canım hakkaten çok üzüldüm ben annemle anne - kız değilde bi arkadaş gibiyiz benim herşeyimi bilir herşeyimi ona anlatırım benim annemde tam tersi sakin bi bayan bu zamana kadar bana veya diğer kardeşlerime bağırdığını dahi duymadım acaba yanlış anlama ama canım annenin sorunlarımı var yani ailevi sorunlar smuwiLa

arkadasim bende annem ile hic anne kiz olamadik, beni hep suclu bulur ne yapsam yaranamam ona, evlendim bir atnede cocugum var, geceleri uykusuz kalirim evimin isini yaparim ona gelirim onun evindede calisirim yemek vs. herseyi yaparim ama yinede yaranamam, hep sunu der" bu eve gelin gelsede bana evin islerine yardim etse" bu lafi duydugumda o kadar üzülüyorum i shemen hemen her gün gelyiorum ona yardim etmek icin torununu da görsün diye, ama yaranamam, benim erkek kardesimi ama el üstünde tutar, kücük birde kiz kardesim var ona ne is ettirir, nede bir seyi kisitlar ondan, ama benim hayatimda herseyi kisitladi, hicbirseye izin vermezdi, kesinlike anneme bir derdimi bu zamana kadar anlatmadim, cünkü hep sunu der bize" sizin ne derdiniz olacak, yiyin yatin asagiya, der herkesin bir derdi var durur icerisinde misali...

İyi dileklerin icin tesekkür ederim annem 52 yasında. smuwiLa

off offf 29 yaşındayım bende daha önceki yıllarda bunun eksikliğini gördüm hep arkadaşlarıma bakardım anneleriyle herşeylerini paylaşırlardı o kadar çok özenirdimki anlatamam ben ise anneme bırak arkadaşımı anlatmayı kendi özel bir sorunum olsa bile anlatamazdım çünkü annem hiçbi zaman bana bu yakınlığı gösteremedi hiç bişeyimizi paylaşmadık paylaşamadık annem evde sadece yemek yapan ev işi yapan biriydi babam uyuduğunda bizlere sessiz olun diyerek kızan biriydi tamam büyüdükçe anlamaya çalıştım köyde büyümüş kimsesiz gariban büyümüştü annem annemi hoş görmeye çalıştım asla şikayet etmedim ama içimde bir yara gibi kaldı aklıma geldikçede kanıyor işte smuwiLa

İcimde birikmis ne varsa dökmek istiyorum hepsini bugün. Annemle hic anne-kız gibi olamadık biz ne kız kardesim nede ben! Ne söylersek yanlıs anlardı, bagırarak cevap verirdi artık neye tepki verecigini kestiremedigimden agzımı acıp birsey diyesim bile gelmiyordu. Birsey söylerdim onu nasıl yapardı bilmiyorum ama baska yerlere cekierdi hemencecik. Anne yemekte ne var desem, allah ne verdiyse diye sinirli bir sesle cevap verirdi. Sanki kötü birsey diyormusum gibi. Ergenlik yasımı geceli yıllar oldu ama annem ben, 5 yasındaykende böyleydi, 15 yasındaykende. Sürekli agresiftir sessiz, sakin konusmayı hic bilmez. Arkadaslarımın annelerini görünce o kadar sasırırdım ki onları garipserdim oysaki garip olan bizdik onlar degil. Arkadas gibilerdi anneleriyle dertlesir, konusurlardı. Oturur anne kız karsılıklı cay icerlerdi beraber. Bana ne kadar uzaktı öyle seyler imrenmekle kaldım hep. 5 yıldır bir iliskim var onun sülalesi beni bilir, benim istedigim sülale degil sadece annem bilse yeterdi hala bulustugumuzda yalanlar, bahaneler.. Bıktım artık neden bende annemle konusamıyorum ki? Neden dertlerimi anlatamıyorum annem beni dinlemiyor? Hic mi kızını merak etmiyor hic mi, bu kız ne yapıyor, ne ediyor demiyor? Sevgilimi biliyor ama bilmezlikten geliyor kac yıldır bir fırsatını bulup araya sıkıstırıyordum duymazlıktan geliyor yani aradan iki gün gecsin sanki hic bilmiyormus gibi davranıyor aynı saskınlıkla bakıyor yüzüme. Bugünler de bunun eksiklgini daha cok hissediyorum sanki ve icim cok doldu artık.. Cok üzgünüm.

ben senin yerinde olsam gitmem ev işi yapmaya annem hergün evi süpürür üsten bi temizlik yapılması gerekirmiş hergün evde çocukta yok. kardeşim büyük ve odasından çıkmıyo. babam çalışıyo. annem ben evdeyiz sadece. ama gerekliymiş benim yaptığım temizliği falanda beğenmez bende o yüzden hiç dokunmuyorum kendi istedi. niye endimi üzeyim dimi ama.5 sene ayrı evde yaşadım okuduğum için ist dışındaydım. orda annem yoktu. herşeyimle ben ilgilendim. ama bunları görmüyo işte E

Yapmayın lütfen, annemle ilgili konuları özellikle..

