lilyum85 sen de benim gibisin ama ben çalıştığım için eve pilim bitmiş geliyorum, kalan enerjimi oğluma veriyorum, onunla acaip oyunlar oynuyoruz atlıyoruz zıplıyoruz koltukların üstünden, sonra da onunla uyuyakalıyorum geç yatıyo çünkü oğlum... oğlum erken yatsa, eşim de bu kadar rahat bilgisayar oyunu oynayamazdı. bi de çocukla hareketli oyunları hep ben oynuyorum, oysaki eşimin oynaması lazım, sonra da kilo veremiyorum spor yapmam lazım benim deyip duruyor... ahbuben

Ah be canım, 8 yıllık evliymişsiniz, 4 yaşında çocuğunuz varmış. O geride kalan 4 yılda sorunlarınız yok muydu peki? Boşan veya boşanma demek bana düşmez fakat, eşle aradaki problem genelde bi şekilde çözülebiliyor ama aileler işin içine girince bu çözüm mümkün olmuyor malesef..

canım ya bütün yazdıklarını okudum. kendi hayatımı düşüncelerimi, içimde kopan fırtınaları, çaresiz bu evlilik sürmelimi sürmemelimi sorusuna bir türlü veremediğim cevabı, hepsini sende okudum. eşim tam bir bilgisayar oyunu delisi ve pc başına oturdumu saatlerce kalkmaz. kendisine göre benimle ve oğlumuzla çok ilgilidir ancak ilgi süresi pc başından ara sıra kalkıp yanımıza geldiği 2-3 dakikayla sınırlıdır. işe gider, gelir,, pcde oyun oynar, ve uyur. asla gelin sizi gedireyim demez. çocuğu parka götüreyim demez. annesi babası ablasına çok düşkündür. dediğin gibi gün içinde 1-2 kere yüzyüze ve sürekli telefonda görüşürler ki aynı şehirdeyiz ev mesafemiz 2 sokak ötede... hep benimle senin ailen benim ailem polemiğine girer. benim ailem başka şehirde ne zararları var nede doğru dürüst evime gelirler. hep eşimin taraf kavga huzursuzluk herşeyi çıkarttılar. ve ben artık onlardan nefret ediyorum. ve eşiminde hep benim haklı olduğumu görüpte yine onları savunmasından bıktım. ve eşimden çok soğudum. eşimlede evimlede ilgim kalmadı. psikolojik olarak bu evlilik benim için devam etmelimi etmemelimi bilmiyorum. seni çok iyi anlıyorum ama işte dediğin gibi bizdede sorunlar konuşulur. eşim bana sevdiğini söyler sarılır, göya düzelir herşey ve 3-4 gün sonra gene eskisi gibi devam eder. yoruldum bende senin gibi. 1 kaç defadır söylüyorum senin psikoloğa gitmen lazım yoksa bu evlilik bitecek. ben senin durumundan dolayı psikolojik olarak çok etkileniyorum. sen nerde duracağını nasıl davranacağını bilemeyen birisin. ikimizinde gitmesi bir yardım almamız şart. yoksa ben senden çok soğudum dedim. kabul etti ama işi paraya getiriyo. paramı kalıyoki gidelim diye bende herşeye para buluyoruz bunada buluruz. bu çok önemli yoksa ben artıkl yoruldum, senden soğudum, işten eve gelmesen yüzünü görmesem merak bile etmem dedim. biz ilçedeyiz buralarda yardım için psikolog yok ama bursaya annemlere gidince ordan bi psikolog ayarlayıp gidicez. seni takip edicem canım. bakalım hakkımızda hayırlısı. bu arada eşimi seviyomuyum sorusuna evet diyorum sevmesem zaten şuanda bu evde kalmam bile mucize olurdu dakka durmazdım. herkese iyi günler... ahbuben

Ya dün gece oğluma bu akşam seni baba uyutsun dedim, eşim de yani bana kakalıyosun dedi ama gitti oğlumla odaya, bayağı bir zaman oğlum uyumadı ama sonra uyudu, ben de eşim belki salona yanıma belki gelir de konuşuruz diye düşünüp 12:30'a kadar bekledim çok uykum gelmesine rağmen, ama o yine bilgisayar odasına girip online arkadaşıyla sohbet etmeyi tercih etti... Aslında bi yandan tekrar barışırsak daha çok acı çekeceğimi düşünüyorum, bi yandan ayırlmak da istemiyorum, çocuk için bi arada olmamız daha iyi oluyor diye düşünüyorum, çünkü birbirimize bu durumdayken zaten kötü davranmıyoruz, normal ev arkadaşı gibiyiz, birbirimize surat asmıyoruz, oğlum da henüz birşey anlamıyor, ikimizle bir arada olmaktan mutlu. Hayatıma böyle devam etsem yazık mı etmiş olurum kendime? Böyleyken de istediğimi yapabilirim, bundan sonra karşıma başka birinin çıkma olasılığı da düşük, zaten oğlum varken olmaz, e benim de erkeklere inancım kalmadı, o konuda şanslı da değilim, belki en iyisi evcilik oyununa devam etmek... Y

Ben Koç, eşim yengeç. O hem melek hem şeytan olur, ortası yok... zaten kafamı karıştıran da hep bu olmuştur, iyi bir insan mı kötü mü ona bile karar veremedim.

Lovelinya, boşanmayı tehdit olarak kullanmamdan nefret ediyor - bunu duymak istemiyor. Bunu bir silah gibi kullanamam ona karşı. Boşanma kelimesi ağzından çıkmamalı beni seviyorsan diyor. Beni ilk başta dinliyor zaten ama dediğim gibi sonra yine eskiye dönüyor. Beni hala sevdiğini biliyorum, yani çünkü beni yalnız bir yere göndermiyor, herşeyi birlikte yapıyoruz. Ama o benim ailemi sevmiyor, ben de onun ailesinden nefret ediyorum. Bir de tatil anlayışımız bile farklı, o bir tarlada birşeyler ekmeyi seviyor, tatilini bu şekilde geçirmek istiyor, bense gezmeyi yeni yerler görmeyi istiyorum, zaten tarlada böcek fobim olduğu için kafayı yiyorum... Yiyeceklerdeki zevklerimizin de farklı olması bazen sıkıntı oluyor, ben neyi sevmiyorsam o onu seviyor, ve annesiyle çok yakın olması da beni huzursuz ediyor, eve ne yapılıyorsa kayınvalideme de hemen yapılıyor, hergün annesiyle 3-4 kez konuşuyor telefonda, yüzyüze de mutlaka 2 kez görüşüyorlar günde. ahbuben

online oynadığı oyun uçak simülasyonu, gerçekten kullanıyorlar yani nerdeyse, onun için özel ayrı joystickler var, bizim bildiklerimizden farklı, pilot olmak istiyomuş ailesi izin vermemiş, içinde kalmış, her uçak modelini özelliklerini ezbere bilir, tutkusu bu yani. Açıkçası çok sıkıcı, GTA gibi falan olsa benim de seyretmek hoşuma giderdi. ben çalıştığım için zaten hep suçluluk duyuyorum çocuğuma karşı, ona fazla vakit kalmıyor diye. kendime haksızlık ettiğimin de farkındayım ama çocukcağız bizim işten gelmemizi dörtgözle beklerken zamanımı başka şeylere ayıramıyorum, o uyuyana kadar ona veriyorum kendimi - tabi bunda yaş faktörü da etkili, yani 9 yaşında olsaydı aynı kaygım olmazdı , oğlum 4 yaşında ve bana çok ihtiyacı var, bu da dönemsel bi durum inanıyorum ama benim yaş da geçiyor bi yandan, onun da farkındayım... ahbuben

2 gün önce yine psikiatristle konuştuk, bana dedi ki "eşin seni aşağılayarak kendini yüceltmeye çalışıyor, onun davranış biçiminde değişiklik yapması lazım". Ama tek taraflı çaba bi işe yaramaz tabi, eşimin de gitmesi lazım, eşim de burnu yere düşse eğilip almaz, hatta neden özel hayatımızı psikiatristle paylaşıyosun diye bi de bana kızar. Dün 8. evlilik yıldönümümüzdü ama ikimiz de hiç bahsetmedik bile... S

ben oyun oynayamıyorum, yapamam, yalan söylerken bile belli ederim... kişiliğime ters ve gereksiz yere fazla düşünceliyim, birine zorla iş yaptırınca kendimi kötü hissederim, yani adama istemediği bi işi yaptırdım deyip yine üzülürüm, zaten benim söylememle yapınca yüzü de farklı oluyor ya da illa off deyip isteksizce yapar.

