O değil de şimdiye kadar yaşadığım durumun bir hastalık olduğunu şu an öğrendim. Daha bugün düşündüm neden böyleyim diye, insanlarla iletişimimde sıkıntım yok ama şöyle ki her şeyi kafaya takarım en ufak olay bile gözümde beynimde büyür de büyür, şu andan haftaya kadar her şeyin planlamasını yaparım ertesi gün akşama misafir gelecek diyelim beni geceden stres basar acaba hangi yemegi yapsam iyi mi olur kotu mü olur falan filan diye, birisiyle hafif bir sürtüşme yasayayım en az on gün beynimi yer durur neden öyle dedi ben neden şöyle söylemedim diye, eşim ufacık bir serzenişte bulunsun bir özelliğim hakkında oturur ağlarım mesela. Her sey mukemmel olsun isterim, kendimi paralar mahvederim ama her şey düzgün olsun yeter filan. Daha bir sürü şey bunlar bu hastalığın belirtileri olabilir

Aynı ben. Canım Bi zikir var bunla ilgili istersen paylaşabilirim rahatlatıyor bir kızınkini tamamen geçirmiş internetten gördüm. İkinci olarak spor yapmanı öneririm. Üçüncü olarak özgüven adlı bir kitap var patrick mc kay in Bitki çayları rahatlatıyor... Eğer kitabı okumam diyorsan şunu yapabilirsin bir kağıt al ve iyi kötü tüm özelliklerini yaz. Ama hepsini sonra say bunları iyi özelliklerinin çok daha fazla olduğunu göreceksin. Her şey kendini sevmekte... Kendimizi sevmek ve telkin etmek zorundayız. Ve başlarda beklentimiz mucize olmayacak. Yavaş yavaş... Kendine Zaman ayır bolca. Konuşmak istersen bana mesaj atabilirsin. Benim de anksiyetem var aşırı terleme yapıyor bende üstelik bunlar biraz azaltıyor gibi... Doktora gitmeyi de düşünüyorum sen ilaçlar hakkında ne düşünüyorsun?

Hayırlı aksamlar; forumda dolaşırken yazıniza denk geldim ve yardımcı olmak istedim. Kaygı bozukluğu teşhisi 2 yıl önce bana da konuldu. İlaçlar kullandım ve terapilere gittim. Terapiler biraz faydalı oldu ama tam da çözüm olmadı. Yine aynı sıkıntılar devam etti. Hayatımda bir sıkıntı yaşasam kafama takmaktan uyuyamıyordum ve sabahları anksiyete dolayısıyla kusuyordum. Belki de sizden daha kötü durumdaydim. Yaklaşık 1 yıldır dualarla, namazla ve pozitif düşünceyle sorunlarımin üstesinden gelmeye başladım çok şükür. Allah inancıyla kaygı bozukluğumu yendim. Size tavsiyem pes etmeden, vazgeçmeden sabırla yürekten dua edin Allah yardım eder. İnancınızı güçlendirin, çabalayın bu yolda. En büyük zenginlik şu fani hayatta sagligimiz. Kaybetmeden kıymetini bilin, o yüzden hiçbir sorun hiçbir insan sağlığınizdan daha önemli değil. Allaha emanet olun, bir faydam olduysa ne mutlu bana.

Önce şunu anlamak lazım. Anyidepresanlar ve türevleri iyileştirici değildir . Bozulan beyin kimyanızı düzelterek sizin o dönemi atlatmanızı sağlar. Bu nedenle eş zamanlı terapi şart. Kendinizi değiştirmeye uğraşın. İlaçlar da size yardım etsinler. Bende de anksiyete var. Benim korkularım hep gelecek hakkında ve bir miktar mükemmelliyetçilik takıntısı var. Şu kadarını söyleyeyim terapi her şeyden daha iyi geliyor.

