Eş konusunda aynı durumdayız bu yüzden çok minnettarım. Belki süper bir eş değil ama beni mutlu ediyor sevdiğini görebilir hissedebilirim. Annemle yüzleşme kısmına gelecek olursak, hayatta kendi adıma yaptığım tek şey sevdiklerime 'bak beni yaraladın kabuğun altı kanıyor yapma bunu sen canımı acıtttıkça mutlu olamıyorum' demek oldu her daim. zaten bu noktadan sonra vazgeçtim ailemle arama duvar ördüm. Çünkü ben yüzleştikçe karşıdaki insanın iğne ucu kadar çaba göstermemesinden ötürü uzaklaştım pes ettim 24 yıllık beyhude bir çaba. Ve ben birşey yapmadan beni mutlu etmeye çalışıldığını görünce ailem olmadıklarını fark ettim

Hiç eksikliği olmuyor biliyor musunuz? Aranmadığında umurumda olmuyor. Aradığında sözde sitemleri hala sen nasılsın demeden kendi ile diğer çocukları ile ilgilenmemi istediğini öyle belli ediyor ki tiksiniyorum ondan.

Bana kızmayın ama ne olursa olsun annenize beddua etmeyin. Belki size yaşattığı acılardan dolayı bunu diyorsunuz ama ne olur yine de kendiniz için bunu yapmayın. Tam tersine Allah tan onun için af dileyin bu sizin daha hayriniza olur. Bende anne mağdurlarından biriyim yani sizi anlıyorum ama sakın sakın beddua etmeyin her aklınıza geldiğinde Allah deyin beddua etmeyin H

Onu affedin ve yolunuza bakın. Yureginiz de tasimak sizi yorar atın gitsin.

Onu asla affetmeyeceğim. Bana yaşattıklarını unutmam mümkün değil. Ama sadece ayda 1 filan geliyor artık aklıma çok umursamıyorum. Bana verilen hayata şükredip mutluluğa odaklamıyorum. Önceden film iken şuan sadece reklam arası oluyor

Ben çocuklarım için unutmaya çalışıyorum. Çünkü hatırladıkça üzüldükçe fark ettim ki ailem kötü etkileniyor. Yaşadıklarımı kabullenip önüme bakmaya çalışıyorum

O kadar nefret ediyorum ki onun Zihni'mi meşgul etmesine dahi tahammül edemiyorum. Elimden geleni aşama aşama yapmaya çalışacağım. Önce Kitaplar vs sonra da belki terapi. Şuan hazır değilim henüz

Geldi sabah okumaya başladım. Kitap ile alakalı konu açacağım zaten. sizi de etiketlerim

Annesi yaşadığı halde annesiz büyüyen çocuklardanım. Buna rağmen cennetin annelerin ayakları altında olduğuna inanıyorum. Çünkü ben de anneyim ve evlatlarımı nasıl büyütüyorum ben bilirim.

Katamadım. Söyledim çabaladım çırpındım boşa zaman kaybıydı. Ben anne olmak istemiyorum ki ona. Onun psikolojik sorunları varsa bunun faturasını niye sadece ben ödedim. Evlat ayrımı neden yaptı. O bozuk ruh sağlığı sadece bana mı bozuktu. Şuan affedemem asla hazır değilim. Herkese iyi gelen bir kadın en kötü ruh halini sadece bana yansıtıyorsa bu insanlık değil. Hiç unutmam evde herşey yer değiştirdi birşeyler kayboldu sadece suçlu ben oldum. Hep böyleydi nefret ediyorum ondan

En başta eger yakınınızda ise uzaklaşacak siniz. Hani derler ya tebdili mekanda ferahlık vardır diye gerçekten doğru fiziki mana da ilk önce uzaklaşin. Bundan sonra sizi kullanmasını veya size eziyet naddi manevi izin vermeyin. Allah tan onun icin af dileyin bu en cok sizi iyileştirecek. Inşallah cok daha iyi olursunuz. Benim yaşım 30 dan sonra ancak umurumda olmadi ama herkesin tabiki farklı olur. Inşallah siz güzel bir anne olursunuz

Bana verilen en güzel hediye tüm yaşadıklarıma rağmen isyan etmemem oldu. Mutlu etmek için ve olmak için bir çaba harcayınca iyi hissettiğimi gördüm. Zaten ailem dışında herkesle ilişkim çok iyidir. Çok açmak istemem zaten dezavantajlı insanlar yararına çalışmalar yapıyorum. Hayvan dernekleri, mülteci kampları ve birçok ülke içi toplum yararına çalışan kurumlarda gönüllü çalışıyorum. Kendimi mutlu edebiliyorum zaten çoğu zaman da mutlu bir insanım. Fakat beni dünyaya getiren insan ve ondan dolayı kan bağım olan insanlarla bu kadar feci şeyler yaşamak içinde bir kabuk bağlayan yara olarak kalıyor.

