Birkaç ay önce ben de seninkiyle yaşıt olan kızımı kreşe gönderme "girişiminde" bulundum. Düzenli bir çalışma hayatım olmadığı için mecburi değildi. Çocuk aynı senin oğlan gibi bana düşman kesildi. Belki hata ettim bilmiyorum ama ben kreş fikrinden şimdilik vazgeçtim. Senin böyle bir seçeneğin olmadığını biliyorum. Ama hislerini çok iyi anlıyorum. Çalışan bir anne, evli bir kadın için 24 saat yetmiyor arkadaş, yetmiyor!! İşe mi gideceksin, çocukla mı ilgileneceksin, az mı ilgilendin, suçluluktan kıvran dur. Çocuk seni itsin, "anne git" desin, otur ağla. Bu hengame içerisinde kendini zaten unut. Her gün yorgunluktan bayıl ama kendini yine de yetersiz hisset. Maalesef birçok kadın bu durumda. Anne olunca o suçluluk duygusu otomatikman devreye giriyor, her olumsuzlukta pusuya yattığı yerden çıkıyor. Arkadaşlar güzel tavsiyeler vermiş. Çocuğa her gün dolu dolu 1 saat ayırsan, hemen farkı görürsün. Uykudan daha ne kadar feragat edebilirsin bilmiyorum ama çocuktan geç yatıp, çocuktan erken kalkarak dersini çalış, kendine zaman ayır. Koca kısmını bilemiyorum ben, o konu önem sıralamamda daima sonda :)

Haklısınız, uzaktayken her türlü üstesinden gelinmek zorunda, ama yakınken acil zamanda destek bekler insan. Bir kahve ve laflamak bile iyi gelir bazen.

Fikrinize saygı duyuyorum ama size şu noktada katılmıyorum. Bu durum çoçuğu olumsuz etkilese de iyileştirilemeyecek kadar derin bir travma sebebi değildir. Taciz, istismar, uzun süreli ihmal yok ortada. Evet çocuk açısından zor ve sıkıntılı bir süreç ama biraz zaman ve çaba ile telafisi mümkün. Çocuk için üzülmenizi anlıyorum ama konu sahibine yardımcı olmak isterken kendisini daha da üzüp kafasını karıştırmayalım. Insomnia

şimdi yapıcı şeyler yazmak lazım zira zaten gerginsiniz öneriler yazacağım ama çalışma şartlarınızı tam yazmamışsınız kaçta gidip kaçta geliyorsunuz çocuk kaçta gidip kaçta geliyor çocuğun hayatı çokkkkk değişmiş 7/24 elinin altındaki anne yok kreş ortamı var ve akşamları da anne yok bu çok ağır bir tempo onun için önümüzdeki süre bir ay ise bunu çocuktan değil sizin kişisel ihtiyaçlarınızdan kısmalıyız örneğin hızlı banyo yapın ya da saçınızı kuaförde yıkatın öğlen arasında sabah kaçta kalkıyorsunuz bu önemli yani gerekirse çocuk da siz de yarım saat erken kalkıp sabah oyun seansı koyun akşam erken yatar böylelikle diyelim ki akşam 7 de eve geldiniz 9 a kadar olan süreyi çocuğa ayırın mesela bu bir ay yemek yapmayın ev yemeği söyleyin ya da eşiniz yapsın vs vs 9 da da yatmaya alıştırın zaten yaşı gereği o saatte yatakta olmalı sabah erken kalkarsa erken uyur kreşte uykudan zaten 3-3.30 gibi kalkarsa 6 saat sonra uyuması çok olağan sonra gece birlikte yatabilirsiniz bir aylık süreçte fiziksel ve kokusal temas çocuktaki gerginliği azaltır ders çalıştığınız süreçte eşiniz ile paylaşımınız azalmış olabilir bu da sizi gerginliğe sürükleyebilir ama eşinizden de dinlemek lazım zira onun da hayatı değişmiş bu süreçte eskiden evde çocukla ilgili bri eş varken şimdi çocuk ile ilgili birçok şey ona kalmış onun da uyum süreci sıkıntısı olabilir mesela 15 dakika da birbirinize ayırın sadece ikiniz sarılın oturun ya da sohbet edin hatta scrabble oynayın bu öneri sen benimle dalga mı geçiyorsun duygusu yarattı sizde biliyorum ben diyorum ders çalışacağım sen diyorsun oyun oyna evet daha verimli ders çalışmak için dersi unutturucu faaliyet yapmanız eşinizle paylaşımda bulunup gerginliği atmanız lazım yani ay sen çok yoğunsun anlıyorum seni minvalindeki konuşmalar gerginliğinizi almaz sizi daha da gerer kolay gelsin ama lütfen zaten olağan hayatta 2-3 saat olan çocuk ile ilgilenme süresinden ayırmayın zamanınızı başka yerden kısın

ilgilenmediğiniz değil ilgilenemediğiniz için gibi yazsaydınız daha yumuşak olmaz mıydı? çocuğu için üzülen anneye göre bu kısacık cümle bile çok ağır

İlgilenmediğiniz için küsmüş size...

bir de 2 yas civari benim iki oglum da babaya daha duskun oldular, sonra bu durum donem donem degisti yine, sizi degil babayi istiyorsa belki o tarz bir donemdedir.

Çocuğunuzla birebir zaman geçirin mutlaka. Yarım saat de olsa tüm cihazlardan uzak. Yuvarlanın öpün koklayın. Bitişinde de ona ders çalışmak zorunda olduğunuzu anlatın. Ona da yanınızda bir kalem kağıt verebilirsiniz. Bitirmenize yakın tabii. Beraber çizim yapın. Sizi istemese de onu çok sevdiğinizi tekrarlayın.

Konu sahibi hassassınız anlıyorum, ama durumu özetlemek ne zamandan beri kötü kalplilik oluyor? Ayrıca oğlunuz size küsmüş benim bundan ne gibi bir tatmin duymamı bekliyorsunuz? Anne-çocuk arasına kim girebilir ki? Şuan sizi anlamıyor ve küsmüş dedim, olay da bu zaten. Tavsiye ne olabilir? Ders çalışmayın mı diyeyim size? Ders çalışacaksınız tabi ki zaten az bir zaman kalmış, oğlunuza da daha fazla zaman ayırmaya çalışın. Kısa da olsa zaman geçirseniz en azından annem beni sevmiyor düşüncesinden sıyrılır çocuk. Neyse bana kötü kalbimle iyi günler.

