aynı durumdayım ben de ama niye olmuyor demekle de olmuyor ki... sosyalleşmek lazım.. kurs vs... çevre edinmek lazım... MissCherryBlossom

bence dert edilecek bir konu değil. Elbet herkes ister yaşı geçmeden her şeyi sevdiğin, geleceğin dediğin insanla yaşamak sevgi paylaşmak, güven duymak, mutlu olmak... Ama olmayınca olmuyor. Demek ki senin için en doğrusu buymuş ki bana göre şanslısın... Bence bu şekilde düşünüp sorun etme kendine. Duyguların, ruhun, bedenin tertemiz. Daha zede almamışsın sevgiden yana ve en önemlisi beynin rahat.. mantığın ve duyguların arasında kalmak gibi zor bir şey yok. Bence yaşanmamışlığının değerini bil. Kariyerinde ilerle güzel bir iş sahibi olduktan sonra o zaman içerisinde emin ol sana değer veren biri seni bulur. Sen de karşındaki kişiden emin olduğun zaman her şey çok güzel olur işte o zaman... Tek kişi olsun tam olsun. Benim gibi sevip de acı çekmektense, her şeyi zamana bırakıp tek kişi ve temiz kişi olması için sabret... Sakın düşünme ki yaşım geçiyor diye bak ben daha 23 yaşındayım fakat bu yaşımda yaşama hevesim soldu ve psikolojim bozuldu... Hayattan beyin olarak vazgeçtim ama bedenen vazgeçemedim. Ben de çok isterim bu saaten sonra biri olsun saygı olsun sevgi olsun ömürlük olsun diye fakat ben bir ömür boyu hayatıma kimsenin girmeyeceğine eminim... Ama sen daha yolun başındasın... En azından zede bile almamışsın. Yaşın ne kadar geçerse geçsin dert etme... Aşkı ilk yaşayacağın biri çıkar karşına...

Ben konuda evlilikten bahsetmiyorum ki zaten, ben yalnızlıktan yakınıyorum. Yazımda evliliğe bir anlam yüklemedim, hayatımın yalnız ve aşksız geçmesinden bahsediyorum. Zaten etrafımda erkek sinek bile yok ki - değil evlenme allah allah bu aradığım aşk olabilir mi diyeceğim bir tek kişi yok. Benden hoşlanıp benim tavırlarım yüzünden soğuyan ya da uzaklaşan bir erkek zaten yok, çünkü benden hoşlanan kimse yok, yani kimseyi kaçırmışlığım yok. Kimseye evlenme gözüyle daha bakmışlığım yok, o gözle bakmak için zaten belli bir aşamayı geçmiş ve uyuşmuş olmak gerekiyor, ben genelde karşılık görmediğim için o noktaya hiiiiiiiiiiiiiiiiiç gelmişliğim yok. Yani hoşlandığım, beğendiğim kimseyi yakından tanıma fırsatı bile bulamadım. Ben de zaten sevgilim olsun istiyorum ama olmuyor, en güzel olması gereken yaşlarım yapayalnız geçiyor... neyse benim demeye de çalıştığım buydu zaten, hayatın tadı benim açımdan romantizm olmadan pek çıkmıyor. Karşılıklı aşkın, sevginin ne olduğunu bile bilmiyorum, ne olduğunu bilmediğim şeylere duyduğum hasret beni yavaşça kemiriyor.

Konu içeriği nedeniyle ilgili başlığa taşınmıştır.

valla herhalde beklemeyi bırakınca gelicek orası belli ama beklememek elde deilki zor yanlızlık zorrr

Destegin icin tesekkur ederim sekerim, 26yim, Almanya'da yasiyorum. A aslii

Kimi beğensem neden olmuyor? Neden ben hep yapayalnız olmak zorundayım? Kısmet neden bana gelmiyor? Bu soruların cevaplarını bende çok arıyorum ama bulamıyorum. Ciddi mana da zamana bırakmak gerektiği kanaatindeyim. Aşk biraz şans işi sanırım. O yüzden fazla da yıpranmaya gerek yok. Yanlızlık da çok zor. Of ara da bir şey işte

Sag olun sekerim yorumlariniz ve ornekleriniz icin, tip, boy, pos ve kilo bazinda problemim yok bazinda soylemistim o sozleri Ben de biraz flort olsun, eglence olsun istiyorum hayatimda ama nerdeeeeeeeee, erkek arkadas denemesi yapacak kimse ya da durum da yok etrafimda. Biraz gezip tozacak, hoslasacak birine fitim mesela, hem iliski tecrubesi edinmek adina da iyi olur diye dusunuyorum cunku iliski tecrubem de hic yok denecek kadar az. :44: Isveli, cilveli kimse yok etrafimda ornek alayim, nasil yapiliyor bakayim ben hic degilim mesela... nasil yapildigi hakkinda da bir fikrim yok, ne yapayim icimden pek gelmiyor. Daha cok odun kivamindayim Ote yandan tombis arkadasin kilo yuzunden bekar oldugunu da dusunmuyorum... burda yasadigim yerde tanidigim ciftler var, ciftin hanimi erkegine oranla dis gorunus ve cekicilik bakimindan birazcik daha geride.. tam tersini de burda degil ama baska yerlerde gormuslugum var, gercekten super kadinlar ortalamanin coooook altinda adamlarla evli... Ortak nokta ise her cift mutlu, birbirini seviyor. Yani bu isin kismet olduguna bu insanlari gordukce ikna oldum, olayin tipten cok gonulle ilgisi var gibime geliyor. Burda ikisi de is arkadasim olan bir cift var, hanim olan benim gibi bir odun... cilveden eser yok ama gayet esprili ve hos biriyle evli, kismet yani. Ote yandan yazdiklarinizi ikinci kez okuyunca cilvenin onemine bir kez daha katildim, en iyisi ayri bir topic acip bu konuyu bilenlerin bilmeyenlere ogretmesi :)

