hamilelikten önce yüzüyordum ben, eşim de tekrar yüzmeye başla, ben bakarım sen yokken diyor... eşimin birlikte vakit geçirmeye niyeti yok gibi zaten, bebek uyuduğu anda ya traş oluyor, banyo yapıyor, ya da arkasını dönüp uyuyor...

dogaacım bir arkadaş daha yazmış ben de yazmak istiyorum senin şu an olduğun kilodayım uzun süredir. yıllardır çocuk sahibi olmak için çırpınıyorum. zaman zman bu sebeplerin gerginliğiyle eşimle de sorun yaşıyorum. ve kendimi avutabileceğim bir bebeğim bile yok. eşim dönüp yatınca yalnız kalıyorum. bu duygusal durumun geçecek ve rahatlayacaksın. sakin olmaya çalış. son mesajında bahsettiğin sorun ise daha ciddi bir sorun. bunuu eşinle konuşmayı denedin mi? açık açık konuşabiliyoruz demiştin yukarıda. bence açıkça konuş. çocuklu hayata geçmenin verdiği kafa karışıklığı olabilir. sen de bazı sorunlar yaşıorsun. kendini tüketip iyice kötü hissetme. al karşına bundan rahatsız olduğunu, bir problem varsa beraber çözebileceğinizi söyle. allah yardımcın olsun.

tam olarak duygularımı anlattın... 13 yıllık büyük aşk bir çocuk doğurmamla bitiverdi... kendimi harcanmış hissediyorum, bütün gençliğim gitmiş, güzelliğini kaybedince kenara atılmış... hakkını yiyemem eşim her konuda yardımcı, destek, her gün ellerimden öpüyor, ama sorun da bu sadece ellerimden öpüyor, bir kadın olarak biraz ruhuma hitap etse, yapamayacak adam da değil, yapmıyor... 3-4 çocuk yapıp hala aşkını sürdürebilenlere helal olsun, benim eşim beceremedi, sadece fiziğim değişti, ben aynı benim ama bunu göremiyor...

teşekkür ederim yorumun için... öncelikle kızımın yemesi ve uykusu ciddi anlamda sorunlu... doktor önerisiyle 1 ay boyunca ek gıda almadan emzirmedim, kızım tam 500 gr. verdi... şu anda da bazı dönemlerde sütüm yetmiyor, açlıktan memememem diye ağlıyor ama bayılacak noktaya bile gelse ne biberon alıyor ne de bişey yiyor... gündüz emmeleri de çok kötü, gece ne emdiyse onunla yaşıyor, zaten çok zayıf, 9 aylık ve 7800 gr. bunların hepsi stres kaynağı benim için, eşim çok büyüttüğümü düşünüyor ama 9 aylık kızımın 6 aylık kilosunun gerisinde olması bir anne olarak beni çok yıpratıyor.. çevreden, özellikle kayınvalidemden gelen, bu çocuk neden bu kadar zayıf, kendin yiyip bunu aç mı bırakıyorsun gibi densiz şakaların ve yorumların beni nasıl etkilediğini de tahmin edersiniz... güleryüz konusunda sıkıntım yok, çünkü karakter olarak zaten çok gülen, neşeli bir insanım, kızımın yeme problemini bile geyik yaparak anlatabiliyorum, ama eşim yüzüme bakmıyor ki güldüğümü görsün... dün akşam saçlarıma fön çektim, hafif bir makyaj yaptım, düzgün giyindim, farketmedi bile, onun aşkı çoktan bitmiş ben boşa çabalıyorum galiba

geçiyor mu gerçekten... ben fena durumdayım, saçımın 1 karış dibi çıkmış, kaş-bıyık ayda bir aldırıyorum, bi de kızım bana bağlılık döneminde, dibimden ayrılmıyor, onu uyutup koştura koştura gidip geliyorum... şu 20 kilo da yapıştı

Benimde 9 aylik bir kizim var... ise yeni basladim annem sagolsun o bakiyor ama zor gercekten... bende bu doneme kadar annemin desteklemedigi zamanlarda senin gibiydim... kilo meselesi sanirim cok fazla almissin... anladigim kadariyla esin aksamlari cok destek oluyor bu cok guzel... bu arada kendine vakit ayir bence... yuzmeye git esinin dedigi gibi... ilk once kendine vakit ayir toparlan.. aksamlari spor banyo biraz dinlenme derken 2 saati kendine ayirsan bile sana cok iyi gelecegini dusunuyorum... bence bu depresif durumdan cikmaya baslayinca esinlede isler duzelecek... S

Teşekkür ederim yorumlarınız için, benimle aynı durumu yaşayanların olduğunu bilmek rahatlattı biraz, çünkü yakın çevremdeki herkes bu yaşadıklarımı sadece ben yaşıyormuşum gibi davranıyorlar, insanlarla görüşmek istememeye başladım, her gören hala kilo verememişsin, çok salmışsın, tam ev kadını olmuşsun v. b sinir bozucu eleştirilerde bulunuyorlar... Kızım 2 haftadır yürüyor, peşinden koşturuyorum bolca ama gr. veremiyorum, ilk aylarda verdiklerimle kaldım, metabolizma durdu sanki... Eşim de şöyle, bugün eve geldi mesela 6 da, yemek hazırlamıştım, sen ye ben sonra yerim dedi ben de sen ye önce dedim, yedi, sonra kızımla dolaşmaya çıkıcaz dedi, aldı çıktı, ben de atıştırdım bişeyler, oturuyorum... yemeğini ye birlikte çıkalım demiyor mesela, birlikte bişeyler yapma hevesi yok hiç...

