babanın baskıları vs. derken birşey söylemekten çekinir olmuşsundur belki... kendinde aşabilirsin. ama olmadığını düşündüğün an psikoloğa git. en azından yöntem öğrenirsin. Gezegen X

Selam sende anksiyete yani diger adiyla asiri kaygilanma var. Bu da ozguven eksikligine sebep oluyor. Ben 2 yil surundum psikiyatriye gitmeye raziydim ama ailem istemedi. Daha sonra ailem baktilar duzelmiyorum hem onlarin hayatida zindana donuyor gittik ilac verdi 2 ay sonunda yuzde yetmis oraninda duzelme oldu. Ben o haldeydim ki iki kisi ile yalniz oturamiyodum o kadar kaygiliydim. İlacimda hafif dozdaydi yani. İlaci 4 ay sonra biraktim. Simdi cok daha iyiyim artik olsa olsa en fazla rezil olurum diyorum. Ama tabi bazen geri kaygilandigim oluyor o da kisa sureli.

Bunun bendeki bir rahatsızlık olduğunu hayatımı bu kadar mahvettiğini yeni anlıyorum

Teşekkür ederim. İlgin için...

Mükemmelliyetçilik derken neye göre mükemmelliyetçilik. Herkesin mükemmel gördüğü şey farklı farklıdır. Mesela sana göre balkonlu ev mükemmel evdir. Bir başkası balkon tercih etmez. Sana göre kariyer yapmak mükemmel bir hayattır. Bir başkasına göre çocuk yetiştirmek mükemmel bir hayattır. Herieşyde en iyisi, mükemmeli olma gereksinimin biraz babanın otoritesinden geliyor sanırım. Ya kızarsa, ya döverse, ya bağırırsa korkusuyla yetişiyor çocuklar. Ben senin yazı dilinden, kurduğun cümlelerden, seçtiğin kelimelerden, kendini ifade gücünden ve hayatını etkileyen olumsuzlukların farkındalığından ötürü depresyonda olmadığını düşünüyorum. Sen sadece kendini depresyonda olduğuna inandırmışsın. Bence hayatında renk yok. Işık yok. Işık olmadığı için kendi iç dünyanı aydınlatamıyor ve kendi ışığını hayatına yansıtamıyorsun. Acınacak hale düşmek istemiyorsan kendine karşı biraz acımasız olacaksın. Yani, başkaları yapıyor da benim ne eksiğim var, ben bunu başarabilirim, bu ne ki, başarmalıyım diye telkinlerde bulunmalısın. Bu hayatta hiçbirşeyi de hayatının merkezine koyma. Birşey de başaramasan bile dünyanın sonu değil. Ya da milletin ne düşündüğü de önemli değil. Hedeflerini gerçekten ister ve çok çalışırsan yapabilirsin. Yok eğer onu yapamam bunu beceremiyorum dersen hayat önünden akıp gider, sen ardından bakakalırsın. Topla kendini ve çok çalış. Başarabilene kadar. pitirtay

