yazdıklarınıza mı diyeyim düşünüz şeklinize mi, saygı göstermeliyim, gösteriyorum fakat çoğuna katılmıyorum, hiç doğru bulmuyorum daha fazla yorum yapmamayı tercih ederim hakkınızda hayırlısı

Canım benim, ben de aslında seninle aynı yerlere vurgu vurarak yazdım, sen vakit ayırıp biraz daha detaylı yazmışsınçAma bazıları başka şekliyle almış olayı. Ben de bir boşanmış ailenin çocuğu olarak büyüdüğüm için yazdıkalrın yüreğimin telini sızlatıı. Katılıyorum.

Şimdiki çocuklar daha Olgun oluyor boşanma konularında. Muhtemelen 80lerdeki çocuklara göre etraflarında daha fazla boşanma örneği olduğu için. Zaten uzun yıllardır birlikte olmanıza alışıkmış çok tramvatik bir durum yaşanacağını sanmıyorum. Ben olsam yakında buraya geldiğinde hiç sıkılmayacaksın/ arkadaşsız kalmayacaksın peşinde dolanıp hep seninle oynamak isteyecek bir kardeşin olacak tarzı bir cümle kurardım. Ilk doğduklarında çok ufak okuyorlar ama seneye bu zamanlar peşinde emeklemeye başlar vs. Haberi ilk başkası verse dahi sizinle de bu konuda iletişim kurmasının sağlıklı olacağını düşünüyorum. Biraz daha derin bir bağ kurmanıza yardımcı olur belki. Hamilelik sürecinde yaptığı ufak tefek iyi şeyleri ' ne kadar çabuk topladın oyuncaklarını umarım kardeşinde sana çeker düzenli olur' tarzı kardeşine güzel bir örnek olacağı yönünde iltifatlarla takdir ederseniz abiliği benimseyebilir ama mesela iyi bir karne getirmek filan gibi zaten takdir edilmeyi beklediği yerlere kardeşi sıkıştırmayın.

sizin bakış açınızla benımkı bır olmayabılır, bız kendı ozelımızde de bazı noktalarda bırbırıne mudahale etmeyen bır cıftız. yanı esımın hayatındakı hersey degıl bazı seyler benı baglıyor, bana karsı aıleme ve cevreme karsı yaklasımı, evıne karsı sorumlulukları, ıkımızı ılgılendıren konulardakı fıkır ve duyguları, ortak zevklerımız benım ıcın baglayıcı olanlar. kendı aılesı ıle ve cocugu ıle ve eskı esle olan dıyalogları kendısını baglar. fıkrımı soyler gerısıne karısmam. ben evdekı ıletısımın yemek yer mısın vs. den oteye gecmedıgını yazdım, dısardakı hayatımızdan bahsetmedım iletişim kısmında dıkkatını cekerım!!! ayrıca ben onun babalıgını hıc bır zaman sorgulamadım bana gore ıyı bır baba, herseyı cocukla konusmak ıstememesı eskı esle ıkısının ortak kararı. ben dedıgım gıbı kendı cocugumuz olursa esımın bazı tavır ve fıkırlerıne mudahale ederım kendı dogrularım dogrultusunda ama sadece ablalık yaptıgım bırı ıcın bazı seylere karısmam, esımde buna musade etmez, bızım ılıskımız boyle. karısırsam bu anneyıde yok saymak olur bır bakıma... o benım kendı cocugum olsa farklı yetıstırırdım zaten, ona sorumluluklar yuklerdım, evde olup bıten herseyı onun anlayacagı dılde ona aktarırdım, yemek secıyo mesela abur cuburu yasaklar yemek yemesını saglardım, aglayarak her dedıgını yaptırıyor hayır der durması gerektıgı yerde durmasını saglardım ve her ıstegıne cevap vermezdım cunku ılerde buna alısınca tek basına bırsey yapamaz hale gelecek.. vs gıbı bırcok sey var ama cocuk benım degıl anne babasının da kendı dogruları var, ben yanlıs gorduklerımı esıme soyledım defalarca duzeltmıyorsa benım sorunum degıl. ben elımden geldıgı kadar ılgılenırım, rahat etmesını saglarım, karsılıgında da sadece bır tesekkur ve saygı beklerım... konu nerden nereye geldı... ben cozum ıstedım, sızler elestırıye gectınız? annesı-babası ya da ben suclu aramıyoruz burada. ne yapılabılır onu sorguluyoruz... elestırı yapmak ıcın once kendınızı bızlerın yerıne koyun, empatı yapın oncelıkle... yınede yorumunuz ıcın tesekkurler.

Alsınlar çocuklarını bir pedagogun kapısını calsinlar. Çocuğun da ebeveynlerinin de yardıma ihtiyacı var. Siz de katilirsiniz aile terapisine. Uzman yardımı alın, boş yere millete niye dert anlatıp derdinize dert ekliyorsunuz? E

hülya avşar taktiği uygulayın.''zehraaaaa sana çok güzel bir haberim var. baban evlenmiiiişşşşş!!'' G

Tam da senin anladığın dille cevap verdim. Bak sen de anladın. Çevresel kültürlere hakim olmak için oto sosyal bilginin gelişmiş olması yeterli. Ama hay yarabbi gibi o tarz insanların kullandığı cümlelerde ve benim yazdığım yorumu tepe taklak yorumlayıp çocuk azarlar nitelikte cür'et gösterene ve hala devam edene tespitim doğruluğunu koruyor. Benim yorumum beni bağlar. Benim yorumum beni ilgilendirir. Lütfen uzatma gerilmeyelim. . push ; E

daha ne denebilir ki... her cümlesine katılıyorum.. Ayrıca yorumlarınızı çok beğeniyorum.

kesin değil kız gibi dedi mesaj atsana kızım bura yazana kadar

yok evlenemden aynı evde yasadık bız. yanlıs anlaşılma var orada.. onlar bız tanıstıgımızda bosanmıstı zaten..

Yazdiklarin anne olmadan evvel yazdigin icin ici bos canim, yok mesafe koyacakmis koyduracakmis falab hihi anladik biz tamam senj E

Söyledikleriniz çok mantıksız bir kere çocuk 15 yaşında anne- baba ayrı evde yaşıyorlar, babanın kaldığı evde bir kadın var ama çocuğun boşanmadan, sizinle evlendiğinden haberi yok olur mu hiç öyle şey. O çocuğun ahlakı açısından bunun söylenmesi açıklanması gerekmez mi o zaman bu çocuk haa boşanmadan da ayrı bir kadınla ayrı bir evde yaşanıyor demek ki deyip kendince bunu normalleştirmez mi annesi evde babası başka kadınla. Boşanma olmadan önce anlatılması grekirdi anlaşamıyoruz annele ayrılıyoruz ben şu kişiyle evleniyorum ama senin baban olarak hep kalıcam seni seveceğim şeklinde bu hiç uygun değil kaldı ki bir de evli bile olduğunu bilmediği kadından çocuk yapacağını söylemesi bu kişi erkekse eğer ileride ne yapar biliyor musunuz evlenir sonra ayrılmadan başka kadınla yaşamaya başlar ve bunu normal kabul eder acaba gerçekleri ne zaman söyleyeceksiniz biliyor olabilir ama açıklama borcunuz yok mu önce bunu düşünün. Ayrıca öz kardeş bile kıskanılırken üvey kardeş elbet kıskanılır bence siz hamile kalın da önce sonra bunu düşünün şimdiden düşünmeyin ama önce bir çocuğa anlatın herşeyi yani..

