Tabi ki etmeyin. Bu yaşınıza kadar sizi arayıp soran olmamış, üzerine bir de hakaret yemişsiniz. Onlara ihtiyacınız eskiden de yokmuş kendi kendinize yetebilmişsiniz, şimdi hiç yok. Annenizi bu insanlarla muhattap etmeyin.

Gerek yok bence Bu zamana kadar onlar olmadan yaşamışsınız. Hayatınızda çok da önemli, olmazsa olmazsa bir yere sahip olmadıkları belli Size mutluluk yerine üzüntü verme ihtimalleri daha yüksek.

Canim anlasilan cagirmazsan ici e dert olacak. Omur boyu keske diyecegine en azindan seninle bag kurmaya calisan kuzenini davet edebilirsin.

ben olsam gorusmem asla damar

Bence bu olaylara dahil olmayan kuzenini davet edebilirsin hatta onla görüşmeyede devam edebilirsin. Diger kuzenlerinde çok tuhafmış gerçekten acısını paylaşmaya cenazeye gelenlere atarlanmak ne kadar acılarıda olsa çok tuhaf.

Ne geregi var dertsiz basiniza dert aramayin.

Yarayı tekrar bı yerden kaşımaya başlayıp buyutmenın anlamı yok. Bence zorlamayın. Nişanınızda, düğününüzde hayırlı uğurlu olsun..

Annemi saymayan, anneme hakaret eden karsimda duramaz Net!

Yok annemi ettirmek istemediğin kişileri çağırmak istemem. Geçenlerde sordum ne yapsam diye sen bilirsin kızım diyor. Hani sonuçta benim duygusal damarımı kendisinden başkası anlayamaz. Elbet ona karşı terbiyesizlik yapanlarıda çağırmayacağımı bilir ve o nedenle sorun da etmez diye düşünüyorum

Haklısınız, yani kendime yazdığınız soruları ve kıyaslama cümlelerin bile sormuşumdur, fakat hani analarından başka görmedikleri için insaniyetin ne olduğunuda bilemeyecek derecede olduklarını da biliyorum. Misal tek o bir kuzen ile irtibat a girsem önce sorgulama aşamasına girilecek gibi bir aşamadayım. Hani şimdiye kadar neden bu duruma geldi? Niye ses seda çıkmadı ve neden ben en küçükleriniz olarak adım atmak zorundayım gibi sorular var içimde. Bunlardan da kurtulma çabasındayım. Davetiye vermeden verilip vermeme kararını kılmadan birde içimdekileri dökememe sorunları da var. Aradan 30 Yıl da geçse yine tazelenir. Tatil'e Köye gitmek bile bana zor gelir, küslük bıktırır oradaki aile akraba nedeninş bilmeden isimlerini anarlar. Birde bu durumda boğdu beni. Artık ne olursa olsun noktasına geldim. Yara istemeden de tazeleniyor ve bende kısadan dalayım mevzuya diyorum. Yokuspokus

sen kendine yaparsın sadece... Ben babamı kaybettim, annemde rahatsız.. Abim, ablam hepsı kendı havasında cok yalnızdım.. Arkadaslarım aile gibi oldular.. Emin ol baskalarının sahte kesecegı pozlarda sizi mutlu etmeyecek.. Evlilik sürecinde insan kendini daha mutlu hissetmek istiyor. Komşu teyzeleri cagırın, sokakta hergun gordugunuz amcayı cagırın ama gerek yok.. O hissinize karşılık bulamazsanız daha cok kalbınız kırılacak..

