Anne olunca evladına bakıp bakıp "bu duygusu yaşayıp da insan nasıl çocuklarına kıyabilir ki" diye düşünmekten o İnanamıyor insan Hatadır belki çark ermiştir diyor Mantıklı bahanelere sığınmak istiyor Bilmek istiyor pişman oldu mu Olmalı aslında ama olmaz olamaz çünkü serde babalık yok

Kafamın içindeki ses gibisiniz. Haberi var dede oluyorsun demiş kardeşim. Artık o ne dediyse bir daha da konu açılmamış. Çok üzülmüştüm duyunca. mimsiar

ağzınıza sağlık. bende böyle düşünüyorum. konu sahibi; siz sanki hem özlem duyup hem biraz vicdan mı yapıyosunuz 'sonuçta babam' diyerekten? benim babam hayatta ama zamanında yaptığı bencilliklerden ötürü görüşmüyoruz. Bi ara acaba görüşüp yüzleşsem mi diye düşündüm ama sonra işte Allah büyük ya karşıma yaptığı hataların bedelini bende ödediğim şeyler çıkıyor, bişeyleri hatırlıyorum. 'aman boşver' diyorum kendi kendime. Bakın bizde yetişkin insanlarız bi yerde. Biz o kadar bencil olabilir miyiz/miydik? Hayır. O zaman zamanında bencil olup sorumsuz olup o hataları yapmayacaktı. Hayır adım atanda o değilki. öyle olsa bi nebze anlarım. Adam merak etmiyor bile. sizin için üzgünüm ama durum sanki biraz böyle?

Aynilarini yasamis biri olarak soyluyorum ben olsam gorusmem. Baska dusunecek birsey bulun. Bosuna sinir harpleri yasayacaksiniz tekrar. Bunu siz de biliyorsunuz... Torunu gormek isteyen arar sorar. Son sorunuza cevaben : Keske boyle bir babam olmasaydi da ölmüs olsaydi.. En azindan arkasindan hayirla anar bir Yasin okurdum da ic huzurum olurdu...

Babasız biri olarak yazıyorum. Hayatımın bir yerinde olsun bana yeter varsın babalık yapmasın ama ben onun varlığını bileyim

Terapistim babamı bir şekilde hayatıma dahil edip onu kendi içimde bağışlamam gerektiğini yoksa hayatım boyunca bu ağır duygularla yaşayacağımı söyledi. Dediğinizde haklısınız. Çocuğa saçma sapan şeyler söyleyebilir belki.

Özellikle çocuğumla babasının ilişkisinin görünce hissediyorum. Ben ne kadar eksik büyümüşüm meğer diyorum.

Herkese iyi geceler, Babamla hiçbir zaman iyi bir ilişkimiz olmadı. Annemle babam ben küçükken boşandılar ve kendisi yılda birkaç kez gördüğüm biri haline geldi. yetişkin biri olduğumda da durum pek değişmedi, asla yakın olamadık. Annem vefat ettiğinde onunla yakınlaşmaya başladığımızı sanmıştım ama maddi düşüncelerle bana yaklaştığını düşünüyorum. Ondan sonra ilişkimi kestim zaten. Kendisi psikolojik açıdan çok sağlıklı biri değil, can sıksın, sözleriyle can yaksın çok sever. Dünyanın en sorumsuz insanıdır, çocuklarına babalık yaptığı görülmemiştir. Sürekli evlilik yapar. Sadece çok çok zor durumlarda insanlara hayrı dokunur. Böyle biri olmasına rağmen Ben onun eksikliğini çok hissettim, 1 yaşında oğlum var özellikle onun doğumundan sonra daha da arttı bu duygu. Son günlerde ne oldu bilmiyorum ama sürekli elim sosyal medyada onu ekleme butonuna gidiyor. Kullanıyor mu bilemiyorum ama çok defa elim gitti geldi. Bir kere ona torununu göstermek için adım atsam mı atmasam mı bilemedim. Torununu çok görmek isteyen biri bana kızsa da bir yolunu bulurdu diye de düşünüyorum. Çok çok kararsızım. Sorumsuz ama yine de hayatınızda gölge de olsa bir babayı mı seçerdiniz yoksa hiç olmasa daha iyi seçeneğini mi?

