seni hiç ota bka ağlayan biri olarak düşünmemiştim. hayallerimi yıktın dur bir ağlayıp geleyim:) şimdi üzülünce mutlu olunca vs. ağlamak tamam ama sinirlenince ağlamak kendini istediğin gibi ifade edememekten kaynaklanıyor. seni sinirlendiren şeyler için öfkeni yönlendirme şeklin hatalı. kendini savunamadığın için gelip evde rahatlıyorsun. müşteri olsa bile bağırmadan etmeden cevap vermelisin. ben bunu şuracıkta çiğ çiğ yerim demeden. kendini zaman içinde eğitmeye çalışmışsın ama sebepleri daha yumuşak karşılamayı öğrenmen gerek.

Her gün aynı şeyleri yapıp, farklı şeyler olmasını beklemeyin. Bir şeyleri değiştirin ki birşeyler değişsin.

Karşınızdaki insanlara değer veriyorsanız, bunu hak etmedim moduna geçiyor olabilirsiniz. Ben kendime değer verip diğer insanlara hakettiği değeri veriyorum. Sanki işe yarıyor.

Çok teşekkür ederim Umarım hepimiz bizi mutlu edecek yolları kolaylıkla bulabiliriz. Size de sağlıklı doğumlar dilerim

Ben de bir ara telefon çalmasından korkar olmuştum. Ne zaman gideceğini bilmiyorsun bazen uyurken çalıyor, bazen haftasonu.. İnsan stres oluyor. Bu beni çok mutsuz etmişti. Depresyona girdim adeta. Bu duruma nasıl alışılır bilmiyorum. Ciddi bir maddi kaygı yoksa haftasonunu kendine ayır. O gün için erkek arkadaşınla gezi planı yap. Bence evlenmektense onunla güzel vakit geçirmeye çalış. :) Belki bunun bir faydası olabilir.

Konunuzu bir daha baştan okudumda, sanırım ailenizle yaşıyorsunuz. Bende hemen hemen sizinle aynı yaşta sayılırım. 29 yaşımdayım bende. Ve benimde sizin gibi hissettiğim özellikle son 2 yıldır falan çok oldu. Galiba insan belli bir yaşa gelip hayatın yükünü onunla beraber omuzlanacak birisi olmadığında böyle hissedebiliyor. Yani en azından ben kendimde bir kısmı buna bağladım. Doğamız gereği hayatımızın yükünü hafifletecek bir erkeğe ihtiyaç duyuyoruz sanırım.

Teşekkür ederim Kendimi ne kadar ifade edebildim bilemiyorum ama buraya yazmak çok rahatlattı gerçekten. Asında işim değil, işimin şartları ve insanlar mutsuz ediyor beni. Şimdiki aklım olsa bu ülkede başka bir meslek seçerdim. Geçen gün bir yazı gördüm, "yanlış yoldayız ama o kadar da yürüdük şimdi" diyordu. Hayatımın özeti bu cümle işte. Dönmeli mi, nereden dönmeli, ne zaman dönmeli? Hiçbirinin cevabı yok bende.

Gerçekten öyle. Bilgisayar oyunu gibi işte. Tam "aha bu seviyeyi de geçtim" diyorsun, başka bir şey başlıyor. Yapacak bir şey yok. Sağlık olsun da gerisi çok mühim değil aslında. Siz de biz de hep gülelim inşallah :)

İşim yüzünden sanırım. Sevgilim var, uzun zamandır beraberiz, İyi giden, saygılı bir ilişkimiz var. Aile ilişkilerim iyi, annem babam iyi, anlayışlı insanlar. Arkadaş açısından da bir sorunum yok. Tek sorun işim sanırım. Ruhumu kemirip duran şey bu. İşim ve insanlar... Kendi işimi yapıyorum ve kriz çok etkiledi. Bunun dışında insanlar çok yoruyor beni. İşim gereği çok fazla insanla muhatap oluyorum ve çok fazla sorumluluk alıyorum. Çok fazla hesap etmem gereken ve hesap vermem gereken şey var. Hesap vermem gereken şeyler de başkalarının sorumluluklarına bağlı oluyor genelde. Gün içinde müşteriye laf anlat, çıkan aksilikleri hallet, işini düzgün yapmayan insanlar yüzünden mahcup ol, yeni müşterilerle görüş, paranı alamadıklarınla uğraş... İşi, hatta kendimi falan komple kapatıp gitmek istiyorum. Her gün hazmedemediğim bir sürü şey yaşıyorum ve insanlara yansıtamıyorum, içime atıyorum. Attıkça patlıyorum.

Yarısından fazlasının bozuk bence :) Böyle böyle delirttiler hepimizi. Çok korkuyorum olmadık bir yerde patlayacağım diye. Evde azar azar ağlamaya çalışayım bari. Birikince sonu fena oluyor.

İşim hem var hem yok aslında. Kendi işimi yapıyorum. O yüzden bazen var bazen yok. Hem işsizim hem işliyim. Beni mahveden de bu belirsizlik, bu düzensizlik aslında. cilek. yagmuru

Uzuldum kuzum, meslegin cok guzel, yurtdisinda falan is bulamaz misin yabanci dilin varsa? Valla senin gibi egitimli, akli basinda kadinlarin cektigi cileye cidden cok uzuluyorum İnsallah hersey kisa zamanda istedigin gibi olur

En son ne zaman tatil yaptın Çilek?

Merhaba, gözlerim sizi aramıştı. Cevabınızı görünce sevindim Ben o sınırı pek çizemiyorum işte bu aralar. Normalde çizerdim. Had bilmezlik idare edilebilir düzeydeyse biraz sınır çizer, biraz idare ederdim. İdare edilemeyecek düzeyde olanla da çalışmamayı tercih ediyordum. Çünkü zaten çok yoğundum ve kendime güvenim vardı. Şimdi ise "bu işi mutlaka almalıyım" düşüncesiyle ezilip duruyorum. Son birkaç görüşmem gerçekten çok kötü geçti. Çünkü ben bende değilim. Kafam yerinde değil, ne konuşacağımı bilemez hale geldim. Üstüne bir de sinirlenip atarlandım adamın birine . Kendimi tanıyamıyorum artık. İnsanlara da kendime de tahammül edemiyorum. Peki sizce psikoloğa mı gitmeliyim psikiyatriste mi? Önce hangisini önerirsiniz? Son tavsiyenizi de mutlaka uygulayacağım. Teşekkür ederim cilek. yagmuru

Mesleğiniz fitratiniza uygun değil. Evlenseniz de geçmez çünkü daha çok sorumluluk sahibi olacaksınız ve muhtemelen daha tahammülsüz...