Birçok arkadaş da tavsiye etti sağolsunlar. Sizde ayrıntı yazmışsınız çok teşekkür ederim. Affetmek istediğim zaman ilk olarak bu yola başvuracağım. Ben uzun bir zamandır unutmaya hatırlamamaya çalışıyorum fakat oda birşekilde patlaklar veriyor. Bunun kati çözümü bu biliyorum. Bakalım bunu çok istiyorum ve başarmak için çabalayacağım

Yanyana, fakat birbirine karismadan akan nehirler gibi. Ben simdi normal anne kızım, yani ararim arada, giderim guler konusuruz, cocuklarimi sever, savunur. Fakat zeytinyagi ve su gibiyiz, paylasimim, yani icten paylasimim yok, aldigim verdigim cevrem tamamen ondan bagimsiz, asla eskiyi acamam, ama cok yakin da olamam, olmaya kalksam kucuk bir kiz karsimda durup gozlerimin icine bakiyor sanki uzgun ve sessiz. Affetmek mi bilmiyorum, ben yukumu sadece yere biraktim, yurudum gectim oteye. Ama o hepsini hatirliyor, belli etmese de, telafi eder gibi davranislarindan anliyorum. Dedigin gibi, iyi olsun, orada hep olsun, ama o kucuk kiza elini bile uzatamaz, oksamak icin bile, arada ben varim, onu operken ben opuyorum, o kucuk savunmasiz masum kiz degil...

Evet gerçekten cennet var. Hayır tabi ki herkes orayı haketmiyor. Anneniz eğer anlattığınız gibiyse bile sizi taşıyan ve doğuran kadına saygınız olsun. Herkes kendi yaptığı veya yapmadıklarından mesul. O annenizin sınavıydı, bu sizin.. eminim o kadın da hiç kolaylıkla büyütmemiştir sizi.. ne acı bu şekilde annenizden bahsetmeniz.. üzüldüm. JES

Unutmak bence yanlış tabir buna kendinizi zorunda gibi hissetmeyin. Unutmak mümkün değil zaten. Anne en temel ihtiyacımız bebekken nasıl unutacaksınız ki? ama unutmayıp artık bu duyguyla yaşamaya alışmaktan bahsedebiliriz artık sizi eskisi gibi acitmamasindan. Guvenli bağlanma gerçekleştirememiş insanların elbette hepsini olmasa da zararlarının çoğunu karşılayıp normalleşmesi mümkün ben buna inandim:) terapistle nasıl olur dediniz ya bunu bizzat yasayan terapistler var onları okumak etkileyici bence. Bende size Annenin Duygusal Yoksunluğu kitabıyla, Betül Demirkiranin Terapi Günlükleri kitabını tavsiye ederim.

Ben unuttum affettim. Sba cok cok seneler sonra zaman sizi ona yönlendiriyor. Önce en kötü anne benim annem derken baktım daha beterleri var sonra zaman daha da geçtikçe annemin geçmişte yaşadıklarını anlamaya çalıştım. Sonra hayatı anlamaya çalıştım sonra baktım ger insanin bu djnyada bir cok sıfatı oluyor anne oluyor es oluyor arkadaş oluyor nasil ki diğer sıfatlarda insanlar kusur işleyebiliyorsa annelik sıfatında da işleyebiliyor. Aşmak kolay olmadi ama astım kendi kendime ha derseniz ki annenle şimdi nasılsın ayda 1 sefer falan ararım ama hic bir derdimi falan da paylaşmam ama ona kin de duymuyorum üstelik cok benzeriz. kaynağı annem olmakla beraber kardeşlerim ablam ve 1 kiz kardeşimle de hic bur zaman iyi olmadık ama umrumda değil artik. Yani demem o ki yaşınız kac bilmiyorum ama zamanla geçiyor bu da benim sinavimdu deyip geciyorsunuz. Dua ettiğiniz zaman anneniz icin de edin Onun için Allah tan af dileyin Allah ta sizin bu acınız dan sizi kurtarır tabiki terapi kitap vs onlarda işinize yarayacaktır ama unutmayın hic bir acı kalıcı değildir. Rabbim size iyi bir anne olmayı nasip etsin. Bir de düşünün tersi durumlarda var mesela bir evlat annesine her türlü acıyı yaşayabiliyor. Yani insanlar malesef büyük hatalar yapabiliyor bu bazen evlada bazen anneye babaya. Siz iyi bir insan olun kötülük edenler kim olursa sıfatı ne olursa olsun onların sorunu deyin. Sevgiyle kalın H

Anne dediğimiz insan nasıl unutulur hala aklım almıyor. Terapi ile birşekilde annemi affettim unuttum olanları unuttum diyen var mı gerçekten? Şuan için hiç mümkün gözükmüyor bana A

Maalesef eşim de aynı durumda benden daha feci şeyler yaşamış. Ve bana anlatmadığı milyon şey var. Benim durum da zaten ortada. K kendimidurduracakdegilim Nirvana Anneler

Bence annelik babalık sıfatı cocuk sahibi olan herkese veriliyorda herkes hakketmiyor diye dusunuyorum. Babam çocukluğumuz gençliğimizi rezil etti 3 yıldır çalışıyorum kenarda birikmiş 100 liram yok gecen kredi kartı kullandığımı öğrenince bu gidişle cok yaşamazsın diye tepki veriyor sanki kendime gibi yazsam kitap olurda vazgeçtim artik Hayatini ondan artırmışsan onun rahatlığına bak kendisiyle fazla görüsmemeye calia

O bir sözdür annelik yaşadıkların yaşatıklarınla değer kazanır yada kaybeder Sadece kendinize olan saygınız sizi doğuna saygı duymanıza yeter Sadece bu kadar

Insana ait olan hicbir sifat kutsal olamaz. Anneligin kutsal gorulmesi anne olmayi tercih etmeyen kadinlara uygulanan baskinin birincil sebebidir. Aile konularina hep ayni oneri veriyorum cunku gercekten hayatinizi degistirmeye yonelik ilk adim olabilir bu. 'Zor Bir Ailede Buyumek' isimli kitabi ve akabinde 'Hayati Yeniden Kesfedin' isimli kitabi okumanizi tavsiye ederim. Anneniz toksik ebeveyn kategorisine giriyor ve kesinlikle yalniz degilsiniz, ozellikle ilk kitap annenizin gecmiste biraktigi yukten kurtulmanizi saglayacak.

