Hiç duygusal bakamıyacağım çocuğunu o kadar kabullenmeyen eziyet eden anne varken bence de acil dr a görünmelisin şimdiden lohusa depresyonunda gibisin çok zor tahmin edebiliyorun ama ya kabulleneceksin ya başka birşeyler yapacaksın böyle kendine eziyetle geçmez zaman

Kendinizce hamilelik oncesi hatta otesinde evlilik oncesi "cocuga hayir" diye bir tabu olusturmussunuz, cok oncesinden cocuk hayati mahveder, planlarimiza engel olur, yetstirmesi bakmasi beni asar diye kendinizi sartlandirmissiniz. Zihninizi bu gibi dusincelerle doldurmussunuz bunca zaman, simdi bu dusuncelerinizi bir gunde atip hamileliginize sevinmenizi zaten kimse hatta siz dahil beklemeyin. Inanaclar aksi durumda bile bir gunde bitmez, kendinize zaman verin yeni hayatiniza adapte olun. Zannettiginiz gibi olmayacak sorunlar yasayacaksiniz yalan degil annelik toz pembe hic degil, ama yasadiginiz sorunlar aksilikler gercekten size verilen o muthis sefkat merhamet duygusuyla zor gelmeyecek. Kadin yaratilis fitratiyla anne olabilecek vicdanla dogar, hic bir kadina annelik zor gelmez esasinda annelik vasfiyla birlikte omzuna yuklenen diger yukler zor gelir. Ben cocuklarima tahammul edemedigim donemlerde bile kendime bakiyorum, zor gelen onlara bakmak degil diger sorumluluklarimmis. Ilk once kendinize haksizlik etmeyin, yeni duruma yavas yavas empoze olun, gerekirse uzman yardimi alin zihninizi kotu dusuncelerden arindirdiktan sinra goreceksiniz iyiki diyecekesiniz. Deli gibi cocuk isteyenler bile gelen hamilelik haberiyle bile acaba derler ozellikle ilk gebelikte kadinlar hep soruyla hamileligi gecirirler. bence kendinize dah fazla haksizlik etmeyin

Çok klasik olacak ama hele bir kucağına al o zaman görürsün :)

Bence eşiniz bu cocuk olayindan mutlu olmuş... sizin korkularinizi daha oncede okumustum... ustelik ogretmensiniz bir suru cocugu egitiyorsunuz... inaniyorum iyi bi anne olacaksiniz... Lutfen hamileliğin tadını cikarin sükretin... bende cok cocuk sevmem 1 kızım var 2. Düşünmüyorum kesinlikle.. ama kizim nefesim herşeyim...

Annelik manyaklık aynı zamanda.. Benim gibi bir odunu bile duygusala bağlıyor..

Bende anne olmayı istediğim halde böyle korkularım vardı ama bebeğimi kucağima alınca geçti gitti. şükredin Allah size hiç bir uğraşa gerek kalmadan evlat nasip edecek bu kandil günğ kendiniz ve bebeğiniz için otrup dua edin her şey daha güzel olacak emin ol. bak ne güzel eşinde istemediği halde yardımcı oluyor ne mutlu sana

Katiliyorum size. Planli bir gebelik olmasina ragmen korkular, endiseler ben de yasadim. Bir cok hamile de iyi bir anne olacak miyim, bakabilecek miyim vs korkusu yasiyor. Ama sevgili Koalina, bazi bayanlarda bu durum gercekten cok agir seyrediyor. Mesela, ona yetememekle ilgili endiseler yasadim, ultrason resimleriyle deli gibi mutlu olan tatli bi hamis olmadim ama "ya sevemezsem, ya emzirmek istemezsem" gibi bisi dusunmedim mesela. Ya da saklamasaniz bile ultrason kagidini cope atmak bile icgudusel bir tepki gibi geldi bana bebege karsi Kesinlikle bir psikologa gitmenizi tavsiye ederim. Kendinizi yipratmayin daha fazla. Logusalik zor bir donem, ama simdiden hamilelikte bu kadar depresif olmak size de bebege de zarar verir. Konunuzu takipteyim, insallah kendinizi daha iyi hissedersiniz

O degil de kknin cocuk istemeyenleri pitir pitir dokuluyo. Siradaki kim

Tesekkur ediyorum boyle boyle gaza da geliyorum aslinda Daha iyiye dogru gidiyorum bu bile cok iyi bir sey onceki o bitik halimi dusununce.

benm ciğerim yanıyor dayanamıyorum kendimi kaybediyorum söz konusu bebek çocuk oldumu bir çocuk için cümle içerisinde istemiyorum bencil kelimelerinin geçmesi beni mahvediyor bnm burda anlatamayacağım olaylara şahit oldum. çöp konteynrından bebek bile çıkardık bn ve arkadaşım okula giderken o kadar yaraladı ki bizi bu ve buna benzer olaylar beni anlayamazsınız deliriyorum arkadaş bu cümleleri kuran insanların bebeklere bunu yaşatabileceğini düşünmekten alıkoyamıyorum kendimi. orda lanet getirdiğim şeyde hanımefendinin psikolojisi M Mutlak Butlan İnanmak istemiyorum, bilmek istiyorum.- Carl

Zaten son birkac yorumunuzu yapin zira kib'lendiniz. Boyle yazmaya devam ederseniz de daha cok kiblenirsiniz. A

Koalina merhaba, Öncelikle tebrik ederim, vatana millete hayırlı olur umarım evladın :)Uzun süredir BDV ye girmiyordum, konunu yeni gördüm. Daha evvel bu konuyla ilgili seninle kısa bir fikir alışverişimiz olmuştu, seninle aynı duyguları yaşıyorum, konunu okuduktan sonra al benden de o kadar dedim. Hamilelik yaşadım bende 8. haftada kalbi durdu bebeğin lakin ben 8. haftaya nasıl geldim Allah bilir. Defalarca aldırmayı düşündüm ama yapamadım. Hislerini anlıyor ve şuan da daha iyi olmana seviniyorum. Bu konuda malesef ben kendimi ikna edemiyorum, biyolojik saatimin geçiyor olduğunun farkında olsamda bir tarafım senin yaratılışında anne olmak yok diyor :) Bu konuda benzerliğimizden dolayı senin duygularını önemsiyorum, sıkı takipteyim seni, umarım herşey hayalinden çok daha güzel olur :)

Buyuk konustugum sey cocuk istememek, ne degisti hala istemiyorum. Hala ayni fikirdeyim, ben ikna degil sucluluk hissini bastirmak istiyorum. Ayrica kimseyle dalga gecmedim imkani olmamasina ragmen5. Cocugunu dogurmuyorsa. Keskin yorumlarim ve dusuncelerim kendim icin de gecerli. zvjezdan

Ben 12 yasinda evlenip coluk cocuk sahibi olma hayali kurdugumu hatirliyorum :) oyle bi anaclik vardi bende.. Unv bitti, evlendim vs derken isteyerek hamile kaldim, cok rahat bi hamilelik gecirdim, oglum dogdu ama gel gelelim ben fena bunalima girdim, 1 senede ustumden ancak attim o hali.. Ama hamileliginde bunalima giren arkadasimda dogumdan sonra resmen bebegine asik oldu, cok ustune titredi.. Cok aglamisti hamile kaldigi icin, hamileligi de gobegini de hic sevmedi, ama oglunu dogduktan sonra yere goge koyamadi.. Belki sizde de oyle olur. Cok ustune dusmeyin konunun. Ikinci hamileligimde ilk hamileligimin aksine kendimi cok hamile gibi hissetmedim, hatta Allah affetsin yuk gibi geldi ama kizim dogunca cok acayip bi sekilde kizima baglandim.. Halbuki anne karnindayken kendisiyle pek muhattap olmamistim :) Simdi 5 cocugum olsa hepsine bakarim, oyle bi kivama geldim.. Bu kivama 5 senelik annelik deneyiminden sonra ulastim tabi

Bu mutsuzluk hali hormonlardan canım ben isteyerek hamile kaldım ama aklıma binbir türlü şey geliyor ikinci çocuğa nasıl bakicam birinciye haksızlık olucakmi ikisine yetebilecek miyim ben iyi bir annemiydim ki ikinciyi istedim gibi sorular garip bir mutsuzluk depresif haller oluyor ister istemez 5ayi bitirdim ama hala sebepsiz mutsuz olduğum anlar var eşimin beni hiç anlamadığını düşündüğüm anlarda oluyo ama geciyo canım bir iyi bir kotu alisiyosun bu ruh haline normal yani birde sen planlanmamışsin şaşkınlıkla hormonlar birleşince böyle şeyler düşünmüşsun gecicek bu günler çok iyi bir anne olursun inşallah kendine yüklenme tatlı hamiş tevafuk55 Başlangıç:65 > 9. Ay hedef: 75 Boy:1.72 tek ayak

peki 3nity

Çocuk istemeyen birinin hamile olduğunu öğrendiğinde kafasının karışması normal. Bu onun kötü bir anne olacağını da göstermez. Yalnızca henüz hazır olmadığını gösterir. Alışmak için de zamanı var. Ama senin mesajların senin içindeki kötülüğü döküyor dışarıya. Anne olsan ne, olmasan ne. Kötü bir insan olmanı değiştirmiyor. Ne kadınlar biliyorum, 6-7 çocuğu bile isteye doğuruyor ama ellerinden dillerinden kötülükten ve bedduadan başka bir şey çıkmıyor, kalpleri kendi ailesinden başkasına taş. Allah öylelerinden korusun.

Dogmamis cocugun gizli yasami Bu bir kitap Lutfen rica ediyorum, hemen gir netten bi yayinevine ve satin al bu kitabi Okudugun zaman anlayacaksin neden hemen oku dedigimi Buyuk olcude fikirlerinin degisecegini dusunuyorum 2 tane doktorun yazdigi bir kitap, cocugu doguracaksan hemen oku, rica ediyorum

Ben de hep ayni seyleri dusundum ve dusunuyorum ama bir kabullenme ve kaderine razi olma durumu da oldu bende. Artik boynum kildan ince diye geziyorum:)

lohusa depresyonuna meyilli gibisiniz. . push ; Milana22

O melek sensen yandı o bebek desene. Koalina senin çocuğun çok şanslı. Aklı başında bir annesi olacak. Ona eziyet etmeyecek, eğitecek, öğretecek, derin duygu ve düşüncelerini aşılayacak bir annesi olacak. Senin çocuğunun farkındalığı olacak. Kötü düşünceleri bırakmalısın ve ona verebileceklerine odaklanmalısın. Onu sadece sevip korumakla kalmayacaksın, hayata karşı hazırlayacaksın eminim ben.

Sonra zavallı bir bebek senin gibi embesil bir anneye düşüyor Allah bilse senin için böyle kara ve fesat yollamazdı Aklı karışık bir anne adayına kin kusacak kadar iğrenç bir yaratıksın

Doğurmaya az kaldi. Ben hala yetebilir miyim diye düşünüyorum. Allah dagina göre kar veriyor. İnanıyorum banada kolaylığını verecek. Dua ediyorum bana bakabilme gücü ver diye. Çünkü 2 kere bel fıtığı ameliyatı oldum. Ve doğumdan bir zaman sonra bebeğime tek ben bakacagim. Yakinimda akrabamda yok. Akışına bırak. Kendine bir hobi edin oyalan bence. Bu tür düşüncelerden de uzaklaşmış olursun K

Bu arada hamilelikte ki duygusallık doğuncada ilerlebet devam. Yukardaki yazımı yazarken bile gözlerim doldu Annelik bence şizofrenlikte

Bunun uzaktan yakindan alakasi yok birbiriyle:) N NickimTam13Harf... tek ayak

Şu an gerçekten hıçkıra hıçkıra ağlıyorum. konu sahibinden özürdiliyorum. bende çok hassas bir dönemdeyim herşeye çok büyük tepkiler veriyorum. Ortaokul 8 e giderken okul yolunun üzerinde bn ve arkadaşım sabahın saat 6:30 da pis iğrenç bir konteynırın içinden gelen sesle şok olmuştuk ve orda çocukları karşıdan karşıya geçirmek için görev yapan trafik polisine haber vermiştik. gözümüzün önündeki o manzarayı o bebek ağlamasını ambulans sesini anlatamam. o günden beridir bendeki yaradır ilgiye sevgiye anne babaya eve yuvaya muhtaç çocuklar. oturduğum binada da komsum çalışıo hafta sonlarıda eşiyle gezio o çocuk babaannede yetim öksüz gibi. hep diyorum bu hallere düşeceğinize yapmamak en güzel şeydir bu durum evlenip boşanmaya benzemez. her hamile kaygıya düşer acaba ne olcak bakabilecek miyim? bnm sorunum bu değildi. konu sabibinin ben en başından istemiyordum die bi cümlesi vardı beni o cümle aldı götürdü aklıma herşey geldi. Ben ne klavye delikanlısıyım ne düşenede bir tekme vuracak insanlardanım sadece ve sadece işleri birde kötü tarafından düşününce elim ayağım buz kesildi kendimi kaybettim. cahilde değilim belki bu konularda aşırı hassasım. ALLAH savunmasiz yavruları korusun tek kaygım budur.

o günler gelsin onlar hakkında da konuşuruz sağlıkla gelsin inşallah zaman o kadar çabuk geçiyo ki

Bence sen bilinçli eğitimli kültürlü bir kadınsın şahane bir çocuk yetiştireceksin. Şimdi belki istememe sebeblerin var. Ama ileride eminim isteyecektin. Lütfen bebeğe sahip çık bi terapiye git istersen güzel olacak bence herşey. Bende doğru zamanda çocuk sahibi olmak istiyorum Allah aratmasın 1 tane istiyoruz.

Mutsuzlukla beslenmeyin. Zaten dogumuna karar vermissiniz... Sevmezsem, olmazsa, emmezse falan filan. Onları o zaman düsünürsünüz. Kocanızın hevesini kursagında bırakmayın bari. Mutlu mutlu gecireceginiz zamanlarda niye enerjinizi mutsuzluğa harcıyorsunuz. Bende cok istemedim ama ultrason resimleri, testleri, bileklikleri hep saklıdır. Olayları olağan akışına bırakın.

Ayyy bu dediğiniz uyku 5 dk geç kaldı, 5 kaşık değil 3 kaşık yedi, seni 2 saat geçti emmedi(1 yaşındaki bebek için bu) manyaklıklarını benim eşim yaptı hep yaaa Nasıl bir annemsiyle evliymişim ben meğer Okudukça burdan kendime çok acıyorum walla:/

Emin ol pişman olmayacaksın bak benim 10 aylik çok tatlı bir kızım var hamileliğim offf çok zor ama çok zor. gecti bebeğim doğdu 4 aylıkken meme reddetti tekrar alıştırmaya çalışmak derken şuan ek gıdayı vermek benim için savaş demek geceleri meme için 10 kez kalkar suan bile emziriyorum meme keyfi yapıyor prenses dis çıkarma döneminde amam allahım ateslenmeler ağlamalar derken çok zor geçiriyoruz ama o güzel gözleriyle bana bakıp ağlıyor benden çare istiyor ya da mutluyken o kocaman gülümsemesini size hediye ediyor ve simdi emekliyor kızım heryerde parmak izleri oluyor ve her silisimde şükrediyorum çok şükür sağlıklı bir evladım var diye hele bir de uyku problemimiz var ki uyutmak benim için zulüm:) ama diyorum ya bir kez hareketini hissedin doğduğunda bir kez kokusunu alın o kocaman gözleriyle size bir baksın ıyi ki diyeceksiniz o size Allahın bir emaneti sadece size annesine ihtiyacı var unutmayın

Ben bebeğim olmasını çok isteyenlerdenim ama sonra birşey oldu ya ona bakamazsam ya onu üzersem gibi düşünceler geldi ama şunu söyleyeyim karnında hareketlerini istediğin andan itibaren anlıyorsun o senin herşeyin senin parçan o hareket ettikçe mutlu oluyorsun sonra doğunca kucağına alınınca ona bakınca emin ol herşeyi unutyrsn hani beni kısıtlayacak diyosun ya aslında o varken başka birşey içinden gelmiyo sana söyle söyleyeyim 40 günlük oldu bebeğim dışarı çıktık uyutup eşimle bebeğimi anneme bıraktım ki gezmeyi tozmayi seven biri olarak evde hiç oturmak bilmezdim doğuma saatler kala arabayla gezdim ona göre düşün 15 dakika sonra kendim dönmek istedim onun gülüşü sana agulamasi başlayınca tüm duyguların değişiyo kendini üzme böyle takip annelik çok güzel bi duygu o senin eserin senin parçan

Gayet isteyerek bebek sahibi oldum. Ama hamile olduğumu öğrendiğim an annelik duygusu filan gelmedi. Her insanın duygusal yapısı birbirinden farklıdır. Siz istemediğiniz için bu şekilde tepki vermeniz gayet doğal. Kalp atışlarını duymak beni çok etkilemişti. Bence fazla düşünmeden akışına bırakın. Eminim taşlar yerine oturacak ve siz çok iyi bir anne olacaksınız. Toplumun dayattığı kalıplardan uzak, kendi doğrularıyla mutlu bir evlat yetiştireceğinize hiç şüphem yok.

Bir sürü yorum yazılmış hiç birini okumadım. Sadece şunu söyleyeceğim. Senin kadar şiddetli olmasada benzer çekinceleri yaşamış 1 senelik anne olarak söyleyebilirim ki, Dünyada bu kadar zor olmasına rağmen bu kadar güzel olan başka hiç birşey yok. Alkış yapmayı öğrendiğinde, seninle ilk oyununu oynadığında, gözlerine aşkla baktığında hissedilen duygunun yerini hiç bişey tutamaz

7 haftalık. Teşekkür ederim S _sushico_

Çok teşekkür ederim. Keşke konu açsaymışım çok güzel fikirler geldi.

hafta hafta hamileliğiniz diye bi kitap var ona bi bak istersen her hafta sende ve onda olan değişiklikleri yazıyor. bana gelişimi falan çok acayip geldiğinden ilgimi çekti, yok beyni oluşuyor yok refleksi gelişiyor gibi. o kadar küçük bişeyin organları vs olması insanda değişik bir hayranlık oluşturabiliyor. belki hoşuna gidebilir. ben 3-4 gündür halimden çok keyif almaya başladım. eşimin de bunda katkısı büyük, o pozitif duygular yansıttıkça kendimi iyi hissettim vücudum insan yapıyor ya kedime kardeş yapıp onları yanyana yatırıcam gibi düşüncelerim var

Bence siz kesin olarak çocuk istemiyor değilsiniz sadece eksileri artilarina göre ağır basmış yoksa kesinlikle doğurmak istemezdiniz. O yüzden pişman olacağınızı hiç sanmıyorum ama zorlukları elbette olacaktır çünkü siz kendinize alan ve zaman ayırmayi daha çok seven ve önemseyen insanlardansiniz. Dogumdan sonra eşinizden ve etrafinizdan alabileceginiz tüm yardımları alın ve yine az da olsa sevdiğiniz şeyleri yapmaya devam edin. Bazı insanlar anne olunca rutinlerinin değişmesini kolay tolere ediyor bazıları da edemiyor ya da zorlanıyor. Ben de kendime zaman ayirmazsam mutsuz olan insanlardanım. Kızım uyuduktan sonra ev işi değil sevdiğim işi yapmayı tercih ediyorumki daha pozitif olayım bebeğin zorluklarına daha rahat katlanayim. Tabi benim kızım 19 aylık oldu ilk zamanlar bu mümkün değildi. Zamanla oturdu herşey. S Sismaniye

Hormonlarınız tavan yapmış doğal olarak. hareketlenmeler başlasın içiniz de kıpır kıpır olur inşallah.

Sen çok iyi bir anne olursun bence Çünkü daha doğmadan çocuğu düşünüyorsun İyi bir anne olacak mıyım Pişman olur muyum İyi bakabilecek miyim diye soranlardan çok iyi anneler çıkıyor Çünkü etraf herkes doğuruyor ben de doğurayim Kocam çok kötü onu düzeltir miyim Doğurayim bana baksın Yiyecek ekmeği yokken 6-7 çocuk yapan Kocasıyla kavga ettiginde çocuğunu döven anne dolu etraf

Bizde 10 yıl düşündük. Yapabilir miyiz bakabilir miyiz maddi sıkıntıya girer miyiz vs vs. Bissürü abuk subuk düşünce.. Hamileyken sürekli ağladım. Şimdi 11 aylık ve o benim dünyam. Kolay demiyorum çok zor ve çalışan anne için ekstra çok zor. Bütün gece uyumadan işe de gitsem, Evde hiç oturup dinlemesemde ve sırf daha iyi bakar diye kayınvalidemle yaşamak zorunda da kalsam onun varlığına şükretmediğim tek bir an yok. Keşke diyorum daha önce oluşaymış. Çocuğun olunca bütün dünyan o oluyor öyle bir bağ oluyor ki aranda yüzüne bakıp güldüğü zaman bütün acılar geçiyor. Üzülme güzel anne doğumdan sonra keşke daha önce Olsaymış diyeceğini garanti ederim :)

Sevgili Koalina Şuan kabullenemedin daha ama kalp atışlarını duyduğunda ve kipirtilarini hissettiğinde ben eminim ki daha sıkı baglanacaksin bebeğine lütfen olumsuz düşünme yarın gidecekmişsin uzman desteğini esirgeme ben çok iyi bir anne olacağına eminim Bir kaybım var ve şuan gerçekten deli gibi bebek istiyorum ama hep korkuyorum yetememekten yapamamaktan

Hahaha yazıcam sana özellikle. Ben de seni kendimin küçük kardeş versiyonu olarak görüyorum hep koalinayla sonumuz aynı yere bağladı seni de ileride bekleriz. Tünelin sonu kötü bi yere çıkmaz umarım

Tam 3. . push ;

Ben 7 yıllık evliyim. Hala niye evlendim ki diyorum. ev sorumluluğu es aile offff derken hooop 2 çocuk... Aaa düşünecek vaktim bile yok su an...

Tabi ki. Ama ben hala beğenilip inanıldığına şaşırdım asıl.. Facebook hayatımıza girince başladı böyle paylaşımlar malesef. O zaman bile gülerdim.

Almayi dusunuyorum. Hayir kirilmadim, duzgun bir sekilde yorum yapana neden kirilayim. Belki de tepki gosterdim kendimce bilemiyorum ya da onemsemedim.

ya ben sana çok şaşırıyorum. öğrencilerinden bahsettiğin yorumlarla şu kendi kendine yapıştırdığın bencillik sıfatı tam bir tezat. yetememeyi düşünmek endişe etmek ayrı. ya sevmezsem emzirmek istemezsem diye düşünmek ayrı. evet çocuk büyük sorumluluk ve evet hayat düzenin değişecek. bunun yanında ondan önceki hayatın yokmuş gibi olacak sanki evliliğiniz boyunca sizinleymiş gibi. kucağına aldığın an dünyan değişecek.

Deli gibi çocuk isteyende bile aynı korkular oluyor merak etme :) Canlı yetiştirmek kolay değil hayatın alt üst olacak uykusuz kalacaksın kafana göre takılamayacaksın bunlar düşündüğünde ürkütüyor insanı ama nerden biliyorsun altının üstününden daha iyi olmadığını :) Benimde gebeliğim plansızdı aynı hisleri yaşadım güya olursa olur hiç yok zaten diyordum ama oluverince hiç öyle hissetmedim ben nasıl anne olucam kendim daha çocuğum evime eşime doyamadım ki daha ne çocuğu ulan diyordum eşime testi fırlatmıştım al merifetini diye oturup zırladım :) Hatta allahın gücüne gitmesin acaba düşer mi diye bile düşündüm ama ozaman bu hislerimden çok çok uzaktım. Şuan oğlum dünyam herşeyim servetim boynuma sarılıp öpüverince herşey bitiyor. O düşermi acaba diye düşünen ben elini arı soktu diye ortalığı ayağa kaldırdım :) Annelik bana göre babalık gibi hamilelikte hissettiklerin kucağına aldığında hissedeceklern yanında hiçbişey. Hele kucağına al kokusunu çek sana muhtaçlığını hisset çok farklı hissedeceksin. Şunuda söyleyim çok uykusuz kaldım doğduğu gün hastaneyi yıktı 1 hafta balkona dahi çıkamadım zombi gibiydim 4 aylıktı avm ye gittiğim gazlı kusmuklu zor bi bebekti ama geldi geçti annelik gücü olmasa asla dayanamazdın. Şimdi onun gözlerinin pırıltısında benim için hayat. Bunaldığın anlar olacaktır eşinin desteği varsa büyükler birkaç saat bırakıp çıkmak çok iyi gelir. Zaten zorluğu 2 sene sonrası keyif :) Sağlıcakla kucağınıza alırsınız inşallah tebrik ederim C Childgirlss Sadece oğlunun

Merhaba ben de senin gibiyim 5 aylık hamileyim ve nedense çevremdeki herkes benden çok seviniyor bebeğe. bu da beni çok. üzüyor açıkcası ama umarım geçer diye düşünüyorum. Dediğin gibi hareketlerini hissediyorum ama içim mutlu olmuyor niyeyse

Su an daha alistim. Mutluluktan ucmuyorum ama mutsuz degilim. Benzer hissedenleri duymak, bebek dogdugunda bir sey hissetmeyip paylasim arttikca sevenlerin oldugunu bilmek rahatlatiyor. Esim de ben de bu fikre alistik ve hayatimizi ona gore duzenlemeye calisiyoruz. Odadan sunu cikartalim, suraya sunu koyariz bebek icin gibi gayet siradan konusmalar yapiyoruz. Umuyorum iyi bakabilirim, cok tesekkurler :)

Bugun butun tup bebek ve evlat edinme konularini dolastim belki kendimden utanirim diye 1-2 saat oturup agladim. Sonra yine ayni hisler.

Herkes anne olmayı istemek zorunda değil. Ben deli gibi istiyorum ama konu sahibi istemez. Ama tutupta ben ona "neden anne olmayı istemiyorsun, bencil sorunlu" demem, diyemem. Herkesin hayatı farklı, herkesin düşünce yapısı farklı. Bunu anlamak zor olmasa gerek. Sizde bir bunu anlayamıyorsunuz, sizinde psikolojiniz yerlerde. Psikolojinizi çok iyi falan mı sanıyorsunuz?

Kusura bakma ama hamile duygusalligimdan olabilir, anlamaya calistiysam da beceremedim. Esin gibi kizdim sana. Kese goruntusu deyip ilk ultrasonu cope atmak da neyin nesi? Eminim seveceksin, hem de daha once kimseyi boyle sevmedigini fark edeceksin. Bencillikten tum bu hislerin bence de. Seni kirmak ya da yargilamak istemedim uzgunum ama bir psikolojik destek falan mi alsan?

Hemen hepsini severim ama tabi ki emek verdigim kendi besledigim kusun yeri baska. Engelli bir kizim var mesela, nasil seviyorsam esim de kardesim de o mu ben mi diye sorar. Yumurtadan cikip annesi bakmayinca ben bakmistim. 2 saatte bir kalkip beslemek zorundaydim. Simdi 6 yasi bitti kizimin, benden baska kimseye de gitmez. Umuyorum dogunca yasarim o duygulari ve ne kadar sacma dusunmusum hayatim anlam buldu derim...

Ara ara ben de beceremediğimi düşünüyorum. Tuvalet eğitiminde sınıfta kaldık beceremedik eylülden beri uğraşıyoruz ara verdik yeniden denedik vs vazgeçtik şu bu derken geçen akşam bezini çıkarıp halıya işedi. Ve ağzımdan hiç hoş olmayan laflar bağırtılar çıktı. 3 gün geçti ama hala içim acıyor. Bazen çok kolay bazen çok zor. Bazen annelikten güzel duygu yok diyorum bazen zihin yorgunluğundan damarlarım yırtılacak gibi geliyor.

Hamile kaldığı için tedirgin olan, panikleyen, korkan ve anneliği becerebilir miyim diye kendini sorgulayan kadınların üstüne gidilmesini anlamıyorum, anlamayacağım. Kurban olduğum Allah iyi ki bizi anne yapmış, yukarı çıkıyoruz anneliğimiz, aşağı iniyoruz anneliğimiz, anneliğimizi sorgular, acaba çocuğumu iyi yetiştirebilir miyim, yetebilir miyim, benden anne olur mu diye sesli düşünürsek vay halimize. Koalina, geçen gün arkadaşın konusuna da yazmıştım, okumuştun diye hatırlıyorum, hissetiklerin çok normal, bazı kadınlar anneliği becerebilir miyim diye sorgulayınca kötü anne olmuyorlar, bir birey yetiştireceğiz, değer yargıları, aile içi eğitimi, okul eğitimi, arkadaş çevresi, sağlığı, dış dünyada karşılaşacağı sorunlar, kötülükler, ilk aşkı, alışkanlıkları, karakteri, büyürken yaşayacağımız çatışmaları, evliliği. Bu ne 5 dakika bir başkasının çocuğunun başını okşamaya benziyor ne de bir sınıf dolusu çocuğa ders vermeye, 7/24 bir arada olup nakış gibi işleyeceğimiz bir birey söz konusu. Ben korktum, bir tane yetiştirebildik, 2. ye cesaret edemedik, ben iyi anne olmak için uğraşsam da benim iyi anne olmamla bitmiyor ki, sadece benim maddi manevi yetebilmemle kalmıyor, önce ona huzurlu bir ev sağlamakla başlıyor sorumluluğumuz, iyi birer anne baba olmaya çabalamakla adım atıyoruz ebeveynliği, sonra bu çocuğu kazalardan belalardan, uyuşturucudan, kötü arkadaş çevresinden, insanların kötülüklerinden, sapkın takıntılı tiplerden korumak içinde mücadele vermek zorundayız, ergenlikte yaşama ihtimali olan psikolojik buhranlara karşı da savaşmak zorundayız, ilk aşkında yemesi muhtemel darbede nasıl yaklaşmamız gerektiğini de bilmek zorundayız, yeri gelecek belki çocuklarımızı kocalarından korumak zorunda kalacağız, çocuğun dünyası evlerin içiyle sınırlı kalmayacak çünkü. Bizler çocuklarımızı ölüp son nefesimizi verene kadar korumak zorundayız, doğurdum, kendi başına yemek ve tuvalet ihtiyaçlarını da karşılıyor artık diyerek bitmiyor çünkü, bir kere anne olduysanız mezara kadar annesiniz ve ölene kadar da korkuyorsunuz, büyüttüm de korkularım bitti mi sanki? Bitmedi maalesef. Senin iyi bir anne olacağına eminim, sorumluluk duygusu olan bir kadınsın, öğretmen olduğun için mutlaka bu kadar yıldır öğrencilerin arasında sorunlu çocuklarda olduğundan belki de gözün daha çok korktu ama sen tecrübeli ve bilinçli bir eğitimcisin, korkuların hep olacak, çocuğun büyüdükçe şekil değiştirecek ama olacak, annelik bu korkulara rağmen çocuğunu iyi yetiştirebilmek için elinden geleni yapabilmektir, sen yapabilirsin bence, korkularına rağmen çok güzel bir çocuk yetiştireceksin.

Anne olmak o korumacı his o coşkun sevgi doğuştan mı hormonal mi bilmiyorum ama bebekle vakit geçirmeye başlayınca ona karşı konulmaz bir sevgi besliyo insan. Bu zamanla bence öğrenilebilen bişey. İtiraf ediyorum Benim Doğum sonrası çoook zorlandığım şey sadece yeni bedenime uyum sağlamak oldu kendimi 34 bedenden 44 bedende gördüm. Kocaman vıcık vıcık göbek ikinci çoçuğumu Doğum yaptım ne kadar sıkılaşmaya çalışsamda göbeğim var. Göbek gibi değil ya buruşuk sarkık deri. Ne yapsamda düzelmiyor sanki

Çocuğum falan yok evli de değilim ama konunuzu okudum yazma gereği duydum. Bence böyle düşünen insan kötü anne olamaz. Kötü örnekleri de kafanıza takmayin. Galiba kendinizi daha önce anne olarak düşünmediğiniz için böyle düşünüyorsunuz. Tabi biz ne desek boş. Uzman desteği almak sizin için daha iyi olur.

Bence zaman geçtikçe hamileliğinize ve bebeğinize alışacaksınız. Her anne adayında bu duygu karmaşasının oldugunu düşünüyorum. Biz de isteyerek denedik ama ilk aydan olmaz diye düşünerek denedik Ve oldu sonsuz şükür. Bu sebeple bem de bir şok geçirdim bocaladım. Karamsarlığa düştüm. Üstüne 6. Haftadan 12. Haftaya kadar kustum. Çok zor zamanlardı bilsem böyle olacağını sonra denerdim diye bile düşündüm. Ama hepsi geçiyor ultrasonda onun burnunu ellerini bacaklarını görünce en çok da kalp sesini duyunca zaman duruyor hep onu görmek istiyor insan. 9 ay az bir süre değil. Eminim siz de bu süreci atlatıp hamileliğinizin keyfini çıkarıp sabırsızlıkla bebeğinize kavuşmak isteyeceksiniz. Hem şöyle de düşünün ya eşiniz sizin gibi davransaydı ve bebeği kabullenemeseydi... ne kadar üzücü olurdu değil mi?

Konuyu bu yorumunuza kadar okudum. Başka bir ayrıntı verdiyseniz bilemiyorum ama şöyle söyleyeyim, isteyerek hamile kaldım. 33 yaşındayım, 1.5 senelik evliyim. Denemeye başladığımızın 3. ayında hamile kaldım ki o 3 ayda acaba olmayacak mı diye endişe bile yaşadım. Ona rağmen şu an yaşadığınız endişeleri yaşıyorum çünkü aynı sizin gibi rahat bir insanım. Eşim de öyle olunca aç da olsak yemek yapmadığımız zamanlar olurdu, haftasonları saat 1-2ye kadar yataktan çıkmaz, o saatten sonra dışarıda kahvaltı eder gezer dolaşır gece eve dönerdik. Şimdi tüm bunları tekrar yapamayacak olmak bazen beni de kötü hissettiriyor ne yalan söyleyim. Özellikle bulantılı geçirdiğim şu dönemde neden çocuk istedik ki diye sorguladığım bile oluyor. Karnımdaki bebekle tek konuşmam "nolur bugün midemi bulandırma da rahat bir gün geçireyim" şeklinde oluyor, sanki beni anlıyormuş gibi:) kitap okuyamıyorum doğru düzgün, dikkatimi toplayamıyorum. Annemler tatil yerine gittiler, beni hamileyim ilk aylar riskli diye götürmediler küstüm onlara oturup ağladım. Vs vs. Bir sürü örnek sayarım. Çok uzattım, özür dilerim. Kısacası rahatına düşkün olan bizler ister planlı ister plansız hamilelikte bu duyguları yaşıyoruz demek ki. Şu saatten sonra sorun yaratmak yerine sanırım çözüm odaklı olmamız lazım. Çözüm de kabullenip en azından doğuma kadar onu sağlıklı bir şekilde büyütmekten geçiyor. Ondan sonrasını bilemeyiz, yaşayıp göreceğiz :)

Bence siz en iyi annelerden biri olacaksınız. Vasıfsız çoğu çayıra salıp büyütecek biri değilsiniz. Bunu endişelerinizden anladım. İnanın çok şanslı bir bebek olacak ve dünyaya faydası olan bir birey bırakacaksınız arkanızda. Lüften artık keyfine bakın hamileliğinizin. Aşerin, mızmızlanın, canım şunu çekti bunu çekti moduna girin inanın herşey güzel olacak.

