Sosyal fobi liseden beri. Değersizlik hep vardı nelluniverso Her birimiz kendimize ait bir Evrenin

İşin uzmanından destek almanızi bi psikologla görüşmenizi öneririm

Siz şu eşinin ailesiyle telefonda görüşmesine izin vermediği üye değil misiniz? Niye farklı üyelik aldınız ki?

Neden bir terapiste görünmüyorsunuz? Anlattıklarınıza cidden üzüldüm kendinizi bu kadar değersiz görmeniz çok üzücü İlle de kendinize değer biçmenize gerek yok bir kuaför, bir manikür, az biraz takı, birkaç parça kıyafet bu kadar zor olmamalı diye düşünüyorum hem kendinize de gelirsiniz biraz. İçinizden gelmiyorsa bile çıkıp almalısınız diyorum. yardım edecek, seçecek bakacak bir de arkadaş çağırın ordan başlayın derim

Burdan birçok çıkarım yapardım da, gerek yok.

Evet yetersiz görüyorum B

Ne olursa olsun once sen değerlisin lutfen kendine saygi duy ozen goster, deger ver ve hemen ama hemen basla bi yerden

İlk işiniz bir psikiyatrist ya da psikolog ile görüşmek olmalı. Neticede uzun yıllar süren bir fobiden bahsediyoruz. Neyse onu geçtik. Hemen yarın bir kuaföre gidin. Saçınıza bakım yaptırın. Kestirip/ boyatin ne isterseniz. Manikür falan yaptırın. Sonra fazla kilonuz varsa diyete girin, ufak egzersizler yapın evde. Burada bir sürü topik var bunlara bakın. Kilonuz yoksa bile egzersiz yapın çok iyi geliyor. Sonra küçük bir alışverişe çıkın. İki üç parça üst baş alın. İnsan kendine baktı mi havası değişiyor. Yani bir ruj bile sürsen ayrı bir etkisi oluyor. Ben pek süslü değilimdir, bu aralar hafif makyaj yapıyorum eşimin bana bakışı değişti yeminle ki en pasaklı halime bile aşkla bakar o ayrı. İnanın tüm bunlar kendini beğenmeye yardımcı. Özgüven kendini beğenmekten geciyor ve öz bakımı aynada gördüğümüz kadını beğenmek için yapalım. Kimse için değil.

Evet ama hep yarıda bıraktım B

Önce o kocayı boşayın bence sonra daha kolay düzelebilir

Ben 25 yaşındayım ama şuan ki halimle ortaokul zamanında ki halim arasında milyonlarca fark var tabi davranış olarak hala işsiz ve vasıfsızım Ama bak sen öğretmen olmuşsun özgüvensiz korkak biri olsaydın bu mesleğe kadar zor gelirdin elbette haklısın çocukken yaşayıpta asla dile getiremeyeceğimiz travmalar var ben şahsen hafızamı bile zararı olmasaydı sildirmek istiyordum o derece kötü şeyler var ama bir şekilde devam etmek zorundayız özellikle de hayallerimiz varsa. Ben özgüvenimi üniversitede kazandım sebebi de şehir dışına kendi ailemden uzak bir yere gitmekti tabi amacım onlardan değil yaşadığım o küçük kalitesiz şehirden kaçmaktı iyi ki de yapmışım önce ağladım zırladım hatta okulu dondurup geri döndüm salak gibi hala kızıyorum o hareketime ben zor şartlarda büyümediğim için en ufak zorlukta pes eden biriyimdir ama sonra dedim ki bu şehirde yaşarsam hasta olurum çünkü karakterim gezmeyi yein arkadaşlıklar kurmayı yabancı insanlarla tanışmayı seven biri. Ömrüm yolda geçsin dünyayı gezeyim hiç evlenmeyeyim valla kabul ederim o kadar seviyorum o yüzden çok iyi geldi bana Antalya da okumuştum ailemleyken elektrik faturasını bile yatırmışlığım yoktu kısacası hiçbir iş yapmıyordum doğal olarakta öğrenemiyordum 17 yaşında hiç banka belediyeye gitmemiş kız mı olur ben öyleydim ama Antalya da tek başıma o kadar çok şey öğrendim ki iletişim kurmajk zorundasın sorunları tek başına halletmek zorundasın kendini aptal gibi hissettiğin zamanlar da olacak ama böyle böyle ilerliyorsun. Tabi vaoaov özgüvenli değilim mesela sunum yapamam hala ama artık konuşmakta çekinmiyorum birde çok etkinliklere katılırdım ben okul olsun ya da halk eğitim kursları olsun insanlarla oturduğun yerden tanışamazsın zaten elbet gittiğin bir yerde bir sınıfta okulda avm de her yerde tanışılır aksi çok zor. Muhtemelen sen çalışmaktan çevre kuramamışsın ama emin ol artık güvenipte arkadaşım diyebileceğin insan da imkansız gibi bir şey oluyor kazık yemekten iyidir b, rde yanlış anlama eş seçimin yanlış olmuş bunun da senin özgüveninle alakası yok o sadece bunu fırsat biliyor anladığım kadarıyla. Ona diyebileceğim bi şey yok eşin sonuçta ne desem yanlış konuşmuş olurum. Ama kendimden son bir örnek vereyim ben çok ezilen bir çocuktum hatta özel olacak ama dayım beni öyle sevmemiş ki tabi başka nedenlerde var yetimhaneye vermiş annem geri almış ahahah valla anlatsam dizi çıkar neyse hiç sevmiyordu hep salak aptal tarzında cümleler kurar bana düşmanmış gibi bakardı ben yinede saygımdan ödün vermedim fakat anne baba akraba da olsa fazla saygı kendine ettiğin bir saygısızlıkmış onu anladım üni den dönünce Asla kendimi ezdirmedim hepsi çat çat çat cevaplarını verdiğim günden beri sus puslar yani saygıyı değil karşılık vermeni seviyorlar demek ki.. En çokta annemin beni korumamasına üzülmüştüm ama ona da açtım bu konuyu ki vicdan yapsın biraz diye anne lafta olmuyor yani azıcık üzülsün istiyorum bana söylenenlere karşın ki öyle oldu o gün bu gündür oda laf ettirmiyor o yüzden karşımda ki arsızda olsa iki kez düşünüyor konuşurken o yüzden çekinme ezdirme ailende olsa kendini gerekirse doktora git pek bi fayda olmuyor genelde ama iyi bi doktor olursa hiç çekinme derim :)

