Herkese merhaba arkadaşlar, Son zamanlarda, ömrü billah çalışmak zorunda olacak hissi beni çok düşündürüyor.9-10 yıldır çalışıyorum bundan önceki iş yerlerimde hiç bu duruma yoğunlaşmadan, sorgulamadan büyük küçük demeden çalıştım hep. Ama son 2 senedir bu duruma töleransım çok azaldı. Uzun süre çalıştığım son yer de kapanınca diğer girdiğim işte dikiş tutturamadım, özel sektör sanırım posamı çıkardı 3 aydır evde olmama rağmen hala dinlenememiş ve işe hazır değilim hissi var ama çalışmak da lazım, asla uzun ara vermemek gerek onun da farkındayım ve tabi ki para da lazım. Yani anlayacağınız işe tekrar dönecekken o motivasyonumu kaybettim. Evde durdukça kara delik gibi sizi içine çekiyor o fiziki rahatlık, dışarıda mesai saatlerinde rahatça işlerini halledebilmek, sabah erken kalkmamak, güzel havalarda ofiste hapis olmamak, kendine vakit ayırmak. Ama kafa rahat değilken, gelecek belirsiz ve bir gelirin yokken de hayat çok zor. Ben bu konfor alanından hem kafa olarak hep fiziki olarak nasıl çıkarım. Kendimi telkin ediyorum ama insanım can çekiyor. Yardım mesajlarınızı bekliyorum

Bibim sana iş alacammmm

Garanticidir. girlinred

Ben mesela işin parasına çok bakmadım hep ikinci hatta üçüncü planda oldu para benim için. Ailemle kaldığım İçin ev geçindirmediğim için bu böyle biraz da. Herkes benim gibi şanslı değil, yalnız yaşayan kadın arkadaşlarıma bakıyorum ev kirası şusu busu mecburen para da önemli hal alıyor onlar İçin. Bende para ikinci planda madem iş kolay lokasyonda olsun, cumartesi çalışmasın, fazla mesai yaptırmasın gibi kriterler koymaya başladım. Çünkü başlarda tecrübesizken bu durumlar beni yıpratmıyordu, yada ben çok odaklanmadım oralara. Ama artık yıpranma payı arttıkça insan hep daha iyi şartları arıyor. Kolay iş asla yok. Şuan o tecrübesizken ki sorgusuz kabul edişim hataları kurcalamayan halinden memnun olan, mutlu olan halimi arıyorum. Zaman geçtikçe töleransım azalıyor ama kendimi sürekli haftasonu hayaliyle çalışırken buluyorum ama işte parasız da olmuyor. Başarı derseniz taktir edilen ödüllendiren, yükselme şansımın olduğu iş yerlerine denk gelmedim hiç.

Yarın işe başlıyorum içinde bulunduğum durumun tadını tam çıkaramadım gibi geliyor. İçime evlat acısı gibi oturan birşey var ne olduğunu bilmiyorum.2 aydır sahip olduğum rahatlığı kaybedeceğim için galiba

Bencede iş, iş olduğu için para kazandırıyor bize. Hiç zevklene zevklene böyle delice ağzımın suyu akarak çalışmadım. Ama neredeyse 3.5 yıldır çalışmıyorum ve delice çalışma isteğim hala baskın, çünkü ev insanı değilim, duvarlar üstüme üstüme gelir. Çalışmak, üretmek beni oyalıyor ama çoooook keyif almıyorum mesela. Keyif alınacak işler biraz daha sanat ağırlıklı işler. Bizim gibi teknik konulard çalışılıyorsa bir süre sonra boğazlıyor o dosyalar, toplantılar, projeler insanı...

İnstagram sayfanızı özelden paylaşır mısınız ürünlerinizi merak ettim.

hesabn maaşına yatınca alışırsın diye düşünüyorum :) 6 aydır evdeyim bende yarın iş başı yapacağım. evet rahat rahat oturmak güzel ama birde maddi anlamda özgürlük daha güzel gelecek :) prometheus

Varsa bir çözümü lütfen beni de etiketle

Pandemi beni bile boğdu.