Selam kızlar, Geçen perşembeden beri konuyu açasım var ama bir türlü düşüncelerimi toplayıp açamadım. Gerçekten fena durumdayım, cumartesi mutfak alışverişinden dönerken, bugün durduk yere otobüste, işyerinde ağladım, kendimi tutamıyorum gözyaşlarım süzülüyor. Geçen hafta perşembe yine bir hezimete uğradım ve artık kadere isyan ettim, daha fazla böyle ne kadar gidebilirim bilemiyorum. Aşkın, sevginin kader ve kısmet olduğunu artık anlamış bulunmaktayım ve kaderin bu konuda beni bulmayacağını hissettikçe kahroluyorum... sonuçta karşıdakinin de bana aynı anda ve şekilde bir şeyler hissetmesi olasılığı çok düşük, böyle küçük bir olasılığın gerçekleşmesi çok zor, yani olursa kaderin hediyesi şeklinde oluyor ama bana bir türlü olmuyor, bekliyorum, umut ediyorum ama hep hezimet Fazla kafanızı şişirmeden konuya hızlıca geçeyim : 26 yaşındayım, geçen yıl yurtdışına taşındım ve bir süredir bu yaşadığım ülkedeyim, buraya kariyer amaçlı geldim. Yüksek lisans mezunuyum, üniversiteden başlayarak aşk hayatımı anlatayım, geriye baktığımda hep hüzün, mutsuzluk, hezimet ve yalnızlık var. Üniversitedeyken erkek ağırlıklı bir bölümdeydim ama etrafımda yakınlık duyduğum, ilgi duyduğum kimse olmadı... ta ki 3. sınıfa kadar. Onu görünce resmen çarpıldım, kafasını kaldırıp bana baktığı anı unutamam... ama benden yaşça büyüktü, abi konumundaydı ve sevgilisi vardı. Bir süre sonra görmemeye başladım, bir süre sonra aklımdan çıktı gitti. 4. sınıfa kadar bu konudan şikayetçi değildim ama ne zaman arkadaşlarımla dersler yüzünden bir araya gelememeye başladık, işte o zaman fena yalnızlık çekmeye başladım. O zamana kadar aslında hep boşluktaymışım ama kendimi arkadaşlarımla avutmuşum, bunu 22 yaşımda anladım. Gerçeği görmemek için kendimi oyalamışım, hayatımda aşk olmamasının eksikliğini ne zaman hissetsem başımı sosyalliğe doğru çevirmişim. Etrafımda kampüste el ele gezen mutlu çiftleri gördükçe içim ezilirdi resmen. O zaman bir çocuktan hoşlanıyordum, aynı yaştaydık, lisede arkadaştık ve aynı üniversiteye gelmiştik ama 4. sınıfa kadar bir şekilde iletişimimiz olmamıştı. Raslantı sonucu bir araya geldik ve ondan hoşlanmaya başladım, başlarda bana ilgi gösteriyordu ama sonra bu iş olmadı ve bir arkadaşımla yatıp kalkmaya başladı... içimin nasıl yandığını anlatamam. Ben bu kıza acıyıp yardım etmiştim ve o da hoşlandığımı bile bile arkamdan iş çevirmişti... hoş hikayede herkes kişiliksiz olunca kimin önce başlattığını bir önemi yok ya, neyse. Hayatımdan böylece 2 kişiyi kaybettim ve hayatımın dersini de aldım: Kimseye acıma, sonra gelip başına bela oluyorlar. Bu hezimetten sonra doğrulamadım, gecelerce başımı yastığıma gömüp ağladım. Bu sırada hem bu işten hem de yalnızlıktan iyice daraldığım için büyük bir hata yaptım ve bir şeyler hissetmediğim ama benden çok hoşlanan biriyle çıkmaya başladım, ona bir şans verdim. Onu gerçekten sevmeyi çok istedim, o kadar iyi bir insandı ki.. ve beni de çok seviyordu ama ne yapsam olduramadım. Onunla buluştuğumda gerçekten onu kıskanırdım, gerçekten aşık olduğu birini görmenin mutluluğunu üstünde taşırdı. Olduramadım ve ayrıldık, onu üzdüğüm için kendime çok kızdım ama bu iş benim için bir azap haline gelmeye başlamıştı. Kendime acımaktan resmen bitap düşmüştüm, o kadar yalnızdım ki sevmediğim birine yalnızlığımı gidermek için tutunmuştum..1 yılın ardından bu iş bitti. Burda aşkla ilgili ilk dersimi aldım, bu iş karşılıklı olmayınca olmuyormuş. Mezun olduktan sonra 3. sınıfta çarpıldığım adamla meslektaş oldum. Sevgilisinden ayrılmıştı ve bunalımdaydı, çok kötü bir durumdaydı. Zaten önceki gördüğüm zamanlarda çok etkilenmiştim, artık meslektaş olarak aynı statüdeydik ve yalnızdı, ne yazık ki koşulları uygun bulunca kendimi tutamayıp ona çılgınlar gibi aşık oldum. Karşılık bulamadım, inanılmaz bir acıyla kaldım. Hayatımın ilk aşkı oydu, hayatımın en büyük acısı da o oldu. Aşktan yana ikinci önemli dersimi 25 yaşımda aldım, istersen dünyanın en güzeli, zekisi, şusu busu ol, karşılıklı olmayınca olmuyormuş. Bu olayın 6 ay ardından şimdiki işyerime gelme fırsatı elime geçti, dilini bile bilmediğim bir yer umut kurtuluş olarak göründü ve Temmuzda taşındım. Buraya ne ümitlerle geldiğimi anlatamam, Türkiyedeki durumum hep hezimetken belki aradığım gerçek aşk bu insanlardan birinde beni bekliyordur diye düşündüm. İlk başlarda değişiklik iyi geldi, farklı kültürlerden farkli insanlar, yeni bir çevre, yeni arkadaşlar... ama bunlar da beni buraya kadar oyalayabildi, yine yapayalnız hissediyorum. Arkadaşlarla buluştuktan sonra eve geldiğimde yine içime yalnızlık çöküyor, keşke bu kalabalığın içinde olacağıma yanımda bir tek ''O'' olsaydı diyorum. Burda da birinden hoşlanır gibi oldum ama onun da olmayacağı ortaya çıktı, artık bu noktada kadere isyan halindeyim. İsyan ettim ve artık patladım, umutsuzluğun son noktasındayım. Kimi beğensem neden olmuyor? Neden ben hep yapayalnız olmak zorundayım? Kısmet neden bana gelmiyor? Bu mutsuzlukla nereye kadar gidebilirim, ya kısmet bana hiç gelmezse? Beklemekten öldüm artık, bekleyecek psikolojim kalmadı artık. Bekleme git sen yanaş derseniz, karşılık alamayınca oluşan üzüntü ve kendime acımayı bir kez daha kaldıramam gibime geliyor. Yalnızlıktan daralıyorum, etrafımda insan olmasından/olmamasından değil, gerçek sevgiyi, aşkı bilmemekten mutsuzum, ruhum daralıyor, artık katlanamıyorum galiba. Orda olmayan bir şeyi boş yere arıyormuşum gibi geliyor, bulamayınca daha çok hayalkırıklığı yaşıyorum ve içim inanılmaz acıyor. Kimin kapısını bana sevgi versin diye çaldıysam dilenci muamalesi yaptı ve yüzüme kapıyı kapattı. Kapı kapı gezip sevgi aramaktan bıktım artık. Çok duygusal bir insanım ve romantizm benim için gerçekten çok önemli... yani romantizm olmayınca başka hiçbir şeyden zevk alamıyorum. El ele çiftleri, bebekli aileleri gördükçe kahroluyorum, kendime acımaktan bittim artık. Zaten ailemden uzaktayım, sevgiye olan açlığım beni kemiriyor. Arkadaşlarım dışarı çık, yeni insanlarla tanış, sevgili ara diyorlar ama gerçekten hiç enerjim yok. Liseden bir arkadaşım beni hep yalnız gördüğünü söyledi, başka bir arkadaşımla ne olacak bu kızın hali diye konuşuyorlarmış... beni o kadar çaresiz görmüşler ki internetteki evlilik sitelerine para verip üye olmamı önerdiler. Biliyorum iyiliğimi düşünüyorlar ama inanılmaz kırıldım, başka insanların gözünde de bu kadar çaresiz olmak inanılmaz canımı sıktı. Uzun oldu, vakit ayırıp okuyan herkese teşekkür ediyorum. Her türlü yorumunuza mutlu olurum. Zayıfla, saçını/tipini/makyajını değiştir gibi yorumlarda bulunmazsanız daha da mutlu olurum :)