Hamile değilseniz şimdi bunu söylemenin bir anlamı yok.. Sanki kabul edilmesi zor bir durum imajını çocuğa aşılamış olursunuz. Beraber karar vereceğiniz bir konu olmadığına göre, çocuğun fikri kararınızı değiştirmeyeceğinden şuan gerek yok. Hamilelik olduğunda ise, babasıyla birlikte karşısına geçip durumu güzelce izah edersiniz.. Ve ilgiyi çok az da olsa artırmalısınız bu sürede. Kendini yabancı hissetmesi travmaya neden olabilir. Birde babası evladının ne hissettiğini bilmiyor mu? Annesiyle olan durumunu sohbet imajı vererek konuşsun. İçindekileri döksün yavrucak. 1Sen

Eşiniz konuşmalı bence siz belki ona daha çok sarılarak aranızda bir bağ kurabilirsiniz. Anne-babanın durumunu muhtemelen kabullenmiştir uzun zamandır ayrılarmış çünkü ama kardeş fikri onu korkutabilir çocuk olunca evdeki yeri nasıl değişecek babasının tavrı ne olacak bunları ona eşinizin anlatması gerekiyor ve tabi ona hayatında onu sevecek bir Kardeşinin olacağına inandırması da gerekiyor Zor bir durum çocuk için çok üzüldüm yavrum içine kapanıksa muhtemelen içine atacak sıkıntısını da İnşallah onu üzmeden herşey rayına oturur Sizde bebeğinizi kucağınıza alırsınız G

Birde birşeyi merak ettim ; boşanma gerçekleşmeden aynı evde yaşamışsınız değil mi? Geri dönüşleri hiç mi yoktu?

hangi mesajları alıntılayacağımı bilemediğim için alıntı yapamadım, konu sahibinin yazdıklarının doğru olduğunu varsayarak yazıyorum öncelikle böyle çocuklara çok üzülüyorum, şu anda da çok üzgünüm... konu sahibi çocuğun halasının, babaannesinin yanında vs de sessiz, içine kapanık olması sizin evde de öyle olmasına bir bahane değil bu çocuk genel anlamda böyle ise bunun bir sebebi vardır ki sebep de çok açık anne baba son derece sorumsuz davranmış ne demek bir çocuğa "ayrıldık, boşandık" dememek, ne demek "evlendik" dememek ne demek "çocuk kendi anladı, kabullendi" demek o çocuk kim bilir içinde, o minik kalbinde neler neler yaşıyor, kim bilir içinde ne fırtınalar koptu ve kopuyor böyle bir tutuma akıl sır erdiremiyorum bence bu olayın hiçbir çözümü yok yani sizin sorununuzun bir çözümü vardır da çocuğun durumunun bir çözümü yok biraz bastırırsanız, babası veya annesi açık açık söyler kardeşin olacak diye, bugüne kadar sergilenen tutum göz önünde tutulunca çocuğun duygularına ne kadar önem verdikleri ortada zaten sizin de düşündüğünüz şey, sizin çocuğunuzu kıskanacak olması, yani kendi çocuğunuz, bu çocuk değil çocuk istemeseniz, bu çocuk içine kapanıkmış değilmiş, mutluymuş değilmiş, size göre birşey yok, aynen devam etsin şimdi uzun uzun alıntılamayayım eşinizin "baba" olarak yaptıklarını yazmışsınız ya, yetmez! çocuğu anlayıp, onu manevi anlamda sarıp sarmalamadıktan sonra yetmez! anneyi tanımıyoruz, umarım yazdıklarınız doğru değildir, yani annenin de çocuğa bunları anlatmamış olması, onunla konuşmamış olması vs size gelince, ben ona annelik yapmıyorum, ben ona ablalık yapıyorum son derece yavan bir bahane kimse size annesi olun demiyor zaten insan arkadaşının dahi yüzü azıcık düşse, morali bozulsa yardımcı olmak için elinden geleni yapar neymiş çocuk içine kapanıkmış, odasından çıkmazmış, o yüzden birşey yer misin vs. imiş yakınlığınız bu normal mi size göre? aynı durumda kendi çocuğunuz olsa da böyle mi yaklaşacaksınız olaya? orası sizin eviniz, o çocuk da eşinizin çocuğu, ne olur azıcık daha yakınlık kurmaya çalışsanız? ölür müsünüz? ben size neler olacağını söyleyeyim bu çocuğun içindeki yarayı hiçbir zaman %100 kapatamayacaksınız büyük ihtimalle, ileride birgün, yaşlanıp da aklınız başınıza geldiğinde büyük pişmanlık, vicdan azabı yaşayacaksınız ama iş işten geçmiş olacak yine büyük bir ihtimalle sizleri hiç affetmeyecek, affetmiş gibi görünse de içinde affetmeyecek, siz de bunun farkında olacaksınız ŞİMDİ YAZACAKLARIM 2. EŞ OLMAYI DÜŞÜNEN ÜYELERE: arkadaşlar lütfen bu konuyu 2 kere, 3 kere, 5 kere düşünün eğer evleneceğiniz adamın bir çocuğu varsa nasıl olsa hallederim demeyin, o çocuğu kabullenip kabullenemeyeceğinizi, ona sevgi verip veremeyeceğinizi çok iyi düşünün bir erkeği sevmek kolaydır ama sizin olmayan bir çocukla yaşayıp onu tam anlamıyla sevebilmek veya en azından seviyormuş gibi davranmak zordur eğer bunu yapamayacaksanız lütfen evlenmeyin çocukların ruhları çok hassas, küçükken aldıkları yaralarla çok uzun süre yaşamak zorunda kalıyorlar daha önce bir üye, eşinin ilk eşinden olan çocuğunu nasıl yavaş yavaş kendi evinden uzaklaştırdığını yazmıştı başka birşey yazmak isterken! lütfen öyle planlar içinde olmayın önce bir evleneyim, düşünürüz demeyin...

