anneniz ve çevreniz yüzünden öz güven eksikliği yaşıyorsunuz. öncelikle annenize baş kaldırarak bu tabuyu aşabilirsiniz, annenize sizi ne kadar kötü etkilediğini anlatabilirsiniz sonrasında da bir işe girmelisiniz yoksa aileniz sizi istemediğiniz biriyle hızlıca evlendirirler aman diyim ben toplum içinde konuşamama durumumu yeni yeni çevrelere girerek yeni yeni hobiler edinerek ve bana kötü gelen beni aşağıya çeken insanları hayatımdan çıkararak aştım. girdiğim ortamlarda mutlaka aktif bir dinleyici oldum ve yeri geldikçe konuşmalara katıldım tabi en önemlisi -burası yeni bir ortam ve seni burada kimse tanımıyor şimdi tanımaya başlayacaklar özgürce sosyalleş- şeklinde telkinlerle arkadaşlıklar kurdum seni herkesin sevmesine ve sana bayılmalarına gerek yok, illa ki kafa dengi birilerini bulup yıllar sürecek arkadaşlıklar ediniyorsun inan bana yeter ki zincirlerini kırmak iste ve senden başka hiç ama hiç kimsenin zerre önemli olmadığını aklından çıkarma

Bn hamileyken oyle oldum ya :/ neden acaba cok merak ediyorum Dogumdan sonra eski halime dondum sukur . push ; Karpuzlu araba

Bende de aynı ama derecesi önemli çekingenlik ayrı sosyal fobi ayrı. Bende fobi var sanırım hem çekiniyorum hem de konuşurken göz teması kuramıyorum çok kötü zorluyor beni

Maalesef özele gitme gibi bir imkanım yok. Den

Yakın akrabalarla muhabbetle başla işe. Aynanın karşısında iki farklı kişinin diyaloğunu kur. Kendini mahvedersin böyle giderse. Hep ezik olursun.

Ben ilk baslarda cok cekingenim arkadaslik konusunda... sus pus falan olu, zamanla acilanlardanim... asla ilk adim atmam hic bir iliskide ne tur olursa olsun... Bu tamamen yetistirilme meselesi... Kaynaği ailen...

O bende de oluyor. Doktora gittiğimde onu da rahatsız edicem düşüncesi. Benimkide dert mi doktoru boşuna meşgul ediyorum benimle mi uğraşacak düşüncesi oluyor.

özel doktor demiyorum ki psikolog, diyorum yani bilmiyorum çalışıyor musunuz da, gitmeniz gerek. pembesalyangoz2 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bende de aynı ydi tanımadiklarm da daha azdı bu sorun ama iş hayatına başladım daha da stres oldum hep dışlandm yalnız kaldım ve artık kimse ile 2 saniye den fazla göz teması kuramıyorum. Eşim hariç. Önceki

Benim ilkokul öğretmenim de anlattığın gibiydi. Bir gün müfettiş geldi soru sordu bana cevabı biliyorum içimden söylüyorum ama bana dövecek gibi bakan kadın yüzünden sesim çıkmıyordu. 5. Sınıfı başka okulda okudum. Ben nasıl cıvıl cıvılım, mutluyum. Bir de akrabalarım sessizliğimden psikolojik şiddet uyguluyorlardı bana. Okulda arkadaşlarım oldu. Onlarla çok rahat konuşuyordum. Sonra işe girdim. Patronum sayesinde hayatı öğrendim. Yine çok konuşkan değilim ama bazen fazla bile konuştuğumu düşünüyorum. Çalışmaya başlayınca düzelir diye düşünüyorum. Ve inşallah kafa dengi konuşkan arkadaşların olur.

İkisine de gittim ama bişey olmadı. Burda yazan insanlar bana çok çok daha moral verdi. Destek oldu. Doktor zaten doğru düzgün yüzünüze bile bakmıyor hastanede. Bilmiyorum belkide bana hep öyleleri denk geldi. Sosyal fobiyi araştırmıştım ve nerdeyse bütün özellikleri var bende.

Hiç bir insanın karekterik özelliği durduk yere böyle olacağını düşünmüyorum. Illaki birşeyden etkilenip bu sonuç doğar. Sizdeki sorun özgüven eksikliği kendinizi asla değersiz hissetmeyin, bu hayat sizin hayatınız sonuçta sizin yaptıklarınız kimseyi ilgilendirmez kendi hayatınızı kendiniz şekillendirin kendi doğrularınıza göre hareket edin başkasının söylediklerine göre değil. Kendinize güveniniz olsun sadece kendiniz için yaşayın. Yaşınız en güzel yaş dönemleri önce şu özgüven sorununuzu aşın bir psikolog dan yardım alabilirsiniz. Sonra size onun kadar yardım edebilecek, iyisinde de kötüsünde de yanınızda olacak, her kararınıza saygı duyan bir arkadaş/eş edinin...

1- Sosyal ve atılgan ol 2- Kendini sev, ay neden ben böyleyim diye dusunme

İşte büyük bir nedeni aileniz. Yanlış yetiştirilme. Ancak şu kadarını söyleyeyim; sandığınız kadar karmaşık değil insanlar. Çok fazla önemsemeyin.

Şöyle düşün tv de ünlüler bile rezil oluyor programlarda falan bazen kazalar meydana geliyor ve rencide oluyorlar. Ama işi bırakıyorlar mı? Hayır. Yetistirilme tarzi cok önemli bende sana benzer durumdayim. Kücüklükten beri hala da yaptiklarim yetersiz gelir aileme hep daha iyisi daha iyisi olacaksin diye yetistirildim mükemmelliyetcilerdir. Gecende is basvurum kabul edildi sevincli bir sekilde babama söyledim bana dedigi cümle e tabi kizim herkes degerini biliyor da bir sen bilmiyorsun Psikiyatriye gitmistim bir ara. Bana demisti ki bir cilginlik yapmayi dene. Aslinda biz hassasiz ve bu hassasiyetimiz kullaniliyor... bir ortamda ilk kez gördügüm insanlar bile neden konusmuyorsun diyebiliyor ne konusayim ki senle madem cok istiyorsun sen konu ac o zaman Sunu aklina getir kimse istedigimiz gibi olamaz dört dörtlük insan arama. Kendini ezdirme konusmasanda olur bosver. Biraz ailenden uzaklas calismak bu yönde iyi gelecektir mesela böyle düsünebilirsin

Bu arada küçükken çok baskıyla mı büyüdünüz? Guzelseylerolsun88

Ben akrabalarımdan çok duydum bu cümleleri. Hem de çocuk yaşta. Bir çocuğun sizinle konuşacak neyi olabilir ki. İşe başlayınca her şey yoluna girer eminim. Başlarda zorlanabilirsin ama sakın pes etme.

Siz kaç yaşındasınız? İşe girmek istiyorum ama resmen ölüm gibi korkuyorum da

sizdede giriskinlige karsi sucluluk, ozerklige karsi suphe ve utanc var... bunlarin gelisim psikolojisi konulari... bir bakin isterseniz.. buyuk ihtimal anneniz sayesinde bu hale geldiniz... ben universiteye gidene kadar kimseye birsey anlatmazdim ama arkadaslarim vardi.. universite oyle degisik insanlarla ugrastim ki kendimi topladim acildim.. girisken bir insan oldum... size tavsiyem kimseyi kendinizden ustun gormeyin.. salak durumuna dusmusumdur ama benden baska kimse hatirlamiyor

Bunu asabilirisn ama kimseyede kendini elestirtme hakkini verme. Niye konusmuyorusn diyene bu kadar bos konusan arasinda birde dinleyen lazim de. Aslinda cok konusmaktan az konusmak herzman daha degerlidir. Hangi ortama giriyorsa knce goz temasi kur gubaydin de. duruma gore muhabete katilirsin.

