Evlendiğim şehirde de gittim... ama işte gündüzleyin evde yapayalnız kimseyi tanımıyorum.. panikatak gibi değilde yoğun bi şekilde anksiyete kaygı oluyor.. deli dana gibi evde dolanıyorum.. eşim in işten gelmesini dört gözle bekliyorum

Bu durumda siz olsaydınız ne yapardınız? İnan çok çaresiz hissediyorum kendimi...

bu durum hangi olaydan sonra ortaya çıktı açıkça anlatır mısınız bu basit bir aileden ayrılma değil gercekten eşinizle ne yasadınız da böyle oldu bir de konuda eşim çok anlayışlı demişsiniz eski konunuzda eşim halimden anlamıyor diye yakınmışsınız hangisi doğru önemli olan sağlığınız gerekirse eşinizden

Panik atak ve ankisiyete bozukluk tedavi edilebilir. Bir yakınımda vardı. Bahar ayları daha çok etkiliyorfu onu. Ama ilaçlar fayda etti. Bazan yıllar sonra tekrar etse bile yeniden ilaçlarla kontrol altına alınıyor. Sizde bir an önce iyi bir psikiyatriye gidin.

iyi bilirim bu durumu arkadaşta olmadığından semtteki tuhafiyeye takılıyordum.. Arkadaş komşu edinmeniz iyi gelecektir.

Ankisiyete evlenmeden önce yok muydu

çok geçmiş olsun size benzer durumlardan bende geçtim hatta çok daha agir bir şekilde. yasimda çok büyük değil hani. ama bak çok sanslisin esin ailen yanindalar. benimde yanımda olmasaydilar büyük ihtimal ben duzelemezdim. size tavsiyem kafanızı dagatacak faaliyetlerde bulunun ebruli sanati, tutkal rölyef gibi sitres atıcı kurslara gidebilirsin. çok rahatlarsin. birde psikolog hic düşündün mu. ben ayni anda kurslara gittim, psikolog tedavisi gördüm en önemlisi de allaha sığındım. belki inanmicaksiniz ama bu tur psikolojik rahatsızlıklarda maneviyat boşluğu da tetikliyor. şuan o kadar iyiyim ki. uyandigim her sabaha sukrediyorum.

Eşimin mesleğinden dolayı şehir değiştirmesi imkansız..

Hastalıklarınız üzerine bir yorum yapamam, doktor değilim ya da bu hastalıkları yaşamadım Ancak 40 yaşında, evli epeyce yol gitmiş biri olarak sana şunu söyleyebilirim, bütün bu sorunlar evini benimsemeyi reddettiğin için yaşanıyor. Ev enerjisi denen bir şey var, sen orayı seversen, yuva olarak benimsersen her şey değişir. Tabi ki sosyallik lazım ama önce o evi sahiplen. Haftalarca ailende kalabilmen sahiplenmediğini gösterir. Mesela ben şimdi gidip ablamda kalamam kolayına, yerimi, yatağımı yadırgarım, banyomu yadırgarım, düzenimi ararım. Önce artık evlendiğini kabullen, sonra evini sevmeye çalış. Mekanik olarak temizlik yemek, iş güç ekseninde boğulma, evine güzel dokunuşlarda bulun, eşinle paylaşımını arttır, göreceksin evini sevdiğinde sorunu %80 halledeceksin Biraz eşinde de hata var, sürekli göndermemeli seni, evinde iyi vakit geçirmek için o da çabalamalı, ortak çözümler üretirseniz, kaygıların azalacaktır

Ben okucam

3 yıllık evliyim hala gönlüm ailemin yanında keşke yakınlarında olsam diye istiyorum hep sanırım daha uzun seneler sürecek. Çalışmıyorum, aynı şeyler bende de vardı. Eşim ise giderdi sabah erken uyuyamazdim evde korkardim. Ama eşim senin anlayışlı benimki değildi bırakmazdi ailemde kalmaya. Alışmak zorundasın. Aklına sinir olacağın stres yapacağın şeyler getirme. Kendi kendine korkunu tetikleme. Aklına sürekli rahatsızliklarini getirirsen olabilir yapmamalısin. Evine dön bir an önce. İş ara kendi çapında. Gez dolaş kendi kendome mutlu olmayı öğren spor salonuna yazıl.

