Onlar bebegi ister ama konforu hic eksilmesin ister. Hamileyken de lohusayken de hizmetleri aksamasin ister. O yuzden paşama zor gelmistir kendi karnini doyurmak

Bende hiç çocuk istemeyecekmişim gibi geliyor, evli falanda değilim ama çocuk sanki kadının hayatını mahvediyor gibi geliyor, o sorumluluğu asla istemiyorum. Seni o kadar iyi anlıyorum ki, çocuklu arkadaşlarımı gördükçe iyice soğudum. Asla ama asla istemiyorum

Ay ruh eşimsin sen benim Bende öyle yeni nesilin şımarıklığı, gürültüsü inanılmaz soğutuyor. Normalde çok iyi anlaşırım çocuklarla gerçekten severler benide arkadaşlarımın çocuklarıyla güzel vakit geçiririm ama fazla değil işte. 15 dk den sonrası bayıyor Çocukluğumda iki kuzenimi kardeş gibi büyüttüğümden ve sürekli onlarla vakit geçirdiğimden midir nedir bilmiyorum hiç istek yok. Bende sizin gibi dedim artık çok istersem yaşım geçmiş olursa evlatlık alırım :)

Anormal bir durum göremedim. Anne olmaya hazır hissetmek önemlidir. Hissetmiyorsan da çocuk yapmazsın zaten, mantıklı olan bu. Bu hazır hissetme mevzusunda evliliğinizin oturduğunu düşünmeniz kadar, sorumluluklara, hayat tarzınızın değişmesine hazır olmak da etkili. Yalnız bir şey dikkatimi çekti, eşinizin çocuğunuz olursa, ev ya da çocuk sorumluluklarından kaçacağına çok eminsiniz. Bu kadar emin olsam ben de istemezdim. Niye tüm yükü sırtlanayım? Ben de insanım yani. Eşinize her konuda sırtınızı dayayabileceğinizi görseydiniz, belki daha ılımlı bakardınız diye düşündüm.

evliliğiniz daha çok yeni biz de ilk iki yıl Allah isteyene versin dedik. hiç ama hiç istemedik eşimin ödü kopardı yanlışlıkla hamile kalırım diye. ben çocuklarla hiç anlaşamam genlerimde yok. sorumluluğu çok büyük. ne zaman ki olmadığını öğrendik çocuk diye delirmeye başladık. her gün dua ediyorum her ay hayallerim yıkılıyor... belki zaman geçince siz de olumlu düşünürsünüz heee düşünmezseniz de önemli değil herkes ebeveyn olacak diye bir kural yok

cocugunuz oldugu icin pisman olmazsiniz ama eger keyfine duskun bir insansaniz zorlanirsiniz yani hamile kalmadan once sunu sormak lazim aslinda ben bir insan icin ve ya cocuk icin ozgurlugumun kisitlanmasini ve bir sureliginede olsa isteklerimi ertelemeyi becerebilirmiyim

Ben ikinciyi yapıcam nerdeyse

Ayrıca sizin evladınıza sabır diliyorum @kedicik555 :), eğer dışarıdan göründüğüm kadarıyla sizin gibi patavatsız bir insan isem ömür boyu hiç bebeğim olmaz, ona da hayatı dar etmem

Simdi boyle ya birde bebek dogunca ne olur kim bilir

Kesinlikle katiliyorum bu yoruma +1. Istemeyen hic kimse cocuk yapmamali bence.

Aynı yerdeyim

bu dusunceler gayet normal. zamanla degisebilir de degismeyebilir de. acele etmeyin fikirlerinizin degisecegi meseleye isinacaginiz gunu bekleyin. hamilelik dogum cocuk mevzusu psikolojik hazir olmadan kalkisilacak bir sey degil.

O kadar doğru kiiii adamlar savaştan kaçıyor kedi gibi dörder beşer doğuruyorlar. Ben 4 yıllık evliyim yaşım 29 bazen bir yokluyor istek sonra mantıklı düşününce hemen hayır diyorum. Bir süredir korunmuyoruz mesela olmadı pko falan atlattım ama doğal olmayacaksa olmasa da olur diyorum. Sadece sağlıklı ve istediğim zaman doğurabileyim istiyorum psikolojik olarak ama şuan bu dünya şartlarında kendi adıma değil çocuk adına korkuyorum. Bana sorsalar gelmek istemeyeceğim bir dünyaya neden bir insan daha getirip başını yakayım B

anne olmak çok zor bi o kadar da güzel duygu. hamileligim çok zor geçti erken doğum yaptım bebeğim 1 ay olcak kuvezde. her gün sabahtan akşama kadar hastenedeyim ama onu görünce herşeyi unutuyorum yeterki iyi olsun diyorum göğüslerim pompalamaktan mahfoldu ağrı ateş yapıyor hasretlik bi yandan. Rabbim cenneti anaların ayakların altına boşa sermemıs. zor ama mutlaka yaşanması gereken bi duygu bence..

InşAllah arkadasim

Valla yine de bu rahatlığa da doydum gibi sanki ama bilemedim. İnşallah istediğimiz zaman nasip olur

Evet evliyim bir oglum var

Her Nasip Vaktine Esirdir "teseli değil, ama birilerine umut olur inşallah. Herkes gibi Çocuk sahibi olmaya karar verince, doktora gittik, bende bir sorun görülmemiștı, Eşimden spermiogram testi istendi. Eşim çalıştığı için, sonucu ben almıştım ve direk kadın doğum doktoruna gösterdim. Altını 3 kere çizerek bana... www.kadinlarkulubu.com Allah yardımcın olsun. Cnm benim de oğlum 28haftalik 950gr 37cm doğdu. 70 gün küvezde kaldı. Her 3 saate bir süt pompalamaktan aynen dediğin gibi göğüs leirm mahvolmuştu. Ve onu eve getirdiğim gün sütüm kesildi.. Hikayemin öncesini okumak istersen link bıraktım..

Ben kolay kolay her çocuğu sevemem, çocuklara karşı öyle bir ilgim yoktu. İşten eve yorgun geldiğimde düşünsene evde çocuğun olduğunu bir de onunla ilgileneceksin, dışarda çocuklu kadın ilk önce cocuguna yemek yedirmeye çalıştığında kadın gittiği yerden bir şey anlamıyor sürekli çocukla ilgileniyor düşünceleri olurdu. Kazayla hamile kaldım ve kızım şuan 1 yaşında inanın gerçekten çok güzel bir duygu henüz sahip olmadığınız için öyle geliyor çocuğunuz olsa iyi ki olmuş dersiniz inanın bana :)

Hisleriniz çok normal ben de 1 yıllık evliyim ve çocukları çok seviyorum ama şuan çocuk sahibi olsak maddi manevi olarak buna hazır olmadığımızı düşünüyorum. Kendini hazır hissetmeden çocuk sahibi olmak en başta o çocuğa büyük bir haksızlık olur zaten.

Korkmana gerek yok insan oğlu her şeye alışıyor. Evlilikten de korkuyorduk ama alıştık, çocuktan korkuyorduk alıştık. Hatta ikici üçüncü çocukları dünyaya getirdik. Bu kadar korkunç bir şey olsa herkes tek çocukta kalırdı. Allah hayırlısıyla kucağına almayı nasip etsin. ❤❤❤ M ManzaramDeniz

Allah hepimizin kalbine göre versin. Duanız için Allah razı olsun.

Eve gelsin hemen söyleyeyim Işin şakası çevredeki çoğu kişi saçma sapan yorumlarda bulunduğu için eşim de " acabap" demeye başladı. Milletin hayatına bi karışmasalar dünya barışı sağlanacak. Ama yok karışmazlarsa ölürler.

Çocuklardan pek hazzetmiyorum. Çocuk sahibi olmak istemiyorum. Ama ya pişman olursam diye korkuyorum. 31 yaşında. 2 senelik evliyim. Karar veremiyorum. Deliriyorum.

