Herkese merhaba ben 23 yaşında bir genç kızım, bu satırları bu platformdan silinmeyeceğini bilerek yazıyorum ve asla böyle konularda buraya derdimi paylaşacağımı bilmezdim, ben küçüklüğümden beri hiç bir zaman takdir edilmeyerek büyüyen bir kızım özellikle annem tarafından küçükken çok anlamadım ama büyüdükçe kurduğu her söz katlanarak arttı arttıkça acı vermeye başladı ne kadar başarı elde edersem edeyim asla memnun edemedim annemi... Örnek vereyim bu yaşımda bile çaydanlık taşıyıp misafirlere çay doldururken herkesin içinde " sen bırak taşıyamazsın onu " melike sen bilmezsin Melike'nin aklı yetmez vb gibi sözleri çok kullanırdı, rezil olmayı geçtim içimde açılan yaralarla yazıyorum bu satırları, çok güzel şiirler yazan okulunda başarılı olan bir kızdım, ama ben anneme hiç yetemedim, hep sen nereden bileceksin diyerek öteledi beni haliyle böyle büyüdüğünüzde de özgüveniniz eksik oluyor... mesela bir kere yaptığım bir ev temizliğinden Allah razı olsun kızım lafını duymadım bir kere gelip dertleşemedik en son ne zaman öptü beni bilmem... Her zaman hevesle gel anne şöyle anne kız gezelim kafa dağıtalım desem bir bahane bulurdu ama arkadaşları çağırsa koşa koşa giderdi. Hatta küçükken annem beni neden sevmiyor derdim kendi kendime. Hayatım nasıl ilerler gelecekte nasıl bir kaderim olur bilmiyorum bugün hala annemden çok fazla söz duyuyorum belki diyeceksiniz ayrı bir eve çık, ama içimdeki o acıyı nereye gitsem taşıyacağım bu dünyada hiç mutlu olamadım, ama en iyi bildiğim şey sanırım ben gökyüzünden ayı tutup anneme getirsem çiçeklerle süslesem yine yaranamayacağım çok iyi biliyorum, bir gün ölüp gittiğim de en çok istediğim şey toprağım beni incitmesin. Çünkü ben annem tarafından çok incindim, buradan kız anneleri varsa onlara seslenmek istiyorum lütfen kızlarınızı bu hayatta üzmeyin çünkü kalplerinde hep bir acıyla yaşarlar Okuduğunuz için teşekkür ederim bu satırları yazmak biraz da olsa beni rahatlattı.

aynı şeyleri ben de yaşadım ama benimki üvey anneydi. ben belki o yüzden sevmiyordur diye düşünüyordum ama karakter meselesi sanırım. herkes anne olmamalı bence, sevmeyi bilmiyorlarsa yapmasınlar. sizi o kadar iyi anlıyorum ki