Daha ilk cocuguna dogru duzgun babalik yapamayan bir adamin yine baba olacak olmasi uzucu

... benimle olan muhabbet ev hayatı ıle sınırlı, yemek yer mısın, şunu alır mısın, bu soyle mı boyle mı tv ızlerken falan... Senin ilk konu da yazdığın yorum bu. İlişkinizin ev hayatıyla ve bir takım basit konularla sınırlı olması Şimdi ki yorumun da bu ben evdekı ıletısımın yemek yer mısın vs. den oteye gecmedıgını yazdım, dısardakı hayatımızdan bahsetmedım iletişim kısmında dıkkatını cekerım!!! Sen bunca vakit ayrılıp yazılan şeyleri eleştiri olarak görüyorsan ne diyelim. Sana çözüm üretiyoruz. Çözüm içinde düğümleri göstermemiz gerekiyor. Kendimi senin yerine koymama gerek yok. Ben kendimi o çocuğun yerine koyuyorum. Ben de boşanmış anne baba çocuğuyum. İçine kapanık sessiz sakin çocuğun, şimdi ağlayarak her dediğini yaptırdığını söylediğin o çocuk normal bir aile ortamında yetişmiyor. Ben çocuğuma şunu yapardım böyle yetiştirirdim demek kolay. Babası yanında olmayan, onunla doğru dürüst iletişim bile kurmayan ebeveynin çocuğundan bahsediyorsun. Bence kocana, çocuğun yanlış taraflarını gösterip eleştireceğine, babalık vasıflarında eleştirsen daha iyi olurdu. Henüz anne değilsin. Ve bunca yazılanlardan, ki ben sana çok iyi niyetli yaklaştım. Diğer üyelerin çoğu da öyle. Halaa bir mükemmelliyetçilik, bir ezber kuralcılıkla ben haklıyım ben şöyleyim ben böyleyimindesin işin. Hayat kelimelerden ibaret değil. Duygular var duygu geçişleri var. Evlat öyle birşeydir ki, bazen şımarmasına izin verirsin, bazen yapmayacağım dediği şeyi yaparsın gönlü olsun diye. Bazen kurallarını yıkar kıyamazsın. Öyle kurallara bağlı saksıda çiçek yetiştirilmiyor. Neyse canım. Senin algıların kapalı. Kendi bildiğini okuyorsun. Henüz daha hamile kalmadığına göre, bunu o zaman düşünsen daha iyi olur. Yine de hakkında hayırlısı. Mutluluklar

ben uyarı yapmıyorum değil, okuduysanız yazdıklarımı... ama fikrimi söyler, kenara çekilerim, cocukla ılgılı karar mekanızması ben degılım cunku anne ve babası varken bana laf soylemek dusmez. bırde eşimle oğlu arasında genel bir iletişimsizlik yok, arkadas gıbıler aslında sadece ıkısı de sessız -ıçıne kapanık tıpler- ve babasının kopyası ben bıle cogu zaman esımle ıletısıme gecemıyorum konusmadan bakıslarla anlasıyoruz. ıkı karakterde aynı olunca onların sohbetıde bı yerde tıkanıyor. tabı mevzu gercekleri açıklama kısmı ıse bunu ılk tanıstıgımız andan berı ona anlatmaları konusunda fıkrımı beyan etmeme ragmen, onlar konusmamayı tercıh ettıler, şimdi ben çekip konuşsam tepkı görürüm, nasıl analtılır onu da bılmıyorum?

Bu ne pardon. Çocuk mu azarlıyorsun. Ne yargısı. Kadını yargılamışmıyım bi bak bakalım. Hayat önce okumaktan, okuduğunu anlamaktan ve anladığını en güzel biçimde anlatmaktan geçer. Hay yarabbii!!! Ne ce bu hay yarabbi ne anlama geliyor. Mahallenizde kapı komşunuzla çekirdek çitletirken dizi yorumlar gibi konuşmayın benimle. Kendinize gelin.

:) bu uslupla benim uslubumu yargilama hakkina sahip mi oldunuz simdi? Mahallemde cekirdek citleyenler yok hic ama belli ki siz o kulture epeyce hakimsiniz. Hay yarabbi :)) AngelicaPickles

yorumlarınız ıcın tesekkurler... prag Hayat

biri bana "yorumlarınızı beğeniyorum" yazınca, nedense çok utanıyorum teşekkür ederim

butun bunların sorumlusu konu sahıbı degıl esı zıra bu kadıncagızın hıc bır sekılde o cocugu tanıyana kadar gonul bagı veya kan bagı yoktu aralarında, bunlardan konu sahıbı sorumlu tutulamaz ozellıkle son paragraf

ıkıncı es ıcınde eger kı yeterlı olgunluga sahıp degılsenız ve esınız cocugu ve sızınle aranızda dengeyı kuramamıs ıse ve eskı esle arasındakı mesafeyı koruyamıssa bu buyuk sorunlar yaratıyor. bu da zamanla ılıskıye, ev yasantısına, cocuga karsı tutuma vs yansıyor. bız bunları zamanında yasadık ama su an bu tarz mevzular sorun olmaktan cıktı.. cocugu sevmek, sahıplenmek anlamında duruma ve sartlara gore bazen sonuclar degısebılıyor. mesela bır bayan arkadasımız ayrılmıs esınden, yenıden evlenmıs su an cocugu esıne baba dıyormus-onla ılgılı kararlar ortak alınıyormus- ama oz baba ortada yok ve ıkıncı evlılık cocuk daha bebekten yapılmıs ve cocuk hep aynı evde aynı aıle ortamında buyumus, ıkıncı esı baba bılmıs mesela... annede esıne cocuga mudahale etme yetkısını vermıs! ama bızde cocuk bızımle kalmıyor, kalmak ıstese hayır demem onunda evı sonucta gelıp gıdıyor ama velayetı annede ve annesıyle yasaması her ıkı ebeveynın ortak kararı. ve benım cocukla ılgılı mevzulara karısmamam ortak alınmıs bır karar ve bende ebeveynlerı varken olaya mudahıl olmak ıstemıyorum. yani onun kafasında bır anne-baba profılı zaten var ıken ben ona annelık yapamam, boyle bır ıstegımde yok, esımınde beklentısı yok, annesıde bunu ıstemez cunku tanıyoruz bırbırımızı her ne kadar aynı ortamda bulunmasakta.. sevmek konusunda ya da mesafe merhumunda, ben zaten oyle herkese sevgısını gosteren bır ınsan degılım, cocuklara karsıda ekstra bır ılgım yok, esımde oyle cok konusmaz-duygularını acık etmez, cocukta karakter olarak babasının aynısı, cocukla "arkadası" gıbı degıl "anne-babası" gıbı olunması taraftarı bırıyım o nedenle kendı evladım oldugunda da arada bır mesafe olur. ama tabıkı canımdan candır sevgı boyutu ıster ıstemez artar, ılgı de aynı sekılde kendı adıma ben cocugu zaten kabullendım, sevıyorum, onunda benı sevdıgını bılıyorum ınsan anlıyor yanı tavırlarından, durusundan vs.. ve baskalarından da öğreniyorum bana karsı olan duygularını... mesafeli olmak ıkımızınde seçimi ama bu onu anlamadıgım ya da sevmedıgım anlamına gelmıyor. kendımı de tanıyorum egerkı mesafeyı korumazsam, mudahale etmeye baslarım, sakın yanlıs anlasılmasın ıyı anlamda fıkrımı soylemekle kalmam yanlıs gordugum noktalarda eyleme gecerım o zamanda cocuk ıkılemde kalır. benı mı dınlesın kendı ebeveynlerını mı? o nedenle karısmıyorum, ılerde dogacak cocugumu kendı dogrularımla yetıstırırım ama su an ona karısamam.. belkı daha yazacak cok sey var ama durum bu ıste.. bırde sunu belırtmek ıstıyorum, onaylamak zorunda degılsınız ama karsılıklı anlayıs varsa kımse kımseyı sevmek zorunda degıl bu bır cocukta olsa yetıskınde olsa aynı sey gecerlı. yanı bızde sevgısızlık yok ama olsaydı da ne cocuk benı sevmıyor dıye trıbe gırerdım ne de ıcımden gelmıyorsa sevıyormus gıbı yapmazdım, bunu da acıkca bellı ederdım. ama saygımı yıtırmem asla-kucuk buyuk farketmez nasıl kı anne-babasına saygım sonsuz ıse cocukta onun bır parcasıdır onu da basımın ustunde tutarım. ondan da sevgı degıl saygı beklerım sadece... onu da zaten bana fazlasıyla verıyor. . push ;

Ne sacma bir yargilama bicimi bu. Cocukla mesafe olgusunu gelistirecek anne babadir. Siz neden bayani yargiliyorsunuz? Takildiginiz cumle de Konuyu anlayabilmemiz icin oylece yazilmis bir cumle de olabilir. Hay yarabbi..