senı ıyı anlıyorum hatta aynısını yasadım dıyorum ya ewı bıle duzeltmek ıcımden gelmıyor hatta öyle bırakıyorum artık herseyı tamamen depresyona sebep olan bır durum, ben ucaktan paraşutsuz ıtmıs kocam gıbı hıssedıyorum, ucurdu ucurdu mutluluktan, sonra da itti.. Ama, kendım için yapıyorum;aynadakı bana küsmeye baslamıstım cunkı o BEN degıldim(( Zaten ew kadınlıgı baslı basına uzmanlık gerektırıyor ellerı öpülesı kadınlar.. Ben de bocalıyorum ıs hıııc bıtmıyorr..

geçici bir süreç bu bence de. siz yine de eşinizle aranızdaki ilişkiyi tekrar canlandırmaya çalışın. haftada bir de olsa kendinize özel zaman ayırın, dışarı çıkın. gece yatmadan eşinizle ilgilenin. sohbet etmeye çalışın onunla. erkekler ilgi konusunda hassas olabiliyor, her ne kadar dile getirmeselerde eşlerinin tüm ilgisini çocuğa yöneltmesi onları rahatsız edebiliyor. bebeğiniz de çok küçük değil 9 aylık olmuş, arada sırada güvenilir birilerine bırakıp baş başa zaman geçirmeye çalışın. A annesinintahinpekmezi sevdan bir ateş oldu

Çoğu kişi gibi ben de yaşadıklarınızın normal olduğunu yazacağım =) Oğlum doğduktan sonra 6-7 ay ben de evdeydim hep ve sizin de yazdığınız gibi eşofmanlarla dolaşıyordum sürekli. Doğumdan birkaç ay sonra neden oldu bilmem ama çok güzelleşmeye başlamıştım aynaya bakıp ne kadar güzelleştim böyle diyordum ama saçımı taramaya ya da doğru düzgün kıyafet giymeye, gezmeye bile halim kalmadığından paspal paspal geziniyordum evin içinde. Etrafıma baktığımda uslu bir bebeğe sahip olan eşler eski hayatlarına devam edebiliyorlar ama bizim öyle bir şansımız yok. Yemeğimizi bile sırayla yiyorduk, dışarıda yemeğe asla gidemiyorduk, komşuya gidemiyorduk, evimize kimseyi davet edemiyorduk çünkü bebeğim çook hareketli. Şimdi 1.5 yaşında ve hala aynıyız biz. Şöyle güzelce hazırlanıp dışarıda yemek yemeyi çook özledim ama mümkünatı yok bizim için. Alışverişe gitmek bile eziyet bizim için. arabaya hem bisikletini hem de bebek arabasını koyuyoruz bir çanta oyuncak oluyor yanımızda ama benim yaramaz oğlum raftaki kıyafetleri dağıtmak istiyor =

bebeğiniz yürümeye başladığında peşinden koşturacaksınız ister istemez. evde kapalı kalmayın çıkın dışarı hareketlenin. yardımcınız her hafta gelmesin mesela 15 günde bir gelsin siz yapın bazı şeyleri D

hepimiz sizinle aynı durumu yaşadık hemen hemen kızım 4 yaşına geldi hala bazı problemlerimiz devam ediyor ama o günlerdeki kadar yorgun değiliz, zamanla düzeliyor kızınızın büyüyüşünü izlemenin zevkini çıkarın eşinize ve kendinize vakit yaratmaya çalısın ben bu kadar temponun içinde işimi bırakmadım birde bu yönünü düşünün hem ev hem eş hem iş hem çocuk.. bird ebakıcı sorunumuz vardı geçecek hep böyle kalmıyor bu durum zaman sadece zaman cok hızlı büyüyorlar ve o bebekliğine geri dönemiyorsunuz.

başka biri mi var desem, adamın ne bilgisayarla ve telefonla işi olmaz, evden işe işten eve, 1 saat geciktiği olmadı hiç, yani beni şüphelendirecek hiçbir şey yok... başka bişey olsa söylerdi zaten, besbelli soğudu benden... aklıma başka bir şey gelmiyor... M missingandmygirl

Yazılarınızın hepsini okudum Anladıgım Sizin iyi bir eş ve iyi bir anne oldugunuz Sadece yorgunsunuz o yüzden böyle düşünüyorsunuz. Kendinizi suçlamayın.. Herkesin başından geçen şeyler gibi. Umarım kısa zamanda atlatırsınız bu durumu. Mutluluklar. C

dün gözüne soktum ama görmedi... bazen de hak veriyorum ona, aynaya baktığımda ben bile kendi görüntümden iğrenirken onun beni bu halimle beğenmesini bekleyemem... benim babam çocuk doktoru, hastanede tüm tetkikleri yapıldı, her şey normal, iştahsız sadece, ben de öyleymişim, günlerce aç gezermişim, bana çekmiş... yürüme bandı ben de istedim ama evde koyacak yerim yok, ev tıklım tıklım zaten, o da ayrı bir stres benim için... çalışırken gelirim çok iyiydi, ama ben çok pimpirikli bir insanım, aklım evde kalır, çalışamam, zaten bakıcı görüntülerini falan izleyince asla dedim... eşim de çok katı bu konuda, sen işe başlarsan ben ayrılırım, kızımı kimseye bırakmam diyecek kadar katı...