Oncelikle kendine bir saat ayir sadece dusunmek için. Bu kadar degersiz edersen kendini karşindaki de sana deger vermez. Senin kisisel gelisim vidyolati izlemen lazim. Biliyorum psikologa da gitmiyceksin. Bak şimdi bir kagit al ve olumsuzluklarini yaz. Karşisina da olumlu şeyleri bir kaçini yaziyorum ornek olarak 1. Bakimsiz -> bakimli 2. Kitap okumuyorum -> kitap okuyorum 3. Sosyal fobi -> sosyal ozgurluk ve saire. Sen çok daha kucuk detaylari da yaz. Ve onlari degistir. Mesela gunu bu gun. Guzel banyo yap. Makyaj yal. En guzel elbiseni giy. Saçini başini ozenle duzelt. Yarin ilk işin kendine guzel bir kitap almak. Yatmadan once zaman ayir ve oku. Ama hepsini yaz ve değiştirmek için çaba harca. Hergun ben oyleyim diyerek bu zayifliginin ardinda gizlenme. Çocuğun buyuyunce en çok seni ezen o olacak. Çocuğun için guçlu ve ozguvenli olmaya çaliş. Daha gençsin birazdan kole yerine kullanirlar seni. Kendine saygin degerin olsun. Ezdirme kimseye kendini. Ailene de, eşine de..

Farklı üyelik derken hizuran Olur öyle Anneler

Öğretmenseniz her gün öğrenci topluluğu önünde konuşuyorsunuz zaten. Nasıl hala korkuyorsunuz onu anlayamadım.

Bıyurun MissCherryBlossom

Aynı şey kesinlikle değil emin olabilirsiniz, 40 kişilik sınıflarda rahatlıkla ders anlatıyor ama topluluk önünde konuşma korkusu yaşıyor olabilir bi öğretmen, çok rastladım

Eşim bana karşi hiç bir zaman aşkla bakmadı. Çirkin değilim bilakis güzel de sayılırım ama annesi sürekli Çirkin düşüncesini empoze ediyor. Bakımlı olmadiğim için belki de. Ama diyorum ya ilgi yok. Hiç bşr zaman gönül almaz. Doğum günleri vs özel gün bilmez. Tek iletişimimiz market alişverişi çocuk başarısı... vs. Evlilikten kendimden çok sıkıldım

Özel doktorlara filan gitmenize gerek yok, sıradan devlet hastanesinde bi psikiyatriye gidin uzun uzadıya problemlerinize bahsetmenize gerek yok, sosyal fobim var topluluk önünde konuşamıyorum sürekli gergin haldeyim deyin, antidepresan başlayacak size iki ay tüm yan etkilerine dair sabırla kullanın, üçüncü ayda yavaş yavaş korkularınız yerini mantıklı düşünmeye bırakacak içinize bi huzur gelecek, o zaman tüm korkularınızı temiz bi zihinle tekrar değerlendirin ve yapmanız gereken neyse onu yapın.

Majör depresyondan bahsedilmisti bir ara o şekilde olablr msnZ? Biraz internettebakin uyuyor mu size diye. Psikologa gidip önce kendindeki bu. durumlari asmak için adım atıp sonra aile terapisti destegi de almalsnz. Yoksa kendi kendine asılacak bir durum değil bu yasadklarnz. Değersizlik duygusu içinize işlemis malesef. Birde eşiniz anlayışlı ise onunla paylaşın ama değilse ona demeden psikologa gidin R Ruhumda SIZI

Psikolojik destek almalısınız ama öncelikle şunu belirteyim kimse size bir değer biçemez önce siz kendinize değerli hissedin. Fobileriniz için mutlaka bir uzmanla görüşün. Yoksa çok ezilirsiniz özellikle eşiniz tarafından ne güzel eğitimli bir kadınsınız kendinizi önemseyin lütfen

Bütün bu olanların cevabı sizde.

