Arkadaşlar Allah herkesten razı olsun, beni iyi anladığınız için ve şuan ki psikolojik karmaşam içerisinde sizin yorumlarınızla kendimi daha da sorgulamamı sağladınız.. Doğum sonrası depresyon demek yerine evlilik sonrası demek daha doğru olur çünkü sorunlarımın temeli o günlere dayanıyor, doğumla birlikte şiddetini arttıran bir karmaşık psikoloji bozukluğu içerisindeyim. İlaç+psikolog tedavisi gördüm bu tedaviyi almak istemekte ki sebep ise şu; evet benim sorunlarım var ve bunun en önemli çözümü ayrı eve çıkmak ancak "ayrı eve çıkmak için zamana ihtiyacım var ve bu zaman zarfında akıl sağlığımı kaybetmeden nasıl sabredebilirim " sorusunun çözümüydü.. Borç ödemekten o kadar çok sıkıldım ki vadeyi kısaltıp bir an önce bitirmek ve bir süre çalışmayarak borçsuz sadece eşimin maaşı ile geçim sağlayabilmek benim esas amacım. Diğer çözüm sunan arkadaş için şöyle söyliyim; vadeyi uzatıp daha az borç taksidi ödersem aynı zamanda ayrı eve çıkarsam; sonuçta o borç ve diğer masraflara sadece eşimin geliri yetmeyeceği için yine çalışmak zorunda olacağım ve kızımdan yine ayrı kalacağım hem de en önemli eğitim döneminde.. Çocukların en kolay dönemi ilk 1 yaş ve en önemli zamanları 1 yaş sonrası, bende kızım 1 yaşına girmeden çok çalışıp borçları kapatıp kreş yaşına kadar da çalışmayıp kendim bakıp büyütmek istiyorum. Bir de yorumlar da borç o kadar gelirle nasıl kapanmadı denmiş, ayrıntılı yazdığım yorumda iki aydır o kadar gelirimiz olduğunu daha öncesinde 7 ay işsizlik yaşadığımı borcu hiçbir şekilde ödeyemediğimizi yazmıştım. Benim şuan yaşadığım esas sorun; evet herşey düzeldi, eşim bana ve kızına çok bağlı ama ben de birşeyler bitti.. Yeşermiyor, yeşertmek istiyorum ama içimden gelmiyor. Ve bu duygusuzluk kızıma da yansıyor.. Ona görevlerimi fazlasıyla yerine getiriyorum ama duygu yok yaa lanet olsun duygu yok!!!! :'( E

Sevmediğiniz bir eş,, yaşamak istemediğiniz bir hayat ben sizin depresyonda olduğunuzu düşünmüyorum. . istemediğiniz bi hayatı istemediginiz insanlarla yaşadığınız için bunu hazmedemediginizi düşünüyorum çünkü aklınız başka hayatlarda. . Allah evlatla imtihan etmesin gidin bi hastane köşesine orada evladı hasta diye perişan olmuş anneleri bi izleyin ve halinize sükredin. . Sizi kırmak asla istemem yanlış anlamayın beni sadece bazı şeyleri göremiyorsunuz ama görmeniz anlamanız şart çünkü geçen zaman geri gelmiyor o masum meleğin sadece sizin anne sevgini ze ihtiyacı var.. E

Yaa benim 3 çocuğum var. 3 üne de bebeklik dönemlerinde resmen aşık olmuştum. İşe gittiğimde böyle bir bakışları, gülüşleri, kokuları aklıma gelirdi. İnanılmaz özlerdim. Şimşek üstüne şimşek yani. Hala da öyle. İnsanın çocuğunu hele masum bir bebeği sevemeyeceğine inanmıyorum. Ama psikolojik sorun varsa olabilir tabi.