Ben 4 yıllık evliyim. Benzer düşünceleri senelerce taşıdım. 2 sene sonra eşimin doğu görevi var. Gitmeden burada doğmasını istiyorum o yüzden sıcak bakmaya başladım. Zaten eşimle yaşayacağımız herşeyi yaşadık. Yeterince tadını çıkarttık. Artık bebekli bir hayata hazır hissediyorum. Ama siz daha yolun çok başındasınız. Sizin için çok erken. İki kişilik hayatın tadını çıkarın

Kızım evliliğimin 7. YILINDA doğdu Ondan önce hiç istemedim. Sizi rahatlatacaksa bugün sabah 8 aylık bebeğimi sabah 8 de babasına bıraktım işe gittim akşam 8 de geldim. Ev temizlenmiş, yemek yapılmış, bebeğe bakılmıştı. Yani yardım etmeleri gerektiğinde yapıyorlar. Her şeyi üstlenmeyin kadın olarak. ama şimdi çok rahatım şükür. Bebeği yatırdık eşim yanımda oturuyoruz

Vallahi ilk evlendiğimdeki beni gördüm sende. şu an 10 senelik evli ve 3. Bebeğime hamileyim

Aynı ben de sizin gibi düşünüyordum hatta evlendiğimden beri de hep korundum 10 aylık evliyim bende ama korunmama rağmen hamile olduğumu öğrendim geçen ay kısmet olunca oluyor demek ki ama ben de hala hazır hissetmiyorum ve tuhafım alışmaya çalışıyorum

Anlamıyorum neden yapmasın bu babalar. Çocuğu tek başınıza mı yaptınız? Ben de eşim olmasa çocuk filan bakamazdım. En büyük yarsımcım o. Kocanıza söyleyin ondan daha iyi bakan babalarda var

Etkilenmez mi iyi bilirim Benim eşim bile kimseyi dinlemez etmez normalde şimdi hamileyim biri bişey dese ben tam tersini yapsam hemen laf söylüyor o bile etkileniyor hep bu çevreden oluyor

Eşim bana diyor ki " cevrede kaç tane baba var benim gibi yapan? " yani yapmak istemiyor artık. Ben de " çevredekiler beni ilgilendirmiyor, seni de ilgilendirmesin. Kendi ailemize bakalım diyorum ama özellikle annesinin subliminal mesajları çok etkiliyor. Inşallah bebegini sağlıkla sihhatle kucağına alırsın, eşin de çevreyi dinlemez.

Valla bu düşüncelerin sonu yok. Anneliğe zaten hazır hissetmek tam anlamıyla mümkün değil bence. İstemiyo olmanız normal ama zamanla çevre baskısı tüm arkadaşlarınızın çocuklu olması vs düşüncenizi değiştirir.

Çocuk devasa bir sorumluluk ve çok iyi düşünmek gerekiyor. Ben de hoşlanmıyorum.

Yasin geciyo soylemleri de beni deli ediyor.

Senden once lohusa depresyonuna girer. Sen yoruldum diyemeden o cok yorgunum bunaldim der.

Ah ah bende paniğim ama ama ikizlere gebeyim S

+1 31 yaşında iki senelik evliyim. Çocuk sahibi değilim, şimdilik düşünmüyorum ve pişman olma korkusundan kurtulamıyorum.

Çok güzel anlattınız. Annesiniz ve hissediyorsunuz. Bu çok belli. Bendé şöyle bir durum var. Annemin baktığı bir erkek çocuk var. Seviyorum onu. Alıp sahile iniyorum. Amacsizca peşinden yürüyorum. Sahilde araba filan da yok. Sonra parkta sallaniyor. Bazen kamyonunu küreğini aliyoruz. O kum doldurup boşaltıyo. Ben kenarda kitap okuyorum. Ve onunla gezmekten inanılmaz keyif aliyorum. Cocukla gezmek hobim var. Ama orda da şu nokta var; amacım çocuk için çıkmak olacak. Yani cocukla alış-veriş. Cocukla üst baş denemek. Cocukla avm gezmek hobi değil. Nefret benim için. Bilmiyorum ne kadar ifade edebildim ama. Yeğenlerimi çok seviyorum. Kurban olurum onlara. Cok tatlilar Ama sürekli bir şeye odaklanmak, sürekli aynı şeyi düşünmek, sürekli yorgun zihin beni daha simdiden yoruyor. Bi de eşimle cok iyi bir evliliğim var. Onun da bozulmasindan korkuyorum Burdaki konularda hep evliliklerde sorun cikiyor. Eşim cok kıymetli benim için. Böyle karışık bi ruh hali içindeyim. Ama sizin yazdıklarınız beni çok rahatlattı. Ilk defa şikayet etmeyen bir anne görüyorum.

Çevremde pişman olanlar çok. Keşke yapsaydık diyorlar. Yaş geçmiş oluyor

Karar tabiki sizin istemek kadar istememek de doğal ama şunu söylemek istiyorum neyi istemediğinizi bir bilseniz pişman olursunuz. Evlat nasıl tatlı anlatamam.

Keyfime düşkün değilim. Zorlukla mücadele ederim. Nazlı değilim. Ama özgürlüğümü cok seviyorum. Beni en çok o kısım düşündürüyor. Bir de bitmeyecek bir süreç. 2 sene sabredeyim,5 sene sabredeyim,10 sene sabredeyim değil. Hayatim boyunca üzerime bir sorumluluk alıyorum. Ve bu bence çok büyük bi şey. Deli cesareti.

1 sene önceymiş. Belki hamiledir bile

Çoçuk olayını bence biraz biz hanımlarda kendi kendimize zora sokanlardanız. Mesela bende çok rahat, ve özgürlüğüme düşkün bir insandım bu yüzden iki sene bekledim. Sonrası bende çevreme bakıp zor olur diye düşünüyordum ama hayır herkesin kendi yetiştirme biçimi var hiçte zor olmadı. Bebekken hep o bizim ailemize katıldı bize göre yaşıcak mantığını düşünüp hareket ettim heryeri gezdik hiçte evde kalmadım. Aman çoçuk uyku saati var aman şunu hiç stres yapmadım ne zaman isterse uyudu ne zaman isterse uyandı. En başta çoçuğun da bir birey olduğunu kabul etmekle başlıyor kolaylık. Zorlama değil saygı duyulduğunda çoçuk zaten heryere uyum sağlıyor. Baba olayı çok önemli ben her anımda olaya müdahale ettirdim. Sen tutmasını bilmezsin, mamasını ısısını ayarlayamazsın, sen dikkat etmezsin asla demedim hep eşim fark ettirmeden kendim bakıyordum ama hep bir sorumluluk ondaydı. O yüzden küçüklüğünden beri kızımızla bağları güçlü eşim ilğilendikçe sende sakinleşiyor bak nasılsa sana bakıyor dedikçe iyice hoşuna gitti ve üstümdeki sorumluluğu hafifletti ve kızım babasına çok düşkündü bundan hiç gocunmadım oh dedim keyif saati stress yapmadım ve şuan 4 yaşında ve ben diyorum ki iyikii iyiki... İnanın herşeyi ben yaparım demezseniz çok kolay. Geçen tatilde bir aile aynen şunu dedi biz tatilden birşey anlamadık çoçukla Maf olduk siz çok rahat tatil yaptınız. Tabiki Maf olursun çoçuğun uyku saati havuzu bırak odaya çık sıcakta başını bekle, ben şezlong at bir çarşaf yatsın orada mantığındayım. Devamlı tabak elinde çoçuk yemicem diyor zorla yedirmeye çalışıyor çoçuk ağladıkça adama sarıyor bu sefer adam stress çoçuk yemiyorsa bırak yemesin onunda tercih hakkı var. Yok illa herşeyi zorlama

Bizde bebek icin cok hevesliydik 3 yil sonunda hamile kaldim ama esim cok degisti ben hamile kaldiktan sonra, hamileligim zor geciyor surekli istifra ediyorum, ayaga kalktigim zaman bile yediklerim agzima geliyor ve 1 aydir paso yatiyorum bende cok sıkildim yatmaktan tamam ama her seyi bahane ediyor kavga sebebi yapiyor, mutfaga gidince öğürmeye basliyorum icim disima cikiyor e haliyle yemek yapamiyorum ve kendim de yiyemiyorum, bunu bile kavgaya donusturuyor, calisiyordum isimi biraktim hamile oldugum icin, 1.5 aydir disari bile cikamiyorum sirf istifra ediyorum diye. Valla esim benden cok istiyordu bebek ama simdi cok degisti cok, sen yine de iyi dusun

istediğin zaman olsun inşallahh

Ben de ayni durumdaydım Gel git yasaya yasaya 39 da Doğum yaptım Bu yasa kadar çocuk sevmişliğim yoktu hala da dikkatimi pek çekmez 37 ye kadar erteledim ama ilerde pişman olurum diye gözümü kararttım ve bir bebek sahibi oldum, tedavi ile oldu hem de. 39 a kadar deli gbi rahat yaşamış bir insan olarak şuanda gecenin bu saatinde miniğimi emzirirken yazıyorum Anne olmak çok başka bir duygu imiş Günde 10 saat uyumadan işe gitsem akşam eve gelip uyuma hayali kurarak mesaimi bitirirdim BEBEĞİM bir buçuk aylık ve günde 3-4 saatlik uyku ile duruyorum sadece Doğumdan sonrası alışma evresi zordu ama şükür geçti Çok seviyorum onu

Anne olmak istemeyenlerin çoğu anne oluyor bir şekilde

Ben de bu yazilanlari gordukce cok korkuyorum.

