Kızlar ben anlatayım hikayemi biraz uzun olacak ama idare edin. Babam uzun sene önce kalp krizi geçirmişti ve 4-5 sene sonra kalp hastalığı kalp yetmezliğine çevirmişti yani kalp nakli gerekiyordu ben gebzede oturuyordum annem çabalar sonucu babamı istanbulda kalp hastanesine yatırmıştı kalp nakli için sıra bekliyorduk artık son aşamaya gelmişti babam acil listesindeydi sonunda hastaneye yattıktan sonra babamdan önce yatanlar varken vefat eden bi bayanın kalbinin dokusu babamınkisine uymuştu apar topar ameliyata aldılar 6 saatlik operasyonun sonunda iyi olmuştu babam 2 hafta görememiştik özel yoğun bakımdaydı neyse oradan çıktı sonra eve götürdük 8 ay yaşadıktan sonra kötüleşmeye başladı bize geldi biraz durup oradan hastaneye götürdü eşim doktorlar ilaç tedavisi uygularız iyileşir dediler ama öyle olmadı gece doktor aramış annemi ve apar topar gitmişler hastaneye meğer babam vefat etmiş onu son görüşümmüş ve 21 yaşındaydım hayatımın anlamı hayata gözlerini kapatmıştı artık şimdi içinde anne baba sevgisi olmayan insanlara onları yaşlanınca sokağa atanlara şaşırıyorum keşke babam yaşasaydıda hasta olsaydı diyorum çok uzattım kusura bakmayın son sözüm Organ Naklini Önemseyin Arkadaşlar babam 8 ayda olsa hayat buldu

Bende 21 yasindayim babam yogun bakimda bilincsiz ama bana bakiyo bazen elimi tutyo isi dolayisiyla onunla yilda 2 kere gorusurduk ona heo hasret buyudum simdi de gunde iki keee gorebiliyorum evde bakim hastasi olucak ama bi turlu cikamadik eve insallah eve gelirde tekrar beraber oluruz onu cok seviyorum cok zor gunler yasiyoruz yasadikda

ahh be canım yaaaa benimde babam 16 kasım 2009 da vefat etti... bende gelemedim kendime bende hastane de aldım habri... anneme sarıldım inşallah allah onuda hemen almaz benden... allah sabır versin hepimize Abdominal

Ben de 12 yaşındaydım. Babam onkolojide yatıyordu. 13 Mayıs anneler günü. Anneme çiçek alıp götürmüştüm hastaneye. Babamı görmüştüm dağ gibi adam bi deri bi kemikti. Ayaklarını görmüştüm derisi vardı yalnızca. O halini görünce çıkıp dışarı ağlamıştım. Arkadaşları gelmiş şehir dışından, görmeye, çok sevinmişti babam. Sonra sarıldım öptüm eve gittim. Teyzemle kalıyordum akşam ezanında annem aradı gitti hastaneye. Bir kaç saat sonra diğer teyzemler geldi gidiyoruz diye. Evden çıkarken amcamın oğlunu gördüm merdivenlerden koşarken ' o benim amcamdı' diye bağırarak uzaklaştı. Sonra hastaneye vardık. Annem gözleri kan çanağı oturdu yanıma. Büyük teyzem geldi sarıldı anneme. Basın sağolsun dedi. Anneme baktım o da bana sarıldık agladik agladik. Hala daha ağlıyorum. Öyle eksik ki bir yanım.

Arkadaslar biliyorum konuyu ben açmadim ama bu konu bana çok dokundu buradan anne veya babasini kaybetmis butun arkadaslara bassagligi dilemek istiyorum. ALLAH RAHMET EYLESIN VE HEPSI NUR ICINDE YATSINLAR. HEPINIZIN ACISIN ANLIYOR VE BU AKSAM ORTAK OLMAK ISTIYORUM;

Bende 12 yasinda kaybettim babami nasil mutlu olmustum öldugune agliyordum ama uzuntuden degildi.. hic calismamasi ve 1kere anneme vurdugunu gordugum icin bide tabiki hic kizim deyip beni opmedigi ve sarilmadigi icin... sonra megerse ben 2 yasindaydayken verem oldugunu ve doktorun eger cocugunu seviyosan ona 2metreden fazla yaklasma dedigini bu yuzden bisey olur diye hep uzak durdugunu ogrendim en cokta yoklugu evlendigim gun koydu ilk geceden aglayarak uyandim uykumdan ve sonra ilk cocugumu goremedi diye sonra ikinci cocugumu goremedi diye ve simdi cok degil 20 gun once 3. cocugumu dogumda kaybedip babamin mezarinin ustune gomduk onu goruyodur dimi birbirlerini yalniz birakmazlar orda A

ben 13 yaşındayken annemi kaybettim. şimdi 21 yaşındayım ve hayatımda okadar büyük bi boşluk var ki anlatılması imkansız. 15 gün sonra beni isticekler. ama bu kendi evimde değil kaynanamın evinde olcak. nişanım bile kendi evimde olmicak. annem olsaydı herşeyin en güzelini yapardı benim için. ne yapılır ne alınır nasıl olur hiçbir şey bilmiyorum. Malesef akrabalarımızdan bize destek olacak bana yol gösterecek kimse olmadı ve bu olaydada olmicak. Allah hepimize sabır versin. Gerçekten çokkk zorr. hiçbir mutluluğumuz tam değil. Çünkü zaman unutturmuyor sadece sakin kalmayı öğretiyor... P pompon_89

23 yaşındaydım... babam 1 yıldır kanser hastasıydı... tatile doğup büyüdüğü köye gitmek istedi her zamanki gibi... tedavi için aldığı aylık tedavisi vardı bunun için tatilimizden erken dönüyorduk. arabayı babamın ablasının oğlu kullanıyordu. annem babam kardeşim ben hepimiz uyuyorduk yolda bunu fırsat bilen o canavar çokta sağlam olmayan arabamızla hız sınırlrını fazlasıyla zorlayıp sonunda direksiyon hakimiyetini kaybedip bariyere ordan yola taklalar atarak şarampole yuvarlandı..26 temmuz 2009... arabada sıkışmış kurtarılmayı beklerken anneme takıldı gözüm arabadan çıkabilen babam kardeşim ve o canavar anneme yardımcı olmaya çalışıyolar annemin kafasından kanlar akıyor acıdan inleyip toprakları tırmalıyordu ve benim elimden hiç birşey gelmiyordu vücudumdaki kırıklarla birilerinin beni kurtarmasını bekliyordum... annem tam 2buçuk ay yoğun bakımda yattı doktorlar defalarca"hastayı her an kaybedebiliriz hazırlıklı olun"dedi sonra bi mücize oldu yoğun bakımdan çıktı bebek gibi bakıma muhtaçtı artık babamında yaşadığı sıkıntılardan dolayı hastalığı fazlaca ilerlemişti. bebek gibi baktım anneme üniversite son sınıf öğrencisiydim okulumu bıraktım yeterki annem iyi olsun diye bu arada babam iyice kötüleşmişti ve sağlıkçı olan annem bu durumun farkındaydı. ne kadar inkar etsemde babamın ölümünün yaklaştığının bilincindeydi ve bu onu çok üzüyodu. geceleri uyandığımda yattığı yerde ağlarken yakalıyordum annemi "buz gibi topraklarda nasıl yatacak ben onsuz ne yapacağım" diye. babamın ağrıları çok artmştı artık hastaneye yatırdık orda tedavisine devam ediyordu doktorlar "en fazla 1 ay daha yaşar" dediklerinde oturduğum koltuktan kalkamadım bi süre. bu arada üzüntü annemin tedavisinide kötü etkiliyordu yemek yiyip içmiyor gittikçe zayıflıyordu. bunun için zar zor bi hastaneye götürdüm orda böbreklerinin tahrip olduğunu söylediler tedavi için yatırdılar ertesi sabah yanına gittiğimde bilinci kapanmıştı öğlene de doktor "hastanızın beyin ölümü gerçekleşti" dediğinde ne olduğunu bile algılayamıyordum. ve aynı gece saat 1:30da geçirdiği son kalp krizi ile annemi kaybettim... 21 ocak 2010... dünyam yıkılmış bi yanım yarım kalmıştı... hastaneye babama gidip söyleyip ona sarılıp ağlamak istiyordum fakat doktorları buna izin vermediler "hastanın kalan son bi kaç gününde acı çekmesine üzülmesine izin veremeyiz" dediler.30 ocak sabahıda babamın ölüm haberi geldi hastaneden. aralarında sadece 9 gün var... ve ben 12 yaşındaki kardeşimle yapayalnız kaldım. ve bunların hepsine o sorumsz canavar sebep oldu. annemin ölümüne babamın hastalığının bu kadar çabuk ilerlemesine otarfik kazasını yaparak o sebep oldu. ve şimdi hiç bir vicdan muhasebesi yapmadan mutlu mesut yaşıyor... olan sadece bana oldu bütün hayatım alt üst oldu... türkiyenin sayılı üniversitelerinden bitrinde son sınıf öğrencisiydim yapacağım meslekte de öğrenci olarak çok başarılara imza atmıştım. tübitak destekli araştırmalar burslu yurtdışı çalışmaları yurtiçinde verdiğim eğitimler seminerler tamamen kendimi yapacağım mesleğime vermiştim ve başarılı olacağımdan en ufak bi şüphem yoktu. annemin hastalığı döneminde okulu 1 yıl bırakmam bütün okul hevesimi kırdı. uzunca bir süre psikolojik tedavi gördüm insanlardan uzak kalmayı seçtim mesleğime inancımı kaybettim... şimdi yavaş yavaş topluyorum kendimi... oluluma yeniden adapte olmaya çalışıyorum iyi giden bi evliliğim var annemle babamdan bana kalan kardeşim yanımda... artık mutu olmak istiyorum... Abdominal

çok etkilendim mekanları cennet olsun tüm ölmüşlerimize allah rahmet eylesin ne diyebilirizki

Ben annemi 16 yıl önce kaybettim.13 yaşındaydım. bir gün babam hastaneden geldi. Beni ve kardeşimi yanına oturttu. Annenizi annanenizin yanına gönderdik dedi. Sadece elelrimel yüzümü kapattım ve sessizce ağladım. Annemel ilgili son naım ise şu:Hastanede yatarken bir gün bizi okuldan alıp yanına götürdüler. Ben 13, kardeşim 11 diğer kardeşim 5 yaşında. Bir girdik odaya annem - zaten zayıftı- ama gerçekten tabiri caizse bir deri bir kemik kalmıştı. Şok geçirdim amam belli etmedim. Biz geleceğiz diye makyaj yapmış, bize hastane yemekhanesinden sütlaç aldırmış. Ben tadını hiç beğenmememe rağmen sonuna kadar yedim. Kardeşim bana döndü "ben beğenmedim, yemeyeceğim" dedi."Ye annem üzülür sonra " dedim. O yemedi. Sonra en küçük kardeşimi getirdiler. Kapıdan girmesi ile koşarak geri çıkması bir oldu. Annemi görünce tanıyamadı korkup kaçtı. Annem çok üzüldü tabi. Makyajını silmeye başladı. Ben "anne çok güzel olmuş" dedim ama nafile. Bu onu son görüşüm oldu. Sonra eşyaları geldi hastaneden. Annesizlik çok zor. Herşey yarım kalıyor. Allah kimseyi küçük yaşta özellikle annesiz babasız bırakmasın. derinderin huzurlubirhayatistiyorum. Anneler

çok zor canım ya ben de babamı daha ilkokuldayken kaybettim çok düşkündüm babama şimdi 25 yaşındayım ve annem çok hasta günleri sayılı canım annem benim gözünün içine baka baka çok zor nasıl dayanıcam napıcam bilmiyorum kafayı yicem bi de ben annemi üzmüştüm istemediği bi evlilik yapmıştım şimdi vicdanım çok rahatsız sonradan herşey yoluna girdi ama yine de o günleri unutamıyorum Allahım napcam bilmiyorum çok zor bişey

23 yaşındayım şuan annem fenalaşıp beyın kanaması gecırdıgınde 12 yasında ve annemle yalnızdık. Yaşadıgım şoku yogun bakımdayken yanına girdiğimizdeki göruntusu hatıramda sadece. o çocuklukla durumu cokta kavrayamamıstım buyuyunce anladım. Babamı kaybedelide 3,5 yıl oldu. Onda aklı basında olduugmdan daha acıydı belki kızacak cok kişi ama 1,5 yılım alkol tuketmekle gectı careyı öyle bulurum sandım. Yoklukları her daım bellı oluyor anne baba gunlerı olmasaymıs dıyorum. Ve suan evlılık arıfesınde bunu daha cok hıssedıyorum. Rabbım kalanların aılesını evlatlarını korusun.. orion7 annesine

Ben babamı 30 yaşımda yitirdim. Çoğunuza göre erken değil tabi... Ama çok hayaller vardı, olmadı... Ve insan çok sevdiği birini kaybettiyse erken oluyormuş her zaman... Torun veremedim O'na... Ama eğer Rabbim nasip ederse hep anlatıcam dedesini bebeğime A

bnde babamı 6 yaşında kaybettm bi kaç anısını hatırlıyrm ve öldüğü o günü cenaze gününü hiç unutamıyrm hiç farkında dgldm öyle etrafa bakıyordum keşke hiç büyümeseydm hiç hayatın acılarıyla karşılaşmasaydm başetmek çok zor gerçekten. annem çok şükür başımızda ama hep aklımda allah korusun annemide kaybedersem naparım hangi dala tutunurum allahım başımızdan eksik etmesn annemi. annem seni çok sevyrm duymucan bilmicem ama seni çok sevyrm Boswer Annemi çok

başın sağolsun, Allah nur içinde yatırsın.. gerçekten ama gerçekten Allah sabır versin, sabır olmazsa olmuyor yoksa insan hayattan kopar. rahmetli annen de çok gençmiş ama işte vakit saat gelince Allahım alıyor kullarını.. benim annemde evimizde kapadı gözlerini. kardeşlerim ve ben hepimiz yanındaydık. elimi tutmuştu sımsıkı.. son nefesini verirken ki ana şahit olmak.. işte bunu hiç unutamıyorum.. ama hayat devam ediyor smuwila, nasipte varsa evlenmek o da olacak senin için. ben annem sağ iken tanışmıştım eşimin annesi ile hep teyze demiştim, sonra annem gidince bir başkasına anne demek çok zor geldi. artık içinde anlayış olan seni de beni de mutlaka anlar.. O

Bende size kendi hikayemi sizinle paylasmak istiyorum. bundan 4 ay once babam agir hastalandi memleketde bir tedavisi olmdigindan babami yurd disina apardiq. papamin kalbine giden esas damarda iltihab bulundu. bunun uzere annem babam icin fena uzulmusdu. ve boylece babam yurtdisinda ki hastanede annem de memleketde kalp krizi geciriyor ve hastaneye yerlesdiriliyor. hastanedn cikdigi 2 haftaydi annem yine de kalp krizi geciriyor ve hayata gozunu yumuyor. cok aci bir sey. keske zaman dursaydi o gun hic elmezdi. ben annemden hic doyamadim. allah butun analari rahmet eylesin... AMIN... . push ; Abdominal

garip... benimde annem 4 yaşımda öldü yüzünü hatırlamıyorum bile bi fotoğrafı bile yok annemi özlüyorum hiç görmedimki nasıl özleyebilirim ama... 1Sen

Ölüm çok zor bir olgu helede bu bir yakınımız ise kayıp yaşayan herkese sabır dilerim Anne baba evlatlarını kaybeden herkese K kazzy Ufurukten teyyare selam söylen o

ben babamı 11 annemi 21 yaşında kaybettim. babamı tam ergenlik çağımda annemi okulumu bitirdim işimi elime aldım onu rahat ettirecekken kaybettim. iki ay sonra evleneceğim ne anne var ne baba inanın okadar mahsun oluyor ki insan düğünde sırf anne baba oynamaya çağırılıyor diye nikahla evleneceğim etrafımızda çok insan var ama kimse anne babanın yerini tutmuyor. kayın pederime bir kere bile baba diyemedim çünkü benim babam babaydı özeldi babalık emek ister kayınpederim kendi çocuklarına bile babalık yapmamış ah babacığım sevinmiştim bir babam daha olacak diye ama allah'ım onuda nasip etmedi 26 yaşındayım baba demeye hasretim bir kız için baba çok önemlidir ama bizimde kaderimiz buymuş. annem ah annem canım annem hele senin yerini hangi kayınvalide doldurabilir ki senin sevgin kokun kimsede yok çok özledim seni sana sarılmayı öpmeyi dertleşmeyi sadece 21 sene birlikte olabildik mürüvetimizi görmeyi çok istiyordun bak 2 ay sonra gelin oluyorum ama yoksun yoksunuz allah kimsenin başından anne ve babasını hele hele ikisini aynı anda eksik etmesin kıymetini bilin anne ve babasınızın . push ; E

Öncelikle hepsinin mekanları cennet olsun. Ben de annemi 24 yaşında kaybettim. Her anını dün gibi hatırlıyorum. Annem meme kanseriymiş. Ben bunu ölümünden sadece bir gün önce öğrendim. Biz 4 kardeşiz. Babam biz üzülmeyelim diye hiçbirimize söylememiş annemin hastalığını. Ölümünden son birkaç gün önce annem ağırlaşmaya başladığı için babam bize söylemek zorunda kalmış ama ben 1 gün önce öğrendim. Birgün işten geldiğimde ablam beni yanına çağırdı. Annem çok hasta dedi. Ne diyosun sen ne hastalığı dedim.. Annem kansermiş hastalığı çok ilerlemiş, annem iyileşmiycek dedi ve sarıldı ağlamaya başladı. O an şoka girdim sanırım. Ağlamaya başladım. Hiçbirşey soramıyor sadece ağlıyordum. Ertesi gün akşam eve geldiğimde ev çok kalabalıktı. Koştum, annem odasında yatıyordu, Kuran okuyorlardı başucunda, gözleri kapalı uyuyordu. Ben inanamıyordum bu olanlara, kızıyordum kendimce. Annem ölmeyecek diyordum içimden. Herkes gitsin istiyordum evimizden, gitsin ve bu kötü rüya bitsin. İçeriye geçtim oturdum. Öylece insanları seyrediyorum hala inanamıyordum. 4 yaşındaki yeğenim kanepede yanımda oturmuş telefonumla oynuyordu. Birden ablamın yatak odasından anne diye ağlayan sesini duydum. İrkildim yerimden fırladım. Yo hayır hayır olamaz dedim. Geri yaslandım kanepeye. Bu sefer ablamın sesi daha yüksek geldi içerden. Koştum yatak odasına fırladım. Anne diye bağırarak bende sarıldım. O anı hiçbir zaman unutmayacağım. İçimde öyle bir acı hissettim ki o an bayılmışım zaten. Beni annemin üzerinden çekip aldıklarını hayal meyal hatırlıyorum. Birde kardeşimi hatırlıyorum. Ben daha çok küçüğüm anne nolur ölme diye bağırarak ağlıyordu. Sonra şuan emin değilim ama yengemdi sanırım, yanımıza geldi. Yapmayın böyle dedi. Annem tekrar nefes almaya başlamış. Siz böyle yaptığınız için gidemiyor, güçlü olmaya çalışın dedi. Sustum, hepimiz sustuk. İçimden annem sen git dedim bizi merak etme&#8230; Gitti. Yokluğuna alışamıyorum anne. Seni çok özlüyorum. Seni çok seviyorum

Amin, amin. Hepimizi evlatlarımıza bağışlasın. Okadar çok özledim ki, yazdıktan sonra bile dakikalara ağladım. İçim buram buram doldu. Özlem hergün ayrı yakıyo. Çok ağır işte. Abdominal

annemi istanbula göz ameliyatına gönderip sonra cenazesini aldım.. ben o gece izmirden dönmüştüm. eve girdim. amcam aradı baban nerde ulaşamıyorum diye. burda dedim. babama bir şeyler söyledi. babam annen kalp krizi geçirmiş dedi. yola çıktı zaman geçiyordu babama ulaşamıyordum, sonunda açtı telefonu durgun olarak gidiyorum kızım sen yat dedi. kapı komşumuz vardı funda. annem ona çok üzülürdü annesi onunda ölmüştü babası evlenmişti genç bir kadınla ve hiç anlaşamıyorlardı. funda da bizdeydi birlikte yattık.. saat 3 e doğru babamın telefonuna uyandım. kızım annen artık yok.. o çarşafı tırmalaya tırmalaya bağıra bağıra ağladığım. sesime tüm mahalle cama çıkıyordu çok yakın olanlarda kapıya geliyordu.. yüzümü çizdiğimi hatırlıyorum.. 3 saat ağladım o şekilde. sonra ağlayarak bayılmışım. aynı çocuk gibi.. ağğ ağğ diye diye.. işte bu var anılarımda benim. daha 18 yaşımdaydım.. çok erken gittin be annecim. çok.. okuduğumuzu göremedi annem. çalıştığımızı.. evlenmemi, kardeşimin nişanını.. ve doğumumu.. hiç bir şeyi. çok zor hayat. hele onsuz insanlarla mücadele etmek çok daha zor.. nerden tutup anlatayım..

allahım onların acısını bana göstermesin diye hep dua ediyorum. ben öyle bi yükü kaldırabilecek kadar güçlü değilim, gerçekten değilim... öncelik benim olsun diye dua ediyorum hep.. şunları yazarken ürperdim yaa.. Y yorgun

Annem, Bu aksam babama ani bir sekilde sevgilim oldugunu söyledi teyzem, ciddi düsünüyorlar cocugun ailesi seninle tanısmak istiyor dedi. Sevinemiyorum annem, sevinemiyorum.. Hayallerim böyle degildi benim, sen vardın herseyde simdi nasıl gülsün yüzüm benim Senin emanetlerini nasıl bırakırım ben? Nasıl babam ve kardeslerimin olmadıgı bir evde sabaha gözümü acarım.. Sen gittin gideli benim hayatta kalmam icin sadece 3 nedenim oldu. Babam ve kardeslerim.. Ahh teyze, ne yaptın sen?