Siz ders çalışırken hergün değil belki ama ara ara eline kağıt kalem verip yanınızda boyama yaptırsanız dikkatiniz çok mu dağılır acaba. Yada sınava az kalmış. Bir ayı atlatıp sonra tüm dikkatinizi oğlunuza verirsiniz.

Her şey yoluna girer zamanla. Anne diye kendinden vazgeçmesi gerekmiyor. Herkesin bir iniş zamanı, kendinden herseyden vazgeçtiği dönemleri oluyor. Sevgi gören çocukta bu süreçten yara almaz. Hırçınlaşır ama büyüdükçe unutur. Ise girerse konu sahibi, psikolojisi de düzelir, sağlığı da. Hepimiz sabahtan akşama kadar evde yokuz. Yani çalışan anneler. Eve gel yemek kur kaldır, çay faslı dinlenme derken çocukla geçirdiğimiz vakit çok kısıtlı oluyor. Bu vakit içerisinde anne sabırlı olup sevgisini gösterirse çözülür iş. Öyleyse hep yaralı yavrular yetiştirmiş oluyoruz. Konu sahibi bulunduğu durum itibariyle dramatize etmiş yaşadıklarını. Aslında basit. Ağlanacak bir durum yok. Zamanı gelince hepsi çözülür. Odak noktasinda 1 ay sonra olacak sınav var, su gibi geçer gider. Babalarda çok az vakit geçiriyor yavrularıyla. Çocuklar bunu anlıyor. Anneyi de anlamak zorundalar. Hayat şartları ortada. Her şey onlar için.

Zaten 2.5 yaşındaki çocuk erken uyur işten gelince onu uyutmadan ona fazlası ile vakit ayırabilirsiniz ben neden yapamadığınızı anlamadım?çocuk uyuduktan sonra da derslere çalışırsınız.. Bir süre sonra ilişkiniz düzelir oğlunuzla üzülmeyin

Ben doktora yaparken hem calisiyordum hem de oglum, ev hepsi bir arada goturmeye ugrasiyordum. Cok zor bilirim. Kimse de yardimci olmadigi gibi bir de herseyi sizden beklerler. Herseyi dort dortluk yapmak zorunda degilsiniz bunu unutmayin. Cocugunuzla ne kadar cok vakit gecirdiginiz de degil onemli olan, ne kadar kaliteli vakit gecirdiginiz onemli. Az olabilir ama dolu dolu olsun. Esinizle de iletisiminiz bitmis. Iletisimi kesmeyin. Esinizden de destek ve yardim isteyin. Merak etmeyin su akip yolunu buluyor. Hersey olmasi gerektigi gibi oluyor. Siz psikolojinizi bozmayin. Esiniz ve oglunuzla hafta sonu bir saat olsun bir aktivite ayarlayin, hep beraber vakit gecirin.

10 bucuktami uyuyor? 2 bucuk yaşindaki cocuk? Lütfen bu sinavdan sonra cocugunuza uyku eğitimi verin. 10 bucuk o yaştaki cocuk için cok gec. Ve sizsiz gayet uyuyabiliyor. Milyonlarca cocuk bunu yapiyor. Siz onun duygu sömürüsüne inaniyorsunuz. Pedagog desteği ile hepsini yapabilirsiniz. Gelelim şimdiki probleme. Uzmanlar zamanin niceliği değil, niteliği önemli olduğunu söylüyorlar. Yani siz oğlunuz ile yarim saat olsa bile dolu dolu geçirirseniz bu bile yeter olur. Ve sadece 1 ay kalmiş daha. Bu sitede 2 aylik bebek ile çalişanlar var. Çocuk bunu ilerde unutacak gidecek. Herşeyi dramatikleştirmeye gerek yok. O sinava odaklanin siz. Ülkenin durumu malum. Oğlunuz bunu atlatacak fakat bu sinav ile siz geleceğini maddi anlamda değistirebilirsiniz. Sikin biraz dişinizi. Ağlamayin. Gerekirse annenlere gidin ders çalişmak için. Sinavdan sonra gerekirse 1-2 gün tatil alin ve oğlunuz ile gezin. Kendinizide bu şekilde ödüllendirmiş olursunuz. Kilonuzuda şimdi hiç kafaya takmayin. Verirsiniz siz daha. Sinava odaklanin sonrasi çorap sökügü gibi gelir zaten.

Bu konuyu aile terapisti ve pedagoga giderek hallddebilirsiniz. Onlar daha kalici cozum sunarlar. Sabahlari evden gitceginizi bildigi icin itiyor sizi. Ayrica ders calisirken onada kalem kagit verin. Esiniz o anda napiyorsa o ilgilensin ayrica. Esinizle iliskiniz konusunda profesyonel yardim alin ikinizde. Evinizde genel bi bunalim varki cocuga yansimiş. Onlarin algilari bizden daha acik.

Çocuklar sözkonusu olduğunda aynı duyguları paylaşıyoruz. Mesleğe ilk başladığım yıllarda, çocukların yaşadığı sorunlar ve travmalarda ebeveynleri suçlamaya daha meyilliydim. 'Anne-baba olduklarına göre uğraşsınlar, elbette çözecekler, çocuk bu durumdayken onlara dertlenip üzülemem' modundaydım. Bedensel olarak büyüse de ruhu çocukluğunda kalmış, hatta hiç çocuk olamamış, annesine annelik yapmak zorunda kalmış veya kendi çocukluğu yaralı olduğu için istese de, uğraşsa da doğru ebeveynlik yapamayan anneleri, babaları tanıdıkça, bu konuda okumalar yaptıkça bakış açım değişti. Belki de yaşlanıyorum ve merhamet duygusunu daha yoğun yaşıyorum, bilemiyorum. Kısacası çocuk-yetişkin kim olursa olsun yaralı insanları daha fazla üzmeyelim, bilgimiz dahilinde yardımcı olalım istiyorum. Sevgiyle kalın.