Öncelikle derdini, hissettiklerini çok güzel anlatmışsın. Belli ki zeki, kendini çok iyi ifade edebilen birisin. Bu sana önerdiğim bir yol değil ama senin yaşadıklarını aynen ben de yaşadım ve o zaman ne yaptım biliyor musun?Tüm bu sosyal olaylarda bana düşen mutsuzluksa mutsuzluktan yararlanmayı öğrendim. Bu kesinlikle teselli, avuntu falan değil. Bence bu çeşit duygusal bir umutsuzluk yaşayan insanlardan çıkar en üretken, en renkli, en özel, en güzel insanlar... Mesela üstün ressamlara veya şairlere baktığımda çoğunun yaşadıkları duygusal/fiziksel acılardan sonra eserler verdiklerini gördüm. Çoğu duygusal olarak incinmiş, melankolik ruhlu insanlardır. Ve işte mutsuzluktan kendini yüceltme adına bu şekilde faydalandığında mutsuzluk, incinmişlik ruhundaki çok güzel, özel bir renk haline geliyor. Yanında hep taşıyorsun, gözlerinde, gülümsemende, sözlerinde... İşte o zaman gerçekten seni anlayan birileri çıkmaya başlıyor, o zaman seni görüyorlar... Sana verebileceğim hiçbir tavsiye yok bu durumda. Sen yolunu bir şekilde bulacaksın. Ama yukarda yazdıklarımı unutma. Ben bu şekilde ben oldum, hoş ne Van Gogh oldum ne de Niche... Ama bir vakit geldi ki ben oldum işte, artık sınırları belli olmayan özgür bir ruhum var.

rastlantısal bir şeyler var.. onlar bir araya gelmeden olmuyor. yırtın istediğin kadar olmaz. lakeoftears

