Çok doğru söyledikleriniz. Zaten eşim psikolojik destek almaya karşı. bizim sorunlarımızı bize tamamen yabancı olan birinin çözemeyeceğini düşünüyor. eşimin iyi yönleri çok, gayet çok ama bu durum, benim yaptıklarımı görmeyişi ve takdir etmeyişi bana kendimi değersiz hissettiriyor. ayrı apartmanlara geçsek bile dediğiniz gibi onun takıntıları beni mutsuz edecek. devam edecek çünkü bu durum. aynı apartmana geçmediğimiz için mutsuz olacak ve ben de mutsuz olacağım sonuç olarak. belki aynı apartmana geçsek bile değişmeyecek durum. bu sefer yine onlar yanlız gibi gelecek ona ve belki aynı ev için tartışacağız sonrasında.

Ailesiyle vakit geçirmen, hergün 5 saat yol katetmen, her ihtiyaçlarında yanlarında olman bunların hiçbir anlamı yok eşine göre bunlar fedakalık değil ona göre senin görevinn bencil erkek modeli... Sen yaşıycaklarını görür gibisin şimdideN.. Sana verebilecek bir önerim, aklım yok fakat Allah yardımcın olsun

Bunu söylemek belki kolay uygulaması zor ama, yapılacak sey de belli. Eğer esine mantiklica bunu anlatamıyorsan ikna edemiyorsan resti çekeceksin. Ya da ömür boyu katlanacaksin. Allah yardımcın olsun. Böyle söyleyen bir adam senden önce ailesine deger veriyordur. Bu da evlilikte en azından benim, kabul edebileceğim bit sey degil. bence edilmez de sovr86

eski konunuzu da okudum. ben daha 3 aylık evliyim ama bu evlilik olayında şunu anladım açıkçası: birşeyi kabul edecebilecekseniz edin ve onunla nasıl yaşayacağınıza bakın. yok kabul edemeyeceksiniz, bu sizin psikolojinizi bozan birşeyse değiştirmek için çabalayın. ısrar edin, tekrar tekrar anlatın. gerekirse yumuşak dil fayda etmiyorsa kavga edin ama düzenin aynı gitmesine izin vermeyin. aynı giden düzen benim psikolojimi mahv edecekse bunun devam etmesine nasıl seyirci kalabilirim? siz de bu yönden ruh halinizin sıhhati için birşeyleri değiştirin artık. eşinizin isteği madem sizin psikolojinizi bu denli sarsıyor ve istemiyorsunuz... o zaman ısrar etmeye ve direnmeye devam edin. kabul etmeyin. gerekirse her gün bunu konuşun, eşinize fikrinizi tekrar tekrar anlatın. konuyu boşanmaya getirmemeye çalışın. bu anlamda rotanızı kaybetmeyin. ortada bir sorun varsa buna odaklanın, ilişkinin geneline değil. sizin sorununuz bu ailesi ile beraber yaşama olayı, ilişkinin tamamı değil. bunu çözdüğünüzde sıkıntılarınızın büyük çoğunluğu da bitecektir. bu yönden ısrarcı olmaya devam edin bence. öte yandan... kendinizi bu kadar yıpratmayın. elinizden geleni yapın ama sonrasında biraz olayları akışına bırakın. fazla hırslı davranmayın. eşinizin kalbini sizin yönünüzde değiştirmek için dua edin ve ona iyilikle muamele edin. konuyu siz açmayın olabildiğince, ona iyi davranın ve kendisi konuyu açtığında onu dinleyip sonra kendi fikirlerinizi söyleyin. sırf muhalefet etmek için değil sebep sonuç yönünden anlatmaya çalışın. bu konuyu ancak eşinizi ikna ederek çözersiniz bunun için de biraz sabırlı olun ve konuya da kafayı bu kadar takmayın. kafanızda büyütürseniz çözümü daha da zorlaşır... son tahlilde nasip neyse onu yaşayacaz, bu yönden biraz rahat olun...

Ahh canımın sıkılmaması keşke mümkün olsa. yüzüm gülmüyo, yemek yiyemiyorum bi bilsen... ama boşanmayalım aman ayrılmayalım gibi bi düşünce yok kafamda. sadece yazık olmasın, onca yaşanmışlık, güzel zamanlar var... ve güzel de bi bağımız vardı bizim bütün bunlar olmadan önce, ona yazık olmasın istiyorum. ama galiba durumun kötü olmasının yanında bi de beni ezip geçmesi bana çok koyuyor. çocuk bambaşka bir mevzu zaten. ona da söyledim. bu durumda çocuk yapamam, ayrılırsak onun da günahına giremem dedim. T

Çok iyi fikir biliyo musun!! Bunu ailemle konuşayım. Eşim durumdan bahseder mi, onu bilmiyorum sadece. "Canı sıkkın şu sıralar ben de farkındayım ama ne olduğunu bilmiyorum" filan mı der acaba... Çok saol canım, çok iyi fikirdi bu! sovr86

Hayırlısı olsun, yapacak denecek çok şey yok. Umarım en güzel çözümü bulursunuz. kikirikli Canım

Ya var ya bunları yaptım bakın ben neler neler yaptım diye söylemedim. yaparım, yine yaparım, önemli değil. eşim için değil, onlar için yaparım. benim için değerli insanlar. maddiyatın önemli olduğu doğru ama huzur satın alınamaz. onlar mutsuzsa biz de mutsuz oluruz sonuçta. benim üzüldüğüm nokta eşimin bunlar zaten olması gerek şeylermiş gibi davranıp daha fazlasını beklemesi. ben buna kırılıyorum. ama gerçekten öyle diyor. yani "napcaktın ki başka?" diyor. biraz bile bile geldin, ben sana gül bahçeleri vaad etmedim diyor yani.