Bence yoruluyordur fakat kreş bahanesi ile nazini geçiriyor size. Birçok çocuk uykuyu sever ama uykuya gitmeyi sevmez :) Neyse bak bunlari şimdilik düşünme. Eşin ile güzelce konuş. Bu ayda ekstra sorumluluk alip sizi idare etsin. Oğlunuzu o yatirsin. Az vakit geçiriyorum diye üzülme. Çocuk bundan travma yaşamaz. Sonuçta seviliyor, sicak bir evi var, yemeği var. Kreşte arkadaşlari var. Sanki çocuğu sokağa atmiyorsunuz ya. Bu geçici bir dönem işte. Sonradan telafi edersin. Bundan yillar sonra oğluna anlattiğinda "hadi ya öyle mi yaptim ben? Ah anne senin için ne kadar zormuş" der oğlun. Canini sikma. Sadece sinava odaklan ki değer olsun tüm bunlara. Sinavdan sonra oğlunun uykusunuda çozersin, tekrar herşeyi telafi edersinde. Bol başarilar diliyorum sana!

Gerçekten hiç yanlış anlayacak bir şey yok Siz de yanlış anlamayın ama düşünmeden konuşulacaksa sözcük israf edilmemeli! Çok merak ediyorum siz çocuğunuza ne kadar zaman ayırıyorsunuz, mükemmel anne

Sizin yerinizde olsam soyle yaparim; 10.30 da uyuyormus, 9 a kadar sadece cocugumla ilgilenirim, o saatte artik babayla yatma vakti deyip gonderirim, baba da ustunu degistirir, yatma hazirliklari yapar, kitap okur falan, 10 gibi yataga goturur ve artik babasi da bir sekilde uyutur yani. siz de kalan zamanda ders calisirsiniz. her gun bu plani uygularsaniz yeni duzene alisacaktir.

1 ay hiç birşey değil. Su an çalışmanıza bakın. Kiloyu falan bu 1 ay icinde hiç düşünmeyin. Çocuk için de üzüldüm ama sinavi halledemezseniz bir dönem daha çalışmak zorunda olacaksınız o daha kötü.

Aynen bendede öyle oldu. Bide üstüne" Ne var ki bunda. Cocuklari arabalarına koy getir uzak değil ya" dedi. Ikisinden biri ya kusuyor, yada altına yapıyor yani devamli yeni kiyafet lazım. O halde nereye gidilir. Ama bana da iyi bir ders oldu. Senelerce herkese yardım edip durdum, bu saatdan sonra oda zor biraz. Ben aslında en cok normal bir aile ortamı özlüyorum sanırım.

Nicin bu kadar alingansiniz? Fikir almak icin konu aciyorsunuz, sanki kufretmisim gibi de dalga geciyorsunuz. Ayip. Gayet seviyeli sekilde fikir verdim halbuki.

+1 bir ay kalmış zaten sınavına çocukta en geç 9-10 gibi uyuyordur. O uyuyana kadar onunla ilgilen. O uyuduktan sonra sinavina çalışırsın. Biraz yorulursun ama en azından vicdan azabı çekmezsin çocuğuna karşı. Ayrıca böyle bir yol izlersen ekstra destekleyici multi vitaminlerden al. Vücudun daha dirençli olur.

Yapıcı yorumunuzdan ötürü teşekkür ederim.. aynı yollardan geçmiş biri olarak bunları söylemeniz çok değerli benim için..

Galiba oğlunuz da tam olarak böyle hissediyor. yanlış anlamayın ama bence bir annenin önceliği çocuğu olmayacak yada olamayacaksa, dünyaya çocuk getirmek için acele etmemeli.

Amin inşallah Rabbim beni çocuklarıma aileme bagislasin

Neden öyle yazdığımı aslında parantez içinde açıkladım. Olay bu yani çocuk tarafından algılanan bu ve neden öyle algılandığını da yazdım. Ne hakaret var ne eleştiri var anneye karşı. Ne neden ders çalışıyorsun var ne başka bir şey. Bence bu kadar zor değil buradaki kötü olmayan niyeti görmek, yine de siz bilirsiniz...

Bendede durum pek farklı değil. Çocuklar iki hafta hastaydi. Yalnız baktım. Kimse bir gelip "ne yaptınız" demedi. Insan bunalıyor bazen. Tek sohbet edebilecek biri olsun evde. Yani kimsenin gelip işlerimi yapsın gibi bir beklentim yok zaten. Ama bu kadar yalnız birakilmak da gerçekten üzüyor. Ben gitsem gittim, ama kapımı calan yok. Yanı kızmak da istemiyorum, ama kırgınım

Allah yardımcınız olsun inş herşey yoluna girer. belki saçma bulan olacaktır ama oğlunuzu siz uyutsanız beraber aynı saatte ona sarılarak uyusanız olmaz mı hem erken de kalkmış olursunuz böylece zaten erken uyuyordur tek diyebileceğim bu inş sınavı da çook iyi bir şekilde atlatırsınız. kadınlarımızın yükü ne kadar ağır

Ben aslında başka şehirde yaşıyordum eşimle. Babam seneler önce vefat ettiği için ve kardeşlerim okuduğu için annemin olduğu şehire taşındık yalnız kalmasın diye. Yani burda arkadaşım felan yok. Ailem var sadece. Ben senelerce ailemin tüm işleri ilgilendim. Herkesin elinden tuttum, ama darda kalınca kimsenin bi kapımı çalmamasi acayip zoruma gitti. Çocuklar kusuyor ishal, kac kez üst baş değiştirmek zorunda kaldım, banyo yaptırdim. Annemde "çocukları al gel özledik" dedi mesela o sirada. Ya özlediyseniz siz bi kalkın gelin. Yani ben belki bu konuda toafim ama son haftalar o kadar zor geçti ki yine kilo vermişim. Bugün ablama söyledim kırgın olduğumu oda "yapacak birsey yok" diye gecistirdi. Ben ne diye buralara geldim diye sorguluyorum şimdi. uzakta olsam bu kadar zoruma gitmez.