Konuyu okudum ruh halini anlamaya calistim kii anliyorumda ama suan gunlerdir gecenin bi vakti uyanarak 4 saat yol cekip cocuk sahibi olabilmek icin tedavi goren biri olarak ve onlarca igne kullanan maddi manevi aci ceken ve dahasi... biri olarak diyecegim o ki Allah isteyene versin evladi.. hyrli evlat olsunlar ve bizde hayirli anne baba olalim.. zorluklari dusunelimki kolay elde ettiklerimizin kiymetini bilelim.. su zamanda beni cok korkutuyor evlar istemeden evlat sahibi olanlar sozum meclisten disari ztn siz anlatmissiniz suanki degisiminizide insallah daha cok baglanir ve seversiniz evladinizi. . push ; kahvetelvesi

Ahhh canımsın

Aslinda forumda ne kadar cok annelgie hazir olmayan bayan varmis. Bence bizim nesil rahatina duskun yetistirildik. Onun korkuları var. Ama eminim hepimiz cok bilincli akli basinda anneler olacagiz. M

Bu konuyu okuyunca yabancılar geliyor aklıma. 4 tane 5 tane doğuruyorlar. Sonra cinsiyet öğrenme partileri falan düzenliyorlar, deli gibi çığlıklar eşliğinde. Neyse bu konuyu geçelim:) Senin konuna gelelim. Aslında böyle bir konu beni sinir ederdi ama sen o kadar içten ve biraz da çaresizce yazmışsınki. Aslında bu kalıpları yıkmak istiyosun içten içe belkide kim bilir. Ve kolayı seçmemen gidip çocuğu aldırmaman bir umut ışığı değil mi. Ya sen bir canlı üretiyosun ne kadar muhteşem bir şey. Şöyle hissetmek lazım, böyle mutlu olmak lazım diye kalıplara sokma kendini. Belki ilk dönem çok mutsuz olacaksın ama çoğu kişinin yazdığı gibi kucağına aldığında değişecek. Eşinde sana destek oluyor, bence başaracaksın üstesinden geleceksin ben öyle hissettim.

Benım evımde hiç öyle bişey yok. Çünkü hiç ihtiyacım olmadı sağolsun hep 1 2 gun önce gelirdı böyle düşündürmezdi Şuan sadece her ay regl olucağım zaman yuzumde çıkan sivilcelerle kendımı kandırmaya çalışıyorum. Gelicek emınım

Üzüldüğün de hissedecek ve ona haksızlık yapmış olacaksın bu doğru ama istemiyorum, bakamazsam naparım gibi düşüncelerin ultrasonda kesenin içinde minicik kalbini görünce, karnında pıt pıt güçsüz ilk hareketlerini hissedince tüm bunların ne saçma olduğunu onu tüm dünyaya karşı koruyacak güce geldiğini göreceksin. Ağlaya ağlaya hamilelik geçiren 21 haftalık gebe söylüyor bunları. Bu arada istenen ama sonra bin pişman olunan bir gebelik içindeyim başıma saçma salak o kadar şey geldi ki her gün ağlıyorum. Ama ultrason kağıdına bakıp kime benziyor yaaa diyip mutlu olmaya çalışıyorum. Karnımdaki minicik canın mutsuz olmaya hakkı yok çünkü. :)

Ehehehe:) çok iyiymiş sizin durum Ben de ilk zamanlar teyzem diye seviyordum. Şimdi annem, kızım demek bile tuhaf geliyor. Direkt ismiyle sesleniyorum ya da boncuğum diyorum

Normalde boyle karamsarim yapamayacagim bir sey oldugunu dusunursem gecem gunduzum boyle gecer. Onun disinda hayatimi yasayamam, su an tek dusucem bu ne uyuyabildim ne kitap okuyabildim ne ev isi yapabildim. Ymusatamadim kendimi. O konulara cok baktim aslinda bakmama da gerek yok esim tup bebek merkezinde calisiyor cok duydum cok sahit oldum. Benim kabullenemedigim istemedigim seyin bir baskasinin hayali oldugunun farkindayim ama icimi rahatlatmiyor.

asla pişman olmayacaksınız, şu kadarını söyleyeyim gerçek aşk'tır evlat, hiçbir sevgi bunun kadar üstün ve ayrıcalıklı değildir, zaten elinizde olmadan bunu siz bu şekilde hissedip yaşayacaksınız, içinizi ferah tutun, hayırlı dogumlar dilerim :)

Hıı bu arada evet o rahat hayat tamamen bitecek hamileliğin tadını çıkar çok arayacaksın. Ama işte onun sevgisi öyle büyük ki gözüne gelmeyecek onun için vazgeçtiklerin. Çünkü hiçbişeyden almadığın keyfi ondan alacaksın.

Bi konunda bende eşine değil sana yüklenmistim tövbe estağfurullah kk da yıllar geçtikçe değişik şeyler oluyor

Icerikte neler oldu bilmiyorum ama ben anneliği becerdim de ev hanimligini beceremedim ya. Ikisi bir arada cok zor Ev kalk gidelim modunda ben yorgun bitkin Ooof offf

Bunun endişesini taşımanız bile çok iyi bir anne olacağınızı gösteriyor, ilk hamileliğimi öğrendiğimde bende böyle endişeliydim sevebilirmiyim bakabilirmiyim diye herşeyi zamana bırakın bu mükemmel duygunun tadını çıkarın zamanla düzelir

Plansız nasıl hamile kalır hic cocuk istemiyen bir çift bende bunu anlamiyorum tonlarca korunma yöntemi varken Önceki

Koalina iyi bir anne olacak gibi görünüyor, yani korkular normal, endişeler sağlıklı. Bu gebelik dönemini boşu boşuna heba etmez inşallah bir tek. Tadını çıkarır bu keyifli dönemin.

Ben de 20. Haftadan sonra cocugumu ozlemeye baslamistim. Ruyalarimda goruyordum. Son 2 ay diger bebekleri gormek aglama sesleri bile heyecanlandiriyordu. Ama oglum bir dogdu, kucagima verdiler. Ne asik oldum ne bir sey allahim dedim ben niye asik olmuyorum. Sanki komsunun cocugu verilmis gibi olmustum. 1 hafta sonra fln anca kendi cocugum oldugunu idrak edip sevgi buyutmeye basladim :) Sterotipiklere bakmamak lazim. Herkes ayni seyleri hissetmiyor. Ikincide zaten gebelikte de pek bisey hissetmedim. Dogunca da pat diye kucagima verilince alin sunu dedim ama bu sefer daha cabuk sevdim. Sevgi emek bence, zaman gectikce oyle derinlesiyor ki. Evlatlik alan anneler de boyle seviyorlar yavrularini iste.

Planlı gebelikte dahi insanlar bocalıyor. Hiç çocuk düşünmeyen bir çiftmişsiniz ve plansız şekilde hamile kalmışsın. Bence yaşadığın durum çok çok normal. Ama küçük detayları kafana takmamaya çalış. Emzirmek istemezsen emzirmezsin mesela. Pek çok anne emzirmiyor artık. Mükemmel bakmak zorunda da değilsin... (Ben oğluma hamile kaldığımda mesleğimin başındaydım. Tecrübe kazanmam gereken zamanda, rahat bir hamilelik geçireyim, sakin bir çocuğum olsun diye işi bıraktım. Doğduğu zaman sütüm gelmedi, gelsin diye uğraştım. Az uyurdu zaten, uyuduğu zamanda da makine ile süt sağardım arttırmak için. Geceleri 5 dk uyku uyumadığım günler oldu. Sonunda sütüm arttı. Tam 2 yıl da emzirdim. Ek gıda zamanı herşeyin organiği olsun dedim, sağlıklı besleyeyim dedim, uğraştım ettim. İlk ek gıdaya geçtiğimizde yoğurdu, meyve püresini yedi, sonra birşey yemedi. Hep emmeyi tercih etti. Ama zayıf kaldı. Memeden kesilince hepten zayıfladı. Şimdi 4 yaşında ve yediği şeyler 1 elin parmaklarını geçmiyor. Ben kendim bakmak için işe başlamadım, kitaptı, oyundu, çok üstüne düştüm, çok ilgilendim. Ama zor ve inatçı bir çocuk oldu... eltimin 1 yaş küçük oğlu var, emzirmek istemedi, sevmedi de çocuğu, istemediği çok belli. Babaannesi baktı hep. Ne kitap okuyan oldu ne oyun oynayan oldu. Ama kendi kendine oynayan çok sakin ve çok neşeli bir çocuk... Kimse ona özel ek gıda hazırlamadı, organik yesin demedi. Kilo olarak oğlumun 2 katı, ne versen yiyor, vermezsen istiyor, çok iştahlı... Yani kısacası, iyi bakılmayan, ilgilenilmeyen çocuk da büyüyor. Hatta bazen daha rahat bir çocuk oluyor)

Yani koalinacım ben bayadır tedavi görüyorum olmuyor. Geçen ay bat öncesi biraz gebelik belirtisi yaşadım gebe sandım kendimi. Müthiş panik oldum. İstediğim halde düşün yani :) ha ama hamile değilmişim. Sonra bide ona üzüldüm :)) panik olman normal yani. Ama bence kötü yazıları okuma bu dönemde netten

Yani bilmiyorum her sey ihtimal. Sonunu ve surecini bilmedigim bir yola cikiyorum ustelik geri donusu yok. Ben yapamiyorum diyip birakamam, bana gore degilmis diyemem, yanlis yetistirdim bastan alayim diyemem, ama ben daha istediklerimi yapmamistim diyemem... Bilmiyorum cok garip hissediyorum

Yani gidiyoruz selvi boylum al yazmalima. Sevgi neydi sevgi emekti

anne karnında ki bebek doğmadan önce yüce rabbimin huzurunda çok ağlarmış korkarmış yalvarırmış, beni dünyaya gönderme kim koruyacak beni kim bakacak bana kim sevecek beni diye yüce rabbimde korkma doğar doğmaz seni bir melek sahiplenecek gözünden sakınıp herkesten çok sevecek herkeslerden koruyacak dermiş ve bu şekilde bebek dünyaya gelirmiş. sizin gibiler keşke evlenmeden önce kendini kısırlaştırsa neden bunu söylüyorum biliyor musun çünkü zerre umrumda değil sen ve senin lanet psikolojin.

Bu kitap seni annelige hazirlamayacak ama hamileligin basinda her kadin okumali, sen ozellikle okumalisin Maalesef kitap onerisi disinda seni rahatlatacak seyler soyleyemiyorum cunku ben isteyerek yaptim cocuklarimi, zaten cok anac bir insanim, o yuzden seni anlayamiyorum Her kadin anne olmamali diye dusunenlerdenim yani kadinlarin bunu tercih hakki olmali, sen ilk tercihini yaptiginda, bundan bahsettigin konunda seni desteklemistim ama su anki hislerini anlamakta cok zorluk cekiyorum, insallah kitabin sana biraz faydasi olur en azindan birazcik da olsa sakinleyecegini dusunuyorum

Ben de hicbir zaman cook duygusal annelerden olamadim. Yani hamileyken boyle ölürüm sana agucuk gugucuk olmadim hicbir zaman. Yani bence normali bu zaten. Hareketlerini sayar, sagligini kontrol ettirir, odasini ayarlar, dogumu beklerdim her iki hamileligimde de. Dogunca tabii bambaska bi evrene gecis yapiliyor ama isteyerek hamile kalinca dahi bir bocalama donemi oluyor. İkisini de istedim ama yine de kaygilandim, bocaladim, cok normal. Saglikla kucaklayin insallah.

Ben ömrünün hiçbir evresinde çocuk istemeyen ve sevmeyen biri olarak 3 yıllık anneyim. üstelik çocuk istememe rağmen sırf ilerde pişman olur muyum diye düşünerek tüp bebek yöntemi ile anne oldum. Eşim çocukları sevmediğimi ve çocuk istemediğimi bile isteye evlendi benimle üstelik eşim çocuk aşığı bir insanken çocuk istemiyor oluşuma rağmen sen istemiyorsan varsın çocuk olmasın dedi. Sırf ileride pişman olmamak adına tüp bebek tedavisi gördüm uzun uzun. sonrasında hamile kaldım, sorunsuz hamilelik geçirdim. sonra bebeğimi kucağıma aldığım ilk anda içgüdüsel olarak anne oldum. Oğlum hiç uyumayan çok zor bi bebekti ki hala öyledir.3 yıldır birkez bile pişman olmadım anne olduğum için. Annelik çok yorucu ama evlat sevgisi bu zorluğu tolere ediyor inan. Zaten bu sevgi olmasaydı bu kadar büyük sorumluluk almayı kimse göze alamazdı sanırım. Daha çok yeni hamilesin hem vücudun hem de psikolojinin bu köklü değişime ayak uydurabilmesi için zaman geçmesi gerekiyor. Akışına bırak biraz benden bile iyi durumdaymışsın başkalarının çocuklarını eğiten öğretmensin. ben yeğenlerimi bile maksümum 10 dk sevebilirdim şimdi oğlum gerekirse için gözümü kırpmadan ölebilirim de öldürebilirim de annelik işte böyle manyak bir duygu durumu bence Sağlıkla mutlulukla bebeğini kucağıba alıp büyütmen dileğiyle

dünyada çocuk yetiştirmekten daha büyük bir sorumluluk olamaz bence. hayatınız baştan aşağı değişecek, çok iyi düşünmelisiniz. bir iki yıllık bir durum değil, tüm ömrünüz çocuk olacak Bibliyo... Üyelik

Keske herkes sizin kadar bilincli ve ne istedigini biliyor olsa da üçer beşer üremek yerine oturup bi dusunseler. Siz eminim ki cok bilincli anne babalar olacaksiniz. Evet ebeveyin olmak çok zor. 2 cocugum var 3. leri yapanlara hayret ediyorum. Ama kizlarimi dunyalara degismem. Asla keske olmasalardi demedim ki anaç bir insan degilim.

Konuyu acali 1 ay olmus. Ne durumdasiniz Koalina? Suan 1 aylık kızım emerken yapıyorum bu yorumu. Sizi o kadar iyi anlıyorum ki.. Ben bütün hamileliğim boyunca aynı şeyleri hissettim. Hem bu düşünceler hemde böyle düşündüğüm için çektiğim vicdan azabı beni perişan ediyordu malesef. Eşim başlarda çok anlayışlı yaklassada zamanla onunda sabri taşti. Bu dusuncelerim doğum yaptıktan sonra 2 3 hafta kadar katlanarak devam etti. Her gün gelen aglama nöbetleri, bebegime karşı hissettiğim vicdan azabı.. Bunlari sizi korkutmak için yazmıyorum yanlış anlamayın. Kendinizi yalnız hissetmeyin, sizin gibi hissedenler var, bilin diye yazıyorum. Çünkü bana yalnız olmadığımı görmek çok iyi geliyordu. Şimdi ne durumdasin diye soracak olursaniz evet henüz anneligin o kutsal hislerine erisebilmis değilim. Hala pişmanlık yaşıyorum. Ama o minik sey o kadar tatlı ki yemin ederim uyurken bile özlüyorum. Kendi anneme, öz babasına bile emanet edemiyorum. Ve bence bana ağır gelende bu oldu. Dusunsenize herkesten değerli bir şey.. Ki ben kaybetme korkusunu çok yaşayan biriyim. Yani sevdiklerime bir şey olursa kaldiramayacagimi düşünüyorum. Şimdi birde bu bıcırık çıktı başıma. 2 gün sarılık oldu hastanede yattıda kafayı yiyordum aglamaktan. Bakamadim, besleyemedim diye delirecektim. Ama bakin böyle düşününce daha güzel bakiliyor işte. O bebek bana gore daha şanslı oluyor digerlerine nazaran. Ama anne cok yoruluyor. İstemem diye hüngür hüngür ağlayan ben geceleri nefesini kontrol etmekten uyuyamiyorum. O minik suratını izlemeye doyamiyorum. Bu gerçekten çok ağır bir sorumluluk. Ömür boyu yürek carpintisi. Ama çok güzel işte. Eğer inancliysaniz bol bol dua etmenizi hatta namaz kilmanizi öneririm. O hayirlisini bizden daha iyi bilir. Eğer evlat nasib ettiyse emin olun vardır bi hikmeti. Ve ayrıca eşinizle konuşun daha anlayisli yaklassin size. Bu hisleri anlayacak değiller ama kötü anne muamelesi yapmasinlar. En olmamasi gereken yaklasim bu çünkü.

5 yaşındaki çocuğun babaya çekmiş demek ki, çok bariz . push ; melekeda Wait for it. tek ayak

Hayatım boyunca anne olma hayalleri kurmadım, çocuk sahibi olmak, evlenmek vs hiç hiç. Herhangi bir sebebi yok keyfim istemiyor. Sorumluluklardan korkmak mı? Asla. Hani psikolojim de normal. Konu sahibinin de normal. Şöyle bir düşünüyorum da hamile kaldığımı ay deliririm düşünmekten. Sağlıkla kucağınıza almanız dileğiyle.

Koalina benzer konu açmıştım sanırım sen de yorum yapmıştın bana. Plansız şekilde hamile kalmıştım. 5 haftalıkken düştü hatta sevinmiştim hiç hazır olmadığım için. O gün bugündür içim sıkılıyor 10 gün sürse de hamile olduğunu bilmek tatlı bir duyguymuş. Hatta 2-3 kez ağladım çok dokundu bana sonradan. Sana diyeceğim şu ki madem olan olmuş artık bunun keyfini çıkarmaya çalışmaktan başka yapacak bir şey görünmüyor. Bol şükür ve dua, inançlı isen. Benim tavsiyem bu. Vardır muhakkak bir hayır. Edit: itiraf etmeliyim ultrason görüntüsünde kese varsa ben de saklamazdım. Hadi bebeğe benzer okey de kese bilemedim yok ben de ruhsuzum galiba.

günaydin, Böyle hissetmeniz, korkulariniz, endiseleriniz normal koalina. Isin icine bir de hormanlar giriyor. Sadece böyle duygular icine girdiginizde kafanizi dagitacak bir sey yapin. Hamileligin tadini cikarmaya bakin. Ben her seyin iyi olacagindan eminim. Güzel bir hamilelik diliyorum size.

Hatirlamaz olur muyum :) Ne sureclerden gectik su kk da. Omur olursa daha kaynana olacagiz hakikaten Benim korkularim biraz azaldi, neden bilmiyorum fazla da dusunmuyorum. Zor olacagini biliyorum ama oyle bitmis bir moralde degilim. Iyi olacak insallah

Sen ne tatlı bi insan.. ne güzel bir annesin. Ben becerebiliyorum deseydin inanmayacaktım. Ama beceremedim diyorsun ya. Eminim sen mükemmel bir annesjn..

İkinci bebeğime hamileyim ve bende arada böyle hissediyorum. Kızım var 6 yaşında ona bayılıyorum, canım o benim şu an ama onda da aman hamilelik ne güzel, tadını çıkarayım modunda değildim. Heyecansız, mutsuz zaman zaman da depresiftim ki planlı bir gebelikti. Doğunca sevdim, çok sevdim ama doğana kadar öyle mutlu mesut bir gebeydim diyemem. Şimdiki gebeliğim plansızdı. Yine aynı hislerdeyim. Bir an önce doğsun istiyorum, bu yazı hamile geçirecek olmak gözümde büyüyor sonrasında neler yaşanacağını da biliyorum, haliyle ara ara daralıyorum, nefesim kesilecek gibi hissediyorum ama biliyorum ki bebeğime Rabbim nasip ederde kavuşursam onu da çok seveceğim. Herkes eşit hissetmiyor bu konularda emin olun. Bakıyorum çevremde hamile olmaktan mutlu mesut bir dolu insan var, burda da topiklerde görüyorum mutluluktan uçuyorlar, göbekleri büyüdükçe vs ama ben öyle hissedemiyorum.

Sen çok güzel bir anne olacaksin buna eminim çok ince düşünen biri bence anneliği de cok güzel yapar inan bebegini kucagina aldoginda o tarifsiz duyguyu hissettiginde ne kadar aptalmışım diyeceksin. Evet annelik hiç kolay degil özellikle ilk 3 ay kadar emzirme insani çileden çikariyor lohusa sendromu falan.. ama bebegin büyüfükce sen ona o sana alişiyor ve bakmasi da daha kolaylasiyor. Ne mükemmel anneyim deyip çocugunu döven eziyet eden insanlar var dogurup çöpe atan.. ama sorsan iyi insanlar kendilerine asla kusur bulmazlar. Sen ise iyi biri olmana rağmen bebeğine yetemeyecek olmaktan korkuyorsun yani onu düsünüyordun bu cok hoşuma gitti. Eşine de kizma çok hakli. O da senin gibi davransaydi emin ol daha mutsuz olacaktin. Bence bebeginin çok iyi anne babasi var kiymetini bil. Allah o kadar büyükki ona dua et içini rahatlatsin ve sakin aldirmayi da düsünme. Hiçbir bebek bizim 5 dakkakik zevkimizle varolup sonra hayattan koparilmayi haketmiyor..

İlk hamileliğimde deliler gibi istememize rağmen düştüğünde bir oh çekmiştim Tabi ki acısı sonradan geldi, ve hala daha ben istemediğim için düştü diye de düşünürüm. Neyse çok uzatmayım ağlarım şimdi durduk yere. Sonra oğlum oldu, bambaşka birşey bu. Her kadın bir değil, herkes aynı şeyi hissetmez. Hamileliğine deliler gibi sevinseydin bu mükemmel bir anne olacağın anlamına da gelmezdi. Zamanla adapte olursun ama doğana kadar bu endişeler şekil ve büyüklük değişerek ilerliyorlar Doğunca da ya ona birşey olursa korkusuyla yer değiştiriyorlar :) Şuan seni ne mutlu edecekse onu yap, herşey güzel olur inşallah :)

Anne olmak isteyip olamayanlar beni ne ilgilendiriyor? Hayatımın en önemli kararını bu insanlar anne olamıyor ben o zaman doğurmalıyım diye verecek değilim herhalde, şu cümleden artık çok bunaldım gerçekten. Siz acımaya devam edin, ben de normal hayatıma.

Benim en yakin arkadasim, benzer dusuncelerdeyiz. 1 sene once aglayarak aradi ve hamile oldugunu soyledi. Gecen sene o boyle depresifken o kadar emindim ki sevecegine ve 2. cocugu isteyecegine. O da depresif bir 9 ay gecirdi ve dogurduktan sonra 3. gun bana keainlikle cocuk yapmaliain demeye basladi. Simdi 3 aylik bebegi 2. yi yapar fazla surmeden, deli gibi seviyor. En onemli ornek o onumde, o uyanamayan keyfinden odun vermeyen insan dehset bir anne oldu ama iste insan yine de endiseleniyor.

Bence sen dış mihrakların oyunusun

Evet size yazdım ben çok üzüldüm bunun için benimde tam öğrendi evde ki değişiklikler yüzünden yeniden sıfıra döndük hemde en başa çok ağladım istediğin kadar üzül hiç bir şey değişmiyor en çok annemin desteğiyle bıraktım uğraşmadım sonra yeniden başladık şimdi kendisi oturup yapıyor kabızlık problemi var onu korkuyor ama üstüne gitmedikçe onu da yapacak hiç korkma endişelide etme Aklı başında her çocuk bunu kavrıyor sen kendini üzüp yıprattığınla kalıyorsun canım aşırı üzerine gitme ve relaks ol

Sevindim sizin adınıza. ben hamile olduğumu 5.5haftalıkken fark etmiştim. oğlum doğupda kucağıma alana kadar korktum. hemde ne korkma! Dr. um bana sen fazla bildiginden dolayı rahat edemiyosun demişti:)) geçmiş karşıma embriyoloji aşamaları uzmanlık alanın diye tartışıyosun ama bebeğin normal korkmana gerek yok demişti. ben yine korktum ama ilk anki panik halim yoktu. mesela hiç bişey hazırlamadım denilebilir. oğlum sabah doğdu öğleden sonra hastanedeyken biz eşim evde odasını kurduruyordu. o kadar "doğmamış çocuğa don biçemem" modundaydım. ama doğdu ve bütün korkularımı hem silip attı hemde milyon kat arttırdı. şu an plates topumu almış çıkarmış sakladığım yerden üzerinde kaydırmaca oynuyor mesela hem bunu akıl etmesine, kendi kendine oyun bulmasına seviniyorum hem de düşüp bir tarafını kıracak diye aklım çıkıyor! annelik bir çeşit delilik ama baş etmeyi öğreniyor insan. sevebilme sınırsızlığımı öğretti bana oğlum. meğer sonsuz büyüklükteymiş sabrımız sevgim ve çözüm bulma gücüm! :)) Allah sağlıkla kucağınıza almayı nasip etsin.

Bence her seyin bi zamanı var bazı insan ister zamanı gelmediği için ne yaparsa yapsın olmaz bazı insan istemez o halde hamile kalır ben çok kişiden duydum istemeden oldu ama iyi ki de olmuş diye ne kadar güzel hem öğretmenmişsin çocukları en güzel sen anlarsın mutlu olmaya bak bu günlerin tadını çıkar A

Bende bebegim olmadan once surekli onunla ayni evde olma fikri beni cok boguyordu. yegenlerim vardi cok severdim ama cabuk sikilirdim ilgilenemezdim onun icinde ayni evde surekli bir bebek fikri beni cok sikardi. sonra ne mi oldu o dogdu ve ben suan ondan bir dakika bile ayri kalamiyorum.. ailem herkez bana sen bebek bakamazsin diyordu cunku yegenimi cok seviyordum ama baska ne cocuk ne bebek hic icimden gelip sevemezdim.. ama insanin kendi bebegi cok farkli oluyormus gercekten.. simdi kendini hic uzme aglamada zaten hormonlarda simdi etkiler seni. biran once ona alismaya calis ve hamileliginin tadini cikar. Rabbim sana gondermis onu korundugun halde vardir bir hikmeti.

Koalina bu kadar ayrıntılı bu kadar ince düşünen bir kadın zaten anne olmalı kusura bakma ama sen zaten anne olmak için doğmuşsun iyikide olmuş:).. burada itiraf edeyim bazen pişman olacaksın ama uyurken içerde sesini duyman evinde kuş cıvıltısı bahar havası yaratacak yataktan gülümseyerek uyanacaksın sinirlerin alınmış odaya girdiğinde her yerin altını üstüne getiren çocugunu önce öpecek sonra topla hadi Şuraları ben sizin hizmetçinin miyim diye tatlı tatlı söyleneceksin ve onun aklında gelecekte odayı darmadağın ederdim annem söylenirdi diye gülümseyen bir hatıra bırakacaksın.. hayırla kucağına al:)

+1 Ağzına sağlık.

gelicek emin ol ama öncelikle yardim almalisin en azindan bu surecte birde mukemmeliyetci misin normal hayatta cok didikleyen bir halin var gibi koalina cok sorguluyorsun bak daha onunde 8 ay var uzun bir sure dogum farkli bir surec yani sozun ozu her seyi bu kadar hesaplamak insani cok yoruyor ce bunaltıyor az kendini rahat biraksan nefes alsan cok iyo gelecek sana Y

Benim de etrafimda herkes cok mutlu hamilelik gecirdi. Herkes isteyerek hamile kaldi kimisi cok bekledi ve tup bebek surecine girdi turlu acilar cekti. Benimkinin sanssizligi da benimki gibi bir annesi olmasi, bir gun cocuk sahibi olmaya karar verirsem hamileykeb surekli onunla konusacagimi, klasik muzik dinletecegimi, ne kadar sevecegimi soyleyecegimi falan zannediyordum. Simdi ise yokmus gibi. Umuyorum her sey dediginiz gibi olur... Cok isterim buraya oyle mujdeli bir konu acmayi.

Hepsini okumadim ama hemen cvp vermek istedim... Asla ve asla 5 sene cocuk yapmam ben cocuk bakamam igrenirim diyen biriydim oyle boyle degil kucuklukten kalma sanirim O yuzden asla istemezdim nefret ederdim.. neyse hep derdim evlenince 5 sene yapmam diye.. Adetime 1 hafta kala korunmasiz iliski oldu biraz da esimin dikkatsizligi diyelim ya da bilerek yapti... Ben eminim kendimden adete 1 hafta kala hamile kalinmaz.. Neyse hic sasmayan adetim gecikiyor ben her gun idrar testi yapiyorum o zamanlar kk falan bilmiyordum tabiki nettende arastirma yapmadim. Saniyorum ki kesin hamilelik idrar testinde belli olur... 19 gun yaptigimi ve hicbirsey cikmadigini bilirim... 19. gun idrar testinde pozitif gordum ben... Agladim yikildim nasil olur nasil yaparim ederim tuvallette yere oturdum agliyorum o kadar korktum kotu oldum ki anlatamam. Yetememe, yeni bir canli dunyaya getirme vs... Ciktim esime testi gosterdim yuzunde bi gulumseme olustu.. ben yuzune bakmadim bosanacam senden falan diyorum. Neyse o gece yatiyorum kasigimda agri mi desem sancimi desem cok degisik bir his.! O gune kadar tek bir belirti yasamayan ben o gece 20 dk kadar surdu bu agri ve ben yatakta kitlendim agriya odaklandim. Ilk defa varligini hissettm o kucucuk sey ben burdayim diyordu.. ben burdayim anne diyordu... Ertesi gun doktora gittigimizde 6 haftalik yani suan sizin bebeginizin haftasinda oldugnu ogrendik ultrasondan gorduk.. kalp atisini hic duymadim.. Ama suan o kalp atisi ve o bebegm icin dunyalari veririm.. cunku 6 haftalikken ogrendigim bebegimi 6 haftalikken kaybettim.. 4 sene gecti aradan... ve ben hala hamile kalamadim.. o benim belki ilk ve son sansimdi ama olmadi.. Butun olumsuz dusunceleri sil at kafandan.. hepsini birer birer.. Ve o karninda atan minicik sey icin dua et.. Bir yerde okumustum.. her kadinin bebegi varmis biyerlerde annenin hazir olmasini beklermis.. o hazir oldugunda anne karnina gelirmis.. Yani sen hazirsin sen bunu yapabilirsn... anneler hep guclu olan degilmidir? Sen artik bir annesin. Bebeginin hayatindaki omru boyunca tanidigi en guclu ve en degerli kadin sen olacaksin.. Simdiden bebegin hayirli olsun ikizsede buna sukret 2 dogum yapmayacaksin :) Allah anali babali buyutsun insallah...

Ne süreçler değil mi canım hatırlamamışsındır belki beni ama ben seni hatırladım Kaynana olacağımız günleri de görürüz inşallah İlk sayfadan beri okuyorum saatlerimi aldı ama değdi benimde korkularım var ve okumaya devam edeceğim Mükemmeliyetçi yapımız olduğu için böyle bu durum ama eminim sen harika bir anne olacaksın tebrik ederim sağlıcakla kucağınıza alırsınız inşallah

Oğlumu 3 yaşında tuvalet eğitimine başladım. Öncesi demedim, başarılı olmayınca zorlamadım. 3 yaşında sıkı denetime başladım. Çok zordu. 7 ay bezsiz gezdirdim. Tuvalet saatlerini ezberlemiştim, ben götürünce yapıyordu ama kendisi yapmıyordu. Gece altına yapmıyordu, gündüz yapıyordu. Yani aslında tuvaletini tutabiliyordu ama istemiyordu. Buna tuvalet eğitimine direnç deniyormuş ve tamamen psikolojikmiş, çocuğun özgürlüğü elinden alınıyormuş gibi hissettiğinden verdiği bir tepki. Doktora görürdüm, 4 yaşında gel dedi, çok kızdım. İnternetten İngilizce Türkçe her şeyi okudum. Millet devamlı hala mı diyor. 7-8 ay kafayı yedikten sonra tekrar bez taktım ki, etrafımda en fazla 15 gün 1 ay içinde arkadaşlarımın çocukları öğrenmiş oluyordu. Annem nereye kadar böyle gidecek dediğinde, anne, markette 15 yaşına kadar bezler var. O zamana kadar düzelmezse bakarım çaresine dedim. Çocuğu da rahat bıraktım. O kafaya gelmemde de sağolsun eczacı bir ablam vesile oldu. Bak benim çocukken tuvalet eğitimi zorla verilmiş bir hastam var, 21 yaşında haşa altına kaçırıyor. Zorlama dedi. Biraz aklıma yattı. Bu sürede yine hep ben tuvalete götürdüm, altknda bez olsa da tuvalete yaptırdım. Ama hiç hatırlatmadım, ya da olumsuz bir şey söylemedim. Düzenimiz öyle gitti artık. Ve 4 yaşına girdiği gün, anne ben artık büyüdüm, artık kilot giymek istiyorum dedi. Bezini kendisi çıkardı, kilodunu giydi ve bir daha hiç altına yapmadı. Endişelerinizi hiç belli etmeyin çocuğunuza. Emin olun öğrenecek. Doktora götürün uzun sürerse, fiziksel bir sorun var mı baktırın. Bazen ondan kaynaklı oluyor ama onun haricinde kendinizi ve çocuğunuzu çok yormayın psikolojik olarak.

Bak ne güzel gaza geldin işte

Koalina eşin bana ilk defa çok sempatik göründü Normalde olgunlaşmamış, kadının ömrünü yedi bu da üff diye sinir olurdum :) Bugünleri de görecekmişiz demek vay arkadaş! :)

O yorumdan çok bu yoruma koptum.. Sosyal medya saçmalıkları. Ben bunları paylaşanları takipten çıkarıyorum artık.. Ben de bir çok anne çocuk, etkinlik vs. sayfasını takip ediyorum ama böyle basit paylaşımları dikkate alıp bir de paylaşmak?

Canım merhaba. Öncelikle bu benim 2. Hamileliğim bir oğlum var 21 aylık Şuan ve araları 27 ay olacak.. ben ki hiç çocuk istemeyen gezen tozan özgürlüğüne son derece düşkün biriydim. Eşim çok istiyordu çocuk bizde ki fark bu idi.. bende açıkcası çocuk istemediğim için boşanırsam pişman olurum mantığı ile ilk çocuğumu yaptım. Ama ne hamilelik geçirdim sana anlatamam. Depresyona girdim hamileyken hiç istemedim çocuğu aldırmak için defalarca kez gittim eşimle aram çok bozuldu.. geceleri nefes alamıyordum anne olmak istemiyorum allahım ne olur al benden dayanamıyorum diyordum.. bütün hayatım bitmiş gibi hissediyordum. Doğuma girdim belki bir aksilik çıkar allah sesimi duyar ben yapamam çocuk benim neyime yaşam şeklime uygun değil diyordum.. ta ki doğdu ebe dedi ki koklamak ister misin? Getirdi onu Şuan yazarken ağlıyorum kokladım yani dedim bu hayatta yaşayabileceğim en anlamlı en güzel şey olmalı.. yani o duygu tarif edilemez. Kokladım öptüm hala kokluyorum öpüyorum doyamıyorum yavruma.. gecelerce uyumadım ya nefes almıyorsa diye uykuya daldığımda yerimden fırladım ağlamadı bir şey mi oldu diye çünkü çok dua etmiştim istememiştim hala daha korkuyorum hasta olunca ya bir şey olursa diye.. dışardaysam yanımda yoksa hemen eve gitmek istiyorum zaten onu hayatımdan hiç esirgemedim ben nereye gittiysem o da oraya geldi.. yani anne olmak mükemmel zor ama mükemmel iyi ki diyorum doğurmuşum. Hatta annem ben çıkmadan ebeye sormuş ne yaptı görünce diye o da kolladı sevdi demiş annem diyor ki şaşırdım. Çünkü geceleri istemiyorum diye deli gibi evin içinde geziniyordum. Bak şimdi plansız bir hamilelik yaşıyorum araları az olacak korkuyorum yine ama anneliği tattığım için acaba sevemez miyim diye bir şey yok içimde.. sende çok seveceksin merak etme.. iyi ki olmuş diyeceksin.. bu dönemde hiç eşinle aranı açma erkekler pek anlamıyor bu dönemde içinde bulunduğumuz durumu ama sen sakin kal.. hayırlı olsun hamileliğin.

Ya insan evcil hayvanına bile nasıl bağlanıyor ne biçim seviyor bu senin canindan bir parca, hem de sevdiğin adamla ortak parçanız :) Sana tavsiyem bebeğine günlük yaz zamanla alisacaksin seveceksin bağlanacaksin merak etme Tanıdığım biri vardı bebeklerden nefret ederdi kucağına bile verseler suratı değişirdi kusacak gibi olurdu sonra hamile kaldı doğumda bile kocasına cemkirdi hepsi senin suçun senden nefret ediyorummmm diye neyse sonra bebek 5-6 aylıkken gördüm Allah'ım neredeyse cocugun poposunu yalayacak öyle bir düşkün ki hayret ettim sonra da zaten peşpeşe iki bebek daha doğurdu kadin resmen bambaska biri oldu. Yani demem o ki insanlar zamanla değişebiliyor. Elbette kotu anneler var bu dünyada ama ben eminim ki sen harika bir anne olacaksın. Sağlıkla gelsin minik

Aynen cokk dogru anlatmissin. Ben tuo bebekle hamile kaldim. Ona ragmen cok gereksiz cici masraflar yapmıyorum. Bebegimin ihtiyacı bunlar degil. Okudumca arastirdikca iyice paranoyak oluyoruz. Sanki sorumluluklar daha fazla gibi. Evde yoğurdunu hazirla. Pancar yedir. Banyo kuveti kovasi takim olmali hali. Yine cocuk beslenmesine ozen gosteririz tabi ki ama abartmadan herşey dozunda olmali. Bu arada umarim 50 tl ye aldigim kopuk fileyi kullanabilirim bebegim icin Tuketime düşmüyor degiliz yani

Ben kötü bir anneşey olacağını zannetmiyorum tam tersi onu çok seveceksiniz. Şimdi yeni olmasının şoku var üzerinizde. Kötü anneler acaba çocuğuma yetermiyim, iyi anne olurmuyum diye yormazlar kafalarını.

