antidepresan kullaniyon mu hissizlik yapiyo ☺mesleğin ne

bende tam tersı herseye bır tepkım var Alys

Bende çok üzülürüm ya. Sanki herkesin hisleri bende birikmiş gibi Buda kötü birşey

Ben de ota b. ka üzülürüm.. Ben de hissizlik şu durumlarda oluştu mesela. Genç yaşta babamı kaybedince yaşlı ölümleri beni etkilemez oldu. Birine üzülerek, kıyamayarak aldığım bir karar sonucu kazık yediğim konularda gözyaşına bakmaz oldum. Bir de evliliğinde hayal kırıklıkları yaşamış biri olarak evlenen insanlar için mutlu olamıyorum da garip bir hüzün duyuyorum.. MeryL

morcivertlimba sizin gibiydim, ne güzeldi o günler :) sonra anne oldum, bir daha da düzelmedim, oğlum 2 yaşında ama hamileliğimdeki duygusallık kaldı. öyle basit şeylere ağlar oldum ki, kendimi garipsemeye başladım. ben de bundan dolayı dertliyim aslına bakarsanız.

Bence insanın yaşanmışlıkları ve biraz da yaşı ile alakalı. Yaşadığım bir olaydan sonra bende de sizin gibi her şeye karşı bir duyarsızlık başladı. Kim ne der diye umursamıyorum, kimseye üzülemiyorum ve en kötüsü ne çok sevip bağlanabiliyorum ne de aşık olabiliyorum.

Büyük acılar atlattiktan sonra kendini korumaya alıyor beyin sanırım bende aynı durumdayım. İnsanların yaptiklarini eskiden cok takardim suan en yakınlarımharic pek kimse umrumda değil. İş hayatı vs de aynı şekilde kendimi korumaya almış gibiyim

Keske bende senin gibi olabilsem hic tanimadigim insanlari bile zor durumda görmem beni kötü yapiyor ve uzun süre aklimdan cikmiyor buda cok yorucu onlarin hislerini duygularini düsünüp kendimi yerime koymak.. yazarhanim35 Yazar

Ben de hissizim. Annem ameliyat oldu ve ameliyat sonrasi karsimda gunlerce aci cekti ve ben hic bir sey hissetmedim. Tedavisi icin konforu icin elimden gelenin fazlasini yaptim ama hic uzulmedim. Neden bilmem.

Bende bazen ota b... a aglarim. bazende butun hissiyatim gider. normaldir. yine de canin aglamak isterse tutma agla M Mihrisaah Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Aynen işte wasbiye Can't touch

Bende yıkılırım ya. Seninkide iyi değil benimkide arayı bulmak lazım CatlakB ALLAH'ım Hakkım da Hayırlısı tek ayak

Bende aynı senin gibiyim keşke biraz duygusuz olsaymışım diyorum bende bir insanın bir derdini duysam görsem aynısını ben yaşıyormuşum gibi üzülüyorum ve kendimi çok kuvvetsiz buluyorum en ufak bişeye ağlıyorum yani böyleside hiç iyi değil

aşk konusunda hislerimin kaybolduğunu düşünüyorum

Kizlar burda her yasta bayan var. Benim size sorum insanin yasi ilerledikce hisleri mi kayboluyor yoksa bende mi bi anormallik var? Sadece ask konusunda degil genel olarak hayata dair bir sey hissedemiyorum. Mesela annemin teyzesi vefat etti yeni, senede 1-2 kez falan gorurdum ama kadin beni cok severdi, ama ben su an hic bi sey hissedemiyorum. bi kac sene once lisedeki bi arkadasim vefat etti mesela onda da bir sey hissetmedim, sasirdim ama aglayamadim bile. gecen adliyede bi adam agir bi ceza aldi, iftiraya ugradim beni yaktiniz diye yanindaki saniga falan saldirdi ama benim en azindan azicik da olsa bi sasirmam uzulmem gerekiyor demi ama yok hicbir sey hissedemiyorum Bunlar bir kac ornek. Lisede bi cocuk icin cok aci cekmistim acaba ondan mi diyorum. Insanin butun duygularini bu sekilde kaybetmesi mumkun mu? Eskiden boyle degildim cunku. Asik da olamiyorum ya neden boyle oldum benn? Mutlulugu da uzuntuyu de hissedemiyorum. derinderin huzurlubirhayatistiyorum. Anneler

yapıyla alakalı.. bir de geçmişte çok üzüntü yaşadıysanız zamanla da hissizleşebiliyor insan. ben de çocugum dışında ve çocuk-anne ilişkisi ile ilgili konular dışında hissizim genel olarak. sadece annelik hislerimi çok derin yaşıyorum o kadar.