İlaç sadece vücudun fizyolojik tepkisini yavaşlatır, terapi şart..

hayatı önemsememek de bana iyi gelmiyor mesela hepimiz ölümlüyüz diye düşünüuoum, öyle düşnmk de beni mahvediyor, istemesek de ölecez... ya saonra diyorum? ahiret inancım var ama ebedi bi hayat var vsvs aklım almıyor, son raddede çığlık atacak gibi oluyorum başka şeylere yönelyorum, babamı kaybettik dört ay oldu onunlşa ilgili ayrıntılı düşünüyorum merak ediyorum vücudu ayakları ne oldu diyorum... insan beyni uçsuz bucaksız yaaaa, ayrıntı anlatmayayım bari de etkilenenler olmasın burda

Bende maneviyata yonelerek atlattigima inaniyorum.

zikir hangisi canım N

Bundan 5 sene once ilaclari biraktim tam 8 sene ictim. Su an daha iyiyim arada panik atak hali, carpintilar oluyor ama kendi kendime yenebiliyorum sukurler olsun. Cok zor gunler yasadim. Ilaclari birakmakta zor oldu. Dusuncelerimi kontrol altina aldigimda, hastaligimida kontrol altina aldigimi fark ettim. Aslinda her sey bizim elimizde, sadece hayati ve insanlari fazla onemsememiz gerekiyor.

ben ilaç içmeme ragmen anksiyete halindeyim hep etacarinea

ben de çok üzgünüm. tatili kendime de eşime de çocuğuma da zehir ettim.3,5 yaşındaki oğlum anne ilacını iç iyi olursun diye sayıkladı durdu.

Merhaba bende de Anksiyete bozukluğu var, uzun dönem ilaç kullandım şuan artık ilaç kullanmıyorum eskiye göre şükürler olsun çok çok çok iyiyim. Fakat sizin anlattığınız gibi sosyal fobi yaşamıyorum. Daha çok kaybetme korkusu ve felaket korkusu yaşıyorum. Çünkü benim rahatsızlığımı bir kayıp başlattı. Çok iyiyim şuan ama %100 iyileştim diyemiyorum. 1 gün bile ara vermeden tam 3 yıl ilaç kullandım. Kısa süre terapistle görüştüm. Belki terapiyi uzun tutsam %100 iyileştim diyebilirdim. Bana en iyi gelen şeylerden biri de bütün korkularımın bütün fobilerimin beynimin bir oyunu olduğunu kendime tekrar edip pozitif düşünmeye çalışmak oldu. Kimi zaman korkularımın üzerine gittim ve asla olumsuz bişey düşünmeden yaptım bunu. Sonucunda olumsuz bir şey olmayınca beynimde bunu yer ettirmeye çalıştım. Anksiyete çok zor ancak çözüm senin elinde diye düşünüyorum.

Yaklasik 4 yıldır anksiyetesi olan biri olarak konuşuyorum. Bende de sosyal fobi yok ve ben buyuk oranda yendim. Disari cikmak sevecegim isler yapmak iyi geliyor ama aslinda isin ozu stresli olmamak ve kendini telkin etmek bunun normal olmadığıyla aslinda boyle bir sey olmayacagina. Ne kadar iyilestik dersek diyelim ne zaman asiri stres altina gireceğim bir is olsa anksiyetem hortlar. Tamamen gecirmeye calismak yerine yasanabilir duzeye getirmek lazim. Bunu da en guzel her kriz tuttuğunda kendimi telkin ederek ve ustune giderek yaptim. Çünkü turkiye gibi bir ulkede biraz anksiyete iyidir insani tedbirli kilar.

Kızlar yıllardır bu hastalıkdan muzdaripm. İnsanları çok kafama takiyorum özgüvenim yok insanlarla konuşurken göz teması kuramiyorum buda karşıya iletişime kapalı olduğum izlemını veriyor yada yalancı güvenilmez biri olarak göründüğümu düşünüyorum. BÖyle olunca da ömrü boyunca hiç sıkı arkadaşlarım olmayacak yalnız kalacağım düşüncesi doğuyor ve kalbim çarpıyor ilaç kullanmayincada çok kötü oluyorum hayattan kopuyorum. Benim gibi hisseden bu hastalığı yenen varmı