Önceki konunuzda size çok kızmıştım. Şuan kendinizi daha iyi ifade ettiğinizi düşünüyorum. Aslında bu bencillik değil, tam tersine evlat sahibi olmanın ne kadar büyük bir sorumluluk olduğunun farkındasınız ve bu sizi korkutuyor. Her yeni şey böyle girmez mi hayatımıza? Okul, iş, evlilik... Kimse mükemmel değil ve siz de mükemmel anne olmak zorunda değilsiniz. Emzirmeyen binlerce kadın var veya işinden vazgeçmeyip dadı kreş tutan milyonlarca. Bu kötü birşey değil siz mutlu olmalısınız ki mutlu birey yetistirebilin. Eşinizin de hevesi varmış çaktırmıyormuş gibi geldi alttan alttan İşin güzel yanı bu fikre alışmak için önünüzde 8 ay var. Bi sakin olun ve akışina bırakın kendinizi. Amaaa 9 -10 ay sonra da minik koalanin gazi var ne yapıcam konulari actiginizi simdiden görür gibiyim S Spizella

Şimdiden bu kadar hassas düşünen biri asla kötü bir anne olamaz

yorumları okuyamadım hatta biraz evvel başka bir konudaki yorumlarını görünce dönüp bu konunu okudum eminim yazılmıştır ama ben de yazmadan geçemedim öncelikle Allah tamamına erdirsin, analı babalı büyütsün inşallah :))) iyi bir anne olamayacak olsaydın, acaba iyi bir anne olamayacak mıyım diye bu kadar endişelenemez bu kadar uzun uzun yazamazdın ben mesela hiç kolay kolay insan sevemem, hatta gerçekten sevdiğim insan sayısı bir elin parmaklarını geçmez desem yeridir bazı insanlar her çocuğu sever, ben kolay kolay çocuk da sevemem ama özgürlüğümü çok severdim iş hayatını da çok severdim bir gün çalışmamak, aklımın ucundan geçmezdi ilk çocuğum oldu, kendimden beklemeyeceğim kadar iyi bir anne oldum, tekrar işe dönene kadar her şeyiyle ben ilgilendim, gece gık dedi kalktım, kolikti günlerce uykusuz kaldım, bir kere "of" demedim ikinci çocuğum oldu, ben hiç hazır değilken sürpriz oldu, bakacak kimse yoktu, bakıcı istemedim, iş hayatını bıraktım, hiç pişman olmadım tüm özgürlüklerim kısıtlandı, umurumda olmadı, bir gün, tek bir gün "keşke" demedim şükürler olsun, Allah içime öyle bir sevgi verdi ki, ne kelimelerle ne sayfalarla anlatılır gibi değil ultrason resminde bebeğin görüntüsü yoksa, bence de o kağıt önemli değil, bence bu ruhsuzluk-duygusuzluk da değil kendine yüklenme ben senin, benim gibi, kendini şaşırtacağını düşünüyorum

Bende bile isteyen yaptım ama o anda pişman oldum eşime kızdım filan ama doğunca allahım o annelik duygusunu öyle bi veriyoki herseyden değerli oluyo biseylerdende geri kalsaniz onun yanında hiç yani bence çok iyi bi anne olacaksiniz bu daha şimdiden o korkuları yasamaniz kendiniz için değil o bebis için bence korkuyu bırakın bi kenara sağlıklı olsun diye dua edin

Yani acikcasi oyle bir zamanda geldi ki baska bir zamanda olsa muhtemelen aldirirdim hic dusunmeden. Cok kisa sure once ameliyat olmam, bu surecte aile baginin onemini farketmem, maddi olarak toparlamam, 4 hafta once gelmis olmama ragmen gebeligin daha ileri cikmasi, degerlerin yuksek cikmasi... Acikcasi buyuk bir istekle hayata baglanmis diye dusundum ve sanki aksi karar vermemem verekiyormus gibi hissettim. Hala da oyle hissediyorum ama icim huzursuz iste...

Ben de aymi oldum. Hatta anne bu cocuk cok cirkin baksana demi demistim :) sonra el mahkum alisiyo seviyo insan :)

Koalina, özür dilerim son mesajım eğer siz, yanlış bir tutum sergilediğinizden kesin eminseniz ve çocuğunuz bilerek bazı tavırlarda bulunuyorsa o zaman pedagog değil çocuk psikoloğundan yardım almalısınız yani mesela diyelim ki çocuk denemeye başladığınızdan itibaren 15-20 günde alışamadı, siz eğitime ara vermeden mi devam etmeye çalıştınız? bana bu konuya çok takılmışsınız gibi geldi ister istemez ruh haliniz çocuğa yansıyordur bakın, endişe - korku - kaygı vb. duygular doğuştan var olmayan, öğrenilen duygulardır çocuklar bu duyguları büyüklerden öğrenir mesela gece kapıyı, gündüzden farklı olarak sıkı sıkıya kitlediğinizi gören çocuk, geceden korkmayı öğrenir siz en ufak bir söz etmeseniz dahi tuvalet eğitiminde de, sözcüklere dökmeseniz bile, yaptığınız küçücük bir hareket bile etkiliyor olabilir oğlunuzu 6 ay uzun bir süre, öğrenmesi veya öğrenememesi için değil, cebelleşmek için sizi nasıl yıprattıysa, onu da yıpratmıış olabilir, tepki veriyor olabilir dediğiniz gibi konuyu çok böldük, Allah yardım etsin, kolaylık versin size inşallah

Bazı kadınlar çocuklara, hayvanlara kısacası tüm canlılara, doğaya bayılır. Ama hiçbir zaman "Çocuğum olsun" kafasında değildir ve onlar asla kendileri hazır hissetmezler. Çocuk doğduktan sonra bir süre daha - muhtemelen bu süre evde olduğunuz süre olacak- zaman zaman böyle hissetmeniz normal. Her şeye alışınca da "Önce ne yapıyormuşum, ne için yaşıyormuşum?" diye soracaksınız. Biraz büyüdükçe, sahip olduğunuz değerleri onda gördükçe gerçekten dünyaya niye geldiğinizi anlayacak ve çok mutlu olacaksınız. Ben de sizin gibi öğretmenim; elbette değerlerimizi aktardığımız güzel çocuklarımız var, ama evlat tamamen sizin, onu istediğiniz gibi şekillendirmek elinizde. İyi ve güzel insanlar bu dünyaya lütfen çocuk getirsin, buna çok ihtiyacımız var.

Koalina ben de çocuk istemeyenlerdenim, ama olursa nasıl düşünürüm dediğimde senin yazdıklarınla yüzleşiyorum ben de. Tanıdığım birçok kadın çok istediği halde o yavruyu dövecek kadar kalpsiz ve merhametsizdi. 10 yıl uğraşıp doğurup, eşiyle arası bozulduğu için tüm hıncını bebeğinden çıkaranı da gördüm. Öyle ya da böyle anne olup sonradan ''Bebeğim canım ama anne olmayı sevmedim'' diyen de çok kadın var. Allah nasip eder de sağlıkla kucağına alırsan ona kötü davranacağını sanmıyorum çünkü senin asıl korkun kötü bir insana dönüşmek, yani olay yine senin merhametli ve vicdanlı oluşunla alakalı. Zamanla daha da netleşecektir fikrin. Kötü sözlere kulaklarını tıka, bu hayat senin, başına gelenler senin olgunlaşman için, aklı başında birisisin, sonucu her ne olursa olsun olgunlukla karşılayacağından eminim.

Daha çok yeni hamilelik bu düşüncelerin olması çok normal ben ilkinde isteyerek hamile kalmama rağmen çok endişeliydim ağlamıştım sorumluluk duygusu yapamamak Çok doğal bir süreç gibi geldi bana istemiyordun ve sürpriz gelen bir bebek ikincim sürpriz hala tam alıştım diyemem bunlarında etkisi var bir süre hamile değilmişin gibi düşün zama içerisinde büyüdükçe ultrason fotoları hareketleri ona aldığınız eşyalar kıyafetler ona bağlanmanı sağlayacak birde içgüdüsel bişey annelik bende emzirmek çok ilginç gelir biraz da tuhaf yapamam gibi ama onu da yaptım Aam gene de hormonların etkisiyle insan hamilelikte kendini tanıyamıyor duygusala bağlıyor aşamam dersen uzmana gitmek en iyisi Kurumus-Maskara Leo Anneler

Benim 3. Kızım geç konuştu bu sebebten akranları wc alışkanlığı edinirken biz bezliydik Bir yandan pedagog desteği de alıyordum ama inanın bu wc konusunda hiç bir açıklama uyarı vs yapmadı pedagog! Zamana bırakın ve böyle bir sorun yokmuş gibi davranın dedi öyle yaptım En zoru da çevre baskısıydı tabii Uzatmayayım 4 yaşa bir kaç ay kala hallettik diyebilirim Sakin olun elinizden geldiğince sakin kalmaya çalışın Allah yardımcınız olsun

2 sene sonrası keyif mi? hayır değil bence herkesin keyif dediği: yavaş yavaş anlamaya başlıyor, koşarken daha az düşecek gibi oluyor, ağzına küçük cisim atmaması gerektiğini biraz anlıyor vs 2 - 4 yaş sendromlar falan zaten zor ilkokula başlayınca, yok bahçede düştü mü, kiminle çarpıştı vs, bi geliyor burnu kanamış, bi geliyor arkadaşı vurmuş biraz daha büyüyünce arkadaş problemleri, o benimle neden oynamıyor vs daha da büyüyor, onları yukarıda Mune yazmış zaten 2 yaştan sonra kolay olan tek yanı, ay düştü düşecek peşinde koşmak zorunda kalmamak

Size kendimden örnek vermek istedim nedense. Sonunda iyi mi kötü mü siz karar verin. Ben kafayı takmıştım 30umdan önce çocuk sahibi olacağım diye. Nitekim 27 yaşında evlenip 6 ay sonra hamile kaldım. Hamileliğim harika geçti. Bir gün bile ben bebeğe bakamam gibi bir düşüncem oluşmadı. Mide bulantısı bile hoşuma gidiyordu. 39+4te doğdu oğlum 37den sonra günlerce doğsun diye beklemiştim. Ah doğsa da sevsem koklasam diyordum. Nihayet doğdu hem de bir kandil günü. Ne mübarek çocuk doğurdum diyordum Doğum Bebeğim ters geldiği için mecburi sezaryen oldu bu da bende ilk hayal kırıklığını oluşturdu. Oğlum doğum esnasında kaka yaptı biraz da ağzına girmiş o an sanırım. Midesi yıkandı vs ve burnunda ödem oluştu. Doğumdan sonraki 2 gün çocuk düzgün nefes alamadı haliyle iyi ememedi ve uyuyamadı. Kendi canım acıyor ve oğlum saatlerce ağlıyordu sakinleşemiyorduk ikimiz de. Halbuki çevremdeki tüm yenidoğanlar uykudan gözünü açmazdı. 2. Gün çocuk birden tıkandı ikinci kez midesi yıkandı. Ve ben karnımın acısından annem çocuğu alıp hemşireye koşarken yetişemedim bile. Bütün bunlar bende nasıl bir etki oluşturduysa 3. gün eve geçtik ama yine uyumuyordu ağlıyordu sürekli. O gün ilk kez Allahım ben ne yaptım dedim. Peşinden de kimsenin bana anlatmadığı lohusa depresyonuna girdim. Ağlayıp durdum. Ama lohusa depresyonu ne bilmiyordum bile. Kendimi suçladım sürekli. Oğlumu öpüp kokluyordum iyi bakıyordum evet ama ben mutlu değildim. Gördüğüm kadarıyla o da değildi. O ağladıkça ben de ağladım. Bu durum bende tam 2 ay sürdü ve ailemin manevi desteğiyle nihayet son buldu. O günden sonra bana bahar geldi sanki. Oğlumla öyle bir uyum içine girdik ki o ağlayan çocuk gitti yerine sakin, habire gülücük saçan yaptığım her saçma şeye kahkahalarla gülen bir çocuk geldi. Çünkü ancak o zaman sevgimi gösterebildim tam anlamıyla. Hala da beraber çok mutluyuz şükürler olsun. Evet artık hayatım çok farklı her şey bebeğimin etrafında dönüyor. Her planda önce onu düşünmeliyim. Bu yüzden birçok istediğim şeyi yapamıyorum mesela gece dışarı çıkıp gezmeleri, istediğim saatte gelmeyi özledim ama onun sevgisi de buna değer diyorum. Bebekle yapamayacağınız şeyleri düşünün ve bunlar sizin için önemli kayıplar mı buna karar verin. Hayatın ne getireceği belli olmaz. Belki de siz de bu hislerinize rağmen doğum sonrası çok mutlu olacaksınız. Sorumluluğu büyük ama alışılıyor inanın. Bebeğin en temel ihtiyacı esasında sevgiymiş. Siz sevginizi verdikçe aşılmayacak şey yok. Çok uzun olmuş kusura bakmayın ama yazınızı görünce o günler aklıma geldi ve oğluma o zamanlar yaptığım haksızlığın pişmanlığı nüksetti. İnşallah kendiniz ve bebeğiniz için en doğru kararı verirsiniz

Mukemmelliyetci yapiniz var ise de boyle dusunuyor hissediyor olabilirsiniz ama akil ve ruh sagliginiz yerinde oldugu muddetce kendi dogurdugunuz bebegi sevmeme durumunuz yok emin olun olmayacak da. Bence akisina birakin zor zamanlar gecirecek de olsaniz hayattan cok daha fazla zevk alacaksiniz

Bu kitabi gecen okulda gordum, elimi attim sonra vazgectim. Su an hamileligi kabullenememe asamasindayim. Durun bakalim daha bebek gormedik, kalbini duymadik modundayim. Yarin gittigimde alip okuyayim.

Bu kadar dertlendiyseniz eminim ki iyi bir şekilde maddi manevi bakabileceksiniz demektir. Böyle gelgitleri ben de yaşadım. Hormonlar insanı çok değiştiriyor. İlkinde plansız oldu böyle düşündüm. İkinci planlı bir zamanda nasip oldu yine aynı şeyler geçti aklımdan. Sütüydü dogumuydu bunları zamana bırakın. Emmese nolur eskisi gibi mama bulamama derdi yok. Normal doğuramazsanız nolur, sezeryan da çoğu durumda bir nimet. Her zaman için hakkımda hayırlısı böyle diye düşünürseniz bu sizi çok rahatlatır. Takdir edilen buysa biz de elimizden gelenin en iyisini yapıp gerisi için Allaha sığınırız. Su akar yolunu bulur. Siz zaten egitimcisiniz. Elinizden gelenin en iyisini yapabileceginizi biliyorsunuz. Henüz bu düşünceye alışamamış olmak tek sıkıntınız. Ancak dediğim gibi ben çok istediğim halde ben bile bu gelgitleri sürekli yaşadım. Biz çabamızdan sorumluyuz sonucu ise bekleyip görelim. Mevla görelim neyler neylerse güzel eyler. Sağlıcakla kucağınıza almanızı dilerim.

Sen bir öğretmensin koalina bildiğim kadarıyla sınıf öğretmenisin. İnan ki başkalarının çocuklarına bile özenle davranan, eğitmeye öğretmeye çalışan biri kendi çocuğuna onlardan daha kötü davranamaz. Eşine çok kızma, o da şaşırmış ve empati yapamıyor. Benim eşim de ben sağlığım yüzünden çok moralsiz ve mutsuz günler geçirdim eşim iki gün sonra herkes hamile oluyor bi sen böylesin, istemiyorsun diye oluyor gibi saçmaladı. Biraz zaman tanı kendine çok yüklenme, vallahi bu fikre de alışılıyor. Gerçekten.

Hayırlı olsun Koalina Allah kucağına almayı nasib etsin sağlıkla İnşAllah Hamilelikte değişen hormonlardan insanın tüm doğası tabiatı da değişiyo, şimdi ben hamileyken... diye başlayan cümleleri anlata anlata bitiremem ne çekti benim herif Doya doya keyfini çıkar canım hamileliğinin, hele bi de kucağına al Allaaah işte o anın tarifi yok, dünya duruyo sanki... Koalina

Tatlım aynen ben ve eşim de hiçbir zaman çocuk istemedik, sonra aynı senin gibi acaba ilerde pişman olurmuyum, yaş da 30u geçti deneyelim dedik, meğerse o kadar zaman boşa korunmuşuz, korkmuşuz. istediğimiz zamanda olmadı, aşılamalar, yumurtlama takipleri.. istemiyorum dediğim zamanlar için çok pişman oldum bu süreçte.. şimdi tüp bebek sürecindeyim.. bu kadar uğraşmama rağmen hala benden anne olur mu, iyi mi yapıyorum bilmiyorum.. bence senin böyle hissetmen ve düşünmen çok normal.

ilk çocuğumda yaşım küçük ve şartlarım çok olumsuzdu. Hiç de öyle çocuk isteyen bir de değildim. Kendi bebeğim ve yeğenlerim haricinde bebek de sevmem. Hamilelik boyunca ağladım. Oğlum olunca da ona inanılmaz bağlandım. Hayatımın en güzel parçası. Çok da iyi gittiğimizi düşünüyorum 9 senedir. Annelik başka bir şey. Eski karAkterinizden sıyrılıp başka yönlerinizi keyifle keşfediyorsunuz. O yüzden hiç endişelenmeyin. Gayet iyi becerirsiniz. Tabi ki zor ve yorucu ama bir o kadar da keyifli. Şimdi 2. İçin uğraşıyorum. Uzun bir ara vermiştim artık kendime yönelmeliyim deyip, formasyon aldım, sınav çalıştım ama Jinokolojik sorunlarımın olduğunu öğrendiğim anda kpss filan bütün hedeflerimi bıraktım 4 senedir 2. Çocuk için uğraşıyorum. Kendimden çok oğlumun bir kardeşi olsun diye. İlk doğduğu anda hemen birden annelik de pompalanmıyor, zaman içinde o gülüşler, mimikler, o minicik şey o kadar bağlıyor ki kendine, o zor zamanları özlüyorsunuz bile ileride. O yüzden şu anda bu duyguları yaşamamanız kötü anne olacağınızı filan göstermiyor, çok normal hissettikleriniz. Hele ki daha öncesinde istemezken. Bir de hormon dengesizlikleri ilk 3 ayda tavan yaparken. Bu korkular normal. Ben bile, bir yandan 2. İçin tüp bebek deneyip, bir yandan da şu anda alıştığım rahatımın bozulmasından, Doğum ve uykusuz gecelerden acayip korkuyorum mesela içten içe :) ama beni ne gibi bir güzelliğin beklediğini bildiğim için bu korku çok da domine etmiyor ruh halimi. Umarım sorunsuz geçer ve kucağınıza alırsınız. Ama onun öncesinde, bu güzelliğin tadına varırsınız inşallah. Ve çok keyifli bir gebelik geçirirsiniz.

Bu kadar irdelemeyin akisina birakin :)

Bazen ben herkesi bırakıp gitmek istiyorum. İçimden de diyorum ki "ama kızım mesela çok mutlu olsun, beni aramasın o an. Yada kendimi klonlayayım yanında bırakayım. Boşluğumu hissetmesin." Sonrada "ee benim hissettiğim boşluğu ne dolduracak?" diyorum. Evlat sevgisi doldurulamayacak bir boşluk bence. Varlığı istediği ladar sıkıntıya soksun, yokluğunun acısı hiçbir şeyle kıyaslanamaz. Çocuk dediğin şey elbette zor. Çekirdekten insan yetiştiriyorsun. Bir karaktet şekillendiriyorsun. İğneden ipliğe her şeyi okuyup araştırıyorsun. Kakasının sayısını, rengini kontrol ediyorsun. Ama bu bi rutine dönüyor. Standartlaşıyor yavaş yavaş. Oyunlarına oyalamak için değil, oynamak için katıldığında mükemmel günler geçiriyorsun. Anneliği herkes aynı dönemde hissetmez. Belki ilk tekmede belki ilk emzirmede hissedersiniz. Belki de ilk anne dediğinde. Kendinizi belkilerle yormayın. Sadece şunun garantisini verebilirim; sevgisini bir canlıya/nesneye verebilen bir insansanız, çok seveceksiniz. O koşulsuz sevilmeyi tadınca hele, gözünüz kimseyi görmeyecek.

Çok ayıp ediyorsunuz. Sizin şu dedikleriniz akla mantığa sığıyor mu? Anne olunca melek konumuna düşüyorsak eğer bir meleğin ağzından ne kadar çirkin sözler dökülüyor böyle? Gerçekten çok ayıp ve günah. Kimsenin içini bilemezsiniz. Bakın siz de annesiniz ama içiniz karalaşmış ki böyle sözler sarfetmişsiniz. Özür dilemelisiniz. Kendiniz için kendi kendinize olan saygınızın bitmemesi için.

benimde 3 yasinda bir oglum var ve suan tekrar hamileyim ayni dusuncelerdeyim nerdeyse.2 cocuga yetisememekten bakamazsam kendime zamanim kalmazsa cok dusunceler var kafamda.

Canım benim bi sakin ol ya güzellik akışına bırak ben cahillikle hamile kaldım cahillik derken çocuk oluncaohayatım aynı devm edecek düşünceaiyle sonra kızım doğdu ve çok zorlndım ama kötü bi anne olmqdım evet hata mutlaka yapıyorsun ama kötü anne olduğundan değil herşeyin en iyisini yapmaya çalıştığından kendini topla bi dışarı çık düşünme fazla gez toz toz dolaş bence birqz gevşe geçer belki de doğmayacak o yüzden şimdiden yıpratma bence

Sanirim cok dusunmemek lazim. Olan olmus artik diye dusunemedim henuz ama bir sure sonra alisirim umuyorum. Neyse ki bir adim onumdesin )

Kk da insanlarin hayatlarin gormek ne ilginc. Bir donem nisan-evlilik basliklarinda geziyordum, sonra dugun ve kayinvalide derdi, koca derdi simdi cocuga gectim. Bir bakmisiz kaynanalar olarak buralarin tozunu attiriyoruz

Koalina suan 2 bucuk aylik bebegim var. Uykusuz da kaliyorum yoruluyorum da. Kendime zaman ayiramadigim cok oluyor. Bazen o uyudugunda oturup kahve yapip kendime zaman ayirayim diyorum ama öyle uykum oluyor ki ve bebek uyuduğunda ben de uyumazsam sonra daha da uykusuz kalirim diye vazgeçiyorum. Zor yorucu. Bazen ağlama krizlerinde ben de oturup agliyorum. Annelik senin neyine diyorum kendime. Bazen bebek yüzünden bi seyimi kısıtlamak zorunda kaldığımda da kendimi hep sorguluyorum Amaa babasina bile 1 saat emanet edemiyorum aklim onda kaliyor. Onun gözlerimin icine bakması bana muhtac olması ben kendisini sevince hemen anlayip gulmesi... Bunlar herseyi unutturuyor gercekten. Genel olarak merhametli bi insansan hic endise etme. Zor zamanlari gecip büyüdüğü zaman senin en iyi arkadasin olacak. Annem anlatiyor da ben cok zor bi bebekmisim ne uyutmusum ne dinlemesine izin vermişim kadinin. Ama simdi yakin dost gibiyiz dertlesiriz sır veririz maddi manevi destek çıkarız birbirimize. Annem diyor ki suan ben gücümü siz cocuklarimdan aliyorum siz olmasaydiniz kim ayakta tutardi beni diyor. Ilerde bizde de böyle olacak. Zaten doğduktan sonra gaz sıkıntısı ve dis çıkarmasını atlattın mı gerisi kolay ve eglenceliymis, ben de o zamanlari bekliyorum simdi :))

koalina neden kendine bu kadar haksızlık ediyorsun?

Dün arkadaşımın bebeğinin 40 mevlüdü vardı 4 yaşında çocuk annesiyim 40 günlük bebeği tutamadım benimki de bu kadar mıydı nasıl tuttum nasıl baktım dedim içimden, gelin kızımızda 5 aylık hamile o da alamadı kucağına çok minik diye, ama doğunca kendi bebeğine çok güzel bakacak eminim... anneme geçen gün 2. yi istiyorum kısmetse dedim, sezeryan sonrası ayağa kalkarken bir daha çocuk mu tövbe çok zormuş diyodun ne oldu dedi, kadınlar zorluklara karşı fazlasıyla dirençli ve Allah unutturuyo demek ki

Banlanmışsın ama senin psikolojin net daha korkunç hanım abla. Sırf başkaları anne olamıyor diye kendisinin illa anne olmayı istemek zorunda olduğunu düşünmen, çocuğu doğurunca sanki "Seni istemiyoruuuumm" diye yerlere fırlatacaklarmış gibi davranman, hatta ve hatta psikoloji ile ilgili gram bilgi olmadan "anormal" yaftası yapıştırabilmen senin daha çok psikolojik yardıma ihtiyacın olduğunu gösteriyor. İnsanları bu kadar kolay yargılayabilmen ve felaket senaryoları kurabilmen senin de çok sağlıklı bir kafaya sahip olmadığını gösteriyor açıkçası. Gram bilginin olmadığı da belli. Mesela çok çocuk isteyen bazı anneler doğurdukları zaman lohusa depresyonuna girip çocuklarını öldürebiliyor mesela.

Şu yazdıklarına bakınca, gerçekten destek almalısın. Gönülden söylüyorum. -Mavi Güzel kalın.. Birde trombosit bağışı yapın Anneler

Sırf çocuk istemiyor diye neden bu kadar aşağıladınız şimdi kadını yav hormonlar insanı çok delirtiyo valla. Ayrıca madem çocukları bu kadar önemsiyosunuz karnında çocuk taşıyan bi insana da bu kadar kaba davranmayın madem. Söylediklerinizle yaptıklarınız birbirini tutsun

Bu 2. Hamileligim 1. Olan bebegime çok alıştım. Ben de çok korkular yaşadım. Ama anne olmak o kadar güzelmiş ki şunu söyleyeceksin Ben bu dünyada en cok anne olmayı sevdim. 2. Bebek geliyor yine bende korkular başladı diğeri çok minik. Ama olsun birlikte arkadaş olacaklar diyorum.

Yemek yemek soyle dursun emmeyi bile reddeden bir bebekti ilk oglum, hem benim acemiligim hem de oglumun inadi beni ilk baslarda cokertti desem yalan olmaz.. isterdim ki annem alsin, uc yasinda getirsin :) gel gelelim emme sorun bitti yeme sorunu derken hop iki yas sendromu geldi.. buna cikan disler, tuvalet egitimi de eklenince oh ben nerelere gidem sonra ikinci oglum dogdu, dedim ki ben bunu coook rahat yetistirecegim.. ilk uc ay emdi, sonra ben mastit oldum.. hah sut mu bitti, ilk oglumda yana yakila aglayan ben bu sefer dayadim aptamil'i.. uyumadi mi? Yatirdigim yatagina ister uyudu ister uyumadi.. bazi gunler kirli bez yigininin uzerinden atladim ama dizimi izledim, kitabimi okudum.. aglayarak kendini ifade etmemesini ogrettim.. yururken duserse kalkmasini gosterdim.. sonuc? Ilk oglum 12 yasinda hala hadi annem yemegini bitir derim, ikinci ben demeden yer.. ilki hemen pes eder, ikinci amacina ulasana kadar cabalar.. Yani benden sana uzman ana tavsiyesi, mukemmel olmaya calisma zaten mukemmel de olma.. sadece onun ihtiyaclarina cevap ver, yaninda oldugunu hissettir.. birak ev dagilsin, sen ac muzigini dinle kitabini oku ve en onemlisi anneligin tadini cikart giden bebeklikleri geri gelmiyor Koalina..

Bunlari acik bir sekilde anlattiginiz icin tesekkurler. Bir cok anne de benzer seyler soylemis, ben de ayni sizin durumunuzdayim. Bayagi agir depressyondayim diye dusunuyorum. Acikcasi bu kadar negatif dusunecegimi tahmin etmemistim. Tamam uzulurum ama gecer diye dusunuyordum. Bana da gelir umarim o annelik gudusu ve sevgi. M Musluk

Ehehehe:) yalnız değilmişim demek. Ben de ona göre aşırı rahat kalıyorum zaten:) Benim eşim de o kadar ilgileniyor ki kızım eşimde meme arıyor gömleğini çekiştirip

Anne degilim ancak bu dusunceler iyi bir cocuk yetistirmek isteyen tum annelere geliyordur eminim. Cahil cesaretiyle ise atlamak cok kolay da, olayin ciddiyetinin bilincindeki her anne baba bu endiseleri yasar. Bir de hormonlar var tabii, cevremdeki tum hamile kadinlar ilk aylarini "ya beceremezsem" diyerek gecirdiler. Bir de beklenmedik bir hamilelik, daha da zordur suphesiz. Ben belli bir bilince sahip bir kadin oldugunuzdan dolayi cok iyi anne olacaginizi dusundum acikcasi :) Once rahatlayin, sonra da durumunuz uygunsa bir psikologla gorusun bu alanda uzmanlasmis. Bu donemi en az hasarla atlatmis olursunuz.

Ben asilamayla hamile kaldim ve cok uğraştım olması için. Her ay negatifi görünce mahvolurdum yine olmadı diye. Bu kadar istememe rağmen şuan bile tereddutlerim gelgitlerim oluyor arada acaba az daha mı bekleseydik, daha erkenmi, yetebilecekmiyim, güzel yetistirebilecek, ilgilenebilecek miyim daha bir sürü soru... Ama bir tekmesi bile herseyi unutturmaya yetiyor inan ki birde doğunca düşün artık...

yazdıklarım canını yakıp gözünü açtıysa kendini benden üstün bir anne olarak görmeye başlamışsan ne mutlu bana sağlıkla kucağına al.

Erkeklerdeki erken boşalma gibi cinsel sorunların tuvalet eğitiminde annelerinin yanlış tutumlarıyla alakalı olabileceğine dair çok fazla makale var. Yorumunuz için de teşekkür ederim bazen sakinim bazen sakin değilim yoruldum aylardır sürüncemede kaldığı için sanırım :) Bu arada konuyu da sabote ettim özür diliyorum Koalina

Suan sana boyle gelyolar daha karninda yeni oldgu icin biraz buyusun ona baglanirsin bende annemisim gibi hisset. yorum hic bisey hissetmyorm annelik duygusu uok bende diye soulenyodum zamanla olur dyolardi olmyodu anlamyorm duodum negatif hissedyodum sonra gelismemis olup aldtmak zornda kaldik ben maf oldum aglamaktan maf oldum annem ha i sende annelik duygusu yoktu aglyosun dyodu. yani saglikli hayirlisi olur insallah insan kaybedince degerini anlyo ben istyodum oluncada hicbisey hissedemedim ta ki kaybdesiye kadar. ilerde anlarsin ondan baskasi gozune gorunmez emin ol. insallah saglikli olur ya dua et

Yazınızı kafa sallayarak ve gülerek okudum Allah bağışlasın meleğinizi katılıyorum size

Girdik bir yola nereye belli değil:) Tünelin ucu aydınlık evet fakat etraf pis yahu.:))

Tatlım öncelikle tebrik ederim. Hamile olmak, içinde bir canlının var olduğunu bilmek çok güzel bir duygu. Senin uzun süredir aklında olmayan birşeymiş ve sürpriz bir şekilde hamile kalmışsın. Şuan duyguların birbirine geçmiş durumda. Biz de eşimle çocuğumuzun olmasını çok istedik hemen olmadı, ağladım sızladım inan hamile haberi almaya tahammülüm yoktu kıskandığımdan değil lütfen yanlış anlaşılmasın. Sonra nasıl oldu bilmem Rabbimin mucizesi rabbim bizede şükürler olsun nasip etti. Daha sonra ben o çok çocuk isteyen ben Allahım acaba bakabilir miyim acaba erken mi anne oluyorum acaba hayatımız alt üst olur mu yok şöyle yok böyle neler neler düşündüm. Yani demem o ki bu duygu karışımları geçecek. Senin hormonlar biraz hızlı çalışıyor demekki. Şuan 5 aylık hamileyim içimde tepiniyor canım oğlumm çok mutluyum çokk. Biraz zaman geçsin anlayacaksın hak vereceksin. Bu duygu fırtınaların dinecek iyiki diyeceksin sakın korkma mükemmel bir anne olucaksın. :)))

Bu kadar duyarlıysanız benci çok güzel anne olursunuz. Ne kadar üresem o kadar kar diyenlerden olsanız daha mı iyi?

Öncelikle hayırlı olsun sizi ve konularınızı uzun zamandır siteden takip ediyordum, hamile olduğunuza şaşırdım :) Ben de sizin gibi düşünen biriyim sizin konunuzu takip edeceğim umarım ilerde de yazarsınız bana örnek olursunuz :) Ben sizin çok iyi bir anne olacağınızı düşünüyorum... Hayırlı olsun tekrar...

63 günlük bir bebeğim var şöyle söyleyeyim sezaryen olmama çok ağrım olmasına rağmen emzirmek için kucağıma ilk verdiklerinde benim için her şey bitti acı bile hissetmedim. Çok sosyal olan ben şuan bir çok arkadaş toplantısına katılamıyorum ve bundan çok etkileneceğimi düşünen herkes çok şaşırıyor tek önemli olan şuan kızım

Bu konuyu başkası açsa eleştiri bombardımanına tutulurdu. Siz şanslı üyelerdensiniz :)) Şaka bir yana şanslı üyelerden olmanızın nedeni de normalde aklı başında yorumlar yapan bir üye olmanızdır sanırım. Ben destek almanızı öneriyorum. Verdiğiniz 'kötü anne' örnekleri çok uç noktalar. Öyle bir anne olacağınızı sanmam. Ama yine de daha sağlıklı ve mutlu hissetmek adına destek almanız iyi olacaktır. Ben isteyerek bebek sahibi oldum. Allah ikiz bebek verdi. Eğer tek bebeğim olsa idi daha sabırlı daha da ilgili bir anne olabilirdim belki, bazen öyle düşünürüm. Ama yine de anneliği beceremedim demem. Hatalarımla, belki yanlışlarımla anneyim. Zor bir gebelik, ikiz bebek zorluğu ama dünyanın hiçbir nimetine değişmeyeceğim iki evlat. Çok da iyi bir anne olduğumu düşünürüm, çevremden de öyle duyum alıyorum laf aramızda :)) Siz de olursunuz

Ya kıyamam gerçekten. Herşey çok güzel olucak. Dediğiniz gibi içeride hareketlendikce daha güzel hissedeceksiniz. Çok ama cokmutluç olun insallah bebeginiz ile. Anne olmak çok farklı bir durum. Alisacaksiniz.

Senin gibi birinin soyledikleri benim neden umruda olsun peki? Cok mu iyi bir insansin? Cok iyi cocuk yetistirecegine emin misin? Sen de hamilesin bence bin dusun bir konus. Utanmaz hadsiz.

Bebeğini kucağına aldığında herşey çok güzel olacak inan bana :)

Bebegimin tum ultrason fotograflarini sakliyorum. . . Icinde bir canli. buyutmek cok guzel bir duygu ama anneligi o sana caresiz ce sana muhtac hic bilmedigi bir yere gelmis ve yalnizca sana ihtiyacı olan gozlerle baktiginda sen doyurursan doydugunda ilk. gulucugunu gordugunde onu kokladiginda hissedeceksin. Annelik. gercekten oyle zormuski bazen isyan ettigim oluyor. Ama onu. hicbirseye degismem.. simdiki duygularin gecici bence. Bi tekmelesin seni bi agzi yuzu burnu olussun onu bi gor o zmn atamazsin o ultrason fotolarini

Size yorum yapmayin diyen yok. Kelimrlerinizi, dusuncelerinizi süzgeçten gecirmeden burda yazamazsiniz. He yazarsaniz da sonucuna yonetimsel olarak ta katlanmaniz gereken ceza alirsiniz; uyelerden de boyle tepki alirsiniz. Burda uslupsuz yazamazsiniz kisacasi. Onun disinda istediginizi yazin tabi.

