Ben de yaklaşık senin gibiyim.. Ben de işyerinde durgun ve sessiz biir olarak tanınıyorum.2 hafta önce farklı bir antideğresana başladım, daha iyiyim. Depresyon mu rahatsızlığın?İyi bir psikiyatris bul, özle olsun. İiyi bir antidepresan başla. Faydasını görürsün. Psikoterapiye git. Ben de kıyamıyorum 200 tl vermeye ama sağlığımız için mecbur gideceğiz. Arada benle mesajlaşabilirsin. Hep kötünün kötüsünü düşün. Çok daha kötü duurmda olanlar var, onu düşünüp kendine gelmeye çalış, bırakma kendini.. Ben tavma sonrası depresyonda saplandım kaldım... Arada kendimin ellerinden tutmaya çalışıyorum. Çünkü depresyon öyle birşey ki kendinin ellerinden tutmakta zorlanıyorsun, motivasyon bekliyorsun.. Yeni talipleri değerlendir. Eskisinde aklın kaldıysa aileni razı etmeye çalış.. Kendini moralini hep yüksek tutmaya çalış. Muz ve çikolata arada ye.. Fransızca şarkılar dinlemeyi dene, bana iyi geliyor.. yaşın kaç?İnan senden kötüsü de var, hep bunu düşün.. Çok önceleri çektiğim sıkıntıları nasıl da abartırmışım, daha kötüsü geldiğinde anladım.. Kendine iyi gelen şeyler olunca bana da haber ver..

merhaba arkadaşlar, Daha önce buraya çok konu açtım ve çok da eleştiriler aldım. Malesef o kadar yalnız ve o kadar çaresizim ki bugün de derdimi burada paylaşmak istedim. Yaklaşık 1 yıl olacak ki atandım. Atandığım yere psikolojik rahatsızlığımla geldim malesef bu rahatsızlık aylarımı aldı. Bu rahatsızlık dolayısıyla çalıştığım yerde durgun ve sessiz biri olarak tanındım tabi. İlk başlarda ortamım iyiydi. Daha sonra arkadaşlarım ya nişanlandı ya evlendii herkes kendi kabuğuna çekildi. Yani çok yalnız kaldım. Evlilik kararı almışken ailem istemediği için ayrılmak zorunda kaldım hala arayıp soruyor ama sonu yok biliyorum. İş yerinde çoğu konuda alay konusu oldum takıntı ve unutkanlığın yüzünden (Sen yapamazsın sen beceremezsin(gibi ağır ağır laflar duydum. Çevrem beni birileriyle tanıştırmak istiyor ama daha yeni bir ilişkiden çııp daha doğrusu çıkıp çıkamadığım belli olmadığı için cesaretim yok. Evlensem ne olur bilemiyorum çünkü ailem ne deer bilemem. Ahh yalnızlık kimsesizlik ne kadar acıttı beni. Sizce neler yapabilir. Bunalımdayım..

Evlenmiş olmak için evlenilmez ki ama... Kısmetini beklemelisn. O bunu diyor şu şunu diyor dersen daha çok ağrıtırsın başını. Yapma Allah aşkına. Mesleğine odaklan ve akışına bırak.

Yalnızlık çok zor ben de bunu iyi biliyorum... Aynı şekilde ben de atandıktan sonra alışamadım bu yalnızlığa. Bir ev arkadaşım var ama varlığı yokluğu bir... Aklın böylesi karışıkken evlilik kararı da zor olur. Oyalanacak bir şeyler bul kendine.. Ve bol bol dua et... Ausencia _Alcatraz Kaçkını_ tek ayak

Bahsettiğiniz psikolojik rahatsızlığınızı artık yendinizse ; insanlara özellikle birşey ispatlamak zorunda değilsiniz. Zaten bir dönem yaşadığınız sessizlik, kendine güvenememe gibi sorunları artık aşmış durumdasınızdır. Bu da zamanla üzerinizdeki yanlış etiketleri ortadan kaldıracaktır. Evlilik ise ; karar aldım artık evleneceğim diye adım atılacak bir durum değilidir. Evleneceğiniz kişi ile karşılaştığınızda zaten olacak bir şey için, ortada biri yokken düşünüp kafa yormamak gerekir. İşiniz şuan elinizdeki mevcut durumunuz. Ona yönelin, o konuda ilerleyin. İnsanları da o kadar umursamayın bence, herkes sizin hakkınızda istediğini düşünür ama bu düşündüklerinin gerçek olduğunu göstermez. Umursamamaktan vazgeçemiyorsanız da, insanlara değişen gerçek sizi göstermek için ekstra şeyler yapmayın yinede. Bu sizi komik duruma düşürebilir. tulipa ΛŁŁ -SТΛЯ başlangıç 66; güncel 62; hedef