Öğretmen olduğunuzu söylemeseydiniz; noktalama işaretlerinin yanlış yere konulmasından, yazım yanlışlarından dolayı hayatta anlamazdım. Ben herkese destek alin, tedavi görün vs demem ama dahi ve tum korkularinizla en azından bir yardım alarak azaltmaya çalışmalısınız. Çünkü mesleğiniz gereği, siz bu haldeyken bir öğrenciye ne katabilirsiniz ki? Ders anlatıp çıkmakla bitiyor mu?

Psikolojik destek aldınız mı?

Kendiniz söylüyorsunuz sorunun kaynağını zaten bakımlı olun, eve çok kapatmayın kendinizi hobi edinin arkadaş edinin, çocuğunuzu alın gezin alışveriş yapın zaman geçiyor zaten. Ayrıca her insan bakımlı olmalı diye düşünüyordum. Ben evin içinde giydiğim kıyafeti bile düzenli uyumlu giyerim, uyduruk giymem kendimi salmış gibi hissetmek hissetmem. Bir örnek bu. Diğerlerini saymayacağım. Çünkü kendime saygım var benim içim rahat etmez. Kendinize değer verin bakın zor bir şey değil. Sessiz kalmayın bi de hoşlanmadığın bir şey olursa eşinize söyleyin Y

Eşinizi kenara alın şimdi. Burada önemli olan sizin kendinize bakışınız. Özgüveniniz yerine gelirse eşinizin tavrı zaten düzelir. Ha düzelmezse de zaten özgüveniniz yerine geldiği için ilişkinizi gözden geçirirsiniz. Umarım bunu aşarsınız.

+1 B blackmoda Bu kisir döngüyü ben cok iyi biliyorum. Siz kendinize deger vermedikce, kendinize "yatirim" yapmiyorsunuz, yapmadikca da iyice degersiz hissediyorsunuz. Bunu kirmanin en iyi yolu cherrynin dediginden geciyor. Kendinize harcadikca, baktikca daha cok motive olacaksiniz. Akabinde de kendinize deger vermeye baslayacaksiniz. Bunu bir psikolog soylemisti bana. Kendine bakmak icin deger vermeyi bekleme, kendine bak sonrasinda zaten deger vereceksin.

Düzelmezse yol verirsiniz yapacak bir şey yok B

Valla dünyaya bir kere geliyoruz. Kimsenin de kahrını çekmek zorunda değiliz. Sizi mutlu etmeyen kocayı defetmek pekala ki hakkınız.

Bu değersizlik hissi sırf kendinizden değil, eşinizin size böyle davranmasına müsaade ettiğinizden oluşuyor. Mesleğiniz var, akınız başında bir kadınsınız. Kendinizi ezdiğiniz için, bu yönünüzü öylesine silip atıyorsunuz. Siz kendinizi ezerseniz, kimse sizi ciddiye almaz ki, silik, af buyrun salak görür ve küçücük olumsuz bir şeyde size normal bir tonla değil, direkt aşağalar, aman bu zaten hemen siner diye. Bakın siz kendinize saygı duyacaksınız ve kendinizi aşağalamayı bırakacaksanız. Bu en temel kişilik sınırınız olmalı. Çalmadıkça, kimseye zarar vermedikçe, suç işlemedikçe, ne bileyim aşırı kötü bir şey olarak toplum tarafından kabul edilen bir şey yapmadıkça, kimse ama kimse size kötü bir söz diyemez ki. Hatalarınız dahi olsa, o hatalar sizin hatalarınız, hiç kimse sizi bu yüzden ezemez. Inanın üzüldüm durumunuza. Aklı başında, kimseden eksiği olmayan, yalnız hepimiz gibi Allah'a hesap verecek bir birey olduğunuzu hatırlayınca, hayatınız sizinle beraber güzelleşecek. Kendinizi ezmeyin, o zaman ezilmezsiniz.

Elbette bunun altında yatan bir neden var. Anlatmak istediğim duruma dışarıdan bir gözle bakmanızdı. bu sorunu aşmak için yapılmasını gerekeni bildiğinizi ve kendinizin de bunu başaracağınızdı.

Sadece öğretmen gruplarından

Ogretmen birinin boyle bir sorun karsisinda cozume gitmek yerine durup beklemesini kendini esine ezdirmesini anlamiyorum. Heleki ailesiyle konusmasina esi karisiyormus ben sok oldum kimkarisabilir sizin kimle konusacaginiza heleki aileniz yani ne yapilmasi gerektigini biliyorsunuz. Ben acikcasi boyle seyler okuyunca bu sekilde pasif cozumden kacan kisilerin ogretmenlik yapmasina uzuluyorum siz cocuklara ne verebiliyorsunuz hic düşündünüz mu acaba? AngelicaPickles