çok üzüldüm gerçekten işin çok zor bu saatten sonra değişiceğini sanmam ya böyle kabul ediceksin ya da güle güle diyeceksin yengeç koç hiç anlaşamaz ahbuben

ben çok çzöülemeyecek sorunlar görmüyorum eşinle boşanmanıza sebep olacak... birbirinizi seviyorsanız bence mücadeleyi hak etmiştir bu yuva... oyun oynamasından rahatsız olduğunu söylediğinde, bunu bırakması bende olumlu, düzelebilir bi imaj yarattı... hiç umursamayabilirdi, seni umursamasaydı... onu uyardın mı hiç peki? böyle devam ederse boşanacağınızı söyledin mi? yapmadıysan bi dene derim... içimde sana karşı olan sevgimi bitiryorsun, sevgim bittiğinde de durmam bu evde de... ahbuben

ya seviyorum tabi ama sevgi herşeyi halletmiyor, yani seviyorum ama mutlu değilim... bu arada sigaraya başladı... evli olmasam bitirirdim seviyor olsam bile, çünkü bir ararada olmamız yanlış, dediğim gibi yetiştiğimiz ortamlar farklı çünkü, birbirimizin ailesini sevemiyoruz bir türlü. Ayrıca beni hep eleştiriyor, şimdi bunu yapmadığı için bunları unutuyorum, çünkü acaip iyi davranıyor bu aralar, ağzıma meyve falan yedirmeye çalışıyor, ilgileniyor, böyle yapınca yelkenlerimi suya indirmekten korkup napıcamı bilemez halde dolanıyorum etrafta... neyin doğru olduğuna karar veremiyorum, ama ayrılma kararı vermek beni çok daha fazla korkutuyor aslında... M

Annemler yaşlı insanlar ve onların üzülmesinden korkuyorum ki üzülürler... Tek başıma olsam yapabileceğim şey yurtdışına kaçıp orda çalışmak olurdu. Ama oğlum var ve babasını çok seviyor, babası da onu, boşanırsam şehirdışına bile gidemem. Bir de boşandıktan sonra yapabilir miyim bilmiyorum, cesaretim yok hiç, dul bir kadın olunca hayat daha da zor olacak, evli kadınlar eşlerinden çekinecek belki, görüşmek istemeyecek, dedikodular artacak diye ürküyorum... ahbuben

Söylemesi kolay ama boşanın bence bu evliliğin size bir hayrı kalmamış. labellevie Guru Anneler

bana bu şekilde söylüyor ama aynı zamanda çocuğuyla ilgilendiği konuştuğu zaman da ilgili baba, güzel güzel sohbet ettiklerini duydum gece... ahbuben

cryptic e siz de pek birbirinize vakit ayıramıyorsunuz anladığım kadarıyla?

şöyle ilk heyecan kalmıyor tabi şimdi bizde iyi olmak için çaba hercıyoruz asgari müşterekte anlaşmak lazım 8 yıllık evliyim eşim hiç film izlemez ben akşam ikimiz izleyelim istiyorum 15 gün önce cd aldık ama hala izlenmedi a çünki akşam yemekten sonra hemen dinlenmek istiyo 9 gibi yatıyo ben tv yada nete takılıyorum arada oğlumla ben ilgileniyorum sabaha karşı o uykusunu aldığı için o bakıyo kallkıpşekerli bir şeyler yiyo biraz oyalanıp yine yatıyo yani bizimde böylr

bi yandan da diyorum böyle devam edip gittiği yere kadar gitsin... boşanmış olunca daha mutlu olucama inanmıyorum, herşey daha kötü olacak gibime geliyor. ahbuben

Chess kitapla bu iş olmuyor, yani mars ve venüslü kaç kitap okudum, eşim okumaz öyle kitaplar, benim zorumla bazı yerleri okur, ben en önemli yerlerini okusun diye hep tuvalette açık bıraktım o sayfayı, o zaman da okudu ama kalıcı olmuyor okunanlar, ya da böyle kitaplara inanma deyip geçiyor... bir terapist, psikologa gitmek istiyorum aslında, yani eşimin de gitmesini istiyorum , çünkü ben de neyin doğru olduğuna karar veremiyorum, bulunduğum yerde var mı yok mu bir araştırayım olmazsa... kreşin psikologu rutin oğlumuzla ilgili bizimle konuşurken aramızdaki durumu farketmişti 1 yıl önce, eşiniz konuşmaya başlayınca siz hemen lafa giriyosunuz, sözünü kesiyosunuz eşinizin, dikkat çekmeyi mi seviyorsunuz demişti eşime, eşinizin üstüne çok baskı kurmuş gibi görünüyosunuz demişti. Yok öyle bişii deyip kıvırmıştık ama kadın bile hissetmişti... Eşim beni seviyor aslında bunu biliyorum ama huysuzun uyumsuzun teki, bu zamana kadar katlandım ama şimdi batmaya başladı herşey, aramızda sorun olduğunda da kolay kolay adım atmaz, beni bekler. korkmaz85

Doğru diyorsun ne diyeyim... ahbuben

aman o kakalamak lafı bahane eşi sürekli yaptırmaya alışmasın diye tabi eve gelince kendine vakit ayırabilmek için ama sen doğru olnı yapmışsın çünki babası ilede zaman geçirmek zorunda sadece ikisinin yaptığı bir şeyler olmalı ben bu gün oğlum uyandı sabaha karşı eşim sekizde yatmıştı ben 2 de yattım kalkamadım oğlum uyanınca kalkıp mamasını verdi altını değiştirdi sonra işe gitti 7 de 8 de yine oğlum uayndı bu defa ben uyuttum anne ve baba ikiside bakmakla sorumluki ben çalışmıyorum

Mutsuzsunuz. Şikayetlerle evlilik yürümez. Herseyi biriktirmişsiniz. Çalısan bir bayansınız oglunuzla ikinize güzel bir hayat saglayabilirsiniz. mirka hayattan tek dileğim

nci Yeilyurt Yazlar | Horozla Tavuk - Austos'09 İNCİ YEŞİLYURT'u araştırdım biraz, şu yazısı ilgimi çekti gerçekten... ahbuben

çocuğun için daha iyi olacağını düşünüyorsun ama o çocuğunu uyutmayı bile kakalamak olarak düşünüyor ahbuben

içimden hiç konuşmak gelmiyor bu sefer, ilk adımı o atarsa başka, ama benim içimden adım atmak gelmiyor... belki de artık sıkıldım, ama bi terapist ya da psikiatriste gitmek daha mantıklı geldi bana... ahbuben

evlilik mücadele gerektiriyor... değiştirmeye çalışmadınız mı hiç süregelen bu şeyleri? eşinizin ailesi size laf sokarken eşiniz ne yaptı? savunmadı mı sizi onlara karşı? eşinizle kavga etmenizdeki sebepler ne oluyor genelde? ahbuben

Ananem hep kızar çok oyunlu bu gelin diye... Ama ne yapsın dayım zor biri oyun şart ahbuben

tvde izlemiştim öbnerdiğiniz psikoloğu.. içten ve mantıklı konuşuyordu gerçekten.. benim merak ettiğim terapi ücretlerinin nasıl olduğu? terapi başı ne kadar alıyor acaba? derya0