Ama başka meslekte daha çok kazanacak, parayla motive olsaydı onu seçerdi

Ben para için çalışmıyorum mesela. Çalışmasam da eşimin kazancıyla gayet rahat geçiniriz ama çalışmak insanın kendi parasını kazanmasını, sevdiklerine istediği hediyeyi almasını, ihtiyaç sahibi yakınlarına yardım etmesini ve daha konforlu yaşamasını sağlıyor ve bunlar benim için önemli. Mesleğimi seviyorum, çocuklarla/insanlarla iletişim halinde olmayı seviyorum, toplumda belli bir konuma gelmeyi önemsiyorum. Eş ailesiyle, yakınlarımla olan ilişkilerimde bile bunun etkisini gözlemliyorum. Bazılarımız için çalışmak kendini gerçekleştirmek. Tek motivasyonum para değil kısacası.

Mümkünse sevdiğin işi yapmak bence çözüm, ben işimi çok severek yapıyorum hatta nazar değmesin işyerimde gerçekten mutluyum, şuan kamudayım ama aklımı kaybedene kadar işimin başında olmak istediğim için belli bi yaştan sonra özelde çalışıcam, velhasıl işyerini üretmeyi de bi konfor alanına çevirmek belki stresinizi azaltabilir.

evde olmak insanı çok tembelleştiriyor. Evdeyken saat 2 de yapmaya başladığım işleri işe gittiğim günler ofise geçmeden halledip geçiyorum. Her gün saç makyaj hazır oluyor, kıyafetler, yemeye içmeye daha cok dikkat etme. Evet yorucu haklısınız ama çalışmak insanı cidden hem dinç tutuyor hem de maddi anlamda güçlü hissediyorsunuz

Para için çalışılmıyor bence her zaman. Bazı insanlar kariyer konusunda çok hedef odaklı oluyor ve araya hırs, başarı isteği gibi şeyler giriyor. Çalışmanın motivasyonu her zaman para değil kesinlikle. Kendi açımdan örnek verirsem yapmak istediğim meslekte tutunabilirsem az-çok paraya o kadar bakmam ve geçinme gibi zorunluluklarım olmasa parasız bile yapardım. Yine aynı şekilde hayat bu, istediğim şeyi yapamayabilirim. Bu durumda da her gün işe eve dönmenin hayaliyle giderim kesin çünkü benim her şeyden çabuk sıkılmak gibi bir huyum var. Sevmediğim bir işim olursa tutunma ihtimalim çok az. Sevmediği halde çalışan disiplin sahibi insanlar da var ama ben biliyorum ki asla öyle biri değilim. Benim karakterimdeki bir insanın bütün şartları zorlayıp sevdiği şeyi yapması gerekiyor diğer türlü koca bir hayatı geçirmek zor olur. Mesela bir şarkıcı var, bu sene iki albüm çıkardı. Tamamının söz yazarlığı kendine ait ve zaten geçen yıl bir albüm çıkarmıştı. Dünyanın en zengin kadınlarından, üstelik korona dolayısıyla tur bile yapmadı. Promo olmasın diye hiçbir reklam anlaşması yok. Yüksek prodüksiyonlu iki albümü yapmaya teşvik edecek bir para kazanmamıştır. Onun yerinde olsam herhalde evimde oturur keyfime bakardım hazır tüm dünya eve kapanmışken. Kadın tüm seneyi stüdyoda yatıp kalkarak geçirmiş. Bunu yapmasının tek motivasyonu ise Grammy'de yılın albümü ödülünü üç kez alan ilk kadın olmak. Sadece hırs ve başarı isteği görüyorum burada. Hiç kimse bedavaya çalışmıyor evet ama herkesin çalışmasının karşılığını para olarak görmüyor. Kariyer hırsı çok başka bir şey. Ülkede düzgün iş bulup bir de kariyere hırs yapmak zor tabii.

