İntihar etmeyi deneyip başaramamayı anlamıyorum ben de. Nasıl kendinizi öldürmeyi başaramadınız acaba merak ettim. mor delisi

Aşağıladın demiş miyim? :) Gitmeniz gereken yönü işaret ediyorum. Sizin kimi sanatçılar gibi üretkenlik için dışarıdan madde kullanmanıza gerek yok, doğuştan kafanız buna müsait ve bunu çıkarın diyorum. Hastalığınızın evrelerinden birinin adı "Extacy" mesela :) Millet o kafa için para ödüyor, siz biraz gayret biraz ilaç destek çok güzel kontrol edebilir ve üreterek aşarsınız. Hastalığın mantığını da yazayım buraya, ilaç kullanmak durumundasınız ama bundan ayrı kendinizi yakalama konusunda da içgörü geliştirmelisiniz. Öncelikle hastalığınızı çok iyi bilin, bir doktorla yan yana istişare edebilecek kadar bilin. İçgörü geliştirme yolunda vücudunuzun işaretlerini görün, işaretleri net hissetmek-tanımak için düzenli hayata geçin. Uyku, yeme içme saatleriniz, cinsel ilişki sıklığınız her gün belli olsun. İştah ve uyku değişimi, bir atak döneminin gelişine delalettir, uykusuz kaldım ondan atak geçirdim olayı değil yani öyle yazan arkadaşlara da bilgi olsun. Atak gelmeden önce uyku ve iştahtan işaretlerini verir. Bu işaretleri, düzenli bir hayat içinde gozlemlemeniz daha kolaydır. Bir gün gece 3te yatar, öbür gün 8de uyur 8de uyanır, öbür gün amaan sabahlayalım derseniz, atak öncesi vücudun uykuyu kaç saat azalttığı, kaç öğün unutturdugunu fark edemez ve gafil avlanır, istemediğiniz şeyler yaparken bulursunuz kendinizi. Biraz gayret, normalde ne kadar uyursunuz, yatakta ne kadar döner uykuya dalarsıniz, bunları görmek, atak yokken uyku saatinizi keşfetmek ve sizin için anormal uyku nedir fark edebilmek için düzenli hayat. 3 dönemi var aslında bu durumun, biri de uyku dönemi. Mani ile depresyon arası uyku zamanları, bazen birkaç ay, bazen bir seneden fazla sürer, sizin siz olduğunuz zamanlar. Bu zaman "Bu hareketlerim normal, bunlar değil" diye üzerine düşünüp tespit edebileceğiniz zaman. İlacı reddetmek mesela anormal kısım ve siz bu fayda etmiyor düşüncesine depresyon zamanı saplı kaldınız. Sizi uyutan şey tek başına ilaç değil, ilaçla rahatlayıp dinlenmek isteyen vücudunuz, o da hırpalanmışlığını siz ilaç alıp sizden zihnen kurtulunca gideriyor garibim :) Bunu bi düşünün sakince. Kullandığınız ilaçlar da 3 kısım. 1)Genel düzenleyiciniz 2)Depresyondayken gereken ilaçlar 3)Manideyken gereken ilaclar İçgörüsüz, ilaçlardan yeterince faydalanmazsınız. Shift etkisi mi öyle bir şey vardı adını karıştırıyor da olabilirim. Mesela mani ilacı ile duzenleyicinizi aldınız, 2 haftada bir kontrole gidiyorsunuz. Doktorunuz mani ilacını azaltarak biraktirirken duzenleyicinize devam etmenizi istedi. Siz de her iki ilacı of geçti işte, faydası da yok dediniz şak diye kestiniz. Ne oldu? Düzenleyici mani sonraki normal kısma geçişinizi yavaslatacakken siz yokuş aşağı vitesi boşa aldınız. Sonra hop gelsin depresyon. Ya da depresyon zamanı antidepresan ile düzenleyici destekli gidiyorsunuz, siz düzenleyiciyi attınız antidepresan yetiyor dediniz, hoop diğer dönüşe roket gibi maniye firlattiniz kendinizi :) ilaçlar kısmında "Şu an buna ihtiyacım var" demeniz için önce tüm bu anlattıklarınız üzerine kontrol kurmuş içgörüde olmanız lazım. Kendinizi kısır döngünün göbeğinde bulursunuz yoksa. Doktorunuz ilaç kısmını götürsün, siz de kontrol üzerine çalışmaya başlayın, bol bilgi edinip.