Anne ve babasını kaybeden herkesin başısağolson... Ben babamı hiç tanımadım diyebilirim. Ben daha 6 aylıkken trafik kazasında ölmüş. Yani anlicanız bu yaşa kadar annem bize hem, ana hem baba oldu. Ben onu hiç tanımadığım için pek eksikliğini hissetmedim, ama öyle özel günlerde eksikliğini hisstememek mümkün değil tabi. ınsan hiç tanımayınca galiba çok normalmiş gibi geliyo. Ama insanlar babamla ilgili soru sordukları zaman öldüğünü söyleyince hep gözümün içine acıyarak bakarlardı, en çok bu durumdan nefret etmiştim... Ama emminim babasızlıktan abim benden daha çok etkilenmiştir, ne de olsa o bir erkek en çok babasıyla vakit geçireceği zamanları hiç yaşamamıştı. Ama daha sonra farkettim babasızlığın karakterimde nasıl bi etki bıraktığını; çok çabuk sinirleiyordum, yer yer sinir krizi geçirdiğim zamanlar oluyordu ve hep isyankardım hayata karşı... Bu eksiklik abimde daha farklı bi etki yapmıştı, içine kapanık biri olmuştu, kim bilir neler yaşadı kendi içinden. Ben en çok o yüzden abim için üzüldüm. Ben herşeye ramen güçlü görünmeye, ayakta durmaya, hiç birşeyin beni üzemeyeceğini, yıkamayacağını göstermeye çalışırken, o daha duygusaldı ve en ufak bir rüzgarda savrulabiliyordu... Keşke o yaşamasaydı babasızlığı diyorum bazen içimden, ama ne fayda... :çok üzgünüm: mlkmst DüNyA BaNa

Insallah hepimize

babamı 2 yaşımda kaybettim önceleri bi hemşirenin doktorlar yakalmasın d iye beni koştur koştur hastane merdivenlerinden çıkarışını hatırlarım babamı görmüşüm bana öğütler vermiş hiç hatırlamıyorum heralde insan beyn çok acı veren şeyleri kendini korumak için zamanla siliyor sonra o anı da kayboldu şimdi sadece resimleri var bi de anlatılan anılar bana kıyamz biri beni sıkarak sevdimi bırakın benim kızımı canını yakacaksanız sevmeyin dermiş bi de yaramzlık yaptım mı annemi çağırır ben buna kıyamıyorum gel sen kız dermiş hala bi yumruk oturu düğümlenir boğazıma... Allah hepimizin ölmüşlerine rahmet versin kmiseyi anaasından babaasından evladından ayırmasın...

seninki daha da acıymışş. allh rahmet etsin... O

canım ne kadar zor günler geçirmişsin anne babanı aynı anda kaybetmişsin Allah sana sabırların en büyüğünü versin. dayanmak çok zor yaşıyorsun ama hep eksik hele de ikisi olmayınca. kader Allah böyle taktir etti. Kardeşine sarıl eşine sarıl yalnız değilsin. . push ; N

annemi babamı kardeşimi kaybetmedim ama bu acıyı öyle iyi anlıyorum ki.. zaman zaman onlara sinir de olsam yüzlerini görmiyim diye evden uzaklaşmaya çalışsam da biliyorum ki beni koşulsuz seven tek varlıklar onlar ve benim de ne olursa olsun seveceğim.. bazen rüyamda onları kaybettiğim, i görüyorum ve acısını yüreğimde hissediyorum koca kız oldum ne acılara dayandım ama onlarınki dayanılmaz geliyor.. allah bizi ayırmasın diyorum.. smuwiLa

1992 dogumluyum... babamı görmedim. şehit düçtü benim dogumumdan 2ay sonra... karabağ savaşında. babam yüzbaşıydı. ermeniler tarafından esir alınmış savaşta işkence ile katledilmiş :26:acı ama gercek babamın mezarında sadece kopmuş kafası uyuyor vucudu bulunamamış allah kimseye nasip etmesin annem hala piskolojisini toparlayamıyor 20 sene gecti üstünden O

canım benim, inan var ya yaşadıklarımız birebir aynı.. ben de kendimi kapattım hayata, insanlara.. telefonları kapattım. kimseyle konuşmak istemiyorum. kimse bize gelmesin, ben kimseye gitmek istemiyorum. sana bir günümü özetleyeyim mi : sabah kalkıyorum hıçkırıklarla, kahvaltı falan -o da zoraki- , evde yapılacak işler falan varsa ağlaya ağlaya yapıyorum -çünkü aklıma annem geliyo, onun aynı işleri yaparken benim ona hiç yardım etmeyişim geliyo- , sonra mezara gidiyorum, eve geliyorum, yemek yiyip tv ye veriyorum kendimi, sonra yatıyorum.. her günüm böyle.. inan var ya, en basitinden annemin yiyemediği birşey yerken bile nasıl ağlıyorum.. evet ölüm hayatın bi parçası.. ama ben de kabul edemiyorum.. annem ölmüş olamaz be smuwila. sokakta çocuklar oyun oynarken annelerine bağırıyorlar su ver, para ver vs gibi.. onlar her anne diyişinde içim parça parça oluyor.. erkek arkadaşın doğru demiş. çünkü gülsek bile öylesine.. buruk bi gülüş.. acı dolu.. ve hep boynumuz bükük kalacak.. bazen mezarı başında ağlıyorum "anne benim böle bişiyi kaldırabileceğimi nasıl düşündün de bıraktın gittin." halbuki elinde olsa bırakır mı.. laf işte benimki.. taşıyamıyorum. annem olsa belki taşıyabilirdim herşeyi. gerçekten annem herşeyimmiş. farkında olmadığım bi HERŞEYİM. üstelik babamla konuşmuyoruz. kardeşim desen tam bir sorun yumağı. öle sorunlar çıkarttı ki, annemin ölümünü unutturacak derecede.. ailenle durumunu bilmiorum ama, başını omzuna koyabileceğin bi erkek arkadaşın varmış ne güzel.. ben hiç ciddi bi ilişki yaşamadım. söz nişan düşünebilecek derecede.. ama acaba ilerde evlenirsek, acımızı gerçekten paylaşacak eşler mi olacak karşımızda? onların tesellisi olur mu acaba? ya çocuğumuz? onlar her anne deyişinde, nasıl nefes alacağız? onların derdiyle hayat bişekilde akacak mı? ben eğer olursa yavruma her baktığımda annem gelmeyecek mi aklıma? acı kavrularak artıyo ciğerimde.. bazen elim kolum ayağım uyuşuyo. kalbim o kadar hızlı atıyo ki, birden korkuyorum, yüreğim ağzımda atıyo resmen. sonra diyorum ki annemmmmm, ben bi kalp hızlanmasında o kadar korkarken, sen nasıl can verdin meleğimmm, çok canın acıdı mııı diyorum. ve şimdi olduğu gibi ağlamaktan helak oluyorum. annemi çok özlüyorum çokkkkk S Semblante iyi

hala içimde o son hali hiç gitmiyor gözlerimden çok özledim annem senii . push ;

Babam sağ ama ölüden farkı yok benim için yaşıyormuş yaşamıyormuş umrumda değil. er_sev Baladamın

3 yaşımda kaybettim Babamı.. Ne sesini hatırlıyorum, ne yüzünü, ne de ufacık da olsa bir anımızı.. Beni nasıl sevdiğini bile bilmiyorum.. Ne diye hitap ederdi acaba? Beni hiç kollarına alıp öptü mü? Bana hiç sarıldı mı? Bunları bile hatırlamıyorum.. Ama eksikliğini çok derin yaşadığımı biliyorum.. Okulun ilk günleri hep kabusum olmuştu.. Hani öğretmen sorar ya "Adın Soyadın Ve Babanın Mesleği" neden soruyorsunuz diye isyan edesim gelirdi hep.. Boynum bükük bir şekilde BABAM ÖLDÜ derdim.. Sonra sınıftaki onların insanın acımaklı bakışları izlerdi beni.. Ve o gün çabuk geçsin diye dua ederdim. Bir ortama girdiğimde çok bilmiş teyzeler torunlarını uyarırdı gözümün önünde.. "aman bilmemneciğim bak arkadaşının babası yok onun yanında babandan bahsetme" iyi miydi bu yaptıkları? HAYIR.. Sadece bu durumun "eziklik" olduğunu damgaladılar bana.. Utanılacak hor görülecek birşeydi artık benim için. Nedenini bilmiyorum ama annem kendi anne-babasının bile mezarına gitmediği için, doğal olarak ben de babamın mezarına hiç gidememiştim.. O benim hayallerimin adamıydı.. Kimsecikler bilmeden ona mektuplar yazar, bütün gece camın önüne koyardım.. Sabah kalkınca da okuduğunu düşünüp kimse okumasın diye yırtıp atardım.. Bazen camın önüne çikolata koyduğum bile olmuştur yesin diye. Ama hiçbir zaman yemedi.. Yolda ne zaman baba-kız görsem içim acır. Oturup gizlice onları izlerim.. Kız "BABA" dediğinde içimde bir acı oluşur. Yada sarıldıklarında inanır mısınız yanlarına gidip bana da sarılın diyesim gelir.. Evleneceğim insanın Babasına Baba demeyi hayal ederken hüngür hüngür ağlarım.. Hayatımda hiç kullanmadım ki bu kelimeyi... Ben hiçbir zaman babalar günü kutlamadım ki... Ben baba nasihayti almadım, bana hiçbir zaman kol kanat gerecek bir babam olmadı ki.. Daima Allah korkusu olmayanlar için kolay lokma görüldüm. Sahipsiz bildiler beni.. Sırf bu sebeple küçüklüğümden beri sinirli, öfkeli, ve sürekli kılıçlarını kuşanmış bir insan oldum.. Nitekim öfke-kontrol tedavisi görmem gerekecek kadar sürekli savunma halindeydim.. Tedavi de işe yaramadı zaten düzelmedim, düzelmeyi istemedim.. Bu benim kalkanımdı.. Ben erken büyümek zorunda kalmıştım... Seni çok özlüyorum Babam.. Tanımıyorum seni ama olsun.. Mezarına yıllar sonra ilk defa geçen sene geldim.. Binlercesinin arasından güçlükle yattığın yeri buldum.. Keşke anneme bırakmasaydım bu durumu.. Keşke daha önce gelseydim... Seni çok seviyorum hayali padişahım... Ben Prensesim Sayende, Çünkü Sen Kralsın Düşlerimde.. smuwiLa

Ben annemi 30 yaşında babamı 33 yaşında kaybettim. annemin öldüğü gün büyüdüm. duygularımı yazamıyorum bile ağlamaktan... şu an tek korkum evlatlarımı büyütemeden ölmek.. en azından benim annem babam onu gördü. Önceki

annem de, annesini babasını kaybetti. 40lı yaşlarda artık ama hala öyle bi özlem var ki içinde, dinmiyor dinmez.

ikisi de yaşıyor.. Ama 22 yıldır ayrılar.. ben 2 yaşındayken ayrıldılar.. babamla büyüdüm ve hiç evlenmedi.. Annem 3 kere evlendi.. Babam annemin yapamadığı anneliğin 10 kat fazlasını yaptı.. hemde tek başına.. hem de 3 çocukla... Varken yokluğunu yaşamak mı? Öldü gerçeğiyle yaşamak mı? Hangisi daha acı bilemiyorum.. C ChoqSeqeR hayırlısını nasip et

6 aylıkmışım babam vefat ettiğinde Sadece bikaç fotoğrafı var bende anı olarak Birde nasıl biri olduğunu anlattıkları zaman içimde olusan gurur.. Hiç tanıyamasamda böyle bi babam olduğu icin gurur duyuyorum.. S

Ben de annemi 2 sene önce kaybettim, kanser hastasıydı..1.5 sene bununla mücadele etti. bu süre zarfında gözümüzün önünde eriyip gitti, tarif etmesi o kadar zor ki bu acıyı.. Son zamanlarında hep bizi yanında isterdi, sevgi dolu gözlerle bakardı, aynı zamanda bir bebek kadar da masumdu, mis gibi kokusu hep burnumda.. Daha dün gibi, acısı da hep içimde.. eşimi hastalığında görmüştü tanıştırmıştım ama düğünümü göremedi, bebeğim olunca onu da göremicek ama ananesini hep anlatıcam ona.. Yakınlarını kaybedenlere Allah sabır versin..

bende babasını küçük yaşta kaybedenlerdenim. Daha 8 yaşındaydım babam öldüğünde 2.5 sene kanserle mücadele eden babam o gün ameliyat olcaktı istememiş ikna edememiş annemler gitmemiş hastaneye ameliyata. Daha ikinci sınıfa gidiorum okuldan geldim annem babamın başında ağlayarak yüzünü okşuo elinde bir komsumuz kuran okuyo başında anlamadım bişey biri aldı beni hemen akrabamızın evine gittik orda kaldım o gece ama kimse konuşmuyodu herkes mutsuzdu yine anlamadım bişey. Ertesi sabah teyzem geldi beni eve götürmeye babamı sordum melekler onu aldı götürdü dedi yine anlamadım hastaneyemi dedim teyzem bişey diyemedi.. Eve gidince anladım abimi battaniyenin altına saklanmış ağlarken görünce anladım. Annemi bitmiş görünce anladım babam ölmüştü=( günden güne acı azaları diolarya ben inanmıyorum romandada dediği gibi evlenirken inanılmaz büyüyo o acı inanılmaz=(( O

bir şeyler karalayan herkese teşekkürler. amacım kimseyi üzmek değilde ama istedim ki benim gibi olanlar da bir şeyler yazsın, tek ben değilmişim bunları hisseden diyebileyim. annesi babası hala sağ olanlar ne kadar şanslı olduklarını anlasınlar. sanırım isteğim gerçekleşti. benden bir şeyler buldum hepinizde. ben de kızdım annnemin iki katı yaşında olup hala sağ olduğunu gördüklerime, ben de hatırlayamadım annemin sesini, bazen resimlere bakamadım, ve dualarımı kimse çok erken kaybetmesin ebeveynlerini diye ettim. bazen isyan bazen sabır çoğu zaman hayat gailesiyle geçiyor işte günler. hepsinin mekanı cennet olsun. annem rüyamda bana anne ve babaların ölselerde ordan hep bizim için dua ettiklerini söyledi. ben bu bağın kopmadığına inandığım için rüyama da inanıyorum belki siler de inanırsınız. herkese sevgiler...

başın sağolsun canım.. allah geride kalanlara uzun ömür versin.. allah cennetinde kavuştrsun inşallah.. . push ; DuruKo

kızlar ağlattınız beni Allah ana babalarımızın yattığı yeri nurla dolldursun onları cennet köşelerinde yaşatsın inşallah ben de babamı 18 yaşında kaybettim hem de ansızın tamam hastaydı sürekli doktorlara gidiip geliyordu ama ayaktaydı yatmıyordu çalışıyordu kalbinden rahatsızdı doktorlar öleceğini bilmişler ama bize söylememişler daha sonra o hastanedeki hemşire söyledi bunu bize o sabah herzamanki gibi hazırlanıp okula gittim derste telefonum çaldı annem baban rahatsızlandı gel dedi meğer babacığımı kaybetmişiz ev tıklım tıklım herkesin yüzünde ağlamaklı bir ifade babam ne benim ne ablamın okuyup meslek sahibi olduğumuzu göremedi, evlendik gelin olduk göremedi, çocukları bebekleri çok severdi şimdi bir erkek bir kız torunu var ama göremedi en çok bunu isterdim torununu kucağına alıp sevmesini seyretmeyi isterdim ben de oğluma onun adını verdim eminim görüyordur bizi

bende babamı 10 yaşındayken kaybettim.. sözün bittiği yerdeyiz bu üzüntü tarif edilemez. Allah sabır versin hepimize. CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

onlar olmassa dayanamam ben ne yaparım deme ve en önemlisi başkasının babası için annesi için ağlama. üzül yardımcı ol dua et ama sakın sakın ağlama bende arkadaşımın babası öldüğünde 1 yıl kadar önce ki uzak arkadaşı b aş sağlığına gittiğimde 1 ay sonra onlar toparlanmışlardı biraz hiç bir şey yokkken başlamıştım ağlamaya. arkadaşım teselli etmişti beni. durup durup onların öldüğü gelirdi aklıma cenaze törenleri filan ağlardım oturup... şimdi hepsi gerçek oldu ve bu sefer benim babam öldü... cenazesine katıldım ama inanırmısınız gerçek cenazeden pek bir şey hatırlamıyorum hala hayalimdeki cenaze töreni var.. yani kuzum ağlama üzülme aklına getirme... Pipet

İnsanın her anında karşısına çıkıyor bu durum, en basiti ben arkadaşımla yengesine gittim, ilk defa görüyorum kendilerini ama kadın anneleriniz nasıllar? deyince ikimizde iyiler çok şükür dedik. Ben sonradan kendime geldim. Hala kabullenebilmiş değilim, kafam anılarda, yaşanmışlıklar da, gözlerimde boşlukta. Kalabalık içinde yalnızım hep. Dün babam aaah be şükran dedi, bizim memleket havalrı çıktı, annemin de sevdiği türküler, oynadığı şarkılar. Hala inanamıyorum gittiğine dedi. İnanamıyoruz ama gerçek, düşünüyorum da tam 10 ay geçti annemsiz, geçmeye de devam ediyor. Her gün bir takvim yaprağı daha düşüyor bense izliyorum sadece..

rabbim hiç bir sevdiğimizin acısını bize göstermesin.. annemizi babamızı başımızdan eksik etmesin, eksik olanlara da bol bol sabır versin inşallah..

Allah rahmet eylesin cnm 8

Okudukça kötü oldum çünkü malasef benim de böyle bir anım var. Ben daha 1,5 yaşında kaybettim babamı. Yani hiç tanımadım onu hiç baba derken duymadım kendimi. hiç bir hatıram yok babamla sadece birkaç fotoğraf var hatıra. okulların ilk günlerini hiç sevmedim tanışırken benim babam yok demek zorunda kaldığım için ama hiç söyleyemedim anneme onu üzmemek için. Sonra büyüdüm evlenmek iyibir babaya sahip olmak istedim. içimden doya doya baba dmek istedim. Eşimle tanıştım ama yine olmadı. biz nişanlanmadan daha eşimin babasıyla tanışamadan babası öldü eşimin ve ben birkere daha babasız kaldım. Hatta bazen kendimi suçların benim yüzümden derim ben çok istedim ama çokta korktum baba demekten. ve hala baba diyemedim yine boğazıma düğümlendi zaten belkide diyemiycektim her baba dediğimde babasızlığım aklıma gelecekti bilmiyorum. aslında yazdıkça daha da kötü oluyorum. Tek dileğim anneme bişey olmasın o benim annem, babam her şeyim. her gece dua ediyorum annamide alma rabbim diye sizde dua edin hem benim hemde benim durumumdaki herkes için. ve anne ve babanızın kıymetini bilin. deryainci bebek geldi :)))) tek ayak cezası Sahte

Canım sen bize bu günleri hatırlatmadın benim her zaman aklımda kalbimde rüyalarımda babam ve diğer arkadaşlarımızında öyledir Allah kimseye anne baba acısı yaşatmasın bu çok farklı bi acı çünkü yaşamayan kimse anlayamaz bunu

Selam Ben, abim, kardeşim anne-babamızı aynı gün bi trafik kazasında kaybettik. Henüz 15 yaşımdaydım. Kardeşim 12, abim 19. Çok acı bi şey. Allah kimseye yaşatmasın. Aynı o kitapta denilen gibi o gün büyüdük, büyümek zorunda kaldık. Ben evin annesi, abim babası oldu. Allah hepsine rahmet eylesin. Geride kalanlara da güç ve sabır versin. C

şu mübarek ayda ALLAH onlar için yaptığımız dualarımızı kabul etsin. cicikiz87 Asrin tarzina degil, Allah'in farzina uyan

Canım başın saolsun... Allah mekanlarını cennet etsin. Biliyorumki onlar bizleri görüyor..10 gün önce bebeğim oldu. Ona bakarken annemin bizi ne zorluklarla büyüttüğü geliyor aklıma Zaman içindeki ateşi söndürmeyecek biliyorum... Ne denirki.. Allah babalarımıza uzun ömür versin onları başımızdan eksik etmesin.. E

ben babami 18 yasindayken kaybettim... gelecek agustos 9 sene olacak, zaman nasil akip gidiyor... ama hala sanki dün vefat etmis gibi aglayabilirim... evet sükrediyorum 18 yasina kadar bi babam oldu... benim gözümde dünyanin en yakisikli, en akilli, en iyi adamiydi, ve kimse onun gibi degil... cok özlüyorum ve cok ihtiyacim oluyor nasihatlarina... hersey icin bir cözümü, bir nasihati vardi... hic unutmuyorum hep derdi ki "kizim sakin aglama, herkes göcecek bu dünyadan, buna baban da dahil" derdi... uzun zamandir kanserdi ve aslinda hep hazirlikliydik ama ölüme ne kadar hazirlikli olabilirsin ki... kendisi ögretmendi ve hep birimizden birinin ögretmen olmasini isterdi... maalesef benim ne ögretmen ciktigimi ne de evlendigimi görebildi... hep "ben memleketimde, köyümde ölmek istiyorum" derdi, "mezarimi büyük bir kalabalik tasisin istiyorum, 63 yasinda peygamberimizin vefat ettigi yasta vefat etmek istiyorum" derdi... ama kanser daha sinsi cikti, sadece 57 olabildi... ama aynen memleketinde, dedesinin odasinda, kalabalik bir ortamda vefat etti... yatakta uzanmis o cansiz bedenini hic unutamiyorum... eli hala sicakti öptügümde ve "ahirette görüsmek üzere babacigim" dedigimde... ama o babam degildi sanki artik, sadece babama benzeyen bos bir kilifti sanki... Mekanin cennet olsun babacigim... sen olsaydin kimse beni bu kadar üzemezdi...

