Maalesef kardeşim ve babamın hatrına muhatap olmak zorunda kalıyorum. Ama mevlitten sonra evime gelip kalamadı hiç. Öncesinde kışın en soğuk zamanını benim evimde geçirirdi, sobayla uğraşmasın diye 2 3 ay idare ederdim. K

Ayy love canımmmm ya sen beni hatirlion ama senin konuda aslinda var bi muhabbetimiz bu kadar sorunlu oldugunu bilmiodum ama ikinizde ne kadar guclu kadinlarsiniz ozur dileyerek diyorum annelere ragmen... gecmişi sakın duşunup bugunun keyfini kacirmayin valla insani cok yipratiyor... geride kaldı siz ikinizde kazalı belalı yolları kazasiz belasız atlattiniz

Ay evet ya, gerçekten bazen hırsım geçene kadar dövmek istiyorumama olmuyor. Kafamı duvara vuruyorum ben de

Benzer durumdayız ihriyaç duyduğum zamanlarda yaptıklarını da yazmaya kalksam onlar bundan uzun sürer. Beklentim yok artık ama gittiğim 3 5 günde bari huzur verse yine başımın üzerinde taşıyacağım. Ne yaptıysam onu alamadım.

Çok incesiniz teşekkür ederim. Babam Mesleği yüzünden çoğu zaman evde değildi zaten, iş işten geçtikten sonra gördüğünde de kıyamet kopuyordu ama o da çok yaralayıcı olduğundan çoğu zaman söylemiyorduk.

Onun yaptıklarını kendi evlatlarıma eşime yapmamak için her şeyi yapıyorum, kardeşim de benim gibi. Tedaviye ikna olma ihtimali yok maalesef. Alzaimer riski taşıyan bir iki durum için nörolojiye gitmesi gerektiğini söyledim ona bile çıldırdı. Deli değilmiş o

Simdi ablaml ilgili konu acmaya gelmistim. Soyle bi bakinayim once dedim ve sizi gordum. Konu acmama gerek kalmdi. Simdi yorummlari okuyacagim. Aynisi bende abla versouonu ile var. Ve uzun zaman sonra ilk kez gorustuk. Ve dunyayi dar etti bana. Bende gorusmeyi dusunmuyorum.

El olsa çeker kapiyı oturursun derler ya oyle hakkaten anne yani ay zor valla bende cok olmasada yasadim baski ve kavga vardı bizdede vefat etti cok konusmak istemiorum ama azda olsa anliorum sizi huzur en kiymetli sey heleki yoktan yere bozan birisi olunca insan mahvoluo. Rabbim sabrini versin guzellikleri görün boşvermekle en guzelini yapiosun

Güzel cümleleriniz için teşekkür ederim

Bu bir hastalık falan mı acaba keşke ilacı falan olsa da versek hepsine, elimden geldiği kadar az görüşüyorum ama görüştüğüm kadarı yetiyor canıma. Ben aslında hiç gitmeyeceğim ya da iki saat durup kaçacağım ama çocuklar kuzenlerini özlüyor, çocukları alıp bana getirdiğim de oluyor ama köy yeri olunca daha mutlu oluyorlar o yüzden mecburi gidip kalıyorum. Gerçwkten çok yıpratıcı. Dün döndük köyden 4 gün kaldık. Eve dönerken eşim "çok yorgunsun" dedi, nasıl görnüyorsam artık. "bu da huzurumuzun kefareti olsun ne yapayım" diyebildim.

Yaaa oysaki lovein avukatiyla ne guzel sohbet edioduk diodum ki ohh hayat bunlara guzel demek ki var herkesin bi derdi. kapandi gitti konu gerci baya bosluğa düştük simdi daha iyiyim baktim simdi hala nicki findik kiriyo fln devam ediomuş neyseki dedim avukat yaman çıktı loveumuz nazli cunku accik

Benim düğünde de doğumlarında da bizzat benimle kavga etti sağ olsun kimseye bulaşmadı yazımda da yazdım ya anlattıklarım aslında minnacık bir kısmı yaşadıklarımın Allah hepimizin yardımcısı olsun.

Maşallah Allah huzurunuzu daim eylesin. Ben korkuyorum ya en hassas noktam ya bana annem yüzümden bişey söylerse diye... Açıkçası ben arkadaşlarımdan da annemi tanıyan olunca zamanla onlar bişeylere şahit olunca uzaklaşıyorum.. Onlar uzaklaşmadan ben uzaklaşayım diyorum daha doğrusu.. Biliyorum yanlış ama öyle bi psikoloji içindeyim işte.. Bir de ailenin sevmediğini kimse sevmez algısı var bende maalesef. İnan şuan bile gözlerim dolu dolu.. Aileden yaralı olmak zor. Dört duvar içinde ne yaşandığını kimse bilmiyor bilseler de kimse karışmıyor.. Aileme ve etrafımdaki insanlara kırgınlığım çok.. O Osirius Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

Valla zemheriden bekliyodum branş turkçe ya sen hizli ciktin kiz konuyu sabote ediom ama avukat beyler nasillar ayni gaz devam mi O Osirius Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

Maalesef konuyu kardeşim açmış sanacak kadar benzettim anneme. Biz şu an hiçbir şekilde görüşmüyoruz. Gerçekten zor.. Rabbim sabır versin.

Ben de çok düşündüm evlenirken inan. Eşimden evlilik konusundaki tek talebim huzur oldu. Bana huzur ver gerisi kendi gelir zaten demiştim. Çok şükür isteğime kavuştum. Evimin huzuru yerinde. Ama eşimi de sık sık uyarırım bir gün anneme benzersem boşasın beni diye. Kimse öyle bir kabusu yaşamak zorunda kalmamalı.

Bende annem için böyle düsünüyorum. Bende kendime üzülüyorum ama onu düsündükçe acimiyor degilim. Hayati hep nefret ile, "asil kurban benim" düsüncesi ile geçti. Gerçek nese, mutluluk ve huzur hiç bilmeyecek belki. Hayati, hayat yapan seyler kisacasi. Hepimize yazik.

