Bu tip travmalar, anılar sanırım evlendikten sonra daha da fazla rahatsız ediyor kişiyi. İnsan özlemek istiyor belki ama zihin kötü anıları çıkarıyor önce önüne halbuki güzellikler de vardır mutlaka. Ben de bununla boğuşuyorum zaman zaman, ailede küçükken yaşatılan aslında onların bile farkında olmadığı ufak tefek ama sayıca fazla çocukluk yaralarımı, bundan ayrı olarak yaşadığım çok büyük bir travmayı gidermeye çalışıyorum. Bazen geçmişi olduğu gibi kabullenip var olana sarılıp güzelleştirmek en güzel çözüm olabilir :) Çocuğunuz var mı bilmiyorum ama insan çocuğunu yetiştirirken kendi çocukluğunu da tamir edermiş belki de bunu yapabilirsiniz

Beynine format at kitabi varmis. Okumadim ama isterseniz bir bakin. Hic bir uzmandan destek aldiniz mi?

Benim çocukluktan kalma bir hatta birkaç cinsel travmam var tam olarak atlatabilmiş sayılmam, duygusal ve hassas yapılı bir insanım bu da zor anlatmama sebep oluyor olabilir, evlendikten sonra bu travmalar daha çok rahatsız eder oldu Gezegen X

been... hayatin akisi icerisinde oldu baska seylerle mesgul oldum onceliklerim degisti siimdi eskisi gibi degilim.. a ama tabi benzerini tekrar yasadigimda bir miktar o anlara dönüyorum sonra tekrar hayatima devam ediyorum ve sanirim eskisinden daha gucluyum... kendine zaman tani kuzum sende de buyuk ihtimal ayni seyler olacaktir sojucta hayatin degismis daha mutlu anilar oldugunda önemsememeyi ogreniyorsun

Tamamen yenmek mümkün mü? Hiç olmamış gibi olacak mı? Kendi deneyimine göre iyileşmek mümkün ama dümdüz bir çizgi gibi stabil olur mu? Bilmiyorum. Zaten hayat bile öyle düz değil. Kendi adıma bugün geldiğim noktadan memnunum. Daha iyisi elbette olabilir. Fakat bir gün bir yerden ceee der gibi hissediyorum. Fakat bilinçlenince nasıl başa çıkacağını öğreniyorsun. Bugün geçmişi düşündüğümde, konuştuğumda, seyirci olduğumda asla eskisi gibi sarsılmıyorum. Sarsılmıyorumdan kasıt nötr olabiliyorum. Bu benim için büyük bir lüks. Refahım arttı.

evet değil mi ben hiçbir şeyimi beğenmiyorum içimdeki anne babamın eleştiren sesini susturamıyorum şu video ne güzel özetlemiş: ATTRAENTE ACTA EST

Özellikle çocukluk travmaları daha zor atlatılıyor ama atlatmak mümkün, olumsuz düşünmeye gerek yok. Biraz zaman biraz da çaba gerekli. Sürekli kendine telkin etmek gerekli. Yine de olmuyorsa bir uzmandan yardım alınabilir

Selamlar, geçmişteki travmalarını aşan var mı? artık atlatma zamanım geldiğine inanıyorum eski ailemde yaşadıklarımı. evlendim kendi evimde düzenimdeyim ama hala ailemden kalan etkiler tüm kafamda zihnimin her yerinde... aşan var mı nasıl aştınız?

ben atlatamiyorum. evlendim cocugum oldu ama gittikce daha cok bogusuyorum berbat anilarla.. sanirim ya ilac ya da hafiza kaybi care..

Ben de varım! İrili ufaklı travmaları atlattım, herkes gibi. Türkiye'de yaşayan çoğu kadın gibi diyelim. Hangimizin yoktur travması? Benimkiler: Mükemmeliyetçi ebeveyn, 0-5 yaş arası uzun süreler annemden ayrı kalmak, ortaokulda akran zorbalığı ve intihar girişimim, 23 yaşında başlayıp 3 sene süren şiddet uygulayan sevgili, 27 yaşındayken arkadaş ortamında tanıştığım bir insanın cinsel şiddeti. Bugün mutluyum. Kendime güveniyorum. Kendimi seviyorum. İyi ki varım şu dünyada. Terapiye de gittim. Bir şeyler de okudum. Biraz büyümek de işe yaradı. İnsan değişir hem de öyle bir değişir ki. Ben de daha mutlu, daha huzurlu, kendimi daha çok seven biri oldum ve daha da olmaya devam ediyorum, değişim bitmez. Bir de mesela kendini takdir etmek lazım. Hep kötüye odaklanıyoruz. Bazen de aferin bana demek lazım.

