genede kızınla konuşmayı denesen acaba yanlış anlarmı:26: bilemedim valla istersen bi pedagog yada psikiyatırla görüş kızına durumu anlat onun için çalıştıgını söylesen belki seni anlar haticeemm Eşine ve Oğluna

Benim de annem calisiyordu ve bana da bakicim bakmistir kucukken. Babam kisin eve gelemezdi bazen, annem de nobette olurdu abim ve ben kalirdik evde. O zamanlar cok uzulmusumdur ama simdi donup bakinca iyi ki diyorum. Kendi ayaklarimin uzerinde durmayi ogrendim ve maddi anlamda hic bir sikintimiz olmadi bu sayede. Kiziniz da biraz buyuyunce bunu gorecektir :) asya16 kuzucuğun

Benimde sizden bir farkım yok yorumunuzu okuyunca kendi çocukluğumu hatırladım. Benimde annem çalışıyordu ortalama bende 8-9 yaşlarındaydım ve yakınımızda ne anneanne ne de babaanne vardı. Okuldan eve gelir ödevlerimi yapar ve tek başıma otururdum. Aslında kızımın her an bana ihtiyacı olduğunu çok iyi biliyorum. Ama hayat şartları bazen buna imkan vermiyor. smuwiLa

bende çalışan bir anne olarak sizi çok iyi anlıyorum... zamanlada kızın seni anlayacak. eger izin alma şansın varsa ailecek bir tatil yapın onunla bolca vakit geçirip kızınızla konusun neden çalışmak zorunda olduğunuzu neden babaannesinin ona baktıı ayrıntı bir şekilde anlatın... S

Çalışan annenin yapması gereken şey çocuğuyla "kaliteli zaman" geçirmek. Tüm gününü annesiyle evde geçiren bir çocuk aslında annesi ile hiçbir iletişimde bulunmuyor olabilir. O yüzden önemli olan çalışan ya da çalışmayan anne olmak değildir. Ancak birileri sürekli çocuğun kulağına fısıldarsa çocuğun böyle büyük büyük laflar etmesi doğaldır. Bir çocuk neden "işin mi önemli ben mi önemliyim?" desin yoksa? Bugün başka bir konuya da yazdım, benim annem de çalışan bir anneydi ve ben annemle gurur duyardım. Hiç bir zaman "işe gidiyor, demek ki bana önem vermiyor" diye de düşünmedim. Babaannesi biraz çocuğu dolduruyor gibi geldi bana. E

Çalışan anneler neden garipseniyor bunu anlayamıyorum bende? Benim annem ev hanımıydı ama neredeyse okuduğum okulda, sınıfta çoğu arkadaşımın annesi çalışıyordu. Hiç bir arkadaşımdan annesinin çalışmasından rahatsız olduğunu duymadım, hatta öğretmenler tek tek kendimizi tanıtmamızı istediğin de, annem babam çalışıyor dediklerinde öğretmen ne iş yapıyor diye özellikle sorar merak ederdi. Bir annenin kendi ayakları üzerinde durabilmesi bana göre gurur verici. Hatta bunun çocuğun sorumluluk sahibi olmasında da artısının olduğunu düşünüyorum. Hepsi daha rahat bir yaşam, gelecekleri için tabii kızınız şuan küçük, bunu anlayabilecek yaşta değil eminim büyüdüğün de gurur duyacaktır sizinle, ve bende sanki birilerinin kızınızı etkilediğini düşünüyorum..