21 yaşında babamı kaybettim bir kaç yıl sonrada annemi. ben çok küçük değildim. ama çok zor. acı anlatılacak gibi değil. asnne ve babasını kaybeden arkadaşlarıma başınız sağolsun diyorum. Allah rahmet eylesin. yattıkları yer nur olsun... Gxuxlsxuxm

Bende daha 2 yaşımda hem annemi hem babamı bir trafik kazasında kaybettim. Çok zor günler geçirdim. Ama şuan Allahıma şükür kendi ayaklarımın üzzzerinde durmayı öğrendim. Allah kimseye sevdiklerinin acısını göstermesin çok zor...

annemi ve kardeşimi trafik kazasında kaybettim.15 yıl oluyor... 90larda çocuk olmanın en saflığına vardığım yaşlarda mutluydum annem vardı kardeşim vardı babamda vardı ama ondan bahsetmek istemiyorum çunku annemi çok üzdü o çocukluğum tek kötü hatırası annemin gözyaşlarıydı... annem yaşadığı sıkıntılara rağmen olabilecek en mükemmel anneydi ben çocukluğumdan beri yılbaşı yada christmas temasını çok severdim annem ben istiyorum diye bir yıl başı çam ağacı alıp benden habersiz süslemiş ve sürpriz yapmıştı hiç unutmam mekanın cennet olsun annem... ve kardeşim gözümden bile sakındığım koruduğum tek insandı ondan sonra sadece kendi çocuğumu o denli korur kollar ve sevebilirim sanıyorum... babamı neden bu mutlu aile tablosuna koymuyorum bunu anlatmak istemiyorum ama annemm öldükten sonra babam hemen evlendi bir sene zor durdu ben üvey anneyle yaşıyorum anne demek yersiz olur hiçbir zaman benimseyemediğim bir aile tablosunun içindeyim yıllardır babam otoriter sinirli agresif nefretlik bir insan evde yaşadıklarımı ne anlatabildim ne paylaşabildim hep içime attım çok zor günler geçirdim hala da geçiriyorum... allahtan başka kimsem yok yalnızım babam destek değil hep bir kara gölge hayatımda nişanlıyım düğün hazırlıkları yapıyoruz fakat herşeyim eksik anneciğim yok çünkü başımda beni çekip çeviren yok herkes atıp tutuyor beni oradan oraya savuruyor artık yorgunum bu hayattan tek beklentim nişanlımla evimi yuvamı kurmak ve bu evin kapısını sonsuza dek kapamak... annesizlik bir kız çocuğu için çok zor anlatılması zor geçmişle yaşaması daha zor... sizinle kardeşimi kaybetmeden 3 ay önce çekilmiş bir fotoğrafımızı paylaşmak istiyorum ve daha fazla yazamayacağım annem ve kardeşim sizleri çok özlüyorum allah annelerinizi size bağışlasın kızlar ve sizleride annenize onları üzmeyin emin olun herşey bittikten sonra vakit çok geç oluyor...

Allah sabır versin hepinize. Ailenden birini, özellikle anne babanı kaybetmek çok acı bir şey. Kelimelere dökülemiyor... Anlatılamıyor... Boğazın düğümleniyor...

ben babamı bu mayısta kaybettım acısı tarıfsız yokluguda hergun daha cok canımı yakıyo cok ozledım ben babamı ne yazsam eksık kalır ben babam ıntahar sonucu kaybettım işşizlık banka borcları ve annemın çalışması gururuna yedıremedı mektubunda yazdıgı yazının başı canım senı ve cocuklarımı çok ama çok sevıyorum sana layık bı koca cocuklarıma layık bı baba olamadım hakkınızı helal edın canınm babam asıl obıze hakkını helal ettımı acaba yıllarca gece gunduz çalısıp bızı buyuttu sonra işler ters gıttı battı içim çok acıyo kızlar babam kıyamazdı bıze helede anneme kıyamazdı nasıl yaptı bızı bu dunyada kımsesız bıraktı bılmıyorum babam gozlerıme baktıgında anlardı hastamıyım bı derdımmı var hemen anlar sorardı artık yok babam babam yaşarken ben kucukmusum megerse babam oldugu gun kocaman oldum buyudum... allah hepımıze sabır versın olmuslerımıze rahmet merhamet eylesın kabırlerı nur mekanları cennet olsun aminnn P pompon_89

tam 30 yaşında kaybettim annemi.. tam 2,5 ay oldu onu kaybedeli.. anlatabileceğim duygular değil bunlar bilirsiniz.. hiçbir rahatsızlığı yoktu annemin. bir gün göğüs sıkışlamasıyla hastaneye kaldırıldı, by pass olması gerek denildi.. çok zor bir karardı annem 66 yaşındaydı babam çok korkuyordu ameliyatı atlatamazsa nolur diyordu.. ben ve kardeşlerim babamı ikna ettik ameliyata neyse tıp fakültesi hastanesinde çok iyi prof. dr. lar bulduk ameliyat çok iyi geçti herşey yolundaydı, hastanede özel odada kaldı kimseyle görütürmedik öpmedik dokunmadık enfeksiyon kapmasın diye birgün sabah annem nefes alamamış reanimasyon yoğun bakımına girdi.. o güne kadar reanimasyon yoğun bakım nedir bilmiyordum bir baktım ki reanimasyon ölmeye yakın kişilerin girdiği bir yermiş 10 gün yattı bir sabah acı haberiyle uyandım her hafta mezarına gidiyorum, hergün dualar ediyorum, mezarına gittiğimde oturup kalıyorum hiç kalkmak oradan ayrılmak istemiyorum çoğu kez mezarını kazıp oradan çıkarıp sarılıp öpmek koklamak istiyorum hastanede son günlerinde giydiği kıyafetleri bende her gece kokluyorum ağlıyorum babamı mezarının başında görmeye dayanamıyorum, annemin yanında boş bir yer var burası benim mezarım olsun diyor, neyi nasıl anlatsam ki, her cumartesi annemlere giderdim, balkondan görür beni gülerdi, kapıyı açardı hemen sarılıp koklardı şimdi babamın yanına gittiğimde heryer bana annemi hatırlatıyor dayanamıyorum 3 tane çocuğum var çalışıyorum sürekli birşeylerle meşgulum yoksa kafayı yerdim annemi o kadar çok özlüyorumki hergün allaha yalvarıyorum rüyamda görebilmek için dayanamadım kızlar sonra görüşürüz . push ; ladyLynn sunset boulevard tek ayak

demeyin zaten.. demeyelim... bende babasına baba derdim ama bundan sonra demem kimseye... kimsede dedirtemez.. neyseki ben şanslıyım bu konuda ne eşim zorlar ne babası alınır... kimse kimsenin anne babasının yerini tutabilir mi.. demem, demeyinn... H

amin... allah sabır versin. bende babamı gecen yıl o iğrenç 2012 yılının temmuz ayında aniden kalbten kaybetmiştim. ve doktor aynı cümleleri söyledi babanızın 2 kez kalbi durdu ve birdaha çalıştıamadık keşke benim kalbimde onunkiyle beraber aynı gün duruverseydi.1 yıl olacak hala acıyorum, kanıyorum, geçmiyor derinleşiyor, özlem artıyor dayanılmıyor. büyüğü küçüğü yok bu işin acı her yaşta aynı acı acı işte. gulerresim

o ağlamak ne zor ne zor. of sımdı ne zor yazıorum buraya cevap. annem hayatta ama bazen bunları düşündükçe nası yasarım dıorum. hele onsuz ınsanlarla mücadele etmek cok daha zor demıssın. nede doğru. rabbım sabırlar versın H hayrun877

bu gün 32. pazar.. benim özleminde 32. katı. özlüyorum özlüyrum çookk. dayanamıyrum... gün içerisinde 15 dakikada bir aklımda. yarım saat unutmuyrum. siması 15 dakikada bir aklımda. kabullenemiyrum Önceki

Allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun

Allah sabırlar versın. bende bu hayatta sadece annem ıcın yasıorum. hayallerımı onunla kuruyorum. cunku evlendım boşanma aşamasındayım. hıc bır zaman elın kapısı ana gıbı olmuor. o yüzden bıdaha dusunmuorum kımseyı sevmeyı. tek annemı sevıorum. ve onun yokluğunu düşünmek bıle canımı yakıor. ıcım burkuluor annesını bu yasta kaybedenlere. ne zordur. hayat ıste oyle acımasız ve adaletsızkı. sımdı hıslerım alınmış gıbı.. bırseylerın basa erkenden gelmesı ne acıdır.. oyle olunca mücadele ıkıye katlanıor hayatta. kımılerı annesinden sıkayet eder ya benım anam hıc oylede deıl. zor ınan zor. rabbım sana güzel evlatlar nasıp etsın yanında durabilecek...

2 sene önce annemi hastaneye yatırdık teşhis için. refakatçi için yer yoktu. ben annemin yatağına yattım ama onun ayaklarını koyduğu tarafa koydum başımı. gece uyandığımda annem ayaklarımı sevip öpüyordu. annem hala hayatta ama doktorlara göre çok az ömrü var. yazdıklarını okuyunca bu anım geldi aklıma... annemi hep bu anıyla hatırlıycam..

Rabbim sabir versin çok üzüldüm. Tez vakitte yuvanizi kurup bu zorlu günleri atlatirsin inşallah

Oncelikle en yakinlarini kaybedenlerin hepsine Allah sabir versin diyorum. Bende 15 yasimda babami kaybettim, trafik kazasindan dolayi senağlama

ben babamı 12 yaşımda kaybettim... şimdi 18 yaşındayım ve birdaha kaybettim :a015: . push ;

allah sabır versin ben suan 23 yaşındayım hep allahım anne babamın acısını bana gösterme die dua ediyorum bunu küçük yaşta yaşamak dayanılmaz olsa gerek gerçekten içim sızladı anınızı da okuyunca.. mekanları cennet olsun allah sabır versin

Allah anne ve babalarımızı başımızdan eksik etmesin kızlar smuwiLa

ALLAH herkesin yakınlarına rahmet etsin, mekanları cennet olsun... Ağlayarak okudum yazılanları. Bende 5 yaşında babamı kaybettim, kardeşimde 3 yaşındaydı. ıkimizide kucağından indirmezmiş, kıyamazmış, yoruluruz diye... Ama erken yaşta bizi babasız bırakmaya kıydı ve gitti. Annem evlendi ALLAHA' a şükür annem hayatta... Üvey babam iyi bir insan... ıki kardeşimde üvey babadan var ama öz babanın yerini kimse tutamaz. 36 yaşındayım ve 2 çocuğum var diğer kardeşiminde 2 çocuğu var ama babam ne yazık ki göremedi onları... Rabbimin takdiri yapacak bir şey yok malesef... Bazen diyorum tanımak mı daha iyi tanımamak mı?

en mutlu günlerinin hüzünlü parçası olarak yerlerini alıyorlar o günde, yokluğu farkedilmiyor desem yalan ama umarım seni çok mutlu edecek biri karşına çıkar da en azından o açıdan hüzünsüz olursun. gerçekten rüyalar da yetmiyor

gerçekten çok zor. bende babamı 15 yaşında kaybettim, şimdi 20 yaşındayım inanılmaz kötü günler geçirdik annemle ikimiz iki ablam daha vardı ama onlar evliydi işte çalıştıkları için doğal olarak gelemiyorlardı çok fazla. ilk 3 sene acısı dayanılmazdı ama snradan allah sabrını veriyor. birşey olduğunda, biri beni üzdüğünde ilk dediğim laf "babam olsaydı beni ezdirmezdi, beni kimse üzemezdi" demek oluyor ne yazıkki... VAZGECILMEZIM DÜDÜKSÜZ

şu anneler günü arefesinden nefret ediyorum yaa. her yerde anneler günü reklamları.. içim kanıyor, ölmek ve annemin dizlerinde uyumak istiyorum.. çok özledim annem seni.

Aynı zamanda acı yaşamışız canım... Allah sana sabırlar versin... Babacığına da rahmet eylesin... Çok zor bir acı hiç unutulmuyor baba acısı... ama en zoru anne acısı Allah anneciğine sağlıklı uzun ömürler versin... Bol bol sarıl ona... anne gibi kimse olmuyor... deryainci bebek geldi :)))) tek ayak cezası Sahte

Şu drumlara denecek hiç bir söz yok... Bende babamı 19 yaşında kaybettim. Birgün evden annem babam kardeşim çıktılar.. Ablamla ben evde kaldım. Sonra öğleden son saat 5:00 kaza yaptıkları haberi geldi sonrada babamın öldüğünü dediler. çok ağladım.. Alışamadım halada öyle hergün gelecek diye bekledim. Zordu 20 yaşıda çalışamaya başladım. Babam olaydı dedim. Ablam Kardeşim evlendi babam olsaydı dedim. Zor kimseye yaşatmasın dayanısun ama nasıl... mafoldumben senağlama

yazılanları okudum ben babamı size göre daha geç kaybettim... ama benim için de erken sayılır... ağlamaktan yorgun düşüyorum ve hep ağlıyorum 1 ay oluyor ve hala kendime gelemedim çok kötüyüm... babamı istiyorum diye isyan etmek geliyor içimden ama yapamıyorum Allahın takdiri... Allah hepsine gani gani rahmet eylesin... hepimizin yüreğine sabır versin Önceki

Yazılanları okuyunca, hepsine sizler buna rağmen çok şanslısınız dedim. Neden mi? Keşke birisi bari yanımda olsaydı.. Allahım hepimizin yardımcısı olsun. Canlarımızın mekanı cennet olsun.. ... Ben anneme ve babama aşıktım, aşık. Bir gece(olaydan yaklaşık 1 sene önce) Anneme sarılıp, "sen ölürsen ben ne yaparım anne" diye ağladım ya. "İntihar ederim, yaşayamam ki" dedim. Annem de " kızım öyle deme, Allah sabrını verir, yaşamaya devam edersin. Allahın verdiği canı sadece o alır" dedi. İçime doğmuş gibi, Allah düşürdü ya içime acısını. Bu gecelerce devam etti. Sensizliği düşünemezdim annem. Kendime almaz, annem mutlu olsun diye ona hediyeler alırdım. Onun gülüşünü mutluluğunu görmek bin değiyordu herşeye. Aynı şekilde babama da, babalar gününde baştan aşağı damat yapardım onu. Hiç sevmediği keten pantolonu bile giydi, ben aldım diye. Nişanlandığımın ilk günü nevresim takımı aldım. Eve getirdim annem çok beğendi. Onun o mutluluğuna, o oturma odasında otururken, açtım nevresimi taktım yorganına.. Çağırdım anne bi gelsene dedim. Nevresimi yatağında görünce ki mutluluğunu siz tahmin edin. Ben seni başka severdim annem. İşten eve gelirdim. Babam gel buraya gel, bi gıdıktan ısırayım derdi.23 yaşındaydım. Beni çocuklar gibi nazlardı. Hiç kıyamazdı. Ben de ona öyle bir şımarırdım ki görmeyin.. Şımarık sesle " ya baba çocukmuyum ya, ne gıdığı" der yine de öptürürdüm babama. İşte böyle severdik birbirimizi. Evlenme zamanı geldi, babam dedi ki eşime " kızımı sana veririm ama benim yanımdan ev tutaaksınız" çünkü ayrılamazdı benden.. Tuttuk evi, 2 bina sonrasındaydım :) Neyse düğün vakti geldi. zor oldu ve ayrıldım onlardan. Düğün salonundan çıktık, önce kayınvalidemlere gittik. küçük mevlit sonrası evime gitmek için yola koyulduk. Babamların evin önünden geçerken durun dedim. Ben onları çok özledim. yukarı çıkıcam ve çıktım. Şok oldular, sofra başındalardı. Çıkardım gelinliğin eteğini oturdum sofralarına. Sarıldım onlara ve sonra geçtim evime.. Ateş düştü içime yaktı durdu.. Evliliğin ertesi günü, öğlen vakti gittim annemlere, çok özledim. Bilirsiniz aslında gidilmez, ayıp kaçar.. Gittim kahvaltı yaptım. Çok özlemiştim onları ya Evliliğimin 1. ayı ben onları çok özledim, bu gece babamlarda kalmak istiyorum dedim. Ve kaldım. Sarıldım uyudum o gece ikisine de.. Evet aralarında yattım.. Ben onların hala nazlı bebeği idim çünkü Sonra evliliğimin 3. ay ve 1. haftası 28 ocak 2008, bir telefon geldi. arayan annem " kızım köyde cenazemiz var, biz yola çıkıyoruz. Ben de o gün çok mutsuzum, eşimle sorunumuz var ve ağlıyorum. Gözlerim dolu dolu. Anneme telefonda dedim ki " annem güle güle gidin, yolunuz açık olsun, ben gelemicem yanınıza". Ama içim rahat etmedi o kırmızı gözlerle gittim. Sarıldı annem bana, anladı sorun olduğunu ve " gidiyorum ama kızım aklım hep sende kalacak" dedi. Öyle bir içine sarıldı ve öptü ki hala unutamıyorum. İçinee doğmak gibi işte. Babama sarıldım, öptüm. Sıradan bi ayrılık sandım. Gece babamı aradım, yoldayız kızım gebzeye ulaştık dedi. Hayırlı yolculuklar babam dedim. Yattık. Gece bir rüya gördüm. Babam bi yeri eliyle eşiyor. Baba noldu diyorum. Kızım önümde bir engel var, aşabilirsem gidicem cenazeye diyor. Baba hayırlısıyla git, geç olsun nolacak sanki dedim. Ve gözümü o kötü haberle açtım. Abim eşimi aramış. Ve kaza olmuş, hepsi çok kötüymüş dedi. Ben deliye döndüm. Yarabbim nolur annem telefona baksın dedim. Annem diye ağladım dakikalarca, hem aradım hem ağladım. Gecenin 5 inde. Ağladım delirdim, olamaz, şaka rüyadayım. İkiside olamaz diye delirdim. Ta ki abim ve kardeşim evimin kapısına gelip, abim kafasını yerlere vurarak, 5 i de ölmüş, biz napıcaz şimdi dediğinde ve o küçük kardeşim sessizce ağladığında. Ağlayamadım, onlara destek ol fatma, onlar mahvolmuşlar dedim. Ve hemen yola çıktık. İçimden Yalan, görücem onları diye diye gittik. Atkaracalara gelince lanet olsun dedim. Artık anlatamıyorum. İlk defa burada konuşuyorum. Kimse yok anlatacağım, konuşacağım.. 2 yaşında ki kızım, " anne senin annen nerde, baban nerde" diye sordu.. Yandı ciyerim.. Ben çok özledim onları, herkesten nefret ediyorum. Kimseyi sevmiyorum, çok sevgisiz ve yanlız kaldım. Nasıl geçer bu ömür. Şimdi ise, Allahım yalvarırım beni kızımdan ayırma diyorum. Canım yanıyo ona bişey olacak diye. G

ben de annemi 23 yaşımda kaybettim, kanserden.3 sene oldu. üniversitede son senemde uzaktaydım her haline şahit olamadım, hep babam ilgilenmişti. ama mezun olduğum yaz hep ben ilgilendim. çok zordu yaşadıkları, çektikleri. daha önce bu hastalığı bu kadar yakından görmediğim için annem hastayken her şey rüya gibi geliyordu. hep bir gün iyileşecek umudum vardı.. ama malesef erken göç etti daha 51 yaşındaydı. hiç doyamadım, kokusu hala burnumda, sesi hala kulaklarımda. evlendiğimi göremedi, buna üzülüyorum.. bir sıkıntım olsa anlatabileceğim bir annem yok. özellikle evlendikten sonra daha çok koydu bana annesizlik, burda kendimi çok yalnız hissediyorum. eşimin annesi var ama ona anne diyemiyorum. o da alınıyormuş. ama bilmiyor ki benim içimden kopanları. ah bir anlasalar.. smuwiLa

ben de annemi kaybedeli 54 gün oldu bugün. benim için annem öldü hayat durdu. toprağa koyduğum an her şeyimi annecimle gömdüm

Ben de babamı 14 yaşında kaybettim gözlerimin önünde kaybettim hemde o anda ki çaresizliğimi kelimelerle ifade edemem. mafoldumben Çok acı birşey ölüm :çok üzgünüm: Babam sanki diğer yarımı aldı götürdüsenağlamasenağlama Denmur Popüler üye tek ayak

Onlari kaybetimden beri her gece efkyar basar aslinda gece gunduz farketmez bi muzik duydugumda oyle huzunlu damar bisey degil eylenceli de olsa oyle birkac dalma goz yasi suzulur gozlerimden bazen gulerken aniden bi huzun coker kalbime guldugum icin bi sucluluk hisederim daha 15 yasimdayken annemi kaybetim annem hastaydi onu kaybetigimiz gece kotuleshmmisti hastaneye goturdum amaa hic ilgilenilmedi bir ine yapip hemen gonderdiler bizi eve dondukten sadece 1 saat sonra annem aniden fenalshti kaskati kesildii hemen kucaklayip hastaneye goturuyoduk ki arabada kucagimdayken kaybetikk oo anii her dusundugumde tekrar tekrar yasiyorum cook zor gunler aylar yilar gecirdik kardeslerim ve babamla birlikte tabi babam cok cabuk atlati 1 yil sonra hemen evlenip yeni hayatina adapte olmustu Annemi kaybetikten tam 10 yil sonra babamizi da kaybetik 10 ay once kanserden kaybetik ben evliyim almanyada yasiyorum babam haastlaninca hemen memleketee gitim hep yaninda oldum elimizden gelen herseyi yaptik kardeslerimle amaa basaramadik gozumuzun onunnde daag gibi adam gunden gune eridii bitti isyan etmek istemiyorum amaa annemi kaybetimizde 30 yasinda gencecik hic kimseye zarari olmamis kendi halinde bi kadin di babami kaybetimde 42 yasinda gencecik aslan gibi kimseyin kotulunu dusunmeyen herkese yardim eden bir adam di cook zoruma gidiyo bukadar genc 3 evladi olan kimseye zarari olmayan iki insanin kaybi ve yasli basli insanlarin ben daha gencim demesi cook kanima dokunuyo annemi de babami da kaybetimde hep aklimdan nedenn baba annem dedem veyaaa anannem dil dee onlar gidiyoo elimdee degil kendimi bunu dusunmekten ali koyamiyorumm cok sinirleniyorum yaaa nedenn onarr yasiyorr...(((((

27 yaşındayım 4 kardeşin en büyüğüyüm çookk mutlu bir aileydik. 5 ay önce evlendim.. evlenmem anneme çok koydu bi anda çöktü.. annem bizim annemiz değil çocuğumuz gibiydi ne istese alır hiç bişeyi gözünde bırakmazdık babama ve anneme aşıktık bütğn kardeşler..2 ay önce 5 aralık canım meleğimi anacığımı bi cuma gecesi ansızın kaybettik 48 yaşındaydı. Hiç bişeyi yoktu ani bir kalp krizi aldı onu bizden. O gece babamın telefonuyla uyandım ağlıyodu tuğçe annen çok hasta gel dedi. Eşimle çıkıp gittik gittiğimde kapıda ambulans vardı teyzem bend3n önce gelmişti donup kalmıştık hepimiz annem odada dr. lar başında yarım saat sonra başınız sağolsun diyip çıktılar. Ne kolay söylediler.. hatırladığım tek şey erkek kardeşimin Allahım annemi alma söz veriyorum bidaha onu üzmicem diye ağlamasıydı.. davulla zurnayla çıktığım evden annemin cenazsi cıktı. Babam iki kız kardeşim bi erkek kardeşim kaldık öyle ortada. Şimdi evine gidiyorum sanki viran olmuş buz gibi bi ev. Çokk zorrr çokkk özledikkk rabbime isyan etmiyorum ama çok erkendi hala inanamıyoruz.. kötü bir şaka gibi... annem kurban olduğumm seni çok özledim..

