Derdini hafife alıyormuşsunuz gibi hissettim kusura bakmayın

Yazın gitsin yaf, dertleşin. Yazınca konuşunca zehir akıp gidiyor. Çocukken istismara mı uğradınız?

Yo estafurullah her dağın karı kendine ağır. Tartışmaya açmıyorum aslında içeriğine de girmek istemiyorum girmiyorum. Sadece iliklerime kadar yalnız hissediyorum. Radyo dinlemek gibi ortak birilerinin okuyup yazması iyi hissettiriyor. Derdimi yazıp çözüm aramak hiçbir zaman fayda etmedi bu platformda

Olur mu öyle şey! İstismarla ölümü kıyaslamak da yani! Lütfen yazın, elbet aramızdan birileri ile frekansınız tutar. İyi gelir belki?

İki yıldır düzenli terapi + ilaç tedavisi gören bir kişinin travmalarını böyle bi ortamda tartışmaya açması ne derece doğru bilmiyorum. Hele de kendini böyle hassas bi noktada hissederken. O nedenle de nedir size bunları hissettiren diye sormaya çekiniyorum açıkçası. Ama insan insanı bilmeden de anlayabilir, ya da deneyebilir hiç değilse. Yani sebepleri bilmesek de sonundaki duygulara yabancı degiliz ya. Herkes kendi hapishanesini kendisi inşa eder diye düşünüyorum bazen. Parmaklıklarını elleriyle birer birer kendi diker. Durduk yerde değil elbette muhakkak vardır bi sebebi. Ama sonuç sebebi bi şekilde aşar işte. Nasıl desem... korkulardan, kaygılardan, utançlardan, suçluluklardan, bize yanlış ögretildigini bildigimiz ama dogrusunu ögrenmeye cesaret edemedigimiz sahte gerçeklerden, geçip gitmesine izin veremedigimiz acılardan duvarlar örüp ortasına oturuyoruz bazen. O duvarlardan içeri güzel hiçbi şey giremiyor. E biz de dışarı çıkamıyoruz. Çıkamadıkça yeni duvarlar dikiyor, yeni duvarlar diktikçe daha çok çıkamıyoruz. Geriye de çaresizlik, tükenmişlik kalıyor. Yine de mutlak bi yenilgiyi kabullenmek çok radikal değil mi... 2 yıl ya da 20 yıl, nefes aldığımız sürece birer birer örülen tüm duvarların birer birer kalkma ihtimali de var demektir. Bugün belki hiçbi şeye haliniz olmaz ama yarın en zayıfını yıkarsınız o duvarların. İçeri biraz olaun ışık girer, siz de sadece o ışığa bakarsınız. Daha büyük mücadelelere girişecek gücünüz olur belki böylece. Belki sizin gerçekleriniz çok ağır, benim yazdıklarım çok hafif, çok sabun köpüğü edebiyat kalıyo bilmiyorum. Ama ne yaşandıysa yaşandı, ne geçmişinizi ne gerçekleriniz değiştiremeyiz, değiştiremezsiniz. Küçümsemek için söylemiyorum, elden bi şey gelmediği için söylüyorum. Öte yandan büsbütün çaresiz değiliz. Nereye baktığınızı, nasıl baktığınızı değiştirebilirsiniz. Biz de belki degiştirmenize yardım edebiliriz.

Bu konudan şüphelendiği için valla kimseyi suçlayamam forumda çok acaip mesajlar var artık kimi konu sahibesine kezban/pembiş gelin demek için fırsat kolluyor, kimi polemik ateşliyor derken aklı başında ve yardımcı mesaj sayısı cidden azaldı.