Ben anlamadim cocuk 9 yasindaysa nasil hala anne babasinin bosandigini bilmiyor. Cocuk pekala herseyi idrak edecek yasta 3 yasinda cocuk degil ya. Simdiki cocuklar zehir gibi. Ayrica bazen cocuklari da yetiskin gibi karsiya alip konusmak gerekir, cocuga yillardir aptal muamelesi yapilmis resmen. Herseyi idrak ettiyse sizin de hamile kalmanizi anlayabilecek yasta. Anlamadim kuzum ne saniyorsunuz zamane cocuklarini? Cocuga aptal muamelesini birakip adam gibi herseyi anlatin ya da iste babasi anlatsin.

bence bunun bır proseduru yok onun ıcınde ıyı olacak hayatta yalnız olmak gıbısı varmı artık annesı ve babası ayrı dogal olarak cocuk bır yandan yalnız kendısı gıbı olmasada benzer bır kaderı paylasmak ısteyecegı bır kardesı olması harıka bır fıkır CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

sizinde eşiniz benim durumumda su an.. yani sizde nasıl bilmiyorum ama ben cocukla ılgılı kararlarda kararı ebeveynlerıne bırakıyorum yani anne ve babasına. bana ters gelen bır durum olursa eşime fıkrımı söylüyorum ama mudahale etmıyorum. maddı ve manevı herseyını anne babası kendı aralarında iletişim kurarak halledıyorlar. bazı gerceklerı ona dırek soylememek te onların kararı, hatta bızım ilişkimizin başlarında 3 ü birlikte zaman geçiriyorlardı, yemek yemek-gezmek gıbı cocuk cok ufak oldugu ıcın etkılenmesın dıye, sonra gıde gıde bu 3 lü buluşmalar azaldı su an sadece özel gunlerde doğum günü, okuldakı etkınlıkler-toplantı vs. durumlarında bır araya geliyorlar. gerı kalan zamanda ya benımle ve esımle, ya da annesıyle bırseyler yapıyor. bazende ben sehır dısına gıdıyorum yada iş için evde olmuyorum babasıyla yalnız kalıyorlar.. bence dogru olan bu, tek yanlıs bazı seylerın konuşulmaması ama konusmakta bana dusmez dıye dusunuyorum.

ben kımseyı yargılamıyorum sız anlamamakta ısrar edıyorsunuz asıl su yazdıklarınızla sız benı yargılıyorsunuz kı aklı mantıgı yerınde olan cocugu bır anda delıeye cevırdınız... cocuğa bırsey oldugu yok, gayette saglıklı, sessızlıgı dedıgım gıbı karakterıyle alakalı bır durum bu durum onu etkılemdı demıyorum ama atlatamayacgı sekılde bır etkılenme soz konusu degıl cunku ne annesınden ne babasından kopmadı, annesı eskıden oldugu gıbı akrabalarla gorusur gıder gelır onlard akopmadı sadece babasının evı ayrıldı, hem belkı annesının bıle hayatında bırılerı vardır yanı evlenmek kadar bosanmakta dogal bır surec sadece cocuklar etkılenmıyor bu durumdan, yetıskınler ıcınde zor ama zoru kolay yapmak kısının karakterı ve ortamda yasananlarla alakalı..!!! ben annelık falanda degılım soyluyorum ustune basa basa ablayım sadece, annesı olan ve hayatta olan bır cocuga annelık yapmam, yapamam, yapmakta ıstemem. kendı dogurdugum cocuga yaparım ben annelıgımı!!!!!! bırde neden hep bosanmlarda kadın acız yerıne konur calısan, kendı ayakları ustunde duran yetıskın bırınsan, bızım ılerde ne olacagımız bellı olmaz belkı bızde bırgun anlaşamazsan ayrlırız gayet dogal yanı ne var bunda tum sorumluluk annede de degıl kı vahh vahhh zavallı kadına dıyeyım ortak ustlenıyorlar herseyı, olması gerekende bu zaten.. sankı hıc kotu anne yok bu dunyada hep erkekler haksız hep onlar kotu yapmayın ben esımı yada benı yargılayın dıye konu acmadım fıkır beyan edın dıye yazdım sadece ama anlıyorum kı sızın tek yaptıgınız cocugu delı, annesını acınacak kadın, esımı suclu baba, benı ıse bencıl-dedıgım dedık bırı yapmak sızınle anlaşamıyoruz lutfen artık fıkırlerınızı kendınıze saklyın!!! D damdan

ben anneyı suclamıyorum kı ıkı yetıskın ınsan ortak bır cocuk yapmıs, anlaşamamıs ayrılmıs medenıce ve cocukla ılgılı her kararı kendılerı ortak alıyorlar. o nedenle babanın kotu baba olarak lanse edılmesıne, ya da cocuga bırseylerın soylenmemesının tek sorumlusunun baba olmasına karsıyım. annenınde bunda payı var. ayrıca uckur keyfıne evlenmek ne demek ne kadar terbıyesızce bır yaklasım. o zaman bosanıp cocugu oldugu halde evlenen annelerın de pek bır farkı olmuyor, onlarda mı u.. keyfıne dusup evlenıyor. yoksa kadın soz konusu oldugunda burada bır ayrım mı var? evlenmek kadar bosanmakta dogal bır surec. sevgı yoksa-fıkırler uyusmuyorsa-sırf cocuk var dıye bır evlılık yurutulmez cunku cocuk sureklı hır gurun oldugu bır evde daha cok yıpranır. konusmak olsun dıye konusuyorsunuz ama laflarınızı tartıp bıcmıyorsunuz.. adam uckur derdıne evlenıyorsa ben ne oluyorum o zaman sadece cınsellık ılıskımızın temelını olusturmalı ama bızde en son planda olan sey o! ıkıncıye cocuk sahıbı olmanın nesı kotu? benım bır evladım yok, anne olmak en dogal hakkım, onunda yenıden baba olmak ıstemesı bu konuda karar bıze aıt, sıze laf soylemek dusmez! ayrıca ben ıkıncı bır kısı degılım ben bır esım, o annede eskı es ortak tek noktaları cocukları, onun dısında onları baglayan bırseyde yok, ben aralarına gırıp evlılıklerını bıtıren kısı zaten degılım kendılerı bız tanısmadan ayrılmıslardı, bu da cok dogal bırsey, ben evlenmedım daha once ama benımde sevgılılerım oldu ve anlasamadık ayrıldık, evlılık bunun bır adım otesı cokta farkı yok bence...