İlacın adını atsana özelden, bu yaz ihtiyacım olacak sanki denemeye değer vallahi, nescafe ayağına kaktırayım. Tadı belli olmuyor anlaşılan

Çok iyi anladık birbirimizi yolcu, sesi bile kulaklarıma geldi öyle diyeyim. Ne kadar mesafe koysan annen olduğu için bir yere kadar kaçabiliyorsun kürkçü dükkanı gibi hep düşüyor yolun. İnşallah onun yanına yerleşmek zorunda değilsindir. Yazın kardeşimin sünnet mevlidi var aynı zamanda benim evde de tadilat var 20 günden fazla bir arada kalmamız gerekecek, kardeşimin yardıma ihtiyacı var çünkü. Şimdiden endişeyle bekliyoruz acaba başımıza ne gelecek diye. Kardeşim ve ben kendimizi çok iyi korumuşuz yaralarımız var tabi ama çok şükür benzerliğimiz yok. Eşlerimiz çok destek bize ve bir problem olduğunu görürlerse psikolojik destek almamız için mutlaka uyaracaklardır. Yardım teklifin için çok teşekkür ederim. Bende kalan en büyük hasar sertlik oldu, aşırı katı kurallarım var, eşimin bile çiğnemesine izin vermiyorum, çoğu zaman olması gerekenden fazla soğuk kanlıyım, hatta eşim vurdum duymaz der, kendimi ve çekirdek ailemi huzurlu tutmak için çok sert duvarlar örebiliyorum, özellikle içinde büyüdüğüm ailemle ilgili konularda çok mesafeliyim, görmediğim zamanlarda varlıklarını unutmayı tercih ediyorum. Böylesi daha huzurlu oluyor. Çocukluğumu falan konuşunca dünyam kararıyor zaten, mümkünse hatırlamamayı ve anlatmamayı tercih ediyorum. Sanki hiç güzel bir şey yaşamamışız gibi. Hala yaşatmıyor gerçi, içinde onun olduğu her şeyde kavga gürültü huzursuzluk var

Benim bütün arkadaşlarım bilir, taşıyamıyorum, mutlaka anlatma isteği duyuyorum. Can dayanmıyor çünkü. Sağ olsun herkes çok destek oldu bana bu konuda, akıl veren teselli eden. Eşim de aynı şekildedir. Biz farkındayız kimsenin ailesini seçemediğinin ve kontrol edemediğinin. Asla suçlamadı ya da kırmadı eşim beni aikem yüzünden. Birlikte kızıp birlikte söyleniyoruz. Allah size de benimki gibi güzel kalpli bir hayat arkadaşı nasip etsin inşallah.

Loveın dili gerçekten çok kıvrak, her yazdığını ben de keyifle okuyorum.

Benimki üste çıkmak için kavgaya mı geldin diye giriyor söze, ve konuya daha hızlı dalmış oluyor maalesef

Şuan annemleyim bı taraftan 30 yıllık konuları anlatıyor bağıra bağıra bir taraftan okumaya çalışıyorum yazdıklarını Anlatabildim mi bilmiyorum değişmezler bizim hayatımızı sabote ederler Aynı annelerimiz biliyormusun yaşayan bilir senin yaranı öyle anlıyorum ki Benim babam ak akciğer kanserinden vefat etti dört yıl önce adam içine ata ata düşün ne hale geldi. Babamı kotulerdi hep çocuktuk inanırdım. Sevmemize izin vermezdi. Mezardaki babamla hala kavga ediyor. En ufak güzel birşey söylesem avazı çıktığı kadar babanızı sevin koruyun siz diye bağırıyor Annem evde bağırdı mı sokağın başından duyulur sesi ben ona böğürme diyorum çünkü bağırma öyle olamaz Biliyorsun boşandım ben evliliğimde en büyük hatam annem gibi olmıyacağım diye eşimi hep idare etmem oldu. Ufacık şey söylesem annen gibi derdi bana ben de o lafı demesin diye en haklı olduğum yerde bile sustum cahillik işte Abim ve ablam var annem yüzünden kar da normal değil. Düşün ki anneme ablama beziyorsun dediğinde annem, anneme benziyorsun dediğimde ablam kızıyor bana, yani bencillikleri aynı Bu dert öyle iki cümleyle anlatılmaz inan Şunu çok doğru söylemişsin biz annelerimize benzememek için elimizden geleni yapmalıyız Terapi aldım ben zemheri bir de bu konuda istersen özelden yazayım sana online ve fiyatı da uygun

Beni burda bilenler anne ve aile mevzusunda neler çektiğimi bilir. Zaten buraya üye olma sebebim de oydu. Artık yüreğim kaldırmıyordu. Bambaşka insanlara anlatıp rahatlamak istedim. O kadar uzak o kadar soğuk geliyor ki bana. Acımı, mutluluğumu, heyecanımı ve korkumu hiçbirşeyimi paylaşmak gelmiyor içimden. İşin kötüsü ben evlat ayrımı yapan bir annenin çocuğuyum. Yani kurban bendim hep. Tek duam rabbim beni ona onu bana muhtaç etmesin. Çünkü ihtiyaç duyduğum her an beni yapayalnız bıraktı.

Yazdıklarınızı aaa annemin aynısı varmış diye diye okudum hele bu tam aynısı 4-5 yıldır alzheimer belirtileri var nörolojiye git diyorum ben deli değilim diyor. Küçükken terlikle ve gırgır sopsıyla döverdi şimdilerde ben hiç dövmedim sizi diyor. Düğünümde kayınvalide ve ablalarıyla kavga etti düğünüm bok gibi geçti. Doğum yaptığımda ben Doğumdan çıkıp odaya girerken hemşireyle kavga etti ortalığı birbirine kattı sonra hastanenin en üst katına çıkıp intihar etmeye kalktı daha 2-3 saatlik lohusa halimle nelerle uğraştım. Daha bir sürü olay var hepsini anlatmayım. Yalnız değilsiniz demek istedim. Arkadaşlarımın annesi hem çalışıp hem evlerine çocuklarına mis gibi baktı emekli ikramiyeleri ile çocuklarına ev araba aldı torunlarına baktı benim annemin yarattığı sorunlrın onda birini bile yaşatmadı ama onlar bile zaman zaman şikayet ediyorlar. Biz özel insanlarız demek ki bu kadar "özel" annelerimiz var. Yılda 1-2 kere görüşüyorum o zamanlar antidepresan hapını günde 2 tane içiyorum. Benim çözümüm bu maalesef

Hatırladım annem hacca gıtse ne olacak seytan dıye annemı taslarlar ondan korkumuza salmıyoruz kutsal topraklara

Biz de benzer durumları yaşıyoruz. Yarın yanına geçeceğiz bayram için evimde de tadilat başlayacak 1 aya yakın kalmamız gerekecek, 1 haftadır valiz hazırlamaya çalışıyorum, elim girmiyor eşya toplamaya. Kendi ayağımla işkenceye gidiyorum resmen

Kırmızı oda izlese eminim bizi yerecek bir şeyler bulur, kendine hayatta kondurmaz. Günün çoğunu kardeşimde geçiriyoruz zaten ama kalmak uygun düşmüyor çünkü çalışma düzenleri farklı, biz evdeyken rahatça uzanıp dinlenemezler.