Kesinlikle katılıyorum insan ruhuna yük yapmamalı değer vermemeli

Her anne aynı olacak diye bişey yok. Vicdanlı olmayan, kötü kalpli olan, bencil olan insanlar anne de olsalar çok bişey farketmiyor. Sizin de annenizin cahilliğine verin. Belki psikolojisi bozuktur vs. Affetmeye çalışın. Rahatsız olduğunuz, zorunuza giden şeyleri içinize atmak yerine onunla paylaşın. Her zaman anneler çocuklarına birşeyler katamiyor. Biz de onlara birşeyler katabiliriz istersek. JES

Icimizdeki cocugu biz sevecegiz, yuzunu guldurecegiz, o artik bize emanet. Ne zaman guzel bir sey gorsem, kendi gonlumu yapsam, cocugumu kucaklasam gulumseyen bir kiz cocugu gelir gozlerimin onune, o kucuk Deniz biliyorum, ben onu oyle korumaya, sevmeye, arkasinda durmaya basladim, siz de boyle yapin, kucuk Muzkad size emanet, mutlu olursaniz o da olacak, aglarsaniz aglayacak, artik aglamasin

Yasadiklarin isyana götürebilirdi seni. Yasadiklari merhamet vicdan duygunu köreltebilirdi. Sen kötülügü iyilige degismissin. Sende iyilik kazanacak. Iki sene olmus daha evden ayrilali. Zaman herseyin ilaci diyorlarya gercekten öyle. Bu hayatta her karsimiza cikan insan bize birseyler katar ders olur sinav olur yara acar mutluluk sacar. Olaylar yasadiklarin gecmisini sanki yasamamis gibi unutturacak sana. Benden nice kötüler varmis diyeceksin. Bir nebzede olsa merhem olacaktir göreceklerin. Yeri gelecek sanki dün yasamis gibi aci verdigi günlerde olacaktir elbet onlar parmakla sayacak kadar azalir umarim. Yaradir insani olgunlastiran. Acidir insani pisiren. Tevekkül duygusu okadar ferahlatiyorki insani. Sevgiden beslenen hal aliyorsun. Ucan kusa yemek vermek. Sokaktaki kediye yemek birakmak. Sessizlerin sesi olmak. Iyilik yaptikca aciliyor gönül penceren. Bir cocugun basini oksamak. Bir yasliya tebessüm etmek. Hersey mutlu edecek seni. Mutfagindaki kendi yediklerini görmez olacaksin yiyemeyenlere artani israf olmasin diye can atarak dagitmaya baslayacaksin. Hic agac ektinmi bir cekirdekten agac ek ve sahit ol cürümeye aday bir meyveden nasil yesermeye baslayacak yeni bir hayat...

Tesekkur ederim, ihtiyacimiz da sadece bu, biraz huzur

Ben annelerin kötü olabileceğine inanamıyorum ya nebilim kötü nasıl olur ki diyorum sonra bazen doğurduğu bebeği poşete koyup çöpe atanlar geliyor aklıma acıyor içim her gece uyuduğunda ya keşke şunu yapsaydım diye pişman olduğum yavrularıma baktıkça ağlıyorum bazen poşete koyanlar doğduğu gibi atanlar. Allahım o kadar muhtaçlar ki o kadar masum ki öyle güzeller ki. Bazen bu masumiyet altında eziliyorum hiç mi kötülük olmaz. evladına kötülük yapan anne olamaz ya lütfen anne demeyelim onlara. Evladına psikolojik olarak kötü davranan diğer annelere de öyle başka şeylerin acısını çıkan anneler bilmiyorum ama bana göre çok yanlış. Bırakın düşünmeyin düşündükçe üzüleceksiniz gerek yok boşverin

Çok teşekkür ederim dilerim yaratılmış olanlar tarafından mağdur edilen herkes çok mutlu olur. Sizde

Ben unuttum affettim. Sba cok cok seneler sonra zaman sizi ona yönlendiriyor. Önce en kötü anne benim annem derken baktım daha beterleri var sonra zaman daha da geçtikçe annemin geçmişte yaşadıklarını anlamaya çalıştım. Sonra hayatı anlamaya çalıştım sonra baktım ger insanin bu djnyada bir cok sıfatı oluyor anne oluyor es oluyor arkadaş oluyor nasil ki diğer sıfatlarda insanlar kusur işleyebiliyorsa annelik sıfatında da işleyebiliyor. Aşmak kolay olmadi ama astım kendi kendime ha derseniz ki annenle şimdi nasılsın ayda 1 sefer falan ararım ama hic bir derdimi falan da paylaşmam ama ona kin de duymuyorum üstelik cok benzeriz sanırım kaynağı annem olmakla beraber kardeşlerim ablam ve 1 kiz kardeşimle de hic bur zaman iyi olmadık ama onurumda değil artik. Yani demem o ki yaşınız kac bilmiyorum ama zamanla geçiyor bu da benim sinavimdu deyip geciyorsunuz. Dua ettiğiniz zaman anneniz icin de edin Onun için Allah tan af dileyin Allah ta sizin bu acınız dan sizi kurtarır tabiki terapi kitap vs onlarda işinize yarayacaktır ama unutmayın hic bir acı kalıcı değildir. Rabbim sizi iyi bir anne olmayı nasip etsin. Bir de düşünün tersi durumlarda var mesela bir evlat annesine her türlü acıyı yaşayabiliyor. Yani insanlar malesef büyük hatalar yapabiliyor bu bazen evlada bazen anneye babaya. Siz iyi bir insan olun kötülük edenler kim olursa sıfatı ne olursa olsun onların sorunu deyin. Sevgiyle kalın

Lütfen okuyunca beni etiketleyerek kitabı yorumlar mısın?Malesef bende o anne mağdurlarımdanım ne güzel terapi alıyordum yarım kaldı şuan ruhum buruk.