3 saatlik yürüyüşün ardından geldim eve konuyu açtıktan sonra çıkmıştım. Yorulurum uyurum dedim olmadı. Yazdıklarınızın yüzde 80 i bende yaşadım ilaç yoğun bakım kısmı hariç. Onu yaparsam çıkmak istemem çıkarsam da yaptım diye kendimi hiç affetmem. Şimdi ütü yapıyorum sabah iş için. Karnımı doyurmak bile zülum geliyor ama yapmazsam kilo kaybederim. Öğüre öğüre yedim. Psikoloğum asistanına yorgunum tel kapalı olacak diye not bırakmış. Yorgun olmasından kendimi sorumlu tutuyorum çünkü hiçbir seanstan sonra 6 gün rahat vermedim. Ve iyi olacağıma dair inancım yok artık. Yeni bi psikologla başlama gücü hiç yok

Biliyorum derman aramak değil niyetim teşekkür ederim bir iki insanla iletişimde olmak sadece. Kurslar spor sınavlar çok hedef koydum kendime o aşamayı çoktan geçtik şu an 6 dan beri evdeyim 5 dk gibi hissediyorum ders çalışmam lazım sadece öğürme hissim var şimdi hava almaya çıkacağım. çünkğ yatsam uyuyamacağım en fazla 3 saat uyurum B BirGonca06 Tosuncuk 💜 Üyelik İptali tek ayak

Ben de en azından iyi gelebilecek şeyler söylemeye çalışırım bir çözüm bulamasak da uzaktan bazen anlaşılabilmek bile çok rahatlatır ya insani anlamaya çalışırım Size de teşekkür ederim Evet bu konu da biseyler söylemek bana da zor geldi

Çok sevindim bunu yapmanız o kadar güzel ki :)

Canım benim dua edeceğim senin için zira somut olarak yapabileceğin herşeyi yapmışsın zaten

Her karanligin bir sonu var unutma, şuan yapacak birşeyin yoksa çok dışarıya dolaş biraz hatta alış veriş yap bilmiyorum açık hava iyi gelir belki, şuan ki buhranlardan kurtulursun ve kendini sakın hafife alma, belli ki yaşadığın ağır şeyler ve sen hala tutunmaya çalışıyorsun kendini salmiyorsun, bunlar herkesin yapabileceği şeyler değil... lütfen kıymetini bil ve daha çok asil hayata, yaşadığımız ve başımıza gelenler bizim suçumuz değil, cezasıni kendine kesme... çocukken ben de yaşadım istismar inan hiç çıkmıyor aklımdan ama bir şekilde yaşıyorum devam ediyorum, çocuğum var öyle korkuyorum ki onun da başına gelir diye, ben yaşadıklarından sonra çok düşkün olduğum babama bile yaklaşamadim ya o da kötü şeyler yaparsa diye, halbuki babam asla öyle bir insan değildir, zamanında babamın dizinden inmeyen bir çocukken yıllar sonra anca sarilabildim babama... herşey geçiyor yeter ki işte

İki yıldır inanın her hafta şehrin en iyi psikoloğuna gidiyorum kadın çaresizliğimi bildiği için iki yıldır fiyatı iki katına çıkmasına rağmen aynı fiyattan alıyor. yüzlerce travma aynı zamanda günlük hayatta travma yüzünden yaşadığım şeyler... iki Yıldır o kadar çok çabaladım ki baya da şeyi çözdük ama tükendim. psikiyatri ile eş zamanlı gidiyoruz ilaç yardımı da alıyorum. iki yılın sonunda büyük travmalarıma ancak geçebildik ama ben tükendim hem maddi hem manevi. Şuan öğürme krizim tuttu ve kadına ulaşamıyorum tatil günü hakkım yok ulaşmaya da. anne baba aile arkadaş kuzen yabancı biri arayabileceğim gel diyebileceğim kimse yok. Ağır geldiği için içemediğim yüksek dozda uyku ilaçları son zamanlarda o kadar cazip geliyor ki. Hepsini içeyim travması da bitsin derdi de bitsin diyorum. Haftada bir seansım var fiks. Ama ben iki seans arası mutlaka bunu yaşıyorum yani 3 günde bir gitmem gerekiyor bu kadar uzun terapi alan var mıdır aranızda yada atlatan güzel günler gören belki okurum ne güzel derim şuan sadece bi yerlere yazmam gerekiyordu. Teşekkürler okuduğunuz için

Psikiyatrik tedaviyle psikoloğa eş zamanlı gidiyormuş zaten

Allah şifa versin demeye geldim. Ama acaba doktorunuz mu size iyi gelmiyor. En iyisi olması size en iyi gelecek kişi demek değil bence.