benzerını yasıyorum maalesef senı ıyı anlıyorum cok garıp bır dönem.. benım esım de ılgı delısıydı her an pesımden ayrılmazdı, ama sımdı kızım bu saatte bıle uyumuyor, duzene koyamadık... Bu da olumsuz etkılıyor ılıskıyı tabı.. Ben bı tıtredım kendıme geldım sımdı bakım falan basladım dıyet de yapıyorum emzırenlere verılenlerden.. Kendımı aynada tanıyamaz haldeyım ucretsız ızındeyım 1 yıl daha ewdeyım, bu kadar sure böyle gectı artık toparlan dedım kendıme.. bırıne bırakamıyorsan da onunla gıt kahve ıc bıryerlerı gez dolaş..

bEN DE sasırıyorum cok zaman hem 2 cocuklu, hem elele gezen insanları görunce.. Bebek cok yoran bır surec zaten ıkıncı de hıc dusunemıyorum, esım babalık sınavını weremedı dıyorum hep.. Bir anda lohusa erkekler oldugunu ögrendım, senınkı de öyle demek kı... Eşim de altını alır, mama hazırlar, cıkacakken cantasını hazırlar, uyurken uyutmadan uyumaz amma velakın dedıgın gıbı bana karsı degısık gıbı gelıyor ama kılolu degılsın falan dıyor.. Sebep kılo da degıl cnm Z zsnn

kötü bir şey söylemiyor, zamanla verirsin takma falan diyor, imaya gerek yok direk konuşuyoruz. geçenlerde, ilk tanıştığımızda bu kilo da olsam yine beni sever miydin dedim, hayır dedi. ama şu an kilolusun diye sana sevgim azalmadı diye de belirtti... açık açık konuşuruz biz her şeyi...

Bilemiyorum ama ablamlardan gördüğüm kadarıyla ilk zamanlar normal.. Alıştıktan sonra düzeliyor, bir yandan diyet yaparken bir yandan da çocuklar büyümüş oluyor ve birbirinize zaman ayırma fırsatınız yeniden oluşuyor.. Yapmanız gerekenleri zaten bilen birisiniz Allah başka dert vermesin diyorum.. Zira yıllarca evlat hasreti çekip uğruna tedaviler vs. ile uğraşan nice kadınlar var.. Ne mutlu size ki annelik duygusunu tatmışsınız, zamanla zorluklarını da aşmanızı dilerim

saniyorum bu durum normal... :44:

böyle sürmeyecek düzelecek her şey yoluna girecek emzirme olayı bitince tek tek herşey rayına oturacak bugünlerin tadını çıkartmaya bakın çocuğunuz o yaşa tekrar gelmeyecek...

eşimin altındaki elemen işten ayrılmış, 1 haftadır onun işleri de eşime kalmış, ama ben bunu daha dün öğrenebiliyorum... yani bu kadarını bile konuşacak vaktimiz olmuyor bizim... ev hayatına zaten alışamadım, çok zorlanıyorum, haftada bir yardımcım geliyor, temizlik, ütü v. s. yapıyor ama kalan işler bile zor geliyor, alışık değilim çok bunalıyorum... kikirikli Canım

mutlu anne+mutlu baba=mutlu çocuk kızımın kreşinin kapısında bu yazıyor paylaşmak istedim kendiniz mutlu olunki çocugunuzu mutlu edin. dirim

ah o uslu bebek anneleri ah :) tatilde her akşam sırayla yemek yiyoruz sonra da 9 da odaya çıkıyoruz diye dalga geçiyorlardı, milletin bebeği arabasında mışıl mışıl uyur, benimki çipil çipil bakar, millet eline bir oyuncak verir, oturur keyifle yemeğini yer, biz sırayla ve aceleyle... oto koltuğunda oturmaz, pusetinde durmaz, kucakta sıkılır, sürekli yürümek ister, ağlar... buna rağmen biz her hafta sonu gezmedeyiz, eşim ben sıkılıyorum diye çıkmak istiyor, ben birlikte vakit geçirelim diye, alıştık bu duruma...

tabii yaşadık canım, hatta ben de sen gibi şeyler yaşadım ama sizin dezavantajınız evlilikte uzun süre 2 kişi oolmaya alışmış ve çocuk düşünmezken çocuk sahibi olmuşsunuz, işiniz daha zor. kiloyu kafana takma, ben de sen gibiydim, şu an çocuk doğurduğuma kimse inanmıyor ve sezaryenle doğurdum çok şükür hamilelik öncesine döndüm. kızım şu an 21 aylık ve ben 19 ay evdeydim, aylıksız izne ayrılmıştım, şu an annem bakıyo kızıma. yeni yeni toparlanıyorum. hamikeylen makyaj yapmadığım için tüm mak. malz. lerim kötülenmiş diye atmıştım, daha yeni bişeyler almaya başladım, yeni kıyafetler aldım, saçımı başımı 3-4 aydır düzene koydum. zamanla geçiyor düzeliyor herşey. ama çocuk demek, kendi hayatını evli, liğini ikinci planda tutmak demekmiş uzuuuun süre bunu anladım . geçer geçer takma kafana, sütün kesilmesin benm gibi sonra...

canım kızın büyüdükçe düzelir, rahatlarsın. ama senin kendini iyi hissetmen için fazla kilolarını vermen gerekiyor. bence şuan en büyük sorunun bu. ve evden dışarı çıkmadıkça biraz zor bir durum gündüzleri kızını da alıp yürüyüş yapabilirsin, eşinin dediği gibi yüzmeye başlayabilirsin. evden çıkmak istemiyorsan ve durumun uygunsa koşu bandı yada bisiklet alabilirsin.