Benim için annelik kutsal değil. Anne var anne var. Hepsi bir değil. Cennet annelerin ayakları altındadır sözünü de farklı yorumluyorum. Nesli inşa eden, iyi olmayı, ahlaklı olmayı vs ilk öğreten model olan kişi anne. Böyle bir evlat yetiştirirsen cennet vadediliyor ayakların altına seriliyor çünkü yetiştirdiğimiz evlatlardan sorumluyuz. Ben böyle anlıyorum yoksa on tane doğurup saldım çayıra mevlam kayıra çocuk yetiştir sonra da cennet annelerin ayağının altında olur mu hiç? Evet evlat yetiştirmek büyütmek çok zor ama bunu biz istiyoruz. Bilerek tercih ettiğimiz bir şeyi de elimizden geldiğince en iyi şekilde yapmak zorundayız.

Böyle annelere can kurban bende böyle anne olmak için elimden geleni yapacağım. Cennet var evet ama her annenin ayağı altında değil.

Şu hayatta bana acı nedir diye tarif et deseler 18 yaşımda babamı kaybettikten sonraki zamandan evlendiğim zamana kadar geçen 7 yıl derdim. Annem ve kardeşlerim yüzünden yaşadığım cehennem ateşi. Ablam iğrenç ahlaksız insan hala aklıma geldiğinde senin gibi bir pislikle geçirmediğim her saniye için şükürler ediyorum. Hep fedakarlıkla hep kendinden taviz vermeyle geçen yıllar. Az önce yine anne başlıklı konular okuyunca aklıma geldi geçmiş lanet günlerden biri. Böyle parça parça yüzlerce anıyla Zihnimi öyle kirletti ki. Evlendikten sonra hayatım güzel olunca benden faydalanma çabası gittikçe midemi bulandırıyor. Ama işte hayat öyle ki Hayır demeyi öğretiyor insana. Hayırlarım bütün reddedişlerim bütün sevgisizliğim sana gelsin anne. 1 hafta kaldığım hastanede 1 defa aramadığın bana ne bu saatten sonra sevgi gösterisi yap yapmacık yapmacık ne de bana muhtaç ol. Dünya senin olsun da sen de benden uzak ol yeter ki. Her doğuran anne olamıyor her anne babanın çocukları kardeş olamıyor. Seçme şansı olmadığı aileler tarafından mağdur edilen çocuklar olarak Dilerim seçme şansı yakaladığımız ailelerimiz ile mutlu oluruz.

Elimden geleni yapıyorum yapmaya da devam edeceğim. Onu ağlatmayacağım. çok teşekkür ederim Deniz sözlerin de Deniz gibi berrak ve masmavi. Huzur verici

Çok üzüldüm, ben de annesi içinde yara olanlardan biriyim. Merak etmeyin arayip sorsa da moral bozardı kendimden biliyorum, aramasın daha iyi.

Eşim de aynı şeyleri yaşıyor. Annesi alabildiğine bencil bir kadın. Yaptığı tek şey beni babamdan istemek, oğlu için. Harcadığı paraları da faiziyle aldı, oğul evlenirdim diye dolanıyor şimdi etrafta. Sadece para mevzusunu anlattım, diğer mevzuları anlatsam akşamı ederiz burda. Dün bardağı taşıran son damlayı koydu kaynana. Eşimin gözü döndü, ağzına geleni saydı, engelledi. '' Anandır atsan atılmaz, satsan satılmaz'' falan dediler. Eşim dedi ki' '' Attım da, sattım da. '' dedi. Mesele doğurmak değil, bütün dişlerde olan bir yetenek o. Her doğuran anne olamıyor.

Annelik babalık, bazıları lafta anne baba, bazıları da gerçekten anne babalık yapıyor. Sizin seçme şansınız yoktu tıpkı dünyadaki geriye kalan milyarlarca insan gibi. Diğer üyeler affedin yazmış siz affetmem demişsiniz. Burda demek istenen şu : eğer affedersen kalbinizdeki, dusuncelerinizdeki ağırlıktan kurtulacaksiniz. O defteri affettmeden kapatamazsınız. Şey gibi düşünün. Bu annenize karşı hissettikleriniz sadece sizin enerjinizi, hayat isiginizi emen bir parazit gibi. Bundan kurtulmak için affetmek ve bırakmak gerekiyor. Ayrıca affedin derken gidip herseyi unutup annenizin boynuna sarılın demek değildir. Her dediğini yapın, herseyi unutun, hiçbir şey olmamış gibi davranın demek değildir. Bunu bi araştırın

Herkes annelik vasfına sahip olmuyor sadece anne oluyor. Amaam benimkide tam bas belası Allah belasını versin L

Annelik kutsal değildir, verilen emek kutsaldır. Kimin doğurduğu önemli değil.

Allah size çok güzel kapılar açsın inşallah.