Özellikle bu cümlelere bir cevap vererek konuya girmek istedim... Nedeni şudur... Farkındalık! Sizin annenizden farkınız olarak; bilinç/sosyal yaşam/eğitim/vizyon olarak farkındalığınız var. Yani farkındalığınız yüksek. O ise bunun değil farkında olmasını, bilincinde bile değildi... Benim annemle iletişimimde aynı sizin anlattığınız ve smuwila gibi. Babam 3 göbekten şehirli, annem ise köyde büyümüş annesi ve ailesi tarafından fazla şefkat görmemiş biridir. Babam üni. mezunudur annemin ise eğitim hayatı yarımdır. Yani düşünün iki taraftaki uç farkı... Üstelik ben plansız ve onların ilerki yaşlarda dünyaya geldiğimden dolayı aramızda kuşak farkıda vardır. Hiç konuşmuyor, paylaşmıyor değildim annemle; ama çoğunlukla ne zaman birşeyler paylaşsam ya hiç anlamazdı ya da yanlış anlardı. Yani hem anne var gibi hem anne yok gibi birşey oluyor sanırım. Eksikliğini hissederim hep bu durumun. Bu yaşıma geldim, halen daha ne zaman ortak paylaşımları olan anne-kız görsem özlemle, imrenerek bakarım. smuwiLa

bız de hıc anne kız gıbı degılız malesef... kucukken teyzem kuzenlerımın saclarını tarayıp toplardı ben ona ozenırdım.. ereken hıc bır zaman annemı arkamda gormedım, her zaman kendı basımın caresıne bakmısımdır bı sekılde.. unıwersıteyı ayrı sehırde okudum bı kere cok hasta oldum hastaneye yatma durumu wardı, bakılmam lazımdı gelmedı sen gel teyzenler bakar sana burda dedı ızın almadı benım ıcın.. tasındım aynı sehırdeyız gelıp bı bardak koymadı kutulara.. yardıma ıhtıyacım olan hıcbı seyde yanımda olmaz ama benden we esımden neler bekler.. katıdır merhametsızdır... ewlenırken gelınlıgımı aldıgımda bı kere cok yakısmıs ınsallah mutlu olursun demedı.. herkes dedı o demedı.. aksıne cok aglıcaksın cok mutsuz olucaksın dedı kı ıstemedıgı bı ewlılık degıldı hersey yoluyla yordamıyla oldu.. hıcbır seyımı begenmedı.. takdır aldım hep, bı kere bılgısayara notlar yanlıs gırılmıs dıye tesekkur aldım 1 hafta ewe gıdemedım korkudan.. hep eksık gordu hep yuzume wurdu herseyı.. kıloluyum goz zewkımı bozuyosun dedı .. off off yaramı destın arkadasım.. sımdı konusmuyoruz annemle 15 gun falan oldu.. sebebı de ben tasınırken hıc yardıma gelmedın keske gelseydın demıs olmam.. hayırısı olsun ama bazı acıkları kapatamıyo ınsan hayatı boyunca malesef... smuwiLa

Aynen! Annesine telefonda konusurken, canım, cicim, hayatım diyenler olurdu tuhaf gelirdi. Ben benimkine anne derdim oda '' neeee '' benimkine süslü, püslü kelimeler hos gelmez, cocuguna sarılmak, onu sımartmak demektir. Kuzenim annesine sarılırdı, '' teyzem, git sevmem ben öyle seyleri '' derdi. Ne kadar anormal gelirdi onlara cocugunu sevmek, öpüp oksamak! Hic yapmadı mı? yapmıstır elbet ama bizim hatırlamadıgımız yaslarda. Simdi annem istese, bu sefer ben yapamıyorum mesela sarılamam, yapamam yani garip geliyo sanki yakısık olmayan bir davranısmıs gibi düsünüyorum sacma ama öyle.