bana da bu yıl ttailde oldu, nasıl bekledim nasıl heves ettim tekne turuna. ıktığımız an patlak verdi ben de, ben de aicllere gittim berbat geçti tatilim, sanki bir daha asla tekneye binemem gibime gleiyor

ben ilkokuldayken böyleydim, adının anksiyete olduğunu bile bilmemm.. sağolsun annem çok yardımcı oldu. hep konuştu aşmamı sağladı ve şükür böyle problemim kalmadı. hep telkin ederdi hep denetirdi. bugün bu konuyu tahtaya çık anlat filan proğram yapardı bana, akşam yatarken konuşurdu, sabah giderken konuşurdu öyle öyle aşmışım redsonja87

Can'ım mesajlarımdan bulabilirsin Den

Ne zamandan beri var bu durum?

Tam da antidepresan içerken karşılaştım bu soruyla.

Bende 7 yıldır ilaç kullanıyorum ama geçmiyor

Bende 5 sene ilaç kullandım ailevi problemlerden sonra olmuştu. Evlenince bıraktım ilacı. Rutinim bozulunca yine anksiyete geliyor. Bende uyku bozukluğu yapıyor eşimi uyandırıyorum o sırada çok korkuyorum. O beni sakinleştiriyor. Mesela ufak olayları kafamda kocaman yapıp kendimi paralıyorum Ama ilaç çözüm değil ben çok zor bırakabildim. Bu hastalıkla yaşamayı öğrendim artık eskisi kadar zorlamıyor oyüzden. Geçmiş gibi görünüyor en ufak sıkıntıda hortluyor pis hastalık geçmiş olsun

Terapi desteği alın çok faydasını görürsünuz. Özellikle Bilişsel davranışçı terapi çalışan bir Terapist size yardımcı olur tulipa ΛŁŁ -SТΛЯ başlangıç 66; güncel 62; hedef

Ben yazicaktim siz soylemissiniz. Her ilac iyi gelmiyor doktorunuza soyleyin. Banada bazilari iyi gelmemisti. Tedavi suresince ilaclarinizi duzenli kullanin. Birakirkende doktor gozetiminde birakin. Kendiniz birakirsaniz tekrar basa donersiniz. Ben yaptim biliyorum, iyi hissettigimde kafama gore biraktim. Daha kotu oldum. Siz durumunuzu doktorunuzla paylastikca zaten ilaclarin dozunu azalticaktir. sonundaoldu Nirvana Anneler

Hayati onemsememek derken yasdigimiz sikintilari demek istedim aslinda. Dusununce ne kadar kotu durumda olan insanlar var. Birazda sukrederek aştim ben bu korkularimi. Bazi seylerin olmasina engel olamiyoruz her sey olacagina variyor. Babamla, annemi arka arkaya kaybettim. Sizin dusunduklerinizi bende dusunuyordum. Bunlarida maneviyata yonelerek astim. Bazi seyleri kabullenince her sey biraz daha kolaylasiyor.

benim de baba kaybından sonra başladı korkularım G

Allah razı olsun gerçekten sözleriniz çok düşündürücü ve çok çok değerli. bende ki eksiklik de belki bu. Maneviyat dan çok uzaklastm kaygım da daha da arttı.

çok zor olmalı senin için yaaa... işte diyorsun ya herşey olacağına varıyo ben orda kilitleniyorum korkularım artıyor, kontrolümde değilmiş gibi hayatım

tıbbı destek almayı denedin mi

Pazartesi sendromu bendee de var insanlarla iletişime geçeceğim belki yine yanlış anlaşılacağım dışlanàcàgm kötü şeyler olacak mis gibi oluyor. İşden eve koşa koşa geliyorum. Yeni iş ortamınà girdim is yerim değişti ve insanlar dedikoducu ve kıskanç eminim ne kadar dalga geçiyorlar dir benim bu durumumu anlayınca