Biraz daha iyi hissediyormusun kendini nasılsın dilerim şuan uyuyabilmişsindir.

Denedim yazmayı. Sadece halimi görüp kendi haline şükrettiler yada daha beterini örnek gösterdiler "bak sen istismara uğradın ama ölmemişsin öldürülenler de var" gibi

Psikiyatrik rahatsızlıkla alelade can sıkıntısını karıştırmayın Allah yaşatmasin çok zordur bu rahatsızlık çikolatayla kahve psikiyatrik hastalığı tedavi etmez. Ayriyeten forumu yoğun olarak kullanan üyelerden hiç birinde dert dinleme birinin sıkıntısına derman olma iki çift güzel söz söyleyip yükünü hafifletmek gibi birşey asla ama asla görmüyorum aksine üstüne ekliyor dalga geçiyor yaşadığı sıkıntısı küçümsüyor ve var olan moralini bile sömürüyorlar. Aleni aleni alay ediliyor çok zaman.

allah şifa versin

Bu kısım yüzde 90 doğru

Ablacım derdin nedir peki? Buraya yazarsan insanlar da öneride bulunur. Travmaların neler? Boşver uyku ilacını falan çikolata yok mu? Bir paket aç yanına da kahve koy ohhh mis.

Bundan iyisi yok sadece benim o kadar çok travmam var ki birini iyileştirirken diğeri tetikleniyor diğerini iyileştirirken başkası kanıyor

çok yalnız kalmışsınız ve kimseyle görüşmeyip yapacak başka yapacak birşey de olmadığından sadece psikolog ile görüşüp onun dışında sanırım sürekli yaşadıklarınızı düşünüyosunuz. bazen geçmiş susmuyor malesef sürekli hafızanda tekrarlıyor. büyük şeyler öyle tamamen geçmez illa ki izi kalır ama en iyi yolu da başka şeylere odaklanmak. bir hobi edinmek, bir aktivite yapmak. ben şuan 1000lik puzzle ile uğraşıyorum sıkıntıdan mesela. tabi bunları yazarken sizin olayların bu kadar basit olmadığını da biliyorum ama başka birşey söylemek aklıma gelmiyor

Terapistinizle yol alamıyor olabilirsiniz artık, belki konuşup başkasına gecebilirsiniz

