çalışmıyorum canım. çalışamıyorum, çünkü bebeğime bakacak kimsem yok. eşim çalışıyor, ben bebişe bakıyorum.. haklısın eşim hep alttan aldı.. hatta bu sabah dedi "2yıldır alttan alıyorum, bir şey demiyorum ama yeter artık diycem" falan diye eşimi çok seviyorum, o da beni çok sever.. her şey üstümüze üstümüze geliyor... bir de evliliğim zarar görürse hepten bi başıma kalakalıcam hayatta...

Siz ne kadar da onları istemiyorum diyorsanız da onların yokluğu hiç aile olamamak sizi bu kadar üzüyor. Şimdi zaten bir aile olmuşsunuz eşiniz, siz ve yavrunuz. Lütfen geçmişe odaklanmıyorum Sizi anlayamayız ama size biracıkta olsa moral verebiliriz. Şimdi sıra sizde siz anne oldunuz, bırakın annenizi, kardeşinizi, geçmişinizi. Yavrunuza anne olun odaklanmayın bunlara. Arayın annenizi ve istediğinizi söyleyin. Çocuğunuz biraz büyüdükten sonra kreşe verip mesleğinize kaldığınız yerden devam edersiniz. Ama bu yıllarınız inanın geri gelmez.

hayır hayır hayır lütfen, şu ayrımı yapmama izin verin. kaza vardır, kaza vardır.. kaza geliyorum demez, kazara olur, bilemezsin olacağını ve istemezsin kaza yapmak... yanlışlıkla olur... izin verin anlatayım o günü... kayınpederimin vefatının 1. yıldönümüydü, eşimle ikimiz mezarını yaptırdık, ankaradan istanbula dönüyorduk. arabada eşimin abisi ve annesi de vardı... eşim arabada bebek varken asla 100ü, 110u geçmez. abisi dalga geçiyordu bu arabayla 100le gidilir mi bilmem ne diye... memlekete giderken de bir ara eşimin abisi aldı arabayı. 160-170le gidiyordu uyardık eşim de ben de. "abi arabada bebek var, yavaş.." dedik.. dinlemedi... neyse ki kaza olmadı.. dönerken eşimin uykusu geldi. "abi uyku durumun nasıl, arabayı alabilir misin" dedi. "alırım tabi yok uykum"dedi aldı... 140a çıktı direkt. saygısızlık olmasın diye kendim uyarmadım eşime söyledim. eşim uyardı. "abi bebek var yavaş..."dedi.. eşim uyarınca hırs yaptı abisi, sinirlendi 160a çıktı.. eşim yine uyardı "abi lastikler eski bak güvenme lastiklere, kaza yaptırır" dedi... bu iyice kızdı, tek kelime cevap vermeden 170e çıktı. eşim "abi araba 2.5ton, bagaj ağzına kadar dolu (eşimin annesi 50 kilo un ve 30 kilo mercimek taşıyo bu arada bagajda, 4kinin bavulu haricinde...), 3tona yakınız, 170le gidiyorsun kaza yapacaksın" dedi. eşimin annesi de eşimi azarladı "sen abine beceriksiz mi diyorsun, kaçla isterse gider sen mi öğreteceksin abine" diye... aradan 5dk geçmedi ki arabayı sol şeridin solundan mıcıra kaptırdı. orta refüje uçtu araba.. ordan geri yola savruldu, sol arka teker patladı araba yan yattı, o şekilde boydan boya yolu geçip sağ şeridin sağındaki hendeğe düştü, durmadı dağa tırmanmaya başladı ve dağın ortasında bir yerde tepede asılı kaldı... ve biz bu hengamede 8aylık bebeğimizin canını kurtarmaya çalışıyorduk! aracımız pencereler dahil full zırhlı bir araçtı, pencereler patlamadı, araba akordiyon olmadı. ama o araba dışında hangi arabayla kazayı yapsak 