Şu an çok şaşkınım neden biliyor musunuz? O Kitabı 6 gün önce sipariş ettim. Bugün gelecek dağıtıma çıkmış. Umarım faydasını görürüm merakla bekliyorum

Konu sahibi belki bir yüzleşme iyi gelebilir. Annenizle size yaşattıklarını açıkça konuşun, en azından biraz rahatlamış olursunuz. Bizlere babam çok kötü şeyler yaşattı, annem ölüm yatağında babama hakkını helal etmeyerek bu dünyadan göç edip gitti. Babam hala aynı kendisinden başkasını düşünmeyen bir insan, bir iyilik yaparsa da ilk çıkarını düşünür ve ona göre davranır. Ben şu an babamı 2 ayda bir arıyorum, niye aramıyorsun diyor. Sen ara diyorum telefonum var ama yine bahaneler ben yaşlıyım numaraları seçemiyorum diyor ama işi düşünce aramayı biliyor. Babamla en son ablam yüzleşti çektiklerimizi söyledi, kendisi öyle şeyler asla olmadı sen hayal dünyasında yaşıyorsun dedi. Ben en azından yurtdışında yaşadığım için uzağım ama evlenene kadar yaşadığım travmalar bazen film şeridi gibi gözümün önünden geçiyor. İyi ki eşim iyi biri çıktı, eşimin desteğiyle özgüvenim yerine geldi. Mutluluğu evliliğimle tattım, değer görmek ve karşılıksız sevgiyi eşimde gördüm.

Inşallah güzel bir anne olursun Amacım annene hak vermek değil ama bir sağlıkçı olarak az çok tahmin edebiliyorum. Hormonlar o kadar değişiyor ki insan normal düşünemiyor o anda. Tedavi edilmezse de kalıcı hale gelebiliyor. Neden diğerlerine değil de bana diyecek olursan, o bebeğin hamileliği, doğumu, lohusaligi, huylu veya huysuz olması bu süreci çok etkiliyor. Benim ikinci 20 aylık, 1 senedir doğru dürüst uyumuyor. Benim de devrelerim yandı cidden. Öfke patlamaları yaşıyordum. Kendi kendimi tokatlamaya başlayınca psikiyatriye gittim hemen. Şimdi tedavi görüyorum.

Bir iki konu okudum öyle aklıma geldi. Ki zaten annelik evlat sevgisi mevzularında hep gelir yaptıkları

Şİmdi anladım daha net. Yani özel bir anlam yüklemeden affetmek. Açıkçası o kısmı sanki azar azar yapıyor gibiyim. Birşey olmazsa aklıma dahi gelmiyor. Düşünmüyorum veya aklıma geldiğinde ağlama krizine girip yumruk sıkmıyorum eskiden olduğu gibi. Sadece kafamı sallıyor geçiyorum. İletişimim var ama minimum düzeyde durduk yere aramıyorum hiç içimden de gelmedi açıkçası. Veya o aramayınca mutsuz olmuyorum aksine hiç umursamıyorum. Fakat eşim çok saf bir adam ve annemi seviyor iyi geçiniyorlar geçmişte yaşadığım hiçbirşeyi bilmiyor annemi sürekli arıyor soruyor. Hatta bu konuda da bir ara başlık açacağım 2 yıllık evliyim hala bu dengeyi kuramadım

Kusura bakmayın ben az bile yazdığımı düşünüyorum. Hala anne dediğim için ona yakıştıramadığım sözcükler var. Bana her türlü pisliği yaşatan bir kadına gereğinden fazla saygı gösterdim ve de gösteriyorum zaten. Herkes anne olamıyor maalesef. Anlattıklarım yaşadıklarımın milyonda biri. Sizi üzen benim yaşadıklarım değilde ondan bu şekilde bahsetmem ise yorum yapamıyorum. İnsanların sınavları sizin hayatınızda büyük travmalara sebep oluyorsa o onun sınavı bu benim diyemiyorsunuz. Yani ben henüz o noktaya erişecek kadar kendimi gerçekleştiremedim. Yaşamadığımız hayatlar üzerine izin verseler sabahlara kadar yorum yapar ön yargılı oluruz belki. Ama o insanın yaşadığı acının tek satırını dahi anlayamayacağımız gerçeğini hiçbirşey değiştirmez.

Tabi bu da sizin hakkınız ne biz ne de bir terapist buna sizi zorlayamaz. Ne zaman kendinizi buna açık görürseniz o vakit değerlendirin derim. Bakin yıllardır bu yolu denemissiniz ama geçmemiş demekki başka bir iyileşme yöntemi olmalı. Size iyi gelecek bir sey. Bunu kendiniz için yapacaksınız unutmayın ki:) her şey gönlünüzce olsun sevgiler

Yasadiklariniz için çok üzgünüm. Ben çözüm unutmakta değil demeye geldim. Hicbir çocuk annesinden nefrette etse annesini unutamaz bu tüm bilinçaltını söküp atabilmeniz mümkün olmadığı sürece imkansiz. Öyle olduğunda da siz olmaktan çıkarsınız zaten. Affetmek gerçekten ise yarar su an sıcak bakmıyorsunuz farkındayım ancak belki aklınızda durabilir. Affetmek iyileşmek için gerekli. Kabullenmek demek aslında yoksa annenizle normalleşin demek değil. Betül Demirkıran Terapi günlükleri kitabını tavsiye edeceğim bende. Zor bir ailede büyümüş psikolog kendisi ve hayatından bazı örneklerle anlatmış neler yapılması gerektiğini. Annesini hortumla döven, kendisine de siddet uygulayan asla sevmeyen babasını dahi affedince rahatladığını yazmış. Onun babalığı o kadardı demekki o da sevilmedi deyince... bakın bu size aklamak gibi gelebilir ama öyle değil. Böyle düşünmeye çalışmak size iyi gelecek yoksa zihninizden neden soruları asla silinmez.