Yıllardır ailemden ayriyum. En zoru da kalabalık bir ailem vardı. Yalnız bir memlekete geldim. burda kimseyle derin dostluk kuramıyorum ki çok sosyal ve çok dostu olan biriydim. eşim var, bir de oğlum... oğlum olunca da hislerim değişmedi. memleketime gitmemiz zor ben de öğretmenim. Burayı seviyorum, sevmeye çalışıyorum. bazen kötü oluyorum. ağlıyorum geçiyor. Eskiden sık sık giderdim ailemin yanına ama şimdi... Yaz aylarında uzun kalamıyorum eşim bizsiz kalmak istemiyor... Ama artık ben de uzun süre ailemin yanında kalamıyorum... Evimi özlüyorum. Bunları yıllardır yaşıyorum. Üniversiteden beri... 11 yıldır arada 2 yıl evdeydim... Kursa git mutlaka... kütüphaneye git. kitap oku komik filmler izle yemek yap... yapılacak çok şey var... Mükemmel komik kitaplar var... yat uyu... olumsuz düşündüğün an al çantanı dışarı çık... çikolata ye bana iyi geliyor :)

Canm spora yada hobi kurslarına yazıl hem kafan dağılır yalnız kalmazsın hem oralardan arkadaş edinirsin. böylece adapte olman daha kolay olur.

Çok haklısın... ailemin yanında kalarak şuan yanlış yapıyorum biliyorum.. o şehire alışmam lazım.. ama işte o gündüzler yok mu bir türlü geçmiyor... spora yazılmayı listeme ekledim.. eşimi işe yolluyorum sonra diken üstünde oturuyorum sanki her an birşey olacakmıs gibi...

Esiniz sabah gidip aksam geliyorsa bu kadar korkmaniza gerek yok. evde ugraslar yapin halk egitim kurslarina gidin calisin.. boyle boyle bi yere kadar cogumiz gurbetteyiz..

irvin yalom güneşe bakmak ölümle yüzleşmek

Panikatağı engelleyebiliyorum... panikatak daha iyi ki anksiyeteden... panikatak 20 dakika sürüyor.. anksiyete günboyu...

Aynı durumdayız ben de ailemden 2 saat uzaklıkta mesafedeyim. Benim eşimde gece çalışıyor ve evlemeli 1 yıl olacak. Ben öncesinde de kendime hep telkinlerde bulundum. Artı ve eskilerini hep düşündüm sonucunda sevdiğim insanla başka şehirde bir hayat. Ya da sevmediğim insanla anne babanın yanında bir hayat. Sonrasında kendimi cesaretlendirdim. Eşim gece çalıştığı için akrabalarından hep biz gelelim yanında kalalim diyenler oldu kabul etmedim. Çünkü bir gece dahi başkası yanımda kalsa ikinci gece tek kalmaya cesaret edemezdim. Şimdi 23 günlük bebegim var annem yanımda 5 gün kalabildi toparlandigimda gitti. Yine aynı şekilde 6 günlük bebek ile tek kaldım gece ve akrabaları biz kalalım dediler yine istemedim. Çünkü bu hayat benim sürekli birilerinin yardımına alışırsam bu iş beni yorardi ve belki hiç alışamazdim. Sizin sağlık durumu olduğu için tıbbi yardım alın ve birilerinden yardım gelecek diye beklemeyin bu sizin iyiliğiniz için. Durumunuzu atlattiktan sonra tek kalmaya başladığınızda daha mutlu özgüveni olacaksınız ve ailenizi de mutlu edeceksiniz.

Ayni seyleri yasadim ilk evlendigimde konuyu sanki ben acmisim gibi hissettim benimkilerde 10 saat uzaklikta depresyonda yasadim panik atakta gozumu bir actim 75 kiloyum ooo neler neler Esiniz anlayisli olmak zorunda bi kere ama sende evine alisman icin caba gostermelisin cunku orasi artik anne babanin evi senin evin degil arkadas edinmeye hobi kurslarina katilmaya calis komsu bul yada esinin arkadaslarinin esleri falan varsa onlarla takilmaya calis gerci ben takildim Hepsi manyak cikti yada ben manyagim bilmiyorum anlasamadik ama baska arkadaslar buldum 2 sene icinde alistim alismak zorundasin eger erken demezsen cocuk yap oda butun zamanini aliyo zaten

Ha ha Ben Ankarada' yım canım. Ben de çok sıkılıyorum. Gezecek adam arıyorum da herkes ailesi ile plan yapıyor maalesef.

Türkiye'nin üç büyük kentinden birinde yaşıyorsunuz ve Ankara'da da iş hobi meşgale arkadaş bulamıyorsanız kusura bakmayın da o sizin kusurunuz. Gidecek yer bulamamak nedir ben anlayamadım. En basiti devlet tiyatrolarının balesinin aylık programından dört beş tane seçer bilet alırsınız. Ben Ankara'da yıllarca yaşadım kültürün en ucuz olduğu kentlerden biridir. Atatürk kütüphanesine gitseniz hem okursunuz hem de mutlaka git gel arkadaş edinirsiniz. Siz sızlanırsanız Niğde de filan yaşayanlar ne yapsın

Sonun da birini buldum desene :) yaşasın kk :)))

