Babam neysede annemde suçu atmakistemiyorum bilmiyorum asıl suçlu onlar mi ben miyim

Bu sosyal fobiyi birkaç yıl önce yenmiş biri olarak söylüyorum:Bir işe başlayacağın zaman ben bunu yapabilirim de ve yapmaya başla. Şöyle ki ben üniversiteye başlayana kadar kendimi yapamam edememler, başkaları ne düşünür diyerek kendimi yiyip durdum. Sonrada hayat böyle geçer diye kendim için bir şeyler yapmaya başladım. Mesela tek başıma dışarıda yemek yemeye gitmeye başladım, kimse ne düşünür demeden okulda tek başıma oturdum ama düşüncelerimi de yavaş yavaş herkese söylemeye başladım kendimle barışık olmaya başladım. Sonradan bir baktım çevrem büyümüş, yapamayacağım dediğim her şeyi yapmaya başladım. Mesela yarın hazırlan, dışarı çık ve sahilde yürü. Ertesi gün bir caddedeki mağazaları dolaş, bir sonraki gün tek başına yemek yemeye git. Okulda ise tek başına takılırken bile kendinden emin dur, düşüncelerini ifade etmeye başla inan gerisi gelir yeterki kendini sev :)

Gozunu kapa birkac gun bekle gecer o zaman. ipeqbojuqu La

Birşey değiştirmiyor dah öncede mağazada çalıştım çok zorlandimm

Sorun sende değil ailende. seni bişeyler için cesaretlendirmemişler. sana sevgilerini göstermemişler. bencede bi psikologdan yardım alabilirsin.

Simdi canim eve yakin devlet veya universite hastanelerinden birinin psikiyatri bolumunden randevu aliyorsun. Numarayi internetten bulabilirsin. Sonra randevunun verildigi gun ve saatte orada oluyorsun. Adini seslendiklerinde iceri giriyorsun iceride bir doktor var. Psikiyatrist de diyebiliriz. O sana sikayetini soruyor, sen anlatiyorsun. Gerek gorurse ilac yaziyor. Ilaclari da yakinlarda bir eczaneden aliyorsun recetenle. Eger psikolog istersen devletin karsiladigi psikologlar da var. Doktorun seni oyle bir yere yonlendirir.

Psikolojik yardım almadan bu sorunu çözemezsin canım

Onlar canım. benimde 5 yaşında kızım var ve biz öz güvenli bi çocuk olsun diye onu yapabilecekleri için cesaretlendiriyoruz. mesela şimdi kendi taşıyacağı şeyleri veriyorum eline camdan bakıyorum ben sana git çöpe at gel diyorum. atıp gelince nasıl sevinşyo başardım diye. belki küçük basit şeyler ama onun için büyük başarı.

Bendekendi kendime aşmaya çalışmaya çalışıyorum ama içimde en ufak bir umut bile yok B

senin durumun bizim yaşlarımızda çok yaygın (ben de 22 yaşındayım) ama kimse bunu ne paylaşıyor ne de kalıcı bir çözüm arıyor. ben etrafımdakilerle özgüven eksikliğim hakkında konuşarak aşmaya çalıştım tabiki güvendiğim kişilere. ilk başlarda rahatlatır gibi oldu ama uzun vadede bu özelliğn sana yapışmasına sebep oluyor. eğer bi uzmana danışmak istiyorsan öncelikli olarak psikoloğa gitmeni öneririm, psikologlar gerekli gördüklerini psikiyatristlere yönlendiriyor. eğer bu durumu kendi başına aşmak istiyorsan sosyal çevreye yavaş yavaş girmeye çalış, küçük değişiklikler yapmaya çalış. ama daha evvelden hızlıca bu yabanlık halinden kurtulmak istediğim zaman oldu. sanki acayip sosyal biriymiş gibi davrandım. kendimi tam anlamıyla kepaze ettim ve daha çok içime kapandım. bu yüzden küçük adımlar ama devam etmek kaydıyla. bir adım attın ikinciden korkma. bunu kendim için de söylüyorum açıkçası. S SheZofren... tek ayak

Mesela en büyük sosyal fobi nedir I

kelin merhemi olsa Misir_Prensesi

Korkularının üzerine gideceksin başka çaresi yok küçük duşeceksin yanlış yapacaksın kızıp ağlayacaksın böyle böyle öğreneceksin Hatasız insan olmayacağini

Hep gittim zaten insan mecbur olunca yapmak zorunda oluyor. ama ben hep dibe vurdum hep aynı yerdeyim hiç ilerleme yok

Canim psikologa gitsen belki daha kolay asarsin bu sorunu Mouse küçük bi kız ölmüş Ruhu büyüyüp kadın

En azından devlet hastanesinde bir doktora git ilaçsız geçmez hayatını mahveder kendimden biliyorum.

Arkadaşlar merhaba. ben 21 yaşındayım. suana kadar hiçbir zaman kendime güvenli bir kız olmadım. olamadim. belkide birsuru fırsatları kacirdim sirf bu yüzden. iliskimde kendime ilgili sorunlarım yüzünden bitti. bende sosyal fobi var nerdeyse ilkokuldan beri arkadaş edinemiyorum. cok zor ediniyor um. cok rahat biri değilim fazla cekingenim lisede de unidede aynısı oldu. arkadas edinemiyorum. takildiklarimda hep geçici oldular yani güvenilmez bugün varlar yarın yoklar böyle tiplerdi bu sure zarfında çalışma hayatımda oldu. benim için o kadar zor durumda ki hele ilk günleri ne yapicam kimse beni sevmicek istemicek gibi dusunuyodum ve bu yüzden calistigim yerlerde de hep geri plandaydim ne yapicam bilmiyorum korkuyorum yeni bir işe başlıca mağazada yapicam bilmiyorum kendi içimde her hareketimi sorguluyorum kafayı yemek uzereyim. birde şöyle bir durum var ben annemde dahil olmak üzere kimseye sevgimi gosteremiyorum seni seviyorum diyemiyorum oldursende diyemiyorum. hep içimde yaşıyorum herşeyi bebekleri sevemiyorum neden boyleyim bilmiyorum bazen kendimi iğrenç tiksinc bbiri gibi görüyorum Aysenaz93 Omrum, canim, sinan'im❤ tek ayak

Doktora namahrem olmaz Korkma konuş seni azarlamaz anlamaya çalışır ayrıca ilaç verecek düzeleceğini sanma sen kendin zamanla aşacaktın bu durumdan kurtuluş senle başlar Tubyy

Sosyal fobi bir hastaliktir ve "arkadas edinemiyorum cekingenim"den daha ciddidir durum. Ozguven eksikligi daha dogru bir kavram olur senin durumunda. Psikiyatriye basvurman cok faydali olacaktir neden tek basina mucadele ediyorsun ki kendinle?

Mağazada çalışacak olman iyi olmuş Orada çalıştıkça açılırsın merak etme Can'ım

Çünkü bebekleri severken herkes bana bakıyor. beni eleştirmenlerinden korkuyorum ne kadar sahte yapmacık seviyor hiç samimi değil gil derler diye korkuyorum. annemde bana surekli çok soguksun cok soğuk birisin diyip durur çünkü. oysaki bilmiyor bu lafın beni nasıl yaraladigini