekonomik ozgurlugumu elıme alayım gorusmıycem kendi annemle yüzümü gösterirsem namerdim

Ahh ahh nedense bos dimi. Cocugunu sev esini srv. srn yapma sen etme. Demesi kolay. tamam zaten bunlari yasayan bunlari yapmiyo. ama dediginiz gibi o virus damarlarimizda hep. bizi zehirlemisler sanki. Yasamayan anlamaz. anne sevgisinin ilgisizliginin actigi tahribati yasamayan aslaaa bilemez. Sanki annemizden istedigimiz seyleri gorsek butun sikintimiz derdimiz unutulacak gibi. gercrktende oyle. Evimizde eslerimuzle nekadar mutlu olursak olalim gulusumuz yarim sizinde dediginiz gibi. Sunu yap bunu yap diyemicem. cunku srnin yapacaklarinla duzrlmiyecek duygular bunlar ikimizde biliyoruz. Duzelmiyecek yaralar actilar "annelerimiz" bizde. Benim annemde bana yaptiklarini annesinden gormus. aynisini birebir bana uyguladi. soylemeyi birak soyler gibi bile olsam aslaaa kabul etmez. ona gore encok aciyi o cekti. ama o bizlere cektirmedi hıı hıı Nezmn snnesi vefat etti ozmn yaralarini sarmaya basladi kendi yaralarini. Beni yine gormezden gelir yine ayni yani. Dusunmiyim diyorum bosveriyim diyorum olmuyooo Senin gibi paranoyak oldum bende. scaba bu dedigim yanlismiydi. acaba niye surati asik brnmi bisey yaptim. acaba busefer nasil anlatti insanlara. Hergunn ararim hergunnnn Bi gun ya bigun aramamistir. Ararim hastayim diye hıı oylemi bende hastayim der. bi tas corba yaptigini bilmem. evlerimizin arasinda 2dkk mesafe varken girmeye tenezzul bile etmez. Halbuki ben onun yolunda paspas oldum hep. altindan bile aldim. ellerimle yedirdim. tuvallette bile basindan ayrilmadim. yaranamadim. Yine yazmisimda yazmisim. hangi birini anlatiyimki. icim ferahladimi hayir. O yuzden arkadasim coook iyi anliyorum seni. ya biz olene kadar yada onlar olene kadar bu derdi cekicez. Rabbim unuttursun ne diyim

Aman seninki yine başkalarıyla kıyaslanmıştır. benimki benibkendiyle kıyasladı. benim olmadi ben yazamadim benim basıma gelmedi. bana doğumdan sonra bakarmisinn dedim. bana bakan olmadi dedi. o bir şeyi ulaşamadıysa benimde yasamamam gerekir Cekirgee Pamuk Kızım tek ayak

Bu konuyu düşünmeye cesaret ettmişliğim çok azdır. Ama olay bununla bitmiyor ki. Bu öyle bir virüs ki kendisi olmasa bile etkisi hep benimle. Psikolojik olarak iyi olmadığımı adım gibi biliyorum. Ama ilaçtan da kprkuyorum. İlk etapta psikolğa başvurucam inşallah. Umarım dediğin gibi hayatı kendim için yaşamayı, kendimi sevmeyi başarırım. Çok teşekkürler yorumun için..

Bu güzel yazın için teşekkür ediyorum çekirge. Beğenerek takip ettiğim bir üyesin. Hayat gerçekten bu kadar hayıflanmaya değmeyecek kadar kısa. Ama ben kendi kendimi tedavi edemiyorum. Hücrelerime kadar işlemiş. Bir insan anne sözünü duyunca kalbine taş oturur mu? Oturuyor işte. Şu yaşımda etrafımdaki anne kız ilişkilerine bakıp, izleyip mutlu oluyorum. Aptal sırıtışımı gizlemek için dudağımı ısırıyorum. O kadar güzel ve eğlenceli geliyor ki onları izlemek, dinlemek. Yaşayamadıklarım, hayallerim, özlemim o anne kızlar.. Ah güzel annem ahh. Açacağın yaraları hiç mi düşünmedin onca zaman? Yoksa bilerek mi yaptın bunları? Yok yok cahilliğinden yaptın, bilseydin böyle olacağını yapmazdn değil mi anne? Cekirgee Pamuk Kızım tek ayak

Annene inat sen evladını elinden geldiğince en güzel şekilde yetiştirmeye bakgeçmişe bi sünger çek, annen ve yaptıkları her aklına geldiğinde yavrunu bağrına bas, yanlışın ne olduğunu biliyorsun dolayısıyla doğruyu bulmak senin için daha kolay

gider inanırım benim annemde bayramda gitmiyim diye kapıyı kitleyip çıkıp gitti. sırf beni görmesin diye. o bayram ik gözüm iki çeşme ağlaya ağlaya geçti ama allah büyük.. beni evine sokmadı ablamla bir olup. eşimi çağırıp benim nekadar çıkarcı nekadar iki yüzlü oldugumu anlattı. daha neler nelerr... bazen olmasa daha iyiydi dediğim günler çok olduuu...

Canım benim.. benzer seyleri yaşadım ben de. seni o kadar iyi anlıyorum ki.. O günlerin etkisi halen geçmedi. Ben de annemi çok seviyorum. Ama içimde bi yerde geçmeyen bir kırgınlık hep var

Gözlerim dolu dolu okudum yazdıklarınızı. Lütfen durumunuz varsa pskolojik destek alın. Annenizin hatalarını biliyorsunuz zaten evladınıza güzel bir anne olun. İçinizdeki duygu yoğunluğunu ezilmişliğini atmanız pskolojik yardımla düzelir umarım. Siz iyi bir anne olucaksınız bence. Yüklerinizden kurtulduğunuz an kendi değerinizi anladığınız an

Babam annemi çok sever. Gençken hataları olmuş sanırım ama evine eşine çok bağlı bir insandır. Evdeki baskın karakter annemdir. . push ;

Öyle yapmaya çalışıcam. Gerçekten de üzerine gittikçe yara daha da derinleşiyor. Tamamen iyileşmese bile kabuk tutması da iyi bir gelişmedir. Evlatlar çocukluğumuza dönmek için vesile aynı zamanda. Bu güzel vesileyi hakkıyla değerlendirmek lazım:) çok teşekkür ederim..

Belki seninki kadar değil ama benim de kötü hatiralarim var. Ve benim de 2,5 yaşında bir evladim var.. Inan ben de onu o küçücük halde incittim çığlıklarim azarlarim onun ruhunda kimbilir ne yaralar açtı ama toparlanmaya iyi. olmaya ufak tefek yaramazliklarina karşı sabırlı olmaya çalışıyorum. Benim başka sorunlarım da var bu. nedenle. tedavi görüyorum. Eğer baş edemiyorsan sana da tavsiye ederim muhakkak uzman bir. psikologtan yardım al.. Eminim sen çok. iyi bir anne olacaksın. Ve. eminim. annen de seni isteyerek incitmedi.. Belki cahildi belki sorunları vardı aşamadığı ve. kurban olarak seni. seçti bilemiyorum. İnşallah bundan. sonra ailenle çok çok mutlu olursun. Eşine ve evladina sımsıkı sarıl.

Acaba annende annesnden öyle mi görmüs

Çok teşekkür ederim canım. Acı da olsa yüreğine dokunabildiğim için mutlu oldum. Okuluma zamanında devam edebilseydim çok daha güzel şeyler başarabileceğimi içim yana yana bilsem de, eşimin desteğiyle bir şeyler yapmaya çalışıyorum. Bu kadarı bile o kadar mutluluk veriyor ki bana

Off neler yaşamışsın böyle. Seninkiler kıyaslanacak gibi değiller. Sevgi göstermemek bile bir yerde anlaşılır ama bu sömürme, kötü niyetlilik bambaşka. Neysrki eşinden yana yüzün gülmüş. Kurban olduğum allah böyle de dengeliyor kaderi..