Oyy oyy hamiş olmuş ta kafasımı karışmış, kıyamam ben sanaaa.. öncelikle merhaba, karşında on yıl deli divane tüp bebek yapıp sonunda prensesine kavuşmuş bir anne var.. hiiiic korkma bu duygular hamileligim aşırı zor geçtiği için bende de olmuştu, hatta demiştim ki Allah'ım eyer buda dusecekse şimdi düşsün dayanamiyorum ( ayyy 38 hafta boyunca herrrrgun kustum ve su tüküren hayvan lama gibi ağzımın suyu akiyordu baya böyle ağız dolusu salya günde 1-2 kiloya yakın o derece zor geçti yani, neyse konumuz bu değil.. sonra doğdu geldi meleğim, aman efendim şöyle ana olacam böyle ana olacam el alem şunu yedirdi ben yapmaaaam, falanca şunu dedi ben dememeeeem hepsi hikaye yeri geldimi ' ay gebertecem bu çocuğu yaaaağğ' da diyosun ' Allahümme sabirin patlatacam şimdi bitanesde' diyosun.. 34-36 beden taş gibi fizikten 40 bedene çıkınca acaba acelemi ettim ya çocuk içinde diyosun, eeskiden bu saatlerde zortlaya zortlaya uyuyodum yeağğ da.. ama sonra bakiyosun sana muhtaç canından bir parça, oyyy pekte güzel kokuyorlar sçnca osurunca burnunu dötüne dayiyosun aslında poh kokuyo ama yerimm senin dotunu Annemmm miss gibi kokuyo derken buluyorsun kendini. Özetle demem oki suanki düşüncelere sahipsiniz diye düşünüyorum sizi kötü anne adayı yapmaz, kaygılarınızda haklısınız gerçekten bazen gücü bitiyor insanın, sadece gülümseyene kadar sürüyor sonra oyy Annemmm iyiki dogurmusum diyosunuz.. şuan bu kaygılar yüzünden üzüntü içinde olmanız bile sizin çok merhametli iyi kalpli bir anne olacağınıza işaret

Oncelikle merhaba, tepkilerinizi biraz asiri buldum, o kadar detay düşünüp kendinizi harap ediyorsunuz ki bence saglikli düşünemiyorsunuz ve bu durum esinizle olan diyalogu bile bozar bence, madem bu kadar kotusunuz neden psikolojik destek almayı düşünmüyorsunuz. sağlık problemi olacagini vs nereden biliyorsunuz ki.. Bunlar yersiz korkular farkında olun.. bunlar asiri kaygı, anksiyete..

Hayırlı olsun. Ben hep kacmistim korkmuştum evlenip evlat sahibi olmaktan. Kendi ailem dahil herkes şaşırıyor anneliğime. Acikcasi bende kendimden o performansı beklemiyordum. Bebek elime alamazdim. 41 yasimda anne oldum. 3 aylık oldu. Sabahları kalkıp bana gülücüklerle agular yapıyor ya ciğerime sokasım geliyor. Erkek bebek çok cektim ağlamasini. Gazını vs. Birde ayaklarindan tedavi görüyor. Ama ömre bedel. Yüzüme bakipta koynuma sokulmasina bayılıyorum. Candan öte canim. O kendine baktırıyor zaten.

Annelik bir meslek değildir. Yok becerdim beceremedim olsun. İnternette anneliğinden pişman olan var mı yok m u diye araştırman çok saçma. Herkesin duyguları yaşam şartları eşi, olanakları cehaleti bilgisi farklıdır. Onu araştıracağına bebek bakımı ile öilgili bilgileri araştırsan daha iyi olur. Sonuç itibariyle isteyerek veya istemeyerek hamile kalmışsın. Ama Hamileliği devam ettirme kararı da almışsın. Bence snein annelikten ziyade psikolojik sorunun var. Hamile kalmasan da bi sorun bulaacak kendine ve üzülecektin. Kendi duygularını ön planda tutup, eşinin duygularını hiçe sayman ve onun hevesini kursağında bırakman çok yanlış. Bak bu olay, öyle basit mevzulardan küsüp barışmaya benzemez. Çocuğunu taşıyorsun. Yaptığın her hareket ciddi sorunlar oluşturur. Ve yıllar geçse kafasından atmaz bunları. Evlat nasip etmiş Allah, onun sağlıklı gelişimi için çaba sarfedeceğine, yaşadığın şu anların tadını çıkaracağına nasıl kendime ve eşime hayatımı zehretsem, evladımı nasıl riske atsam durumuna gelmiş kusura bakma. O üzüntüler bebekte sağlık problemi olarak kalıyor. Kendini topla bence. Hayatta yarınımızın ne olacağını bilemeyiz. Acana ne olacak nasıl olacak acaba iyui mi olur kötü mü olurla ömür geçmez ki. Biraz hayatı akışına bırakmak gerekir. Ultrason kağıdını çöpe atman çok çok ilginç. Sen bunu bilerek mi yaptın yoksa eşini öfkelendirmek için mi. Bilerek yaptıysan gerçekten destek almalısın.

Sadece birinin omzunda ağlamaya ihtiyacın var. çoğumuz geçtik bu yollardan, bazen daha fazlasını hissederek belki.. ayrıca bebek rahme düşer düşmez anneligi hissedemezsin ki.. dur bir iki tekme atsın, dönsün dolaşsın, sen de bunu hisset.. bak ne kadar hoşuna gidecek..

Benimki planli gebelikti ama 4_5 ay denedik tutmuyor nasilsa diye çok takmiyordum zamanla olur diyordum 6. ayda hamile oldugumu ogrendim aglamaya basladim ama mutlulukmu korkumu endisemi oyle karmaşa ki 1 hafta kendimde degl ruh gibiydim eş dost sevincle arardi ben gayet durgun sagolun derdim sanirim hormonlar insani bu duruma sokuyor simdi karnim buyudu hergun bebegmle konusuyorum tek dunyam tek dusuncem o gun sayiyorum Yokuspokus

2 çocuğum var, dün akşam bu dünyaya neden çocuk getirdim ki diyerek 2 saat yatakta debelendim uyuyamadım. Dünyanın gittiği yön beni bazen çok bunaltıyor. Bu aralar iyi psikolojide değilim yazmasaydım daha mı iyiydi acaba. Bir yakınım şey derdi, ben öleyim falan sorun değil de çocuklarım da ölecek diye düşününce dayanamıyorum diye. Böyle bir psikoloji işte

12 tane oldu kuslarim. Onlara cok emek verdim her birini ayri ayri seviyorum. Gecen birinde yumurta sikisti ona mudahale ettik, ilaclari ve gece nobetleri derken cok yorgun dustum ama onemli olan onun iyilesmesiydi. Cok korktum olecek diye, gece uyanamazsam usur iyilesemez diye alarm kurup sicakligini ayarladim falan. Ama onlari seviyorum. Ya bebek icin icime bir sevgi gelmezse diye dusunmeden edemiyorum. -Mavi Güzel kalın.. Birde trombosit bağışı yapın Anneler

Benzer şeyleri yaşadım, bende çikolata kisti olduğunu öğrendikten sonra ''çocuğum olamayacağı ihtimali'' bir kaç doktora gittik hep aynı cümleler. Erteleme, ileri de olmayabilir, çok uğraşırsın. Üstelik ben 4 aylık evliydim :) İlaç tedavisine başlandı, 6 ay ilaç kullandım. Kist küçülünce doktor bu anı avantaja çevirin, çocuk sahibi olmaya bakın dedi. Bende ilacı yine yazın dedim. Hayat sanki çocuktan, anne ve baba olmaktan mı ibaret ne garip diyordum :) Gerçekten ama ne bekarken, ne nişanlıyken hiç anne olma hayali olmadı bende hep tam tersi çocuk yıpratan bir varlık oldu gözümde. Senden tek farkım eşimin çocukları çok sevmesi ve böyle bir riskimizin olduğunu öğrenince çocuk istemesi. İstemediğimi söylüyorum, alışacaksın diyor ya ileri de pişman olursan diyor, doktoru duydun zaten olup olmayacağı belli değil dedi diyor. Ben ona manevi olarak hazır olmadığımı, kısıtlanmak istemediğimi, maddi olarak hazırlıksız olduğumuzu söylüyorum o, bence evlat her şeye değer, benim en büyük hayalimdi baba olmak falan diyor, beni bencillikle suçluyor. Zevk ve lükslerim den vazgeçemiyor muşum.. Böyle her gün çözüme kavuşmayan tartışmalar falan derken zaten olmayacak, olsa bile hemen olmaz diye diye pes ettirdi. Biraz da olmama ihtimaline güvenmek istedim sanırım çünkü çok bunaldım eşimin baskılarından sürekli gözyaşı, kavga. Ve ben bir sonraki ay işe de yeni girmişim hamile olduğumu öğrendim 1,5 aylık. Alışmam çok zor oldu, yaşadıklarını bende yaşadım emin ol. Hatta ilk doktor kontrolümde doktor bu bebeğin deyince hüngür hüngür ağladım. İyi bakın boş kese olamaz mı? Dış gebelik falan saçmalıyordum yani, doktor dedi ''istemiyor musun'' bir süre hep ağladım, düşer diye de bekledim, Allah affetsin beni ama dünyaya bir canlı getirmek bana göre zor bir olay ve karardı hazır olmayınca insan kaygılanıyor. 10 haftalıktı, hiç unutmam tek ayağı havadaydı ultrasonda. Doktor bak bu ayağı deyince istemsizce gülümsedim, oluşan uzuvlarını saydıkça içten içe bir sıcaklık oluştu bende. O günden sonra her gün bir sonraki kontrolü iple çektim. Şuan 20 aylık bir kuduruk :) Bizimki de erkek bu arada.. Allah sağlıkla kucağına almayı nasip etsin..

Benzer duygular yaşamıştım Seni çok iyi anlıyorum Aşırı kaygıdan tüm bunlar Psikolog ile görüş bence Beni çok rahatlatmıştı Genel olarak aşırı mükemmelliyetçi olmaktan kaynaklandığını söylemişti Vaktim olursa özelden yazarım sana İnşallah sağlıklı bir gebeliktir Bir süre sonra bu duygular banamı aitti diye şaşıracaksın Oğlum 6 aylık şimdi Mükemmellikmi? Mümkün değil yanından bile geçmiyoruzdur Ama çok seviyorum elimden gelenin en iyisini yapıyorum İyi bir geleceği olması için çabalıyorum İyi bir anne olmak için bunlar yeterliymiş aslında Öyle aşırı romantik olamayacağım Hala dünyanın en zor şeyi olduğunu düşünüyorum ama çok güzel be İnsan seve seve kendinden veriyor

bende 5. ayımdayım hamileliğimin. planlıydı cok istedik buna rağmen 4. aya kadar hiç birşey hissetmedim. kendimi suçladım. son 2 aydırsa inanılmaz bağlandım birdenbire oldu bu. ardından endişeler başladı. nasıl bakıcam ya emziremezsem ya iyi yetiştiremezsem bunun gibi bir sürü düşüncem vardı yavaş yavaş kendimi telkin ederek yapabileceğime inanıyorum. eminim herkes bunu hissediyordur ama dozunda bırakmaya calısın en güzel günlerinizin tadını çıkarın

Koalina Ben 6 yllık evlıyım. Bugune kadar hep bir bahanem vardı çocuk ıstememek için ama geçen oturdum dusundum sanırım bende aynı senın gibi düşüünüyorum.. 2 kedım var evet çook merhametlıyım ama hayvanlara karşı Mesela ben sokakta bı çocuk görsem onu kucagıma alıp mıcc mıcc sevmek ıstemem. Yegenlerım dahil Ama bi kedi göreyım deliriim, çıldırım onu sevmek için ağzımdan milyon tane tatlı söz çıkar Ama arada da diyorum bu kadar uzattım ya bu bencilliğimden ötürü rabbim nasip etmezse Bazen heveslenıyorum hamıle insan görunce sonra dıyorum saçmala nasıl uğraşıcaksın Not: Reglim 2 gun gecikti Allahım sen hakkımda hayırlısını eyle. Ama şuan hazır değilim Nolur mevsimsel bir gecikme olsun. 6 yıldır ilk defa regl gecikince psikolojım bozuldu. Senın de hamileliğini görünce bunaldum

Hissettiklerin gayet normal İlk 3-4 ay özellikle ciddi hormonal dalgalanmalara bağlı hafif depresif ruh hali görülebilir gebelikte O sevgi kelebekleri, kardeşlil, dünya barışı herkeste olan şeyler değil Ben de ilk gebeliğimde plansız gebe kalmıştım ve kabullenmekte zorluk çektim Şimdi planlı gebeyim gene ilk üç ay koltukla bütünleşip bulantıdan, keyifsizlikyen baygın baygın yattım Doğumca düşünürüm de düşünme

İmkanım olsa direkt 9. aya da bağlayabilirim aslında :) daha büyüyecem, sırt ağrıları başlayacak, yok çişimi tutamayacam, yok midemi bulandıracak falan. Ki bide ben de migren var, sorun tutmadan bunca ayı nasıl geçirecem falan filan. İmkan olsa cidden 9. aya zıplardım şimdiden :) Ama hedeflerimi küçük tutayım da önce bi mise bulantısından kurtulayım bari. He bi de koku hassasiyetimden D

Biz de sastik valla. Cinsiyetlerden sonra bir haller oldu, ben erkek istiyordum Spizella kiz, oyle de olunca sevindirik olduk Ben simdi orgu ogreniyorum inanir misin

2 çocuğum var ve hala içimde bir canlı büyütmek düşüncesi yani hamilelik ürpertici geliyor bana :) 2 gebeliğimde de daha 5. Haftada oyy anası kurban olsun durumuna girmedim. Kucağıma alıp emzirme kadar pek bir şey hissedemedim. Hatta emzirmek itici geliyordu nedense. Ama doğumdan sonra bir nur indi bana Emzirdikçe bağlandım. Evet çok zor annelik. Hayatın boyunca kendini arka plana atabilirsin, yeri gelir yapamıyorum ben diye ağlarsın ama 1 saat sonra ağzından salya akar ona bakarken :) Bir de benden sana tavsiye pimpirik anne olma. Bırak bebek sana uysun biraz. Koy kanguruya gez dolaş. Yok uyku saati 3 dk geçti yok yedi yemedi muhabbetlerine çok girersen hayat sana zindan olabilir.

öyle hissedip davrananlarda vardır elbet. bu dediklerini bende yapmadım. hiç bir hissimde olmadı. hamile kalınca gökten anaçlık duyguları falan inmiyor yani. kucağına aldığın an diyorum başka da birşey demiyorum.

Yanlış tutum daha çok aşırı zorlamadan ileri geliyor. Çocuk da inatlaşmaya başlayabiliyor bilinçaltında. Bilerek değil, içten gelen bir direnç oluyor. Tuvalet eğitiminde Aşırı zorlanmış çocuklardaki en belirgin özelliklerden birtanesi kararsız olmak. seçim yapmanın uzun sürmesi. Bu da annesi baskıcı çocuklarda altıma yapmak istiyorum ama annem istemiyor, yapsam mı yapmasam mı, ah kaçırdım, şimdi bunu nasıl saklasam gibi git gellerden kaynaklı olduğunu söylemişti eğitim psikolojisi hocamız. Çünkü tuvalet yapmak bir çeşit haz çocuk için, arkasından gelen rahatlamayla eşleştiriliyor. Ve tuvalet eğitimi, bir şekilde bu hazzın ötelenmesi.

senin gibi bencil birinin benim analığımı sorgulaması çok komik. evet çok iyi bir anneyim 5 yaşında aslanlar gibi gördüğü herkese gülümseyen elindeki bir lokma ekmeği bile hiç tanımadığı insanlarla paylaşan insanlara çocuklara hayvanlara merhamet edip kucak açan bir oğlum var. ve allahın izniyle ikinciyi doğuracam. hadsiz sensin terbiyesiz de sensin ve senin bnm insanlığımla ilgili hiç bir fikrin yok konuşamazsın. senin gibi hayatı yaşamayı hiç bir şeye değişmeyen elini taşın altına koyamayan fedakarlık yapmaya korkan insanların ben hamileyim ne yapacam demesine deliriyorum. KENDİNİZİ KISIRLAŞTIRIN. Emira SY Nirvana Anneler

Birşey daha söyleyeyim Hiç çocuk sevmezdim ilk çocuğumu eşim için yaptım hediye ettim tabi doğunca duygusu çok farklı çok özel ama öyle çok çocuklu ailelere hayretle baktım Aradan 10 yıl geçti ve ben bu sürenin son 5 yılında hep çocuk istedim çok istedim hakkını vere vere anne olmak istedim. 10. yılda 2. Çocuğum oldu kaygılarım dışında çok mutluydum. İkinci oğlum 1 yaşındayken yine hamileydim hiç beklenmedik biçimde. Ama ben testimi pozitif gördüğümde senelerdir istemiş çocuk sahibi olamamış bir annenin ilk çocukta yaşadığı mutluluğu ve heyecanı yaşadım Şimdi 3 oğlum var küçük 1 yaşına girecek ortanca 3 büyük 13 çok şükür sağlıklı mutlu çocuklarım var. Bana gelince daha son 4-5 aydır kendime zaman ayırabiliyorum. Ama planlıyımdır haftanın 2 günü benim ve 2 akşam eşimle programımızı yapar kendimizi ödüllendiririz.

Koalina konunda da gördüğün üzere psikolojisi senin 10da 1in kadar normal olmayan tipler var, o yüzden çokta kendini dinleme daha 9 ay var önünde, bir insan yavrusunun sevilmeyeceğine, en azından uzun vadede, ben ihtimal vermiyorum, en olmadı tek çocukla kalırsın bir tane çocukta her yere sığar, kendini dinleme bak bu önemli, soruna gelince ben her gün diyorum anneliği beceremedim diye

Vay be ne güzel yorumlar yazılmış. O dayatılan kaliplardan uzak samimi cevaplar verilmiş. Tebrik ederim kizlar hepinizi. Annelik kutsal ama bizde pat diye alisamiyoruz herseye. Bende korkuyordum annelikten ama bebek tekmeleri bir vucutta iki beden hissiyati cok keyifli olmaya basladi.

Iste sabahtan aksama kadar insanlarin problemli cocuklariyla ugrasmaktan pek psikoloji kalmiyor haliyle. Dogal olarak ne kadar yanlis yetistirilmis cocuk gordugumu ve ne kadar cekincelerim oldugunu anlamak zor degil. Bebek bakimini arastirmam icin daha o ay var henuz alp atisini duymamisim neden oyle bir sey yapayim? Daha benkhamileligi kabullenememisken emzirmelere alt acmalara bakmam ne kadar saglikli olur? Esimin bir duygusu falan yok. Havalara ucmuyor asla ama uzulmuyor da. O da ileride pisman olmanin korkusunu ve Allah vermis vardir bir bildigi teslimiyetini yasiyor. Emzirecek olan, en cok ilgilenecek olan ve doguracak olan o olsaydi eminim benim kadar telaslanirdi. Ultrason kagidi denilen bos bir kesenin fotosu bebek falan yok. Esimle de alakasi yok kitapcikla beraber attim onemsemeyip. Yani saklayacagim bir sey degil normalde de zaten. Hayati akisina birakmak icin de bir zaman gerekir. Hanhi insan dunyasini degistirecek bir seye bodoslama dalmistir acaba? Daha 10 gun olmus ogreneli alisirim veya alismam bilemem ama cocuk istemeyen kimse de 10 gunde sevgi kelebegine donusmez. Bu cikislarinizi yersiz buldum o yuzden. Karpuzlu araba

Simdi gazetede okudum 1.5 yasindaki bebeginin cinsel organi da dahil, yuzunde vucudunda sigara sondurmus "anne"si Ellerini iple baglamis, ip kesmis kan revan icinde kalmis yavrucak Yuzu gozu mosmor dayak yemis 1.5 yasinda ya, benim kizim 16 aylik, o kadar minik, o kadar korumaya muhtaclar ki Yani demem o ki, bunlar varken sen hayli hayli iyi anne olursun koalina

Demek ki neymiş, büyük konuşmamak lazımmış:) Daha önce çocuk istememek, çocuk sevmemek gibi konularda keskin yorumların olduğunu hatırlıyorum. O konulara aynı buraya yazılan yorumlar yazıldığı zaman karşı çıkıp dalga geçiyordun. Şimdiyse hadi yazın, beni ikna edin moduna geçmişsin. Hayat böyle bir şey işte. Senin adına sevindim, annelik çok güzel bir duygu, evlat sevgisi bambaşka. Allah sağlıkla kucağına almayı nasip etsin.

Koalina sen genel anlamda olumsuz bir insansın. Bu konuda lütfen kendini dinleyip durmaktan ve olumsuz senaryolardan vazgeç. Bir insan problemli ise problemlidir. Bir bebek aniden gelip harika ve pozitif bir insanı bebek bakmaktan hiç birseye vakti kalmamış, vucudu darma dagin olmus, esiyle iliskisi busbutun bozulmus olağanüstü olumsuz birine dönüştürmez. Bunlar insanin icinde vardir veya yoktur. Bir bebek gelir ve yurekleri yumusatir, merhamet duygusunu anlamlandırır, menfaatsiz saf sevgiyi yaşatır, ruhu doyurur, hayalleri renklendirir, evi miss gibi masumiyet kokutur, yarına sağ salim çıkma dualarının anlamı olur, seni tamamlar, evdeki huzuru tamamlar. Bunların tersi oluyorsa bu bebeğin degil bencillik ve ego içinde boğulmuş anne babanin suçudur ve bebek olmasa da yıllar geçtikçe yaşanacak muhtemel durumlardır. Kısaca bebekle bozulacağından korkma, bunun olacağı varsa bebeksiz de olacaktır emin ol. O miniğe şimdiden bu sorumluluklari yükleme.

Öncelikle hayırlı olsun... Seninle birebir düşüncelere sahip biri olarak ben de geçen sene hamile kaldım kazara. Ve şimdi oğluşum 6,5 aylık oldu. Bu duygular çok çok normal bu hisler senin sorumluluk sahibi bi insan olmandan kaynaklanıyor. Yoksa allah rızkını verir diyip gelişi güzel doğuran milyonlarca tip var. Ben şahsen daha önce doğurmadığıma çok pişman oldum. Onu öyle çok seviyosun ki ondan önce neden var olduğunu hayattaki amacım neydi falan diye sorguluyosun. Bence bi insanın bebeğini sevmemesi ve reddetmesi için korkunç bi eş, kötü bi evlilik ve ev hayatı, kötü bi sosyal çevre, hayata birikmiş kızgınlık nefret, psikolojik maddi sorunlar, çok zorlu problemli bi bebek gibi birçok karışımın aynı anda olması gerekiyor. Her anlamda ortalama bir hayat süren insanların bebeğini sevmemesi ve alışamaması mümkün değil bence.

Sevgili öğretmenim sana kendimden örnek vereyim. İlk çocuğuma eşimin ısrarları sonucu hamile kaldım hiç istemiyordum. Yazmam gereken bitirme tezi, bakmam gereken hastalar, okumam gereken makaleler vardı. Ama yaş ilerliyordu. Bebeğimiz dünyaya geldi. Her gelen anneliğin mükemmel bir duygu olduğundan bahsettirdik. Ben hala hiç bir şey hissetmiyordum bir taraftan kendimi suçluyordum. Sağlıklı bir evladın var allahtan belanımı istiyorsun diye. Zamanla alıştım kızıma. Anne olmaya başta emzirmek bile istemeyen ben 22 ay emzirdim üstelik 3. Ayda işe geri dönmek zorunda olduğum halde. Kaç kere gece kalkıp süt sağdım. Şimdi ise dünyalara değişmem. Evet hayat değişiyor ama istersen çocuğunlada gezersin aktivite yaparsın. Bir de akşamları bırakacağın anne kayınvalide varsa her şeyi gene yaparsınız kocanla. Ayrıca hastalarımdan gördüğüm kadarıyla en iyi öğretmenler çocuk yetiştiriyor. Çünkü başkasının çocuğunu seven kendi çocuğuna tapar. Canını sıkıp hamileliği zehir etme. Sen mükemmel bir anne olacaksın

Oğlum 7 yaşına kadar zayıftı, iştahsızdı, ne çileler çektim. Ne eleştirildim 7 yaşında çocuğa zorla yediriyorum diye. Ama hasta olacak seviyede yemiyordu. Kaşıkla veriyordum ağzına. Şimdi 9 yaşında, birden gürbüzleşti, tam kilosunda, maşallah. Yemeği de ben söylemeden kendisi acıktım diye geliyor, çok şükür. Hiç kaygılanmaya gerek yok, zamanla hepsi çözülüyor

Sizinki biraz aşırıya kaçmış olsa da fikirsiz fikirsiz doğuran annelerin yanında bin kez takdire şayan böyle düşünmek, dertlenmek.

Ya inan sana arkadaş bile olacak 4 yaşında oğlum var yeri geliyo birlikte atlayıp gidiyoruz vakit geçiriyoruz çok mutlu oldum inş sende olursun bende çok isteyerek hamile kalmıştım ama öğrendiğim an bunalıma girmiştim eski hayatım geri gelmeyecek falan filan geri dönüşü yok artık diye

Bir gelişme var mı? İyimisin yoksa aynı mı? . push ;

Biz 2. Bebeğimizi isteyerek yaptık eşimle ilk 4 ay ben ne yaptım modunda gezdim çünkü mide bulantısı halsizlik benim psikolojimi bozmuştu öyle ki içten içe keşke yapmasaydık düşsün gibi saçma ama maalesef gerçekten bu düşüncelere kapıldım ne zaman ki mide bulantısı geçti hayat kalitem düzeldi o zaman geçti düşüncelerim. Yargılayıp yadirgamayin çünkü insanlar istedikleri halde misal ben bu psikolojiye girebiliyoruz.

Merhaba tebrik ederim öncelikle İlk sayfayı okudum ikiz mi bebeğiniz birde cinsiyeti belli oldu mu? Benim de iki oğlum var büyük 7 yaşında küçük 7 aylık Yaşadığınız korkular çok normal sonuçta bir can dünyaya getireceksiniz ve herşeyinden sorumlu olacaksınız bu düşünce bile ürkütüyor insanı Yalnız işin içine girince işler biraz değişiyor :) Akışına bırakın düşünceler insanı yorar düşündükçe daha karmaşık bir hale gelir İnşallah korkularınızın tam tersini yaşar ve iyiki doğurmuşum dersiniz Önceki

Çok teşekkür ederim. H

Daha önce yazılmış mıydı bilmiyorum ama bence bebeğinizin ultrasonda ilk kalp atışlarını duyduğunuzda heyecanlanır, kabullenirsiniz gibime geliyor. Şu an bir belirsizlikte var, karnınızda yokmuş gibi hissettiğiniz için. Beklenmedik bir anda da olunca hem şaşkınlık, rehavet, hormon değişikliği derken paniklemişsiniz. İnşallah her şey yolunda gider, güzel bir anne olursunuz. Kötüyü düşünmeyin. Düşünsenize içinizde gittikçe büyüyen minicik eller, minicik ayaklar olacak. Oyyy yenir yenirrrrr :) hele doğduktan sonraki o missss gibi bebek kokusu...

:)))) İşte hep öyle dayatılmış. Annelik kutsal, annelik kadının içinde var falan. Valla içimde varsa da benim haberim yok, yeni öğrenicem :)

İyi bir anne olacaksın emin ol Bu korkuyu yasamayanlar doğan büyür mantığinda belki cocuk yetiştirmenin gercek anlamini kavrayamayanlar bence

evet anneliği beceremedin diyen... ben!! çok sinirleniyorum o konuda. anneme kaynanama... anneliğe daha yeni adim attim. bakamiyosun gibi.. deliye döndüm annem 3 kaynanam 2 çocuk büyütmüş. bide laf kaç sene geçti çocuk bakmalari.. elime kalirsa ben neler yaparim diyo da diyo izin vermiyom çocuk sağlıklı beslenmeyi unutuyor bende bişey diyemiyorum. beautifulsweet #HayatEveSığar Üyelik

Bu ne bicim yorum zaten ilk cümlesinde cocuk isteyipte cocuk sahibi olamayanlardan özür diledi . Yazdiklari yasadiklari gayet normal... asil siz bi ahlak dersi alin.

Ben de nasil sasiriyorum ve kotu hissediyorum anlatamam. Ogrendigimizden beri eve geldigimde her gun evi supurulmus, yatagi toplanmis, bulasiklari kaldirilmis olarak buluyorum. Bana diyoe ki hayatimda sen olduktan sonra gerisinin onemi yok bir sekilde asariz, sen bakamam dersen ben bakarim vs. Yani bu sozleri belki yerine getirmeyecek ama cabasi bile biraz rahatlatiyor. Ne kadar saskinim anlatamam belki de baba olmak icin dogmus adam bilemiyorum

Bence sıkıntı bizim nesil fazla okuyo netten bakıyoruz kitaplar okuyoruz işin teori kısmına o kadar takılmışız ki proje gibi oldu çocuklar bence biraz annelerimizin yöntemleriyle harmanlamamız gerek, o bebe sümüğünü kolunada silecek domates ekmekle parkta da oynayacak vitrin süsü gibi çocuk yetiştiriyoruz, boşa çok para harcıyoruz bi kere bebek mevlüdü diş buğdayı yok baby shower 6 aylık kınası... bunlar hep magnet hediye pasta bilmem ne özetle para yani Herkesin çocuğu prens prenses koalina öğretmen daha iyi bilir bu sendroma yakalanmış ana babaları, acilen geleneksel kalıplara yaklaşmamız gerek

Uykusundan asla feragat edemeyen, tembel, dağınık, başkalarının çocuklarına büyük bir şefkat ya da sevgiyle bakamayan, evliligin ilk 5-10 yılı çocuk istemeyen hatta olmasa da olur diyen ben evliliğimin ilk yılı içinde hamile kaldım... Çok ağladım istemedim. Kılığım kaçacak, kilo alacağım, eskisi gibi öğlenlere kadar yatamayacağım. Ev temizliğini daha fazla yapmak zorunda kalacağım. Gezip tozamayacağım, ki daha evliliğin tadına varmadım diye çok ağladım... O sıralar maddi durumumuzun kötü olması da cabası. Mide bulantılarım rezaletti. Psikolojim bozuldu bir sürü sebepten. Ruhsal bozukluğum yüzünden eşimle boşanmak bile istedim ve bebeği aldırmak... Buna karşı çıktılar. Kendimi yerlere atıp kendime zarar bile verdim bebeğim düşsün diye. Cinnet geçirdiğim bir anda yaptım bunu. Ama onun kalp atışını duyunca dünyam değişti. Bu defa bebeğime zarar vermeye çalıştığım için kendimden nefret ettim ve haftalarca ağladım... Hala da kızgınım kendime. Bebeğim olmadan bir dakika bile nefes alamam! Onun tekmelerini hareketlerini hissetmek muazzam bir his. Bebeğim şu an 10 buçuk aylık ve ben gerçekten o tekmeleri özlüyorum. Onun ilk ağlayışını, o sesini ilk duyduğumda yerçekimi etkisini yitirdi adeta. Böyle ben uçtum falan ağır çekimde... Böyle bir mutluluk yok gerçekten. Şu an bile sırf bebeğim için uyumuyorum. Diş çıkarıyor ve üstüne bademcik iltihabı olmuş. Ateşi var. Yaklaşık 1 buçuk haftadır geceleri uyumuyorum başında bekliyorum ateşi yükselirse diye. Zombi gibi dolanıyorum ortalıkta. Geberiyorum uykusuzluktan ama asla pişman değilim. Anneliğin verdiği o güç öyle bir güç ki, gerekirse bir kac ay bile uykusuzluğa dayanabilirim. İnşallah sen de benim gibi hissedip bebeğini sevebilirsin...

Bizim millette yedirme manyaklığı var azıcık. İlkokula giderken karşı komşumuz günde 3 kere kapımızı çalardı. Biz kapıya çıkardık o da küçük kızına yemek yedirirdi bizim şebekliklerimizle. Çocuk aklımla anlayamıyordum ama sonradan dank etti. Çocuk zaten bildiğin apalaktı baya bildiğin şişman. Hala mantığını çözemiyorum kadının :)

bişey daha söylicem ilk görüşte aşk kısmını ben de yaşamadım, planlıydı, deli gibi istenen bir bebekti ama gene de insan bu benim mi aman Allahım falan diyo, bence çoğu kadın bu duyguları yaşıyo ama toplumsal baskı nedeniyle itiraf edemiyo, çünkü biz kutsal anneyiz ne demek kakadan kusmuktan tiksinmek ne demek şikayet etmek

Birden olacak birşey değil zaten kuzum Aşama aşama yol katedeceksin Buda iyi bir adım Zamanla herşey daha güzel olacak Sadece kendini dinle yeterki Millete bakma Herkes uçuşan kelebek modunda olmak zorundaymış gibi bir algı var Yok öyle birşey

Sevgili Koalina nasılsınız?Daha iyi hissediyor musunuz, alışabildiniz mi?Ben de 9 haftalık hamileyim ultrasonda gördüğüm halde hala sıfır his, ağlak durumda dolanıyorum. Geçecek mi dersiz? Tonari to Totoro Totoro Anneler

Hayırlı olsun canım. İnşallah bunların hepsi geçecek sen pozitif düşünürsen pozitif olur. Bak eşin ne kadar güzel davranış sergiliyor daha ne olsun. Kimbilir kucağına aldığında benim eşimle yaptığımız gibi beşik tarafında yatma kavgası bile yaparsınız :) Eşim ikizler olunca gündüz ben baktığımdan gece de o sütlerini veriyordu fakat beşik tarafında kontrol amaçlı ben yatmak istesem beni yatırmıyordu sen uyu ben bakarım diyordu :) muhtemelen senin eşinde bu yönüyle sana destek çıkacağa benziyor. Sen hamileliğini güzel yaşa dua et herşey güzel olur Allahın izniyle. Çok kafa yorma iyi bir annemi olucam kötümü olur acaba diye. Sen istediğin kadar düşünsen de yavrunun kokusunu almadan bu duyguları asla öğrenemeyeceksin ki. Emin ol o koku seni de büyüleyecek. Melekler sağlıkla getirsin kucağına inşallah.

Aynı düşünceler bende de var Haziranda tüp bebek yaptıracağiz ama aynen seninki gibi düşüncelere sahibim Herkes cocuk için ölüp biterken bende mi bu acayip duygular var sadece diye düşünüyorum

Hiç üzülme tuvalet eğitiminde ben çok fazla üzüldüm vermediğim tepkiler verdim ama şu kadarını söyleyeyim dünyanın sonu değil bırak herşey yavaş gelişsin dünyanın en iyi annesi ödülünü kazanmak için anne olmadık bırak kusurlu anne olalım her çocuk aynı değil tuvalet eğitiminde benimkide zor bir çocuk ablamın kendiliğinden kolaydı çocukları, ama on sene sonra hepsi geride kalacak Allah yeter ki başka dert vermesin

İlk bebeğimde aynı hisleri yaşadım. Açık açık istemiyordum ama olan olmuştu. Bebeğim doğalı 6 ay tamamlanmadan yeniden hamile kaldığımı öğrendiğimde ise dünyalar benim oldu. Çünkü başıma ne gelecek biliyordum. Evet çok zor, her gün her saat söyleniyorum. Neden ben diyorum, pişman da oluyorum, başkalarına özeniyorum, geçmişimi mumla arıyorum. Beceremiyorum, ne kendime ne onlara yetemiyorum. Yeri geliyor öfkeden deliriyorum. Mutsuz, uykusuz, yorgun, pis ve açım. Ama bir gülüşlerine dünyayı veririm. Bir sarılışa gelmişimi de geçmişimi de yakarım. Ha bu arada öyle mükemmel duygu yoğunluğu hisseden bir anne falan da değilim asla, sanki hala biri gelip görev tamam alacağız diyecek gibi geliyor. Ama değil biri, ordu gelse çorabını bile alamazlar elimden son nefesimden önce. Yani normal yaşadıklarınız, geçecek demeyeceğim geçmeyecek ama çocuğunuza bakışınız değişecek.

planlı veya plansız olmasına bakmıyor ki bu işler. Plansız olur ama merhametlisindir doğunca eşinden ve herkesten daha çok sevip koruyacaksındır onu. Mesela ben de planlı olmuş ve dünyaya gelmişim ama gel gör ki annem ve babam 1 yaşında heveslerini alıp bırakmışlar şimdi onlardan nefret ediyorum iyki öyle anne babaya denk gelmişim ki ne dogru ne yanlış bir evlat neye üzülür, yetişmesi için ne gerekli veya ne eksik sayelerinde öğrendim. Aynı duygular devam ederse sizde de yapacak birşey yok zaten bu içten gelen birşey ne psikolog yoluna koyar ne bir uyarı.

