Bence o kadar vaktiniz yok. Annenizi cani ile yalnız bırakmayın derim.

20 günlük şehir dışına gidecegim iyice düşünüp karar vermek istiyorum..

Ben böyle konuşan birini duyunca afallıyorum. Ablacığım 'Türk kadını' dediğin üşengeç değildir, cesaretlidir. İstisnalar kaideyi bozamaz.

Değil malesef.. Cocukluktan beri yapmadigi kalmadi bize.. Ofkeside sevgiside siddetli.. Vicdanim el verse bir dakika durmam ama allah korkum agir basıyor babandir diyorum. Bende klasik türk kadiniyim anlayacaginiz..

Bende sizinle ayni seyleri yasiyorum aile konusunda tek cocugum uzakta yasiyorum arada eve geliyorum hersey berbat evde hergun kavga ne bi dostum var ne arkadasim care bende bilmiyom oyle yasamaya calisiyorum iste

Benzer durumdayiz.. Senin tek avantajın artık onlarla birlikte yasamiyorsun. Ben evden uzaklasmak icin vardiyali calismaya bile katlanacagim yeterki biraz huzur bulayim.. Evelny

Merhaba arkadaslar.. Burasıda olmasa derdimi kime anlatırdım bilmiyorum. Ben 30 yaşında hala ailesiyle yaşayan çalışan bir bayanim. Babam baskıcı, sinirli anneme şiddet uygulayan ama benide kendince seven biri. Buarada tek cocugum. Annem ise klsik pasif türk annesi. Yıllarca onların siddetli kavgaları arasinda büyüdüm tıpkı bugünkü gibi. Egitim icin sehirdisindaydim bayram icin eve geldim ailemi de alıp bir yemeğe gidelim dedim burnumdan geldi. Babam yapmadigini birakmadi bize. Yok burada oturulmaz burda aile yok bilmem ne.. eve gözüm yaşlı döndüm evde ne huzur var ne baska birsey. Akrabalardan zaten hayır yok. Böyle bir ortamda yetistigim icin sosyal yasantimda da başarılı degilim. Arkadas ortamında hersey yolunda giderken birden hircinlasiyorum kendimi kapatıyorum yada onlara herseyimi anlatarak eglence malzemesi yapıyorum kendimi.. Dostum diyebilecegim kimsem yok. Beni begenen isteyen bir sevgili adayi bile yok. Kendimi ifade edemiyorum insanlar derine inmeden beni taniyamiyorlar bunun icin firsat veren bile yok. Ne yapacagim bilmiyorum o kadar yalnizim o kadar kimsesizim ki... Kime anlatayım derdimi kimin kapisini çalayim? Artık evlenebilecegimi de düşünmüyorum.. Yoruldum, tukendim... Cokmu sey istedim bu hayattan biraz sevgi istedim mutlu bir aile istedim. Candan dostlar istedim. Seven bir es istedim.. Ne cok sey istemisim meğer elimde işimden baska gic birsey yok.. MissCherryBlossom

30 yıldır çare arıyorum bulamıyorum.. Bosansalar bu saatten sonra ne olacak annemi yanima alip ayri eve çıkayım desem benim hic mi hayatim olmayacak? Ne yapacagimi sastim kaldim o kadar çaresiz hissediyorum ki kendimi.. Evelny

Baharcım tonla boşanan kadın var hiçbiri bu şekilde düşünmüyor O size kötü davranırken sizi hiç düşünmüyor, siz niye onu düşünesiniz ki? Kendinizin kul hakkına girmeyin.

Ben kendi hallerine birakiyorum.. Bosansalar 30 yil olmus.. hic takmamaya calisiyorum babami da annemi de seviyorum oyle ayri bir odaya gidip oturuyorum guldurup eglendirmeye calisiyorum buzlar erisin diye.. Bilmiyorum ki bana da zor

Annen boşansın ayrı eve basın kaçın Boşanmasa da beraber gidin ayrı ev tutun bu adam çekilecek dert değil

Eğitiminize sımsıkı sarılıp, annenizi de yanınıza alın. Babanızın da boynu altında kalsın.

Cevremde cesaretim ve hayata karsi verdiğim mücadele ile taninirim ama söz konusu kişi baban olunca o cesaret gidiyor iste.. Herkese karsi dimdik duran ben babama yeniliyorum. Hersye ragmen seviyorum onu o da beni cok seviyor. Sinir hastaligi var bariz belli cunku yaptiklarindan bir saat sonra kendini affettirmek icin ugrasiyor. Keske kabul etse bir psikologa gitse bizide böyle durumlara getirmese Evelny