Bence de değişikliğe ihtiyacım var. Başımı alıp gidesim, bir daha gelmeyesim var. Ayrı eve çıkma, tatil vs hep maddiyata bakan şeyler. İşlerim gerçekten kötü gidiyor. İş alamıyorum, yaptığım işlerin parasını alamıyorum, boğuldum artık. Aldığım ufak işlerle kendimi zor geçindiriyorum şu an. Alacaklarımı alabilsem onlarla bile çok rahat geçinirim ama şu an ofisin elektriğini ödemek bile gözüme batar hale geldi. İşim hep stresliydi ama para kazanırken gözüme batmıyordu. Şimdiyse sabah peynirle kavga edecek durumdayım. O kadar sene emek verdim, okudum, çalıştım, kendi işimi kurdum, bir düzen kurdum. Her şeyi kenara bırakıp vazgeçemiyorum. Ofisi kapatıp çıkamıyorum. Çünkü hep bir umut var. Bizim işte hep böyledir zaten. 10 görüşme yaparsın, 1'ini alırsın. Şimdi yine görüşmelere gidiyorum, eskisi kadar olmasa da iş oluyor. O umut var oldukça kapıyı çekip çıkamam. Ama bir yandan da umutsuzluk var ve bu benim her şeyime yansıyor. "Bu işi almalıyım" stresine girdikçe elime yüzüme bulaşıyor her şey. O yüzden kafam çok karışık. Nerede pes etmeliyim, nereye kadar mücadele etmeliyim bilemiyorum. Hep bir mücadele var ama aynı zamanda her şey belirsiz. Her şeyi en ince ayrıntısına kadar planlayan bir insan için belirsizlik kadar yıpratıcı bir şey yok.

Bence isini degistirebiliyosan degistir. Tebdili mekanda ferahlik vardir Yani farkinda olmadan icten ice yemis seni bu durum patliyorsun bence.. ha ne iyi gelir dersen? Cevap bulursan banada soyle:) yani cok oluyo bi yandan aksamlari muzik esliginde laptop tepelerinde aglayip bi yandan calisip birde buraya cene yetistrdigim. Ne bilim benim hayatimin bi parcasi gibi aglamak, diger turlusunu bilmem.

yine oyle bir gun benim icin : ) ama bugun aksine aglamayip guluyorum :) buarada biliyor musun canim, bir buyugum derki; dertler bitmez, yer degistirir: ( inan buyudukce yas aldikca bu sozu tecrube ediyorsun. insanin her yasta bir telasi, her telasin bir kavgasi oluyor.. yani kimi is, kimi as, kimi ask, kimi evlat, ana baba... yalan dunya iste..

Bence de mesleğiniz size uygun değil kaldıramıyorsunuz. Keşke sorumluluğu ve stresi daha az bir işte çalışma ihtimaliniz olsa. Sinirden bende çok ağlarım. Sizi çok iyi anlıyorum. Haksızlığa uğramıssam özellikle. Biri bana kötü bir laf etse. Duygusal insanların genel sorunu bu galiba çavuk öfkelenmek kısmı zorlasada çabuk mutlu olmak kısmı dengeliyor bizi zannımca. En küçük şeyden mutlu olup huzur bulmak en küçük sözden sinir olup öfkelenmek. Kendi doğanıza uygun bir sektöre geçebiliyorsanız sektör değiştirin. Ya da size iyi gelen şeyleri arttırın. Evlilik de olumlu etkileyebilir ama tam tersi de olabilir. Onu siz daha iyi bilirsiniz. Sevgilinizle iyi anlaşıyorsanız uyumluysanız mutlu bir yuva dasize iyi gelebilir.

Çok teşekkür ederim.

Hayatında ne eksik neyin eksikliğini yaşıyorsun sevgili para aile arkadaş bu durumunun bir sebebi olmalı mutlaka senin için doğru olmayan birşeyler mi var hayatında bu durumdasın

Teşekkür ederim. Evet hepimiz değerliyiz ama bazıları insanlıktan da laftan da anlamıyor işte. Kazıklara çok fazla şaşırmıyorum artık. "Bütün kötü insanlar beni buluyor" diye bir düşüncem yok, herkesin karşısına yanlış insanlar çıkıyor. "Aa bu da şerefsizmiş, neyse gideyim de kahve yapayım bari" diyorum çoğu zaman. Ama içten içe hazmedemiyormuşum demek ki. Yüzlerine "canım sen şerefsizsin galiba" diyememek sinirime dokunuyor. Sürekli bir şeyleri idare etmek zorunda kalıyorum. Ama gücüm yetmiyor gibi. Yaşamak konusunda başarısız olduğumu düşünüyorum artık. S su-doku sen

Çok teşekkür ederim, inşallah İngilizcem fena değil ama çok süper diyemem. Ve yurtdışına çıksam bile mesleğimi yapmam çok zor. Yapım sistemleri farklı, yasalar, yönetmelikler farklı. Her şeye sıfırdan başlamam ya da başka işlere yönelmem gerekir. Başımı alıp gitmeye de cesaretim yok zaten. Son zamanlarda özgüvenim o kadar sarsıldı ki baştan aşağı bütün varoluşumu sorgular hale geldim. Belli bir yaşa gelmiş insanlar için hayatta kalmak bu kadar zor olmamalıydı. Zorlanmayan da var elbet ama ben zorlanıyorum işte. Kendimi sorguluyorum o yüzden. Güçsüz olduğu için yuvadan atılan kuşlar var ya, vahşi doğada olsak yuvadan atılırdım kesin diye düşünüyorum. Yine de bir parça kalan umudumu kaybetmek istemiyorum. Umarım her şey düzelir.

bazı değişikliklere ihtiyacın var bu evlilik olur iş değiştirme ortamda bir değişiklik yada kısa bir ara belkide ama buradan görebiliyorum yorulmuş yıpranmışsın sanki kişiler ve olaylar konusunda yaşadığın olumsuzluklar konusunda ise tavsiyem tepkini koymalısın olur masayı devir demiyorum yalnız karşındaki haddini bilsin eleği duvara asma fikrini sevdim :)

Birçok kişi benzer şeyler yaşıyor sanırım. Ama herkes evinde ağladığı için kimsenin birbirinden haberi yok :) Ben çözüm bulamadım bunca zamandır ama buraya yazmak çok iyi geldi. Önerileri de değerlendireceğim, hayat rutinimi değiştirmek iyi gelir belki. Bir de meditasyon önerdiler. Onu da deneyeceğim. Siz de bir bakın, ruhumuzu tekmelemeden sarıp sarmalamayı öğreniriz belki

Ayyynen öyle derler. "Bu da işini hiç önemsemiyor, o kadar para veriyorum" derler. Ama o parayı alana kadar canım çıkıyor benim. Akşam 10'da proje soran adam ödeme zamanı gelince telefonlara bakmıyor. İnsanların çoğu pislik. İçimi çürüttüler artık. E-posta denemedim ama o da nasıl olur bilemedim. Herkes telefon kullanıyor sonuçta. Whatsapp'tan dayıyorlar hemen mesajı. Teknolojiye de sövüyorum arada. Bu ülkede hayatta kalmak tam bir survivor, ben bunu anladım. Her şey dert gerçekten. İşi olmayan iş istiyor, işi olan hayattan bezmiş. Üzülüyorum bu topraklarda doğduğum için. Sadece kendim için de değil, yaşanan her şey için. Mutlu yaşamak bu kadar zor olmamalıydı.

O an cevap vermesen de işiyle ilgisiz derler eminim. 24 saat cevap ver, hep iletişim halinde ol beklentisi sıkıntı. Telefon yerine e-posta denedin mi? Belki bakışları değişirdi. Otomatik cevaplar oluyor mesajı geriye itiyor "Sabah döneceğiz, kusura bakmayın" vs. yazıp gönderiyorlar. Aciliyeti yoksa kusura bakmasınlar. İşin olsa bir dert olmasa bir dert şu anda ülkede. O kadar haklısın ki. Keşke bu durumda olmasak. Elimizden bir şeyler gelse bu durumu düzeltmek için..

