Yaşınız kaç merak ettim? Allah yardımcınız olsun D

Neredeyse aynisini yasadim, kendimi gördum yazdiklarinda. T

Bunları yaşamış biri olarak abla tavsiyesi agzinla kuş tutsan yaranamazsın çünkü ta en başta anne kız ilişkisi kurulamamış her hangi bir sevgi bağı yok tüm bunlar aslında sevgisizlik ne yapsan faydasız mesafeyi koru uzak dur diyeceğim ama ne kadar mümkün bilemiyorum ayri ev bile nefes alririr ben ancak evlenince kopardım tüm bağımı tavsiyem boşuna ilaç kullanma uzak durmaya bak Allah kurtarsın demek geldi içimden gerçekten bunu yaşayan bilir

Ben yasadiginizi hem anne hem babadan yasadim cok farkli boyutlariyla ve butum hayatim bitti. Kendimi cok yiprattim onlarin yoprattigi yetmezmis gibi. En buyuk tavyisem kendinize bir hayat kurmaya calismaniz isiniz yoksa is edinmeniz. Butun hayatinizi cehennem etmesine izin vermeyin. Ben lise donemimde depresyon tedavisi gördüm. Hala daha tahribati buyuk onlarin bana ve o kadar cektigime cok pismanim. Kendimi ezdirmeseydim diyorum. Tutunacak bir dalimda yoktu. Anne baba olmak sadece biyoloji ile olmuyor.

Benim annem daha beteri emin ol.. çalışıp kendini kurtarmaktan başka çaren yok. annemle son tartıştığımızda bana insallah Allah sana evlat vermez evlat yuzu göremezsin dedi :) insan bunu nefret ettiği insana bile söylemez.. en azından ben söyleyemezdim çünkü çok ağır bi beddua.. neyse kendi içimi de dökmüş gibi oldum

Bir anne, evladına bunu nasıl yapabilir? Evladı düşünce ilk annenin canı yanar, şimdi hakaretler havada uçuşuyor. Nasıl bu duruma gelebiliyor insan? Nasıl bu kadar vicdan yoksunu olabiliyor? Bunları sorgulamak elbette bana düşmez. Yaşın kaç bilmiyorum, okuyor musun? Çalışıyor musun? Onu da gözden kaçırmış olabilirim, ancak çalışıyorsan ve durumun iyiyse ayrı bir eve çık. Hatta başka şehire git mümkünse. Babanın, anlattığına göre aklına bile gelmiyorsun. Arar sorarsa iyiyim de geçiştir. Çeşitli kurslara veya etkinliklere git, yine özgüvenini kazanmalısın. Doktordan da yardım al, kendini toparlarsın inş.

Beyhan Budak adlı bir psikolog var. Youtubeda videolar yayınlıyor. Beğenerek takıp ettiğim birisi. Videolarından biri "zehirli ebeveynle baş etme yolları " idi yanılmıyorsam. İzlemeni ttavsiye ederim. Hepimiz aynı şartlarda dünyaya gelmiyoruz ne yazık ki. Kendini suçlama. Senin yerinde başka biri olsa o da aynı şeyleri yaşayacaktı. Bazen anne babayı gözümüzde büyütüyoruz belki de. Onlar da kimbilir ne yaşadılar da bu hale geldiler. Psikiyatriste götürsen ne hastalıklar çıkar altından. A Aybarsin

Annemle hiçbir zaman anlaşamadım. Küçüklüğümden beri diğer anne-çocuk ilişkilerine imrenir oldum. Babannem hep bir kız çocuk istermiş ama iki oğlu olmuş sadece, benden önceki 2 torunu da erkekti. Ben doğunca benim üstüme çok düştü, annemden çok bana o baktı diyebilirim. Annem bana "Ben sende annelik duygumu yaşayamadım, babannen bana hiç vermezdi seni." derdi, acaba bu yüzden mi bana kötü davranıyor? Babannem öldükten sonra çöktüm, babannem yerine annemin ölmesini istedim daha 10 yaşındayken. Annemle her gün kavga etmeye başladık, okuldan eve gelirdim evde kimse olmaz kapıda kalırdım, komşuya gitmeye utanırdım. O dışarda dolaşmaya bayılırdı. Beni daima başkalarıyla karşılaştırır ve ezerdi. En yakın arkadaşımı bana över ve beni ona karşı eziklerdi, arkadaşımdan soğurdum. Küçük bir çocukken çok özgüvenliydim, her şeyi yapabileceğime inanırdım ama annem bunu da mahvetti. Beni hep aşağılardı, bedenimi aşağılardı. Kendimden nefret etmeme neden oldu. Beni her daim suçladı. Babamı hep üzüyormuşum, babamı ve bu aileyi hak etmiyormuşum.. Babannem ölmeden önce babannemi çok üzdüğümü söylüyor ama ben hiç hatırlamıyorum. Ben normalde de hassas biriyim, en ufak bir şey bile beni paramparça ederken annem beni öldürüyor. 1 yıl depresyon anksiyete ilaçları kullandım ve iki hafta önce bıraktım. Bir anda bırakmanın tehlikeli olduğunu bile bile bıraktım. İlaçlar bana kilo aldırıyordu ve bu kendime olan nefretimi arttırdı. Annem zaten aynı formunda, beni eleştirmeye devam ediyor, eleştiri denmez buna aslında hakaret. Çok üzülüyorum, kendimden nefret ediyorum, dışarı bile çıkamıyorum çünkü sanki herkes bana gülecek, hakaret edecek gibi hissediyorum. Kimseyle yakın olamıyorum, güvenemiyorum. Özgüvenim yok, harabe gibiyim. Annemin dediği gibi boşa yaşıyorum. Babama anlatamıyorum zaten işi başından aşkın diye. Annem beni sevsin istemiyorum, sadece artık bana tüm gün saatlerce bağırmasın. Bana hakaret etmesin, beni yok saysın istiyorum. Onun istediği kız olamayacağım asla, hanım hanım olan, ev işi yemek vb. yapan o kız olamayacağım. Bunu buraya yazma nedenim iç dökmek içindi. Anlatacağım kimsem yok, içimde ağırlık yapıyor. Çok kötü hissediyorum.