Canım, hepsini okudum şimdi sende annesin, onun sana davrandığı gibi davranma evladına..., hem kendini, hem evladını üzersin,, önüne bak, éşinle mutlu ol, annene görüşme biraz, mesafe koy, Bu bir haykırış seninki, evinde huzurla başlangıç yap, gençsin seni mutlu eden kişilerle görüş huzuru mutluluğu kendi yuvanda yarat gerisi gelir yavrum, evladının bir gülüşü sana huzur versin kızım

Ahhh canım benim ne kadar üzüldüm sen çok güzel anne ol yavruna kol kanat ol senin yaşayamadığını o yaşasın o versin sana annenin veremedikleri

Esrin mine, belki dışarıdan söylemesi kolay diyeceksin; ama deme. Çok acı çekmişsin, kalbinin atmasına vesile olan kadın, kalbini parçalamış, yaşadıkların çok ağır; bunları kabul ediyorum. Ama böyle yapma, hayatının geri kalanını kendini zindan etme. Bırak kimse sevmesin seni, annen bile! Sen kendini sev, kendinden vazgeçme. Sen olmasan bu hayatta ne annen, ne çocukların, ne eşin, ne yaşadıkların hangisinin anlamı kalacak? Sen bu haldeyken biliyorlar mı senin ne kadar acı çektiğini, önemsiyorlar mı? Ruhunu da beynini de çok yaralamış annen, yazdıklarından hareketle anksiyete bozukluğu oluşmuş sende, önce oradan başla işe. Bir psikiyatristten randevu al, dertlerini anlat, ilaç tedavisine başlayacaklardır. Önce ruhunu ve beynini arındır bu kabuslardan, sonra at sırtındaki yükleri. Kendin için yaşa, kimsenin seni incitmesine izin verme...

Toplum öğretisi ve gelenekselleşmiş çocuk yetiştirme tutkusu bizi bu hale getiren.. Hepimizin ebeveynlerinin içinde yeşeren canavarlar bizi yutuyor. Ruhlarımız örseleniyor.. Kimi bu savaştan galip çıkıyor, teyet geçiyor! Kimileri mağlup! Çok isterseniz tünelin sonundaki ışığı görebilirsiniz. İçinizdeki çocuğu; kendi yavrunuzla birlikte büyütmeniz temennisiyle!

bir anne olarak o kadar duygulandım içim acıdı parçalandıki anlatamam ne desem ne yazsam nasıl telafi edilir bilemedim siz iyi bir anne olup evlatlarınıza yaşayamadıgınız herşeyi verin onlar sizin burukluıgunuzu sol yanınızın acısını yaşamasınlar

Evet anne herşeyin sebebi sensin. Benim bu saatte, derin bir uykuda olmam gereken bu saatte kafamın derinliklerinde zonklayan seslerin, kurtulamadığım yaşanmışlıkların, ezikliğimin, iyi bir anne olamamamın sebebi hep sensin. Hatta etrafıma baktığımda göremediğim insanlığın, merhametin yokluğuyla sığındığım şu siteye ne zaman iç döksem peşime takılan hastalıklı düşüncelerin, sürekli takip ediliyor sanıp kafayı yeme noktasına gelmemin, bu yüzden birçok hesabı iptal ettirip yönetimden her seferinde özür dileyip yeni hesap açmamın da sebebi sensin. Yüzbinlerce insanın olduğu bir mecrada bile kendimi "işte o işte o" diye parmakla gösterilen, bütün gözlerin üzerinde olduğunu zannetmeme sebep olacak kadar paranoyak, tedirgin olmamın da sebebi sensin. Aslında sana hiç kondurmuyordum. Hala konduramıyorum. Hep suçu kendi pasifliğimde, kendi ezilmişliğimde buluyordum. Ama öyle değil anne. Ben daha küçücük bir çocukken bir yere giderken bile beni bırakıp kardeşimi aldığını biliyorum anne. Senin için hep kardeşlere bakmakla yükümlü evin işlerini görmekten sorumlu bir paçavra olduğumu da biliyorum. Yaşayamadığım çocukluğum, oynayamadığım oyunlar, edinemediğim arkadaşlar hep sırtımda yük şimdi. Suçum neydi diye sormayı akıl bile edemedim. Ben bu olmak için dünyaya gönderilmiş gibiydim. Başka birşey görmedim ki çocukluk bu, ben olmak bu sandım hep. Bir kere bile kızım demeyişine öyle alışıktım ki. Hiçbir şey yapmasam bile, birkaç saniye tvye dalmam bile beddua yemem için yeterli sebep oldu hep. Sen beni hiç sevmedin anne. Biraz büyüyüp arkadaş edinmeye başladığımda arkadaşlarımı azarlamaktan beni utandırmaktan da geri durmadın. Gururum, onurum senin için hiç önemli olmadı. Bir arkadaş edinmemi bile bana fazla gördün. Zaten okumak benim neyime? Okul birincisi olmak benim neyime? Okuyup başına avukat mı olacaktım? En iyisi münasip bir kısmetle baş göz etmek. Eşimi tanımak benim için büyük şans olsa da senin için sırtındaki kamburdan kurtulmaktı. Ödün patladı vazgeçicem de başına kalıcam diye. Kalmadım, evlendim. Bir de hamile kaldım. Sen milletin gelini, kızı doğuma kadar iş yaptı diye diye beni işe zorladın. Güzelce söylesen ben yine yapardım işlerini ama sen yine azarlamayı, aşağılamayı seçtin. Ona da razı oldum. Sezaryenden sonra başımda bir gece bile, sadece bir gece bile kalma zahmetinde bulunmadın. Bir kap yemek bile yapmadın bana. yemeğime, bulaşığıma, hatta hasta bezime bile kocam koştu. Çok utandım anne. Beni hiç bilmediğim bir işle, annelikle yalnız bırakıp gittin. Ben görmediğim anneliği çocuğuma göstermeye çalışınca tam bir dram çıktı ortaya. Ota. oka bağıran, asık suratlı, annelikten gram anlamayan, saçma sapan bir insan oldum. Kendi kendimi büyütüp yaralarımı biraz da olsa sarana kadar, kendime azıcık gelene kadar berbat bir anne oldum senin bana bıraktıklarınla. Şimdi ne kadar toparlamaya çalışsam, ne kadar normal olmaya uğraşsam sol yanımı sık sık yoklayan sancılardan kurtulamıyorum. Gülüşüm hep yarım anne, hayatı öylesine yaşıyorum. Dünya benim olsa birkaç saniyeden fazla mutlu olamıyorum. Sol yanımı çok acıttın anne. Alacağın olsun. Buraya böyle yazdığıma bakma birazdan deli gibi pişman olup hatayı kendimde aramaya başlarım. Herşeyin suçlusu olduğum gibi ana kıymeti bilmeyen, beceriksizliğini, hatalarını annesine atan zavallı ve bencil kızın olurum. Senin bana öğrettiğin ben olurum. Herşeye rağmen seni çok seviyorum anne..

Sen iyi bir annesin canım madem annen anlatsan dinlemiyecek kapasitede ozaman sana tavsiyem takma seni üzülmesine izin verme sen kalp kapılarını kapat takii iyi niyetli olduğunu bildiğin güne kadar yoksa o kalp bu kadar kırgınlıklara çok dayanamaz Allah yar ve yardımcın olsun canım amin

Ah keşke öyle kolay olsa. Canımı istese veririm.

Benim annem de bana çok uzaktır duygusal olarak. Doğduğumdan beri çok hırpaladı beni. Hala da uzaktır. Doğumuma yalvar yakar getirttim. Aramaz sormaz beni. 580 km mesafede yaşıyoruz. Ama aramaz. Ağlaya ağlaya telefon beklerim annemden. Bir kere bile öpmedi beni şimdiye kadar. Kardeşlerime iyi bakar. Ben aklına dahi gelmem. Ama ben kızıma çok sarılır öperim. Oynarım şakalaşırım. Onunla gezmekten keyif alırım. Annem benle gezmez. Dedim ya aramaz bile. Önceki

Ah keşke öyle kolay olsa

Gerçekten çok üzüldüm. Yaranızı deşmek istemezdim.

yazdıklarını üçüncü kez okuyorum her seferinde başka bir şey kalbimi yaktı. acını anlıyorum ve böylesi içten inanılmaz akıcı anlatman beni çok etkiledi. acının güzeliği olmaz nasıl söyleyeceğimide bilemiyorum senin kadar yetenekli değilim. kalemin çok güzel. her yazarın harcı değil bir acıyı yüreğe işler yazmak sende yazma, yorumlama kabiliyeti var, farkında mısın? konuyu saptırmak istemeden kısa keseceğim; hayatında güzel şeyler olabilir yeteneğini geliştirmeni öneririm. sevgiler.