Ben geçmişten şimdiye çok şey gömdüm dönüp hiç bakmıyorum arkama, arkamdalar biliyorum ama bakmıyorum görmüyorum çok üzücü şeyler ama üzülmüyorum artık, bazen gölgesiyle görünüyor, hissettiriyor kendini o kadar. En çok üzen şey beni nankörlük, yaşadığınla kalıyorsun, bazen bı haklıydın sen demek zor geliyor bazılarına, aslında duymak istediğim evet haklıydın denmek hepsi bu. S SORGULAYAN

Terapi alıyorum atlatabilmek için. İnsallah atlatabiliriz

Tabi ki. Ölümü bile atlatıp hayatımıza devam edebiliyoruz. Hiçbir şeyin tamamen geçmesi mümkün değil. İzi hep kalır. Ama alışıp önümüze bakabilme yeteneği ile yaratılmışız. Hiçbir şey bir anda geçmez. Bu beklentide olmak insanı yorar ve sıkıntıya sokar zaten. Boşuna zaman denilmiyor. Kendinize zaman verin. Çok zorlanırsanız destek alabilirsiniz. Her travmayı kendi başımıza atlayacağız diye bir kanun yok. Zorlanabiliriz ama her türlü atlatabiliriz. Mutluluk her daim olmadığı gibi mutsuzluk da daim değildir.

Nasil atlattim ne yaptim atlatabildim mi bilmiyorum? Zaman zaman aklima geliyor eskisi kadar etkilemiyor hatta cok daha az aklima geliyor ama surekli birseylerle mesgul oluyrum belki o yuzden aklima gelmiyor... bazen o seyleri hic yasamamisimda hepsi kafamda kurguymus gibi de oluyor, bana ne oluyor? Bu kadar yasanmisliklardan sonra nasil mutlu gorunuyorum? Hic bilmiyorum yasadiklarimin cogunu kimseye anlatamadim, belki guclu gorunen bir yapim var, bazen esprisine derim domuz gibiym hic birsey olmaz bana diye insallah bize bunlari yasatanlar birgun hesao verecekler inaniyorum

çok aldım ben destek normalde sağlıklı bir insanım fiziksel açıdan yani bedeni sağlıklı bir insanın beyninde bu kadar hasar olması.. demek ki benim de hassas yerim beynimmiş her ota boka hasta mı olacağım ömür boyu acaba

NBT seansı tavsiye ederim. zeynones

Ben mesela 4 ay öncesine takılı kaldım her gece olanların hatırlıyorum, hatırladıkça tekrar aynı şeyleri, yaşıyorum sanki ağlıyorum bir sinir öfke basıyor nasıl atlatırım uğradığım haksızlığı bilmiyorum

Kendin başaramıyorsan profesyonel destek alabilrisin

Bir donem bende atlattim zannediyordum ama atlatamamisim megerse hep icimde kalmis.. simdide acaba o kotuluk yapanlara ilahi adalet ne zaman isler onu dusunuyorum..

Cocukluk donemi travmalarinin gecmesi daha uzun suruyor. Biraz da senin elinde. Yasadiklarindan ders alip gerisini takmamaya baslayacaksin zamanla. Zamana birak acele etme. Ne yasadin bilmiyorum ama kendi degerinin farkina da varman lazim. Ozel ve degerli oldugunu kesfetmen lazim. Birilerinin yaptigi kotuluk, yasattiklari yuzunden sinmemen lazim Dunyada iyiler de var. Sana kotu olanlarla mumkunse gorusme, aileden birileriyse de mesafe koy biraz. Ve lutfen kendini yargilama. Hatalarinla sev kendini. Kimse hatasiz degil. Hicbirimiz mukemmel degiliz.