Ben buna ınanmıyorum hatta cok sasırdım bu sekılde dusunmenıze Ben cok ınanclı bırı olmamama ragmen o zaman ılk dogum yaptıgımda cocugumu gordugumde onu yıllardır tanıyormusum gıbı hıssedısımın yanında, resmen hıssettım Allah var idi. Dünya uzerinde ne yaparsanız yapın asla ama asla Alllah izin vermedikce o cocugu dunyaya getıremezsınız, Allah yoktan var eder. 6 parmagın olur bırını aldırırsın ama bır tane parmak yapamıyorlar. saçın dökülüyor, yerine gelmiyor. Annelık hislerim onun benimle var oldugunu öğrendiğim an bende oluşmaya başladı, bütün hayatımı yememi içmemi ona göre yaptım ve hçi gocunmadım fakat ben cok isteyerek anne oldum ve zorla oldum oyle soylıyım. Benimde oglum suanda 5.5 yasında her sabah yaırm saat bır saat evde evladımmm yavrummm gibi sesler yukselıyor. yanlış anlamayın siz yasamıyorsunuz dıye yazmıyorum. ben dunyada belkıde sadece cocugumu sevıyorum. onun benı sevıp sevmemesıyle cok ta ılgılenmıyorum. Ben çocugumdan kendimi asla ayrı düşünemiyorum. Şunuda eklemem lazım, bende calısıyorum ve mutlaka yanımda gün içinde ondan bişeyler olmasını saglıyorum cogunlukla cantamda kalan bır oyuncak veya corap. Şaşırdım

çok üzüldüm gerçekten.. yapılacak tek şey başka bir eve çıkmak... günümüzde artık çoğu anne çalışıyor ve bebeklerde annelerine babalarıda düşkün oluyorlar.. sizdeki olay bebeğin ona karşı hissedemediklerini hissetmesi... onu gerçekten sevmelisin.. canından can o senin..

Bence öyle annelik duygusu diye bir şey yok O insanların kendini avutma tanımlaması Oğlum 5 yaşında benim de öyle abartılan bir annelik duygum yok hiç olmadı Ah yavruuum ne güzel kokuyor ay canımmmm içime geri soksam vs demedim O da bir birey ben doğurdum diye çooook özel değil Bir de ben zorunlu sevgilere inanmam ben çocuğumu çocuğum beni seçemez o zaman aramızdaki bağ sevgi değil Sevgi tercih edilebilen kişilere duyulur Yoğun çalışıyorsunuz Kv hep hayatınızda eşiniz çalışmıyor mu ikinci işi o bulup akşam o çalışsın Muhasebe kafayı yorar bir de bu düşünceler sizi daha da gerer uzaklaştırır gerekirse profesyonel yardım alın

Bende ilk doğurdugumda annelik duygusu hıssedemedım.. Ne zaman gıtcek, ne zaman normal hayatımıza doncez diye bekliyordum.. Ama azcık bi ateşi çıksın dünyam kararıyordu.. Lohusalığım kaynanamda gecıyordu.. sebebi bu sanırım.. Cunku evıme geçince normale döndüm.. Simdi 2,5 yasında..1sanıye bıle ayrı kalmadık sımdıye dek.. herseyım o benim❤

Öncelikle yaşadığınız sıkıntılara üzüldüm. Sizden çok farklı biriyle evlendiğiniz için evlilikle ilgili hayalleriniz gerçekleşmemiş. Paylaşmak istediğiniz şeyleri paylaşamadıkça ve eşinizle ortak bir paydada buluşmak için çaba görmeyince aranızdaki mesafe büyümüş. Siz eşinizin çevrenizdekileri uzaklaştırması sonucu hepten tek başınıza kalmışsınız. Bunun üzerine mutlu evlilikleri bile zorlayan maddi sorunlar ve kocanızın ailesi ile birlikte yaşama mecburiyeti eklenmiş. Sanırım psikolojiniz zaten bozukmuş, bir de üzerine beklemeden ve istemeden hatta boşanmak üzereyken hamile kalmışsınız. Şu anda yaşadığınız genel hissizlik ve çocuğunuza karşı hissetmeniz gerektiğini düşündüğünüz duyguların yokluğu sanırım Doğum Sonrası Depresyon belirtisi. Doğum öncesi zaten psikolojiniz bozuk olduğu için tetiklenmiş veya artmış olabilir. Mutlaka bir doktora başvurun. Eşinizin size destek olması ve çocuğunuzu yetiştirirken ailesinin müdahalelerine karşı sizi koruması lazım. Çok çalıştığınız için çocuğunuzdan uzak kalmanız ve kızınızın ona sürekli bakanlara daha yakın olması normal. Sizin kötü bir anne olduğunuzu göstermez. Kendinizi suçlamayın ama tedavi olun ki hem siz daha sağlıklı bir anne olun, hem kızınızı daha sağlıklı büyütün. İnsan vücudu kendini korumaya programlanmıştır. Şu anda içinde bulunduğunuz genel hissizlik hali vücudunuzun sizi derin bir depresyondan koruma mekanizması olabilir. Daha kötü olmadan lütfen yardım alın. Kolay gelsin.