Aynı şeyleri düşünüp ağladım akşam. Belki dedim babam olsa böyle hissetmedim. O da bıraktı küçük yaşta. Ama ben öyle bi anne olmadım olmayacağım. Her daim çocuklarıma sarılıp onları ne kadar çok sevdiğimi benim için ne kadar değerli olduklarını onların yanında dünyanın önemli olmadığını anlatıyoruz eşimle. Eşim de babasından yaralı. Ama çocuklarımız bizim gibi olmayacak inşallah.

Rica ederim, buna sevindim. İnan hiç birimizin çocukluğu dört dörtlük değil Tamamen silmeni de beklemiyorum ama en aza indirge. Geldikçe o kara kara düşünceler başka şeye yönel, git gide daha az üzülürsün daha az daha az daha az derken bitmese de minnacık olur işte ( : Yaşayamadığın her şeyi yavrunlar yaşa Ben öyle yapmaya çalışıyorum, fena da olmuyo hani. Zaten içimdeki çocuğu tekrar ortaya çıkarmama vesile oldu belkide Abidik gubidik oyunlar cicili bicili taçlar, gören o musmutlu hiç derdi tasası yok sanır. Ama kazıyarak geldim ben bugünlere dişimle tırnağımla, eski ya da yeni hiç farketmez hüzünlere yer vermeyeceğim inşallah Salla gitsin herkesin anneliği, insanlığı kendisine de. Onlar kendine onu yakıştırmış, sen kendine yakışanı yap

Bende öyle yapiyrm ikisiylede gorusmuyirm babam zatn Yurt disinda hem onarla mücadele icerisindeydm hem hastaligimi yenme cabasinda annemi babami görmüyorm artik nasilki hastaligimi icimden cikarip attiysm annemi babamida öyle cikardm hayatmdn Ama yinede anne sevgisi baba sevgisi görememek beni cok üzüyor

Madem öyle uzak dur dahada seni yaralamasın

Biliyo musun komşularla otururken bile aynı şeyi hissettim. Çoğu annem yaşında ve benim yaşlarımda kızları var. Benim annemle konuşma şeklim sessizce, ciddi, olabildiğince en az kelimeyi kullanarak konuşup kenara çekilmekti. Kızlarıyla şakalaşmaları, gülüşmeleri, birbirlerine hitapları öyle güzel ki, içim burkuldu. Ne şanslılar diye düşündüm. Ne mal ne mülk, İyi bir Anne şu hayattaki en büyük şans.

Bi konuda paylaşmıştım, buldum. Bize her gün bayram : )

Annenin böyle olmasına sebep baban olabilir mi? Eşiyle mutlu olamayan kadınlar genelde hayattaki duruşları böyle oluyor daha doğrusu mutsuz kadınlar mutsuz bir dünya demek benim için.

Kendimi okudum kendimi gördüm o satırlarda ne güzel yazmışsınız.

Çok üzüldüm yaşadıklarına, şok oldum annenin dediklerine...

Maalesef öyle. herkesin bir derdi var derdim büyük deme daha büyükleri var. belki geldi geçti ama yarası içimizde. şimdi bir kizim var ikinci çocuğum olursa ona sevgim azalır. ilgim azalır diye ikinci çocuğu dusunuyorsun bile biliyormusun Esrin

Esrin mine Her sevgi sonradan. Anne sevgisi dogustan olur. Yazdiklarina uzuldum, ama sunu bilirim, annen yaninda degilse kimse ruhen yaninda olmuyor.. herdemk katiliyorum, sanki bir yazar ve biz o kitabi okuduk

. Nolur topla kendini ve mutlu olmayı seç anneliği öğrenmen gerketiğini düşünme o sende kodlu zaten... lütfen önce kendin sorna yavrun için mutlu bir kadın olmayı seç... sevgiyle kal... M

Ne çok kader ortağım varmış. Ben kendimi bu dünyada tek başına sanırdım. Meğer farklı yerlerde bir sürü arkadaşım, dertdaşım varmış. Ben de kendime üzüldüğüm gibi benim gibi olan tüm sevgisiz çocuklara üzülüyorum. Herşeye rağmen şükretmekten ve onu sevmekten kendimi alamıyorum.

acaba hepimizin annesi aynımı diye sormaktan alıkoyamadım kendimi ne kadar çok aynı anne varmış şaşırdım oysaki piyango bana vurmuş galiba derdim... teyzemde aynı teyzen gibi anneannemden nefretle bahseder annemse her zaman anneannemim önünde kalkan... teyzem çocuklarına çok düşkün asla kızmaz ve onların yerini asla biri alamaz ama annem içinse dünyada sadece yiğenleri ve etraftaki dostlar var biz hiç yokuz yada olmamalıymışız gibi... temizlik ve düzen hastası annem şimdilerde kabulleniyor hatalarını ama 5 kardeşiz ve hepimizin malesefki zayi olan hayatlarını gördükten sonra... elbette böyle olmasını istemezdi hem vicdan hemkabullenememe duygusuyla onun yüzüne çok vurmuşluğum var ezik çocukluğumu... babama şikayet edip doldurup dayak attırmasında önümüze geçip napıyorsun demek yerine odada sigara ve çayını içen ohhh iyi oldu der gibi bakan annemin şimdilerde merhametle dolu gözleri bana hiç samimi gelmiyor... bilmiyorum onu anlamak için çok savaş verdim ama anlayacağım zerre kadar bir neden onun bu yaptıklarını hoş karşılamamı mümkünsüz kılıyor... eşimin ailesine bakıp gıpta ediyorum keşke bende bu yaşta böyle sevilsem ama hayır ben böyle hep bir kanadı kırık kuş gibi sevgi gördüğüm yere doğru çırpınıyorum ve bu dilenci ruhum bana utanç veriyor...

Bencil bir kadınmış annen

biliyormusun anlattıklarından aklıma başka şeyler geldi. mutsuzluk hastalığını duydun mu hiç? genetik bir rahatsızlık. yani anneannen annen ve sen bu üçleme bana bunu düşündürdü. çok sinsi ve farklı algılar yaratan bir hastalık olduğundan psikolojik bir rahatsızlık gibi görünüyor. hastalığın adı haşimato hastalığı. yaşadıkların çok acı, sevgisizliği hiç bir canlı haketmez. yaşamak en büyük hediye sonuna kadar gülerek yaşamanı dilerim. . push ;

Sizi cok iyi anliyorum, hem anneye cok kiziyosunuz hem cok seviyosunuz, duygusal tarafiniz daha agir, onun sizi cok sevmesini, anlamasini, kiymetinizi bilmesini istiyosunuz, ama olmuyo, olmuyo. eniyisi gercekten derine inmemek artik, olan olmus, onunuze bakin, annenizde gordugunuz ve sizi uzen seyler de bi ders, siz oyle anne olmayin

Kendini sakın suçlu hissetme arkadaşım. Birçok psikolojik bozukluğun hatta sapkınlığın altında kötü aile ilişkileri ve anne ilgisinin eksikliği yatarken senin kendini kötü hissetmen ne kadar yersiz. Ki bunun için vicdan azabı duyman bile çok güzel bir kalbin olduğunu gösterir. Anneliğe alışma sürecinde her kadın bocalar. Bundan sonrası çok daha güzel olacaktır eminim. İnşallah ben de senin gibi kendimin farkında olurum her zaman, evlatlarıma iyi anne olurum :)

Her seyin bir hayri var bardagin dolu tarafiyla bakiyorm artik belki bunlari yasamasaydm esimle tanisamicktm o karsima cikmickti

Evlenmissin kendi yuvani kurmussun. Uzaklas annenden ne diye hala isini yapiyosun? Birak o senden korksun cekinsin sen ondan cok daha guclusun unutma.