Biraz karışık anlatmışsınız ama anladığım kadarıyla hatır gönül bilmez ve işleri düşünce bir arada olacak türden insanlar. En zor zamanlarınızı yalnız geçirmişsiniz, o insanların zor zamanlarında yanlarında olmuş ve fakat bir de triplerini çekmişsiniz. Annenize de küfür edilmiş... Özür dilendi mi? Arayıp gönül alındı mı? "Şaşkındık o zaman, ne yaptığımızı bilemedik" deyip mahcup olduklarını belli ettiler mi? Olaylarla ilgisi olmayan kuzeniniz, en azından "Kusura bakmayın" diyebildi mi? Bazen bazı durumlarda sessiz kalmak da taraf olmaktır. Aradan 3 sene geçmiş bir de. Şu durumda çağırmayın nişana filan, hayatınızda olmayı hak eden insanlar değil hiçbiri. Hem gelip huzur bozmayacakları ne malum? Sallayın gitsin.

Kuzeninizle bi sorununuz yoksa çağırın. Hatta hepsini çağırın gelirse gelir gelmezse gelmez. Sonra da adınız çağırmadı olur. Siz gerekeni yapın.

Merhaba Arkadaşlar, pek dert veya sorun anlatmasını beceremem ve eğerki cümle kurmamda bir hata oluşur ise kusuruma bakmayın. Şimdi Konu başlığındaki Soruyu Davet etmelimiyim? şeklini anlayabilmek için mümkün oldukça net bir şekilde Özet geçmeye çalışayım. Küçük yaşta Baba kayıbını yaşamak zorunda kaldım ve onun kayıbı ile Akraba bağlılığında zayıf bir noktaya gelmesine şahit olmak zorunda kaldım. Annem bizi yani abimi ve beni Gurbet ellerde dil bilgisine pek sahip olmadan ellerinden geldiği kadar yetiştirmeye çalıştı. Burada Akraba olarak 3 yıl evelsi de amcamı kayıp edene kadar o ve ailesi var. Yani anlayacağınız ne anne ne de baba tarafından yaşadığımız Ülke'de yakınımızda kan bağı akrabası bulunmamakta. Amcamı da kayıp edene kadar kendisi ve Ailesi ile pek bir alakam yoktu, kendileri arayıp sormadılar da. Onlar ile görüşmesemde torunun biri ile Sosyal ağ da arkadaşlığım vardı, ve amcamın rahatsız olduğunu öğrenince hemen alınganlığımı ve benim ile ilgilenmemesine rağmen gittim ziyaretine. Sevinmişti beni gördüğünde ve ilk kez ''kızım'' dediğine şahit oldum. Onu kayıp edene kadar, kuzenlerime destek ve yanlarında bulunmaya çalıştım - kısaca onlardan bunu görmememe rağmen içimden geleni yaptım. Onu kayıp ettikten sonra tabi Kuzenlerimin psikolojini anlayacak kabiliyetindeyim, sonuçta Baba kayıbını onlardan erken yaşta öğrendim. O sıralar da görüştüğüm yeğenimin Annesi yani kuzenim geçmişte neler oldu bilmiyorum sebebi de şimdi gereksiz, ama eskisi gibi olamaz mıyız? diye bir söz kurdu. Bende bu cümleye sevinç göz yaşları akıttım ve amcamı kayıp ederken benşm acılarımda tazelendi, ilgi beklediğim zamanlarım mesafelerle geçtiği için de öfkeye de bağlandık. Her neyse, cenaze günü geldi ve ben amcamı son olarak görmek istedim ve Camii de yanına da girdim. Sonuç olarak göz yaşlarımı tutamadım ve o sıra amcamın en büyük kızı burada şov yapmaya utanmıyor musun? diye atarlandı, birşey demedim. 10 Dakika sonra o da sinirlerine ve kendisine hakim olamadığından erkek kardeşi de ona patladı nedir bu, utanmıyor musun bu şekil kendini sergilemeye diye (demek istediği, amcamın Tabut'u çıkarıldığında sinir krizi geçirmesi. Hani doğal olarak karşıladım ben yinede. Sonrasında erkek Kuzenim de bu durum ile baş edemediği için gelen misafirlere eviniz yok mu çok mu meraklısınız? diye atarlandı. Ve yarısı gün benim olmadığım vakit Anneme laf etmişler - tam olarak ne bilmiyorum, annem açık etmek istemiyor ama küfürlü olduğunu öğrendim. Durum şu ki, kuzenlerim çoğu kez Annelerinden, yani yengem olacak kişiden çok etkileniyorlar ve kendisi zamanından beri benim Annemi çekemez. Onun böyle olması kuzenlerimden örnek vererek kendisine de benzettiğinin farkındayım. Mümkün oldukça anlatmaya çalıştığım Konuyu kontrol altında anlatmakta zorlanıyorum kusura kalmayın. Şimdi, o zamandan beri hiç görüşmedik ve aradan yaklaşık 3 yıl geçti. Aklıma geçenlerde bana ''geçmişi unutalım'' tarzında konuşan kuzenim geldi ve sene sonu Nişanım olacak. Sevgilimde bizdeki durumu biliyor ve anlayış ile karşılıyor. Fakat benim aileden ister şimdi Nişanım var ister seneye Düğünüm onca olaylardan sonra Yenge olacak insanı dahil etmeden kuzenimi davet etsem nasıl olur? Hata yapıp hatalarından ders almak ve adım atmayı hiç becermemişlerdir, her defasında içimdeki öfke ve hüzün nedeniyle ben attım adımı. Şimdi de benim Anneme hakaret edilmesine rağmen en azından ilgisiz olan Kuzenimi çağırsam nasıl olur? Tekrar sönemeyen ateşler tekrar alevlenir mi? Sabırla okuduğunuz için teşekkürler ve vereceğiniz yanıtlar içinde emeğinize sağlık dilerim. vanityfairr No pain no