Puro daha kötü. Çok pis kokuyor insan. Sen hala seviyor musun onu? Yoksa zorunluluklar mı ağır bastığı için ordasın. Yani düşün.. Evli olmasanız çocuğunuz olmasa gene de kalır mıydın o evde? ahbuben

bilgisayar oyunlarını hayatından çıkaramayacak kadar seviyor. ben de onunla birlikte bilgisayar açsam, eminim aslında işe yarayacak, ama işten zaten yorgun geliyorum, oğlum uyuyana kadar onla oynuyorum, e çocuk geç de yatıyor, onla uyuyakalmasam yapıcam ama uykuma yenik düşüyorum. Çalışmıyor evhanımı olsam yapardım... 15-20 gün görüşmemek çocuk varken zor. ema1 Hayat, sen plan yaparken başına

Alışkanlığın bağımlılığın yerleştiği bir gerçek, o evde olmayınca sessizlik oluyor sanki, sonuçta onun da evde olması benim de hoşuma gidiyor herşeye rağmen, yani onla da onsuz da olmuyor misali... labellevie Guru Anneler

Annesiyle bu kadar haşır neşir, aynı şeyleri yapıyorlar, aynı düşünceleri paylaşıyorlar, bana anlattıklarını annesine anlatıyor diye hiç eşime yansıtmadım bugüne kadar, ama bunun dengelenmesinden yanayım, zira ne ben ailemi bu kadar içimize sokuyorum, ki ailem zaten mesafe koyar rahatsız olup, ne de kendi annem babam bizden bu kadar beklenti içinde olur. Ben oğlumun büyüdüğünde beni bu kadar kafasına takmasını istemem, kimseye yük olmak istemem... ahbuben

pardon, site bakımda dedikçe gönderdim gitmiyor zannederek aynı mesajı

evet bir süre herşey çok güzel gidiyor, ondan sonra yine başa dönüyoruz maalesef... ben en iyisi bi psikolog / psikiatrist / terapist ne varsa bulayım... labellevie Guru Anneler

şöyle eşim kafa yoran bir işte ve haftanın 7 günü çalışıyo pazarda öyleye kadar bunalıyo çoğu zaman tek istediği dinlenmek hep bizim ihtiyaçlarımızı karşılamak için ben senin yaşadığın hisleri yaşadım kendimi üzdüm ama hepsi boştu çünki oda kendince haklı pazar günü öğleye doğru geliyo hiç oturmadan bizi alıyo gezdiriyo yemeyi dışarıda yeriz çay içeriz alışveriş merkezini dolaşıp akşam 10 doğru eve geliriz hep bu şekilde ne yapsınki kendine de çok zaman ayıramıyoki

kısıtlamamak derken eşinizin size yaşayacak alan bırakmamasına kızmıştım çünki kendi akşam nette oyalanıyo siz çocuğz bakıyorsunuz bence bu yanlış oda bakmalı sizde kendinize biraz zaman ayırmalısınız hep tek taraflı olduğunda insan çocuğuna bile gereken ilgiyi gösteremeiyo bıkkınlıktan hemde sizin sinirlenmenize neden oluyo Önceki

Yazdıklarından anladığım bu adam ile asla mutlu olamıyacağın sadece fedakar anne rolüne devam edeceksin ama sen hayattan fazlasını istiyorsun sana ne mutluluk veriyorsa ona yönel ve cesaretli ol akıl ve sinir hastanesini doldurmaya gerek yok annenlere anlat ahbuben

Eğer kararsızlık yaşıyor ve birşeylerden emin değilseniz, evlilik terapistine gitmeden bence boşanmayı düşünmeyin... Ama birşeylerin düzeleceğine dair ümidiniz yoksa, tamamen ayrı kulvarların insanları olduğunuzu düşünüyorsanızda elbette bir takım şeyleri zorlamanın ve içinizde birikim yapmanın alemi yok... Dediklerinize bakılırsa şuan ciddi anlamda depresyon hali yaşıyorsunuz... Halsizlik, fazla uyuma, yorgunluk, isteksizlik, olumsuz düşünceler vs. belirtiler tam gaz almış gidiyor. Size tavsiyem, böylesine ciddi bir kararı önce bir psikiyatıra gittikten sonra vermeniz. Hemde vakit kaybetmeden Sağlam kafayla alacağınız karar; sizin için en sağlıklı, en sağlam ve en hayırlı olanı olacaktır... ahbuben

artık mutlu deilim yaşama sewincimi kaybettim diosan ayrıl derim... kendi ayaklarının üstünde durabiloyosan no problem... çünkü anlatıosun baya bi yıpranmışsın depresyona girmişsin dewam edersen hayatını kendine zehir ediceksin yazık deil mi sana? birikimler yıpratmış artık sizi patlak vermeye başlamışş şimdi de... eşinle oturup konuşsan bile en fazla bi10-15 gün sonra herşe yine eskisi gibi olur bence... ahbuben

Yazdıklarınızı okudum yorum yapmakla yapmamak arasında gidip geldim ve işte yazıyorum. Bence evliliğinizin gidişatı ile ilgili karar vermek için yanlış bir zaman biraz bekleyin; eşinizi düşünmek yerine kendinize dönün hatta psikolog yada psikiyatriden yardım alın. İnanın ben evliliğim için şuan bunu yapıyorum düşünmeyi bıraktım zamana bıraktım herşeyi mutlumuyum hayırr. Ama huzursuz değilim hiç değilse. Eşinizin anne sevdası asla bitmez konuşmakla çözülecek mesele değil bu konuda yapılacak bişey yok üzgünüm. Ortak zevkler konusuna gelince;elbette insan her konuda olmasada bazı konularda aynı şeylerden zevk almalı aksini iddaa eden arkadaşlara katılmıyorum aynı şeylerden zevk almak hayatı sıkıcı kılmaz aksine güzelleştirir. Ailelerin anlaşması ve denk olması ne kadar önemliymiş bende evlenince anladım annem hep derdide aldırmazdım;büyük hataymış.:1no2:Arada oğlunuzun olması diye bişey yok bence ;karar alırken oğlunuzu kararlarınızın dışında tutun huzursuz bir ailede mutsuz anne ve babayla büyümekdense ayrı ama mutlu ve ilgili ebeveynlerle hayat geçirmek inanın çok daha iyi. Önce kendinizi düşünün sonra oğlunuz gelsin. Ama acele etmeyin aslında size söyleyebileceğim yegane şey bu acele etmeyin. WunJo

sabir et derim ben . push ; ahbuben

yani bazen oğlumuza banyo yaptırıyor, tırnaklarını hep eşim kesiyor, akşam yemek yerken ya da kahvaltıda oğluma yediriyor, o da canı istediğinde gayet güzel bakıyor...

evet en iyisi bi psikologa / psikiatriste gitmek.. . push ; labellevie Guru Anneler

bende koçum eşim yengeç :) aslında yengeç koça baskın bence, çünkü koçun içi dışı bir ama yengeçin içinden ne geçtiğini bilemezsin, koç gemisini yürüttüğünü sanır ama aslında dümen yengeçtedir ya canım siz aslında ayrılması gereken çiftlerden değilsiniz hep söylenir saçmalık ya da masal gibi gelir ama evlilik terapistine gitseniz ya da en azından konu ile alakalı terapist yada psikolog ya da psikiyatristlerin yazdığı kitapları okusanız çok faydası olacağına inanıyorum ya da en basitinden erkekler marstan kadınlar venüsteni okuyun yaw Chess

Eşiniz bu tip şeylere sıcak bakan modern biriyse evlilik terapistine gitmeyi deneyin. Depresyondaymışsınız, mutlaka bi psikiyatriste gidin. turab571 Hedef 51