babanız ayrıldı mı inşallah ayrılmıştır gerçi kendine bir yer yaptı orda yaşıyor demiştiniz maalesef düzelmez böyle gelmiş böyle gider kırmızı oda yı falan mi izletseniz acaba belki heveslenir anlar onda da bişey olduğunu sizde mümkün olduğunca görüşmeyin oraya gittiğinizde kardeşinizde kalma şansınız yok mu? . push ; balbazaar wingardium

Aynen öyle... kişinin rızası yoksa hic bir halt yapamıyorsun, öyle elin kolun bağlı kalakalıyorsun

Kendimizi korumak için elimizden geleni yapıyoruz. Şu koşullarda boşanmaları da bir işe yaramaz zaten biri 67 biri 69 yaşında, evleri ayrı zaten, evlatlar biziz kalkıp gitmeye kalksalaryine bizim yanımıza gelecekler. Atsan atılmıyor satsan satılmıyor. Ancak bu kadar uzak durabiliyoruz, düğün bayram mecburen yine beraber

Ben de gitmem yanlarına. Böylesi daha huzurlu. Mecburiyetten gördüğüm zamanlar bile yetiyor bana fazlasıyla. Sırf yakınlarında olmamak için ilk atama başvurumda ailemin şehrinde boş yer olmasına rağmen başka şehir yazdım. Döndüm dolaştım aynı ilin sınırlarına girdim ama 70km mesafe var, sık sık görmüyorum

Düşman lazımmış da o yüzden doğurmuş gibiler. Keşke doğurmasalarmış.

Çok üzüldüm Rabbim hidayet versin annenize. Merhamet ve sevgi dolsun kalbi inşallah

Senin gibi yaparsam hiç arayıp sormasınlar dediğim oluyor. İyilik kesinlikle hoşlarına gitmiyor. Kavga edince bir rehavet çöküyor üzerine hayretle izliyorum. Allah hidayet versin hepsine. BİR KEZ GÖNÜL YIKTINISA Bir kez gönül yıktınısa Bu kıldığın namaz değil Yetmiş iki millet dahi Elin yüzün yumaz değil Bir gönülü yaptınısa Er eteğin tuttunusa Bir kez hayır ettinise Binde bir ise az değil Yol odur ki doğru vara Göz odur ki Hakk'ı göre Er odur alçakta dura Yüceden bakan göz değil Erden sana nazar ola İçin dışın pür nur ola Beli kurtulmuştan ola Şol kişi kim gammaz değil Doğru yola gittin ise Er eteğin tuttunusa Bir hayır dua ettinise Birine bindir az değil Yunus bu sözleri çatar Sanki balı yağa katar Halka meta'ların satar Yükü gevherdir tuz değil YUNUS EMRE Aklıma geldi sen yazınca, benimki de her gece yasin ayetel kürsi okur, ama bize ettiğini hiç düşünmez. Farkında değil gibiler ya, eziyeti kendilerine hak görüyorlar resmen, hiç de vicdan azabı hissetmiyorlar. Benim kafamı duvarlara vurmuşlupum var sinirden, kılı kıpırdamadı biliyor musun. Bir tek onunla kapıştığımızda o kadar kaybediyorum kendimi. Başka hiç kimse basamadı o kadar damarıma.

Çok etkilendim ben, insanın annesi en yakın arkadaşı, sırdaşı diye nitelendirilir oysa... ama hayat işte illaki birilerimizden birseyleri çalıyor sizden de anne kız bağını çalmış. En güzeli siz yine vicdanlı davranıp kırmamaya çalışın anlaşılana göre kırsanız da bişey değişniyormuş zaten. Ayrıca siz böyle düşünüyorsanız gelin nasıl dir Allah bilir, ikinizede hatta tüm ailenize bol sabırlar dilerim.

Ya Allah ım gunah yazma ama bi fikir vercem biz sakinleşsin diye cayina fln anridepresan atioduk hafif dozda zararsizdi en azinda baya iyi geldi sonra bi gu yakaladi dediki bu iyimiş kendisi kullandi deneseniz mi acaba O Osirius Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

ben 23 yaşında anne oldum ve o zaman annemin beni sevmediğini anladım. Sevgi onun anladığı şey değilmiş evladını sevmek bambaşka bişeymiş. ve bi gün annemle aramızda bişey oldu artık dayanamadım ben dedim beni sevmediğini anne olunca anladım. benim annem kızım niye öyle diyorsun sen benim evladımsın insan evladını sevmezmi hiç demedi.

Sağlığına acaip düşkündür aslında romatoloji kadın hastalıkları dahiliye kontrollerini asla atlamaz. Kolestrolü için türlü kürler yapar, kanserden korktuğu için duyduğu kürü uygular ama iş psikyatri ya da nörolojiye gelince hayatta adını andırmıyor. Kandırılacak bir insan da değil ki kandırıp götürelim, çok uyanıktır G

Benim annem en az 1 milyon kez anlattıklarını hala aynı heyecanla anlatır. Tabii ki annenizle kıyaslanamaz ama babamdan çok çektiği icin hemen her gün ölmüş babama mezarında yatmasin hortlasin der. Değiştiremeyiz he he deyip geçiyorum çoğunu dinlemiyorum bile

olumsuz yasanan seyler farkında olmadan yaşantıda olumlu özellikler doğuruyor. yetistirilmede -ne yapılmaması gerekiyor- öyle iyi biliyorsunuz ki.. psikolog zaten arkadaşıma da, harika anne olur bu olumsuz seyleri yasayanlar genelde, demis..

Amin inşallah çok teşekkür ederim..