Öncelikli oğlun olmalı sınav derken çalışma is hayatı derken çocuğun psikolojisini bozmak uzeresiniz 2.5 yaşındaki çocuğun yeri annesi bence o sizi cok özlüyor o çocuğun ilgiye sevgiye birlikte vakit geçirmeye ihtiyacı var ben bile burdan o çocuğa acidim şimdi böyleyse ilerisini düşünemiyorum onda iyilestirilmeyecek yaralar birakacaksiniz bu gidisle C Coconutoil lucky i like feeling shit, my stamina can take

merhaba, cok sevdiginiz biri iki sene surekli birlikte olsa ve aniden bir ay uzaklassa siz de bu duruma tepki gosterirsiniz. biraz daha sakin olmaya, empati kurmaya calisin. oglunuz tepkili ve siz bu durumu onunla konustunuz mu? belki sizi anlamiycagini dusunursunuz ama bence pes etmeyin sozler olmasa bile duygular cok onemli. surekli birlikte olup asla iyi bir bag kuramayan anne cocuklar var. gun icerisinde cok kaliteli bir saat oglunuzla gecirseniz bile bunun yararini hissedersiniz. yuruyuse oglunuzla cikabilirsiniz, birlikte bisiklet surup top oynayabilirsiniz. hem siz de egzersiz yapmis olursunuz. ya da gununuzu planlamayi deneyin. biraz daha erken uyanip yuruyuse cikmak olabilir. biraz kendinizi dinleyin. bunlar size ne hissettiriyor? vucudunuz agri olarak size tepki gosteriyor, bunlara kulak verin. hicbirsey bir anda duzelmez ve boyle zamanlarda kriz yonetimi cok onemlidir. tabiki de cok zorlanacaksiniz ama ufak tefek mutluluklar, guzel anlar biriktirmeye calisin. hem bu sinaviniza motivasyon olarak geri de doner. kendinize ve sevdiklerinizi az da olsa zaman verin. size basarilar diliyorum. umarim hersey gonlunuzce olur <3

Cocugunuz uyuduktan sonra ders calismalisiniz. Takdir edersiniz ki 2,5 yasindaki cocuk sizin kariyerinizi, akademik basarinizi dusunemez, hesap edemez. Onun tek dusundugu annesinin babasinin ona olan ilgisi. Yazik cocuga uzuldum. Gec yatin, erken kalkin ama cocugunuz su anda oncelikli olmali. Ben calismiyorum evdeyim, bir suredir de hem meslegimle ilgili hem de gonullu islerim oluyor, cocugum uyuyunca yapiyorum.

Bence ilk yapmanız gereken eşinizle samimi bir şekilde duygularınızı paylaşmanız, eşinizden yeterli psikolojik desteği alırsanız çocuğunuzla geçirdiğiniz kısa zamanı dolu dolu yaşayabilirsiniz. önce eşiniz sizi mutlu edecek ki siz çocuğunuza mutluluğunuzu aktarabilin. eğer uzun bir süre böyle devam etseydi iş sarpa sarardı ama sadece 1 aylık bir süreç bu.2 yılın sonunda çok uzun süreli ayrılık yaşıyor ve tepkisini koyuyor çocuk okadar normalki.. kreşe gittiği için erken uyuyordur uyuyana kadar ihmal etmeyin birbirinizi inanın o vicdan rahatlığıyla o uyuduktan sonra çok daha iyi çalışırsınız. biraz uykusuz kalın ama eşinize ve çocuğunuza daha çok vakit ayırmaya gayret edin. sadece 1 kalmış geçecek bu günlerAllah yardımcınız olsun mamamio Tüm mal varlığım, çevremdeki malların varlığıdır😏 Anneler

Zordur bilirim.. Allah yardımcınız olsun. İnşallah sınavını çok güzel geçersiniz. 1 aycık kalmış. Az dişinizi sıkın. Oğlunuza akşam 1 saat mi ayırıyorsunuz? O 1 saat lunapark, park gibi yerlerde geçirseniz.? Bir sandviç bir içecek parka eğlene eğlene geçse. Avm'lerin oyun alanları var mı mesela? Size yakın yerlere gitseniz 1 saat çok uzun bir zaman değil. Derslerden de geri kalmazsınız. Demek istediğim akşam oğlunuza ayırdığınız vakti dışarda geçirmeniz. Çocuklar buna bayılıyor. Benim tavsiyem Budur. Bizde etkili olmuştu :) Bol şans..

Çok güzel bir yorum olmuş çok teşekkürler Alys

Bir ay insan yardımcı olabilir sağlık sorunu yoksa. Neyse, nasıl olsa bugünler geride kalacak, çocuğunuza sadece ona ait, gergin olmadığınız bir 20 dk ayırırsanız o zaten kendi oyunlarına dalacaktır, biraz sabır..

2 buçuk yaşındaki çocuk anlamaz deriz ama anlarlar; güzelce konuşun anlatın yoğunluğunuzu onun anlayacağı kelimelerle, üzüldüm, sen de üzüldün galiba, bana sinirli olduğunu düşündüm sana vakit ayıramadım çünkü bla bla... Ama seni çok seviyorum vs. böyle anlatın, süreci anlatın, bitecek deyin. Benim oğlum da 2 yaş 3 aylık oldu; konuşurum anlar, anlamaz gibi görünür işine geleni ama anlar çocuklar. Siz açıklayın göz hizasına inin konuşun sarılın.