Arkadaşım da bipolar hastası, teşhis konulduktan sonra ilaçlarını hep düzenli kullandı, düzenli yaşadı, büyük sorunlardan uzak durdu, hayata bakış açısını pozitif yönde değiştirdi, evet biraz uyku yapıyor ilaçlar ama günde 10 saat civarı uyur, evlendi ve şuan çok mutlu ama ilaçlara ve doktor kontrollerine devam (10 senedir ciddi ataklar yaşamadı). Bence kontrol altına alınamayacak bir rahatsızlık değil.

Dram kraliçeliği yapmıyorum. Bundan Emin'im çünkü hiçbir şekilde kendime acımıyorum. Ama evet yakınım olan insanlara acıyorum ve bilerek onları kendimden uzaklaştırmaya çalışıyorum. İlaç konusuna gelecek olursak da her ne kadar evet kendimi aşağılasam ve deliyim desem de içten içe bunun bir hastalık değil psikolojik destek ile düzeltilebilecek bir şey olduğuna inanıyorum. Yine de yorumuzun için teşekkür ederim. ShinSeGi

Ama bi bu deliliğimizle güzel değil miyiz? Her halimizle

Teşekkür ederim. Meşgul olmanın insana iyi geldiğine bende inanıyorum. Belki size garip gelecek ama böyle tavsiyeler gerçekten beni çok mutlu ediyor, hah şimdi buldum belki bunu yaparsam yavaş yavaş yeni bir hayata adım atarım diyorum. O yüzden çok teşekkür ederim.

Her insan biraz delidir diyorum ve sosyal bir mesaj veriyorum buradan

Öncelikle geçmiş olsun. İlk işiniz bir doktora gidip tekrardan kendinize bir tedavi düzeni oluşturmak olsun. İlacın size yaptığı yan etkileri söylerseniz doktorunuz ona göre dozunu ayarlayacaktır. Sadece bünyeniz ilaca alışana kadar sabredin. Emin olun düzenli olarak ilaçlarınızı kullandığınızda yan etkileri hissetmemeye başlayacaksınız. Fakat iş sadece ilaç kullanmakla bitmiyor. Uyku düzeninize dikkat edip, mümkün olduğunca hayat kalitenizi düşürecek şeylerden uzak durmanız gerekiyor. Düzenli uyku ve yürüyüş size çok iyi gelecektir. Umudunuz asla kırılmasın. Annemi bu hastalığın pençesinden çekip aldık. Annemin durumunun ağırlığını anlamanız için örnek verecek olursam; ben henüz 2 yaşlarındayken annem psikotik atak geçiriyor. Bir ses ona abim için beni kurban etmesi gerektiğini söylüyor. Eline bıçak alıp tam beni öldürmek üzereyken teyzemle ananem annemin elinden zor kurtarıyor beni. Şuan annem çok iyi. Hastalığı yendiğini gönül rahatlığıyla söyleyebilirim. Sakın ha sakın pes etmeyin! Çok zorlanacaksınız ama sonunda kazanan siz olacaksınız! Sadece biraz sabır..