Ama ilaç ben de gerçekten işe yaramıyor ya.. yani ne aksiyete halimi geçiriyor ne beni sakinleştiriyor ne de uyutuyor.. Bugün öğleden sonra tekrar doktorla randevum var. İlacımı değiştirmesini isteyeceğim.. bakalım umarım sistematik bir tedaviyle kurtulabilirim şu sinir harbi ruh halimden.. neyse ki ara ara yaşıyoruz bu ruh halini, ya bir de sürekli olsaydı :/ Çok geçmiş olsun bu arada.. G

Ben anksiyete belasından muzdaribim. Antidepresan kullanıyorum uzun yıllardır. İnsanlarla konuşma kısmında sorunum yok o da mesleğimin öğretmenlik olmasından kaynaklanıyor. Bu meslek değil de daha insanlardan uzak bir işte olsaydım konuşma problemim de olurdu sanırım. Ben hep kötü bir şey olacak durumu, en küçük şeyi kafamda büyütme. Olayları çok ayrıntı düşünme şeklinde oluyor. Pazartesi sendromum var mesela beter mi beter bişey niye çünkü yarın çalışmaya gideceğim ya tahammül edemezsem, ya kötü bir olay olursa hatta birşey de yok takıyorum. Çözüm bulan arkadaşlardan ben de yardım almak isterim.

Bu ve benzeri hastaliklari tetikleyen bir durum olabilir birinden dinlemistim psikoterapide cikmis babasiydi sanirim vefat ettiginde aglayamamismi oyle birseydi iste sonra buna benzer hastaligin sebebinin bu oldugu anlasilmisti cok gecmis olsun ama bazi kitaplar var okuyabilirsiniz ayrica tevekkul edin birde vesveseyi bir arastirin derim

Terapilerin, antidepresanların yanı sıra size kundalini yogayı şiddetle tavsiye ediyorum. İlla bir merkeze vs gitmek zorunda bile değilsiniz. Youtube a Kundalini yoga yazsanız bile pek çok set ve kaynak var, kitaplar var. Hatta ingilizceniz varsa daha çok ve çeşitli setlere ulaşabilirsiniz. İnanılmaz faydalı.

8 yıldır

bu bahsettiğiniz panik atağa da benziyor sanki N

Sizde de mi sosyal fobi anksiyete rahatsızlığı var. İlacsiz yaşamak istiyorum bende sadece 6 ay bıraktım ama daha beter halde geri

Evet cnm yıllardır ilaç kullanıyorum yazarhanim35 Yazar

Eklentiler image. png 260,1 KB · Görüntüleme: 239 redsonja87

Ay mesj tekrari olmus silip bunu yazim dedim. G

İnşallah bir an önce atlatırsın

aynı hastalığı paylaşıyoruz. ben de 1 aydır bu hastalığın pençesindeyim. geçen ay tatile çıktık. 1 yıldır beklediğim tatildi. uzun süre yolculuktan sonra bişeyler yedik. tabi uzun süre açlık olunca yüklendik. o da kalbimi sıkıştırdı. ben kalp krizi geçiriyorum diye ortalığı birbirine kattım. bilmediğimiz şehirde hastanelerde geçti tatilim. gelince hemen psikiyatra gittim. sakın dr dr gezme dedi. yenicez bu hastalığı falan diye moral verdi. 2 ilaç kullanıyorum. biri antidepresan biri de iştah açıcı uyku yapıcı. bunu gece alıyorum. kardiyoloğa da gittim yine de. turp gibiyim yenicez inanıyorum. sen de inan.

Psikoterapi düşünmeye başladım şu an kökten çözmek için. Size verdiğim tavsiyeler bana iyi geliyor. Öneririm...

İlaç çok fayda ediyor ama zamanla bağımlılık yapıyor bilemiyorum ben yıllardır kullanıyorum bırakmaya kalktığım da da daha beter geri dönüyorum. Biraz kaygımı alıyor ama oda tam yetmiyor yani sosyal anksiyetem hemen hemen hep mevcut ama bunu geleceğe taşımiyorum zindan ederdim hayatı kendimi dipsiz kuyular da yapayalnız hissederdim. Ilac en azından seratonin salgıladığı için bir tık mutlu olabiliyorum. Dr la görüşmelisin uzman yardımı şart G

O zikir ne?