Çok fazla endişe edilecek bir durum değil. -Mesleki olarak bir başlangıçtasınız, okul hayatında hayal edilen ve beklenenden farklı; daha basit/avam bir mesleki ortamda olmanız etken olabilir. Kabaca, hayaller-hayatlar durumu...:) -Mevsimsel olabilir; mevsim değişikliği, sizi gizli depresyona sokmuş olabilir. -Birey olma, farkındalığın yüksek olması, algıların açık olması da etken olabilir. Şöyle ki; ortalama insanların üzüldüğü, sevindiği, hayal ettiği, hayal kırıklığına uğradığı, uçlarda yaşadığı duygular sizin için bir anlam ifade etmeyebilir. Basit gelir, normal gelir, küçük şeyler etkilemez olur. Herkes olağan ve olağan ötesi tepki ve duygular yaşarken, siz "MIŞ" gibi yaparken bulursunuz kendinizi. Bu insanlar niye bu kadar büyütüyor ki? sorusu çıkmaz hayatınızdan. Hayatın tamamı her zaman bir kaç kelime ile karşılık bulur; uzun ve tumturaklı cümleler kurmadan, duygular yaşamadan. Bunlar da: "olabilir", "belki", "bilmem", "hmmm", "mümkün", "yani", "elbette", "anladım" -Aşk mevzusu ayrı bir paragraf, o yoldan çıkma durumunu hissetmemenizin sebepleri yukarıdakılerden fazla/farklı olabilir. Çözüm önerim: 1)Depresyon, duygusuzluk, boşluk, anlamsızlık ya da adı her neyse, bunu dibine kadar yaşayın. Çıkmak için uğraşacağınız saçma meşguliyetler, kişisel gelişim çabaları, hobiler edinme, farklı alanlara yönelme vb şeyler sadece durumu daha gülünç hale getirir. Yani faydasız ve anlamsız. Bu çabalar kandırmaca, herkesin verebileceği genel geçer, kişiye özel olmayan çözümümsü beyhudeliklerdir. Zamana bırakın... 2)Bu boşlukta hataya düşüp ileride pişman olacağınız hal ve hareketlerde bulunmamaya dikkat edin; kendinize kıymet biçin, edilgen olmayın. Kronikleşirse uzman görüşüne başvurmakta fayda var...

bendede ayni durum. gecmiste cok olagan üstü üzüldügüm iki durumdan sonra, bende ayni senin gibiyim. galiba agir durumlar yasanmissa, insani kolaylikla baska seyler etkileyemiyor.

Bende yeterki birsey olsun saatlerce ağlayabilirim keske biraz duygusuz olabılsem derdım suan size özendim moonna

Bende de oluyor benzer bir durum. Babaannemi ve teyzemi bi kaç ay arayla kaybettim mesela, ikisini de çok severdim ama cenazelerde etkisi kısa süren bi üzüntü yerini duygusuz bi boşluğa bıraktı hemen. Hiç bir şeye üzülmüyorum kaç olayda dikkat ettim. Ama geçenlerde birden bire çok kötü oldum dünyam başıma yıkılmış gibiydi sanki ve tetikleyen yeni bir olay da yoktu. Sanırım içimdekileri boşalttım o an. Şimdi yine aynı duygusuzluk hali hakim. acaba çok üzücü şeyler yaşayınca beynimiz kapatıyor mu kendini?

Yani tabi ki her seye de uzulmemek gerekiyor ama hayata dair hicbir sey hissedememek de korkutuyor beni. Su an daha 23 yasindayim ve simdiden boyleysem 50 yasina falan gelince yasam enerjimi nasil bulcam diyorum. Atiyorum beni eskiden cok cok mutlu edecek seyler de su an ilgimi cekmiyor. Yani sirf vakit doldurmak icin yasiyo gibiyim :/

Genellikle travmatik olaylar, yoğun duygu geçişleri yaşayan insanlarda bilinçli veya bilinçsiz olarak dış dünyaya kapanma durumu denilebilir. Uzun vadede sıkıntı olabilir.

Ya bende her seye uzuluyorum yasli kadinlar gibi oldum tv de dizi izlerken bile icim bir garip oluyo gozum doluyo bu durum hic hosuma gitmio ama icten gelen bir durum

Bunlara üzülmek mi gerekiyormuş? Ben de duygusuzmusum o zaman. Her şeye uzulunce hayat daha güzel olmayacak boşver.

Yok staja daha yeni basladim sayilir. Ne bileyim lisede falan aşki memnu izleyip saatlerce aglayan bi insandim ben simdi bu kadar duygusuz olmak korkutuyor beni. Acaba yasla mi alakali dedim, cunku gittikce daha da azaliyor sanki icimdeki seyler. Cevap veren herkese tesekkur ederim bu arada tek tek alinti yapamadim.

Genel tavrım "gölge etmeyin başka ihsan istemem". Ölen ölsün, kalan kalsın ama uzakta; o derece ruhsuz oldum ben de bazı şeylere karşı.

Sürekli adliyede olmanızdan kaynaklanıyor olabilir mi. Mesleki deformasyon. Ben adliyeye bir kaç kere gittim çok zor bir ortam. Çok yıpratatıcı şeylere şahit oldum. Toplasan 6 saat toplamı ama her seferinde bir iki olay gördüm duygulandım.

Anlattigin mevzulardan hicbiri benim de duygu dunyamda bi dalga yaratmazdi. Bence kendine dert arama