Anne ve babamızı seçemiyoruz. Dolayısıyla anne ve baba olmanın sorumluluklarını üstlenemeyecekseydiler çocuk yapmasaydılar vs hiç girmeyeceğim. Çünkü böyle bir şeyi engellemenin bir yolu yok. Uyuşturucu bağımlısı da, psikopatı da, gerekli olgunluğa erişmemiş vs olanı da bu dünyaya çocuk getiriyor. Anneniz ailesinde ve çevresinde bu şekilde gördüğü için mi, kendi karakteri mi böyle yoksa yaşadığı durumlar ve koşullar yüzünden mi böyle davranıyor bilmiyorum. Ama bir insanın değişmesi özellikle kendisi kendi hatasını görmeden, kendisi değişmeyi istemeden çok zordur. O sebep ile annemle güzel bir bağım olsaydı, beni takdir etseydi, birlikte güzel vakit geçirip dertleşebildiğim biri olsaydı diye hayaller kurmak kendinize üzülüp acımaktan başka bir şeye yaramaz. Ve de sizi sürekli aşağı çeker. Kendinizi eksik, yarım bırakılmış ve acınası hissetmenize yol açar. Evet gönül isterdi ki annenizle sağlıklı bir iletişiminiz ve kuvvetli bir bağınız olsaydı, herkesin olsaydı. Fakat biliyoruz ki herkesin böyle bağları yok. Buna aslında muhtaç da değilsiniz ve de annenizle sağlıklı bir bağınız olmadan da mutlu bir yaşam sürebilirsiniz. Öncelikle annenizi olduğu gibi kabul etmekle başlayın. Şöyle olsaydı, böyle olsaydı, neden olmadı, benim neyim eksikti, çok mu zordu gibi düşüncelere hiç girmeyin. Annemizi değiştiremeyiz. Bu sizin kabahatiniz de değil. Yalnız kendinizi bu durumdan koruyabilirsiniz. Annenizin size mana bulduğu, eleştirip yerdiği şeyleri yapmayın. Hatta çok fazla diyaloğa bile girmeyin. Mana bulacağını veya sizi reddedip kıracağını bildiğiniz şeyleri söyleyip, sormayın. Zira benim de annemle ahım şahım bir ilişkim olmadı. Bunu kendimde bir eksiklik olarak görmüyorum uzun zamandır. Fakat bazı noktalarda sınırımı çizdim. Bu kolay olmuyor evet ama insan mecbur kalıyor. Mesela benim yapmadığım şeyleri bile bana kusur olarak yüklemeye çalışıyordu. Ben bunu kişiselleştirmeyi ve kendime acı olarak edinmeyi bıraktım. Bu insan böyle, bu şekilde davranıyor, ağzından çıkanın nereye gittiğini düşünecek kapasitede değil, sinirini stresini benden çıkartmaya çalışıyor ve de bunu ancak ben izin verirsem yapabilir izin vermediğim sürece de bunu yapamaz. Kendisi ile polimiğe gireceğim şeyleri konuşmam. Diyaloğumu minimum gündelik düzeyde tutarım. Ve de kendisine de hayır öyle bir şey yok, ben seninle kavga da etmek istemiyorum, bu sözünden veya tavrından rahatsız oluyorum, dinlemek istemiyorum ve de polimiğe girmeyeceğim deyip kapatıyorum. Yani ergenlik dönemimdeki gibi kendimi savunacağım, doğruyu göstereceğim veya değiştireceğim, bana neden böyle davranmıyorsun, ben de şöyle böyle istiyorum diye kendimi yırtmıyorum. Kendimi sağlıksız diyaloglardan koruyarak minimum ölçüde düzeyli bir şekilde geçinip gidiyoruz. Bunu hayatınızın her alanına taşımayın. Bu durumu kabullenin ve de önünüze bakın. Hayatınızı güzelleştirin. Bunun için annenizle çok güzel bir ilişkinizin olması şart da değil.

Benimki de devam ediyor. Ama artık eski hızı kalmadı. Ayrıca ben de aldırmamayı öğrendim. O konuşurken ben yarın işe giderken ne giyeceğimi ya da mutlu anılarımı düşünüyorum. Arada evet doğru, gibi kelimelerle onaylıyorum. Yani o mutlu anne kız, düşünceli kibar anneler falan filmlerde. Siz geleceğinize odaklanın. Mümkünse evinizi ayırın, biliyorum zor. Ama dik durmazsaniz yok olur gidersiniz. Dik durun, bunu yapabilecek güçtesiniz.

Yazdıklarınıza o kadar üzüldüm ki sizi hiç tanımıyorum ama bir şekilde sarılıp acınızı hafifletmeye çalışmak isterdim. İnşallah çok geri kalan dönemde güzel bir hayatınız çok mutlu güzel bir yuvanız olur. Annenize birşey demek istemiyorum ben de bir anneyim küçük bir kızım var saçını toplarken biraz canını yaksam içim çok yanar. Siz çok güçlü bir insansınız keşke bu kadar güçlü olmazk zorunda olmasaydınız ama bundan sonra tavsiyem annenizi memnun etmek için değil kendinizi mutlu etmek için yaşayın

Anne olunca yaralarınız daha çok kanayacak. Evladınıza duyduğunuz sevgiye öyle şaşıracaksınız ki bir evlat bu kadar çok sevilebiliyorsa ben neden hiç sevilmedim diyeceksiniz. Aynısını yaşadım 35 yaşında sekiz yıllık evli ve iki çocuk annesiyim. Hala yaptığım yemekten çocuğuma davranışıma giydiğim kıyafetten arkadaş iliskilerime kadar her şeyi her fırsatta eleştiren ve asla memnun olmayan takdir edemeyen bir annem var. Ama bunların sebebi ben değilim. Tek sebep sevmeyi bilmiyorlar, onlar da öyle büyümüş öyle görmüş ve bunu kıramayıp bizi de öyle yetiştirmiş. Yaralarım bana nasıl iyi anne olunur çok güzel öğretiyor.

