İlk zamanlar hergün ağlıyorsun. Bir zaman sonra ağlamak istiyorsun ama gözünden yaş gelmiyor, kurumuş.. Yine bir zaman sonra da gülerek hatırlıyorsun.. yani kısaca unutmuyorsun ama acısına alışıyorsun. Zaten aksi mümkün olmaz, size de sabırlar dilerim... Mutluluk810 ́♥ Kün Fe Yekün ♥ ́ ♥ Şükürler Olsun ♥ Anneler

Son iki yıl içinde önce babamı sonra abimi kaybettim. Tarifi imkansız birşey bu. Sanki onlarla birlikte geçmişim, en güzel anılarım, çocukluğum da yokoldu. Uzunca bir süre ki hala alışamadım kötüyüm, su içmenin bile bir anlamı olmadığını hissettim. Yaşıyorum ama tadı yok hiçbirşeyin... kalanlara sabır diliyorum çok zor geride kalmak. Ve dünyanın gerçeği kabullenmesi çok zor olsada...

Beni ayakta tutan inancım oldu. İnancınızı bilmediğim için o yönde yorum yapamam tabii. Ahirette buluşacak olmak, ona her gün dua okumak, mezarını ziyaret edince bizi gördüğünü bilmek vs ha acınız geçiyor mu asla geçmiyor sadece ilk aylarda ki o yoğun ızdırap kalmıyor, yine her gün anıyorsunuz ama kalbiniz sıkışarak değil...

Bizi, böyle üzgün, kendi hayatını bir tarafa bırakmış, çoluğu çocuğuyla ilgilenmeyen, sağlığı bozulmuş yıkılmış biri olarak görse mutlu olur muydu diye düşünün. Yarim saatliğine gelip dönmek diye bir şey olsa, gelse ve sizlere baksa nasıl görmek isterdi diye düşünün ve öyle yaşamaya çalışın. Benim babam öleli 20 yil, cok sevdigim annanem ve babannem öleli 15-13 yil oluyor. Hep bu motivasyonla hareket ederim. Yarim saatliğine gelseler, " Aferin Selenay, hayatını bizsiz çok güzel devam ettirmişsin, çok mutlu olduk " derler. Bu demek değil ki o yakınınızı unuttunuz...

Ne kadar benzer duygular...

merhaba, başınız sağolsun. Yorumunuzda yazdıgınız '' duaların ardından adını duydukça kafayı yiyorum '' cümleniz kalbimi çok acıttı. Birinci dereceden yakınımı kaybetmedim. buna rağmen inanılmaz içeride hissettim acınızı. Allah sabırların en büyüğünü versin. Nurlar içinde yatsın. Kalbinizden sarılıyorum size

Bı tuhaf geliyor başlarda sanki hiç gitmemiş gibi her an çıkıp gelecek bi yerden. Hatta ağlayamiyosn bile bi sakinlik bı durgunluk oluyo. Kendin bile bu haline şaşırıyorsn nasıl ya benim buraları yikmam lazımdı neden böyleyim diye sorguluyosnz. Çıkıp gelmesini bekliyorsunuz hep. Her an her dakka aklınızda, o öldü diye beyninizin içinde bir ses yankılanıyor.. Sonra alışıyorsunz olmamasına. Özlemin en zor geldiği anlarda ağlıyorsn tek yapabildiğiniz şey olan ağlamak.. Sonra da kendine gel bu gerçeği kabullen diosun kendine kızıyorsn. Biraz toparlanıp mecbur hayatınıza devam ediyorsun. Taa ki bir daha ki ağlamaya

Başınız sağolsun... Atlatılıyor, ilk gün ki acı kalıyor elbet ama her zaman, her an sizinle olmuyor o acı o yüzden katlanılabilir oluyor. Ani ölüm ya da genç ölümü ise biraz daha uzun sürebilir. Öncelikle uzman olarak, sonrasında yaşamış biri olarak tavsiyem, süreci kabul edin. Yasınızı acınızı sonuna kadar yaşayın. Olması gereken süreç bu çünkü. Şok-inkar-kabul gibi ayakları var sürecin. Bir gün geçecek elbet...