Hepimiz yaşadık aynı şeyleri. Bir de benim ücretsiz izne ayrılma lüksüm yoktu ve bebeğime anneanne babaanne bakıyor. İkisi de farklı şehirlerde ve gelip bizde yaşıyorlar. Minnettarım kendilerine ama işte anne baba ya da kayınvalide kayınpeder ile aynı evde 2 yıldır yaşıyoruz. Düşünsenize gündüzü geçtim gece banyoya kalkmak bile sorun. Biz de benzer sorunlar yaşadık. ama hep öyle kalmıyor. Geçiyor. Bebeğinizin diş sıkıntısı filan geçince daha bir rayına oturuyor herşey. :)) Tadını çıkarın, eve kapanmayın, gündüz soğuk sıcak demeyin atın bebeği arabasına gezinin. Herley güzel oalcka. Anlattıklarınızdan çıakrıdğım iyi bir çift olduğunuz. Sadece arkadaşız diyorsunuz ya o bile çok kıymetli. Dostluğunuz baki kalsın, işler kolaylayınca aşk yeniden alevlenir. Biraz çaba, biraz sabır. Zaten çok da kalmamış, yakın zamanda düzelir. A

annelik dünyanın en zor, en zahmetli zahmetli işidir. hayatta hiç kimse ve hiç bir şey için bu kadar kendinizden hayatınızdan ödün verip fedakar olamazsınız. hangi güç kim size o uykunuzun en tatlı anında uyandırıp gecenin bir yarısı bez değiştirtebilir emzirtebilir?bir başkası için bunları yapmazsınız zaten. adı sevgidir bunun emektir, fedakarlıktır. bebeğinizin size ihtiyacı var sizin bakımınıza ilginize sevginize muhtaç. bunlar görev gibi geliyordur belki de hayatım bitti artık kendim için yaşayamayacağım falan gibi düşünüyorsunuz. bebeğiniz size sıkıca sarılıp ANNEM dediğinde tüm bu sıkıntılı sürecin uçup gittiğini göreceksiniz.2. sınıfa giden ve 23 aylık iki oğluma da verdiğim uykusuz geceleri ayağımdaki 5 yıldır giydiğim aynı ayakkabılarım yılda 1 defa kuaföre gidebildiğim evden çıkamadığım gizli gizli ağladığım zor ama şimdi çok güzel yıllarım helal olsun iyiki onlar için katlanmışın onca şeye. çünkü ANNEyim ben eşittir FEDAKARLIKtır başka adı yok bunun... ...

arkadaşım bazı erkekler ANNELİK'i öyle kutsal bir kavram olarak görüyorlar ki eşleri hamile kaldıktan sonra ona dokunarak o kutsallığa zarar vereceklerini zannediyorlar.. bu biraz psikolojik bir sıkıntı.. sanırım sizin eşinizde sizi artık sevgilisi olarak değil de sadece bir ANNE olarak görmeye başlamış... eşinizle bu konuyu konuşmaya çalışın.. olmazsa bir aile terapistine gitmeye ikna edin... M missingandmygirl

ben herkesten ayrı bir yorum yapayım bende 6 buçuk yıllık evliyim ve 6 yıldır çocuk için uğraşıyoruz ama yok olmuyor bir sürü ilaçlar vücuda fazladan yüklenen hormonlar ve aldığım kilolar evet kilo almış olabilirsiniz ama ne mutlu evladınız var.. benim gibi yoktan yere kilo almış değilsiniz.. millet bilip bilmeden konuşur kalbin kırılmışmı ne yaşadın bilmezler.. banada geçen sene biri demişti daha 5 senelik evliyken böyle kilo alırsan bizim gibi 20 sene sonra ne olacak diye... inşallah atlatırsınız bu dönemleri kızınıza sağlıklı hayırlı ömürler sizede mutlu huzurlu nice seneler dilerim...