Siz yeterince fedakarlık yapıyorsunuz, daha da fazlasını istiyor. Acaba bunların hepsini tek başına mı düşünüyor? Yoksa annesi kardeşi ona baskı mı yapıyor? Zaten yanyanasınız, sonrasında aynı evde diyebilir. Umarım kısa zamanda uzlaşırsınız.. kikirikli Canım

söyledikleriniz çok mantıklı. ısrarcıyım zaten, şu an bence yapılabilecek en iyi şey bu. ki gerçekten neden bunun gerekli olduğunu anlamıyorum. çünkü zaten her sıkıntılarında hatta sıkıntıları olmasa bile yanlarındayız. o kadar çok dua ediyorum ki... hayırlısı neyse o olsun diye. eğer hayırlısı aynı apartmansa, buna kalbim ısınsın ve kabul edeyim diye de dua ediyorum. canım arkadaşım, anlattım herşeyi hatta alt üst oturan insanlardan duyduklarımı bire bir anlattım ama diyor ki zaten sorunlar olacağını biliyoruz. sorunları aşıp mutlu olmaya bakcaz diyo. bir görseniz, nasıl sabit fikirli bi adam... offf napcam ben? T

yok yok var ya onların hiçbir şeyden haberi yok. ne eşimin düşüncesinden, ne kavgalarımızdan... ve hatta benden çok memnunlar, kayınvalidem her yerde söyler. bunların hepsi onun işgüzarlığı tamamen. bu daha da üzüyor zaten beni. keşke evlenmeseymiş benim eşim ya, keşke annesiyle kalsaymış... T

ailen eşinle konuşsun baktın eşin ailene bilmiyorum falan derse ozaman annengil kayınvalidenleri arasın kzımın sesi hiç iyi gelmiyor telefonda çocukların arasında bir sorunmu var desin T

Evet durum bu maalesef. En ideali ailece destek alıp artık deyim yerindeyse benzetmemi mazur görün "kayınvalidenizin eşinizi sütten kesmesi" tabi ki. Ama bu koşullarda bunun olmayacağı çok açık. Ayrı ya da aynı apartman siz kendi içinize bir yolculuk yapın ve bu ahvali kabullenip kabullenmeyeceğinize bir karar verin. Kabullenmek kolay değil, kabullenemiyorum deyip bir anda silip gitmek kolay değil. Ama sizi en iyi siz bilirsiniz. Eğer kalmaya karar verirseniz eşinizle kapsamlı bir konuşma yaparsınız, bazı kurallarınız olur ve asla ve asla onlardan taviz veremeyeceğinizi onun o kuralları laçkalaştırmasına da izin vermeyeceğinizi de anlatırsınız. Örneğin haftada birgün mutlaka kendi başınıza olmanız gibi... Bu kuralı delmeye çalıştığında da çok sert şekilde tavır koyarsınız. Ama bunun yanında da kalmaya karar verirseniz kendi kararınızın arkasında durup artık kendinize de eşinize de bu konuları sorgulamaz olanla mutlu olmaya çalışırsınız. İşiniz zor, ne kadar baştan konuşup ortamı mümemmelleştirseniz de yıllar içinde yıpranacaksınız, kolay değil. Bir de son bir nokta var, eğer çekip gitmeye karar verdiyseniz son bir deneme yapın. Resti çekin ve bekleyin, gerekirse annenize gidin. Bittiğini söyleyin. Küçük bir ihtimal de olsa sizi kaybetme korkusu ile silkinip kendine gelebilir, annesinden kendini sıyırabilir. Ama dediğim gibi buna çok ihtimal vermiyorum. T

Eski konunu biliyordum zaten. İşler sarpa sarmış iyice... Ne demek bu ya. Her şeye katlanan, fedakarlık yapan sizsiniz... Nasıl saçma bir şey... Evlilik İKİ taraflı mutluluk için yapılır. BİZ olmak için... Eşiniz ben tek başıma mutlu olayım, sende buna seyirci ol aileme bak diyor... Süpermiş süper... Ben sinirlendim burada... temmuzz

yan apartmanda olmak yetmiyor mu yani. neden yetmiyor anlamadım. bi ihtiyaçları olsa kaç dakika sürer ki gidip gelmek. aynı apartmanda olmak aynı evde yaşamak gibi olacak pijamalarla falan her an gidip gelinsin durumu. olmaz bence. çok ve gereksiz şeyler istiyor senden. annesiyle konuşmanın işe yarayacağını hiç sanmam. sonuçta oğluna bu psikolojik baskıyı aşılayan o. T