Kadın ve erkek zaten farklı olur. Koç erkekleri için yazdım Lütfen yanlış anlamayın. Umarım kızmamışsınızdır. Ama eşinizde sanki biraz koç özelliği var gibi ahbuben

merhaba oncelikle Allah gonlunu ferahlatsin islerini kolaylastirsin guzellestirsin. cocuk varsa ben bosanmaya karsiyim, tabi eslerin evli kalmasi kalmamasindan daha cok zarar vermiyorsa cocuga. imkaniniz varsa bir evlilik danismanindan yardim alin derim. Aileler bolunmesin ahbuben

ya canım ikinizde birbirinizi seviyorsunuz, evliliğinizinde çok güzel bir meleği var bu durumda inan boşmanmak çözüm değil, zaten boşanmak bu tip durumlarda çözüm yollarından biri olamaz, ona çözüm değil bitiş denir. Herşeyimiz farklı demişsin ya, aynı olsaydıda çok sıkıcı monoton olmazmıydı hayat, aynı olmasından ziyade farklı olsanız ama birbirinizi anlasanız, saygı duysanız mesela bacanağını sevmiyor olabilir ne varki karısının hatrına 2 saat sohbet etmeye çalışsa ne bileyim bi yaz köye bi yaz deniz kıyısına gitseniz Bence birbirinize diş bilemenizin bir sebebide ailelerinizi sevmiyor oluşunuz, hatta bence bu tüm bu hır gürüb altında yatan tek sebeb bile olabilir sakin kafayla oturup tekrar konuşun, birbirinizin ailesini sevmediğinizi itiraf edin kabul edin ama birbirinizi sevdiğiniz için aralıklı olarak görüşmelere katlanacağınıza söz verin ve seyrek görüşün beraber olarak, yoksa tek başınıza istendiği zaman insan ailesini görebilmeli eşinin sana yardımcı olmaması çocuk konusunda falan, sürekli oyun oynaması gerçekten sana karşı özensizliğini gösteriyor, bence bu oyun olayını evden çıkarın, yani ergen çocuklar gibi oyun oynamanın kime ne faydası var beraber maç izleyin, film izleyin, başka eğlence mi yok ama bazen insan ynalız kafayı dağıtmakta isteyebilir, öyle zamanlardada eşler birbirini rahat bırakmalı bence bi süre Belki de bi 15-20 gün görüşmeseniz mi diyorum böylece birbirinizin hayatında ne kadar önemli olduğunuzu hatırlarsınız ahbuben

ben de inanın kendine bakan biriyim oğlum doğduğunda bile kendimi bırakmadım hiç kendimle ilgilenmeyi severim her gün duş arada kuaför saçlarımın çok dibi gelmeden yaptırırım kestiririm ağda sürekli temiz ütülü giyerim hep deodorant kullanırım ama bence bu erkeklerdeki ilgi eksikliği kadında kaynaklanmıyo yani zaman bir şeyleri heyecanı alıp götürüyo sadece erkekler için değil bizler içinde yaşanmışlıklar monotonluk birbirine saygı gösterip yaşamaya çalışmak iyi bence bencillik karşındakine yaşayacak alan bırakmamak sıkabilir bıktırabilir ahbuben

cuma akşamı eşimin kızkardeşi geldi , kayınvalidem de yemeğe çağırmış bizi, eşim akşam yemeğe gideriz dedi, ben de "ben gelmiycem" dedim, eşim " bak gelmezsen çok kötü olur" dedi, ben de daha ne kadar kötü olacak zaten bitmiş gitmiş artık herşey dedim. Bana "sen çocuk oldu hala akıllanamadın, çocuğu da mı düşünmüyosun hemen lafı boşanmaya getiriyosun" diye bağırmaya başladı. "ben zaten bu zamana kadar hep çocuğumu düşündüm" dedim... Sen ablamlara aileme saygısızlık edip iftara gitmedin, ablamın eşini sevmediğin için... Ben de seninkilere gitmeme hakkımı kullanıcam dedim. Sonra gitti oğlumla birlikte, ama gelmemem iyi oldu, nomalde daha uzun otururdu 1 saat içinde eve döndü oğlumla. Daha akıllanmış gibiydi. Şimdi yine mesafeli konuşuyoruz ama puro içmeye başlamış gece gizlice balkonda... Sigarayı benim için bırakmıştı. ahbuben

kızlar ben böyle kavga edip içimdekileri dökünce, nedense rahatlıyorum ve yumuşamaya başlıyorum ama sorunlar çözümlenmemiş oluyor... neyse biraz daha zamanın akışına bırakıcam, o kadar dolaştım bi terapist de göremedim, bi psikiatrist falan bulmalıyım ya da en kısa zamanda... samantha

nazanbasak ancak internetten iletşiim kurabilirim onunla, istanbulda değilim artık küçükj bir şehirdeyim, burda sadece gittiğim psikiatrist çiftlere terapi yapıyorum dedi ama 30dk. sı 120 tl fazla geldi bana, üstelik eşimi de ikna etmem gerek, ve ben gerçekten artık ne hissetiğimi ne düşündüğümü bile bilmiyorum...

mükemmeliyetçiyimdir ama mükemmel de değilim, aslında çok becerikli değilim, hatta eşim yapar bazı işleri evde, ama en az zamanı kendime ayırdığımı itiraf ediyorum... oğlumu gece sallarken kitap okuyorum, yoksa başka türlü zaman bulamazdım, arkadaşlarımla oğlum olmadan görüşmüyorum, ben çalıştığım için zaten çocukcağız az zaman geçiriyor benimle, bi de işten kalan zamanlarda onsuz mu zaman geçiricem deyip yine suçluluk duygusundan kurtulamayıp başka bir hobime zaman ayıramıyorum. Çalışan kadının sıkıntıları bunlar aslında daha çok, hep eksik hissediyorsun kendini, hiç bir şeye yetemiyorsun yetişemiyorsun, evini istediğin gibi çekip çeviremiyosun... cicikizsinem

İkna edebilirseniz eşinizi mutlaka evlilik terapistine gidin, işe yaradığını duymuştum. ahbuben

yok estağf. kızarmıyım. eşim yengeç olduğu için dediğim gibi kıskaçlarıyla beni tutmuş durumda, benim herşeyime karışır, yemeğe düşkündür evet, o yüzden göbek ve kilo sorunu var ve o yüzden de beni zayıf buluyor, kilo al diye baskı yapıyor bana, halbuki benim kilom şu an iyi. İltifat yerine ondan duyduğum çok zayıfladın lafları, halbuki fiziğim profilimdeki charlize theronunki gibi Bizi yoran komple farklı olmamız oldu galiba, olmadı hep bişeyler ters gitti, bir türlü ortak noktada buluşamadığımız için adım atan genelde ben oldum. Ama birbirimizi bırakamıyoruz da, ikimizin de cesareti yok... Chess

bilmiyorum benim de içimden bir ses beklememi söylüyor herhangi bir karar vermeden önce, ama en son bozuştuğumuzda 6 ay yabancı gibiydik. 2010 yılbaşında barışmıştık daha yeni... ahbuben

ilişkinize biraz zaman verin. belki izne cıkıp eşinizle evde zaman cecirmeye bakın. siz iyi davrandıkca inanın eşinizde düzelecektiropuyorumnanaktan

ee psikiyatriste 2 hafta önce gittim, antidepresan kullanıyorum şimdi. Henüz mutlu hissedememekle birlikte hala ne yapacağımı bilemiyorum, eşimle de konuşmaya hazır değilim, nerden başlayacağımı bilmiyorum çünkü, üzerinden nerdeyse 2 ay geçti, artık ne hissettiğimi bile bilmiyorum... Ama bu bencillikten de sıkıldım, o haftada 2-3 kez halı saha maçına giderken ben hiç kendime vakit ayıramıyorum, kendimi sadece çocuğuma adamış durumdayım... Kaçmak istiyorum, kavga etmek tartışmak istemiyorum artık, bu doğru değil biliyorum ama... Sanırım olayın bir sonuca varmasına hazır değilim ama bekledikçe daha da kötü oluyorum... N