Ilac kullanmadim. Ben de internetten arastirip gittim, neyse ki benimki cok iyiydi gercekten ama birkac deneme yapmam da gerekebilirdi. Bu yuzden siz de bu konuda yanilmaktan korkmayin, birkac farkli kisiyle gorusun gerekirse size en iyi gelecek psikologu bulana kadar.

Ben kendimi bildim bileli böyleyim. Bi olay oldu ve ben böyle oldum diyemem. Çocukkende küçük büyük herkesten korkardım konuşamazdım şimdide aynıyım. Ailem beni anlayabilseydi onların desteğiyle belki psikoterapi alabilirdim. Ama dediğim gibi onlar halimden çok memnunlar. Onlara anlattığım zaman karakterin böyle ne güzel vb. Şeyler diyorlar Önerileriniz için teşekkürler. Ama bunların hepsini tek başıma nasıl yaparım bilmiyorum. Mağazada görevlilerle konuşurken ya da biri bişey sorduğunda hiç cevap veremiyorum. Yani kelimelri bir araya getiremiyorum. tutukluk oluyor kem küö bişeyler diyip kaçıyorum genelde.

Seni anlıyorum, ama bu probleminin üstüne gitmişsin; doktorlara derdini anlatıp yardım almaya gitmişsin. Bu çok büyük bir adım :) Dr ların iyi çıkmaması şanssızlık olmuş, ama bu bundan sonraki doktorların kötü olacağı anlamına gelmez. denemeye devam etmeli, iyi doktoru bulana kadar vazgeçmemelisin. insanlar neleri atlatıyor... Gaz istiyorsan bir nebze buradakiler verir sana o gazı

Hayır çalışmıyorum. psikoloğa da gittim daha önce ama tek bi sefer. Bi daha gitmek istemiyorum çünkü ilgileneceklerini düşünmüyorum.

Çalışmıyorum KPSS ye hazırlanıyorum. bütün gün evdeyim. küçük bi ilçede yaşıyorum. öyle aktiveteler olmuyor olsada katılmaya cesaretim yok. Hele tek başına asla katılamam öyle aktivitelere G greengirll

Diyorlardı maalesef. Bir yere gittiğimizde asla oturduğum yerden kalkmama izin yoktu. Ve konuşmamada. 10 yaşlarındayken bile annemin seçtiği kıyafetleri giymek zorundaydım. Hatta bir gün düğüne giderken onun beğenmediği kıyafeti giydim diye kıyameti koparmıştı. Çok kötü laflar söylemişti. Ya da evde yaptığım hiç bi şeyi beğenmezdi. Tam olarak korkum konuşurken benden sıkılırlar mı acaba diye düşünmek. Aklıma anlatacak bişey gelse bile 'yok bu çok sıkıcı, kesin daraltırım onu' ya da ' bu ilgisini çekmez çok saçma' diye düşünmek.

Ah ah belli işte. Çocukluğunuzu şöyle bir gözden geçirin size konuşma, gülme, zıplama, hoplama, yapma dokunma diyorlar mıydı? Bir de nesinden korkuyorsunuz tam olarak? Konuşunca rencide olacağınızdan mı, komik duruma düşeceğinizden mi yoksa doğru cümleler kuramayacağınızdan mı? Net bir sebebi var mı? T Tirilaylaylom... tek ayak

Sen insanlara cok anlam yüklediğin icin aslinda. Bunun dengesini kurman lazim. Kendine daha fazla anlam ve deger yüklersen sorun çözülecek

Teşekkürler fakat o şehirlerde değilim.

Ne kadar kırıcı bir yorum. Sizin de aileniz size saygı duymuyor, evlenmişsiniz ama hala onlara bağımlısınız. Burada sayfalarca sizi telkin etti insanlar, böyle yorum görmedim hiç. Demek ki insanların sorunları olabiliyor. Üzüldüm gerçekten, çok inciticisiniz. Konu sahibi sizin insan içine karışmanız lazım, bunun için ne olduğunu önemsemeden bir işe girseniz, bir yerden başlasanız o kadar iyi gelir ki size. Benim de telefonla konuşmada sıkıntım vardı. İşe başladığımda velileri telefonla araya araya bunu yendim. Şimdi yok bu durum. Çocukluktaki travmalar ne yazık ki hayatı etkiliyor böyle.

o zaman tatlim madem sorunun farkindasin ustune gideceksin, kisisel gelisim kitaplari oku, seninde diger insanlardan hicbir farkin olmadigini anlaman ve icsellestirmen lazim kadinlar kulubunde kisisel gelisim topigi var, oraya takil, oku bol bol pembesalyangoz2 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Başlığı gördüm ve içimden şu geçti: Aynen bende korkuyorum İnsanlar çok fena çok.. Korkmakta haklısın. Ama kendini de çok bunaltmamalisın. Bu senin elinde ya terapi al ya sen kendini iyileştir.

Teşekkürler tavsiye için. Bilişsel terapi diye bir şey duymuştum ama hiç araştırmadım. lou

bence önce kendini oldugun gibi sevmeyi ögrenmelisin. egoist olmayi ögrenmelisin. kimseyi ne der diye takmamayi ögrenmelisin kisisel gelisim kurslari vardir kesin oraya giderek hayata ilk adimini ata bilirsin

Ben dershaneye bile gitmem gerektiği halde gidemedim bıraktım. kişisel gelişim kursuna asla gidemem. bu düşünceler bile beni inanılmaz korkutuyor. S

KPSS ye hazırlanıyorum. evdeyim bütün gün. Eğer bu sene de kazanamazsam seneye iyi kötü bir iş bulup çalışmam gerekecek. Burada herkes iş hayatı iyi gelir yazmış ama ben daha fena olacağımı düşünüyorum pembesalyangoz2 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

bazi aileler var cocuklarina surekli salak salak konusma.. sus artik.. aptalmisin tarzi konusuyorlar cocukta içine kapaniyor

ailen cocuklugunda sana nasıl davraniyordu

öncelikle size "buda boynu bükük" diyen hocayı kınıyorum. bende lise dönemimde abimi ani kaybetmiş travma yaşamıştım ve üzerimden atmam 3 senemi aldı diyebilirim. Ama ben bu kadar ürkek değildim yine konuşuyodm, yine de sınıfa göre sessizdim. Aynı şekilde bir hocam bana sen dikkatimi çektin çok sessizsin teneffüslerde de böyle misin dedi hemen atağa geçtim yoo konuşuyorum sevdiğim arkadaslarimla gayet güzel muhabbetim var diye. Nasıl bir cesaret geldiyse artık üzerimden bu özgüvensizlik ve travmayı atışımın ilk hamlesi oldu. Şu an üniversitedeyim ve çok girişkenim aktifim insanlarla çok kolay diyalog kuruyorum. İnan bana bi yerden başlamazsan hep böyle gider, seni küçük gören hocan da olsa egoist olmalısın değerini göstermelisin. Önceki

Senin tam aksine kucuklugumden beri cok girişken hayatın içinde olan bir insanım Ama ne yazık ki özellikle son 2 senedir insanlardan ben de korkmaya basladım

Biz, bizi yetistirenlerin ortaya çıkardıkları sonuçlarız. Aşırı elestiriyle yetistirilmissiniz belli ki o yüzden sosyal fobi gibi bir soruna sahipsiniz sanırım. Terapi şart ama o imkanda simdilik yokmuş o yüzden kendi kendinize yardım etmekten başka bir yol yok gibi.. En azından biseyler yazmak istiyorum bende. Canım benim, insanlar sen ne yaparsan yap muhakkak islerine gelmedigin anda seni eleştirecekler. Beni de eleştirecekler yani milyarlarca insan icin gecerli bu. Bende birilerini elestirecegim, sende ve milyarlarca insanda bunu yapacak. Bu cok olagan bir durum. Yaşadigımızin, insan oldugumuzun kanıtı. Bazı insanlar iyi niyetli olacak bazilari da kötü niyetli. Kimisi yavşak olacak kimisi suratsiz kimisi de sevimli. Ama iyi niyetli de kötü niyetli de, yavsakta, suratsızda, sevimli de işine gelmeyen noktada seni beni onu bunu elestirecek. Bu cok doğal. Atasozumüz var "akıl dağitılmıs herkes gene kendi aklını seçmiş"diye.. Bu atasözüne göre herkes herkesten daha akıllı.. Doğal ol yani. diyelimki benimle güzel güzel konuşuyosun ama bana görede saçmalıyorsun. Böyle bir durumda ne olabilir ki benim açimdan. En fazla seninle konuşmam kızarım sana yada belli etmem o an ki düşünceme bağlı yani ne yapacagim. Peki benim bu yaklaşımım senin açından ne ifade ediyor. Eyvah ben ne yaptım gibi bisey mi.. Yap ne olacak. Kötü bişey yaptiysan özür dilersin yanlış anlaşildiğıni düşünuyorsan tekrar açıklarsın vs.. Olması gereken sıradan bişey oldu sadece bu kadar. Yani diyecegim o ki insanları gözunde bu kadar büyütmemeyi öğren artık hepimiz kendimizle başbaşa kaldığımızda kendi işimize gelenden yada gelmeyenden başkasını düşünmeyiz.