ömür boyu katlanmak ne kadar acı bi durum değil mi? ben ona sordum, ben de senin ailen değil miyim dedim neden beni ezip geçiyosun dedim, ben seni bırakmıyorum ki, sen de mutlu olacaksın bak gör diyor... T

eşim ne beklemiş biliyo musun canım biz annesiyle ana kız oluruz, ben zaten onları severim ve beraber olmaktan çok keyif alırım ve onun da işleri kolaylaşır sanmış. her akşam yemekleri orda yemek isterim sanmış, hafta sonları beraber takılmaktan keyif alırım sanmış. benim kendi annemle ilişkim çok iyidir, onun annesiyle de öyle olabilirim sanmış. o yüzden bu sorunları yaşıyoruz şimdi. zaten söyledi, ben annemle ana kız olursunuz sanmıştım dedi. . push ; T

şu erkeklerin laf kalabalığı yapıp haklı duruma gelmesi yokmu valla hastasıyım... ne yapıp edip resmen suçlu hissettiriyolar insana kendini... kimse istemez böyle bi durumu tabiki... yani iyi düşün... yapamayacaksan yıpratma kendini... ama bi dene bence... T

Kızlar, hepinize çok çok teşekkür ederim. insanın kendisi içinden çıkamayınca, söylenen her şey ne kadar da faydalı oluyor... durumu anlamanız için her birinize cevap yazmaya çalışacağım ki konu iyice net olsun herkesin zihninde... Çok teşekkürler hepinize... . push ; T

ne güzel hem abinizin sayesinde hem de sizin ve annenizin düşünceliliği sayesinde işler ne güzel çözümlenmiş... aynı ev durumu şu an söz konusu değil. çünkü dediğiniz gibi maddi imkansızlıklarınız varmış sizin. ama benim kayınvalidemin maaşı var, ki eşim bir çok şeylerini karşılar zaten. zorunlu şeyler değil, çok keyfi şeyleri de mesela küçük kardeşini jimnastik kurslarına göndermek gibi. siz çok inceymişsiniz, ne güzel başbaşa kalsınlar diye bazen odanızda kalırmışsınız. benim kayınvalidem de çok iyidir ama maalesef biraz düşüncesizdir. o hep birarada olmak ister mesela. sıkılır değilse. veya biz dışarı çıkarken zaten onları götürmek durumunda kalırız, veya götürmezsek üzülürler, onları yanımızda istemiyoruz diye. küçük görümcem kendisi söyler zaten ben de gelebilir miyim sizinle diye... anlayacağınız, biraz daha ince olsalardı ben de endişe etmezdim ama değilller. ve eşim onlara hayır diyemez, hele de keyfi bir konu için... kaldım öylece... T

Eşinizin ailesi tarafından bakınca durumlarını anlamaya çalışıyorum, onların yanında olma isteğini, sorumlu hissetmesini anlıyorum. Ama evlenmiş bir insanın evliliğine karşı da sorumlulukları da var, arada ki dengeyi çok iyi kurmalı, kimseyi kimse için feda edemez. Siz evlisiniz, bazı kararları verirken, sizin de fikriniz ve kaldırabilecekleriniz önemli. Eşiniz ailesine zaten destekçi imiş, siz buna karşı değilsiniz ki, istediği şekilde vakit de geçirebiliyor. Herhangi bir durumda yanlarına hemen ulaşabilecek kadar yakın. Bu durumda aynı yerde oturmanın ve bu konuda size baskı yapmasının manası yok. Onlara destek olması için buna gerek yok. Çok uzakta oturur, o zaman anlardım, ben bayanım ve benim babamda yok, ben bayan olduğum halde aileme karşı sorumluluk hissediyorum ve yanlarında olmak istiyorum. Buna rağmen gidip aynı semtten bir ev turmadım, eşim bu konuda bana anlayış göstermesine rağmen, ben eşimin işinin olduğu semti tercih ettim, ama eşimde sağolsun ne zaman istesem, ne zaman ihtiyaçları olsa beraber koşmuşuzdur. Ne evliliğimi ailem için, ne de ailemi evliliğim için harcayamam, dengeyi kurmak lazım. Kaldıramayacağınız bir yükün altına girmeyin derim, siz eşinize ailesiyle ilgili her türlü anlayışı gösterin, ısrarla duygularınızı anlatın, sonuda kadar zorlayın. Umarım eşiniz sizi anlar, en son haddinde, ayrılık düşüncesini düşünün bence. R rouges

Canım dediğim gibi onlar durumu bilmiyor, bilseler ne olur bilemiyorum ben de. beni en çok kıran da bu galiba, beni onlar kadar sevip değer vermememesi. ailem durumu yeni öğrendi. ben çok kötüydüm, anlatmak durumunda kaldım onlara. onların eşimle konuşması iyi bir fikir olabilir ya, doğru diyosun. bi konuşayım ben de ailemle. çok saol canım ya... T