Babam gideli 569 gün oldu. O gidince ışıklar söndü dünya karardı bütün renkler soldı bütün kalabalık gitti. Herşey anlamını yitirdi hayaller bitti. Ağlamadığım tek bir günüm olmadı. Göz yaşım kapı eşiğinde bekliyor sanki. Asla alışmıyorsun ama mecbursun. Hayatta yaşanacak en büyük çaresizlik. O yokluk hissi hala delirtiyor beni. hiç azalmıyor acısı. bende azalmadı. Adını andığım an burnumun sızısı içimi acıtıyor. sanki kolum kanadım kırık mış gibi sanki pazar yerinde kaybolmuş çocuk gibi sanki... Hayat çok keskin çizgilerle 2 ye ayrılsa kayıptan öncesi ve sonrası var. biRi gidince herkes ölüyor ama tek bi kişi gömülüyor

Annemi kaybettim 19 ay oluyor.. Yeni doğum yapmıştım çok ihtiyacım vardı yanımda olmasına ruh gibiydim diyebilirim.. Hala eve gittiğimde tuhaf oluyorum sanki namazını bitirip gelecek odadan Mezarına gitmek beni rahatlatıyor başında dua okumak. Aslında ayrılmadık hiç hep rüyalarımda geliyor kızımı seviyor kokluyor gidiyor.. bana da sarılıyor. Yani herkesin kabullenme süreci bence çok farklı ben psikolojik olarak sanki hep varmış gibi rahatlattım kendimi ama pek sağlıklı değil benimki de..

Başınız sağolsun Allah tüm yatanlara kabir ferahlığı versin inşallah. 3 ay önce babam bizi bıraktı. İlk günler boşluk hissiyle geçiyor. Daha sonra sürekli ölümü düşünme hali. Şimdi ne haldedir acı çekiyormudur diye kendimi yeyip bitirdim. Hala daha öyle gerçi. Normal hayatıma devam ederken bi anda babam şimdi toprak altında diye bi ses yükseliyor içimden. İşte o zaman hayatıma devam edebildiğim için vicdan azabı çekiyorum. Sanki daha çok üzülmeliyim yas içinde olmalıyım gibi geliyor. Bi yandan da zaman geçtikçe özlem artıyor. Hele ki bi başına kaldığında gecelerin gideni düşünmekle geçiyor. Çoğu gece onun pijamalarıyla uyuyorum. Benim size en büyük tavsiyem ve okuyanlardan da isteğim kaybı olan yakınlarına teselli etmek için hastaysa onun için için hayırlısı oldu, çocuğun için güçlü ol gibi şeyler söylemeyin. Birinin acısını paylaşmak istiyorsanız sadece yanında oturun sessizce beklesenizde o kişi zaten niye yanında olduğunuzu biliyor. Belki insanlar iyi niyetle söylüyor amabu kalıplaşmış karşındakini anlamadığını belli eden teselli cümleleri hiç yardımcı olmuyor inanın. Kendi içimde bu sözlerden nefret ettim. Herkes herşeyin farkında ama insan ilk günler acısını yaşamak istiyor başka bişey düşünmek istemiyor, güçlü olmak istemiyor. Acınızı dibine kadar yaşayın yoksa daha sonra patlaması daha fena oluyor.

İlk günlerin paniği geçiyor, duruluyor ortalık yavaş yavaş rutinine geri dönüyorsun. Ama acı zaman geçtikçe derinleşiyor, daha çok özlüyorsun, kendince başa çıkarmış gibi yapıyorsun ama yara orada duruyor, yaşıyorsun ama...

Öncelikle başınız sağ olsun. Ailemden iki kişiyi kaybettim şimdiye kadar İkisi de çok yakınım İlk başta çok zor oluyor ama zamanla o yokluğa alışıyorsun Okulun varsa okulun İşin varsa işinle zaman geçirip kafanı dağıtıyorsun. İnsan her gün aynı acıya 30 sene boyunca ağlayamıyor emin ol Ölümde doğum gibi yaşamak gibi hayatın bir parçası Geçecek sadece zaman ve sabır Başınız sağ olsun

Ölüm muhakkak Ve ölüm mutlak. Tek kapısıdır ölümsüzlüğün, ölümle tanıştıktan sonra anladım. Sadece bir kimlik belgesi olduğunu yaşamanın... Erdem Bayazıt şiiri. Zamanla acınız hafifler ama tam geçmez. İnsan her şekilde yaşamaya devam eder. Bunu annesini, babasını ve bir abisini kaybetmiş biri olarak diyorum. SEHER YILDIZI

Önce bu benim başıma mı geldi süresi yaşadım... Şok geçirdim sanırım.. O biraz uzun süre gitti..6-8 ay kadar... Sonra kabullenme... Kendiminde herkes gibi öleceğini düşünme... 1 yılın ardından hayata adapte olma çabası... Aile, sevdiklerini düşünme.. Ve şu videodaki teslimiyetten çok etkilendim.. Başınız sağolsun...