Bunu bir psikolog arkadaşım da söylemişti. Herşey bizim istediğimiz kadar ilerliyor bence de. Şuan ki Zihni'm bana ne yaparsam yapayım onun bana yaptıklarını unutamam diyor.

Az ya da cok, telafiye gayrette birseydir, bana iste o son dediginizi yapmayacak, fakat hala hukmedebilse eminim cok hosuna giderdi. Istridyenin kendini rahatsiz eden kumu sarip sarmalamasi gibi canimizi acitani yaramiza degdirmemeye calisiyoruz iste.

Bence eşinize anlatmalısınız. Bilmiyorum eşinizle iletişiminiz nasıl ama ben birçok şeyi öğreneli birkaç gün oluyor eşimin annesi hakkında. Bana anlatmadığı için kızıyorum şimdi. Bu kadar şeyi nasıl taşımış, neden tek başına uğraşmış.? Ben bunları bilseydim mesela, bazı şeylere zamanında hazırlıksız yakalanmazdım. Bazı konularda susmazdım karşısında. Eşim de yükü tek başına taşımamış olurdu. Eşinizle iletişiminiz iyiyse, ona güveniyorsanız anlatın.

Çocuğum henüz yok fakat tam olarak annemle ilişkimi anlattınız. Aynen böyleyiz bizde. Pişmanlığı bende seziyorum arada ama onun yüzünden cehennem olan senelerimi geri getirmiyor hala uzak durmasam beni nasıl kullanabileceğini görünce anladım ki pişmanlık sadece soğuk uzak durunca var. Anne yerine koysam elinden geleni yapıp yine hayatımı mahvedecek biliyorum.

Unutuyorsun inan bana unutuyorsun. Herşeyden önce bu dünyada ölüm var hastalık var o zaman birdenbire sevmeyeceksin ama nefrette etmeyeceksin artık. Dediğim gibi zamanın çözemeyeceği hiçbirşey yok hayatta iyi veya kötü.

Öncelikle mesajınız için teşekkür ederim gerçekten buradaki çoğu mağdur gibi bizimde ortak noktamız varmış. Ben şuan hazır değilim ama zaman ne gösterir inanın bilmiyorum. Açıkçası her kötülüğe rağmen asla onun kötü olmasını istemedim. Önceki mesajlarımda da dediğim gibi dünya onun olsun o benden uzak olsun der geçerim. İnandığım tüm kutsallardan onun sadece ıslah olmasını diledim. Ötesi çok umurumda değil eskis gibi acıtmıyor hergün acımıyor. Aklıma çok gelmiyor ararım 15 güne bir aramış olmak için sonra yoluma hayatıma bakarım. Çok feci şeyler yaşattı bana fiziksel psikolojik birçok şiddet türüne maruz kaldım benim başımda odun kırdı karanlık odaya kilitledi. 28 yaşındayım bu yaşadıklarım 5 yaşından beri devam etti. Evlendikten sonra şehir değişti 2 yıldır en ufak bir tartışmam olmadı zaten benim sınırım var onu geçemiyor canımı da sıkamıyor.

Canım o anneliğin kutsallığını anlatmak için bir söz. Öyle olsa her doğuran hop cennete o zaman. Annelik doğurmak değil zaten, hakkını vermek. Allahtan alınan emanete hakkıyla bakmak yetiştirmek.

O kadar çabaladım kendi çapımda fakat olmuyor ya bir film izledikten sonra bir haber gördükten sonra anne olduktan sonra her zaman hatırlanacak affedip unutmak nasıl oluyor ya bu kadın benim sevgilim arkadaşım değil ki bunu nasıl bir kitap bir terapist aracılığıyla aşacağım. Tiksiniyorum ondan bazen de seviyorum ama çoğunluk tiksinti ile geçiyor. Şuan ki fikrim Benim de asla bitmeyeceği yönünde . push ; JES

Bak kardeşim seni anlıyorum cok üzgünüm.. onu gerçekten hayatından yaptıklarını bilincinden silmek istiyor musun? Kendini özgür bırakmak ve daha mutlu? 21 gün anneni karşında hayal edip ' seni affediyorum ve teşekkür ediyorum artık özgürüm ' dedikten sonra ikinizin ortasında asagıdan yukarıya beyaz ışık hayal et Bağlı olduğunuz kordon bağını hayal edip Kes bunu dene göreceksin bak neler oluyor.! Ben babamda yaşadım 5 yaşından 20 yaşına kadar bilinç altına hipnoz yaptırdım ve uzman kişi baka bunu yapmamı söyledi onu hayatından çıkarmak istiyorsan affetmelisin Özgür bırakmalısın.. ancak bu şekilde kurtulursun he bir de sırtında o öfke kin nefret olduğu sürece ölene kadar seni yer kemirir biliyorum İnan çok rahatladım öyle bir rahatladım ki ben bile inanamadım.. bir de kendimize acımamalıyız ben bipolarım yanlış anlama hepsini deneyimledim cok farklı beyin yapım var her bipolar gibi cok acılar yaşadım çünkü en derin acıları bipolarlar Yaşar dediklerimi hafife alma güzel kardeşim sevgiler.. bir de :) YouTube den her gece 21 gün çalışma yap elinin altında iyileşmek artık o kadar yakın ki kimseye sormana gerek yok ne yaşadığını sen bilir anlarsın bilinç altı temizliği vs bir sürü olumlama var sevgiler..

