Cocukla ilgili islemleri tek basınıza halledebiliyorsanız daha fazla beklemeyin Baska bir bebek gelirse her sey cok daha zor olur. Yazdıgınız her seyi o kadar iyi anladım ki. yazım tarzınız da cok guzel. ben basaracagınıza inanıyorum. Annenize acık yureklilikle bu evliligin sizi hastalandırdıgını soylerseniz size kıyamazlar, kısıtlamazlar diye dusunuyorum. Bazen cevremize kendimizi anlatmak istemiyoruz ama anlattıktan sonrası corap sökügü gibi geliyor. kafanızda her sey netlesiyor. size de bu durumdaki tum kadınlarımıza da güc diliyorum..

Anne babanızla olan ilişkinize bakmalısınz bence ayrılamamadaki nedene? Anne babayla ilk kurulan ilişkiler evlilikte eşle kurulan ilişkiyi etkiliyor

Seni soldurmuşlar. ne denir ki canım. İş sahibi olmaya bak. Gizli gizli biraz para biriktir. İş kurunca birazda paran olunca kendi ailenden de bağımsız bir hayat kur kendine. İyi kötü bir ev kur. Böyle sönmüşsün. Böyle yaşanmaz ki. Nereye kadar. Şöyle bir silkelen kendine güven. Bi işin ucundan tut. Çok despotsa maaşını tam söyleme. Biraz birikim yap. zbzbzbzb

Duyduğumda kabullenemedim doktor yumurtlamadığımı söylemişti o aylar doktora gitmiştim, korunuyorken ve sadece bir kez olan bir ilişkiydi hamile kaldığımı öğrendim aldırmaya kıyamadım inancım gereğide istemedim ama hep düşsün istedim çok ağladım ama malesef hamileliğimde öyle sıkıntılı geçti ki evladım özel bir çocuk oldu keşke aldırsaydım diyorum ama bilmiyorum yaşamam gereken daha büyük imtihanlarım varmış

İyi geceler dileyerek başlamak istiyorum Çok elzem olmayan ama hiç aklımdan çıkmayan birşey var ki boşanmak. Evlendiğim günden bu yana kendimi ait hissedemediğim bir eşim ve evim var. Uzun yıllardır evliyim. İlk günden aşırı kavgalarla başlayan evliliğim ayrılık sen ben senin ailen benim ailem derken kocamın benden 2. Senesinde vazgeçtim demesiyle bitti aslında bende salak gibi annemin yuva kolay kurulmuyor diyişlerine tamam anne doğru anne diyerek adamın hayatına tırnaklarımı geçirdim sanki asalak gibi beni umursamasını beklemekle geçirdim çocuk oldu çok sorunlar yaşandı hiç durulmadık, Beni sürekli eleştiren aşağı çeken eş ve ailesiyle senelerdir cebelleşiriz durulmadık. Öyle ait hissetmiyorum ki eve kendimi heran elim kapıda gibi hiç bişey almadım mutfak eşyalarını ev eşyalarını çok severdim. Saygısız hayatı hakkında hiçbir fikrim yok iş değiştirir haberim olmaz senede 1 ay konuşuyoruz sayılır gerisi hep küstür bende iyice soğudum çalışmıyorum ama hep idare ederim, 2. El kıyafetlerimi satar üstüne neredeyse hiç para kpymadan sıfırlarını bulur alırım, hep uygun kovalarım ailem destek olur. Eşim çok kazanır baya çok ama eve asgari ücret getirir beni hep sıkar boğar, niye aldın nasıl ödicem vs gibi şeyler, Çok canı isterse 2 ayda bir gelir salak saçma hareketlerle yaklaşır hemen işimi göreyim ister ama hep bağırır sıkıldım bıktım istek kalmadı buz gibi oldum nefret ediyorum artık, İhtiyacım olduğunda onu hiç yanımda göremedim sırtımı yaslayacağım bişeylere birlikte karar vereceğim biri olmadı hiç hayatımda herşey ite kaka leş bir hayat yaşadığımın farkındayım boşanmak için onu mu bekliyorum bu nasıl salak bi durum bilmiyorum Bu gün seni besliyorum dedi bana bir evde yemek yiyorum oda fazla geliyor demek ki, hep pazardan almaya çalışırım iki ay kendime doğru düzgün bişey aldım diye değişik değişik laflar yedim dedim çalışmamama dem vuruyor sanırım, açık bi şekilde çalışmamı istiyor desem ben annemi getirttirir çalışırım ama annemi de istemiyor kaldı ki aylık aldığı ücret en az 10000 olduğuna eminim bana getirdiği asgari ücret neyime geçinemiyor psikolojik baskının alasını görüyorum, Şöyle bi beni kendime getirin artık içime atmaktan hastalık sahibi oldum, hiç bir şeyi kendime layık görmüyorum 30 bile olmadım ama kendimi kocamış gibi hissediyorum Psikolog güvenli alanı terketmekte korkmak demişti bu yaşadığıma herşeyin bilincinde olup harekete geçememekmiş bilemiyorum içimi dökmeye ihtiyacım vardı yorgunum yoruldum artık düşünme yeteneğimi kaybettim