7 yıllık huzurlu bir evliliğim var, 13 yıldır da birlikteyiz. evlendiğimizden beri hiç çocuk sahibi olmak istemedik ikimiz de... ama geçen sene kazara hamile kaldım, kendimizi hiç hazır hissetmiyorken anne baba oluverdik.. kızım şu an 9 aylık, tabi ki onu doğurduğuma pişman değilim, o benim herşeyim ama kızımdan sonra evliliğimiz çok ama çok değişti... birbirimize neredeyse hiç vakit ayırmıyoruz, oturup uzun uzun sohbet etmiyoruz hafta sonları gezmeye, tatile gidiyoruz ama yine gündem hep kızımız. zaten çok hareketli ve aktif bir bebek, 15 gündür yürümeye de başladı, sürekli peşinde koşturuyoruz, o uyuduğunda da biz de pert olup uyuyoruz. benim yaşadığım şehirde hiçbir yakınım yok, kızımı bırakıp eşimle başbaşa kalma şansım da yok haliyle. çok zor bir hamilelik süreci geçirdim ve inanılmaz kilo aldım, bir kısmını verdim ama hala çok şişmanım, bu beni çok etkiliyor... doğumdan sonra işimden de ayrılmak zorunda kaldım, evde olmaya alışık değilim, çok sıkılıyorum, duvarlar üstüme üstüme geliyor, ama kızımı kreşe verebileceğim yaşa gelene kadar da çalışamam, bakıcı olayı bana biraz ters. hem kilolarım hem de sürekli evde olmam ve bakımsızlığım nedeniyle eşimin de beni artık beğenmediğini düşünüyorum, fiziksel olarak hiç yakınlaşmıyoruz zaten... bana kilo ver demeyin, elimden geleni yapıyorum, 16 kilo verebildim ama hala vermem gereken yaklaşık 20 kilo var, bunun için de uzun zamana ihtiyacım var, ağır diyetler yapamıyorum çünkü emziriyorum... benim durumumu yaşayan var mı? nasıl aştınız? bu hep böyle mi sürecek... A

kadınlar çoğu zaman bu süreçte kendilerine zaman ayıramamaktan ve bu konuda eşinin yardımcı olmadığından yakınırken sizde durum tam tersi. Eşiniz size kendinizi iyi hissedeceğiniz alanlar oluşturmanız için ben bakarım çocuğa sen yüzmeye gidebilirsin diyor. Bence bu çok hoş bi durum hem siz dinlenirsiniz hemde baba kız vakit geçirirler.

kızımla ilgili bi sıkıntımız yok, bu arada eşim de kızımla inanılmaz ilgili, emzirmek dışında her şeyini yapar, akşam gelince yatana kadar bana vermez kendisi ilgilenir, ama biribirimizle nerdeyse kopuk durumdayız, sanki karı koca değiliz, aynı evde yaşayan iki yakın arkadaşız... A

evliliğinizde ki sorun sadece kilo almanız, çocuk doğumuyla beraber gelen değişeme belli bir süre ayak uyduramama diye düşünmüştüm ama bu mesajı okuyunca durumun çok daha ciddi olduğu görülüyor. ilişkideki kopukluklar cinsellikte açıkça ortaya çıktığı için sizin durumunuzun da aslında ne kadar derin boyutta olduğu eşinizin size hiç yaklaşmamasından belli oluyor. bu durumu burdan çözmemiz, burdaki arkadaşların yardım etmesi çok zor. bir aile terapistine gidin, önce siz gidin sonra eşinizide seanslara gelmesi için ikna edersiniz. durumun bu şekilde gitmesine izin vermeyin. yoksa kopma kalıcı hale gelirse onarmanız çok zor olur...

şekerim hangimiz bu yoldan geçmedik ki doğum sonrası bu durum çook ama çook normal kızın yaşına girsin yavaş yavaş yoluna girer emin ol S

Allah en kısa zamanda size de nasip etsin, annelik çok güzel bir duygu, Rabbim kimsenin kucağını boş bırakmasın... Evet bebek sahibi olabilmem çok mutluluk verici bir şey, herkese nasip olmuyor ama ben de bebeğimi huzurlu, mutlu bir aile ortamında büyütmek isterdim, hele de boşanmış aile çocuğu olmasını hiç istemem, ama evliliğimde gidişat çok kötü geçen gün bir yazı gördüm, bir babanın evladına yapabileceği en büyük iyilik annesini sevmektir diye, eşim o iyiliği yapamayacak sanırım kızımıza... eşim bu konuda konuşmaktan çok rahatsız oluyor, genelde söylediği çok yorgunum, zeynep uyanırsa diye konsantre olamıyorum, evde zeynep varken olmaz v. s. zeynep artık hep bizimle olacak diyorum, hiç mi beraber olmayacağız diyorum, saçma sapan cevaplar veriyor, emmeyi bırakınca arada halasına verirmişiz sinemaya gidicez dermişiz, o zaman beraber olurmuşuz... saçmaladığının farkında mısın diyorum, sen deha mantıklı bir çözüm bul diyor... ben hamile kalana kadar hiç böyle bir sorunumuz olmadı, ne olduysa ben hamile kalınca oldu...

anladım bende öyleydim ama çocukla ilgilenmek çok vakit alıyor hele ki hareketli bir çocuksa akşama kadar sizi yoruyor sonra akşam zaten uykunuz geliyor benim kızlarda gece sık uyandığı için eşimle beraber olmak istemiyorduk çünkü gece uyanırsa aniden herşey yarım kalıyor emdiği için koştur koştur banyo yap çocuk bağıra bağıra ağlar öyle olmasa bile çocuk uyanacak sıkıntısıyla herşey işkenceye dönüşüyordu zaten uykusuzluk ayrı bir dert neyse emzirmeyi kesince istediğin gibi kilo da verebiliyorsun çocuk sakinleşiyor uykunu alınca gece uyuyup kalmıyorsun eşinle en azından oturup kahve içecek çay içecek vaktin oluyor bende sizin gibi yalnızım çocukları bırakacak bir yerim yok gündüz ayrı peşlerinden koşuyordum gece ayrı yani birazcık sabredin ben 2 sene hiç uyumadım bu nedenle çok iyi bilirim acısını o zamanların ama şimdi ikiside okullu oldu şimdide yalnızlıktan sıkılıyorum iş başvuruları yapıyorum...