Kayinpederimi kaybettik ani ve kötü bir sekilde4 ay önce eşim ve kayinvalidem resmen yıkıldı eşim babasına çok düşkündü birde tek evlat olunca herseyi düşünmek yapmak ona kaldi ama şimdi ikisinede bakıyorum biraz daha iyiler tabi hiç unutmuyorlar içlerinden atamiyorlar ama hayat devam ediyor sonuçta _sekerpare_

Ora bence bu dünya 'dan daha güzel, bence babam orda çok mutlu çünkü zaten melek gibi adam, zaten o orda beni bekliyor kavusagiz, bi yerde okumuştum bi bebek doğarken burda nasıl heyecanla bekleyip karsiliyorsak orda da bizi sevdikleriniz karşılayacak, Allah 'ın şevkati büyüktür, eminim orda çok mutlular

Ağladım ben Başınız sağolsun

En acı ölüm bir çocuğun veya gencin ölmesi ve onun anne babasının üzüntüsü. Bunu tarif zor ve tesellisi imkansız. Diğer yetişkin ölümlerine gelince yaşlı ve hastaların ölüm acısı bir hafta sürüyor hatta çoğu insan kurtulduğuna seviniyor, yas hali ise bir iki ay sürüyor ve her şey normalleşiyor. Orta yaş sürpriz ölümlerde ölenin sizle olan yakınlığı ve bağlılığı ön plana çıkyor, bu da buruk bir acıya dönüşüyor şiddeti azalmakla birlikte aylar yıllar sürebiliyor. Her yaştan sık ölüm görebilen bir meslekteyim, çocuk ölümlerini hariç tutuyorum, diğerlerine bir şekilde alışılıyor. Etrafta da çocukların anne babalarının ölümü hariç kendini heder eden görmedim. Ölmek de yaşamak kadar doğal. Allah hayırlı ve sıralı ölüm versin.

5 sene önce ailecek tatildeyken babamı kaybettik.. çok ani ve çok genç bir ölümdü. denizden çıkıp ıslak bikinilerle hiç bilmediğimiz bir şehrin hastanesinde acilde bulduk kendimizi. annemle kardeşim çok kötü durumdalardı. bize ölüm haberini verdiklerinde tepki veremedim, ağlayamadım, düşünemedim. hastaneden kaldığımız otele döndüm (yaklaşık 1 saat sürüyor) herkesin eşyalarını topladım, uçak ayarladım, cenaze taşınacağı için bir sürü protokolle uğraştım, arabayı almaları için kuzenlerimi çağırdım vs vs.. ve yaşadığımız şehre, eve girene kadar hiç bir şeye tepki veremedim. eve girdikten sonrasını hatırlamıyorum. ve üstünden 5 yıl geçti hala düşündüğümde keşke ilk an tepki verebilseydim diyorum. çünkü o veremediğim tepki bütün yıllara yayıldı.. başınız sağ olsun. size nasıl teselli verilir bilemedim, ama zamanla kabullenip alışıyorsun.

Ara ara ruhum düşünce aklıma getiriyorum.. Geride kalanların kıymetini bilmeliyim kalkmalıyım diye..

Allahım tüm kayıplarımıza rahmet eylesin mekanları cennet olsun inşallah... Alışmaya inanmıyoruz... Özlüyoruz... Kavuşacağımız günü bekliyoruz...

Anneannem öleli bugün 40 gün oldu. Öldükten 3 gün sonra hiçbir şey olmamış gibi gelip işe gittik. Ölümünü kabullendim ama hiçbir şey olmamış gibi aynı hayata devam etmeyi kabullenemiyorum. Allah hepimize sabır versin, hepimiz bir gün sevdiklerimize kavuşacağız.