Nasıl olacak bu peki su ara en cok ihtiyacım olan sey sanırım

Öyle acılar çektim ki kınayamadım bile veya anne nasıl kınanır ki onu da bilmiyorum. Kıyası çok yaptım başka anneleri gördükçe neden benim annem böyle dedim. O zaman ben mi lanet bir insanım bunları hak ettim dedim. Yetersizlik hissini yaşatarak istediği gibi rol yaparak beni kullandı vermediğim yapmadığımda ise tabiri caizse düşman muamelesi gördüm. Anneler çocuklarından yemek saklar mı sahi? Benim annem ben yokken güzel şeyler yerdi beraber oturduğumuz sofrada bana çaktırmadan yediği poğaçaları yaşadığım acıyı nasıl unutabilirim ben onu da bilmiyorum. Asla karnım doyarak kalkamadım sofradan hep çok yemek yediğimi söylerdi doymadığım halde tabağıma tekrar yemek koymazdı. Geceler ekmek saklıyordum yatağımda yorganın altında yiyordum. Oyun oynarken çocuklarla aç olduğum için hep evcilik oynayalım evden ekmek getirin diyordum fırıncı olayım diyordum açtım ben çünkü. Hep birşeyler mutfaktan çalarak karnımı doyuruyordum. Evlendim 2 yılda 20 kg aldım bunun bile altında yatan sebep ne tahmini hiç zor değil. Yemeği rahat yiyorum allahım kimse karışmıyor mutfak benim ekmekler yemekler benim diye hüngür hüngür ağladığımı biliyorum. Yiyemediğim alamadığım ne varsa yapıp yiyorum. Anlatamadığım çok şey var çok.. Ben o yükü atacağım ama unutarak değil acılarımı yaşayarak sindirerek şuanıma şükrederek. Çok teşekkür ederim güzellik sizden ötürü

Yaptım ve sonuç çok çirkin oldu. Ondan sonra uzaklaştım zaten

Son 2 yıldır hiç tartışmadık kavga gürültü olmadı. Uzağız km lerce mesafe. Bir ilgi isteği var yalnızken eşim ile geçiniyor arada ona da sitem ediyor eşim anacım canım der bizimki pohpohlayan olunca yelkenler fora tabi. Bana da över hep kendini bende on numarasın bitanesin derim ne diyeyim. İletişim bir olay varsa kurulur onun dışında aramadın etmedin diye demesin diye 15 günde 1 ararım o kadar. Aklıma gelmiyor belki bir film bir roman bir fotoğraf hatırlatır o kadar. Yaşamayı o acıları zihnimde anlamlandırmaya çabalamayı öğrendim sanırım. En son yüz verdiğimde attığı kazık evi arabası arazisi olan ablalarıma para göndertmek olmuştu. Ki ben çalışmıyorum eşimin alnının teriydi. Bana kirada borç içinde onlar diye yalan söyledi. Velhasıl sonucu buraya başlayacağım üstüne kafa yormayın anlamaya çalışmayın boşverin. Ben şuan terapi kitabına başladım belki ilerde gerek kalırsa psikolog görüşmesi. Onun dışında hayatımda olacak ama asla içime giremeyecek

Adlandirmani begendim Feslegen "Anneli ama annesiz cocuklar" Ne kadar da çokuz degil mi,"kötü"anne cocuklari degiliz, bilincli secilip kötü davranilan cocuklariz biz... Unutun diyorlar da, kizimin dizimde sacini oksarken, oglumun omuzunu sivazlarken hatirlamaya calisiyorum, bir tek guzel soz, bir kirinti sevgi varmiydi, bulamiyorum. Sonunda ayaga kalktik yuruduk, fakat kalbimizde cam kiriklari, yanik izleri...

Zananla daha da iyi olacaksın merak etme. Sınırlarını evet koru mutlaka hem sınırlarını koru hemde seni sömürmesine maddi manevi izin verme. Bir de dediğim gibi yalnız değilsin bu konuda. Yaptıkları onun annelik sınavi idi senin kisi de evlatlık. Hayatta bir çok sıfat oluyor üzerimizde kiminde iyi kiminde kötü olabiliyor insanoğlu. Annen için Allah tan af dile sürekli Allah ta senin gönlünü içini daha da rahatlatır. Yazdığın olayların cpk daha beterlerini yaşadım gördüm ama hepsini de unuttum açtırmıyor şimdi H

Bununla ilgili konu açacağım zaten bilmiyorum nasıl bir yol izleyeceğim

Anlatmaktan yorulduğum hayatımdan cıkaramadıgım beni içten içe çürüten bir yaramdır kendisi

Bende de var boyle bir anne 4 yıldır gorusmuyorum Allahından bulsun yuvada mutlu musun mutluysan cok dusunmeye ye calıs cocugun var mı bilmiyorum ama sen ıyı bir anne olursun gıbı benim kızım var 2 yasında tüm dınyam o ben onun gibi bir anne olmayacagım

Ben de narsist anne elinde büyüyen bir günah keçisiyim, eğitimimi de bu yönde aldim, kendi yaralarimi iyileştirmek istedim ama sizi öyle iyi anliyorum ki, bazı şeyleri affetmek isteseniz bile tekrar tekrar karşınıza çikan izler izin vermiyor unutmanıza, hep acıyla boşlukla yaşamak çok zor, bunu yasamayan insanlarin anlayamayacağı bir savaşın içindesiniz hep, çok yorucu, yipratıcı daha da kotüsü asla bitmeyen bir mücadele bu