Yazdıklarınızı okuyunca çocukluğum gözümde canlandı. Size kızınızın tarafından anlatmaya çalışacağım hissettiklerini. Çalışan bir annenin kızıydım. Öyle kısaknırdım ki annelerinin elinden tutarak okula gelen, çantasını anneleri taşıyan arkadaşlarımı... Şimdi tek tek neleri kıskandığımı yazsam sayfalar yetmez. Kapris de yapardım yeri gelince. Bana babannem bile bakmadı. 8 yaşındayken boynumdaki anahtarla kapıyı açar eve girerdim, kışın hava karardıktan sonra gelirdi annem babam korkardım hava kararınca. Bir gün öyle ağladım ki beni okula siz bırakın diye, annem dayanamadı tamam dedi ama mesai saatleri çok erkendi okul saatinden. Beni okula bıraktılar okulda daha kimse yoktu. Oturdum sıraya öyle bekledim. Halbuki benim amacım arkadaşlarıma göstermekti annem babam bıraktı beni diye. 2 dakika geçmeden annem geri döndü. İçi rahat etmemiş korkarım diye korkmuştum da tabii, geri aldılar beni. Bidaha da ağlamadım beni okula siz bırakın diye :) Peki şimdi? 29 yaşındayım ve 5 yıllık evliyim, henüz anne değilim ama çalışan bir kadınım. Çalışan kendi ayakları üzerinde duran hem de bana hep arkadaşlık eden bir annem olduğu için onunla gurur duyuyorum. Hele ki akşam işten geliği zaman annemle verimli zamanlarımız da olmazdı, kadıncağız yorgun argın evde 3 çocuk saat 7 de eve gelmiş yemek telaşına düşerdi hemen mutfağa koşardı sonra bulaşık o bu derken uyku saati. Hafta sonları ütü çamaşır alışveriş... Benim size tavsiyem verimli zaman geçirmeniz kızınızla. Akşamları sohbet etmek, oyun oynamak, beraber ödevlerini yapmak, hafta sonları tiyatroya gitmek, gezmek v. s. Ve sürekli ona onu ne kadar çok sevdiğinizi söylemekten çekinmeyin. Anladığınca neden çalıştığınızı ileride onunda çalışmak isteyeceğini, çalışan kadının güçlü olduğunu anlatmaya çalışın. Arada sırada akşam işten eve gelirken ona küçük sürprizler yapın. Eğer altından kalkamıyorsanız pedagog yardımı alın mutlaka. Emin olun ki zamanla sizi anlayacaktır ve sizinle gurur duyacaktır. Şimdi sorsalar deseler ki bana annen ev hanımı olsa mıydı diye kesinlikle hayır derdim. Yaşasın çalışan anneler :) S

Kotu bir durum gercekten. Bu sozler kucuk bir cocugun agzindan cikmis olsa bile, bir anneyi ciddi anlamda sarsmaya yeter. Herkesin dusuncesi farklidir bu konuda ve aslinda anne nasil mutluysa cocuk da o sekilde daha mutlu olur diye dusunuyorum ve siz neden calismayi tercih ettiniz bilmiyorum ama benim gorusum eger bir zorunluluk yoksa annenin calismamasi gerektigi yonunde, Ama siz boyle kendinizi daha mutlu hissedip, evlatlariniza daha verici oldugunuzu dusunuyorsaniz elbetteki bir diyecegim yok herkesin kendi gorusu ama o minigi de dusunun demekki sizinle daha cok zaman gecirmek istiyor babaannesiyle degil. Kiziniz da haksiz degil siz de.. M

Yorumun için teşekkür ederim. Çok haklısın ama zaten çalışan annelerin birçoğu içlerinde suçluluk duygusu barındırırlar sanırım kızımın söyledikleri de yaramı iyice deşiyor.

Yanlış anlaşılmasın kızıma yaptığım şeylerin lafını ediyormuş gibi olmayayım sadece sorumsuz vurdumduymaz bir anne olduğumu düşünmemeniz için yazdım bazı şeyleri.

evlendikten sonra hiç çalışmadım çalışan anne nasıl olur belki tam anlayamam ama kızında seni anlamıyor daha yaşı çok küçük büyüdügü zaman anlayacaktır bence kendini suçlamana gerek yok sen iyi bi annesin onun gelecegi için çalışıyorsun zamanla anlayacak seni çocuk daha o annesi ne dedigini bilmiyor S