Bende panik atakla basladi ve ilerledi. Evden cikamayacak duruma gelmistim. Her seyden korkuyordum, insanlarla konusmak istemiyordum. Cok zor seyler yasadim am cok sukur ilacsiz idare edecek hale geldim.

Ben 8 sene kullandim 5 sene once de ilaclari biraktim. Gecmiyor arada oluyor ama artik kendimi, dusuncelerimi kontrol edebiliyorum ilacsiz atlatiyorum. Cok zor biliyorum ben biraz kendimden kotusunu dusunerek sukrederek kendimi rahatlatiyorum. Korku anindada bir sey ola caksa zaten oluyor onune gecemezsin kendine gel diyorum. Yani kendimle konusup sakinlestirmeyi ogrendim. O an tevekkul ediyorum sakinlesiyorum. Ilk bir kac dakikayi atlattigimda zaten rahatlamaya basliyorum. Benimki panik atakla basliyor arkasindan korkular geliyor.

Bende ayni sekilde bazi dusunceler karsisinda kitleniyordum. Benim annem ben kendimi bildimbileli hep hastaydi. Vefat ettiginde cok uzulmustum cunki cok duskundum. Bana gore cok yasli degildi. Neyse daha sonra hasta kayinvalidemi kendi cocuklarini bile istemedigini gorunce aslinda her olanda bir hayir var demeye basladim. Sonra sukretmeye annemin kimsenin eline dusmedigine bile sevindim. Sonra daha cok sukretmeye ve her yasadigimin vardir bir sebebi demeye basladim. Cunki yasadiklarim cogunlukta benim icin hayirmis. Bunlari fark etmeye baslayinca kendimi daha iyi hissetmeye basladim. Ilaclari bile biraktim dusunun. Her zaman bu konuyla ilgili yazanlara hep tevekkul etmelerini tavsiye ediyorum, inaninki insanin ruhunu rahatlatiyor.

Bende babam vefat ettiginde aglayamamistim. Arkasindan hamileyken annemi kaybetmistim. Dogumdan sonrada ortaya cikti. Cok zor gunlerdi. Su an o zamana gore cok iyiyim. . push ; redsonja87

hahah gözümde canlandın biran kendim de çok komiktim vallahi. 3 kere ekg çekindim. en son dr detaylı inceledi. x hanım gerçekten bir şeyiniz yok. psikiyatrinin verdiği ilaçlarınızı kullanın siz dedi. artık kalbim ağrıyınca senin uydurman oranda bir sorun yok diyorum en azından

Obsesiflik sorunu bende mevcut. Ben yenemedim, sadece bazen azalıyor, bazen çoğalıyor. Minimumda tutmaya çalışıyorum.

Hahaha aynı ben desem :) 3 ay önce ben de kardiyoloji uzmanına görünüp hayatımda ilk defa hem eko çektirdim ve hem de bir gün boyunca holterle gezdim. Hayır onu da doktor gerek gördüğünden değil, adam klinik muayenede zaten olumsuz bir şey görmedi ama benim ısrarım sonucunda adam iyi hadi bir de eko çekelim de içiniz rahat etsin dediğinden çekildi o ekolar sonuç; turp gibiyim. Babama da yazık kıyamıyorum adam benim hastalık hastalığımın sebebi olarak kendini görüyor, çocuğun yanında hep hastalıktan konuştuk, en ufak semptomda hastalık teşhisi koyuyor kendine diyor ama hastalık teşhisi koymasam bu sefer farklı bir konuda olumsuz bir şey düşünüyorum ve hayatı yine kendime zehir ediyorum. Neyse bakalım yenicez inşallah.. bence tıp dilinde "anskiyete bozukluğu" olarak geçen bu hastalığın halk dilinde adı "gülünecek haline ağlayanlar" hastalığı olmalığı..traji komiğiz gerçekten..

Olabilir cnm C