Ayrılın bitan önce yazık adama hem benim için ağladı diyorsunuz, hem de başkasıyla aldattım diyorsunuz. Siz de ilaçlarınızı ihmal etmeyin evet o ilaçlar sizi iyileştirmez ama uçlarda yaşamanızı engeller

Sanırım burada üstünde durmamız gereken söz "normal yaşantıya devam etme". Evet ilaç aldığım süreler atak geçirmedim. Kendimi kesmedim. İntihar etmeyi düşünmedim. Saçma bir enerjiyle saçma şeyler yapmadım. Ama buna rağmen kimse beni günde 12 saat uyumanın, uyuşuk olmanın, atak geçirmemeye rağmen mutsuz hissetmenin "normal yaşantıya devam etme" olduğuna inandıramaz. Lonely

İşte bu sağlıklı bir düşünce değil. Annem bipolar 2001 senesinden beridir de ben onunla uğraşıyorum. Sizin gibi 3 sefer hastanede kaldı, ancak kapalı servislerde yatmadı. Çok gel-gitleri oldu, onun da aşırı hareketli ve aşırı durgun zamanları oldu. Fakat ilaçlarını kullanmadığı zamanlar gerçekten bizim için büyük sıkıntılar çıktı ortaya. Herşeyden öte, canına zarar gelmesinden çok korkuyordum. Çok şükür ki artık iyi, ancak ilaçlarını düzenli kullanıyor. İlaçları onu aptal gibi yapmıyor, günlük işlerini gayet güzel bir şekilde tek başına halledebiliyor. Yalnız yaşıyor. Daha geçen 2 ay evveline kadar benim 2 oğluma bakıyordu. Farklı bir rahatsızlıktan ötürü artık onu dinlendiriyoruz . Doktor randevularına düzenli olarak ben götürüyorum. Düzenli olarak kan tahlillerini yaptırıyor. Devamlı doktor kontrolünde. Ancak ilaçlarını düzenli kullandığı için, atak geçirmiyor, bunalıma düşmüyor. İlaç kullanmayarak daha da zarar veriyorsunuz kendinize. Hem maddi hem de manevi açılardan. Her seferinde dönüp yaşanan pişmanlıklar, ilerde sizi daha çok yıpratacak. Benim size tavsiyem, sizi her haliniz ile kabul etmiş birini hayatınızdan atmamanız. Böyle insanlar zor bulunur, hele ki bipolar rahatsızlığını yaşayanlar bunu gayet iyi bilirler. Etrafında bir tane kişi kalmaz. Sizin daha çok böyle bir kişinin hayatınızda olduğu için hastalığı yenme ile mücadele etmeniz gerekir. Erkek arkadaşınızı kaybetmemek ve sağlıklı güzel bir gelecek sahibi olmak için. Yapmayın kendinize bu kötülüğü, koy vermeyin. Hayatın dizginlerini elinize almak yine sizin elinizde! Doğru doktor, doğru ilaçlar ve doğru tedavi ile bu hastalıkların etkileri azalır. Yeterki doğru doktoru bulun. Allah yardımcınız olsun. Eğer SİZ hayatınızı değiştirmek istiyorsanız, yine bunu SİZ başarırsınız! Bu yüzden, hiç bir şeyin altına sığınmayın! İlaçlar malesef ki sizin şu anda tek çözümünüz. Farklı bir çözüm olsaydı, inanın dünyadaki bunca bipolar hastası o yöntemi çoktan dener ve yayardı... Son olarak, yalnız değilsiniz! Bizden çok var inanın!

sizi seven insanıda bırakmayın tedaviyi de bırakmayın. ilaçların sizi uyutup atak geçirmenize engel oldugunu belirtmişsiniz işte normal hayat bu siz yaşadıkça hayat devam edecek. geçmiş de oldugunuz gb kontrolünüzü kaybettiginiz bir an işte ozaman ölümle karşı karşıya kalacaksınız. tansiyon şeker gb kalıcı hastalıgınız oldugunu ilaçsız ilerlemesini engellenmeyecegini düşünün 12 saat uyudugunuzu söylemişsiniz normal degil mi insan için kim bir kaç saat uyku ile yaşıyor ki..