Farkında olmak başka harekete geçmek başka çünkü. Şey gibi biraz ehliyet almak ve trafiğe çıkmak. İster istemez o süreçten kaçıyorsunuzdur belki. Boşanmak iste sanki çok düzgünmüş, severmiş gibi kavga çıkarsın. Sevgi desen yok engel desen çok. Onla kavga et, ailene anlat üzülsünler, daha önce sakladıklarını da anlat, yap et. Kıyı güzel ama yüzmek zor. Bilmiyorum konu beni çok çarptı. Anlıyorum çünkü. Hissinizi. Ben böyle bir evliliği bitiriyorum şu an hem de 4. Ayında! İlişkisi, nişanı nerden baksan aynı halt dört yılmış aslında. Alışman zor olacak ama yap. Nefes almak çok güzel. Pencere açıp pda havalandırır gibi ruhu havalanıyor insanın..

umarım en yakın zamanda feraha çıkarsınız. bir kere cesaret ederseniz devam gelecek, yaşınız da büyük değil. kendinize yeni bir hayat kurmak için geç kalmayın

Annenizi dinlemeyin, yuva kolay kurulmuyor ne demek gerçekten çok saçma, sizinki yuva olamamış ki. Evlenmek çok kolay, illa büyük paralar kredi çekip masraf yapmaya gerek yok. Üç beş eşya alıp nikahla evlenilir. Asıl boşanmak zor. Onda da aileniz destek olacak. Konuyu çok içten yazmışsınız, çekilecek yeri kalmamış. Kendiniz bir kez başkasının konusu gibi okuyun ve ne yapmanız gerektiğini düşünün.

40 yaşmı bende 40 olacam ama sanki 70 yaşına gelipten ah edenlerden bahsetmişsiniz bende boşanma aşamasındayım sorumsuz bencil narsist bi eş yüzünden üstelik ikinci evliliğim ayaklarımın üstünde duruyorum hemde gayet sağlam bi şekilde bir kızım var 2,5 yaşında hayat devam ediyor defne-28

Biraz çocuk sağa sola eğitime vs götürüyoruz hastaneye sürekli takiplere götürüyoruz devamlı bi şekilde artık büyümeye başladı onuda kendim halledebilirim diyorum. Ama beni en çok düşündüren şey annem, annemle aynı evde olmak bekarken bile çok kısıtlayan herşeyin en kötüsünü düşünen ve hep başımıza kötü şeyler geleceğini kötü insanlar çıkacağını düşünen kendi istediği olsun isteyen zamanımda çok çekmiş ama çok çok farklı bir düşünce tarzı var ve bu ok boğucu dul kadım tabirlerine inanan ve korkan ben oraya gidince hayAtımı zindan edeceğinden korkuyorum ayrı eve çıkarabilirim ama çok zorda kalırsam çıkarım başka çarem olmazsa çalışırım ve çok iyi kazanırım kendime inancım sonsuz satış pazarlama alanımda çok başarılıyım senelerdir sürekli satış yapıyorum bu katalog vs olarak değil aklımıza gelecekherşeyi beredeyse bir adım atsam devamı gelecek gibi çıkıp ben artık gidiyorum demek mi zor geliyor sanki benim yüzümden yıkılmış olsun istemiyorum gibi anlamlandıramıyorum çok iyi tahlil etmişsiniz gerçekten öyleyim çok teşekkür ederim çocuğum içim yazdıklarımıza

Çocuk neden?

Su an neden erken evlendiginizi cok daha yakından idrak edebiliyorum. Çocuk sükür büyümeye baslamıs. Büyüdükce pek yormaz diye düsünüyorum. Azim var sizde, hırsta var hissediyorum bunu. Benim fikrim hem cocugunuzun sağlığı hemde ruhsal sağlığınız için sakin, kontrollü durmanız. Bir hedefiniz olsun mesela bu evlilik bitecek diyin bunun için sessiz sakin calısmalarınıza baslayın. Kenara para atın birikim yapın. Ne kadar birikim yaparsanız o kadar iyi. Bütün yollar cocugunuz ile yalnız basına refaha cıkıyor. Henüz çok çok gençsiniz. Burada sizin yasınızda baslayıp senelerce konular açıp asla bosanamayan ve sonunda 40 yasına gelmis ve 40 yasında bosanan herseye gec kaldım diyerek ağlayanları okudu bu gözler. O yüzden şansınız çok sizin.