Çünkü 9 yaşına gelene kadar boşanmayla ilgili tekrar evlenmeyle ilgili hiçbir açıklama yapılmadı konuşulmadı denilen bir konuda, yani bunca zaman çocuğa biz ayrıldık baban yeniden evlendi veya bu benim eşim annenle biz yine senin aileniz... gibi açıklamalar yapılmayıp, çocuğun kendi halinde kendi kendine kabulleniş gibi bir durum varken, yani çocuğa bu açıklama gereğine ihtiyaç duyulmamışken, konu sahibinin çocuğun herhangi birşeyine karışmam ebeveyni var gibi bir aıklamalrı da varken, şimdi daha hamile bile kalınmamışken, çocuğa kardeşi olabileceği nasıl ve kim tarafından söylenmeli gibi bir soruda, insna haliyle şaşırıyor. Hem ben karışmam anne baba anlatmalı, onlar yetiştirmeli... bugüne dek çocuğun ne hissettiği umursanmamalı ama kardeş olabileceği varsayılarak davranış konusunda muallakta kalması garip. Biz konu sahibini yargılamadık ama çocuğa söylenmemesine inanamadık. Bak sen de inanamamışsın ki;illa ki annesi birşeyler anlatmıştır diyorsun. Bence de sence. Çocuk en meraklı olduğu dönemlerde, bu ne bu kim diye sorduğu dönemlerde ayrılmışlar. Hadi onlar anlatmadı, çocuk hiç mi birşey sormadı. Akraba anneanne babanne dede, hala teyze amca arkadaş komşu... çocuğa karşı herkes susma orucu mu tuttu. Hiç mi ayrılığın acısı olmadı. Hiç mi adaptasyon sorunu olmadı. Mesela konusahibi bi yerde diyor ki, ilk boşandıkları zaman çocuk etkilenmesin alışsın diye birlikte 3 ü vakit geçiriyordu. Ve anne, okul öncesi öğretmeni. Bu kadar bilinçli, bu kadar çocuğun hassasiyetini önemseyen, boşansa da birlikte vakit geçiren, bu kadar kimsenin kimsen, n hayatına karışmadığı modern sağduyulu bir aile, çocukla iletişimi az olsun, çocuğun boşanma psikolojisini nasıl atlattığıyla ilgilenmesin, çocuğa boşanmayı açıklamak için tek cümle kurmasın ama şimdi kardeş olabilme ihtimali sorgulansın. Yani konuda çok çelişkiler var. Ya baba kardeş psikolojisini anlatmaya çekindiği için ikilemde. Ya da konu sahibinin başka çekinceleri var. Yoksa tabiki her kadın gibi anne olmak en doğal hakkı.

bız zaten vakıt gecırıyoruz, evde cok fazla yapacak bırsey yokkı yemek yemek tv ızlemek varsa dersıne yardımcı olmak dısında, oyun cagını gectı zaten, eskıden oynardık ama artık tabletıyle takılıyor o yastakı tum arkadasları gıbı ya da dısarda kendı yas grubuyla oynuyor oyunlarını ne bıleyım mac yapıyor vs... dısarda da vakıt olursa alısverıs merkezıne, hayvanat bahcesıne vs bırlıkte gıdıyoruz.. ben hatta daha oncelerı bırlıkte tatıle gıtmeyı falan da teklıf ettım ama esım bu konularda mesafelı; mesela annesı dugunumuze cocugunda gelmesını ıstedı, babası ıstemedı ve gelmedı, bana kalsa hersey konusulmus olsa gelsın ısterdım ama tek sıkıntı o an onunla ılgılenemeyecek olmamızdı... daha oncekı msjımda da belırttıgım gıbı sessiz kalmıyorum ama mudahale etmıyorum sebebı de acıkladım zaten.. ayrıca ben kendımı suclu hıssetmıyorum, elımden gelen bu, fazlasını yapamam...

Bebişinin cinsiyeti belli oldu mu park? konu dışında başka mesaj yazmayacağım)

Bence durumu siz hamile kaldıktansonra anne babası anlatmalı. onlar anlattıktan sonrada siz tatlı dille bi kardeşi olacağın söyleyebilirsiniz. Ayrıca ben çocuğa karşı durusunuzu beğendim. sorumluluk anne babaya ait kibar davranmaniz yanınıza geldiğinde rahat ettirmeniz önemli sizi bi abla gibi sevmesi yeterli. Psikolojisini düşünmek yine anne babaya duser. Size yorumlarda fazla yuklenildigini düşünüyorum

İyi de henüz hamile değilsiniz; kardeşi önce yapın sonra ya anne babası söyler; ya bebek büyüdükçe görerek anlar; ya sizinle bir yere gittiğinde oradakiler sorar size bebek nasıl diye öyle öğrenir. 4 yaşındaki çocuk kardeş istiyormuş arkadaşlarından görüp; anne ve babası ayrı imiş ne diyelim dediler çocuk gelişimciye; o da şu an annesi ile birlikte bir bebeğiniz daha olamayacağını; ileri de belki annesinin ya da sizin bebek sahibi olmanız halinde onun da kardeşi olacağını anlatın dediler. 4 yaşında bu çocuk 9 yaşındakiler çocuğun nasıl yapıldığını dahi biliyordur emin olun. Bir de çocuğa söylemek sor olur diye bebek yapmaktan vaz mı geçeceksiniz? Siz eşiniz ile anlaşıp yapın çocuk da öğrenir boşanmayı ve evlenmeyi öğrendiği gibi... bu arada bizim arkadaş üniversitede iken bursa başvurmuş; nüfus kayıt örneği istemişler aaaa dedi babamın çocukları benim kardeşimmiş. Yani anne baba ortak bir abisi vardı; o her yere kardeş olarak sadece onu yazmış babasının çocuklarını biliyormuş ama onların kardeşi olduğunu bilmiyormuş. 1Sen

Bak farındaysan bunu söylemesi gereken kişiler anne babası demişim. Sen o çocuğun tabiki ablası olabilirsin. Annesi gibi yedir içir, tüm sorumluluğunu al, onun okulu, eğitimi, hayatıyla ilgili kararları sen ver demiyorum. Sen onun annesi olmayabilirsin ama hayatında çnemli bir varlıksın farkındaysan. Onun annesi değilsin ama babasının hayat arkadaşısın. Onun annesi değilsin ama doğacak kardeşinin annesisin. Hiç düşündün mü çocuk neden sessiz neden odasında takılıyor. Ben sana çocuğun sorumluluğunu al demiyorum, ben sana önemli kararları ona sen anlat demiyorum. Ama sen bir kadınsın. Sen de anne olacaksın. Senin hayatını da yakından etkileyecek şeyleri uzaktan izlemen doğru değil. Çocuk içine kapanık diye sadece yer misin alır mısın demen doğru değil. İnsan kıytırıktan bir meselede bile eşinde doğru görmediği şeylerde eşini uyarabiliyor tartışabiliyorken, eşinin kendi evladıyla olan iletişimsizliğine sessiz kalmanı yadırgadım. O eş, senin çocuğunun da babası olacak.