Canim hic bir yere gitme. Evinden cikma. Ve inan caninida hic sikma. Ben gelmiyorum bir yere de esine ve kestir at. Haaaa sen direndikten sonra böylesi olmaz ben seni istemiyorum derse bilki seni sevmiyor, sadece ayriligin kolay olmasi icin bahaneler uretiyor kendince. Ben ayrilacagim bu böyle olmaz derse hay hay de ve hic uzulme. Inan böyle bir evliklikte olmaktansa ayrilmak daha iyi senin icin. Cunku gencsin. Bir tanidim bu sekil yasadi, ve esi sonunda bosadi hatta siddet uyguladi ailesi icin. Kizda bosanirim ama bir daha onlarla ayni evde oturmam dedi. Buda sekiz yillik bir evlilik, ve bir oglu vardi. Sekiz yil bekledim dedi ama esim degismedi diyordu. K

seni çok iyi anlıyorum... özellikle gerekirse ben her zaman gideyim veya onların bi ihtiyacı olduğunda gelsinler demeni takdir ediyorum... yeter ki benim özelime, benim yaşam alanıma birebir müdahale içinde olmasınla düşüncene çok hak veriyorum... aynı ev değil anladığım kadarıyla... altlı üstlü olacakmış... en azından kapını kapattığında kendinle baş başa kalabileceğin, bu benim evim diyebileceğin bi evin olacak... aynı evin içerisinde olmaktan çok daha iyi... sende çalışıyosun... en azından bi sosyal hayatın var... 7/24 evin içerisinde değilsin... evlilik fedakarlık gerektirir... bu konu yüzünden boşanmayı düşünmen abartılı geldi bana... kayınvaliden iyi biriymiş... sen şu an kayınvalidesiyle aynı binada oturan bi sürü insandan daha şanslısın... çünkü karşındakiler iyi insanlar... bu çok önemli.. bu yüzden yuvanı yıkma derim ben... sen kendi bildiklerini kendi doğrularını uygulamaya devam et... ne çok samimi ne de çok uzak ol eşinin ailesiyle... sınırları koyarsan, sen rahat edersin... bi kere daha düşün... Allah yardımcın olsun Meleknaz Herşeyin

Canım arkadaşım, asıl üzücü olan nokta da bu ya, kayınvalidem benden çok memnun. nasıl olmasın? her zaman yanlarında olduk zaten bu güne kadar. hep gittik geldik. onlar da geldi. hizmette kusur etmedim. kadın daha fazlasını beklemiyor zaten. mesele tamamen benim işgüzar eşim. onların bişey istediği yok... kayınvalidemle konuşursam çok kırılır hele de kendisi bi şey demediği halde kendiyle alakalı bir şekilde evliliğimin bitme durumunda oluşuna çok üzülür, memleketine döner kzıyla. eşim de bundan korktuğu için ona hiç bir şey söyleyemedi bu güne kadar, sorunlarımızın hiç farkında olmadı. ve zaten boşanırsak da bu yüzden, sebebin bu olduğunu onlara söylemeyecek. düşünün yani. sebebin şiddetli geçimsizlik olduğunu söyleyecekmiş, kim inanırsa artık... yani kadının hiç bişeyden haberi yok. T

Esiniz neden evlenmis? Tek bir eylem icin mi acaba? T

evliliğimi bitirmek benim için de seçeneklerden biri. hani güzel zamanlarımız adına, elimden geleni yapmadan karar vermek istemiyorum sadece. ama dediğin çok doğru, ailesi benim önümde anlayabiliyorum bunu. annesinin bi günahı yok bu konuda kadından bi talep gelmedi ki... benim eşimin işgüzarlığı. buna daha da kızıyorum ya... T

Maalesef eşinin düşüncesi değişmeyecek gibi görünüyor. Kendini o şekilde şartlamış artık. Sana sabret veya özveride bulun diyemiyorum çünkü bu kadar içli dışlı yaşamak bana da çok ters. Eşinin bunu dayatma olarak öne sürmesi bence haksızlık. Ailesine o kadar düşkünse, evlenmeseymiş. K

yaa sanki ben yazmışım gibi geldi. yaşadıkalrımız çooook benziyor tatlım. daraltan allah bunaltmaz, mutlaka bi çıkış yolu verecektir sana. nolur gönlünü ferah tut. aynı şeyleri yaşadım bende aynı sorunlar... eşin değişmez, çünki benimki de aynısı değişmezz biliyorum. ama biziim şartlarımz değişti çoook şükür. onlar farklı bi şehire taşındılar. memleketlerine gittiler. haaa 3-4 sene sonra bizde tayin olcaz oraya yüksek ihtimal gene aynı sorunlar olcak üstelik aynı apartmanda. ama dur bakalım diyorum 3-4 seneye kim bilir neler olur. rabbim bi çıkar yol verir. bende senin gibi düşünürken çoook karamsarken birden onların tayini çıktı gittiler. ve rahatladık. belki rabbim sana da bi çıkış yol verir tatlım. eşinle ilgili çok problemin yoksa mevlam bu konuda yardımcın olur inşş