Hani ayrılmayı da denemedim değil

Rica ederim :) cok mutlu oldum yazdigimin iyi gelmesine Simdi burda acik acik yazamiyorum kendimi ifsa etmemek adina ama okumak gercekten benim bir akrabama iyi geldi Baya bir azaldi, gayet keyfi yerinde, mutlu mesut hayatina devam ediyor Hastaliginin bilincind3 olmasi, kendisini takip edebiliyor olmasi ve bol bol kafa calistiracak seyler okumasi onu diger aile bireylerimizden farkli noktaya getirdi O yuzden lutfen vazgecmeyin kendinizden Evet cok zor biliyorum ama pes etmemek lazim, erkek arkadasinizdan ayrilmayin, beraber devam edin yola

Lütfen tedaviden vazgeçmeyin, bence atlatabilirsiniz Siminru Canım üye Kayıtlı Üye 30 Haziran 2012 3.949 2.545 10 Temmuz 2018 Konu Sahibi Lonely Night #48 "Sayın veli kızınız deli" D DeliHA35..

Bu konuyu neden açtım bilmiyorum yazmışsın ya hani. Ben biliyorum. Yardım isteği bu. Ben böyle hissetmek istemiyorum demek bu bana göre. Başladın artık devamını da getirebilirsin. Yenebilirsin en aza indirebilesin. Normal addettiğin yaşam biçimine kavuşabilirsin. Aynı rahatsızlığı yaşayan kişilerle konuşmak iyi gelir belki sana. YouTube'da bu konuyla ilgili Videolar çeken kanallar var. Sana isimlerini ve linklerini göndereyim. Bu videolar da yardımcı olur belki

Çok sevinirim. İnsanların böyle durumlarda tanımadığı kişiler tarafından dahi cesaretlendirildiğini görmek insana o kadar iyi hissettiriyor ki. Artık baydın daha fazla teşekkür etme diyeceksiniz ama çok teşekkür ederim. Gerçekten.

Evet erkek arkadaşından ayrılman gerekiyor. Kendinin farkındasın neler yaptgnn ve yanlislarnn farkindasn ama düzeltmek istemiyorsun. Konuya bakılırsa ne yapmam gerekiyor diye sormadgna göre erkek arkadsndn ayrılıp yaptgn hatalara yenilerini ekleyeceksin. Aslında çok üzüldüm senin umarım bigün gerçekten tedavi olur aklını başına alır hayatna çeki düzen verrsn. SSiyah

İlaç kullanmama konusunda evet çok karar değiştireceğimi zannetmiyorum. Ama çok haklısınız böyle bir yola çıkıyorsam sadece kendimi ve kendi hayatımın kontrolünü elime almayı düşünmeliyim. Başkaları için yapılan şeyler kalıcı olamaz. Desteğiniz için çok teşekkür ederim. Bu benim için çok değerli.

Yenilgiyi baştan kabul etmişsiniz. Bu hastalık, manik dönemde ayrı, depresif dönemde ayrı yerlerden şahane üretkenlik sağlayacak, farklı çalışmalara imza attıracak bir hastalık. Kontrol etmeyi öğrenmek, yenilmeye alışmaktan daha kolay. Şu derbeder kafadan bi çıkın önce. Eskiden doktorların bu hastalığa "Tanrıların hastalığı" dediğini biliyor musunuz? "Sınır" algınız üzerine çalışacaksınız ve sınırsız kısmı sizi ifade edecek bir sanat dalına akıtıp rahatlayacaksınız. Bipolar hastaları en az bir dalında sanatta başarılıdır. Kendinizi keşfedin geç olmadan.

Kusra bakmayın kırıcı olucam ama hastalığınızın arkasına sığınmayın ya çok çirkin çünkü aldat aldat iç iç ee ben hastayım yok öyle bi şey. Bipoları en yakından yaşayan insanım. Böyle bi hastalık değil. o sizin karakteriniz olmuş artık.