Bende annemi 4 ay önce beyin kanamasından kaybettim, sapasaglam bir insadı onda olan tansiyonu bile dısardan anlamamız mümkün olmadı, yasamayı seven, hayata dört elle sarılmıs ailesine, babama ve cocukları icin herseyi yapabilecek bir insandı. Simdi öylesine yalnızım ki, hala soktayım inanamıyorum öldügüne, hala aklım almıyor onsuz bir hayatı yasadıgımı, annenin yeri baskaymıs yeri asla dolmazmıs derlerdi, simdi o kadar iyi anlıyorum bunu, yanımda biri anne dese icin gidiyor, kalbim sıkısıyor, annemi arıyorum her yerde, onun sevgisini, ilgi ve sefkatini arıyorum, hele de bir daha annemi yasadıgım müddetce göremeyecegimi bilmek bende yasama hevesi bırakmıyor, okudugum sehire giderken her defasında beni aglayarak göndermesi, bütün resimlerimi ortaya cıkarması, resimlerimle konusurmus ben yokken, simdi nasıl alısayım ben onun yokluguna? Hakkını helal et annecigim bile diyemedim, bir an' da vurdu hastalık, 15 gün dayanabildi yasam mücadelesine sonra kus olup uctu. Kus dedim, ben otobüsle giderken babama simdi kus olup ucsam kızımın yanına dermis, annem benim canım annem.. Simdi annem- babam ölecek, kötü bir haber alacagım düsüncesiyle uyuyamadıgım, sabaha kadar agladıgım günleri düsünüyorum ve yasadım ben bunu, korktugumu hic beklemedigim bir anda yasadım, benim zayıf noktam ölüm korkusuydu rabbim verme bana böyle bir zaman da diye dua ettim hep, annemin durumunu ögrendigim zaman da dizlerimin üzerine oturup deli gibi bagırdım sadece, en korktugum seydi cünkü, ama yok Rabbim insana kaldıramayacagı yükler vermezmis dedim, dedim ama öyle olmadı annemi kaybettik, henüz 24 yasındayım ve evin en büyük cocuguyum, iki kardesim var, ve simdi aynı sizin gibi babama birsey olacak endisesi yasıyorum, sapsız üzüm gibi kalmaktan korkuyorum, sizin durumunuz daha üzücü tabii, yalnızsınız bir aileniz var ama birseyler yasamamıs, paylasmamıssınız, bu saatten sonra nasıl kendinize yakın hissedeceksiniz ki? Yalnızlık dediginiz gibi cok zor, hele de anne ve baba ikisi bir anda olmadıgı zaman, insanın kardesleri bile yetmiyor bazen, yavruları toplayan anne ve baba' dır cünkü, kocaman bir cınarın gölgesinde olmak istiyorsun hep, annenin de büyümeyen melegi, İnsanın ne hayalleri oluyor degil mi yarım kalan? Sevgilimle konusurduk, annemin eli lezzetliydi tursumuzdan götürmüstüm bir keresinde, bayılmıstı keza bende öyle, cerez niyetine yerdim, evlenince bol bol yersin, hatta bize bile yapar demistim, torun bakıcaktı daha, ve daha neler, neler, ne hayaller.. Ne mürüvetimizi gördü, ne erkek kardesimin askerligini, ne de torun görebilecek bunlar icim de hic bir zaman kapanmayacak, benimle mezara gelicek olan yaralardır, aile' den birini kaybetmenin acısı cok zormus.. Allah sabır versin bu acıyı yasayan herkese.

Rabbim yardım etsin. Çok zor dayanma gücü versin ins

sığınacak limanımız yok artık.. beni kabul edecek liman arar mıyım ki.. aramam da istemem de artık.. smuwiLa

ergenlikte annemin yokluğununçok hissettim gerçekten zor hiç yüzünü görmedim ben ama okulda falan anneyle ilgili bi şiir bişey olsa çok kötü oluyodum

Acısı bir olanların kaderi, bitmek bilmeyen bir hasretle kavrulup duruyor yüreğimiz, bi çare dolaşıyorum resmen, insan böylesine bir acıyı tadınca büyüyor 1 günde, herkesin üzüldüğüne üzülemiyor bir kere, çünkü onun acısı çok büyük.. O günden sonra çok şey değişti bende, içimde.. Hiç bir şeye benzemiyor bu acı, alışmak kelimesinin kavramını hala çözemedim.. Sesi kulaklarımda çınlıyor birden sen nasıl gidersin annem diyorum? Çıldıracak gibi oluyorum.. Bir çocuğun üzerinde annesinin gölgesinin olmaması kadar büyük bir boşluk yokmuş, yaşamadan nerden bilebilirdim ki? O

bende sizin gibi babamı hiç tanıyamadım. annem bana 3 aylık hamileymiş babam öldüğünde. iş kazasında ölmüş. hep baba özlemiyle geçti günlerim. hala da öyle. elimde 1 fotoğrafından başka hiçbir şeyim yok... senağlama

aranızda ayşe kulin'in umut kitabını okuyan muhakkak vardır elbet. ben bir solukta okudum. bu kitapta ayşe kulinin annesi olan sitarenin 15-16 yaşlarında beklemediği bir anda babasını kaybetmesi ve 18 yaşında ayşe kulinin babsıyla tanışarak evlenmeye karar vermeleri yer alır. sitare o gün aynaya bakar ve babasını düşünür. babasını onu evlenirken görememesine üzülür ve sorar kendine ne zaman büyüdüm ben diye. baba senin öldüğün gece mi diye cevaplar yine kendini. Öyle çok etkilendim ki bu bölümden, öyle güzel anlatıyordu ki içimden geçenleri. Ben annemi 24 yaşımda kaybettim. Ben de gelin oldum ve annem göremedi. Annemi çok ama çok özlüyorum. Herhalde benim gibiler vardır diye düşünüyorum. Bilmiyorum okuyan veya birşeyler yazan birileri olur mu ama ben davet ediyorum herkesi. Anne veya babamızı analım burda onlardan bir hatırayla. ilk hatıra benden: Annem Çapa'da hastanede yatıyordu. Hafta içi çalıştığım için ancak haftasonu yanında kalıyordum. Yine bir hafta sonu yanındaki yatakta yatıyordum. Uyandım annem bana bakıyordu. Bir şeye mi ihtiyacın var anne diye sordum. Cevap netti. ''Sen uyuyordun ben de sana bakıp seni seviyordum.'' Ben de seni seviyorum annecim. Yerin üstünde ya da altında farketmez heryerde her zaman seviyorum.

annemi 16 yasındayken kaybettım.. intihar etti ve onu ben buldum bağırdım"ölme nolur" dedim. yalvardım dua ettim ama onu kaybettim.. aslında konuskan bır ınsanım ama konu annem oldugu zaman konusamıyorum en derindeki duygularımı anlatamıyorum diyebildiğim bu konu hakkında; o benım sadece annem değildi; EN YAKIN ARKADASIM SIRDASIM SEVGİLİM OMZUNDA AĞLAYABİLDİĞİM TEK KİŞİYDİ TEK ARKADASIMDI... BEN ONU KAYBEDİNCE "HERŞEYİMİ KAYBETTİM".. O bir kere öldü, ben hergün ölüyorum...

bebekle herşeyiniz olur işte... kesinlikle yap derim.. tabi demesi kolay bende istemiyorum ama olmalı herhalde. allhyardımcın olsun kardeş. bayramlar acıtıyor hepimizi ama seni iki kat acıtıyormuş baksana. allh yardımcın olsun sana başka başka yerlerden güzelliklerden kapıları acsın inşallhh. en yakınını kaybedenin mutlu günü olur mu olmaz olsada yarım olurmuş buruk olurmuş yeni anlıyorum bende 3 aydır anlıyorum. zaman geçirmek işte bizimkisi yoksa ne mutlulukta ne başka bir şeyde gözüm yok mutlu olmak gibi bir çabamda yok.. allh yardımcımız olsun.. smuwiLa

Allah bildiği gibi yapsın onu!

Hikayen benim hikayeme benziyor biraz, ölüm vardı hep inanırdım ama aynı zamanda da cok ama cok korkardım. Hep yasamaktan korkardım bazen annem veya babam ölmüs gibi düsünür gözyaslarıma hakim olamazdım anksiyete bozuklugu var bende, böyle seyler düsünmek istemesem de kendime engel olamıyorum yani, annem aynı senin annen gibi hayat doluydu, hic bir hastalıgı yoktu 52 yasında olmasına ve en büyük cocuk olmasına ragmen diger teyzemlerden daha genc dururdu saclarında beyazlar bile o kadar azdı ki.. Annemle babam da görücü usulü evlenmisler ve annem babama, dünyaya yine gelsem yine seninle evlenirdim dermis hep, heryere birlikte giderlerdi hem eslerdi birbirlerine, hemde iki sıkı dost gibiydiler. Ben yine olumsuz düsüncelerle kafamı mesgul ederken bir gün sonra annemi oda da yerde yatarken buldum, '' anne neyin var, ne oldu sana? '' dedim. Konusamıyordu, '' zar zor sol tarafım tutmuyor bilmiyorum ki '' dedi. İste o an, benim koptugum andı. Deli gibi bir o tarafa bir bu tarafa kostum, yardım cagırdım, teyzemlere haber verdim, ambulans cagırdık.. Biz hic bu kadar kötüsünü düsünmemistik ki, hastaneye gittigimizde hipertansiyon sebebiyle beyin kanaması gecirdigini ögrendik, soka girdik. Tam 2 ameliyat gecirdi doktorlar hep umutsuz vaka dediler ben onlara inat, annemin yasayacagına inandım, ÖLEMEZ o, bizi bırakmaz, annem güclü kadındır dedim.. Babam da hiic inanmadı atlatır o, ben biliyorum anneniz bizi bırakmaz, o cok güclü dedi. Tam 15 gün kendini bilmeden yogun bakımda kaldı. Hastalandıgı gün hic birseyi yoktu halbuki, nasıl oldu bir anda? hep bu sorularla bogustum saka gibiydi hersey.. Annemde hipertansiyon varmıs aslında arada tansiyonunu ölctürdügünde yüksek cıkıyormus ama bana bir zarar vermiyor ne basım agrıyor, ne gözüm kararıyor diyerek hep erteledi varsa yoksa babamdı! Babam, hem kalp hem diyabet hastası hatta hastalandıgı gün komsu da yine babamdan bahsetmis.. Babam hangi hapları kullandıgını bile bilmezdi, annem verirdi eline o icerdi. İnsanın hayatı bir anda ancak böyle birseyle allak bullak olurmus.. Babamı bazen aglarken yakalıyorum, cok üzgün herseyden vazgecmis gibi.. 3 kardesiz ve annem de hicbirimizin mürüvetini göremeden göcüp gitti bu dünyadan herkesi soka sokarak! Gercekten cok zor, annemsiz 3. ayın icindeyiz, günler nasıl geciyor bilmiyorum.. Annemi o kadar cok özlüyorum ki, meger her gün ölümüne adım adım yaklasmısız.. Cok özlüyorum, coookkk.. Sjax

Hepimizin başı sağ olsun. Güzel bir konu açmışsın. Böyle konular yüzyüze açıldığında insanlar biz sözüm ona üzülmeyelim diye kapatmaya çalışırlar. Ya da dinlemeye yüzleşmeye cesaretleri yoktur bilemiyorum. Üniversitede seçmeli ders alıyordum, hoca ödev verdi. Annesini babasını kaybeden kişiler bulunup 3 soru sorulacak. Arkadaşın biri dedi ki, hocam insanlara acısını hatırlatmış oluyoruz. Sanki biz unutuyoruz gibi... Ben babamı 17 yaşında kaybettim. Lise 2'deydik. Detaylara girip uzatmak istemiyorum. Ani oldu. Dersaneyle gezi yapıyorduk, telefon geldi. Uzun zaman konuşamadım, yanımda oturan hocaya mesaj attım babam ölmüş diye, inanamadı. Tek söyleyebildiğim şey ben şimdi ne yapacağım olmuştu. Sınav zamanıydı okulda, sınavları verdim. Tatile girdik. Liseden mezun oldum, öss'de çok güzel bir derece yaptım, babama en çok istediği şeyleri görmek nasip olmadı. Üniversiteye geçtim. bir kanadım kırık olsa da yanımda arkamda annem vardı. Son sınıfa gelmiştim. Bir pazartesi günü, hayatımda her şey iyi giderken, ölüm aklımın ucundan geçmezken yine o telefonlardan biri geldi. O kadar aniydi ki, annem kalp krizi geçirip vefat etmiş. Bu kadar kısa ve öz. Yazarken bile ellerim titriyor. O şok hiçbir zaman atlatılamaz ki. Anneme nasip değilmiş, üniversite mezuniyetimi, istemeye geldiklerini, kimle evleneceğimi, nişanımı, evlendiğimi, gelinlik giydiğimi, evimi görmek... Yapacak hiçbir şey yok maalesef. Tek yaptığımız şey zaten özlemek ve rüyalara beklemek... Kimi insanlar işte en sevdiklerini ve en çok ihtiyaç duydukları canlarını ancak rüyalarında görüyor... Annesi babası yanında olanlar değerini bilsin. Allah ahirette, cennette kavuştursun sevdikleri yanında olmayanları...

amin canım ikimizede büyük sabırlar inşallah... sarılıyorum ama onun korkusu beni mahvetti... düşünmemeye çalışıyorum ama beceremiyorum... Y yorgun

Ana bana acısı çok zor. Ben değil ama evladım biricigim kizim babasız kaldı. 31 martta bir yıl oluyor. Çocuğum 3. Yaşını babasız bitirdi. Eşim 34 yaşında pat diye gitti. Kalbinin etrafı sıvı sarmış iltihap yapmış dedi doktorlar. 29 yaşımda dul kaldim biricik evladımla. Kendimden geçtim yavrum neler yaşadı neler gördü Dağa 35 aylık bir kız babasına sarılmış kolunun altında. Baba uyuma baba kalk oynayalım diye ağlıyor. Uyuyor sandım. Kızı alayım dinlensin diyerek yaklaştım ki ne göreyim sevdiğim can çekişiyor. Hemen oracıkta kaybettik. Ambulans hastane doktorların kaybettik başınız sağolsun demesi. Hepsi bir sis bulutun içindeyken geçti üstümüzden silindir gibi.. Yavrum biricigim anlatıyor. Babam bana seni seviyorum dedi unutma tamam ki dedi sonrada uyudu bir daha uyanmadi diyor. İlerde nasıl hissedecek bu eksikliği içinde nasıl bir yarası var sadece biliyorum merhem olamıyorum. Hatırlayacak mi ilerde hiç bilemiyorum. 8 yıl doktor doktor gezdik tüp bebekle oldu yavrumuz. Ama babası hiçbir özelinde yanında olamayacak.. Allah hepimize sabırlar versin bunları unutturacak acılar vermesin..

hayatta sadece ölum degılkı.. anne babası sag olupda evladıyla gorusmeyen nıce ınsalar var.. kybele1180

Canım benim... Annenin yeri apayrı ama dua et hep emin ol anneler cennettedir.. Zordur zor olacak bogazım dügümlendi gözlerimdeki yaşa hakim olamadım canım benim annen seni hep izleyecek göremedi deme gururlanacak senin gibi bir melegi oldugu için babanı düşün aşık oldugu kadını 2 cocugunun anasını kaybetti gözünün nurunu kaybetti o ne yapsın.. Baban var ayakta kalmaya devam et benim annem var ama babamda bizden hastalıgını gizliyor ailemde sadece ben biliyorum 17 yasındayım amcamıbu hastalıktan kaybettim ben ne yapayım üstümde nasıl bir yük var anneme bakamıyorum utanıyorum.. Bastıgın her yerde saçının her telinde anneciginin elleri var dişinden tırnagına kadar ama o hep görecek duyacak sizi senin yapacagın annen için dua edip ona hayırlı bir evlat olmak.. daha fazla yazamayacagım çünkü ellerim titriyor

bende babamı 1 yasında kaybettim 1.5 yıl once kanser dnen illetden yaşadıklarımı dah onceden anlatmıstım çok uzun. çokk kötü şeyler yaşadık sağlıkçı olmamın büyük avantajını gördüm yaşadım. kendıme değilde babasını 15 yasında kaybeden kardesime daha çok üzülüyorum. allah sabırlar versin hepinmize çok zor. annemi başımızdan eksık etmesin. amin... Önceki

Şuan ağlıyorum... Kokusunu özledim meleğimin... Onsuz herşey o kadra eksik ki.. Annemi 1 bucuk yıl önce kaybettim ben de, 21 yaşındaydım... Hep hayaliydi benim mezuniyetimi görmek, diplomamı elime aldıgımı görmeyi istiyordu.. Göremedii.. annemi kaybettikten 2 ay sonra diplomamı aldım, mezun oldum ama içim hep acıdı, hala acıyor içim yanıyor... Şimdi evlendim, ama nasıl evlendim bir de bana sorun, hep annemin beni gelinlikler içinde görmesini isterdim.. Yine içim buruk, yine en önemli kişi eksik bir şekilde evlendim Bir de tek çocugum ben kardeşim ablam abim kimsem yok.. Evlendim gurbete geldim, eşimin işi dolayısıyla... Aklım hep babamda, babam da tek kaldı, sık sık gidiyorum yanına onu görmeye o da geliyor ama aynı şehirde olmayınca çok zor çook.. Burda kimsem yok, zaten annemi kaybedince herşeyimi kaybettim ben... En yakın dostum, sırdaşım, ablamm, annem her şeyimdi o... Herşeyimi ona anlatırdım... Kaldım ortada sanki bir başıma Babam çalıştıgı için onu da alamıyorum yanıma, işini bırakmak istemiyor, bir yandan hastalıkları çok.. Tansiyon, kalp, nefes darlıgı o yüzden yanına yardımcı bir bayan istiyor bu aralar.. Sabah akşam yanımda kalsın, fenalaşırsam en azından yanımda 112 yi arayacak biri olsun diyor. Hem ev işlerini de yapar, yemek de yapar diyor. Ama anneme haksızlık vefasızlık olacagagını düşünüyorum içim almıyor bir türlü... Babamın yanında bakıcı, yardımcı bir kadın dahi olsa düşünmek bile içimi acıtıyor.. Az önce de telefonla konuştuk, erkek yardımcı almasını söyledim, nedense kabul de etmiyor... Offf çok üzülüyorum, aglıyorum içimi çeke çeke saatlerdir... Ne yapmalıyım sizce? Benimle aynı durumda olan var mı? Lütfen çok çaresizim... L

Bende 5 yıl önce annemi kaybettim arkadaşlar. O an ki acıyı hatırlamaya çalışıyorum da şimdi, sanki dünya başıma yıkılmıştı. Artık hayat bitti benim için dedim. 5 yıl geçti ama herşeyim eksik. Sevinçlerim, mutluluklarım, hayallerim hiçbiri tam olmuyor, olamazda. 21 günde kaybettim annemi. Hastalığının teşhisi bile konmamıştı. Aklımın ucundan geçmiyordu öleceği, hep iyileşecek demiştim ama olmadı... 5 yıl boyunca hiç yalnız başıma gitmemiştim annemin mezarına. Hep babam, kardeşim, teyzem, babaannem.. vardı yanımda. İlk defa geçen hafta geçen çarşamba sevgilimle beraber gittik. Ağladım, ağladım, ağladım.. Ağlamaktan yasin'i bile zar zor okudum. BEn okurken sevgilim mezarın üstündeki çiçekleri suladı sonra o okudu. Bir ara annemin yanıbaşına geçmiş ağladığını farkettim onun da. Meğerse anneme söz vermiş her ne olursa olsun ilerde biz olsakta olmasakta kızının hep arkasında olacağım anneciğim demiş. Yarın tekrar gidelim diyor. Tamam dedim bende. Bu desteği, yanımda oluşu o kadar iyi geliyor ki bana. Babam ve kardeşimden yana da çok şanslıyım ben. Babam elinden gelenin çok çok fazlasını yaptı bizim için hala da yapmaya devam ediyor. Kardeşimin herhangi bir sıkıntısı yok. Şükürler olsun ki bu şekilde yaşıyorum ama ne zaman annem aklıma gelse hiç dayanamıyorum anında ağlıyorum. Ne düşünsem hepsi buruk kalıyor. Hayatım boyunca hiç dinmeyecek bir acı bu. Sadece alıştım sanırım... S

canım Allah sabırlar versin. çok ama çok zor sen anlatırken ben ağladım. hem sana hem kendime. çok zor anne ve babasız yaşamak. çocukken gizli gizli ağlardım annemi babamı kaybedersem diye. çok şükür eşim var. benim de kzım var onunla hayata tutunuyorum. anne babası hayatta olanlara bakıp imreniyorum. Rabbim öle emretti sabredeceğiz, dua edeceğiz, güzel anıları hatırlayacağız, onlardan öğrendiklerimizi yavrularımıza öğretceğiz. Allah hepimize yardım etsin.