Ne kadar tatlısınız yazdıklarınız umut oldu bana, evet evlenene kadar annem gözümü açmama hiç fırsat vermemişti kendimi burada tanıdım bastırmaya çalıştım karşımdaki kabullenemedi ezik herşeye tamam diyen birisi olsun istedi olmayınca vazgeçti zaten sözde sevgisinden. Şu son cümleniz asıl korkutan beni haklısınız yeniden destek almaya başlamalı yavaş yavaş yolumu çizmeli bir anda çekip gitmeliyim yoksa olmayacak bu sürüklemeden çok mutsuzum çünkü gerçekten ve taşıyamıyorum artık desteğiniz için sonsuz teşekkürler

Yazdıklarınız ruhuma şifa gibi dokundu kadın kadına destektir. Çok güzel yazmışsınız her birini tekrar tekrar okudum, tekrar okumak için iyi ki bu konuyu açmışım dönüp okuyacağım, tekrar destek almaya başlayıp işim için kendim için adım atacağım inşallah güzel derin bi nefes alıp akışına bırakmak yerine kendi hayatımı kendi inşaa edeceğim hepinizi kucaklıyorum

yaşadığınız herşey sizin tercihiniz, eve para getirmeyen kocanız başka kadınlarla çatır çatır yiyordur belki? siz de evde oturun duvarlara bakıp ağlayın. yakında zaten iyice hastalanır yataklara düşersiniz, kocanız da bu artık hiç işe yaramıyor der, annenizin yanına yollar. siz bunu mu bekliyorsunuz?

Umarım bir an önce cesaretinizi toplar boşanırsınız. Kendiniz diyorsunuz ait değilim buraya diye. Hakkınızda hayırlısı olsun. Destek alın.

Boşan.. Bu ne böyle okurken içim karardı..

Çok sevindim yavrunun durumuna şükür. Eski konularınıza baktım inceledim durumunuz çok kritik bana göre. Esiniz ayrı dert, ailesi ayrı dert korkunc bir bataklıgın icine düsmüs gibisiniz. Erken bi' evlilik yapmıssınız kardesim yasındasınız her sey icin hala erken gec olmadan cesaretinizi toplayabilirsiniz diye düsünüyorum. Cünkü o azmi görüyorum ben. Çocuk mu frenliyor?

Anne baba ilişkisi benimle gayet iyiler çocuklukta ise annem hep fedakar babam hep kendini geri çeken bir modeldi annem hem anne hem baba oldu bize, bende kendimi feda etmem gerekiyor diyemi düşünüyorum alttan alta bir yanım kabul etmiyor çok güçlüsün diyor kendi hayatını kurabilirsin bir yanım ama kesinlikle dönüp bakmak istemediğim yanım seni ne bekliyor bilmiyorsun diyor bide annem faktörü bar var ah ah vah vah dul kadının ön eteği arkasına dğşmandır rahat hareket edemez bişey yapamazsın zırvalıkları beynimin içinde dönüyor ta uzaklardan beni yönetme çabasında

Boşanma kararı almak, boşanmaktan daha zor. Tıpkı bir bebeğin ilk adımı atmaya cesaret edememesi gibi. Sonrası kolay. Emin olun neden bunu önceden yapmamisim diyeceksiniz. Ben size güveniyorum. Öldüm bittim demiyorsunuz. Başarırım diyorsunuz. Bu çok önemli.

Çocuğum çok güzel ilerliyor tanı kalktı, bir kaç ay geriden geliyor sadece, terapiyi psikoloğum attık iyisin diyerek kesti gerçekten ozamanlar çok iyiydim yine dine batmış hissediyorum, kendi eksenimde kendimi kısıtlıyorum bence ben başk bişey değil çıkıp gitsem yemi bi hayata başlasam kendim için herşeyğn güzel olacağının çok farkındayım

27 yasındasınız, 7 yıllık evliliginiz var. Çocugunuzda ygb var. Durumu nasıl? Geçen senede aynı sekilde bosanmak icin terapiye basladıgınızı yazmıstınız? Neden hala bir gelisim yok?