Oyyy kuzumm yaaa. Cnm ilk olarak baskın veya ilgisiz bir ailede yetişmişsin belli. Çok az söz hakkına sahip olmuşsun. Bundan dolayı söz sıradı sana geldiğinde heyecanlanıyorsun. Çünkü sanki tek şansın var ve kendini gösterdin gösterdin gösteremedin bi daha Allah bilir ne zamana içgüdüsü. Tamamen bilinçaltı bir durum. Bunu aşmak için ayna karşısına geç ve birilerine akıl ver. Etrafındaki olaylara ayna karşısında yorum yap. Zamanla bir yerlerde konuşmak daha kolay hale gelecek. İnsan içine çıkmanın ne kadar basit ve sıradan olduğunu kendine kanıtlayacaksın. 2. Olarak sen kendini değersiz görürsen dünya değersiz görür. Yüksek derecede değersizlik duygusuna sahipsin. Yine ailenin seni bir birey olarak görmemesinden değer vermemesinden kaynaklanıyor. Annenin değer vermediği çocuk kendini suçlu hisseder. Öyle suçludur ki annesi bile sevmemiştir. Bu bilinçaltı insanı kahreder. O çocuk ne kadar büyüse de hiç birşeye kendini layık görmez. Detaylı anlatmayayım. Değersizlik duygusunu araştırabilirsin. Ama canım her insan kendi değerini belirler. Bu dünyada herkesin nefes hakkı sabittir. Ben buna layığım ben böyle değersizim diye düşünen sensin. Ve etrafında herkesi buna ikna ediyorsun. Tam tersini de başarabilirsin. Bu senin elinde. Sen kendine değer vermezsen kimse vermez. Sen bunu hak etmiyor musun. Sen kendine iyi davranmazsan kim davranacak. Senin elinden kim tutacak. Kendine merhamet et ve hadi bunu başar. Bir kıyafetle başlayacak biliyorsun. Aldığın bir elbise bu çorabı sökecek hadi başla. 3. Olarak eşine karşı bir imaj çizdin. Sınırlarını kendin belirledin. Ben ruj sürsem garipser ben şunu giysem garipser flan diye sınırlarını büyük bir özenle koruyorsun. Canım garipsesin bir gün şaşırır iki gün şaşırır. Dalgaya vur. Bundan sonra böyle diyceksin. Hevesli gözükmekten korkma. O senin eşin. Biz eşlerimize duvarlar örüp sonra da o duvarları aşmasını bekliyoruz. Erkekler öyle cesur değil canım. Onlar o duvarları aşmak yerine o duvarlarla yaşamaya alışırlar. Bundan dolayı aranıza ördüğün bu duvarı yıkmak sana düşüyor. Evini canlandırmak senin elinde. Hadi kocanın aklını başından al. Yapbilirsin bunu biliyorsun. Hepsini birden başarmak için kendine yüklenme. Yavaş yavaş. Belki bir elbise belki bir ruj. Belki bir veliyle görüşme iletişim. Bir yerden başla gerisi akacak.

Öncelikle sizi tebrik ediyorum, sosyal fobiniz olduğu halde öğretmenlik mesleğini yapabiliyorsunuz. Çok güzel bir mesleğiniz var. Kendinize lüften değer verin öğretmenim. Çıkın avm'ye güzel kıyafetler alın, makyaj malzemesi, kuaför derkenn sizi çok iyi hissedirecek. Kendinize değer vermezseniz eşiniz dahil kimseden değer göremezsiniz. Siz değerlisiniz öğretmenim. Çocuklukta yaşadığım benim de çok travmalarım var ama hayat devam ediyor. Travmalarımızın korkularımızın bizi yenmesene müsade etmemeliyiz. Eşiniz böyle davranıyorsa sebebi sizsiniz ögretmenim. Benimle nasıl böyle konuşursun vs deyip geri püskürtmelisiniz. Ailenizle telefonda konuşup konuşmayacaginiza eşiniz karar veremez. Susmayin öğretmenim

Sadece meslektaşlarınızın önünde konuşmaktan mı korkuyorsunuz? Kendinizi küçük düşürmekten mi korkuyorsunuz? Yetersiz, eksik görülmekten mi? Sizi ezmelerinden mi? R -Rosa-

İnsanın bazı şeyler elinde olmuyor o kadar kişi size tavsiyede bulunmuş ama sanırım bunu algılayacak durumda değilsiniz şuan. Psikiyatr ile görüşmeniz şart gibi. M

Valla bence helal olsun size. Belli ki çok iradeli bir insansınız sosyal fobiye rağmen, hem öğretmenlik gibi insanlarla aşırı içiçe bir mesleği yapabiliyorsunuz hem kendinize bir aile kurmuşsunuz. Demek ki iç sesinizle baş edebiliyorsunuz bir şekilde. Kullandığınız yöntemler neyse aynı şekilde değersizlik hissine karşı da bu yöntemleri çalıştırın.

Ne yapmalıyım, ne düşünmeliyim inanın bilmiyorum B

Herkese ne yapmalıyım demişsiniz, size reçete bile verdim ama okumuyorsunuz. İyileşmek istediğinize emin misiniz cidden?

Ne yapmalıyım B

Dersi kim anlatıyor derste? Toplulk önündesiniz yine. Bide neden yardım almayıp o toksik kocanıza agzının payını vermiyorsunuz?