merhaba kk 2,5 yaşındaki oğlum 1,5 ay önce kreşe başladı ben de çalışmaya ve akşamları da ders çalışmam gerekiyor ( onun öncesinde gece gündüz birlikte dolu dolu 2 yılı aşkın bir zaman geçirdik şükür ama şu 1 aydır oğlumla pek vakit geçiremiyorum.. gündüz babası kreşe bırakıyor o alıyor sonra ben işten gel biraz oyna tekrar ders çalış, gerçekten o kadar az görüyoruz ki birbirimizi.. eşim beni ben oğlumu ihmal ediyorum ve bu hiç adil değil.. bu sabah üzerini değiştirmemi istemedi yanına gelmemi istemedi, onu istemediğimi ya da sevmediğimi mi düşünüyor bilmiyorum hep itti beni.. ( bunları yazarken bile ağlıyorum Herşey o kadar arap saçına döndü ki ne kendime ne oğluma vakit ayırabiliyorum ne de hakkıyla ders çalışabiliyorum.. ağlamakla ğeçiyor oğlumu kendimden uzaklaştırıq ders çalışmam gereken zamanlar da.. ve bu daha 1 ay böyle olmak zorunda.. çok üzülüyorum onun psikolojisini bozduğumu düşünüyorum ğece boyunca anne anne.. yanından gitmemi istemiyor ama uyandığı zamandan itibaren beni itiyor.. ( Evliliğim sıfır etkileşim sıfır iletişim değişik bir hal aldı.. ben kendimi tamamen saldım bir sürü kilo aldım hantallaştım her yerim ağrıyarak uyanıyorum.. kendim için çıkıp bi yürüyüş yapmak vicdan azabına dönüşüyor oğlumla vakit geçirmek varken niye bu diyorum.. oğluma da kendimiyüzde yüz veremiyorum aklım sınavda, çünkü çok hayati meslek hayatım buna bağlı, kendime bakmak gelmiyor içimden, verdiğim değil alabileçegim ilişkiler istiyorum örneğin eş ilişkisi, bir sohbet biraz anlaşılmak o da yok, derdimi anlattığımda dinleyeçek anlayacak bir annem de yok, o hep dertlidir sormaz bile, anne olunca annemi anlayacağım yerde ona daha da çok kızıyorum içimde eşime ve anneme büyük bir öfkem var dinmiyor.. Bütün bu fedakarlıkların oğluma yansıması da herşeyin tuzu biberi oldu.. herşeyin üstesinden nasıl geleceğim nasıl oğlumla ilişkimi düzenleyeçeğim bilmiyorum, değerli yorumlarınıza ihtiyacım var mutlaka benzer şeyler yaşıyoruzdur.. sağlıcakla kalın

Bende çalışıyorum 1 yasındakı bebegım 8 de, 9 yasındakı oğlum 9 da uyuyor E Esila09

güncel hayatta yaşadığınız siniri buraya da yansıtmışsınız. Evet söylenecek tavsiye belli ama öncesinde sakin olun. İşten gelince önce çocuğunuzla vakit geçirin size de iyi gelir zaten birbirinizi özlüyorsunuz. Eşinize olan öfkenizi azaltıp biraz siz sohbet etmeye çalışın tatlı dille. Her şey çözülür umarım

Çocuğunuzla konuşun. Ona basit bir dille durumu anlatın. Onu çok sevdiğinizi ve hatta onu çok sevdiğiniz için bu sınava hazırlandığınızı anlatın. Kreşe onu çok sevdiğiniz için gönderdiğinizi çünkü gelişimi için faydalı olduğunu anlatın. Anlamaz demeyin çünkü anlıyorlar. Ve bütün boş zamanlarinizi onunla değerlendirin.

Önce sınavı atlatıp sonra işe girmeliydiniz. O yüzden bu kadar sıkışmışsınız. 1 ay çok uzun değil. Ben "önce siz, siz iyi olun çocuk iyi olsun" diyemeyeceğim. Bu kadar hızlı bi geçiş çocuğu sizden daha fazla etkilemiştir çünkü. Bence işten geldikten sonraki tüm vakti çocuğunuza ve eşinize ayırın. Çocuk uyuduktan sonra bi çay için eşinizle, sonra derse başlayın. Az uyursunuz, çok yorulursunuz. Ama 1 ay altı üstü. Dayanabilirsiniz.

Oğlunuz çok büyük değişikliklerden geçiyor. Hem kreşe başladı, hemde siz yoksunuz ona göre. Çocukların o yaşta zaman duygusu yoktur. Yani anne bir saat mi yoksa on saat mi gitti anlamazlar. Onun icin oğlunuzun duruma alışması zaman alacaktır. Sizin için duygusal açıdan zor bir durum geri itilmek biliyorum, ama sabırlı olun. Çocuğunuz size zamanla tekrar yaklasacaktir. Siz ilginizi göstermeye devam edin. Zamanla hersey yerine oturur inşallah

Evet ben de annemeyalvardım ama gelemem dedi türlü bahaneler uydurdu bir gün icin bile ğelmesiri de geçtim bir kez olsun neyin var diye arayıp sormadı.. sadece para konuları için arar allah yokluğunu göstermesin ama çok kızgınım ona da

Yapım bu maalesef bırak başkalarını kendi anneme babama bile izin vermiyorum çocuklarıma kizmasina yanlış dogru bilemem ama kendimi bu saatten sonra degistiremem geçen okulda bir çocuğun amcasi kızıma kızmış ben o gunu nasıl geçirdim bilemedim ogretmenine söyledim cagirtmis kızmış ona sonra rahatladım keşke biraz umursamaz olsam diyorum yapamıyorum işte işim gücüm onlar oldu anlayacağınız konu sahibine inş atlatır bu durumu Insomnia

Ama insanlar da ne yapacağını bilemiyor kiBelki de"çocuklarım hasta, benim işim varken sohbet etmeye gelmişler, oysa başımı kaşıyacak vaktim yok"diyecektiniz. Ha ben olsam komşum da olsa yardımcı olurum, ama insan tam tanımadığı kişilerin tepkilerini kestiremez, aileyi katmıyorum tabii.

Sinava odaklanin. 1 ay uzun bir süre degil. Sonra uzun uzun cocugunuzla vakit gecirirsiniz

Enerjisi nereye verirseniz oraya akar önce inanın hucrelerinize ben her şeyi yaparım komutu vererek başlayın gece yatarken içinizden sınavı başaracağım diyin, bir şeyler başarmak sizi toparlar emin olun. Boğazınızi tutun dengeli beslenin ev işi yapmayın lütfen. Sevgi ve kendiniz için bir şeyler başarıp mutlu olmaktan başka bir şey düşünmeyin kocaniza gelince, eşler pek umrumda değil onu nasıl bilirseniz öyle halledin.