Ben de başta öyle düşünüyordum. Daha doğrusu birine doğru düzgün bakamıyorum ikinci olursa çocuk sefil olur diyordum ama kardeş gibisi yok. Ben yakın zamanda düşük yaptım. İkinciyi çok istiyorum kardeş sevgisinden mahrum kalmasın diye. İnşallah sevgi dolu, çocukluğuna doymuş çocuklar yetiştirebiliriz.

Hayatında bukadar kötü iz bırakanın kim olduğu önemli değil bırakacaksın en başta arkanda.

Annenize kırgınsınız, elinizden aldıkları için ve bi o kadar da haklısınız. Artık sizde annesiniz ve sadece bebeğinizi doğuran kadın mı? Hayatını dolduran kadın mı olacağınıza siz karar vereceksiniz. Benim de var içimde yaralarım, sizin ki gibi değil ama benimde içimde biriktirdiklerim var, başımı dizlerine koyup gözlerimi kapatacağım birine ihtiyacım var ve artık miniminnacık iki diz gözlerimdeki buğuyu gördüğüde bana yastık oluyor, beni öyle şefkatle sarıyor ki göğsüne hasret kaldığım eksikliklerimi tamamlıyor, ben kızıma anne, kızım bana ana oldu, evladınıza sarılın ve hep kendi kendinize şunu hatırmatın "ben evladımın annesi olacağım".

Çok çok fazlasıyla anladım seni.. Hemen hemen aynı şeyler anne ile ilgili. Bu yüzden ben de senin gibi ufacık bir sevgi görsem gerçek sanıyorum sonra sudan çıkmış balık oluyorum. Utanmasam sevgi dilenicem insanlardan. Çok zor. O kadar yok ki annem... Bu yüzden kimseye de güvenemiyorum. Annem bana kucak açmazken insanlardan ne bekleyebilirim ki?

Çok haklısınız. Üzgün olunca, dalgın olunca sanki kırk yıllık dostummuş gibi bir gözümün içine bakışı var ki. O kadar saf, o kadar merhametli ki. Onu uyutmak için uyumuş numarası yaparken uyuduğumu sanıp yüzümü okşuyor ya, yanağıma bir öpücük konduruyor ya bütün dünya benim oluyor. Geçmiş geri gelmez ama bu kıymetli sevgiyi değerlendirmek için çok zamanım var inşallah. Olaya bu yönüyle bakmayı hatırlattığın için teşeklür ederim.

Annem beni öyle sessiz sakin dinlemez ki. Ne hainliğim kalır ve saygısızlığım. Üstelik herkese olayı kendi gözünden anlatıp beni suçlu çıkarır. Hem zaten onu üzmek de istemem. Vicdan azabı yaşamak istemiyorum çektiklerimin acısı yetmezmiş gibi. Bir de şöyle düşünüyorum. Anlayacağı varsa onca yılda anlardı. Ben tamamen yalnız bırakıldığım halde evladıma kendi annesizliğimi yansıtma ihtimaliyle vicdan azabı, uykusuzluk, huzursuzluk, kendimden nefret etme gibi bir sürü şey yaşadım kısacık bir sürede. İyi bir anne olamayacaksam allahım canımı al diye allaha yalvardım. Ama o bunca yıl hiçbir pişmanlık emaresi göstermedi. Belki çok şey yaşadı, çok ezildi ama bize aynı şeyleri kararlılıkla yapmaktan çekinmedi.

Ben sabah kavga sesleriyle uyanip gece yine bagris cigrislarla uykuya daldim hep. cocukluguma dair hatirladiklarim hep kavga gurultu siddet. Hicbir zaman anne baba olduklarini hatirlamadilar hep birbirlerine hayati zehir etmekle ugrastilar. Annemin psikolojik sorunlari vardi senelerce tedavi gordu kac defa kendini oldurmeye calisti onun kendini asmaya calismasini bile gordum. kavgalari biter babam evden cikar gider annem sinir krizleri gecirir sonra da kendini bilmez bizi tanimaz gecenin bir yarisi kardesimle beni evden atardi. O cocuk aklimla komsularimizdan utanirdim birilerinden yardim istemeye cekinirdim babam donene kadar kapinin onunde gece ayazinda uyur kalirdik belki de bu yuzden kendimizi bildik bileli hep hastayiz. huzursuzluk fakirlik baski benim cocuklugum bunlar... annem temizlik yemek falan pek bilmez bag bahce isleri ona daha kolay gelirdi hala da oyledir evi pislik goturse umursamaz. ablam evlenip de gidince daha ikinci sinifta evin camasiribulasigi yemegi hepsi birden ustume kaldi. aklim biraz erip de yapmak istemeyince cok da dayak yerdim bir kez olsun sacim taranmadi.11 yasinda adet oldum iki ay dover diye soyleyemedim. Gerci ogrenmese daha iyiydi ne yapicami anlatacagina acelen neydi canin koca mi cekti kimseler duymasin rezil olursun dedi. sanki bu benim elimdeymis onleyebilirmisim gibi... cok agrima gitti genc kizligimdan utandim. Hep boyle bir yuvam olmasindan korktum bebegime boyle bir anne baba olmaktan. simdi evliyim bir kizim var elimden geleni yapmaya calisiyorum ama iyi bir anne olamayacagimi dusunuyorum hep icimde muthis bir ofke ve bosluk var. Biraz vakit gecireyim kizimla oyunlar oynayayim desem bunaliyorum cok cabuk sinirleniyorum aglamasina tahammul edemiyorum cogu zaman. ciglik atip kacip gitmek gecior icimden bazen. Ben sanirim en korktugum kisiye anneme donusmeye basladim...

çok üzügünüm öz vatanın, çocukluğun ne yazıkki annelliği bilmeyen birinin elinde heba olmuş. annenin yetiştirilmesi de muhtemelen anneannenden kaynaklanıyor. ezilmiş ezmeyi öğrenmiş. ve sanırım ilk çocuksun bu sebeplede bildiği ezilmişliği kendinden güçsüz gördüğü sana empoze etti. çok üzgünüm. bunların farkında olan biri iyi bir anne olur. sen iyi bir annesin. kaybolan çocukluğuna ilk gençlik yıllarına birşey yapamayız fakat geleceğini ve çocuğunu kurtarabilirsin. sıfır beklentiyle yaşa. kimseden birşey bekleme. ben uzundur beklentisiz yaşıyorum, inanır mısın, mutluyum. bende seninkine benzer bir çocukluk yaşadım. anneni sev ama hayatının içine alma. mümkünse azami görüş uzak kal. güzel bebeğinin mutluluklarını çoğalt. anne mutluysa çocuklarda mutlu olur. unutma sen sana yardım edebilirsin ve bir tek sen seni terk edemezsin. sev kendini hemde çok sev. annelerimizi seçemiyoruz ama onlarla yaşamamayı seçebiliriz. yeterince üzülmüşsün. ne olur artık pişman olma. hayat senin ve aldığın nefesi bir daha alma şansın yok.

İnsanı ömrü boyunca yaralayan bir şey annesinin sevgisini esirgemesi. Ben bunu hayatta payıma düşen sınavlardan biri olarak kabul ettim ve "neden" diye sorgulamayı bıraktım... Bir gün çocuklarım olduğunda onlara annemin bana veremediği sevgiyi vereceğim, en büyük hayalim bu. Dilerim sen de evlatlarının sana duyduğu sevgiyle iyileşirsin... Kendi mutluluğum kadar istedim mutlu olmanı inan ki.

Canım sen artık kendi bebeğinle bir ailesin. Eskiden başına gelenleri unutmalısın. Gerekirse anneni de. Hayatı kendi kurallarına göre yaşamalı ve mutlu olmanın yolunu bulup hiç vazgeçmemelisin.

Bu saatte, bu gözlerden yaş gelir 1 tık aşağısını yaşıyorum bazen. O yüzden yazdıkların içime işledi..

Çok üzüldüm ama sen iyi bir ANNE ol lütfen annenin intikamını yavrundan alma sakin. anne bu insan sever neyaparsa yapsın anne ışte..