Ben bu kadıncağızın ne bağı var ne bağı yok bilemem. Farkındaysan sadece sen suçlusun herşeyin sorumlusu sensin de yazmıyor cümlelerimde. Anne baba nın bana göre yapması gereken şeylerden dem vurdum. Bir çocuğa, eşinin, hayat arkadaşının, karnında bebeğini taşıdığı ve kedni bebeğiyle kardeş olacak çocuğa yer misin içer misin gibi sorulardan başka iletişim kurmayan insan bu açıklamayı kendi yapmasa da olur dedim. Benim içinde en büyük suçlu babadır. Bunu da belirttim.

bızde durumlar daha normal dıyebılırım normal derken sankı butun gecmıs yokmus gıbı benım oglumun bıyolojık babasının nerede oldugunu bılmıyorum bosandıgımızdan berı 5 sene oldu oldugmda 5 yasını 2 ay gectı oglum bızımle yasıyor cocukla alakalı butun kararları esımle beraber alıyoruz o yuzden sızın ısınız suanda daha zor gıbı duruyor yanı daha fazla sabır ve ozverı ıstıyor E

şuanda sorumluluktan her kacıs yarın obur gun dag gıbı dıkılecek onunuze ve bu zorlulugu esınızle sızde yasayacaksınız malesef

Şimdi arkadaşım senin ilk yazdığın konuyla şu kırmızıya boyadığım yerler arasında tutarsızlık var. Sen ne dedin. Yemek yer misin tv izler misin alır mısın dışında iletişimimiz yok. İçine kapanık odasından çıkmaz. Eeee dersine yardımcı oluyorsan, birlikte oynuyorduysanız, alışveriş merkezine hayvanat bahçesine gidiyorsanız iletişim sorununuzun olmamaıs lazım. Konunla burda bi tutarsızlık var. İkincisi, annesi düğününze gelmesini istediyse, demek ki çocuğun evlendiğinizden ve bir düğün olacağından haberi vardı. Çocuk nasıl bilmiyor. Burda babaya katılıyorum. Ben de olsam ben de düğüne çocuğun gelmesini istemezdim. Ama şimdi senin çocuğun olsa,9 yaşında olsa dışarda oyunlarını ne bileyim napıyor gibi mi bakacaktın. Kaldı ki ben sana çocuğun sorumluluğunu al demiyorum. Ama çocuklu bir adamla evlenen her kadın da olduğu gibi, o çocukla ilgili sizin de az da olsa sorumluluklarınız var. Kocamın hayatındaki her önemli şey beni bağlar. Ben böyle bakarım. Sessiz kalıp beni ilgilendirmez demem. Sen karışıp karışmaman konularındaki mesafeyi karıştırmışsın. Ben bu adamla evliysem, bu adamdan çocuk yapmak istiyorsam, tabiki kendi çocuğuyla olan iletişimine müdahale eder, babalık vasfını yüzeysel yapıyorsa eleştirir, tepkimi veriri, ikisinin kaynaşmasını sağlarım. Nasılsa benim çocuğum değil gözüyle bakmam. Ama sen olayı farklı noktadan hep görmeye çalışyor ben şöyle ben böyle diyorsun. Ve sonuna da elimden gelen bu diyorsan daha da söyleyecek söz yok.

buarada ben 2. evlılıgımı yaptım bayada oldu esımın ılk evlılıgı benım oglum var ılk evlılıgımden, su hayatta sundan sonra butun yasadıklarımdan sonra butun emegımı, paramı ne bılım vaktımı, ogluma bır kardes yapmak ıcın gecırebılırım. allah bızede nasıp etsın zamanı gelınce CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

Birsen cok dogru anali etmis hislwrimde yanilmam ben madem bu hanim kendini abla goruyor annelik yapmma diyor niye bu kadar deseleyip ustune dusuyor ne tezatlik kabul ederse eder etmesse annesi ilgilensin demesi lazm boyle dusunen birinin, iceriden iceriden anneyi suclasak tu kaka annesi desek hosuna gidecekmis gubi hissettim ben gercek de emjnim ki bu... kizlar size iyi sohbetler ben bu hanimin daha ortada sadece lafi olan cocugu hakkinda konusmak istemedigimden sizleri saygiylw selamliyor konu sahibinr de akil fikir dileyip baska yerlere uzaniyirun E

Vallahi birazcik hocalarimdan bir sey ogreissem sunu diyebilirim ki 9 yasindaki bu cocuk herseyi bliyor ornekler var ailesi bosanan arkadaslar taniyor o artik ailesi farketmese de su anda hepinize de kin ve dusmanlik ailesine de kirginlik kuskunluk esliginde pek de iyi olmayan seyler tasiyor, 18 li yaslarda ice kapanik bir ergwn hayal dunyasina kayannbir reel hayat depresif spesifik kaygilar ve paranoya esliginde sizofreniye kadar kayabilecek bir kisilik sezinliyorum sizi bu konunun disinda tutuyorum uzgunum, karanlik tablo belki ama genel yasanmislik tecrubelerden anladigimiz bu cikarim bir gercek bu kadar agir islemese de malesef en kotusu bu M

Biraz kaba olacak belki ama artık 9 yaşındaki cocuklar nasıl cocuk sahibi olunduğunu bile biliyorken hic kimsenin cocukla ayrıntılı konuşmaması ne kadar yanlış. Siz önce bi hamile kalın, bunu o zaman düşünürsünüz.

Ben 8 haftalik hamileyken esim ben ve esimin oglu birlikte antalyaya gitmistik. en mutlu en eglendigi bir zaman dilimini kolladik. surekli bana neden iskeleden atlamiyorsun abla neden kaydiraktan kaymiyorsun diye sordu. aramiza alip suanda karnimda bebek var onun zarar gormemesi gerek sen abi oluyorsun soz sana seneye bebegi babana birakip seninle iskeleden atlicam demistim. sonra elini karnima koydum sence kiz mi erkek mi diye sordum kiz dedi. adi ne olsun dedi isik olsun dedi. bir kizim oldu adini isik koyduk. simdi kizim 2.5 yasinda abi diye deliriyor. is esinizde degil sizin 2 cocuk arasinda adil olmanizda.

9 yaşındaki çocuğun kusura bakmayın ama aklı her şeye erer. Ne demek durumu hiç anlatmadık, valla gerçekten çok şaşkınım.. Hala bebek yerine konuyor sanırım çocuk, onu geçtim bu nasıl anne bu nasıl baba? Çocuklarıyla iletişim sıfır.. Çocuk doğurmak kolay ama ya yetiştirmek?