Bir hafta sonra gecip gidecek insallah

Bu arada bir şey daha yazacağım. Seni işte mutlu etmeyen bir şey var sanırsam. Belki yaptığın iş çok aldığın para az. Ya konumunu sevmiyorsun. Ya çalışma ortamın, arkadaşların bilemedim ama çalışmak zorunda olan insanlarsan bunları aklından sil derim.

Calişsan bikarsin. Yeni evli oldugum donem bizim maddi durumlar bozulmuşken calismistim. Cidden eve gidip yatasim geliyordu

Ben de mecburen yapıldığına katılmıyorum. Belli başlı örnekler vermişsiniz. Genelleme yapmak doğru olmaz. Bence de konu sahibi işini sevmiyor. 20 yıllık öğretmenim hep severek yaptım, ptesi sendromu hiş yaşamadım, emekliliği hesap etmiyorum, hatta pandemide hep okullar açılsın istedim. Zaten öğretmenlik rahat diye düşünmeyin. Benim gibi olmayan o kadar çok, hem de genç meslektaşım var ki. Okula zorla gelen, derse zorla giren, pandemide evde kaldık diye pandemi güzellemesi yapan.. Özetle severek yapılan bir iş insanı zorlamaz ve verimini artırır. Konu sahibi severek yapacağı ve daha olumlu koşullarda çalışabileceği bir işe yönelmeli.

Yahu miktar belirtmedik ki az veya çok para için calisiliyor neticede. Kimisi kafam rahat olsun 3 kuruş az olsun der, kimi garanti olsun az olsun der işin sonucu para icin calisilir. Bedavaya calisan biri varsa ciksin soylesin o zamaan derim para için calismiyor diye.

Her meslek "sadece para için yapilmaz, yapilmamali" Ama her hizmeti parasina göre aliyorsun. Az ödediğinle çok ödediğin bir olmuyor genelde. O insanlarin da bir hayati var para motivasyondur.

Ben böyle düşünmüyorum diyelim ki gittiğim doktor ya ben bunu sadece para için yaptım derse benim o doktora güvenim kalmaz mesela diyelim bir işi sevmiyorum baştan savma yaparım ama sevdiğim işi canla başla yaparım inşaat işçisi diyelim sevmedi baştan savma yapar

Tabi ki var ama onlar azinlikta. Ben de cok büyük kazanmıyorum. Emegımin karşılığını aliyorum diyemem. Hiç yoktan iyidir diye bakiyorum olaya. Ha benim farkim şu. Ben evden calisiyorum. Instagramdan satis yapıyorum. Yani dün boynum çok agriyordu calismadim mesela. Ama cok sıkışıp akşam 7 den sabah 8e kadar ara vermeden çalıştığım zamanlarımda oldu. Bunun karsiliginda çok büyük paralar kazanmadım. Ama kendime yetecek kadar, istediğim her şeyi alacak kadar kazaniyorum.

calistiginiz gunlerde kendinize vakit ayirirsaniz belki pismanlik duymazsiniz evet zor bir sey soyluyorum ama ne bileyim

Yahu o da paranin garantisi işte. :) girlinred

Ben çok kücük yaslardan beri caliştım zaten canım ama uzun süre oldu calısmiyorum ev artık o kadar boğuyor ki beni bıktım tabi pandemininde etkisi büyüktür