Başlayacağşm

Öncelikle siz kendinize değer vereceksiniz, bakın ne güzel maaşınız var. Saçlarınızı güzelce boyatın, güzel kıyafetler alın, makyaj yapın, yüzünüzü sabah akşam jellerle temizleyin, maske yapın. Kendinize topuklu ayakkabı, topuklu bot, güzel bir kaban ve uyumlu çantalar alın. Eminim özgüveniniz yerine gelecek. Bu yaşlarınız birdaha geri gelmeyecek, tadını çıkarın gençliğinizin. Çocuklarınızla sosyalleşin, boşverin kendinize de çocuklarınıza da harcayın gitsin.

Otomatikman aşırı heyecan kaygı korku oluyor B

1 yıl ücretsiz izin aldım. Eşim tamamen yardım etmiyor değil. Ağırlıklı ev işi bende ama, yardım ettiği ve çocuklarla ilgilendiği oluyor. Ama bi bıkkınlık var ben de normal mi bu durum bilmiyorum ama ne işleri bitirebiliyorum, ne kendime vaktim var. Yardım almıyorum dişardan iş konusunda. Böyle de başarabileceğime inandırdım galiba kendimi ama olmuyor nedense. Bşr şeyler eksik içimde. Çocuklar yokken ne gayretliydim. Nasıl düzeleceğim bilmiyorum

Bence önce bir psikiyatri uzmanı ya da psikolog ile görüş ve tedavini ol bu fobi ve özgüven eksikliği için. Benimde eşimle aynı sorunlarım vardı, çift terapistine gittik faydasını gördük. Kendini bu kadar da değersiz görme, eşine de bunu sana yapmasına izin verme. Evet o da yoruluyor ama sende yoruluyorsun, evde iş bölümü yapın. Bak ben robot süpürge aldım, bir tık rahatladım benim eşimde pek iş yapmıyordu. Bu arada ben de öğretmenim.

Kendinizi bilgisiz cahil mi görüyorsunuz Bir seyler bildiğini düşünen biri ifade etmekten de korkmaz bence MorAnka

Farz edin ben bir öğrencinizim. Ve bu yazdıklarınız benim yaşadıklarım. Ne tavsiye edersiniz.

Anladım. İlkokulda bir travma yaşadığınızdan bahsetmişsiniz, ben de yaşadım ilkokul öğretmenim sınıfa hizmetliyi çağırıp hadi biraz gulelim deyip beni sınıfta yürütmüştü, herkes yerlere yıkılmıti gülmekten, ben ise kafamı koyup ağlamıştım. Kimsenin umrunda bile olmadı. Bunu hiç unutmam çünkü öğretmen oluncaya kadar etkilerini atamadım, konuşursam gülerler, bişey yaparsam gülerler arkamdan dalga geçerler diye düşündüm hep. Unide arkadaş içinde konuşurken sesim titriyordu. Ogrt olunca sınıfta öğrencilere, toplantılarda velilere konuşmalar ile bunu attım üzerimden. Veliler öğretmenliğimi çok begeniyorlardi ovuyorlardi hatta bana ozenenler de vardı hissediyordum. Bunlar sanırım özgüvenimi düzeltti, tabi sonrasında başka olumlu seyler de oldu bunu destekleyen. Unutmayın, sizden sadece bir tane var, ölünce de bizimle kimse gelmiyor takmayın kimseyi

Yani destek almış sayılmazsınız, zaten işe yaramamış lütfen önce düzgün ve sürekli bir destek alın. sonra da iletişim sunum eğitimleri oluyor, toplu yada kişiye özel. onlara katılın. eş kişisine de sıra gelecek, merak etmeyin

Lütfen profesyonel destek alın, siz çok degerlisiniz... Kimse size böyle davranamaz B

Merhabalar, ben öğretmenim. Lise yıllarından beri yoğun olarak sosyal fobi yaşıyordum. Üniversite çalişma hayatı derken aştım. Şu an sadece topluluk önünde konuşmada sorun yaşıyorum. Bir de takım elbiseli erkek olunca eşim dahil, çok tedirgin oluyorum ancak bunu aşamıyorum... Gel gelelim hayatımı nasıl etkilediğine, bu topluluk önünde konuşma fobisi yüzünden, sürekli okulda korku yaşiyorum, ya resmi yazı gelirde öğretmenler ile eğitim olurda konuşmam gerekirse vs vs.. Kafam o kadar doluyor ve içsel olarak bi huzursuzluk korku yaşiyorum ki bunlarla, günlük hayata zor adapte oluyorum zaman zaman. Bu nedenle de kendimi kapatıyorum diş dünyaya. Ben nasıl olsa diğer insanlardan geriyim. Bana değmez koyafet almaya, şuna değmez buna değmez. Ortaya çok sade, sıradan, bakımsız biri çıkıyor. Hep idare ediyorum kendime bşr şey almamaya çalişiyorum ama çocuklara ve kendim dişinda her şeyim önemli olduğunu düşünüyorum. Haliyle eşim de bakımsız değersiz birini görüyor. Ne bir hediye alır ne hatası içim özür diler. Ne teşekkğr eder yaptıklarım içim. Üstelik ailemle telefonla konuşmam dan rahatsız olur iş yapmamı bekler sürekli. Ne kitap okuyorum ne samimi bi arkadaşim var. Ne de komşum. Aileme uzak bir şehirdeyim. eşim durduk yere çocuğu bi tut dedim diye çok yorulmuş akşamı bana zehir etti. Bağriş çağris... kendimden nefret ediyorum yetersiz görüyorum çok yetersiz, değersiz. Nasıl aşacağim ben nasıl düzeleceğim. Lütfen yol gösterin