canim benim nasil aci cektiğini hisedebiliyorum, her satirindan anlaşiliyor. Bu sadece benim görüşüm: ben artik dert ve travmalari sürükli konuşmak ve anlatmak yana değilim. Klassik pskigologlar maalesef en ayrintisina kadar dinlemek istiyor, ister istemez belki unutuğumuz tekrar ortaya cikiyor. Şöyle düşünelim, çocuklara okulda öğretmek için tekrarlatirlar, ezbere verirler. Sürekli ayni şeyi söylememiz ve düşünmemiz beynimize işlemesini sağlar. Psikologda yaptiğimizda bu. 2. örnek, cimeninin yada tarlanin üstünden hep ayni yerden yürüdükmü yol olur. Yani aslinda unutmak istediğimizi daha çok bilincaltimiza yertleştiriyoruz. Kimseye burda teraipisini birakmasina teşvik etmek istemem ve bir müdet anlatmak dertdimizi dile getirmek insani rahatlatir. Sanki bu sana fazla gelmiş gibi. Başka teknikler denesen: 1. psikologa verdiğin parayla bir yaşam couchu , senin elinden tutup ve hayati tekrar tatmandan yardimci olsa 2. NLP uzmani sana travmalari nasil silebilirsin öğretir. 3. Youtube cok fazla bilincaltini değiştirme ve yeniden kodlama muzikler var. Subluminal music, meditasyon muziği!! 4. Dünyaca ünlü Dr. Joe Dispanza videolarini takip et, artik türkceside var, mutlaka onun olumlamarini dinli ve uygula. Şu kitabini şiddetle tavsiye ederim: Kendiniz Olma Alışkanlığını Kırmak5. Spor yapmak, fitnes solunu olabilir, halk oyun kurslari, koşu, hizli yürüyüş, ter attana kadar yap 5. Arkadaş bulmak, illaki dost can çiğer olmasi gerekmiyor ama seninle beraber bir yürüşe cikan, AVM dolaşan ve bir yudum kahve içip havadan sudan konuşa bileceğin 6. Hergün bir sayfa yazmak, iyice içine öfkeni, nefretini, iğrenmeni aklina ne geliyorsa nasil geliyorsa, yargilamadan sorgulumadan düpe düz yaz. Sen öğürüyorsun ya işte kusmak istiyorsun, içindekilerin cikmasini istiyorsun. O kağida en ağir küfürleri, o insanlari aslinda dilim dilim kesmek ve köpeklere yem olarak atmak istediğini yani en cani en acimasiz şekilde sadece bir sayla A4 yaz. Yazdiğini tekrar okuma sonra bunu katla uygun bir kabin içinde yak. Yak gitsin hepsi kül olsun. "Yazdiklarimi beynimden sildim Kül oldu. Bitti. Gitti "de. Yakamiyorsan git bir yere göm, sürekli gitmediğin. yazmayi hiç birakma hepsini herşeyi yakmak zorunda değilsin. Şimdi ne düşünüyorsun, neden öğürme hissi geliyor? nasil bu his?önceden bulantimi oluyor, birşeyler düşündükten sonrami geliyor?Her geldiğinde yaz, ne zaman, nasil oluyo? 7. Hissi kabul et olduğu gibi kabul et. Sen onu bastirmaya çaliştikca o daha şiddetleşecek. "öğürme hissim geldin yine. ok, seni yaşacağim. bakalim ne olacak?Şimdi, gecti, gitti" Şimdi, gecti, gitti sözcüklerini 10 defa tekrarla. 8. bu his geldiğinde, panik yaşamak ve travma düşünceleri çoğaldiğinda ağizina aci, bitter veya eşki al. Aci biber, limon tuzu veya suyu bitter bitkisel damlalar. Ayrica bitkisel çok güzel yardimcilar var, papatya cayi, melisa, carkifelek, sarikantoran, kedi otu, ömerotu, lavanta yağsi, yasmin yağsi, has gül yağsi. Bir akratara git sana bir güzel sakinleşterici cay hazirlasin. Aktar cay deyince aklima düşdü: öğürmeye karşida bir cay karişimi vardir. faydali yağlarla bir kac damla bileklerine ve ensene sür. 9. Nefes teknikleri ve yoga!!!! Yoga sadece 5 tibeti yapsan yeter, yeni başlayanlar için öyle akrobatik olmasi şart değil. 10. Doğada yürüyüş, su kenari varsa cennet. Su insana çok huzur verir. Yoksa evine bir oda cesmesi şelalesi al. Ormanlik yerler ağaclar. 11. ana farkindalik yap, ne yapiyorsan ne görüyorsan onu en ayrintisina kadar incele. Mesela bulaşik yikiyorsun:su nasil nekadar sicak soğuk, köpükle oyna, kaşiklari tabaklari yikarken sanki bir zeremoni yapiyormuş gibi ağir yavaş yap 12. Hobbi, mandala boya, sulu boyayla öylesine firca at, örgü yap, film dizi izle, yemek kek pişir, temizlik yap. 13. sinirlendiğin öfkelendiğin zaman bir yastiği döv, yoruluna kadar döv. 14. Bakim yaptir, git bir bütcene uygun yerlerde, yüz maskesi, masaji, manikür pedikür, makaj, kuoför. Kendini şimart. Biliyorum hepsi para belki ayda, üc ayda olsa kendine bak, , baktir. Inşallah iyileştin.