Bu konudan muzdarip olanların arasına beni de alın =) maalesef benim de annemle hiç bir iletişimimiz yok gibi. üniversiteye kadar bunu normal görürdüm, herkes böyle sanırdım. sonra üniversitede arkadaşlarımın anneleri ile olan iletişimlerini gördüm, herşeylerini paylaşmalarını falan... içim sızladı... ergenlikte bu tür beklentilere çok giriyorsun, ilgi, sevgi isteği. benim de annem hayatım boyu bir defa içten sarılmadı bana. kendisi hayatta ve bu hep içimde bir ukde. fakat biliyorum ki artık sarılsam da ona bazı şeylerin yeri dolmaz. kopup giden o kadar çok şey var ki... beklentilerini azaltıyorsun ve durumu kabulleniyorsun işte... şimdi ise artık annem benimle birşeyler paylaşmak istiyor, sevgi ve ilgi bekliyor. bunu belli ediyor. ama bunu yapamam ki, nasıl yapabilirim? ben kalbimi çoktan kapattım, artık sevmem çok zor =( SultanHurrem

aynı dert bendede var. üniveriste biteli 1.5 yıl oluyor. ve ben istanbulda okuyabilecekken sadece evden uzak kalmak için ist dışında okudum. lise dönemimden beri annemle anlaşamıyoruz. gerçi daha öncesindede anlaştığımızı hatırlamıyorum. üniversiteden tatile geldiğim zmaanlar ilk gün harika beni özlemiş gayet sıcak davranıyo sonra birdn bire değişiyo.1 sene iş hayatım oldu. sabah 8 akşam 8 çalışıyodum. haftadad 1 gün iznim vardı. ve aşırı yoruluyodum. neden ben yardım etmiyomuşum evde kendisine neden evi otel gibi kullanıyomuşum. az önce yeni tartışmamızı yaptık.4.5 senelik bir ilişkim var ve en başından beri ailem biliyor. babamda dahil. ikimizde aynı okuldaydık. okul bitmesi için iş bulmak için zaman ihtiyacımız vardı. erkek arkadaşım henüz askerliğini yapmadı zaten kısa dönem gidecek. farklı şehirlerde oturuyoruz. ve ayda 1 zor görüşebiliyoruz. sadece 5 saat için bile izin almam zor oluyo. bişey anlatmaya çalışsam hep bir eleştiri halinde annem. bende o yüzdne bişey sölemiyorum. bizim hayalimiz kasım gibi söz mayıs nişan önümüzdeki yılın kasımı gibide düüğndü. ama annemin bu tavrı yüzünden daha erken evlenicez. ben aklıma koydum artık. hatta annem bile söledi. madem bu şekilde devam edicek iice çığrındna çıktın askerliğide beklemeden git dedi. bende öle yapıcam. bunları yazarken bile ellerim titriyo. annemin karakterini erkek arkadşımda biliyo ve o da çok üzülüyo

Benim annem de köyde büyümüs kalabalık bir aile' den geliyor anaannemin yetistirme tarzından dolayı böyle diye düsünüyorum kendileri anlatır, anaannem onları hic hos tutmazmıs sert yüzünü göstermis hep, annemin bizi sevdigini bilmeyiz diyorlar. Aynı sekilde kuzenlerim olmak üzere bende annem ve teyzemler gibi büyüdüm. Yani bu kural mı? Annem neden annesi' nin onu büyüttügü gibi büyütmüs ki bizi? Öyle birsey ki ne kadar onaylamasam da bende annemin kızıyım!

canım sen benden çok gençsin. sanırım ben senin annenle yaşıtım. sizin birşeyleri değiştirmek için zamanınız var. sen anlatmışsın, annende anlamış. senin adına çok sevindim. umarım bundan sonra herşey istediğin gibi olur.

Sen benden daha dertlisin arkadasım benim annem istedigimiz alır, yapar bu konuda sıkıntı yok. Yani nasıl desem bir günü bir gününe uymuyor. Maddi yönden yanımızda orası baska. Bende sehir dısında okudum konusurken kızım, yavrum evime gelirdim iki gün gecerdi annem degisirdi hemen. Bu aralar iyi degilim zaten okul döneminde cok seyler yasadım hersey beni buldu desem yeridir. Vize dönemi hastalandım bazı sınavlar ff geldi, hic gelmemesi gerekiyordu yapayalnızdım bir tas corba verenim yoktu yemek mi bir haftadır agzıma adam gibi birsey koymamıstım. Eve geldim, annem bastan cok iyiydi ama sonra yine eskisi gibi olmustu hastalıgım tekrarladı arkadasımda oturuyorduk aniden kötü oldum eve gelene kadar ateslenmistim bile merdivenlerden cıkarken öksürüyordum annem, hic öksürme simdi nerdeysen oraya git demisti. Atesler icinde yatıyordum dönüp bakmadı bile. Annelik herkesin harcı degil midir nedir? Haksızlık etmekte istemiyorum ama böyle seyleri de düsününce ne bileyim..

