Okuyacagim teşekkürler.

Aslına bakarsanız bu duygusal bir anımda yazılmış bir yazı. Kendime güvenen ve annem dolayısıyla küçük yaştan beri kendime yetmeyi bilen bir kadınım. Kendi kızınız dolayısıyla endişe etmiştiniz sizi anlıyorum. Psikoloji hakkında okumayı çok severim ve tüm okduklarımdan çıkardığım birşey varsa hepimiz yaşadığımız travmalarin eseriyiz.

Mesaj alındı umarım bundan sonra daha mutlu olursunuz

Annesinin sevmeye değer gördüğü bir çocuk olsaydim muhakkak bu seçimleri yapmış, bu yanlış yollarda yurumus olmazdım. Geçen gün kızımın saçlarını tararken ona 'Ben Allah tan hep bir kız bebek istedim. Çok şükür Allah da seni bana gönderdi. Canım kiz bebegim benim ' dedim sevgiyle. O da 'Anne annen de seni kız bebeğim diye seviyor muydu?' dedi. Ah kuzum seninle beraber kendi çocukluğumu büyütmek yok mu? O zamanların yaralarını şimdi kazımak yok mu? 'Tabi ki' dedim neşeyle. Beni 'canim kız bebegim diye severdi annem' . Oysa daha geçen hafta ben doğduğumda ne kadar üzüldüğünü. Çalışan kadın ikinci kızdan sonra bir daha çocuk yapmak zorunda olduğunu söylemişti. Bunu dillendirmeye ihtiyac yoktu zaten. Ben bir ömür bu gerçekle yaşadım. Anlatmaya satırlar yetmez. Sağlıklı bir evladı olduguna sevinememeyi, üzülmeyi, kahrolmayi benim aklım almıyor. Burada ikinci kızım olacak cinsiyetini öğrendim yine erkek değilmiş diye üzüntüsünü ifade eden insanlar evladınıza olan sevginizi cinsiyeti belirliyorsa lütfen çocuk yapmayın. Pazardan meyve almakla bir değil bu. Çürük diye iade edemezsiniz. Okuduğum iyi okullar, aldığım iyi puanlar, aldigim dereceler, diplomalar hepsi annemin biraz olsun ilgisini sevgisini kazanabilmek içindi. Olmadı. Ben de en yanlış seçim yaptım bile bile lades dedim. Sırf annemden kurtulabilmek için yanlış bir evlilik yaptım. İki tane yavrumu kendi çocukluk travmalarimi gizleyerek büyütmeye uğraşıyorum. Onlarla birlikte kendi zavallı çocukluğumu büyütüyorum. Hala eşimle olan kavgalarimizdan sonra ah anne beni biraz olsun gorseydin, sevseydin ne olurdu diye ağlıyorum. Dogurdugunuz çocuklar eğer onları sevmeyecekseniz sadece kendilerinin değil torunlarınızın bile hayatlarını mahvedecekler. Dusunun kaç tane omurun boşa gittiğini. Sevmeyecekseniz dogurmayin nolur.

Masallah burda psikiyatrlar girla. Hemen bilinçaltı terapi yapıp konu sahibinin yanlış kararlarına aslinda annesinin sebep olmadığını çözüvermisler. Konu sahibi ne şanslısın ki yaralarını evlatlarına sarabiliyorsun. Kendini iyileşme sürecinde say. Giden gunler geri gelmiyor ama kalanları yaşanır kılmak elimizde

Anneniz size istediğiniz ilgiyi versede doymayabilirdiniz cunku kendi hayatinizi yakacak karari verecek kadar asi cahil cesareti varmis. simdi kendi kararinizla bazi şeyleri yaşayıp kararlarinizin sonucu mutsuz olunca bilinc altinda annemin sevgisizligi vardi demeyin.

Ne biçim yorum bu şimdi, sizde egonuzu tatmin etmek için mi bu yorumu yaptınız..