Kendi başınıza aşamayacağınız bi durum olabilir, uzman desteği almayı mı deneseniz acaba? Zira geçmiş çok garip bi şey, herkesi farklı etkiliyor. Kimi bi ömür çıkamıyor o travmatik anıların içinden, o günleri hatırlatan en ufak bi seste, kokuda, objede kabusunun içine geri dönüyo. Bazıları için anı geçip gidiyo ama bıraktığı duygu kalıyo mesela. Ortada bi üzüntü, öfke, korku var ama sebebi yok, daha doğrusu var ama kişi o sebebi hatırlamıyor bile. Sadece bıraktığı acıyı hatırlıyor ve o acıdan bi türlü kurtulamıyor. Ve daha bunun gibi bi sürü farklı tepki... Hepsiyle nasıl baş edeceğimizi bilmek zorunda degilsiniz. Ne yapılması gerektiğini bilen ve size ögretebilecek uzmanlar var. O nedenle başta da dedigim gibi bi uzmanla görüşmek iyi bi fikir olabilir.

travmayı kendi başınıza da yenebilme ihtimali olabilir ama uzman desteği alınmalı mutlaka. ben bir süre denedim sonra psikoterpist murat paker ile çözdüm çok şükür. özellikle büyük şehirlerde işinin ehli psikoterapistler var. internetten araştırın. herkese geçmiş olsun. K

Vaktim yok uzun uzun yazamayacavim, barış musluyu takip edin faydasini gorursunuz deyip çekiliyorum

Aşamadım. Aşmak için gayret ediyorum ama beynimi kalbimi artık zorlamıyorum. Zorladıkça daha çok acıyor içim. Akışına bıraktım. İnanıyorum ama geçecek. Tramva yaşatan insanlara karşı artık yoğun bir fedakarlık içinde değilim. Belki bu beni hoyratlaştırıyor. Eşim bazen geçmişin öfkesini çıkartıyorsun olmadım yerde diyor sadece bu noktada dizginlemeye gayret ediyorum.

Zamanla. Ben de geçmişte çok kötü bi olay yaşadım dışarı tek çıkamıyodum korkuyordum. Sonra kendime inandım herşey geçti bitti artık herşey daha güzel olacak dedim zaman zaman yine yokladı tabi korkularım ama atlattım

Ben varim. Taciz ve darp gecmisim var. Tamamen sans eseri bir yerde bulunmus olmamdan dolayi, saldirgani tanimiyorum. 17 yasindaydim. Olaydan sonraki 2.5 sene cok ciddi terapi + ilac tedavisi gordum. Benim durumum tek basima atlatilamayacak kadar buyuktu, fiziksel olarak da cok yara aldim yogun bakim surecim oldu. Psikolojik olarak cokmustum zaten. Terapistimle tanismak bu hayattaki en buyuk sansim, terapiye baslamak da verdigim en iyi karardi. Tabii bu arada hayattan kopmamak icin cok ama cok cabaladim. Universiteyi kazandim, bitirdim. Butun avrupayi, guney ve kuzey amerikayi, asyanin cogunu, afrikada da birkac ulke gezdim. Yeni bir dil ogrendim. Yeni bir enstruman calmayi ogrendim, yeni bir spor dalina basladim. Yuksek lisansimi yaptim. Ruhumu doyurmak icin aile ici siddet goren cocuklara oyun ablaligi yapabilecegim bir dernekte gonullu olarak calismaya basladim. Bu bana cok iyi geldi. Yuksek lisanstan sonra dunyanin bir ucuna tasindim doktora yapmak icin. Burada esimle tanistim, evlendim. Cok iyi bir sirkette calisiyorum su an, doktorama devam ediyorum. 28 yasindayim. 11 sene oldu. Terapistim hala hayatimda, ihtiyac durumuma gore bazi donemler daha sık bazi donemler daha seyrek gorusuyorum. Atlattigimi dusunuyorum cunku yasadiklarima karsi duyarsizlasmayi basardim konusu acilinca anlatiyorum sadece, iyi hissediyorum ve hayatima devam ediyorum.

Aşmadım, onlarla savaşmanın sonu yok Kabullendim ve yaşamaya devam ettim Kendime acımaktan vazgeçtim Hiç mi iz yok, elbette ki var ama kendimi o izlere teslim etmiyorum, genel anlamda başardım

Ben yendim. İyi bir psikologla gayet mümkün