Merhaba arkadaşlar. Biraz uzun oldu bu nedenle konumu okumasanız dahi sorularıma yanıt verirseniz sevinirim. 1)Mükemmeliyetçi olup bundan kurtulabilen yada bunu kendi içinde törpüleyebilen var mı? 2)Eğer yoksa bu hastalık gibi tedavi edilebilir bir şey mi? 3)Psikolojik destek almak veya ilaç tedavisi olmak şart mı? 4)Mükemmelliyetçilik ve bence buna bağlı bendeki sosyal fobiden kesin olarak kurtulmak mümkün mü? Evet biliyorum araştırıpta öğrenebilirim fakat benim gibi olan var ise kendi tercübesini ilk ağızdan öğrenmek istiyorum. Benim derdim; mükemmelliyetçilik. Son bir yıldır mükemmeliyetçi olmanın bende ortaya çıkarttığı zararları anladım. Sürekli düşünüyorum analiz ediyorum hedefler koyuyorum kararlar alıyorum yada karalar alamıyorum çünkü bir sürü ihtimali düşünüp bataklığa saplanmış gibi kalıyorum. Bir süre sonra bu karmaşa içersinde hedeflerimden vazgeçiyorum. Sonuç bir dünya hayal kırıklığı. 5,6 sene evvel ailevi problemler yaşadığım dönemde depresyona girdim ve tedaviye ihtiyacım varken doktora vs başvurmadım. Ayrıca babamla problemlerimiz var. Kendisi diktatör kıvamında bir insan. Küçüklüğümde kusursuz sessiz sakin &#8220;ot&#8221; gibi olmamızı isterdi. Yapılan yanlış ve hatada sorgusuz sualsiz ceza veren biriydi. Bu daha çok şiddet içerikli olurdu. Zamanlada kusursuz olmaya çalıştım. Çünkü "korku" unsuru içimde gelişti. Uzun bir dönem bu şekilde geçti. Son 2 yıldır kendimi toparladım. Fakat kendi başıma düzeltmediğim bazı şeyler var. 1) sosyal fobi var sanırım. Bunu da genelde yanlış anlaşılma, kaybetme, rezil olma, başarısızlık korkusundan kaynaklandığını düşünüyorum. Örn. Korkumdan patrondan hak ettiğim zammı istemiyorum. Sınıfta hocaya soru sormak için içimde mücadele veriyorum. Sırf mülakatlarda bana soracakları sorulara doğru düzgün cevap veremeyeceğim yada kendimi ifade edemeyeceğimi düşündüğümden iş değiştirmeye korkuyorum. İngilizcem anlama ve yazmada iyi ama konuşamıyorum. Konuşamama, takılma, yanlış kelime seçimi, rezil olma duygusu falan çıkıyor karşıma. Sırf bu yüzden yurtdışıda okuma hayalimden vazgeçtim. Kpss a kariyer kadrolarında mülakat sınavından geçemeyeceğim korkusundan müfettişlik hayalimden vazgeçtim. Bir sürü şeyden vazgeçtim. 2)Düşünmeden duramıyorum bu beni çok yoruyor. Bildiğiniz takıntı gibi oluyor. Örneğin yakın gelecekteki hedefim meslek değiştirmek (muhasebeden &#8211; ik &#8216;ya geçmek istiyorum) ve yüksek lisans yapmak. Ama her günüm bununla geçiyor. İk&#8217;ya geçeceğim ama sosyal iletişim becerilerinin yüksek olmasını gerektiren bir meslek. Bireysel ilişkilerde hiç sorun yaşamasamda iş gereği sorun yaşacağımı düşünüyorum. İngilizcem anlama ve yazmada süper ama konuşamıyorum çünkü yine karşıma sosyal fobi çıkıyor. Konuşamama takılma yanlış kelime seçimi rezil olma duygular çıkıyor. En önemlisi yüksek lisans yapmak istiyorum şuan benim için herşeyden önemli ve bekleyen mülakat süreci beni ölesiye korkutuyor. Tüm bunlar neredeyse heran her yerde aklımda ve ben bu durumu değiştirmek için ne yapacağımı bilmiyorum. Anlıyorumki bu mükemmelliyetçilik ve sosyal fobi beni ölesiye köreltiyor. Hayatımı etkiliyor. İçimdeki öğrenme şevkini kariyer gelişimimi hedeflerimi herşeyimi mahvediyor. Herşeyden vazgeçiyorum, kaçınıyorum. Hepsini geçtim sırf sosyal olarak gerek aile, akraba gerek iş ortamı gerek arkadaş ortamında insanlara sinirlendiğimde yada hayır demem gereken yerde diyemediğim için kendime olan saygım azalıyor. Benim bundan kurtulmam gerekiyor. Ee biz ne yapalım diyorsunuz değil mi? Konunun başındaki sorularımı yanıtlarsanız sevinirim.

bugüne kadar neden beklediniz? hastalığınız bu hale gelmeden çoktan bi psikoloğa gitmeliydiniz bence. bütün hayatınızı mahvetmesine izin vermişsiniz bu hastalığın. bari geri kalanını kurtarın. Gezegen X

Bence sende psikologa gitmelisin. Ben daha çok senin yaşadığını sosyal statüsü benden yüksek yada yaşı benden çokça büyük olan kişilerle olan iletişimde yaşıyorum. Ben gideceğim psikoloğa