Bende de böyle oldu, zaman geçtikçe daha zorlanıyorum; hastalığın son evresinde o kadar zor şeyler gördüm ki aklımı yitiriyordum neredeyse, öldüğünde tamam dedim acıları bitti ama sonra her geçen yıl biraz daha derinleşti yokluğu, annesizlik tarifsiz bir duygu, bazen yaşlı insanlara bakıp düşünürken yakalıyorum kendimi, yaşasaydı şu yaşta olacaktı, o da böyle yapacaktı, birlikte şöyle yapardık böyle yapardık, yarım kalmış gibi sanki... Bir de annem olsa böyle olmazdı duygusu var, o olsaydı bu başıma gelmezdi, o olsaydı düşünürdü, o olsaydı arkamda dururdu hissi, insan hep bir yanı çocuk galiba anneye babaya ihtiyaç bitmiyor... Nurlarda yatsınlar, Rabbim merhametiyle muamele etsin inşallah

Allah rahmet eylesin amin

Başınız sağ olsun Allah sabırlar versin, 41 yıl önce 8 yaşındaki kızkardeşimi, 12 yıl önce de babamı kaybettim, konunuz öyle bir zamana denk geldi ki, daha birkaç gün önce babamın ölüm yıldönümüydü. Sevdiklerini kaybetmek deyince İlhan Selçuk'un ölüm acısını anlatan cümleleri geliyor aklıma. Diyor ki, sevdiğini kaybedince yüreğinde 40 mum yanarmış, her geçen gün mumlardan biri sönermiş en sonunda yanan tek bir mum kalırmış, o mum siz ölene kadar içinizde yanmaya devam edermiş. İnsan sevdiklerini yitire yitire yaşarmış, yıllar geçtikçe yanan ve sönen mumlar birbirine karışırmış, hangi mum yüreğinde kimin için yanıyor bilemez hale gelirmişsin. Zamanla acı uslanır hüzne dönermiş, inceden inceye hep için sızlarmış. Ölüm acısı hep aynı şiddetle acıtmaz yüreğinizi fakat unutulmaz da, siz ve yakınlarınız kaybettikleriniz için üzülecek, yüreğinizde acısını hissedeceksiniz ama zaman acınızın yarasını saracak, tümden kapanmayacak lakin ilk günkü gibi de acımayacak, sadece bazen insan çok özlüyor burnunuzun direği sızlıyor, işte o zamanlar birlikte biriktirdiğiniz anıları düşünüp hasretinizi gidermeye çalışıyorsunuz.

Bir bucuk yıl oldu kayip yasayali. Daha yeni yeni gözlerim yasarmadan günüm gecmeye basladi. Ne zaman içimden geldiyse agladim ve etrafimdaki salak salak konuşan tüm insanları defettim hayatımdan. Tek bir antidepresan icmedim bu arada. Öfkeli ve umutsuz günlerim oldu cokça depresif hissettim. Duygusal boşluk ve özlem illa ki oluyor ama acı hafifliyor biraz biraz. G

Herhangi bir kaybin boyle 2+2=4 seklinde tarifi olmaz, olamaz. Siz belli ki cok yakininiz birini kaybetmemissiniz, dilerim uzun yillar da kaybetmezsiniz. Konu sahibi ben alisamadim, cok zorlaniyorum zaman zaman. İnancliysaniz bir gun kavusacaginizi dusunmek teselli edecektir

Allah sabır versin

Bu acı asla geçmez, belki biraz alışırsınız.