Depresyondayım, çok mutsuz hissediyorum, huysuzum, sinirliyim, hiç enerjim yok, hep uykum var gibi, işime konsantre olmakta güçlük çekiyorum ama bir yandan da çalışarak kafa dağıtabildiğim için kafayı daha fazla yememiş oluyorum. 8 yıllık evliliğimi bitirsem mi bitirmesem mi hangisi doğru karar veremiyorum bir türlü... Cesaretim de yok, kendime güvenim de kalmadı, aileme de anlatamıyorum, kimse birşey bilmiyor, benim boşanıp boşanmama ikileminde olduğumun farkında değil kimse. Eşimle de sadece aynı evde kalan 2 yabancı gibiyiz. Hiç konuşmuyor değiliz ama mesafeliyiz birbirimize. Konuşuyor birlikte birşeyler yapıyor olmamızın tek nedeni de 4 yaşındaki oğlumuz. Onu ikimiz de çok seviyoruz. Evliliğimizin başından beri hep başka sorunlarla karşılaştık, bizi yıpratan hep başka başka şeyler oldu. Başından beri anlaşamadık uyuşamadık aslında - ama duygularımız ayrılmamıza engel oldu hep. Bir sarılmayla yine bağlandık birbirimize. Ailelerimiz de uyuşmadı, zevklerimiz de, tatil anlayışımız da, hayata bakışımız da... Çocuk olmasaydı bitirmiştik şimdiye kadar... Yanlış adamla evlendim, bir de eşimin baskılarına dayanamayarak çocuk yaptım, 3. hatamın da boşanma olmasını istemiyorum ve ne yapacağımı bilmiyorum . Eşim tam bir anne kuzusu, annesi neyi seviyor neyi izliyorsa o da onun yolunda... Ayrıca etrafta da burnu havada ve kızgın sinirli biri olarak bilinir. Bense tevazunun en büyük erdemlerden biri sayıldığı bir ailede büyüdüm, 3 kızkardeş pek de kavga etmeden büyüdük, temiz iyi niyetli yetiştirildik, kötülüklerden kavgalardan küfürlerden uzak. Benim gösterdiğim mütevazilik, eşimin ailesi tarafından belki değerimin altında gösterdi beni, benim iyi niyetimi suistimal edip laf soktular hep inceden inceye, ses çıkarmadım belki ilk 4 yıl boyunca, ama sonrasında ben de başladım tepki vermeye, bana birşey söyleyene ben de laf sokmaya başladım, yani değiştim. Hep huzur içerisinde, gülümseyerek uyuyan ben artık değiştim ve değiştiğim beni de sevmedim, hep iyi kalmak isterdim. Biri bana laf soktuğunda ben nasıl ona sokarımın hesabını yapmak istemezdim... ama üstüme çok geldiler, tek istediğim huzurdu. Benim normalde sakin sessiz ve uyumlu bir yapım var, üniversitede o kadar yurtlarda kaldım ama tek bir kişiyle kavgam olmadı, annemle babamla hiç sert konuşmamız kavgamız olmadı, ama eşimle hep kavga ettik... olmadı beceremedim evliliği... Laale Aşikardır Zat-ı

bende sizin gibiydim yapmayı sevmediği bir işi zoraki yaptırmak istemezdim iyi niyetli olmanın fazlasıda zarar örn sizde çalışıyorsunuz eşinizde siz ev hanımı değilsiniz onedenle çocuk için sizin gösterdiğiniz çabanın aynısını eşinizde göstermek zorunda ki bu zamanda ev hanımlarına bile eşleri yardım ederken siz işte aynı onum gibi yoruluyorsunuz bir anne oğul tabi görüşmeli ama herşeyin fazlası zarar çalışsaydım her akşam çocuğuma bakma işini üstüme görev gibi almazdım iyi niyetinde fazlası zarar hala kendinizi suçluyorsunuz çocuk geç uyuyo siz o uyuyana dek bekliyorsunuz sonra en şık gecelikleri giyecek haliniz yok yorgunken sizde bir insansınız sonuçta akşam bir iki saat çocuğz o baksın sizde kendinize vakit ayırın inanın bunlar feminist sözler değil olması gereken hakkaniyet neyse buda o ilişkinizin ters gitmesi sizin aşırı iyi niyetinizden eşinizi alıştırmanız rahatlığa sizde kabahat çok bana göre sonra kardeşinizin eşini sevmiyor onedenle yemeğe gitmiyor kesinlikle bende eşimin ailesinin herhangi bir davetine gitmezdim obenim aileme tahammül gösteremiyorsa benimde duygularım var bende tahammül göstermek zorunda değilim sizin hatırınız için mutlaka katılması gerekirdi yemeğe onun annesi onun için ne kadar değerliyse sizin kardeşinizde sizin için okadar değerlidir çifte standart olmaz hangi yüzyıldayız bende 8-9 yıldır evliyim iyi niyet hep bir tarafın ezilmesimi asla bana göre bunun ismi başka bir şey ama şu an aklıma gelmiyor çocuk sa ikinizin çocuğu onun ailesi varsa sizinde var onun dinlenmek eğlenmek hakkıysa sizinde hakkınız allah bu bedeni size verdiyse ona eziyet etmeniz için değil hem çocuğun tüm sorumluluğunu üstlenerek babayla oğul arasında olacak iletişimede istemeden engel olmuş oluyorsunuz ahbuben

annesine düşkünlüğü abartı gerçekten... bu san akarşı tavırlarını da etkiliyor mu bilmem tabii... etkilemiyorsa onu da boşver derim... Aslında bunu silah olarak kullanmanı önermek istemedim... ama yaptığı davranışların sonucunun buraya avracağını bilmeli... senin içindeki sevgiyi bitirdikten sonra geriye dönüşü olmaz... en azından bunu aklının bi köşesine sokmalısın ki, sevgiyi bitirecek davranışlardan uzak dursun, aynı şey senin için de geçerli tabi ki... tatil zevkiniz farklıysa, bi tatili senin sevdiğin gibi, bi tatili onun sevdiği gibi geçirebilirsiniz... yiyecek konusundada bırakın herkes sevdiğini yesin... yemek pişirirken 2 çeşit pişirilsin, biri senin sevdiğinden, biri onun sevdiğinden... Chess

Ortalığı ayağa kaldırır ne diyorsun, onun için çok kıymetli. joystickinin birini oğlum yere düşürdü diye nasıl kızıyor, zaten bişey olursa da paraya acımaz gider yenisini alır, hem de ertesi gün hemen alır, bilgisayara çok para döktü zaten, en büyük ekran kartı, en iyi joystickler falan, her şeyin en iyisini aldı, bişey söyleyince de benim de hobim bu diyor

ilkim öz ün kitapları güzeldir mesela ahbuben

terapist ya da psikiatrist arıyorum ama bulamıyorum, hala araştırma halindeyim, internette araştırdığıma göre bulunduğum yerde ikisi de yok, gezerek de cumartesiden cumartesiye araştırabiliyorum... ahbuben

senin bilgisayar odasında eşinle olduğunu okuyunca ilk yıllarımız aklıma geldi, bensiz oynayamıyordu, ben de onun yanında oturup kitap okuyordum ama hamilelik ve çocuk hayatımızı biraz daha değiştirdi, hamilelikte sigara içtiği için yanında oturamadım, çocuk olunca zaten eşime de yeterince zaman ayıramadım hala da ayıramıyorum çünkü naptıysam oğlumu da erken yatıramıyorum, uykum yok diyor... çift olarak başbaşa kalamadık doğru dürüst, iletişim azaldı. çocuk da evin düzeninin çok değiştiriyor, ben oğlumu uyuturken, o da tabi yalnız kalınca, bilgisayarı açıyor. Bana kalsa bigün o uyutsun bigün ben uyutayım, ama öyle deyince de oğlumuz benle uyuyamıyor diyor, ya da sen ne iş yapacaksın o zaman evde der. Bi de bilgisayar başında oyunu online oynuyor, karşıdakilerle konuşuyor yani, e ben aynı odada olunca kitaba konsantre olamıyorum o zaman. Ailesiyle sık görüştüğü için bize sık sık geliyorlar, artık annesine gitmiyorum, kendisi gidiyor, zaten 5 ev ilerimizde oturuyor kayınvalidem, görümcem de başka şehirde ama gelip gittikçe canımı sıkar, neyseki az geliyor, o gelince de gitmeyecem. Ablamlarla görüşme konusuna gelince, orada annem babam da vardı ve bütün aileme ayıp etmiş oldu, ben onu hiç bu şekilde zor durumda bırakmamıştım... Ayrıca aramız iyiken, eşim pc başındayken, oğlumu uyuttuktan sonra yanına gittim, birlikte oluruz belki diye, sadece kapıdan baktım napıyosun diye, bana dedi ki birlikte olmak istiyorum aslında seninle ama leş gibiyim sıcaktan terledim çok - bunu aynı anda mikrofondan yanlışlıkla online söylediğini farkedince de küfretmeye başladı bana!!! Hatalı ben oldum yani... T