Benim için dil, din, ırk önemli değil ; ben insanları bunlara göre yargılamıyorum. Sonuçta bunlar insanın elinde olmayan şeyler, nerde doğduysan kısmetin o dil, din ve ırktan olmak. Benim için karşımdaki adamın neye ne şekilde inandığı ya da nerde yetiştiğinden çok kafasının içi, zihniyeti ve yüreği önemli. Konuşulan dil farklı olsa da sonuçta aynı yüreği anlatıyorsun. Her insanda sevme kapasitesi yok ne yazık ki, sevebilmek gerçekten önemli bir meziyet, sevmeyi bilmek benim için tek kriter galiba. Ailesini, dostlarını, insanları, hayvanları sevmeyi bilmesi çok önemli benim gözümde. Bir de uzun boy kriterim var ama onu katmayalım gerek yok

valla ben 40 yaşımda evleneceğime 26 yaşımda evlenip boşanmayı tercih ederdim. Çünkü 40 yaşındayken o 26 yaşındaki heves olmayacak hiçbir zaman. reddmars

26 yaş çok erken ama bu yaşlarda bunları hissetmen de çok normal. acı çekmeden düze çıkılmıyor. inan her konuda bu böyle. ama acele ediyorsun ve kendine ediyorsun. acele ettiğin rahat olmadıgın için hemen kapılıyorsun. öncelikle kafanda kriter belirle. bu kreterlerin oldugu sürece herkesten kolay kolay hoşlanmazsın. MissCherryBlossom

bildiğin gibi ben de aynı durumdayım, 2 yaş da büyüğüm senden üstelik, ben bir ara bu durumu kafama çok takıp psikoloğa gitmiştim, o bile bu işler kısmet demişti bana, düşün yani DEREN82 TATLI

Beklemekte oldugun sey, ancak onu beklemeyi unuttugunda gerceklesir. Bu, evrenin sana: "sen bakarken soyunamiyorum." deme seklidir. :)) Cok severim bu sozu. Sana verilecek en guzel cevap da bu oldu bence. Bilmem anlatabildim mi? :) S Sonsuzzzz

Ben de bunu demiştim, benden daha güzel anlatmışsın fataldanger

Evet bence de karismasan iyi olurdu. Ben oyle anladim oyle yorum yaptim. Seviyesiz bir yorum yapmamisim, okursunuz gecersiniz. H hazal_diren lafa bakarım laf mı

biz İKİZMİŞİZDE haberimiz yokmuş gibi bişey oldum çok erkek arkadaşım oldu ama sevgili olarak değil, arkadaş olarak. içlerinden biri beni ölürcesine seviyordu ve bana 4 yıl açılamadı. beni üzecek bir kelime duymadım, o derece de efendi çocuktu. Fakat ona bir türlü ısınamadım, hatta bir ara dur bi çıkayım belki ısınırım dedim ama olmadı. çok üzdüm onu 2 defa yine çıktım, hep ger dönüyordum ısınırım diye ama yine olmuyordu. onun gibi biriyle ömür boyu mutlu olurdum. bu dünyadaki her erkek aynıdır genellemesinin dışında bir kişiliğe sahipti. biriyle çıktım sigara içiyor diye bıraktım, biriyle çıktım içki içiyomuş diye bıraktım , biriyle çıktım okuyacağım ben diye bıraktım. Sonra ben sigara içer oldum Sonra kaderim kim anlamak için bana çıkma teklif edenlere " niyetin ciddiyse gel beni istet " dedim. Hep bir engel çıktı. Kimi okulu yeni bitirmişti, evi yoktu işi yoktu. Kiminin ailesi başka bir kız düşündük sana olmaz diye yok dedi. Bu şekilde farklı farklı durumlar. Sonra dedim ki daha zamanı değil herhalde. Kapandım ve herşeyi zamana bıraktım, erkeklerle konuşmanın caiz olmadığını düşünüp anne görücü usulü istiyorum ben dedim. Babam yakmaz benim başımı dedim, herşeyi onun kararına bıraktım. Kadere inancım sonsuz, o yüzden öyle veya böyle olacaksa boşver ailem seçsin. ilerde " kızım sen istedn " demesinler. Bugüne kadar gelen görücülerin sayısı 10'u geçmiştir fakat babam hepsini geri gönderiyo hep bir bahane bularak en son 2 gün önce gönderdi dün düğüne gittim biri beni beğenmiş yarın öbürgün gelirler Şimdi diyeceksin ki ne alaka benim konumla Şu alaka, aynı duyguları bireeeebir yaşadım. Sana en güzel tavsiyem zamana bırak, kaderindeki kişi kimse er ya da geç seni/beni/bizi/hepimizi bulacak kaderinde kimse yoksa da amaaaaaan nolcak ne de olsa bu dünya fani, amelimi iyi işlerim ahiret hayatımı mutlu yaşarım duygusuyla hareket et. Yani ben öyleyim en azından, tüm duygusal damarlarımı dağladım Limonlu_Cheescake Ulan İstanbul! tek ayak

Ya şimdilik düşünmüyorum ama her an karar değiştirebilirim:) resusitasyon

kızlar bende aynıyım. Artık kader kısmet diyorum. Zamanında çok çabaladım. Olmayınca olmuyormuş. Birde yaptıklarıma karşı hakaret yedim. Onuda allaha havale ettim. Evlilikte önemli de doya doya zaman geçireceğim bir sevgili bile yok. En güzel zamanlarım boşa geçiyor. Ne işve ne cilve bilmiyorum artık. Millet 2 - 3 kişi ile konuşuyor. Bi Bende yok. Sorun olduğunu düşünmeye başlamıştım. Zaten biraz çekingen çekingenim. Çekingenligi üzerimden tam anlamıyla atamıyorum. Bazen kabuğuma çekiliyorum. geçmişte Yaşadıklarımın da etkisi var. Artık kader kısmet diyorum. Konu sahibi arkadaşım yurt dışında dilini geliştir. Sosyal aktivitelere katıl. Yeni insanlarla taniş. Belki kısmetinde yabancı biri vardır.