Travma ilkokuk da idareci tarafından haksız yere sınıf ortasında tokatlanma B

Travmanizi bilmeniz çok iyi. Şimdi gözlerinizi kapatıp derin nefesler alın. Beş dk on dk ta ki tüm düşüncelerden uzaklaşan dek. Olmuyorsa nefesin kendisine odaklanın. Sonra travma anına dönün. Dışarıdan izliyor gibi değil, o anı yeniden yaşıyor gibi. Ve o olay sırasında ne hissettiyseniz ve kime ne diyemediyseniz hepsini dile getirin. Örneğin şu an çok korkuyorum, beni buraya neden getirdiniz, mutsuzum, gitmek istiyorum. Yani her ne hissettiyseniz dışa vurun. Sonra telkin vereceksiniz kendinize. Artık bu durum önemli değil çünkü ben çocuk değilim, büyüdüm, güvendeyim. Ben... korkmam çünkü bu olay geçmişte kaldı gibi gibi. Kendinizi rahatlatacak her türlü cümle diyebilirim. Bu çalışmayı birkaç kez yapın. Artık olayı hayal edip içine girdiğinizde hiçbir şey hissetmediğinz noktada travma temizliği bitmiş oluyor.

Aaa canım o kadar şey yazdım burda birbirimizi tanımıyoruz. Yorum yapıyoruz. Benzer hikayeler hep var hayatta çünkü. Şu kendine biçtiğin hayatı bir bırak önce lütfen. Kendine bunu yapma. Tam tersi düşün git kendine güzel birşey al. Ve de ki abla inşallah sende yoktur bu zamana kadar ben geride kaldım şimdi sen kalacaksın de. Sahne sırası benim de. Onla yarış diye de demiyorum bunu. Önüne bak hayatına bak. Ablan geride kaldı. Çocukluğunda. Artık sen annesin bir eşsin. Kendi yoluna bak. Hayat senin yaşa B

Kendinize bakmaya baslarsaniz, daha iyi hissetmeye baslarsiniz, daha iyi gorunursunuz, ve daha cekici olursunuz. Her sey sizinle baslar. Ben demiyom, psikoloji bilimi diyor valla.

Siz destek almadan zorlanirsiniz gibi geldi bana burdan konuşmayla olacak kadar basit değil. Ama kendinize mutlaka bakın, giyinin. Benim ozguven sorunum yok ama bir gun acele hazirlandiysam ve saçım başım kiyafetim içime sinmediyse o gun enerjim dusuk oluyor mesela. Bakimsizlik bir çok kişiyi aşağı çeker zaten.

Ne zamandır kendinizi böyle kötü hissediyorsunuz? Eşiniz anlayışsız onu çözmeniz lazım. Sosyal fobi konusunda hayretler içerisindeyim. Bu problemle yüzleştikçe baş edebilirsiniz ancak... Kolaylıklar dilerim

Aslında baskın bir ailede büyümedim ama ablam çok baskındı. Her şeyde sorun çıkarır kıskanırdı. bu yüzden onun gönlü olsun diye ben hep susturuldum. Sen akıllısın sus hep onun dediği oldu. İkimize bir şey lımdı diyelim ilk o seçti diğeri bana kaldı. Bunun gibi. Ama annem değer verdi, ama o da ablamdan çekinirdi sorun çıkaracak diye ve hala da öyle. Üzerimde baskısını hissediyorum ablamın ve annemin korkusunu da anlıyorum... İnanır mısınız kendime bşr şey aldığım zaman suçlu hissediyorum eğer onun yoksa. İkimizde evliyiz ve maddiyatkarımız iyi. Suçlanıyorum hep ondan bir tık bşr şeyim iyi olsa içten içe suçlu hissediyorum. Ve sevinemiyorum Evet kendimi bi şeye layık göremiyorum... Eşime de hak veriyorum kimse paspal bi eş istemez. Kararsız, özgüvensiz, S

Kesinlikle! B blackmoda bir ise baslamak icin motivasyon gelmesini beklemeyin, siz ise baslayin motivasyon ardindan geliyor. Kendinize bakmaya baslayin, etrafiniz da degisecek.

Calisiyormussun esine ne yani neyin gereksiz olup olmadigini ona mi soracaksin Purpplee Süper women Anneler

Kendinize deger vermediginiz icin kimsede aize deger vermiyor. once siz kendinizi degerli goreceksiniz. sizin tedaviniz burda yazilanlar olmayacak kesinlikle psikologa gitmelisiniz. biz size ancak oneri verebiliriz onlarda sizi kurtarmaz. en kisa zamanda tedavi olun.