çalışan bir annenin evladı hiç olmadım ama olsaydım inan kızın gibi davranırdım bendebabam çalıştığı için okuluma hiç gelememişti babası gelen arkadaşlarımı kıskanırdımama büyüdükçe bizler için çabaladıklarını anladım kızında ileride anlayacak bunu takma kafana diyemiyeceğim ama bunu anlaması için elinden geleni yap al karşına konuş onların okuması için anne ve babaları olarak çalışmak zorunda olduğunuzu anlat onlarla her anını paylaşmak istediğini elinden geldiğini yaptığını anlat yazdıklarını okuyunca kendi geleceğimi düşündüm bende çocuk sahibi olacağım zaman 3 yaşına kadar bakarım sonra kreşe veririm diye düşünüyorum çocuğumda yarın bir gün gelirde bana bu sözleri sarf edermi acaba ama çalışan anne babanın çocukları kendi ayakları üzerinde duran kendi işini kendisi halleden kişiler oluyorlar bunun artılarını ileriki yaşlarında anlayacaklar... babaannesi ya da etraftan başkaları kızınızı etkiliyor olabilir mi . push ; Mathilda50 Hayat

Kızımı pedagog'a götürdüm kardeş kıskançlığı çıktı o dönem altında yatan neden. Daha onu yenememişken şimdi de bana karşı saldırıya geçti. Karşıma alıp defalarca konuştum anlattım anlıyormuş gibi oluyor ama en ufak bir olayda yine bana öfke kusuyor. Ailece tatile gittik bu sene her sene gidiyoruz bütün sene okul ders mutlaka birkaç günlüğüne dahi olsa her yaz bir yerlere kaçıyoruz ailece. Babaannesi çocuklar bende kalsın siz gidip başbaşa tatil yapın dediği halde öyle şey mi olur anne onlar benim çocuklarım onlarsız tatilin tadı mı çıkar ben onlarla mutluyum demişimdir ve kızımda bunu duymuştur ama yine de anlamıyor galiba yaşının biraz daha büyümesi gerekiyor beni anlaması için. Bright crystal Balık

Cocugunuz sizi anlamaz daha kücük yasi büyüdükce akli basina geldikce hatta evlendikten sonra coluk cocuga karistiktan sonra size karsi tavri degisebilir marmellata Che sarà,

Canım bence icin rahat olsun sen elinden geleni yapıyorsun, kızında elbet anlayacak, simdi kucuk oldugu icin senin ona yaptıklarını göremiyor belliki Ben senin kadar bile yapamıyorum, 1. Sınıfa gidiyor benimki, henüz boyle seyler yasamadık ama büyüdüğünde diyebilir, ama benim icim rahat, yapmam gerekenleri yaptığımı düşünüyorum, ev hanımı olsanda bundan fazlasını yapmayacaktın, çocuklarla sürekli vakit geçirmek degil kaliteli vakit geçirmek önemli diyor uzmanlar. Sen yine elinden geleni yap, insallah kızında seni anlayacaktir onlar cocuk, nazları hep annelerine kikirikli Canım

Merhaba Arkadaşlar, İlkokul 4, sınıfa giden bir kızım var bir de 4 yaşında kreşe giden oğlum. Çalışan bir anneyim. Kızıma 3 yaşına kadar babaannesi baktı, sonra kreşe verdik anaokul sonra ikokul. Oğlum doğduktan sonra bakıcı tuttum iki çocuğa bakması zor olacağından kayınvalidemin. Gelelim soruna kızım beni çalışan anne olmakla suçluyor. Bugün okulda toplantısı vardı 9,30 dediler bende bir saat izin aldım fakat toplantı geç başladı 12 gibi biteceği söylendi işyerinde işlerim yoğun olduğu için işe dönmek zorundaydım. Babaannesini aradım ben çıkmadan o geldi toplantıya. Tabii ben zaten öğretmenle konuşmam gerekenleri konuşmuştum. Çocuklarda toplantıda bizimle birlikteydi 1 ders bizimle kalacaklarmış öyle dedi öğretmeni sınıfta tek bırakmamak için. Neyse babaannesini arayınca gelmesi için telefonu kapattıktan sonra kızımın ağzından şu kelimeler döküldü. Sen neden kalmıyorsun, işim var anneciğim işe dökmek zorundayım dedim ve verdiği cevap, işin mi önemli ben mi önemliyim, işin benden daha önemli hep işe gidiyorsun zaten dedi. Daha önce de bu tarz cümleleri vardı beni sen mi büyüttün sanki babaannem baktı bana sen hep işe gittin çalıştın ben zaten senin umurundamıyım gibi. Ki ben çalışan bir anne olsamda hep yanında oldum. Babaanne gündüzleri baktı ben her akşam aldım kuzum yanımda olsun diye, çorbasına, yoğurduna varana kadar yapıp götürdüm babaanneye yedirsin diye. Her şeyiyle birebir ilgilendim. 3 yıl önce kılcal damar enfeksiyonu geçirdi 6 ay boyunca her hafta hastaneye götürüp getirdim. Oğlum kreşe gidiyor sabah dedesi alıp akşam bırakıyor çünkü onun işyerine yakın kreş. Bende kızımı servise veriyordum ama herkesin annesi getiriyor bende özeniyorum dediği için sabahları işe geç geliyorum sırf kızımı bırakmak için konuştum işyeriyle onu bırakıp öyle geliyorum işe öğleden sonra da babası alıyor. Elimden gelen her şeyi yapmama rağmen yine de kızımın beni suçlaması bir anne olarak gerçekten zoruma gidiyor. Hele de beni sen mi büyüttün babaannem büyüttü demesi inanılmaz acı veriyor. S