Hep anne babalarin haklarindan bahsederler yada evlatlarin anne babanin imtihani oldugu dusunulur ama asil evlatlarin imtihanidir anne babasi. Karakterini sekillendiren, bilincaltina korkulari yerlestiren, her turlu olumlusuz hatiralari kucucuk zihinlere yukleyen anne babadir. Dolayisiyla bir cocuga en guzel iyiligi de en buyuk kazigida sokan anne babasidir. Bende cok zor iki evebeynle buyudum. Annemin beni optugunu, guzel sozler soyledigini hic hatirlamam. beynimi zorluyorum hatirlamak icin, hatirlasam mutlu olucam ama yok... Hep elestirildim, yargilandim, aslinda icine kapanik, uysal bir kizdim ama ne bileyim hatalar yapsamda yine de sevilmeye degicek bir kiz cocuguydum. Cok once den okudugum bir pedagogun kitabinda soyle yaziyordu; yetiskinler kendi evebeynlerinden nasil bir anne baba modeli gorurlerse farkinda olmadan ayni tutumlari kendi cocuklarinda sergilermis ve ben acidir ki, anneme benzemekten cok korkuyorum. O yuzdenmidir bilmem icindeki o anneyle surekli catisma icindeyim, surekli kendimi yargiliyorum, surekli kendimi dizginlemeye calisiyorum. Konunuzdaki her cumleye teker teker katiliyorum. Anne babasindan onay gormus cocugun gelisimi cok farkli. Obur turlusun de baska insanlardan onayini almaya calisma, haddinden fazla yapilan fedakarliklar, ozguvensizlik, korkular, icine kapaniklik, yanlis insanlarla yanlis seyler yasama diye ucu bucagi olmayan hatalar silsilesi diye gidiyor. Bence anne baba cocugun kaderini farkinda olmadan ciziyor. Tepesindeki gunese ragmen su verilmemis bir cicegin kurumaya birakilmasi gibi...

Daha orjinal cvp yazmanız gerekli şayet insansız, hatasız, geçmişsiz bir ömür ancak beyine verilen şok tedavisi gibi durumlar ile ortaya çıkabilir,,, sonuçta herşey de bir iz bulunur düşüncesindeyim..

Bi tek bende var saniyordum. babamin huylarini hic sevmem ama ne gariptir ki esimin huylari hep babami hatirlatir. bilincaltimiz mi yonlendiriyor boyle yanlis insanlara.

Kadın sevmeyecek ilgi gösteremeyecekseniz çocuk yapmayın diyor. Erkek kız ayrıma yapacaksanız doğurmayın diyor. Yani 'Doğurmak için doğurmayın' diyor. Maşallah bizim kadınlarımız da annenin değil senin suçun diyor. Oyy oy.

5 kitabı var 5 ini de okudum. Ben de neden neden diye sorduğum sorulara cevap buldum. Ben de eş konusunda sıkıntı yaşadım. Çocukluğumdan hatırladığım babamla annemin kavgasında ya da babamın hatalarında anneme kızardım, onunla neden hala evli diye. Babamda kızdığım özelliklerin bir kısmı eşimde de var. Bilinç dışına kaydolmuş bu travmalar bizi geçmişten gelen tanıdık hissi tekrar tekrar yaşatmak için uğraşıyor. Ve size eş konusunda bu seçimi yaptırıyor. Ben bunun farkına vardığımda evliliğimde düzelme oldu eşim de kitapları okudu o da kendi hatalarının sebeplerini gördü. Kaderi değiştirmek bizim elimizde. Doğduğun ev kaderindir dizisi de var bu kadının kitabından alıntı bir dizi.

Anne baba iyi olsa da kötü kararlar veren çocuklar var. Anne baba kötü olsa da iyi karar veren çocuklar var. Bu evet belki zorluk anlamında bir kıstas olabilir. Ama belli ki ergenliği zor geçenlerden birisiniz. Herkesin hayatında ah keşke yapmasaydim dediği şeyler var. Önemli olan ders çıkarmak. Yoksa malesef silinmesi geri dönülmesi mümkün değil keşke olsaydi.

Valla biz 6 kiz kardesiz annemin beni bir kez opup kokladigini hatirlamam ben 3numarayim çocukluğumu sordugumda beni nerdeyse hatırlamıyor bile ama aksine bu beni daha da kamçiliyor ve bebegimin her seyini çekiyorum bana bir sey olursa bilsin baksin üzülmüyorum ama annem hatırlamıyor diye bana ders oluyor nasil olmamam gerektigini görüyorum aklima gelmiyor yani durup dururken beni aglatacak kadar hayatimda ve kafam da degi

elbette öyle ama bunları biz kendi irademizle isteriz. boylece kaderimizide kendimiz yönlendirmiş oluruz. sonuc yaptığımız herşeyde sorumluluğumuz bizde. ruhsal olarakda icimizdeki boslugu bir canliya yardim ederek doldurup mutlu olabiliriz bu insan veye hayvan fark etmez