İnsanlar hatalar yapabilir, kendi içindeki olumsuz ne varsa dışarı fazlasıyla aktarabilir. Kötü anne diye etiketlemenin kimseye faydası olmaz. Bu etiketleme işini hepimiz yapıyoruz, çözüme kafa yormak yerine probleme kafa yoruyoruz haliyle problemler artıyor. Annenin ve kardeşlerinin önce seni olumsuz etkilediği her şeyi sonra olumlu şeyleri yazıp duygu ve düşüncelerini yazdığın mektubu onlara vermeyi deneyebilirsin. Ya arayı açacaklardır ya da telafi yoluna gideceklerdir ikisi de senin için faydalı sonuç olur bence.

Icini döküp umarim rahatlamissindir. Cennet Annelerin ayaklari altintadir. Cok dogru bir söz. Anne ninde dinimizde tabiri var. Acilimi aciklamasi var. Annelik esittir dogum yapan kadin degildir benim gözümde. Icindeki öfke senin sinavin olmasin. Kinama Anneni zaten büyük bir sinavda takili kalmis gibi görünüyor. Kinadigin basina gelmesin. Duan Allahim senin rizani kazanan Anne olmayi nasip et Cennet ayaklarimin altina serilsin diye dua et. Yazdiklarin icine ferahlik ve gecmise bir sünger cekmene bir vesile olur umarim. Sirtindaki yükü at ve özgürlügün tadini cikar güzel insan

Ben yedıgım kazıkları kafaya takmıyorum bile artık tek amacım benım hayatıma dahıl olmaması hıc olmaması degil kızımın anneannesi ona kıyamıyorum sık sık arar onunla sohbet etmeyi sever ama ona bile gelmiyorsun sana küsüm beni arama Bı daha falan der sonra da şaka yaptım der kızım 4 yasında yanı

"Cennetin varolduğuna inanmasam şu dünyada bir saniye bile durmazdım" diyordu izlediğim filmdeki kör insan. Ayağının altında cennet olduğunu vurgulaya vurgulaya cennetti sorgulatan annelere yazıklar olsun. Evliyim belki herkes gibi bir yuvam var ama ben o cehennemden sonra mutluluğun ne olduğunu öğrendim. Maddi sıkıntı var ama benim yüzüm gülüyor eşimle tartışıyorum benim yüzüm yine gülüyor sofrada rahat yiyebilmek öyle büyük bir mutluluk ki bunu asla bekarken yapamadım. Yani kısacası mutluluk kriterlerim o kadar ufak ki mütemadiyen mutlu olacak birşeyler buluyorum. Çok teşekkür ederim eğer bir insan evladı bana anne derse bir gün. O kelimenin içini doldurmak için elimden geleni yapacağım

''Cennet gerçekten varsa'' ? Tabii ki de var. Yalnız ayakları altında olan anneler elleri öpülesi anneler, doğurmakla değil vicdanıyla, merhametiyle anne olanlar için geçerli o söz. Bu sözü her anneye yakıştırıp kirletmek çok saçma olur. Annenizi affetmeniz mümkün değil bence zaten içinizden nasıl geliyorsa da öyle yapın çünkü haklısınız. Evli misiniz bilmiyorum ama değilseniz umarım çok mutlu olabileceğiniz bir yuvanız olur ve cennet ayakları altında olan bir anne olursunuz

Anneliğin kutsalliği icin söylenmistir. her anne ona layık mı değil. eskiyi düsündükce kendinizi yipratirsiniz.

Annelik kutsal falan değildir. Bu kadınları baskı altına sokacak başka bir yöntemdir. Ayrıca her anneyi aynı kefeye koymakta saçmalıktır. Konu sahibi: lütfen içinizde affedin ve yolunuza bakın. çünkü sürekli neden niye diye düşünmek sadece size zarar verir.

Evet net olarak ıstedıgım bu hayatımda olsun ama ıcıne dahil olmasın

Size bahsettiğim kitaptan bir bölüm göndereyim; Anne bizim ilk çevremizdir ve onu nasıl deneyimlediğimiz, daha sonradan dünyayı nasıl deneyimleyeceğimizi ve ondan ne beklememiz gerektiğini muazzam bir şekilde etkiler. Anne İlk ihtiyaçlarımıza yanıt vermezse, genellikle dünyanın da bunları bize vermesini beklemeyiz. Anne bizi hoş karşılamamışsa, dünyanın da karşılamasını beklemeyiz. Aslında, iyileşmenin büyük bir bölümü dünyanın anne'yle aynı şey olmadığını görmekle ve onunla ilgili algılarımızı ve ilişkimizi değistirmekle ilgilidir. Son cümle benim için kilit bir cümle. Değişime açık olursanız en çok kendinizi iyilestireceksiniz.

İnsanın hayatında bir dönem noktası oluyor herşeyden sıkıldığı, bıktığı. Ben ne kadar şu kitabı al oku şunu bunu yap desemde sen o düşünmekten bile bıktığın noktaya gelmedikçe geçmişe sünger çekemezsin. Zaman herşeyin ilacıdır merak etme.

Affetmek bilemiyorum. Ama yoluma bakıyorum uzun zamandır. Neden diye düşünmeyi de bıraktım hayatının bütün olumsuzluğu ve mutsuzluğunun faturasını bana kesti biliyorum bunu da kabullendim.