Laale iletişim kopunca bir daha bağlanmıyor demiştin ya, biz sorunları konuşup barışınca bir süre herşey yolunda gidiyor, ama bir süre sonra yine eskiye dönüyor... Laale Aşikardır Zat-ı

İnanmıyorum ya bu kadar bağımlılık, canım sen iyi dayanıyorsun bence. Hobisi olabilir tamam yapsın ama arada sırada hergün oyun oynamak hiç mantıklı değil bu hobiyi de aşıyor. Çözüm mü bilmiyorum ama bence oturun ciddi ciddi konuşun, ben bu evliliği böyle devam ettirmek istemiyorum. Sen hobim diye hergün akşam oyun oynuyorsun ikimizin paylaşımları azaldı hatta hiç kalmadı. Ya buna bir çözüm bulalım ya da ayrılalım diyin. Oyununu haftada 1 gün oynaması ve evlilik terapistine gitmeyi teklif edin ancak bu şekilde devam edebileceğinizi söyleyin.

Canım zor bir süreçten geçiyorsun belli ki Ama dikkatimi çeken öncelikli konu, lütfen çocuğunu hata olarak görme çalışıyor musun peki ahbuben

Eşim bilgisayarın başına, ben oğlumu uyutmaya çalışırken, oturuyor, yani oğlum uyanıkken değil... Eşime anneni daha az ara dersem bana sert bir karşılık vereceğini düşünüyorum çünkü annesine laf söyletmez, "istediğim kadar ararım, annem yalnız" der. Eşime kalsa birlikte yaşardık, yalnız başına napıyo acaba diye üstüne çok düşüyor annesinin... ama annesinin izlediği programları bile takip etmesi beni artık sıkıyor. Öğlen aralarında zaten hep annesinde yemek yiyor, kayınvalidem de sadece oğlunu ve kendi kızını düşünür, onların huysuzluklarını kabul etmiş, napiim çocuklarım huysuz der onlara karışmaz. Eşim benim nelerden huzursuz olduğumu biliyor aslında ama ilk başta dikkat etse de zamanla yine unutuyor, yani sürekli ona hatırlatmam gerekiyor. Yardım almayı çok istiyorum aslında, sizin bana yazılar yazmanız bile bana terapi gibi geliyor. ahbuben

canım bi an için ben yazdım sandım ama sonra okudukça alime şükrettim.. bizimde ailemiz anlaşamaz ama bunu hiç sorun yapmayız... annesinide soğuttum iyice.. bende yetiştiriliş olarak ep sokulan laflara susardım şimdi bire beş yapıştırıyorum... ailesinden nefret ediyorum tiksiniyorum... ama kocam beni seviyorsa kimseye arcatmam bu evliliği zaten ömür geçiyo bi şekilde mücadeleyle bari kaynanayla mücadele edeyim derdim o olsun.. eşinde aldatma içki kumar varmı ahbuben

böyle mutsuz hayat geçirip de ölmek istemiyorum... ama oğlumuz var arada, onu düşünüyorum sadece, onun yanında tartışmıyoruz ama aramızdaki sorunu büyüdükçe o da farkedecektir. neyin doğru olduğuna karar verebilmek için şimdilk beklemedeyim ama başıma ağrı giriyor düşünmekten... ahbuben

evlilk kesinlikle mücadele gerektiren bişey ama benim hiç bir zaman savaşçı bir ruhum olmadı, ben sesimi hiç evlenene kadar yükseltmedim, hiç kimseyle en ufak sorun tartışma yaşamadım, ama şimdi neden böyle hırçınım artık bilmiyorum... değiştirebileceğim birşey yoktu, ben birisine baskı da uygulayamam zaten, eşimin ailesi bana laf sokarken eşim yanımda değilken yapıyorlardı, o yanımızdayken diyemezlerdi herhalde. Ama onun yanında söyledikleri şeyler de oldu, eşim de sessiz kaldı, savunmadı çünkü onlarla aynı düşünüyordu. Eşimle hep bahsettiğim gibi farklı konularda tartıştık, evliliğin her yılında farklı şeyler, ilk yıllarında klasik kıskançlık tartışmaları, daha sonra hamilelikte beni çok ihmal etti, her akşam bilgisayar odasına girip orada oyun oynuyordu, sigara içtiği için de yanımda oturmamı istemiyordu , daha sonra çocuk oldu, bebek hasta olduğunda uyumadığında hep ben ayaktaydım, normalde de zaten öyleydi, hiç destek olmadı, oğlum biraz da kiloluydu, ayağımda sallamaktan topuklarım hasar gördü, ağrı çektiğim halde, biraz da ben sallayyaım demedi, bunları da hep konuştuk onunla, konuşmadan barış yapmadık asla, bir süre düzeldi herşey ama çok kısa süreliğine... bigün çocuk yüzünden kavga ettik, bana biberonunun yerini sordu, ben de artık yorgundum, sinirliydim bilmiyorum dedim sert bi sesle, o da nasıl bilmezsin diyerek el kaldırdı , ama vuramadı, vursaydı biterdi zaten... Bir kere daha el kaldırdı, onda da yine çocuk yüzündendi. Oğlumuz da hep gece geç yattığı için ben zaten onu ayağımda sallarken hep uyuyakalıyordum. Benim de hatalarım oldu, mesela ben kimseye müdahale etmeyi sevmiyorum, baskıyla birine iş yaptırmayı sevmiyorum, mesela bilgisayar oyunu oynamamsını rahatsız olduğumu söyledim bir süre oynamadı ama sonra yine izin almaya başladı benden, koskoca adam benden izin isteyince ben de kendimi kötü hissedip izin verdim, sonra yine her gece oyun oynamalar başladı... En son da ablama borç verecektim, orda ortalığı karıştırdı, ve iftara çağıran diğer ablama da gitmedi sırf ablamın eşini sevmediği için. Ama benim aileme de ayıp etmiş oldu. Ben ne kadar eşimle küs olduysak da onun ailesi çağırdığında hep gittim... Ama bundan sonra ben de gitmeyeceğim.

Eşimle uzun süredir oynadığımız bir online oyun var. Belki de sizinle aynı oyundan bahsediyoruz. Sohbetlerin edildiği çok aktif bir oyun. Dün gece gene yan yana oynuyoruz, eşimin oyun arkadaşlarından birinin evinden adam konuşurken arka fondan sesler geliyor. Çocuk "baba baba" diye adama birşeyler söylüyor, adam hırsla oyuna devam, arka fonda bir kadın çocuğa bağırıyor bas bas. Tepem attı. Eşime dedim ki " Adama bak ya, kadın çocuğun peşinde gecenin bir vakti bik bik koşuyor, koca adam oturmuş hem sohbet edip hem oyun oynuyor, ne eşine ne çocuğuna yüz veriyor." Çocuk olmasa "birlikte oynayın, şunu bunu yapın " diye ahkam kesmek bir nebze kolay olabilirdi belki. Ama çocuk işin içine girdiğinde tüm düzen galiba değişmek zorunda kalıyor. Ya da sadece kadının düzeni değişiyor, erkek tam gaz herşeye devam ediyor sanırım. İletişimin her kapıyı açacağını ya da sonsuza kadar kapatacağını düşünenlerdenim. Çocuğu ailenizden birisine bir günlüğüne bıraksanız, dışarda yemek yeseniz, baş başa unuttuğunuz o eski günlerdeki gibi bir gece geçirseniz, konuşsanız, birbirinizi dinleseniz, birbirinizi hissetseniz belki yapıcı bir sonuç çıkar. Ne dersiniz? ahbuben

evet chess çalışıyorum özel sektördeyim.