Merhabalar ablacim ablacim bendede bu tarz bisey var sanirim. bu kadar olmasada. bende asla ifade edemem kendimi. alacagim tepkilerden cok korkarim. hatta hakkimi savunamam. arkadaslarim ssosyal cevrem var. fakat bunun disinda insanlarla heycanlanmadan bisey konusamam. yani belkide durumumuz biraz farkli olabilir ama mesela bi lokantadayiz ailecek catalim kirli mi geldi. ben soyleyemem. anneme derim ki soylermisin anne degistirsinler. bunun gibi mesela. ya yanlis bisey dersem. ya olmazsa. ya yapamazsam. fazlasiyla bu heyecanlar var bendede. kendi ailemle bile rahat konusamiyorum. ki ailem Allaha sukur ki asla boyle brni dinlemeyen susturan tarzda degiller. ama en ufak duygularimi ddusuncelerimi bile soyleyemiyorum mesela biri birinden bisey isteyecekse okulda. direk ister ama ben kac kere dusunuyorum nasil istesem ne diyim. butun soyliceklerimi onceden planliyorum. disari ciktigimda insanlar ne der nasil bakar. sirf bu yuzden kendime cok dikkat ediyorum. basortum yamuk mu yada beni sinir eden tam olmasini istedigim gibi olmayan bisey varsa zaten olmayan cesaretim iyice kayboluyo. ben sacimin guzel olmadigi gunlerde el bile kaldirmazdim ki cok gozukmeyim diye. ozguven eksikligi de olabilir bu bendeki ama bende illa bisey olacasa en mukemmeli olmali diye cook yipranirim. istedigim gibi olmassa hoop butun hevesim gider. buyuk hayalkirikligi yasarim Gezegen X

Öyle yada böyle tedavi şart yani. Tamamen kurtulmak istiyorum. Şuan doktor hastane araştırıyorum. Gezegen X

ben psikolog karsisinda da konusamam ki insanlara kirilsam bile soyleyemiyorum. kendi basima agliyorum zirliyorum onlara soyleyemiyorum. icime atiyorum. birine birseyi bi duygumu soyleyecek bile olsam kac kere prova yapiyorum. yine yok icimde kaliyo. agzimi acipta soyleyemiyorum. eger cok kirildiysamda agliyorum yine konusamiyorum. konusmaya baslicak olsam agliyorum. ve mesela ben biryerlre hep babamla gittim. hastaneye mi gidilcek hoop babam arabayla hastaneye birakir bu yasimda bile -16yasimdayim- babam yapar islemlerimi. doktora yanimda gider. en ufak alisverislerimde bile onlayim. o olmadi illa annem var. kisitlama degil sadece ne bileyim. oyle oluncada biraz o yuzden kendim halledemiyorum islerimi. benim yerime hep baskasi hallettigi icin. her yere babam biraktigi icin otobuse dolmusa felan binme fobim olustu. insanlar nasil balar ne der. ins univ gidene kadar asarim bunu. cunku o zamanlar ailem yanimda olmayacak. psikologa da gidebilirmiyim bilmiyorum.( babama desem gel bana anlat der. ki o gercektem dinlemeyi bilen ve anlayisli bir baba. yinede anlatamiyorum A

Babana anlatıpta olacak bir şey değil. Babana uzmn desteğine ihtiyacın olduğunu söylemelisin.

Öncelikle cevapladığın için teşekkürler. Şuan depresyonda olduğumu düşünmüyorum. Kendime olan bir inançsızlığım vs yok. Fakat biraz baktığımda bilinçsizce bir çok şeyden kaçındığımı fark ettim. Mesela patronla konuşurken nefes alamayacak kadar kötü oluyorum ellerim soğuk soğuk terliyor. Kalbim yerinden çıkacakmış gibi oluyor. Hiç bir şeye başaramayacağım psikolojisiyle yaklaşmamaya çalışıyorum ama az önce bahsettiğim fiziksel etkilerden kaçınmaya çalışıyorum. İçimdeki karamsarlık vs yok ama o an başka türlü bir tepki veremiyorum. Kontrol kabiliyetim gidiyor sanki. Kendimde gördüğüm mükemmelliyetçilik yaptığım herşeyde en iyiyi yapmaya çalışmam bunu sürekli takıntı haline getirmem vs. Kendimi yıpratmam. Kötü olumsuz başarısızlık durumunda sürekli kaçınmaya çalışmam. Mesela not ortalamam 3,89 geldi. Neden 4 değil diye kendimi yıpratmam beni yoruyor. Elimde olmadan yapıyorum bunu. Nefesim daralmadan kan ter basmadan kısaca eziyet çekmeden bu süreçleri atlatmak istiyorum bu aşılabilir bir şey mi? Gezegen X