Iyi de bu ne borcu böyle Yıllardır ödenemeyen Asgari ücreti biliyorsunuzdur bu gelirle nasıl ödenmez hem de evinizin kirası dahi yok Bana kalırsa borcu kısaltacağınıza kıraya çıksaydınız huzur daha önemli 3000 borç 500 kira 1000 bakıcı olurdu Sen 6000 eşin 2600 kazanıyor ve Kv ile oturuyorsun eşin tabii ki pazarda limon satmasın ama gelirinizde uyumlu yaşayın borçları toplu kapatıp uzun vadeli kredi alın düzenli ödeyin ama size ait hayatınız olsun Bana anlatmadığınız ya da uzun olur diye yazmadığınız bir şeyler var gibi geldi CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

Bence annelik duygun var.. sadece su on planda değil.. cunku kafanı karıştıran senin canını sıkan başka şeyler var.. Misal ben eşimle küsünce kızıma ogun odaklanamıyorum.. verimli olamıyorum vicdan azabı çekiyorum o uyudugunda.. Sende zihnini rahatlattığında ve bebeğinle daha çok vakıt geçirdiğinde anneliği anlayacaksın.. ama önce kendı evonıze cıkmanız lazım.. D damdan

Ben ciddi bir depresyonda oldugunu dusunmedigim icin yazdim. Cunku ciddi bir depresyon gecirse cocugunun sorumlulugunu dahi alamazdi. Sorunun cozumu esi cocugu ve kendisine ait bir evi olacak eger yine duzelmezse gitmeli doktora. Yani ilac almak her zaman cozum degildir. Benim babamda kullandi mesela ama cozumu baska bir seydeymis bazi seyler kafada bitiyor diyorlar ya oyle. mrsmile California dreaming.. tek ayak

borcunuz gercekten cokmus. bunlar dügün icin yapilan borclarmi? sizin icin cok zor ama bi 6 ay daha sabredin, sonra ayri bir eve cikin, bu süredede ne istediginizi iyice düsünün. esinizle anladigim kadariyla bi sorun kalmamis esiniz asikmis sizede kizinada... sizde biraz kendinizi dinleyin bakalim... belki bu Zaman icinde hayattan ne beklediginizi daha iyi anlarsiniz. Time Traveler Hope is a good thing and no good thing ever dies tek ayak

eşinizin bebeği aldırmak istemesindeki sebebi anladım konunun sonlarında.. hazır değilmişsiniz gerçekten. bir şeyi anlayamıyorum, boşanmaya karar vermiştik ki hamile olduğumu öğrendim diyorsunuz. demek ki 3-4 hafta öncesinde o kadar büyük sorunlar yoktu ki özel yaşantılarınız devam ediyormuş. eşimden ayrılmak istiyorum, bebeği alıp gitmek istiyorum demişsiniz. bebekle bağ da hissetmiyosunuz ama. tam olarak beklentilerinizi kafanızda somutlaştıramamış olduğunuzu düşünüyorum. kendi içinizde yaşadıklarınızın asıl sebeplerini keşfedebilmeniz için iyi bir Psikolog ile görüşmeniz gerektiğini düşünüyorum.

annelik duygusunu hissedemeyişinize çok üzüldüm. ben yeni teyze oldum ve telefondaki fotoğraflarına bile içim gidiyor yeğenimin. benim kardeşimin bebeği ama sanki benim gibi hissediyorum. bayramda gidip seveceğim için şimdiden heyecanlıyım D damdan