Yok maalesef, ailem o kadar marjinal değil :) Ben bu evde, yalnızken nasıl yaşıyorsam öyle yaşıyorum aslında. Gece 3'te geldiğimde kimseye hesap vermiyorum, istemezsem eve gelmem , sevgilimle ya da arkadaşlarımla tatile giderim falan bunları sorun etmiyorlar. Ayrı evim olsa sevgilimin gelip gitmesini de sorun etmezlerdi. Ama "ben sevgilimle eve çıkıyorum" desem şoka girerler. Bence çok saçma ama böyle. Yani marjinal sayılırlar ama o kadar değil :) Bir de ben düğün, nişan o kadar umursayan bir insan değilim. Şu an maddi açıdan kendime güvensem, 3 ay sonra aç kalmayacağımı bilsem gider basarım nikahı, yine otururum aynı evde. Ama maddi açıdan güvende değilim işte. Kendime güvenemiyorum. Sevgilime de güvenemiyorum çünkü aynı işi yapıyoruz. Ben ne yaşıyorsam o da onu yaşıyor şu an.

Bunu yapabilsem çok rahatlayacağım gerçekten. İnsanların yüzüne sakince bakıp "canım sen gerizekalı mısın, boş boş konuşma çekil kenara" demek istiyorum ama yapamıyorum. Madonna yapar, çünkü o Madonna. Bense bir garip çilek

Benim de öyle oluyor ve kolay kolay da geçmiyor. Dün gece ağlama krizine girdim, şu an suratım hala şiş. Ağlayınca gözümü açamıyorum. Bir de ona sinirleniyorum Milana22

Geçenlerde bi yabancı doktor anlatıyordu madonna'nın uyguladığı kafaya takmama yöntemi diye birşey var dedi. O an ne düşünüyorsa çat çat söylüyormuş içine atmıyormuş hiçbirşeyi ve kendisine düşünecek mesele bırakmıyormuş bu biraz şu demek gibi; içime dert olacağına söylerim karşımdakine gurt olsun

Ota boka ağlayan bir insan olarak çok iyi anlıyorum sizi. Biriyle tartışacak olsam ağlamadan duramam, kendimle içsel bir hesaplaşma yapsam ağlarım. Bazıları bunu zayıflık olarak gördüğü için bir de buna sinirlenip ağlarım. Ama ne yapayım ben böyleyim. Ben bu yönümü kabullenip seviyorum artık çünkü eskiden çok pasif agresiftim. Ağlar ağlar kimseye belli etmezdim. Kimse a bu kız da üzgünmüş demezdi. Hiçbir yararını görmedim. Bir gün işler değişti artık ağlamaktan utanmayınca rahatladım diyebilirim. Neden böyle hissediyorsunuza gelince bilemiyorum açıkcası. Kendinize dürüst olup hayatınızda değişmesi gereken bir şey varsa onu değiştirin. Bir şeyler farklılaşsın belki etkisi olur ya da olmaz ama bir adım atmış olursunuz.

İnanki o saydıklarının çoğunda bende aynı duyguları yaşıyorum. Ama dediğim gibi ağlama krizlerim geldiğinde delirmiş gibi ağlıyorum hiç de gizleyemiyorum... Bence bunlar genel-geçer şeyler eminim herkes bir miktar bu duyguların esiri oluyordur. O yüzden aman benim psikolojim bozuk diye düşünme eğer seninki bozuksa ülkenin yarısının da psikolojisi bozuktur bence.

"Tatil" olarak tanımlayacağım bir şeyi en son ne zaman yaşadım hatırlamıyorum. Böyle diyorum, çünkü çok yoğun da değilim aslında bu sıralar. Ama bugün evde oturmaya karar verip kafam rahat oturamıyorum. Her an bir telefon gelebilir, her an bir yere gitmem gerekebilir. Gecem, gündüzüm, hafta içim, hafta sonum karışmış durumda. 6 gün boş oturup bir pazar akşamı görüşmeye çağırıldığım oluyor. Normalde gitmem ama işlerim kötü ve her fırsatı değerlendirmem gerekiyor. Her an diken üstündeyim. Kafam dolu sürekli. Kurallarını kendim koyamadığım bir oyunun içinde, belirsizlikler içinde yaşıyorum. İşlerim yoğun olduğunda da kafam hep dolu oluyor. Sürekli bir kriz, sürekli bir şeyleri çözme çabası... Ama en azından "iş yapıyor olmak" iyi geliyordu. cilek. yagmuru

Işiniz hariç diğer şeyler de bir sıkıntı yokmuş sanırım. bunun için sukredin hatta bir işiniz olduğu için de şükretmelisiniz evet zorluklar yaşayabilirsiniz insanlarla uğraşmak zor ama inanın işsiz olmak çok çok daha zor bu kadar negatif olmayın çok kötü bir durumunuz yok kendinizi üzmeyin..

son yazdigin yazma isini yapicam bende, vaktim olursa : ) fikir icin tesekkurler.. bilmem kagidi yirtinca benim icin kapanmis olur mu mevzu, ama denemeye deger

Merhabalar Seni çok iyi anlıyorum bunu söylemeden edemicem.. mevsim geçişlerinden midir yoksa hepimizde bir depresiflik mi vardır bilemiyorum senin kadar olmasa da bende oyleyim.. evliliğim cok iyi dünyalar güzeli bir kızim var kendi annem babam sagliklı iyiler esimle ben iyiyiz ama arada durup dururken bir aglama krizine giriyorum. Ya kendi aileme bisey olursa ya bana bişey olursa anneme babama bisey olursa derken hıçkira hiçkira aglarken buluyorum kendimi.. Eskiden yani bazı insanları hayatimdan çıkarmadan önce bana laf sokmalarına bakip kaliyordum evet en yakin arkadasım dedigim insan bana laf sokuyordu bense susuyordum yani yiyordum o lafı annesi annemin arkadası diye. sonra iq lerinin düşük olduğunu böyle seviyesiz insanlarin dediklerini neden taktığımı kendi kendime sorguladim yine kendime sinirlendim yine yeniden.. aslinda burada yaptiğım en kötü sey kendi kendimi sinir edip daha da öfkelenmekti.. onlara bisey olmuyor ama kendimi deli ediyordum.. işte ondan sonra bana laf sokan o dangalakları hayatimdan çıkarttım Görüşmüyorum ve çok rahatım.. evet ara ara durup dururken aglarim ailemden sevdiklerime bisey olacak diye düsünüp ağlarım.. sanki ben aglayinca ömürleri uzuycakk.. Allahim bana avilarini göstermesin.. ödum kopuyor bisey olucak diye.. tek sıkıntim bu.. tabi bunda annemle babamin ayri olması ve benim anneme cok bağlı olmam.. Inan ki durumumuz psikologluk veya psikiyatristlik değil sadece cok fazla kazik yemekten korkuyoruz bundan ibaret.. Hayatimda arkadaşım olmasın ya da olucaksa da 1-2 tane dost diyecegim bir insan olsun diyenlerdenim.. ama maalesef böyle bir arkadasım hiç olmadı hepsi arkamdan kuyumu kazdı kazdılar.. artık kimseye güvenemiyorum kendimi soyutladım yanimda annem olsun esim ve kızimla mutlu bir hayat tek istegim bu.. Polemiklere girecek kavga edecek yası coktan geçtim sakinlik ve mutluluk ve bolca huzur.. Sende mutlu ol sana kötüluk yapanları hayatindan cıkar ve kendini çok sev çünkü sen çok değerlisin

Şu hayata bir kez geliyoruz ve kendimizi mutsuz eden şeylerden ısrarla kurtulamıyoruz. Tamam çalışmak iş sahibi olmak önemli ama sevmeyerek nereye kadar. Beni bu kadar mafedecekse işin canı cehenneme derdim. Ve hayatınızda artı olan birçok şey de varmış onlara odaklanıp olmayan kısımları değiştirin benim tavsiyem. Birde kedini bu kadar güzel ifade edebilen biri hayatında üstesinden gelir bence.