Kimse size böyle bir vazife yüklemiyor, rahat olun Etrafınızı sizi seven insanlarla doldurun. Mutlu olup eğlendiğiniz bir günde bu mutluluğunuzu paylaşmaya gönüllü insanlar çevrelesin sizi. Sadece kan bağı var diye sizi önemsemeyen, değer vermeyen insanlarla görüşmek gibi bir VAZİFEniz yok.

Orası öyle canım, zaten hakaret ve anmaya bile değeri olmayan birinin dahil olmasını istemem ve bunu da muhtemelen kuzenlerimde biliyorlar. Bir son olay da açık ve net bağırarak dile getirmiş oldum bunu. Ve çağırsam da sadece terbiyesini koruyan birini davet etmeği tercih ediyor gibiyim. Sonuçta amcaları - yani babam ile kardeş gibi büyüdüler.

En mutlu olacağınız zamanlarda, geçmişi deşip huzurunuzdan olmanızın bi manası yok inanın. Her ailede olabilecek türden şeyler bunlar. Sizin adım adım yaklaşmanız, bu insanların sadece kçlarını kaldıracaktır. Hatasını bilen insan zaten özrünü diler, sizin aramanıza gerek kalmaz haberinizi alır ve tebrik için bile olsa arar sorar. Siz "Neden küçük olarak ben adım atmak zorundayım?" diye sorsanız da hatasını anlamayan adamın size yapıcı ve mahçup bir cevap vermesi ne kadar mümkün? Yine de siz bilirsiniz. Ben sizin yerinizde olsam nişanıma çağırmam. Anneme küfür edecekler, arayıp sormayacaklar 3 sene, ben onların zor zamanında yanlarında olacağım bir de azar yiyeceğim, hadi acılılar diye ses etmeyeyim ama bunun telafisi yapılmayacak, benim zor zamanımda yanımda olmayacaklar... Silerim, hayatımda barınamazlar. Öyle kuzen, yenge tanımam, onları kendime yara da yapmam, hayat tecrübem yapar yoluma bakarım. zey-mur Popüler

Aynen öyle en azından hani baktım insaniyet yok, içimi döker ve noktayı ben koyarım. Çünkü annem gibi hep dinledim sustum ve hiç bir zaman herşeyi dile getirmeye fırsatım doğmamıştı.

Biraz karışık anlatmışsın. Ben olsam anneme hakaret eden kişilerle asla görüşmem.