Sorunumun kökenine inecek olursam, tam olarak ailemi aşırı şekilde çok özlemem ve depresyon ve anksiyete atakları geçirmem... kalabalık yerlere giremiyorum (1-2 ay içinde gececek bu bir süreç) tiyatroyu, sinemayı ben çok severim ama şuan o tip yerlere giremiyorum.. üzerine gittim denedim.. en fazla 10 dakika durabildim... bundan 3 ay önce tiyatro sever sinemadan çıkmayan biriydim... ama şuan üstüne gitmeye çalışıyorum.. psikiyatrim de bunları yawaş yawaş atlatacağımı söylüyor.. ankara ' da iş başvurusu çokça yaptım.. hassas bir dönem yaşıyorum şuan... böyle olmasını kim ister ki? . push ;

Eşim biraz önce aradı.. bu hafta içi ankara ya geleceğimi söyledim.. seni özledim dedi... ama içim çok acıyor ona iyi bir eş olamadığım için.. benim gibi hastalıklı biriyle evlendiği için.. ona baştan söylemiştim.. benim için önemli değil demişti... onun da sabrı bi yere kadar...

Polisiye gerilime sanmıştım sıyrılırım iyi olur :)

Yeni hayatini yeni ortamini kabullenmedigin surece alisamazsin. Artik orada yasamaktan baska bir caren olmadigini ve oraya ayak uydurman gerektigini empoze etmen gerek kendine. Bende evlendikten sonra bambaska bir ortama girdim. Once ulke degistirdim butun cevremi esimi dostumu kardeslerimi farkli bir ulkede biraktim geldim sonrada turkiyenin bir ucra kosesinden diger ucra kosesine tasindim durdum esimin gorevi sebebiyle. Hayat sartlari evlendikten sonra cok zorlasiyor gercekten kabullenmekten baska care yok. fabric

Evet vardı... eşim de biliyordu... 2-3 sene de bir böyle ataklar oluyor.. mevsim geçişlerinde özellikle.. amazon

Ahhh ahhh. Yni avliyken yurt disindaydim dil bildigimi sanarak gittim ama dilim yetmedi ayrica Türk olduğumuz icin de ayri dislandik. Gel gor ki alistik oraya da. Bence biraz fazla abartiyorsunuz. Esiniz neden yanliz siz neden yanlisi israrla devam ettiriyorsunuz.

Ben sizin kadar güçlü değilim... şuan 15 yaşındaki kız çocuğu gibi oturup ağlıyorum...

30unda koca kadınım... hala alışamadım. Her ailemin yanından gelişimde ağlarım, üzülürüm. Ama eskisi gibi değil. Bu hafta ailemin yanına giderim demiştim ama eşimin işi çıktı gidemedik. En son ara tatilde gittim. oturdum ağladım dün... sonra kalktım ilerisi için plan yaptım :) Sil gözyaşlarını... İnşallah eşine sarıl. onun sevgisi varsa o sana yeter... geçecek... Ankara daymışsın. Dağ köylerinde yalnız kaldım. çok karanlıklarda korkarak ağladım. ama sabah unuttum... Çektikçe insan büyüyor gücü...

Psikiyatriye gittim ilacımın dozunu arttırdı... ama ben hala iyileşemedim

Normal antidepresan kullanıyorum.. şuan ailem'in yanındayım.. onlar halimi görüp üzülmesin diye uykum war diyip yattım... yatağın içinde ağlıyorum.. allah kimseye böyle birşeyle karşılaştırmasın... ankara ya giderken bari annem in gözü arkada kalmasın onun için yarın dimdik duracağım. F

Ama yine de her şeye ragmen destek almayi dusunmediniz oyle mi? Ailenizin yaninda kaldikca atlatamazsiniz!!!

Yaşadıklarının aynısını yaşadım ki ailemle ayni şehirdeyim, eşim gece 12 ye kadar çalışıyor, yeni bir hayat sorumluluklar anksiyetemi nüksetti maalesef. 4 senedir evliyim kızım oldu şimdide hala bile geçmiş sayilmaz bu seferde lohusalıktan nüksetti. İyi olmayana kadar çocuk düşünme ve meşgale bul kendine balkona falan çıkardım ben ses duymak rahatlatiyordu:) havalarda düzeldi öyle yap sende

Klasik ev kadını.. Sürekli dedikodu falan filan tarzında bir atıfta bulunmanızı doğru bulmadığımı söylemeden geçemicem.. İşinde gücünde olup iş yerlerinde dedikodu yapan kadınları da görürsünüz.. Öğretmenmişsiniz iş hayatına atıldığınızda şahit olursunuz büyük ihtimalle.. Sorununuza gelince gerçekten çok zor bir durum ben de biliyorum o durumu yaşadım ama geçti şükürler olsun.. İlaçlarınızı düzenli bir şekilde kullandıktan bir süre sonra kendi kendinizi telkin etmeyi başaracaksınız.. Geçecek bu diyeceksiniz biraz sabır.. Ömür boyu aileniz yanınızda olamaz.. Eşiniz de haklı.. İnşallah evinize gittiğinizde havalar artık güzel sıkıldıça atın kendinizi mağazalara yürüyüşlere çıkın.. Müziği takın kulağınıza gezin.. Müzik dinlemek gerçekten işe yarıyor.. Diyelim evdesiniz açın bir anime komik olsun ben çok severim animeleri:) ya da tarzım değil derseniz güzel bir komedi filmi bulun izleyin.. Yapın kahvenizi oturun balkonunuz varsa.. Çiçek bakın meşgale olur.. Ne bileyim kitap okuyun.. Spora gidin.. Bana en çok uzun uzun yürüyüşler iyi gelirdi.. İnşaalah geçecek ama sabır ve eş desteği önemli:)