Kervan yolda düzülürmüş. Evlilik için aslında bakarsan hiç kimse tam olarak 4 4 hazır oluyor da evleniyor diyemeyiz maddi ve manevi olarak. Bence o yola bir baş koyun yolda Allahın izni ile kendinizi hazır hissedersiniz. İnsan belli bir yaştan sonra kendi yuvasını düzenini arıyor.

İçimizdeki o Acının adı "Büyüme" Acısı.. Ve yaş Sendromu malesef..

Orta diye bir şey kalmadı bence de. Kaldıysa da ben artık orada değilim haberim yok ne yaptıklarından :) Bilmiyorum nasıl çıkacağımızı. Doktor kapısı aşındırıp duracağız galiba.

Sanki ben yazmışım gibi hissettim. Sanki herkes ayrı ayrı, aynı şeyleri yaşıyor ve hissediyor. Bence krizin etkisini en çok orta gelir grubu yaşıyor, alt ve üst gelir grubundan ziyade. Nasıl çıkacağız bu toplu depresif ruh halinden bilmiyorum.

Olur mu kiz, onlar jileti tras olmaya kullaniyo jiletle faça bizim isimiz yuvarlanan asi bir panda

Sürekli gülen bana birsey olmadi tarzinda insanlarin zaten sorunlari oldugu aslinda disardan belli oluyor. Hissetmedigin gibi davranma bence. Kendi ruhuna karsi gelmek oluyor bu. Kötü hissediyorsan bunu disariya karsi da belli edebilirsin. Suratin asik olabilir vs.. Ben öyle yapiyorum. Ha cevrem görüyor mu tabiki görüyor bilmem bir kac ay önce böyleydin diyen var.. ama banane. Modum nasilsa o yansiyabilir, gayet dogal ve insani. Bunda birsey yok. Hepimiz insaniz ve iyi kötü günlerimiz olabilir. O yüzden kuytu kösede aglama.. ulu orta agla .. sevgiline anlat.. arkadaslarina anlat.. ferahla.. buraya yazmakla da iyi ettin. Insan derdini anlatinca rahatliyor. Isyerinde ugradigin sacmaliklari da kisisellestirmemeye bak bence.

Tükenmişlik sendromuna bağlı depresyon yaşıyorsunuz. Ağlama krizleri, hayattan keyif alamama, gelecek endişesi zaten bunun belirtileri. Profesyonel destek almazsanız bir süre sonra buna fiziksel sendromlar eşlik eder. Özel sektörde çalışan veya kendi işini yapan kişiler hep insanlarla muhatap. Sinirleriniz çelik gibi sağlam değilse sonuçları böyle oluyor. Benim de ne mailim, ne telefonum ne watsapım susar. Velilerin derdi, sorusu, talebi hiç bitmiyor. Alıştım artık. Duruma göre; Bazısına hemen dönerim, bazısına sınır çizerim, bazısına 'bu konuyu yarın çocuğumuzu okula getirdiğinizde yüzyüze konuşalım olur mu? Sevgiler.' yazıp refüze ederim. Gece 21:00'den sonra hiç bir iletişim girişimine karşılık vermem. Duruma göre konum almayı beceremezsem aklımı oynatırım. Gün sonunda beni rahatsız eden, üzen her şeyi yazar sonra da kağıdı yırtar atarım. O kağıtla birlikte gündemimden de çıkmış olur konu. Tavsiye ederim.

Ne is yapiyorsun? Yani bizim buradan duydugumuz ve gozlemledigimiz turkiyede cok buyuk ekonomik kriz oldugu, o yuzden is konusunda bunalmakta haklisin, bizde turkiyedeki alacaklarimizi tahsil edemiyoruz bir suredir, kimi arasak agliyor Eger sorunun tamamen bu ise insallah kisa surede gecer, gecmezse zaten herhalde ulke batacak bilemiyorum allah sonunuzu hayretsin Ama is harici bir can sikintisi ise soyle bir deniz kenarina oturup denizi bile seyretsen kisa sureli de olsa ruh haline iyi gelir

Teşekkür ederim. Mutlaka gidin. Her şeyin aşırısı zararlı. Geçenlerde bir yerde bir şey okudum. Bana mantıksız gelmedi yaşadıklarımı da düşününce. Bir kız ellerinde geçmek bilmeyen egzamalarla senelerce hastane hastane geziyor ama çare yok. En son bir doktor öneriyorlar. Sanırım Ankara'da. Doktor kızın ellerine bakar bakmaz "Sen bir şeye çok üzülmüşsün ve elindeki hücreler ölmüş. Bir sene dediklerimi yaparsan yavaş yavaş düzelir"diyor. Ve gerçekten düzelmiş. Bunu sizi korkutmak için değil şimdiden önlemini alın diye yazıyorum. Biraz rahatlama bile sağlığınız için önemli.

"Şu satırları ben yazmadıysam kim yazdı?" dedim kendi kendime. Beni, ben bile bu kadar iyi anlatamazdım. Ben çareyi adını "Ruh tekmeleme methodu" koyduğum zerre bilimsellik taşımayan bir şeyde buldum. Mesela sabah kalkıyorum ki muhtemelen az önce yatmış oluyorum; az sonra kızım ben işe giderken ağlayacak üstüne bir de zibilyon problem yaşayacağım diye düşünmeye başlarken önce ruhuma bir uçan tekme atıyorum. Sonra hem döverim hem severim diyerek "Bak koçum sen bunları bunları atlatmış insansın. Hadi bakim aslanım sana bir şey olmaz." diyerek kendisini bir sonraki sarsıntıya kadar pohpohluyorum. Maksimum bu kadar iyi hissedebiliyorum...

İnsanlardan nefret etmekte yük. Hiç düşünmeyeceksin gereksiz insanları.