30 una gelmis bir insan kücükmüdür sizce? Annesini kaybettigi zaman kücüktür kizlar... aynen 5 yasinda bir cocuk gibidir! Sudan cikmis bir balik gibi saskindir... ben ne yapacagim simdi, nereye gideyim kime siginayim der... Elimi kim tutacak? Bana kim yol gösterecek? Kim merak etme yavrum hersey düzelir diyecek? Anneniz en fazla daha 6 ay yasar dedi doktorlar...6 hafta bile sürmedi! 3 hafta hastanede yatti, 3 gün evde yatti...4 cü gün son yolculuguna ugurladik annemi! Ben eski ben degilim... annemin öldügü gün benimde icimde birseyler öldü... cocuklugum öldü... bunu anladim artik! Annemin bana biraktigi hatira bir aglayan birde gülen bir cift gözdür... aynen kendi gibi bir gözü aglasada bir gözü hep gülerdi.. Tüm arkadaslarimin ölmüslerine rahmet diliyorum... mekanlari cennet olsun:Saruboceq: kybele1180

Annemi 23 yaşında türü çok çok kötü olan bir kanserden kaybettim. Annem beni okuttu binbir emekle özveriyleb gözümün içine bakarak büyüttü. üniden mezun olmamı göremedi. Nişanımı göremedi. Evlendim göremedi. Allahım 50-60 yaşında koca kadınların annesi yanında ben 23 yaşındayım benim günahım ne diye düşündüm çok ağladım. 40 lı kilolarda kalan annem yoğun bakımda bir hafta kaldı. her gün öldüm o kapılarda gündüzüm gecem her anım acıyla geçti mahvoldum Kendime zarar veresim geliyordu annem orda yatıyo ve ben bişey yapamıyorum etimden et kopsa canım bu kadar yanmazdı. 2 yıl geçti hala aynı acı bir gram eksilmiyor. Allahım herkesin ailesine önce "sağlık" versin geri kalan hiçbir şeyin önemi yok...

Allah hepsinin mekanlarını cennet ettin. Bende annemi 5 yıl önce 20 yaşımdayken kaybettim. O daha 38 yaşında kıpır kıpır hayat dolu biriydi.. Bizimkisi çok ani oldu.. Annemle babam 15 yaşında görücü üsulü ile evlenmiş. Birbirlerine çok aşıktılar. Annem hep derdiki dünyaya bir daha gelsem yine babanla evlenmek isterim.. Mahallede onları elele görüp laf atanlara bile biz ölüme bile beraber gideriz derdi nitekimde birlikte işe giderken yaya olarak trafik kazası geçirdiler. Otobüsün geldiği görünce acele ile karşıya geçmek istemişler ama geçememişler işte iki ayrı araç çarpmış.. Annem başka hastanede babam başka hastanede yatıyorlardı.. Biz her iki hastane arasında mekik dokuyorduk.. İkiside yoğun bakımdaydı..8. gün babamın tepki verdiğini duyduk mutlu olduk darısı anneme dedik. Beyin kanaması geçirmiş ameliyat olmuştu uyanmasını beklerken 9. günü hayata gözlerini yumdu... Sanki babamı bekledi ve iyi haber gelince melek oldu of kıslar Allah kimseye yaşatmasın.. Babam 2 aya yakın beyin tranvası geçirdiğinden bilinci yerine değildi bizlerle konuşuyordu ama annemi bile hiç sormuyordu.. Artık yavaş yavaş sormaya başladığında psikolog eşliğinde gerçek açıklandı.. Allahım şimdi düşünüyorumda nasıl dayanmışız. Çok zor zamanlar yaşadık babam evimize geldiğinde odalarda ağladığını görürdüm.. Geceleri annemim ismini sayıklardı... Hayat böyle işte.. Bana gelmez uğramaz diye birşey yok. Ölüm her yerde... Allah geride kalanlara uzun ömür versin.. Şimdi bebek bekliyorum ve o kadar çok isterdimki yanımda olsun.. Biz 3 kız kardeşiz hiçbirimizin mürvetinide göremedi.. Ama biliyorumki cennetten bizi izliyor... Seni çok seviyorum canım annem

Allah SABIRLAR versin. Bende küçük sayılabilecek bir yasta babamı kaybettim. Gercekten insan ebeveynini kaybedince büyüyor. Hepsinin mekanı cennet olsun.

16 yaşındaydım babam öldüğünde... 3 ay hastanede yattı, birgün kızlarla okuldan eve dönüyoruz, o günde neşeliydim, güle güle yaklaştık eve, kapının önünde ambulans gördüm, babanı getirdiler dediler bana, koşa koşa eve girdim, annem yakaladı kapıda hemen bir odaya soktu, anne ne oldu ne oldu diye sorduğumu hatırlıyorum, aslında anlamıştım ne olduğunu doktorların artık yapacak bişey kalmadı evine götürün dedikleri babam, evinin kapısından girerken ölmüştü BitterKuzucuk Bal

babamı kaybedeli 4 ay oldu ama o benim kalbimde yaşiyor... seni çok seviyorum babaciğim. :) mervefrst

Henüz 8 yaşındayken annemi kaybettim. Ansızın. Hasta bile değildi. Kaza da değildi. Doktorun uygulamis olduğu yanlış bir tedavi bitirdi bizi... Onu çok özlüyorum. YArım kaldım. Esim de olsa çocuğum da olsa ben hiçbir zaman tam olmayacağım. Annem hiçbir zaman olmayacak. Saçlarımı oksamayacak... defne-28

Off canım yaa Kıyamam ne çok şey yaşamışsın sen öyle Şimdi anladım kii evliliğinde kurtuluşun gibi olmuş ama yağmurdan kaçarken dolu misalii.. Evet dünyaya gelirken kimse bize sormuyor.. Aile seçme hakımız yok.. Ailede ki huzursuzlukda ilerleyen yaşlarımıza daha çok yansıyor ama insan geçmişinden kurtulamıyor Geçmişimizde bir bavul gibi hep peşimizde.. Canım benim ben dua ederken bütün darda olanlara diye dua ederim Rabbim dar da koymasın kimseyi ınşallah artık yeterince sınanmışsındır ve bir parça da olsun mutluluğu hak etmişsindir. Neden hep saf, temiz, iyi, vicdanlı insanlar dert çekmek zorunda kalır ki.. Seni şimdi daha iyi anlıyorum yeterince kötü şey yaşamışsın artık DUR! de kaybetcek bişeyin yok artık Verceğimiz bir can bir can borcumuz var.. Ölümüde at aklından nolur Rabbim yar ve yardımcın olsun ve tüm dardakilerin.. edanaz

Annemin ölümünden üç ay önceydi, tedaviyi kesmişlerdi, yiyip bitirmişti annemi kanser. Akşam iş dönüşüydü, kardeşimi aradım, annemin yanındaydı. Uyuyor morfin verdik dedi. O kadar bunalmışım ki hıçkıra hıçkıra ağlıyordum telefonda. Kardeşim beni teselli ediyor abla ağlama falan diye. Annem gözünü açmış, telefonu istemiş. Efendim anne dedim; neden ağlıyorsun dedi, yok bişey sinirim bozuk dedim. Ağlama İYİYİM ben dedi. Ama iyiyimi öyle gür bir sesle üzerine basarak söyledi. Ben sizi ağlayın diye büyütmedim dedi. Ne zaman ağlasam anlardı, ölümüne bizi hazırlamak için elinden geleni yaptı. Ama ölüme hazırlanılmıyor işte. O kadar özledim ki... I

Arkadaslar şimdi propaganda yada dini... demeyin lütfen ben size küçük bir çocuğun doğmadan öncesine ve hayatı boyunca kayıplarına bir bakarmisin iz diycem H. Z Muhammed doğmadan anne karnında babasını,6 yaşında annesini, daha çocuk yaşında dedesini, onu kollayan amcasını, kıymetli Hatice'sini ve Fatıma'si hariç bütün kuzularini... Bu yanlış anlaşılmasın lütfen nihayetinde O'da bir insan di! her zaman kendime bunu hatirlatma lazım bir daha asla unutmayacağım kendisinden Özür diliyorum!

1992 dogumluyum... babamı görmedim. şehit düçtü benim dogumumdan 2ay sonra... karabağ savaşında. babam yüzbaşıydı. ermeniler tarafından esir alınmış savaşta işkence ile katledilmiş :26:acı ama gercek babamın mezarında sadece kopmuş kafası uyuyor vucudu bulunamamış allah kimseye nasip etmesin annem hala piskolojisini toparlayamıyor 20 sene gecti üstünden E

bende babamı hiç tanımayanlardanım henüz 1.5 aylık hamileymiş annem babam trafik kazasında vefat ettiğinde mafoldumben.. düşünüyorum kokusunu gülüşünü sesini tavırlarını nasıldı acaba diye hiç bir zaman bilemeyeceği malesef... 28 yasındaymıs babam vefat ettiğinde kefenliyken bile gözleri açıkmış kapanmamış mafoldumben arkasında bıraktığı var dimişler... büyüdük tabi sımdı 29 yasındayım babam öleli 30 sene oldu... hiç kimseye acamam içimde ne volkanlar patlar... bir kes boynuna sarılamadım babacığım diyemedim bazen neden be baba derim ahh ahhh maiberf

Allah kardeşinle seni ayırmasın, ikinize de sabır versin diyorum beyaz sabun

2. kış annemsiz, yaşadığımı unuttum o öldükten sonra, hala düşündüğüm de biz mi yaşadık o acıları, ben annemi mi bekledim o hastane koridorlarında 14 gün diyorum inanamıyorum. Her gün yeni bir umut, umudumun yavaş yavaş tükendiği ama kendime bile itiraf edemediğim geceler.. Erkek kardeşimin '' siz evlenip gideceksiniz abla, ben ne olacağım? '' diye hıçkıra hıçkıra ağlaması, annemin vefatından sonraki gün beraber yatmıştık bana '' annem gibi anne olacaksın sen abla, sen sakın çocuklarını bırakma tamam mı? '' deyişi, kendi annesizliğimi unutup onun için ağladığım geceler.. Çok zor anneyi, babayı kaybetmek. Yaşamayan bilmez derler ya hani, iyi ki de bilmiyorlar, bilmesinler. Allah böyle acıyı düşmanıma yaşatmasın, hepimizin gideceği yer orası buna çare yok gecinden versin Rabbim..

ben de babamı daha 10 yaşındayken kaybettim yokluğu hala içimde şimdi de annem çok hasta günleri sayılı aynı babam gibi gözlerimin öünde eriyo gidiyo anacım hiçbişey yapamıyorum çok zorr konuşulck söylencek kelime yok sadece ağlıyorum... N

Annemi 17 yaşındayken kaybettim. 38 yaşındaydı. liseye gidiyordum annem beni üniversiteye hazırlık için dersaneye yazdırmıştı erken kayıt dönemi diye. yedi ay içinde de hastalanıp öldü... benim üniversiteyi kazanıp bitirdiğimi göreve başladığımı görmek nasip olmadı. S

ben.. ben 9 aylıkken babam gitmiş yanımdan geçip gitse tanımamm görmedim.. ölümü yaşıyormu bilgim yok.. allah kimseye böyle acılar yaşatmasın çok zor baba eksikliği yüreğinin ortasında durur insanın kimseye anlatamazsın açamazsın anlamaz babasız yada annesiz olmayan..

Her mutluluğum buruk geçer benim annemi kaybettim 17 yaşımda babam uaşıyo ama annemi kaybettiğim gün onu da gömdükk...

Off off offf diyorum baska bir sey demiyorum Rabbimin size biçtiği imtihan da çok zormuş Allah sabır versin kardeşim ne denir ki

ölüm acısını yaşayan bilir. ve bunun üstüne başka hiç acı yokmuş. düşünüyorumda bundan 3 ay önceye kadar ne kadar mutluymuşuz. hiç bir derdmiz yaramız yokmuş. ama işte gitti babam gittii yaşamak adına sadece nefes alıp öleceğim günü bekliyortum X

Babamı kaybedeli 30 ay oldu, 29 yaşındaydım, babam 53tü, böyle noktalanmamalıydı ama vade, kader, ilahi takdir... çok şey birikti anlatacak akıl alacak, kavga da ederdik eminim, dağ gibi bir adamdı, dimdik onurlu güvenilir iyiki öyle bi adamın kızıyım, doyamadım, 80ine kadar yaşasaydı gene doyamazdım ya neyse... zor

kardeşimle kendimize hep sağ olup yanında olmamalarının mı yoksa ölüp yanında olmamalarını mı daha kötü olduğunu sorarız ve cevap bulamayız çünkü herkez ancak kendi çektiğini bilebilir. ıkisinin de ortak yönleri var eksiklik ne olursa olsun boynunu büküyor ister sağ ister ölü olsunlar yanında değilseler canın acıyor. Sağ olmaları belki bir gün ümidini yaşatırken ölüm tüm ümitleri yok ediyor. Sağ yananda değilse kendi seçimi olurken ölüm Allah'ın takdiri oluyor. Hangisi teselli olabilir ki? Yokluk zor yokluk can yakıcı hep eksiklik ölüm tüm kapıları kapatıyor. Bana kalırsa ölüm de bir zulüm

12 yaşındaydım bir pazartesi sabahı uyandım hemen kostum banyoya gittim elimi yüzümü yıkadım okul kıyafetlerimi giymeye basladım... ama bir terslik vardı... hergün 6da evden işe giden annem saat 7olmasına ragmen evdeydi... ben üstümü giyerken ablam geldi yanıma ve dedi ki "sana bişey söyleyeceğim ama korkma"... korkmam abla söyle dedim... "babam ölmüş" dedi... oysa ben banyoya giderken görmüştüm tv nin karsısındaki tekli koltukta oturuyordu... uyuyor sanmıstım... uyandırmamak için sessizce geçmiştim yanından... uyanmazmış meğer nerden bilirdim... öylece kalakaldım 2-3 saat falan... en son içeri gidip hala koltukta oturur vaziyette duran babamı izlediğimi hatırlıyorum... nasıl da sakinleşmiş görünüyordu... oysa daha 7-8saat önce beni döverken ne kadar da sinirliydi... hiç ağlamadım ben... üzülmedim de... böyle kaskatı bir duyguydu içimdeki... hiçbir şey hissetmiyordum... bir baskasının babası ölse daha çok üzülürdüm... beni asıl üzen o sabah bana "babam ölmüş" diyen ablamın 4sene sonra trafik kazasında ölmesiydi zaten... ben o gün anladım insanın ailesinden birisini kaybetmesinin acısını... oysa bende isterdim öldüğünde ağladığım, depresyona girdiğim bir babamın olmasını... N

Annemi kurban bayramı arefesinde kaybettim 34 yaşındayım bekarım babamı da 15 yaşında kaybetmiştim 2 bekar ablam var daha bizleri evlendirecekti 1 ablam ve 1 abim evli ailesi olanın tuzu kuru ama biz 3 bekar kız annemizle yaşıyorduk ben başka bir şehirde memurum bayram tatili için gelmiştim eve geldim 1 gün gördüm ertesi sabah annemi hastaneye kaldırdık kadın evin önünden arabaya yürüyerek bindi hastanede müdahele ediliyorken Son nefesini yanımda verdi

Birde birşeyi belirtmek isterim bu başlık altına da yazılmış malesef annesi olanlar yazmış.'ona bişi olursa bende yaşayamam' diye. Sanki biz çok rahatız biz çilekeşiz çekeriz. bizler mi karar verdik ölmelerine evet tamam ölebilir ben yaşarım dedik. Ama yaşıyoruz işte. lütfen birz düşünceli olun karşınızdakini de düşünün. niye mi yazıyorum bunları sinirliyim çünkü. dşüncesiz karşıdaki ne düşünür ne hisseder diye düşünmeden yazılanlara sinirliyim heleki böyle hassas bi konuda.

18 Yaşındaydım üniversite sınavlarına hazırlanıyordum. Annem 4 senedir kanser tedavisi görüyordu ama Çocuktum ozamanlar ölümü hiç aklıma getirmedim daha doğrusu ölümü anneme hiç yakıştıramadım. Güçlü bir kadındı kemoterapi almaya giderken bile kimseyi istemezdi yanında ben iyiyim derdi. Umudu hiç kaybetmedim orta 3 den beri elimizden geleni yaptık gitmediğimiz doktor kalmadı. Liseden mezun oldum annem hala bu illetle cebelleşiyordu, Günden güne eriyordu gözümün önünde artık hergün etimden bir parça koparıyorlardı... Durumu iyice kötüydü artık Devamlı hastahanede kalıyordu bi sabah dershaneye kalmak için uyandım ve 8.30 da bir zil çaldı açtım kapıyı abim ve amcamın oğlu karşımdaydı Abim hiç bişey diyemedi bana amcamın oğlu gel biraz konuşalım dedi Heryer kapkaranlıktı o an ağızımdan bir cümle döküldü sadece, Annem öldü mü? Memlekete götürdük annemi onun cansız bedeni önümdeki ambülansta gidiyordu benden götürüyolardı annemi ben ise boş gözlerle ambulansı izliyordum... Şimdi herşey eksik, herşey yarım hiçbir mutluluk tam değil, hiç bir kahkaha mucizevi değil, Dilimde neden sorusu isyan etmemek lazım. Nede güzeldi onunla evimiz kışın bile sıcacıktı başımı koydummu göğsüne dünya dururdu. Kokusu hala burnumda... Ela gözlü kızım derdi bana, Ela gözlü kızın üniversiteden mezun oldu anne mesleğini eline aldı, En mutlu günlerimde yanımda değildin biliyorum benimlesin, biliyorum hissediyorsun bunların hepsi senin için... M

ben annemi 12 yaşındayken kaybettim. o zamanlar çocukluk vardı bir de evin işleri bana kalmıştı. babam ve ben yalnız yaşıyorduk. acı çekiyordum her gece ağlardım ama zamanla annemin yokluğunun kişiliğimde özgüvenimde ve hayata karşı güvenimde ne büyük yaralar açtığını farkettim. 19 yaşımdayken de babamı kaybettim. artık yalnızdım ve inanın babamla birlikte benim de bir taraflarım öldü. üniversite yurdunda ablamda abimde kaldım bir süre. 23 yaşımda da evlendim. eşim olmasa hayatta kendime gelemezdim. mezun olurken evlenirken ve hatta doğururken etrafınıza bakarsınız ve olmadıklarını tekrar tekrar anlamak öyle acı verirki... Allah evlatları analarından babalarından ayırmasın ne diyeyim... smuwiLa

27 yaşımda kaybettim annemi annemde 48 yaşındaydı çok özlüyorum :1no2:hayat yaşanmaz hale geldi annem gidince 4kardeş kaldık biz babamız var allah ona ömür versin ben çok öperdim annemi hep sarılırdım en çok öpen evladım sensin derdi evlendim yine hep gittim yanına hiç bırakmadım sanki hissediyodum sabah uyanırdım koşar yanına yatardım öyle zorki annesizlik çok ihtiyacım var şu an annemesenağlama dilmuh hosgeldin

Ben 18 yaşındayım ve babamı 31 Mayısta kaybettim. O gün de balom vardı. Ben nelerin hayalleri kuruyodum, gece heyecandan uyuyamadım ve babam gece fenalaştı. Sabah ambulansla hastaneye götürüldü. Bi daha da gelmedi. Herşey yarım kaldı. Çok zor günler geçiyorum. Hala kabullenemedim. Babam beni bırakmaz, gelicek diye bekliyorum. Hayata küstüm. D

ben 33 yaşındayım. insanlar yetişkinsin çok üzülmemelisin diyorlar bana çok saçma geliyor. ateş düştüğü yeri yakıyor. 1 kasım 2012 de annemi kalpten kaybettim ağlamaklı olduğum için kaybetme hikayemi yazmıcam. ama doktorun bize hastanızın kalbi durdu tüm müdahalelere rağmen kurtaramadık demesi asla kulaklarımdan silinmeyecek. şimdi bayram geliyor annemsiz ilk bayram nasıl geçer bilmiyorum bayramın gelmesini ilk defa istemiyorum. gerçekten rüyalar yetmiyor bazen annemin karyolasında oturuyorum yalvarıyorum rüyama gel diye geliyor ama yetmiyor. evli değilim düğün hazırlıklarım olursa nasıl buruk geçer tahmin ediyorum. rabbim sana yalvarıyorum bizim gibi öksüzlerin mutluluklarını yanına aldıklarına bu dünyadaymış gibi göster ruhlarına hissettir. AMİN... O

Yaşadıklarım tazelendi yine... ben de annemi 9 yaşında kaybettim...:çok üzgünüm:29 yaşındaki annem hiç bir şeyimizi göremeden yitip gitti... senağlamahastaydı grip sanmıştı kendini... dr a bile gitmedi geçer diye... gün geçtikçe kötüledi... sonra hastaneye gittiler babamla... yatırmışlar... menejitmiş meğer... bir koşu hastaneye gittim... bakırköy devlet çok yakındı evimize... içeri almadılar küçüksün dediler...:1no2:12 yaşındayım ben dedim... değilsin küçüksüğn sen deyip yine almadılar... sonra Çapaya sevk etmiişler... gelen gidenden haber alıyorduk babaannem ben ve kardeşimle... geceleri yatağıma oturur dualar ederdim... allahım annemi iyileştir diye... bir akşam bir komşu geldi babaanneme bişeyler dedi... ne olmuş diyorum bişey yok kızım annen iyi, yarın eve gelecek dediler... komşuda yattık o gece kardeşimle... sabah erkenden kalktım kardeşimle eve gittik bir insan kalabalığı... mafoldumbenbabamı aradım yatak odsına yatmış... ne oldu diyorum cvp vermedi... amcama sordum... başladı amcam hüngür hünfür ağlamaya siz artık bize emanetsiniz... anneni Allah çok sevdi dedi... hayır sevmesin kimse almasın bizden, o bizim annemiz diye bağırdım... çok ağladım... senağlamatabuta yapıştım... annem kalk, ne olursun diye... uzun zaman psikolojim düzelmedi şimdi anlıyorum... o günlerde ayağıma çaydanlıktan sıcak su damlamıştı da ortalığı ayağa kaldırmıştım... bunlar hep dışa vurumlarmış meğer... keşke onun yerine ben ölseydim derim hep... babam eşini, kardeşim annesini kaybetmeyecekti... annemin bir çocuğu daha olabilirdi belki ama benim bir annem asla OLMAYACAK... senağlamasenağlama

bende bebekken annem vefat etmiş babamlada yaşamadım halam büyüttü onlara anne baba dedim