Kızlar merhaba tekrar, Daha önceki konumu okuyanlar bilirler eşimle sorunlarımızı. http://www.kadinlarkulubu.com/esi-esinin-ailesi/556007-icinden-cikamadim.html Şimdi içinden çıkamadığım için tekrar yazma gereği duydum. öncelikle olanlardan bahsedeyim bu süreçte. konuyu açtığım günden bir kaç gün sonra ben çok mutsuz olduğum ve yemekten içmekten kesildiğim için eşim sorunun ne olduğunu sordu bana. söylemek istemedim. kararım net değildi. ama üstüme geldi biraz ve söyledim. ona "Sen değişiyorsun, evlendiğim şartlar değişiyor ve ben bu kadarını kaldıramıyorum, daha kötü olacağım" dedim. o da bana dedi ki "sen iste veya isteme, eninde sonunda alt üst yaşayacaksın çünkü annemle yaşayan küçük kız kardeşim var ve bana ihtiyacı var. ben onlar aynı apartmana yerleşmeden mutlu olamayacağım" dedi. huzursuzmuş... her gün gidip görmesine rağmen, haftada 3-4 günü onlarla geçirmemize rağmen, her ihtiyaçlarını da görmemize rağmen ona yeterli gelmiyormuş ve bu evde onlar uzaktalarken huzurlu olamıyormuş ve artık o çok mutlu olduğumuz başbaşa geçirdiğimiz zamanlarda mutluymuş gibi yapamayacakmış. halbuki bana gerçekten o zamanlardan keyif alıyor gibi geliyordu. gülüyordu, eğleniyorduk. o evde bir çocuk büyüyormuş ve her an onun yanında olması gerekiyormuş bu şekilde olamıyormuş gibi. size zalimce gelebilir. ben de o çocuk için kendimce bir şeyler yapıyorum. eşimin onu ders çalıştırmasına, onunla vakit geçirmesine hiç karışmıyorum. açıkça da söylüyorum, istersen her akşam saat ona kadar orada dur, gece gel de dedim. ben evimde durmak istiyorum, ihtiyaçları olduğunda onlar gelsin veya ben hemen gideyim onlara istiyorum diyor. ama benim alanıma müdahale etmeyin benim alana ihtiyacım var. her an beraber olmak hem ilişkileri yıpratır, hem ben kalabalık aileye alışık değilim önceki hayatımda da yanlız yaşadım dedim. onların yapısını biliyorum. hep beraber olmak isteyecekler. yemekler tamamen beraber olacak ve biz mesela bir haftasonu evde uzun kahvaltı yapmaya karar vermişken, onlar çay içmeye gelecekler bize. bi dışarı çıkmaya kalksak görecekler ve onları götürmek istemediğimiz için küsecekler veya zaten onları götürmek zorunda kalcaz. veya kız kardeşi benim evimi sevdiği için ve bir takım bilgisayar oyunları filan oynayabildiği için hep gelmek isteyecek. zaten geldiklerinde de gece 12 olur hafta içidir, ertesi gün ben 2.5 saat yol gideceğimdir ama yine de gitmezler. biliyorum çünkü tanıyorum onları. ve benim eşim de ağzını açıp bişey diyemez onlara. ama bana diyo ki ben senin mutlu olmanı sağlayacağım ama bazı şeylere katlanman gerekebilir. yapacak bişey yok. diyorum bana denize atla ama boğulma diyosun. zaten bitirmeyi düşünüyosun, bitecekse en azından verdiğin sözü yerine getirmiş, denemiş öyle bitirmiş olursun diyor. tamam, şimdiden bitsin o zaman diyorum, psikolojim bozulmamış olur diyorum. iyi olack sen kafandaki sınırları kaldırsan diyor. annesini annem gibi gördüğümde, gidip gelme olmasın diye düşünmediğimde güzel olacakmış. olacaksa işime yakın isterim bi de yol çekmem diyorum, kardeşimin okulu var en fazla yarım saat kısalacak mesafen diyor. her an bu konuyu konuşuyoruz beraberken. dışardan ailesine bi şey belli etmemeye çalışıyoruz. bi kaç defa cidden söyledim boşanalım o zaman diye. ben bu yola seninle başladım, seninle devam etmek isterim diyor. bana şu hayatta şanslı olduğum bi şey söyle diyorum, ben senin şansınım diyor. ve benim eşim ev işine karışmaz etmez, beni şımartıp el üstünde de tutmaz, maddi olarak da benim maaşım çok şükür zaten yerinde. yani bi de bunun ilerisi var. çocuk mocuk olduğunda da yardım falan etmez biliyorum. yani hayatımı harcayacağım gibi hissediyorum. annenin mutluluğu için benimle olan ilişkini mi harcayacaksın diyorum. başka çarem yok diyor. ve en kötü kısmı şu: annesinin böyle bir talebi yok. düğünde onu yanlız bırakışından bahsediyorum , o anne. doğurduğu için bile ben herşeyi yapmalıyım diyor. o huzurlu olduğunda ben zaten mutlu olacakmışım. ya benim huzurum diyorum, anlat bana nasıl olacağını; şimdi sana şöyle olacak böyle olacak diyip kararını etkilemek istemem diyor. bunu yapacaksan, benim için, beni sevdiğin, güvendiğin ve evliliğin için yap diyor. herşey elimden alınıyor gibi hissediyorum, mutsuzlaşıyorum gün geçtikçe. beni annem yemeden içmeden kesileyim diye mi doğurdu? insanlra nasıl davranıldığını görüyorum, üzülüyorm ve acıyorum kendime. yıllar sonra bir kaç çocukla ömrümü istemediğim, keyif almadığım bir hayatta geçirmiş olmak istemiyorum. ama şunu da belirteyim, eşimin değişmezse eğer kötü alışkanlığı yoktur. el üstünde tutmaz, iş yapmaz ama hakaret etmez. yemek yoksa niye yapmadın demez. ama annesi ile ilgili her konuda surat asar. onlarla gezmek için dışarı çıkmak istemediğimde surat asar. kayınvalidem de çok ama çok iyi ama düşüncesiz ve çoğunlukla önce kendini düşünür ve onu gezdirmemizi bekler hep ve ister. kızkardeşi de çok cici bi kız ama hep beraber olmamızı ister asla gitmemizi istemez. direkt yüzünü asar biz giderken ve gittiğimiz saat de en erken 10 olur. mesele şu ki ailesi talep etmeden bu işgüzarlığı yaparak bunu istiyor ve maalesef eşim hesapçı bi insan. hep ölümü gösterip hastalığa razı eder insanı. artık böyle olsun istemiyorum. başka bir nokta da bu şekilde yaptığım fedakarlıkları fedakarlıktan saymıyor çünkü aslında o fedakarlık etmiş çünkü ben söz verdiğim halde aynı evde oturmak zorunda bırakmamış beni. ailem benim psikolojim bozulmasın diye ne yaparsam yanımdalar. tam bilmeseler de sorunları, hissediyorlar. öyle dediler. ne yaparsam yanımdalar. tabi ben iyiyim diyorum onlara. napcağımı bilmiyorum, daha kötü olursa diye korkuyorum. nasıl çıkacağım bunun içinden?