Haklısınız, böyle çok ciddi travmalarda terapisti değiştirmek en başa dönmek gibi oluyor. Şu an yaşadıklarınızı iyice aktarın terapistinize. İlaç tedavisi de varmış, ilacın dozunu minicik bir artırsalar mı acaba? Bunu sorun. Söylemesi kolay demeyin ne olur ama böyle böyle geçecek. Belki dört yılda belki altı yılda ama bir bakmışsınız ki hayat aslında güzel! Kötü olan bazı insanlar ve siz onlardan uzaksınız, kurtulmuşsunuz ve kendi hayatınızı güzelleştirme çabalarınız başlamış İşyerimde bir arkadaşım anlatmıştı. Abi diye herşeyini anlatıp, her akılı aldığı, ailesinin öğrencisin seni X abine emanet ediyoruz sakın sözünden çıkma dedikleri adamın saldırısına uğradığını. Çok yıkıldım kahroldum okulu bıraktım, intiharı düşündüm ama düşüne düşüne bir gün kendim buldum doğruyu dedi. O kötülük onda hapisti. Bana değmişti ama ona aitti. Bendeki izlerinden kurtulacağım ve güzel bir şekilde yaşayacağım hayatımı. Tedaviyse tedavi, ilaçsa ilaç o canavarın pisliğinin beni yok etmesine izin vermeyeceğim dedim ve aslında bu karar iyileşmemin temeliydi dedi Onun da nefesi kesilirmiş sık sık, hiç bir fiziksel sorunu olmadığı halde. Görseniz inanamazsınız, pür neşe, hafiften doğal, tatlı bir şımarıklığa sahip kadınlardandır İki defa evlendi. Şu an iki çocuğu ve güzel bir hayatı var. Yaşadıklarınızla savaşmıyorsunuz, onları geçmişte bırakabilme savaşı veriyorsunuz. Siz kararlı olun, yeni bir hayata sımsıkı tutunun inanıyorum ve eminim ve çok örneklerini gördüm ki geçecek. Sakin olun şimdi ve size bu durumlarda ne öneriyorsa uzmanınız sakin sakin onları yapın

Bence de doğrusunu yapıyosunuz. Bu noktada uzman desteği de alıyosunuz, içeriği onlarla paylaşmak bence de daha sağlıklı. Belki de içine girdiğiniz döngünün yalnızlığını kıracak bi şeyden konuşmalıyız. Geçmişten, gelecekten, stresten, kaygıdan, beklentiden uzak anlatmak ya da dinlemek istediğiniz bi şey var mı? Bi sınavdan bahsetmişsiniz mesela yukarıda, ne sınavı bu? Sınavın kendisini bosverelim, o her durumda her insan icin az da olsa kaygılı bi konu. Sonucunu düşünelim. Her sey yolunda gitse, sınavda başarılı olsanız, artık böyle hissetmeseniz nerede olmak, ne yapmak istiyorsunuz? Bunları anlatsanız ben zevkle okurum. Yatmadan güzel bi hayal kursanız, sınavı kazanmışım ve... deyim. ... yapıyorum. Yanımda... var diye yazsanız mesela. Bi resim olsa gözünüzün önünde. Mutlu bi resim. Belki daha somut, daha kolay olurdu o resmin gerçeğine ulaşmak.

Sakın, sakın yapmayın. Benzer bir şeyi yaptım, pişmanım. İzlerini tam olarak üzerimden atamıyorum.