1 ayda mı bu hale geldiniz cidden? Insomnia

Onun göz hizasına gelecek şekilde diz çöküp onunla konuşun. Seninle çok fazla oyun oynayamiyoruz. Gündüz sen kreştesin ben işteyim. Aksamlari da ders çalışmak zorundayım. Bi süre daha böyle olacak. Ama az kaldı. Sinavim bitince seninle oynamak için çoookkk vaktimiz olacak... Akşamları kaliteli zaman geçirmeye çalışın. Yemekten sonra beraber resim yapın, yaşına uygun eğlenceli oyun oynayın, etkinlik(2 yaş anne-çocuk etkinliği yazın google'ye) yapın. Esinizi de sürece dahil edin. Sonucta onun da sorumluluğu var. Yarim saat siz yarim saat esiniz ya da 1 saat ucunuz beraber zaman gecirin. Sık sık sarılın, öpün, sevdiğinizi söyleyin. Bir ay daha sabır. Sinavi atlatınca mutlaka bu süreci telafi edin ki çocuk "evet annem doğru söylemiş sınav bitti biz daha çok beraberiz" i hissetsin. Bi daha böyle bi durum olursa kabullenmesi kolay olur diye düşünüyorum. Gecici bir süreç canınızı sıkmayın güçlü durmaya çalışın.

Bir dahakine aklımda bulunur

Ne kadar da yapıcı kusursuz bir anne allah ayağınıza taş değdirmesin!

sınav bu kadar hayati ise sınava odaklanın. o rahatlama hissiyle her şey yoluna girer bence. şu anda sınavı boşverip oğlunla, eşinle, kendinle ilgilensen de bunları yoluna koyman epey vakit alacak. bari sınav aradan çıksın. oğlunla zaten düzelir hiç dert etme. belki de 2 yaş sendromudur sana yansttığı durumlar. sınavda başarılar

Made bir ay kaldı madem bu kadar zaman ve emek harcadiniz en azından değsin yaptığınız şeye. Daha çok odaklanın ve o sınavı kazanın. Iki sevgi, gezi bir oyuncak aranızdaki bağı yeniden kurar. Endişelenmeyin. Sürekli annesiyle beraberdi. Az görmeye başlayınca tepki veriyor. Sevgi azalması ya da istememe durumu değil bu. Sınavı kazanın, kiloda verirsiniz, bakımda olur.

Bi akşam elinize pipet alın, köpük yapın suya :) Bi akşam uçak yapın, uçurun. Bi akşam şarkı söyleyin beraber. (15dakika) Kendinize böyle bi rutin oluşturun. Ve oğlunuzu erken yatmaya ikna edin :) Sınavd başarılar /)

Annelerde gelenek galiba'gel buraya bakayım' demek.. gittiğim de oldu ben pişman evime döndüm ama benim anneme sorsan kusursuzdur

Siz ne dersi çalışıyorsunuz? Ben böyle seylerın hep evlılıkten once halledılmesı gerektıgnı soyluyorum. Cocugunuz uyuyunca ders çalışmalısınız, hıc bısey kuracağınız bağdan daha onemlı olmamalı bana gore

Oglunuz su an 2 yas sendromunda olabilir. Tam bu donemde sizden de ayri kalmasi bu sureci daha da zorlastirmistir. Bu donemde inatci ve hircin olucaktir. Siz elinizden geldigi kadar sakin yaklasmaya calisin, yasi kucuk olabilir ama inannin onunla konusursaniz birazda olsa sizi anliyacaktir. Bu siralar onunla fazla vakit geciremediginiz icin uzgun oldugunuzu, onu gun icinde ozlediginizi ve onu cok sevdiginizi soyleylemeniz, bu surecin gecici oldugunu sunavlardan sonra daha cok vakit gecirebileceginizi anlatmaniz biraz yumusamasini sagliyabilir. Su anda evde onunla vakit gecireceginiz o kisa sureleri cok iyi degerlendirmenizi oneririm. Ikinizinde cok keyif alacagi etkinlikler, oyunlar oynayabilirsiniz. Sizinde eglendiginizi mutlu oldugunuzu gormek oglunuzun daha da cok hosuna gidicektir. Etkinliginiz bittiginde ornegin"cok eglendim cok keyif aldim, hadi bakalim sen yarin beraber ne oynayacagimizi dusun planla, bende dersimi calisip bitireyimki yarin seninle yine guzel guzel oynayabilelim" gibi onu motive edici seyler soyliyebilirsiniz.

yüksek lisans öğrenciyisim aralık 7 e kadar girmem gereken 2 sınav 3 makale 1 proje ve raporu bugün ödev teslimim var. ayrıca 8 gün sonra açıköğretim sınavım hepsini de yapmayı umuyorum ve en önemlisi bebem var. yani benzer durumdayız. eşimin uzun ve abuk sabuk bir çalışma düzeni ne zaman geleceği belli değil. işten gelince en en en önce oğlumla ilgileniyorum. oynuyorum meyve soyup yiyoruz. dans ediyoruz. beraber markete gidiyoruz. sonra oğlum 10 gibi yatıyor inadı tutmazsa. o arada eşim geliyor bir yarım saat bir saat onunla oturup saat 11 de ders yapmaya başlıyorum. yatışım gece 1-2 artık allah ne verdiyse ama diyorum ki 1 aydan az kaldı biraz sabret. bu arada bir yandan kod yazıp bir yandan kocamla lak lak ediyoruz. çay kahve içiyoruz. bende günler böyle sana ne kadar yardımı olur bilmem ama benim durum bu.

1 saat de olsa oglun ve esinle kaliteli zaman gecir aksamlari. Gece yine sen uyut. Sonrasi derse odaklan madem hayati bir sinav Yapacak cok fazla da sey yok Sen bu kadar yogunken esinin de senden uzaklasmasi normal Bazen boyle donemler olabiliyor Sabret. Allah hastalik vermesin gerisi duzeliyor illa ki

Yahu arkadaşım sen sadece bir insansın, doğaüstü güçleri olan bir varlık değilsin. Oğlunun tavrı üzücü, ben olsam ben de üzülürdüm. Ama sen de haklısın. Kendine bu kadar yüklenme. Kiloymuş da bilmem neymiş de boşver yahu. Her boş anı oğlunla değerlendirebilirsin. Eşinden de biraz yardım iste, ev işleri vs için. Neyse ki sınava az kalmış, 1 buçuk ay çok uzun bir süre değil. Sabret.