Belki geçmişte annesi de onu horladı bu da size yansıyor. Ama bence eğer imkan varsa ayrı eve çıkın kendinize bir düzen kurun. Bu sözlerinden gücendiğinizi anlatın annenize. En azından bilsinyaptuğını yaşattığını. Çok üzüldüm okuyunca ama artık içinizdeki o küçük çocuğun elinden tutacak yetişkin sizsiniz. Siz kendinize özen gösterin iyi davranın. Rabbim iyi insanlara denk getirsin sizi.

hayatta en önemli şey sanırım kendimizi mutlu edecek yollar bulabilmek, zaten bu yaştan sonra değişmesini beklemiyorum ama siz beni çok iyi anladınız yani o kalbinizdeki acıyı atabiliyor musunuz çok zor hala bunlara maruz kalıyor olmanız benim gelecekteki halim gibi

Öncelikle teşekkür ederim rabbim kızınıza cennet anahtarı olacak kaderler yazsın, haklısınız bu hayatta insan en çok kendini mutlu edebilmeli yaralarımı sarabildiğimde umarım bunu başarmış olurum

Suç sizde değil, anneniz nasıl anne olunur anne ne demektir bilmiyor. Bsna bu tarz davranışlar çok hastalıklı geliyor Siz değil başka biri kızı olsaydı ona da aynı davranırdı, çünkü anneniz böyle bir kadın. Bu platformda hep derim kimse sizi sevmesede siz kendinizi sevin, çünkü en değerli hayat herkesin kendi hayatı. Mumkunse başka bir yerde başka bir ortamda yaşayın artık, gezin dolaşın kendinizi ödüllendirin böyle birinin yanında delirmeden durdum diye. Anneliğe çok büyük kutsiyet yüklemeyin doğurmak iş değil iş anne olabilmek, işte bazıları maharet doğurmak sanıyor. Annenizi olduğu gibi kabul edin bir şey beklemeyin, kimsenin sevgi dilencisi olmayın, iki tatlı sözle kanmayın yaranizi herkese göstermeyin, gelişin, düzelin

Gecen günler geri gelmiyor ne yazık ki ama çok iyi bir anne olacaginiza çok mutlu çocuklar yetiştireceginize onları çok seveceginize eminim ❤

Yaranmaya çalışmayı bırakın artık. Evet kötü bir durum, o eksikliğiniz evladınıza çok iyi bir anne olarak geri gelecek...

Benimde çok kötü geçen çocukluğum genç kizligim oldu ama unutmak istiyorum gerçekten

teşekkürler yorumunuz için, artık belki de neden böyle demeyi bırakmalıyım mutlu olmak için uğraştığım her şeyde yine acılarım önüne geçiyordu, sanırım mutlulukta sabır gerektiriyor en önemli şey gerçekten insanın kendini sevebilmesi

Bir an istemsizce yazdıklarınızı kızım yazsa diye düşündüm boğazım düğümlendi. Cocuklukta yasananlar hic unutulmuyor taptaze duruyor cok iyi biliyorum, sımsıkı sarılıyorum size

Ben de kızım odasını süpursun bir saat överim temizlik takdir edilsin yapsın ileride kendi evinde diye. Sonra çaylar kahveler börekler yaparım yoruldun diye. Beni hiç üzmez asla şımarık değil ama ne öpmeye izin verir ne azıcık tatlı lafa. Hemen anne tamam yapma anne lütfen sus anne. Şu kıyafet ne yakışmış bile diyemem. Beraber bisiler yapmak isterim pek ilgilenmez kıramaz da sonra der o sonra gelmez. Anime seviyor diye atack on titandan ibliskesere kadar ne kadar anime varsa izledim. En azından çay kahve alıp beraber izlerken vakit geciririz diye. Bir diziyi merak etmiş elli kere izledim ama sırf benle izlesin diye izlemedim dedim. 4 sezondur merak etmiş gibi izliyorum. istiyorum ki dertlessin öpeyim seveyim arada güzel kızım diye sesleneyim ama sevmiyor rahatsız oluyor. Herkese böyle. Belki annenizin de huyu boyledir. Sevmediğini düşünmüyorum her anne sever ama farkında olmayabilir yasadiklarinizin. Beraber vakit geçirmek onun seveceği şeyleri yapmayı teklif edin aslında annenin görevi bu ama siz deneyin bu sefer. Ben de gidip bi milyon kere izlediğim diziyi sasirarak vay bee adamlar ne senaryo yapmış ben şok diye diye izleyeyim