Ablam seni iyi anlıyorum. psikoloğa-psikiyatra gidip gelmekten o kadar sıkıldım ki ilaçlar ağır geliyor, içmesem olmaz. Youtube dan psikolog İzzet Güllü var çoğu videosunu izledim. Size de öneriyorum belki iyi gelir. Gittiğim doktordan daha iyi geliyor. Bazen doktoru bırakayım mı diye ikilemde kalıyorum.

Son üç buçuk yıldır anksiyete bozukluğunun da eşlik ettiği bir depresyondayım. Ya da depresyondaydım. Bunun 2,5 yılında psikiyatrik destek de aldım. Hala almaya devam ediyorum. Depresyonum anksiyete bozukluğum arada stabil seyretse de sürekli arttı. Geçen yılın ağustos ayında bir sinir krizinin ardından ilk panik atağımı yaşadım. O kadar kötüydü ki... Ölüyorum sandım. Hastaneye koşturdum tabii fiziksel olarak hiçbir şeyim yok. Bir ay sonra tekrarladı. Ailemle de aram kötü o zamanlar. Zaten duygusal olarak istismar edildiğim bir çocukluğum oldu. Son bir yıla kadar da öyleydi. Onun da etkisi büyük en büyük etki o zaten. O zamana kadar da 1,5 yıl düzenli psikiyatriste gitmiştim ama ilaç yazıp gönderiyor terapi yok bir şey yok. Bir yandan ailemle aram kötü. 12 ayın 10 ayı kötü. Akşam yatıyorum hiçbir sorun yok sabah kalkıyorum bana küsmüşler. Sebep yok. Buraya çok girmeyeceğim. Annem ikinci panik atağımdan sonra bana anlayışlı ve çok iyi davranmaya başladı ama yok. Yeniden psikiyatriye ve ilaca başladım. Bu seferki psikiyatristim çok iyiydi çok emeği var bende. Her hafta gittim. Doktorum elinden geleni yaptı ben çabalıyorum, ilacımın dozu artıyor ama yok. Ben iyi olamıyorum. Çok kötüyüm, çok mutsuzum. Kendimden nefret ediyorum. Sürekli kilo veriyorum. O kadar nefret ediyorum ki kendimden hasta olunca hastaneye gitmeyi hak etmediğimi düşünüyorum. Sevdiğim bir şeyi yiyince suçlu hissediyorum. Zaten hep suçlu hissediyorum. En son Mart ayındaydı bir gün, o günü hiç unutmayacağım, çok kötü bir dönemdeyim terapide doktoruma da öfkemi kustum ve artık tamam dedim ben hiçbir zaman iyi olamayacağım. Dayanamıyorum ben artık. Çıldıracağım. Ben bu dünyada yapamıyorum. O gün sevdiklerime veda mektupları bıraktım ve aşırı dozda ilaç aldım. Bu bana yoğun bakımda 4 güne mal oldu. O psikolojiyi tahmin et artık. O hastanede elektrotlarım, serumum, tansiyon aletim çıktığında ve ilk kez kendi kendime sağlam adımlarla basarak tuvalete gittiğim andaki duygularımı anlatamam sana. İyi ki ölmemişim. İyi ki istediğim olmamış. O veda mektupları iyi ki hiçbir zaman sahiplerine ulaşmamış. Hiç geçmeyecek sanırdım. Çıldıracak gibi olurdum. Geçiyormuş. Psikiyatristim değişti teknik sebeplerden dolayı. Eskisi de çok iyiydi şimdiki de çok iyi. Birlikte terapi ve ilaca devam ediyoruz. Her gün iyileşiyorum. O günlerde bunu hayal bile edemezdim. Bunları yazmak benim için çok zor ama şunu bil diye yazıyorum; inan geçecek ve geçtiğinde şimdikinden çok daha güçlü olacaksın. Yeter ki pes etme

Bu zamana kadar gecmesı gerekmezmıydı. Yada en azından be yapmanuz gerektıgını soylemesı

Belki başka bir çaresi vardır. Derdini anlatırsan yardımcı olacak birileri olabilir burada. Terapiste bağımlılık geliştirmiş olabilirsiniz, iki seans arası bunu sürekli yaşıyorsanız. Hayatta insana iyi gelecek nice güzellik var. Terapist ve psikaytr elbette gerekli ancak hayatı yaşamaya başladıkça onlara olan ihtiyaç azalarak bitiyor.