Bana da uygun değil gibi geliyor ve bu beni daha çok üzüyor. Çünkü mesleğimi seviyorum. İsteyerek girdim, okudum. Ama okurken ayrı yıprandım, çalışırken ayrı yıprandım. Onca sene emek verdiğim şeyi kolayca bir kenara bırakamam. Bırakmak istemiyorum da zaten ama bıraksam bile ne yapacağım ki? Beni insanlar yıpratıyor aslında. Hangi işi yaparsam yapayım insanlardan kaçış yok. Evde oturabilecek biri de değilim. Bu deveyi gütmeye çalışıyorum mecburen. Evlenmek istiyorum aslında. Ama maddi manevi cesaretim yok. O sürece girmek zaten korkutuyordu beni. Şu an daha da korkuyorum. O curcunayı kaldıramam gibi geliyor. Ceyl_an Bolluk, bereket, aşk 💚 tek ayak

İnşallah açılır işleriniz.

Dunyaya gec gelmissin kuzum, hayat sizler icin cok zor gercekten Maalesef gun gectikce de zorlasiyor, insallah hersey duzelir

İş yüküm fazla geliyor sana. Bunu çözmenin en iyi yolu sürekli olumlu telkinde bulunmak kendine. Aksilik çıkabilir dünyanın sonu değil, mallar 3 gün geç gelir ya da geç gider sorun değil. Ben kendimi yiyip bitirsem de durum değişmeyecek gibi... Veya hem kendi stresinizi hemde iş arkadaşlarınızın stresini azaltmak için müşteri ya da patrona yuvarlak kesin olmayan zamanlar konular vermek daha faydalı olabilir. Sonuçta mesleğinizi bilemiyorum ama aynı anda birçok kişi var işin içinde tek başınıza bu stresi yüklenmeniz anlamsız. Hem iş yerinde pozisyonunun şef, amir, kısım şefi gibi bir şeyse elemanlarınızın daha verimli çalışması için esnek ve biraz gamsız olmakta fayda var. Azıcık salın gitsin. Dünyayı siz kurtarmıyorsunuz. Yaptığınız iş hiç değişmeyecek 10 yıl sonrada aynı diyaloglar yaşanacak sektörünüz böyle diye düşünüp rahatlayın. İşi süper iyi yapmanızla tabi bi taraftan sinirden kudururken; işi daha ağırdan yürütmeniz -insan hali- sizi daha zengin ya da daha fakir yapmayacak. İşin en tepesindeki adamlar rahat oysa hayatta aldığı risk sizden yüksek siz niye kendi yatırımınızmış gibi içsel çöküş yaşatıyorsunuz kendinize. Yakında Allah korusun hasta olursunuz. Sizden kıymetli bi şey yok. Dert etmeyin lütfen bu kadar.

Teşekkür ederim N nscckts Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Ben de bunu düşünmeye başladım zaten ve bu düşünce beni yiyip bitiyor işte. Aldığım sorumluluklar başkalarının paraları, malları üzerine. Yapı gereği de titiz, takıntılı bir insanım. Her şeyi en ince ayrıntısına kadar düşünür, planlarım. İşimi iyi yaptığımı düşünüyorum. Mesleğimi bırakmak istemiyorum ama insanları idare etmek zor. İnsanlar yüzünden mesleğime tahammül edemez hale geldim. cilek. yagmuru

Evet ailemle yaşıyorum. Üniversite ve sonrasında, yani uzun bir süre yalnız yaşadım. Sonra işle ilgili aldığım kararlardan dolayı ailemin yanına geldim, burada işe girdim. Bir süre sonra da kendi işimi kurdum. Aslında bununla ilgili bir şikayetim yok. Çünkü ailem bana karışan insanlar değiller. Düzenime, geliş gidiş saatlerime, hayatıma vs karışmazlar. Ama yalnızlığımı özlüyorum tabii. Yetişkin olup aileyle yaşamak zor. Belki dediğiniz gibi bunun da etkisi vardır. Sevgilim var. Ama o da işle ilgili aynı sıkıntıları yaşadığı için yaşadığım buhranları çok fazla yansıtmak istemiyorum ona. 5 ağlıyorsam 1'ini görüyor. Uzun zamandır beraberiz ama evliliğe maddi manevi hazır olmayı bekledik hep. Tam manevi olarak hazır olduk , işler kötü gitmeye başladı, planlarımızı ertelemek zorunda kaldık. Belki yaşlı teyzelerin dediği gibidir, belki evlensem geçer bu halim :)

Sevgilinle eve çıkma şansın var mı?

Teşekkür ederim. Gece okudum mesajınızı, çok iyi geldi. Ama burnumun ucunu göremez hale geldiğim için cevap yazamadım :) Evet belki kendimi böyle kabul etmem gerekiyordur. Ağladıkça zayıf hissediyorum ama belki hayatla başa çıkma yöntemim budur. Ağlamazsam patlayacağım çünkü. Sadece kendimi durduramayıp uyuşmaya başladığımda korkuyorum bir yerime bir şey olacak diye. Demek ki o kadar da soğuk değilim hayata, yaşayasım var demek ki :) Yine de bir psikologla görüşsem iyi olacak galiba. . push ; cilek. yagmuru

Forumda bir sayfa var kişisel gelişim kısmında. Düşünce gücü pozitif olumlamalar diye. Ben oraya takılıyorum. Bayağı güç veriyor zor zamanlarda işine yarayabilir canım bir bak istersen sayfaları okuyabilirsin.

Evet işin özeti bu aslında. Hiç depresyona giren yabancı görmedim. Gören var mı acaba Ceyl_an Bolluk, bereket, aşk 💚 tek ayak

İşini değiştirebilirsin bu senin elinde diğerleri senin elinde olmayabilir di aileni sen seçemezsin

Acaba bizim gibi mi bozuluyor psikolojileri düşünsene ismi Jack ama depresyona girmiş kendini jiletliyor Saksi_Degilim_Ben

Yani işinizinde yapılacak bir tarafı kalmamış sanki İnsanın gecesi gündüzü bir saati olur Cumartesi çalışmak bile insanlara yapılan bir zul iken böylesi tam cinnet sebebi Birde maddi kaygı aslında iş telefonunu belirli bir saatten sonra tamamen kapatmak gerek öyle yapan çok var Bu başımıza gelenler genelde işi tam yapma isteğinden rahat olanlara basbayağı telefonu duyduğu halde açmayanlara insanlar elleşmezken işini iyi yapıp ilgili olanın üstüne üstüne gidiliyor Her konuda böyle Sizin sektörün sorunları hariç çoğu yerde durum aynı ama isterseniz 4 kişinin işini tek başınıza yapın hiç kimse kadir kıymet bilmiyor Onu geçtim kuru teşekkür bile gelmiyor sürekli eleştiri almazsan o bile olumlu Ben olsam madem çoğu sorunumun sebebi iş onu değiştirmeye çalışırdım yapamıyorsam en azından kendimce kural koymaya çalışırdım

Konuyu ben yazmışım gibi hissediyorum Bence çözüm burası İnsanlardan nefret ediyorum evi

Psikolojimizin sağlam olması için bir sebebimiz yokki

Keşke bu konuyla alakalı destek alabileceğiniz bir yer olsa. İnsan o kadar emek verince her şeyi bırakıp sıfırdan başlamak kolay değil özellikle bu şartlarda. Dua edeceğim sizin için kendinizle ilgili sizi en mutlu edecek kararı alıp o yolda yürüyebilmeniz için.