Evet ne yazikki anksiyete daha illet ama inan atlatabilirsin. bi kere peşin hüküm verme. yani tek başıma hasta olursam gibi. sende biliyorsun ki anksiyete tamamen beyine gönderilen olumlu ya da olumsuz sinyallerle ya alevlenir ya da söner. ustune git. agla, sızla, bağır, duygularını tutma içinde. hersey olacağına varır diye düşün. kendini telkin et. bu konuda videolar izle, yürüyüş yap vs. ama asla kaçma. tum korkularınla yüzleş. gorceksin bitecek Maybe

anladım dedigim gibi alisman tek secenek gibi. aktivite bul kendine hatta biraz esinle cık dolas sana yardimci olsun

Psikiyatri tedavisi görüyorum şuan zaten... düzenli ilaçlarımı alıyorum... ama o kaygı hiç bitmiyor? Ankara da ne yapacağım? Eşim işe gidicek ondan sonra ne yapacağım? Ya evde yalnız başımayken hasta olursam? Bi tane arayacak insanım bile yok çünkü.. eşimi de iş yerinde rahatsız etmek istemiyorum.. ailemi de zaten hiç arayamam 6 saat uzaklıkta benim için üzülmelerini istemem...

Selamün aleyküm canım ben burdurda yaşıyordum evlenmeden önce eşim Erzurum un ücra bir ilçesinin ücra bir köyünde kuş uçmaz kervan geçmez cinsten bir yerde imamlık yapıyordu evlenince ben o ucra yere gelin gittim hem de seve seve çünkü sevdiğim insan yanımda olacaktı aileden ayrı kalmak zordu evet ama sabrettim aramızda tam 24 saat vardı uç dört otobüs değistiriyorduk ve köy yolu felaketti dağ yolu bildiğin giderken. Mahvoluyoduk esim iki yıl ben 9 ay katlandim üstelik oturduğumuz evde derme çatma düzensiz bir evdi ama mecburduk eşimin iki yılı dolunca tayin istedik çok şükür batıya geldik şimdi ailelerimizle aramızda bir buçuk saat var eğer sabretmeseydik bu duruma gelemezdik diyeceğim o ki sabret arkadaşım guvenebilecegin birileri varsa arkadaş edin kendine hobiler bul kitap oku örgü örnekleri şahsen benim orda hiç arkadaşım olmadı dil kültür farklılığı o kadar zordu ki arkadaş edinemedim örgü ordum kitap okudum kendimce vaktimi geçirdim 9 ay 9 sene oldu benim için ama değdi sen benden çok daha iyisin anladığım kadarıyla alışmaya çalış canım sürekli mı kalicaksiniz geçici mı? Bayaaaa uzun oldu hakkını helal et :) Dil-i bitab Guru Anneler

Özürdilerim şuan uzun uzun yazsmıyorum psikolojik yardım alıyorum evet... ama hala iyi olamadım... yeşil reçeteli ilaçta kullanmak istemiyorum onun için red ettim...

bende farklı bi şehirde evliyim ve gerçekten bi kıza beddua etmek istiyorsanız Allah seni gurbete gelin etsin deyin çok zor çok hele birde çocuk varsa ayrı bir destek, arka arıyorsunuz

aynısını yasadım 9 saatlık mesafeye eblendım kımse yktu burada tanıdıgım evlenmeden once 10 saat aktıf calısıyrdum ısım geregı ınsanlarla sureklı dıyalog halındeydım ama evlenınce hıc bılnedıgım kucuk bı ılce hıc tanımdıgım ınsanlar ve 7/24 evdeydım kımsem yoktu benımde nefesım daralıyordu hıc nefes alamıyrdum ve annem babam esım ve dıger aradıklarım telefnunu acmayınca basına ktu bısey geldı kesın dıye panık oluyrdum kabus gıbıydı o aylar Allah dusmanıma vermesın cok zordu annem ınternetten bı hocanın vıdeosunu ızlemıs adı arıf aslan burada panık atagım dıyen herkese tavsıye ettım cunku ben o dualarla kurtuldum Allah o hocadan razı olsun gercekten dua ve namazla yendım Allah sıfa versın ıstersen ozelden hangı duaları kac defa okuyacaksın atayım

Şuan tedavi oluyorum.. ama tam olarak hala iyileşemedim . push ;

Deniz kenarında yaşayan ben bir anda iç anadolu bölgesine evlenince gerçekten bir kültür şoku yaşadım... apartmanda 1-2 komşu edineyim dedim.. hiç bana göre insanlar değiller... hatta tamamen bana aykırılar.. klasik ev kadını.. sürekli dedikodu yapan evimi eleştiren temizliğimi eleştiren insanlardı.. hiç yoktan iyidir denize düşen yılana sarılır diyerekten o kişilerle geliş gidiş yaptım.. gerçekten acayip psikolojimi bozdular.. sürekli para muhabbeti benim halım şu fiyatta... seninki ne kadar? Gibi sorular kısır günleri

Spor yapmanı tavsiye ederim.