Çocuğa iyi vakit geçirmek, geldiği zaman huzur vermek ve anne babasının arasına girmemesi dışında, konu sahibinin yükümlülüğü olduğunu düşünmüyorum. Annesiyle kalan bir çocuk, üstelik annesi öğretmenmiş. İllaki anlatmıştır, illaki durumdan haberdardır çocuk. Konu sahibi çocukla konuşmadığı için surecin oyle gittiğini sanıyor sadece.

benm ilk, eşimin 2. evliliği. çocuk sahibi olmak istiyoruz ama eşimin ilk evliliğinden olan bir oğlu var. bizimle kalmıyor ama haftada iki gün ve bazı özel durumlarda annesinin işi vs. varsa bizimle birlikte... sessiz-sakin bir çoçuk. karşılıklı sevgimiz var ama o da bende mesafeliyiz birbirimize... biz evlenmeden bir süre birlikte yaşadık o zamanlardan beri gelir gider, beni tanır ama sorun şu ki ona ne anne babanın boşandığı, ne bizim bir evlilik yaptıgımız söylenmedi, kendiliğinden bana, yeni ailevi durumuna, iki ayrı evi olmasına alıştı. ama yaşı gereği eminim ki herseyın farkında... ben hamile kalırsam bunu çocuk dogmadan bir şekilde ona anlatmamız gerek, babasıyla pek özel mevzulara girmiyorlar, muhabbetler gunluk okul-ders-kurslar vs hakkında... benimle olan muhabbet ev hayatı ıle sınırlı, yemek yer mısın, şunu alır mısın, bu soyle mı boyle mı tv ızlerken falan... benim konuşmam dogru olmaz dıye dusunuyorum. annesi ile bizim hakkımızda bırsey konusup konusmadıklarını da bılmıyorum. nasıl bır yol ızlemek gerek, onu bu fıkre ve ılerde dogacak kardesıne alıstırmak ıcın?

Tam bir egoizm gordum kisa ve oz ilerde gorursun o evlada ben deli demem etrafindakilere bakinca sende bence once bi doguruver allah nasibedermi etmez mi belli degilken dusme derdine bunun . push ; M

allah akrı fıkre sıze versın aminn diyorum ve gule gule dıyorum sıze M

9 yasında, onlar ayrılalı 6 yıl oldu ama resmıyette olan bu çok oncesı evler falan ayrılmıs. bızde 5 yıldır bırlıkteyız. BenveUtkum

Bu nasıl bir olay, bu anne ve baba bu çocuğa ayrı olduklarını falan bu zamana kadar nasıl söylememiş olabilir? Çok saçma.

Bak canım, Herşeyi en güzeliyle yapmaya çalışıyorsun anlıyorum. Ama benim yazdıklarımla, senin verdiğin cevaplar çok farklı. Ben seni suçlamıyorum da. Kendime göre senin yetersiz kaldığın iletişim ölçüsünü vurguladım. Zaten buraya konu bu amaçla açılmıyor mu?. Tabiki ebeveyn belirtmeli, tabiki ebeveyn anlatmalı. Ama çocuğu içe kapanık bir hale sürükleyip, sonra çocuk babasına çekti diye birşey olmaz. Sen bunca zaman bu olayın içinde bu hayatın içinde olupta, hem boşanma meselesinin anne ve babası tarafından konuşulmaması, hem çocukla iletişim kurulmaması, babanın çocukla paylaşım yapmamasına sessiz kalman dışardan izlemen doğru değil. Bunun dışındaki suçlar zaten babaya ait. Senin de evladın olavak. Bak evladını kıskanmasın, olumsuzluk olmasın diye üzülüyorsun haklı olarak. Ev içindeki babalık vasfıyla ilgili bazı durumlara sessiz kalmamalı, onları teşvik etmeli, eşinin canın parçasıyla sen de vakit geçirmelisin. Yarın çocuğun büyürken belki de en büyük yardımcın, çocuğunun en önbemli dayanağı olacak bu çocuk.

seni çok iyi anlıyorum

Bende birşeylerin farkında olduğunu bildiğim için onu bu duruma alıştırmak ve kıskançlık vs. gibi tepkilerini en aza indirmek için neler yapabiliriz onun derdindeyim zaten... Babasına onunla konuşmasını, yapamıyorsa annesinin devreye girmesini , birşeyler ona anlatmak gerektiğin söyledim ama ben onun ebeveyni değilim ki onu yönlendireyim..!!! Eşimde susuyor ne yapabilirim ki? ayrıca ben ona annelik yapmıyorum, sadece bir ablayım babası da bende böyle olmasını istiyoruz. çünkü Allah sağlıklarını versin anneside-babasıda hayatta ve cocugun hayatı ile ilgili kararları alması gereken, ona bu tarz özel durumlarda bilgi vermesi gereken kendi annesi ve eşim, ben asla aralarına girmem, uzaktan izlemeyi tercih ederim. Onlar varken bana söz düşmez benim hayat görüşüme göre, ben sadece bize geldiğinde yada birlikte zaman geçirdiğimizde mutlu olması ve güzel vakit geçirmesi, en önemlisi evde rahat etmesi için elimden geleni yaparım ama gerisine karışamam-karışmakta istemem..!!! Ayrıca dediğim gibi çocuk sessiz bir çocuk yapısı öyle yani, eşimde öyle çok konuşmaz, duygusunu fıkrını açık etmez, o da babası gibi ve genelde ev ortamında bırlıkte oldugumuz ve kendisi odasında takılmayı tercih ettiği için muhabbette de bundan fazlası olmuyor... Yani ortada iletişim kurmak istememek gibi birşey söz konusu değil... Ben sadece fıkır ıstıyorum...

babası söyleyebilir. 9 yaş küçük değil. M ManzaramDeniz

1. si "İLK EŞTEN OLAN ÇOCUĞA" tabirin bana çok itici geldi. Ben hayatta kelimelere takılmam amabazı kurulan cümlelerdeki kelimelerde gizlidir cümleyi kuran kişinin olaya bakışı. Yanlış anlama sadece bir ön görü benim ki, Çocuk kaç yaşında bilmiyorum. Ama 3 yaşından küçük değilse, annesiyle babasının başka başka hayatları olduğunu hiç mi sorgulamaz. Hiç mi soru sormaz. Sen kimsin annesiyle babası neden ayrı... Kaldı ki çocuk okula gidiyor. Yani yetişkin. Asıl sorun eşinin, evladıyla olan iletişim eksikliği. Evladını hayatında koyduğu yer. Boşanıyorlar. Bir anne baba nasıl olur da çocuğu karşılarına alıp bu durumu en az acı verir şekilde izah etmezler. Susarak işi oluruna bırakarak nereye kadar. O çocuk içinde neler yaşıyordur şu an. Eşinin başka evlilikten olan çocuğuna, yani eşinin hayatındaki en önemli varlığa yani herşeyden önce çocuk kalbi taşıyan birine sadece yemek yer misin, şunu alır mısın gibi... iletişim kurduysan, kardeşi olacağını da sen söylemesen de olur. Normal şartlarda annesinin ve babasının bunu çocuğa kendilerinin açıklaması gerekir. Ama daha çocuğa boşandıkları ve yeniden evlendiği gerçeğini lutfedip söylemeyen, kardeşi olacağını da söylemese olur. Senin tabirinle iki ayrı evi olduğuna alıştığı gibi buna da kendiliğinden alışır.

