Genelde tüm insanlar hayatının bir döneminde bunu yaşar. Yalnız değilsiniz. Ben sizin gerçekten iyi bir psikolog yardımıyla bunu atlatacaginizi düşünüyorum. İhtiyacınız ilaç değil, sizi anlayan birinin size yol göstermesi. Skyline10 Üye Anneler

Kavga sebepleriniz ne, havadan sudan seyler mı yoksa olan olaylar mı

Psikolojik destek almaya gücüm bile yok demişsiniz hepimiz belli dönemler geçiyoruz bu yoldan bende dahil. İnternette çok yararlı size iyi gecelek videolar var en azından bir kaç saatinizi ayırıp o videoları izleyerek toparlanmayı deneyebilirsiniz. Skyline10 Üye Anneler

Aşırı düşünüyor olabilir misiniz? Sürekli keşke şu olsaydı böyle yapsaydım böyle deseydik bunu alsaydım gibi. Ve sürekli bir plan yapıp ona uygun yaşamaya mi çalışıyorsunuz? Enufak bir aksilige tahammülünüz mu yok? F

Nasıl başlıcağımı bilemiyorum.. Hani artık fazla düşünmekten düşünememeye, hatırlayamamaya, olana bitene şaşıramamaya bunun gibi şeylere başlarsınız ya.. O durumdayım.. Doktora gitmem gerektiğini biliyorum yardım almam lazım.. Ama şimdiye kadar kaç kere gittim bi türlü heh bu çok iyi doktor dediğim olmadı.. Terapi alıp iyileşenlere özeniyorum ben bi türlü yapamadım çnkü.. O kadar yorgun hevessiz halsizim ki.. Afedersiniz tuvalete bile gitmek zulüm geliyor resmen... İnsan ilişkilerim sıfır oldu.. Hiç kimseyle görüşesim yok.. Beni anlamıcaklarını düşünüyorum... Anlayanda yok zaten herkes kendi derdinde anca ben dinleyip akıl veriyorum herkese.. Bide bu haberler üstüne daha çok umutsuzluğa mutsuzluğa sürüklüyor.. Çocuk istiyorum ama bi yandan ona bile hevesim gitti heycan yok içimde.. Herşeye karşı amaan ne konuşucam amaan niye yapıcam modundayım.. Dua ediyorum ama sanki karşılık alamıyormuşum gibi hissediyorum.. Eskiden hissederdim şimdi hissedemiyorum.. Anlatabiliyor muyum bilmiyorum ama tam anlamıyla yaşadıklarım bunlar... Hobi edinin kitap okuyun bi kahve için dışarı çıkın diceksiniz.. Hepsini yapmaya çalışıyorum... Ama içimde bi boşluk bi tükenmişlik bi isteksizlik var... Bütün gün susarak kimseyle konuşmadan oturmaya o kadar alıştım ki eşim eve gelince bişeyler konuşmaya çalışınca çenemi o an kullanıyorum sadece düşünün.. Bi garip geliyor ana ilk defa konuştum diye geçiriyorum içimden... İşin garibi başlarda şikayetçiydim artık sevmeyede başladım yalnızlığı... Ama beni tedirgin ediyor üzüyor bu durum.. Gençliğimi güzelliğimi bu duygulara heba ediyorum... Ve çıkamıyorum işin içinden kime anlatsam çok ciddiye almıyor.. Bazen kendimi intihar videoları izlerken buluyorum yapıcağımdan değil sadece o insanlar neler hissedyorlardı da o duruma geldiler merak ediyorum.. Benim farkım yok onlardan sadece ben nefes almaya devam ediyorum... Allah inancım varken ve muhteşem aileme bunu yapamam.. Onları o halde bırakamam o acıyı yaşatarak.. Ama çokta yorgunum kendimi sıkışmış hissediyorum... Benim gibi olanlar, ya da geçmişte yaşamış olanlar beni anlıcaktır... İç dökmeydi sadece...

Öncelikle şikayet etmekten vazgeçin çünkü şikayet ettiğiniz zaman beyniniz umutsuzluğa doğru yol alır heves sevinç tutku mutluluk gibi terimler kaybolur gider ruhunuz sancır boşluğa düşersiniz. Sizin kendinize mutlu olmayı öğretmeye ihtiyacınız var etrafınızda size mutluluğu aşılayacak gezeceğiniz eğlenebileceğiniz birileri yoktur belkide kendi başınızada yapabileceğiniz şeyler mevcut para kazanç durumunuz varsa gezin tozun eğlenin dışarıda eğer sürekli şikayet ederseniz hep mutsuz hissedersiniz kabullenip olayları iyi bir bakış açısına yoneltin şükür etmeyi öğrenin meditasyon yapın indirebileceginiz uygulamalar mevcut spor yapın şikayet etmeyin ama lütfen umarım mutlu bir hayat surersiniz :)