Fobi bu travma kaynaklı. Pinkflambe

İnanın öyle değil, çocuklara sınıfta ders anlatmakla 100 kişinin önünde bi konuşma yapmak çok farklı, o 100 kişinin hepsi tanıdık bile olsa kişide panik duygusu yaratabiliyo, aslında bence bunun özgüvenle de alakası yok, çok özgüvenli bi insan eline mikrofonu alıp sunum yapamayabilir, ya da aşırı heyecanlanıp eli ayağı titreyebilir

Ama şimdi bu degersizlik duygusunu asmaniz lazımdı. Yararlı olduğuna emin misiniz?

Her şey bir yana da eşinizin size değer vermemesinin yüzde yüz suçlusu siz değilsiniz. Evet, kendinize baksanız, özgüveniniz yerine gelse iyi olur. Ama sizdeki bu koca yine huzursuzluk çıkaracak bir şey bulur zannımca. Evladına iki dakika bakmamak için kavga çıkarması için haklı bir sebep göremiyorum. Bunun sizinle alakası olduğunu da sanmıyorum. Meslektaşız, işimizin çoğu bir topluluğa hitap etmek zaten. Bundan kaçamazsınız, bir şekilde yenmeniz gerekiyor.

Bir öğretmen, her zaman noktalama işaretleri ne ve yazım kurallarına dikkat edecek diye bir kural mi var, Allah aşkına! İnsan bazen dalgın olabilir, acele yazmıştır vb.

Sorunu biliyorsunuz zaten kendinizi önemli ve değerli görmemek. Bakımlı olmaya başlamak da bunu yenmek için adımlardan birisi, sizi değersiz hissettiren kim olursa olsun dinlemeyin, beni aşağı çekemezsin diyip uzaklaşın. Böyle böyle kendinizi tanımaya başlayacaksınız. Bakımlı olmak, okumak ve spor üçlüsü en kuvvetli çözüm bu durumda. Bunları ilk etapta kendim yapamam derseniz de iyi bir terapiste gitmelisiniz, hatta hekim olursa daha iyi olur ilaç desteği de baya kolaylık sağlıyor.

Öncelikle 2 bebeyle böyle hissetmenizi çok çok normal görün Hem çalışıyorsunuz hem eş öküz destek sıfır Başka bir şehirde tanımadığınız bir ortamdasınız Hem çalışıp hemde 2 çocukla ev işi yetiştirip kitap okuyabilen varmı acaba Eve yardımcı gelmiyorsa dışarıdan yenmiyorsa ara sıra çocukları bırakacak biryer yoksa bunu yapabilen varmı yazsın nolur Önceden travmanız varmış evet ama sizi körükleyen eşiniz var bence oda farklı yerlerden vurup korkularınızı tetiklemiş gibi Seni düşünmeyeni düşünmene gerek yok bence Çocukların babasızda büyür zaten herşeyi yapıyormuş gibisin

O düzelir mi bilmiyorum ama en azından ben kendimden kaynaklanmadiğini öğrenmek olurum hizuran Olur öyle Anneler

Düzelmez. Ben insanların saçma dertlerini çekmeye aliştirıldım hizuran Olur öyle Anneler

2 çocuk biri bebek işim zor. Kendimi onlara adamiş gibiyim T

Aynen katılıyorum

Bunların sizinle değil eşinizle ilgisi var bunu bir çözelim önce. Evlilik tüm sorumluluğun kadına itelendiği bir müessese değil. Tabi ki bazen yorgun olmak, kötü hissetmek arada bir salmak belki yalnızlaşmak normal. Her insan yaşıyor bunu ama abartmamak lazım. Bu durum sürekli hale geliyorsa psikolojik bir sıkıntı var demektir. Eğer siz kendinize değer vermezseniz kimse değer vermez maalesef. Önce özdeğerle ilgili sıkıntıları çözün sonra eşle ilgili sıkıntılara da farklı gözle bakmaya başlayacaksınız eminim.

Bilemiyorum, ama bu işi hiç yapmayan birine göre bir tık daha rahat olabilirler gibi geliyordu bana. Öyle değilmiş demek ki.

Bu kadar cümlenin içinde doktora gitmek niye aklınıza gelmiyor

Terapiste gitmez gereksiz gelir ona biliyorum. Robotta öyle. B

Öğretmenler odasında konuşmuyor musunuz insanlarla?