Ablam cocuklari sevmezdi cocuk istemiyordu. Evliliklerinin 8 yili korundular sonra cocuk dusunmeye basladilar, olmadi. Tup bebek tedavisi ile bir kizlari oldu. Anne olmanin bu kadar guzel bir sey oldugunu bilseydim en basta dusunurdum, diyor Ben de cocuk istiyordum evlenmeden once. bir takim hormonol sorunlarim var normal yollardan olmama ihtimali var ama eşim soguttu bu fikirden beni sagolsun, cocuk istemiyorum su an. Allah herkesin gonlune gore versin

En doğal haktır. Hatta ülkenin bugününde em doğru tercih bile diyebilirim.

Ya sanırım öyle kavga konusuna gelmeyiz biz ama tabi arada laf sokar öyle bir durum olursa espri yapar gibi :) Gerçekten çok geçmiş olsun umarım düzelirsiniz ve sağlıkla alırsınız bebişinizi kucağınıza. Limonnnnnnn

Sen evli misin cocugun var mi

yaşı ilerlemiş ünlü fakat çocuğu olmayan hanımlara bu soru sorulduğunda ''en büyük pişmanlığım 1 çocuk sahibi olmamaktı'' diye cevap veriyorlar... çocuk bakmayı biz türk hanımları zorlaştırıyoruz, çocuğu kendimize göre değil, çocuğun kurallarına bırakıyoruz... yeni doğan çocukları uyanıksa 1 dk. kucaktan indirmiyor, kucağa alıştırıyorlar... sonrada işim kaldı, gücüm kaldı diye dertleniyorlar... aklı ermeyen çocukların fikrine göre davranıyor büyükler.. halbuki çocuk kendini bilene kadar, bizim fikirlerimize göre hareket etmesini sağlamalıyız.. çocuk her ağladığında isteklerini yapıyoruz, o kadar yanlışki.. ağlayan çocuğun deiğini yaparsanız, herşeyi ağlayarak isterler... yabancılar yeni doğmuş bebekleriyle yurt dışlarına tatile gidiyorlar, bizde ise kadınlar çocuk var diye komşuya bile çıkmıyor bazen... çocuk benim için, yaşam amacı... anneye ve babaya kattığı, öyle güzel duygular varki, anlatılmaz, sadece yaşanınca anlaşılan birşey...

Benim eşim benden daha anaç, sürekli ilgilenir bakar ama ben bile yeri geldiğinde keşke yapmasaydım diye düşünüyorum. Yani istemek kadar istememek, yapmamakta gayet normal. Nezaman hazır hissedersen ozaman yaparsın zorraki annelik olamaz zaten.

Amin hayırlısı tabi ama yine de nasıl oldu diyorum kendi kendimi yiyorum sonra da üzülüyorum isyankar mı oldum diye bir şey olur mu diye hatta bugün yine biraz bu konu hakkında içimden söyleniyordum Allah'ın gücüne gitmiş olmalı ki motor ile kaza yaptık savrulduk Allah'tan bir şey olmadı ama söylediklerimden ve düşündüklerimden dolayı biraz pişmanlık duydum . push ;

Bizim gibi zekilerin sıkıntısı bu. Zaten Araştırmalar da iq ile doğurganlık düzeyinin ters orantılı olduğunu söylüyor.

Bence herseyin bir zamanı var biyolojik olarak yani. Hiç istemiyor değilsiniz o yüzden zaman verin kendinize. Ayrıca istememek de bir secenektir bunu anlamak lazım.

Konu sahibi eşiniz suan çocuk istiyor mu? Üzerimizde bir baskı yoksa evliliğin tadını cıkarsın. Zamanla belki düşünceniz değişir ya da belki eşiniz de hiç istemez. Zamana bırakın kısacası.

kendimden örnek vereyim. sokakta çocuk görsem kaçarım uzaktan gülümsemek harici asla temasta bulunmam sevmem etmem ama kendi kızımı öpmelere doyamıyorum, o güldükçe gülesim, ağladıkça aplayasım geliyor o benim için bu dünyada en değerli şey benim bir parçam... ve ben eşimle 5 yıllık ilişki sonrası evlendim yaşlarımız da uygundu ilk işim hamile kalıp anne olmak oldu. ilk 2 yıl özellikle zordu yalan yok ama şu an iyiki diyorum ama şunu da belirteyim ben tek çocuk taraftarıyım yok kardeşi olsun yok kalabalık aile olalım bana göre dğil çünkü benim eşim o bahsettiğiniz zorda kalınca babalık yapan yardım eden tiplerden ve zaten ben ikinci eşi olduğumdan bir oğlu dolayısıyla kızımın bir kardeşi var ama olmasa da ikinci bir çocuk istemezdim... bence korkmayın ilerisini kimse bilemez, çocuk olunca öncelikler değişiyor, özellikle anne iki kat yoruluyor ama değiyor.. F flower world

Annelik duygusu sonradan oluşan bir kavram sanirim. Sizin düşunduklerinizin bir çoğunu ben de düşundum. Ama insan hamile olduğunu ögrendiginde yavas yavas duygulariniz değisiyor. Ben de oyle oldu en azından. hiç bir cocuğa ilgi duymadim. Bir tek yegenimi severim onu da kan cekiyor herhalde. Tabi hala korkularim var nasil bakarım, Iyi bir anne mi olucam, Surekli nasil ilgilenicem, esimin bana ve bebege davranisları nasil olacak.. saymakla bitmez. 20 li yaşlardaysaniz da bekleyin hemen olmasi gerekmiyor zaten. 30 lar da hormonlar devreye giriyor sanirim. Ben 20 lerimde anne olarak asla duşunemezdim kendimi. Simdi olsun istiyorum.

Ego tatmini için mi hortlattınız konuyu Önceki

35 yaşında 5 yıllık evliyim etrafımda herkes doğurdu, doğuranlari görünce sen de yaparsın dediler tam tersi oldu.. doguranlarin hayatında evliliğinde yaşadığı değişimi görünce iyice soğudum.

Kuzu, istemiyorsan dogurma, cok ciddiyim bu konuda Bebek dedigimiz sey oyuncak degil insan, istenmeyen bebeklerle ilgili tonlarca arastirma var, bu cok derin bir mevzu Dilersen ozelden yazarim sana

Kimseyi kınamıyorum deyip kınamak...

Bende ayniyim sizin gibi insan neden cocuk yapar çok saçma geliyor önceden böyle değildi düşüncem

Konuyu okurken biran ben mi yazdım diye düşündüm Benim de evleneli bir sene olmak üzere, etrafım evlenir evlenmez hamile kalanlarla ikişer üçer doğuranlarla dolu. Herkes böyle bir bebek delisi modda, daha şimdiden bebek soranlar bile başladı bana. Normalde çocukları severim, kardeşimle falan da ilgilenmisliğim vardır, öğretmenim çok anaç olduğumu söyler arkadaşlarım ve velilerim. Ama nedense hiç bebek konusunda bir türlü tamam hallederim ben diyemiyorum, allahtan biraz da borç var onu ödüyoruz da eşimin şuan çok sesi çıkmıyor. Umarım borçlar bittiğinde kendimi hazır hisseder ve bebek istiyor olurum, eşim istiyor biliyorum çünkü. Ben kafası rahat biri değilim, biraz fazla mükemmelliyetçiyim ve bebek olunca bu rahatlığımın kalmayacağını düşünüyorum, belki biraz fazla ütopik ama ortalık sapıklarla dolu sürekli elim yüreğimde çocuğum için endişelenir modda olup onu kısıtlamak istemiyorum. Ülke şartları ortada, onu gerçekten istediğim gibi yetistirebilir miyim kendime vakit ayırıp evi bebeği işi hepsini bir arada götürebilir miyim, bunlar hep soru işareti. Bazen bunları söylediğimde hamile yada bebek sahibi olmayı düşünenlerin bunları hiç sorgulamadığının farkına varıyorum, diyorum belki de bu kadar ilerisini gerisini düşünmeden mi olaya atlamak lazım. Ama ben hep planlı programlı bir insan oldum, bu işlere balıklama atlayabilen biri değilim. Eşimle uzun flört sonucu evlendik, bir sorunumuz yok aramız iyi ama dediğiniz gibi yine de bebek işi bana deli cesareti gibi geliyor. Ben bile böyle düşünürken bakıyorum kocasıyla mutsuz olan 2. yi 3. yü yapıyor, yada kötü giden evliliğini kurtarma amacıyla hamile kalıyor. İçimi dökme yazısı gibi oldu bu ama konuyu takipteyim, tek ben böyle düşünmüyormuşum diye görünce de ayrı mutlu oldum. Demekki benzer düşüncede çok kadın var

Evliligimin ilk yilinda çocuk istemiyordum pek. Bi arkadasim vardi onun annesinin evine gittik bahcede oturuyoduk. sonra annesinin yakin bi arkadasi geldi yasli bi teyze. bayada sohbet ettik. Kadinin cocugu yokmuş. istememis sonra isteyince olmamiş. kari koca canlari cok skliyor. cok pismanim diyordu. benimde gidecek kapim olsaydi. anne baba gitti diger tarafa biz yapayanliz kaldik. kizlarina giden anneleri gorunce imreniyorum demisti. o gün farkli bakmiştim bebek olayina.. bir diğeri ise.. o zamanlar bekardim. idol aldigim 50 yaslarinda bi hocam vardi. ayni kurumda ogretmendik. 2 cocugu vardi liseye giden. bigün sohbet ederken bana erken anne olmaya bak, ben erken anne olmadim, arkadaslarimin cocugu evlendi benimkiler daha liseye gidiyor yaslaninca daha zor oluyor demisti. yani tabikk herkes anne olmasin, bebegine iyi annelik yapamayanlar oluyor zira. ama aklinizin bi kosesinde yapabilirim varsa eeger olumlu bakin. ilk yillar evet zor ama sonrasini dusunun hep. ben hep kizimin mezuniyetini hayal ediyorum mesela. suan 21 aylik bir bicirik. inanilmaz nese katiyor evimize. gecen sene asla 2. bebek istemem diyordum. simdi ise o yasadigim zorluklari unutmus 2. bebegi dusunuyorum. cunku gectigini bittigini sadece bi surec oldugunu gordum. buyuyup sana anne demesi inanilmaz bir haz inanin. o benim dunyam oldu. gelecegi dusunuyorum bazen.. evlenmis torun vermis bana.. duygulaniyorum. kizimjn evine gidip kahve ictigimi hayal ediyorum bazen. insallah allah o gunleride gosterir. işin ozeti sen bir can yetistirme lutfuna sahipsin. bu duygu paha bicilmiyor inanin..

Anlasilan senin koca da degisime ugramis zamaninda

3 yıllık evliyim yaşım çok genç eşimle aramızda çok yaş farkı var ama yapmayı düşünmüyorum daha senelerce. Arkadaşlarımı görüp iyice soğuyorum. Babaların kafası çok rahat belli bi yaşa kadar anne çok yıpranıyor. Borçlarımız daha bitmedi bile soran herkese de cevabını veriyoruz "siz istiyosunuz diye yapacak değiliz siz mi bakacaksınız" şeklinde. Ama riskli yaş grubunda olsam borçlar bitince yapardım.

Cocuk olmadan once bazi tembelliklerini ve sorumsuzluklarini tolere ediyorsun. Neyse ben yapayim diyorsun. Cocuk olunca adam yine ayni sekilde davraninca ampul yaniyor

Her kelimesine katılıyorum. Ileride yaşlanınca sıkılırsam beni oyalar diye çocuk sahibi olunmaz. Ama çok tatlış yumuş yumuş diye çocuk sahibi olunmaz. Çünkü o yumuşluk maksimum 2 yıl kalacak. Her bebek büyüyor. Ve ayrıca tüm yorumları okudum. Çoğunluk çocuğunu çok seveceksin demiş. Yahu tabi ki sevecek. Insan kendi doğurduğu canlıyı sevmez mi.. En gönülsüz anne bile bir süre sonra çocuğum da çocuğum diye 24 saat gezmeye başlar. Olay burada farklı. Doğurduktan sonra yetiştirebilecek misin, ona maddi ve manevi emek verecek misin.. Sonra çocuklarının suratına ben seni aslında istemiyordum diyen anneler oluyor. Son dediğiniz çok haklı. Çocuğun olmazsa sırf sen etkilenirsin. Ama çocuğun olup iyi bir anne olamazsan o çocuğun etkilenecek. Bir de onun vebalini alacaksın. Yani insan hayatında her karar bilinçli olmalı. Özellikle çocuk sahibi olma kararı. Ama benim gözlemim artık bu konuda kadınlar daha bilinçli. Bu da çok sevindirici..

Anne olmak istememeniz gayet normal bir durum; her kadında olmuyor annelik içgüdüsü. Kimi sadece çocuk yapıyım, anne olayım diye yaşarken; kimine o kadar uzak oluyor ki bu duygular. Bizim ülkemizde evlenip çocuk yapmayınca eksik görülüyor insanlar, pek kaile alınmıyorlar; o yüzden toplum baskısı nedeniyle evlenen illa bir çocuk yapma telaşında oluyor genelde. İçinizde o his yoksa yapmayın derim; şayet o kadar zor, o kadar ağır bir yük ki istemeyene taşıması çok çok ağır gelir. Çocuk olunca ne ev, ne eş, ne başka bi şeye fırsat olmuyor. Kendine bile fırsat yaratamayacak durumda kalıp, sadece çocuk peşinde koşan ve sadece nefes alan bir zavallıya dönüşüyorsun. Düşüncelerinizde çok haklısız; herkes çocuk yapacak diye bir kaide yok, kimine ters bu durum.

Haz etmiyorum biraz ağır olmuş sanki nihayetinde çocuk onlar. Akıllı uslu bir sürü çocuk var. Neden bu kadar tiksinir kadınlar çocuktan anlamış değilim.

Yalnız ilk 3 ay bebekler kendini anne karnında zannettiklrri için kucakta uyumak isterlerler. Ayrıca gazı olan bebek yeri gelir emerek uyur yeri gelir slingde uyur gazdan ne yapacağını bilemez. Ayrıca psikologlar ilk yıl ne ihtiyacı varsa görün ağlatmayın derler . çünkü bebekler ilk yıl ihtiyaçlarını bildirmek için aglarlar. Cocuk olayinda uzman Dr. Ya da psikolog filan değilseniz yanlış tavsiye vermeyin bence.

Düşünceleriniz çok normal benimde bekarken bı sürü yigenim vardı hepsiyle haşır neşir oldum ve gerçekten bebekleri çok severim hep bı gün benimde yavrum olacak bitane derdim çokta güzel bebek bakardm evlendim bu fikrim değişmedi çünkü eşimde benim kadar çocuk aşığı bı adamdı ve nitekim çocuğumz olmadı 2 sene boyunca tedaviyle oldu ben nasıl isteyip üstüne gittysem ve şuan mutluysam sizde istememekte son derece haklısınız tuhaf bı durum yok burda düşünceleriniz de gayet mantıklı aceleniz yok bende eğer sorun olmasaydı beklerdm bi süre daha yapmak için ama geç kalmamam gerekiyordu hastaligmdan ötürü evliliginin tadını çıkar eşini daha yakından tani evet toplumumzda maalesef çocuk kadına zimmetli gibi davranıyorlar basbaya anaerkiliz biz bebek büyütmekte öyle kolay değil ayrıca 20 günlük sabi elimde tüm geleceği hayatı bana bağlı sorumluluğu ne ağır dünyaya gelmek değil mesele hee güzel yanları yokmu var elbet ama paylaştıkça daha güzel yapayalnz değilde babasıyla büyütmek daha başka inşallah sizde doğru zamanda tadarsinnz bu duyguyu istemezsenzde yapmazsnz olur biter

Aynen dedigin gibi oluyor. Cocugun a dan z ye butun her seyiyle annesi ilgileniyor. Babalara sorsan cocuklarin kan grubunu bilmezler. Bazilari gunde bir iki saat veya haftasonu biraz ilgileniyor. Onlar da övüle övüle bitirilemiyor. Turkiyede erkeklerin babalik kocalik anlayisi para kazanmaktan ibaret. O yuzden kendinde o enerjiyi gormuyorsan cocuk mocuk yapma Ha bir de erkekler hem yan gelip yatar hem de baba olmak istiyorum der, sonra cocuga kardes olsun der, etraf yasin geciyor der, dogurursun ee annelik zor derler, biz 4 tane 5 tane buyuttuk derler, sen hem her yere kosturursun hem de yetersiz hissedersin. Daha kaca bolunecegini bilemezsin

Valla evlenen cocuk doguran feminist oluyor. Demek ki butun erkekler ayni

Cocuk doğunca degisik bi Enerji geliyor sizede, yetişiliyor her işe bi şekilde. Tabi akşama bayılıyorum bende. Ama diyceğim o ki Allah güç kuvvet veriyor. Tabiki cok zor bebek bakmak heleki cok ağlayan huysuz bir bebekse. Ama Annelik okadar güzel bir duygu ki birgün dogum yaparsanız bunları benmi yazmışım dersiniz bu yazdıklarınızı okuyup :)

Naptın karar verdin mi? 1 sene olmuş bak

Erkek ilgilenmez kısmı her zaman doğru değil. Avm de bir baba gördük, boynunda kanguru elinde gider çocuğu. Eşime dedim ki iyi bak senin geleceğin Şaka bir tarafa babalar ilgilenir aslında ama su toplumda çeneleri durmayan bir gurup var ya " Aaa erkek hiç çocuğa bakar mı, aaa erkek hiç çocuğa yemek yedirir mi, aaaa erkek, çocuğu banyo yaptırır mı, aaaa erkek bebegin altını değiştir mi, " onlar bir sussa babalar da babalığını yapacak. Kızım bir yaşındayken ağır bir cilt rahatsızlığı geçirdim. Suya sabuna dokunamıyordum. O dönem hep babası ilgilendi. Yedirdi, icirdi, banyo yaptırdı. Benim kendi akrabalarım beni nasıl kınadılar anlatamam. Baba kız çocuğunu banyo yaptırmazmış

Birde ne yaptin da yoruldun kismi olucak sanirim

Kızlar merhabaa... Yani bilmiyorum bu aralar baya aklımda dolanan bir mevzu bu o yüzden dertleşmek istedim sizinle. Ben 1 senedir nikahlıyım 6 aydır da eşimle aynı evde yaşıyoruz. Lojman durumundan dolayı erken nikah sonra da düğün yaptık anlayacağınız. Şimdi şöyle bir durum var, ben bebekleri çok seviyorum gerçekten, yiğenime arada bir ben bakıyordum. Çocuklarla genel olarak iyi anlaşıyorum. Evlenmeden önce ileride anne olacağım fikrine sıcaktım, ama ne zaman evlendim o fikir buhar oldu uçtu. Bilmiyorum nedeni belki de burada veya dışarıda karşılaştığım 'bebekle, çocukla her zaman anne ilgilenir' düşüncesi sanırım. Gerçekten mecburiyet dışında ilgilenen baba görmedim çocuklarıyla. Ve anneye yüklenen inanılmaz derecede fazla sorumluluk yüzünden kendilerini dağıtan kadınlar... Eskiden o kadar ayıplardım ki, ama şuan gerçekten o kadar iyi anlıyorum ki o kadınları. Devamlı ağlayan bebek, ilgilenmeyen eş mecbur kadın eşine, hatta eşini bırakın kendine vakit ayıramıyor. Bu durum beni inanılmaz korkutuyor. Ben daha ufacık evi toparlayamıyorum, eğer hamile veya cocuklu falan olsam naparım diye düşünüyorum. Eminim eşim de yorgunluğu bahane edip ilgilenmeyecek. Şuan bu konuyu açma sebebim millet çatır çatır çocuk doğuruyor, daha 4 aylık evliyken hamile kalanlar, hemen 1 sene geçti yıldönümünde hamile haberini alanlar... Kimseyi kınamıyorum yanlış anlamayın lütfen, acaba bende mi bir problem var bilmiyorum, bu insanlar gerçekten daha tam anlamıyla tanımadıkları adamlara nasıl güvenip çocuk yapıyorlar diye düşünüyorum istemeden. Ya ben kaç senedir çıkmışım, nişanlı kalmışım, evlenmişim hala tam olarak hamile kaldığımda veya doğurduğum zaman nasıl olacak bilmiyorum. Hem kendim için diyorum bunu hem de eşim için... Eşime güvenim tam yani gerçekten hiç kimseye kesinlikle yapmaz diyemem ama ailesini annesini biliyorum o ailede yaşayan bir adam kolay kolay aldatmaz beni, sadece belki ilerde anlaşamayacağız kafalarımızın uymadığını fark edeceğiz o zaman ne olacak? Kusura bakmayın biraz uzun ve karışık oldu. Ama o kadınların genelinde olan annelik iç güdüsü bende yok sanırım, hamile kalsam da hissetmeyeceğim, hatta galiba doğum yaptığım zaman bile. Bu da böyle bir dertleşme olsun siz güzel hatunlarla, teşekkür ederim şimdiden okuduğunuz için.

Çocuk yapanlarin nedenini sorgulamasi lazim, yapmayanlarin degil aslinda, ama iste toplumsal normlar... Yani bir insan durup dururken neden uremeye karar verir? Kendine ömür boyu tasiyacak maddi-manevi bir sorumluluk yuklenir. Hic tanimadigi zaten var olmayan birini hayatinda ister? Hem de iyi mi kotu mu, hastalikli mi, engelli mi bilmeden ömür boyu ona bakmayi göze alarak... Bir tek mantikli neden bulamıyorum ben. Ha bu arada kararsizlara: Cocuk yapip pisman olacaginiza, cocuk yapmadiginiza pisman olun, emin olun agirliklari kiyaslanamaz bile ve en azindan ikinci seçeneğin. tek magduru siz olursunuz.

Zamana bırakın zaten siz herşey için erken. Zamanla çözülür hepsi aklınız yatar veya yatmaz bakarsiniz duruma

evet annelik zor ne güzel sizde şimdiden farkındasınız anne olmak zorunda değilsiniz, zaten sadece doğurmakla anne olunmuyor önemli olan o emek ve sevgi kendinizi hazır hissetmiyorsanız hazır olunca yaparsınız yada yapmazsınız Feslegen Kokulu Nane Durmak, yıkılmaktan önceki son adımdır. Anneler

ben de anne olmak istemiyorum, ne yalan söyleyeyim:) henüz bekarım, 36 yaşındayım, ama çocuk sevgisi yok içimde ne yazık ki..

Ben kucakta gezdirdim, her istediğini yaptım. Zaten istek denilen ne olabilir ki bebek için? Ağzına bir şeyler sokmak veya bir şeyleri mıncıklamak. Zararlı ve zararsız kavramlarını öğrettikten sonra sorun yok bence. Ve ben oğlumun uyku saatinde mecbur değilsem çıkmam, başka bir evde bulunmam. Bakınca kendim de yatağımda yatmak ve huzurla uyumak isterim, bildiğim ortamımda.

Buna yüzde yüz katılıyorum beş yılda rahata çok alıştım ben. Şimdi her şey gözümde büyüyor.

İstemeye bilirsiniz tabi bu sizin kararınız ama hamile kalıp doğursam bile ısınamam kısmında katılmıyorum, eğer öyle bişey olursa elbette seversiniz :)

baktık iş işten geçti diyelim büyümüş evlatlık alırım okuturum. Bu kadar keyfine düşkün benle olmaaaz, zaten sevmiyorum zarzar mahalledekileein sesi beni çileden çıkarıyor.

zor evet disari cikacak boşluk bulup arkadaşinla buluşsan yine keyif alamiyosun aklin evde çünkü kendimizden pay biçelim anne babamizin hayatindan ne kadar uzağa gidebiliyoruz sorunlarimiz hala sirtlarinda mutlulugumuz uzuntumuz özgürlügü şoyle aciklayayim yine gezersin istedigin yere yine gidersin ama minnoşun gezmek istegi yeri gezersin bazen dakikalarca buldugu bir boslukta kendi etrafinda donmek isteyebilir bazen uzun suredir hic yapmadigin bir seyi yapar bir kuşun arkasindan kosarsin onunla yakalayamayacağını bilerek bazen gölgesinden korkar anlatana kadar dakikalarca ilk insan kabilesi hareketler yapar onun kendisinin bir yansimasi oldugunu anlatmaya calisirsin sonra yine gezemedim diye uzulup eve gelip oturunca bir kusun kelebegin arkasindan amacsizca kosmaktan ne kadar keyif aldigini fark edersin aslinda çok guzel biliyomusun cocugu bahane edip tekrar sallanabilmek kaydiraktan kayabilmek kus kovalamak kelebek kovalamak bunu yaptigin icin sana parlayan gozleriyle gulen bir cocuk gormek guzel sey ama o an yakalayamiyosun bu gezelligi cunku biz kendi istegimize o kadar odaklaniyoruz ki o an ozgurlugumuz yok saniyoruz ama aslinda fazlasiyla ozgur oluyoruz

Bir anne olarak yazayım düşüncelerin çok normal. Herkes çocuk sorumluluğunu almak istemeyebilir. Ben eşimin bana %100 destek olmayacağını bilsem kesinlikle çocuk sahibi olmazdım. İkinciyi düşünmüyorum mesela çünkü kendimi biliyorum. Çevreden illa ki duyarsın bir gülüşü yetiyor falan diye. Doğruluk payı var evet ama çocuk bakımı zor. Hele sana destek olacak biri yoksa çok daha zor. Şunu da not olarak ekleyeyim; kimsenin dediğine kafayı takma. Kendini en iyi sen bilirsin.

Eşiniz ne diyor. Yumurtalarını dondurdum ileride pişman olursanız genc yumurtalarınız hazır olur.

Küçücük evi toplayamiyorsan zaten anne de olma git hatta tüplerini bağlat cocuk sorumluluğu buyuktur uyumazsin ac kalirsin oturmazsin calisirsin ona harcarsin cani yanar senin canin acır yani sin uygun degilsiniz. Ayrıca babalar mecburiyetten bakmiyor benim esim severek bakıyor mesela eşim gibi baba da çok çevremde.

İşte evlilik bu yüzden bir kumar. Kimse ya boşanırsam deyip çocuk yapmamazlık etmiyor ya da evlenmeyeyim en iyisi demiyor. Herkesin işi şansa kalmış vaziyette, sizin ki de öyle. Çocuk yaparsanız ona çok iyi de bakabilirsiniz, hatta insanlar size gıpta da edebilir. Bunu yaşamadan göremezsiniz ne yazıkki.

Pff 6 aylik evlilik simdiden hamilelik triplerine girilmis. Yahu 6 ay olmus bir dur. B

Onu bende istemiyorum ya evli değilim ama gerçekten anne olabileceğimi de sanmıyorum hatta zaman zaman keşke evleneceğim kişi çocuk istemese diyorum soyum benimle tükensin istiyorum açıkçası Maddi manevi çok zor benim için. Psikolojim zaten bozuk Böyle hissetmen normal. Zaten her iki tarafta istemeli çocuğu ki daha sağlıklı bir ortamda büyüsün. B

Eşinizle açık bir şekilde konuşun bu konuyu. Etrafınızda gördüğünüz gibi olmak zorunda değilsiniz. 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

allahım günah yazmasın bebek büyütmenin bu kadar zor olduğunu, bütün sorumluluğun bana yükleneceğini bilseydim ( 5 sene hazır olmak için bekledim )sonsuza dek askıya alabilirdim Her şey bi yana bebeğin olunca üzüldüğüm üzerinde kafa patlattığım pek çok şeyin ne kadar önemsiz olduğunu anladım. Dünyada ondan daha güzel bişey yok gibi geliyor tedirgin olmakta haklısın evliliğin tadını çıkarmaya devam et hayırlı vakitte olsun inşallah

İlk sorunuza yorumumu söyleyeyim; Çok erken yaşlarda çatır çatır doğuranların büyük bir kısmı, çevreleri de öyle yaptığı için hemen hamile kalıyor. Çünkü çoğunun çevresinde daha ilk aydan ''Yok mu bir gelişme?'' diyen teyzeler var. Onlar için bir çocuğa maddi ve manevi hazırlık aşaması yok. Eğer evlendiysen hemen çocuğun olmalı diye bakıyorlar. İkinci sorunuza yorumum ise, eşlerine hemen çok güvendiklerini sanmıyorum. Çoğunun motivasyonu bir çocuğum olsun da sonra duruma bakarız modunda.. Ben burada bile boşanmayı düşünen kadınlara: ''Önce hamile kal çocuğun olsun sonra boşan.'' diyen gördüm.. Kalıplaşmış düşünce bu çünkü, evlilik içindeysen eşini artık hayatında istemesen de gene de bir çocuk yapmalısın düşüncesi hala var. Son yorumunuza cevabım da, ''annelik güdüsü'' evet herkeste biyolojik olarak olarak kodlanmış olabilir ama herkeste baskın değil. Yani biz hayvanlar gibi güdülenme ile davranan canlılar değiliz. Bizim içsel motivasyonlarımız farklı çalışıyor. Ondan çoğu kadın bilinçli olarak çocuk sahibi olmamayı seçebiliyor. Kimisi maddi yetersizlikten, kimisi manevi yetersizlikten, kimisi içinde bulunduğu çevreden memnun olmadığı için, kimisi kendi çektiği sıkıntıları çocuğu çekmesin diye, kimisi yaşadığı toplumu ve coğrafyayı çocuğu da çekmek zorunda kalmasın diye, kimisi çocuk sorumluluğu istemediği için, kimisinin kendi aşamadığı sorunları olduğu için, kimi çocuğu hakkında şimdiden gelecek kaygıları olduğu için, kimi de sadece çocuk sahibi olmak istemediği için çocuk düşünmüyor. Yani ne kadar farklı insan var ise, o kadar farklı kararlar var. Diğer konulara bekar olduğum için yorum yapmadım. Evli erkeklerin çocuktan sonra nasıl olduğunu, anneye yardım edip etmediğini çok bilemiyorum. Bizim kuzenler eşlerinin yardım ettiğini diyor ama hiç görmediğim için tam emin değilim. Akraba toplantılarında çocuklarla ilgilenenler hep anneler.. Ama evlerinde çocuklarla babalar da ilgileniyor olabilir. O yüzden o konuları evli üyeler daha iyi cevaplar. Sonuç olarak, eğer anne olmak istiyorsanız anne olun. Bu toplum baskısı veya yaş baskısı ile alınacak bir karar değil. Hatta herkesin çocuğu var, benimde olsun denerek yapılacak bir karar hiç değil.. Kendinize baskı oluşturmayın..

Ben ilerde 2nci cocugu istemiyorum ama esim istiyor ne yapmam lazim bu yuzden bosanirmi benden ki . push ; A

Ve yine eski bir konu... ya neden ama yaaaa? yazıyorum yazıyorum bir bakıyorum 2019 konusu 2018 konusu

İstemek kadar istememekte doğal Eşinizde sizinle hemfikir ise ne mutlu size

Anne olmak ya da olmamak senin düşüncen ve saygı duyulmak zorunda ne güzel en azından farkındasin kendinin doğurup saldım cayirlara yapayım demion benim henüz harcım değil dion madem annelik yaparım diyene kadar yapma kardeşimde kaç yıl çıktı nişanlı kaldı 2yillik evli zaten istemiodu şimdi sorunları var eşinin kısır misin diye dalga geçip gaza getirmelerine karşılık ben anne olmak istemiyorum henüz diyor saygı da duyuyoruz

Merak etmeyin bende düşünemezdim kendimi çocuklu bir şekilde ama iyi ki olmuş diyorum başa gelen her şey çekiliyor.

O kadar iyi anliyorum ki sizi. Ben de ayni hisleri yasiyorum. Ben nasil anne olabilirim ki diyorum. Kendime ve evime zor bakip zor cekip ceviriyorum enerjim yokmus gibi geliyor ve cok endiseliyim. Aglarsa, uyumazsa, bunalirsam, daralirsam. Esim de daralirsa vs...

Bilmiyorum umarım... Herkes bana ilk gece çocuk yapar bu falan diyordu şimdi bir korku

Cocuk yapmak istemeyen, cocuk yapmasin. Bi sekilde kendini bu fikre ikna etmeye ve alistirmaya calismasin. Dunyanin nufusu cok kalabalik zaten, herkes hayatini nasil istiyorsa oyle yasasin bence. Bir anne olarak, anne olmayanlara onerim, eglen guzelim gununu gun et:))) S Seraayms Yaşasın tellioğulları😎 Üyelik İptali tek ayak

Ek olarak evet babanın da sorumluluklarını bilmesi, anneye yeri geldiğinde el ayak olabilmesi tabi ki önemli

İşte bu cahiliyet yüzünden kadınlarımız hep mutsuz

Süper bendensiniz her akşam keyifle yatıyorum koltuğumda benimki de keyif diz dize film keyfi gece 12dw gezmeler 10. Yılımız bu arada. Çocuk olsaydı çoktan btmıstı cicim ayları defne-28

Bence bir tane olsun kucağınıza gelirse dünyayı unutuyorsunuz:) kararsizmissiniz sonuçta sizde annelik potansiyeli hissettim nedense :) en güzeli ile nasip etsin Rabbim size

Ben anne olduktan sonra, niye kimse bana bu kadar zor olduğunu söylemedi demiştim Ama herşeye rağmen inanılmaz güzel bir duygu.. Vee çookk da zor.. Her çocuk bir olmuyor tabi, özgürlük evet biraz kisitlaniyor, ama büyüdüklerinde öyle bir can yoldaşı oluyorlar ki.. Tarifsiz.. Benim sipa 3 yaşında, babası gelmedi, şimdi çıkıp şöyle bir yürüyüş yaptık beraber, oturduk birşeyler içtik, yürüdük, sohbet ettik... Hiç yalnkz hissettirmiyor kendimi sagolsun meleğim Ama şöyle birşey var ki, baba destegi çok önemli. Eve geldikten sonra direk babaya verdim, şuan o sohbet edip, uyutacak mesela.. Eşinizle konuşup hazir hissettiğiniz de yapın derim, gerçi hiçbir zaman tam anlamıyla hazır olunamaz diye düşünüyorum. Çünkü neyle karşılaşacagimiz belli olmuyor Ama yine de 6 aylık evlilik de bence çok erken.. Allah hayırlısı nasip etsin size, istediğiniz zaman

Sizde hiç problem yok bence, bebek kararını ben de çok zor aldım açıkçası, halen de ileride eski hayatımızı özleyeceğimizi düşünüyorum zaman zaman. Nacizane tavsiyem yeni evliyseniz evliliğinizin keyfini mümkün olduğunca çıkarın, şuraya da gitseydim şunu da yapsaydım gibi içinizde kalan fazla bir şey olmayınca endişe de azalıyor bence, hakkınızda hayırlısı olsun.

Yani 10 12 saat mesai kavramının olduğu bir coğrafyada, kendime zar zor zaman ayırıyorum. Ben de 31 yaşımdayım ama 10 yaş ufak duruyorum. Benle yaşıt evli çocuklu komşularımla aramda onlarca yaş var gibi duruyor. Üzgünüm toplum da bunun sebebi, tüm sorumluluk kadında. Benimki bir de evde iş güç her şey yapan adam, ama böyle hep brbrmızle ilgileniyoruz. Şu gerçek ki çocuk olunca aşk bitiyor. Hormonlar kadının katili

Lutfen istemeyenler anne olmasin cunku o cocuklar toplumda sevgisiz kaliyor yok oluyor ortaya sorunlu kisiler cikiyor. Evlendiniz diye cocuk dogurmak sart degil isteyen kocasiyla yaşlansın yaşasın.

evlenırken sormadıkları gibi doğururkende sormazlar. kadın kendını hazır hısseder doğurur. kadın cesaretlidir doğurur. kadına bır evlat yetmez, rahattır o gücü kendinde bulur doğurur. kazayla hamıle kalır doğurur. anneliği bir tat ondan sonra bir daha düşün bence.

Ben de beş senelik evliyim 30un içindeyim hala karaa karaa düşünüyorm. Hala yapmaya karar vermedim. Çocukları seviyorum ama rahatıma da çok düşkünüm. İstediğim zaman iş yapan, istediğimde dışarı çıkan, canım istemezse hiçbir şey yapmayan biriyim. Ev sorumluluğunun çoğunu eşim alıyor bana pek bir şey kalmıyor. Bebekleri seviyorum ama bakabilir miyim bilmiyorum. Onu yük olarak görür müyüm? Yoksa o sevgi içine geliyor mu? Gelmezse nolur? Bir ton soru var kafamda. Seneler geçip gidiyor nolacak bakalım...

Erken daha, biyolojik saat şöyle 30 gibi yokluyor o zaman tekrar bakarsınız

istemiyorsanız gelmeyin buralar çok karışık. hiçbir zaman çocuk delisi olmadım fakat çocuk için iki yıl tedavi gördüm. şimdi hamileyim ve çok zor dostlarım çok zor hamileliklerini özleyenlere şaşkınlıkla bakıyorum. öyle içimde minnoş ayaklar eller var moduna hiç giremedim iki sene tedavi görmeme rağmen. ama arada bir rüyama girince sevindirik oluyorum. bazen de o bacağını etimden dışarı çıkarmak istercesine iterken

Konunuzun tamamini okumadim, sadece okudugum kisma yorum yapmak istedim Benim esim cocuklarla ilgilenir, kizimin yemegini o yedirir, oglumla oyun oynar, yemek yapar, temizlik yapar vs vs Ancak cocuk belli bir yasa gelene kadar zaten annesiz olmuyor o is Yani belki bana denk gelmistir, aksini soyleyen olursa saygi duyarim ama baba istedigi kadar ilgilenmeye calissa da o bebek donup dolasip anneye geliyor cunku annedeki gibi sakinleyemiyor babada, bebek anne baba ortak calismasi olabilir, onun spermi kadinin yumurtasi vs ancak annelik bambaska birsey Belli bir yasa kadar babaligin cok bir fonksiyonu yok acikcasi Ben esimden destegi ev isinde gordum ve goruyorum, ama bunun disinda cocuklarin yuzde 80 yükü bende ve ben buna isyan etmiyorum normal buluyorum İstisnalar olabilir ama erkekler bizim kadar komplike yaratiklar degil, yani cocugun dilinden bizim gibi anlamiyor, yqpmamasi gereken seyi dusunemiyor, idare etmeyi cok iyi beceremiyor Bebekken oyun oynatma konusunda da cok nadir erkek basarili Yani en az 3 yasina kadar brbrk anneye bagimli zaten yapilan arastirmalar 2 yasina kadar brbegin kendisini annesinin bir parcasi olarak dusundugunu gosteriyor Yabi bebrk icin baba ile anne ayni sey demek degil Bebek sahibi olmak isteyen insanin kendisini 9 aylik hamilelik ve 3 yil surecek bebeklik donemi icin kendini hazirlamasi ve kabullenmesi lazim 3 yastan sonra bebeklikten cikip cocukluga geciyorlar ve o zaman baba faktoru devreye giriyor Eger 3 sene bu fedakarligi yapamayacaksaniz hic yapmayin cocuk, gercektrn zor bir surec ve kaldiramayacaginiza inaniyorsaniz hazir olana kadar bekleyin Benim kizim 22 aylikken esim krize girdi, hayatimda gormedigim duymadigim seyler soyledi, eyvah dedim adam delirdi, sonra biraz nette arastirdim bazi erkeklerde yasanabiliyormus Kriz sebebi suydu, neden kizim annesini benden cok seviyor, neden bende sakinlesmiyor, neden benimle uyumuyor, bu cocuk beni sevmiyor diye bildiginiz kriz gecirdi, birkac gun arastirdim, ornekler buldum onun yasadigi durumu yasayan erkeklerin ornekleri Ona okudum, rahatladi, sakinledi, hepsi de 3 yasindan sobra cocugumla aramda iletisim kurabildim yazmisti, simdi kizim 30 aylik yeni yeni iliskileri oturuyor Cok uzattim ama bence hazir olmayan ya da istemeyen kadin kesinlikle dogurmamali, her kadin anne olacak dige bir kural yok

bir de benden. 8aylık evliyim. vay be 8 ay olmuş. neyse, ufaktan imalara baslıyorlar artık. ben bebekleri cok sevip arada hamilelikle ilgili araştırmalar yapsam da bunu fiile dökmem çok zor gibi geliyor. bazen gün sonunda makyajımı cıkarmayı bıle unutan ben, bir bebeğin sorumluluğunu nasıl alırım bilmiyorum

Olsun. Biz de maddiyattan erteleye erteleye 5 seneyi devirdik. Bi ara çok uzaklaştım çocuk fikrinden. Rahatlık çok güzel bi şey çünkü. Ama eşim çok istiyo. Ben de olsun bi tane bari kafasındayım. Durumlar düzelsin seneye çalışmalara başlıcaz yaş: 33

Allah yardimcin olsun

Kesinlikle biri hariç hepsine katılıyorum hatta İngiliz çiftle tanışmıştım 5 boy boy ufak çocukla tatile gelmişler ve gece dışarı çıkmışlardı. Kucağa alıştırmak kısmına katılmıyorum benim de oğlum hem omzumda, göğsümde uyudu. Keyfini çıkara çıkara büyüttüm herkes aynı şeyi söyledi en fazla 1-2 sene böyle yatar sonra büyüyecek istesem de yatmaz karışmayın dedim ve gerçekten de öyle oldu, şimdi oğlum gel seveyim diyorum öpüyorum yeter öptün sarıldın diyor daha 5 yaşında :) o yüzden bence anne çocuk dinamiği farklıdır, bizim yanlışımız onu yapma, bunu şöyle yap demekte o Zaten anneyi depresyona sokan eylulcmre

Kendinizi hazır hissettiğiniz zamanı bekleyin Bekarım bu arada belki yanlış olabilir ama annelik duygusunun hamilelik döneminde ve çocuğun kucağa alınmasıyla edinilebileceğini düşünüyorum Allah isteyen herkese en doğru zamanda nasip etsin inşallah

Ben de 1 yıl+3aydir evliyim başından beri istemiyordum hala istemiyorum. Zaten okuduğum için 2 sene kesin kimse bana dokunamazdi ama bu sene okulum bitiyor inşallah imalara baslamazlar... Hiic hoşlanmam. 3-4sene daha düşünmüyoruz çünkü eşimle dinamigimiz çok iyi ve ikimizde hem rahatımıza hem özgürlüğümüze düşkünüz, şuan onu kaldırabilecek düzeyde değiliz yani 3-4sene sonra duruma tekrar bakarız artık Önceki

Bunun bir sonu yok bence bende evleneli 3buçuk yıl oldu 2sene önce bşr düşük yaşadım sonra bidaha hiç düşünmedim çocuklara taparım resmen çok severim bende yeğenimi büyüttüm çok severim. Ama rahata o kadar alıştımki keyfimi bozmak istemiyorum resmen bende bunu nasıl aşıcaz bilmiyorım ilerde kesin çocuğumuz olduğunda keşke daha önce yapsaydık dicez ama bence daha 6aylık evliymişsin bence gözünü karart ve yap doğan bi şekilde büyüyor bak 3 buçuk yıl oldu rahatımı bozamıyorum şimdi yap yolun başındayken keşke bende ilk evlendiğimde yapsaydım sonra gözü yemio insanın K

1 senelik evliyken ki düşüncelerim bunlardı benimde :) taa 4 yıla kadar devametti. Kendinizi hazır hissetmeden bebek yapmayın evliliğiniz bi otursun, herşey düzene girsin öyle düşünün. Ben kesinlikle evlenir evlenmez çocuk yapanlara hala öyle bakıyorum. Bi doğursan keşke önce yapsaydım diyeceksin diyenleri bile hala anlayamıyorum. Gayet doğru bir karar vermişim beklemekle :) benibekleyin Guru Anneler

Allah razı olsun kuzum Allahım kimseyi evlatla sınamasın imtihan dünyası Rabbim kolaylaştırsn

evet çok ama çok zor aslında ama hayatın ve insanlığın yaradılışı gereği bunu birgün herkes ister er yada geç... hem çok zor hem okadar guzel bir duygu ki... bende küçük yaşta anne oldum şimdi ikinciyi doğurdum bazen diyorum. yuh nasıl altından kalkıyorum, ama gezmeye gidince bile onlari pesimde yanımda istiyorum kimselere bırakmak istemiyorum... plasticwoman

Eskiden ayıplardım kısmı hariç, gayet akli başında buldum sizi. Bu bi problem değil ki isteyen yaptığı gibi istemeyen de yapmaz yani.

Neden hayatını mahvetsin ki gercekten böyle düşünmeyin bence. Yani evet sorumluluk hissi bir ömür sürecek ondan eminim bunu istemeyebilirsiniz, gayet anlasılabilir bir durum. Ama mahvetmek biraz agır değil mi benim cevremdeki annelerin esleri mi sorumluluk sahibi anlayamadım ben. Cocuklarını babalarına bırakıyorlar bulusaniliyoruz mesela=)artık dünya cok değişti ve kolaylaştı. Erkekler bu değişimin bir parcası onlar da evrildiler.

Sizi çok iyi anlıyorum. Bende yeğenimde tecrübe ettim bu durumu ve fikrim netleşti. İşin gerçekçi yanını gördüm. Hani olay sadece bebeklede bitmiyor. Eş kişisi sorumsuz, tembel, yardımcı olmayan biriyse ev işleri, yemek, temizlik, ütü, çamaşır, bulaşık derken insan tükeniyor... Ha tabi onu bağrına basıp uyumakta sana gülmeside dünyalara bedel çok güzel bir his ama insan korkuyor banabenigeriver Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bunu uzaktan soylemesi cok kolay oluyor. ama durmayan hareketli bir cocugada hicbirsey yapamiyosunuz. Benim en kucuk 3 yasina girecek hala en yakin arkadaslarima bile gidecekken korkuyorum. cunku yapamayacagi tirmanamayacagi hic biryer yok. Kendi aracim olmasa buyuk ihtimalle evden disarida adimimi atmazdim

Anne olmayı istemek kadar anne olmayı istememek de normal bir durum. Haa Türkiye'de toplum baskısı yok mu var ama kimse sizin nasıl bir hayat istediğinize müdahale edemez.

Sanki ben açmışım konuyu. Ben de evlenmeden önce 1-2 sene sonra olabilir diye düşünürken evlendiğimden beri aşırı soğudum çocuk fikrinden. Eşim bakmaz, ilgilenmez, ayrılırız gibi korkularım da yok üstelik. Sadece istemiyorum, sebepsiz bir şekilde. 29 yaşındayım, biyolojik saat, içgüdü vs hiçbir şey yok şu anda. Bilmiyorum sonra ne olur.

Bu cümlemize katılmıyorum.. Çocuk erkekleri de değiştiriyor bazıları olumlu bazıları olumsuz. Bazı erkekler çocuğu merkezine koyuyor eşini umursamıyor bazıları dengede tutabiliyor. Bunu yaşamadan kimse bilemez ama şu bir gerçek kadının hayatı kısıtlanıyor çocuk büyüyene kadar.. Emek olmadan olmuyor. Kadınların bir çoğu da bu sorumluluğun bilincinde.. Seridina Guru Anneler

Benim evimde çocuk lafı bile yasaktı kimse ne zaman çocuk olacak die bile soramazdi 2 sene çocuk yapmadım sonra eşime sürpriz yapmak istedim ve hamile kalmışım şimdi 19 aylık bir oğlum var onu kucağıma aldığım an keşke daha önce anneliği tatsaydim dedim çok pişmanım ama rabbim. cok şükür aratmadı kucagimiza aldık

ne zaman hazir hissederseniz ozaman yapin bence biraz daha bekleyin evlilikte taslarin yerine oturmasi baya suruyor cunku evlilik ayni evin icinde olmak ne sevgili olmaya nede nisanli olmaya benzemiyor 6 ay cok erken bencede

O istiyor ama benim istemem daha önemli olduğu icin o da beklemede şu an Bana heves yüklenmesini bekliyor

Evliliği mükemmel seyir eden eşiyle hala ilk günkü gibi cıvıl cıvıl yaşayan sarmaş dolaş gezen birbirine büyük bir aşkla bağlı kişilerde oluyor bu sorun. Çocuklara olan hayranlığımı herkes bilir benim de, biri bir bebeğe denk gelir hemen beni görüntülü arar falan yolda cafe de markette her yerde mıncıracak bir tontiş bulurum illa ki. Ama 2 aydır falan aynı durum bende de söz konusu. Evlilik ilişkim sarsılacak 2. plana düşecek diye korkar oldum...