Teşekkür ederim N nscckts Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir

Aklınıza gelen ve sizi üzen sinirlendiren bir konu olunca bir kutuya kilitleyin ve anahtarı atın. Sonra düşünce tekrar geldikçe seni kilitledim yoksun deyip başka şeylere yönlendirin beyninizi. Bazen insanları da o kutuya kilitleyenilirsiniz Ayrıca kendine değer verme, takıntılar vb. konularda videolar izliyorum. Faydası oluyor tavsiye ederim.

Offf hayalimdeki ev işte. Bütün gün kitap okuyayım, dizi izleyeyim. Dünya mı yanmış, amaan bana ne

Haklısın tabiki öyle ama sevgili konusunda çok dilim yandı artık biraz mantık çerçevesinde yaklaşıyorum ne yapayım

Son cümleniz çok doğru. Bir yaştan sonra kendine ait bir düzen istiyor insan. Ama ben bu ruh halinde ve bu maddiyattayken kendime güvenemiyorum. Şu kafayla kaldıramam gibi geliyor. Kendime güvenim zaten sarsılmış durumda, insanlardan nefret eder duruma gelmişim. Evlilik gibi tanışmanın ve aksiyonun bol olduğu yeni bir yola girmek bana iyi gelmez gibi geliyor. cilek. yagmuru

Evet bugün başka bir konuda denk gelip gördüm o konuyu. Baktım, okudum biraz ama ağlarken kafamı toplayıp tam anlayamadım. Kafamı toplayınca bakacağım tekrar. Teşekkür ederim.

Aslında ağlamalarım öfke patlaması şeklinde. Yani üzülüp ağladığım da oluyor ama çok nadir. Mesela burada "eşimle tartıştım, sustum ağladım odama gittim" falan yazıyorlar ya, öyle değilim. Sinirlenince lafı yapıştırıyorum. Çok sinirlendiysem de hem ağlayıp hem karşımdakini parçalarım. Ağlama durumumu dizginlemeye çalıştım yıllarca. İnsanlarla soğukkanlı konuşmaya, tartışmaya çalıştım. Sonunda bunu kontrol altına aldım. Uzun süre iyi de idare ettim. Ama artık tükendim. Bir süre sonra içimde patlamaya başladı her şey. İşlerim yolunda gitmiyor sinirleniyorum, aksilik çıkıyor sinirleniyorum, biri kazık atmaya çalışıyor sinirleniyorum. Bunları hep sakin karşılıyorum. Dışarıdan bakan "bunun sinirleri alınmış" der. Ama evde şakaklarım, ellerim ayaklarım uyuşana kadar ağlıyorum ve durduramıyorum kendimi. Dışarıda o patlamayı yaşasam birini parçalayacağım diye korkuyorum. Başka insanlar bununla nasıl baş ediyor bilmiyorum. Her şeye çok yabancılaştım sanki.

Evet kriz büyük ve en çok etkilenen sektörlerden birindeyim. Mimarım ve müteahhitler iş yapmıyor doğru düzgün. Ev alıp içini yaptırmak ise lüks oldu artık. Her şeyin fiyatı fırladı. Ne olacak, nasıl olacak, düzelecek mi hiç bilmiyorum. Kendimi rahatlatacak şeyler yapmaya çalışıyorum ama kafa dolu olunca hiçbir şeyin tadını alamıyorum. Gerçekten Allah sonumuzu hayır etsin.

Çok haklısınız ama çıkamıyorum maalesef. Bunun gelişim süreci de şöyle oldu; eve döndüm, işe girdim, bir süre çalışıp ayrı eve çıkma isteğim vardı. Ailemin yanında rahat olduğum için bir acelem yoktu. Hiçbir şeyime de karışmıyorlar, o yüzden acele etmedim. Sonra kendi işimi kurmak istedim. Aslında hep istiyordum, zaten bu yüzden evimi, düzenimi bırakıp buraya dönmüştüm. Ama planlarımı öne çektim ve iş kurdum. Sonra işlerin toparlanmasını bekledim. Hem ev hem iş yeri masrafını kaldırmak zor geldi ve acele etmedim. Sonra sevgilimle evlilik konuşmaya başladık, planlar yaptık vs derken "zaten evleneceğim, ailemin yanında bir süre daha kalayım ne olacak sanki" dedim. Sonra bir anda işlerimiz bk gibi gitmeye başladı. Evliliği erteledik mecburen. Yani ne evlenebildim ne ayrı eve çıkabildim. Bu odada öleceğim galiba en sonunda :) cilek. yagmuru

Evet öyle düşünüyorum ve gerçekten hak etmiyorum. Bugüne kadar kimsenin ayağını kaydırmaya çalışmadım, hak etmediğim bir parayı yemedim. Ama güvendiğim insanların 3 kuruş için çirkinleştiğini çok gördüm. Şimdi hem kimseye güvenemiyorum hem de arkamı dönüp gidemiyorum. . push ; cilek. yagmuru

Herkese merhaba... Biraz uzun olacak, uyarımı yapayım baştan. Gelecek tavsiyeleri tahmin edebiliyorum, beni psikolog paklar gibi ama içimi dökmek istedim. Çünkü orta yerimden çatlamak üzereyim. Biraz kendimden bahsedeyim... Aslında iki farklı "ben"den bahsetmek istiyorum. Önceden, daha ufakken çabuk öfkelenen, lafı ağzında, sıkıntısı, sorunu neyse çat çat söyleyen, hakkını yedirmeyen ve gerekirse karşıdakini perişan eden biriydim. Aslında hep hanımefendiyimdir ama tepem atarsa çok çabuk ağlamaya başlardım ve ben ağlarsam karşımdakini de ağlatırdım. Yapardım bunu ve dönüp arkama bakmazdım bile. O halimi biraz "çirkef" olarak tanımlayabilirim. Sonra ne oldu bilmiyorum. Belki büyüdüm, belki hayat yordu, belki çok fazla insan tanıdım... Değiştim ben. Bir dinginlik, umursamamazlık, "bununla mı uğraşacağım" kafası geldi bana. Yüzüme sövülse "he öyle mi?" moduna geçtim. Ama aslında geçmemişim. Yeni yeni anlıyorum bunu. Aslında yine öyleyim ama sadece dışarıdan... İşlerim iyi gitmiyor ve 2 cümleyi bir araya getiremediği halde kendini çok akıllı zanneden insanlardan, en ufak fırsatı kendine çevirip kazık atmaya çalışan insanlardan, sürekli g. tü kollama çabasından, hayat mücadelesinden, "ahaha ölmedim ki" diye gülücükler saçmaktan bıktım usandım. Emeklerimin karşılığını görememekten bıktım. İnsanlardan, bu ülkeden, bu dünyadan, her şeyden bıktım. 30 yaşındayım ama kendimi çok tükenmiş hissediyorum. Sorun yokmuş gibi davranmaktan yoruldum. Sonuç olarak haftada minimum 2 gün ağlama krizlerine giriyorum ve durduramıyorum kendimi. Dışarıda susup güldüğüm, hazmedemediğim ne varsa eve gelince açığa çıkıyor. Kapıları çarpıp duvarları yumruklamak istiyorum. Aileme çok fazla yansıtmak istemiyorum, çünkü üzülmelerini istemiyorum. Filmlerdeki gibi duşta falan ağlıyorum. Sonra "bugün de kendi kendime rahatladım çok şükür, birinin kafasını kırmadım da davalık olmadım" deyip peelingimi, saç bakımımı falan yapıp çıkıyorum banyodan. O kadar olağan bir şey haline geldi yani bu benim için. Bazen her yerim uyuşana kadar ağlıyorum. Ağlamasam çatlayacağım çünkü. Hayata, insanlara karşı çok zayıf hissetmeye başladım. Geleceğime bakıyorum, pürüzsüz bir yol hayali kuramıyorum. 1 sene sonramı hayal edemiyorum. Yaşıyor olmaktan memnun değilim kısacası. Ölüm fikri beni rahatlatıyor. Yanlış anlaşılmasın, intihardan falan bahsetmiyorum. Kesinlikle öyle bir düşüncem yok. Ama 80 yaşında, hayatımı yaşamış, mücadeleleri aşmış, unumu elemiş eleğimi asmış olma fikri rahatlatıyor beni. Sonra "80'i göresin varsa mücadele edesin de vardır" diyorum ama enerjim yok gibi. Avını son anda elinden kaçırıp arkasından bakakalmış yeniyetme aslan gibi bakıyorum hayata. Hayat herkes için bir mücadele ama ben yapamıyorum sanki. "Bu mücadele bana göre değil" diye düşünüyorum sürekli. Şaşkınım, yorgunum ve hala ağlıyorum. Buraya kadar üşenmeyip okuyan olduysa teşekkür ederim. Yazmak biraz rahatlattı. Psikolog dışında aklıma gelmeyen önerisi olan, "şunu şunu yaparsan kafayı yemeden yaşayıp gidersin" diyen varsa önerilere açığım. İyi geceler...

