Açıkçası demansı işaret eden başkaca bir durumu da yok hiç aklımıza bile gelmemişti ama bir araştırayım teşekkür ederim.

Bütün gün beynini meşgul edecek bir şey olsa aslında. İlaç da almalı tabii.

Biraz huy değişimi olmuş sanki, alzheimer/demans başlangıcı olabilir mi? Benim rahmetli babam da bir dönem böyle huy değişimleri yaşadı, ve annemi bayağı üzdü , gittikçe yavaş yavaş yetilerini kaybetti ve sonunda demanstan kaybettik (toplamda bu süreç 8-9 sene sürdü).

ilacını düzenli almasını saglamaniz ve kendi yaşıtı sevdiği bir arkadaşı ile düzenli görüşmesini saglamaniz olabilir. Ilacini da kendiniz veriyorsanız farklı bir isim de ilaç isteyip doktorundan eskisini taniyablr diye alıp uyku/ vitamin v. b isimlerle ona doktorun yeni reçete ettgni söylemeniz.

Pek arkadaşı yok ama çok kardeşi var onlar da hiç yalnız bırakmazlar hep arayıp sorarlar. İlacını kendi alıyor. Antidepresan kullanımıyla ilgili bir sıkıntısı, isteksizliği yok bildiğim kadarıyla. Hatta bir kere kendisi istemiş. Bulundukları ilçede de düzgün psikiyatrist yok. Şehirde götürdükleri de sadece mide kanseri olduğunu öğrenip hiç dinlemeden ilaç yazmış.

Herkese merhaba, bugün sizin de fikirlerinizi duymak istediğim için bu konuyu açıyorum. Dedem 74 yaşında. Geçen yıl haziran ayında 3. evre mide kanseri olduğunu öğrendik. Yemek borusuna da sıçramıştı. Herkes seferber oldu. Gerçekten hastalık sürecinde her anlamda dedeme çok iyi bakıldı. Kemoterapi ve ameliyatla kanseri yendi, şimdi hiçbir sorun yok çok şükür. O günlerden kalan müthiş bir huysuzluk oldu. Tabiri caizse herkesin ömrünü yiyor. Dur yere sinirleniyor. Özellikle babaanneme karşı çok kaba ve sinirli. Şu anda yazlıktayız, doğanın içinde. Ormanda yürüyüşe çıkıp yerlere dökülmüş kuru dalları topluyor. Onları sobada yakıyorlar falan. Dün gidip o dallardan toplamak istediğini söyledi. Halamlar da kendini yormamasını bugün toplamamasını söylediler. Ona kızdı. Sonra babaannem toplamasını söyledi ona da kızdı. Bir gün babaannem anneme babasının eskiden bir tarlası olduğunu anlatıyordu. O tarla sizin değildi, diyerek babaannemin yüzüne tükürdü. Bir gün sinirlenip babaannemi kovalamış akşam sokakta. Mide kanseri geçirdiği için yememesi gereken şeyler var. Onları yemesini engellediklerinde kızıyor, yemeği suratlarına fırlatıyor. Bazen inadına yiyip rahatsızlanıyor. Siz beni aç bırakıyorsunuz, diyor. Aç falan kaldığı yok oysaki. Babaannem yemesine müsaade etmelerini söylediğinde de "Sen benim ölmemi istiyorsun," diyor. Kullanmaması gerektiği halde maraş otu kullanıyor. Daha bir sürü şey... Psikiyatriye birkaç defa götürdüler. İlaç reçete edildi ama o ilaçların kendisini kabız yaptığını söyledi. Bir süreklilik sağlanmadı. Öyle olunca bir işe de yaramadı. Durum böyle. Artık bıktık. Ne zaman napacağı belli olmuyor. İnsanların da canını sıkıyor. Ne yapmak gerekir, nasıl davranmalıyız? Sizlerin de fikirlerinizi almak istedim. Şimdiden teşekkür ederim. Calcifer Ay Çiçekleri Arasında Gonca

Çok teşekkür ederim

Hem yaşlı hem hasta bir adamdan söz ediyorsunuz. Onun için çok zor bir durum belli ki acısını bu şekilde çıkarıyor. O sizi değil sizin onu idare etmeniz lazım

bizim de aynı şekildeydi, ilk senelerde demansı gösteren net bir şey yoktu, ama şimdi geriye dönüp baktığımda bazı ipuçlarını görüyorum. Bizde süreç çok yavaş ilerlediği için, o ipuçlarını yaşlanma emareleri sanıp başka bir şeye yormadık. Kendi yaşadığım tecrübemden dolayı sizinle paylaşmak istedim.

Uğraşacak bir meşgalesi var aslında. Evin önünde küçük bir bahçe var, onunla uğraşıyor. Seviyor o işleri. Miss Bride Supervisor Anneler

Annemde de benzer şeyler yaşadık, tatlı yememesi gerekiyordu mesela. Babam eve tatlı aldığında ben yiyemiyorum diye alıyorsun diyordu. En büyük ilacımız da uğraşacak bir meşgale bulması oldu.