En kötüsü de annen senden bir parça kötülüğünü de isteyemiyorsun başkası yapsa nefret edersin uzaklaşırsın ama edemiyorsun herseyin sebebi o olsada onsuz hayat düşünemiyorsun.. Ben de kendimden bir parça buldum yazında ama benim annem dünyanın en iyi annesidir ama hayat bi yerden gülse baska bir yerden vuruyor insana şükür ki eşlerimiz iyi en büyük nimet bu.. . push ; Esrin

bu hayatta başımıza gelen her şeyin sorumlusu biziz

Annemi suçlayarak hayat geçirmiyorum. İlk defa burada bu kadar açık bir şekilde derdimi açtım. Yazımda bulduğunuz tek bir hakareti, incitici sözü bulup bana yazar mısınız? Sadece onun yaptıklarının kısacık bir özeti bunlar. Şimdiye kadar içimde tuta tuta taş kesildim kesilicem. Biraz anlatmaya, dertleşmeye ihtiyacım olamaz mı? Şu okuyup rahatsız olduğunız şeyleri ben bizzat yaşadım. Ama annem yaşatırken tereddüt bile etmedi. Herşeye rağmen onu çok sevdiğimi defalarca belirttim. Evet ben de anne oldum. Ama annemden gördüğüm sevgisizliği çocuğuma yansıttığımı farkeder farketmez kendimi silkeledim. Ona bir kez bağırdıysam on kez öptüm özür diledim, kendimi frenledim. Nasıl olsa çok çektim çocuğuma da çektireyim bu benim hakkım demedim allah muhafa etsin bu hastalıklı düşünceden. Annemse 40 küsür yaşına rağmen tek bir gün pişmanlık duymadı, kendine çeki düzen vermedi. İnşallah sevgisizliği bu kadar savunmanızın altında benzer bir olay yatmıyordur.

Insan hamileyken bu konuları daha çok düşünüyor. Emin ol 2. Bebeginde annene hiç ihtiyaç d uymazsin. Benim de annem 2 çocuğun da da 1 gece bile kalmadı. Biz doğum yaparız logusaligi annem yaşar.

Ailemizi seçemiyoruz kaderimizde yazılanı yaşıyoruz, satsan satılmaz atsan atılmaz çünkü onlar bizim ailemiz iyi veya kötü. Benim de annemle bazı sorunlarım vardı, zamanla aşıldı üstüne sünger çekildi ama hala kalbimin belki de en küçük köşesinde o kırgınlıklar duruyor yapılacak bişey yok onlarla yaşamayı öğrendim. Yapman gereken en önemli şey güçlü kalmak, eğer güçlü kalmazsan daha da yıpranırsın yapma bunu kendine, sana verebileceğim tek tavsiye bu çünkü özellikle anne konuları çok hassastır maalesef insan bazı şeyleri konduramıyor, kalbini temiz tut Allah yardımcın olacaktır.

Yazini okudugumda icim acıdı senin tabirinle sol yanım sızladi, cok üzgünüm senin adina... Yasadiklarini evladina yasatma ona bütün kalbini sevgini ver onu sevginden mahrum birakma o bunu haketmiyor onun hic bir sucu yok... İlerde senin düsündüklerini düsünmesin, seni hep meleği olarak ansın ona bu kötülüğü yapma lütfen...

kımse bı kouda buyuk konsmasın bence. sızın sıkayet ettgn durumunımetsaynlar var bu dunyada..

Burnum sızlayarak okudum. Ama lütfen asla kendini suçlama. Bir anne de olsa bir insan ve insanlar her zaman en iyi en doğru değildir. Sen sadece onun sana veremediği herşeyi çocuğuna ver. Sevgini ver, ilgini ver, zamanını ver. Hayatını ona ada. Inan zor değil. Sen bu yanlışları farketmiş bir insan olarak en doğrusunu yapabilecek birisin. :) K kaplan2535

Ah keşke bebeğimi kucağıma almadan önce cesaret edip kaderimle yüzleşseydim de bu kadar hata yapmasaydım. Bundan sonrası için didiniyorum. İnşallah hatalarımı telafi ederim. Mutlu bir yuva kurup o yuvaya bir melek getirdiğin zaman olur da benim gibi annenden ufacık da olsa bir parça görürsen kendinde hemen silkelen. Benim gibi hataya düşme. Allah sana da bana da tüm kader ortaklarımıza da yaşayamadığı çocukluğunu yaşatabileceği mutlu yuvalar evlatlar versin.

Kiyamam ben sana. Annelik en yuce mertebelerdenmis ama senin annen olacak onsan becerememis. Insallah sen kendi yavrularinla istedigin gibi saglikli mutlu iliskiler kurarsin. Elbette yeni dogum yaptiginla 2 yil sonraki halin ayni olmayacak. Bebegine gerekli sabri ozveriyi sevkati gostereceksin. Sen kotu birisi degilsin cunku sadece hayat sana karsi biraz yenik baslamis. Ama hepaini aşacaksin. biraz karisik yazmis olabilirim ama cok duygulandim bu saatte idare et.

Yorumları harfi harfine okudum. Çok teşekkür ediyorum sizlere. Benim bu eksikliği kendi çocuğuma yaşatmak gibi bir hakkım da niyetim de yok. Allah korusun. Tahmin edersiniz ki bu kadar annesiz kalmış bir insanın sabrı çok az oluyor. Sabrımın tükendiği noktada kendi çocukluğumu aklıma getiriyorum. Kendi kendime söz veriyorum. Benim çocuğum benim gibi annesiz, sevgisiz kalmayacak. Onu tüm benliğimle bağrıma basıyorum. Allah kimseyi şaşırtmasın.

Ya sen beni çok kotu aglattin

Ahh anneciğim bir çocuk nasıl annesinden böyle dayak yer böyle beddualar isitir diye acidigim hatirlamak istemedigim o küçük ben o küçük kız çocuğu yaşadığı hiçbir şeyi unutmayacak konusu açılınca ozamanlar cahildim diyip savunmaya gecmende bu yaşımda canımı ayrı acıtıyor yani sen beni kırıp dokmekten hiçbir zaman vazgwcmeyeceksin çok şükür bende anne oldum daha 3 aylık olan minik kızıma her baktığımda ona layık bir anne olurmuyum diye düşünüyorum ama senin gibi olmayacağım kesin.

Yok ben onun işini yapmaktan hiç gocunmam. Çünkü o da benim işimi çok yaptı. Çünkü temizliğe çok düşkün. Ama işte o karnım burnumdayken beni azarlayıp hala başkarını örnek göstermesi, halimi anlamaması içimde hep yara. Ona göre naz yapıyordum.

nasıl ya. Yüzünü mü çevirip gitti?

Amin sizin de inşallah, hepimizin...

Yuhh ya yuhh yani. seninki daha fenaymis. valla seni okuyunca ben iyimisim yine dedim. Neden diye bile sorulmaz yani affet ama annen normal degilmis. agzima daha cok sey geliyoda yazamiyorum seni daha cok uzmemek icin. Dogurmakla anne olunmuyo iste. onlara gore biz 2dkklik zevk sonucu olduk. bizi cokmu istediler sanki. yillarca evlad hasretimi cektiler. istemediler belkide. Ama bizde onlarin imtihaniyiz biyerde. Allah sormicakmi emanetime nasil baktin sen diye

Gece gece ne uzdun ne aglattin beni. tek uzuldugum sende değilsin seni bu kadar iyi anladığım. Seni anlamak için sebeplerim olduğu içinde kendime uzuldum. yüklenme kendine. çocuğunu sev. kötü anneyim diye düşünme. emin ol sen en iyi annelerdensin.