Çocuğunuz, sizin uzaklaşmanıza karşı tepkisini böyle gösteriyor. Hem kreşe başlamış hem siz evde de yoğun bir ders çalışma sürecindesiniz. Bu sorunun çözümü belli ve sorumluluk sizinle birlikte eşinizde. Evladınızla uzun süre vakit geçiremiyor olabilirsiniz ama kısa vakti dolu dolu yani kaliteli geçirirseniz, çoçuğunuzun sevgi ihtiyacını karşılarsanız yavrunuzun sıkıntısı azalacaktır. Yazdıklarınızdan ben kişisel olarak sizin iç dünyanızda sorunlar olduğunu hissettim ve bu durum oğlunuza yansıyor. Psikolojik desteğe ihtiyacınız var gibi görünüyor. Sorunun odağı içinizdeki öfke, onu boşaltıp sağaltmadan oğlunuza faydalı olamazsınız. Sınav elbette önemli ama ortada bir masum evlat varsa dengeyi kurması gereken biz yetişkinleriz.

çocuğunuzla vakit geçirin akşam eve gidince. oyun oynayın birlikte eğlenin gülün. kucağınıza alın uyutun sevin. kitap okuyun. küçük oğlumu bu şekilde düzelttim. aynı sorun bende de vardı.

Bana bu bir aylık bir süreçten daha uzun geldi ve bunun devamıda gelecek gibi çünkü çalışmak zorunda bi yandan sınava çalışıyor eşinden destek yok kendini fiziksel anlamda yetersiz buluyor kilo aldığını söylemiş kendini toparla ması uzun sürer ailesi veya eşi destek çıkmazsa kendisi işin içinden uzun süre çıkamaz ki öyle görünüyor bu süreç çocuğu etkileyebilir anlatmak istediğim bu . push ; Pamukannesi83

Önünüzde sınav için oğlunuzdan çalacağınız 3-5 sene yok ki 1 ay var. Sınava odaklanın. Her şeyi toparlarsınız merak etmeyin. Ben de mali müşavirlik sınavı için 3,5 ay gece gündüz çalıştım. Yemek yapmadım, temizlik yapmadım. Uykusuzluktan kahve içmekten, ayakta kalmaya çalışmaktan bitap düştüm. Çocuklarıma bakamadım. Ama hepsi geçti. Sizin de geçecek. Merak etmeyin.

İyi niyetle cevap yazan herkese teşekkür ediyorum. Bi konuya açıklık getirmek istiyorum sınav zorunlu bir sınav veremezsem mesleğimden olacağım. Kamuda çalışıyorum ve çok emek vererek girdiğim bir iş öyle kolay göz ardı edemem, ayrıca çocuğumla ilğilenmek onu umursamak konusuna hiç girmiyorum bile.. Tavsiye veren güzel kalpli kadınlara çook teşekkürler, ben stresten gözümde büyütmüşüm aşıyoruz..

Bunu yapıyorum sabah yarım saat akşam 1 saatim onunla geçiyor ve gece de birlikte uyuyoruz ama önceden 24 saat birlikteydik tek ayak

Normalde ille çocuk önce cocuk derim Ama altı üstü 1 ay, ayrıca mali müşavirlik gibi hem zor hemde dönemsel bir şey için Moral bozmayın sakin kalmaya çalısın 1 ay geçer gider fazla fazla telafi edersiniz. Eve eli boş gelmemeye çalısın. Bunu gördüm sen seversin diye aldım derseniz belki biraz sakinleşir

Eşinizle bu durumu konuşun, bunaldığınızı ona güzelce anlatın onunla ilgilenmediğiniz için üstünüze gelmesin. oğlunuz kaçta uyuyor bi çocuk olarak en geç 10 civarı yattığını tahmin ediyorum o saate kadar çocuğunuzla ve kendinizle ilgilenin onu uyuttuktan sonra ders çalışın gece 1 e 2 ye kadar biraz uyku sizi sarsar ama emin olun böyle daha iyi hisseder herşeye yetişebilirsiniz.

Bugün onun için bişey alın bu oyuncak yada kitap olabilir ama beraber oynayacaginiz bir şey olmasına dikkat edin çok degilki sadece akşam yarım saat onunla birebir zaman geçirmek yeterli onun için ama bu TV izlemek yada odayı toparlarken konuşmak şeklinde değil sadece onunla ilgileneceginiz bir vakit olmalı.. eşiniz çocuğunuz ve siz saklambaç bile oynayabilirsiniz... Mesguliyetinizi anlıyorum ama günde yarım saat ayrılabilir bir vakit. Ayrıca üzülmeyin çocuklar kin tutmayi bilmezler siz gerekeni yaptığınızda oda sımsıcak karşılayacak sizi..

Ben oglunuzun probleminin kresle ilgili olabilecegini düşündüm. bence orayi sevmedi ve tabiri caizse biraz huysuzlasti diyebiliriz. zaten 2 yas donemi de bagimsizlasmaya basladigi donem ve baya sikintili geciyor, sizi itebilir hatta seni hic sevmiyorum diye bağırabilir. bunlari hep yasadik. siz bence baya bunalmissiniz iyi hissetmiyorsunuz ve cocugunuzun sizi istemedigini dusunuyorsunuz. bence derse odaklanin sunu bir atlatin sonra kafanizi rahatlatmaya calisin. esinizle de sorunlar oldugunu soyluyorsunuz bunu da halletmeye calisin. evlilik huzurlu olmazsa insan cocuguyla da gerektigi gibi ilgilenemez. burda bazilari hos seyler yazmamis belki ama yine de daha makul cevaplar yazanlar da var ama en ufak olumsuz cevaba tahammulunuz yok. gercekten iyi degilsiniz sinav da gecince daha guzel huzurlu bir hayatiniz olur insallah

Müfettiş yardımcısıyım şimdi yeterlilik sınavım var müfettiş olabilmek için..