Ee oyle zaten bence biz Turklerin psikolojisi saglam degil

Kendini dinleme canım bendede var butun bu olanlar ama hemen başka seyler yapıorum. Kendımı dinlemıorum. Fılm, müzik, spor, Kendını dınleme

Ergenlikte bu kadar acı çekmedim valla. Daha ne kadar büyüyeceğim :) Aksine küçülmüş, küçücük kalmış ve savunmasız hissediyorum. Büyümek böyle bir şey mi acaba? cilek. yagmuru

Hiçbir yere gidemiyorum diyerek kendinize sınır koymayın. En basitinden ayrı eve çıkarak başlayın işe. İnsan belli bir yaştan sonra ailesini ne kadar sevse de aynı evde olmuyor.

Teşekkür ederim, inşallah cilek. yagmuru

Meditasyon yap. Ayşe tolga youtube Instagram takip et. Bana çok iyi geldi. Olumlamaları, meditasyonları.. 1.2. Ve 3. Seviye olmak üzere 21 günlük düzenli meditasyon şekilleri var. Ben denedim, enerjim yükseldi ve olumlu bakabilmeyi öğrendim.

Ben de bundan korkuyorum. Normalde ağlayınca rahatlıyorum, iyi geliyordu ama son zamanlarda o kadar çok ve o kadar uzun süreli krizlere girdim ki korkmaya başladım. Ellerim, ayaklarım, yüzüm, şakaklarım uyuşuyor artık. Kendimi durduramıyorum, sakinleşemiyorum bir türü. Belki sırf bunun için bile doktora gitmem gerekiyordur. "Hık" diye gideceğim diye korkuyorum. Size de çok geçmiş olsun. Fazla düşünüp takmak hasta ediyor gerçekten. Bizi mutsuz eden her şeyi kafamızdan söküp atabilsek keşke.

Evet zayıflık olarak görülüyor maalesef. Bir de her şeye ağlayan biri olduğum için her ortamda ağlamak hoş olmuyor. Babam "çok ağlıyorsun, her şeye ağlıyorsun. İnsanlar bunu zayıflık olarak algılar üzerine gelirler, biraz tutmaya çalış kendini" demişti. Bu defa biriktirip biriktirip her şeye topluca ağlıyorum. Psikolojimi bozdu adam resmen :) Hayatımdan komple memnun değilim sanırım şu sıralar. Dağ başına gidip yerleşesim var. Sevgilim dışında kimseyle iki çift laf edesim bile gelmiyor. Ama hiçbir yere gidemiyorum ve hayatım da hiçbir yere gitmiyor. Doctor Who'daki gibi kulübeli biri gelse, beni alıp götürse, bütün dünyevi dertlerden uzaklaşsam ne güzel olurdu. cilek. yagmuru

Evet yazınca epey rahatladım. Hatta yine o "amaaan salla ya" moduna girecek gibiyim. Her yerim uyuşuk hala ama kafam pırıl pırıl olmak üzere. Ta ki bir sonraki krize kadar Hissetmediğim gibi davranmayayım ama nasıl? Bunu çözemiyorum işte. Çünkü hissettiğim gibi davranırsam ortalığı yıkıp geçeceğim. Mesela siz bir şeye üzüldünüz ya da sinirlendiniz diyelim, suratınız asılıyor; mutlu olunca gülüyorsunuz. Bende ise aşırı ağlama isteği oluyor. Çünkü ben hep ağlak bir insandım. Kendimi bildim bileli böyleyim. Üzülürüm, ağlarım; mutlu olur ağlarım; sinirden patlayacak gibi olurum, hem bağırırım hem ağlarım. Sevişirken bile ağlayabilirim. Ota bka ağlıyorum yani. Bu konuda çok eğitmeye çalıştım kendimi ve başarılı olduğumu sanıyordum. Ama sadece bastırmışım. Şimdiyse nasıl başa çıkacağımı bilmiyorum. Sinirlerimi çok yıprattı bu durum. Her şeye sinirlenir oldum, hiçbir şeye tahammül edemiyorum. Müşteriye sinirlenip ağlayarak bağıramıyorum mesela. Çünkü ekmek parası :) Müşteri bana sinirlenince de ağlayarak üzülemiyorum. Çünkü yine ekmek parası. Her duygusunu ağlayarak yaşayan bir insan olarak gün içinde duygularımla ne yapacağımı bilemiyorum ve eve gelip patlıyorum. Sonra durup bakıyorum ki ne insanlarla mücadele edebilmeyi öğrenmişim ne kendimle.

Belki yazılmıştır bilmiyorum. Bir tatile mi çıksanız?Mevsimi geçti ama yine de sakin, sessiz her şeyden uzaklaşıp kendinizle kalabileceğiniz bir yer, ortam. Tükenmişliğe en iyi çarelerden biri bu bana kalırsa. Bir müddet yavaşlamak ve sadece kendinizi, içinizi dinlemek. Sessizlik...

Öncelikle psikolog veya psikolojik danışmana başvurun gerekirse psikiyatriste refere eder

Aynen, hiç yapılacak tarafı yok. Çok isteyerek yazdım bu bölümü, isteyerek okudum, işimi de seviyorum ama insanlarla uğraşmak çok zor. "Hangi işi yapsan insanlarla uğraşacaktın" diye avutuyorum kendimi ama maddi sorunlar da başlayınca dayanamaz hale geldim. Herkes her şeyi biliyor, herkes her konuda fikir sahibi. Ya hani "doktora gittim, ilaç yazdı bir şey yapmadı. Ohh oturduğu yerden kazanıyor" diyorlar ya, inanın ki bizim işe bakış açısı bin beter. 5 ayrı bilgisayar programı biliyorum; proje için yönetmeliklere, uygulama işi için her kaleme hakim olmam gerekiyor. Ama gün sonunda "ne yaptın ki" oluyor. Asma tavancısı, boyacısı, perdecisi vs mimarım diye gezip iş alıyor zaten. O da ayrı dert. Şimdiki aklım olsa kesinlikle başka bir şey okurdum. Bu saatten, bunca emekten sonra iş değiştirmek de zor. Ne yapacağımı hiç bilemiyorum.