benim annem 17 yaşında köyde evlenip istanbula gelmiş.21 yaşında ben olmuşum,22 yaşındada erkek kardeşim. yani çok çok erken anne olmamış. buna rağmen,8 yaşına kadar da herşey normaldi ya da ben öyle zannediyordum.8 yaşındayken, babamın akrabalarının yanından anne akrabalarının yakınına taşındık. yani teyzemler ve dayımların olduğu yere. annem günün büyük bir kısmını teyzemlerle ve kendinden 10 yaş küçük olan teyzemin kızlarıyla geçiriyordu. gerçi bizim yemeğimizi, temizliğimizi ihmal etmiyordu ama ne bileyim sanki onları daha çok seviyor gibi geliyordu bana. çocuk halimle böyle düşünüyordum. bir de ben anne tarafına benzemem. baba tarafına benzerim. sürekli bunlar konuşuluyordu, hiç bize çekmemiş. onlara benziyor diye. yani ben çirkin ördek yavrusuydum. oysa ben anneme benzemek, onun gibi güzel olmak istiyordum. annem beni hiç güzel kızım diye sevmedi, hiç şöyle içten sarılıp kocaman öpmedi. gerçi babamda sarılıp öpmedi ya.. o zamanlar ayıp sayılırdı, babaların çocuklarına sarılıp öpmesi. ilk regl olduğumda henüz 12 yaşındaydım. tabi bana daha öncesinden kimse birşey anlatmadığı için ne olduğunu bilemeden anneme koştum, öyle çok korkmuştum ki anneme söylediğimde okkalı bir tokat yedim. ne olduğunu anlayamadım bile, çok ağlamıştım. yine bir açıklama yapmadı. yapmadılar. zaman geçtikçe anladım ne olduğunu. dedim ya çirkin ördek yavrusuydum. etnik köklerimden dolayda bayağı bir kıllıydım. kaşlarım çok kalındı teyze kızlarım ve mahalledeki diğer genç kızların el birliği ile incecik kaşlara sahip oldum. annem karşı çıkmadı bu olaya ve diğer bölgelerimde ki tüylerde o tarihten sonra düzenli bir şekilde, evde yapılmış ağdayla alındı. sürekli ağlıyordum hem canım çok yanıyordu hem de kötü ve çirkin bir kız olduğum için bunun bana bir ceza olduğunu düşünüyordum. düşünün sokakta arkadaşlarınızla ip atlıyorsunuz. birden anneniz sizi eve çağırıyor ve işkence başlıyor. çünkü henüz çocuktum ve bunun güzellik ya da temizlik için yapıldığının farkında değildim. bana göre ben bir suç işlemiştim ve annem bana ceza veriyordu. lisedeyken farkettim bazı şeylerin yanlış olduğunu ve karşı çıktım. o da beni kendi halime bıraktı. arkadaşlarım bazı yerlere giderken sadece annelerinden izin alırlar, babalarını anneleri idare ederdi. ben anneme söylediğimde baban kızar asla göndermem derdi ve ben gidemezdim. babam duymaz derdim. olmaz ondan gizili birşey yapamam derdi ama teyze kızlarımla, sevgilerini idare edebilmek için gerektiğinde çokta güzel gizli işler çevirirdi. biz istanbulun sayfiye denilen o zamanlar yazlıkçıların ve denize girmek için gelenlerin olduğu bir semtte büyüdük. benden başka herkes yazın denizdeydi. sadece ben gidemezdim. hafta içi plaj daha sakin olurdu, yalvarırdım anne ne olur kuzenlerimle gideyim diye. kesinlikle hayır derdi. onlar giderdi ben evde tek başıma otururdum. lisede evimize çok yakın bir yere pikniğe gidilecekti. göndermedi. bende okula gidiyorum diye çıktım ve arkadaşlarımla pikniğe gittim. okul üniformasıyla pikniğe gelen tek kişi bendim, öyle çok utanmıştım ki, o pikniği hayatım boyunca unutamam. arkadaşlar çoooooook uzun oldu biliyorum ama içimde kalmıştı bunlar. yıllardır kimsyeye anlatamadım. sonuç ne derseniz liseyi bitirdikten 1 yıl sonra evlendim. şimdi koskoca bir kadınım. kendim anneyim. bir oğlum var. eş durumuna hiç girmiyorum bile. ama şuna inandım ki sessiz insan olmak iyi birşey değil. çok eziliyorsunuz hayatta. canım annem ve canım babam şu anda beni çok seviyorlar ikisi de yaşlandı. hem maddi hem manevi her zaman onların yanındayım. allah bana ömür verdikçe de yanlarında olacağım. ama hala anneme en ufak bir sıkıntımı anlatmam, anlatamam. sormazda zaten. bazı hastalıklarım var, anlatmamı istemez üzülüyormuş. o ise bana sürekli dert yanar, yine de canları sağolsun diyorum. smuwiLa

benımkı de maddı acıdan esırgemedı sagolsun en azından kendı hayatımı surdurebıldım bı sekılde.. ya bu yasıma geldım ben hala ozenırım boyle sewgı dolu anne kız ılıskılerıne galıba hep de ozenıcem.. oyle kabul etmeye calıs bence baska turlu ınsan cok uzuluyo.. kabul edılmıyo ama bı sekılde awutuyosun kendını ıste.. bı de ben hadı alıstım da baskalarının yanında annemın yapması gerekenlerı yapmaması, ınsanların sahıt olmaları, bu da uzuyo benı ıste..

Benim annem cok sakin, cok sessiz bir insandir. Hic bir zaman annem gibi degildi, ben ablalarimin elinde büyüdüm. Ikisinden de yasca fazlasiyla kücük oldugum icin, onlarin kafasi birdir ve ben hep ayri düsünürüm. Hala beni kendi düsüncelerine göre yönlendirmeye calisirlar ama ben kim oldugumu biliyorum. Bütün problemlerimde ilk tepkiyi onlar verir, annem anne gibi olmadi hic bir zaman. Maddi hic bir seyimi esirgemedi, Allah var yukarida.. Ama isterdim ki bir kere de annem söz alsin ve hakkimda bir yorum yapsin. Maalesef bu hic böyle olmadi ve olmayacak da.. Annem hep pasif kalan, kendi icine atan, ardindan da bunun yüzünden bayilip hastaliklar geciren bir insan olacak hayatina devam edecek.. . push ; smuwiLa

Birseyden konu acıldı ve anneme icimi döktüm. Herseyi kırmadan söyledim, hic ortak bir noktamız olmadıgından, beni dinlemedigine, merak etmedigine kadar. Birsey demedi ama ne demek istedigimi cok iyi anladı ki dünden beri bana cok iyi davranıyor hatta erkek arkadasımdan bile biraz üstü kapalı da olsa bahsettim. İnsallah gecici degildir yine.

Off off basiniz sagolsun nerden girdim nasil burqya geldim hic bilmiyorum kafam allak bullak oldu.. Allah mekanini cennet etsin anaciginizin.. sizede sabir versin smuwiLa

Eskiden babamın ailesi yüzünden panik atak olmus ama iyileseli yıllar oldu ben cok kücükmüsüm oldugunda ve iyilestiginde simdi kendisi de söyler cok iyiyim diye. Babamla da arası iyidir gerci cogu zaman onunda dediklerini yanlıs anlar özellikle kendi kardeslerine ne biz nede babam birsey söyleyebiliriz yani dört dörtlüklermis gibi görür agzımızı actırmaz. Bir arkadasımla tartıssam en kücük bir tartısmamızda koz olarak kullanırdı sen git ayseye böyle bagır nasıl bıraktı seni, görüsmüyo artık gibi laflar ederdi. Yapısı bu sanki. İcimde hep bir eksiklik var.

İçten bir sarılma artık çok zor... ben de sizin gibi bunun eksikliğini hep yaşayacam sanırım. bu eksikliği de ilerde eşimle kapatmaya çalışacam büyük ihtimalle ya da çocuklarımla... işte sakat bir şekilde yetiştirilince böyle oluyor sanırım. birşeyler hep eksik kalıyor ve onların eksikliğini de başka şeylerle kapatmaya çalışıyorsunuz. ben bu eğilimimi şimdi bile nişanlımla olan ilişkimde net olarak görüyorum. annemden göremediğim ilgiyi ve sevgiyi ondan bekliyorum, fakat o bunu yapamaz. bu boşluğu istese de dolduramaz. bu yüzden pes ettim =) iyileşmek için eski hesapları kapatmak ve artık bu istekleri durdurmak lazım. bu istekleri kendime yönelttim. kendi içimde bu sevgiyi bulmaya çalışıyorum. sanırım ancak böyle iyileşebilirim... Durum sadece bir parça sevgi ve ilgi görmek değil, hayatımızın tümüne yerleşen birşey aslında. Bunu aşmak, sağlıklı olan noktaya ulaşmak ise çabayla ve zorla olacak bir durum... Allah bu konuda sıkıntı çeken herkese yardım etsin...