Canım bende çok şey yaşadım çok üzüldüm agözyaşı döktüm şu anda hayatımda birisi var çok iyi giden bir ilişkimiz var hayatımda gördüğüm en iyi insan. Arkadaslarım bile nasıl böyle temiz kalabilmiş diyorlar. Yaşım 29 ceçremde ki çoğu kişi evlendi. Ama hiç sorun yapmadım. Düşünüyorum geçmişte yaşadığım hayal kırıklıkları olmasa erkek arkadasımın kıymetini bilemeyecektim. Ya evlensem o hayal kırıklığını evli bir kadınken yaşasam o daha zor. Allah insanları sınıyor işte seninde sınavın bu belkide. Ne demiş Peygamber efendimiz Allah hüzünlü kalbi sever. İlerde seni daha iyisi bekliyordur eminim. O yüzden üzülme. Olmuyorsa inan vardır bir hayır. Öyle bir anda öyle biri çıkar ki karşına benim ki öyle oldu. Bazen isyan ediyordum Allaha. Şimdi ben nasıl bir iyilik yaptım ki onu karşıma çıkardın diyorum. . push ;

Sürekli aşkı aradığından bulamıyor olabilir misin? Hayatı biraz akışına bırakmak gerekir. Çok istediğimiz bir şey, ancak onu istemeyi unuttuğumuzda gerçekleşir. İste ve bırak. Olumlu düşün, içini negatif düşüncelerle karartma. Çünkü hepimizin etrafa yaydığı bir enerji var. İnsanları bu negatif enerjiyle ister istemez itmiş ya da yanlış insanlara kapı açmış oluyorsun. Bir de yetersizlik duygusu sezdim ben. Bir özgüven sorunu var gibi. Psikoterapi alabilirsin, bize anlattığın her şeyi, tüm duygularını ve hissettiklerini onunla paylaşabilirsin. Farkındalıkların artacaktır.

Belki de koruyucu anneliği düşünmelisin nedense benim ilerideki hayalim hep bu olmuştur. Bir eş şart değil belki ama bir evlat insanın tüm yalnızlığını alır götürür neşe getirir

Olabilir lake 'cim:) Ben 40 yasinda hayatinin askiyla evlenmeyi tercih edenlerdenim. Herkesin tercihi farkli. MissCherryBlossom

bu ara herkeste meşhur sanırım yalnızlık bende aynıyım canım seni o kadarrr iyi anlıyorumki bende aynı durumdayım içimde bi boşluk var ve artık bri gelsin ve bendeki bu boşluğu doldursun diyorum ama malesef bizim dememizle olmuyo kader kısmet nasip canım bulunduğumuz durumdan mutlu olmaktan başka çare yok çünkü elindekilerle mutlu olmayınca işte böyle bunalıma giriyo insan dikkat et sağlık gittimi hiçbişe umruna gelmiyo insanın

büyük konuşmayın kızlar... MissCherryBlossom

Tatlım madem ki sordun, her türlü cevaba açık olacaksın kusura bakma. zayıfla demeyin demişsin ama sen olsan kilolu biriyle olmak ister misin?inan bunu seni kırmak için değil, içimden bu cevabı vermek geldiği için veriyorum. samimiyet adına kabul et lütfen. Ayrıca bu konuya neden takılı kalmışsın onu anlamadım, sanırım iş hayatında başarılı birisin. kendini işine veerbilirsin. ya yalnız ev kızları ne yapsın?hiç değilse senin gezdiğin yerlerde, iş ortamında şansın var, hatta tercih edilensin çalışan bayan olarak. sadece şansın kapını çalacağı günü beklemek zorundasın. ha tabi hoşuna giden biri olunca eve gidip kapını çalmasını beklemeyeceksin tabi:) azıcık işve cilve, azıcık ağırdan satma yapacaksın illaki... hayat.. insanlar heyecanı sever çünkü. bir de kendi değerinin farkında olacaksın, bilmeyene farkettireceksin, kimse seni aşağılayamaz. mesela şurayı bitirdim master yapıyorum şu kadar para kazanıyorum dersen başkası sana hadi lennnn diyemez. söylediklerin yalan değil ve bu noktaya ha deyince gelmemişsin sen. bir ağırlığın, hayata emek vermişliğin var senin. sen çok değerlisin ve her güzel şeye layıksın bunu unutma, tanıştığın kişilere de hatırlat. sen kendini kıymetini bilirsen herkes bilir unutma! bir de sevilmek ve peşinde koşulmak bir karakter meselesidir. mesela ben her zaman güzl ve bakımlı olmaın yanı sıra mesleğimden dolayı da tabi hep tercih edilen bayandım evlenmeden önce. övünmek için söylemiyorum bunu. hani bir söz vardır ya beni ne doktorlar ne mühendisler istedi diye, hah işte, o tam bana uyar. eşim doktor;ancak özenilesi bir durumum da yok açıkçası:/ benden daha güzel arkadaşlarım çekici ve işveli olmadıkları için talipleri de az olurdu. hatta çook güzel bir yakın arkadaşım sırf biraz kilolu diye 33 yaşında ve bekar. İçİNDEN BOL DUA ET VE EVRENE OLUMLU ENERJİ GÖNDER, MUTLAKA OLUMLU OLARAK SANA GERİ DÖNECEKTİR. VE HER ZMANA HALİNE ŞÜKRET, ŞÜKÜR DİNİMİZDE DE MUTLULUĞUN ANAHTARIDIR. Son olarak şunu söyleyeceğim ki en önemlisi de budur:önemli olan aşkı bulmak değil, gerçek aşkı bulmaktır. (%1 diyebiliriz buna) hatta gerçek aşk ta biter önemli olan sevgi saygıyı devam ettirebilmek ve mutlu bir aile kurabilmektir. mutlu bir aile kurabilen kadın sayısı pek azdır. çünkü ülkemizde çalışsın çalışmasın tüm yük anne üzerindedir. o yüzden daha bir şey görmedin tatlım. dövüneceğine hayatını yaşamaya bak. gez toz eğlen, hayatının aşkını aramaktan ziyade erkek arkadaş denemesi yap bolca. hayatın tadını çıkar. mutluluk gelecekte ya da geçmişte değil, ANda gizli. bunu unutma. SEVGİYLE...