Merhaba hanımlar Bu gün bir iç döküş yapasım var, yorum yapmasanız ya da okumasanız da olur. Zaten amacım yardım almak değil. Uzun uzun yazıp çığlık atma isteğimi gidermek tek amacım. Derdim annem. 40ıma yaklaşmış kocaman bir yetişkinim ama içimde biriken eksikliği bir türlü tolere edemedim. Huysuz bir anneye sahibim. Çocukken gördüğüm şiddetin haddi hesabı yok, bize özel "dayak sopası" vardı diyeyim gerisini siz hayal edin, ayrıntı vermeme gerek kalmasın. Aklım erdikten sonra övgü duyduğum neredeyse yok gibi, sarılma sırt sıvazlama gibi davranışları neredeyse hiç hatırlamıyorum. Hep tahammülsüz, hep bir aşağılama halinde, biz fazlalıkmışız gibi bir tavır. Sadece üniversite dönemimde aramız çok iyiydi, o da uzakta olduğum ve sadece telefonda görüştüğümüz için öyleydi. Yaz tatillerinde yanına gittiğimde 3 gün güzel geçerse 4. gün mutlaka kavga çıkaracak bir şey bulurdu ve ben dönem başında okula neredeyse uçarak giderdim. Resmen hayata geri dönerdim. Bu davranışlar bana özel de değildi. Babam ve kardeşime olan tavrı da hep aynıydı. Çığlık kıyamet kavgalar ederdik çünkü hep saldıracak bir şeyi vardı. Alttan aldığımız dönemler olmadı mı? Fazlasıyla oldu. Hepimizin ayrı ayrı onu hoş tutmaya çalıştığımız dönemler oldu ama bu onu mutlu etmek şöyle dursun daha da saldırgan bir hal almasından başka bir işe yaramadı. Hep daha fazlasını istedi, hep daha çok bağırdı, daha fazla aşağıladı. Normalde tabi ki çekirdek aileyiz ama haliyle bir geniş aileye de sahibiz 3 halam iki amcam var. Zamanında tatsızlıklar yaşanmış, mal paylaşımları, tarla alıp vermeler, bilezikler, haklar. Herkes her şeyi unutmuş gül gibi geçinip giderken benim annem hala bütün sülaleye kin kusuyor. Kendi nefreti yetmezmiş gibi bizim de aynı kini devam ettirmemizi bekliyor ve bunu yapmadığımız için ekstra saldırıyor. Babam unutmuş gitmiş annem hala 1980lerde yaşanmış olayları döndürüp döndürüp anlatıyor, beddualar ediyor ve bu yüzlerce hatta binlerce defa tekrarlanıyor. İki kardeşiz zaten, ikimiz de evliyiz. Benim eşim başka bir şehirden ama kardeşimin eşi komşu köyden ve evlendiklerinden beri kızın ailesi ne yaptıysa yaranamadı. İyi de yapsalar arkalarından konuşuyor, kötü de yapsalar arkalarından konuşuyor. Sürekli aşağılama halinde, sürekli oğlunun olmayan parasını yediklerini iddia ediyor. Öyle değildir şöyledir demek gafletinde bulunduğumuzda daha da zıvanadan çıkıyor. Aynı şeyleri defalarca ama defalarca anlatıp bizim onu desteklememizi bekliyor. Gelini ve damadına yaptığı eziyetin haddi hesabı yok. Allahtan ikisi de çok iyi insanlar da bizi terk edip gitmiyorlar. Kardeşim aynı bahçede yaşamalarına rağmen iletişimi minimuma indirdi. Babam yıllar önce kardeşimin hayvanlarına bakmak bahanesiyle köy dışındaki ahırın yanındaki kulübeye yerleşti çünkü evde tuvalete girmesi karnının acıkması bile kavga sebebi oluyor. Ben artık telefon bile etmiyorum, gidersem görüyorum. Ama gittiğimiz zamanlar biriktirdiklerini kusuyor. Yine huzur vermiyor. Çocuklarım ve yeğenlerim görüşsün diye gitmek zorunda kalıyorum ama ayaklarım hep geri geri gidiyor. Düğünler bayramlar ayrı bir kabus, kavgasız kıyametsiz geçmiş bir bayram sabahımız yok gibi. Mutlaka laf sokacak bir konu bulup kavga çıkarıyor. Duymazdan gelsek bile söylenmeye devam edip kahvaltıyı herkese zehir ediyor. Çocuklar küçükken bir şekilde idare ediyorduk ama artık hepsinin aklı erdiğinden her kavga onların ağlamalarıyla sonuçlanıyor. Düğünler ayrı facia bizim düğünlerimizde yaptıklarından geçiyorum yakın akraba düğünlerinde bile bizimle kavga edip millete rezillik seyrettirmeden bitirmiyor. Söyleniyor söyleniyor kesinlikle susmuyor. Kavgadan kaçma şansımızsa neredeyse hiç yok. Her söylediğini sakin cevaplarla ekarte etsek bile daldan dala atlayıp bitmez tükenmez saldırılarıyla cinnet geçirtene kadar uğraşıyor. Biz cinnet geçirip bağırmaya başlayınca da bir rahatlıyor inanamazsınız. Sanki az önce deli gibi söylenen o değil, melek oluyor, oradan buradan olağan konulardan konuşmaya başlayıp mutlu mutlu sohbet ediyor. Biz yaşadığımız sinir kriziyle bakakalıyoruz. Öyle tehlikeli ki bir defa eşimden sakladığım bir durumu "eşine söylerim bak" diye tehdit etti beni. Hay allah belamı vereydi de dertleşmeyeydim dedim. O gün bu gündür özel en ufak bir şey anlatmıyorum. Evlatlık vazifesidir evini derleyip toplayalım diyoruz. Temizliğini yaparken yine binlerce kez dinlediğimiz eski nefretleri ve dünür aileyi kötülemeler, bizi suçlamalar hiç kesilmiyor. Sabredip işi bitiriyoruz, sonrasında "yapmasaydın" cümlesi tokat gibi çarpıyor yüzümüze, eksiğini alıyoruz "kullan" diyoruz "almasaydınız" diyor. Bunlar sadece anlatabildiklerim, çoğunuz sonuna kadar okuyamayacaksınız zaten biliyorum. Kusuruma bakmayın ama inanın bitmedi. Mesafe koy diyeceksiniz, koydum ama inanın yetmiyor. Aramıyorum huzurum kaçmasın diye ama çocuklarım kuzenlerini özlediğinden gitmek zorunda kalıyorum sık olmasa da, her gidişim ayrı bir tranva, karı koca ömrümüzden 10 yıl kaybetmiş dönüyoruz evimize. Sizlerden ufak bir ricam var. Yukarı yazdıklarımı değerlendirin ve annemin özelliklerinden birini bile taşıyorsanız lütfen bir an önce tedavi olmaya başlayın. Evlatlarınızın huzuru, yaşlılığınızın selameti için yapın bunu. Evlatlarınız ayakları geri geri giderek çalmasın kapınızı, inanın evlat için çok acı verici. Bir gün hak vaki olup annem bu dünyadan gittiğinde ben çok ağlayacağım. Ama onu kaybettiğim için değil, huzuruna sığınabileceğim bir anneye hiç sahip olamadığım için. Hepinize sevgiler saygılar, iyi akşamlar.

Ben mi yazdım acaba dedim... Üzücü arkadaşım değişmiyorlar ne yapsak olmuyor.. Annem yüzünden evlilik kararı alamıyorum..