Ah inşallah çok teşekkür ederim güzel dilekleriniz için

Çok deniyorum aslında... bişeyler yapmaya gülmeye konuşmaya bişeylere dikkatimi vererek izlemeye çalışıyorm.. Ama kendimi yine dalmış düşünürken buluyorum... Birde üzerine dünya genelinde olan bu sıkıntı eklendi.. Yapacak birşey yok şuan benim için.. Beklemede kalıcam bu süreç bi bitsin çaresine bakarım... Miss Bride Supervisor Anneler

Çok düşünüyoum.. Her şeyi herkesi... En ufak şeyi takıyorum uykularım kaçıyor... Çok hassasım çok duygusalım... Ama sanki bunlarıda hissedemiyorum son zamanlarda çok öfkeli agresif tahammülsüz oldum.. herkesi tersliyorum sonra çok pişman olup ağlıyorum... Sevineniyorum gülemiyorum ağzım sanki mıh gibi.. Hiç konuşmasam konuşmam günlerce ve beni rahatsız etmez bu durum.. Ki ben hareketsiz duramayan uzun süre oturdumu sıkılan içi içine sığmayan hayalleri olan biriydim... H

İns en kısa zamanda bebek haberi alırsınız ve hayatınız cokça guzel olur. Benim unıde arkadasımın bebek skntısı vardı doktor sorun yok takıyorsun kafanı dagıt demıs o da unıversıteye okumaya gelmıstı. İkinci donem hamıle Oldugunu ogrendı. Dikkatini derslere vermıstı. sızınde dikkatinizi buseye verme imkanınız var mı H

Çoğu zaman benim de yaptığım bu.. Eğer bi ortama girmek zorunda kalırsam bende rol yapıyorum.. Kimse bişey anlamıyor.. Ama içimden her defasında bişeyler eksiliyor... Ve artık çağrılsamda gitmiyorum bi yere...

Aslında destek almanız sart geldi bana bu durumda gebelik olursa hamilelik depresyonu ve daha kotusu lohusa depresyonu olabilir ben yasadım cunku. İhmal ettim gitmedim hamılelıgımde ve sonrası cok kotu gectı emzirirken ılac kullanmak zorunda kaldım cok sukur duzeldı durumum eskiye Gore H

İlaç bana çok iyi geliyor sıkıntılarımın büyük bi bölümü geçiyor... Biraz onunda etkisi var aylardır kullanmıyorum... O kadar boşum ve yalnızım ki hamilelikte kafam dağılır meşgul olurum daha iyi hissederim gibi geliyor... Çnki bebek deniyorum ne zamandır stresten sanırım olmuyor 2mizde kontrole gittik bi sıkıntı yok çok şükür... Olmadıkça daha depresyona giriyo da olabilirim belki bilemiyorum H

Depresyon gibi..

Çooook... Ama en başta evlilik ile ilgili.. Eşimle çok iyiyken çok kötü sözlerle tartışıyoruz... Ve bu evliliğin başından beri böyle... Çok bağlıyız ama kavgalarımızda bi o kadar kötü oluyor.. Buda beni düşüncelere itiyor.. Yaşım geçiyor çocuk istiyorum ama maddi durumumuz beni korkutuyor.. ailem ve çevrem çok iyi durumdayken benim bu maddiyatla ilgili sıkıntılarım beni çok üzüyor.. Bi yandan eşimi bu yüzden bırakma düşşncesi bile vicdanımı mahvediyor çok üzüyor zaten yapmam böyle bişey.. Bu kavgalarda beni olumsuz düşüncelere itiyor.. evliliğimzde bunca sene bi adım ilerleyememek ama çevremdeki herkesin daha iyi şartlarda olduğunu görmek... Hep şöyle yaparız böyle yaparız diye hayallerle geçti seneler ama hiç bi adım ilerlemedik.. Bunlar hevesimi fazlasıyla kaçırıyor... H

Yazdıklarınızda birazda kendimi gördüm aslında bende bi uzmandan terapi almıştım bilinç altı temizleme terapisine bile girdim ama herşey bende bitiyor bende başaramadım tek farkımız ben güçlü mutluymuşum gibi görünüyorum Herzaman acımı gülüşlerimin altına saklıyorum tek fark bu.

Bu tedavilerde süreklilik gerekir, ta ki psikoloğun size telkin ettiği şeyleri kendi kendinize telkin edene kadar. Yani psikolog yardımı alırken yapabildiğinizi, psikolog yokken de yapabiliyor duruma gelmek bahsettiğim.

Oda olabilir.. Hiçbişey yapmıyorum boş boş dolanıyorum.. Ya da evde oturuyorum.. Zaten içimden gelmiyor oyalıcak olsam kendimi yapabiliceğim şeyler var ama ruhum istemiyor resmen.. Çökkünlüğümü anlatamam... nelluniverso Her birimiz kendimize ait bir Evrenin

Tetikleyen şeyler oldu tabi... Hala daha oluyor... Ama farkettiğim şey... Gülemiyorum hiç.. Yalandan gülüyorum... İçimden gelmeden sırf korkumdan... Hasta olmıyım arada pozitif bişeyler olsun hayatımda diye komik bişeyler izleyip gülüyorum... o

Bende aynı şekilde... Sizi çok iyi anlıyorum...