Şimdi öncelikli olan sınavın belliki.1 ay uzun bir zaman değil. Önce ona odaklan hallet bir derdin eksilsin. Oğlunla aran düzelir. O çocuk sen anne 2 günde toparlarsın arayı. Beraber vakit geçirince hemen unutur o. En son kocayı halledersin.

Aklı başında yorumları seviyorum, dünya adına teşekkürler varlığınız için..

Ben burda tavsiye göremedim!! Bazı insanlar gerçekten kötü kalpli!!

Bence sabahları 10 dakikayi sirf oğlunuza sarilip kokluyarak geçirin. Çok sevdiğinizi söyleyin. Biz her sabah öyle kalkarız oğlumla. Sizin oğlunuzla yaşıt. Sonra imkan buldukça dışarı çıkıp beraber birseyler yapın sevdiği. Saatlerce olmasına gerek yok. Kısa markete gidip sevdiği birseyi almak da olabilir. Oğlunuz hem kreşe başlamış hem sizin zamaniniz az. Yani sizin itmesi kendisinin de itilmiş hissetmesinden. Bunu toparlarsiniz. Esinizin imkanı varsa oda oglunuzla birseyler yapsın. Bir ay kalmış. Ama genelde anneler böyle durumda yalnız kalıyor. Bana da bu aralar kimse yardim etmiyor. Esimin çalışma saatleri uzun, yardim etmeye istese bile fazla vakti yok. Ailem desen kimse kapımı calmaz . Diğerleri hep benden dertli ve bana gelip yardim etmek sanki dünyanın en zor işi. Yani yalnızlığınizi anlıyorum

İşimle alakalı bir sınav ve belli bir zaman sonra bu sınava girebiliyorsunuz(3 yıl) yönetmeliği mi değiştirseydim anlamadım Herkes çocuğunu sever önemser ama zorunluluklar şartlar vardır..

çocuğunuz çok küçük, muhtemelen bu günleri 3 ay sonra hatırlamayacak bile.. şu an tamamen sınava odaklanın, öncelikle onu atlatın.. ben her zamanki gibi önce anne diyorum, sizin psikolojiniz iyi olmazsa çocuğunuz 1 ay değil bir ömür o sıkıntıyı çeker.. sınavı atlatın, hayatınızı normale koyduktan sonra fazla fazla zaman geçirir bu açığı kapatırsınız..

Siz işten geldikten sonra yemek çay ve diğer işleri eşiniz halletse kalan o zamanla çocuğunuzla vakit geçirip çocuğu uyuttuktan sonra sakin kafayla ders çalışırdınız. Ama nerde böyle anlayışlı bir koca. Onun için bir ay evle ilgilenmeyin, eş kişisiyle de ilgilenmeyen çocuğunla vakit geçirdikten sonra dersinize yoğunlaşın. Rabbim kolaylaştırsın zorlaştırmasın

Bence konunuza şöyle bir not düşün."lütfen sadece beni hoşnut edecek yorumlar yazın ". bu şekilde ne siz, nede sadece fikir beyan etmek isteyenler boşuna polemiğe girmemiş olur. A Arya_Stark01

Arkadaşlar yeterince tavsiye vermiş o yüzden o konulara girmeyeceğim. Ben madalyonun diğer yüzünü hissettim okurken konunuzu. Oğlunuzun sizi iteklemesi elbette canınızı sıkmış ama ondan önce de bazı şeyler içinizde birikmiş sanki. Eşiniz ile iletişiminizin kopması, aldığınız kilolar, annenize duyduğunuz öfke... Hepsi üst üste gelince üzerine bir de sınav stresi eklenince haliyle gergin bir döneme girmişsiniz. Anne olmak robot olmak demek değil ki... Öncelikle bunu kabullenmeli. Sizin gerginliğinizi çocuğunuz hissediyordur. Sonuçta rol yapamazsınız çocuk mutlaka anlar. Kreşe gitmesi biraz da olsa sizden uzak kalması onun dünyasında başka algılanıyor o da tepkisini sizi itekleyerek dile getiriyor. Kısa bir zaman sonra düzeleceğine inanıyorum. Sevginizi bildiğinden küsüyor zaten diğer türlü olsa içine kapanır size hiç tepki vermezdi. Kimi anneyse önce çocuk olmalı demiş ama eminim siz bu sınavı işinizde ego yarışında olmanızdan dolayı değil zaten çocuğunuza rahat bir hayat sunmak için kazanmak istiyorsunuz. O yüzden vageçmeyin; olabildiğinde sınava odaklanın. Çocuğunuz ve eşinizle güzel bir hayat dilerim...

Anne değilim ama bi öneride bulunabilirim. imkanınız varsa kreşe gidip sürpriz yapın arada. belki diğer çocukları görüp kıskanıyodur. öğretmeniylede konuşmak iyi olabilir. bi agresifliği varsa onlar daha net görürler sorunu diye düşünüyorum

Muhtemelen ev hanımısınız, yapmalısınğz etmelisinizle olmuyor işte,22:30 da uyuyor ve birlikte Uyumazsak uyumuyor diyorum, anlamaya çalışmak değil yargılamak için okuduğunuz belli lou

Aynen.. Yoksa eşim bana "yardımcı tut istersen" dedi. Ama aile desteği başka oluyor işte.

Bir iki aylık anneden uzaklık yara yapmaz. Çünkü aynı yerdeler. Gece görüyor. Gündüz az da olsa görüyor. Yara kötü davranilan çocuklarda oluşur Yarım saatte olsa sevgi eksikliği yok ki.

Bir kez ben de çocuklarımla hastalanmıştım. Annem"gelin de bakalım size burada"demişti,30dklık mesafedeyiz. Oysa seriliydik yataklarda. Evim o zaman küçüktü, belki ondan gelmedi ama evden çıkacak durumda değildim ki. Yine de bin güçlükle çocuklarıma baktım, ama kendime bakamadım tabii. O zamandır dusturumdur"tırnağın varsa başını kaşı"sözü:)