Haklısın demem yetse keşke, haklısın dediğimizde onu destekleyen hareketler yapmamızı bekleyerek daha da cesur hamleler yapıyor. Daha fazla Başımız ağrıyor sonra. İki ucu pis değnek gibi Etkili

Çoğu yetişkininin annesine karşı çocukluktan gelen gönül kırgınlıkları vardır. Ama sizinki farklı bi durum. Çok zor gerçekten. Sabır diliyorum

Eğer benzer özellikler taşıyorsanız lütfwn destek alın, inanın yaş ilerledikçe daha da korkunç bir hal alıyor ve herkesi çok yıpratıyor.

Hayvancılık yaptıkları için mümkün olmuyor maalesef evime gelebildikleri sayılıdır, hayvanlar sürekli bakım istiyor, öyle bir kaç günlüğüne bırakma şansları hiç yok. daha çok yeğenlerimi alıp getiriyorum kendi evime.

Bu kadar derin şeyler değil ama benim de bi anne yaram var. Terapi gördüm görmeye de devam ediyorum. Annenin duygusal yokluğu Boşluk hissi Boş ayna Beden asla yalan söylemez Beden Kayıt tutar Seninle başlamadı Bu kitaplar benim psikoloğumun tavsiyesi çoğunu okudum. Kendinize evebeynlik etmekten başka çareniz yok. Değişmezler asla değişmeyecekler. Kendinizi korumaya çalışın bu insandan. Babanızın boşanmaması da çok yanlış. Bari siz kendinizi çocuklarınızı koruyun hala insan yerine koyuyor olmanız ilginç böyle bir yaratığı.

Bazi insanlar kotulukten besleniyor bence cok özur dilerim ama sahsi fikrim bence bu tamamen fitrat siz en dogrusunu yapiosunuz neye sevindim bilio musunuz ikinizinde yuvanizi kurup uzaklaşmaniz, uzuldugum nokta da babaniz oldu cok zor guzel bi ev yapin adama anneniz tek kalmayi hakediyor bence baksaniza kavga cikinca mutlu oluyormuş. Herkes anne olamiyor maalesef hic kendinizi suclu hissetmeyin en dogrusunu yapiyosunuz Allah biliyor icinizi

Biz dert ortağı zaten lovela annelerle savaşıp savaşıp birbirimize dertleniyoruz.

Anne kısmında mı evlat kısmında mı, anne kısmındaysa lütfen yardım alın değişmeye çalışın.

Keşke benimki de değişse, şimdiye kadar hiçbir şey kar etmedi. Kardeşimin evlendiği dönemde tansiyon sorunu yüzünden antidepresan aldı o bile işe yaramadı. Babam kanser oldu akciğerinin 1 lobunu aldılar o bile yumuşatmadı kalbini.

Şanslıymışsınız ki bahane çıkmış.

aynı anneye sahibim ve keşke olmasa ama en azından yalnız olmadığımı bilmek sevindiriyor beni. çünkü kimseye anlatamıyorsunuz, anne kutsal olarak görüldüğü için, hayırsız evlat yaftası yiyorsunuz. küçükken yaşadıklarımıza inanamıyoruz. anlattığımızda eşlerimiz de inanamıyor. ama etrafında onu seven insan bırakmadı. bir gün kardeşimle eşi film izlerken bir anne çocuğunu buzdolabına kapatmış. eşi de yok artık demiş. kardeşim niye ki annem bize yapmıştı deyince gelip bana sordu. kardeşlerimi yaramazlık yaptılar diye marketin et soğutulan dondurucusuna koydurmuştu, cezalandırın bunları diye. diğer kardeşimi yaramazlık yaptığında dursun diye ellerinden urganla bağlar oturturdu. yüzümü incelerdi, ben de bir yakınlık gösterecek diye sevinirdim. sen bildiğin çirkinsin aslında, gözlerin mavi diye insanlar seni güzel sanıyor derdi. kınamda geldi, herkesin içinde yüzüme, çok çirkin olmuşsun dedi. bir kez bile sarılmadım, sarılmadı. harçlık mı verecek, yere atardı paraları. yerden toplardık biz. babam, babanız gibi. yurt dışı bağlantılı bir işte çalışıyor, bir gidip bir geliyor. evde olduğu zamanda da sabah uaktan inmiş olsun, öğlen hemen dışarıda başka işte. geceye kadar eve gelmiyor. aslında iyi aile babası olacak adammış ama annem bir aile kurmadığı için, o da duyarsızlaşmış. annem kadar olmasa da, onun da umrunda değiliz. ananemler geliyordu eskiden, babam yokken yanında kalmak için. yürüyemiyor ve rahatsız. zorunluluktan geliyorlar, babam geldiği gibi koşarak geri dönüyorlardı. onlar için de, kışları soba yakmak istemiyorlar, o yüzden geliyorlar diyordu. 80 yaşında kendi annesi babasına da şefkati yoktu. eskiden dert anlatmaya, ya da yaptığı bir şeye tepki göstermeye çalışırdım ama söylediklerini görünce, artık en ufak bir işimi dahi paylaşmıyorum. söylediklerini duymazdan geliyor, ya da kısa net cavaplar verip geçiştiriyorum. ama içimde deli gibi bir boşluk var 35 yaşımda bile. çok eksik bıraktı bizi. ama biz üç kardeş bir şekilde tamir etmişiz kendimizi. çok yaralarla da olsa, sağlam çıkabilmişiz. hasta ve yürüyemediği için, hala hastanesiyle ilgileniriz. benim yaptığımı ise pek çok çocuk annesine yapmamıştır. mesleğimi bıraktım, çocuk tedavimi bıraktım onun yüzünden ve sonunda sinir hastası oldum bunların sonucunda. evdeki annelik rolü bana düştü. bu insanlar toksik, orası kesin ama ben psikiyatriyle özellikle ilgili bir insanken ve kolay teşhis yapılamayacağını biliyorken bile, narsist olduğunu düşünüyorum bu insanların. bu yelpazede bir yerdeler bence. evet, suç filan işlemiyorlar. ama sevme, ya da empati yoksunu, kaostan ve karşısındakinin mutsuzluğundan mutlu olan insanlar. benden hiçbir şey isteme, benden hiçbir şey bekleme mesajı veriyorlar ömür boyu ama kendileri pek çok şey beklemekten geri durmuyorlar. var olan annenin yokluğu diye bir kitap var. tavsiye ederim okuyun. hiçbir şekilde düzeleceklerini sanmıyorum. keşke kardeşiniz de farklı bir ev tutabilse ama herhalde hayvanlardan dolayı aynı bahçedeler. mümkünse konuşmamaya çalışın, ya da duymamaya. bazen yeğenlerinizi alın, kendi evinize getirin. o şekilde oynasınlar. ben eskiye göre çok daha az üzülüyorum. çünkü duygusal olarak kapattım kendimi. hiç işlemiyor. sıfır beklenti, sıfır hayal kırıklığı. umarım sizde de işe yarar.