Benim annemde baksan mükemmel anne

bu kadını sevme hala

gercekten çok üzüldüm ama malesef böyle annelerde var. bak ne güzel cocugun olmuş sen annenın sana yaşattıklarını ona yaşatma çok sev onu. eşin ve çoçuguna dort elle sarıl

Konu kapanmış sanırım ama başlığı görünce uzun uzun yazmak, içimi dökmek istedim, zaten ne zamandır psikoloğa gitmeyi düşünüyordum, bir nevi derin sulara giriş faslı olsun; kendime eziyet etmekten yoruldum.. öncelikle annemin beni sevdiğine eminim, hastalığımda doğumumda yanımda kalıp annelik yaptı, evlenirken çeyizimi yaptı, eşime ve ailesine çok iyi davrandı v. s

Birgun yolda yururken anemle karsilastim, kadin suratini cevirip gitti ve biz ayni evde yasiyorduk... Bigun yine hastanede karsilastik gene suratini cevirip baska yöne gitti... bu aci dayanilir gibi degildi.. resmen aciyla kavruldum.. Birgunde kullandigim ilaclari ac karnina ictim diye zehirlenmistim ve yine konserini birakip gelmedi.. ve o gun arkadasinda kaldi.. Bu acilara dayanilir mi?... bence dunyada iki buyuk aci var, birincisi evlat acisi ikincisi boyle annelere sahip olmanin acisi... İnanin katlanilir gibi degil..

içim sızım sızım sızladı. şu annelik babalık bir ehliyetle olmalı gerçekten öyle doğal yolla kimse anne baba olmamalı bizim eşimle doğal yolla çocuğumuz olmadı evlat edindik. dünya güzeli bir oğlum var, çok şükür. gözünden damla yaş akmasın, eli ayağı üşümesin, gözü bir şeyde kalmasın diye babası da bende didiniyoruz. ben mesleğimi bıraktım yavruma zamana ayırabilmek için, babamız özveriyle çalışıyor ihtiyaçlarımızı karşılamak için. evlat edinmeye karar verdiğimizde iğneden ipliğe her şeyimizi araştırdılar. psikolojimizden tutunda ciğerimize kadar incelediler. paramıza pulumuza evimize soyumuza baktılar. yavrum 7 günlüktü, kucağıma verdiler :) herşey bitti sandım, bitermi biryıl evime gelip gittiler oğluma nasıl davranıyorum, ne yediriyorum ne içiriyorum, üstü başı nasıl. sülalemiz kabul ettimi, anneanne babaanne nasıl davranıyor, çocuğa uyum sağladık mı, inan herşeye çat kapı gelip baktılar sabahın köründe akşamın karanlığında... polisler geldi evimize, mahkemelere taşındım ve bu tam 2,5 yıl sürdü. ben bir tanecik evlat için bunları yaşarken doğal yolla çocuğu olan biyolojik annelerin çocuklarına yaşattıklarına neden dur demezler. çocuk hakkı diye birşey var, çocuklarımıza öğretmeliyiz. benim çocuğuma vurmaya bağırmaya onu incitmeye hakkım yok. çocuğuna kötü davranan anneler babalar ihbar edilmeli sadece dayak değil psikolojik işkence yapanlarıda... ne olur annene dönüşme. benim annemde babasız 3 çocuk büyüttü. babam hayatta olmasına rağmen hiç bir hakkı yok üstümüzde. annem bizler zarar görmeyelim evde hır gür kavga olmasın diye çekmiş çocuklarını aslanlar gibi de büyütmüş. evet bizimle hiç oynayamadı saçımızı uyurken okşadı. çocukken annem nöbetten gelirdi uyusun diye çıt çıkarmazdık evde ben 5 kardeşim 3 yaşındaydı üstelik, odamızda sessiz sessiz oynardık korkardık uyanıpta kızar diye çünkü kızardı döverdi uykusuzluğun ne demek olduğunu büyüdükçe anladım anneciğime hiç kızmadım. hükümet derdik ona çünkü hükümet gibiydi her derde devaydı hala öyledir. diyeceğim bende parlak bir çocukluk yaşamadım ama abim yaralı bir kuşken ben daha güçlü hayata daha sıkı sarılan bir kuş oldum. kız kardeşimde anneme benzer tuttuğunu koparır. annem ki annesiz büyümüş saçı bir kez okşanmamış ona rağmen merhametli fedakardır. biraz güç biraz özgüven... bizi biz yapan şeyler. çocuğunla bol bol oyun oyna açık havada gez hava soğuk olsa bile sıkı sıkı giyin bol bol C vitamini al. yaşadıklarına çok üzüldüm Allahım sana güzel bir yuva nasip etmiş sıkı sıkı sarıl hep sarıl sev... önce kendini sonra yavrunu. Sevgiyle mutlulukla kal arkadaşım. kusura bakma çok uzun yazdım yüreğim sızlayınca duramadım geçiştiremedim

Yaşamayan anlayamaz var olan annenin yokluğunu... İnsanı en çok sevmesi gereken kişi annedir ya hani, onun şefkati üzerinden eksik olunca zanneder ki kendisi sevilmeye layık biri değil. Zanneder ki suç kendinde, karakterinde. Ömür boyu eksik yaşar, insanların kendisine duyduğu sevgiyi hep sorgular, en ufak ilgiye çözülüverir... En büyük zaafı sevilmektir çünkü. Annesinden göremediği sevgiyi ömür boyu başka şeylerle telafi etmeye çalışır... Gecenin bu saatinde gözlerim dolu dolu okuduysam bir yerde acılarımız kesişmiş demektir arkadaşım. Çok iyi anlıyorum seni. Umarım kendi kurduğun ailenle çok mutlu olursun ömrünün sonuna kadar.

Arkadaşım, kardeşim yapma bunu kendine! Olmuyorsa görüşme, her doğuran anne olabilseydi keşke Ne hayatlar var bir bilsen, kendi haline şükredersin belkide Artık geçmişi didiklemeyi bırak Anneni sorgulamayı bırak Başka annelerin ilgisini görünce yutkunacak yaşı çoktan geçtin sen Çok şükür sağlıklısın hatta allah sana bir evlat nasip etmiş ve sanırım vefalı da bir eş Binlerce şükretmeye bak Eskiyi düşünüp durma, sadece ders çıkar. Bugüne geleceğe bak Mesela annem bile olsa her dediğini dinlemem hataymış, mantık denilen birşey varmış. Bu kadın bana iyi gelmiyor az öz bayramdan bayrama bile görüşsem sadaka niyetine yeter de. Onun olamadığı kadariyi bi anne olacağına eminim ben Öyle olmasa bu konuyu açmazdın kendini de eleştirmezdin, annen gibi saldım çayıra mevlam kayıra yapardın Üzülme, şükret Hayat üzüntüye bu kadar geniş zaman dilimi ayıracak kadar uzun değil Dört elle sarıl yavruna, eşine, yuvana.. Dik dur, en çok kendine güven bu hayatta

kendimi buldum yazilanlarda bazen bende dusunuyorum annem babam olmasaydi oksuz yetim kalsaydim canim bu kadar yanarmiydiki. anne baba olmayi birak es olamamis evcilik oynadigini sanan iki insanin yillarca hatalarinin bedelini odemis bir bedendim. ben ailemle gorusmuyorum onlara cok kirginim. buraya yazamayacak kadar uzun haksizliklara maruz birakildim. yillarca ne cocuklugumu yasattilar ne gencligimi. bencil bir kadinin ilk cocugu olarak dunyaya gelmekti belkide sucum. en cok icimi acitanda bazi arkadaslarimin anneleriyle olan iliskisi ve baglari onlari oyle gordukce kendimi oyle ezik oyle yanliz oyle kotu hissediyorum ki yerin dibine girmek istedigim anlar oluyor. kiskanmiyorum cok ozeniyorum. isyan ediyorum neden diyorum neden benimde duzgun bir ailem olmadi neden...

Yeri zamanı geldiğinde bu sendeki travmaları annene anlatki, bu sendeki ağır yükü üzerinden atalabilesin anlatki seni ne hale sokmuş yıllardır, anlatınca inanki rahatladğını göreceksin annen hiç memnun kalmayacak kalmasında zaten. o ezik susan herşeye razı kızının artık olmadığını göster, herşeyin farkında olduğunun bilincine varması hoşuna gitmesede senin artık eski sen olmadığını ona bildirmiş olacaksın seni üzemeyeceğini bilsin...