Hayır. Kendimi bildim bileli böyleydim. Huzurlu bi aile ortamı yoktu. Asla sorumluluk vermeyen yaptığım hiç bir işi beğenmeyen ve sürekli başkalarının çocuklarıyla kıyaslayan bi anne babam vardı. Ha bi de her ev işi ve yemek yaptığında annem sürekli söylenirdi ve beddua ederdi bize. Bunların beni etkilendiğini düşünüyorum. Kendimi bu yüzden değersiz hissediyorum. benim fikrim bu. ama belkide annemin dediği gibi karakterim böyledir bilmiyorum. pembesalyangoz2 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kurslara katılabilir, psikiyatra gidip ilaç yerine bir psikolgtan veya kişisel gelişim rehberlerinden destek alabilirsin.

kisisel gelisim kitablari? pembesalyangoz2 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bende daha çok korku ve hafif heyecan oluyor. Göz teması zaten pek kurmam. Bi de topluluk içinde pek

32 ye girdim Ben de hep işyerlerinde zorlandım Şimdi beni zor ezerler Başka şehirde çalıştım kişiliğimi kazanmamın en önemli sebebi bu Bi Arkadaşım derdi allah sana şehirdışından koca nasip etsin die... Anlıyorum sizi

Annem tam tersi insanlarla arası çok iyi. Evde ne kadar sinirli olsada eve misafir vs geldiğinde çok neşeli konuşkan biri oluyor. Hatta bana hep söylerler hiç annene çekmemişsin diye. pembesalyangoz2 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben de bu kadar olmasa da utangaçımdır ve böyle geldim böyle gidiyorum Ben de hakkımı savunamam ama kendimi ezdirmem de Psikoloğa gitmenize gerek yok İşe girin iyi gelebilir pembesalyangoz2 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bende de o korku var donuk oluyorum konuşacak birsey bulamıyorum konuşàmayınca da kasıliyorum orayı terk etmek istiorum. Bu seferde yalnız kalıyorum içe kapanık à sosyal oluyorum

kisisel gelisim kitaplariyla basla arkadasim. sonra diksiyon, vs kurslara git. ve hobi edin: boyama, fotograf, yemek yapmak gibi. kendini sev, bakim yap. hayal et iyiyim, güzelim, mutluyum. hisset. simdi bir ise girdin ve kimse seni tanimiyor. hobilerinden sohbet edebilirsiniz. yapacagin lezzeti kurabiyelerin tarifini isteyebilirler vs. bunlar kendi yapsbileceklerin, psikolog ve psikiyatr den de destek al ayrica. T

aileniz ne diyor bu duruma? benim cocugum bu durumda olsa duzelene kadar pesini birakmazdim sizin iyi bir psikologa gitmeniz lazim sorununuzu ilacla cozemezsiniz terapiyle cozebilirsiniz hatta hipnoz terapisi bile alirdim sizin yerinizde olsaydim

Oz guven eksikligi var gibi geldi Bana

Bu sorunun mutlaka kaynağı vardır, seni insanlardan korkmaya iten sebepler... Aklına şunu getir kimse senden daha farklı değil hepimiz neticede aynı mekanizmada doğup büyüyüp ölüp giden yaratıklarız, bu kafana taktığın tipler yüzünden senin hayatın akıp gidiyor her günün kıymetli onlara odaklanıp kendinden vazgeçme, bu rahatsızlıkta tuhaf bi şekilde insan herkes tarafından incelendiğini düşünüyor zihnimiz bize tuhaf bi oyun oynuyor, bu soruna sosyalleş diye çözüm sunmak abesle iştigal olur zaten, bizim gibi tiplerin pat diye bi sosyal kelebek olması mümkün değil, azar azar başla önce biraz kalabalığa gir sonra o kalabalığın dozu artsın, ama asla eve tıkılma yoksa hiç çıkamazsın emin ol

Çevreden birinin bize bu konuda destek olması gerekiyor işte. Ya da baskıyla telkinlerle vs. Yardım etmeleri gerekiyor. Kendi başımıza halledemicez

Göz temasından kaçınmak tek bir hastalığın belirtisi olamaz. Araştırırsanız bir çok psikolojik rahatsızlığında belirtisi olduğunu görürsünüz.

2 psikiyatriste 1 kere de psikolapa gittim. Aslında intertte araştırdım herkesin çok iyi dediği tavsiye ettiği doktorlara gittim ama oraya gittiğimde ilgilenmediler bile. Yalandan bi kaç soru sorup gönderdiler. Siz özel bir psikoloğa mı gittiniz? Ve de ilaç kullandınız mı?

Sosyal fobiksin. Ilac tedavisi ve psikoterapi alman lazım. Nickin bile kabuklu. Bu hayata bir kere geliyoruz ve kendini bir an bir sahnede hissedip öyle davransan? Hiç olmadigin kadar konuşkan ve yırtık bir insanı taklit etsen? Nolur sence

Teşekkür ederim mahcup ettiniz sağ olun. Buradan tanı koymak doğru bir şey olmasa da ben de sizinle aynı fikirdeyim. Tablo onu gösteriyor ama daha farklı durumlar da içinde barındırıyor olabilir, heh bu sosyal anksiyete diyemeyiz direkt. Konu sahibine hastane yetersiz gelecektir, zira psikoterapi alması gerekiyor. Hastanelerdeki psikolog arkadaşlarımın da terapi hizmeti sunacak vakitleri olmuyor zira çok meşguller ve hastane ortamı psikoterapi için uygun değil. Sadece psikiyatr da bu durum için yetersiz kalacaktır. O yüzden iyi bir psikologtan psikoterapi almasını öneriyorum, gerekirse duruma bağlı olarak psikiyatrla da görüşmesi istenebilir. Ankara ya da İstanbul'daysanız terapist önerisinde bulunabilirim konu sahibi.

Tek derdi kocaydı zaten.

psikoloğa para verilip de gidildiği için mecbur ilgileniliyor. . push ; Umberlee

şu tedaviyi alırdım, bunu alırdım demek doğru değildir, buna bizlerin değil psikologların veya psikiyatristlerin karar vermesi gerekiyor. 26 yaşındasınız belli ki kendiniz aşamıyorsunuz, psikiyatristlerin de bir faydasını görmemişsiniz, psikoloğa gitmelisiniz. bir kere geleceğiz hayata ömrünüzü bunlara kafayı takarak mı geçirmek istiyorsunuz, neyi bekliyorsunuz yardım almak için?