Bişeyler yazmaya çalışacağım umarım toparlayabilirim. 27 yaşındayım hatırladığım kadarıyla 12 yaşından beri kafamda bi tuhaflık var. Evet tuhaflık diyorum neden biliyo musun? Çok detaylı düşünürüm an gelir gözümü karartır çılgınca şeyler yaparım an gelir insan kelimesinden nefret ederim. 2 yıl önce 'bipolar' teşhisi koyuldu. Araştırdığımda evet teşhis tam yerindeydi. Nasıl koyuldu teşhis dersen ; Birgün sabaha karşı 5 te çıkdırmış gibi uyandım bi düşündüm evimle işim arası 28 km. Hemen bi dus alıp 6ya doğru çıktım evden vurdum kendimi yollara Kimi zaman yürüyüp kimi zaman koşarak işe vardım. Evet 28 yürüdüm inanabiliyor musun akıllı insan bunu yapar mı? İş yerine kapısına geldiğimde vücudumun yüzde 80'ini hissetmiyordum. Hemen hastaneye kaldırdılar. Muayene eden doktor hemen psikiyatrist çağırınca adam içeri girer girmez 'neden bu kadar bekledin, bunu kendine niye yaptın' dedi. Ardından 20 gün yatış, adını bilmediğim bi dünya ilaç, uyku, uyku... Çıktığımda beynim 13 senedir hiç olmadığı kadar durgundu. O gün bu gündür bir gün bile ilaçlarımı aksatmadım. Kafamı uyuşturuyor dediğin 'lityum'dan günde 5 tane içiyorum. Kafam uyuşuk değil. Günlük toplamda 12 tane ilaç içiyorum. Gerekirse 120 tane bile içerim. Yeterki o deli günlerim geri gelmesin. İlaçlarım saatlidir ve telefonumda alarm kuruludur.3 yaşındaki kızım bile alarmı duyunca 'anne ilaç saatin' diyor. Diyeceğim şu ki ; ilaç önemlidir. İlaçsız bipolar tedavi olamaz. Herşeyin başı ilaç. Bipolar ; ağır bi psikiyatrik rahatsızlıktır ve lityum olmadan tedavi asla olmaz. Sana yardımcı olacak ilaçları kullanırsan hayatını düzene sokacak enerjiye ve bilincide edinirsin. Bana inan.

insanlar neden ruh sağlığı için ilaçlarını kullanmaz, anlamış değilim. siz bipoları ne zannediyorsunuz ki? hastalık beyninizden kaynaklanıyor. bayağı bayağı hastalık bu. beyin çalışması gerektiği gibi çalışmıyor. üstte birisi çok güzel yazmış, şeker hastaları nasıl "dur bak ben şimdi pankreasımla konuşacağım, bana güzelce insülin sentezleyecek" diyemiyorsa siz de böyle "ben kendimi düzelteceğim" diyip beyninizi düzeltemezsiniz. oldu olacak kesilen bileklerimizi de düşünce gücüyle onaralım. siz kendinize bile bile kötülük ediyorsunuz hanımefendi

Onu aldattığınızı bile bile sizi bırakmıyor mu yani? Idrakyollariiltihabi

bende bipolar hastasıyım 20 li yaşlarımda teshis konuldu 12 yıl tedavi gordum mani dönemleri yasadim berbat gunler kotu iliskiler sonu olmayan ilaclar ve beni bu halimle seven hic kimse olmadi hep terkedildim ne mutlu sana tedaviyi birakma sevdigini birakma hersey yoluna giricektir

Bir daha hiçbir şekilde ilaç kullanmama konusunda kararlıyım. O ilaçlar bana çok zarar verdi. Günlerce uyuşmuş gibiydim. Yalnızca acaba başka bir şekilde çözebilir miyim diye düşünüyorum.

İşte bunun sebebi de kendine acımak aslında. "etrafımdakilere zarar veriyorum, yazık onlara" demek ve yerinde saymak da kendine acıma biçimidir. Dramla beslenme halidir. Zira çözüm belli. İlaç kullanmak ve terapi almak.