Öncelikle basiniz sağolsun. Bir gecede çok genç yaşta babamı kaybettim. Ve o zaman anneme kardeşlerimi telkin etmek için, ayakta durmam lazımdı.. Çok güçlü durdum. Herşeye ben kosturdum. Bir süre sonra saç dökülmelerim, unutkanlıklarim oldu.. bunları sizi korkutmak için yazmıyorum. Yasinizi yaşayın. Ağlayın, konuşun, ozleyin ama yasınizi yaşayın. Ölüm Allah'ın emri, inancınız varsa, bunu kabullenin. Kendinizi hicnirsekilde suçlamayın. Şöyle yapsaydım, böyle olsaydı demenin bir anlamı yok. Yakınınızda ki diğer sevdiklerinize sevdiğinizi belli edin, biraz daha sakin, ölümün olduğu bir dünyayı bilerek yaşayın. Zamanla açınız azalacak, ama zamanla işleminiz artacak. Sizi rahatlatan şeyler yapın. Dua edin. Onun arkasından birilerine yardım edin, hayır yapın. sizi rahatlatacaktır.. birde bu dönemlerde OMEGA 3 ve B vutaminleri takviye alırsanız ruh halinize iyi gelir. Yaş yaklaşık 6 ay ile 1 sene kadar sürer. Eğer yaşınızı yasamazsaniz sonra başka bir yerden patlak verir. Hayat devam ediyor. Güleceksiniz de, bu açınız da hafifleyecek. Çok güçlü durmak için kendinizi zorlamayın. İsyan etmeyin. WOMAN

Ben 9 sene once 24 yasinda erkek kardesimi kaybettim. Insan nefes aldikca yasayan belkide yasamak zorunda olan bir varlik. Icimin yangini aslinda hala ilk gunku gibi taze. Ama hayatin telasina kaptirinca kendini o yangin hafifliyor biraz. Eger inancli iseniz Allah'in takdirinin bu oldugunu kabulleniyorsunuz. Hepimize bir omur bicilmis, son nefesimizi her an verebiliriz. En nihayetinde gidecegimiz yer belli. Duami ediyorum, her persembe gecesi Yasin okurum ruhuna yollarim. Bunlar beni bir nebze rahatlatiyor. Onu cok ozluyorum ama malesef durumu kabullenmekten baska care yok.

Tazecik acimla buradayim; Cumartesi gunu babami kaybettim. Pazar oglen defnettim. Acikcasi guclu ve vicdanen rahat hissediyorum. Oncelikle babami mezara elimle indirdim, o inmeden bir avuc toprak atip yatagini yaptim, ustunu de ellerimle orttum. bunu bizzat istedim bu vedalasmamda onemli bir asamaydi. Ikincisi öldu demek yerine rabbine kavustu, diyotum, hicbir canlinin bir nefes daha almasinin imkani olmadigini biliyorum. Gecmisteki hersey icin sesli olarak "seni affettim, hakkimi helal ettim, benden yana kabir azabi cekmeyesin" dedim. Affettim kelimesi gercekten sihirli. Ozledikce yattigin yerde huzur bul, gunhm geldiginde ben de senin yanina gelecegim ve hikayemiz sonsuz olacak diyorum. Evladi olarak ben de O'yum aslinda belki gulusum, bakisim birseyim benziyor, o yanimi seviyorum. Onun icin hayir yapmaya gayret ediyorum vee muhakkak bir mesgale buluyorum

annem uzun süren bir hastalık döneminden sonra vefat etti. o sırada hissettiğimiz "acıları bitti" ve "biz de artık bu acıları çektiğini görmeyeceğiz" rahatlaması daha baskın bir duyguydu. Benim için zaman geçtikçe üzüntüm arttı. Annem öldükten 2 sene 7 gün sonra kızım doğduğunda, o hamilelik sürecinde, kızımın doğum günlerinde, çevremde annesi ile birlikte bir şeyler yapan arkadaşlarımı gördüğümde... vs. vs. 3 gün sonra annemin ölümünün 6. yıldönümü. ondan önce de 4 sene hastaydı ve annem gibi değildi artık. 10 yıldır annesiz hissediyorum ve bu ilk yıllar bu kadar koymazken şimdi kalbimi acıtıyor. sizin kaybınız ani olmuş, ama aslında yaşadığımız kayıptan çok bundan sonra bir daha yaşayamayacaklarımız yaralıyor... başınız sağolsun

Sorunuz genel bir soru mu ; bir yakınınız mı vefat etti? P

Babamdan sonra çok tuhaftı gözüm arıyordu onu heryerde Son hali gözümün önünde merdivenin demirlerini tutup dikkat edin kendinize gidince arayın beni diyişi hala gözümün önünde İlk hafta çok hızlı geçti sonra yavaş yavaş koyuyordu yokluğu bir şeye katıla katıla gülerken ağlama krizine giriyorduk ailecek 5 yıl oldu hala özlüyorum kırgın da olsam varlığı yetiyormuş Facede saçma paylaşımları akrabaların fotosuna gereksiz hal hatır yazması annemi kızdırması sonra gıcık gıcık gülmesi aklımda sadece iyi hatıralar kaldı diğerlerini affettim

Bu videodan bende çok etkilenmiştim.