İşte bende çocuğum gibi durumlarda kalmasın diye zaten boşanmıyorum ya bu Allahın cezası adamdan. Çocuk anlayacak bir yaşta, ona annesi ile babasının ayrıldığını, babasının hayatında biri olduğunu, bir kardeşi olabiliceğini en uygun dille anlatacak birine yani bu konuların uzmanı olan bir pedagog'a götürmelisiniz. Yazık günah çocuğa.

Burda bir anneyi yargilarsan sen yargilanirsin burda ttup anasini konusacak degiliz cocugun bizi ilgilendiren taraf babasi o da senin konu sahibinin esi olmasindan sebep o zaman yazmayacaksin arkadas, napalim ah sen ne iyi analiksin annesi senin kadar dusunememis tuh bak ne kotu tu kaka anne mi diyelim daha dogurmadan yargiladigin anayi pardon da ayrica allah vermesjn tabi ama o kadinin nyerinde cocuk kucagnda sen de olacsksin belki bu bilinirmi boyle buyuk konusiyorsun garanti gibi hicbirimizin garanti deil kraldan cok kralci olma bence, o cocuk zaten gitmis ayrica senlik mesele deil artik asmis doktorluk bi mesele vae dediklerimi zamanla goreceksin M

Annesi konuşmalı çocukla önce. güzelce en baştan herseyi anlatmalı bi temize cekmeli. kardesinin olabileceğini annesinden duyması daha ılımlı bakmasına sebep olur. Anne rahatsa cocukta aynı ruh halini alır. Sonra babası baştan ayrı bir konuşma yapmalı. Çünkü bugüne kadar çocuğa resmen aptal muamelesi yapılmış. Açıklama yapılsın ki çocuk kendini değersiz hissetmesin, içine kapanıp özgüvenini kaybetmesin. en son gerek kalirsa pedagogla gorusulebilir. Kabul etmeme, kötü tepkiler verme, etkilenme durumu olursa. ayni yaşta bir kızım var. emin olun herseyi biliyorlar anliyorlar. Ona açıklama yapilmasada herseyin farkındadır. Ama kendini değersiz hissediyordur böyle önemli bir konuda düşünceleri sorulmadigi için. Biz eve sehpa alırken bile kizimin fikrini soruyoruz. o yüzden bu durum bana garip geldi. M

Zaten 9 yaşına gelmiş bir çocuğa ayrıldık denmez. 3 yaşında buna alışarak büyümüş ve illaki annesi birşeyler anlatmıştır. Bunun üzerinde neden bu kadar duruldu anlayamadım. 1Sen

evde bir çocuk varken, ben ona karşı ona karşı sizin kadar mesafeli duramazdım, bu sadece benim kişilik yapımla ilgili.. severim okşarım, ilgi gösteririm ne bileyim.. ama bne böyleyim tabi. sizi de böyle davrandığınız için yargılamıyorum tabii ki.. eşini siz, çocuk ve annesi böyle bir ilişki kurmuş olabilrsiniz.. herkes mutlu ise sorun yok tabi.. yeni bebek için de, bence önce babası ve annesi beraber konuşmalı.. daha sonra siz çocuğa alıştırmalısınız kardeş durumunu.. mesela odasoını yaparken ya da alışverişşe giderken falan çocuğu da yanınıza alırsanız, kardeş fikrine daha çok ısınıp alışacaktır. yani aşamaların içine onu da dahil edebilrsiniz. böylece kıskançlık durumlarını en aza indirmiş olursunuz..

Yorumları okumadım, içim acıdı, kötü oldum. Çocuğa üzüldüm. Yuva yıkılmış, 9 yaşına gelmiş bir çocuk var ve onun da bir birey olduğunu hiçe sayarak kendi oluruna bırakmış anne ve babası her şeyi. Çok üzüldüm. Söyleyecek söz bulamıyorum. Herkes kendi hayatını yaşıyor. Baba yeniden evlenmiş. Arada sırada çocuk babayla. Babayla iletişim çok az. Oysa baba çocuğuyla 1 saat bile beraber olsa o anı dolu dolu geçirmeli. Çocuk ortada pin pon topu gibi olmuş. Bir o eve, bir öbür eve. Şimdi bir de babanın ikinci eşinden bir çocuk olması planlanıyor. Kim bilir kendi dünyasında neler yaşayacak? Belki görmeyi beklediği ama azıcık gördüğü o ilgi de ikiye bölünecek. Yanlış anlamayın. Elbet çocuk sahibi olmak sizin de hakkınız. Ben sadece empati yapıp kendimi çocuğun yerine koydum ve maalesef gözlerimden yaşlar akmasına engel olamadım. Şu mübarek günde dilerim o çocuk çoook mutlu olur, hak ettiği sıcak yuvayı ve mutluluğu bulur. 1Sen

Canim sen kocani iyi gorwbilirsin allah razi olsun aliyomus haftada iki gun bakiyomus falan cok iyi harika bi baba denilmiyor cocugun dunyasinda ve bilimsel kisilik gelisiminde senin esini sevmen bunu karsilamiyor, cocugunu seven baba tekrar evlenmese belki ama uzgunum bu cocugun ustunde cok kisinin gunahi var allah evladin yardimcisi olsun, annesini de suclamak sana dusmez bence anneligini orda dur derim ben uckur keyfine evlenip ikinci cocugu bile dusunen bi bba karsisinda bir anneye ikinci bi kiis olarak yuklenme hakkina sahip deilsin bence herkes haddini bilsin

Dogrudur.. yazdiklarinizdan bu kaniya varmistim. gozume umursamaz bir baba profili cizilmisti. Cocuk muhtemelen icine attigi bu durumlar yuzunden sessiz belkide size oyledir.. En dogrusu konusmak. tabiki baba ve annenin gorevi bu E

babası söylesin bence..

Komik kiz sen giderken biz o yolu cok donduk hadi isine M

tesekkur ederım... ))

Annesi ve babasi ayrildiginda cocuk 3 yaşındaydı o zaman şimdi 9 olduguna göre? Hadi ilk ayrildiklarinda küçük diye soylemediler diyelim sonradan niye anlatmamislar. Bu bence cok büyük sorumsuzluk. Cocugu resmen aptal yerine koymuşlar. Babasi alacak karşısına biz sana bir kardes yapmayi düşünüyoruz diyecek. Tabi ondan önce kendi annesinden ayrıldığını soyleyecek. Hos cocuk farketmistir ayrildiklarini ama anlam veremiyordur belki. Hic mi sormamis cocuk babasina neden annemle birlikte yasamiyorsun, bu kadın kim diye.. Cocuk eger bunlari sorgulamiyosa biraz algida sıkıntısı vardır. Sorguladigi halde cevap alamiyorsa anasi ve babasinda sorun vardır. Garip geldi bana.

Çocuk kaç yaşında? Anne babası ayrılalı ne kadar oldu? ve sizin birlikteliğiniz ne zamandır var? bunlar önemli bence şu noktada.