Sevdiğiniz işi yapmıyorsunuz, ifadelerine ben katılmıyorum. Çalışmak sevilerek yapilmak zorunda değildir. Sevilerek yapılan şey hobidir. Çalışmak ise bir zorunluluktur. Ben marketlerde çalışan kasiyerin, hastanin ağzındaki çürük dişle uğraşan hekimin, insaatta düşme tehlikesi icinde çalışan bir işçinin "oh oh işimi çok seviyorum" dediğini zannetmiyorum. Hepsi de ekmek parasi derdinde Motivasyonum para benim. Para için çalışıyorum. Resmen iğne ile kuyu kazıyorum. Geceleri sabaha kadar oturup çalışıyorum. Paradan başka motivasyon da gelmiyor aklıma. Herkes bizim gibi zaman zaman çok zorlanarak çalışıyor. Allah hepimizin yardımcısı olsun

Her işte tek motivasyon para olamaz. Satış yapılan sayfanın tek motivasyonu para olabilir. Mantık bu zaten. Ama bi doktor bi öğretmen işini sadece para için yaparsa parası kadar emek verir üstüne bi şey koymaz. Bu paraya bu kadar der. O zaman da öğrencilerin ve hastaların küfrettiği o doktorlar ve öğretmenler çıkar ortaya. Para kazanmak birinci gayedir ama tek gaye olursa çekilmez olur o iş mesai bitmez hele doğrudan insana emek varsa

Mesela şuan 05.30 da uyandım işe gitmek üzere. Yol ve hazırlanma payı... Uzun yıllar bu şekilde olacak rutinine bir an önce alışmam lazım galiba. Yoksa kendiliğinden uyanmak fazlaca lüksmüş onu hissedip daha çok üzülüyorum. muhtesemgatsby wubba lubba dub

Senin ilacını biliyorum ben "Zengin koca bulmak " başka türlü mümkün değil.

Sevdiğiniz işi yapmıyorsunuz gibi geldi bana. Sevdiğiniz işe yönelseniz belki daha iyi olurdu. Ben işimi severek yapıyorum mesela ve zevk alıyorum bundan.

Mesaj kutunuz kapalı burdan yazayım en iyisi. nonnunun_atolyesi sayfamin adı

Haklisiniz bunu cogu kisi pandemide kesfetti Her sektorde artilar eksiler ve fazla fedakarliklar var ekonomik durumunuz ne bilmiyorum en azindan erken emeklilik icin planlama veya anne olup bir kac yil cocuk buyuterek planlama yaparak motive olabilirsiniz yazarhanim35 Yazar

Ben isin sadece sevilerek yapılacağına inanmıyorum. Instagramda tamda boyle bir hemsireyi anlatan bir paylasim gördüm bugün. Fakat konu sahibi arkadasim belki de cok bunaldın yoruldun biraz zamana ihtiyacın var. Onun icin mevcut durumun tadini çıkarmalısın bence. girlinred

Ya o kadar da değil. Siz motivasyon ve yaşamsal ihtiyaçlar arasındaki farkı bilmiyorsunuz galiba

bana da hiç öyle olmuyor yaaa ilk 10 gün süper sonrası daralıyorum ama şu an yaz cıvıl cıvıl, eğer sakin bir yere gitme imkanınız varsa bir tatil yapın ondan sonra işe girin derim ben

Keşke alabilsen beni beğenmiyorlar

Peki bir bayan memur x bir işi yapsa daha çok para kazanabilir ama memur olmayı seçiyor mesela. Bunun açıklaması nedir?

İnsan sanırım çalışmamaktan yeni ortama girmeye, yeni insanlar tanımaya vs çekinir hale geliyor. ama şöyle düşünün kendi paranızı kazanacaksınız. Bilemiyorum ama bana kendi paramı kazanmak, harcamak, kendi ayaklarımın üzerinde durmak dünyanın en mutlu aktivitesi olarak geliyor. Olaya böyle bakarsanız belki çalışma isteğiniz gelir.

Ev hiç güzel değil keşke işim olsa çalişsam

Alıntıladım sizi kusura bakmayın ama bazı işkolikler var mesela az paraya yoğun işlerde çalışıyorlar, mesleki tatmine önem verenler de var yani