5imiz de ölmüştük. arabadan çıkamazdık bile. camlar patlayabilir bebeğimiz kör olabilir, ölebilir, camdan fırlayabiliridi. araba takla atabilir bebeğin boynu kırılabilirdi. bebeğin üstüne düşebilir onu öldürebilirdik. .. benzin kaçağı olabilir havaya uçabilrdik, araba akordiyon olabilir içinde sıkışabilirdik... o kadar çok değişken var ki, sadece 1i farklı olsa ölmüştük. aha kötüsü, bebeğim ölmüştü! ne uğruna? EŞİMİN ANNESİ, BÜYÜK OĞLUNUN GURURUNU KURTARACAK DİYE? ben çocuğumu kimsenin egosunu tatmin etsin diye doğurmadım... bu olay bir kaza değildi.. resmen "geliyorum" dedi. koskoca kadın hepimizin canını böyle ortaya attı... ben bunu affetmem. böyle kaza olmaz. gözümde 5para etmez bir insandır artık ve kesinlikle görüşmüyorum.. eşimin hatrı olmasa çocuğumu da göstermem... evlerimiz yakındı kayınvalideyle, acil bi durumda çocukla ilgilenecek kimsemiz vardı... kazadan sonra pılını pırtını toplayıp 1gece içinde büyük oğlunun yanına ankaraya taşındı! burda dımdızlak bıraktı bizi ve en önemlisi de BİR ÖZÜR BİLE DİLEMEDİ BİZDEN HER İKİSİ DE! bu da yetmezmiş gibi eşimin abisi eşime ne dese beğenirsiniz? "ben domuza da çarptım ama bana kimse sizin gibi saldırmadı". benim canımı, çocuğumun canını domuzla bir tuttu! saldırmam da şu; bu adam kendi 2yaşında kızını sokağa çıkarıp gezelim dediğimizde "düşer, dizi mizi kanar, dayanamam, çıkarmayalım" diyen adam... kazadan sonra yanına gittim; "senin çocuğun sağ dimi, iyi dimi, için rahat dimi? ama sen benim çocuğum öldürüyordun, allah belanı versin"dedim ve suratına bi tokat attım... domuza da çarpmış da domuz ona saldırmamış, ben saldırmışım... az bile yapmışım! eşim kazadan sonra da bunların nazıyla oynadı, hiçbir şey demedi, sitem dahi etmedi... kazadır, onlar da travma yaşıyor, anlayışlı olayım falan diye düşündü... kazadan sonra nasılsınız iyi misiniz, geberdiniz mi, sağ mısınız diye arayıp sormadılar bile! omurgam hasar gördü hastaneye gidemedim gece bebeğime bakacak kimsem yok diye, bunu bile bile defolup gittiler... eşim yine çok vefalı bir insan, annedir diye konuşuyo annesi aradıkça... ben yüzüne bile bakmam kesinlikle... ikisinin de şeytan görsün yüzünü.. ben çalışırken kendi evimden önce bunların evininin alışverişini yapardım, önce onların erzağını bırakır öyle geçerdim evime... öyle bi gelindim... kayınbiraderim çalışmaz çünkü... boş gezer, bizim paramızı yerler... hala boş geziyor... milletin parasını yiyor... ben böyle adama saygı da duymam, çocuğumu da yedirmem.. eşime dünkü sitemim de bundandı... hani seninkiler de iyi mal değil ama sen onlardan benimkiler kadar şikayet etmiyorsun, görüşüyorsun, dedim... demez olaydım gerçi... alphinrosa Bal böcükleri&İPEK

aynı film gibi hikayen. ne kadar zor ya. bence eşinle aranı bozma sen ben polimiğine girme. çünkü bu kadar olaylara rağmen eşin hep anneni alttan almış. Allah yardımcın olsun. Ama bebeğin için hayatta hep dik dur. Çalışmıyormusun peki?