çok acı bi durum geçekten ama böyle sürekli seni harap eden bir anne ile ben olsam görüşmezdim sanırım tabii karşıdan böyle konuşmak kolay olabilir ama hayatında sana hatırlatacak mutlu annenle tek bir anın bile yok... eşine çocuğuna sarıl şükret onlarla mutlu ol bence

Tek tek cevap veremesem de yorumlarınız için çok teşekkür ederim. Annem gibi bir anne olmama konusunda kararlıyım. Aksi halde şikayet etmeye, üzülmeye hakkım olmaz zaten. Ama insan sevgi adına bir şey görmeyince eli ayağı birbirine dolanıyo bazen. Anneliğimin ilk zamanlarındaki psikolojiyi neredeyse tamamen üzerimden attım. Yaşamadığım görmediğim ne güzellik varsa çocuğuma vermeye çalışıyorum. Sık sık öpüp onu çok sevdiğimi söylüyorum. Sahip olamadığım oyuncakları, eşyaları alıyorum, ona kendisini değerli hissettirmek, hata yapmamak için elimden geleni yapıyorum. Ama bazen annem gibi bakarken kendimi bulunca çok ürperiyorum. Belki de psikolojik desteğe ihtiyacım var. Bilemiyorum. Bildiğim tek şey annem gibi bir anne olmayacağım.

içimi acıttın ben böyle etkilendiysem sen neler yaşadın arkadaşım!!!! yavruna sıkı sıkı sarıl, sarmala sen merhametli ol annen gibi olma olamazsın da öyle hissettim... sevgiyle kal hep mutlu ol inşallah...

Psikolojim hiç iyi değil başka. sağlık sorunlarım da var ama şimdi. düzenli terapi görüyorum. Uzun. zamandır bağırıp cagirmiyorum çok. şükür eskide kaldı. Hassasiyetin için. teşekkür ederim

benim ananem de sevgisini göstermeyen mutsuz bir kadınmış annemle ben de öyleyim, teyzeme bakıyorum annesinin hatalarını nefretle anıyor çocuklarına sevgisini gösterebiliyor benim annemse annesini iyilikle anıyor yanlış birşey olduğunu düşünmüyor ve hatasını düzeltmeyi denemiyor sadece bizi okutması ve annesi gibi gerici olmaması iyiydi yani annemin de sevgisizlik dışında düzelttiği birşey varmış ama o sevgisizliği de hayatımı mahvetmeye yetti mutsuz bir çocukluk geçirdim mutsuz bir yetişkin oldum, hatta olamadım fiziksel sosyal gelişimim de çok geri kaldı. bence bir anne çocuğunu öpmeli ona sarılmalı konuşmalı gülümsemeli benim annem bunları yapmadı sadece önüme yemek koyup haftada bir banyo yaptırıp temizlikle falan uğraştı. bütün bunlar bana çok garip geliyor yani sevmeyeceksen aile olmanın anlamı ne, bu kadınlar istemeden, toplum baskısıyla mı evlenip çocuk doğuruyor hiçbir önemi ilgisi yokmuş gibi davranabiliyor zorunlu bir işiymişim gibi sanki yetimhanedeki bir bakıcıymış gibi. belki de yanlış şartlarda yanlış ortamda doğup büyüdüm. aklıma geldikçe bizi terk etseydi nasıl olurdu yine böyle ezik sefil biri olur muydum diye düşünüyorum, çocukken ben sizi terk etmedim çekip gitmedim diye bize laf sayardı ama şimdi o kadar da kötü bir fikirmiş gibi gelmiyor. çevremdeki çocuklardan farklı olduğumu hep hissettim onların aileleri gibi değildik, kıyafetleri davranışları vs. onlar gibi değildim aralarına giremezdim bilmiyorum belki de annem bir melektir sorun da bendedir belki başka bir bebeği aynı şartlarda büyütse o bebek dahi olurdu ama ben böyle biriyimdir. yine de içten içe onu da kendimi de suçlamaktan vazgeçemiyorum şimdi bana en güzel en pahalı en emek verilmiş şeyleri de alıp getirse içimde hep bi burukluk var içimden artık hiçbir şeye ihtiyacım yok anne diyorum. işimi hiç sevmiyorum, gelecek endişesinden bana hiç uygun olmayan bu bölümü yazmaya mecbur hissettim çalışmaya da mecburum, çok uzun yıllardır öleyim diye dua ediyorum inançlı biriyim öyle yaşayıp gidiyorum tabi ki benden çok daha kötü durumda olanlar var biliyorum halime şükrediyorum ama mutlu olamıyorum yine de çok şükür halime

sevindim. nefes aldığımız sürece hiçbirşey için geç değil, di mi :) mutluluğun daim olsun yüzün gülsün.

O kadar güzel anlatmışsın ki, bu satırları ancak annesi yaşadığı halde öksüz bırakılan biri yazabilir. Sol yanımız hep acısa da inşallah dediğin gibi kendi küçük dünyamızda küçük mutluluklara sarılma gücü bulabiliriz arkadaşım.

Tebrikler anneniz Narsist! Bu tip narsist ebeveynlerin her zaman bir "altın" çocuğu olur . Diğer çocuk hep "diğer" olarak görülürken ebeveyn tarafından 7'den 77'ye her daim ne kadar yetersiz ve aslında istenmediği sevilmediği hatırlatılarak büyütülür. Sonunda bu çocuklar ebeveynlerine hastalıklı bir çaresizlikle bağımlı birer yetişkin olarak büyür. İleride narsistler tarafından büyütülen yetişkinler çocuk sahibi olduklarında artık eskisi kadar sık hatırlatılmasa dahi ne kadar yetersiz ve ne kadar kötü birer ebeveyn oldukları kulaklarında çınlayarak çocuk yetiştirir. Sizin psikolojik yardım almanız en doğrusu olur. Ancak eğer psikolojik yardım alamıyorsanız Susan Forward'ın Zor Bir Ailede Büyümek adlı kitabını okumanızı tavsiye ederim, adeta kendinizi bulacaksınız.

kımse bı kouda buyuk konsmasın bence

Ya ne bilim ben bu düşünceden kendimi alamiyorum. kizim hicbiseyden mahrum kalmasın istiyorum Esrin

Canım ya neler yaşatmışlar şu kısacık hayatda zindana çevirmişler lütfen yaşadıklarını unutup annenin veya babanın sahte güler yüzlerine kanma evinizden uzak tutki faydaları zaten yoktur bari evinizin huzurunu bozdurma Rabbim eşinden ve senden razı olsun canım dilerim hep mutlu olursunuz boşver maalesef ki diyorum iyiliğin için annem babam öldü say ve onlardan uzak ol illaki yardıma muhtaç olursalar evladlık görevinsede maddi olarak yardımcı ol hayatına sokmadan Allah yar ve yardımcın olsun canım amin banamasalanlatma Üçü bir arada AŞK.

Bu tür annelerin ortak özelliği bunlar galiba. Benimki de yeğenlerine kızım, oğlum demesi, Hele onlara kullandığı canım sözcüğünü eskaza kullandığını bile duymadım. Kendi annesi kardeşleri yeğenleri herşeyden önceliklidir. Seninki tüm kardeşlerine de böyleymiş anladığım kadarıyla. Benim annem bana tek bu kadar sevgisizdi. Diğerlerine de çok sevgi dolu değildi ama bana resmen garezi vardı.

Mavi sular hanim insanin yasadigi psikolojik sikintilarda cocukluguna iniyorlar anneyle araniz nasildi nasil bi aileniz vardi diye sorarlar. eminim sizin anneannenizde anneniz gibi bi kadindi anneniz boyle oldu. siz boyle olmayinki sizin cocugunuzda boyle olmasin esinize ve cocugunuzada simsiki sarilin mutlu olmaya calisin ve birilerine kizdiginiz hayatin acisini kizinizdan cikarmayin kizdiginiz anne konumuna sizde dusmeyin hata yapmayin bebisinize ve size bol gulucuklu zamanlar insallah

yazdıklarınızı yutkunarak okudum kolay atlatılacak duygular değill ne güzelki güzel bi yuva kurmuşsunuz eşinize yavrunuza sımsıkı sarılın size yaşatılanları siz sevdiklerinize yaşatmayın.

biz evlatlarımızı yetiştirirken aslında kendimizde yetişiyoruz aslında olgunluk denilen şey yaşla kazanılmıyor bazen iki karış boyu ile bize öyle dersler veriyorlar ki yeterki sabır taşımız evlatlarımız için kaya olsun.