Hanımlar, bu konu dalga geçilecek bir konu değil.

Evet. Ona açık açık söylemiştim. Lonely

Daha açık konuşmak gerekirse evet şu durumda kötüyüm. Evet çevremdeki insanları üzüyorum -kimine göre bu drama kraliçeliği ama gerçek bu-, evet kendime zarar veriyorum. Ama büyük bir adım attığıma inanıyorum. İlaçları yavaş yavaş bir şekilde bıraktım, psikolog araştırması içindeyim. Şu durumda bana en yardımcı olacak şey bana ilaç harici tavsiyeleriniz olacaktır. Milana22

20 yıl bir AB, OKB, pa ile uğraştım. Çok sıkıntılı iniş çıkışlar oldu, donem donem ilaç kullandım. 3 yıldır kullanmiyorum. Daha iyiyim ilaçsız. Çözüm derseniz insülin dengesine dikkat etmek, vitamin takviyeleri almak, probiyotik ve kolojen beslenmek büyük ölçüde iyi geliyor. tavsiye ederim. Erkek arkadaşınıza gelince evet sizi böyle seviyor, bazı insanlar deli sever beni seven de öyle sevdi, ama bı yerden sonra yoruluyorlar. Ha onlarda bizi yoruyor orası ayrı. Su an bırakıp gitmek onun elinde gitmiyorsa olana razıdır. Ama gitmediği icinde sizde onu yormamak adına toparlanmaya çalışın. bunu hastalik değil yaşam tarzı olarak görün, kendinizi sevin değerlisiniz, değer verirseniz intihar düşüncesi kalkacak ortadan. Tavsiyelerimide yapmaya çalışırsanız kendinizi tanıyamazsiniz. Uzun yazdım ama benim gibi kimse yıllarını harcamasin istiyorum, iyi olsun istiyorum o yuzden. keske farkindaligim 20 yıl önce olsaydı kararların ve durumum cok farklı olabilirdi.

Bu hastalıgün tedavisinde lityum kullanılıyor diye biliyorum. Ve lityum sizi nasıl uyusturabilir? Bu yorumunuz ilaçlarını kullanmak istemeyen hasta bahanesi gibi geldi. Bir de uyutsun, uyustursun sizi ne zarari olabilir. Su yasadiklarinizdan daha kotu oldugunu dusunmuyorum.

Acikcasi konunun gercekligine inanmak istemiyorum Bipolar yakinen bildigim bir rahatsizlik Ilacin fayda etmemesi gibi bir durum soz konusu degil Bildigim kadariyla lityum icmeniz gerekiyor Sonucta doktor degilim, soylediklerimin tibbi kesinligi yok ancak ailemde fazlasiyla bipolar var, hepsi de ilaclarini duzenli icerek normal yadantilarina devam ediyorlar

