hayat zor seninki daha da zor

merhabalar arkadaşlar konuya umarım benim durumumda beni anlayan arkadaşlar vardır diyerek başlıcam... 8 aylık bir bebeğim var... ve onu yalnız büyütmeye çalışıyorum.. çalışıyordum 7 aylık hamileyken ayrıldım ve o gün bugündür evdeyim. bu zaman zarfında tabiiki çok zor dönemler atlattım malum bebiş oldu onun bakımı.. ev işleri falan derken helak oluyorum. bazen öyle bir duruma geliyorumki günlerce aynaya bakamadığım oluyor. daha önce çalışan biri için evde kalmak çok zor.. tabii bir de bebeğin bakımı.. annemle aynı şehirdeyiz ancak onun da baktığı yatalak bir hastası var. o da gelip gidemiyor.. doğumumda sadece 1 gün yanımda kalabildi annem. sonra hep yalnızdım.. eşim sağolsun çok destek olmaya çalışıyor ama neticede bir erkek ve çalışıyor. eşimin annesi vefat etmiş çok uzun zaman önce babası var sadece onunla aynı apartmanda oturuyoruz.. malum bir de onun bakımı var üzerimde... bebek doğduğu günden beri bir gün olsun yatıp dinlenmedim.. bir yandan çocukla ilgilendim bir yandan temizlik bir yandan da yemekle uğraştım.. gel gör ki artık çok bunaldım derdimi anlatacağım kimsem de yok zaten anlattığımda anlayacak insanlar da... içime kapandım bazen kendi kendime ağlar oldum.. kendimle ilgilenemez durumdayım doğru dürüst ne yemek yiyebiliyorum ne de uyuyabiliyorum. eşimin babası da anlayışlı bir insan değil zırt pırt çocuğu sevmek için gelio tam çocuğu yeni uyutuo oluyorum zile basıyor uyandırıyor... bazen açmıyorum kapıyı bu seferde eşime şikayet ediyor.3 tane kızı var hiç birine gitmiyor... anlayacağınız kafam o kadar yorgun ki o kadar bunaldım ki...(((((((((( anlattım rahatladım K

Allah güç kuvvet versin canım, sabretmekten başka çaren yok, şöyle diyebilirim hiç yükün azalmıcak ama zamanla alışacaksın o tempoya

çalışan biri olarak evde olmak üstüne bebek bakımı da eklenince seni bunaltmış ama kendini bırakma canım çoğu bayanlarda aynı sıkıntılar var. zamanla bu tempoya alışırsın biraz sabırlı ol V venus67

böyle anlayışsız insanlara o kadar kızıyorum ki, ne kadar büyük olurlarsa olsunlar saygı duyamıyorum. ben olsam sanırım daha farklı tepkiler verirdim. ne demek zile basıp uyuyan çocuğu uyandırmak, bi de sevmeye geldim diye. onun dışında seninle aynı durumdayız canım. benim bebeğim de 6 aylık. 6. ayda izne ayrıldım. o zamandan beri evdeyim. bebeğime yalnız bakıyorum. babaannem hasta, annem ona bakıyor. 1 yaşına kadar kendim bakmak istiyorum. ama çalışan insanın evde olması çok zor. sıkıntıdan patlıyorum. ama iş başlamak da istemiyorum çünkü bebeğimin yaşını doldurana kadar kimseye bırakmak istemiyorum. ama senin işin daha zor, Allah kolaylık versin canım.

allah kolaylık sabır ve güç versin ne diyim.. sizinde bi yere kadar sabrınız demi.. ama sevap işlediğinzn farkındsnz bunu düşünerek hareket edin. fazlasıyla alıcksnzdır karşılığıyını iyiliğinizn. allah analı babalı büyütsün çocugunuzuda.. selmas88

canım benim seni çok iyi anlıyorum. bende aynı süreçlerden geçtim ve hala geçiyorum. bebeğim 14 aylık. annem uzakta. kayınvalideyi hiç mevzu bahis etmiyorum bile. sürekli çalıştığım için bir iki komşu edinebilmiştim. ama onlarla paylaşımım da merhaba merhaba... oradan yeni evime taşındım 1,5 ay oldu ve binada herkes çalışıyor... yani anlayacağın fazla uzatmadan söyleyebilirim ki yaşadıklarını yaşayan o kadar çoooook kadın var ki..