Bende 17 yasinda annemi kaybettim. 7,5 sene olmus. Evlendim, suan hamileyim. 1 ayim kaldi. Annem gidince sanki cok yalniz kaldim. Annen olmayinca kimsen olmuyo sanki.. Herseyi esimle kendimiz yapiyoruz. Allah ondan razi olsun. Gelin olunca, bayramlarda, hele simdi hamileykende cok ama cok özlüyorum.. Zor ya..

yıllar önce odamdaydım, bir şeylerle uğraşıyordum. potmantonun olduğu holden sesler geliyordu. annem dışarı çıkmak için hazırlanıyordu. bana seslendi: - ben çıkıyorum. bir şey istiyor musun dışardan? -hayır! sağol. -ben gidiyorum o zaman. -tamaam ben de ona dışarı çıkmadan odamdan seslenmiştim. ben gidiyorum dediğinde gerçekten gitmiş. o gün onunla son görüşmemizmiş. onu son duyuşummuş. canım annecim dışarda trafik kazası geçirmiş. ilk haftalar şok ve şaşkınlık vardı. olayın içinde olsam da, hem de dışarıdan seyrediyor gibiydim. galiba ilk günlerin şoku bende uyuşturucu etkisi yaptı. esas acı 2 ay sonra geldi her geçen gün arttı. bu acı diğer acılara benzemiyor. burnunun direği sızlamak deyimi mecaz değilmiş. tabii acı yıllar geçtikçe sönmese de korlanıyor. anneciğimin vefatından önceki aylarda yaşadıklarımızda bazı enterasanlıklar vardı. annem durup dururken'belli mi olur hayat, şu kapıdan çıkarsın bir daha dönemezsin' diyordu. daha önce hiç olmadığı kadar okuldayken onu çok özlüyordum. bana her geçen gün daha sevimli geliyordu. bir an önce eve gideyim annemin yüzünü görüp onunla sohbet edeyim diye düşünüyor ama anneme karşı bunu söylemiyordum. enteresandır annem sosyal hayatı oldukça faal, dolu olan biri olmasına rağmen'kızım hep seni düşünüyorum, ben seni gün içinde çok özlemeye başladım adeta burnumda tütüyorsun 'derdi. üniversitedeydim, aynı şehir ve aynı evdeydik. yani öyle çok merak edilesi bir yaş ve konumda değildim. otobüste dolmuşta evde yan yana otururken birbirimizin elini tutma adeti geliştirdik durduk yere. kanepeyi babamın elinden kaparsak birbirimize sarılarak televizyon izliyorduk. sanki ünivversite öğrencisi değil 4-5 yaşında çoçuktum. yine kazya yakın bir gün onu mutfakta marul yıkayıp içli içli ağlarken buldum. şaşkınlık içinde sebebini sordum 'ben de bilmiyorum. içimden geliyor. hiç böyle olmamıştım'dedi. ben de annemi hiç öyle görmemiştim. annemin bir de çok sevdiğim bir sözünü paylaşmak istiyorum bana derdi ki 'sen beni benim seni sevdiğim gibi sevemezsin, sen ancak kendi çocuğunu benim seni sevdiğim kadar sevebilirsin'. kan bağı olsun olmasın çoçukları sevgiyle, emekle büyüten kadın erkek herkese sevgiler N

Günaydın kızlar :) Ben annemi de babamı da bir yıl önce kaybettim. Eşimin ailesi de yok. Üstelik annemin de babamın da tarafı beni bir kenara itti hiç ilgilenmedi. Hala bir kez olsun aramadılar bu kız ne yaptı diye. Bugün doğum günüm yalnızım, eşim ve iki arkadaşımdan başka kutlayanım olmadı. Bayramda gidecek kimsem yok. Doğuma gittiğimde, herkesin akrabalarıyla dolan hasta odasını benimkinde ıssızlık dolduracak. Bebek istiyoruz eşimle. Ona bakacak kimsemiz yok. İkimizde kitap başladık şimdiden okumaya öğrenelim diye. Soracak kimsemiz yok. O da ben de düşük ücretle akşam yedilere kadar çalışıyoruz. Allahtan ümit kesilmez ama bazen beni de al cennetine diyorum, sonra pişman oluyorum. Bebek istiyoruz çok mu acaba? Hiç kimsemiz yok. Öyle acıtıyor ki.. Mutlu bir günüm yok aslında... O

Konuyu sonuna kadar okunmaya calistim fakat hickiriklara boguldumu nefes alamadigimi farkettim Ben allaha şükür annemi babami kaybetmedim ama en büyük korkum bu çünkü kardeşim yok en büyük dayanagm annem babam onlari kaybetmekten çok korkuyorum annem seker hastasi allah başka dert vermesin onu günden güne erittigini biliyorum günde 4 kez insulin vuruyor onu kaybetmek düşüncesi bile katlanilmaz bi aci bazen diyorum allahim ben bu aciya dayanamam ucumuzn bir canini al DİE dua ederim çünkü evlenene kadar hic ayrilmadik her gece yanyana sohbet ederken Uyuyakalirdik bugüne kadar anne babadan çok arkadaş dost sirdasim oldular Ölüm allahin emri bigün hepimiz ölücz ama ben AİLEMİ KAYBETMEKTEN COK KORKUYORUMMMM ALLAH SABİR VERSİN BASİNZ SAOLSUN.

hepsini okumaya dayanamadım bir kaç şey okudum ve oturduğum yerde yaşlar süzüldü işyerinde olmuo böle deyip bıraktım okumayı bende babamı 6 yaşında kaybettim doğru düzgün bişey hatırlamıyorum bir kaç anı resim anlatılanlar herşey ondan ibaret allah ne büyük bir sabır veriyor ki biz bunlarla başa çıkabiliyoruz 20 yaşında abimi kaybettim askerlikte çok üstüne gelmişlerdi kaldıramadı ölüdürcem kendimi derdide inanmazdık ne uğraştık bişeyler yapabilmek için ama olmadı ve dediğini yaptı ve ben artık hiçbişeyi önemsemiyorum hayat beni ölümle öyle bir sınadıki ölümden başka herşey yalandan ibaret diğer herşey boş anlamsız allah sabır versin herkese

23 yaşındayım... Annemi kanserden kaybedeli hemüz 20 gün oldu. Acım öyle taze ki ne yapacağımı nereye sığınacağımı bilemiyorum. Her sabah kalktığımda annemi görememek düğüm düğüm ediyor boğazımı. Onun tabaklarıyla bardaklarıyla kahvaltı yaparken, onun yaptığı reçeli sofraya koyarken gözyaşlarım durmuyor. O kadar becerikli bir anneydi ki... Evdeki her şeyde tepeden tırnağa onun izleri var. Elimizi nereye atsak, annemin el emeği göz nuru var. Mezuniyetimi göremedi, nişanımı, düğünümü, doğumumu hiçbirini göremicek olması gözyaşlarımı durdurmuyor. Her evlat anneye muhtaçtır ama kız evlat olunca daha da mahvoluyorsunuz. Biz annemle tek bir günü bile ayrı geçirmedik. Üniversite hayatımda dahil hiç ayrı kalmadım, hiç tatile gitmedim. Hep yan yana el ele olduk annemle. Ben annemle babamla daha çok vakit geçiren bir çocuk oldum hep. Bu yüzden öyle zor öyle zor ki onsuz kalmak şu evde... Babam ve abim için dayanıyorum, ayakta kalmaya çalışıyorum yine de.

çok özel bir konudur bu benim için o yüzden fazla konuşmayı tercih etmem. paylaşasım varmış en çokta hüngür hüngür ağlayasım yazılanları okudum ve kendimi tutamadım. annemle hatırladığım günler sıkıntılı günlerdi. mesela annemi hiç gülerken hatırlamam.9 yaşımdaydım annemi kaybettiğimde. hep bir kardeşim olsun isterdim. hamileliğinin son günleriydi günlerce yattı o minicik halimle hiçbirşey yapamadım, acılarını hafifletemedim, en kötüsü yardım isteyeceğim kimse yoktu. kaç gün sürdü bu süre hatırlamıyorum. birgün uyudu uzun uzun sevindim iyileşiyor diye. gece oldu uyanmıyor komşu çorba getirmişti onu yedirmek için uyandırayım dedim ama başaramadım. sesime komşular geldiler beni yukarı çıkardılar. sonra annen hastaneye gitti geldi iyi dediler inandım. inanmaktan başka çarem yoktu zaten. o gece uyumadım hiç ama hep iyi şeyler düşündüm ta ki ertesi gün selayı duyana kadar. artık kendimi avutacak bişey kalmamıştı. sessizce ağladım sonrada annemin sözünü tutmaya çalıştım. anneciğim kızın istediğin gibi güçlü, hayatta yılmayan biri oldu hayatta. tek zaafım tek kırık dökük yanım senin eksikliğin oldu yıllarca. şimdi anne olmak için uğraşıyorum içimdeki anne sevgisiyle bir bebeği büyütmek için..

merhaba canım, ben de babamı 24 yaşımda aniden, hiçbir rahatızlığı yokken birsabah evde sadece o ve ben varken kaybettim. 5 yıl bitti, hala dün gibi. evlenirken benim babacım da beni görmedi, çok ağladım düğünümde. sanki düğün değildi( hep yanımda olaydı dedim, bu travmayı atlatmam kolay olmadı. profeyonel yardım almadım hiç, acısını yaşayıp onsuz olmaya kendi başıma alışmaya çalıştım. derken hamile kaldım ve şu an 20 aylık bir kızım var. eşimin babası ben hamileyken kızları sevmediğini söylemişti. bu yüzden ona çok kızgınım, kızımın ona dede demesini istemiyorum için için. babam olaydı diyorum, onu ne çok severdi, yere göğe sığdırmazdı. sanki kızım ona dede delirecek gibi oluyorum. benim erkek kardeşim yok, annem babama bi, r tane daha doğurayım erkek olur belki dediğinde babam, kızlarım bana yeter istemem erkek çocuk demiş anneme. o harika bir inandı, çok özledim onu. baba demeyi o kadar özledim ki; kızım eşime baba derken içim titriyor. kızıma anneden önce baba demeyi öğrettim. neyse işte, özlüyorum onu... GazozGofret Moonlight Sonata... tek ayak

İnsanın yalnız olmadıgını bilmek acısını sanırım biraz daha katlanır kılıyor. Şimdi yazılanları okuyunca annemin gidişini düşünüyorum. Öylece sessizce, etrafındakiler aptalda bakışlarına. Umursak gibi görünüp aslında bir cogunun bir gorevi yerine getiriyor olmasıyla. Çektiği kanser acılarına, ağrılarıyla, yogun bakımlar, ambulanslar, hastane odaları, çevredekilerin aptalda konuşmalarını. Son gidişini. Kal deyişimizi, kalamayisini. Çaresizliğimizi. Şimdi hala çevredeki insanların bu acıyı nasil bir şey saniyorlarsa yanımda ısrarla annelerini anlatmalarını dinliyorum. Evet bizi bizden baskası anlamıyor. (( papatya2507 Doruk'um

smuwila, anneni anlatırken bazen benim annemi anlatıyormuşsun gibime geliyor.. üniye her gidişimde ağlaması, bütün otobüs firmaları tanıyordu bizi ağlayan anne-kız.. resimlerle konuşurmuş ben yokken.. evet şimdi ne o güzel lezzetli yemeklerini yiyebileceğiz, ne torunlarını sevebilecekler, ne mürüvetlerimizi görecekler, ne zor zamanlarında yanımızda olacaklar.. en acısı da daha hiç ANNE diyemeyeceğiz.. cherry_jam baktığım heryerdesin

Hikayeniz beni mahvetti gerçekten çok üzüldüm başınız sağolsun uzun uzun uyudu dediniz ya yüreğim parçalandı

Allah hepsinin mekanını cennet eylesin... gözyaşlarım durmadı yerinde yazdıklarınızı okuyunca... ben ölüm nedir bilmiyorum, gerçekten bilmiyorum.. uzak akrabalar, komşular oldu çevremde vefat eden, üzüldüm elbet ama Allah'ıma şükür daha büyüğüyle karşılaşmadım... Allah'ım diyorum benim canımdan al onlara ver... er ya da geç bu durum benim de başıma gelecek.. ölüm Allah'ın emri, ama o zaman buna nasıl dayanıcam bilmiyorum... Allah sevdiklerimiz için hayırlısını nasip etsin... umudumsunbebegim

Ahh babamm... Nerden bilebilirdinki 35 yasinda vefat edecegini... Nerden bile bilirdi gencecik annem oylesine esini goturdugu hastanede yanlis igne vurularak en sevdigini buz gibi morgta tek basina birakip yanliz eve donecegini... ... Sofrada gelmelerini bekleyen iki kucuk kizlarina babalarinin nerde oldgnu nasil aciklayacakti? Nasil grip diye gittigi hastanede biraktgini soyleyecekti... ... Babam sen gittiginde ben 7 yasindaydim... Cikarken "yarim saate kadar geliriz" demistin ya aradan 17 yil gecti ve ben hala bi tarafi buruk, bos ve caresiz bir sekilde o "yarim saatin" gelmesini bekliyorum...

Allah size çooook büyük sabırlar versin inşallah

inş arar benimki 19 yıldır aramadı aramıyor.. ben onu değil, o beni kaybetti! BitterKuzucuk Bal

zaten hiç güzel günler yaşamıyoruz bir de bunları okuyunca iyice mahfoldum ben Allah sabırlar versin nur içinde yatırsın kaybettiklerimizi

yazılarınızı okuyunca inanın cok kötü oldum kızlar... bir arkadas yazmıs annem babam olmadan yasayamam diyenlere darılmıs biraz... evet hayat bu ne acılar ne facialar yaşatıyor insanları... allaha karsı gelinmiyor.. hayat hersekilde devam etmek zorunda.. ama cok kötü bi acı her zaman içinizde yasıyor... allahım kimseye yasatmasın.. her zaman diyorum sevdiklerimin acısını görmeden ölmek istiyorum... allah beni alsın önce.. allah hepinize sabır anne babalarınızın mekanını cennet etsin.. W

bende babamı 2 yaşındayken kaybettim şuan ona karşı hiçbişey hissedemiyorum belkide tanıyamadığım içindir

Cok zor, hala inanamıyorum herseye küstüm annem gitti gideli.. İcimden hic birsey yapmak gelmiyor, birseyleri mecburiyetten yapıyor olmakta beni yoruyor.. zehra64 bugünlerde geçecek... tek ayak

var canım, senle bire bir aynı ben varım, ben de tek cocugum, ıcım parcalanıyodu babam ıcın annem oldukten sonra, eve geldimi, yemek yedimi, acaba simdi aglıyomu diye kendi acımı yasayamadan babam icin paralıyodum kendimi. Allaha peygambere cok buyuk yemin olsun ki cok icim acıdı ona, kıyamıyordum adeta yüzüne bakmaya. sonra ne mi oldu dügün nisan kına gecesi 25 yasında askerden yeni gelmis delikanlı gibi evlendi, bu sırada 61 yasında torun sahibiydi. simdi de tup bebek icin kosturuyo rezil herif. yasından basından torunundan onu gozunden sakınan evladından, hepsi torun torba sahib olmus arkadas cevresınden, bembeyaz kafasından utanmadan hem de. su hayatta Allah ın benden bir tek hesap sormayacagı sey varsa o da babama karsı sevgim, iyi niyetim, guvenim, merhametim, yuregimdi. simdi iki düsman bile degiliz, kalabalıgın icinde karsılassak iki yabancı. bana yapacagı en buyuk bir iyilik varsa o da kendini bir ucurumdan atmasıdır, sanki serefim, onurum kurtulurmus, öne egilen basım kalkarmıs gibi geliyor. bunları sana niye anlattım. moralini bozmak icin degil, ama babana da cok guvenme derim, bunları en son yapacak kisi benim babamdı, guya annemle cok seviyolardı, cok olgun oturak prensipli, onurlu adamdı. azgınlastı sımdı yakında tokadını yer eminim Allahtan. yani simdi annem de yok babam da. esinle iyi gecinmeye calıs derim, üzüntünü cok yansıtmamaya calıs derim, baban evlenmek isteyebilir her ne kadar sana küfür gibi gelse de bu sözler, oturup herseyi konuşun, anlaşın derim. Allah yar ve yardımcın olsun, icinde aglayan cocugun hic susmadıgı insanlar diyarına hosgeldin. Önceki

Bende babami 22yasindayken kaybettim. Iki sene hastalik cekti bi ameliyattan diger ameliyatta babam kanserdi. O zamana kadar kanserin ne oldugunu bilmiyordum doktor pat diye deyi vermisti. Universite okuyordum ama ben babama bakip onun benden razi olmasini sectim. gün be gün azar azar eriyisini gördüm yasadim. Elden hicbirsey gelmiyordu Cok zor zamanlardi. Tek istegim babamin beni yasarken baba evinden gelinlikte ciktigimi görmesiydi. Allahim nasip etti iyi bi kismetim cikti babacigim cok hastada olsa hep yanimdaydi onun rizasiyla gelin oldum damadini tanidi gözü arkada kalmadi. Ben evlendikten 5ay sonra vefat etti. Ölmeden bir kac gün önce onu misler gibi yikayip paklamistim tirnaklarini saclarini kesmistim. Megersemölümüne hazirlamisim simdi dügünümü düsündükce babacigimi hatirlarim cok fena olurum allah rahmet eylesi Cok özledim. Bu yaziyi yazarken bile nasil agliyorum bi bilseniz. Cok zormus cok. Allahim hepimize sabir versin. Biraz uzun oldu kusura bakmayin. Okudugunuz icin tskler. smuwiLa

24 ekim 2009 sabahı annem çekip gitti. bir yıl oldu neredeyse. ben halen feci şekilde acı çekiyorum.

bende babami 14 yasinda kayipettim.. O sapasaglam dag gibi adam 1 sene icinde eriyip bittiydi... Aylar boyunca hastanelerde yatmisti... Birgün hic unutmuyorum.. ben okuldan gelmistim ve annem sana bir sürprizim var demisti... Iceriye bir girdim canim babacigim koltukta oturuyordu... O zamana kadar neredeyse 3hafta görmemistim onu... Hemen kosarak boynuna sarilip aglamaya baslamistim.. Bizi birakma nolursun diye... Off off nur icinde yat babacigim...:çok üzgünüm:

Ben annemi hiç tanımadım ben daha 3 aylık bebekken vefat etmiş, babamı ise 3 yıl önce kaybettim. ıkisininde mekanı cennet olsun inşallah. Babacığım kendi halinde bir adamdı bu yüzdendir ki annemin yeri hiç dolmadı belkide hep burukluk hissettim, ama ne zaman ki babamı da kaybettim işte o zamandan beri başıma en ufak bir şey de gelse, sanki onlar hayatta olsaydı o olaylar başıma gelmeyecekmiş gibi hissediyorum. Ne diyeyim Rabbim bizim yavrularımızı bizsiz bırakmasın. Gece gece duygulandım gene ya Babamla ilgili bir hatıramı anlatayım Babacığım felç olmuş ve biz haberini alır almaz 1 saatlik yoldan geldik ben babamı öyle görünce çok kötü oldum ve onun morali bozulmasın diye nasılsın babacığım dedim. oda yarım yamalak zor anlaşılır bir sesle iyiyiym kuzum dedi. Ağabeyim "Baba kuzum diyorsun ama kim bu tanıdın mı "diye sordu babam tanıdım dedi ve ismimi söyledi ve bir daha hiç konuşmadı. 10 gün sonra aynı olayı onu kaybettiğimiz gün tekrar yaşadık. Canım babam o günde son defa benim soruma kızım diye cevap verdi ve 1 saat sonra bilincini kaybetti. Bu olayı asla unutamıyorum.

Sanirim annesini en erken kaybeden benim... Bende annemi 5 yasinda bobrek yetersizliginden kaybettim yasim 29 ve ben 24 senedir annesizim... Ne okuyup diplomami aldigimi gordu, ne evlendigimi, nede anne oldugumu çok zor çok ariyorum onu...:2: C

Bende sizin gibiyim, anaannem ve dedem yasıyor, anaannem yasayan ölü gibi, bu bizim babaanne ve dedem' den 1,5 yıl sonra ilk acımız, 1,5 yıl önce ailemden olan herkes hayattaydı, hep ne mutlu bana derdim kimin dedesi yok, kiminin anaannesi, kimin anası, babası, kardesi.. Kendimi sanslı hisseder dua ederdim Allaha, gelince bir anda geldi hersey, önce babaannem aradan 4 ay sonrada dedem bir anda hayatını kaybetti, onlara da ne kadar üzülmüstüm yasını basını almalarına ragmen, can sonucta ve bir gecmisiniz, bagınız var. Ama anne bambaskaymıs, annemin ölüm haberi geldigin de dünyam basıma yıkıldı, hic birsey düsünemedim dinmek, tükenmek bilmeyen gözyasım var o günlerden bana kalan alısamadım, alısamıyorum cok özlüyorum annemi, ana gibi yar olmaz derlerdi ya hani, olmuyor gercekten, kim olursa olsun anne gibi olmuyor, onsuz 4. ayın icindeyiz evimiz sessiz, yeri bos.. Hic cıkmıyor aklımdan.. Bende ne zaman annesine biri kızsa, sinirlense kızıyorum, icim gidiyor cünkü annesizlik cok acı, cok agır hayatta iken bilsinler degerlerini, hele de kaybetmis biri yanlarındayken yapmasınlar bunu, insanın aklına daha bir dank etmeli aslında.

acı geçmiyor evet.. her gün o acının daha da büyüdüğünün farkındayım.. bizde "dudak yas tutmaz" derler.. ağlıyorum, ardından gülüyorum.. ama o gülüş eskiki gibi içten bi gülüş değil.. hep buruk.. ve hep de öle olacak.. benim de kuzenimin oğlu "hala" öldü mü dediğinde içim kurudu resmen.. Allah annelerimizin mekanlarını cennet eğlesin..