Benim de hayatım ona endeksli yemem içmem gezmem Şu an hızlı trendeyiz birlikte zira o binmek istedi Eskişehir Ankara yolundayız Burda çocuğu bırakıp tatile gideyimcilere vs ilk karşı çıkanlardan biriyim 5 yaşında sadece iki gece ayrı kaldık o evde babası ile ben iş için otobüste Ama şimşek mimşek yok Anne ve çocuk arasındaki zorunlu bağa ilişkin görüşlerim eskiden beri aynı ortaokulda da böyle düşündürdüm yani Babam kalp krizi geçirdi kurtaramayız demişler biz annemle konuştuk vs ama dövünmedik bağırıp çağırmadık herkes siz danimarkalı soğuk insanlar mısınız dediler Ben böyleyim yani çocuğum için çoğu kişinin fedakarlık dediği şeyleri herhangi bir fedakarlık olarak görmeden yaparım ben kendimi onun için özverili hissetmem Ama öyle ahu yavrum moduna da giremedim yani herkes az büyüsün girersin dedi 5 yaşına geldi giremedim belki ergenlikte girerim ya da gelinden kıskanırım

mali müşavirim diyorsun ve akşamları öğretmenlik yapıyorum diyorsun e haliyle eşinde çalışıyormuş öyle sürekli dışarılarda gezen bir aile de değilmişsiniz, nasıl bir borçmuş bu bitmeyen şaşırdım doğrusu. benim bildiğim kadarıyla mali müşavirler hatrı sayılır maaş alıyorlar. Gerçi o evden taşınsan bile çalışmaya devam ettiğin sürece çocuğuna mecbur yine kaynanan bakıcak mecbur giderken ona vereceksin çocuğun ona alışmaya devam edecek. bir çocuğum yok ama kuzenlerimin çocuğuna bile öyle kanım kaynıyor ki öpmelere doyamıyorum annelik duygusunun olamayışına üzüldüm doğrusu bence önce bir psikolojik tedavi al çünkü lohusalık depresyonunu atlatamamışsın gibi görünüyor. E

Doğum sonrası depresyonu var bence. Yardım almalısınız. Sonra da eşinizle ayrı eve çıkın. Yine olmazsa ayrılın derim. millan la havle vela isla

ben sizin yaklaşımınızı daha sağlıklı buluyorum. çocuğum yok ama olursa sizin gibi hissederdim. bazı insanlar daha soğuk kanlı olabiliyor. bir de çocuğa çok aşırı ilgi göstermek, onun da kendi kişiliğini oluşturmasını engeller bence.

Net rakamlar ile konuşayım, borç toplamda ilk evliliğimizde 60-70 bin tl arasındaydı. Evliliğimizin ilk senesinde 3-4 aylık bir işsizlik yaşadım eşimde çalıştığı bankadan sadece 1300 tl maaş alıyordu ve bizim aylık ödememiz gereken borç ortalama 3000 tl civarındaydı.. İşsizlik döneminden sonra bir işe girdim orada 3000 tl maaş aldım aynı zamanda kiradaydık ve ikimizin geliri ile aysonuna ancak ulaşıyorduk sonra eşime biraz baskı yaparak bankasını değiştirmesini istedim ve değiştirdi maaşı 2600 tl oldu tabi bu zaman diliminde ben hamile olduğum için hastane masrafları falan da var ikimizin maaşı tam tamına yetiyordu. Doğum izninde toplam 7 ay işsiz kaldım ve benim üzerime olan borçlar avukatlık oldu eşimin maaşı yetmedi çünkü, tabi faizi cezası falan derken biraz da üstüne eklendi artı bebeğimin masrafları da.. iki aydır çalışıyorum aylık toplam gelirim 6 bin tl, şuan maddi açıdan iyiyiz ama ben çalıştığım sürece ve borçları yapılandırdık her ay 4500 tl ödüyoruz iki aydır böylelikle vadeyi kısalttık sadece 6 ay kaldı borçların bitmesine.. Bu borç sorusunun çok sorulacağını tahmin ettiğim için ayrıntılı anlattım.. Psikolojik tedavi gördüm ama çözüm olmadı ne yazık ki benim için millan la havle vela isla