Allah tüm ölmüşlerimize rahmet eylesin. ben daha yaşamadım ama yazılanları okuyunca çok kötü oldum. Allah herkese sabırlar versin.

2 sene önce çok ani bir şekilde ben de babamı kaybettim. Sabah 4te gelen bir telefonla öğrendim. Atlatmasi ve her şeyin normale dönmesi 1 sene sürdü benim icin öyle ya da böyle. Çünkü kimsenin yas tutma şekli lineer şekilde ilerlemiyor. Bazen hiç beklemediğiniz bir anda vuruyor. Herkesin baş etme yöntemi de farklı. Ben kaçarak baş edebiliyorum. Sürekli aklımı ve bedenimi başka şeylerle meşgul ederek toparladım. Cenazeden 2 hafta sonra işe gitmeye başladım, 1 ay sonra da kendi evime döndüm. Bu bana çok yardımcı olan bir durumdu. Alisiyor insan her şeye alıştığı gibi. İlk günkü kadar acı çeksek yaşayamayiz. Y

Herkes acısını başka türlü yaşıyor. Kimseyi teselli etmek mümkün olmuyor. Ağlayabiliyorsanız, ağlayın. Ağlama diyenlere aldırmayın. Benim babam öleli yedi yıl oldu. Hala rüyalarımda görüyorum ve çok özlüyorum. Hala bir seyahatten dönecekmiş gibi hissediyorum.

Bir yakınım vefat etti aniden, hem kendimi teskin etmeliyim hem de diğer yakınlarıma destek olmalıyım. Tavsiye arıyorum

Bende ilk haberi aldığımda gitti mi demiştim telefondaki kişiye.. Hala o gidinceyle başlıyor kelimelerim... Bazen çok yasla alakalı bak şu gelmişti cenazeye sende git gibi direktifler alınca hani durduk yere asabım bozulabılıyor... Hani ölene kadar geçmeyecek kalbimin üzerinde bir siyah nokta var konusuldukca ya da sürekli dile gelince vücuduma yayılıyor gibi hissediyorum... Ve hala öldü diyemiyor ağzım benim de... Yarama dokunuluyor gibi hissediyorum...

Ben de babamı kaybettim 8 ay önce. Çok ani olmuştu ve telefonda öğrenmiştim. Hala ailemden biri arayınca içimde bir ürpertiyle açıyorum telefonu. Önce ''Bu benim başıma nasıl gelir? '' diyorsunuz. O ana kadar sadece çevrenizdeki insanların başına gelen bir şeymiş gibi geliyor. Filmlerde, dizilerde o yoğun bakımda sevdikleriyle konuşma sahnelerini sen birebir yaşıyorsun. Babam entübe olduğu halde gidip kulağına ağlayarak 'seni çok seviyorum kurban olduğum'' dedim. Acınızı paylaşabileceğiniz tek kişi varsa kardeş ya da kardeşleriniz. Sizinle aynı acıyı yaşayan sadece o. Eğer kardeşiniz varsa oturup saatlerce babanızı konuşuyorsunuz. Daha önce dikkat etmediğiniz mimikleri, cümleleri, en çok kullandığı kelimeler, en sevdiği yemekler.. Beyninizin içinde milyon kere canlanıyor her sahne.. Ağlama krizlerinin sayısı zamanla azalıyor. İlk zamanlar aralıksız ağlarken aylar geçtikçe günde birkaç kereye düşüyor. Acı geçmiyor, alışma ok ama sadece siz acınızla yaşamayı öğreniyorsunuz. Kavuşacağınız günü düşünüp teselli buluyorsunuz. . Çok büyük sabırlar dilerim...