Çok geçmiş olsun da şunu merak ettim öğürme krizinde dr a ya da eş dosta neden ihtiyaç duyuyorsunuz kendi başınıza bir acile gidebilirsiniz ya da varsa ilaç kullanabilirsiniz hani bu durumda telefon başındaki dr eş dost ne yapabiliyor ki ulaşamadığınız için üzülüyorsunuz onu merak ettim L

Dövseydiniz keşke. Doktor değilim, konu sahibesine tedavi yapamam ki. Yazıp rahatlamak ister mi ancak onu sorarım, rahatlaması için bir şeyler yazarım. Konu sahibesi ilaç yutucam yazmış psikolojik problemlerinin olduğu belli, ben de eşşek değilim kendisi de zaten doktora görünüyorum demiş. Sizce ne yazayım buraya?

Su uyku ilaci meselesini zamaninda düsünmüs olan biri olarak yaziyorum: O fikri aklinizdan ilk önce bir atin. Ölmek care gibi görünüyor belki, ama siz aslinda hayatin bitmesini degilde, acinin bilmesini istiyorsunuz. Bazi insanlar senlerce tedavi görür, bazilari daha kisa. Bu yasananlara bagli. Sahsen profesyonel destekli terapiyi seneler önce biraktim, ama isin gercegi her gün kendimi iyilestiriyorum. Bazi günler normalde oldugum gibi güclü olamiyorum. Orasi da normal. Iyilesmek düz giden bir yol degil. Su ands zayif bir sürecte olabilirsiniz, yorucu bir terapi dönemi atlatmissaniz hele yorgun hissetmeniz normal. Travmalarla savasmak yorucudur. Kendinizi birakmayin

Çok teşekkür ederim inşallah ben de başarırım

Gecen hafta 2 3 sakinlestirici icmeyi bile dusundum Allah herkese tasiyabilecegi kadar yuk verir Unutmayi denediniz mi ben cogu seyi sildim silmek zorunda kaldim Hatirladikca bastiriyorum bilincaltima Pamukannesi83

Doktor ya da psikolog değişikliği iyi gelebilir. İşinde çok iyi olsa da elinden geleni yapsa da bazen size iyi gelmez. Psikiyatristle de terapiye devam ediyor musunuz sadece ilaç mı yazıyor? İlaç dozunda veya ilaçta değişiklik yapıldı mı?

Tebdili mekanda ferahlık vardır. Peygamber Efendimiz 'in Hadisi Şerifi o yaşadığınız olay yerinden uzaklaşma imkanınız varsa uzaklaşın. Yoksa anlatın olayları ama herkese değil sizi anlayabilecek birine ciddi manada anlatmak ferahlatıcı bende yaşadım bunu.

Seansa bağımlıyım ben. Kimsem yok. Ders çalışmam lazım mesela hedef koydum tutunayım diye hayata. Öğürüyorum yemek yiyemiyorum ve psikoloğun söylediği şeyleri yapıyorum sakinleşmek için. Ve önümü de görüyorum aylar önce tıkandım zorla zorla bugüne geldim daha da ilerleyemem artık

Tanı nedir belki de doktoru değiştirmeniz gerekiyodur

Bakın bu bir otomatik düşünce. Kişiselleştiriyorsunuz. Tabii ki sizin yüzünüzden yorgun değil sizden başka da bir sürü hastası var. Ne kadar çok otomatik düşünce var hayatınızda değil mi sizi yıpratan? Bunları bulmak bile çok önemli. Konuşmaya ihtiyacınız olduğunda bana yazabilirsiniz. Ders çalışmam gerektiği için her an bakamayabilirim ama gün içinde mutlaka bakarım. Şu an inanmıyor olsanız da iyileşeceksiniz