İşte tam olarak böyle yapıyordum. "Amaan boşver, düşünme salla gitsin" diyordum. Aklıma geldikçe üzerine düşünmemeye, canımı sıkmamaya çalıştım. Ama bir süredir böyle patlamalar yaşıyorum. Hazmedemediğim, ötelediğim ne varsa içimden fışkırıyor artık. Her duygu aynı anda saldırıyor beynime. Saklayıp gömmek değil de gerçekten umursamamayı öğrenmem lazım sanırım.

Kız sal ne varsa içinde. Öyle ondan gizleyeyim bundan gizleyeyim aman üzülmesinler diye düşünme. Kimseye belli etmeyeyim düşüncesi belliki seni kabuğuna çekmiş. O yüzden gizli kuytu ağlayıp sızlamalar. O yaşamaktan soğuma isteği zaman zaman hepimize nüksediyor. Ben kendimi o anlarda deli gibi yapıyorum geçiyor bence denemelisin.

Yese yine iyi, yavaş yavaş kemiriyor resmen. Ama değiştiremiyorum işimi. Kendi işimi yapıyorum ve kapıyı çekip çıkarsam "batmış" olma düşüncesi beni daha çok yiyip bitirecek gibi hissediyorum. Piyangodan para çıksa çok iyi gelir bence hepimize :)

Degisiklige ve uzak kalmaya ihtiyacin var tatlim Ya bir tatile cik mesela yurtdisi, bodrum, datca vs Ya da kokten degisiklik yap is degisikligi, aileden ayri eve cikma vs Bunlari yaparsan tum bu ruh halin degisecek emin ol

İşte o da benim elimde değilmiş gibi geliyor. Bir düzen kurdum ve bozamıyorum, bozmak da istemiyorum. Ama nereye kadar böyle gideceğim onu da bilmiyorum. cilek. yagmuru

Ben işimi değiştiremiyorum, siz sevgilinizi değiştirin bari :) Şaka bir yana ama o destek çok önemli gerçekten. Sevgilim olmasa ben çoktan kafamı duvara sürte sürte kıvılcım çıkarmıştım. O da aynı sıkıntıları yaşadığı için her şeyi en ince detayına kadar yansıtmıyorum ona ama yanında ağladığım çok oldu. Bizi mutsuz eden şeyleri bırakabilmeyi öğrenmemiz lazım sanırım.

Bende hemen hemen aynı şeyleri yaşıyorum ya Bir tek farkla ben sevgilimden de memnun değilim. Zaten pek bir şeyimi de anlatmam yüzeysel konuşuyorum onunla da.

Kendimi dinledikçe kafayı yiyorum aslında. Kendimi duymak istemiyorum. Normalde yapmazdım ama bir süredir çok yüksek sesle müzik dinlemeye başladım. Şu aralar en büyük hobim bilimkurgu filmleri, dizileri izleyip gündelik hayattan kopmaya çalışmak. Başka izlediğim her türlü film çılgınca ağlatıyor beni. Ani duygu patlamaları yaşıyorum. Kendimi dinleyeceğim değil de deli gibi gezip hiçbir şey düşünmeyeceğim bir tatil olsa iyi olurdu. Ama olmuyor maalesef cilek. yagmuru

Bir de şu geldi aklıma. Bu kadar çok vücudunuz uyuşana kadar ağlamak hiç iyi bir şey değil. Kendimden biliyorum. Öyle bir hastalandım ki şimdi o sağlığımı arıyorum. Yeni yeni toparlıyorum çok şükür. Herkesten uzak kalarak toparlanmaya başladım.

İnşallah, çok teşekkür ederim cilek. yagmuru

Bunalıp ağlayacak gibi olduğumda aklıma gelen tek şey gözlerimin şişmesi. Kurbağa gibi oluyorum. Göz kapaklarım pörtlek pörtlek oluyor O yüzden ağlama annem, ağlama kızım, ağlama çiçeğim deyip geçiştiriyorum.

Teşekkür ederim

Meditasyona bir ara heves etmiştim ama fırsat bulup çok araştıramadım, nereden başlayacağımı bilemedim. Bakacağım mutlaka, teşekkür ederim.

Bu ara bende öyleyim hiç bir suç olmamasına rağmen bende başka insanlar yüzünden sürekli kendimde sorun arar oldum Aslında olan ne milletin ikiyüzlülüğü dedikodusu iftirası egoları sorumluluk bilmemeleri sürekli işi başından atmak istemeleri yardımcı olmadıkları gibi bir ton iş çıkarmaları Bütün bunları yapan onlarken sorunlarla uğraşmaktan uzun mesailer harcamaktan düşünüp durmaktan yorulanlar bizler oluyoruz Çıkış kapısını ben bulamadım açıkçası Ama senin için diyebileceğim madem özel sektör madem o kadarda iyi para kazanıyormusun başka işlere yönelmen İşin sana getirdiği faydadan çok zararı var anladığım kadarıyla Niye başkasını zengin etmek için bu kadar çok çırpınalım ki En basitinden bir çeviri işi olur evden yaparsın belli süre Yada sektörü değişmiyorsun firmayı değiştirmeye çalış

Evet bir değişikliğe ihtiyacım var. İşim beni çok yıpratıyor ve hiçbir yere varamıyormuş gibi hissediyorum sürekli. Her gün aynı döngüyü yaşamaktan bıktım. Yavaş yavaş evlenesim vardı, işler zora girince onu da erteledik. Asında işlerim iyiyken bu kadar takmıyordum. "Off sen parana bak, boşver" diyordum kendime. Ama maddi olarak da sıkıntıya girince "ulan ben ne için uğraşıyorum, başlarım böyle işe" demeye başladım. "Kocam bana sövüyor ama iyiyken çok iyi" diyorlar ya, "işim bk gibi ama para kazanırken çok iyi" durumundayım :)

Benimde bir tanidigim var, o da herseye aglar, cok duygusal :) Sevimli geliyor bana kendisi. Ama genc iken daha cok aglardi diye hatirliyorum... belki sizde yas aldikca daha iyi kontrol altina alabilir her insanin söyledigini ciddiye almaz sinirlenmezsiniz. Hem sizde kendinizi böyle kabul edin. Yakin cevreniz de biliyordur sizi sonucta. Yani yapacak birsey yok. Demek ki sizin kendinizi ifade etme sekliniz bu. Calisirken tabiki aglayamazsiniz.. ama o durumu hallediyorsunuz sonucta. Yani söylediginiz gibi basarisiz degilsiniz demek ki :) Kendinizin en iyi dostu olmayi bakin. En yakin dostunuz sizin yerinizde olsa ne derdiniz? Öyleymis gibi kendinizi telkin edin. Kendinizi motive edin kendinizi sevin. O potansiyel var sizde cunki. Kullanin bunu.