Çok zor çok..37 gün oldu babam gideli.. okunan duaların ardinda adını duydukça kafayı yiyorum Allah'ım affetsin ama isyandan değil kabul etmek istemediğinden. Guclu olmak zorundayım annem için. belki sarılacak yaslanacak kardeşim olsa çok daha kolay olurdu ama tüm sorumluluk bende olunca güçlü görünmek zorundayım en zoruda bu. Allah yardımcımız olsun mekanları cennet olsun Rabbim incitmesin inşallah. Özlemek iyi değil diyorlar ama çok özledim be kk. Mutlaka psikiyatrist bir destek alın ben 10. Gün başladım çünkü artık bacaklarım uyumuştu yuruyemiyordum. ilacsiz çok zor

yas sürecini bilmiyorum, çok korktuğum bir şey sevdiklerimi kaybetmek, herkesin öyledir tabii ama ara ara bu beni baya bir düşündürüyor. bir gün herkes ölecek bunun bilincindeyim fakat yine de kabullenmek çok zor. başınız sağ olsun.

3 yıl önce babam gitti, bakın hala vefat demiyorum diyemiyorum gitti diyorum. Ilk zaten bir şok herkesin acısıyla bahsetmesi çok farklı, ağladım çok ağladım kafayı yedim, ilk isim psikiyatriye gitmekti onda da çok ilaç veremiyorlar çünkü hamileydim. Doğum süt derken sayılı ilaçlar kullandım, acımı yaşadım hala da yaşıyorum, süt vermeyi 2,5 sene sonra kesince dedim bana iyi ilaç verin artık huzur bulayım, ilaçlarla, her gün aklıma gelerek, zaten bende ölünce ona kavusucam diye diye teselli buluyorum, yapacak hiçbirşey yok, ölüm karşısında ne doktor ne biz hiçbişey yapamıyoruz, Allah veriyor ve geri dönüş ona, olsun kavuşacağız, ağla içinden geldiği gibi ağla acı dinmiyor şiddeti azalıyor, başınız sağolsun, Allah sabırlar versin. Yalan dünyayı insan işte bu an anlıyor.

Yıl 2016.. Evlat acısını yaşadım.. Oğlum melek oldu.. Çok ağladım, ağlıyorum.. Ölüm acısını hafifletecek cümleler yok ben de.. Sadece ahirete inancın varsa bir gün mutlaka kavuşacağız diyorsun ve bu inanç seni ayakta tutan tek şey oluyor...

Sevdikleri vefat etmiş herkese sabırlar, yakınlarınız nur içinde yatsınlar dilerim. Bu acıyı tecrübe etmişlere soruyorum: nasıl atlattınız ya da atlatabildiniz mi? Ne kadar sürede normale döndünüz? İç ferahlatacak tavsiyeniz var mı?

Teselli için söylenen sözlerin hepsi boş. Hele hele ölüm acısı yaşamamış birinin "acını anlıyorum" demesi çok komik. Dalga geçer gibi geliyor bana. Her şeyin olduğu gibi bunun da ilacı zaman

5 ay önce babam vefat etti. Özlüyorum ve her an aklımda diyebilirim., Yoğun işe odaklandığımda bir anlık gidiyor aklımdan ihanet etmişim gibi bir his kalıyor. Benim için babamın hastalığının ölümcül olduğunu öğrendiğimde şoka girmiştim 3 ayı o travmayı ona çaktırmadan yaşamak çok zordu. Sevdiğin birinin kısa sürede öleceğini bilmek en acısı. Vefatı zaten bekleniyodu ve sürecide çok iyi araştırdığım için gününü bile tahmin ediyordum artık ve beklediğim anda gitti. Şaka gibi geliyo bazen ama bazende hala her şeyden haberi varmış yaşıyomuş gibi hissediyorum. Yakınını kaybeden birine destek olmaya çalışmak çok zor herkes farklı atlatıyo çünkü. Özellikle travmatik kayiplarda bence o kişilere en mantıklı destek psikologa vs götürmek olabilir. Mesela benim bir arkadaşım var hayatında hiç kayıp yaşamamış bu süreçte saçmalıyor yanımda mesafe koydum. Dünya malı dünya zevkleri derdinde sürekli, sürekli alışveriş maddiyat vs konuşuyor. Çekilmiyor yani boş geliyor...

Allah razı olsun. Allah'ım sevdiklerinizi size bağışlasın. Amin inşallah çok teşekkür ederim güzel dualarınız için. Bende sarılıyorum kalbinize

Annem babam ve abimi kaybettim. Tam kabullenme süreci her seferinde iki yılı buldu bende. Allah rahmet eylesin. Başınız sağolsun