Ben isteyerek 2.5 yaş arayla 2 kız evlat sahibi oldum. Ama anneliği hala sevmiyorum. Omuzlarımda büyük bir yük olarak görüyorum. Tembel, hımbıl biri değilim oysa ki... Tam bir cep herkülüyüm hatta. Çocuklarımı çok seviyorum tabi o ayrı. Koalina ikide bir konu açma bak tam sevmeye başlıyorum anneliği, turp sıkıyorsun vallahi Git biraz A haber falan izle. Ne kadar güzel cennet gibi ülke. Ne kaygılanıyorsun bu kadar

Siz anne olmakla alakalı bir travma yaşamış olabilir misiniz? İlla çocuk istemiyorum demenizin altında bir sebep var bence. Nedense ben istediğiniz halde inkar ettiğinizi düşünüyorum. Bunu kabullenmekten korkuyorsunuz. Hiç istemeyen insan kendini kısırlaştırır, 2-3 yöntemle birden korunur yani olmaması için herşeyi yapar. Üstelik ikiz gebelik olabilirmiş bu size evrenin bir mesajı bence. Eğitimli, ilkeli her kadın ana olsun bence. Yoksa dünyayı cehalet ele geçirecek. Bende henüz istemiyordum ama artık böyle düşünüyorum. Bir çocuğum olup 1 insana bile iyiliği dokunsa ne mutlu bana.

Ben planlı hamile kaldım ama doğumdan sonra herkes diyorya kucağıma aldığımda herşey değişti çok mutlu oldum fln, bende hiçbiri olmadı hiçbirşey hissetmedim. Aslında çocukları çooook severim ama sürekli bana bağımlı biri çok ağır geldi bana neler neler düşündüm yani hatırladıkça bebeğimden, hislerimden utanıyorum. Ama geçti diyebilirim aşığım şuan ona ama hala zorlanıyorum tabii o da normaldir herhalde :)

Canımmmmm harika dile getirmişsin düşüncelerini. Ben seninle çok farklı bir hayat yaşadım seninkinden daha farklı. Çok istedim oldu kaybettim, şimdi tekrAr... herkes anne olmak istemek zorunda değil, herkes iyi anne de olmak zorunda değil. Sersefil bir hayat, sevgisiz bir yaşam sunacaksan zaten olma ozaman el öpülesisin benim için. İnsan başta kendisini bilmeli. Sende kendini bilen bir insansın. Bak seni daha ne güzel duygular bekliyor. Her günün süpriz olacak. Keyfini çıkar.

Bende sizin gibi düşünüyordum. Çalısma hayatım benm için daha önemliydi. Hatta 39. haftama kadar calıstm. Doğumdan 3 4 ay snra ise baslarım dedim ama olmadıı cnküüü bebeqim daha aqır bastı suan 9 aydır ewde oturuorm bebeqmle ilgileniyorm. Ewet bazen cok sıkılıorsn ama kucaqna alınca hersey değişiyor. Cocuk büyütmk emek ister sabır ister ama bana sorarsan aldırma bebeqi vebalınden kurtulamazsn

Bu duygular sana özgü değil merak etme canım. Hormonlar bu hale getiriyor. Erkekler her halttan olumsuz etkilenebiliyor, sen çok gerginsen ona da geçmiştir, rahat olun biraz. O çocuklara en iyi sen bakarsın merak etme. Ama tavsiyem çok rahat ol ki doğum sonrası depresyon olmasın Bir de sakın yavrularından vazgeçme C

Ben de öğretmenim, 34 yaşındayım, herkes ne bekliyorsun çocuk için diye soruyor, ben de korkuyorum. O sorumluluk, rahatımın tamamen bitecek olması vs korkutuyor beni. Ama bir kaç haftadır ikizim olsa ikisi bir anda büyüse diyorum. Bir şey söyleyim mi kualina, aslında çocuk da bir rutin oluyor ve büyüyor kendi halinde. Aşırı ilgi vs içinden geldiğinde yaparsın ki sen de benim gibi hayvanseversin. Onlara oluşturduğun rutini çocuklara oluşturacaksın, bir kaç yıl sonra bakmışsın arkadaş olmuş sana. İlerde bir hastalığın olsa bakmışsın o altından alıyor Yani bu bir şart aslında. Doğanın gereği gibi görmelisin. Ay minnoş bebişim olacak vs bunları hissetmek zorunda değilsin. Ki ben kendim için de inanıyorum o bebeğin şapşallıkları, saflıkları içimde şefkat uyandırır elbet.

Fazla mükemmeliyetçi olduğunuz icin böyle düşünüyorsunuz akışına bırakın bence

Yani su an herkese gercekten tesekkur ediyorum. Daha cok elestiri alacagimi ignelenecegimi dusunmustum ama cok olumlu yorumlar aldim. Tabi ki hakaret olmadan elestirilere de kizilmaya da hazirim. Cok normal duygularda olmadigimi biliyorum cunku. Herkesten once annemden duydum elestirileri. Ben istemiyordum dedigimde ne salakligim kaldi ne bencilligim. Bu dunyada bir tek senin mi yasamaya hakkin var, sen dogur istemezsen bana yolla diyip kapatti. Haliyle su an herkes sacmaliyor ailemde. Daha 1 hafta oldu ogreneli sanirim bir sure sonra alisirim...

Senin yazin benim gozumu acamaz kusura bakma. Ben endiselerimden bahsetmisim sen kisirlassaniz lanet falan yazmissin. Cocuklarina veya eteafindakilere de boyle davraniyorsan ileride meyvesini alirsin merak etme. Yok klavye delikanliligi yapiyorsan onaa bir sey diyemem ama rica ediyorum artik yazma. Senin gibi saygisiz daha fikrini adam gibi ifade edemeyen insanlardan midem bulaniyor bir de cogaliyorsunuz. Biz de iste boyle endiseler icinde surunelim.

Ay ben bebislere bayilirim, hem kocisim de eve baglanir, 3-5 cocuk yapicam, dogan buyur nasılsa diyenlerden cok daha iyi bir anne olacagin kesin

Korku ve endise normaldir eminim ama bu mutsuzluk normal degil bence. Zaten yeni bir hayat dunyaya getireceksek korkmamiz cok normal, dogan buyur mantigi ail yanlis olan ama gece gunduz aglayip uyumamak da hic normal degil

Kızım 1 yaşındayken eşimin memleketine gitmiştik. Almanya dan kuzeni de gelmişti eşimin. Çocuklarımız 2 gün arayla doğmuştu bu arada. Ben 2-3 saatte bir şunu yedireyim bunu yedireyim diye kaygılanırken, o kadın elinde hep biberonla gezdi. Sabah kızıma yumurtası, zeytini, peyniri, domatesi vs. Tam teşekküllü kahvaltı hazırlayıp 10 saat peşinde dolaşıp yedirmeye çalışıyordum. Bir öğün bitene kadar diğer öğünün saati geliyordu zaten. Peki ya Almancılar ne yaptı? Biberona sütü koyup çarşı/pazar gezdi. Arada çocuğu bize özenip bi şeyler isteyince bahçeden mürdüm eriği koparıp veriyordu eline. Büyük eşeklik yaptığımı anlamıştım da işte...

Eee hamilesin sonuçta, daha ne istememesi, bebek geliyor hayırlısıyla. Benim konuya değinme amacım, böyle konularda keskin yazılmasını yanlış bulduğum için. O konuları kararsız kadınlar veya düşüncesi tam oturmamış gencecik kızlar da okuyor. Yazılanlardan mutlaka etkileniyorlardır. Belki birileri senin yazdıklarını okuyup bebek fikrinden vazgeçti ama şimdi kendin hamilesin. Bundan sonra aynı yönde yorumlar yazacağını sanmıyorum, duyguların değişecektir. Önceki

Cok tesekkur ediyorum. Ileride nasil olurndiye dusunmekten gunlerimi yedim resmen. Butjn vaktim battaniye altinda dusunmekle gecmeye basladi sacma bir sekilde.

Hamile olduğunu okumuş ve şaşırmıştım. Bende seninle aynı şeyleri düşünüyorum aslında çocuk konusunda sanki ayak bağı maddi anlamda zor. Eşimle ilişkimi bozacak birşey miş gibi birde eşimin işi sebebi ile korkuyorum. Mesela eşimde 3 aydın iş için ayrıyız ben ailemleyim diyorum ki şimdi çocuğumuz olsa ne olacaktı diyorum filan zor ya. Ama oldu artık o senin içinde bence başaracaksın eşin zaten başarmaya senden daha hevesli şuan yapacaksınız. Konuyu takipteyim

Ben üzgünken daha 1 buçuk yaşında bile olsa da hisseden bir şey çocuk.. Normalde oynarken pat pat tokat atan oğlum ben üzgünken gözümden yaş geldi diye yüzümü sevip teselli etti. Tabi ben buna daha çok ağladım.. Nasıl sevilmez ya daha doğmadan karnında bile sana şirinlikler yapan bir varlık..

bu mevzuyu dile getirdiği önceki konusunda ben aldır demiştim. yaptığı benzetmeyede kızmıştım. ancak şimdi doğurmaya karar vermiş. bu süreci endişe dolu geçirmesine gerek yok zira bence endişeleride yersiz.

Tuvalet eğitimine yeniden başladınız mı? Siz hata yapmamışsınızdır, en azından bilinçli olarak hata yapmadığınızı düşünüyorum, Bak Şu Konuşana filmini bilirsiniz çoğunuz, filmde tuvalete giren çocukla konuşmaya başlayan ağzı, gözleri ve dişleri olan tuvalet sahnesi var, ben nereden bilirdim ki çocuk filmi diye seyrettiğimiz o filmin kızımın tuvalet eğitiminde bir kabusa dönüşeceğini, ne zaman hadi kızım bezimizi çıkaralım tuvaletimizi yapalım dediysem reddetti, tuvalet popomu yiyecek diye ağlardı, lazımlık aldım oturtamadım popomu yer diye korkuyla kaçardı, korkusunu yensin diye tuvalete gidip bak bu tuvalet popo yemiyor mu demedim, lazımlıkta otursun diye şebeklikler yapıp oyunlar mı oynamadım, tuvalet eğitimi için 1 sene uğraştım.

Hissettikleriniz çok normal.. ilk hamileligim dış gebelik olduğu için sadece kendi sağlığımdan çok korkmustum ikincisinde ilk keseyi gördükten sonra korkularim başlamıştı ya boş gebelikse ya düşerse ya sağlıklı değilse diye kendimi yiyip bitirmistim o annelik heyecanını yasayamadim yani üçüncü kez hamileyim simdi ikinci bebeğim olacak istenmeyen gebelik olduğu için bundada hiç mutlu olmadım çünkü kizimla sağlıklı bir anne bebek ilişkisi kuramadim lahusa depresyonu gecirdim kızım çok sorunlu bir bebekti kolik ve iştahsız sürekli kusan ağlayan bir bebek ki halen öyle inşallah ikinci si böyle olmaz annelik çok zor bir iş her kes beceremiyor ben beceremiyorum ama bu sizinde böyle olacaginiz anlamına gelmez sabırlı biriyseniz ve bebeğiniz uysal bir bebek olursa hiç sıkıntı yasamazsiniz hem şimdiden bu kadar kendinize yuklenmeyin içinizde kipirdamaya başladıktan sonra bağlanır ve seversiniz

Bu arada 32 yasim bitti, sanirim 1 ya da 2 sene once doktora gitmistim ve bana 35e kadar normal yollarla hamile kalabilirsin ama sonrasi zor demisti yumurta rezervi icin. Hani ufacik bir istek varsa belki vaktimin olmadigini ogrenirsem aciga cikar diye gitmistim, hic bir kipirti olmamisti. Olmasi gereken zaman buydu demek ki... Hos daha kalp atisi duymadik belki bos bir gebelik daha cok yeni bilemiyorum ama kendimi bu dusuncelerden alamiyorum. Hayatim da oyle cok hareketli ve mutlu olmadi. 4 sene bitti evliligimde derseniz ki cocuk yapmadin ama dunyayi mi gezdin hayir, gununu gun mu ettin hayir, sabahlara kadar oturdun mu hayir, kocanla evin icinde cok mu iyi vakit geciriyorsun hayir. Oldukca siradan ama rahat bir hayatim vardi. Canim ister yemek yapmam ev supurmem, istersem 10 bolum dizi izler yan gelip yatarim. Bu sekilde...

Bunlar normal insan endişe kaygı yaşıyor. Benim 20 aylık bir oğlum var ve ikinciye hamileyim oğluma tedavi ile hamile kaldım plasenta previadan dolayı kanamalı bir hamilelik geçirdim onu çok istediğimi bile acaba yapabilecek miyim dedim. Oğlum 13 aylıkken 1 aylık hamile olduğumu öğrendim plansız bir şekilde 13 14 doktorun hamile kalamazsın dediği biriyim ki bu habere havalara uçmam gerekiyordu çevremdekiler böyle söylüyordu ama ben ilk 1 hafta her gün her dakika ağlayarak gecirdim iştahtan kesildim oğlumla hiç hamile değilmişim ilgilendim hatta iki haftaya kadar emziriyordum oğlumu hamileliğime alıştım şimdi doğsun diye günleri sayıyorum gelişimi geride dediler diye 1 haftada 3 kilo aldım sırf onu düsünduğum için ne bulduysam yedim annelik öyle bir duyguki eminim hareketlerini hissedince ya da ona bir zarar geleceğini anladığınız anda suankı anlattığınız duygular bambaşka oluyor kendinizi üzmeyin kafanızı dağıtmaya çalışın hissettikleriniz hemen hemen çoğu annede olan duygular eminim ki çok iyi bir anne olacaksınız

Bebekle ilgili konularini her okudugumda; aslinda icten ice anne olmak istedigin ama baskiladigin hissine kapiliyordum. Dogru olmayabilir bu sadece bir his. Neden bu kadar kotu dusunuyorsun? 2 kizim var, bazen oflasam da iyiki diyorum ama misal cocuksuz hayat istesem bunu hic dillendirmem bile, burada konu acmazdim Bence artik her ne olduysa oldu, o duyguyu baskilama. Hamilelik cizelgesi hazirlayacak kadar benimsedigin bebegini kabullen ve ona simsiki saril. Ilerde bu konuyu okudugunda uzulmemek icin...

Son durum ilk zamanlardaki gibi olmadığım. Artık 5 aylık oldum :) Muhabbetlerimiz bebek bakımı, bebek alışverişi üzerine yoğunlaştı eşimle. Endişeler elbette ki hala var ama o kadar mutsuz ve umutsuz değiliz. Geçen gün odasını kurduk, hediyelerini hazırlıyoruz. İlginçtir ama hiç bir şey yapmaya gerek yok diyen eşim, odasına lambalar, duvar kağıtları bakıyor; süsleyelim diye balonlar gösteriyor. Daha iyiyiz kısacası.

Güzel bakin. Tek önerim bu zira siz zaten bilinçli ve duyarlı bir insansınız. Güzel bakın sadece. Güzeli düşünün. Bir insanı koşulsuz sevebilme duygusu o kadar özel ki. Bir premses veya şehzade yetiştirmek zorunda değilsiniz. Dünyanın en mükemmel annesi olmak zorunda da değilsiniz. Yalnızca 'anne' de olmayacaksınız. Siz de bunu görebiliyorum ben. Sizin hayatınız da devam edecek biraz sinirli evet ama bu kısa bir süre. Ben bebeğim 10 günlükken disarilara çıkmaya başladım. 3 aylıkken Karadeniz turu yaptım, 5 aylıkken deniz tatiline gittim. Kaldı ki çalışmıyorum calissan daha da kaliteli vakit geçirirdim bebegimle çünkü daha çok özlerdim. Biraz karışık oldu ama kendi hayatınızın bittiğini düşünmeyin. Şu an bir şey hissetmiyor olabilirsiniz kalp atışı bile yok henüz. İnanın degisicek. Kucağınıza aldığınızda bin yıllik anne olacaksınız. :) Bu bir uyum süreci yalnızca. İnternet bir sürü kirlilikle dolu, okumayın o hikayeleri lütfen. Kolaylıklar dilerim. Çok içten geldiniz bana sımsıkı sarılmak istedim size.

ya takılma bebiş doğsun o kocan motorun arkasına bir de sepet yerleştirir karı koca ve koalanızla Türkiye turuna çıkarsınız

Ben de çok duydum, özellikle bir gün istersin ama çok geç olur laflarını. Ama benim yaşım ilerledikçe (şu an 33'üm), anne baba yaşlandıkça onların sonsuza kadar yanımda olamayacağı gerçeği içime oturdu. Çok uzağız ama manevi olarak yanımda olmaları bu dünyada yalnız olmadığımı hissettiriyordu. İleride anne babam hayatta olmayınca ben bu boşluğu nasıl doldururum diye düşünceler başlamıştı. Eşin yeri de ayrı ama ailen gibi olmuyor neticede. Çocuk sahibi olmak istemiyor ama bunun için pişman olur muyum diye çok düşünüyordum. Bu düşüncelerdeyken hamileliğimi öğrendim, demek ki hayırlısı böyleymiş diyorum.

Kadın artık bebeğine isim düşünme aşamasına geldi burda millet birbirini yiyor :)

Ya koalina bebeyi doğurmaya karar verdikten sonra her türlü seversin evcillerini nasıl seviyorsun bebenimi sevmicen kesin benimde olsa nasıl severim istemiyorum o baska kızıma bile öluyorum ağzını kemirdigim kendi doğurduğunu mu sevmicen

Valla cok pis bir insansin sen bile 2 cocuk dogurup gerinerek dolasiyorsan ben dunden mis gibi cocular yetistiririm.

Ben de konuyu takıp edeyim ben de öğretmenim ve hayırla saglıkla bebegimin olmasını o kadar cokkkkkkkkk istyrmmmm kı

Bence biraz acı haberlerden uzak durmanız gerek.. Siz görmeyince olmayacak değil tabi ki ama en azından anlattığınız kötü durumlara düşmezsiniz. Onlar çok etkiliyor belli ki sizleri.. O

Siz bakmayın etrafınıza. Her hamilelik kendine özgü. Her annelik de öyle. Kimi rahmine düşer düşmez şefkatli, merhametli, sevgi dolu, anne gibi hissetmeye başlıyor, Kimi kucağına alınca, Kimi de benim gibi zamanla :) Hamilelikte klasik müzik dinlemedi diye ileride şikayet edeceğini sanmıyorum :) Şimdilik kendi sağlığınıza odaklanın. Kimine bu dediğim bencilce gelebilir ama kendinizle başbaşa aklınız bebeklerinizde olmadan geçireceğiniz son vakitler :) güzel değerlendirin. Örneğin bir süre belki 3-4 ay kadar, sinemaya, tiyatroya gidemeyebilirsiniz, şimdi gidin. Uzun uzun pazar kahvaltısı, haftasonu olabildiğince geç kalkmalar :) kendinize keyif alacağınız şeyler depolayın Sonrası kolaylaşacaktır

Ben de iyi bakamadigimi dusunuyorum koacigim. Yalniz degilsin. Bazen cok sinirleniyorum, tahammul gucum asiri zorlaniyor. Baska annelere hayretler icerisinde bakarken buluyorum kendimi. Millet ay canim ay bebegim yapiyor, resmen cocuk dogurmak icin dunyaya gonderilmisler, cocuklari her seyin otesinde, dogmadan once yarimdim simdi tam bir kadin oldum diyenler var. Ulan o nasil is diye sasiriyorum. Nasil oluyor yani? Degisik. Sen egitimcisin, baskalarinin cocuklarina cicek gibi davranirken kendi cocuklarina cok daha guzel seyler verebilecegini dusunuyorum.

Ablacım ne saçmalıyon? Kadın doğurup çöpe mi atcam diyo? Ne saçmalıyon kendine gel

Biz de kendimizi sözde hazır hissediyorduk meğer öyle değilmiş. Hamile olduğumu öğrendiğimde öyle mutlu olmadım. İlerki günleri düşündükçe içim karardı, canım yandı. Aynı senin gibi düşündüm. Hayatım bitecek, uykusuz kalacağım, sürekli ona göre yaşayacağım gibi... Üstelik benim eşim de benimle aynı korkuları, kaygıları yaşadı ve 9. Haftalara kadar pişmalık yaşadık. Her kontrole belki boş gebeliktir belki kalp atımı yoktur diye geçirdim içimden. Ve artık alıştım çocuğum olacağı fikrine. Eşimde öyle. Üstelik kızımız olacakmış bunu duyduktan sonra havalara uçtuk ama ilk haftalar büyük pişmalıklar duyduk. Neyse ki bu korkuyu tek sen yaşıyorsun. Eşin yanında ve bebeğe istekli. Eminim sen de 15-20 güne kadar bu fikre alışacaksın.

Bu sekilde ilk konum ama baska konularda hamilelik takvimini gorup soranlarla yazismistik. Onlari gormus olabilirsiniz. Karar vermek icin o kadar vaktim yok zaten. 6 hafta yaziyor ama daha ileri gorunuyordu ilk kontrolde su an 7 gibi olmasi lazim. Carsamba kalp atislari icin gittigimde belli olur. Bir uzmana gitmek en erken 10 mayis randevulara baktigimda. Bir kere gorusmek yetecek mi? Yani olumsuz bir sey dusuneceksem vaktim kalmamis olacak. sleepy angel G... Anneler

Ne hamileyim ne anneyim evli bile degilim ama eminim ki her anne adayi bu endiseleri yasiyordur, seninki biraz daha fazla olmus sadece. Bi uzmanla falan mi konussan acaba? Sana korkularini atlatmana ve gercekten ne isteyip istemedigini ogrenme konusunda yardimci olur.

4uz annesi olarak size yazmak istedim bende beceremem diyordum ama insaniz biz insan istedikten sonra her zorlugun altindan kalkar. ama dogunca kucaginiza alinca belki hisleriniz degisecek 14 ayliktan beri tek bakiyorum yoruluyorum bunaliyorum sinir krizleri geciriyorum ama geciyor onlari severek yiyesim geliyor sonra.. kendiniz baslarda istemediginiz icin simdi bu korkulari yaşıyorsunuz ki gayet normal esiniz de destekmis ne güzel bence artik olumlu dusunmeye calisin destegi de alirsaniz dogumdan sonra da logusa iken devam etmenizi oneriyorum cok faydasi olacaktir bir okadar zor ama bir o kadar da guzel bir hayat sizi bekliyor insallah bu sureci en guzel sekilde atlatirsiniz rabbim sag salim kucaginiza almayi nasip etsin.

olaylari akişina biraksaniz daha güzel olacak.. bir bebek yaniniza gelicek ve minicik gozleriyle saga sola bakinacak.. merak etme yakana anne diye yapişmayacak.. onun ne kadar muhtaç oldugunu gordukce sen kendin yardim etmek isteyeceksin.. ilk gunler kabullenmeyedebilirsin. ama baktikcs alistikca o düsünceler yerini guzel seylere birakacak.. bende annelige hiiiic hazirlikli ve istekli degildim. super iyi bir anne olamasamda asla kötü bir anne de olmadim. hatta anne sozünü kendime yakiştirmazdim. garip bir his bu. ama rahat ol zamanla hepsine alisiyorsun. simdi kizim 7 yasinda ve gelip anne diye sarilinca bir hoş oluyorum. güzel hisler. kendini rahat birak.. ve unutma yaslanacagiz.. gün gelip keşke dememen daha iyi.. bebisinle mutlu saglikli kalin

Hayırlı olsun diyeyim Koalina. Sana şöyle dürüst, dümdüz yazayım; bana da sarabilirler taşlanabilirim de sorun yok :)) Öncelikle ben "Hazırdım" çocuk için diye gireyim konuya, tırnak içinde aldım ki hazırken nasıl hazır olamadığımı anladığım bir annelik yaşadığımı anlatacağım, vakit bulunca oku : Evlendikten iki yıl sonra çocuk düşünmeye başladık, madden-manen hazırdık ama; manen ne kadar hazır olduğum tartışılırmış, o zaman görememişim. Hiçbir zaman "Asla çocuk yapmam" fikrinde biri olmadım hatta kalabalık ailelere meraklı abili ablalı evleri daha bi seven yapıdaydım. Ona ilaveten, yolda gördüğü çocuğa içi kıpırdayıp seven, yakınların-arkadaşların çocuklarını sevmelere doyamayan, bebek videolarına bayılan gülen biri de olmadım ve hatta korkardım, kucağıma yeni evlendikten sonra bebek filan tutuşturanlar oldu "Kız sevsene" diye, "Yok tutamam" der çekilirdim, korkardım-çok bi manası da olmazdı benim için, gerilirdim de canını yakacağım ters bi şey yapacağım anlamam etmem diye. Neyse... Manen hazırım sandım, belki biraz meraktı belki "Neden olmasın, iyi insanlarız sonuçta" fikriydi belki de çevreden görüp bunu bilinçaltımca "Sen de yapmalısın onlar hazırsa sen de hazırsın" şeklinde yorumladığım bir yanılsamaydı. Hamile kaldığımı öğrendiğimde aptallaşıp sevinmem bi heyecanlanmam filan oldu 3 dakika sürmüştür. Eşim benden daha sevinçliydi. Ben ise tıpkı senin gibi endişeler alemine yolculuğa başlamıştım çoktan. Tabi hormonlarla da birleşince... Yapamayacağım, yetemeyeceğim, koruyamayacağım, ya bıkarsam, doğumda canım yanacak, sezaryende göbeğimde iz kalacak, vücudum bozulacak- memelerim sarkacak , kilo almaya başladım bile gitti fit zamanlarım, ben ne halt ettim böyle bir dünyaya çocuk mu getirilir, daha gezer miydim, daha okur muydum, daha yaşar mıydım bla bla bla... Hamileliğimde, durup durup göbeğimi sevmedim, kafamı taktığım şeylerden birisi göbeğimdeki tüylenmeydi, göbeğime baktığımda "Ay bebişim var burada" demez, tüylere, sonralara doğru çoğalan çatlaklara bozulurdum. Klasik müzik dinleteyim, aman şunu okuyayım hazırlanayım, gidelim kıyafetleri alalım aman heyecanını sıfırda yaşadım desem yalan olmaz, bebek kıyafeti görünce bile duygulanmadım. Ama kalp atışlarını ilk duyduğumda tuhaf oldum, ağlama geldi şaşkınlık hissi gibi bir şeyle karışık hala hatırlarım o anı "İki kalbim var" dedim öyle bi güldüm, o gündü o duygulanma, diğer gün yine kaygı, sorgu, endişe, kabus, nettim, olur mu olmaz mı... Doğurana kadar "Bakabilir miyim, yapabilir miyim" sorgusu... Doğurdum. Sezaryen videomu çekmiş benim doktor ; oğlanı çıkarıyorlar yanağıma değdiriyorlar, tabi nasıl ağlıyor garibim. "Ağlama yavruuum" diye bir başlamışım ağlamaya, o kısımlar kopuk bende, video olmasa hatırlayamazdım Hemşireler anestezisyen hepsi de kahkaha atmış vicdonsız novmissizlar tipime gülüyorlar utanmadan. Gülünür mü loğusa kadına Neyse, sonra ağla ağla ağla... Emziremedimm ), ben kötü anneyim bk anneyim... Kendimi deştim. Oğlan da sağ olsun kolik çıktı başıma , ağlar da ağlar ağlar da ağlar... O ağlar ben ağlar, eşim 40 parçaya bölünür, baktı olmuyor o da ağlar... Hepimiz ağlar, anam gelir "Manyak mısınız çocum bu ne hal" der iki sert çıkar, ben daha çok ağlar... 4 ay kadar koliği devam etti ve ben bazı anlarda bayılıyordum artık, uykudan kırılırken ve müsaitken de uyuyamıyordum nefes dinlemekten. Dayanamıyordum direkt kontak kapatıyordu beynim. Ve evet, bu süreçte beni "Piremses anne" yapmak, eğlemek zorunda kaldılar hepsi. Çünkü loğusa depresyonunun kralını yaşadım, bebeğimden kaçıyordum an geliyordu ve bir de "Kaçtım" diye bunun suçluluk duygusu altında eziliyordum. Dışarı gezmeye çıkarırlardı, 10 dkya bir evi arardım "Bebek nasıl?" diye. İyi olduğunu bileyim ama artık yanında durmayayım dayanamıyorum halindeydim... Ne kadar hastalıklı şimdi bakınca. Emziremeden ilaçla koparırsak iyice kötü olacak diye ilaç vermedi inisiyatif kullandı doktorum, sürekli kontrolle 8 ay ilaçsız ve kendi gayretimle de yarı manyak emzirdim çocuğumu. 8 ay dayanabildim ve "İlaç verin" dedim. Sonra zaten 1 ay demedi, belki placebo etkisi belki bakışımı değiştirmeye başladığım-kendimi buna zorladığım için ilaca da gerek kalmadı. Sonra ne dedim kendime biliyor musun? Zart zurt doğurmadın, bi kere doğurdun, onda da düşün-sorgula-düşün-sorgula kendini de en güzel zamanlarını da zıkkım ettin; her şeye yetmeyiver, her şeyi düşünmeyiver, bugün bağırsan yarın kucaklarsın, bugün kaçsan yarın peşinde koşarsın, bugün sıkılsan bıksan yarın doyamazsın... İnsansın ya insansın. Anne olmadan önce insansın. Annelik, bir görev, sorumluluk, emanet alma bilincinden ibaret. Bu zamana kadar sorumluluklarında iyi miydin tamam iyi anne olur senden, verilen her görevi layığıyla yapmak için çabalayan biri misindir, tamam olur anne senden, savunmasız emanet bir canın yemini suyunu sevgisini gözettin mi gözettin tamam iyi anne olur senden bu kadar bu. Şimdi 20 aylık oğlan, bazen gözüme görünmesin derim içimden yani o minicik yüzü, masumiyeti filan yok "Yaa sabıııır" diye içime içime böyle... Ama uzun sürmez, koynuma karnıma geri katasım gelir sonra "Tipine bak şunun" diye sevmelere doyamam, kuzguna yavrusu şahin mi görünür nedir, maşallah maşallah yok böyle bir sevgi, böyle bir aşk, yakışıklılık :))) Arada çok daral gelirse annemle paslaşırız hala daha bak, çünkü kolay geçmiyor bazı sıkıntılar ama yetiyorsun vallahi oluyor. Bir şey yemedi mi, onu yedireceği şekle sokana kadar milyon çeşit serecek enerji geliyor, ağladı mı zaten kıyamıyorsun bi tuhaf oluyorsun... O cezalandıran anneler vs akıl sağlığını ya tamamen göçürüp gitmiş anneler ya da zaten hiçbir zaman bu kadar kendini sorgulamamış-kendine "Yeter miyim?" diye adam akıllı soramamış anneler. Özetle Bu endişelerin çok ilerletmemen kaydıyla gayet olabilecek endişeler. Senden de iyi anne olacağına inanıyorum, ha bunalmaların mı oluyor, yardım da alırsın. Cahil cühela değilsin, bağımlı manyak değilsin, aklı başında insansın; doğurmak da çok güzel yakışacak. Hakkında hayırlısı, sağlıklısı olsun.

Bende ilk hamile olduğumu duyduğumda hazir değildim, pek hissedemedim ilk zamanlar ama sonra 9 ay uzun bir süre insan cok farkli oluyor, ilk hazir olmamak, istememek bir plan yapmadan hamile kalmak endişeye sokuyor insanı. Daha sonrasi cok farklı oldu. Iyi bjr anneme miyim bilmem elbette hatalarim cok fazladır ama zamana uygun yetiştirmeye çalışıyorum, çabalıyorum, doğduğundan beri biz böyle mi büyüdük mantığıni bıraktım. Araştırdım, okudum ona nasil ulaşabilirim diye halada okuyorum. Oyunlar hazırlıyorum, bazen deli gibi kızıyorum bulundugum duruma, bazen sonrasında pişman olsamda cocuguma kızdığım zamanlar oluyor. Cok mükemmel bir anneyim diyemem ama çabalıyorum. Tabi ki bu tek annelikle olmaz. 9 ay gibi zamanda nasil bağlanıyorsun sen bile şaşırırsın. Hele tekmeler gelsin o zaman herşey farkli, doğunca bambaşka.

Ya birde kucaginiza aldiginizda öyle ani bir ask patlamasi beklemeyin. ama bende yoktu öyle herkesin anlattigi gibi birden bire annelik hislerim kabarmadi :) dünyada durmadi ki biz cocugu cok isteyerek yapmisdik :) zamanla anne rolüne büründüm :) 40 gün falan sürdü yani :) Saglikcana alin kucaginiza insallah

Benmki farkli becerememk degl de. Bazi kadinlar gercktn anac ruhlu. Hepsi degl kesnlikle. Mesela ben onlardan degilm. Ama becerebilmek baska bisey. Inan bana dogar dogmaz sanki yillardir anneyms gibi biliyosn bazi seyleri. Bazi seylerde ise ne yapmaliyim diye tedrgn olup arastrmalara giriyosun. Hamilelkte ise ilk adim kalp atislari sonra harektler. Zaten git gide anne olmaya basliyorsn. Bu acilardan hic korkma. Esinde istiyormus demekki gercktn:) ama hamilelik bulantilar vs bir suru yan etkisi dedgmz durum var isteynler bile zor tahamml ederkn sen naparsin bilemedm. Ins ucunuz icinde en hayrlis olur:) Orkidee0238

Çok isabetli düşünüyorsunuz Gerçekten çok fazla anlam ve yük yükleniyor anneliğe, annelere. bizde de benim eşim o modda bana da onu dayatıyor yapmak istediğim o kadar çok şeye ket vurup, engel oluyor ki.. aslında işimizi zorlaştıran başta eş sonra yakın çevre:/ "Anne dediğin saçını süpürge yapar" bunu sözlü olarak eşimden duyunca nasıl kendimi kötü hissetmiştim:/ hayır ben öyle olmak istemiyorum.. Ben de annelik konusunda çok cool olacağımı düşünürdüm ama hem bebeğim hem eşim müsade etmedi şu ana kadar Şimdi şimdi sırtıma takıp parklarda, dışarlarda insanlara laf atarak geziyoruz, alışveriş yapıyoruz. Arkadaş olduk resmen boncuğumla

3 yıldır evliyim. Hala çocuk düşünmüyorum. İlerleyen zamanlarda isterim diye umut ederek yaşıyorum. Her kadının içinde anne olmaya can atan bir anaç yok malesef. İşin ilginç tarafı anne olmaya can atan kadınlar nedense bu durumu anlayışla karşılayamıyor çok yadırgıyor ve yargılıyor. Etrafımdan neler neler duydum. Şımarık damgası yedim, mızmız damgası yedim. Çocuk sevmez damgası yedim. "Bir tanıdığım vardı senin gibi istemiyordu sonra çocuğu olmadı" hikayelerini o kadar çok duydum ve dinledim ki. İnsanlar çocuk istememeyi hıçkırık falan zannediyor olmalı, korkutunca geçecek sanki. Çocuk çok büyük bir sorumluluk. İstemek çok büyük cesaret örneği bana kalırsa. Hazır hissetmeden adım atarak bahsettiğin sorunları yaşamak istemiyorum çünkü yaşanacağını biliyorum. Kendimi 2 yıl daha vakit biçtim, 2 yıl içinde bu fikre adapte olmaya çalışacağım. Ama yazdıklarını okumak bir nebze olsun içimi ferahlattı. Sen artık bir anne olmuşsun ve bu fikre adapte olmuşsun. Adına çok sevindim. Eminim harika bir anne olacaksındır. Hayırlı bir evlat diliyorum konu sahibi, kal sağlıcakla...