Hangi kitaptan bahsediliyor göremedim. H

Ben sizin kadar güçlü değilim... şuan 15 yaşındaki kız çocuğu gibi oturup ağlıyorum... BethHarmon

Ben hiç iyi değilim yardım edin bana ne olur kafayı yicem düşünmektennn... çok korkuyorum herşeydenn... şuan yine sıkıntı bastııı.. ailem gitmelisin dıo eşim gel diyor... şuan nabzım 120 lere çıktı tansiyon aletiyle ölçtümm resmen nefes alamıyorummmm...

Ankara alisilmayacak bir yer degil. Disari cik gez bir yerleri ogren. Goksu parkina, harikalar diyarina gidin esinle Arabaniz varsa yakindaki yerleri gezin Her yer park zaten yuruyus yap, termosuna cayini kahveni koy parkta kitap oku Ayrica ilk ise girerken cok yuksek maas beklentin yoksa, gayet rahat is bulabilirsin ozelde ogretmen olarak. Avmler var bir suru. Yani sorun senin rahatsizliginda bence hangi ilaci alman gerekiyorsa alip tedavi olman lazim. Hepimiz gurbetteyiz. Ankara ne ki issiz yerlerde kisitli imkanlarla yasamak zorunda olanlar ne yapsin?

Bende de 7 seneden beri war ilacım etkisini kaybettiği için doktor dozunu yükseltti ama işe yaramadı sanırım.. kafayı yicemm en sonundaaa dayanamıyorum artıkkk

Kızlar kusura bakmayın doğrudürüst yazamadığım için.. çünkü yataktan kalkcak halim gücüm yokk M monalazo akşam güneşi tek ayak

7 aylık evlikikte 3 ay eşinden ayrı kalmak yanlış bence. ataklarınız olabilir evlendiğiniz şehirde pskatriye gitmeliydiniz annezin yanına gitmek bence yine yanlış. araya soğukluk girer. artık bu devirde panik atak hastası yaşamayan yok gibi bişey.

Bu arada ankaralılar - ankara ya yerleşecek olanlar :)) ankara da yaşayanlar :)) arkadas arıyorum duyurulur evlendirme programı gibi oldu :)

spor salonuna kesin yazılıcam.. M Molia

Ah ah çok iyi bilirim o anksiyete ataklarını. panik atağı atlattım çok şükür anksiyete de bitti sayılır. ve tüm bunları tek başıma atlattım. tek olmak bana daha çok güç verdi. uzerine gittim bir nevi. bunu beynimin bir oyunu oldugunu ve aslında tüm korkularımin gereksiz olduğunu kabullendim. ama kolay olmadı. uzerine gitmelisin canm. ve tabiki bir psikiyatriye gitmelisin tek başına atlatamiyorsan

emin ol yalnız değilsin. hatta nerdeyse aynı durumdayız. ben de senin gibi atanamamış öğretmenim, ailemden 6 saat uzaklıktayım. bulunduğum şehri zerre kadar sevemedim. tek arkadaşım yok. üstelik kaynanam dibimde. belirli aralıklarla canımı sıkar durur. eşlerimiz iyi olsun da, gerisi olup olup gidiyor. sıkma canını. insanoğlu nelere alışmıyor ki. ama önce eşinin yanında kalmalısın, yoksa alışamazsın kısır döngüye girersin

Sadece kaygı hissi mı var atakta geciriyormusun.

evlenmeden önce bunu düşündüm... hatta ailemden çokça ayrı da kaldım.. eşim kendi evinde yalnız yaşıyordu.. onun yanında haftalarca kalırdım.. hiç bir sorun olmazdı.. hiç aklıma gelmezdi ailemi bu kadar özleyeceğim? Gerçekten gurbetlik çok zormuş.. . hastalığım da 2-3 sene de bir nüks ediyor kronik birşey değil. 2 ayda düzeliyorum.. ama evlilik bambaşka birşey gerçekten...

evli olmak baska evli olmadan kalkmak baska. evliyken alıp basını cıkıp gidemiyorsun. bu yuzden evlenmeden kalmis olman bir sey ifade etmez. bence esinle konus ayni sehir olmasa bile 1 - 2 saat yakin sehir bile ailenin yanında olmasına yeter.