Evet malesef çok dikkatimi çektiği için bu Yoksa anlattıklarınız tabi ki çok kötü, üzücü yorucu şeyler Allah yardımcınız olsun

25 yaşındayım, 10 aylık bir oğlum var 2 yıllık evliyim. ailemden yana hiçbir zaman yüzüm gülmedi. 11 aylıkken babamı kaybettim, hiç tanımadım.. benden 8 yaş büyük bir abim var, bir de annem... annem daima abim için çalıştı çabaladı, hep abimi önemsedi. ben it yavrusu gibi kendi kendime büyüdüm. abim 30 yaşında askere giderken annem bana "ben oğlumla ayn havayı solumak istiyorum, şırnağa köye taşınıcam" dedi. "peki ben napıcam" dediğimde, "herkesin çocuğu nasıl aşıyorsa yalnız, sen de yaşarsın" dedi bana. ben 22yaşında üniversite 3. sınıftaydım o zaman... ben herkesin çocuğu gibi yalnız yaşayıp okuyabilirdim ama abim 30yaşında herkesin çocuğu gibi askere gidemezdi ona göre... üniversite bitince biriyle evlenmek istedim. bin türlü tehdit dayak, vermek istemediler. gittim aldım nikah günümü evlendim... nikahıma yarım saat geç gelip, iki karış suratla etrafta insanları azarlayarak beni herkese rezil ettiler, eşimin ailesine... hamile kaldığımda beni daha ilk gün arayıp "seni iyi görmedik, iyi değilsin, kariyer yapmayacak mısın" falan diye moralimi bozdular. eşim "gizem çok üzüyorsunuz, bebeğe bir zarar gelecek, yapmayın" dediği halde devam ettiler. ben de kopardım ilişkimi. abimin 12 yıllık bi sevgilisi vardı, aşiret kızı... kızı aldatmış, kız öğrenmiş, intihar etmiş. abim kızın ailesine gidip "gizem söylemiştir" demiş, kızın ailesi bana kalmayan küfrü etti, tehditler yağdırdı, 7aylık hamileydim, sinirden ellerim ayaklarım titredi... annem bir arayıp halimi sormadı. yine abim daha hamileliğimin 3. ayında beni işimden etti. çalıştığım yerin sahibi arkadaşıydı, zorla istifa ettirdiler beni... tek başıma geçirdim hamileliğimi, tek başıma doğum yaptım. çocuğum 6 aylıkken aradı annem, açmadım telefonlarını, eşimi aradı en son, eşim açtı. bene görüşmek istediğini söylemiş, evimizin yakınına kadar geldiğini, beklediğini söylemiş. eşim aldı götürdü beni. "akıllanmıştır belki" dedi. gittim, ağladı etti.. ama kesinlikle ne bir özür diledi ne başka bir şey... çocuğa bir battaniye dikmiş, üstüne bir altın iliştirmiş gelmiş... kendini hala haklı görüyor tabi... "neyse dedim, bak biz mutlu bir aileyiz, aramıza girmek istersen buyur kapımız açık.. ama artık kimseyle ilgili bir tenkit, bir eleştiri, bir aşağılama vs. istemiyorum." tamam dedi. herkesi aşağı görür çünkü, bir kendi mükemmel... daha 4 ay geçti ama çoktan başladı aynı naneleri yemeye... evlendiğimizde bize atmadığı iftira kalmamıştı, yok biz uyuşturucu kullanıyormuşuz, eşim beni kötü yola düşürüyormuş, eşim kadınları dövermiş... konuşmak, görüşmek istemediğimi bildiği insanları zorla hayatıma sokuyor, telefonla arattırıyor falan... midem bulandı sonunda açmadım birkaç gün annemin telefonlarını, bu kez eşimi aramış, cins cins konuşmuş... eşim de isyan etti... "söyle beni aramasın bir daha" dedi. eşimin ailesiyle de problemliyiz, ben de hayatta yapmayacağım bir şeyi yaptım ve o mevzuyu attım ağzımdan.. "senin annen de şöyle" falan diyince gerildik. "sen-ben mevzuuna döndü olay bak annen amacına ulaştı bizi boşanmaya götürecek" falan dedi.. birazdan annemi arayıp bir daha görüşmek istemediğimi söyleyeceğim ama 1 saattir gözlerimden yaşlar süzülüyor... annemle görüşmeyeceğim için değil. onsuz hayatım daha dingin olacak biliyorum. ben bunları hakedecek ne yaptım diye ağlıyorum... yapayalnızım ben, neden... hayatım boyunca aileme hiç yük olmadım. bileğimin hakkıyla hep en iyi okulları kazandım, burslar kazandım, okurken çalıştım, ailemden neredeyse 5 kuruş almadan bitirdim üniversiteyi. ki abim keyfi olarak şehir dışında okudu, okul bitince 1yıl daha ekstra kalmak istedi orda, orda onu yaşatabilmek, okutabilmek için biz burda süründük... doktor oldum yaranamadım. doktorla evlendim yaranamadım. eşime kalmayan iftirayı attılar, sonra "yok yok iyi çocuktur biliyoruz" dediler. eşimden bi özür bile dilemediler ve hala cinsliklerine devam ediyorlar. abim olacak adam benimle evlendiğim günden beri konuşmuyor zaten... görüşmek istemiyorum senle dedi, bitirdi... kızlar bir şeyler söylemezseniz deliricem.. aklımda ciddi ciddi kendimi öldürmek ya da kaçıp gitmek falan var... ben bunları hakedecek ne yaptım? bir insan bunları hakedecek ne yapar? kafamda tüm bu dertlerle 7/24 küçücük bebeğimle evde tıkılıyım. delirmek üzereyim.. hatta delirsem de kurtulsam artık keşke. ben başa çıkamıyorum hayatla... ya da hayat bana çok ağır geldi.. bilemiyorum... artık hiçbir şeyi bilemiyorum... sea.1013 Popüler