Biz ne desek bos zaten, kismet ne isterse sonuc oyle oluyor :2: A aslii

söylediklerinde haklılık payı yüksek ancak yurtdışından yabancı bir erkekle kısmına çok katılmıyorum. elbette bu şekilde evlenenler de yok değil ama toplumumuzda özellikle kız kısmının yabancı biriyle evlenmesi hoş karşılanmıyor. tabii arkadaşımızın yetiştiği aile ve sosyal çevre daha serbestse bu konular fazla sıkıntı olmayabilir. MissCherryBlossom

26 yasinda evlenip bosanmayi mi tercih ederdin. 40 yasinda hayatinin askini bulup evlenmeyi mi?. Gunumuzde evlilikler oluyor dogru ama bosanmalar da oluyor. Her evlenen sandigin gibi mutlu degil yani. Evlilige cok anlam yukluyorsun. Yasin daha genc gez dolas, sevgilin olsun. Kafana gore takil ama her erkege kesin evlenecegim gozuyle bakma. Belki de burdan kaybediyorsundur. MissCherryBlossom

Ben de katiliyorum galiba, 40 yasina gelinceye kadar hayatimin yarisi yalniz gecmis oluyor, geriye kalan yarisinda da zaten yasliliga dogru gideceksem ben ne anladim bu isten :2:

Gerçekten çok denedim, zaten sosyalleşmeyi ve yeni aktiviteler denemeyi sevdiğim bir insan olduğum için sık sık bu tip şeylere katılırım ama bugünlerde gerçekten hiç enerjim yok. Burdaki arkadaşlarım dışarı çık, partilere git diyor ama gerçekten uğraşmaktan, arayıp bulamamaktan bıktım. Üniversitede değişik sporlar ve klüpler denedim ama sonuca pek etkisi olmadı Türkiye'deyken de bolca çevrem ve arkadaşım vardı ama sonuca yine etkisi olmadı ahhhhhhhh ahhhhhh MissCherryBlossom

What arkadaşım çok klişe olacak ama kader kısmet mukadderattır bu işler. Zorlamayla beklemeyle olmaz Ummadığın anda gelir çalar kapını sen bile inanamazsın Kısmetten öteye geçilmez. Kısmet orda yada burda söylemleri çok ama çok yanlış ve gereksiz. Kısmetin nerde ve ne zaman çıkacağını kimse bilemez tahmin edemez. En kısa zamanda çalar inşallah gönül kapını seni hakeden biri

sana nacızane tavsıyem; kadın&erkek ılıskısıne bu kdr cok anlam yükleme, hayatının merkezınde yer almasın bu konu... yaşamın ıcınde mutlu olup zevk alınabıcek daha nıce sey ve ugras var... çevrene şöyle alıcı gözle bır bak; evlılıgı kotu gıden nıce ınsana gore cok daha mutlu, kendıyle barışık, kendı kendıne yeten, hayattan tek basına da keyıf almayı ogrenmıs nıce ınsan var... ınan bana bır flortun olsa da cok buyuk olasılıkla cok mutlu olamayabılırsın; cunku bu hayatta her sey zor ve beraberınde bır yığın sorun, sıkıntı getırıyor... ince işler nasıl ıfade edeyım; hani; 'ıcı senı dışı benı tarzı' yuruyor... duse kalka; bır mutlu bır mutsuz, bır dargın bır barışık... o yüzden sana abla tavsıyesı sen ıyısı mı bekle ve gor... şu dünyada bır dılım ekmegı bıle kısmetımızde varsa yıyebılıyoruz degıl mı? işte aynen o hesap; her sey kısmetle; bazı seylerı bıraz da oluruna bırakıp kadercı olmakta, Tanrıya tevekkül etmekte fayda ve de huzur var... böyle bakmaya calıs hayata... Şu sozu duymuşsundur mutlaka; Tanrım beni yavaşlat, Aklımı sakinleştirerek kalbimi dinlendir&#8230; Ve daha önemlisi; Tanrım, Bana değiştirebileceğim şeyleri değiştirmek için CESARET, Değiştiremeyeceğim şeyleri kabul etmek için SABIR, İkisi arasındaki farkı bilmek için AKIL ver&#8230;... M. Ö.2000 Hıtıtlere ait bır yazıttan...