ne güzel bir başlangıç yapmışsın, ben yapamadım, yapamıyorum... bugün çıkacaktım güya, alışveriş yapacaktım ama hava yağmurlu şimdi de, bi de kızım arabada arka koltukta tek başına kalınca kıyameti koparıyor, yürüme mesafesindeki yerlere gitmek zorundayım, onda da kucakta, pusetinde de durmuyor çünkü... aslında hepsi boş, eşimin bana yaklaşımı nedeniyle özgüvenim bitmiş durumda, 30 kilo da versem her gün bakıma da girsem düzelmez... bennebileyim

baştan da söyledim, annelikle ilgili bir sıkıntım yok, hiçbirini yüksünmüyorum, ama eşimle kopma noktasına geldik... eğer böyle giderse, birbirimizden iyice soğursak, ben dünyanın en fedakar, en mükemmel annesi bile olsam kızım mutlu-huzurlu bir yuvada büyüyemeyecek... bir çocuk için anne babasının evindeki huzurun her şeyden önemli olduğunu yaşayarak öğrenmiş biriyim, kaygılarım da bu yüzden, umarım kendimi anlatabilmişimdir. A annesinintahinpekmezi sevdan bir ateş oldu

Belki eşin senin kafanı dinleyebilmen için yapıyordur yani senin yorgun olduğun için çıkmak istemeyeceğini düşünüyordur. açık açık konuşsan, yorgun olduğunu ama birlikte zaman geçirmek istediğini söylesen. Arkadaşım benzer şeyleri biz de yaşadık, diğer arkadaşların dediği gibi geçiyor ama ne kadar çabuk geçeceği biraz da senin elinde, bak kendinde demişsin, kıyafet alayım, saçımı düzelteyim diye. bunları biran önce yap, havalar güzel gidiyor, koy bebeğini arabasına hergün dışarı çık, hızlı tempo yürü bebek arabasıyla, kızını parka götür, oynasın kumlarda, beraber hava alın. hem sen yürüyüş yapmış olursun, hem kızının beslenmesine, uykusuna iyi gelir hergün dışarı çıkmak, enerjisini atar. ''çok emiyor '' diyorsun, emdiği için de yemiyor, ben 9. aydan sonra gece emzirmelerini 1 e düşürmüştüm, sadece sabaha karşı 1 kere emziriyordum, ilk birkaç gece zor oluyor ama sonra alışınca hem düzenli uyumaya hem de yemeğini güzel yemeğe başlıyor, tabi bu da sana + 1 olarak yansıyor. evde pijama giyme, yine rahat kıyafetler olsun ama pijama değil, bütün gün saçını taramıyor musun, sorun değil, ama akşam eşin gelmeden önce saçını tarayıp, bir rimel, bir allık, bir ruj sürmen 5 dk alır sadece. anlıyorum içinden gelmiyor, yoruluyorsun ama kendini zorla, eşin için, evliliğinin mutluluğu ve devamı için 5 dk nedir ki? çevrende hiç mi güvenebileceğin biri yok? kızını haftada yada 10 günde bir 2 saatliğine bırakıp akşam yemeğine vs gidin. kilolarını takıntı haline getirme ama boşverme de, kilolu ama bakımlı ve çok hoş kadınlarda var, kaldı ki senin bu durumun kalıcı değil, yeni doğum yapmışsın. Evet annelik çok özveri istiyor ama anne olmadan önce biz birer kadındık ve eştik, hala öyleyiz, dengeleyemezsek malesef eşler bir yere kadar anlayış gösterir. Her erkek aynı değil tabi, illa aldatacak diye de birşey yok ama bizim buralarda bir laf vardır ''adamın yüzü döneceğine, salı dönsün''derler yani senden yüz çevireceğine, ölsün daha iyi anlamında, çünkü bir kere yüz çevirdimi döndürmek, o ilgiyi tekrar yakalamak zor. şuan zor bir dönemden geçiyorsunuz, evliliğinizin sınavı bu. benim gördüğüm kadarıyla eşin elinden geleni yapıyor, çocuğuna vakit ayırıyor, senin kafa dinleyebilmen için çocuğu alıp çıkıyor,''yüzmeye git, arkadaşlarınla çık, çocuğa ben bakarım''diyor, evine yardımcın da geliyor, biraz gayret canım, bi silkelen toparlan bakalım, yarın çık dışarı yeni 1-2 kıyafet al, saçına rahat kullanabileceğin bir kesim yaptır, eşin gelince hafif makyajlı, güler yüzlü ve hoş karşıla, yemekten sonrada hep beraber bi yürüyüş teklif et, gerisi de gelir zaten. çok öpüyorum, kolay gelsin şimdiden M