"Sayın veli kızınız deli" D DeliHA35... T Ü R K... Anneler

Bana uzun zaman önce bipolar teşhisi koyuldu. Bipolar olmayı biraz açmam gerekirse hiç bir zaman duyguların normal yaşanamaması diyebilirim. Bipolarlık'ta hem depresyon dönemi yaşanabiliyor, hem de çok deli dolu dönemler yaşanabiliyor. Ben bir iki dönemi de dibine kadar yaşadım. Depresyon dönemine girdim ve o dönemdeyken günlerce kıpırdayamayacağım kadar içki içtim, bileklerimi kestim, 5 defa intihar etmeyi denedim; ikisi ilaç ile, diğer üçü ise bir yerden atlamayı deneyerek. Akıl hastahanelerinin kapalı servislerinde dahi yattığım oldu. Bu dönemi atlattım. Kötü hissetmemeye aklımdaki intihar düşüncelerini silmeye başladım. Bu sefer de diğer dönem yaklaşmaya başladı. Bir saniye yerimde duramadım, sürekli hareket ettim, içmeye devam ettim, çok saçma insanlarla tek gecelik ilişkiler kurdum. Sonrasında hep pişman oldum. Evet bu benim geçmişim. Ve bunu değiştirme şansım Yok. Ama benim asli sıkıntım şu an çok sevdiğim bir erkek arkadaşımın olması. Bu bozukluğu yenemediğimi biliyorum. Ne akıl hastahanesi ne ilaç beni iyileştirmeye yetmedi. İyileştirdiğini söyleyen ilaçlar ise beni yalnızca uyuşturdu. Ben bu durumu yenemiyorum. Ve bu yüzden erkek arkadaşıma çok zarar veriyorum. Belli bir süredir beraberiz. Ve o benim iki halimi de gördü. Hem yeniden bileklerimi kesecek duruma geldiğimi, hem de yerimde duramayan halimi gördü. O bu durumdan şikayetçi olmadığını söylüyor. Benim böyle bir insan olduğumu söylüyor. Hatta beni böyle olduğum için sevdiğini söylüyor. Ama ben onun benim için ağladığını gördüm... Ve onu defalarca kez aldattım. Hem de beş para etmez insanlarla. Onu tamamen yıkılmış, sarhoş, ağlayan, aptal bir insana mazur bıraktım. Ondan ayrılmam gerektiğine inanıyorum. Ona daha fazla zarar vermemek için... Bu konuyu da neden açtığımı bilmiyorum. İçimdeki karmaşayı çoğu insanın anlamayacağını düşünsem de rahatlamam gerekiyordu. Şimdiden çok teşekkür ederim.

Bence ayrilin. Bu sekilde evlenmis birini biliyorum. Karsi taraf icin cok yipratici. Siz zaten kendi halinizden yıpranıyorsunuz.

Bipolar rahatsızlığına sahip bazı kişiler ilaç kullanmayı reddeder. Bence bu büyük bir hata. O ilaçlar uyuşturöak için değil. Duygu durumunu dengelemek için Böyle hissetmek istemediğini biliyorum. Yaptıklarını elinde olmadan yaptığını da biliyorum. Bu yüzden ilaç tedavisini reddetme. Gerektiği yerde psikoterapi al. Hastalığın konusunda bilinçli olman gerek. Depresyon ya da mani yaklaştığında anlayıp bunu kontrol altına alabilirsin. Bu hastalığı sadece sen istersen en aza indirebilirsin. Bunu erkek arkadaşın için değil kendin için yap

Lütfen tedaviden vazgeçmeyin, bence atlatabilirsiniz Siminru Canım

Ne güzel yazmişsiniz keşke bende eski erkek arkadasima bunlari anlatabilseydim...

Anlayamadığım problemlere ahkam kesmem. Siz de yaşadıklarınızdan rahatsızsınız belli ki. Önerim çok iyi bir doktor bulmanız. Tedavisi mutlaka ama mutlaka vardır. İlaçlarınızı da ne olursa olsun bırakmayın. Bitirmiyorsa da mutlaka sizi kontrol altında tutuyordur.

Anlıyorum. Benzer yerlerden geçtim, psikotik durumlar yaşadım. Evliyim ve bu süreci birlikte yaşadık. Ekt olurken beni bekledi, çıkınca sakinleştirdi. Sevgi böyle bir şey. Her gün ruh halinin nasıl olacağı belli olmayan birisiyle uyanıyor ama mutlu. Belki sevgiliniz de mutludur. Tek bir seviş ve sevgi biçimi yok sonuçta. İlaç konusunda şunu söyleyebilirim. İlaçlar vücudumun içine sıçtı. 50 kilo aldım. Ama asla bırakmadım. Lityum troid bezlerimi mahvetti ki o kadar uzun süre kullandım. Ayeıca bipolar değilim ama anlayabiliyorum. İyi bir terapist bul kendine. Psikolog değil psikiatrist. Konuşarak kendini ne kadar iyi anlayabileceğine ve o konuşmaların hayatına nasıl dojunduğuna inanamayacaksın. Bazen uyuyamıyorum diye fazla ilaç alıyorum bazen içtiğim ilaçlar yüzünden uyanık kalabilmek için ilaç kullanıyorum. Ama çabalıyorum. Kendine acımayı bırak. Gerçekten işe yarıyor. Önce sen inanmalısın güçlü olduğuna. Kim kimi üzerse üzsün sen böylesin. Kabul et ve kendine acımayı bırak.