Bende öyle kolay kolay arkadaşlık kuramam, girdiğim ortamlarda konuşurum gülerim sohbet muhabbet ama o orda kalır. Çok az bi arkadaş ortamım var ama ben çok seçiciyim herkesi hayatıma dahil etmem. Birini hayatımdan silmem için bir davranışı bir sözü yeterli gelir. Telefonda kimseyi aramam, arayamam değil, telde uzun uzun konuşmak muhabbet etmek gereksiz ve yorucu gelir. Baş sağlığı için geçmiş olsun demek için aramak hep zordur benim için, çünkü telefonda yapılan her görüşme bana samimiyetsizlik içerir. Tabi bu benim çevremden de kaynaklı bir durum. İnsanlardan korkmuyorum ama iki yüzlü nankör taraflarını gördükçe tiksiniyorum.

Hep aile Faktörü tetikliyor ya

Daha da fazlası var aslında Fistiklicikileta Guru Anneler

Sizin durumunuz sosyal fobi sanki. @Astoria size tavsiyede bulunabilir diye düşündüm. Yorumlarını severek okuyor ve kendisinden çok şey öğreniyorum.

Cnm sosyal fobin olabilir mi bende 29 yaşında yım aynı sorunlar bende de var. Seni öyle iyi anlıyorum ki. Sende Göz teması kurmaktan kaçınıyor musun insanlarla. pisi26237

Şöyle düşün o sana sınıfta boynu bükük diyen hocandan sonra ne degisti hic bir sey.. sinifta sen utanip kizardin ne degisti hic bir sey.. rezil olunca noluyo hic bir sey.. karsindakiler kim ki ya ne farki olabilir sende? Sen onlara rezil olsan nolcak olmasan nolcak hayatinin her evresinde farkli farkli insanlar olcak. Birak hayatina girsinler ciksinlar. İnsanlara cok anlam yüklersen onlar senden uzaklasir onlarla arkadas olmaya calisirsan veya onlara hissettirirsen ben sizden utaniyorum gibi hislerini onlar senin peşine düşmez. İnsanlara onlara anlam yüklemiyormuşsun gibi bugün canın sohbet etmek istiyormus ediyormuşsun gibi davrancaksin. İnsanlari neden kendinden önceye koyuyorsun kim onlar farklari neler? Rezil olmak insani özgür kılıyor bana göre. Diyosunki ne varki ben hala ayni benim. Beşer şaşar. Hanginiz mükemmel ki ben olayim? pembesalyangoz2 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Senin kadar olmasa da ben de böyleydim ama mecburen attım bunu çünkü iş hayatına başladım ve gördüm ki herkes kurt, bırak çekingenliği az bir iyiniyette bile herkes seni suiistimal etmeye açık. Zamanla derin kalınlaşıyor. Çalışmıyor musun napıyorsun tüm gün evde iyice kapanırsın içine.

merhaba öncelikle bunu tabiki aşabilirsiniz. tek çaresi sosyalleşmek malesef. markete bile giderken sıkıntı yaşıyormuşsunuz. basit şeylerle başlayın önce kendi kendinize alışverişe, markete gidin. sonra çok samimi olmasanız da arkadaşınız varmış. sinemaya gitmeyi teklif edin mesela. hem evden çıkmanız için bir vesile olur hem çok konuşamasanız da film izleyeceksiniz zaten. kendinize daha doğrusu davranışlarınıza çok odaklanıyor olmalısınız. toplu taşıma bindiğinizde insanlar sizi izliyor diye düşünüyor da olabilirsiniz. ama insanların iç sesini duysaydınız iki ekmek bi yoğurt ya da akşam maç var gibi komik cümleler geçiyor çoğunun aklından. umarım yardımcı olabilmişimdir. Önceki

Üniversitede ne oldu da değiştiniz peki? Sadece arkadaş çevrenizden dolayı mı düzeldiniz pembesalyangoz2 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Aileden kaynaklı olabilir mi?

bak negüzel ifade ettin kendini. hiç sıkıntı yok yüz yüze deglkn. bilissil terapi diye bir kitap var nete de bak yaz cıkar. ŞEMA yöntemi diye. muhtemelen küçüklen bastırıldın. ya ailede ya akrabada sonrada hep böyle devam ettin herkes yemek yitor sonrada o nu cıkarmak için tuvalete gidiyor o korktukların senden degerli degil herkes senin gibi. kendi degeeini bil su güzelim yılları hrba etme kacarak. pembesalyangoz2 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Sosyal fobi. Sen psikiyatriye gitmişsindir iyi bir psikologa gitmen lazım O

Iyide konuşmadan bunu anlayamazsın. Baktın konu sıkıcı geliyor hemen degistirebilirsin. Inanki bazen insanlar saçma sapan şeyleri saatlerce konuşabiliyor.

Kendimi sizin yerinize koydum da asıl velilerle konuşmak ne zordur. Allah bizim gibilere kolaylık versin vallahi.

Evet aynısını Ben de düşündüm çalışmak iyi gelecektir

Çevrenin pskilojik baskısı çok fena. ' neden konuşmuyorsun, dilini mi yediler, aç bakiyim dilin varmı' bu yasında bile hala bu saçma soruları sırabiliyorlar. Hayır anlamıyorum bunları diyenxe ne geçiyor ellerine. İş hayatı benim korkulu Rüyam. Brn daha fena olacağından korkuyorum pembesalyangoz2 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kendinizi zorlamadan yavaş yavaş deneyin. Basit adımlara odaklanın. İlk seferinde basit bi merhaba, gülümseme, teşekkür etme, kolaylık dileme ve kapanış. Bi sonraki adım dedigim gibi konusacak ortak alan yaratma, ben satıs görevlileri üzerinden gittigim icin ürünleri sectim. Kişiye göre degişebilir tabi. Her seferinde minik minik adımlar atın. Ve işi batırmaktan korkmayın cünkü yabancıları secme sebebimiz bu, yürümezse bi daha gormeyeceksiniz. Ve günde belki 100 musteri ile ugrasan görevli tekrar görse bile sizi hatırlamayacak. Hic yaşanmamış gibi olacak yani.

Ben de lise 2 ye kadar neredeyse hiç kimseye konuşmazdım evde de sadece kitap okurdum lise 2'de staja başladım patronun öyle bir adamdı ki Allah ondan bin kez razı olsun ben o zaman telefonla bile konuşamadım beni çok zorladı Müşterilerden para istedi bankalara vergi dairesine her yere beni yolladı Ve ben bunu açtım lisedeyken bütün okul benimle dalga geçerdi 30 yaşına gelip de küçülmüş kendini beğenmiş okala diye ama asıl sebep sadece o insanlarla konuşamıyordum Hatta Gül ilk iş görüşmesine gittiğimde patronun odasına girdiğimde Gerçi o da biraz karanlıktı ama neyse ben sandalye yerine orta sehpaya oturmuşum yardımcısı bir şey içer misiniz Küçük Hanım dedi patron Hadi Bize çay getir dedi Neyse çocuk geldi sonra yüzüme baktı ne dedi ki İstersen sen sandalyenin üzerine otur Ben de çayı sehpayı koyayım yerin dibine girmiştim Orada 2 sene birlikte çalıştık ve bu sürekli alay konusu oldu Kendini sev kendine güven hata yapabilirsin ancak zamanla öğreneceksin küçük küçük kendini zorla Gerçi senin durumunda sanırım insanlarla iletişim kurmada zorluk yaşamadan onlardan Korkmana asıl neden eski bir travma olabilir

Bende korkuyorum bende Genel olarak takıntılı ve çok Çekingen biriyim. Uzun süre yardım almalı ce sosyal hayatın içine gitmelisiniz bence siz defne-28