Konuyu kim hortlatmış bilmiyorum ama şunu okuyunca benim de aklıma bi anım geldi. Anneme teşhis koymak içib hastaneye yatırdılar ben de refakatçi kaldım. Ama aynı yatakta yattık o başına ben de tam tersine. Gece uyandığımda annem ayaklarımı sevip öpüyordu. Malesef o geceden sonra anneme o lanet hastalığın teşhisi kondu ve hayatımız sonra hiçbir zaman eskisi gibi olmadı

Bende 24 yaşımda kaybettim annemi.. O zamandan beri bütün mutluluklarım buruk.. Daha evlilik diye bir durum yok ama o gün gelince içime dahada çok oturacak annemin yokluğu.. Onu çok özledim. Artık rüyalarda yetmiyor

beni ağlattın babam öleli 9 ay oldu. okurken o kadar duygulandım ki canım ya Allah sabır versin size de uzun ömürler. ben hala öldüğüne inanamıyorum. kendisi almanya da yaşıyordu. akciğer kanseri oldu almanya da 1 yıla yakın hastanede tedavi gördü ama olmadı işte. ölmeden 1 ay önce geldi ve o acı an. hala telefon çalacak babam arayacak zannediyorum inan sesi hala kulaklarımda yankılanıyor. Rabbim anacığıma uzun ömür versin tabi ki hepimize ölüm acısının tarifi yok Allah kimseye yaşatmasın ama doğanın kanunu maalesef papatya2507 Doruk'um

Allah yardımcınız olsun gerçekten çok zor DygEge

Kendimi herseye kapattım cherry_jam hic birsey umrumda degil, annem yokken ben, ben olamıyorum.. Ölümde hayatın bir parcası biliyorum bunu, ama benim annemin öldügüne inanamıyorum, kabullenemiyorum icte ice.. Erkek arkadasım artık gözlerin eskisi gibi parlamıyor, gülümsemelerin bile anlık! demisti. Hic birsey diyemedim, cünkü dogruyu söyledi. Elimden birsey de gelmiyor, annem yok cünkü, eski hayatım yok ki, ben bir acı yasadım ve ömrüm boyunca da bu acı icim de olacak, hayatımın her noktasında annesizlik vurucak beni, biri yanımda anne derken, aglarken, anneler günün' de.. Anne olmayı düsünmüyorum ama ya olursam, iste o zaman koyacak bana annesizlik. Ben anaannem ve dedemle büyümüs sayılırım, her yaz anaannem de kalırdım. Ben nasıl onlara yakın olduysam cocugumun da aynı sekilde olmasını isterdim, kocaman bir aile hayalim vardı. Torununla oynayan, ona masallar anlatan bir anaanne hayalim vardı, ama olmadı! Hayallerim yarım, icim buruk öylece kalakaldım. cherry_jam baktığım heryerdesin

3,5 ay oldu, o gideli... son 2-3 haftadır başka sorunları da görmeye başladım hayatta... ama her konu oraya bağlanıyor kafamda... ama işe giderken yolda süzülen göz yaşlarını bahçede ya da asansörde silmekten kurtulamadım daha... hepimize sabır versin allah... A

Amin Önceki

evet cnm özel günlerde yokluğu dahada hissediliyor mesela beni istemeye geldiler bnde teyzemin kocasını ablamların kocasını çağırdım vee herkez bişey söyledi etti. ama babam olsaydı olay o anda biterdi ya olurdu ya olmazdı yanii zorrr allahhh bize uzun ömürler versn inş.

Baba iyide olsakotu de olsa golgesi yetiyo allH kimseye yasatmasin sabir versin cok zor A

bende babami kanserden 14yasimda annemide 28 yasimda kalp krizinden kaybettim;simdi bir bebegim olcak ama onlar goremeyecek cook uzuluyorum cok zor. L Li-moon

Mrblar Bende annemi 26 yaşımda kaybettim... kanser illetinden anacığım 2 sene çekti ve yoğun bakımda can verdi... sizlere biraz hayat hikayemden bahsetmek istiyorum. yüreğim yanıyor çok yalnız ve mutsuzum... annem ve babamın cocukları olmadığından evlatlık olarak beni almışlar... ben 9 çocuklu fakir bir ailenin en küçük çocuğuymuşum daha 2 günlük bebekken almışlar beni.. bana cok güzel baktılar annem depresyondaymış 38 yaşında ben geldiğimde... sonra yıllar geçti... aklım ermeye başladı benim niye kardeşim yok falan demelere başladım... annemse hatırlıyorum senin istemediğin kadar kardeşin var derdi bense hani nerdeler o zman dediğimde uzaktalar derdi bende yok öle bişey ben senin çocuğunum bak beni karnın kesmişler çıkarmışlar derdim yıllar gene geçti apartmanımızda dedikodular başlamış.. bnm durumum herkesçe bilinmiş annemde o yaz beni dayımların yazliğina götürdü 17 yaşımda bütün gerçekleri bana anlattı ben tabi şok yaşadım... inanamadım... hala dahha inanamam annem o kadar iyiydiki o kadar severdiki beni... sonra anneme gerçek ailemle tanışmak istiyorum dedim beni götürdü onlara. aslında daha önce ben 9 yaşımdayken gitmiştik oraya ben nerden bileyim hatta hiç unutmam dama cıkmışım bu köyde dondurma yokmu dıye bağırmışım :) gittik ağlaşmalar sarılmalar herkesi itmek istedim. kimseye kanım kaynamadı bana benzeyen bi sürü yüz ve ben hiç kimseye karşı bi sıcaklık hissetmedim... hani kan çekerdi... sonraları arada tlf ile konuşmalar başladı uzak bir akraba gibi mrb nasılsınız falan sonra annemin hasta olduğu cıktı işte o zaman bir kardeş hasreti içime oturdu tek başımaydım babamda 69 yaşındaydı onunda hastalıkları vardı ve biliyorsunuz ki kanser çok zor bir süreç bu süreçte bitek dayım yanımda oldu herkes sırt çevirdi... çok zordu çünkü öğrendiğimden 1 hafta önce atamam çıktı ve çok uzağa ama zamanlamaya bakarmısınız. anneme kim bakacaktı. ama annem o zaman iiydi ayakta işini yapabiliyordu... ben gitmiycem dedim annemde hakkımı helal et mem dedi ve ben gittim. gittiğim gibi rapor aldım geri döndüm sonra her fırsatta kaçıp kaçıp geldim... mesleğime bitürlü konsantre olamadım. hep kendimi suçladım bnm yüzümden oldu dedim. çünkü nişanlımı istemedi annem uzak diye hatta komşumuzun biri annemın yanında bana annen çok üzüldü senin yüzünden hasta oldu dedi... bende anneme seni benmi hasta ettim diye çok ağladım annem çok haklıydı çok uzaktı. o yaz evlendim ben annem kemo alıyodu sonra hastalığı ıyı gıtmeye baaşladı bana seviniyordu evlendirdim mesleğini gördüm diye... ben sürekli yanına gidiyorum bana evliliğin zarar görür gelme artık dıyordu yeni evlisin dıyordu. sonra ben 2 aylık hamileyken annemin vefat haberini yanına gitmek üzere bindiğim otobüste(9 saatlik yol) dağın başında gece saat 4te aldım. ve tektim.. çook zor zordu yollar bitmiyordu. ağlaya ağlaya uyumuşum şimdi az kişi ile görüşürüm... çünkü kendimi dışlanmış hissediyorum hiç bir tarafa ait değilmişim gibi bayramları düşünüyorum benim bayramın buruk acılı ama onlar hep beraber kalabalık güzel bir aile üstüne babamda 5 ay önce felç geçirdi bebeğim 1 yaşındaydı bakıcı bulamadım gurbetteyız eşimin aileside yok sayılır annesi ruh hastası... köyde daha evime gelmedi 3 yıllık evlıyız ölen oğlu gelmeden çıkmam köyden diyor. eşimde babasını kaybetti 6 ay önce kızkardeşi yok bisürü problemli erkek kardeşi var ailede kadın yok ya... kuzenler falan genelde erkek ne çok annlattım... çok doluyum babamda ii değil her an dktr 3. kalp krizi babanı götürür dedi onunda ölümüne dayanamam apartmanımdaki herkesin annem yaşındaki kadınların bile annesi var bir ortamda tatilde anneme gitcez, hediye aldım gibi lafları duyunca kendimi wc de alıyorum düşünsenize babamda ölürse bana sorduklarında ne anne ne baba nede kardeş var diyebilcem. tmm dünyalar tatlısı bir oğlum var ama olmuyor işte insan arkasında birilerini hissettmek istiyor Önceki

inanın çok kötü aglıyorum şuanda kendimi sizin yerinize koydumda gözümden süzüldü yaşlar ben dayanamam annem ve babamsız yaşayamaz inanın atlatamam bu durumu kavgalarımız oldu küsmelerimiz oldu ama annemsiz ve babamsız yaşayamam ben özellikle annemsiz annem benim kolum kanadım herşeyim babamda öyle Allah size sabır versin kaybettiginiz anne ve babanızın mekanı cennet olur inşallah

annemi de babamı de 10 yaşım da kaybettim. Mekanları cennet olsun. çok özlüyor ve ihtiyaç duyuyorum onlara. ALLAH KİMSEYİ KİMSESİZ BIRAKMASIN Önceki

ben 19 yasında annemi 23 yasındada babamı kaybettim hayat beni çok yıprattı onlar olmadan asla mutlu olamaıyorum artık bu hayatttan hiç zevk alamıyorum yeni evli olmama ragmen ama kaderde bunu yazmıs bende oynuyorum I

sağol canım... evet zor hemde çok bi anda kisesiz kalıyosun hayatın alt üst oluyo ama derdi veren allahımsabrınıda veriyor fazlasıyla... dayanmak katlanmak zorundayız çünkü hayat devam ediyor ATTRAENTE ACTA EST

2015 martta bi rüya görüyorum, rüyamda baban vefat etti diyorlar, aklım çıkıyor, sabah ağlaya ağlaya uyanıyorum... Diyorlar ki ne güzel ömür verilmiş demek ki... Temmuz 2015 'te babamın hastalığı çıkıyor, hastanede nefes alıp vermesi iyice zorlaştığında o son gücüyle elimi tutup "ailene sahip çık, eşini üzme" diyor... O eli son kez tutuyorum ve bu seferki rüya değil gerçek oluyor...

ben de annemi 13, babamı 18 yaşındayken kaybettim. çok zor günler geçirdim sizleri çok iyi anlıyorum. insanın ne kadar iyi olursa olsun içinde hep birşeyler eksik, yarım kalıyor, biraz da boynu bükük. erken yaşta anne babasını kaybedenler hep biraz mahzun, en mutlu günlerinde bile gözlerinde bir hüzün vardır. D

ben de 12 yaşında babamı kaybettim. polisti babam akşam yemeğinden sonra gayet güzel muhabbet edip çayımızı içip tv izleyip yattık gece 2 de babamın omuz ağrısıyla arabasına binip hataneye gitmesi oldu. ve geri dönmedi şimdi hemşireyim biliyorum. omuz ağrısı kalp krizinin ilk belirtisi. çok kötü babasız büyümek evliyim şu anda bile eksikliğini hissediyorum. mezuniyetinde hissediyosun. evlenirken sen istenirken birileri baba konumunda akrabaların oluyo gelinliğinle evden çıkarken annen dayanacak bi omuz bulamadan ağlıyo. yaşamın her anında eksikliğini hissediyosun. ki benim annem çok iyi bi anne babalık yapmışken bile. smuwiLa

9ay önce kaybettim babamı 23 yaşındaydım kanserden şimdi koca bir boşluk var arkamda daha evli değilim bir kız kardeşim var ve babasızlığı derinden yaşıyoruz yerini dolduramıyor malesef kimse elbette annenin yeri ayrı fakat babamla beraber bir yarım gitti hayatta en güvendiğimmiş meğer babam var demek dolu dolu söylemek ne güzelmiş en son bir kınadaydık ben geline kına yakacaktım dedilerki annesi babası sağ biri olcak ben o an elimden bıraktım tepsiyi ağlamamaya çalıştım boğazıma kocamaaaannn bir düğüm takıldı boş boş baktım tebessüm etmeye çalışarak o kişi ben değilim ozaman dedim gittim oturdum yerime Allah herkese sabırlar versin eagle26 nazlı kızım & yakışıklı paşam Anneler

ilk yazıyı yazdığımdan bu yana epey olmuş. benim gibi hissedenler sağ olsunlar paylaşmışlar hislerini. cevap yazan herkese teşekkürler. annem gideli 9 yıl bitti ama hala dün gibi. acısı da hiç geçmedi ama bu süreç içerisinde ben de anne oldum. canımın içi bir oğlum var artık. şimdi hala üzülüyorum hala ağlıyorum ama diyorum ki Allahım sen beni evladımla sınama

seni çok iyi anlıyorum bende seninle aynı yaştayım bende babamı 38 gün önce kaybettim aniden kalpten ve babam çok sağlıklıydı herşey 10 dakika içinde oldu babam gitti ellerimde... çok acı hayatımın acısını yaşıyorum o kadar özlüyorumki bazen resimlerine bakınca çıldıracak gibi oluyorum bişey olsa beynime bişey yaptırsam unutsam diyorum ama olmuyo tabi.. sadece mezarına gidince orda rahatlıyorum sanki üzülmeme engel oluyo gibi geliyo bana bazen ağlayamıyorum bile ordayken huzurlu olduğunu hissediyorum.. bende çok üzgünüm şok içindeyim ama hayat bu ve gün gelip birden bitebiliyo belki ben babamın geldi yaşa bile gelmiycem.. ölmekde doğmak gibi bunu daha çok düşünüp alışmaya çalışmak gerek yoksa hayat çok korkunç bir hal alıyo.. ve babam benim böyle üzülmemi istemez hayatımı yaşamamı isterdi beni görüyosa bunu düşünüyorum o çok kötü zamanlarımda.. inşallah acılarımız azalır başka yapacak bişeyimiz yok çünkü O

''. babasını onu evlenirken görememesine üzülür ve sorar kendine ne zaman büyüdüm ben diye. baba senin öldüğün gece mi diye cevaplar yine kendini.'' ben bu kitabı okumamıştım ama sırf bu cümle için okuyacağım ben de babamı 24 yaşımda kaybettim...

Sizlere Mustafa Ulusoy'un Aynalar Koridorunda Aşk ve devamı olan Giderken Bana Bir Şeyler Söyle kitaplarını okumanızı tavsiye ederim. Bana çok iyi gelmişti. Aslında ilk kitap aşk üzerine ama ikinci kitap ilkinin devamı ve ölüm üzerine yazılmış. Çok akıcı ve çok güzel. İnsanın kendisini dinlemesini sağlayan kitaplar... Z

ölü bir baba bile böyle bir babadan daha fazla şey verebilir çocuğuna. allah sabır versin. U

Ben 16 yasindayim annem 38 yasindaydi bugun tam 67. gün oldu annem öleli ve hala dun gibi gozumun onune giriyo annem morgta yikanrken yanina grdm ama fazla dayanamadan ciktim annemnn o soguk demir gibi buz kesen ellerini optum cok istedm kalksin ben olmedim desin ama olmadi onu okdar cok ozledimki dayanamiyorum artik sanki annem gitti hayatta hic birseyin degeri kalmadi hayalletr suya dustu sanki omrumun son gunleri hersey anlamsiz bos kapkara siyah geliyor babam psikolaga goturmek istedi uykularim kacti suan saat 3.32 ve ben uyuyamiyorum sabah 5te falan anca uyuyorum ben doktora gitmek istemiyorum annemin annesi olunce annemi hic anlamamistim ama simdi cok iyi anliyorum o annesinin yanina gtti ama ben onsuz bir hayat yasayamiyorum dayanamiyorum sanki omrumden omur gitti onu cok ozledim hemde cok herkez annesiyle konusuo dertlesrken benim annem dugunumde dahi yanmda olmicak herseyde heryerde yanlz hissedcm tamam babm var ama annenin yerini kim tutarki hic bisey heo bi bosluk olucak icimde babami cok seviyorum Allahima sukurler olsunki babami bizden almafi binlerce kez sukur annemden sonra babama dayanamamki ben ama kotuyude cagirmamak gerekrmis benim babam olmez birakmaz bizi Allahimin merhameti cok buyuk ben buna inaniyorum babamida almaz bizdr merhamet eder bize Rabbim hepsinin mekanini cennet eylesin anneminde annesine dedigi gibi oda benim melek annem mis kokulu annem herseyim canim annem seni cok ozledim

şuan 28 yaşındayım,3 yıl önce babamı kanserden kaybettim babamı kaybedene kadar sanırdım ki annemsiz yaşayamam meğer ben babamsız yaşamazmışım.9 ay kanserle mücadele tti bir gün seni seviyorum kızım demedi, saçımı okşamadı ama ben neye üzülsem ilk fark eden her zaman o olurdu bir bakışıyla anlardı hemen ben ne kadar belli etmesemde... mekanın cennet olsun babacım şuan 5 aylık hamileyim ve en çok babamı özlüyorum, hergün ama hergün ağlıyorum çünkü o yok edanaz

Annem de babam da sağ Rabb'ime şükür. ama beni çok ağlattınız gece gece.. hala ağlıyorum.. K

EVET OLUM?HAYAT BASLANGICI OLAN BIRSEY OLDUGU GIBI SON BULAN BIRSEYDE AYNI ZAMANDA. Insan sevdiklerini yakinlarini hiç kaybetmeyecekmis gibi gelir. Sanki hep yanimizda hep bizimle beraber olacaklarmis gibi. ISTE BUDA BENIM HIKAYEM. Bende aranizdaki bir çok kisi gibi babami genç yasta kaybettim. Hiç ummadigimiz bir anda çikip gidiverdi hayatimizdan. Ama bu zorunlu bir gidisti yoksa bizi hiç terkedermiydi. Babamin oldugu gunun sabahini hatirliyorumda. O zaman evimizin yanindaki camiden ezan sesi yukseliyordu. Birdaha onu goremiyecek ;sarilamayacak olmanin verdigi aciya birde ezan sesinin karisiyor olmasi acilarima aci ekliyordu. Artik nefes alamayacak gibiydim. Bize surekli yatistirici verdiklerini hatirliyorum. Daha sonra herseye kusmustum hayata insanlara ve Allah a sitem edip duyuyordum. O zamanlar yasli insanlari gordugum zaman neden neden benim babamda bu insanlar gibi yaslanamadi deyip o insanlara bile hiç hakkim olmadigi halde kiziyordum. HAYATIN BASLANGICI OLDUGU GIBI SONUNUN DA OLDUGU ALLAH 'in takdiri boylemis gerçegini goremiyordum. Neyse daha sonra hergeçen gun ile beraber acilar hafifledi. Babam ne benim evlendigimi gordu nede evlatlarimi malesef çocuklarim dede sevgisi goremediler ne benim tarafimdan nede esim tarafindan çunku esim babasini 12 yasindayken kaybetmisti. Bir kaç sene once ise annesini. Onun durumu benimkisinden zor elbette ama ben hala kiskanirim elimde olmadan bir dedenin torununa sarildigini gordugum zaman. O çocuk için bir o kadar mutlu olurken kendi evlatlarim için bir okadar uzuluyorum ama elden ne gelir KADER;;;;;;;;En çok uzuldugum seylerden biri ise babamin yuzunu simdi unutmus olmam neden diyeceksiniz simdi yuzunu hayal etmeye çalisiyorum ama beceremiyorum. Hatiralari yasadiklarimiz hersey bana bir o kadar yakin iken olmeden onceki yuz hatlarini hatirlayamiyorum. cunku aradan yillar geçmis olmasina ragmen resimlerine bakmaya cesaretim yok. Sanki o resimlere bakacak olursam o anlari tekrar yasiyacakmisim gibi. Neyse lafi daha fazla uzatmadan sunu soylemek istiyorum. BENDE SENIN GIBI YAKININI KAYBETMENIN ACISINI YASAYANLARDANIM;AMA KIM BU ACIYI YASAMAYACAKKI ER YADA GEC. BENCE ANNESI VE BABASI YASAYAN ARKADASLARA SESLENIYORUM. BILIN ONLARIN KIYMETINI HERGUN ONLARI NE KADAR COK SEVDIGINIZI HAYKIRIN;Cunku gun gelip de bunlari soylemek için firsatiniz olmayabilir ve unutmayin DOGANIN KANUNU BU INSANLAR DOGAR BUYUR VE OLURLER;Onemli olan bu gerçegi kabullenmek. Yuce rabbimizin takdiri boyleymis. Gercekleri kabullenmek bir çok problemin ustesinden gelmek için her konuda yardimci olacaktir. Bu arada tekrar basin sagolsun anneniz nur içinde yatsin. THE

Canim benim senin hikayeni okuyunca inan kendimi birazda olsa sansli hissettim en azindan ben anne ve baba sevgisini yasayabildim. Simdi babami kaybetmis olsam bile. Inan senin adina çok uzuldum. Allah rahmet eylesin Nur içinde yatsinlar. Ve Allah yardimcin olsun canim arkadasim. THE

babamı kaybedeli yaklaşık 2 ay oldu ve onun varlığına çok ihtiyacım var. kendimi terkedilmiş çocuklar gibi hissediyorum; kimsesizmişim gibi kalabalıklar içinde yalnızlık çekiyorum... son nefesine yetişemedim son bir kez onu çok sevdiğimi söyleyemedim. mekanın cennet olsun babacım nur içinde yat... seni çooook seviyorum. E