Yok babanı kaybetmedim kurtuldu o Olay da geçen sene idi örnek olsun diye yazdım uçlarda duygularım yok manasında Dün ben yazışmayı bırakınca oğlum ile trenden indik otobüse bindik yanınıza da genç nir anne oturdu Kucağında 1 yaşlarında oğlu vardı uyuyordu kadın uyuyan bebeği öpüp çekiştirdi kucağına bastırdı kokladı mıncıkladı vs vs sonunda uyuyan çocuğu uykusunda rahatsız ede ede uyandırdı Sonra da ah yavrum nidaları ile sevdi otobüste Benim kastettiğim bu abartılı duygular Hani elini ağzına soktu ağladım vs diyorsunuz ya bu bana göre çok uç bir davranış ama bana göre öyle belki de çoğunluk böyledir Oğlum 11 aylık yürüdü biz bunu doktora bile özellikle söylemedik çooook önemli gelmemişti çevremde görüyorum çocuk yürüdü diye anneler. Mutluluktan uçuyor vs yani rutin benim için özel bir duygu yaratmıyor A

Ben herkezi aynı sanıyordum yanı bir süre sonra o sevinci kaybetmiş insanlar tanıdım malesef hayatımda ama o dogum sonrası evet bahsettıgınız o şimşeğin çakmamasını hç duymamıştım. çok üzüldüm konunun gerisinin önemi yok benim için başınında hatta. genel olarak elinizdekiyle yetinmek istemiyorsunuz gibi geldi bana inanın umurumda değil. hasta oldugunuzu dusunuyorum galıba D damdan

canım ne borcu bu bunca sene bitmemiş. çık ayrı evini kur yeni düzen yeni hayat. Kira veremeyecek durumda değilsindir herhalde. senin tek sorunun eşinle baş başa kalamamak daha evlilliği algılamadan yaşayamadan kavgaya tutuşmuşsunuz. üzerine de bebek gelmiş.

Bazı insanlar o kadar güçlü oluyor ki, "depresyona girme lüks"leri bile yok! Bence siz de bu gruptasınız. Kendinizin o kadar farkındasınız ki, annelik duygum yok diye kendinizi sorguluyorsunuz. aksine o duygu sizde var. Ama hayatınızda yaptıklarınızı anlamlandıramıyorsunuz muhtemelen."Ne için yaşıyorum, ne için çalışıyorum?" Daha evlenir evlenmez 60-70 bin borç? Ben buna takıldım daha çok. Olmuşla ölmüşe çare yok tabi de.. Eşinizin geçmişten bir borcuysa, erken yaşta ne aceleniz vardı evlenmek için? Evlilik dolayısıyla yapılmış bir borçsa, ne gerek vardı? Sevginiz bitmiş.. eşinize saygı da duymuyorsunuz muhtemelen. Hem kapasitesi yok, sizden az kazanıyor, hem de daha iyisi için çabalamıyor. sizi ailesiyle yaşamaya mahkum ediyor. Ağır bir depresyon geçiriyor olabilirsiniz, bu donukluk, hissizlik hali ondan kaynaklanıyor olabilir. Nikki

Doğum sonrası depresyonu öyle kendi kendinin psikoloğu olarak aşılacak bir durum değil maalesef. Çok ağır olabiliyor ve ağır sonuçlara da yol açabiliyor. . Biliyorum çünkü ben hafifini yaşarken neler çektim. Doktor bana sen daha hafifsin aylarca hastanede yatanlar var bunun için demişti. Hafifi buysa ağırı nasıldır kim bilir diye inanamamıştım. Yazılanlardan bence konu sahibinin ciddi bir depresyonda olduğu ve yardıma ihtiyacı olduğu çünkü bu sorunu kendi kendine çözemediği de görülebiliyor. İlaç alması gerekiyorsa almalı ki çocuğuna faydası olabilsin. CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