Kendinize haksızlık ediyorsunuz. Annelik duygusu öyle hemen gelmez ki herkese. Kabul hayatı boyunca anaç olan kadın sayımız çok fazla ama herkesten bu beklenmez ki. Ben kızımı bir süre bekledim; çok istedim, doktorlardan biri sakın hamile kalma; bebek vücuduna yabancı gibi gelir ölürsün dedi önüme veriler serdi. Diğeri geniş bir biçimde bir şey olmaz yea dedi. Ciddiyetsiz olanı seçtim. O kadar istedim yani. Ama o çift çizgiyi gördüğümdeki korkuyu anlatamam. Pazar pazar 3 tane acil kadın doğumu olan hastane gezdim hepsi onayladı yine inanmak istemedim. Şaşkınlık, hormonlar, gelecek kaygısı, ölüm korkusu girdi birbirine. Ama inanın kalp atışıyla birlikte tatlı tatlı geliyor o duygu, sonra ultrasonda ufak ufak tanıdık çizgiler belirdikçe o istememe hali yerini biraz daha izleseme bırakıyor. Mükemmel anne olmak zorunda değilsiniz. Hem nedir mükemmel anne? Kimin normlarına göre mükkemmel oluyoruz? Eminim siz çok mutlu bir çocuğun güzel annesi olacaksınız, kaygılarınız normalden fazla olsa da emin olun hepsi bitecek.

Kudurmus it gibi dediginiz yorumu yapanlar neden yapmis bir dusunun. Siz kimsiniz ki ve kendinizi hangi karar mercii saniyorsunuz ki hamile konu sahibine " psikolojik sorunlu " yaftasini yapistiriyorsunuz? Siz kimsiniz ki dogacak cocuguna simdiden mutsuzluk biciyorsunuz? Oyle başa böyle şapka misali o yaptiginiz hadsiz yoruma boyle cevap alirsiniz iste. Bu kadar basit. Kimsenin anne olamayanlarla dalga gectigi yok. Boş yerede anne olamayan kadin duyari yapmaya gerek yok. Ordan ekmek cikmaz size. En azindan su an icin benden cikmadi misal. Yorumlarinizda vitesi biraz kuculterek yorum yapin. Bodoslama carparsiniz yoksa.

Canım valla öyle bir depresyondaydım ki benim kadar var mısındır bilmiyorum? Asla tek başıma kalamıyordum eşimde şehir dışındaydı iş için annemlerde kalıyordum ki annemlere ara sıra uğrardım eşim yokken evde tek başıma olmanın keyfini çıkartırdım :))) ne zaman hamile kaldım annemlerden çıkamadım :)) gecenin dördünde kalkardım anne kalk ben kötüyüm diye nefes alamazdım camları açardım nefes alamıyorum diye bir sağa bir sola gider dururdum delirmiş gibiydim gerçekten normal değildim anneme tekrar tekrar sorardım sevebilecek miyim diye? Okuyup okuyup üflerdi üzerime. Ama doktorum demişti ki bazen böyle oluyor hormonlardan demişti. İnşallah en kısa zamanda atlatırsın atlatamazsan da Doğumda kesin atlatırsın. Ha emzirme demişsin ben diyordum ki mamayla büyüsün:) hamileyim hala emziriyorum düşün işte emzirmek mükemmel bir bağ seve seve emzirirsin ben bırakmak istemiyorum emzirmeyi kendimi hazır hissedemiyorum. Çok seveceksin çok için gidecek ben sevdiysem herkes sever. Bir damla göz yaşı içini acıtacak.. istediğin zaman yaz bana..

Öncelikle hayırlı uğurlu olsun Rabbim sağlıklı bir şekilde kucağıniza aldırsin Bu telaşenin nedeni mükemmeliyetçilik o yüzden iyi bir anne olacağına eminim Bende 3 yıl düşünemedim ama planlı bir şekilde hamile kaldım senin yaşadığın tüm korkuları yaşadım ilk doğduğu zamanlar ooo dunyada en sevdiğim şey anne olmakmis naralari atamadim herkes gibi emzirmek itici geliyordu lohusalik başlı başına bir dert zaten Ama şimdi 3 ay 26 günlük oldu bebeğim Çalışmayı çok seven biri olarak evde olmak bunaltıcı geliyordu en başta şimdi atıyorum bebegi arabasına dolaşıyoruz her yeri inan çalışırken kendime bu kadar zaman ayiramamisim Emzirmek en başlarda itici geliyordu şimdi biraz kısa sureli emse neden kısa emdi diye üzülüyorum o arada öyle bir bağ oluşuyor ki saatelerce emsin bende izleyeyim istiyorum Eş konusuna gelince bebek doğduğundan beri lohusa ne zaman bitecek bilmiyorum :)

Cok tatlisin ya :)

Çok da umrumda Ben kendi düşüncemi yazdım Banane ayrıca Okumayın geçin Tabiki o duyarı yaparım çünkü Benimde çocuğum yok Bırak da yapayım dimi Tek taraflı bakıyorsunuz o olaya Ekmek çıkar nasıl bir deyim?ben ne kazanıcam ki burdan?ister katıl ister katılma Zatrn yorum yapanlar belli Boş insanlar Muhattab bile almıyorum Buda son yorumum konuya Siz kimsiniz ki sizi umursayacam Chelzy İkiz oğlan

Ben. Sürpriz bir şekilde en beklenmedik anda hamile kaldım. Kabullenmek çok çok çok zor oldu, oğlum şu an neredeyse 17 aylık ve iyi ki diyorum. Çok zorlanıyor muyum, evet. İşkolik ben kariyerimi hiçe saydım, işten ayrıldım, kendim bakıyorum. Bazen beceremiyormuşum gibi geliyor ama genel anlamda bu zamana kadar delirmeden, delirtmeden geldim bu da başarı benim için :) korkmayın, güçlüsünüz. Kucağınıza aldığınızda anlayacaksınız ne kadar güçlü olduğunuzu.

Hem bir sınıf öğretmeni hem de 9 aylık bir Afacan annesi olarak söylüyorum evet çok zor ama çok da güzel annelik. Ben hep enayilik olduğunu düşünürdüm anne olmanın ama öyle büyük bir aşk ki şaşırıyorum kendime.

Bu düşüncelerle boğuşan birinden kötü anne olur mu? Hamileliğim boyunca ben bu çocuğa bakarım ama ben ne olurum dedim. Gerçekten de öyle, başta çocuğu istemesen de bu düşünceleri taşıyorsan çocuğa bakıyorsun, merhametli her insan çocuğuna gayet güzel bakar. Ben ne olurum kısmı da valla olanlar oldu yarım akıllıyım ama hayat yarım akılla da güzelmiş. Edit: Çocuga bakmaktan kastım altı pislenince salisesinde temizlemek, saati saatine beslenmesini düzenlemek, oynamaktan hiç bıkmamak falan değil bu arada. Işte çocuğu öldürmeyecek kadar yapıyoruz bir şeyler :)

Hele Bi kokla ağzını açıp meme aradığını gör var ya bu günler bitmesin diye dusuneceksin. Anne olunca anlicaksin başka boyuta geciceksin gulunce aglican anne diyince aglican. ben koca kız 4 yaşında kızım geçen birden kalktı erik dalı oynamaya başladı beni guldursun diye ben ne yaptım ağladım annelik salaklik gibi bişey iyi ki varlar

Ben planlı şekilde gebe kalmıştım. Ama her günüm ağlamakla geçiyordu. Cenaze arabası görsem, zaten öleceğiz niye çocuk yaptım diye ağlıyordum Dokuz ayım ağlamakla geçti, ama gelin görün ki onu kucağıma aldığım an, yeniden doğmuş gibi oldum. Sanki yıllarca nefes alamamışım, yeni alıyormuş gibiydi. Meğer oğlum kahvenin yanında gelen çikolata, veya sabah kahvaltısındaki sıcacık ekmek kadar olması gerekenmiş. Bu korkuların hepsi doğumda son bulacak. Yapmam dediğiniz her şeyi fazlasıyla yapacaksınız. Annelik bir nevi içgüdü. Her şeyi istemsizce içgüdünüz yapacak. Sağlıklı kucağınıza almanız dileğiyle..

Hiç üzülme koalina bu duygular bende de vardı çocuğunu doğurana kadar haz hissetmiyorsun korkuyorsun hatta ilk dünysys geldiğinde bile çok bocalıyorsun ama şuna emin ol onu çok seveceksin ve sen herkesten çok daha iyi bir anne olacaksın ve sen kendine çok şaşıracaksın ben nasıl bu kadar mükemmel bir anne oldum diye ve emin ol hergün onu doğurduğun için şükredeceksin ben kendimden biliyorum sen mükemmel biri olmasan bu kadar endişe etmezdin çok detaycı ve mükemmelliyetçi bir kişiliğin var bunun farkında değilsin doğacak bebeğin senin gibi bir annesi olduğu için çok şanslı bu söylediklerime inan ve sakın üzülme Allah sana en güzel hediyeyi vermiş hele sana anne demesi sarılması en çıkarsız sevgi anne evlat sevgisidir hiç kimseye benzemez

Eğer inanılmaz büyük bir sorun yoksa çocuk için hazır olmak gibi bir şeye ben inanmıyorum. Büyük bir engel ya da sorun yoksa çocuk olunca zaten hormonal olarak vücudunuz sizi bebeğe hazırlıyor ve öyle hazır oluyorsunuz.

Bu zamana kadar çocuk düşünmediğiniz için tam tersini yaşamayı hayal bile etmediniz ve nasıl hissedeceğiniz bile bilemiyorsunuz şuan. Ama ben şunu hissediyorum sizden çok iyi bir anne olur.

Bu tip düşünceler annelik hakkında derinlemesine düşünenlerde oluyo, saldım çayıra mevlam kayıra diyenlerde daha fazla olduğunu düşünüyorum çocuğu benimseyememenin, evlat hasretiyle yanan yıllar sonra kavuşanlarda dahi lohusa depresyonu oluyo, o sebeple burda pembe tablolar çizmeyeyim evet benimseyemeyebilirsin başlarda, sıkıntı olabilir ama uzun vadede çok iyi bir anne olacağına inanıyorum, muhtemelen tek çocukla kalacaksın ve tek çocuğa maddi açıdan yetemeyeceğinizi düşünmüyorum, sağlık problemi de Allahtan gelen bişey inşallah hiçbirimize uğramaz

Valla doğdu 7.5 aylık oldu mız mız bir bebek adını mızırdak koydum Ama pişman değilim boguluyorum sıkılıyorum ama deliler gibi seviyorum hepimiz insanız ve bütün duyguları yaşamakta özgürüz

Yani evet. Butun arkadaslar benim ne kadar sabirli oldugumu soyler, bir cok cocuk seviyorum diyen ogretmene gore daha anlayisli ve sabirliyim cocuklara karsi. Ama onlari bir sure goruyorum ve bitiyor. Kendi cocugumla surekli birlikte olacagim, sabrim yetecek mi, hakettigi gibi davranamazsam cok pisman olurum gibi dusunceler. Eminim ki sorunsuz bir hamilelik de gecirecegim. Ne bulanti ne agri ne kanama, cok istesem bunalrin hepsini yasar nasil uzerine titrerdim ama istemiyorum ya sanki su an yok gibi hic bir negatif his yok yazik yavrum

Bir gün bu güzel duyguyu yasayabilirsem.. Söz.. Cok iyi bir anne olacagim sana bebegim..

Annelik bence içgüdüsel birşey evet her kadın anne olamaz birçok kötü ornek var... ama seçmiş oldugunuz meslek bile çocuklara merhamet gerektiren ve sabır isteyen bir meslek bence siz psikolojik olarak kendinizi çok etkiliyorsunuz yaptiginiz araştırmalar tuhaf geldi açıkçası enerjinizi bunlara harcamak yerine dünyaya getireceginiz meleklerinize adapte olmaya harcasaniz daha iyi hissederseniz evet anne olmanın sorumluluğu çok fazla ama onun minicik ellerini yüzündeki anlamsız siritmayi görünce ne kadar doğru bir karar verdiğinizi anlarsınız... ben sizde sebepsiz yere kürtaj olabilecek kadar merhametsiz ve cesaretsiz bir yürek sezmedim

İnşallah kabullenebilirim bebeği bu korkutuyor beni. Sanki özgürlüğüm kısıtlanacakmış gibi. Günaha giriyorum ama Allah yardımcımız olsun. Sizin daha küçük di mi:)

Bende ayni seyleri yasadim ayni hisleri ayni sucluluk duygusunu hatta oturup anneme ağladım ya sevemezsem bakamazsam diye ama benim esim cok daha ilimliydi o istiodu cunku ve beni hep sakinlestirdi hamileligim boyle gecti diyebilirim hatta cocuk sevmemeye basladm hamileyken cocugu olanlarla gorusmedim cocuklu ortamlara girmedim hamileligimi gormezden geldim bile diyebilirim o koca karnimi dusunun =) sonra dogum yaptm ah onu ilk gördüğüm an! bilmem ne demiyecegim tabi gorunce kucagima alinca mutluydum cunku onu Allahin bana bi emaneti diye benimsemistim Allah beni ona layik gormustu ve ben buna cok mutluydum tabiki suan onu cok seviyorum herseyim oldu benim hamilelik boyunca dusundugum hissettigim butun zorluklari yasadm ama yük gibi gelmedi cunku artik olmasi gereken buydu demem o ki igrenc bi mahluk degilsiniz insansiniz korkmayin gececek ve onu cok sevip cok iyi bakacak ve gayette iyi ve yeterli bi anne olacaksiniz.

yazini okurken farkinda olmadan coktan anne olmussun onu farkettim bu dusunceler herkeste olusuyor bakabilecekmiyim nasil olacak ne yapacagim hayatim nasil olacak bundan sonrasinda ben ne olacagim hemen hemen herkes soruyordur bunu ki 3 sene tedavinin ardindan hamile kalan ben bile zaman zaman sordum bunlari yine gezeceksin yine arkadaslarinla oturabileceksin yine kocanla sarilip tv izleyeceksin gerekli duzenli egitimleri verip yetistirirsen ilk 3 ayda meyvesini almaya baslarsin verdigin egitimin buna uykuda dahil korkma gercekten cok eglenceli anne olmak burda biz hicmi esereklenmiyoruz cocugumuza bazen inan dislerin birbirine geciyo ama tek gulusu herseye yetiyor madem allah nasip etti anne olmadan gitme bu hayattan ama o ultrason goruntulerini gercekten sakla ama

Koalina ozellikle sen ve diger arkadaslardan su cicegi baslikli konuma bi goz atip fikir vermenizi istiyorum. Pek saglikli dusunemiyorum su anda.

güzel konu ve malesef ben yeni okudum geç kalmışım... öncelikle cesaretin ve açık sözlülüğün için tebrik ederim. bu düşünceler eminim bir çok kadında oluyordur. aynı korkular bende de yok desem yalan olur...

Ben evli değilim henüz, ama 30 yaşı geçtim artık. Hiç çocuk istemedim hayatımda sevmezdim de uzaktan severdim o derece. Şimdi ama minik bir tosbiğim olsa keşke diyorum. Şuan tamtersiyim. Tabii evlendiğim zaman iş ciddiye binince bende sizin gibi korkabilirim. Sorumluluk, mesuliyet gerektiriyor. Fakat bu kadar ince düşünenler çok daha iyi yetiştiriyor çocuklarını. Ben harika bir anne olacağınızı düşünüyorum. Siz o minnağı kucağınıza bir alın önce hayırlısıyla, bütün dünyanız o olacaktır emin olun. Ayrıca siz yazınca farkettim herhalde benimde aklıma, ultrason resmini saklamak gelmezdi.

Yorumun fazla abartılı değil mi, çocuk yapma kararı için burdan etkilenen insanlar lütfen çocuk yapmasın Burda Koalina çocuk hakkındaki psikolojisini uzun uzun yazmış ama bu benim 2. çocuğu yapma kararımı hiç etkilemedi, çünkü bu benim eşimle olan mevzum, onunla olurunu olmazını maddi manevi boyutunu konuştuk, son karar bende, bitti gitti, burda 50 paragrafta yazsam beni hayatımı sınırlarımı bilmeyen insanlar ne derece sağlıklı yorum yapabilirler çocuk konusu hakkında

Umarım daha iyisinizdir. Merak etmeyin, kendinize çok da yüklenmeyin, geçecek o hisler umarım Ben de ilk 12 hafta özellikle her sabah kusarken ağlaya ağlaya ben bu işkenceyi neden yaptım kendime yeterrr diyordum. Ne yalan söyleyeyim bir bağ, bir annelik falan da hissetmiyordum. 14. Haftada bulantım ancak azaldı ve bitti Sonra bebek hareketlerini hissedince ilginç bir şekilde heyecanlanmaya başladım Dün eşimle konuşurken, doğunca bebeğimin ayaklarına çoraplar giydirmek istiyorum diye abuk bi cümle kurup ağlayarak kendimi de eşimi de şoka soktum! Benden beklenmeyecek performans gösteriyorum Yalnız itiraf etmeliyim ki ben biraz cinsiyetçi bi insanmışım. Bebeğe olan sevgim cinsiyetini öğrenince birden arttı. Kendimi kınıyorum.

NOT=Konu açıldığında 6-7 haftalık hamileydim arkadaşlar, şu an 22. haftaya girdim yani bayağı oldu tarihi gözden kaçıranlar için yazıyorum:) Oncelikle cocuk sahibi olmak icin cabalayanlardan ozur dileyerek konuyu aciyorum. Eminim ki hosunuza gitmeyecek ama belki beni anlayacak 3-5 kisi olacaktir umuduyla konuyu aciyorum. Normalde cocuk istemeyen, bu sebeple esimle evlenmiss biriyim. O da cocuk istemiyordu. Yakin zamanlarda cocuk yapmasam pisman olur muyum, ileriki yaslarda uzulur muyum, aile bagi arar miyim diye dusunceler sarmisti hatta buraya konu da acmistim. Uzerinden cok gecmeden plansiz bir sekilde hamile kaldigimi ogrendim. . 2-2.5 senedir hamile kalmamis olan ben bu dusuncelere kapilinca hamile kalarak ilahi bir mesaj oldugunu falan dusundum. Doktora da gidince ikiz ihtimali oldugunu, kesenin gelisiminin ileride oldugunu ancak kalp atisi icin daha sonra gidecegimizi ogrenince hepten saskin ne yapacagini bilemez bir durumdaydim. Bunu ogreneli 1 haftayi biraz gecti. Ilk 3-5 gun notr kaldim. Esimse ne karar verirsem vereyim yanimda olacagini boyle bir kararda kendisinin asla etkisinin olmayacagini soyledi. Bense artik karar asamasini coktan gectigimizi olusmus bir canli ve ciddi bir sebep yokken de aldiramayacagimi dusunerek herkese soyledim. Insanlar mutlu oldukca mutlu olurum zannediyordum ama 3 gundur her gun dakika agliyorum. Ya bakamazsam? Ya bana yuk gibi gelirse? Milletin bebegi annesinin mutlulugunu hissederken benimki uzuntumu hissediyor diye de agliyorum. Bu yeterlilikte degil miyim, pisman olur muyum, hayatimi kisitladigi icin kotu davranir miyim diye dusunmekten kafayi yedim. 3 gundur esime ben cok kararsizim ve iyi degilim diyorum. O cocuk istemeyen adam kac gundur butun evin isini yapiyor, hava alalim diye bir yerlere goturuyor, eglenceli olacak, guzel olacak, evet benim de tercih ettigim bir sey degildi ama artik olmus zevk almaya bakacagiz, dunyaya iyi bir insan birakmak istiyorum, bizim gibi dusunceler cogalmali gibi seyler soyluyor. Onun tek derdi maddi olarak yetememek ve saglik problemi olursa uzuntuden guclu duramayacak olmasiymis. Bu sebeplerle cocuk istemiyormus. Benimkiyse tamamen bencillik. Anlamadigi ben daha yetistirme kismina gelemedim bile. Dogunca ya emzirmek istemezsem gibi bir suru takintilarim olustu. Artik buhun de mutsuz gorunce beni bana ne bicim kadinsin bu konularda bir erkegin sana telkin vermesi cok mantiksiz, o bebek dogunca yuzune tukurecek gibi seyler soylemeye basladi. Gecen gun de daha bos minicik bir kesenin gorundugu ilk ultrason kagidini atmistim. Sonucta bebek ultrasonu falan degil. Onu copten bulup bana ruhsuz duygusuz sen nasil atarsin diye bir suru laf saydi. Planli bir bebek olmadi ama bu kadar da degil diyerek aldi ve sakladi. Yani su an esim beni cok sasirtiyor, bense igrenc bir mahlukmusum gibi hissediyorum. Bir de internetten acaba anne olmaktan pisman olan var midir diye baktim bir suru manasiz yazi okudum ve daha da korktum. Gercekten anne olmaktan sikilan, kacip giden, cocuguna kotu davranan anneler varmis. Ya bende de bu annelik duygusu olusmazsa? Yakinda psikologa da gitmeyi dusunuyorum ama bilmiyorum biraz tokat atilmasina mi ihtiyacim var yoksa birinin omuzunda aglamaya mi. Kizip dovseniz mi yoksa bunlar bormal her sey guzel olacak mi deseniz inanin bilmiyorum. GUNCELLEME:O aglama krizleri, esimi tehdit ederek aldirma isteklerinden sonra 12. haftaya geldik. Sanirim arrik daha pozitif bakiyorum ve bir problem olsa uzulecegimi hissetmeye basladim. Dun doktordaydim, 2 saniye yerinde durmamasi daha 6 cm bir sey olmasina ragmen yuzunun falan belli olmasi bi gulumsetti beni. Esimle genetik test yaptirmaya karar vermistik, esim bir problem olursa kesinlikle aldirma taraftariydi ancak bir kac gundur bir problem olsa da kalacak modundayim. Dun aslinda onu konusmak icin gitmistik ancak vazgectim. Cinsiyeti de belli %80 ihtimal erkek. Simdi de o kadar istemedigim icin ya dogunca kaybedersem ya doguma yakin kaybedersem diye oturdum agliyorum . Muhtemelen hareketlerini hissettigimde daha da hosuma gidecek. O buhranli gunlerden ciktigima cok sevindim kendi adima. Takip edenleri de hislerim hakkinda bilgilendirmek istedim.

İnsan bence emek verdikçe emek verdiği şeyi seviyor. İlk papağanını hatırla mesela, onu ilk aldığında bi yakınlık hissetmişsindir, için ısınmıştır. Ama zaman geçtikçe onunla yaşadıkça ona sevgin, bağlılığın oluşmuştur. Kuşum gece üşümesin diye alarm kurdum kalktım diyosun, işte aslında aynı mantık aslında. Ben de dünyanın en rahatına düşkün insanlarından biriyim, keyfim ne istiyorsa onu yaparım. Ama gecenin köründe kedim miyavlayıp tepeme dikildiğinde mamasının bittiğini miyavlama tonundan anlayıp kalkar ilgilenirim ve bundan rahatsız olmuyorum. Bi ara kedimde huy değişikliği oldu, tuvalete ben götürmeden gidip yapmıyordu. 2-3 ay her gün defalarca tuvalete götürdüm resmen wc eğitimi süreci atlattık. Başında bekliyordum. Geçen gün gözü incinmiş, damlalar, bakımlar içim gitti onun gözü sulandıkça. İnsanlar hayvanla karşılaştırmamı belki yadırgıyordur ama bence farkı yok. Sevgi illaki oluşacak, çünkü sen ona emek vereceksin. Karşılığında onun sağlıklı, mutlu vs. olması seni motive edecek. Sana bişey diyeyim mi; Bizim sorunumuz fazla düşünmek, fazla bilinçlilik! Neredeyse tüm sonuçları, tüm başıma gelebilecekleri ben de ince ince düşündüğümden korkuya kapılıyordum. Şimdi biraz oluruna bırakmayı öğrendim. Bazı şeyler planları aşıyor, yaşanarak tecrübe edeceğiz.

Benim de 1 gun gecmisti. Son kullanma tarihi mayis olan test vardi evde. Nasil olsa atarim bunlari diye oylesine yaptim. Ve sonuc

Son durum ne acaba konu sahibi bilgi verse A

1 subat dogumlu bir bebe anasiyim. 3 aylik olmamiza 2 gun var yani. 3 aylik maceralarimi ve onerilerimi yazayim.(ba ba ba oneride veriyorum 3 ayda) Simdi bacim ben cocugu cook isteyerek planlayarak ve baya ugrasarak yaptim. Sonra bir gun yine tek cizgi gorurum ne de olsa diyerek yaptigim ters essek kadar cift cizgiydi sonra basladi hamilelik seruveni. Her abi ayri bir maceraydi. Cok stressli bir gebelikti. Ciddi sezaryen fobim vardi normal dogum icin canimi verebilirdim ama kizim ters gelerek ve donmeyerek bana kazik atti ve sezaryen oldum. Sanırım artik hayatimin kontrolunun uzun sure bende olmayacaginin ilk adimiydi dogumum. ha bu arada hamileligin son 1 ayini daha cok erken hazir degilim 3 ay daha lazim bana modunda gecirdim. doguma giderken bile ama daha iki haftam vardi neden erken geliyor ki modundaydim. Sonra aldilar ameliyata girdim ciktim. Boyle klasik bir matrix sahnesi oldu sanki. Annelige dair bir suru güdüyü yuklemisler bana. Aman yarabbim. Anayim la artik modundayim. O yumuk yumuk bebeyi verdiler elime. Aklimdan gecen tek sey aman tanrim didim ben naptim tadinda bir seydi. Haa cok duygusaldi inanilmaz mutluydum ilk goruste aski anladim o ayri oylede essizdi. Bu simdi cok sacma ve celiskili ya hah 3. ayin sonunda hersey hala inanilmaz celisik. Cocuk sana ayni anda 80 hissi yasatiyor. Her neyse cocuk dogdu aldilar beni odaya getirdiler bebemi al emzircen dediler. O ara bebe hemsiresi gosterdi bana napacagimi esime bir seyler anlatmak icin disari ciktilar. Amac anne ile bebegin ilk temasi ve bu an basbasa olacak. Neyse memeyi sokuyorum bebenin agzina cikiyor bastiriyorum kafadan ciglik kiyamet hemsire geldi geri bacimnsen hayirdir modunda kadin. hayir hayir oyle yapmiyoruz diyor. Nasil yapmiyoruz dedim. Kafadan bastirmiyoruz sinirlenir inatlasir emmez diyor. Birde aglarken emmez once sakinleştirmek lazim stresse girmis diyor. Yahu kasik kadar bebe memeden gelen 2 damla sut elime akani agzina sursem doyacak neyin stressi bu. Bilmiyorum. Hala bilmiyorum. Ama aradan gecen 3 ayda konunun uzmani oldum. cocugumu az daha mememle bogacagim kivamdan yattigim yerde emzirdigim laylaylom moda geldim. Yani anlayacagin herseyi zamanla ogreniyorsun pratiktede. Kakanin renginden kivamina kadar anliyorsun hmm jolemsi halden macun kivamina geldi susuz kalmis deyip dayiyorsun 2 kasik suyu. O yuzden korkma. Herseyi bilsende hic bir sey bilmiyorsun. Hamile iken okuduum butun kitaplarda diyordu ki siz kitabi okuyun ama cokta sey yapmayin her bebek farkli kitapla tutmaz. Lan diyordum yiyrcek icecek pisleyecek neyi farkli olacak. Yovv dostum yovv cok farkliymis. o yuzden kendi hikayeni sen yazacaksin bebenle. Hic bosuna simdi güdüm yok deme bebek seni güdülüyor. Simdi tavsiyelere gelirsek. Dogunca sut olayina kasma sut geliyor. Birde kafasini bastirma o besleme degil cinayete tesebbusmus. 2. si cocuk kucaga alisir diyenleri sakin takma. Evde olabildigince atletle gez surekli bebeyi kucakla. O guvenli baglanmayi yapan çocuk daha cesur daha bagimsiz ve daha raahat oluyor. kucagada alismiyor. Kucaga alismasin diye kucaklamayan arkadasimin bebesi yalniz basina 4 dakika kalmazken benimki sadece kucaklamak isteyince agliyor kucaklaninca guluyor sonra oyun halisinda pusetinde vs takilmaya devam ediyor. Evet evet 3 aylik.. Hah uyku egitimi. Ilk gunden ver. 6 ay olmadan egitim olamz diyenlere inanmam. 3. Gunden itibaren her aksam ayni saatte yikadim yagladim uyuttum. Her aksam saat 8 dedin ki uyuyor. rutini olustu. Birde en onemli tavsiyem haizr degilim diye dusunme. Hicbir zaman hazir olamayacaksin. Her gun ayri macera her gun ters kose. Cocugunu patronun say. Birde anasina sovme cunku anasi sensin :)

merak etmeyin her anne doğar doğmaz bebeğine aşık olmuyor. hamilelik döneminde kurulan bağla birlikte bebek doğunca " bu muymuş içimdeki şey, tekme atan ayaklar bunlar miymiş" gibi duygularla farklı ve tabiki sevgi dolu yaklaşıyorsunuz. sonra o küçücük canlının sadece size muhtaç olması hoşunuza gidiyor. minicik birşey acikiyor sizi istiyor. kaka yapıyor sizi istiyor. uyanıyor sizi görmek koklamak istiyor. hatta uyurken bile sizi hissetmek istiyor. başka kimseyi istemiyor. hayatınızda hiç kimsenin sizi gördüğünde mutlu olmadığı kadar mutlu oluyor sizi görünce. bu duygu anneligi hissettiriyor. ben " anneyim " diyorsunuz. ilk zamanlar bu duyguyla gece isteseniz dahi uyuyamiyorsaniz zaten. o uyusa siz endişe ediyorsuz. o dönemleri atlattıktan sonra da verdiğiniz emekler doğrultusunda tabiri caizse aşık oluyorsunuz çocuğunuza. insan emeğini seviyor bir yerde o yüzden başkasının çocuğuna kendi çocuğumuza hissettiklerimizi hissetmiyoruz. hiçbir şartları düşünmeden gözü kara ebeveyn olmak isteyen isanlar daha çok zorlanıyor aslında emin olun. çünkü ne ile karsilacagini hiç sorgulamiyor. sadece istiyor. ilk dogumuma güle oynaya ikinciye ağlayarak girmiştim. hemşire ilk mi diye sorduğunda " hayır ikinci o yüzden ağlıyorum. çünkü doğumda ne yasayacagimi bu sefer biliyorum" demiştim:) siz bence fazla donanımlı olduğunuz için haklı olarak endişe ediyorsunuz. herkes çok duygusal anne olmak zorunda değil. hatta tam tersi biraz bencil anne olmak gerekli. bunu hep diyorum. kendine zaman ayırmayan kendini hiç dinlemeyen mutlu hissetmeyen bir anne mutlu çocuklar yetistiremez. önce çocuğum, herşey çocuğum için, onun için katlaniyorum v. s diyen anneler ilerde o çocuklar kendi hayatını kurduğunda çok daha zorlanıyor. çok uzun oldu galiba :)) kisacasi evet çocuk yetiştirmek zor. doğurmak büyütmekden ziyede yetiştirmek zor. ama doğduktan sonra iyki olmuş dediğiniz zamanlar şimdi tek başına çıkıp gezmek vardı dediğiniz anlardan çok çok daha fazla olacak. umarım gönlünüzce olur. sağlıkla kucaginiza alırsınız..

bence bi bir psikiyatr a gitmelisiniz. ben durumunuzu hiç iyi görmedim. etraftan telkin alacağınıza doktor ile cidden ne istediğinize karar vermeniz daha önemli. milletin ne düşündüğüne değil ne istediğinize göre davranın. eşinizle de aranız bozuluyor gördüğüm kadarıyla.

Bizim de böyle bir durumumuz olsa muhtemelen boşanmaya kadar giderdi dini açıdan eşim aldırtmaz bende doğuramam o yüzden çok aşırı dikkatliyim bu konuda Allah isteyenlere nasip etsin

Çok güzel haber hamilesin. Bende ilk hamile kaldıgımda inan senin düşüncelere girmiştim. Kendi içimde cok zaman zaman cebelleşmem oldu. Planlı bir bebek olmasına rağmen yaşıyor insan bunu. Çünkü biz kadınlar duygusal olduğumuz kadar yarınımızıda düşünüyoruz. Kalp sesini duyunca tüm düşünceler herşey ucup gitti. Aptallaşıyor insan o ekrana bakarken Şimdi sıpam 1yaşına giricek. Çok değişik bir duygu. Onunla tekrar büyüyorsun. Onunla tekrar keşfediyorsun. Rabbim herkese yaşatsın. Sende sağlıkla al kucağına.

Anneliği becerdim diyen var mı? :) Varsa eğer yalan söylüyordur. Tamamen dolduramıyorsunki içini anneliğin. Sadece sıfatın bu. Annelik. Koalina anne olmuş. Bu kadar. Dışarıdan bakıldığında böyle. Ama içi bir derya. Doldurulamazki. Şimdi hamilesiniz. İlk adımdasınız. Annem bana ne kadar hissizsin demişti. Öyle pembik pembik dolaşmıyordum. Hayaller kurmuyordum. Kendimi efsanevi bir insan olarak göremedim. Zamansız gelen gaz sıkışmalarında ayol birde bunları mı düşünecektim:) Annelik bir serüven herkesin kendi kişiliğine özgü. Bakın ben biara zorladım kendimi kızımla konuşayım derken kendimi deli gibi hissettim durduk yerde göbeğimle dertleşen bir psikopat gibi :) olmuyor yani zorlama. Herkes herkes gibi olmak zorunda mı? Sonra durdum zamanın keyfini çıkarayım dedim. Ne olacaksa olacak zaten. Gelecek daha gelmedi. Gelecek kaygısı yüzünden şu anı yaşamaktan vazgeçiyorsunuz. Günler geçiyor. Kaygı böyle birşey işte. Aleminizi temiz tutmaya çalışın. Kaygıdan endişeden uzak. Çünkü elinizden gelen birşey yok gelmeyen günler adına. Siz şu anınızı güzelleştirin. Annelik duygusu için ise zaman diyorum ben size. Üç buçuk yıllık ev anasıyım. İlk kucağıma aldığımda teni tenime değdiği an dedim sadece ben kızımın annesiyim diye. O an doldu içim tamamen. Kimseyle kıyas yapmadan sadece kendi yavrunuza ne hissediyorsanız onu yaşayın. Özgür bırakın kendinizi.

Ya niye konuşalım ki karnımızla durduk yere :) Klasik müzik değil arka arkaya "erik dalı gevrektir" ve "carmina burana" dinledim bugün arabada giderken Ne yalan söyleyeyim henüz sevgi de duymuyorum. Eşim karnımı sevip duruyor ben öyle bişey de yapmıyorum Hamilelik öyle bize dizilerde filmlerde yansıtıldığı gibi değilmiş. Ben de kalpler uçuşacak sandım gözümde. Bütün bebekler sevimli gelecek sandım. Ama hiç öyle düşünmüyorum :) başkalarına ait bebekleri ve çocukları da hala sevmiyorum. Bence gayet de normalim Senden tek farkım hormonlarıma yenik düşüp kendim planlayarak yaptım, sanırım bunun için ağlama olayı bende olmadı. Şoka uğramadım diyebilirim. Ama diyorum ya ne birden anaç oldum, ne anne oldum. Doktor muayenede "annesi 3 cm olmuş" diyince kadına ne diyosun sen yaaaa bakışı atıyorum annesi falan değilim 6 ay sonra doğup 1 sene sonra konuşsa ancak o zaman anne der. 1.5 sene daha bana kimse annesi falan demesin istiyorum. Bir tek kedimin annesiyim şu an :)) Böyle düşünmem durumdan memnun olmadığımı düşündürmesin sana. Bulantılarım azaldığından ve fikre alıştığımdan beri eski neşeli halime dönüyorum. Vücudumda artık hangi hormonlar pompalanıyorsa olumlu duygular oluşuyor içimde.

Bunu bana yazdınız sanırım alıntı hatalı olmuş :) Üzülüyorum çünkü hiç başaramayacağız gibi geliyor. Ve pedagogla konuştuk bu yaz mevsimini de geçirirsek sonrasının artık bilinçli alışkanlığa dönüşeceğini söyledi bu yüzden de endişeliyim. Ve katı tuvalet eğitimi ileride cinsel yaşamını etkileyebilir. Bilemiyorum nerde hata yaptım. Ama durum kötü işte. Tam tuvalet meselesine alışırken ev hatta ülke değiştirdik, babasından biraz ayrı kaldı falan. Bilmiyorum.