Yok canım, daha neler... Fark etmezse gözüne sok Devam et, canını sıkma; kendini daha iyi hissedeceksin zaten merak etme... Bebişini doktora götürüyorsundur zaten, o endişenlenmiyorsa sende biraz rahatlamaya çalış. Bizim ailede de bebiş var, benim değil tabi:) o da çok zayıf ama aç kala kala yemeyi öğrendi. Doktor vitaminde verdi, şimdi daha iyi... Kayınvalideler öyledir, sen de şakaya vur; sen görürsün de ne kadar tombik bir kız olacak... Dışarıya çıkmayı ihmal etmemeni öneririm. Evde kalınca insan daha depresif oluyor, bir de tembelliğe iyice alışırsan çalışma hayatına tekrar başlayınca çok zorlanırsın. Kızlardan biri yazmıştı, yürüme bandı vs. alabilirsin. Hemde süper olur, biraz kiloyu verdiğinde kendini daha iyi hissedeceksin. Bakıcı olayına bu kadar sert bakmasan aslında, herşey daha farklı olabilir. Daha çabuk işe başlarsın, tabi şartlarını bilemiyorum. Ben mesela bebeğim olsa işi bıraksam sonra bakıcı tutsam aldığımı bakıcıya veririm. . push ;

Buarada benimle hemen hemen aynı zamanlarda doğum yapan 4 kişi daha var ve hepsi 1 yıl sonra eski kilolarına geri döndüler. Hatta ben bir tanesi çok kilo almıştı ama şimdi doğumdan önceki haline döndü. Dert etmeyin gider o kilolar. . push ; bennebileyim

arkadaşım internette biraz araştırdım... buna MERYEM ANA SENDROMU deniliyormuş... istersen sende biraz incele.. eşine bahset olmazsa.. belki bişeyler değişir... bennebileyim

gerçekten okuyunca şaşırdım 10dakikanızda mı yok insan işten gelince eşine nasılsın günün nasıl geçti die soracak zamandamı bulamaz. benimde hiç uyku sevmeyen bi bebğim var inan o uyuduğunda koşarak işlerimi hallediorum yemek ütü misafir hazırlığı vs. üstüne bakımımdanda taviz vermedim. hatta bebek görmeye gelen bi yakınımız arkamdan günlerce lafımı etmiş elleri ayakları ojeli evde bizi topuklularla karşıladı die:)bence kendini çok bırakmışsın silkelennn lütfen. bence kilolarına eşinden çok kendin takılmışsın. alınma ama o kadar kiloda alınırmı yaa... keşke biraz dikkatli gitseydin. şu anda verebilirsin 9aylık bebek anne sütüyle doymuyorki bi sürü ek gıda alıyor hem diyet yap ama bol sıvı tüketebilirsin. ben doğumdan 2ay sonra eski kiliomdaydım biraz dikkat lütfen. ayrıca çok şanslısınız gece bile sizle uyanna bi eşiniz varmış

dün akşam anladım ki eşimin bana karşı en ufak bir ilgisi kalmamış... kızımızı uyuttum, üstümü başımı düzelttim, uaznmış tv izliyordu yanına uzandım sarıldım, yanağımdan öpüp kafamın üzerinden tv izlemeye devam etti... hiçbişey söylemeden gidip yattım, ne oldu nereye gidiyorsun diye bile sormadı... bu kadarmış demek ki...

Ben de herkes gibi bebegin dogmasıyla geçici bir süreç diye düşündüm. Ama bu söylediğin çok ciddi bir şey.. Eşinin sana anlatmadıgı başka sorunları olmasın?

Canım aldatma açısından söylemedim. Kafasına taktıgı bir şey vardır belki. Çocugunuzun yemek ve uyku problemi var diyorsun, mesela seni rahatlatmaya çalışıyor bu konuda ama belki de, kendisi de çok kafaya takıyordur... Maddi sıkıntılar olabilir vs vs... Ayrıca sanki bebegin varlıgı kabullenememiş gibi. Hani arada annenlere bırakır, o zaman yaparız demiş ya, acaba kabullenemedi mi? Yani hem bebeginizi, hem senin anne, hem de kendisinin baba olmasını kabullenememiş sanki...

aslında konuyu dün o açınca yüzleştim gerçekle... seni çok özledim dedi... yüzüme bile bakmıyorsun, günlerdir yorgunluğumun nedenini sormuyorsun falan dedi... o bana çok üzülüyor, çok bunaldın, yoruldun diyor, akşamları bana bırakıp arkadaşlarına git, kafanı dağıt istersen diyor, geceleri benimle uyanıyor... ama hep şevkat dolu yaklaşımları, yalandan da olsa bir iltifat duymuyorum, seni seviyorum diyor kuru kuruya.. mesela yakın geçmişte doğum günüm vardı, bi pasta almış gelmiş, küçük de olsa bir hediye alabilir, bir jest yapabilirdi... eskiden yapardı çünkü... çok şey beklemiyorum, belki bir çiçek, ya da hafta sonu dışarı çıkarken giyindiğimde güzel olmuşsun demesi, beni sevdiğini, istediğini belli edecek en ufak bişey yok. yani seviyor da kankam sanki... S