Depresyondan daha ileri bişey varsa oda olabilir... . push ; H

Sıkıntınızin kaynağı nedir? Ne olmadığı için kendinizi tamamlanmiyor hissediyorsunuz? Skyline10 Üye Anneler

En az bir yıl devam etmek gerekiyor bu tür tedavilere diğer türlü tatmin edici bir sonuç elde edilmiyor. B babely7967

Havadan sudan saçma sapan kaşın neden oynadı neden öyle dedin çocukça şeyler.. Fazla sevgiden oluyor sebebini biliyorum biraz da ego savaşı var aramızda ikimizde baskınız... Ama benim hissettiğim şey bunların çok ötesinde... Bunlar her evde olan şeyler... Bazen fazla oluyor çok üzülüyorum o ayrı.. Ama içimde bi tükenmişlik hevessizlik var.. Yaşayan ölü gibiyim.. H

İstediğim hayal ettiğim gibi olmadı bi çok şey... Çocuk istediğim zamanda olmadı..( deniyorum 30 lu yaşlardayım) Evliliğimde maddi sıkıntı çektim çok saçma sapan şeyler yaşadım bu yüzden.. Görmediğim şeyleri gördüm bu evlilikte.. Ama eşimi seviyorum bu yüzden bırakmayı düşünmedim hiç.. Düşündüm ama yapmadım yapamadım... Hala daha belirsiz durumumuz parasal anlamda... Yordu bu evlilik beni çok maddi manevi... Çevremizde genel olarak ailemde dahil herkesin durumu çok iyi... Ben çok geride kalmış bişeyleri yapamamış hissediyorum kendimi... H

Acaba monotonluktan mı bu hisleriniz nelluniverso Her birimiz kendimize ait bir Evrenin

Bu sekilde hissetmenizin sebebi ne Monica Bellucci Neydi ya dur dilimin ucuna gelsinde

Hep izliyorum kitaplar aldım okumaya çalışıyorum odaklanmak çok zor benim için son zamanlarda... Deniyorum dışarı çıkıyorum sevdiklerim ailemle olmaya çalışıyorum ama eksiğim çok.. İçim sönük hevessiz.. Tarif edemiyorum.. nelluniverso Her birimiz kendimize ait bir Evrenin

Psikolojik destek alıyor musunuz benzer bir durumdayım o sebeple H

İçimde heves yok... Dediklerinizi çoğunzaman yapıyorum zorlada olsa.. Ama mutlu değilim. Çok teşekkür ederim iyi dileğiniz için sizde hep mutlu olursunuz inşallah

Şöyle bir sadece kendi yazdıklarınızı yukardan aşağı peş peşe okur musunuz? eşle kavgalar, bebek sorunu, maddi sorunlar. hep aynı üçlemeden bahsetmişsiniz. nedensiz bir depresyon gibi değil. öyle olsa bunları sebep sayamazdınız, bebek dileyenlere nasıl sevinçle verdiğiniz yanıtlara bir bakın. yalnız bir de şu gözle bakın, farkında mısınız mutsuzluğunuzu hep dış olgulara bağlamışsınız. yani sanki eşinizle kavga etmeseydiniz, maddi durumunuz daha iyi olsaydı ya da bu bebek tam siz istediğinizde doğru anda olsaydı mutlu olacakmışsınız gibi. o arayıp durduğumuz mutluluk bir yerlerde, bir olayın, bir günün, bir edinimin ardında değil. başta bunla başlayın. şimdi burada. bunları okuduğunuz gözlerde, benim yazdığım ellerde. eğer hislerimizi bizim dışımızdakilere endekslersek dünyanın kahrı bitmedi bitmez. bakın insanlar savaştan, hastalıktan kırılırken sanki bunu yapmaya hakkımız yok değil mi? hmm ama siz de buna hak veriyor ama elimde değil diyorsanız o zaman destek şart. ama okuduklarımdan anladığım sizinki biraz 5 yaşında çocuğun "ama şimdi istiyorum tutturması" gibi olmuş, ki umarım öyledir, bu kadar basittir. kendinizi en iyi siz tanırsınız tabi. ama şu mutsuzluk ya da mutluluğu kendi dışında gelişen olgularda aramayı bi bırakın kenara, bi de öyle deneyin. öneririrm, byron katie "olanı sevmek". e tüm gün konuşasınız bile yok ya, vakit var madem, bi deneyin.. Mi-Ok

Umarım şu stresli zamanları en iyi şekilde atlatırız da bende bi doktora gidebilirim İnsanı bu olan bitenlerde strese sıkıntıya itiyor.. Miss Bride Supervisor Anneler

Ciddi depresyondasınız. Kotu bir gecmıs iniz mı var ya da suankı hayatınız mı kotu. Bırseyler tetikliyor olmalı.