Böyle konuları okuyunca çok üzülüyorum. Benim babam annem bana hamile iken ölmüş hiç görmedim. Her üzüntüm de her mutluluğum da yanımda olabilmesini isterdim. Senin ki hayatta ama bilemedim ben olsam herhalde kalbimin sesini dinlerdim.

Estafurullah ben dışardan gözler durumu değerlendirsin diye konu açtım zaten. Bir tarafta ona aşırı tepkili olan anne tarafım, bir tarafta benim duygu ve düşüncelerim.. sağlıklı olan nedir bunu bilmek istiyorum.

"Kendisi psikolojik açıdan çok sağlıklı biri değil, can sıksın, sözleriyle can yaksın çok sever" dediğiniz biri çocuğunuzla vakit geçirmese daha iyi olur bence. O çocuğunu düşünmemiş, siz çocuğunuzu düşünün. Yine de siz bilirsiniz tabii. İsterseniz bir psikoloğa danışın.

Tarifi imkansız bir acı, sağolun... Haklısınız konu sahibi ile ilgili empati yapamıyorum ama çok hassas olduğum bir konu olduğu için konu sahibine fikir vermek istedim, ne olursa olsun kendi vicdanının rahat olması için belki son bir şans vermesi gerekiyor. . push ;

Evet haklısınız. Ne için çabalayacağım ki.

Başınız sağolsun çok acıdır... Ama yanlış anlamayın lütfen, İnanın kötü bir babanız olsaydı bu kadar yanmazdı yüreğiniz.. baba aşkıyla büyüdüğünüz için öyle düşünmüşsünüz.. bende baba aşkıyla büyüdüm... ama bir arkadaşımdan biliyorum, komşum ölse babamın ölümünden daha çok üzülürüm demişti.. bizler yaşamadığımız için "baba sevgisizliğini" , gölgesi bile yeter diyebiliyoruz

Başınız sağolsun. Biliyor torununu. Hiç merak etmedi.

Eksiğiz zaten Öyle arkamızda dağ gibi duran gölgesi yeter denilen babalardan değil işte bizimkiler Düşmandan beter Kabullenmekten başka çaremiz yok

Babamı ansızın kaybettim, sizinkinin tamamen tersi bir babaydı o nedenle yorumum ne kadar isabetli olur bilemiyorum ama tabutuna sarılıp ağlarken dünyanın en kötü insanı olmuş olsaydı bile yine canım çok yanacaktı, toprağa verdiğimizde keşke ben ölseydim dedim, gölgesi yeter gerçekten. Eğer babanız torunu olduğunu bilmiyorsa haber verin belki bir milat olur ilişkinizde

Baba ile büyüdüm ne kadar gerçekçi bi cevap olur bilmiyorum ama ne olursa olsun onun gölgesi yeter.

Şimdi görüşsek bir iki sene sonra yine aynı şeyler yaşanacak. Çünkü o insan değişmedi değişmeyecek.

Haklısınız, benim tek takıldığım nokta, belki hiç babalık yapmadığı için utanıyor, gelmeye torununu görmeye çekiniyor belki damadından çekiniyor aklım almıyor bir insanın torununu merak etmiyor olmasını... Bu yüzden son bir şans verilse mi acaba?

Ben babayla buyudum sayilir. Sayilir diyorum cunku 20 yasindaydim onu kaybettigimde. Kusurlari coktu, hatali ve sorumsuzca davranislari da. Ona sagliginda cok kizdim, asiri tepkiler gosterdim, tartistik ve her seferinde kaldigimiz yerden devam ettik. Baba kiziz cunku. Her ne olursa olsun, benim babamdir dusuncesindeyim. Sanirim sizin durumunuzda olsam bir adim atarim. Gormek istemezse sizi ve cocugunuzu, sizden cikmis olsun mesele en azindan. Vicdaniniz rahat olur sonrasi icin.