Unut anneni unut evladının ve eşinin ne suçu var eğer sen böyle devam edersen annenden farkın kalmaz. senin herşeyin o iki insan kendine gel

Asil annen gibi olmamak icin azmet, annem cok iyidir, cok severim ama annemin hatası ne oldu bizi büyütürken biliyor musun? Annem dis fırçalamayı bize öğretmedi, el yıkama alışkanlığı edindirmedi, her gün duş alma alışkanlığı edindirmedi, baya baya büyüyene kadar insanlara ne kadar Rezil olduk bilemiyorum. Kendisi de dağınık ti bende cok tembel büyüdüm. Bakim nedir hic bilmezdim, bir hafta banyo yapmasak niye yapmıyorsunuz demezdi. Bu gün aklımdan bu düşünceler geçti ve sinirlendim ama annemi seviyorum iyi biri. Ne zaman evden taşındım sonra si beden temizliğine dikkat eden bakımlı bir bayan oldum. Simdi de yaptığı yanlısı görüyor birşey diyemiyor. Cunku düşüncelerimi göstererek gözüne soktum. Ve ben aynısını insallah çocuğuma yapmayacağım. Toplumda dışlanan bir birey yetiştirmek istemiyorum.

Boyleleri de anne oluyo, ama oyle deme yine de o senin annen diyenler de olucaktir eminim degil iste degil oyle bi kadin anne olamaz!! Dogurmayla anne olunmaz!

tesekkurler derdime ortak oldugunuz icin, aslinda cevap yazilacagini bile dusunmedim konu unutulmustur diye.. sadece icimi dokmek istedim.. cocugum ve esimin kiymetini biliyorum, asla acisini onlardan cikarmam ayni hatalari yapmam.. onu affetmeyi de cok istiyorum zaten hicbirsey yokmus gibi davraniyorum ama cokmus binanin betonundan pembe pancurlu ev cikmiyor.. Benim sorunum dunyanin en buyuk sorunu demedim ki zaten mutlaka cok daha buyuk dertleri olan insanlar var, bu gunumuze sukur.. sadece dertliyim ve paylastim.. bu kadarini esim bile bilmez.. tanimadigim insanlara anlatmak daha kolay geldi, guclu gorunmek zorunda degilim burada.. hepinize mutluluk, saglik diliyorum..

çok zor bir durum Allah herkezi anne yönünden yüzünü güldürsün. Gün gelir eşin şaaaakkk diye suratına vurur annenle olan ilişkini. çocugunun gözünün önünde rol modelsin görüşmesen ileride çocugunda öyle yapar diye düşünüyorsun. ama içindende gelmez gitmek gelmek sormak. sürekli aşşalanmak, umarsız tavırlar karşısında kendini degersiz hissedersin ama bişey yapamazsın. çocugun bile itelenir kakalanır. sırf o çocuk senin oldugu için. bakarsın kardeşin ablan hasta olur onun başında 1 hafta kalınır çocuklarına bakılır ama sana gelince dirsek gösterilirçinsanın o kadar gücüne gidiyor ki anlatamam. ama annen hasta oldumu o kardeşlerin işleri olur sen götürüsün bakarsın. niyemi sen? çünki bizde vicdan var çünki bizde merhamet var annemizde bize karşı olmayan duygular. ve gün biter sen yine eski yerine konursun. herkez sende bir problem oldugunu düşünür, yeri gelir eşin, yeri gelir çocugun bile... allah yardımcımız olsun böyle annlerinde gönüllerine merhamet versin..

Şevkatsiz bir annenin ne demek olduğunu çok iyi bilirim... Ne kadar haklı olsanda; sonunda kendini suçlamaya başladığında acı çeken yine sensin.. Ben kendime teselli olamam ama sana şunu söylemek istiyorum; seni her anlamda kahreden insanlardan uzak durmak senin hakkın. Ben eskiden günah olduğunu düşünürdüm.. ama değil, bu izlerden kurtulmak için onlardan ayrı hayatı kurmak zorundasın. ve lütfen tedavi olacak bir yol bul kendi kendine aşmak o kadarda kolay değil. Başka çaresi yok bu işin.

şoklardayım inanın. Allah sabır versin ne diyeyim. Ben ailemle yaşıyorum. Öğlen arasında arar annem Kursa yazıldım akşamları işten sonra, dün akşam bana kızdı ; bu sene de bunu çıkardın hiç görüşemiyoruz diye

ama yinede seni seviyorum diyebiliyorsun bu bile güzel. . benim annem komşudan bir farkı yok yabancı gibi. . hep öyleydi. . sebebi ise erkek değilde kız doğdum diye. . benim bunda suçum ne. . küçükken bana bağırır di olmaz olaydın başımın belası nerden oldun senin doğduğun güne lanet olsun. . hiç bi zaman annelik yapmadı bana. . ablam büyüttü beni.. ona anne diyorum ama sadece kelime olarak çıkıyor ağzımdan... ben böyle bir anne olmayacağım. . bazen dua ediyorum allahım bende anne olayimda annem görsün nasıl anne olunur. . dogurmakla anne olmayı zanneden annem. seni asla affetmeyecegim çünkü erkek kardesimi gözümün önünde sevip beni hep red ettiğin için önem vermedigin için. . seni hiç sevmeyecegim. . hastalandigimda bile babam bakardı bana annem hiç bakmazdi. . o kadar nefret etmiski benden anne sütü bile hiç vermemiş. .. nefret ediyorum ondan allah biliyor ya. ..

Aynen öyle, sevgi nesilden nesile aktarılan bir miras olmalı. Biz o mirasa nail olamadık. İnşallah çocuklarımız nail olur. Güzel yorumun için çok teşekkürler..

oooo daha neler ben aramayım asla beni aramaz. birgün dedim ki annee bana şurda araba çarpsa ölsem ağlamazsın bile arkamdan dedim. tık ses etmedi aman kızım allah korusunayyy aman allah evlat acısı vermesin demedi. ki benimde evladım var öyle bişey dese hatip ederim allahım sen koru diye. ben buna inanıyorum ve hissdiyorum ben ölsen inanın siz daha çok üzülürsünüz. ISSIZZ

u Lutfen ama lutfen yalvariyorum cocuguna bagirip önünde ciğlik atma

Cok sükür ki Rabbime esimden yana yüzüm gülüyor hangi geline sorsak kaynanasindan sikayetci ama ben öyle degilm kaynanam herzaman beni kizi gibi görüyor kizim diye hitap eder oglumun sevdi kadin benm kizimdir oglumun sevgisi bnim sevgmdir seni Allah düsmanimin basina vermesin veripte düsmanimin yüzünü güldurmesn der öz anne gibi olmasada anne sevgisi veriyor bana Ben kocami Veren Allaha ve Onu dogran Kadina kurban olurum Rabbim onlarin acisini yasatmasn ve yeminim var eger benm cocugum olursa ona öyle bir annelik yapacagim ki hic bir anne evlada benim imrendigim gibi imrenmick Esrin

Ben herşeye rağmen sevmezdim kimse kusura bakmasın ne olursa olsun annendir babandır lafları bana işlemez bende babamla hiç anlaşamazdım ama sizinki gibi değil genede evlenincede aramızda sorun falan kalmadı sizde geçmişi unutmaya çalışın o kadınlada görüşmeyin derim

evet doğurmayla anne olunmaz, ne güzel demişsin.

okurken içim acıdı neler yaşamışsın inşallah hep mutlu olursun bundan sonra herkes anne olsada anne olamıyor...

Benim anneannem böyle, Ama annem mükemmel olmasa da çok iyi bir anne oldu bana Ben böyle şeyler yaşayanların cocuklarına daha sıkı sarıldıklarını düşünüyorum. O yüzden bence sizde iyi bir anne olacaksınız.

Gecmisi arkanda birakmalisin esine bebegine saril sana yeni yaralar acmasina izin verme ve annen gibi bi anne olmamaya sòz ver kendine