Senin her yorumunda diyorum ki aha peri senin gelecek halin bu Doğur da yaz buraya analık duygusu analık kutsallığı otomatik olarak güncelleniyor mu, durum nedir en objektif senden bide koalinadan öğrenebilirim

Bence çevremizde o kadar çok uzman ve akıl veren var ki, içimizden gelen duygular bize garip geliyor, her anne fabrikadan çıkmış gibi aynı olamaz. Kimi aşırı korumacı olur, kimisi özgür olsun ayakları üstünde dursun der, kimi başarılı olsun ister, kimi mutlu olsun ister ki bence Allah da herkese de bakabileceği bir evlat verir. Evladın da insan için bir imtihan bir tekamül olduğunu düşünüyorum. Çok isteyerek ve severek hamile kaldım ilk yavruma, ama büyütürken yaşadığım zorluklar hep acaba dedirtti bana, alerjik bir bebekti, diş çıkarma dönemini, 2 yaş sendromunu zor atlattık, konuşma konusunda geriden geldi. Eleştiren çok oldu, kendi kendimi beğenmediğim de çok oldu, annemin neler çektiğini düşünüp ağladığım çok oldu ama ne olursa olsun evladım anne deyip sarıldığında o kadar mutluyum ki, ben mükemmel anne değilim olamayacağım ama evladımın en güvendiği en sevdiği kişiyim şuanda, bu sevgiyi anlatmak çok mümkün değil çünkü onlar farklı seviyorlar, sanki o göbek bağını kesmemişler gibi geliyor bana. İkinci çocuğum yakında doğacak ve plansız, belki de bu sebepten hastane kontrollerine bile doğru dürüst gidemedim, ama onu da çok seveceğimi biliyorum. Henüz doğmadan görmeden sevmek zor, heyecan olabilir merak olabilir ama kucağınıza aldığınızda size gülümsediğinde, uyurken onu izlediğinizde minicik ellerine baktığınızda anne olduğunuzu hissedeceksiniz. Bence o zamana kadar sağlığınıza özen gösterin, bebek bakımıyla ilgili kitaplar okuyun, negatif düşünceler hormonlarla da alakalı bence, ben de ilk aylarda çok depresiftim sonradan düzeliyor insan özellikle karnı büyüdükçe tekmeleri hissettikçe :) Allah sağlıkla kucağınıza almayı nasip etsin.

Hayırlısı olsun hakkında Koalina... Allah sağlıkla kucağına vermeyi nasib etsin. İlk çocuk sahibi olduğumda isteyerek sahip olduk ama beceriksiz yetemeyen bir anne olarak gördüm hep kendimi. Daha sonra 2. oğlum süpriz bir şekilde girdi hayatımıza ve Allah var, ne yapacağız diye yedim kendimi. Sağlıkla dünyaya geldi çok şükür, ama hala yetersiz, beceriksiz bir anneyim bence. Anne olmak böyle birşey. Hiç bir zaman çocuklarıma tam anlamıyla yettiğini düşünemeyeceğim. Her zaman birşey eksik kalacak, hep bir yarım kalmışlık olacak. Çalışan bir anneyim, elimden geleni yapıyorum ve her zaman da yapacağım. Ama değişmeyecek olan birşey var ki, dünyanın en güzel varlığı 2 evladım. Yüzlerindeki gülümsemeden gelen aydınlanma cennet müjdesi gibi...

şuan normaldir düşünüyorum duygulaırnı kucagına aldıgında değişir eminim. Bugun arkadaşlarımla görüştüm her biri 2. yi yapmış bile. Okadar zoruma gidiyorki olmaması, ne zaman olacagını bilmemek yada hic olacakmi? Bunları geçtim tüp bebek icin araştırmalar içindeyim. insanlar bu kadar kolay hamile kalırken ben neden bukadar ugrasıyorum diye isyan etmemek icin sıkıyorum adeta kendimi. Arkadas grubunda konu tabi ki de sadece cocuktu okadar eksik hissettimki kendimi. bunun tarifi yok öyle de bir aşamaya geldimki kendime konduramıyorum hamile kalamıcakmışım gibi hicbirzaman ve bu nasıl bir acıdır ki sana anlatamam. Aldırmak var olana cana skaın kıyma eminim kucagına aldıgında sana güldügünde kokusunu içine cektiginde iyiki dogurmusum diceksin.

Ya kaolina bende senin gibiyim Bende istemiyorum Takip ediyorum konuyu Sende değişim olacakmı olmayacakmı diye Yani hamile kalınca o his değişecekmi zamanla acaba Belkide bir kaç haftaya mutluluk başlar Hormonlar belki böyle yapıyor seni Yani bende hamile kalırsam birgün Başta istemeyip sonraları aşık olurmuyum içimdeki mucizeye Off bilmiyorum

Bir de instagram anneleri var, daha onlari inceleyip depresyona girmedim eminim ona da sira gelecek. Onlar biraz abarti degil mi? Esimin de bir arkadasi var en son kombucha mantari mi yediriyordu cayini mi iciriyordu onu gordum soka girdim. Hani saglikli beslenmesine dikkat edersin ama yok kinoa yok chia yok kombucha gibi seylerle ugrasmak utopik biraz.

Bunun adına evham diyoruz, evham ise sorumluluk bilinci olan insanda oluşur, miktarı da ona göre değişir, yani mükemmeliyetçi biri isseniz genelde daha çok evhamla kendinizi boğarsınız, doğal duygulardır, yaşayın, bunu da çocuklar büyütüp 6 yaşına gelince oyundan boğuşmadan sonra yorulup kan ter içinde kahkahalar eşliğinde uzandığınız zaman salonun ortasına onları da sağ solunuza uzatınca komedi gibi anlatacak hep beraber güleceksiniz merak etmeyin, tecrübemle sabittir. Umarsız adamlar bir şey hissetmez ve iyi anne olamama durumu onlarda daha yüksek ihtimal. Olağan duygu durumları abartmadan yaşayın kokusunu duyunca merak etmeyin bunu mu istemedik diye kızacaksınız eşiniz ve siz

Ayrıca çocuklarını döven işkence eden binlerce aile var. o yüzden her anne kutsaldır her anne şöyledir böyledir diye birşey yok Gerçek dünya vat Çocuğunu öldüren bile var Ben sadece sevgi dolu bir ailede büyümekten bahsediyorıum Benim ailem her zaman benim yanımda oldu. annem ben doğana kadar çok uğraşmış. özlemle sevgiyle beklenen bir bebekmişim O yüzden tuhaf geldi konu Konu sahibinin piskolojisi normal değil Ayy canım düzelir vs diyemedim o yüzden Bu kadar saldırmaya gerek yok Elinize geçsem parçalayacaksınız Burda kimseyi pışpışlamaya niyetim yok Ters geldi yorum yazdım Zatrn sık girmiyorum buraya Tedavi olmasını önerdim çünkü içinde büyük bir boşluk var Bunda kızılcak gücencek ne var anlamadım Düşüncemizi yazmayacaksak bu forum niye var Herkes aynı şekilde düşünmek zorunda mı? Bu bu ülkenin sorunu işte Kimsenin eleştiriye tahammülü yok Herkes herşeyin en iyisi Chelzy İkiz oğlan

Ayy bu süpermiş tam cesaret sebebi.

Küçüklüğümden beri çocukları çok severim ama nasip kısmet çocuğum olmadığı için 2 yıl boyunca tedavi gördüm ve çevre baskısıyla da bu konuyu biraz takıntı haline getirdim. Sonunda tüp bebek yaptırmaya karar verdik. Eylül ayında tüp bebek yöntemiyle hamile kaldım. Farkında olmadan beynimde o kadar büyütmüşüm ki bu olayı hiç bir zaman hamile kalamayacağımı düşünüyordum. Hamile kaldığımı öğrendiğimde büyük bir sürpriz yaşadım. Deli gibi çocuk isteyen ben korkmaya başladım . İlk haftalar çok garip, şaşkınlık, sevinç, korku, endişe içinde geçti. Ama insanoğlu çok garip bir şekilde içinde bulunduğu olaylara kolay adapte oluyor. Bir de hamilelikte hormonlar değişiyor gibi şeylere anlam veremezdim. Belki inanmayacaksınız ama hormonlar insanı o kadar değiştiriyor ki. Sanki kendinizi 40 yıllık anne sanarsınız. Sadece biraz zamana ihtiyacınız var. Rabbim bizi o kadar mükemmel bir denge içinde yaratmış ki, saat gibi tıkır tıkır işliyor bedenimiz. Zaten öyle olmasa, bu kadar insan iyi anne olamazdı. Çünkü annelik gerçekten zor. Ha kötü anneler yok mu, tabiki var ama siz bütün bunları sorguladığınıza göre çok iyi bir anne olacaksınız bence. Şubat ayında maalesef kızımı kaybettim ve 20 şubatta o gün dünyanın en en en annesi bendim. Öyle bir duygu yoğunluğu olamaz. İnsan hiç görmediği, dokunmadığı birini bu kadar sevebilir mi... Kızımla geçirdiğim o 5 ay hayatımda yaşadığım en güzel deneyimdi.. Sağlığınıza beslenmenize dikkat edin. Bir süre bunları düşünmemeye çalışın ve havalarda güzel, sizi iyi hissettirecek şeyler yapmaya çalışın. Emin olun 3 ay sonra herşey yoluna girecek. Önceki

Şimdi bu kişi 1 gün ban aldı muhtemen ben 7 gün dimi adaletinizi selam olsun

Endişe ediyorsunuz hormonlardan sanırım merak etmeyin korku da gerekli insanoğluna. Koruyup kollayabilmemiz için. Sağlıkla alın kucağınıza inşallah

Koalinacim erkekler malesef hamilelikte hüseyin farkında olmuyor onlar doğunca baba oluyorlar fakat kadınlarda annelik içgüdüsel bir şey olduğu için hamile kaldığı an anne oluyor ben ikinizinde iyi bir ebeveyn olacağınızı düşünüyorum

Başlığa cevabım evet ben varım ben beceremedim. E

Hayata biraz eşin gibi baksan iyi olur. Oda istemiyormuş ama ne kadar güzel kabullenmiş, Genel yapınmı soguk bu konudamı böylesin? Bizim gibi o karnındaki yavruya sahip olmak için her gece aglayarak uyuyanları düşün belki biraz daha yumuşatır seni. Zaten kucagına aldıgında bence bu düşüncelerinde toz bulutu gibi dagılır, Hele bi kokusu gelsin burnuna, O minnak elleri tut bi, Bak bakalım neler oluyor..

bak bu da bir örnek. ben mesela ultrason falan saklamadım. yani demem o ki bu bir kriter değil.

Annelik becerilemeyecek bir durum değil inanin. Hatta burda bir konuya da yazmıştım. Anne olunca icimize nerden geldigini bilmedigimiz bir bilgelik gelip oturuyor. Sınıf öğretmeniyim. 12 yaşını bitirmiş bir kızım var. Şu dünyada başıma gelen en güzel şey kızım. Doğduğu vakit şimdiye kadar boşa yaşamışım dedim. Hamileyken, doğum sonrası bi sürü aksilik yaşadım. Kızım 7 aylıkken eşimle iş dolayısıyla farklı şehirlerde yaşadık uzunca bir süre. Kızımı o dönem tek başıma büyüttüm desem yanlış olmaz. Sanki öncesinde bir sürü çocuk büyütmüş gibiydim. Ne bir acemilik ne bir zorlanma... gecenin 3 ünde bir başıma kalkıp hastaneye de götürdüm. Sabaha kadar gözümü kırpmadan okula da gittim. Daha neler neler... Ve aklıma hiç gelmedi keşke olmasaydı diye. Sevgili koalina... hamilelik, bebek bir kadının başına gelecek en büyük mucize. Kalp atışlarını duyunca eminim size çok iyi gelecek. Hele bir de o siyah beyaz kağıt üstünde yüzünü gözünü seçmeye çalışırken nasıl bir heyecan yaşayacaksın bi bilsen.

21 aylık anneyim. Şu anda bunu oğlumu kv ye bırakıp eşimle maç izlemeye çıkabilmiş bir anne olarak yazıyorum. Sanırım en son 2 aylıkken bırakmıştım havam değişsin diye. Sonra da çıkabilirdim tabi ki ama oğlumla olan kısıtlı vaktimden çalmak istemedim.. Normal doğum yaptım. Hiç de öyle storylik bir durumum yoktu :) İlk hafta hiç kendimi anne gibi hissetmiyordum. Ama ne zaman oğlumla yalnız kaldım ve her şeyi ile birebir ilgilenmeye başladım o zaman rüyadan uyandım. Her şeyim her planım oğlum oldu.. Tek başıma minicik bebeği yıkadım. Bir çok şeyi büyük bir özgüvenle yerine getirdim. Evet ne gezmeden eski zevki alabiliyorsun ne tatilin tatil. Bir defa ilk 2-3 yılı kafandan çıkar :) Pikniğe gittiğimizde bile en çok oğlum eğlenir. Oyunlarına iştirak etsek de bir zaman sonra oğlum yeter yoruldum durumuna geliyoruz. Hele bir de aşı olsun ateşi çıksın veya hasta olsun. Moral yerlerde keşke onun yerine ben olsam diyorsun. Evet zor bir süreçti ama bana göre 18 ay benim yeniden başka şeylere ilgi duyuşum oldu. Gündüz oğlumla bir doğumgünü partisine katıldık. Herkes sohbetin muhabbetin dibine vurmuşken ben oğlumla oyuncak kovaladım mesela. Çok küçükken de emecek uyuyacak diye odalarda otururdum. Evet zor ama hayatıma yepyeni anlamlar katan en güzel şey yavrum.. Eşin biraz ağır konuşmuş ama bence de bir usg resmi atılmaz yahu :) Emin ol bir çok anne adayı bu endişeleri yaşıyor. Farklı şekillerde farklı tepkilerle farklı şeylere takılarak ama yaşıyor.

Sen milleti boşver. Bilinçli bir kadın olduğun ve çocuğunu harika yetiştireceğin belli. Millet doğurup doğurup salıyor ortaya sense iyi bir birey yetiştirmekten bahsediyorsun. Yetiştirirsin merak etme. Ne cahiller yetiştiriyor. Senin gibi annelerin evlatlarına ihtiyaç var bu ülkede.

teşhisin yanlış oldu ama. aradan geçmiş 4 ay, ben düzelmişim, her şey normale dönmüş saldıran yorum yapıyorsun üstelik yorum da yanlış. biraz edep ya hu, ters düşünceyi bile söylemenin adabı var. forum siz at koşturun diye yok, babanızın çiftliği değil öyle ağzınıza geleni söyleeyemezsiniz. iyi ki çok beklenmişsin maşallah çok saygılı bir evlat olmuşsun da benm doğmamış çocuğuma laf söylüyorsun

Bu konuyla ilgili ilk konunuz değil sanırım ve ben diğer üyeler gibi umut vari konuşamayacağım çünkü çocuğu doğunca sevmeme, istememe gibi bir ihtimalimiz var bu göz ardı edilmemeli. Bence iyi bir doktordan destek alın ve gerçekten doğurmak istediğinize sonra karar verin.

Teşekkür ederim. İyi geliyor tek zorlanan olmadığımı bilmek. Bizim de sanırım 1 seneyi bulacak eylülden beri işin içindeyiz. Tekrar başladık mı tam olarak sayılmaz ama hep gündemimizde. Konuşmaya çalışıyoruz ikna etmeye çalışıyoruz hikayeler masallar.

Burada herkes destek olurken lanetler okuyan sensin Sen asıl keşke kısırlaştırılsan da üremesen Oksijen ziyanı

Koalina seninle daha önce de konuştuk çok kısa, ben yine aynı şeyleri yazacağım belki, senin iyi bir anne olacağına inanıyorum. Ben de çok istesim hamile olmayi 8 aydır düşünüyorduk, bir kimyasal gebelik geçirdim vs. Sonra bi şekilde hamile olduğumu öğrendim. Sevindik. Ama bende de ara ara onu koruyabilir miyim, iyi bakabilir miyim düşünceleri oluyor. Bunu bence her anne düşünüyor. Kesin iyi bakarım diyenler de tökezliyor bence bi yerde bu da çok normal. Hayat düz bi yol değil. inişleri çıkışları olacak elbette. kaygı çok doğal bir duygu. Bugün lekelenmem oldu ve kalbim acıdı kaybedeceğim korkusuu oluştu, ha dedim Rabbim alirsa benden elbet bi bildiği vardır. Ama çok şükür ciddi bi şeyi yokmuş. Bazi duygular zamanla oluşacaktır. Sabırla ve kendini üzmeden yaşama devam et. Yani instagramdaki gibi bütün fotoğraflarını hafta detaylarını paylaşıp merakla aşırı sevgiyle bekleyem anneler gibi görünmek zorunda değiliz bence. Ve maddi olarak da şunu söyleyeyim gerçekten de Allah onun kısmetini veriyor bi şekilde. Ablam ikinci çocuğu na hamileyken 10 yıldır atanamayan eniştem atandı. Allah mutlaka ona rızk verir bence. Sadece duaya sığınalım, zaten olumsuz ise Rabbim bilir...

hayırlı olsun :) seni anlıyorum aynı bencilliği bende gösterdim hayatım kısıtlanıcak daha yapmak istediğim cok fazla sey vardı vs vs diye düşündüm ilk öğrendigimde hatta hosuma gider diye hamile günlüğü yaptm burda ama o bebek görüntüsü bile moralimi bozdu geri kaldırdım :)) ama simdi hiçte öyle değil. cok mutluyum tekme attıgı zaman tekrar atsın die oturup bekliyorum faln ona güzel giysiler alıyorum ismiyle hitab ediyorum mutluyum ve umutluyum darısı basına canım:)

Kesinlikle onunla ilgili degil zaten kavgam kendimle. Aslinda cok sabirli hatta gereksiz sabirliyimdir ama ben bu yasima kadar hep cocuksuz bir hayatim olur gibi dusuncelerdeydim. Sadece bir kac ay once ilk defa acaba mi dedim o da hemen gecti. O yuzden hic kendimi anne olarak hayal etmedim, hic boyle bir dusunceye dalmadim. Hep cok uzak gelen seyi simdi yasamak cok garip... E

Halbuki azıcık anlasanız bu meseleleri düzeleceğini bilirsiniz. Eleştiriye tahamul olur ama sizdeki bu kötü üslup tedaviyle de düzelmez ne yazık ki. S Spizella

bence endişelenmeyin endişelenirseniz de sakın yansıtmayın, çocuğunuz da bilinç altında endişe duyar siz bu tuvalet olayını "normal bir şeymiş" gibi gösteremezseniz, çocuk için de "normal bir şey" olmaz katı tuvalet eğitimi ileride cinsel yaşamını etkileyebilir yazmışsınız, anlayamadım, neden?

Ben pisman oluyorum ama hayatim kisitlandigi ya da cocuklarimi sevmedigim icin degil. Dunyda en sevdiklerim onlar. Cocuklarima iyi anne olamadigimin pismanligi var surekli. Benim anne olmamam lazimmis diye dusunuyorum son zamanlarda. Bakiyorum anneler organik yedirmek, surekli aktiviteler, saglikli dengeli beslensin, rutinleri olsun diye kendini paraliyorlar.

Simdiden biraz demeye basladim sanirim gordukce sevimli gelmeye basladi. Dun esim "artik dogsa da ilgilenmeye baslasak" dedi cok sasirdim. Aslinda hala istekli gorunmuyor ama buyuk bir merak duygusu da var. Dogum ve lohusaligi hic dusunmuyorum bile, korkutucu geliyor cunku :) simdilik sadece pozitif seylere odaklandim. Sanirim basaracagim D

Bende çocuk istemiyorum eşimde Hamile kalınca depresyona falan girermiyim diye düşünüyorum

Koalina, okudum ama yarısına kadar, çookk karamsarsın, hep kötü olumsuz şeyler yazmışsın ama öğreneceksin ki bebeğini kucağına alır almaz tümm bilgiler vahiy inmiş gibi, matrix deymişsin gibi bünyene yüklenecek, içgüdülerinle bir anda en iyisini en doğrusunu sen biliyor olacaksın, sana ahkam kesenler bir numaralı düşmanın olacak falan Hepsi bir anda inecek sen bile şaşıracaksın dönüştüğün kadına, emzirdiğin anı düşünemiyorum bile, o an ordunun içine dalsam bir tek ben sağ çıkardım annem bebeğin altını almakta zorlandı, acı içinde iken yataktan fırlatıp kendim aldım, duruuunnn ben yaparım diye öyle deli birşey geliyor o kadar kafaya takma, tebrik ederim, zamanın ve hormonlarının akışına bırak.

Ne saçma bir düşünce. Hiç bir şekilde anne olmayı planlamayan bir kadın birden bire hamile kalıyor. Elbette duyguları karışacak. Karıştı diye sevgisiz mi olacak bebek. Belki de çoğu anneden daha çok sevecek nereden biliyorsunuz. Bu tur kesin yargilarla mesaj yazanlara çok sinirleniyorum.

Bende daha hareket falan yok tabi ama herkes cok mutlu ve surekli bu konusuluyor. Herkes bana ekstra bir ozen gosteriyor bu da cok garip geliyor. Hayirlisi bakalim dogunca umarim seviniriz ve mutlu oluruz :) xul

Aminn cümlemizinkini insallin korusun rabbim, tüm hasta meleklere şifa versin

Çocukları sevmeyen anne olmayı pek de istemeyen ama nasıl bişey olduğunu da merak ederdim. Anneyim ve bu muht sem bişey, tüm gebeliğin zorlu geçti kucağa alınca olay bitiyor ve aşk başlıyor. Çocuk sevmeyen ben tüm çocukları seviyorum, meleğinin emrinden çıkmıyorum, çok şükür Allah a. Allah im bı kaç tane daha nasip eder insallah. Kendini kötü hissetme, evlattt aşk ask aşk

Tabiki meşgul olacak beyin. Sana muhtaç el kadar bebe var :) ama afedersin b. kunu çıkartıp çocuk 5 dk geç uyusa kıyamet kopacakmış gibi davranan anneler var. 5 kaşık yoğurt yemesi gerekiyordu ama 3 kaşık yedi diye dövünenler de Biraz rahat olmak gerekiyor. Evet ilk çocukta çok daha titizleniyorsun o bir gerçek. Şimdiki aklım olsa ilkinde de aynı davranırdım. İlk bebeğinde sütün yetmiyor mu dediklerinde ağlardım mesela. İkincide evet yetmiyor diyordum ya da şunu şöyle yap diyenlere aa haklısın hemen yapayım diyip kendi bildiğimi okuyordum. Hiç kimsenin modumu düşürmesine izin vermedim.

Acaba diyorum yanlis bir mesaj mi alintiladin :)

Yazdıklarınızı gülümseyerek okudum. Bebek açısından düşününce kendime çok kızıyorum, masum günahsız ufacık bir yavru. Ondan daha cesaretsizim halen ne yazık ki. Dün psikoloğa gittim, duygularımı anlattım. Tavsiyeler verdi. İşe yaradı mı bilmiyorum, sanki halen hamile değilmişim gibi geliyor. Umarım sizin gibi bende daha iyi olabilirim. Sizin adınıza da çok sevindim, minicik tatlı yumuşacık ayaklara çorap giydirmeye istemek en doğal hakkın annesi :) belki de cinsiyet belli olduğu için kabullendiniz. Hani oğlum kızım gibi sevebilmek için. Diğer cinsiyet olsaydı da üzülmezdiniz belkide :) bu yüzden kendinize kızmayın

Bu benim kararim olmadi yalniz. Hala ayni fikirdeyim. Benim yazilarimi okuyup vazgececek kafadaki insanlar burayi okuyup evlenmekten de vazgecebilir. Burasi dert kosesi tabi ki anlatacagim ve anlatacagiz. Benim burada nisan seruvenimden itibaren hayatim var. Genel yorumlar evlenme, mutlu olamazsin, bu adam degismez, ilerisini gormuyorum seklindeydi. Ben neden etkilenmedim mantikli olduklari halde? Normal bir insan okur kendine yakin ve uygulayabilecegi fikri alir ve uygular, digerlerini de daha sonrasi icin saklar.

Konularını takip ediyorum ama fikrimi hiç belirtmemiştim. Ben de çocukları sevmem, çocuk bana da ayak bağı gibi gelir, sabırsızım, çabuk sinirlenirim vs vs vs bi annede bulunmaması gereken tüm özellikleri taşıyorum. Ama bir kedi yavrusu alıp onu büyütürken bile ona o kadar bağlanıyorsun ki o kedi duygularını bir çocukla eşdeğer ifade edemez. Yani ne bileyim bir "insan"ın doğduğu andan itibaren en çok bağlandığı insan olma fikri, kalabalıkta seni araması fikri, korkunca üzülünce sana sarılması fikri beni bile heyecanlandırıyor

bir ton kadın ilk hamileliklerinde sonunu ve sürecini bilmiyordu. ve o bir ton kadının yarısından daha donanımlısın. evcillerinden bahsettiğin yorumlar var. yetiştirme konusundaki endişeni anlasamda sevmezsem endişeni cidden anlamıyorum. mükemmel anne olman gerekmiyor. her şeyi kitabına uygun doğru yapman gerekmiyor. yapacağın tek şey mutlu bir birey yetiştirmek. mutlu insan başarılı olur mutlu insan pozitif olur. mutlu yaşayıp mutlu ölmelerinden başka çocuklarımız için istediğimiz başka birşey yoktur özünde.

bende artık haberlerde orda burda çocukların çöp konteynrlarından çıkmasından sıkıldım. ciğer kalmadı. benimde endişem bu. Nooption memento mori memento

Burada cogu kisi kucaginda aldiginda hersey degisecek felan diyor fakat bu benim tecrübem degil acikcasi. Bebek dogunca evet annelik güdüleri var fakat insan pembe bulutlarin üzerine ucmuyor. Ilk basta süt yetiyormu yetmiyormu olayi var. Ücüncü gün uykusuzluk iyice dibe vuruyor. Gelen giden bitmiyor. Herkeste uzman kesiliyor birseyler söylüyor. Gögüsler istemedigin anlarda patliyor. Üstünü mecburen degistiriyorsun... Birde hormonlar var tabi. En kücük olayda kendini yetersiz his ediyorsun. Bebegi tanimiyorsun cünkü. Eh derdinde anlatamiyor. Öyle sirf annesin diye derdini anlamak yok yani. O cook sonradan gelen birsey. Yani ilk basta berbat his ediyorsun. Bebegim hic büyümeyecek, hep böyle uykusuz ve kötü his edecem diye düsünmüstüm. Ama ne oldu biliyor musun? Zaman ile baglandim hemde cok. Degistigini, ögrendigini görüyorsun. Ilk gülmesi. Ilk defa kendi basina döndügünde sanki kizim dünyanin en zeki ve harika bebegiymis gibi his ediyordum :) Annelik cok güzel bir duygu fakat bunu dengelemen lazim. Fazla kendini kaptirmamak lazim. Kendi benligini koruman lazim. Ben mesela ayda bir 1 hafta sonu kizimi annemlere birakirim. Sirf esim ile biraz uykumuzu alalim, beraber kendimizce gezelim diye. Enerjimi depoluyurum bu sekilde. Bu arada mutluluklar diliyorum Koalina Eminim basaracaksin. Ben yaparsam herkes yapar.

siz daha anneliği tatmamışsınız biraz büyüsün hareketlensin heleki doğup kucağınıza gelsin bu duygular için vicdan azabı bile çekeceksiniz inşallah. şuan yapmanız gereken tamamen o düşünceleri kafanızdan silmek ok hayırlı olsun rabbim hayırlı kul evlat nasip etsin sağlıkla...

Tek görüşme değil de bir kaç gün üst üste görüşebilirsiniz diye düşündüm size daha profesyonelce yaklaşır ve duygularınızı daha iyi analiz eder diye düşünüyorum. Belki sadece endişe sizde ki belki de gerçekten hiç istemeyeceksiniz eğer vaktiniz olsaydı gitmenizde fayda olacaktı.

sanirim ben son 4 aydir dusuyorum. beynim catliyacak attim. sanirim ben anneligi beceremedim

Ben ikinci bebeğime hamileyim ama istenilen bir hamilelik olmasına rağmen aynı endişeleri taşıyor ve bastırmaya çalışıyorum. Çünkü annelik gerçekten çok zor. çok fazla emek, fedakarlık istiyor. Oğlumda o özgürlük ve rahatlığın üzerine bir bebeğin sorumluluğu bana ağır gelmişti Lohusa depresyonunu da en alasıyla yaşamıştım. Oğlumun yüzünü görmemek için sırtımı dönüp yatardım, ağlayacak ve emmek isteyecek diye stresten uyku uyuyamazdım ve en kötüsü ondan kurtulmak istediğim korkunç düşüncelerle mücadele ettiğim anlar oldu. Sanırım bu yüzden tekrar aynı şeyleri yaşamaktan çok korkuyorum. Ama bunu göze alıyorum çünkü bunların hepsinin geçici olduğunu biliyorum. Ben kötü, çocuğunu sevmeyen bir anne olacağımı zannederken bebeğime alıştıkça inanılmaz bir sevgi büyümeye başladı. O zamanlar bunu hayal bile edemezdim ama şimdi oğlumsuz bir hayat düşünemiyorum. Oğlumdan öncesi o kadar boş geliyor ki sanki ben yaşamaya oğlumdan sonra başladım. Yani zamana ihtiyacın var. Birden inanılmaz bir aşkla bebeğine bağlanacağını zannetme ama onu ya da ikizlerse onları zamanla çok çok çok seveceksin buna eminim. Ayrıca hamileliğin özellikle ilk ayları kendini gergin, mutsuz ve sıkıntılı hissetmen hormonlarlada alakalı bir durum. Sabırlı ol ve bütün bunların geçici duygular olduğunu unutma. B

Harbiden ha ömür bitiyo

Sen saçmalıyosun şu an yalnızca.

paylaşım alıntısımıydı ilk defa duydum böyle birşeyi ben. insan okuduklarını akıl süzgecinden geçirmeli. komik duruma düşer yoksa

Amin, hepimiz inşallah

Sevgili Koalina, sen oncelikle cok iyi bir ogretmen ve rehbersin. Bu endiseleri cok isteyerek hamile kalan insanlarda bile gozlemliyorum cevremden. Bu senin kötü bir anne olacağından değil, çok olgun ve bilinçli bir birey olmandan kaynaklanıyor bence. Bak benim bi komşum var, ilk çocuğunu 16 yaşında özel bi hastanede doğurmuş, nikahı bile yokmuş. 3 çocuğu var, en büyüğü 16 en küçüğü 3 yaşında. Evine gittiğimde aklımı kaçıracağım zannediyorum. Çocuklar bile bi anormal. 2 kez anne desin üçüncüye ne vaaaar diye bağırıp ağzına bi tane yapıştırıyor. Ooo görsen mükemmel anneyim diye de anlatır. Neden? Çünkü kadında bilinç bu kadar. En son gittiğimde mutfak lavabosunda küçük oğlunun poposunu yıkıyordu. Çocuğun suratında beş parmağının izi, sebebi de çocuk lazımlığı mutfağa getirmiş çiş yapmaya çalışıyor. Bi gün elimde kalacak diye uzak durmaya çalışıyorum. Diyeceğim o ki sen çok bilinçli eksiksiz bir anne olacaksın. Kafa karışıklığın nedeniyle lütfen kendini suçlama ve kötü hissetme

Koalina Nasıl bir güzellik seni bekliyor merak etmiyor musun? Minicik elleri olacak yumuk yumuk. Sana boncuk boncuk bakan gözleri olacak. Dünyada en cok seni sevecek. Sana muhtaç. Sen onu emzirirken sadece şunu dusuneceksin Nasıl bir mekanizma nasıl bir yaradılış benim vucudumdan bebegime ilac şifa Su vitamin olan adı süt olan br nimet gidiyor. Benim sayemde onun karnı doyuyor diyerek şükürler edeceksin. Sonra o büyüyecek oyun çocuğu olacak esin v sen içinizde kalan o çocuğu yeniden bu yüzüne çıkaracaksınız parklara gideceksiniz. Birlikte oyunlar oynayacaksiniz. Sonra ondan çok siz mutlu olacaksınız. O sizin baş taciniz olacak.

Evli değilim bu konularda da pek fikrim yok ama hissettiğim bence sizden cok iyi bir anne olacak.

Ben cocuk seven biri degilimdir, tamam sevimli bebekler akilli cocuklar falan ama o aglama o ilgi istegi hic bana gore degil di... ta ki kendi kizimi kucagima alana kadar. Simdi hem kendi kizimin hem her bebegin yuzunde o buyuleyen bakislari gorebiliyorum. Insana sabir, sevkat, guc, kuvvet hepsi bir arada iniyor. Annelik duygusu gercekten insanustu bir duygu, bence bebegini kucagina aldiginda, cennet kokusunu icine cektiginde her seye degdigini anlayacaksin. Bosuna endise etme bebegin zaten kendini sana sevdirecek.

Oğlum 3 yaşındayken ağır bir soğuk algınlığı geçirmiştim. Küçük beyin üzerini değiştirirken "annecim sen hastasın yorulma, ben giyerim üzerimi" diyip giyinmeye çalışmasıyla zırıl zırıl ağladıydım :) Yine olsa yine ağlarım

Yorumları okumadım. Ama birkaç şey söyleyeceğim. Günümüzde kadın emzirmeli, aaa emzirmiyormusun, vaaay emzirmiyomuş gibi nidaları her gün her dk duyuyoruz. İnsanların hala bukadar sığ olduğu, anneyi ve onun psikolojisini hiç düşünmediği, sanki isteksiz emzirse bir faydası kalacakmış gibi bütün annelerin emzirmeye zorlandığı bir dönemde yaşıyor olmamız çok tuhaf. Çünkü asırlar önce kuran da yazılmış ki; anne babanın ortak kararıyla bebeği annenin emzirmeyebileceği, istenirse ücretini vermek şartıyla süt anne tutulabileceği, açık açık yazmış. Bu, lohusa sendromuna girmiş anne için muhteşem bir destek, aynı şekilde hamile olduğunu öğrenip üzülen bir anne için de.. Çünkü suçlu hisseden anne iyileşemez. Çünkü her türlü öncelik annede, çünkü mutlu anne-mutlu bebek demek. Eşinizin tepkileri hiç normal değil. Çöpten çıkarmış da muhteşem baba olmuş sanki hemen. Kolaysa doğursun da... Tabii ki siz daha çok düşüneceksiniz, daha endişeli olacaksınız. Ayrıca Çok isteyip hamile kalan pek çok anne de bu dönemde ağlama krizlerine girebiliyor. Mutsuz olabiliyor. İlk 3 ay mutsuz, 2. 3 ay daha mutlu geçiyor. Son 3 ay heyecan telaş mutluluk karışık :) Şuanki haliniz tamamen hormonlar ve sorumluluk duygusundan merak etmeyin. İyi bir anne olacak olmasanız, şuan mutsuz olmazdınız. Çocuk istemeyen biri olarak, zorla doğurmak zorunda hissetsem, üstüne birde suçlansam psikolojimi asla düzeltip iyi bir anne olamam. Kimse olamaz. Ben kötüyüm diyen biri iyi olamaz. İyiyim dedirtmesi lazım size eşinizin. İki gün uğraş bırak yok öyle. Bir ömür destek olacaksınız... Son olarak, bu kadar ince düşünen bir annesi olan çocuğun sırtı asla yere gelmez bence

İyisin demi nasıl geçiyor hamilelik, iyi olmanada sevindim.

Üstteki yorumum güncellenmiştir konu sahibi. Bilgine. Önceki

Ben bile isteye hamileykende boyleydim ilk iki uc ay agladim surekli. Aldirma diye baski yapamayiz tabikide ama iyi dusunun derim o bi canli artik. Bende suan 8 haftalik hamileyim ve doktorum gecen hafta 1 cm oldugunu ve ellerinin ayaklarinin bile oldugunu soyledi. Insan bunlari duyunca hisleri degisiyo gercekten onu kucaginizda almayi okadar cok istiyosunuzki. Tabikide zorlanirsin hastada olucakmar kraplarida olucak uykusuzda kalicaksiniz. En fazla 1 sene bu yillarca boyle surmuyoki. Saglikla dogarsa baktin emzirmek istemiyosun zorlaniyosun emzirme? Bazi kadinlarin zaten sutu bile olmuyo basta mama veriyolar sende kendi isteginme sutun olsa dahi mama verirsin dunyanin sonu degil ki bu. Kac haftaliksiniz bilmiyorum ama bu duygular gecicek inanin bende buraya boyle bi konu acmistim gecicek dediler. Inan ki geciyo.

İnşallah doğuma kadar rahat geçirirsin bu süreçi, hele birde cinsiyeti belli olsun mağazalardan çıkamayacaksın.. İyi olmana çok sevindim, moralli olman hem senin hem bebek için çok iyi olacaktır:))

Yok doğru chelzy ye yazdım onu

Kac gundur aklimdaydin, iyi olmus mavinin sormasi :) Sevindim daha iyi olmana Kitabi okudun mu?