Canım ben yazdığın cevabı okuyunca kendimi gördüm.. Onun için seninle dertleşmek istiyorum. Ben de mükemmel Aşkı bekliyorum çünkü ve karşıma çıkan adamı elimin tersi ile ittim şimdi geri dönmem gerektiğini anladım, ona şans verip tanışmam lazım ama ah bu suçluluk duygusu! Mükemmel aşkı aradığım için ilerde onunla olabilecek çocuklarıma karşı suçluluk bile hissediyorum, ben nasıl derim onlara babanı bir aralar sevmiyordum başkalarını istiyordum gibisinden? Sent from my iPhone using Kadınlar Kulübü

ben evlatların sağlıklı anne babadan oluşan bir ailede büyümesi taraftarıyım o yüzden böyle birşey aklımın ucundan bile geçmiyor

Ahh canımm... yalnızlığını o kadar iyi anlıyorum ki... dayanamam... o sebepsiz ağlamaları ben de yaptım.. en son sahile gittim tek ... taktım güneş gözlüğümü ağladım hıçkıra hıçkıra.. bir ben bilirim o anları bir allah bir de çokkk yakın şu an başka şehirde olan arkadaşım. Ona da söyleyemedim, mektup yollarken yazdım. Birine demesem çatlardım. Anneme banama bile diyemedim ben ağlıyorum çok yalnızım Kimse acımasın istiyorum bana, kimse bilmesin ne kadar yalnız olduğumu. İlk defa bu sene yalnızlık düşmanım oldu resmen stresten 4 gün karnıma ağrılar girdi. Testlerimde hiç bişycik çıkmadı yani sebebi stres. O sahilde hem ağlıyor hem de ağlamaya çalışıyordum karnım ağrır tekrar diye.. Kendimi de dolduran biriyim.. Neyse... Bence biraz Allah a yönel cnm, ben onu unuttum ama o beni unutmadı, öyle ağlarken arkadaşım aradı gel şuraya gidelim diye pat! Allah gönderdi onu bana. Tabi yaşım 19 daha ben sevgili fln istemiyorum aslında hem dini hem kişisel özelliklerimden dolayı. Sanki ben ilişki yürütemeyecekmişim gibi geliyor. Kimseyle o kadar ilgilenemeyecekmişim gibi. Yaşın kaç? Belli bir yaştan sonra yanına birini istemen normal. Ben de erken evlenmek istiyorum ama evet kısmet gerçekten. Yabancı ülke hangisi? Ben bazen kendimi bile yabancı hissediyorum istanbulda.

seni çok iyi anlıyorum ben de 23 yaşındayım şu yaşıma kadar aşkı yaşamadım desem yeridir. bu yaşıma kadar takmıyordum ama artık etrafta çiftleri görünce benim de içim gidiyor ne yalan söyliyim. bir şey hisseden insanlar oluyor ama adım atanlara ben hissetmiyorum. benim hissettiklerim bir türlü adım atmıyor. ben biraz soğuk ve çekingenimdir. biraz da ondan böyle kaldım birine karşı bir şey hissetsem aksine daha da bir umursamaz davranırım. böyle böyle yıllar geçti kaldık böyle bir de bazen karşılıklı duygular oluyor çok bariz anlıyorsun karşındaki kişinin sana hisleri var ama adım atmıyoryanlış anlamış olma ihtimalim de yok o derece kesin ama ben artık ümidimi kaybetmeye yakınım da belki de diyorum en iyisi için biraz sabretmek lazım. MissCherryBlossom

iki senedir ben de bunu dert ediyordum birkaç aydır amaaan dedim herkes evlenmek zorunda değil herkes eş bulmak zorunda değil herkes evlenince de mutlu olmuyor zaten. Boşver kendine illaki şunlar olsun hayatımda diye şartlar koyma bence şu zamanları güzel şekilde geçirmeye bakmalı olursa nasılsa olacak olmazsa da dediğim gibi herkes bunları yaşamak zorunda değil

Bencede işveyle cilveyle alakası yok. benim bi arkadaşım var uniden çok cilveli bir kız.. öyleki uni bitmeden evleneceğini düşünürdüm..29 yasında ve hala bekar.. resusitasyon

Bir yerde okumuştum; AŞKA ARANMADIĞI ZAMAN ULAŞILIR. resusitasyon

küçük iskenderin sözü geldi aklıma: " beklediğin şey sen ancak onu unuttuğun zaman gerçekleşir. bu hayatın; sen bakarken soyunamıyorum, deme şeklidir." . push ; MissCherryBlossom

Cevremde gerçekten bir tek bekar kişi yok, derken evliligi kastettigini sanmistim. Neyse... Limonlu_Cheescake Ulan İstanbul! tek ayak