Ya bence sorun aynı apartamanda ya da yan apartmanda olmak değil. Babanın kaybı ile ilgili bir büyük travma içindeler ve daha da önelisi 2 yaş civarında kırılması gereken anne bağımlılığını kıramamışlar. Ve yazık küçük kızcağızı da sürüklüyorlar buna. Sahipsizlik duygusu yaşayan kayınvalideniz kötü niyetle olmasa da çocuklarının psikolojisini de etkilemiş. Eşiniz ise hala bir ergen, aşamamış. Bununla baş etmek ve mücadele etmek kolay değil. Çünkü örneğin psikolojik destekle eşinizin anneden bağımsızlaşmasının sağlanması halinde bile, annenin oğluna olan patalojik bağı kırılmış olmayacak. Bu noktada zaten evin aynı partmanda ya da yan apartmanda olması konusunu düşünmek gereksiz bence. Siz eğer "bu travmayı yaşayan bir adamla yaşayabilirim, ben sevgimle onu da sararım ailesini de, yıpranırım ama buna değer, göğüslerim, eşimin iyi yönleri bunu kapatır." diyorsanız aynı apartmana geçin. Ama zaten bu ortamda hayatınızı sürdürme gücünüz yoksa -ki bu da saygı duyulacak bir tercih, katlanmak zorunda değilsiniz- ayrı apartmanlarda kalmayı eşiniz kabul etse bile onun takıntıları sizi gene yıllar içinde mutsuz edecek. Yani uzun lafın kısası aynı apartmanda da yan apartmanda da yaşasanız sizin içinde bulunduğunuz travmatik durum değişmeyecek. Gitmeyecekseniz eğer, evliliğinizi sürdürecekseniz bari aynı apartmanı kabul edin de eşinizin -asla normal olmayan ama maalesef var olan- vicdan azabının verdiği ekstra psikolojik baskıdan kurtulun. T

eninde sonunda ya sen bitecen ya evlilik bir karar ver yok geçinmeme sebiniz şiddetli geçimsizlik falan diyecekmiş yazıklar olsun ona temmuzz

dediğiniz doğru, aynı ev gibi olmasını istiyor zaten ama bana bunu söyleyemiyor bence. çünkü kardeşine baba olmak istediğini söyledi. kesinlikle çok gereksiz zaten her şeylerine koşuyoruz daha çok eşim koşuyor ama ben de oradayım hep. kayınvalidemin suçu olmadığından neredeyse eminim var ya, belki sitem etmştir ama bi beklentisi olduğunu hiç anlamadım ben bu zamana kadar. bilmiyorum yine de insanların içi dışı bir olmayabiir... S

düşün, onlar kırılmasın da ben mahvolayım. önemli değil. gözünün önünde eriyorum, sürekli uyuyorum. umurunda mı bilmiyorum. francesca Hayat 1 gündür, o da bugündür.. tek ayak

senin konun içimi karartıyor okurken bile durumun çok zor ama kayınvalidenle konuşmaktan başka çaren yok aman onlar kırılmasın diye diye seni bitirmiş seni neyazıkki ailesi kadar sevip değer vermiyor ailen falan yokmu onlar konuşsalar eşinle ailesiyle sanda yazık ya S

ailen eşinle konuşurken hiçbirşeyden haberleri yokmuş gibi konuşsun "kızımın halini hiç iyi görmüyorum bir sorunmu var falan" yapıcı konuşsun onlarla eşin kötü olmasın diye dedim T