Koalina canım bu düşüncelerok normal birazda hormonların etkisi 2. de ben de ya ilki kadar sevemezsem ayırırsam diye düşündüm üzme kendini hamileliğin tadını çıkar diğer cevapları okumadım ama üzüldüğünü anladığım için cepap vermek istedim. Bence böyle düşünmen iyi bi anne olacağına işaret ve o çok ianslı bi bebek senin bebeğin haftaya kalp atışlarını duy nasıl bağlancan görürsün o pıt pıt attıkça nasıl mutlu olcan... Hamilelik insanın psikolojisini bozuyo bende annemin kıymetini daha çok anlayıp annemmm diye ağlardım durduk yere en ufak bi ağrıda ya bebeğime bişey olursa diye panik olurdum normal bunlar Sen kendini kötüye değil iyiye yönlendir Rabbim sağlıklı hayırlı evlat nasip etsin

Koalina ben kendimi bildim bileli anne olmak isteyen biriyim. Tüp bebekle hamile kaldım. O kadar istememe rağmen Senin gibi hissettiğim çok oldu. Ultrasonda hareketlerini izlerken içimde bir yaratık var falan diye abuk sabuk şeyler düşünmüştüm. Ben de senin gibi öğretmenim, belki de mesleki deformasyondur :) Herkes eline alınca sevgin ağır basacak diyor. Ben elime alamadım 5 aylıkken kaybettim bebeğimi, inşallah sen kavuşursun. Şimdiden böyle isen çok iyi bir anne olacaksın bence.

Biraz kapris yapıyormuşsun gibi geldi. Düzgünce düşün ama rica ediyorum eğer bakamayacaksan bir çocuğu dünyaya getirme.

keşke anlasanız ben kafasının karışmasından değil en başında beri çocuk istemeyen fikri sabit olan birinin hamile kalmasına kızıyorum. fikrinden vazmıgeçti önce bi kendini alıştırsaydı hazırlasaydı sonra çok daha rahat olabilirdi. ya allah korusun işler tersine gitse bebeğini kabullenemese endişelendiği herşey gerçek olsa o bebeğe ne olacak peki endişem bu çünkü çok gördüm bunu yaşayanları yemin ederim gözlerimle gördüm ya. bazı insanlar anne olmayı kaldıramıyor kendi elleriyle ya babaanneye ya anneanneye veriliyor onlar tarafından bakılıyor yada anne gün içerisinde sadece 1 saat çocuğunu görebiliyor. ben bu duruma düşen çocuklara çok üzülüyorum. ve üzüldüğüm için bu konuda agresifleştiğim için kötü bir insan kötü bir anne oluosam eyvallah allah razı olsun ne dim ben. livalinda

Anne olan da olmayan da bu kaygıları yaşıyor. Tüp bebekle hamile kaldım kızım doğdu o kadar çok istememe ugrasmama rağmen ilk anda annem kuzum diye sevemedim. Tamam çok özveri gösterdim ama o duygu başka bi şey. Ve zamanla çok hizlica gelişiyor. Evet zor. Yükü ağır. Hayatın kisitlaniyor. Kabul ama güzel yanları daha fazla. Ama tabi siz yine de bi uzmandan destek alın. Deli gibi çocuk isteyenlerde de çocuğu kabul edememe gibi durumlar söz konusu olabiliyor. Bu yüzden yavaş yavaş sindire sindire kabul edin bunu Y

Tesekkur ediyorum herkese yapici yorumlari icin. Cok isteyenler bile telasa ve korkuya dusmus. Yasim az degil 33'un icindeyim ve bir gun cocugum olur mantigi tasimadim hic. Sanirim bu sebepten bayagi korktum. Bir de dogan buyur mantigim yok. Annelik @Mune nin dedigi gibi hic bitmeyen bir durum. Buyudu, rahata erdim diye bir sey yok bunun da bilincindeyim ve ister istemez korkutucu buluyorum. Hayatimin kisitlanma durumu ise aslinda bakinca cok da serbest bir hayatim yok. 12 tane evcilim var ve yazlari uzun sureli bir yere gidemeyiz. Ya onlari da goturmem gerek ya en fazla 1 gece 2 gun kalmamiz gerek. Bayramlar falan da ayni sekilde 4 gun 5 gun kaldigimiz olmamistir hic. Simdi bakiyorum da bir seyin eksikligini hissetmedim ve birakip gidince aklim hep kuslarimda. Ozellikle engelli olani birine emanet edince bile "yumurtasi verildi mi, ucuruldu mu, havuc verildi mi, simdi nasil" diye sormazsam olmuyor. Carsamba kalp atislari icin gidecegim, hakkimda hayirlisi olsun.

Ah bu düşünceler hep hormonlardan :) ben aslında isteyerek hamile kalmıştım ama çevremdekiler çok erken diye yorumlar yapınca kendi kendimden umutsuzluğa kapıldım içten içe çocuğumın düşmesini istedim, inanılmaz bulantım da vardı hiç geçmeyecekmiş gibi geliyordu daha da psikolojim yoruldu. İlk 4 ay geçince hamilelikten hoşlanmaya başladım çünkü içimdeki küçük insanla bağ kurmaya başlamıştık her ay ultrasonu iple çekmeye başladım. Sonra doğdu lohusayken yine acayip düşünceler sardı beni ama geçip gitti hepsi :) şimdi 8 aylık oldu ve bu hayatta yaptığım en güzel şey diyorum onun için :) düşünceleriniz çok normal ama hepsi geçecek. Nil karaibrahimgil benden sana şarkısını dinleyin motive olun :)

Ben plansiz iki gebelik yasadim istemeden hatta korunurken hamile kalinabiliyor sizi cok iyi anliyroum. hamileliklerimi ogrenince korktum telaslandim ama demekki dunyaya gelmesi gerekiyor yavrularimin dedim. kizim 3 yasinda oglumda yolda insallah yakinda kollarimda olacak inan hic pisman olmuyorsunuz lohusa donemim dogumum zordu sonrasi toparlanma agladim uzuldum ama bebegime hic baglamadim bunlari bir kac ay sonra hersey okdr guzel oluyor ki.. inan bambaska. bir mutluluk esimde cok cocuk seven bir adam degildi ama simdi tam bir aile olduk diyor bende oyle hissediyrm kendimi. Hamilelikten dogumdan sonrasi cocuk buyutmekten korkman normal az veya cok her annede bu vardir sen biraz daha derin yasiyorsun sadece. ben lohusa doneminde cok agladim sende agla rahatla gerekirse git psikologa ama cok da dusunme yapman gereken o minik dunyaya geldiginde ona elinden geldigince iyi bak cok mukemmel olmak icin ugrasma dusunme inan hic bir anne mukemmel degildir hepimizin eksikleri var. Evladin buyuyup anne dediyce inan hic vazgecemiyeceksin. Saglikla atlatirsinz insallah.

Milletin annesi mutlu diye bebisleri de mutlu benim bebisim annesi uzgun diye uzgun bunun icin agliyorum Cumlenizden sonra bosa kaygilaniyorsunuz Siz cok iyi bir anne olacaksiniz Her insanin annesi kendisi icin en iyi annedir cunku Allah hicbir kulunun zayi olmasini istemez :)

Iki çocuğumu da planlı bir şekilde dünyaya getirdim. Ama yine de söylediğin düşünceler ill 3 ay her kadında oluyor. Annelikle alakalı. Yapabilecekmiyim korkusu.4 aydan sonra hamileliğe bünyevi olarak da kafa olarak da alışıyorsun ve inan hiçbir sorun kalmıyor. Ah bir bilsen dünyanın en güzel şeyi. Allah sana nasıl güzel birşey nasip etti. Ellerini açıp hergün şükredeceksin. Elbette zorlanıyor da insan ama Allah sevgisini de öyle bir koyuyor ki kalbine kucağına aldığın an da eşinmiş, annen, babanmış herkes siliniveriyor. Bunun nasıl hepsinin üstünde bir sevgi olduğunu anlıyorsun. Nasılsa aldırmak gibi bir düşüncen yok eşinin hevesini kursağında bırakma, sen de hamileliğinin tadını çıkar. Allah hayırlısıyla kucağına almayı nasip etsin inşallah canım. Isteyen, kıymetini bilecek olan herkese de tez vakitte nasip etsin inşallah. Aminnn...

başlığı okuyunca "allesen kim becerebilmiş ki?" deyiverdim.. konuyu ve birkaç yorumu okudum. çok farklı şeyler söylemeyeceğim ama olsun yazmak istedim.. evet anne olmak büyük sorumluluk.. ama mükemmeliyetçi olmaya gerek yok. başkalarının bakış açısıyla kendinizi yargılamanıza da gerek yok. sadece akışa bırakacaksınız kendinizi. yani.. emerek de uyuttum, yatağıma da aldım. kiloları hep ortalamanın altında gitti mama vermediğim için umursamaz anne oldum. ayağımda da salladım yeri geldi püre de yaptım mama sandalyesinde özgür de bıraktım. kakasını beze yapmaya devam etti zorlamadım. grip oldular ilaç vermedim kötü anne oldum.. bütün bunları yaparken çok kınandım.. ha bir de ben duygularını tavanda veya yerlerde yaşayan biri değilim. çocuğumla çocuk olmadım.. aşırı neşeli hallere bürünmedim oynadım ama normal iletişim kurdum. çok anaç biri değilim. kendimi parçalamıyorum. beslenme, temizlenme bakım, uyku ihtiyaçlarını karşılıyorum tabi ki. üstü açıldı diye vicdan yapmıyorum ya da dışarı çıkarken tam teçhizatlı bir çanta hazırlayamıyorum hala.. elbette hayatımı çocuklarıma göre düzenliyorum ama "aman uyku saati aman yemek saati zamazingolu yoğurdunu yemezse olmaz" tarzı bir anne değilim. uykusuzluk yorgunluk asosyallik vs. bunlar geçici şeyler.. beceremedim iki çocuk bana göre değilmiş dediğim çok oldu. sosyal hayatımız iki çocukla çok etkilendi. ama kesinlikle iyi ki dediğim zamanlar çok daha fazla. annelik kutsaldır diye diye yediler bizi. sonra böyle kaygılı kadınlara dönüştük. yarını düşünmeyin.. bugünün keyfini çıkarmaya bakın.

İnşallah kk var olduğu sürece sanırım oluruz Maşallah canım güzel olacak tabi ki her şey senin gibi bilinçli, düşünceli biri tabi ki güzel evlat yetiştirecek iyi olacak

Siz iyi bir anne olabilir miyimden çok hayatınızın kisitlanacak olmasi konusunda tedirginsiniz aslinda. En az 2 yil sekteye ugrayacaksiniz eskisi gibi gezemeyecek esinizle vakit geciremeyeceksiniz. Evden çıkarken basinizi alip gidebilirken şimdi cocuga gore biryere cikacak ya da onuemanet edebilecek guvenli bir kol arayacaksiniz. Hayatınız eskisi gibi olmayacak belki buna da ağlayacaksınız. Ama inanin yaradılışınız evlat icin sahane yaratılmış. Onu gorunce dunya duracak kokusunu alınca uyurken özleyeceksiniz. Uykusuzluga nasil dayanacağını ogreneceksiniz. Ilk anne deyisinde ilk adiminda ilk içten gülümsemesinde biteceksiniz. Siz ne kadat sakin bir anne olursaniz içinizde o kadar mutlu büyüyecek gerginliginiz yansir ona. Evlat sahibi olamayan vs üzerinden girmeyeceğim konuya. Kim ne derse desin cocuk sahibi olmadan bunu anlamaniz imkansız annelik kadının ruhunda var. Anne olmayanlar aksini iddia edebilir yeri gelir ac bir kedi icin dahi gonul titrerken kendi evladin icin dunyayi yikar yeniden insa edersin

Eşiniz sert ve kırıcı sözler söylemese daha iyi olur. Vurdumduymaz olsaydiniz böyle hassas düsünmezdiniz zaten. Siz iyi bir anne olmak istiyorsunuz. Mükemmel anne diye birsey yok. Bunu aklinizdan silin. En doğrusunu yapmak için çabalayan anne olmak diye birsey var. Herseye değer... Nasil desem ki sana... cok guzel gunler ve hisler seni bekliyor. Sen sadece yaşa ve gör :) . Dilerim ki Allah tüm evlat sahibi olmak isteyenlere bahşetsin bu duyguyu.

Okuyunca biraz özeleştiri yaptım bende isteyerek ama sürpriz bi şekilde öğrendim gebeliğimi. Aynı korkuları yaşıyorum ya yetenezsem ya bakamazsam ya kötü şeyler olursa vs vs vs vs her kadın bunları düşünüyor demekki.. ama o ultrason fotosunu çöpe atmanız kısmında içim bi tuhaf oldu gerçekten hem bu denli ayrıntılı düşünebilen özeleştiri yapabilen hemde kendini bu konuda bu derece olumsuzluğa iten biri olmanız şaşırttı biraz ben eminim bu halleriniz geçicektir umarım geçer ve inanıyorum çok iyi bir anne olur sizden ♡

Koalina Takvimini ilk koyduğun günden gördüm lakin banliydim tebrik edemedim Yani şu an ben hamile kalsam daha az şaşırırdım. Büyük şok geçirdim, bi o kadar da sevindim. Böyle güzel düşünen bilinçli insanlar doğurmalı, bu forumda bir sen bir de spizella vardı ikiniz de maşallah harika anneler olacaksınız. Hiç kendini sıkma germe, çok minnoş bi anne olacağına eminim. Çok çok sevindim, sağlıkla kucağına alman dileğiyle

Mükemmel olmak zorunda da değilsin ben ne zaman kasıntılığı bıraktım o zaman oğlum da ben de rahat ettik, düzeni olsun diye uyku saatini 1 dk geçse stres oluyodum çocuk hepten mızmız oluyodu ya da yemek konusu, sanki acından ölecekmiş gibi davranıyodum, 4 yaşına girdi hala zayıf ama umrumda değil 2 senedir, evet benim çocuğum zayıf ve hep zayıf olacak muhtemelen, sağlıklı ve mutlu olması önemli

Ayrica ikisi sağlıklı evladım var Allah izin verirse üçüncü neden olmasın diye düşünüyorum :)

hahaha bende geçenlerde oğluma bakıp ilerde üzerinde beyaz slimfit bir gömlek küt saçlar gözlük kahverengi kanvas pantolon omuzdan inen kahverengi bir çanta ile kızlara yüz vermeyen soğuk ve yakışıklı bir nevale gibi hayal ettim neden ettim bende bilmiyorum ah bu hayallere kota konmalı O

Bende yeni sayılırım Oğlum 7 aylık Alışveriş ile ilgili soracakların olursa bir mesaj uzağındayım :) Bebeğimin cicileri kısmınada yazıyorum gerçi ordanda bakarsın Bence ilk işin bir kumbara yapmak olsun Alışveriş zamanına kadar biriktir :)

Yani endise duymayi bekliyordum, korkmayi da bekliyordum ama bu kadar mutsuz olmayi beklemiyordum acikcasi. Ruh halimde bir sorun oldugu kesin.

Annelik hissi herkeste rahme düştüğü an oluşmuyor sanırım. Benim de öyle. Yani herkes bademim tohumum bilmem nem diye severken ben karnıma bakınca sadece göbek görüyorum. Bı de isteyerek hamile kaldım yani ama senin yaşadığın bu duyguları ben de yaşadım. Sonra bebek hareket ettikçe biraz daha isindim. Ama esas aşkın ve sabrın doğumda kucağına aldığında geleceğini söylüyorlar.

Ben seneler once, ikinci cocugim da dogmadan once, bir yazi okumustum, cok ustune dusen annelerdense, serbest birakan annelerin cocuklari daha mutlu ve kendine guvenli oluyormus diye. Sizin yazdiginizi okuyunca aklima o geldi. 3 kuzum var cok sukur, ilkinde cok dustuk ustune, yapi meselesi de var tabi ama, en zor cocugum o. Ikincisini biraktim istedigi gibi yedi, giydi, benim sinirlarima uyan, gayet anlayisli ve mutlu bir kuzu oldu. Ucuncu henuz bebek, o biraz daha zorlayacak ikinciye gore, belli, cok hareketli filan, ama mutlu bir bebek, o nedenle icim rahat. Sanirim halledecegim bu isi. Konu sahibine tavsiyem su nacizane, bu konuyu cok takiyorsunuz, artik dusunmeyi birakin. Size iyi gelmiyor. Zaten arastirmalar da, benim gozlemlerim de onu gosteriyor ki, cocuklar almasi gereken minimum ilgi alakayi aldilarsa gayet de huzurlu oluyorlar. Mukemmel cocuk yetistiremeyeceginizi kabul edin, zaten mukemmel insan yok. Ancak iki kisilik hayatiniza mukemmel bir katki olabilir. Endiselenmeyi birakin, bebekler stresi sizinle birlikte yasiyor, ona verebileceginiz en guzel vitamin mineral destegi bu olur.

Genetik test yaptırmanı öneririm insan herşeye hazırlıklı olmalı Bu duyguların geçer çok seversin doğunca Hayatını %100 kısıtlayacak ama kısa bi süre O süreyi bebeğine feda edersen mutlu bir anne mutlu bir bebek

Ben genelde bebek sevmem.8ci aydayim öyle hamile kadinlsr gbi ayy inşallah minik bucuk gibi laflar etmedim. Bebeği konuşturmadım diet uygulamadim bile. Bazen vidyolar izlyorm hevesleneym die sıkıcı geliyor. Hayvan yavrularını insan bebeğincen çok seviyorum. ama bunlar her hamilede olur. Arkadaşmın bebeğnin 2 yaşı var yüzüne bakmyor bebesinin. Ama ona bişey olsa ölüme gider. Herkesin anneliği farklıdır ya.

Echart Tolle'nin teslimiyetle ilgili videosu var youtubeda. Belki faydalı olabilir. Endişe normal hamilelikte ve annelikte ama sizinki biraz fazla gibi geldi. Biraz bakış açınızı değiştirmeye çalışsanız.

Ben de aynı sekilde. Ne hissediyorsun derlerdi hicbisey derdim. Odun derlerdi bana. Doğduğu gün de pek bi sey hissedemedim şaşkındım sanki benim degilmis gibi geliyordu. Zorla emzirtmeye çalışıyorlardı kucagima verip verip. Ama ne zamanki o kalabalık dağıldı 2 hafta sonra evimize gelip basbasa kaldik göğsümde uyumaya başladı iste o zaman hislerim gelmeye basladi. Hele bir de 2. aya yaklaşırken gülmeye sesler çıkarmaya falan başladı asik oldum sanki :)

Kudurmuş it gibi saldırmışsınız bir yorum yaptım diye Sen kimle dalga geçiyorsun hadsiz Anne olamayan kadınlarla mı dalga geçiyorsun Özelimi soruyorsan zatrn evli değilim çocuğum olur mu olmaz mı bilmiyorum henüz Ama bu forumda isteyip anne olamayan kaç tane kadın var O yamuk ağzını düzelt Sen kendin gibi kıronun biriyle evlendin diye benden de aynı şeyi bekleme Hadi ordan işine

Ay herkes 2 sene sonrasi keyf diyo benim cocuk niye ters ya :) 2 yaşina kadar gayet cool takılıyordu vhalla Sal butun gun ugrasacak bisey bulurdu kendine...2 ye bi girdi tepemden inmiyor

Ya işte kanguruya/bebek arabasına koy çık olayı da beni tam anlamıyla rahatlatmıyor. Yine kontrolünde, gözetiminde olması gereken bir yavrucak var. Yani beynin her türlü yine meşgul oluyor.

Evet artik daha sakinim oyle mutsuz bir halim yok hic. Endiseler daha cok saglikli olacak mi, evi nasil dekore etsem gibi konular. Daha iyi olacak insallah, cok sagol canim

Koalina ben de ögretmenim. Ve aynı endişeler bende de mevcut. 30 yaşımdayım. Cesaret edip de çocuk yapamadım. Ya bakamazsam, ya bogulursa. Ya beni kısıtladığı için zır olursam.. ya uykusuz kalıp da çocuğa kötü davranırsam? O yüzden yapmıyorum.

Allahim su an 4 yas bana o kadar kocaman geliyo ki Ben muhtemelen cok kasarim baslarda cunku ailem de olmayacak yanimda. Kaynanayla da nereye kadar? Sonra baslasin bakici bulma derdi. Cok yorucu

Piskolojiniz korkunç Korktum okurken Normal biri değilsiniz psikoloğa gidin Bu kadar çok anne olmak isteyip olamayan kadın varken bu tutumu şımarıkca buluyorum. biraz sert gelebilir ama siz hayatta ne istediğinizi bilmeyen birisiniz. eşinizde garip. o çocuğa acıdım asla mutlu olamayacak sevgi dolu bir ailesi olmayacak. 1Sen

Bende tup bebekle cocuguma kavustum ben bile acaba yapabiliyormuyum diyorum konunun cocugu olmayan kadinlarla ilgisi yok olay cikarmayin

Benimki gecti, su an hatta orgulere falan basladim garip bir sekilde surec ilerledikce, saglikli oldugunu cinsiyetini falan ogrendikce alisiliyor sanirim. Ben 10. Haftaya kadar hic iyi degildim, ilk haftalar zaten 7/24 agliyordum. 10. Haftadan sonra dusuncelerim yumusamaya basladi.

Sevgili Koalina, Konunuzu takip ediyorum. Sizinle aynı durumda sayılırım ancak siz şuan daha iyisiniz. Bende halen hamileliğe bir bebeğim olacağına alışamadım, üstelik planı bir gebelik iken. Kendimi çoğu zaman pişmanlıklar içinde buluyorum, sonra Allahın gücüne gider diye de otutup ağlıyorum. 5 yıllık evlilik, 29 yaş. Halen hazır olamayışım... Üstüne mide bulantısı, herşeyin kokuyor olması, kendimi sürekli halsiz yorgun uykusuz hissetmem... Hayattan zevk alamaz oldum.. Bebeği olacak kişilerin mutluluktan gözleri parlarken, ben adeta mutsuzum... Umarım bende bu süreci atlatabilirim...

Ben iyi bir anne olacağinizi düşünüyorum bu kadar ince detay düşündüğünüze göre ilgili olacaksınızdır:) kendimden örnek verecek olursam çok istememe kaç yil bekleyip olmamasına rağmen hamile kaldığımı öğrenince hüzün kapladi heryerimi eşimden bile soğudum bi ara, kabullenemedim anneme ben hazır değilmişim falanda demiştim nitekim doğdu kızım doğurduğum zamanki düşüncelerimle hamilelikteki farklıydı. Şu andada sevgisi benim için paha biçilemez. Ama hamilelikten ötürü zor bir lohusalık geçirdim size tavsiyem psikolojik destek almanız ayrica Ultrason kağitlarinin hiçbirinide atamadim ben de

Hayatlarımızdaki yoklukların acısı sadece bizi bağlar. Kimse kimsenin acısına göre karar alıp, yaşamak zorunda değil. Bu kadar saçma bir şey olabilir mi? Genç yaşımda anne babamı kaybettim, şimdi anne babasıyla sorun yaşayan herkesi bir güzel topa tutup, gömeyim o zaman bu mantıkla, hepsini de kötü evlat ilan edeyim. Olabilir mi böyle bir şey? Ayrıca anne olmayı planlamamış bir insanın hamile kaldığını öğrenince yaşadığı gel-gitlerin onu kötü bir anne yapacağından bu kadar eminseniz, bile isteye anne olan her kadının da iyi bir anne olduğunu sanıyorsunuz herhalde. Böyle mi durum sizce?

Bekledigimden daha farkli tepkiler verdi. Ben daha kati olacagini dusunmustum ama onda zaten kabullenip hayatina devam etme durumu var. Bende yok. O olayi once kafamda iyi-kotu netlestirmeliyim. O simdi iyi bir cocuk yetistircegiz, guzel bir insan olacak, belki ulkeye cok faydali bir birey olacak, cok eglenecegiz, belki de aradigimiz budur mantiginda. Ben o kadar pembe bakamiyorum.

Canım hayırlı olsun kaç haftalıksın. nehirnil111

Bebeğin hayırlı olsun canım. Seni burdan tanıdığım kadarı ile ben senin çok iyi bir anne olacağına inanıyorum. Sen onu bir gör, kucağına al da o zaman anlayacaksın nasıl bir duygu. Üç tane çocuğum var, bir an bile pişman olmadım ben anne olduğuma..

Duyguların düşüncelerin çok normal e bir de tabi hormonların oyunu. Ben de hayat boyu evlenmeyeceğimi düşünürdüm evlendim, asla çocuğum olmaz diye düşünürdüm şuan hamileyim.. dışardan izlediğim hayatın içindeyim. Çok anne olmaya meraklı biri değildim. Hatta ilk 3 ay mide bulantısı, baş dönmesi, halsizlikle uğraştım. Düşürse üzülmem diye kendimi şartladım. Sonra sonra alışıyorsun anne olma duygusuna, hatta o hareketlerini hissedince içinde mutlu oluyorsun. şuan heran onun için dua ediyorum, sağlıklı doğsun, iyi bir insan olsun, hayatı boyunca ayağına taş değmesin diye :) Olumsuz duygularınızın geçeceğine inanıyorum..

Sizin kadar hassas düşünceli bir insan kötü anne olamaz zaten merak etmeyin :) Yaşadıklarınız da normal. İki evladım var, ikisini de istiyor olmama rağmen endişe ettiğim zamanlar çok oldu. Hele ilk hamileliğim içten içe bana zehir oldu. Zannediyordum ki böyle hamile kalınca sevgi kelebeğine falan dönüşeceğim. Heyecanlanacağım, çocukla konuşup şarkılar söyleyeceğim falan. Hiç öyle olmadı. Olmadığı için de suçlu hissettim. Daha kötüsü de etrafa rol kestim oluyormuş gibi Sonuç, lohusalıkta patladım :)) Çok istememe rağmen normal doğum olmadı Üzerine de bebek ilk hafta meme almadı. Ve ben kendimi odaya kilitleyip, Hem doğuramadım, hem emziremiyorum. Benden anne olmaz. Alın çocuğu annelik yapmak isteyen birine verin, diye de defalarca ağladım :) Sonra eşim destek oldu, mükemmel olmak zorunda olmadığımı, olduğu kadar, merak etme, millet 15 yaşında doğuruyor da bakıyor diye diye beni sakinleştirmeye çalıştı :) Yetersizlik hissi beni en çok yıpratandı. Neyse sonra zamanla, emek verdikçe, bebek gülümsedikçe, her şey çok keyifli bir hal aldı. Kendimce iyi bir anne olmak için çabalıyorum. Daha iyi anneler elbet var ama benim çocuklarımın en iyi annesi benim :)) O yüzden hisleriniz için suçluluk hissetmeyin. Çocuk doğmadan, çocuğa emek vermeden, Ay ultrasonda gördüm ağlamaya başladım, Demek zorunda değilsiniz İlk kalp atışını duyduğunuzda heyecanlanmaz yada heyecan yerine endişe hissederseniz bu da normal. Dayatılan ezberleri boşverin. Herkesin anneliği kendine. Bir de doğum sonrası eğlencesi için Emiyor mu? Diye bir kitap var :) mutlaka edinin :) ben lohusa arkadaşlarıma hediye ediyorum :)

Daha iyiyim, o aglak durum gecti sanirim kabullenmeye basladim. Icim hala kipir kipir degil ama mutsuz da degilim en azindan.

Daha cumartesi sabahına kadar hamileydim. Hemde 15. hafta Ben cok saglikli bir hamilelik yasiyorum zannediyordum. 13 sene sonra 2. Cocugu istedik. Ekim ayinda 1 dusuk yasamistim. Ama o daha kandı bisi anlayamadik. 2. hamileligimde ise 13. Haftada bebeğin kalbi durmus. Ben cumartesi sabahı kanama olunca doktora gidip ogrendim. 1.5 hafta olmus öleli. O kürtaj kelimesi okadar soguk ki. O evreler bebeğinin alinmasi. Perişan olduk. Ameliyathanenin soğuk yuzu. Zorunlu bir kurtajdi benimki ama cok agladim. Bunu bilerek bebeğine kendine yapan nasil dayanir ki dedim. Bence iyi dusunulmeli.

Büyük oğlum beş yaşında hala yeteniyorum annelik sana gelmiş bence boşuna çırpınma ileride o adamın ilgi sevgisi ve bakımına çok ihtiyacın olacak adamı Yıldırtma minik tekmelerini atıncabu mucizeye şok olacaksın bakma konusu da annen ya da kaynana baktırırsın olur biter kız çocuksuz olur mu beya ölene kadar aynı adama bak bak dur nereye kadar çocuk aile yapar rabbim tüm isteyenlere tez zamanda nasip etsin psikoloğa da git tabiki

Koalina, geçecek. Çok klasik, belki anlamsız ilk etapta ama bana göre çok da sihirli bir kelime. Emin ol hepsi geçecek. Sen yavrunu kucağına alacaksın, şu dünyadaki en tarifsiz duyguyu, en karşılıksız sevgiyi, doğuştan en manikürlü tırnakları , en güzel yüzü, en şirin ifadeyi göreceksin.. en içi dolu kelimeyi duyacaksın: anne:) sonra bebeğin sana oyun arkadaşı olacak.. iyi ki doğurmuşum seni çocuk diyeceksin.. buralara gelene kadar çok yorulacaksın, uykusuzluktan zombi olacaksın, kendinden geçeceksin ama her defasında ertesi güne unutacaksın.. Not: planlı bebek istememe rağmen doğumdan sonra ne kadar zorlandığımı bir ben bir Allah bilir.. hala gün içinde çoğunlukla yakama yapışık bir bebeğim var ama tahammaül konusunda şöyle düşünüyorum: ben de öğretmenim. Gün içinde kaç saat başkalarının çocuklarına tahammül edip, tolere edebiliyorsam kendi çocuğuma bu konuda haksızlık etmemeliyim. O bir emanet, nimet. Dediğin gibi Allah'tan bir işaret belki son zamanlarda yaşadıklarının üzerine. Ayrıca ultrason filmi saklamak falan benim de hiç üzeri de durmadığım şeylerdi. Kıstas da değildir kesinlikle bebeği önemseme konusunda.

ben isteyerek planlı hatta tedavi ile hamile kalmama rağmen benzer düşünceler oluştu. ya bakamazsam ya yetersiz olursam vb. ama başaracağım. başaracağız. bizim ne eksiğimiz var Koalina hadi zıbın bakalım netten geçici düşünceler bunlar. 14. haftama geldim geçti bile o düşünceler

Siz aslında şimdiden bebeğinizi düşünmeye başlamışsınız, onun adına endişe duymak, yetip yetemeyeceğinizi düşünmek anneliğin bir parçası değil mi zaten? Bir de hamilelik hormonları ilk başlarda böyle duygular yaratabiliyor. Kendinizi suçlamayın. Annelik öyle güzel ki, en istemeyen bir kadın bile başına böyle birşey geldiğinde o büyülü atmosfere kaptırır kendini diye düşünüyorum. Lohusalık sendromu yaşayanlar ve bebeği istemediğini düşünen arkadaşlarım bile zamanla bebeklerini her şeyin üstüne koydular. Dilerim siz de bebeğinizden vazgeçmezsiniz... Bir de daha doğmadan son haftalarda bir özlem hissediliyor ki insanın aklı almıyor!...

Insallah, tesekkur ederim :)

hangi bebek anlattı bu masalı?

Koalina kitaba basladin mi?

Ben de planli hamile kaldim. hamileyken boyle bi endiseye kapilmadim ama dogup bagirmaya baslayinca cok korktum hem cok seviyordum hemde beceremem diye korktum. benim psikolojik rahatsizligim ikimizin hayatini cok zorlastirdi tedavi oldum simdi iyiyim. ama oglum cok inat cok hareketli dedigim dedik bir bebek gurbetteyim kimsem de yok bazen cok bunaliyorum ama hic pisman olmadim. cunku oglum benim canimin ici Önceki

Bi bitmediniz onno olomoyonlor

Çok da tın Gerçekleri söyleyince ban tabi Sizin bütün işiniz burası sanırım Çıkıyorum zaten vaktim yok İşim gücüm var Bide çocuk gibi şikayet etmişler koptum valla Komiksiniz ve ağır işsiz

Kız çocuğun olsa ne olacak el kadar o da yanında olacak Ronron77 Beni yaradan elbet yolumu

Ben iki cocuk annesiyim ve planli hamile kaldim. Lakin söyle birsey var: her kadin böyle düsüncelere kapilir. Acaba iyi bir anne olabilirmiyim? Hayatim nasil degisir felan. Ama ben hicbir zaman. En yorgun ve bitkin zamanlarimda bile anne oldugum icin pisman olmadim. Hayatiniz degisiyor ve siz biraz arka plana geciyorsunuz. Ama evliligim de kötü etkilenmedi . Kendinizi baski altina almayin. Kendini sorgulayan birinden kötü anne olmaz bence

Çocuk sahibi olmak için tedavi oldum çok da istiyordum 2 yil sonra şükür ki oğluma hamile kaldım çok ama çok sevindim ama inan ki benim de böyle bir dönemim oldu :) hiç dert etme bunlar hep hormonların etkisi :) oğlum doğacağı zaman böyle birden çok sevicem direkt ana moduna gireceğim zannediyordum ama yine öyle olmadı :) sadece aramızdaki bağ her geçen gün artıyor :) şimdi 20 aylık ve kendimce iyi bir anne olduğumu düşünüyorum:) Allah bağışlasın yavrunuzu inşallah sizde iyi bir anne olacaksınız :) şimdilik bu kaygı normal :)

Öncelikle sakin olun, her bilinçli anne bu duygu ve düşünceleri yaşar. Şu anda içinde bulunduğunuz duruma odaklanın. Kalp atışını duyduğunuz an birçok güzel duygunuz başlayacak o an olmazsa hareketlerini hissettiğinizde o da olmadı kucağınıza alıp gözlerinizin içine baka baka emmeye başladığında. Siz bakmayın çocuğunu bırakıp kaçanlara, onlar kendi ruh hallerini iyi özümseyip bir çok noktada kendilerine yardımcı olamadıklarından böyle. Bir psikologdan destek alın, facebookta "danışman anne " diye bir sayfa var ona göz atın, herşey güzel olacak inşallah :)

Bunlar çok uç örnekler bence zihnini kirletmemelisin. Sana faydası yok aksine zararı çok.

Zamanla kıvama geliyorlar merak etme. Görmemişin oğlu olmuş modundan çıkıyorlar :) sağlıkla büyüt minnoş kızını..

Çok isteyerek hamile kaldım ikinci kontrolde kalbinin durduğunu ögrendık Diğer aya tekrar istedim oldu, herşey yoluna ilerlerken kendi kendimi yedim. Ya kalbi durursa ya birşey olursa diye her hafta doktordaydım. Hareketlerini hissedince bir nebze rahatladım. Gün gün, hafta hafta sayarak büyük sabırsızlıkla geldim doğuma Doğumum cok zordu saatler sürdü bebegımı kucağıma aldığımda kokusunu duyunca da hiçbirseyi unutmadım Zamanla alışırım heralde dedim 1 ay oldu yok hala içimde öyle anlatıkları gibi bir sevgi 40 gün oldu yok bu kadınlar anneliğide abartmış dedim iyi olsun sağlıklı olsun yeterdi benim için 2 aylık oldu yok. Ya ben diğer anneler gibi herşeyimi veremem evcilime duydugum gibi bir sevgi bu dedim. Taa ki 3. Ayına yaklaşana kadar gözlerimin içine anlamlı bakıp iletişime gecene kadar... Suan 5 aylık kalbim sevgiden patlıcak gibi Kendine zaman tanı doguncada hemen herşeyin olamayabilir Annelik hergün yeniden aşık olmakmış.. Önceki

Lütfen rahatlamaya bakın. Şuan hormonlarınızdan kaynaklı çeşitli ruh halleri içindesiniz. Kendinize ve eşinize bu şansı tanıyın. Bakın istemiyorum diyen adam nasıl da heyecanlı aslında ve düne kadar seninle aynı duygulardayken, hamile kaldığını öğrenince üzerine titriyor. Aynı heyacanı senin hissetmediğini gördükçe de üzülüp bu tavırları sergiliyor olabilir. Öğretmenmişsiniz ne güzel. Eşinize tahammülünüz varsa evlada onun on katı tahammül oluyor. O kadar başka ki. Doğup kucağına aldığında kendine kızacaksın neden bu kadar gecikmişim diye.