Ok simdi anladim ne demek istediginizi Cok arastirdigim icin nacizane bir tabsitede bulunabilirim Bol bol okuyun Bipolarla ilgili yapilan arastirmalarda enteresan sekilde okumayla hastalik arasinda ters baglanti var Beyni calistiracak seyler okudukca bipolar azaliyor Yani bol bol sizi dusunmeye sevk edecek seyler okuyun

Dediğiniz durumu biliyorum. Benim de resime ilgim vardır. Yani ne kadar Belli durumlara üzülsemde bu konuda kendimi aşağılamış değilim. Yokuspokus

cevabını bildiğiniz sorular sormuşsunuz

Erkek arkadaşınız sizin rahatsizliginizi tetikleyen-arttiran davranislarda bulunmuyorsa sürekli ondan ayrılmaya çalışmayin derim. Sizin duygu durumunuzdaki değişimlerin; depresyon/manik atak dondugulerinizi bilen... bunun bir hastalığın sonucu olduğunun farkında olan bir yetişkin sevgiliniz

Terapi konusunda size kesinlikle katılıyorum. Acı ile beslenme konusunda ise bir şey diyemeyeceğim. Belki de bunu alışkanlık haline getirmişimdir de farkında değilimdir. Ve onlara duyduğum hissi açıma olarak dile getirmezdim açıkçası. Evet üzüldüğüm oluyor. Ama daha ziyade yaklaşılınca patlayacak bir bomba gibi davranıyorum onlara. Lonely

Atlayacağım zamanlarda vazgeçtim

Çok iyi BDT uygulayan bir uzman klinik psikolog bulmanızı tavsiye ediyorum. Durumunuzu bilen her koşulda sizi seven ve sizi destekleyen bir erkek arkadaşınız var, kıymetini bilin derim. Erkek arkadaşınızı seviyorsanız ve ayrılmak istemiyorsanız bu terapi yöntemiyle başarıya ulaşabilirsiniz. Bipolar çok çok zordur biliyorum, psikoloğum, ancak aşılmayacak bir durum değil. En azından kendiniz ve çevreniz için dönemlerinizi en az hasarla atlatabilirsiniz, umudunuzu yitirmeyin, sevgiler :)

O zaman yapacak bir şey yok onun kararı. Sonuç da kimseyi kandırmıyorsunuz, her şeyi bile bile devam etmek isteyen kendisi. Başkalarından önce kendinizi düşünün bence. Umarım bütün bunlar biter ve iyileşirsiniz. . push ; Idrakyollariiltihabi

Başka şekilde çözemezsiniz. Kendinize acımaktan, deli demekten vazgeçip tedaviye devam ettiğiniz sürece normal bir hayat sürebilirsiniz. Bipolar, bir depresyon çeşidi değil. Dolayısıyla ilaç kullanmak zorundasınız. Şeker hastaları "ilaçlardan sıkıldım" deyip bırakmıyorsa siz de bırakamazsınız. Boş beleş konuşmuyorum çok yakınımda yaşadım bu hastalığı. Erkek arkadaşına yazık falan da değil. Her yetişkin kendi kararlarının sonucuna katlanır. Çekmek istiyorsa bırak çeksin. Lakin bu şekilde dram kraliçesi olarak oldukça arabesk bir ilişki yaşar gidersiniz. Kafanıza göre ilaç ve tedaviyi bırakarak aynı kısır döngüyü yaşarsınız. Buradan kimse de yardım edemez size.