Allahım.. ne dertler var yarabbim... Annesini, babasını, yakınını kaybedenlere Allah sabır versin, ölenlere rahmet eylesin diliyorum. Ben babamı 30 yaşında kaybettim. Burada yazanların çoğuna göre hayli büyümüştüm. Evliydim ve bir çocuk annesiydim. Ama insan kaç yaşında olursa olsun anne babasının ebediyen kaybı sırasında onlara muhtaç olan küçücük bir çocuk oluyor ve bu acı olay feci bir tokat gibi çarpıyor suratına Babam ölmeden yarım saat önce telefonda konuşmuştuk. Ben işteydim. O gün birazgeç çıkacaktım. Evi aradım annemle konuşmak için. Babam çıktı telefona. Dükkanı bu kadar erken kapatıp gelmezdi ama şaşırdım sordum. Rahatsızım biraz dinlenmeye geldim dedi. Annem evde yokmuş, pazara gitmiş. Hemen taksi çağır doğru hastaneye git acile geliyorum dedim. Bi taraftan da anneme ulaşmaya çalışıyorum cepten. Babacım kolay kolay dr. a giden bir insan değildi. Ben iyiyim dinleneyim geçer dedi. Sesi de iyi geliyordu. Biraz olsun rahatlamıştım ama huzursuzluğum devam ediyordu. Telefonu kapattık. 15 dakka sonra tekrar aradım. Annem gelmiş eve. İlaçlarını verdim baban iyi dinleniyor dedi. Tamam geliyorum ben dedim. İşyerimle ev arası kahrolası 2 saat. Babamda arkadan sesleniyor gelmesin ben iyiyim diye. Ben tam çıkmaya hazırlanıyordum. 5-10 dk sonra annem aradı. Gel kızım baban fenalaştı diye. Sesi o kadar panikle çıkıyordu ki kelimelrle anlatabilmem mümkün değil. Hemen telefonu komşumuz aldı. Telaşlanma kızım sen yavaş yavaş gel zaten biz doktor çağırdık merak etme dedi. Ama ben anladım dönüşü olmayan kötü bir şey olduğunu. Yol boyunca annemi, eşimi aradım durdum. Acı haber var bana söylemiyorsunuz dedim. İnkar ettiler. Babamla görüştürün o zaman dedim. Karşı çıktılar. Tabiiki anlamıştım. 2 saat yol 2 asır gibiydi. Ağlaya ağlaya eve geldiğimde babamın, aniden gelen kalp krizine yenik düşen cansız bedeni ile karşı karşıyaydım. İşte hayat bir şekilde devam ediyor kalanlar için. Şimdi kendi annemin babamın rollerini üstlenmiş bir anneyim. Rabbim evlatlarımın acısını göstermesin diye dua ediyorum

benim de 2 sene oldu annem gideli.. o aci gecmiyor.. oturuyor bir yere, hep burnunun diregini sizlatiyor. Hicbirsey seni tamamen mutlu etmeyecek bundan sonra, hep gozlerde bir huzun, bir yan hep buruk... simdi evlilik hazirligindayim, annem yok.. hersey agirima gidiyor.. o zaman kuzenimin 3 yasinda olan kizi, cenazede annemin gencligindeki bir resmine bakip "anne bu kim?" demisti.. O zaman dank etti, benim cocuklarimda soracak boyle, bilmeyecekler.. benim taptigim kadini, beni yetistiren kadini, su dunyada bnm icin bir emsali olmayan kadini, annanelerini taniyamayacaklar.. iste bogazindaki o dugum var ya, hep orada duracak.. alisiyorsun yokluguna, kotu birsey degil bu, hayatin getirisi. Ama aci kullenmiyor... Ev istedigi kadar kalabalik olsun, o ev yine bos geliyor! Allah sabir versin sana cnm.. Mekani cennet olsun anaciginin.. cherry_jam baktığım heryerdesin

çok üzüldüm... allah kimseye böyle acıyı erkenden yaşatmasın.. hayat böyle ama.. acısı-tatlısı hepsi var içinde.. VAZGECILMEZIM DÜDÜKSÜZ

AMİN. ELFU ELFİ AMINLER.. Yazdıklarınızı okuyunca yutkunamadım birden, gözlerim doldu.. O kadar çok duygunuzu katarak anlatmışsınız ki ; diyecek söz bulamadım.. Allah sizi evlatlarınıza, evlatlarınızı size bağışlasın.

Ne kadar anlatırsan anlat hic bir zaman doyamıyorsun ondan bahsetmeye, bana da en cok koyan seylerden biri de bir daha anne diyemeyecek olmam, artık sıgınacak, omzuna yaslanacagım bir annemin olmaması.. cherry_jam baktığım heryerdesin

Cok üzüldüm basınız sağolsun Allah sabır versin başka acı göstermesin inşallah.

Başınız sağolsun benzer bir kayıp yasadık cok zor gerçekten.

Hemde öyle bir küçülür ki.. aynı gün hem annesini hem de babasını kaybederse, ne hale gelir düşünsene çok özledim ikisini de

İşte benim fobim ölmek.. Siz anlatıyorsunuz ya yaşamışsınız ve hala ayaktasınız... Benim annem babam Allahıma çok şükür yaşıyor.. Elbet ölücez ölücekler işte o zaman ben ne yaparım bilmiyorum.. Şuan ağlayarak yazıyorum bu satırları her gece yatağıma uzandığımda eee niill bir günüde devirdin ölüme bir gün daha yaklaştın diyorum zırlamaya başlıyorum.. Birgün uyandığımda herşey iyiken hoşken bir anda karabulutların çökmesinden korkuyorum aniden kara haberlerini almaktan işte korktuğun başına geldi hep düşünüyordun ya ne zaman diyee işte bugünmüş o iğrenç gün demekten çok korkuyorum... Onlarınn sesini duymamak sadece anılarımda yaşatmak az geliyor bana dayanılmaz geliyor... Daha ölmeden acılarını yaşıyorum resmen... Keşke hiç büyümeseydim... Allah sabır versin mekanlarını cennet etsiin..!!:Saruboceq:

Uzun zamandir böyle ağladigimi hatirlamiyorum... Bu sabah anneme sinirlenip bagirdigim icin kizdim kendime. Annemde babamda hayatta cok şükür ama ölüm kelimesi gelince anne babanin yanina göz yaşlarim sel oluyor. Kucuklugumden beri tek aliskanligim her gece anne baba icin dua etmek.. Bu gece dualarima sizide kattim elimden gelen tek sey bu... Allah bu aciyi yasayan herkese sabır versin.. Kelebeksultan

ALlah nur içinde yatırsın hepsini... Bende annemi babamı ve abimi 6 yasında iken kaybettim çok zor bir durum mafoldumben kelimelere sıgmaz belki anlatılması okula gidince herkesin anne babasının olup sadece senin olmaması... hiç sevmezdim tanısma faslını; - annen baban ne iş yapıyor? -... öldü demek çok zorr çok aglattı bu beni yaa 1

Bende 4 yaşındayken akciğer kanserinden kaybettim babamı, Allah kimseye tatırmasın bu acıyı, biz yaşayanlara da sabır versin. Bu yüzden belki de sigara içmeyi sevmiyorum, sigara içenleri de sevmiyorum.. Lütfen arkadaşlar. Hayatım boyunca hep içimde bir burukluk oldu. Çocuklarınıza bunları yaşatmak istemiyorsanız bırakın şu nalet illeti.

25 yaşındayım. annemi 12 yaşında kaybettim babamı hiç tanımadım. şu anda evlenmek üzeryim ama sözlümün ailesine hiç anne baba diyesim gelmiyor. daha hiç demedim. ağzımdan çıkmıyor. sanki anneme ihanet edermişim gibi geliyor. baba konusuna hiç girmiyorum bile. annem çok sevecen cana yakın bir anne değildi bunun acısını hep içimde yaşadım ama onu o kadar çok özlüyorum ki şu anda ona çok ihtiyacım var bazen diyorum sadece bir günlüğüne bile olsa tekrar yanımda olsa sarılsam öpsem doya doya koklasam Allahım kimseye bu acıyı yaşatmasın annesi babası sağ olanlar kıymetini bilin lütfen. bazen annesi babası yanında olup da türlü kaprisler yapan kızları görüyorum içim o kadar acıyor ki. annem babam olsaydı onlara of bile demezdim. nolur kıymetini bilin nolur...

Canım öncelikle başın sağolsun... Senin acını çok derinden hissediyorum.. Bende annemi senin gibi çok küçük yaşta kaybettim...24 yaşındaydım... Sana şanslısın diyeceğim çünkü benim babam ve kardeşimde yoktu sığınacak... Tek başıma kaldım evet bildiğin tek başıma... Annem 31 günde akciğer kanserinden gitti ne olduğunu bile anlamadan.. Bir tek çocukla annesinin ilişkisini anlatmaya gerek yok tek dostum, sırdaşım canım ciğerim annem babam kardeşim abim ablam herşeyimi kaybettim ben.. Beterin beteri var işte bak en azından yalnız değilsin şükret haline.. Ben tek başıma yaşamak için çok savaş verdim... Çok şükür evlendim, çocuğum oldu ünv. bitirdim annem hiç birini görmedi hepsinde tek tabancaydım.. Acısı diniyor mu?Hayır 10 sene dün gece yine yatakta sessiz sessiz ağladım gözlerim şiş kalktım... Ne diyim bunun sabrı telafisi yok ama yaşamayı öğreniyorsun işte... DygEge

bizimkiler hayatta ama yokluklarını hiç düiünemiyorum. düşündükçe de ağlıyorum. zaten anneme çok düşkünleştim. ama bugün kırdım onu çok üzgünüm. bi de annem hep beni öpmek istiyor anneme öptüremiyorum kendimi. hatta sarılmasını bile istemiyorum ALLAHIM affet beni. ben neden böyleyim bilmiyorum ama onu çok seviyorum her istediğini yapmaya çalışıyorum canım annemmmm

ah kizlar aglattiniz beni... anne-baba acisini yasamayan bilemez derdi annem, babasi icin her agladiginda anlayamazsin derdi. O kadar hakliymis ki.. Babam gibi erken olucem bende derdi. Ne hirsli kadinmis. Basardi. Bir sbh yataginda tavana bakarken buldum onu, iyi misin dedim, sabahligimin yakalarini duzeltti. Apar topar hastaneye gittik, kalsiyum krizi geciren anneme Acibadem hastanesi epilepsi hastasi diye teshis koydu! biz zaten saskin... Bir gece yogun bakim, ardindan baska bir ozel hastane.. Beslenmek icin takilan hortumlar, aci cekisi bana yalvarmasi hala gozumun onunde... bir hafta sonra iyiydi, suuru acilmisti. Aldik eve getirdik, kontrolleri devam ediyordu. Sonra aci haber geldi, bir kanser turu var ama nerde oldugu belli degil. Yine hastane, testler onkologlar, suuru gelip giden eziyet cektirilen annecim. Sapasaglam hicbirseyi olmayan annemi, ilk krizi gecirmesinden 1,5 ay sonra kaybettim. Yogun bakimdaydi, babam gelme iceri almiyorlar dedi. Gitmedim, yogun bakima girmeden zaten bana oyle bir sarildi ki, anliyorsun veda ettigini... sanki kendi de biliyormus gibi... Morga kaldirmislardi hastaneye vardigimda, gozunde yas vardi... Nasil bir ruh haliyse olmemis yanlislik yapmissiniz diye ortaligi ayaga kaldirmistim. Annemi, hayattaki en iyi dostumu kaybettim. Babamsa ruh ikizimi, askimi kaybettim diye gunlerce gecelerce agladi. Hala toparlanamadi, ben disardan cok iyiyim ayaklarimin uzerinde duruyorum cok sukur kendim kalktim ayaga ama mesela kullandigi sampuani gormek bile aglama krizlerine sebep.. Simdi nisanlim annesine azicik terslense tepem atiyor, insan degerini bilmeli, kaybedince cansuyun gidiyor.. hersey grilesiyor.. C

aaa!!!! hayırlısı olsun canım. güzel olmuş iyi düşünmüş teyzen.. böyle düşünme ama bak sadece sen değil herkes böyle yapıyor. hayata devam ediyor. olacak bu hayatın gerçeği. sadece sen ben değiliz bu kaderi yaşayan. bunları söylemek kolay uygulamak zor ama hayatın mecburluğu işte. benim de bir arkadaş var annesi ölmüş kız 1 yıl sonra evlenenimmiş. olacak. herkes aynı şeyleri yapıyor. acııı çok acııı ama mecburiyettende olsa yaşanacak şeyler. hem belki baban kardeşlerin senin adına sevinirler. yani şimdi benimde bir kardeşim var. keşke evlense diyorum adına sevineceğim. en azından tutanacak bir sebebi daha olacak. birde onu düşünüp üzülmeyeceğim. öyle düşün. güzel olur senin için. allh hayırlısnı versin... kybele1180

ama sevinemiyorum bile dügün istemedim kına geceside. nişan abimlerin evinde oldu kimsesiz bir gelin oluyorum yani destek yardımcı kimse yok çeyizimi bile saga sola sorarak hazırlıyorum güzel annem sen olsaydın bunları düşünmeme bile fırsat veremzdın T TDEMEZUN CANIM OGLUM tek ayak

Bende annemi 8 ay önce kaybettim, 52 yasına yeni girmisti, beyin kanamasından vefat etti. Evde gözlerini kapattı bir daha da hic acmadı. 2 kez beyin ameliyatına girdi ama hic umut yoktu Ben hic umudumu kaybetmedim olamaz ki dedim.. Evlendigimi göremeyecek, torun sahibi olamayacak.. Belki benimde bir gün kayınvalidem olacak ve oda alınacak o kelimeyi ona kullanmadıgıma.. BitterKuzucuk Bal

yazılarınızı okuyunca inanın cok kötü oldum kızlar... bir arkadas yazmıs annem babam olmadan yasayamam diyenlere darılmıs biraz... evet hayat bu ne acılar ne facialar yaşatıyor insanları... allaha karsı gelinmiyor.. hayat hersekilde devam etmek zorunda.. ama cok kötü bi acı her zaman içinizde yasıyor... allahım kimseye yasatmasın.. her zaman diyorum sevdiklerimin acısını görmeden ölmek istiyorum... allah beni alsın önce.. allah hepinize sabır anne babalarınızın mekanını cennet etsin.. Önceki

ahh ahh canım babam benimmm. . . bazen vefat ettiği için çok üzülüyor ağlıorumm bazende nie bunları bize yaşattığı için kızıyorum. 12 yaşımda kaybettim babamı. . ölüm ne demk o zamn anladm. canım çok yandı. zaten vefat ettiği saatte kalbimden bişey koptu sanki. bi parça düştü yere. . . turuncu_girl Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bu psikolojiyi nasıl toparlıcam ben ağlamıyorum fakat derin derin düşünüyorum dalıp Dalıp gidiyorum ilk iki gün çok ağladım sonra göz yaşım kurudu ne yapıcam ben . push ;

Hepimiz ilk baslarda oyle zannediyoruz dayanamayiz dayanilmaz zannediyoruz ama Allah insana sabir veriryor iste bak hepimiz ayaktayiz ve hayat devam ediyor. Bende senin gibi dusunurdum yasayamam zannediyordum ama yasaniyor iste simdi bizlerde anneyiz. Hepimizin basindan gececektir elbet. Babamin bir lafi vardi hep derdiki bir anne babanin evladindan once olmesi normaldir. Bu aciya dayanilir ama bir anne ve baba için evladinin kendinden once olmesi o iste dayanilmaz derdi. Yuce Rabbim kimseyi evlatlarinin acisiyla sinamasin THE

Ailemle ilgili hatırladığım çok güzel şeyler var tabi ama aklıma kazınan tek şey annemin atıştığımız zamanlarda bi gün ölücem o zaman mumla ararsın beni demesiydi o zaman bile tövbe de deyip gözlerimin dolup hemen dediğini yapmamdı. Ne mumu kendimi yakıp ararım bulacağımı bilsem. 3 sene içerisinde annemi de babamı da kaybettim. 17 yaşındaydım bir ailem kalmadığında. Sonrası bir türlü uyanamadığım iğrenc bir kabus. Eğitim hayatım bitti. Ayakta kalmak adına senelerce sigortasız çalıştırıldım. Önce akrabalar ah vah yazık derken bir süre sonra adı altında 35 yaş üzeri adamlara peşkeş çekmeleri, çalıştığım iş yerlerinde sahipsiz damgası yemek, hor görülmek, hep kötü yoldaymışsın gibi davranılması, tacize uğramak bir dünya tramva atlatmak, her gelenin seni kullanmaya çalışıp olmayınca basıp gitmeleri, o boşlukla analiz edemeden aşık olup senelerce maddi manevi kullanılmak yine de sonsuz güvenmek yuva kurmanın ne olduğunu bilmeyen hatta idrak edebilmenin yanından geçemeyecek kadar şımarık ve sorunlu bi adamla evlenmek. Sonunda aptalca bahanelerle sen onca şeyi sırtlanmamışsın gibi basıp gitmesi. Uğradığın haksızlığın hesabını soracak kimse olmaması. Ve her seferinde artık al canımı Allahım diye bağıra bağıra ağlarken bulmak kendini. Yine de zorla ayağa kalkmak iyiyim demek. Bitmiyor annesizlik babasızlık, acısı bitmiyor, onlara duyulan özlem bitmiyor hemde bu kadar kötü insanlarla karşılaşırken. Her üzüldüğünde neden bu dünyada bıraktınız sorusu, her yüzün güldüğünde sizde görseydiniz keşke diye içinden mırıldanmalar. Bir kerecik olsun yüz yüze gelebilmek için canını verecek kıvamda yaşamak. Anne kız ilişkilerine imrenmek baba kız anlaşmazlıklarına bile imrenmek. Ömür boyunca bu eksiklikle yaşayacaksın hissi. Rabbim hiç kimselere vermesin alışlıyor illaki ama ruhunda bıraktığı hasarlar hiç geçmiyor. P

Bir arkadaş beğenince bu yazıma baktım. Şimdi evliyim 2,5 yıl oldu..4 haftalıkta hamileyim.. Televizyonda şu sıralar dönen bir reklam var.. Kız evleniyor annesi kızına yemek takımı almış ve öğütler veriyor.. İşte o reklam bana çok dokunuyor.. Ben bu sahneyi yaşıyamadım.. Evden çıkarken arkamdan gözyaşı döken annem yoktu.. Salondan ayrılırken hep annemi aradım.. Evlendikten sonra annesizlik daha çok koydu bana.. İş yerinde arkadaşlarla haftasonu planları yaparken ben anneme gidecem diyorlarya içimden bir parça kopuyor resmen.. Annemle pazar kahvaltısı yapmak isterdim.. Annemle dertleşmek, bebeğimin varlığını ilk anneme söylemek çok isterdim.. Allahım benim yavrumu bensiz bırakma Önceki

dogumdan sonra oglumun babası baska bır kadın ıcın terk ettı bızı 18 aylık oglum acaba oda sızın gıbı cok uzulecekmı babası hıc aramadı bıyolojık baba!

babamı 18 yaşındaydım beyin kanamasından sonra geçirdiği 3 ameliyat sonrası kabettim günlerce soğuk hastane koridorlarında bekledim dönsün çok istedim. Ama Dr. lar normal hayatına asla dönmeyeceğini söyleyene kadar konuşmayabilirim yürüyemeyebilir hatta aklı yerinde olmyabiir dediler bunları duyunca Allahıma dua ettim hayırlısı ne taraf ise o tarafa çevir acı çekmesin babam dedim. ertesi gün Hakve rahmetine kavuştu onu çok ama çok özlüyorum ve bu duruma sebep olanlarda babamın teyze çocuklarıydı şimdi baba tarafından kimseyle görüşmüyorum ne hala ne de amca hepsi birbirinin arkasından ağzı alınmayacak şeyler söyleyip sonra bişey olmamış gibi birbirlerinin dibinden ayrılmayan mahluklar... ve zaman geçti ablam evlendi ben annnemle tam 5 yıl aynı evde ev arkadaşı gibi olduk birbirimize nazımız geçerdi ve ikimizde çok inatçıydık ama zaman geldi evleneceğim gün çattı geçen ağustos ayında aileminde rızasıyla evlendim tüm hazırlıkları annemle yaptık hem üzgün hem mutlu... düğünden 2 ay sonra annem benim yanıma yerleşecekti ona ait bir oda vardı evimde ama olmadı yorgun bedeni dayanamadı... düğünümden sonra 1 haftalık tatil sonrası bursaya indiğim sabah hastaneye koştum annem kronik akciğer hastasıydı atlatır dedim grip yorgunluk dedim takip eden dr. aynı fikirdeydii benle ama olmadı düğünümden 13 gün sonra kaybettim anneciğimi. El öpmeye geleceğim eve anneciğimin cenazesine gelmek geçmez bir acı ve yara...

bende 1,5 yl önce babamı kaybettim ona en fazla ihtiyacım olduğu dönemde vefat etti. şunu bile yazarken ağlıyorum hala alışamadım alışacağımıda zannetmiyorum yine bayram geliyor offffff çok kötü annemle her bayramımız yasla geçiyor bayramlardan nefret eder oldum. mezarına gidemiyorum o gücü kendimde hissetmiyorum bu şekilde sanki biyere gitmişte dönecekmiş gibi geliyor. mezar taşında onun ismini görmek beni yıkıyor. kalpti ölüm sebebi bi kaç senedir rahatsızdı bütün vücudu şişti sancılı bi hastalık dönemi geçirdi o dönemde annemde depresyon geçirdiği için babama ben baktm bi gece iyileşti artk dediğim zamanlarda ben bacağını kaşırken muhabbet ediyodu aniden sustu... yanımda hiç kimse yoktu annemide uyandıramyorum ne yapacağımı şaşırdım deli olacaktım insanın en aciz anı işte...