Benim durumumu yazmışsin aynen. Bende de sosyal fobi var anksiyete ye ek. Sevdiğim kişinin gözlerine bile bakamıyorum. O derece arttı artık

Ay canimmm seninki kesinlikle normal bir durum değil.. Ben seni çok iyi anliyorum. anksiyeteni daha bir tetikliyor uzaklık ama aliscaksin inş. oncelikle psikiyatriye gittinmi?Düzenli ilacını kullanman gerekli. Eğer gitmediysen inanki psikoterapiler filan çok uzun aşamalı oluyor. ilac bir ayda toparliyor. eger gitmediysen güvendiğin bir yakininla evine git onunla kal.. Sonra beraber psikiyatriye gidip anksiyetene uygun ilacını kullan inş. zamanla kendine gelince yakınında evine doner. Sende yalnız kalabilirsin bu sürede canım. sakin evliliği bitireyim şu bu aklından geçirme eğer eşin anlayisliysa. sonucta hastalıkta ve sağlıkta diye söz veriyorsunuz inş geçecektir eminim. tavsiyelerime uy bak. eger ilgili iyi bir hekime rastlarsan en azından yalnız kalma sorunun o korkularını atlatirsin. bir yıla kadarda ilacın kesilir merak etme

Gideceksin diye mi böyle oldu? :/ Ama ne zamana kadar ailenle yaşayacaksın ki?

Eşim başta anlayışsızdı sonradan doktor hastalığımı anlatınca detaylı olarak... bunları bilerek yapmadığımı anladı... eşim naz yaptığımı zannediyordu... bu olay 99 da 17 ağustos depreminden sonra başladı... eşimi tanımadan önce de wardı

Bende yakında evleneceğim ve korkuyorum eşime karşı da sosyal fobim tavan yapar diye. Bende bu sf yüzünden hiç kimsem olmaz yapayalnız kalırım diye hep anksiyete yapıyorum anksiyetem tavan yapıyor hatta suan da da ilaç kullanıyorum. Bilemiyorum yasamayan bilemez bu durumu. M monalazo akşam güneşi tek ayak

Bende de anksiyete vardi. Ayni zamanda da migren var, migrenim yolda veya olur olmadik yerde tutarsa diye durduk yere dusunmekten basima agri girdigi bile oluyordu, anksiyetede zaten yersiz bir korku oluyor, ben norolojiye gitmistim paxera idi sanirim o ilaci kullanmistim gecti. Anksiyete onemsenmeyecek bir hastalik degil, her an herseyden korkuyor insan N Napicagimi

Ailem Ankarada kaldı ben batmana gitmiştim evlendiğimde, 4 sene kaldık, 10 senedirde panik atakliyım, ama ben çalışıyodum o yüzden çevrem de oldu kafamı dağıttığım şeyler de

Ic anadolu bolgesindeki herkes böyle değil ki. Senin geldiğin cevre öyleymiş. Buyuksehirde degil de ilcede yaşıyorsun muhtemelen. Ben de is bulamıyorum ailem yanımda ama her gün de onlara gidemem ki. Yalnızlık bi yerden sonra hasta ediyor insani :/

Calismayi deneseniz? Ne mezunusunuz? Calismasaniz da gonullu olarak cocuk esirgemelerde veya siginma evlerinde yardimci olabilirsiniz toplum adina. Evde bos oturursaniz panik atak da olursunuz depresyona da girersiniz. Bir mesgalesi olmali insanin

Ailemle 8 saatlik yoldayız şöyle alıştım ben ilk 3 ay baya zorlandım ağladım esim anlayış gösterdi git dedi gitmedim alışmak için iyi yapmışım gitmedigimr sonra eşimin is arkadaşına gittik 1 kiz 2 çocuğu var çok iyi si ra başka arkadaşlarla tanıştım onun vasıtası ile şimdi bir buçuk yıl oldu tanıyorum 5 arkads olduk ama haziranda tayine gidiyoruz ordada aliscaz eşimin işi gereği yapcak bişey yok insallah alıyorsun ama fazla ailenede gitmemi tavsiye etmiyorum allah yardimcin olsun

Çok haklısın ablacım diğer mesajımı okursaniz bizim evimiz düzensiz derme çatma gibi bir evdi ama ben alismistim olumsuz yönü çoktu evt ama ben olumlu yönlerinden baktım hep sahiplendim kabullendim ve tahammül ettim etrafımızda komşu yoktu pek zaten olsa da dil kültür farklılığı vardı ama güzel bi. Bahçesi vardı yakınında çayır vardı zamn zaman oralara gittim bunalınca camiye gittim eşim imam olunca bi şekilde benimsedim alışınca gerçekten neresi olursa olsun insanın evi gibisi olmuyor bir günlük yolu gidiyorduk iznin yarisinda evime dönmek istiyorum ne kadar uzak da olsa kotu de olsa şartları da neredeyse yaşanmaz da olsa istiyodum çünkü orası bizim evimizdi kendi yuvamız