İçini döküp, iyi etmişsin. Sen hatayi kendinde ara diyenlere bakma, besbelli sen fazlaliksin hissini vermis annen. Şimdi ben calışiyorum ve ikinci kızım dogdu. Şu an 5 yaşında, kendisine sen oglan olmadin şimdi 3. yü dogurmam lazım desem. Hatanin feriştahini yapmiş olurum. Allah göstermesin. Ben sizi haklı buldum. Kız bebeklerinizi severken, sarın içinizdeki yaralı güzel, kücük kızı da.

Buna kader motifi deniyor. Gülseren budayıcıoğlunun kitaplarını okursanız daha iyi anlarsınız. Bilinç dışının istemsiz olarak çocukken yaşadığımız travmaları, korkuları bizi yanlış seçimler yapmaya zorladığını anlatıyor. Ayrıca kitapta geçen bir ifade de annenin doyuramadığını dünya doyuramazmış yazıyor. Bu çok doğru. Mutlaka okumanızı tavsiye ederim

Bence de yapmayın. Kötü dönemlerde doğurduğunuz çocuklara teselli diye bakın onlara biraz daha kötüyü hatırlatmak yerine.

Bende tam bundan bahsediyordum. ergenlikte gencler icin basit bir mevzu dunya meselesi gibi agir gelebiliyor. bu yüzden hayatlarını yıkacak kararlar verebiliyorlar. genclere gerçeği doğruyu gosterebilmek icin oyle cevap yazdım. sizin melankolik bir yapınız var belliki çocuklarınıza bunu belli etmeyin guclu genc olarak büyüsün ler kendilerine guvenen kadin olsunlar

Hayir hata yapan genclerin kendilerine gunahkecisi arayisinin onunu kapatmak icin yazdim. herkes bir karar verir. Bunu kendi iradesiyle yapar yaşar sonucunu da kendisi hayatında mutlu veya mutsuz olarak tamamlar

Diyelimkiile baslayan anne modeli normal bir annede olmaz zaten anne demek koruyucu melek gorevini ustlenmis kisidir. hicbiranne bu derece çocuğunu ezdirmez. Bir insanda eger eziliyorsa güçlenip ezilmemeyi öğrenir. Kendini ezdirmez akli erdiğinde kendini koruyup kollar. normal bir annede çocuğu evlendigindede hep evladı huzurlu mutlu olsun ezilmesin diye ugrasir. D

Dramatize etmekten çok vermeye çalıştığım bir mesaj var aslında.

Dramatize ile alakası yok işte her yaşta kadının veya insanın anne sevgisine ihtiyacı oluyor.. keşke beni sevdiğine inanabilsem belki küçükken biraz seviyordu.. zorla önüne yatardim beni sev diye... sevgiye aç olunca.. hayatımda bana ilk defa iltifat eden kişiyle tipini beğenmeyip korkmama rağmen seviyorum diye evlendim beni çok seviyor sandım.. sevgi açlığı kötü Allah yasatmasin

Ya vicdan aklamak degilse mesele gercekten boyle olduysa Diyelim ki anne cocugunun siddetine tacizine tecavuzune goz yumuyor sesini cikarmiyor yarin bi gun biriyle evleniyor ondan da gunyuzu gormuyor siddet goruyor Simdi esi ona kotu davraniyor diye boyle bi kocayla evlendigi icin bu insanmi hatali oluyor Hersey ailede biter bir anne evladina ne kadar destek olursa evlatta onun yuzunu o kadar kara cikarmaz o kadar mutlu olur yarin bi gun yanlis yapsa bile ailem benim arkamda der ailesi dogru yolu gosterir Yorumunuz bence sizin kendi vicdaninizi aklamaniz icin yazilmis annenize ya da cocugunuza olan gorevinizi tam yapmissiniz sanirim bunun icinde tebrik beklediniz o zaman ne mutlu size diyeyim herkes sizin kadar sansli bir aileye sahip olamiyor her zaman..