Konunu ve yorumların çoğunu okudum. Yapılan bazı yorumlar için hicbir şey diyemiyorum gerçekten. Yasamayan bilemez işte... Bende üniversite son sınıfım. Ve sana benzer bir durumdaydım inan ki... Özellikle akrabaların hic sesi çıkmıyor, varlığı hic belli değil, hayalet gibisin gibi gerizekalı yorumlarını başlarda çok takardım. Zamanla seninle ne paylasicam ki zaten gerizekalı moduna girdim. Gerçekten böyle konuştuğum için özür dilerim ama hala sinirlenirim. Her neyse benim de bu halde olmamin tek sebebi babamdır. Ayni senin ailen gibi beni boyle yetiştirdiği için çok mutlu. Bir gün bütün sinirimle ben ağlarken senin yüzünden boyle oldum dediğimde verdiği cevabi burda yazmak bile istemiyorum, hala sinirden ağlamama sebep olabilir çünkü. Kendi hayatım için yaptığım en iyi şey gerçekten babamın hakimiyetini hayatımdan kaldırmak oldu. Artik ne isim olursa kendim yapıyorum. İnan kendi başına basit bir is yapmak o kadar zor geliyor ki... Simdi bu isleri söylesem çoğu kişi güler yok artik bunda ne var çocuklar bile yapar der. Ama benim için büyük şeylerdi. Simdi en ufak isimi bile kendim yaparım. Peki ben nasıl açıldım biliyor musun? Basit bir ingilizce kursuna arkadaşımın ısrarı sonucu gittim. Daha ilk gittiğim gün tanımadığım 20 kişi önünde hoca beni tahtaya çıkardı ve ingilizce bir diyalog canlandırmami söyledi. Nasıl bir korkuydu benim için tahmin edersin sanırım. Çıkmamak için dirensemde hocanın ısrarıyla çıktım. O kadar da korkulacak birşey yokmuş dedim. O senenin yazında staja başladım. Farklı insanlarla her saniye muhatap olduğun bir is düşün. Orda her isi yaptım. Basta belki elim ayağım dolasti, belki çok heyecanlandım ama üstesinden geldim. bırakıp gitmedim. Simdi ayni yerde part time hem çalışıp kendi paramı kazanıyorum, hem okuyorum. Çok uzattım farkindayim. Bunu sadece konu sahibi için yazdım. Özetle senin kendin için yapacagin bu iyiliği kimse sana yapamaz. Korktuğun için pes etme, asla birakma. Herkes yapabilir inan ki... M

Kendime böyle çok telkinlerde bulunuyorum. kişisel gelişim kitapları aldım okudum ama dışarı çıkana kadar insanları görene kadar sürüyor bu düşünce.

Hayır enerjimi emmiyorlar aksine ben onlarınki emiyorumdur. Ruhsuzluğumla. Ben çekindiğim için bakamıyorum

Psikoloğa gittim daha önce. özel bi doktora gitmeye maddi imkanım yok.

Ben dr dan da çekiniyorum gözlerine bakamıyorum oda benden rahatsız oluyor diye düşünüyorum hatta hissediyorum ki dr da rahatsız oluyor eminim. Önceki

En iyi velilerle anlasıyorum ağzım laf yapıyor biraz aslında çok sorun yaşayabileceğim bir okulda çok şükür veliler yönünden sıkıntı yaşamadım.

Psikiyatri harici psikoloğa da gitmen lazım. Sadece ilaçla veya sadece terapiyle geçmez bence. Not: başlığa istinaden, bende korkuyorum artık

göz temasından kaçınmak otizm belirtisi, otizmli olmayan insan neden göz temasından kaçınsın ki? pembesalyangoz2 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Özgüvenim hiç mi. hiç yok ve evet konuşacak bişey bulamıyorum. Aklıma gelen konularında sıkılırlar diye anlatmak istemiyorum T Tirilaylaylom... tek ayak

Benim teyzem onun bir örneği. Gerçi annemde aynı sayılır. Çocuk a dese, salak sen sus gerizekalı derdi ve kuzenim şuan benden de beter bi halde. Yürüşünde bile anormallik oldu. Ama tabikide teyzem çok efendi oğlum var hiç. konuşmuyor diye övünüyor A

Öyle bir patronunuz olduğu için çok şanslıymışsınız. Eğer sizi zorlayan biri olmasaydı bu durumu aşamazdınız belkide. Keşke benim çevremde de beni bişeyler için zorlayan birileri olsaydı.

Yapamıyorum işte. Bitirme tezini hocaya sunarken ki sadece 7 8 kişi vardı karşımda bütün vücudum kasıldı. Yüzüm boynum kulakların kıpkırmızı oldu. Kollarım bile titredi. Olmuyor işte ben

bu durum büyük bir problem ve çok önemseyip müdahale etmeniz gereken bir problem.

Hergün yaptığın ekstra konuşmaları not al. Bugün kasiyerle konuştum, komşuyla konuştum, kuzenle konuştum gibi. Kem küm etsende yaz. Markete annenle gitme yalnız git. Hergün ekmek almaya sen git. Başlarda zor gelir ama zamanla alışırsın. Buraya yazan çoğu kişi seninle benzer sorunlar yaşadı. Sende okudun hepimiz aştık bunu. Sen de yapabilirsin. Yapamıyorum edemiyorum deme. Yapacağım, konuşacağım de.

Zorla biraz kendini. Ne düşünürler diye düşünme, konuş. Benim bir arkadaşımın annesi böyle. Kadın artık 70 yaşında ama hayatı bu şekilde geçmiş. Çocuklar, eşi bıkmışlar. ömür boyu sadece evdeki işlerle ilgilenmiş. Veli toplantılarına gitmemiş. Çocukların arkadaşlarını bile eve almazmış. Çekinirmiş. Akraba falan gelse ürkek oturur veya ikram bahanesiyle mutfaktan çıkmazmış. Doktora, kuaföre heryere çocukları götürmüş veya evdeyse eşi. Yani o çocuklara destek olacakken tam tersi olmuş. Hep kumandayla. Şunu ara, şunu sor, şu tamir olacak birini bul. Zor yani. Böyleyim diye kendini bırakma. Gayret et biraz. pembesalyangoz2 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bende de göz teması sorunu var. Herkese karşı oluyor sanki benim beynimi okuyor sanki ezik oldugumu bütün özgüvensizliğmi anlayacak gibi

Doktora gittiniz mi? Sosyal fobi filandır belki. lou

Kitap okuyorum

Ben de Ankara için alabilirim:) yalnız benim sorunum tanımadığım ya da tanıdığım insanlarla değil. Tam tersi yeni iş ortamına girince oluyor 4 senede 5 okul değiştirdim ondan mı acaba diyorum zira yeni bir ortama girip alışıp tekrar aynı şeyleri yaşamaktan sıkıldım sanırım. Bir terapist ben de düşünüyorum. Şimdi tekrar başka okula atandım mecburiyetten ikinci dönem başlayacağım şimdiden stresi sardı. normalde öyle değilimdir aslında. Karışık ya:) pembesalyangoz2 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bir de kendinizi kalabalık arkadaş grubunuz olması gerektiği durumuna şartlandırmayın. Bu da sizi çok etkiler. Bazen insana samimi bir dost bile yeter. En önemlisi de kendi kendimize yetebilmemiz. Yine ihtiyaç duyuyorsunuzdur anlıyorum okuyun bol bol okuyun.

Bu durum çocukluğunuzda ailenizden gördüğünüz kıymet ve değerle orantılı bir durum. Her aile evladına değer verir fakat bazı ailelerin öncelikleri farklı olduğu için çocuklarini daha arka plana atar ve bir eşyadan bile daha kiymetsiz hissetmesine sebep olabilir o insan. Kitap okuyormuşsunuz ben yine bol bol kitap okumanizi tavsiyenizi ederim. Evet biraz zaman alacak ama geçecek.

Tiyatro kursu mu. Beni öldürsünler daha iyi. Ben üniversitede sunum yapmamak için okulu uzattım sırf o kadar insanın önüne çıkarsam heyecandan düşüp bayılırım diye.