çok zor şeyler yaşıyorsun. senin kadar sabıredemezdim doğrusu... benim k. validemde görümcemle birlikte yaşıyorlar. görümcem yaş olarak büyük farklı o... görümcemin aylık bağkur ödemesini eşim karşılıyor. onun dışında para vermiyor ailesine. bende bazen bu bile fazla gelebiliyor. eskiden nasıldı... kadın evi çevirir, adam ihtiyaçları karşılardı. kime ne vermiş, parayı ne yapmış, erkeğin sorumluluğundaydı. şimdi işler değişince bizler ne yapacağımızı şaşırıyoruz. çalışıyoruz. para kazanıyoruz. ortak parayıda vermesi sorun oluyor. ama sen ona karışmamışsın. parasını istediği gibi vermiş durmuş... taviz tavizi doğruyor şimdi... alıştığı için bir taviz daha bekliyor eşin... altlı üstü oturmak çok zor. biz küçükken ananemlerle oturduk. ve babamın teyzemle arası bozuldu. halende bozuk. inş. güzel karar alırsın. mutlu olursun. çok mecbur kalırsan altlı üstü oturmayı dene. bebek düşünme bu arada. baktın olmuyor, kimse senden bilmez. en azından denedim olmadı dersin... evli ve aşık olmasaydın kesinlikle kabul etme derdim. T

bence de neden evlenmiş ki ailesine o kadar düşkünse! canım, senin rest çekme zamanın gelmiş. her ne kdar basitmiş gibi görünse de senin derdin bence ciddi bir dert. iş eşinde biter, ikna olmazsa işin çok zor. rest eçkmelisin, çünkü anladığım kadarıyla güzel konuşmadan anlamıyor.

Kendimden pay biçerek cevaplamak istedim, Bizde ilk evlendiğimde kayınvalidemle 1 yıl oturduk.. Küçük yaşta evlendim, Karşımdaki kişiler olgun, yaşını başını almış insanlardı, bu yüzden beni anlayabileceklerini düşündüm, ama onların beklentisi aman biz gelin rahatı görelim, hizmetimiz görülsün, aman oğlumuz yanımızda olsun, Bazen onlardan, bazen benden kaynaklanan sorunlar yaşadı, arada kalan hep eşim oldu... Olabilecekleri öncedende kestirmek mümkün.. ama şunu bilir şunu söylerim, isterseniz siz en iyi olun, isterseniz kayınvalideniz vs. kayınpederiniz... EV EV ÜSTÜNE OLMAZ... Herkes herkesi bi yere kadar idare edebiliyor... Boşuna dememişler, ağlarsa anam ağlar, gerisi yalan ağlar... Bu hayat böyle dediğiniz gibi geriye baktığınızda güzel bir ömür, güzel yaşanmışlıklar bırakmak istiyor insan.. O yüzden benim tavsiyem güzel bi şekilde gerekirse eşinize kimin nazı, sözü geçiyorsa iletişim sağlayın ve kararının yanlış olduğunun farkına varsın derim... Hakkınızda Herşeyin hayırlısını dilerim.. curiouss

eşin evlenmeseymişde ömür boyu annesi ve kardeşiyle otursaymış diyesi geliyor insanın, madem evlisiniz ev değiştirmek düzen oluşturmak vs vs bu kararları tek başına almaya çalışıyor olması çok kırıcı. Sonrada klasikk muhabbetler kadın dır dırımış falan filann doğru düzgün hareketler edinde bizde mutsuz olup dırdır yapmayalımm... Her dediğine evet diyip fedakarlığın dozunu kaçırmak fena hallde kişilikte yıpranmalara neden oluyor sanırım erkeklerde... Ve eşin yaşamadan aklı başına gelmiycek sanırım evi değiştirdiğinde korktuıkların başına geldiğinde senin yüzün hep asık ve mutsuz istemediğin hayatı yaşıyor şekilde gördüğünde mi akıllanıcak veya hiç akıllanmıyarak alışacaksın diyecek büyük ihtimall S