Annem kaynanam olsa ibreti alem için döverdim diye boşuna demıyorum ben

ben artık kızmak yerine, olduğu gibi kabullenme yolunu seçtim. bir bebeğe ağlama diyebilir misin? ya da bir çocuğa oyun oynama diyebilir misin? doğaları bu, yapma desen de yaparlar yani. annemin de doğası bu. içinde sevgi olmayan bir insana beni sev, empati olmayan bir insana, beni anla diyemezsin. günün sonunda kendim için, üzülmeyi ya da ona kızmayı bıraktım. çok şükür ki, kendi eşlerimizle yuva kurmuşuz, çocuklarımıza sevgi verebiliyoruz. ruhunda sevgi olmayan ve devamlı kavga isteyen bir insanın hali, kızılacak değil, üzülünecek bir durum onun adına.

Çok haklısın. Ben üzüldüm okuyunca. Benim bir eniştem var. Aynı onu anlatmışsın. Şimdi ilaçlarla biraz sakinledi ama hep mutsuz hep çevresine karşı toksik bir insan. Bazen düşünüyorum. Bir insan mutlu olmak istemez mi ya? Mutlu, huzurlu bir anı yok. Geçmiş hesaplaşmaları hiç bitmiyor. Hep o haklı. Herkes kötü ona göre. Off zor

Çok zormuş. Allah sabır versin. Aile sonuçta, atsan atılmaz

Aynı babaannem.. Fazlası yok, eksiği var.50 senelik miras, mal varlığı paylaşımı vb. konularda mağdur rolüne gire gire en sonunda uçurdu kafayı. şu an alzheimer, istemeden bakılıyor, olacağı bu. bu hastalık ilk patlak verdiğinde babama,"bakıcıya baktırın" demiştim, belki kırılmıştır babam ama ailemi ne kadar üzdüğünü ben biliyorum. babamın stresten mide kanaması geçirmişliği var. babaannem sağlığında çenesi, aşağılamaları ve laf sokmasıyla yetişkin bir insanı 5 dk da bayıltacak güçte biriydi, torunları olarak payımıza düşeni fazlasıyla aldık bu zorbalıktan. şimdi elimize kaldı. yine sinirlendim bak...

Arkadasım ona içeriğinde az antikor bulunan aşı için randevu almısım dıye sen zaten öleyim diye ugrasıyorsun, bu asının antıkoru azmıs, ya benı korumazsa dıyen kadının ıcecegıne antıdepresan atıp yakalanırsam benı dava bıle eder o deli değil yannaz, ne antidepresanı. Onu biz içmeliyiz ki hakaretlerine he he diyeyim o da zembereğini akıtsın rahatça

İnşallah, işimiz dualara kaldı çünkü, tedaviye ikna olma ihtimali hiç yok

hastalık mı bılmem ama saglıklı bırsey yasamadıkları kesın bence kendı ıclerınde yasadıkları bı problem var bununla bas etmeyı yasamayı beceremıyorlar dısarıya boyle yansıyor olan etrafındakılere oluyor asla elestırı de kabul etmezler en ıyısını onlar bılır onlar ne derse o olmalıdır dikte etmeyı severler klasık ve tıpık ozellıklerı genelde boyle oluyor acıkcası kısısel algılamamak gerek bız degıl baskası olsa ona da aynı olacaktı cunku sızden kaynaklı degıl ondan kaynaklı bır sorun bu her doguran cocugunu cok sevecek veya empatı duyguları fazla olacak kesınlıgı maalesef yok bazıları en cok kendı kendısını sever bızımkıler de boyle demek kı onunda sınavı sevgısızlık yalnızlık stres gergınlık mutsuxzluk dusunsenıze onun ıcın daha zor bır omur kendı kendısıyle yasamak zorunda

Evet bu konuda haklısınız, evliliğimde de anneliğimde de yaşadıklarımdan çok büyük dersler çıkararak ilerliyorum.

Ne kadar fazlaymışlar, keşke evlenmeseler ya da doğurmasalarmış

Çok üzüldüm durumunuza.. Durumun farkında olmanız, mantık içindeki değerlendirmeleriniz, en az yara ile bu ortamdan çıktığınız duygusunu uyandırdı bende.. Anneniz bile olsa, sizi bu karanlık kuyuya çekmedine müsade etmeyip, geçmişi ile olan kavgasını çözmek için bir psikolog ya da psikiyatr'a gitmesi için annenizi ikna edin

Kendine nasıl dayanıyor acaba diye düşünmeden edemiyorum bazen. İşkence gibi, hep nefret hep öfke cehennem azabı gibi

Beni de kardesımı de bır kez hayır duayla yollamıslıgı yok evden. Sızden bıktım, sızın yuzunuzden tukendım, babamdan da bıkmıs ama parasını yerken catır catır yıyıyor valla. Babam mirası ıkı kızama esıt bolecegım dedıgınde sınır krızı gecırecektı, tabı ben kımım kı, evın kopegı bıle benden degerlı sen böl kızlarına böl hepsi gidecek yine elıme kalacaksın dıye dıye adama felc ındırecektı, mal delisi şu kendıne yakıstırdıgı sıfata bak ya, evin köpeği kadar bile degerı yokmusmus.. Dunya yuzunde evlatlarına babaları evlatlarına mal mülk bırakacak diye o krizden bu krize giren kaç anne vardır allah askına. Sen benı, ben seni çoook iyi anlıyoruz arkadasım ve yalnız degılsın benımkı de laciverti ben annemle daha bır kez keyıf kahvesı ıcmedım bılıyor musun, hastane donusu BİR (1) kez kahve ıcmeye goturdum onda da kahvenın yanına getırdıklerı draje yuzunden kaplaması dustu ve suclusu yıne benım. Anama layık gordugum kahve ve draje bu muymus dıye benı eve donene kadar aglattı daha da tövbe bir lokmayı karsılıklı yıyıp ıcmem mecbur kalmadıkca

Ay ne bileyim, babm da böyle olacağını bilse evlenmezdi ama görücü usulünün bedeli işte. Annem kendini bilmiyor zaten, ya da kabullenmiyor. Dünyadaki herkes kötü bir tek kendisi mükemmel ona göre

Uzun yazıları seviyorum ben. Yani hepimiz okumuyor değiliz. Akıcı bir anlatım olunca uzun yazilar bile bir cirpida bitiyor. Üzüldüm senin adına. Düzelir desem bile gercekci olmayacağı için bu tür konuşmalara hiç girmiyorum. Ailen için hayırlısı ne ise o olsun bu saatten sonra.