bence siz oğlunuzu uyuttuktan sonra eşinizi karşınıza alıp şöyle uzun uzun konuşun... bütün derdinii anlatın.. gerekirse bu işin artık böyle yürümeyeceğini, ikinizin de birbirinizi sevdiğinizi, başkaları yüzünden bu güzel evliliini ve sevginin bitmesini istemediğiniz söyleyin.. bu işin ortak yolunu bulalım... ikimiz de ailelerimle olan ilşkilerimize biraz ara verip birbirmize vakit ayıralım yoksa bu gidişat ii bir gidişat değil arada çocuğumuz var deyin.. bu sorunu bugün halledemezsek hiçbir zaman halledemeyeceğiz, ya bugün bu konuyu konuşup halledelim ya da bu iş boşanmaya kadar gdecek galiba deyin açık açık.. eğer gerçekten bu işin yürümediğine inancınız varsa tabi.. bakalım eşiniz bu açık ve net konuşmadan sonra size neler söyleyecek.. aslında çözülmeyecek şeyler yok ortada ama eşinizin ısrarla anlamak istemeyişi büyük bir sorun tabi... böyle durumlarda kesin bir karar vermeli ve bu karara göre dediğim gibi karşınıza alıp son konuşmaları yapmazsınız.. baktınız ki değişen bir şey yok. ozaman bu evliliği devam ettirmenin de pek bir anlamı yok gibi.. tabi yaşanılanları biz bilemeyz.. anlattıklarınızdan yola çıkarak tahminlerde bulunuyoruz.. evliliklerde bazen iletişim sorunu olabiiyor... eşler birbirlerini anlayamayabiliyor... ama ayrıldıklarında hatalarını anlıyorlar ve iş işten geçmiş oluyor.. umarım eşinizin hatalarını anlaması da ayrıldıktan sonraya kadar uzamaz da bu evliliği kurtarma imkanınız olur... ALLAH yardımcınız olsun

O zaman özünüze dönüyorsunuz demek ki arkadaşım.. Farklı yetiştirilme, farklı kültür çakışıyor bir yerde demek ki.. Ama size el kaldırdığını da okudum zaten bence olmaz bu iş.. Chess

Çok büyük sıkıntılar yok gibi görünüyor. Yaşayan bilir tabi, kimine göre küçük kimine göre büyük. Siz aslında kendi içinizde cebelleşiyorsunuz. Yasak koyuyorsunuz diye neden üzülüyorsunuz ki. Gerekiyorsa koyacaksınız, bunun içinde üzülmeyeceksiniz. Evli bir insanın, çocuğu olan bir insanın, devamlı bilgisayar başında zaman öldürmesi bana da ters. Bu konuda yasak koyarken, onu zorluyorum, sıkıyorum diye düşünmeyin. Biraz kendinizi, çocuğunuzu düşünün. Hep karşı tarafı düşünmekten oluyor bunlar heralde. Biraz kendinizi düşünün, kendi isteklerinizi düşünün. Hep eşinize uyum sağlamaktan, kendinizi unutmuş ve sıkışmışsınız sanırım. Eşinizin ailesiyle günde 4 kere telefonla, 2 kere yüzyüze görüşmesi bana da fazla geldi. Bu konuda rahatsızlığınızı dile getirdiğiniz mi bilmiyorum ama, getirmediyseniz, azar azar azaltmasını isteyebilirsiniz. Siz nasıl bir çok konuda fedakarlıklar yapıyorsanız, eşiniz de yapacak tabi. O da size uyum sağlayacak, hoşlanmadığınız şeyleri, yasakla ya da başka şekilde yapacak. Açık açık kendinize dert ettiğiniz şeyleri eşiniz biliyor mu, çünkü bana sadece siz içinizde sıkıntı yapıyorsunuz gibi me geldi. Açık açık konuşmakta fayda var, boşanma konusunda acele etmeyin bence. Ayrıca daha sağlıklı düşünmeniz açısından, bir yardım almanız faydalı olabilir. ahbuben

Eşimde aldatma kumar yok, normalde evine bağlıdır, dışarıda bensiz vakit geçirmez pek... ama kötü bir bilgisayar bağımlısı, her gece ben oğlumu uyuturken o da bilgisayar odasına girip online oyun oynuyor, oyun oynayabilmek için farklı farklı pahalı joystickler aldı, ama bilgisayar karşısında robot gibi oturmaktan da boyun ağrıları başladı, 2 gündür viks falan sürüp havluyla yatıyor. Daha önce oyun konusunu çok konuştuk, ilk başta işe yarıyor ama ayrı da kalamıyor. Naznurun dediği gibi acele karar vermeyeceğim, zamana bıraktım ama bu süreç çok uzadıkça huzursuzlanıyorum da... İşin içinde daha anlatmadığım ufak ufak bir sürü birikmiş kızgınlıklar var. İlk 3,5 yıl içinde anlamadın mı diye sormuşsun "ammavelakin", anladım hatta bi ara ciddi ciddi boşanacaktık, sonra annem bizi barıştırdı - ben kararlıydım boşanacaktım ama eşim ben karımı seviyorum deyince bende yelkenler yine suya indi ve barıştık, o yüzden de çocuk yapmayı ertelemek istedim hep ama eşim çok emrivaki yaptı, bir süre sonra karşı koyamadım - dönem dönem sıkıntılarımızı aştık çünkü, ama hep başa döndük. ahbuben

Ben farkettim erkekler daha iradesiz, ben hiç bir kadının oyun bağımlısı olduğunu duymadım her gün bilgisayar başında oyun oynadığını falan. Sigara ve diğer kötü alışkanlıkları da kadınlar daha kolay bırakabiliyor. Benim babam da bilgisayar değil de kağıtlarla oynan oyunları oynar hergün, çocukluğumdan beri hala da öyle. Erkek kardeşim bilgisayardaki oyunu oynuyordu en sonunda bıraktırdık. Ben sıkılırım bir oyun oynarken, tamam bir saat iki saat sonra bu ne der kalkarım. Hatta bana vaktini boşuna harcıyormuşum gibi geliyor, bilgisayar başında bile iş dışında fazla vakit geçirmem. O yüzden bence eşinizi bu oyundan vazgeçirmeye bakın, psikoloğa falan gitsin vardır bir tedavisi. İnanın ilerde çocuğunuzun psikolojisi de etkilenir. Ben bu konuda babamı hiç affedemiyorum, hep kahvedeydi kendimi bildim bileli. Bilgisayar oyunu onun teknolojik olarak gelişmiş hali. Akşam eve gittiğinizde modemi yanlışlıkla kırsanız, mesela yere düşmüştür üstüne başmışsınızdır olamaz mi? R

Birikim, birikim, birikim... Evliliğin sonunu hazırlayan en korkunç yanı...:çok üzgünüm: Boşanın diyemem ama sıkıntılarınızı içinizde biriktirmeyin, iyi kötü ne varsa paylaşın eşinizle.. İletişim kopunca bir daha bağlanmıyor maalesef...

anlattığınız siz aynı ben eşinizde aynı eşim tek fark benimkinde alkolünde olması benim eşimde ana kuzusu anası n derse o olur çok sinir oluyorum. bi evde 2 yabancı olmakta zor evliliğiniz çoktan bitmiş aslında bence size eziyet etmiyorsa boşanmayın çünkü çocuğunuz çok etkilenir N

Evet konuyu çözmek istiyorum, ama psikiatrist gerçekten bulamıyorum, ayrıca önüme gelen ilk psikiatriste gitmeden önce de onu araştırmak isterim, tavsiye üzerine gitmek bana daha da mantıklı geliyor, ama şimdilik birisi yok ahbuben