Teşekkür ederim cevapladığınız için. Ben hesabı şöyle yaptım, 25 yaşında olup 2 yıldır evli olduğunuza göre,22 yaşında da 3. sınıfta olduğunuza göre 23 yaşında da okulu bitirip evlendiğinize göre 4. sınıf bitince evlenmiş oldunuz diye hesapladım N

Canım seni çokkkkkk iyi anlıyorum. Özellikle anne olunca bebeğimi kendimden bile çok sevince annemin yaptıklarını sorgular oldum. Annesi tarafından sevilmemenin ne olduğunu emin ol çok iyi biliyorum. İnsan yaşadıklarını anlatmaya bile çekiniyor, nasıl olsa kimse inanmayacak, bi anne bunları yapmaz diyeBende senin gibi çok sorguladım ne günah işledimki bunları yaşıyorum diye. Ama biz bunları çocukluğumuzdan beri yaşıyoruz. O yaşta en fazla ne yapmış olabilirizki:26: Ben cevabını suç ceza olarak değil, sabrım ölçülüyor diye buldum Canım ben çözümü ve rahatlamayı 2 şekilde sağladım. Canımdan bile çok sevdiğim bebeğim için elimden geleni yapıp, iyi bi anne olmaya çalışarak ve annemden uzak durarak. Anneme de söyledim bunu beni sevmesende benim annemsin 9 ay karnında taşıdın sana Allah katında borcum var. Ne zaman bana ihtiyacın olursa yanında olurum ama o kadar. Sende bebeğin için dik dur unutma onun sana ihtiyacı var gerisi boş . push ; SizBiz Maşaallah

işi mesleği olmayan, eşinden sevgi görmeyen, şiddet gören aileseninin hayrını görmeyen bir sürü insan var. ne mutlu sizeki okumuş iyi bir mesleğe sahip olmuşsunuz. size yararı olmayan insanlara inat insanlara faydalı bir meslek yapabileceksiniz. çocuğunuz var sizi seven bir eş. nedenini sorgulamayın başa gelen çekiliyor. ailemizi seçemiyoruz malesef. sizi olumsuz etkileyen insanlar ailelenizde olsa görüşmeyin. ne halleri varsa görsünler. siz çocuğunuz ve eşinizle mutlu olmaya bakın. S