işte bu beklentilerini aşağı en aşağıya çek... bak nasıl sana dönüyor hayat

Dogru; bazı ınsanlarda seytan tuyu oluyor cok daha kısmetlı oluyorlar; karsılarına cok sayıda ustelık kıymetlerını bılen ınsan çıkıyor... bazılarının durumu ıse tam tersı oluyor... ben 38 yasındayım sımdıye kdr 6 kısıyle çıktım, sonuncusu nam'ı değer esımdı; ondan da boşanıyorum... ha su da bır gerçek kı; bellı yastan sonra ztn etraf da evlenılebılır bekar erkek de kalmıyor... genelde sorunluları kalıyor gıbı geliyor bana... ayrıntısıyla açıklayayım; benım bu konuyla ılgılı şöyle de 1 tezım var; hadi bellı yastakı bekar veya boşanmış kadının evlenılebılecek erkek bulma ıhtımalı erkegınkıne gore daha dusuk; cunku bır bn. gıdıp adamın bırıne flört teklıf edemez, zor yani; etse bıle yanlış anlasılabılır... neyse gelelim erkeklere; bellı yaşa gelmıs bır erkek bır ortamda arkadaş teklıf edebılırlık acısından olsun veya gorucu usulüyle olsun hala kendıne uygun bır bn. bulamadıysa; ıstısnaı durumlar harıcınde ; onun aynı yastakı bekar bır kadına gore arızalı ınsan olması ıhtımalı daha yuksektır gıbı geliyor bana...) öte yandan tekrar kendıme döneyım; yaş, toplumda boşanmış kadına bakış acısı ve sosyal cevre darlığı acısından bakılacak olunursa benım de bundan sonrakı hayatımda bırak evlenmeyı şöyle doğru duzgun flört yasama ıhtımalım bıle cok dusuk gözüküyor... yalnız her ne kdr bazı faktörlerden etkılenılse bıle sen de takdır edersın kı; bu ışler kısmet meselesıdır... oyle zorlamayla fln olduramazsın; ayrıca da dıyelım kı kaderını zorladın arkadaşlarının tavsıyesı uz. bır evlılık sıtesıne uye oldun (kaldı kı; ben netten karsı cınsle tanışmaya karsıyım, ınsanları gundelık hayatta tanımak, güvenmek cooook zor kı hele hele böyle bır seyde yanlış kısılerle tanışıp basına ıs alma rıskın cok yüksek... sakat ve sağlıksız bır evlılık yapma;neredeyse boşanmak ıcın evlenme olasılığın cok fazla... herhalde durduk yere boşanmayı da ıstemezsın... o yüzden boylesı bır konuda ne dense boş... herkes kaderını yaşar; bır seylerı zorla oldurmaya calısırsan, mesela kurs kurs gezsen, yenı hobıler edınsen dahi cıddı hele kı evlılıge gıdebılecek ılıskı yakalama sansın yıne cok dusuk... sonuçta bu gonul ıslerının suradan evlılık yapabılecegın kısıyle tanısabılırsın gıbı bır formulu yok ki, eee boynunda sevgılı aranıyor yazılı bır tabelayla gezecek halin de olmadığına göre!... olmuyorsa olmuyordur... ınan bana sansını cok zorlarsan ıyısı bulmaz seni ve başına cok buyuk ısler acarsın bence... benden soylemesı... hakeza bazı ınsanlar; '3' evlılık yapabılırken berıkı kısılık ve fızıksel ozellıklerı gayet tercıh edılır özellıkler olduğu halde hayat boyu evlenemiyor... senı gayet ıyı anlıyorum arkadasım, durumun evet pek parlak degıl ancak; sıfıra sıfır elde var sıfır danıştığın konuyla ılgılı kısısel cabayla yapılabilecek hıc 1 sey yok ne yazık kı...

Ahh şekerim ben de zaten o yüzden isyan ettim... yani çabayla olan bir şey olsa elimden geldiğince çabalarım ama iş kadere ve şansa bağlı olunca gerçekten dediğin gibi yapılacak bir şey yok. Yapılacak bir şey olmayınca isyanım da kadere oldu artık İnternet işini zaten hiç düşünmedim bile, aynen dediğiniz gibi başına bela alanlar, sapık çıkanlar.. neler neler duyuyoruz.

Neden mi? Çünkü aşk insanın kapısını ansızın çalar. Sense şu an beklemektesin, kafana takıyorsun, bir şeyi çok istersen olmazmış. Ne zaman boşverirsen, umursamazsan işte o zaman hayat sana güzellikler getirecek :) Patti

Aslında bir yıl olmuş ama yazmadan duramadım. "Mükemmel aşkı" arar gibi bir halin var. O sokakta imrendiğin çiftlerin mükemmel uyum ve yoğun duygularla bir araya gelmediklerini bilecek birine benziyorsun aslında. aslında önceden ben de "sihir bekleyen" o tipteydim ama sonra yaşadıklarımın etkisiyle saldım, mantığa yattım. Hoşlanırsın, mantığın kabul eder, gurur yapmadan karşındakine belli edersin ve bom.

takma kafana ben 30 yaşındayım ve nişanlımdan ayrıldım.. ne yapayım kı.. güzelde bir kızım saçımla başımla oynamama gerek yok.. ama kısmet olmayınca olmuyor.. umut varsa insan her zaman vardır unutma..

seni o kadar çok iyi anlıyorum ki. seninle benzer durumdayım ben de. iyi bir eğitimim iyi bir işim var ama yıllardır aşkı bulamamış biriyim ben de. yıllardır bir erkek arkadaşım olmadı ve kimse bu duruma bile inanmıyor. artık o akadar çok göze batıyorum ki ben de bir sorun olduğunu düşünüyor ailem bile. ama olmayınca olmuyor işte. bu şans ve kader işi beklemekten başka yapacak hiçbirşeyimiz yok. arkadaş çevremdekilerin çoğu evli veya nişanlı sürekli onlardan konuşurlar ve ben bu duruma artık çok üzülmeye başladım. benim anlatacak eskiye yönelik bir şeyim bile yok. ilişkilerim tabii ki oldu ama nedense hep kısa sürdü. o kadar hasretim ki böyle duygulara içimi acıtıyor. bir sevgilinin bir aşkın nasıl olduğunu unutur oldum.. MissPoine