Benim amacında böyle düşünüp hata yapacak olanlara gerçekleri görmeleri icin verilmiş bir tepki idi. burayi okadar çok genc kiz varki. bu gençlerin gelecekte yapacakları hatalarda kendilerini vicdanlarini aklamak icin böyle bahanelere siginmamalarini göstermek icin yazdım.

Bende diyorumki her anne boyle degil konu sahibinin annesi de boyle degilmis boyleleri de oluyor sonra hatana kilif ariyorsun oluyor her doguran ana da melek degil maalesef keske dediginiz gibi olsaydi bu dunya bugun bambaska bi yer olurdu

Kardeş kaçımız Türk filmlerindeki gibi sevgi dolu mükemmel anne sahibiyiz ki? Dramatize etme bence bu kadar... Konuyu okuyunca kendimi düşündüm, benzeri de bende var ama yıllar geçmiş artık hatırlayıp hatırlayıp dertlenmeye gerek var mı? Sen artık yetişkinsin, kendi kızlarını iyi yetiştirebilirsin... Sen o geçmişteki şeyleri üzerinden atmış, yanlışı görüp doğrusunu yapan insansın... Anneler iyi olsa evet harika olurdu ama olmamış işte şimdi ah vah demekle de geçmişi değiştiremeyeceğine göre kendine drama sahneleri yaratma bence... Annen de ne kadar annelik gördü de sana verebildi acaba...

19 yaşındaydım. Üniversiteyi kazanmistim ve uzak bir şehire gitmek için otobuse binmistim. Annem arkamdan ağladı. Aaa annem galiba beni seviyor demiştim. Nasıl sevinmiştim. Bundan başka anim yok sanırım. Muhakkak ki sevdi. Hiç sevmeden varlığıma katlanamazdi sanırım. Ama ben onun sinaviydim biliyorum. Hayatında yanlış giden çoğu seyden ben sorumluydum. İgnelemeler, hakaretler, tehditler. Herşeyi hatırlıyorum da bir kere sarıldığını hatirlamiyorum çok acı. Ve evet kendim görmediğim ne olduğunu bilmediğim o şefkati kendi çocuklarıma göstermeye çalışmak gözlerim bağlı el yordamıyla bilmediğim biryerlere ulaşmaya calismak gibi çok zor.

Annem de her zaman derdi 3 kızım bir yana oğlum bir yana, oğlum gelince evin içi doluyor, oğluma namusumu güvenirim enişteye güvenemem saymakla bitmez. Yanlış seçimler yapmanızı annenize bağlamayın. Kimse dört dörtlük hayat yaşamadı

Katılıyorum hiçbir çocuk sevgisizlikle büyümeyi hak etmiyor.

Insan bazen bulundugu durumdan cikmak icin daha iyisine gitme dusuncesiyle yanlis yollara da sapabilir herkes hata yapabilir Herseyi gectim bu hatayi yapan yarin bi gun senin evladinda olabilir ona da kalkip bu kelimeyi konusabilirmisin bence buyuk konusma

Burada annemi kotuleyip kendimi haklı çıkarmaya ugrasmayacagim amacım da bu değil. Sadece içimi dökmek için yazdım bunları. Karşılıklı tartışma değil amacım. Asi ve cahil cesareti kismina katılıyorum. Yıllar sonra dönüp baktığımda evet haklisiniz. Annem beni hırsızlıkla suçlamıştı ve ben bu dönemde isyan edip bu evliliği yaptım. Belki beni görür belki umursar biraz canı acır diye. Doğru muydu? Hayır değildi.

Ayy bu kadınlar kulübünün aşırı realist kasıntı tiplerinden de gına geldi kadın içini dökmüş belki duygusal bir anında, hemen buzdağı tepkileri...

Bence artık geçmişi geçmişte bırakın. Yapamıyorsanız psikolojik destek alın. Yaşadıklarınız kolay değil evet ama siz çocukluğunuzda, genç kızlığınızda çakılı kalmışsınız hala. Yaptığınız yanlış seçimlerin faturasını kendiniz dışında birine kesmek isteyip annenize kesiyorsunuz. Anneniz size iyi bir anne olamamış ama hala her kavgada eşinizle veya kendinizle değil annenizle hesaplaşmaya çalışıyorsanız bu durum normal değil. Yanlış bir evlilik yaptığınıza inanıyorsunuz madem bitirebilirsiniz. Bu annenizin engel olduğu bir durum değil ki. Bence dediğim gibi psikolojik destek almanızda fayda var.