sen bişey yapmadın cnm bunu aklından çıkar bence. bunlar hepimiz için bir sınav. senin içinde ailen içinde birer sınav bu senin yapacağın şey sabredip yuvanda mutlu huzurlu olmandır. hiç benim ne suçum var diyede düşünmemelisin çok iyi bir eş ve minicik bir bebeğin var ve onalrı düşün. annen abin snein için birşey yapmamışalrdı şimdiye kadar şimdiden sonra ne bekleyeceksin. bence uzak dur mesafeli ol. benim ailem o kadar yapmadı ama onalrında hataları oldu eşimin aileside öyle. bende eşimde defalarca düşündük ağladık biz ne yaptık onlara diye. ben abim gibi şunumu yaptım bunumu yaptım dedim eşim ablşam gibi kardeşim gibi böylemi oldum küçücük yaşta çalışmaya başladım dedi ağladı. ama baktık ki bu bizim suçumuz değil elele verdik mesafeleri koyduk o kadar huzurluyuz ki. arada huzurumuzu bozmaya çalışıyorlar ama biz asla kavga etmeden tartışmadan aramızda çözüyoruz. sizde düşüncelerinizde uzak tutun onları. allah bir ömür mesud etsin. D dudi

Yaşadıkların çok zor canım ama madem ailen bu kadar canını acıtıyor ve sen evinde mutlusun görüşme ailenle ne yazıkki herkes anne olamıyor, annende olamayanlardan galiba. Eşin için, bebeğin için savaş, gerekirse bir bakıcı tut, işine geri dön, bak ne güzel bir mesleğin varmış. Allah yardımcın olsun. M

sizin ki kadar kötü olmasada benimde ailemle aram çok iyi değil. ailem yüzünden eşimle çok kavga ettik. ailem haksız olduğu halde eşim laf etmesin diye uğraşırken kendimi ne çok yıpratmışım. bu kadar uğraşmama rağmen ailem beni kötü bildi. annem benle konuşmuyor. nedeni o kadar saçma ki. barışırsak tekrar küsecek. hoşuna gidiyor çocukça kaprisler. ablamda aynı şekilde. hep eleştirildim, yaptığım hiçbirşey beğenilmedi. çalıştım her istediğini aldım, ama ona sorun sen ne yaptın ki der. bir gün gelip koklayıp öpmedi beni. hiç hatırlamam. birgün güzel kızım demedi bana. güzel olduğumu yıllar sonra erkek arkadaşım olunca öğrendim. bazen annem hakkında bir konu açayım diyorum kk ya. ama gözlerim doluyor hemen ağlıyorum yazamıyorum. annem sayesinde çocuklara nasıl davranılmaması gerektiğini öğrendim. size tavsiyemonlar aramadıkça arayıp sormayın. eşinizle aranızı açmayın. biliyorum insan ailesine kıyamıyor. eşim ne kadar haklı olsada ağzımdan çıkamıyor evet haklısın onlar beni hiç sevmiyorlar diyemiyorum. ve kavga ediyoruz. çocuğunuzda varmış. siz artık tam bir ailesiniz. sizi önemsemiyenleri önemsemeyin. huzurunuzu bomzyın. ben bozdumda ne oldu? L lorem