Hangisini yazayım iki yıldır anlata anlata bitiremedim psikoloğa B bendekidurumlar Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ask olsun.. valla ben aktif kullandigim Zamanlar yardimci Olabilrcegim Seylere yardim Ederim.. ama genelde konu sahipleri bi tesekkur bile etmezler keske bu arkadasada yardim Edebilsek ama oyle Zorki birseyler soylemek bile

Öncelikle çok geçmiş olsun. Bence psikolog değil psikiyatriste gitmelisiniz. Çünkü bu kadar uzun tedavilerde psikolog yeterli olmayabiliyor. Bir arkadaşımda uzunca bir süre psikolog terapileriyle tedavi olmaya çalıştı daha sonrasında psikiyatriste çözüm buldu. Tabiki bu sadece bir öneri en doğrusunu siz bilirsiniz.

Psikiyatrist ve psikolog desteğini 3.5 yıl aldım. 3 yıl ilaç kullandım. İlk tanım travma sonrası stres bozukluğu, ikinci majör depresyon, üçüncü obsesif kompulsif bozukluk, dördüncü insomnia. İnsomnianın 27. gününde ağır halüsinasyon ve baş ağrısı ile acillik oldum ve beni 2 gün ilaçlarla uyuttular. Sürekli ama sürekli kendimi balkondan atmak istiyordum. 7. kattı evim. Bu kurtulma fikri hoşuma gidiyordu ama bir yandan da savaşamayıp kaçmış bir korkak olmak istemiyordum. Sürekli dibe çekildiğini hissediyorsun, etirafının karanlıklaştığını, artık nefes alamadığını. Sanki denizin dibine batarmış gibi. Hayat ve insanlar yüzeyde kalmış, sen herşeyi çoktan kaybetmiş ve batıyormuşsun gibi hissediyorsun. Ama bu batışın bir sonu var. Bir gün ayağın deniz tabanına değecek. Ve o gün kendinden hiç beklemediğin bir hızla yüzeye çıkacaksın. 3 yıl sürdü benim ama bir sabah uyandığımda düşündüğüm ilk şey ne kadar güzel bir gün bugün oldu. Tedavim biteli tam 10 yıl oldu. Bir gün dahi yaşamaya gücüm yok derken 10 yıl geçti. İnanılmaz derin bir yalnızlık ve hayatımın bitmişliği hissi yaşıyordum 13 yıl önce. Şimdi 3 yaşındaki kızım yanımda uyuyor Olmaz dediğim şeylerin oluşunu hayretle izledim. Yapamam dediklerimi o kadar kolay yaptım ki. Belki şu anın resmini 13 yıl önceki halime göstersem bu kadar acı çekmeyecektim. Belki 10 yıl sonraki haliniz size o anın resmini gösterse sizde şimdi iyi olacaksınız. 10 yıl sonraki halinizi üzmeyin ve kendinize çok iyi bakın.

Neden hakkınız olmasın? Herkesin var da şu dünyada sizin mı hakkınız yok derdinizi anlatmaya? Çözüm içimizde evet ama otururken birden gelmiyor. Uzun bir sürecin ürünü ve bunun için birilerinden yardım almamız gerekiyor.

İyiyim iyiyim kalktım en güzel kıyafetlerimi giyindim makyaj yaptım işe gidiyorum

yazdıklarınıza bakılırsa çok büyük şeyler yaşamışsınız. ama bence çokta güçlü olmaya, destek görmeye hayata tutunmaya çalışıyorsunuz. iki yıl uzun bir süre belki doktorunuz çok iyidir size de iyi geliyodur ama başka biriyle daha mı görüşseniz bende emin olamadım. belki farklı birine anlatmak, farklı fikirler almak iyi olur

Teşekkür ederim MissCherryBlossom