Iyi aksamlar herkese. Uzun zamandir aklimin bir kosesinde olan fakat surekli erteledigim bir mecvzu var. Konudanda anlasildigi gibi bir piskologa gitmeyi dusunuyorum. Buna gercekten ihtiyacim var. Yanliz kafami kurcalayan birsey var oda olumlu sonuc alamama korkusu. Iki kucuk cocugum var hastane evimize cok cok uzakta mecburen cocuklarimi anneme birakacagim sonuc alamayacagim birsey icin bos yere umitlenip ustune birde annemin afrasini tafrasini cekmek istemiyorum. Gercekten psikologa duzenli gidip olumlu sonuc alan varmi. Icinde bulundugum durumdan cikmak istiyorum artik ferahlamaya cok ihtiyacim var.

Bir pedagogdan yardim almayi hic düsündünüz mü?

Bana iyi geldi. Ama ben uzun zaman araştırma yaptım ve sonucunda içime sinen doktora gittim. İyi ki de gitmişim. İntiharın eşiğinden hayata döndüm.

Geçtiğimiz ekim ayından bu yana düzenli olarak psikiyatriste gidiyorum. Çok iyi bir psikiyatristim var. Terapi artı ilaç şeklinde ilerliyoruz beraber. O terapiler bana o kadar çok şey öğretti ki. O kadar iyileştim ki inanın bakışım gülüşüm bile değişmiş. Kendim için yaptığım en iyi şey. Her zaman güle oynaya ayrılamayabiliyorsunuz o odadan. Bazen çok yoruluyorsunuz, bazı şeylerle yüzleşmek çok zor oluyor. Bazı şeyleri anlatmak çok zor oluyor. Bu bir süreç. Varış noktası değil, yol. Ve o yol çok güzel. İçinizi ferah tutun ve yola çıkın.

Dertleriniz nedir, çözülecek gibi mi, değiştirilemeyecek şeyler mi, travma mı?

Denemeden bilemezsiniz. En az 3 4 seans sonra biraz fikir ediniyor insan. Ama ilk defa gidiyorsanız 7 8 i bulur. Benim aylar sürmüştü mesela. Sonra farkettim ki psikoloğun da iyisi var paragözü var. İlk deneyimim olduğu için bu seçenekten haberim yoktu ve giden aylarım ve bikaç bin tl oldu.

Oglum 4 yasina girmek uzere. Bir sure once kaydettim krese gonderdik ama sonuc olumsuz. GItmeyi kabul etmedi agladi orda mutsuz oldugunu anlatmaya calisti defalarca. Bende mutsuz oldugu bir yere zorla gondermek istemedim kiyamadim. Kizim 20 aylik. Ikiside henuz kucuk. Evde surekli tepemdeler tuvalete gitsem aglama krizlerine giriyorlar. Bu sabah babalarinda biraktim 10 dakikaligina dusa girdim ben cikana kadar kapida agladi aglamaktan helak olmustu. Beynim sanki son demlerinde artik aglama krizleri tuketti bitirdi benI.

Gitmek istememdeki en buyuk sebep son donemlerde asiri bir asabiyet icerisinde olmam. Tukenmislik, sinir, tahammulsuzluk artik sagligimi ve cocuklarimla olan iliskimi bozmaya basladi. Cocuklarim cok zor bir yapiya sahipler surekli agliyorlar kafayi yiyecek gibi oluyorum bazen. Cok zor cocuklar herseye direniyorlar isteklerinin ve arzularinin sonu yok bu ruh halimle onlarla nasil basa cikacagimi bilmiyorum artik

Devlet hastanesiyse pek sonuç beklemeyin 10 dk içinde derdini anlatıp ilacını yazıp yolluyor. Ama ciddi anlamda terapi görecekseniz tabi ki buna değer Geçmişte yaklaşık bir yıl terapi görüp ilaç kullandım hala etkisini hissederim Hatta maddi olarak keşke çok pahalı olmasa da belli bir sorunum yokken de ayda bir bile olsa seans alsam diye düşünürüm sık sık

Bence her zaman denemekte fayda var. Ilk seanslar zaten daha cok tanisma icin ve durumun ne oldugunu anlamak icin. Ondan sonra asil tedaviye baslaniyor. Psikolog iyise olumlu sonuclar alirsiniz. Ben benimkinin iyi olmadigini sonradan anladim. Cünkü asıl dertlerimi hic anlamadi. Ona göre tedavide bir yere varamadi. O zamanlarda bende asil sorunlarin ne oldugunu anlamadigim icin birsey de söyleyemedim. Bu demek degildir ki pisman oldum gittigime. En azindan gidip konusup rahatliyordum, ama terapiye baslarken terapi ile neyin hedefledigini az cok bilmek lazim.

Konularınızı hatırladım galiba. Gayet normal tükenmeniz sürekli çocuk ağlaması çekilecek gibi değil kim olsa kafayı yer Bebeler kaç yaşında, kreşe gönderme şansınız var mı? Bence gidin, sizinki çözülecek bir problem.

Astoria

Psikoloğun yaklaşımı, sizin travmanız ve tedaviye düzenli devam etmeniz süreci etkiler diye düşünüyorum.