Üzerimde gerçekten negatif bi enerji olumsuzluk var. Tam kontrolü eşime aldım diyorum, bir şey oluyor... dağiliyorum.. mesela birine mesaj atıyorum gitmek için komşu arkadaş whataupp a giriyorlar ama okumuyorlar bilerek... ne zaman birine değer versem uzaklaşıyor benden eşim dahil... sadece bilmişlik yapmıyorum fazla alçak gönüllüyüm sanırım... Yani onlara verdiğim değerimarşidan görmüyorum. Hep ben davet ediyorum komşuları gel diyorlar gitmek isteyince böyle... arayınca ... Bi dost aradım kendime yok... Kitap okumak spor yapmak istiyorum Ev işleri ve küçük bebek var... çocuk sanki üzerine zimmetli. Eşim sağ olsun sorun çıkarıyor dediğim gibi... Biliyorum farkındayım kendim için bşr şeyler yapma zamanı... Bu arada okulda iyi bir eğitimciyim onda sorun yok. Ama kişisel gelişimime jet vuruyor bu durum. Ayrıca noktalama işaretleri konusunda, gece geç saatte yazmak zorladı beni... Psikiyatr psikolog emdr vs bu konularda her şeyi denedim. İlaç işe yarıyordu ama uyku evi okul işini ihmalime neden oldu ve bırakmak zorunda kaldım unutkanlık ve uyku nedeni ile... Beni yönlendirecek sözlere, insanlara ihtiyacım var... her düştüğümde güç alacağim birilerine Bir de teşekkür ederim cevaplarınız için... Yapamayacağim bir iş yok tek başima çok şey başardım. Sadece bu fobim ve kişisel gelişimimde tıkanmam kaldı dediğim gibi... ayrıca eşimin ailesi çok sorunlu imiş hala öyle devam ediyorlar. Babası şiddeteğilimli vs.. onun da etkisi var tabi.. Travmama gelince ilkokulda sınıf başkanı ilken idareci tarafında haksız yere sınıf önünde tokatlandım...

Farklı üyelik işte anlamıcak ne var bunda?

Kendinize ve çocuklarınıza yapabileceğiniz en büyük iyilik bir psikiyatr araştırıp görüşmeye başlamak olmalı. Bunu kimseye söylemek zorunda değilsiniz. Gidin, anlatın, bir bakın neler oluyor, kabugunuzda kaldıkça içinize kapanmaya ve cevreniz tarafından baskılanmaya maruz kalırsınız, bu da sizi daha çıkmaza sokar. Hayat çok güzel, çok değerli, evlatlarınızla, kendinizle yapabileceğiniz bir sürü şey var, geçmişe takılmamak için bugünü kurtarmaya odaklanın, bugün için harekete geçin, harekete geçmek için beklemeyeceğim diye söz verin kendinize ve kimseden yardım beklemeyin, siz kendinize yardım edin. Gözlerinizi kapatın ve kendinizi ufak bir kız çocuğu gibi hayal edin, ona sarılın, sevin, o kız çocuğunun en çok neye ihtiyacı olduğunu sorun, bu sorunun cevabını unutmayın, içinizde kendinize sevgi ve şefkati büyütün. Kendi enerjiniz değişiğinde emin olun hayatınızın enerjisi de değişecek, yeter ki adım atın, ayağa kalkın, yardım için kurtarıcı kendinizsiniz.

Herkes çıkıpda 100lerce kişi önünde konuşma, sunum yapamaz. Bu okadar anormal birşey değil. Çocuklara ders vermekle diğeri aynı şey değil. Diğer öğretmenlerden çekinmenizi anlamiyorum, hepiniz aynı konumdasınız kimse kimseden üstün değil, yanlış veya eksik bildiğiniz şeyler ilaki olabilir. Öğrenmenin sonu yok. Bunların bakımsız olmakla ne alakası var. Hepsinin yeri ayrı Bakım insanın kendine verdiği değerden gelir. Çalışıyorsunuz, maaşınız var. Gönlüze göre alın giyin takıp-takıştırın. Terapi alarak travmalarınızı çözün nereye kadar çocukluk travmalarıyla yaşayacaksınız Eğer gittiğiniz tedavi sonuç vermediyse başka uzmanla görüşün Ama önce kendinize önem vermekle başlayın Değişim saçda başlar, gidin ya kestirin yada boyatın, sonra güzel bir cilt bakımı yaptırın. Cildinize özen gösterir, sağlıklı bir cilt psikolojiyi çok etkiliyor. Önce aynada siz beğenin kendinizi. Sönük, bittik bir görüntüyle ruh haliniz nasıl düzgün olsun. Fazla Kilonuz varsa onları verin. Yoksa spora başlayın, duruşunuz bile değişir düzenli spor yapınca. Birkaç yeni kıyafet, ayakkabı, çanta alın. Siz kendinize değer verdikçe eşinizde verecektir. Vermiyorsa onu olduğu yerde bırakın, kendinize ve varsa çocuklarınıza odaklanın. Gerisi eminim kendiliğinden gelecektir.

Ders anlatırken topluluk önünde konuşuyor olmuyor musunuz anlamadım ben

Travmanızı paylasmak ister misiniz diye sorsam çok mu olurum? Tabii paylaşmak zorunda degilsiniz. Burada anlattıklarınızdan teşhis koyamayız ama durumunuz klinik belirtileri üzgünüm. Hiç tıbbı destek aldınız mı veyahutta almayı düsündünüz mü? Acaba düsündügünüz esnada bu fobi mi frenledi düsüncenizi yanıtlarsanız sevinirim. Ama burdan görülüyor ki almadınız. Cünkü gercekten gittikce asamamıssınız durumu. Su an önemli olan sizsiniz esiniz degil, değersizlik ve yetersizlik hislerini bir kenara atın ilk önce destege yönelip bunun izlerini zedelemek. Bu izler zedelenmedigi sürece yetersizlik hissini yok edemezsiniz. Her sey sırayla.