Bende de kardeş kıyası vardı. Söyleyince neyini eksik ettik oluyor

Öyle kesinlikle. Benim duyduğum ses dayak sesi değil bir anlaşmazlık sonucu bağırarak ağlama sesi idi. Yoksa hepimiz duyarlı olursak şiddete önlem alırız. Samsonn

EFT denediniz mi? Yaşanmışı unutturmuyor, ama o anın siz de uyandırdığı acıyı siliyor diyorlar. Dayak mı atıyordu anneniz? Onunla yüzleştiniz mi peki? Bir çocuğun çocukluğunu çalan herkese lanet olsun. Gün yüzü görmesinler inşallah.

Öyle olmaz maalesef o iş. Anne bu defa cocuğu daha cok dövecekti. Polis çağırsa dahi "bir kereden bir sey olmaz"denecekti. Türkiyedeyiz ütopik düsünmeyelim

Annecim yapma die aglayan bir cocuk duyduysaniz iceri gecip aglamak yerine polis çagirsaydiniz ya. Yillar once siz aglarken sesinizi duyan biri sizi kurtarsa bugun bu travmayi yasamazdiniz. Ve siz bugun o cocuk icin aramis olsaydiniz 20 sene sonra bir gun o cocukta yasadiklarini dusunup aglamazdi. Bu konuda duyarsiz kalan herkesin o dayagi atan kadar suclu oldugunu dusunuyorum..

Denemedim. Açıkçası o ilk etapta çok zorluyormuş her şeyi ilk etapta hatırlattığı için cesaret edemedim. Bir de bulunduğum şehirde çok az kişi yapıyor en iyi yapan kim diye sorunca da hep birisini söylüyorlar o da ne tesadüf ki arkadaşım. Onun da önüne oturmak istemiyorum böyle bir şey için. Dayaktan ziyade psikolojik öteleyişler... Yüzleşmeye her çalıştığımda daha çok acı verdi bana bıraktım ben de.

Dayak değildi çok yüksek ihtimal öyle değildi sesi. Hani bi fiziksel şiddet değildi. -nemesis- Half

Yok iste sorun bu zihniyette. Aybi seyi cok yasadim. Bir keresinde 2 yaslarinda bir cocugu annesinin dövüşüne sahit oldum. Ben esnafim. Dukkanimin az ilerisinde oluyordu olay. Allah ne verdiyse daldim kadina. Polis çağırdılar. Dedim sosyal hizmetleride cagirin kadin kocasinin korkusundan sikayetci olamadi benden. Poliste kadina isin takipcisi olacagini tekrar cocuga siddet ile ilgili hakkinda sikayet gorurse sosyal hizmetleri devreye sokacagini soyledi. Cok eminim ki kadin bir daha cocuga dokunamamistir. Ufacik cocugunu doven insan aciz insandir sikiyo gorunce 3.5 atar hepsi emin olun. Yurekli olup hesabini sorabilmek gerekiyor sadece.

Eşimle iyiyim normalde sabah bi konudan dolayı takıştık da... Çok teşekkür ederim tavsiyeleriniz için.. zeynones

O zaman siz kendinizi sarıp sarmalayacaksiniz. Kendinizi iyi hissettirecek değisimler yapın

Yüzlestiniz mi peki ailenizle? Yani acık acık siz bana bunları yaptınız ve ben bu yüzden mutsuzum dediniz mi? Belki rahatlarsınız. Onların ne tepki vereceği önemli değil burada, amac onları kırmak da değil. zeynones

Boşver zuzum. Travmalarını sal evrene gitsin. Sen huzursuz olurken, senin yaşadıkların onların umrunda bile değil. Eşinle de iyi olursun inşallah. Hee bide kendimden biliyorum, eşle huzursuz olunca, insanın beyni eskilere götürüyo, bide onlara yanıp ağlıyorsun. İçini ferah tuut. Hiç bişey senden değerli değil unutma. Aç bi müzik, gir ılık düşün altına hiiiç bişeyin kalmaz. En azından bana çok iyi geliyo. Enerjimi yerine getirmesi de, negatif enerjimi atıyo yetiyo bana. Dene istersen sağlıkla huzurla kal.

Bir süredir anksiyete atakları gelirken sürekli geri gönderiyordum kendime iyi gelen şeyler yapıyor mutlu ediyordum da kendimi. Özellikle geçtiğimiz haftalarda beri sürekli çocukluğumda özellikle annemle yaşadığım, babamın yaşattığı bir iki olay ve ağladıklarım anlatamadıklarımla boğuşuyordum. Sanırıö sahte imiş kendimce yapmaya çalıştıklarım ki yine geçmiyor yine... Eşimle de bozuğuz ama birlikte kahvaltı yaptık içeri geçtim kendi kendime oturuyordum. Bir anda dışarıdan bir çocuk sesi geldi ağlayarak "annecim annecim nolur annecim yapma" diye ama o ağlamanın tonunu öyle iyi biliyorum ki... Yeri geldi evde tepinerek yeri geldi odamda özellikle şu günlerde rüyalarıma giren ağlamanın ta kendisi. Oturdum ağlıyorum şimdi. Geçiremiyorum hiç bir izi. Belki bir çok insanın yaşadığı gibi büyük şeyler değildir ama benim kaldıramadığım ruhumun beynimin sürekli beni yıprattığı anılar bunlar. İçimdeki acıyla pencereye bile bakamadım oturdum kaldım yerimde. İçimdeki hissettiklerimi yaşadıklarımı anlatabilmem mümkün mü bilmiyorum.. Bugüne kadar ne eşime ne psikoloğuma anlatamadığım kadar zor şeyler yaşadım. Gönderilmemiş mektupları var. Yırtıp attığım yakıp kül ettiğim. Ama içime dur diyemediğim. En küçük şeyde hatırladığım. O çocuk ağlarken kendimin ağlamaktan iç çeke çeke nefessiz kaldığım zamanlar aklıma geldi. Geçiremiyorum. Geçmeyecek sanırım da.. Not:Şiddetten ziyade bir ablam vardı ve sürekli onunla kıyaslanan, sürekli geriye itilen kendimce iniş çıkışları olan bir çocuktum. Sarmak sarılmak anlamak yerine ötelendim yalnız kaldım hayatımın her aşamasında.

O travmalar geçmiyor. Geçmeyecek bir dizi izlediginizde bile aklınıza gelecek. Bunu atlatmanın tek yolu psikoloğunuza karşı dürüst olmak. Unutmayın gecmiste ne olursa olsun sizi bugünlere getiren yaşadıklarinizdir. Dayak mı yediniz siz cocugunuza el kaldırmayın şiddete savaş açın. Cinsiyetcilige mi maruz kaldiniz kız çocukları için çabalayın. Bu travmalar farkında olmadan baska insanlarla iliskilerinizi de etkiler. Artık aileniz yok kocaman kadın olup kendi yuvanızı kurmussunuz. Güçlü olun yaşadıklariniz sizi güçlü kılar yeter ki birileriyel paylaşın. En kötü günlük tutun. zeynones

Benimki daha farklı bir ablam vardı ve sürekli onunla kıyaslanan, sürekli geriye itilen kendimce iniş çıkışları olan bir çocuktum. Sarmak sarılmak anlamak yerine ötelendim yalnız kaldım hayatımın her aşamasında. zeynones