"sözde kolay özde zor" demişsiniz. çok doğru... aslında zor olmamalı... ama benim aptallığım ki ben bütün hayatımı onlara göre şekillendirdim. hep onları örnek aldım... şimdi nasıl bir hayal kırıklığı kaldı elimde düşünün... hayatım çok farklı olabilirdi belki, nasıl farklı bilmiyorum ama farklı işte... sırf abime olan hayranlığım yüzünden hangi okullarda okuduysa o okullara girdim mesela hep... çok daha iyi okullarda okuyabilirdim oysa... o tıp doktoru oldu, ben o kadar metanetli değildim, diş hekimi oldum.. ama o astronom olsa ben de astronom olurdum... düşünüyorum da şimdi, hayatımı bir hiç uğruna şekillendirmişim... hayallerim yıkıldı.. bunca yıl paylaştığımız iyi-kötü anların anılarının da kirlenmesi cabası... ama dediğiniz çok doğru, benim artık kendi ailem var... kendi anılarımı oluşturacağım bundan sonra... önemli olan bu... dün akşam eşim işten gelince onu öpüp, onu çok sevdiğimi söyledim... gülümsedim... bebeğimizle beraber çıkıp biraz yürüyüş yaptık, hava aldık, sohbet ettik.. sonra dönüp yemeğimizi yedik, akşam -uykusuzlukta bayılıp sonunu getiremesek de- çok güzel bir film izlemeye koyulduk... artık her şey güzel olacak.. olumsuzluklarla kafamı karıştırmayacağım... desteğiniz için hepinize çok çok çok çok ama çok teşekkür ederim!... insanın yalnız olmadığını bilmesi çok güzel, çok mühim bir şeymiş.. gerçek aile buymuş.. çok sağolun... alphinrosa Bal böcükleri&İPEK

sağlığınız yerinde, bebeğiniz var, mis gibi mesleğiniz var, bir arkadaşın dediği gibi onlar sizi arasın. biraz kendinizi uzak tutun. anneniz, kardeşiniz canınız sizin, mutlu olsunlar, sağlıklı olsunlar, sizden uzak olsunlar. böyle dua edin. zaman herşeyin ilacıdır. eşinizi de çok yormayın. ailesiyle kendi görüşürse görüşsün, sizi muhattap etmedikten sonra. artık sizde bir ailesiniz. çocuğunuz var, üzülmek, umutsuzluğa kapılmak yok. derhal işe başlayın, iyi bir kreş yada bakıcı ayarlayın, herşey kendiliğinden düzelecektir. WOLFROG Ekşiden aynı tadı

siz yapabileceğinizin en iyisini yapmaya çalışmışsınız zaten. bence annenizi aramayın şimdi boşuna canınız sıkılmasın. anneniz aradıkça eşiniz açmasın telefonu.. mutlaka sizi arar annenizde o zaman söylersiniz. anneniz çok genç yaşta dul kalmış kim bilir ne acılar çekti bu denli oldu. Boşverin ailem-aiesi diyorsunuz ama siz kendiniz başlı başına bir ailesiniz artık bu saatten sonra bu yaşam siz, eşiniz ve bebeğiniz-bebekleriniz arasında yaşamınızı değerli kılın Allah yardım eder elbetteki sorunlar sıkıntılar olacak Allah sevdiği kullarına acı çektirirmiş. herşey yoluna girer gün gelir boşuna üzülmüşüm sıkılmışım keşke eşimle bebğimin o ufaklık halleriyle daha mutlu olsaydım dersin yaşınız genç elbetteki yaşadıklarınız kolay değil tabii annenizi tanımışsınız o hep böyle onu şimdi değiştiremeyeceğinize göre, yaşantınızdanda çıkaramayacağınıza göre dert etmeyin artık boşverin sıkıntıları eşinize güzel bir yemek hazırlayn şimdii bundan sonra canımızı hiçbirşeyin sıkmasına izin vermeyelim diyin siz birbirinize yeterde artarsınız, Mutluluğunuz, birlikteliğiniz hiç bozulmasın ve hep gülümseyin inşallah..

Bence eşinize ve çocuğunuza sarılıp, geçmişi unutup hayatınızı güzelleştirmeye çalışın. Nice insanlar var hem bu durumda, hemde kocası sahipsiz görmüş yapmadığı eziyet kalmayan. Ne kadar güzel eşinizin anlayışlı olması, sizin için bir nimet bence.