Merhaba herkese, Uzun bir yazı oldu ama içimden gelenleri karşımda birisi varmış gibi anlattım.. Belki de yüzleştim.. 26 yaşındayım. 22 Haziran 2013te evlendim. Beklentilerim olan ama beklentilerinin neredeyse hiç biri oluşmamış içi öfkeyle dolu bir Anneyim. Çok fazla vicdanlı ve çok fazla merhametliyim ama bunların yanında sevgi doluyum diyebilir miyim bilmiyorum hatta galiba değilim bile diyebiliyorum. 17 yaşından beri çalışma hayatındayım şuan Mali müşavir ve Muhasebe öğretmeniyim, sıcak kanlı, insancıl ve haraketli bir yapıya sahibim. Evlendiğim günden beri ilk yılımız eşimle ma'nen çok şiddetli geçimsizliğimiz vardı kaç kere boşanmaya kalksakta yaşanan çok az diyebileceğim iyi günlerimizin hatrına hep şans verdik evliliğimize.. Yeni fark ediyorum eşim kendine ve bana şans verdi ama ben hiç bize şans vermemişim hep evliliğimize şans vermiş donuk bir aile hayatı yaşamışım.. Evlenirken ne eşimde ne de bende maddi hiçbir birikim olmadan kredi çekerek borçlanarak evlendik. Hayatında hiç borç ödememiş, kazancının bir kısmını ailesine verip bir kısmını kendisi harcamış ve tamamen olmasa da kısmen özgür yaşamış biriydim. Eşimden beklentim maddi hiçbirşey olmadı ama yapımdan ve yaşımın genç olmasından olsa gerek sürekli arkadaşlarımızla olalım, gezelim eğlenelim istiyordum ve eşimde benden 8 yaş büyük ve bu isteklerimi zamanında fazlasıyla yaşamış biriydi evlenince de aynı olacağını düşünmüştüm- bu yüzden eşim haftaiçi akşamları asla dışarı çıkmaz haftasonu ise bence sıkıcı o ise keyif verici tarihi gezileri yapmamızı severdi. Arkadaşlarımı eleştirir sürekli siyasi ve dini inanç gözüyle ayırır, hep kendi penceresinden haklı ve haksızı ayırt ederdi ve bu yüzden en yakın dostlarımla görüşmeyi kestim.. Yalnız ve içine kapanmış, sürekli ağlayan, hayatından memnun olmayan, sürekli sorun çıkaran bir kadın olmuştum. Aslında biz gerçekten BAŞKA DÜNYALARIN İNSANIYDIK.. kültürel farklılığımız o kadar çoktu ki.. Ben Tesettürlü fakat sosyalist düşünceli biriyim ve ailemde öyledir, eşim ve ailesi ise rahat giyinen pek tesettürün yer almadığı ve milliyetçi görüşü olan aşırı sağ kesimli bir aileydi. Ben küçük yaşta iş piyasasından olmamdan ötürü genç yaşta "fazla bilmiş" o ise "fazla bilmemiş" biriydi. Ben neysem öyle davranır içi dışı bir hatta fazla dobralık yüzünden karşındakini kırabilen bir özelliğe sahibim, süslü kelimeleri sevmem ve "herkes kendi hayatıyla ilgilensin" modunda yaşayan biriyim. Eşim ve ailesi ise sürekli birbirlerinin hayatına müdahele eden, kibar, süslü kelimeleri seven, aşırı kırılgan yapıda ve resmi bir ailedir. Sözün kısası Kültürel farklılığımız ciddi boyuttaydı ve bizim topluluğumuz ve aynı zamanda kadının içgüdüsel duyguları sebebiyle onlara uyum sağlaması gereken kişi bendim.. Evliliğimizin 8. ayında maddi sıkıntıdan dolayı ailesinin evine taşındık sadece eşimin annesi ve babasının yaşadığı eve. Taşınınca belki düzelir dediğimiz ciddi boyuttaki tartışmalarımız hiçbir şekilde düzelmedi ve aynı şiddette devam etti ve anladık ki biz birbirimizi sevmiyoruz boşanmaya kesin karar verdiğimiz dönemde beklenmedik bir şekilde hamile