İşten gelir gelmez yatana kadar kızımızla ilgilenmek eşimin kendi tercihi, bütün gün özlediğini akşam ayrı kalmak istemediğini söylüyor, markete bile birlikte gidiyorlar... benim bu yönde talebim olmadı kendisi vermiyor bana, hatta biz kızımla oynayınca, akşama kadar sen oynuyorsun, akşam benim olsun diyor :) kızım 9 aylık ve neredeyse hiçbir şey yemiyor, bütün gün emiyor, gece de öyle... ben de bebekken öyleymişim bana çekmiş sanırım, sürekli ter içindeyim, süt kokuyorum... tüm boş zamanlarımı da belki yer umuduyla kızıma bişeyler hazırlamakla geçiriyorum... işe başlasam böyle olmazdı ama o da mümkün değil şimdilik... satenlere dantellere gelince öyle şeyler giysem şu halimle eşim sadece güler heralde, ayrıca benim bedenime göre o tarz şeyler satılıyor mudur onu bile bilmiyorum sanırım saçıma başıma bir çeki düzen vermem, en azından evde giyecek daha düzgün giysiler almam lazım... kış geliyor, kabanlarıma bile sığamayacağım

senin yaşadıklarını doğum yapan pek çok kadın yaşıyor canım o nedenle panik olman çok normal. ben de işe başlayana kadar evde tüm gün pijamalarla geziyordum. zaten bebeğim de gazlıydı, sürekli ağlıyordu. gecem, gündüzüm birbirine karışmıştı. doğum sonrası kiloları, bebeğine yetememek, aynada kendinle barışık olmamak ve sürekli üzerinde süt lekeleri olan pijamalarla gezmek beni derin bir depresyona sokmuştu. agresifliğim had safhadaydı. inanır mısın doktor kontrolleri için dışarıya çıkmak bile kendimi iyi hissettiriyordu. hatta bir ara annemin ısrarlarıyla kaşlarımı aldırdığımı hatırlıyorum:) biraz daha bıraksaymışım kaşımın ortası bile tamamlanacak, tek kaş olacakmışım. işe başlayınca yavaş yavaş kendime geldiğimi hissettim. en azından işteyken üretken olmak, farklı bir ortama girmek kendimi iyi hissettirdi. henüz ben de kilolarımın tamamını verebilmiş değilim, 6-7 kilo fazlam var. emzirme sürecinde malesef rejim yapamıyorsun, sütün azalıyor. o nedenle şimdilik anneliği öncelikli tutuyorum ve kilodan ziyade kızımla aramdaki bu bağın olabildiğince sürmesine gayret ediyorum. kızım uyuduktan sonra biz de savaştan çıkmış gibi yorgun oluyoruz ancak bunun geçici bir dönem olduğunu biliyorum. haftasonları mümkün olduğunca kızımız öncelikli planlar yapmaya çalışıyoruz. bence konuşmadan huzur içinde susabilmek bile şükredilecek birşey. lütfen kendini strese sokma. yardımcının geldiği günler kızını alıp biraz dışarıya çıkıp hava al, kızın uyuduğunda bir iki sayfa kitap okumak veya eşinle birlikte birşeyler izlemek bile sana iyi gelecektir. kısa sürede inşalalh 1 yaşına gelince çocuklarımız daha da düzenimizi oturtacağız. kendini üzme, sen annesin ve güçlüsün:) . push ; A annesinintahinpekmezi sevdan bir ateş oldu

Aile terapistine gitmeyi ben de istiyorum ama eşime göre terapistlik bir sorunumuz yok, yalnız olsak o da benimle birlikte olmak istiyormuş ama evde kızımız varken sürekli uyanacak, ağlayacak kaygısıyla rahat edemezmiş, büyüdüğünde her şey yoluna girermiş... Ona göre kilo verme konusunda da çok aceleciyim, daha 1 yıl bile olmadı ne acelen var diyip duruyor...

Bu kadar uzun ve iyi bır ılıskıde kılo sorun degıldır, eşin de söylemıs zaten bence baska neden varsa da aıle terapıstı uygun olacaktır.. O çok suslu ve 2 ayda formuna kavusan arkadas da sadece sanstan vermıstır.. Kımsenın bunyesı aynı degıl, artı yatmak zorunda kalmıssın tabı kı alırsın.. Her anne dedıgın gıbı farklı ve sırf kılodan dolayı da degıldır bu durum.. uyuyan uslu bebegı olanlar hıc laf bıle etmemelı cunkı uyumayan hareketlı bebekle ugrasmak herkesın harcı degıl, ikincı bebeklerınde buyuk konustuklarını fark edebılırler bebekler cok farklı her hamılelık de öyle.. Bence sorun esının adaptasyonu gıbı duruyor..

evet çocuk öyle bocalatıyor ki insanı haklısın dikkat et sağlığından olma ne kadar annelik vasfı üzerine yapışsa da kadın olduğunu en önemlisi bir birey olduğunu unutma... zor günler ama hepsi geçecek... birbirinizden çok kendine önce vakit ayırmaya başla ne olursa olsun ev işi yemek falan hepsini bırak çocuğunun uyuduğu bir saatte ufakta olsa yapmayı sevdiğin bir şeyi yap önce kendini mutlu et sonra herkesi mutlu edebilirsin... eşinle mutlaka eskisi gibi olacağınız günler gelecek 10 dakikada olsa bir kahve içebilir konuşabilirsiniz bu çok zor değil her gün olmasa da haftada 1-2 kez bunu yapabilirsiniz bilmiyorum ben iki çocuk annesiydim ve çocuklarım arasında 2 yaş vardı buna rağmen ufakta olsa eşimle ilgileniyordum bence size çok ağır gelmiş birşeyler ve kendinizi salmışsınız