Bende dışarı çıkmaya korkuyorum evden. Özellikle hava karardıktan sonra ama bu son 2 3 senedir böyle. Eskiden akşam 10da işten çıkıp eve gelirdim.. defne-28

Evet :) K Kahvekokulukadin Kahvekokulukadin tek ayak

onlarla iletisime gectim... bir arkadasim ne pisirik dedi ben şok oldum halbuki pısırık degildim... ben nezaketi iyi niyetimden susardim onlar farkli algiladilar... lise arkadasim ben seni unvden kacar gelir diye dusunuyordum dedi ki cevremdekilerde oyle dusunuyormus.. ama benim sizden farkim arkadaslrim beni cagirirlardi gece 1 lere kadar sitede otururduk gezerdik... disari cika cika aşın... parkta teyzelerle konuş.. kimsenin senden ustun olmadigini kabul et.. bizde hata yapiyoruz baskalari ne istiyorsa onu dusunuyor. sen herhangibir hareket yapmasanda

annenler fikirlerinin ve davranislarinin yanlis oldugunu aşilamişlar... annenin yaptigi kotulugu gelde duzelt

aslında çok akıcı ve güzel yazıyorsunuz konuşmanızda öyle mutlaka ama siz kafanızdaki duvarları geçemiyorsunuz. Kendiniz kişisel gelişimle çözemiyorsanız psikolog faydalı olabilir yada bu geçmiş çocukluktan kalan kodlamaları olumluya çevirme diye bir olay var bunla ilgili araştırma yapabilirsiniz. Çalışıyormusunuz?aktivitelere katılma şansınız varmı? Eğer varsa kendinizi zorlayarak lütfen toplu yapılan bir aktiviteye katılın. tek başınıza tur bile olabilir. Korkuların üstesinden gelmenin yolu aslında üstüne gitmek. en fazla ne olabilir diye düşünebilirsiniz Rezil olmanız çok zor siz çok güzel konuşursunuz bence insanlarla. Nice iki kelime konuşamayan insanların konuştuğu memlekette siz susmayın bence..

Çok ciddiyetle Anlatamadım bence. Çünkü çok kaale almadılar ve bende tam olarak açılamadım. İyi bir aile ortamım olmadı. Babam annemi sürekli aldatırdı ona değer vermezdi ve annemde hep sinirini bizden çıkarırdı. Hiç bi zaman normal aile gibi oturup sohpet ettiğimizi hatırlamam mesela. Ya da annem babam anlattığım hiç bişeyi dinlemezdi. Hep kendi kendime takılırdım. En sinir olduğum şey başkalarının çocuklarını övmeleriydi. acaip derecede uyuz olurdum. Şaşırdığım bişey var kendimde. Ben küçükkende gülmezmişim, soru sormazmışım.2 3 yaşlarındayken yani. Anneme hep nöylemiydim diye sorduğumda söylemişti. Halbuki ben bu yaşımda bile olur olmadık herşeyi merak ederim araştırırım. Küçük bi çocuk nasıl soru sormaz nasıl cıvıl cıvıl olmaz gülmez. Bence hatırlayamayacak kadar küçük olduğum bir zamanda bişey yaşadım ben.

Ohh ne guzel kocada bulmussun T

Alaninda iyi bir psikologa gidin. LUTFEN. Size ne kadar iyi geldigine siz bile sasiracaksiniz, sizinle hemen hemen benzer yollardan gectim, ki hala bitmis sayilmaz ama gercekten cok gelismis bir durumda oldugumu fark ediyorum, hem de cevremdeki kisiler fark ediyorlar. Ayni sizin gibi tutucu bir aileye sahibim, benim bu halimden sikayetci degillerdi bilakis memnunlardi ama ne cektigimi ben bilirim. Mutlaka bir psikologa gidin. . push ; pembesalyangoz2 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Evet başlıklata da yazdığım gibi ciddi ciddi insanlardan korkuyorum. Küçüklüğümden beri aşırı sessiz utangaç biriyim. Okula başladığım ilk zaman sınıf arkadaşlarımla konuşamıyordum, biri bişey dediğinde bile cevap veremiyordum. Sınıf öğretmenimde aksı gibi çok kötü bi kadındı. Sürekli azarlar şiddet uygulardı. Tabi sadace gözüne kestirebildiği öğrencilere. Bir dönem düzelir gibi oldum. Üniversitenin ilk dönemi. Okulda hiçkimsenin birbirini tanımadığı ve arkadaş olmaya çalıştığı dönemdi. Herkes arkadaşını bulduğunda ben yine dışarda kaldım. 2 3 kişi vardı aslında ama hiç bi zaman kimseyle gerçek samimiyet kuramadığım için onlarla da arama istemeden mesafe koydum. Yine de şuan en yakın arkadaşlarım onlar. Ama diğer insanlardaki gibi samimi arkadaşlıklar değil. Okulum biteli bi kaç yıl oldu. Ve benim yaşadığım yerde bir tek arkadaşım yok. Yaptığım en büyük aktivite annemle markete gitmek. Artık o bile ölüm gibi geliyor. Otobüse binmek, insanların arasında dolaşmak, düşününce bile nefes alamıyorum bazen. Hele akraba ziyareti vs. bildiğiniz depresyona giriyorum. Kalp atışlarım yükseliyor o gün. Buz gibi havada stresten terliyorum. Dershaneye yazıldım dönem başında ve yine hiçkimseyle arkadaşlık kuramadım. Arkadaşlığı geç doğru düzgün bi diyolog bile olmadı kimseyle aramda. Birgün bi hoca beni yanına çağırdı ve bir sorunun sıkıntın mı var, neden kimseyle konuşmuyorsun diye sordu. Hiç bi cevap veremedim herzamanki gibi yerin dibine girdim o an. Düşünsenize 26 yaşına gelmişsiniz ve hala insanlarla doğru düzgün konuşamıyorsunuz. Lisede de bi hocam beni kenara çekip kabuğundan kurtulman lazım vs. Demişti. Ortak tanıdığa bile söylemiş hiç konuşmuyor diye. Hele bi gün sınıfın ortasında kızarma felan demişti. Düşündükçe fena oluyorum. Bi hoca da benle dalga geçmişti hiç konuşuyorum diye. Bu da boynu bükük demişti. Kısaca hayatımın her anında budurum beni çok mağdur ediyor. Sevdiğim insanlarla vakit geçirmek istiyorum ama bu durum yüzünden yanlarına gidemiyorum bile. Telefonla arayıp hal hatır sormak, başsağlığı dilemek geçmiş olsun demek benim için okdar zor şeyler ki yaşayan anlar ancak. İnsanlar da kibirimden konuşmuyorum sanıyor en çokta ona üzülüyorum. Ben kendim hariç herkesi önemsiyorum değer veriyorum ama onlar bizi beğenmiyor burnu havada diyorlar arkamdan. Şimdiden işe girersem naparım diye düşünüyorum. Orda da yine yalnız kalıcam, kimseyle konuşamicam, halkıöı savunamicam diye şimdiden kara kara düşünüyorum. Yaşıtlarım, hatta benden çok daha küçük olanlar hayatı keşfediyor hergün farklı şeyler öğreniyor, yeni insanlarla tanışıyorlar konuşuyorlar ufukları genişliyor. Bide kendime bakıyorum. Nerdeyse 30 oldum ama hala hayatla ilgili hiç bi tecrübem yok, bilgim yok fikrim yok. Nerde nasıl davranıcağımı bilmiyorum. İnsanlarla nasıl konuşulur bilmiyorum. 15 yaşındaki çocuk benden daha çok tecrübelidır herhalde. Ben daha otobüse binmeye bile korkuyorum. Var mı aranızda benim gibi olup sonradan bunu aşanlar? Normal insan olma umudum var mı? Yoksa hayatımın sonuna kadar böyle mi yaşayacağım? Tabi buna yaşamak denirse. 3 farklı doktora gittim bu arada. Sağolsunlar iki soru sorup ilacı dayadılar. İlaçlarda hiç bi işe yaramadı.