İnan affedemiyorum artık. Her geçen gün daha da soğuyorum. Eskiden her kavga sonrası hiçbir şey olmamış gibi davranmaya çalışırdım, 2 senedir yapamıyorum. En son oğlumun sünnet mevlidini dinamitlemeye kalktı. Eşimin ailesi de dayılarım teyzelerim de etrafında pervane oldular olay çıkaramasın diye. O zamandan beri yüzünü göresim yok. Mecburiyetten gidiyorum. Defalarca söyledim bak aile böyşe olmaz, kimse bizim gibi değil azıcık olumlu ol, hiç değilse güler yüz göster diye "beğenmiyorsan beğenme" diyor. Yeğenleri telefon edince "kuzucuğum" diye açıyor telefonu, bize hayatımız boyunca bir defa kuzucuğum demişliği yok. Sadece azarlar

Benim de aynı sıkıntılarım var ama kitapları okuyamıyorum. Kitaba başladığımda şelale gibi akıyor gözlerimden yaşlar. Birkaç kez denedim ama mümkün değil. Sonra gece boyu da ağlıyorum. En sonunda hiç açmamaya karar verdim. İyileştiremeyeceğim galiba bu yanımı

Farklı bir durumunu da ben kendi ailemde yaşadım yüzyüze görüşmeyi kestim. Telefonla konuşuyorduk. Beni hala rahatsız etmeye devam ettiler. Tamamen engelledim. Artık kabul ettim. Benim sadece çekirdek ailem var. Yoksa eşimle aramizi bozmak için çalışıyor. Asla huzurlu ve mutlu olmamı istemiyor. Herkes anne baba olmamalı. Çok ciddi testlerden geçmeli.

Olgunlaşmamış ebeveynlerin yetişkin çocukları diye bir kitap var çok akıcı değil ama bizim annelerimizi anlatıyor. Farkındalık oluşturuyor biraz daha olayın seninle değil annenle ilgili olduğunu kafanda oturtmana yardımcı oluyor

Çok şükür kardeşim de ben de evliliğimizi onun hışmından korumak için elimizden geleni yapıyoruz. Karakterimize işlemeyi başaramamış. Bununla gurur duyduğumuzu inkar edemem

Çünkü kabul etmiyor. Alzaimer riski yüzünden nöroloğa götürmeye kalkıştık ben deli değilim deyip reddetti. Çocuk değil maalesef kolundan tutup götürmek mümkün olmuyor

Annenizin geçmişten gelen sorunları olduğu bariz. Git gide artmış malesef. Fiziksel hastalığı olsa inanın bu kadar etkilemez hayatınızı ama ruhu hasta. Allah sabır versin size çok zor bu tarz kişilerle uğraşmak.

Belli özellikleri benim aileme de benziyor. Belli bakımlardan ben de aileme benziyorum ama törpülemeye calışıyorum. Annem de 100 yıllık olayları anlatır. Dediğin gibi kafa beyin 1970 de kalmış. Nasıl bir kin nefrete. Zaten kin gükkkeri öldü gitti. İşiniz zor Allah yardım etsin.

merhaba, öncelikle -çocukluğunuza- o kadar uzuldum ki. cocuklar bize Allahin bir emaneti. Siddet, asagilama ne demek ya. Benzerini yasayan bir arkadasim var. kizcagiz bu travmaları psikolog-psikiyatrist eşliğinde cozdu. annesinin psikiyatrik tanisini biliyor artık. annesi asla kabul etmiyor, orası ayrı. psikologun arkadaşıma tavsiyeleri su sekildeydi - hayatta en güvenmen gereken kisiye onun hataları yüzünden güvenmiyorsun, sorun sende degil demis. - ona asla mantıklı açıklamalar yapma, anlamaz demis. ve asla degismez. - mesafeli ol, kendi hayatina bak, minimum görüşme yap. vicdan azabı çekmeni gerektirecek bi durum yok. ruh sagligini korumak zorundasın demis. - arkadaşıma nasil anne olunmamalı cok iyi biliyorsun, senden harika anne olur demiş..

Kadınların ruhsal bozuklukları çok çocuk, fakirlik halen de öyle 3 çocuk doğuruyorlar bu yükün altından kalkamayıp ruhsal yapılarını bozuyorlar, insan kendini tartmalı bu yükü kaldırabilirmiyim diye kendine sormalı, sonuçta fakir bir ülkeyiz 3 tane çocuğun yükü zor, o çovuklar hep küçük kalmıyor

Hepsi mi aynı model arkadaş, ne zaman tamamen mat oluyor o zaman bir meleklik bir rehavet çöküyor kadının üzerine, mutlu mutlu konuşmaya başlıyor

annemı tarıf etmıssınız resmen bu kadar olur vallahı sabır da bır yere kadar acıkcası bende sabır tukendı bu sebeple gorusmuyorum cunku ben cok olumsuz etkılenıyorum babamla harıka otesı bır ıletısımımız var ama annem resmen dusmanıymısız gıbı davranıyor yalnız sımdı kendısı yalnız yalnız yasıyor yazdıgınız aynı seylerı yasadım ınanın asla duzelmıyor hatta kotuye gıdıyor cunku sızın tahammul sevıyenız azalıyor enı sonu sızde gorusmeyı kesersınız mecburıyetden yoksa uzuntuden stresden hasta olursunuz

Çok denedik ama ikna edemedik

Bize bir kere kucak dolusu sarılmıslıgı yok, tur. Benım hatırladıgım ya evlatlarım sızı cok sevıyorum demıslıgı de yok. Gerçekten içler acısı

aynen doktorlar diyorya bize hasta insanların hasta ettiği insanlar gelir diye.

Okudukça içim titredi, küçüklüğünüzü sarıp sarmalamak istedim. Bunu yapamam ama şimdi büyümüş halinize nacizane olabildiğince uzak kalın, biliyorum zor ama sizden esirgediği sevgiyi siz de ondan esirgeyin diyebilirim. Benim merak ettiğim babanızın hiç etkisi olamadı mı, fiziksel şiddeti engelleyemez miydi acaba hiç değilse?

En büyük eziyeti kendisine ediyor yazık. Düzelmeyecek bir insan tipi.

Bu tür anneler ne kadar çokmuş bu ülke de? Herkes doğurmuş ama birçoğu anne olamamış. Yazık bu kadar yıpranan ruha çok yazık.