Bazı insanların hayatınızda olmaması olmasından daha iyidir. Size bu dakikadan sınra zarar veremeyeceğini yıpratamayacağını düşünüyorsanız görüşün ancak şöyle de bir durum var torunu olmuş illa bir yerlerden duymuştur onun size ulaşması gerekirdi yalnız bırakmamak için anne olduğunuz için daha iyi anlarsınız evlat başka bir yerde başka bir durumda. Böyle hissetmeli ve ne olursa olsun siz olmadan kendi hayatına devam etmemeliydi diye düşünüyorum tabi ben aranızda geçenleri bilmeden yorumluyorum. Herşeyin hakkınızda hayırlısı olsun.

Annelikten o güzel duygusallık

Babasız büyüdüm, keşke öyle bir tık mesafede erişebilseydim babama, gölge gibi de olsa diyalog kurun, et tırnaktan ayrılmasın

Babayla büyümüş biri olarak yapacağım yorum ne derece size uyar bilemiyorum... Ama anladığım kadarıyla babanız insanlar üzerinden beslenen biri, çok sık evlilik yapması ve sizin maddi açıdan bana geldi demenizden anladığım kadarıyla... Eğer gerçekten bir baba olabilseydi şuan yanınızda olurdu diye düşünüyorum.. babalık ayrı ama dede olmak muhteşem dediklerine göre.. bir insan kendini bunlardan mahrum ediyorsa sizi, torununu, sevginizi ve saygınızı haketmiyordur diye düşünüyorum

Teşekkür ederim, acaba çekiniyor mu sizden ya da eşinizden, belki içten içe merak ediyor ama utanıyor? Siz bir adım atın sonra vicdanınız rahat olur yine de gelip görmezse o zaman vicdan yapacak birşey de olmaz sizin açınızdan.

Ben anne olmadığım halde yeğenlerimi kendi çocuklarımmışcasına deli gibi seviyorum, şimdiden onların evlenip çocuk sahibi olmalarını onların çocuklarını görmeyi hayal ediyorum... İnsan en azından merak eder yaaa

Benim de anne olduktan sonra aklım almıyor işte

Evet empati yapmak sizin acınızın olduğu durumda zor geliyor.. çünkü canınız, babanız.. Ama zaten annesi vefat edince denemişler yakınlaşmayı ama babasının maddi açıdan yakınlaştığını düşünmüş, hadi diyelim ki öyle değil yanlış düşünmüş olsun ama torunu olduğunu duymuş, insan hediye takı falan beklemez ki dededen.. bir sıcaklık ister, ama demek ki verebileceği bir sıcaklıkta Yok... Ama konu sahibi sen yine de yüreğini dinle, bizler dış kapının mandalı konumundayız :)

Arada bana da gelir öyle. Duygusala bağlamam ama öldü mü diye merak ediyorum bazen.

Benim babam da seninki gibiydi. Sürekli anneme eziyet ederdi. En sonunda mafyaya bulaştı, adamların önüne bizi yem edip ortadan kayboldu. Babası vefat edince mirasla borçlarını kapadı. Sonra ortaya çıktı çıkmaz olaydı. Maddi manevi kazığını attı gitti. Yıllardır kimse ondan haber almıyor ve benim umrumda bile değil. Bazı insanların yokluğu varlığından daha hayırlı. Bu benim içimden gelen tabi. Benim onunla ilgili bir merakım yok. Sen kendi içinden geldiği gibi yap.

Genel düşüncem bu aslıda benim de. Aynı tarz insanlarmış seninkiyle benimki. Varlığı dert, yokluğu rahat. Ben neden duygusala bağladım onu bilemiyorum işte.