olduğumu öğrendim. Benim o kadar çok sevindiğim ve mutluluktan kendimi ifade edemediğim bir haberdi ki, eşim aynı sevinç içinde değildi. Aldırmak istedi, kendince haklı sebepleri vardı ama ben asla yanaşmadım. Karnımda henüz hissetmediğim bebeğime sarıldım, yaşama sevincim oldu.. Yaşanan bütün olumsuzluklara rağmen rahat bir hamilelik geçirdim tabi bu süreçte eşimle aram düzelmişti, eşim bana aşık olmuştu bi dediğimi iki etmiyordu, kızı daha doğmadan ona da aşık olmuştu hala da aşık kızımıza ve bana.. Ben doğuma kadar çalışmaya devam ettim sadece şirkette mali müşavir olarak.. Hamileliğimi çok sevmiştim.. Doğumun olduğu gün bazı aksilikler oldu sezeryan ameliyat olmak zorunda kaldım. Ve uyandığımda kızımı kucağıma verdiler işte o an o annelik şimşeği çakmadı bende! Hiçbirşey hissetmemiştim bunu aldığım narkoza bağladım biraz zamana ihtiyacım olduğunu düşündüm. Eşimin ailesinin evinde kızıma bir oda yaptık ve bütün lohusa dönemim o odada geçti. Ciddi bunalımlar ve eşimin ailesi ile ufak tefek tartışmalar yaşadım. Eşimin ailesi iyi insanlardır, evliliğimin ilk sürecinde kendi çocuklarına karıştıkları gibi benim hayatıma ve aileme karışmalarını istemedğimi birkaç kavga ile öğretmiş olduğum için benim yaptıklarıma müdahele edemiyorlardı.. Annelik duygusunu, sürekli beklediğim, içime doğmasını en çok istediğim o duyguyu yaşayamıyordum, iş hayatıma geri dönüp, kalabalık bir çevrem olup gülmek eğlenmek istiyordum. Kızıma mükemmel bir şekilde, özenle bakıyordum ama hissederek değil vicdan, merhamet ve tamamen görev duygusuyla.. O sabırsızlıkla beklediğim, karnımda sevmeye sarılmaya doyamadığım yavrum artık ellerimde ama ANNE olamıyorum ona bakıcı olabiliyorum.. Nedenini anlayamıyordum yalvarıyordum Allaha bana o duyguyu versin diye, ama içten gelmiyor hiçbirşey hissetmiyordum ve o hiçbirşey hissetmeme duygusu eşime karşı da var. Kızım şuan 8 aylık ve ben yaklaşık iki aydır çalışıyorum bütün gün şirkette ve haftanın 5 akşamı da öğretmenlik yaparak yoğun bir şekilde çalışıyorum. Kızıma eşimin annesi bakıyor. Emzirmiyorum çünkü kızım 2 aylıkken safra kesesi ameliyatı olduğum için sütüm kesilmişti.. Aramızdaki en önemli bağda kopmuştu kızımla.. Eve gittiğimde kızım bana yabancı gibi bakıyor, onu kucağıma aldığımda, oynadığımda, benden babaannesine gitmek istiyor. Çok zoruma gidiyor bu durum o kadar çok üzülüyorum ki.. Ama hala hissetmiyorum o Anneliği bir türlü kızımmış gibi yaşayamıyorum. Ve eşimden ayrılıp kızımla uzaklara gitmek istiyorum, istediğim hayatı yaşamak istiyorum. Çalışmaya devam etmek ama kızıma da anne olabilmek istiyorum.. Borçlar bitsin ve ben iki iş'te birden çalışmayım istiyorum.. Eşim beni sürekli isteklerimden dolayı eleştiren biri, kendisi gibi olayım, kendisi gibi düşüneyim istiyor.. Oysa ben bu yanlış evliliği yaparak hislerimin ölmesine sebep oldum. Ve hiç ama hiç hazır olmadığım bir dönemde Anne oldum.. Duygularımı, yaşama sevincimi, hislerimi ve kızımı istiyorum.. Sahip olduğum hiçbir şey yok, sadece ailemle yaşadığım bir evim yok, bana ait eşyalarım yok, kızım bile bana ait değil.. Ben hislerimi geri istiyorum!!