Farklı doktorlara gitmek istiyorum aslında ama benim gibi biri için doktora gitmek bile işkence. Keşke beni anlayan bişeyler için zorlayan bi arkadaşım olsaydı. Kendi kendimi sürekli gaza getirmeye çalışmak çok zor. pembesalyangoz2 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bir aktrissin. Hayal et. Dışa dönük ve güzel bir kadını oyna. Oturmanla yürümenle kahkahanla

Asilemm olabilitesi

Senin problemin sosyal fobi hastanede öyle insanlara denk gelmene üzüldüm. Buradaki yorumlar moral verebilir, ancak problemin drlardan tedavi görmeden düzelmez. Bir şeker hastası insülin almadan düzelebilir mi sadece diyet yaparak spor yaparak? Sosyal fobi basit bir çekingenlik ya da içe kapanma durumu değildir, bilgin olsun diye yazıyorum. senin sorunun sosyal fobi, buna göre bir çözüm yolu dene

Ben öğretmenim ben de çekingenim desem inanır mısın? Her gün yüzlerce öğrencimi görüp hepsiyle selamlaşmaya çalışıp, onlara ders anlattığım halde var çekingenlik ama bu hale gelinceye kadar o kadar yollardan geçtim ki. Hiç sesimi çıkaramazdım derslerde filan okurken. Bence tavsiyem kücük adımlarla başla mesela durakta beklerken birine saat sor. Bunu yapabildiğinde başkasına bu araç burdan geçiyor mu ya da şuraya hangi araçla gidebilirim diye sor. Özellikle yaşlı amcalara filan sorarsan çok istekli oluyorlar cevaplamaya. Böyle böyle alıştırarak girişi nasıl yapacağını öğrenirsin tabi ki herkese o sorular degil de baslatma cümleleridir sorular.

Bende cok girisken degilim. ise girince normallestim orda kocada buldm. cocukda yaptm. ama hala oyle samimi bir arkadasim yok. hemen samimi olamam. bence sen bu durumu abartiyorsn. abartikca dahada kapaniyorsn. kendine ugraa bul. mesela ebru kursuna git Karpuzlu araba

Sevgili konu sahibi, Öncelikle sakin olun, söylemesi kolay diyeceksiniz belki ama çözümsüz, umutsuz hissetmek ve paniğe kapılmak durumu daha iyi hale getirmeyecek siz de biliyorsunuz. Konu içinde özel olarak psikoterapi alma imkanınız olmadığını söylemişsiniz. Bunu söyleyen çok fazla üye var, hangisinin imkanları ne derece zorlanabilir bilemiyoruz elbette. Ancak yine de en iyisi işinin ehli bi profesyonelden yardım almak, eğer zorlanabilecek bi imkan varsa muhakkak degerlendirin, bu da ihmal edilmemesi gereken ciddi bi sağlık sorunu en nihayetinde. Yukarıdaki ihtimali tamamen elediğimizi, bu durumu kendi kendinize aşmak zorunda olduğunuzu varsayarsak öncelikle bu korkuyu tetikleyen faktörleri bulmak gerekir diye düsünüyorum. Korkunun zaman içinde ilerlediginden söz etmissiniz ama baslangıcı hakkında bi bilgi vermemissiniz. Belirgin bi olay var mı bu noktada? Ya da ilk kez ne zaman farkına vardınız mesela? Tabi bi yandan durumun kökenini ararken diger yandan elimde somut bi şey olsun isterseniz küçük egzersizler deneyebilirsiniz. - Hiç tanımadığınız 5 kişiyle kısa diyaloglar kurarak başlayabilirsiniz mesela. + Market görevlisiyle selamlaşmak, bi ürün hakkında kısa bi bilgi istemek ve ona kolaylık dilemek, + Bi giyim magazasına girip görevliden yardım istemek, gösterdigi ürünler hakkında onunla konusmak, ürünlerin birini deneyip fikrini sormak + Bi sokak cocuguyla sohbet edip ona atıyorum bi çikolata ısmarlamak + Her toplu taşıma aracınin konuşmaya hasret bi yaşlısı vardır, ilk fırsatta onu bulup yanına oturmak Basit, en az 1 en çok 10 belki 15 dakika süren ve hayatınız boyunca tekrar görmeyeceginiz insanlarla gerçekleşen sohbetler yani özetle. Yabancılarla çalışmak hali hazırda sizi tanıyan insanlarla calısmaktan cok daha kolay olur, üniversitenin ilk senesi gibi düsünün. Böyle basit adımlarla kendinizi iletisime acarak baslayabilirsiniz diye düsünüyorum. Zira insan bilmedigi, tanımadıgı seyden korkar. Kendinizi insanları tanımaya, bilmeye, anlamaya açabilirseniz belki faydası olur.

Valla ara ara bana da oluyor, mesela teksem hiç gitmediğim bi cafeye gitmekten çekiniyorum veya yazmayan bir arkadaşa yazıyım da muhabbet olsun demiyorum, ortamlarda hemen fark edilen tiplerden değilim. Benim yapım bu diyorum bazen ne bileyim çokta rahatsız değilim..

Ya ama size de yazık değil mi? Niye kendinize o kadar yükleniyorsunuz. Gerçekten çok üzüldüm. Sanki karşınızdaki insan kim ki. Bir daha biriyle konuşurken öyle düşünceler geçerse, içinizden diyin ki "eyy x sen kimsin ya. Senin yüzünden bu kadar heyecanlıyorum pff" Bir tane psikiyatri hocası şey demişti. Böyle sizinki gibi durumlarda en etkili yol bu korktuğu şeyin üzerine gitmek oluyormuş. Mesela topluluk önünde konuşamıyor ya, işte sunum yaptiriyorlarmis, ilkinde çok heyecanlaniyormus kalp atışları çok artıyormuş, hatta kişi kalp krizi geçirecegini falan düşünüyormuş ama bir sonrakinde bu belirtiler daha azaliyor daha azalıyor bu sayede korkusunu yeniyormus. Siz de bunu deneyin. Sesiniz, eliniz titrese de konuşun. Ama bu sırada kendinize çok yuklenmeyin. Özeleştiri iyidir ama fazlası zarar. kedimvekahvem she believed she could so she fucked it all

Sosyal fobiye benziyor tedavi şart.

Tamam da üzerine gitmezsen nasıl atlatacaksın? Ya korkma bu kadar bu insanlardan kimse senden üstün falan değil. İnsanları tanıdıkça kendine güvenin gelecek, şimdi onları gözünde büyütüyorsun çünkü.

Bu gidişle bende öyle olcam herhalde. İnanın olmuyor. zorlasamda en ufak bi şeyde cesaretim kırılıyor. Sonra toparlayan o yorum kendimi. Günlerce o anı düşünüyorum.

Bende öyleydim keşke o yaslarda yenebililseydim bunu

Çok zor birşey. Yaşamayan insanlar için ' ne varki bunda çok basit alt tarafı şunu şunu yapacaksın' gibi algılanıyor. Ama ben otobüse bile binerken korkar hale geldim düşünün. sizin sandığınız gibi kişisel gelişim okumakla çözülmüyor.