çocuğumuz olmasa boşanma kararını fazla uzatmadan alabilirdim, ama ikimizin de hep yanında olmak istediği bir çocuğu var, ne ben onu oğlumdan ayırabilirim, ne de o beni... benim annemle babam arasında da sorunlar olurdu, ama ben herşeye rağmen ikisi de yanımda olsun isterdim, çünkü anne ya da babadan biri başka evde olunca hiçbirşey eskisi gibi olmuyor... o yüzden acele karar vermeden önce zamana ihtiyacım var, ama mutlu değilim eşimle... Liza.

bence eşin seni seviyor ama seni sanki kendi ailesine çekmek istiyor. bir süre ayrı kaldığınızda değişirmi bilmiyorum denemeni tavsiye ederim. değişmezse böyle mutsuz olup gideceğine boşanmak daha mı iyi olur ona yine sen karar verceksin. dul olmaktan korkuyorum demişsin ama sen ev hanımı değilsin sonuçta çalışan birisin E

senin yazdıklarını okuyunca aklıma mükemmel kadın kimliği geldi. ve okuduğum yazıyı hemen bulup paylaşayım dedim. Mükemmel Kadın Olmayın! &#8220;Mükemmel kadın&#8221; denildiğinde aklınıza ne gelir? Toplumun ve yaşamın üstüne yapıştırdığı tüm sıfatları eksiksiz yerine getiren kadın! "Mükemmel Kadın Olmayın! İyi bir eş, anne, dişi, seksi, ev hanımı, iş kadını, dost, evlat, sevgili ve daha birçok şey olan mükemmel kadın, neden mutsuz olur? Çünkü bu kadınlar başkaları için yaşarlar! Bir ilişkide kadın, eşinin hayatını gereğinden fazla kolaylaştırdığında, iyi bir iş yapmış olmaz. Her sorunu çözebilen, sorumlulukları üstünde taşıyan, düzeni koruyan ve bunun için insanüstü çaba gösteren kadın, karşısındaki erkeğin genetiğini bozar. İnsan doğası almaya, tüketmeye eğilimlidir ve rahata çabuk alışır. Mükemmel kadın, her konuda başarılı olduğundan, karşısındakine yapacak bir şey bırakmaz. Armut piş, ağzıma düş! İlişkiler, paylaşım olmadan büyümez. Kadın ve erkeğin gelişimi, yaşamın getirdiği sorumluluklar, dersler ve çaba ile doğru orantılıdır. Çocuğunun okul ödevlerini kendisi yapan bir anne, evladının öğrenmesini ve yeteneklerini geliştirmesini engellediğinin farkında değildir. Aynı durum ilişkilerde de geçerlidir. Eşinin işlerini üstlenen, yapması gerekenleri onun yerine yapan, beceremediklerini bir şekilde halleden mükemmel kadın, mutsuz olmaya mahkumdur. İşin garip tarafı, bu yapıdaki kadınların ilişkileri genellikle hayal kırıklığı ile biter. En çok aldatılan, terk edilen kadınlar, kusursuz kadınlardır. Neden aldatıldıklarını anlayamazlar. Üstelik, eşlerinin seçtikleri kadınlar, kendilerinden çok daha vasıfsız olanlardır. &#8220;Benim neyim eksikti?&#8221; Bu cümlenin cevabı havada kalacaktır, hatta şok etkisi bile yaratabilir ama eksik olan kusurdur. İlişkiler paylaşım üzerine kuruludur. Mükemmel kadın, eşinin yapacaklarını üstüne aldığında, zaferlerini de elinden almış olur. Çaba göstermek, uğraşmak için ortada sebep bırakmaz. Heyecanı, hevesi kalmayan bir eş, doğal olarak gidip, kendini göstereceği, yaratacağı başka ortamlar arar. Çevrenizdeki insanları bir düşünün. İçlerinde, mükemmel olduğuna inandığınız ama hala neden evlenemediğini ya da mutsuz bir ilişkisi olduğunu anlayamadığınız kişiler yok mu? Dışarıdan bakıp, dört dörtlük kadın dediklerinizle birlikte yaşadığınızı hayal edin. Hazır bir hayat. İlk başlarda çok keyifli gelse de, zaman içinde son derece sıkıcı, tek düze ve boş bir yaşam şeklini alır. İnsani egonuz zarar görür. Mükemmellik, kendinden vazgeçmek demektir. Sürekli başkaları için yaşamak, onların ihtiyaçlarını gidermek, onların sevdiklerini seçmek ve hazırlamak, hep başkalarını düşünmek, mükemmel kadını kişiliksiz kılar. Kendi hayatından vazgeçmek, saçının her telini süpürge etmek, gereksiz özveri ve fedakarlık göstermek, karşı taraftan alkış ve takdir almaz. Düzenli olarak bunlar yapıldığı için, görevmiş gibi algılanır ve kıymet bilinmez. Kusursuz ve mükemmel olmak, sadece zarar verir. Eşini, çocuğunu, kendini hatta dostlarını bile zor bir psikolojik sürece sokar. İlişkiler paylaştıkça değer kazanır ve keyif verir. Mükemmel kadın mutlu olamaz. Başkalarının hayatını düzenlerken, kendine ait bir yaşamı unutur. İnsan dediğin kusurlu olur. Hataları, yanlışları ile var olur. Mükemmellik, insana ait değildir. Kusursuz veya mükemmel kadın olmayın. Bu sizi ancak, ruhsal köle ve yaşam hizmetçisi yapar. " Alıntıdır. Sizde bu nedenle mutsuzsunuz gibime geldi. ahbuben

Keşke istanbulda yaşıyor olsa idiniz İnci hanımla temasa geçebilmenizi isterdim. Ondan öğrendiğim ve hayatımıza uyguladığım taktikler sayesinde inanın evlilik hayatımızda çok şeyler değişti. Tabiki önce kendimizi değiştirmek sonra karşımızdakinden bunları beklemek gerekiyor. Bunu yaparkende aradaki saygıyı heyecanı yeniden oluşturmakta önemli. Evliliklerde insanlar gibidir demişti İnci Hanım hastalanabilir. İlgi ve şevkat ister inanın doğru. Önce kendine değer vereceksin sonra karşındakine. Eşinize kendinize zaman ayırmanız gerektiğini ve çocukla ilgilenmesi gerektiğini kırıcı olmadan tatlılıkla anlatıp önce kendinizi şımartın biraz. Sonra güzel ortamlar yaratarak eskilerden güzel günlerden konuşarak başlayabilir gelecekte ne kadar güzel günlerinizin olabileceğini ona hatırlatabilirsiniz. ahbuben

senin yerinde olsam ortada çocuk olsa bile boşanmayı tehdit olarak dile getirirdim bir süre ayrı kalabilirsiniz çocuğunu alıp ailenin yanına gidip biraz kafanı dinleyebilirsin. ailem üzülmesin diyorsun ama sen herkesi düşünmekten kendin çok üzülüyorsun. benim eşimde öyle ailesine çok zügündür. mesela anneme anne demez ama ben onun annesine diyorum. bayramlarda özel günlerde aramak aklına bile gelmez ama kendi annesiyle günde iki üç kere konuşur. sanırım genel olarak kendi ailesine düşkün olur S

Arkadaşım sana naçizane önerim olacak birde evlilik terapistini dene bende müthiş işe yaradı internetten ulaşabilir İnci Yeşilyurt gerçekten onun öneri ve tavsiyeleriyle 13 yıllık evli olduğum 5 yılda öncesi 18 yıllık eşimi yeniden tanıdım bendeki eksiklikleri giderdim ondaki yanlış davranışların kırıcı olmadan üzerine giderek düzelttim. ve ben tek başıma gittim İnci hanıma inan yararını gördüm. Ve şuan rabbime şükürler olsun yeni veli çiftler gibi birbirimize düşkün yılların verdiği birlikteliğimizin çelik gibi sağlam olmasını sağladı yardımlarından dolayı İnci hanıma minnettarım İstanbulda olduğundan sanada yardımcı olabilir umarım. ahbuben