peki bu hayal kırıklıgı yaratmadımı sizde? Bılmıyorum belkıde bazı ınsanlar sevgılerını bellı edemez ben bellı ederım genel olarak sıcak kanlıyımdır ve duygularımı gosterırıım kın nefret sevgı ask neyse. Böyle bir beklenti içinde değildim fakat o günden sonra çokta yazmışımdır bunu ben başka bir insan oldum daha iyi olmaya calısıyorum B

6 ay az bir süre canım çık ayrı eve sonra tut bir bakıcı.. yada k validene yakın bir yere taşın ver ona bebeği akşamları al.. Hiç birşey senden değerli değil unutma. E

Sevememek değil işte bence o abartılı sevgi gösterileri yok yani o da bir birey bana ihtiyacı var ama ben doğurdum diye bir ayrıcalığım yok Ben psikolojik sıkıntım olduğunu da düşünmüyorum ama belki de vardır B

canım bizim apartmanda bir komşumuzda senin yaşadıklarının aynısını yaşadı .. annesi vefat etmişti ve doğumdan sonra lohusalık depresyonuna girdi.. oda çocuğuna bir anne gibi davranamadı uzun bir süre... allahtan annemle samimiydi annem yardım etti... birde seninki gibi kaynanasıda yoktu ağır bir bunalım geçirdi... allahtan eşi anlayışlıydıda beraber iyi kötü büyütebildiler... şimdi çocuğuna düştün... inan herkes olmasada senin yaşadıklarını yaşayanlarda var... bence annelik duygusu bir nevi seninde elinde olan bişey... en azından eve gidince hep sen ilgilen cnm çünkü bir kızın ömrü hayatı boyunca en iyi dostu annesidir bunu ondan esirgeme... . push ; yinandyang

Beklentim yoktu ki hayal kırıklığım olsun Bebek çok istiyordum tüp bebek ile sıfır sperm denilen bir durumda oldu çocuğum ama ayy ben anne oldum ne büyük bir duygu kutsal görev vs hissim olmadı Çocuğumu kimseye vermem değişmem vs vs ama özel bir duygu artımı aman nasıl evde bırakıp işe giderim bakıcıya nasıl teslim ederim duygularım olmadı yani B

benımde aynı durumdayken oldu ben cocugumu cok ozel buluyorum mesela normal sartlarda dunyaya gelmeyecek bır cocugu dogurdum dıyorum ılk defa calısmaya basladıgımda bayılmıstım ıs yerınde :) B

Bence siz cok iskolik oldugunuz icin ve hamilelik surecinizde psikolojik olarak cok saglikli umdugunuz gibi gecmedigi icin bebeginize odaklanamiyorsunuz. Bence bir gun bebeginizi izleyin ne kadar masum hicbir seyden habersiz oldugunu hissedin. Ya da siz ozgur birisiniz yani birine bagimli olmayi sevmiyorsunuz. Esinizle ayri eve cikin cunku aile aile ustune olmaz daha rahat konusabilirsiniz bazi seyleri. Kendi evinizde her seyi nasil isterseniz oyle yapin. Ilac almak yerine kendinizin psikologu olun derim CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

Psikolojik tedavi gördüm ama işe yaramadı demişsiniz. İlaç +psikoterapi miydi? İkisi bir arada olmalı çünkü. D damdan

Ben sizin için yazmamıştım onu zaten. Konu sahibi açısından yazdım. Doğum sonrası depresyonu olabilir diye. Yanlış anlaşılmasın. Siz zaten sevemediğinizi söylememişsiniz anladım orasını. Kusura bakmayın.

Eski konunuda okudum, yaşadığın hiç bişeyi emin olmadan yaşamışsın bence bu yüzden bu durumlar. Annelik durumun için bişey diyemiyorum çok üzücü. Hamileyken hissedip sonra hissedememek çok

Çok şükür hiç hasta olmadı ama aşılardan dolayı ufak tefek ateşi çıkmışlığı vardı o zaman sabaha kadar uyumamış yanından bi sanıye ayrılmamıştım. Bu gibi durumlarda eşimi yataktan gönderirim yada yatağa yatay şekilde üçümüz yatarız.. Kızım çok sakin ve fazla ağlamayan güler yüzlü bir bebek, bir keresinde sebepsiz ağlama krizine girdi o ağlıyor ben ağlıyorum kızıma neden çare olamıyorum diye elimden de düşürmem kimseye de vermem böyle durumlarda.. Ama bazen bunu görevmiş gibi yapıyorum bazen içimden can kopuyor gibi oluyor.. Psikilojim ciddi anlamda bozuk olduğu için sanırım.. . push ; CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri