Ben konu sahibine yazdim gerekeni. Daha fazla yazmama gerek yok. C

Bizim annemiz 4 ay önce vefat etti, erkek kardesim 17 yasına girecek, kız kardesim 23, suan bütün evin sorumlulugu bende hatta bana cogu zaman calıs diyorlar ama bilmiyorlar ki ben o evde olmazsam isler daha da zorlasıcak, kız kardesim haftasonu yaptıgı isi söylenerek yapıyor bıktım, bunaldım.. Bide ben calıssam, her gün evde olan düzen, hergün düzenli bir sekilde yapılan yemek olmayacak, bende yorgun olacagım haliyle, Erkek kardesim ergenlik döneminde, hic birsey yaptıramayız ona cok nadir' dir, aynı sokakta olan markete bile git deyince kızıyor, bagırıyor hatta cok agır konusuyor, bana da dokunuyor onun söyledikleri kac yasında insanım ben elimden geldigince evi cekip cevirmeye ugrasıyorum, suyunu ayagına ister, yemegini önüne ister koyarım, ama ufacık bir rica' da bulununca da baslar bagırmaya, söylenmeye bende ne yapacagımı sasırmıs durumdayım git marketten sunu al lazım, benim isim var ablacım dedigim halde, öyle bir sert üslupla cevap alıyorum ki sasarsınız.. Birsey söyledigim de kac' ta uyandıgıma kadar söyleniyor, abla mısın lan sen? bu bana sarfettiklerinden en masumane olanı, abla olabilmek icin daha ne yapmam lazım bilmiyorum? Bazen cok yoruldugumu, gücümü günden güne yitirdigimi hissediyorum defalarca konusmaya calıstım olmadı, ayrıca bir uzman' dan yardım da alıyor, ilac tedavisi görüyor ama henüz degisen birsey olmadı.. Erkek kardesim evin en kücügü, biraz sımartılarak büyüdü, bir hatası oldugunda kimse sen hatalısın oglum, o senin ablan böyle davranma, saygılı ol demedi. Hep bizim susmamız, alttan almamız beklendi, yapmak istemesek bile mecburiyetten böyle davrandık zaten, kimse demedi ki, o bana bunu yaptı, bagır ona, vur ona! İstedigim sadece ablası oldugumu, benimle nasıl konusması gerektigini, nasıl davranması gerektigini bilmesiydi hepsi bu yani.

merhaba arkadaşalr Ben annemi 4 yıl önce kaybettim, o zamandn beri elimden geldiğince aileme özelliklede o zaman 10 yaşında olan kızkardeşime maddi manevi destek oluyorum, devlet memuruyum işimi hep onlara göre ayarladım,1 ay önce evlendim ailemle aynı şehirdeyim kızkardeşim küçüklüğünden beri kaprisliydi ama son dönem arttırdı, derslerinde başarılı ama onun harici hiçbirişini kendisi görmez, babamın evine kadın tuttum evişlerini o yapar, kendisi yediğini dahi kaldırmaz insanlarla çok geçinemez, ben de istiyorumki kendi işini görmeye alışsın güçlü olsun, afedersiniz adet olduğunda işyerimi arar bana ped al der aşağı inip marketten almaz ben almayınca trip atar ne yapacağımı bilmiyorum, eşime hep soğuk davranır, misafire hoşgeldin demez, psikoloğa götürmeye çalıştım gitmiyor gadjo dilo ben aslında

Canım her şeyin bir sınrı var tabi de sen idare edebildiğin kadar et yine çünkü ergenlikte şu an ve yaptığı hareketlerin çoğu anlamsız sonradan öğrenir elbet hatalarını farkeder ama hep yanında ol sen bırakma onu. Psikiyatriste önce sen git bir anlat durumları psikiyatrist söylesin sana onu getirebilmen için ne yapman nasıl davranman gerektiğini yardımcı olur zaten. İnşallah düzelir durumunuz.. L

her istediğini yapmayın yok öyle bi dünya herkes her acıyı yaşıyor ama 14 yaşındaki kız da bebek değil psikologa mutlaka götürün ona karşı şefkatli olun ama sınırlarını da bilsin. . push ; D drdepresyon

Ah canım işin çok zormuş Benim de dayımın 2 tane kızı var anneleri 5 yıl önce göğüs kanserinden öldü kızlara biz baktık bu süre boyunca. Annem çok nazladı onları o yüzden şimdi afedersin kazık kadar kızlar suyu annemden benden isterler. Yemek yerler masayı toplamazlar geçerler bi kenara. Ellerinden gelse kahve isterler üstüne o derece. Büyük kız 19 yaşına gelince kendi evlerine geçtiler hala evlerini temizliğe biz yardıma gidiyoruz düşün. Öksüzler diye hiç kaşları kırılmasın istedik çok nazladık ama sonu hiç iyi olmuyor. En baştan bu kadar taviz vermemeliydin maalesef ;( Ben de şimdi anneme kızıyorum çok şımarttın onları diye. D drdepresyon

Konu sahibi arkadasım daha yası sorumluluk bilinci icin kücük, babanızla yasıyor anladıgım kadarıyla, bu bile ona yalnızlık gibi gelir, esinize soguk davranısından sizin evlenmenize icerlemis, kabullenememis sanki, anneniz yerine koymus sizi ve bir anne kızıyla nasıl ilgileniyorsa o sekilde ilgilenmenizi istiyor. Zaten daha 14 yasında cocuk sayılır o, elinizden geldigince hos tutun, ilgilenmeye calısın ve mutlaka bir uzman yardımı almasını saglayın, annesini kaybettiginde cok kücükmüs, bu onda derin yaralar bırakmıs olabilir. En önemlisi de anlayıslı ve sabırlı olmaya calısın.

siz ablanıza olan hıncınızı benden çıkarmaya çalışmışsınız, inşallah ablanızla aranız düzelir... L

Seni yargilamiyorum genel olarak yazdiklarindan yola cikiyorum. O kiz daha cocuk icinde kimbilir ne hissediyor, haberin yok. Eger bir is yapiyorsan sonuna kadar yap, ya da yapma. Vicdanini rahatlatacak birseyler soylemiycem sana. Onun bir anneye, ablaya senden daha cok ihtiyaci var, yas itibariyle. Senin yerinde ben olsaydim evlenmezdim bir sure. 18 yasina kadar cekerdim, sonra ne yapiyorsa yapsin. Neden bu kadar kizginim biliyor musun. Benim hic abla-kardes iliskim olmadi. Ablam ben 12 yasindayken evden gitti. Sonra da hic ayni olamadik. Hep hakkimda sikayet ederdi ayni senin yaptigin gibi. Sevmiyorum ben ablami simdi. Abla bile demiyorum. Bir kere kardesini kimseye sikayet etme bu bir. Ne istiyorsan beraber coz bu iki. Yani ya tam bir abla ol, ya da hayatindan tamamen cik.

O zaman soyluyorum. Sikayet etmeyin, sikayet ettiginizi belli etmeyin. Oflayip puflamayin. Onlarin ihtiyaci olan tam bir abla. Tam bir abladan kastim, kendini abla yerine koyan ama asla ablalik yapmayan birinin tam tersi. Arkalarinda olun ozellikle erkek kardesinin. 17 yasinda yas biraz sakincali bir erkek icin. Davranislari dogru olmayabilir. Sana kotu davranabilir. Yine de destek olun. Kostek degil destek. Destegin altini ciziyorum. Oyle ablalar var ki, ne kardeslerinin tam yaninda olurlar ne de kardeslerini tek birakirlar. Oyle yarim yamalak is olmaz. Insanin psikolojisi bozulur o sekil. Ne yaparsaniz ileride iki kati size donecektir. Ya benim gibi konusan ama sevmeyen bir kardesiniz olur, ya da sizi cok seven gibi bir kardesiniz olur. Dip not: Ben ablamla konusuyorum. Her ihtiyaci oldugunda yaninda olurum. Destek olurum ama insan oldugum icin onu sevdigim icin degil. O benim icin bir "0". fahri konsolos Ben giderim adım kalır mı acaba :) tek ayak

bir insan abla diye neden bütün sorumluluğu omuzlamak zorunda kalsın? abla olmayı o mu seçti? hayatını neden ertelemek zorunda kalsın? onun annesi ölmedi mi? abla acı çekmez mi? biraz da ablanın psikolojisini düşünün. smuwila nın kardeşini ele alalım, kardeşi 23 yaşında, smuwila ondan 1-2 yaş büyük diye neden sorumluluk ona kalıyor? konu sahibinin kardeşi gerçekten küçük, ve belli ki ablasının evlenip onu terkettiğini düşünüyor. bundan sonra yapabileceği tek şey öyle olmadığını göstermeye çalışmak, yanında ol, sıcak davran, tokat falan atma senden nefret etmesine sebep olursun. 14 yaşındaki bir kız annesini kaybetmese de böyle tavırlar içine girebilir. ergenliğin en buhranlı dönemleri. herkesin kendisinden nefret ettiğini falan düşünebilir. her daim sevgiyle yaklaşın. sevgi herşeyi çözecektir. smuwiLa

Ben aslinda iki taraftanda degerlendiriyorum. Senin yasadiklarini hafife aliyorum sanma. Benim ablamla sorunlarim cok baskaydi ama sonuc ayni oluyor malesef. Yeryuzunde baska bir insan tanimiyorum ki onun bana cektirdiklerini cekip hala konussun. O kadar buyuk konusuyorum. Sikayet iki kardes arasinda gerceklesmeli. Tatli dille uyarmalisin. Kiz kardesinde sana yardim etmeli. Baskalarini karistirmadan. Inan her soyledigin batabilir ona, sana tavir alabilir. Araniz bozulur duzeltemezsin ama iyi yaklasirsan bir gun farkedecek ablam benim ablam ya, bana iyi davraniyor, alttan aliyor, ben onu seviyorum diyecek. Aradaki cizgiyi korumak senin elinde. Kaldiramiyorsan rahat birak. Hic birsey yapma. Birseyler yapipta sikayet etmen onu psikolojik acidan daha cok yaralar. Ben bir kardes gozuyle soyledim. Gerisi sana kalmis. smuwiLa

Annenizi kaybetmeniz yaşı itibariyle onu çok etkilemiş gözüküyor. Bir de ergenlik dönemi sonuçta. Psikoloğa ihtiyacınız olduğunu düşünmüyorum ama şımartmamalı. Öyle alışırsa öyle gider. Kendi yapabileceği şeyleri yapmayın, mecbur kalınca kendi yapar.

Evet cok acı gercekten, niye kırılacagımı düsündünüz ki? :44: Ben bilakis düsüncelerinizi paylasmanızı isterim, cünkü daha dün topicleri gezdim suan anlattıgım durumdan muzdarip oldugumdan nasıl davranmam gerektigi konusunda akıl alırım diye düsündüm, sansıma bugün bu topici gördüm, elimden geldigince sabretmeye calısıyorum, kız kardesim degil de, erkek kardesimin ergenlik dönemi oldugunu biliyorum, anlayıslı olmaya gayret ediyorum, hic kırmıyorum gece' nin bir yarısı karnım acıktı bana sunu yap diye uyandırsa hic itiraz etmem kalkar yaparım, ilgilenirim. Annemin vefatından bu yana kalbimde ritim bozuklugu var, sebep var veya yok, ansızın yokluyor, ama son zamanlarda ne zaman üzülsem solugu acil' de almaya basladım. Cok zor, cok acı gercekten dek dilegim bir an önce herseyin yoluna girmesi..

Ben bir kere kiz kardesin hakkinda yazmadim. O seninle ayni yasta sayilir onun sorumlulugunu ustune alman gerekmez, gereksiz. Erkek olani 1-2 sene idare edeceksin. Degisiyorlar 18 yasindan sonra. Akli basina gelecek, hep boyle gitmeyecek. Yapmak zorunda demez niye desin. Cok bunaldiysan sende bir aile danismanindan, terapistten yardim alabilirsin. O daha saglikli bilgi verebilir sana. Aile buyuklerinle babanla, teyzenle konusabilirsin. Inan bunlar hassas konular, internet uzerinden halledilecek gibi degil. Allah kolaylik ve sabir versin. smuwiLa

İki taraftan degerlendirseydiniz, sadece kardeslerin psikolojilerine odaklanmazdınız ki, Daha da acayım konuyu, ben pasif bir insanım annem yokken de kız kardesim hakaret dahi etse, birsey diyemezdim her zaman olayı bir sekilde kapatmaya gittim, kırılsam belli etmedim, bu annem varken de böyleydi hala böyle, hic bir zaman oturup iki yetiskin gibi konusmayı beceremedik ben cok denedim bana her zaman senin yüzünden dedi durdu, tamam ben ne yapıyorum hatamı söyle dedim, birsey söyleyemedi bu sefer de konu o sekilde kapandı, sizin dediginiz gibi iyi davranmamı, alttan almamı farkedebilir, ama ya o zaten böyle davranmak zorunda, yapmak zorunda cünkü abla! diye düsünürse? Kız kardesimi bir gün beni teyzeme sikayet ederken ve arkam' dan küfür ederken duydum, teyzem sus duyacak dedigi halde, duyarsa duysun be! gibi bir cevapla karsılandım, hepsini duydum ama duymazlıktan geldim sonra söyledim kendisine normal bir sekilde, söylediklerini duydum dedim, sadece güldü bana, o kadar.. Ama bunlara ragmen bile benim onlara tavır almam söz konusu bile olamaz, nihayetinde ablayım ben degil mi? Sadece kardesler tavır alabilir, sadece onların psikolojileri etkilenebilir..

london2012 dediklerine katılıyorum, konu sahibi kaç yaşlarında bilmiyorum ama keşke 4-5 sene bekleyebilseydi, babayla 14 yasında bir evde kalmak kolay değildir, benim arkadasım 17 yasındayken annesi vefat etti kızkardeşi 7 yaşındaydı, arkadasım üniversiteyi de işide erteledi, kız kardeşi şuan 17 yaşında ve fen lisesinde okuyor, arkadasım da bu sene üniversiteye basladı. büyük fedakarlıklar etti kendinden ama kardeşini kazandı H

size akıl sormak için yazdım, benim hayatımı bilmeden yargılamaya hakkınız yok, ben kardeşimin hep arkasındaydım herzaman da olacağım, benim yerimde olsanız ne yapardınız acaba L

canım öncelikle başın sağolsun, Allah rahmet eylesin anneciğine, benimde 1 kız 1 erkek kareşim var ve inan erkek kardeşim aynı seninki gibiydi, sabret erkekleri düzeltmek daha kolaydır hep şefkatle yaklaş askerliğe gitsin gelsin gör bak nasıl senin arkanda durur canım ben devlet memuruyum, sırf kardeşlerim tek kalmasın diye 4 ay rapor aldım evde onlara baktım, babam biraz vurdumduymazdır her işe ben koştum, kızkardeşimin hep üstüne titredim ama emin ol senin fedakarlıkların sonra senin görevin oluyor, kimse takdir etmeyi bırak memnun olmuyor bu yüzden öncelikle kendini düşün, kardeşlerine sahip çık ama kendini feda etme, bol bol dua et D drdepresyon

Cok aci, cok erken. Birsey deyip seni kirmaktan korkuyorum. Basin sagolsun. smuwiLa

Annemin vefatından 4 sene sonra evlendim... L

Konu sahibi kızkardeşi için zaten yapması gerekenin fazlasını yapmış. Hayatını kızkardeşi için ertelediği zaman ona aferin abla benim için yaşamını erteledin sana minnettarım mı diyecek? Ya konu sahibinin hayatı? O kime naz yapsın? Kızkardeşi bence bir an önce toparlanmalı, annesi yaşasaydı bu kadar zorlayabilirmiydi acaba? Bakın, ablasını zorluyor ve onu çekiyor. Daha ne yapsın?

Kardeşim hiçbiralışverişin kendisi yapmaz da benim üzüldüğüm hep bana cephe alması, eşim şehir dışında bende kalıyordu telefonum bozulunca onunkini ödünç aldım kıyameti kopardı erkek kardeşimde herşeyini ablan alıyor ayıp değilmi deyince tam koptuk bana vurunca babamın yanına git o zaman dedim pişmanım ama ne yapayım herşeyine koşarım ama o beni hep kırar

ben de kızkardeşinin yaşlarındayken annemi kaybettim, aynen yardımcı olamayacaksan görüşüp de eleştirip de psikolojisini bozma, hem psikolog yardımı alması şart. ben almadığım için çocukluğum da gençliğim de berbat geçti mutlaka ama mutlaka bir psikologla görüşmesini sağlayın bunu bilir bunu böylerim. onun yaptıkları şımarıklık değil hayata karşı öfkesi var şu anda hayata karışmak istemiyor ve korkuyordur anlamaya çalışın biraz. WOLFROG Ekşiden aynı tadı

ergenliğimde bende öleydim hiçbişi yapmazdım herkesle kavga ederdim saygısızdım. ama sorumluluk aldıkça akıllandım. onunki de geçer heralde D drdepresyon

Annenizin yokluğunun yükünü siz omuzlamışsınız ve o da bu yükü ömür boyu taşımanız gerektiğini düşünüyor. Böyle devam ederek ona büyük zarar verirsiniz, hem ne kadar arkasında durabileceksiniz ki? Onun hayatı görmesi gerekiyor ki ona göre tecrübesi olsun, bocalamasın. En kısa zamanda hayatın gerçeklerini görmeli bence. D drdepresyon

araya soğukluk girmesin diye ben babamın evine gittim kalmaya, evden kovdu beni bağırdı çağırdı ben de dayanamayıp vurdum artık, pişmanım ama çileden çıktım evden çıktım akşam tekrar döndüm, babama söyledim gülüp geçiyo çocuk diyor ah aha... L

sanırım psikoloğa gitmiyors işiniz zor olacak karşınıza alıp konuşmayaşı denenizmi, sizin her durumda yardımcı olmanız dediklerini ikiletmemenize güvenmesinden kaynaklanıyor olabilir hareketleri, henüz 14 yaşında olan bi genç kız tam ergenlik dönemlerini yaşıyor bi kaç seneniz daah var gibi geliyor bana.. birde bu regl dönemlerinde ped almanızı istemesi kendinin almaktan çekindiğindenmi kaynaklanıyor ilk dönemlerimde bende alamazdımda belki oda öyledir.. blaccswan

drdepresyon, Ben psikolog falan değilim ama annenizi kaybettiğinizde kardeşiniz küçükmüş... Anneye bağlılığın hat safhada olduğu dönemlerdir 10'lu yaşların başı, kardeşimden biliyorum. Siz de sahiplenmişsiniz, ilgilenmiş, o boşluğu doldurmaya çalışmışsınız ve sanırım kardeşiniz size 'anne' gözüyle bakmış bu sürede... 'anne' yerine sizi koymuş o 4 yılda. Şimdi sizin yeni ve farklı bir hayatınız olmasını kabullenemiyor. Üstelik ergenlik dönemi de başlamıştır veya başlayacaktır muhtemelen... Çatışmalarınız çok normal. Zamanla idrak edecek ama birden bire olması çok zor. Mucize olur bu. Sabrınızın sınırlarını biraz daha yükseğe taşımanız gerekecek. Allah yardımcınız olsun. Bir uzmandan destek alabilseniz güzel olur. Ya da babanız biraz kardeşinizin içindeki boşluğu doldurabilse... L

Eşinizi soğuk davranmasının sebebi sizi ondan ayırmış olarak düşünebilir, sizi annesi gibi görüyor demek ki... Babanız evlense ona da çok tepki gösterir sanırım... Ergenlik kolay bir dönem değil. Allah yardımcınız olsun... C

Ablama hincim filan yok, sana da. Ben sana iyilik yapmaya calistim ama sen anlamadin. 5-10 sene sonra ne demek istedigimi anlayacaksin. cicolat