Çocuğu neden bakıcıya baktırmıyorsun?Ben çocuğumu bakıcıya baktırıyorum.

canim sanirim esinla aranda birebir pek problemin yok neden 3. sahislarin huzurunuzu bozmasina izin veriyosunuz ki bu kisiler sana anne, abi olamamis kisiler belki zor bisery ama bence onlari hayatindan tamamiyle sil esini sahiplen madem birbirinizi seviyosunuz bak esin var, bebegim var diyosun ee bide yüce rabbim var daha ne istiyosun böyle bi anne hayatinda sana hep zarar vericek belliki sen ben kimsesizim demissin ve ölmekten cekip gitmekten bahsetmissin ya o kücücük bebegin kimsesiz kaldiginda ne olucak onuda senin yasadiklarini yasmaya mahkum edemezsin. Bence ilk isin hemen bugün esinle konus ben senle mutluyum seni seviyorum de iyiki varsin de ve senin annen benim annem mevzularinada hic girme. Saglikla ve sevgiyle kalin N

Merhaba Gizem, sorunları çözmek bazen bizim zannettiğimizden daha kolaydır, evliliğine odaklanmaya çalış... Evet zor günler yaşamışsın, ancak geçmişe saplanıp kalmamalısın, annenle çok sık görüşme, ama ne de olsa annendir, bir sorunu olunca, derdi olunca koşarsın, anne hakkıdır ne de olsa, ama bu kadar. Hayatını zorlaştıran, seni küçücük bebeğinle ölümü düşündürecek ister annen olsun ister başka biri asla seni üzmesine izizn vermemelisin... Annenle ilgili mevzuları eşine aktarmamaya çalış, eşinin telefon numarasını annene verme, eşimle muhatap olmayın diyerek tavrını koy, ama yine de bir açık kapı bırak annene olur mu? Allah yardımcın olsun... Kaldı ki sen çaresiz değilsiz, iyi bir mesleğin, güzel bir evliliğin, seni seven eşin ve bir bebeğin var. Sandığından daha güçlüsün, farkına var bunun... Ve hayat çok da ciddiye alınacak bir şey değil...

"Annenle ilgili mevzuları eşine aktarmamaya çalış, eşinin telefon numarasını annene verme, eşimle muhatap olmayın diyerek tavrını koy, ama yine de bir açık kapı bırak annene olur mu?" eşimin numarasını vermememe rağmen nasıl yaptıysa bulmuş... şimdi arama eşimi bir daha diycem, allahım, başliycak ağlamaya, duygu sömürüleri yapacak... ben kızımı merak etmiştim de, tabi ariycam da, tanımadığımız biriyle evlendin de.. eşimi tanıştırmak istesem "ben p. zevenk gibi hissederim kendimi, tanıştırma" demişti. istemeye gelecekler dediğimde, "ben bu evde misafir ağrlayamam ev küçük gelmesinler" demişti. sonra da "tanımadıkları biriyle" evlenmiş oldum ben? tanımadığı biri hakkında kalmayan iftirayı yaydı etrafa.. sonra da utanmadan yüz yüze bakabildi... rezilllik. açık kapı bırakayım diyeceğim ama o bıraktığım kapıdan yarın öbür gün ne haltlar edecek kim bilir, güvenemiyorum... "Sandığından daha güçlüsün, farkına var bunun..." güç verdin bana, teşekkür ederim... S

Beni yanlış anlamayın ama 4 yılda doktor mu oldunuz? 6 yıl okunmuyo mu onun için?

Teşekkür ederim. Hesabı nasıl yaptınız ya da 4 yıl meselesi nerden çıktı bilmiyorum ama madem merak etmişsiniz söyleyeyim. 86lıyım; 92-2000 ilköğretim. 2000-2004 kabataş erkek lisesi. 2004-2009 i. ü çapa dişhekimliği fak. 5 yıl okudum diş doktoru oldum. eşim 74'lü, 6 yıl okudu, tıp doktoru oldu. aklınıza takılan başka şey yoktur umarım... S