Yan dairemde oturan komşum var, abla diyorum ona. Kızı var benden on yaş küçük. Kızına nasıl sarılıp öpüyor gördükçe imreniyorum. Hatta beni bile ne zaman görse sımsıkı sarılır öper, iki gün görmesin hemen arar özlettin kendini der. Ama annemle senede bir kez görüşürüz, onda bile ne ilk geldiğimiz anda ne de ayrılırken öyle sarılmaz hatta hiç sarılmaz Her ne kadar böyle kabul ettim desem de hiç beklemediğim anda ufacık şeyler tetikliyor ve yine dipsiz kuyulara düşüyorum.

Aynı benim annemi anlattınız hatta benimki daha da kötüydü.. işte bu yüzden kızımı bol bol. takdirle büyütüyorum şefkat kanadımı ona tamamen indirdim inşallah başarılı olabilirim.. Ben hala inciniyorum annem yok gibi dipsiz

Belki terapiyle o acılar azalır belki şekil değiştirir. Bence kendinize onlardan uzak bir hayat kurun tabi arayıp sorun ama beklentiye girmeyin. İnşallah çok mutlu olursunuz

Okudum mesleğim de var artık ama içimdeki o acıları atamadım ve hala devam etmeleri...

Herkezin karakteri ve kişiliği farklı olabilir. Zamanında anneanneniz nasıl davranmış bunu bilemeyiz. O eski dönemde çok aktif değildi belkide sevgi sözcükleri. Yaşınız genç üzülmeyin Mutlu günler sizi bulsun.

Sizi çok iyi anlıyorum ben değil ama eşim tıpkı anlattığınız gibi annesi tarafından hiç sevilmedi üstelik tek cocuk olduğu halde düşünün insan evladı kanser olsa üzülmez mi eşim hastalandiginda hiç umursamadı bile kv 40 yaşına geldi eşim hala çocuk gibi annesinden en ufacık bir sevgi bekliyor ben de bunu bildiğim için o açığı kapatamasam da biraz olsun yarasına merhem olmaya çalışıyorum. Eşim hep der Allah rızası için anneme bakıyorum üzerimde hakkı var diye yoksa içimde ona karşı hiç bir sevgi bağlılık yok der. Umarım sizi çok seven bir eşiniz çocuklarınız olur da sizde o sevgi acliginizi en güzel şekilde giderirsiniz

yorumunuz için teşekkür ederim bende içten bi sarılmayı şu an çok isterdim umarım en büyük hayallerimden biri erkek arkadaşımın iyi bir eş iyi bir baba olması ve ben anne olursam layıkıyla yerine getirebilmek... haklısınız

Keşke annem de biraz kızımı üzüyor muyum diye düşünseydi teşekkür ederimmm F

Canım benim. Benzer şeyler yaşadım. Benim lakabım beceriksiz'di. Çok beddua ederdi. Mutlaka oku, bir şekilde meslek sahibi ol, kurtar kendini. Yapabilecek birsey yok ne yazık ki.

Bir anne evladina 33 yaşındayken bile travmaya ugratabiliyor. O yuzden umursama diyecegim ama 33 yasindaki ben bile umursuyorum.

Okurken çok duygulandım şu anda 9 aylık kızım var belki çok küçük su an ama yinede yinede ona davranış şeklimi gözden geçirdim Üzülme canım belki de annende zamanında sevgi görmemiştir yada aile hayatı düzensiz gitmiştir yoksa bir anne neden bu şekilde davransın ki evladına onu da öyle kabul et bu zamana kadar değişmemiş se artık değişmez canım görmezden gel yoluna bak bu annende olsa kimseyi memnun etmek için uğraşma bu hayatta inşallah hep mutlu olursun daha çok gençsin

Demek siz de kötü bir çocukluk geçirdiniz zaten insanın küçükken yaşadığı acılar içinde hep bir yara olarak kalıyor, eşiniz iyi bir insan çıktı mı bari?

Anneniz belki kötü bir insan değil. Sadece size nasıl davranması gerektiğini öğrenememiş sanırım. Belki o da annesinden annelik görmedi. Daha fazlasını bilmiyor. Ve muhtemelen çok iyi bir anne olduğunu düşünüyor. Umarım bir gün yaralarınızı sarar, annenizi de affeder hafiflersiniz.