Yazdıklarınızı okuyunca ağlayasım geldi çünkü benim yiğenimde ablam çalıştığı için bebekliğinden beri kreş anneanne babanne arasında büyüdü ablam günde 10 dk falan ilgileniyor o kadar korkuyorum ki aynı sizin dediğiniz gibi laflar ederse anne baba sevgisinden muhtaç büyürse diye. daha yaşı küçük kızınızın bunun için bazı şeyleri anlamıyordur mesela siz onun okuması için onun ihtiyaçları için çalışıyorsunuz sizde isterdiniz onla olmayı her an birlikte geçirmeyi napabilirsiniz bunu kızınıza anlatın umarım sizi anlar ve hak verir B

bence kızınız erken ergenlik semptomları gösteriyor olabilir. sürekli bir isyan halinde ve sizin çalışıyor olma durumunuzu kullanıyor gibi geldi bana. anladığım kadarıyla sevgisiz büyüyen bir çocuk da değil babanne dede de hep yanında. kendinizi suçlamayın, pedegog en iyi çözüm.

Akşamları beraber güzel vakitler geçirirseniz bunu dert etmez sanırım zamanla... Yani akşam olunca bak artık işlerim bitti seninle bir şeyler yapalım diyin. Zaman içinde bunu benimseyecek iyice. Ve garipsemeyecek... Normal karşılayacak... Sizde normal karşılayın. A

kızın bir kaç zaman sonra seni anlayacaktır. ben de çalışan bir annenin çocuğuyum. çocukken anneme hep kızardım çalıştığı için. çünkü tüm arkadaşlarımın annesi evdeydi. ve okuldan eve geldiklerinde kurabiye kokusu olurdu evlerinde... anneleri okuldan almaya gelirdi falan.. ama ortaokula başlayınca, okulum da değişti, arkadaşlarımda. bu kez arkadaşlarımın çalışmayan annesi nerdeyse yok gibiydi. herkes benim gibiydi:) hatta çalışan annenin olması fena olmuyordu. babadan gizli harçlıklar, ekstra kıyafetler :) ev hanımı bir annem olmadığı için, annem hiç bir zaman aşırı titiz bir kadın olmadı. öyle hergün süpürge açardı bizim komşular mesela. ev zindan olmadı kardeşimle bana. Basket topuyla bile oynadık. aman oraya dokunmayın burayı ellemeyin diyen annemiz olmadı. Sonra o ev hanımı komşularımız sabah 11 de uyanırdı. çocuklar kahvaltı etmeden okula giderdi. bizde askeri disiplin kaideleri geçerliydi. çalışan annenin işe gitmesi gerekliydi. 7 de hepimiz kahvaltı sofrasındaydık.. bu bize öz disiplin kazandırdı. velhasıl kelam o kadar örnek verebilirim ki.. vicdan yapmanız normal... ama zamanla anlayacak kızınız. ve iyi ki de annem çalışmış diyecek. yani ben şu yaşıma geldim annesi için keşke çalışsaydı para için kendini ezdirmezdi diyenleri gördüm, ama niye çalıştı ki diyeni görmedim. bu sitem geçici merak etmeyin B