Rekor bende galiba aileme 13 saat uzaklikta bir şehire evlendim, şuan 2 senelik evliyim vala özlem geciyormu hayır hicbizaman geçmiyor, hamileyim anne olucam ama annemin kokusu hergun burnumda tutuyor, benki marketten geç kalsam annem çılgına dönerdi birbiirimizw o kadar duskunduk. Annem hiç istemedi uzağa evlenmemi ama 3 yıl çıktım emek verdik çok sevdim vazgecemedim. Bazen çok sorunlarda yasadik ama hicbizaman evini yuvami bırakıp 3 ay ailemin yanında kalmadım. Alışmak zor ama sen artık yetişkin bireysin, yuva kurmuşsun ve artık kendi yuvani sahip çıkman lazım. Esin daha yeni evliyken seni nasıl o kadar bırakabiliyor ailende bunuda aklım almadı. Sonuçta artık senin kendi evin var bunu sürekli ailende kalarak cozemezsin, bulunduğun yerde ise gir öncelikle bu insanın kafasını çok dağıtıyor, sonrada sosyallesiyorsun bisekilde zaten. Sana tek tavsiyem evini yuvani bırakıp haftalarca aylarca biyerde kalma. Madem evlendin artık bu sorumluluğu Alman lazım. Esin gerçekten sabirli biriymiş, bu sorumlugu alamicaksan annenin dizinin dibinde otur diye gemileride yakabilirdi. İnşallah iyi olur herşey senin için..

Öğretmenim ama henüz atanamadım.. hasta olmadan önce, çokça yere başvurdum cevap gelmedi... hala haber bekliyorum.. özel okulda çalışmayı düşünüyorum.. ama öğretmen alımları şuan yok.. beni üzen en çok şey ailemin uzakta olması... ve hastalandığım da evde yalnız olmak... ve evlendiğim şehirde 1 tane bile arkadasımın olmaması... mecbur bu hafta içi evime gideceğim eşim gel artık dedi o da haklı böyle evlilik olur mu hiç?

O zaman beni en çok sen anlarsın ahh ahhh eşim'in arkadası hiç yok desem yeridir kafayı işle bozmuş biri resmen... ama aksamları beni dışarı çıkarır haftasonları beraber dışarı çıkarız... ama ankara işte!!! Bu aksam şuraya git şu aksam şuraya eeee diğer aksam nereye? Ankara da heryer bana aynı geliyor... bu arada sorma bende çokça kilo aldım stresten yedim de yedim yedim... spora yazılmak, hobi kurslarına yazılmak bunları kesinlikle yapıcam... çünkü eşim yalnız yaşamaya alışmış.. işten eve evden işe giden bi tip bu hayatı seviyor... ama ben arkadassız yapamıyorum..

O da hakli siz de haklisiniz. Orta yol bulunur bir sekilde. Es dost edinmek zor degil. Mahallenizdeki kuafore bile takilsaniz kafaniz dagilir. Kutuphanelere uye olabilirsiniz. Evde ozel ders verebilirsiniz. Dil kurslarina gidebilirsiniz. Atanmayi beklerken yapilacak sey cok gecmis olsun

Bu arada seni tebrik ederim... ne güzel başarmıssın...

Msj tekrarı ATTRAENTE ACTA EST

Bence destek al canım. Çok geçmiş olsun.

Girebildigin gönül memleketindir demişler. Gurbette olsak da birbirimize memleketiz... Not: 8aylik evliyim

evlenirken bunun olacagini dusunmeniz lazimdi, herkes ister aileye yakın olmak ancak eger imkan var ise ailenizin oldugu sehire tasinsaniz? hem hastaliginiz varmis belki eşin bu yuzden ikna olur.

Destek aldım psikiyatriye gittim... ilaçlarımın dozunu yükseltti.. antidepresanlar bilirsiniz ki doz arttırımında çokça vucutları zorluyor... haklısın ailemin yanında kaldıkça düzelemem... ama orda da hergün ağlamaktan gözümde yaş kalmadı... baştan bu duruma eşim anlam veremiyordu... ama o da anladı artık anlayışlı davranıyor...

Merhaba kızlar, henüz 7 aylık evliyim... evlilik stresi düğün telaşı derken herşeyde stres yaptım... sonra kaynana kavgası derken 3 ay eşimle ayrı kaldık ailemin yanına geldim... sonra eşimle oturup konuştuk aramız düzeldi.. herşey güzel gidiyordu.. şimdide anksiyete-panikatak-depresyon 3 lüsü nüks etti... evde yalnız kalamadığım için ataklar daha da fazlalaştı.. eşim istersen biraz ailenin yanına kal dedi.. aileme 6 saat uzaklıkta bir şehirde yaşıyorum... evlendiğim şehirde hiç kimsemiz yok bir tane arkadasım bile yok... şuan 3 haftadır annemlerdeyim... ama hala evlendiğim şehire gitme korkusu sardı beni.. ya evde yalnız atak geçirirsem korkusu sardı... off offf... ailenizden uzakta başka şehire evlenen kızlar nasıl alıştınız? Kaç ayda alıştınız? Çok zormuş gurbete gitmek anneden babadan ayrılmak ama bir şekilde alışmam lazım bunu biliyorum.. çünkü benim kurulu düzenim sevdiğim adam o şehirde... ama işte alışamadım o şehire..