En idealini ben önerdim ona. "Gel evlilik terapistine gidelim" dedim, "Olmaz, o ne bilir benim ne hissettiğimi" dedi. Sanırım kabullenip kabullenemeyeceğimi benim de iyice düşünmem gerekiyor. Hani nasıl söyleyeyim, "asla ve kat'a olmaz demiyorum, sadece bu kadar taviz verdim zaten; daha fazlasını da verdiğimde benden bi şey kalmayacak o çok sevidğim evliliğimden bi şey kalmayacak diye üzülüyorum. yine de iyi düşünmem lazım. gitmek de kolay değil, emek var yaşanmışlıklar var, paylaşılmış hayaller var.. bilmiyorum. ailesi istemiş olsaydı bu durumu, daha kolay olurdu. o zaman beni ezip geçtiğini, onları öne koyduğunu düşünmezdim ama onlara bu denli düşünceli davranıp beni ezip geçmesi çok kırıcı... elimden geleni yapıp dediğiniz gibi resti çekeceğim galiba. belki bu bir çözüm olur. bilmiyorum ama belki...

kız zaten annesinden öğreniyor öyle davranmayı. şimdi annesi sürekli biz mesela gezmekten bahsedince "ee biz de geliriz, biz de merak ediyoduk zaten orayı" veya "biz napcaz o zaman?" diyince, kız da ondan görüyor, öyle davranıyor. büyüyünce değişir kesin, tatlı bi kız. ama annesine göre hep beraber olmak güzel bi şey ki başbaşa kalmak istememizi anlayamıyordu zaten hiç. keşke haftada bir gün beraber yiyip dışarı çıksak. o zaman cennet olurdu bana. ben buna da razıyım ama haftada 3-4 gün beraberlik de tamam ama eşime yetmiyor bu işte. onlar da yanlızız filan dedi mi, hepten mahvoluyor eşim. ben de diyorum ki "anne bak, 2 kişi olmak yanlızlık değil adı üstünde yalnız, yalın yani tek olmak lazım yanlız olmak için ama siz berabersiniz kızınla. sen böyle diyince o da etkileniyor bak" diyorum ama fayda etmiyor. beş dakika sonra yine "yanlız kaldık, yanlızız" filan. eşim de diyo mesela "şimdi onlar yanlız kaldı" filan diye. ben de evde tek başıma kalıyorum hiç şikayetim olmuyo ama... S

Arkadaşım yazını bir solukta okudum gercekten zor bır durumdasın yukarı tukursen bıyık aşağı tukursen sakal ama hayat senın hayatın buna sen karar vereceksın devam etsem benı neler beklıyor bıtırsem neler bekler dıye analiz yapman lazım sorun eşinde annesini suçlayamıyorum belkıde kadın senın isteksiz gitmenden haberi yoktur yorumları okumadım ama acızane fıkrım bence asıne soyle ben gelmek ıstemıyorum zaten işte yoruluyorum rahatsızım de hasta hasta senı getırecek degıl yaa evımde uzanıp dınlenmek ıstıyorum de bu benım en dogal hakkım sen gıt isteklerini yerine getir haa yetemiyorsan arzu edrsen kalabilirsinde bırak beni yorgun bedenimle, beynimle lütfen rica ediyorum de baktın sana surat yapıyor yapsın çokta tııın ama şunu iyi bilki birgece annesınde kalsın evını yatagını ve senı özlediğini farkedecek yanlısını anlıyacak sen sadece kendıne zaman tanı boşanmak en son düşünecegin şey olsun canım özgur bırak onu aılesıyle ılgılensın onlarşla zaman gecırsın ama yemın ederımkı nefesını senın yanında alacak cunku hıc bır erkek rahat ev ortamını bırakıpta annesınde zaman gecırmez o kendıne görev edınmıs mecburum dıyo boşvweeeer sen gıtme amaa baktın hiçbirşey ıstedıgın dogrultuda gıtmıyor zaten kafnda btırmek ıstedıgın bır evlılıgın var ee kaybedecek bişiyin yok benimde sana sadece yapacagım dua olur RABBİM HAKKINDA HAYIRLISINI VERSIN hayırlı kararlar almanı nasıp etsın... T

Hayatınızın başrolü eşin ve ailesi... Sen sadece herkesi mutlu etmeye çalışan bir kuklasın gibi davranıyor eşin... Üzüldüm ya okudukça yazma gereği duyuyorum... Bence artık kendi hayatının iplerini eline alman lazım... Bunu nereye kadar kabulleneceksin... yazık... S

Eşine bu durumu annesine anlatacağını bu konuda sürekli tartıştığınızı ve hatta ayrılma sebebi olacağını söyle belki geri adım atar. Hemde nabız yoklamış olursun.. S

madem kayınvalideniz iyi. bu konuyu onunla konuşun. tabi güzellikle ve onu olabildiğince kırmadan. belki oğlunun isteklerinin çok da mantıklı olmadığını, evliliğin bekası için aldığı kararları uygulamaması gerektiğini, böyle de çok mutlu olduğunu falan samimiyetle oğluna kendi ağzıyla söylerse oğlu ikna olabilir. tabi bu hususta kayınvalidenizin evliliğinizin tehlikede olduğunu anlaması lazım. umarım size yardımcı olabilecek kapasitede biridir. yoksa anladığım kadarıyla eşiniz sabit fikirli. onu bu işin doğru olmadığına ikna ederse ancak annesi eder.