Ya bazen bşy oluyor çok takılıyorum özellikle bazı kişilerden. Normalde insanlar tanımadığı kişilerle konuşmaya çekinirler ya ben tanıdığım insanlarla konuşmaya çekiniyorum. Kalabalık ortamlardan da

O bende de oluyor nasıl aşacağım hiç biliyorum sende mi baskıyla büyüdün . push ; Guzelseylerolsun88

Siz istediğiniz için insanlarla araya mesefa koymuşsunuz ve böyle mutlu görünüyorsunuz. Ben insanlarla konuşmak arkadaş dost edinmek istiyorum ama yapamıyorum. Ve bundan dolayı çok eksik hissediyorum pembesalyangoz2 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Biliyor musun bazen en güzel i bu şekilde olmak. Ama fark var Bu durum senin sosyal hayatını büyük ölçüde etkilemiş. Yani insanlarla hiç konusamama bence biraz özgüven eksikliği yüzünden oluyor gibi. Bak öncelikle sunu unutma. Illede arkadaş edinmek zorunda değilsin. Ama insanlarla mecbur konuşmak zorundasın. O zaman derdini anlatamaz kendini asla savunamazsin. Ben senin yerinde olsam kendimi bu şekilde kasmak yerine en azından KK deki üyelerle kaynasir mesajlasir en azından pratik yapardım. Burda kimse neden mesaj cekiyon demez sana :) sonuçta burası KADINLAR KLÜBÜ Bence korkun insanlar değil kendinsin. Çünkü sanırım konuşacak birsey bulamiyorsun o an heyecandan :)

Çok teşekkürler. Bende bugün kitap sipariş etmeyi düşünüyordum. Tam üstüne siz yazdınız. İyi hissetmek kitabını çok duydum ama kırtasiyelerde bulup alamamıştım. Bu akşam internetten alacağım

+1 defne-28

Öyle bi baskı var üstümde. Sanki ben karşımdakine güzel vakit geçirtmek zprundaymışım gibi hissediyorum. Halbuki insanlar en ufak şeylerini bile analtıp sohpet oluşturuyorlar ve hiç ilgisini çeker mi çekmez mi diye düşünmüyorlae. Amor-a

Ailem halimden çok memnun. Böyle olduğum için şanslı sayıyolar kendilerini. Zaten tutucu bir ailem var. Hipnoz tedavisi devlet hastanelerinde olan bişey değil sanırım. Ben psikiyatriste de gittim psikolağa da. Ama sanırım fazla hasta olmasından dolayı çok vakit ayıramıyorlar. 3 4 dakka sürmüştü benimki.

Sıkılan dinlemesin gitsin.. sen niye o sıkılacak diye kendi aklina gelen konulari kısıtlıyorsun. Boş konuş bisey olmaz konusa konusa konu acilir samimilik artar

Hiç bi zaman kendimi konuşkan yırtık bir insan olarak düşünmedim. Düşenemedim daha doğrusu. Ben asla onlar gibi olamam. Başka insanların arasındayken sanki birileri omuzlarımdan aşağıya bastıyor gibi hissediyorum. Sanki herkes en güzel şeyleri hak ediyor ama ben güzel olan hiç birşeye layık değilim gibi. Bazen öyle bi psikolojiye giriyyorum ki karşındaki insana 'nasılsın' diye sormak bile tuhaf geliyor. ben kimim ki ona soru sorabiliyorum ne haddime benim diye düşünüyorum. Durumum çok vahim galiba. kedimvekahvem she believed she could so she fucked it all

Hemde nasıl annem şizofren ı ydi

Sadece başlığa istinaden yazıyorum bu devirde insanlardan korkmak çok normal hergun neler oluyor izliyoruz defne-28

Gercekten itici bir durum Bu halinden dolayi da kimse senle zaten konusmak istemez psikologla gorusmeb lazim nasil evleniceksin bu halde hicbir erkekle diyologub oldumu pembesalyangoz2 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kendine güvenmekle başla Çalıştıkça alışırsın belki de

Benim küçük kız kardeşim de malesef aynı durumda ilkokul 3. Sınıfta gidiyor ama hala arkadaş edinebilmis değil biri adın ne dediğinde bile çok nadir o da içinden x der. Biz şuan çok onemsemiyoruz çocuktur diye ama ileride problem olur mu bilmiyorum. Sadece annemin yanında arkadaşlarıyla oynuyor. . push ; O

İtici evet. Çoğu insan soğuk olduğumu söyler zaten. Evet erkek arkadaşım oldu ama onlada anlaşamadık zaten

kisisel gelisim kitaplariyla basla arkadasim. sonra diksiyon, vs kurslara git. ve hobi edin: boyama, fotograf, yemek yapmak gibi. kendini sev, bakim yap. hayal et iyiyim, güzelim, mutluyum. hisset. simdi bir ise girdin ve kimse seni tanimiyor. hobilerinden sohbet edebilirsiniz. yapacagin lezzeti kurabiyelerin tarifini isteyebilirler vs. bunlar kendi yapsbileceklerin, psikolog ve psikiyatr den de destek al ayrica. Fistiklicikileta Guru Anneler

Ben istanbul dayım. Aynı sorun bende de var maalesef psikoloğ önerisi bende alabilir miyim rica etsem

Benim eşimin de sosyal fobisi vardı. İlk tanıştığımizda anlamistim, elimi tutmaya bile çekinir herkes bize bakıyor derdi. Gözlerime bakmasi için çok uğraşırdım bazen saniye tutardim ama bunu eğlenceye cevirirdim. Sevgi ve Ask herseyi düzeltti şükür. Şimdi dışarda her yerde ellerimden öpüyor, tutmaya çekinirdi Oysaki. Sevgi bütün yaraları iyileştirir demiştim eşime, bak şimdi bu konuyu okuyunca, ne güzel şeyler aşmisiz meğer eşimle hatirladim :)

bu iş ilaçlarla olacak bir durum değil. Önceden yaşamış olduğunuz bir durum/vaka türü birşey mi var? Önceki

Basligi okudum sadece. Ve kork canim. Artik bende korkuyorum. Bilinci acik cok nadir insanlar var. Gerisi inanilir gibi degil.

Sende de mı sosyal fobi var defne.

Tiyatro kursuna yazılın. Çalışmıyorsunuz sanırım. Çalışma hayatına girince öyle bir konuşmak zorunda kalıyorsun ki mecburiyetler olmasa benim o çekingenliğim hayatta bitmezdi daha da kötüleşirdi. Bak bizim iki ay yaz tatilimiz var yazlığa gidiyorum resmen izole mümkünse kimseyle karşılaşmadan tatilimi yapıp geliyorum ordaki komşulara filan hic gitmem mesela. 2 ayın sonunda okula geldiğimde resmen yabanileşmiş korkularım artmış çekingenliğim fazla olduğunu fark ediyorum. Demek ki bu alışma işi şu an kafam mesgul bi sürü iş vs yani çekingenliği ayrıca düşünecek zamanım dahi olmuyor ki ben de ilk orta lise hatta nispeten üni de senin benzerindim. pembesalyangoz2 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Tabi yetiştirilme nasılsa öyle de gidiyor. Küçükken de böyleydim iyi hatırlıyorum hep çekinir geri dururdm

Birkaç kitap tavsiyesi yapmak istiyorum iyi geleceğine inaniyorum. Şayet okumadıysan; Düşündüğün Gibi Değil, Serhat Yabancı yazarı. Özgüven-Matthew Mckay, ve İyi Hissetmek -David Burns. Harika kitaplar. pembesalyangoz2 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bende de sosyal fobi var ve beni en çok zorlayan göz teması sorunu. Ben lisans mezunu yum herhangi başka bir problemim yok. Hastalığımi kafaya çok taktiğim da özellikle göz teması sorunum artıyor. Guzelseylerolsun88

Aynen Gerçi ben insanların hayatıma haddini aşarak karışmasından rahatsız olduğum için samimiyet kurmuyorum kimseyle bi de kafa uyuşmuyor toplum geneliyle o yüzden. Yani konu sahibi özgüven sorunu mu yoksa bilerek mi uzak durma mı bunun için psikiyatri değil de psikoloğa da gittiniz mi?

saka gibi aileniz geecekten ozelw gitme durumunuz var mi? devlettekiler ilgilenemez tabi ki sizinle, sizin normal 1 saat suren terapilere ihtiyaciniz var

Tanımadığım insanlarla göz teması kurmaktan kaçınmıyorum fakat arkadaş akraba vs. Onlarla konulurken daha çok hryecanlanıyorum ve gözlerimi hep kaçırıyorum . push ; pembesalyangoz2 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

kitab? pembesalyangoz2 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Annen asosyal birisi muhtemelen. Seni yetiştirirken nasıl yetiştirmiş, senin çocukluğuna inmek gerekir. Ama öyle bile olsa merak eder araştırmacı olursan herşeyi öğrenirsin. Herkesle arkadaş olma ama etrafında pozitif insanları da kaçırma, sana yaşam enerjisi verirler sonra bir bakmışsın sen de öyle olmuşsun pembesalyangoz2 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik