Başınız sağolsun gercekten çok üzücü. Sakincasit yoksa sizde bu durum kendini nasil belli etti peki? eddie

Özellikle de bu zamanlar çoğumuzda bu şekilde ruhsal sorunlar olabiliyor

Anksiyeteye benziyor bir uzmana görünün

Ardı ardına yaşanan kötü şeyler çok etkiliyor insanı. Ölüm bir gerçek evet bunu unutmamak gerekir ama bit diğer yandan bakınca da hayat devam ediyor.

Bende çözümü kendimde bulmaya çalışıyorum ama hele ki stres altindaysam ben şu sahte kalp carpintimi nefes darligimi hissediyorum. Abartip üstüne gitme diyorum öte yandan dahada kötüleşir mi diye tedirgin oluyorum. -Olivia- _Olivia_ Üyelik

Bir doktor kanser bir hastasına sigarayı derhal bırak demiş bırakamam demiş, alkolü bırak demiş bırakamam demiş amca öleceksin yapma deyince niye sen dünyaya kazık mı çakacaksın demiş. Bu amca kadar gerçeğin farkında olsak çözülecek bu iş :) yaşlı teyzeler gibi fıkra anlattığıma göre evet korona herkesi bitirmiş ama az kaldı biz de onu bitirecez inşallah bu aralar o kadar ölüm hastalık lafı var ki kimle konuşsak yok şu ölmüş yok bu yoğun bakımda yok ekonomi bitti yok gençlere de bulaşıyor işsizlik hat safhada vs vs duya duya heleki bir anne olarak anksiyete gelişmesi normal yalnız olmadığınızı ve çözümün sizin elinizde olmadığını hatırlatın kendinize. Sevgiler

Yaşadığınız ölümlerden dolayı. Ben 6 yıl için anneannemi, dayımı, annemi, büyük dayımı ve 1 günlük yeğenimi kaybettim. Yıllarca ilaç kullandım, annemi hala çok özlüyorum, ölümünü çoğu kez kabullenemiyorum. Sorgulamanız normal.

Doktorumla bunlari paylaşmayı düşünüyorum bir uzmana belki sevk eder diye ama benmi acaba abartiyorum dedim. Tşk ederim Stevya ✨ Üyelik

Başınız sağolsun, annenize Allah rahmet eylesin. Hasta yatağında sizi düşünmüş. Ben de 7 sene önce babamı kanserden kaybettim. Hastalığını öğrenince günlerce geceler boyu ağlamıştım. İnsan bir süre sonra kabulleniyor.

Merhabalar, durumunuz anksiyete gibi görünüyor, yaklaşık olarak 1,5 senedir anksiyete tedavisi görüyorum, başlangıcı sizin belirtilerinizle nerdeyse aynıydı ve bana da hep bu durum akşamları oluyordu, resmen akşam olmasından nefret etmiştim o dönemde. Bir psikiyatriste gitmenizde fayda var, ben bir süre psikologdan terapiler aldım ama sadece terapi yeterli gelmedi maalesef. Şimdi ilaç kullanıyorum, uzun zamandır iyi hissediyorum.

Bende de aynıları oluyor korona geldikten sonra arttı

Merhaba herkese, Yaklaşık bir 10gündür bende akşamları aşırı duygusallık, hayati sorgulama, ölümü düşünme gibi şeyler başladı . Virüs filan derken herkes gibi bende dünyanın gidişatından endişeliyim yinede bunuda atlatiriz neler atlatilmadi diye kendimi teskin etmeye çalışıyorum. 31 yaşındayım iki çocuğum var, anne olunca daha düşünceli ve duygusal olmakla beraber belkide yaşın ilerlemesi ile gereksiz bir ölüm ve sevdiklerimi kaybetme korkusu başladı - ki ben hayat dolu herseye olumlu bakmaya calisan civil civil biriyim. Son bir sene içinde bir kaç kişinin ani vefatıyla ve benim derinden etkilenmemle alakali olabilir mi diyorum... Kusura bakmayin biraz detayli anlattim ama cogu akşam sanki kalbim hizli carpiyormus gibi oluyor ve/veya koşmuşumda nefesim darlanmis gibi hissediyorum, şöyle durup derin nefes alma ihtiyaci hissediyorum rahatlamak istiyorum. Ölüm var elbette engel olamayız ama benim düşüncelerimin bir çıkmazsa girmesi herkesde olduğu gibi bir yerdemi yoksa abartimi... gündüzleri koşuşturmacadan olmuyor ama aksam manasiz bir hüzün gözlerim nemli. Not: evi, eşimi, çocuklarımı okulumu bence iyi idare ediyorum, yani isteksiz depresif bir halde de değilim. Bir yerde akşam kendini gösteren bir depresyon cesitinden bahsedilmisti ama bilemedim...

Benim doktorum bana dünyadaki en eski korkunun ölüm olduğunu, dolayısıyla ölümden korkmamı değil kabullenmemi söyledi. Bende öyle yapmaya çalışıyorum. Birgün öleceğimi biliyorum, bunu kabullendim. Eğer meraklıysanız reenkarnasyon olayını bir araştırın derim. Birazda o rahatlattı beni.

Ben 2 seneye yakındır bunu yaşıyorum, bazı geceler uyuyamazdım bir kaç ay uykusuzluktan ruh gibi gezdim. Ama çözdüm gibi, kabullendim. Bir gün öleceğim, herşey bitecek. Bunu düşünüp içinde bulunduğum anı zehir etmenin manası yok, aksine var olan vaktimi kaliteli geçirmeliyim, kafayı yiyerek değil. tüm benliğinizle bunuu kabullenmelisiniz. bir de o - atak diyeyim- geldiğinde bir uğraş bulun kendinize inancınıza göre ibadet olabilir kendinizi iyi hissettirecek, sizde anlamı olan bir şarkı mesela.