Yürüyüşe git, spora git, tiyatroya git, konsere git, elişi yahut dil kurslarına git, sosyal sorumluluk projelerine dahil ol, kpss kursuna git, kendini dinleme bu derece. Hayvanlarla ilgilen, hayvan barınaklarına gidebilirsin seviyorsan. Araba kullanmayı öğren mesela bilmiyorsan, toplumdan izole olursun hem toplumla iç içe olursun. Ankara'da yaşayıp meşgale bulamamak çok büyük başarı gerçekten, ülkenin en kıyı köşe ilçelerinde bile meşgale edinilecek şeyler bulabilinirken :))) en ennn kötü ihtimalle halkeğitime kaydolur insan. Sosyallik lüks sayılabilecek sitenizde kahve içerken ayağınıza gelmez, arkadaş edinmek için topluma karışmalısın. Beklentilerin düzeyinde verimli olabilirsen karşılık verebilirsen arkadaş edinirsin. Senin ailen artık eşin, evin eşinin yanı. Ailene sahip çık. Küçük kızlar gibi ailemden uzaktayım diyip ağlanmak yakışmıyor. Daha büyük sorunları olan insanlar ne yapsın? Evsiz barksız aç borçlu hasta olduğu halde çalışmak durumunda olan ailesi hayatta olmayan dünyada tek başına kalan neler neler var... odağını değiştirmelisin

Eşimin yaşadığı şehri değiştirmesi imkansız.. çalıştığı sektör sadece orada maalesef..

20 gün oldu dozu yüksekttik...

İlacı yeni aldıysan biraz beklemelisin etki göstermesi için. Uzun süredir kullanıyorsan da yanlış ilaç vermiştir.

Anuuum ablam naptin ja? Bende bu konuyun aynisini actim biraz önce ama daha evlenmeden. Gözüm daha cok korktu.

psikolojik yardım alıyor musunuz?

Terapiyi ankara da alayım dedim... ama henüz ankra ya gidemedim daha.

Evli değilim ancak kendimi sizin yerinize koyuyorum şu an. Evlilik gibi hayatı tamamen değiştiren bir olayda bir de aniden aileden uzak kalmak elbette ki kendinizi kötü hissetmenize yol açmıştır. Ancak 6 saat çok da uzun bir mesafe gibi değil. Anladığım kadarıyla eşiniz de size saygı duymayan bir adam değil, istediğiniz zaman ailenizi görmeye gidebiliyorsunuzdur yani. Biraz bu kısma odaklanın, 6 saat dediğiniz nedir ki? Kimileri var, ailesiyle aynı dünyada dahi nefes alamıyor.. 6 saati gözünüzde büyütmemeye çalışın. Gittiğiniz şehirde komşu edinin. Halk eğitim merkezlerindeki ilginizi çeken kurslara yönelin. Ve sevdiğiniz adamla bir evi paylaşmanın mutluluğunu kendinize sık sık hatırlatın.

kocaeliden ankaraya geldim bende ilk basta zordu ama zamanla alıstım bide kendi evine alıstıktan sonra ailenin evine bile gitsen rahat edemiyorsun kendi evini arıyorsun bide spora basladım kendim arada cıktım kesfe oyle boyle cevreyi ogrendim:) en sonunda baktım ki kabullenmisim burayı sizinde oyle olur ama kendinizi sartlamyın olmıycak diye Dil-i bitab Guru Anneler

sadece ilaç mı içiyorsunuz terapi yok mu ben de ekstrasistol olduğumu öğrendikten sonra başlamıştı bir yıl okula gidemedim nerdeyse ama şimdi çok iyiyim o zaman bir kitap okumuştum güneşe bakmak ölümle yüzleşmek-ırvın yalom belki işinize yarar

6 saatlik gurbet mi Sen gel gurbetliği bana sor Yurtdışına geldim kimsem yok. Doğum yaptım ne anlarım çocuktan yanlız başıma. Prematüre bebeğim o kadar zordu ki herşey. Yanlızlık kimsesizlik böyle daha zor. Yabancı insanlar yabancı gelenekler Offf yaram açıldı yine Ben çözümü eşimde evimde düzenimde buldum. Akşama kadar kendi başıma aktiviteler Yapacak çok şey var hele ki Türkiye'de olsam daha çok. Bence eşinin yanına gitmelisin biran evvel. Artık evlisin ve buna kendini alıştırsan iyi edersin.