Direk anlatayım. Babama mevlitte giysi aldım giysin diye, giysileri görünce çıldırdı. Ben bunları kocama giydirmem çığlıklarıyla fırlattı giysileri, sonra da bağırmaya devam etti. Bayram arifesiydi bunu yaptığında. Çocuklar onun çığlıklarını duyunca ağlamaya başladı. Biz o gece evimize döndük ve bayram sabahı çocuklarım evde ağlayarak uyandı. Kına gecemden bir akşam önce küs olduğu halamın oğluna telefon ettim diye kavga çıkarıp evin bahçesinde çığlıklar atarak söylendi. Bütün köy bizi dinledi. Babamı akciğer ameliyatına girmeden önce fotoğrafçıya gidip fotoğraf bastıdı diye hastane ortasında azarladı. 3. Günlük lohusayken eve gelen halam ona laf sokmuş diye beni delirtene kadar söylendi. Damadının ırkı yüzünden yıllarca aşağıladı. Daha saymamı ister misiniz yeter mi

Çıktığımız dönemde eşime çıtlatırdım, annem zor insandır diye. Eşim hafife alırdı, anne ne kadar zor olabilir ki derdi. Kendi annesini yakın zamanda kaybetmiş olduğu için büyük zaafı vardı annelere, zamanla tanıyıp öğrendikçe hak verdi. Hatta zaman zaman o bile "dur artık" der anneme. Onunla ilgili anılardan konuşmak bile istemiyorum, çarpıntı geliyor resmen. Açıkçası evlendikten sonra eşimin de etkisiyle daha çok çabaladım, alttan aldım idare ettim her şeyi denedim ama daha da hırçınlaştı, verilenle asla yetinmiyor, hep daha saldırgan oluyor. Ben de narsizmle bağlantılı bir durum olduğunu düşünüyorum. Çünkü uyarılar asla etkilemiyor. "bir defa olsun güzel şey söyle bak sürekli kötüleme küçümseme halindesin bak biz senin evladınız" dediğim de oldu, "size kendimi beğendirmek zorunda değilim" diyor. Halbu ki beğenmek falan istemiyorum tek istediğim insan muamelesi görmek. O insan muamelesi yapsa biz sırtımızda taşıyacağız ama anlamıyor. Beklentim olduğu zamanlar da oldu bu beklentilerin kaynağı kendisiydi, vaadde bulundu sonra çamura yattı üzerine ben eşime mahçup oldum. şimdi tek beklentim sessiz olup huzur vermesi. Başka hiçbir şey istemiyorum. Ama o kaos seviyor. Tam atsan atılmaz satsan satılmaz durumu. Allah hepimizin yardımcısı olsun. Siz çok büyük fedakarlıklar da yapmışsınız onun için. İnşallah bu fedakarlıkların karşılığını bir yerde görürsünüz

Bu kadar derin şeyler değil ama benim de bi anne yaram var. Terapi gördüm görmeye de devam ediyorum. Annenin duygusal yokluğu Boşluk hissi Boş ayna Beden asla yalan söylemez Beden Kayıt tutar Seninle başlamadı Bu kitaplar benim psikoloğumun tavsiyesi çoğunu okudum. Size de tavsiye ederim çok tetikliyor üzüyor yoruyor ama sonunda iyileştiriyor. Kendinize evebeynlik etmekten başka çareniz yok. Değişmezler asla değişmeyecekler. Kendinizi korumaya çalışın bu insandan. Babanızın boşanmaması da çok yanlış. Bari siz kendinizi çocuklarınızı koruyun hala insan yerine koyuyor olmanız ilginç böyle bir yaratığa.

kardeşinize ve gelininize rica edip onlarda kalsanız, tabi eli boş gitmeden, o evin işlerine yardım ederek. annenize gitmeyin, çocuklarınızı ona götürmeyin. gelir kavga çıkarırsa ortamdan uzaklaşın

cocuklariniz şanslı, belki de bunları yaşamasanız cocuk yetiştirmede bu denli özenli olmayabilirdiniz. olaya öyle bakin..

O kadar etkilendim ki okurken. Anne ile sorunlu olmak, anneden beklediğini hiçbir zaman alamayan bir evlat olmak nedir malesef iyi bilenlerdenim. Şuan ben 25 annem 50 yaşında. İleride yaşıcaklarımızı o kadar net gördüm ki yazınızı okurken. Annem en büyük yaramdır hep söylerim. Hele ki sürekli egolarını tatmin etmek isteyen biri olunca insanın karşısında, ve bu ne acı ki 'anne' olunca. Zaten hep bir sıfır geride kalıyorsun. Ben annemle aynı evin içinde 1 buçuk ay küs kaldığımı bilirim :) Babamla da çok sorunlu evliliği vardı 23 yıl sonra boşandılar. Ben bildim bileli annem hep hepimizi bastırmaya çalışan, dediği olmadığı anda sizden kötüsü olmayan, kimsenin kendi fikri olamazmış gibi davranandı hep. Ne mutlu size ki yuvanızı kurup, kendinizi kurtarabilmişsiniz. Çok zor biliyorum ama görmezden gelmek zorundasınız. Annesi gibi annelik yapmak isteyenlere hep özenmişimdir :) Annem gibi anne asla olmıcam demek bir kız için gerçekten çok acı..

Neden annenizi tedavi ettirmiyorsunuz? M

Kalp krizi geçirip kalp ameliyatı olunca birçok doktor olaya dahil oldu. Şeker hastalığı ve psikolojik sorunları için ilaçlar başlandı mecburen.

Sopasını saklar

Cok cok üzüldüm canim tahammulsuz insanlar neden evlenip çocuk yaparki stress atmak içinmi

Ben zaten burdan sizi takip ediorum elbette anlasilmaz burdan tam olarak ama cok akilli ve makul bi insansiniz ve nedense kalbiniz bana cok guzel ve insancil geliyo cumle devrik takilmayin mesleginizi biliyorum Rabbim sizi korumuş maalesef bazen sevdiklerimizdende koruyor hayat hu sinavlar türlü türlü

Ev almaya kalkıştık aslında ama köylerde pek ev satılmaz bilirsiniz, bir iki satılık ev bulduk ama evden çok yıkıntı halindeler, maddi külfetinin altından kalkamayacağız şu an, o yüzden ertelemek zorunda kaldık. O da planlar arasında ama kısa vadede sorunu çözmemize yetmiyor. Gerçi öyle bir şey yapsak biz gelince gelip yanımızda kalır eziyet edebilmek için

Sizin adınıza çok üzüldüm çünkü insan derdini sıkıntısını bir tek annesine anlatırken vurmaz beni deyip anlatıyor, güven dolu, huzurlu hissediyor sizi bundan hep mahrum etmiş benim de babam aynı bu şekil yeğenlerine akrabalarımıza o kadar güzel davranır ki o kadar güzel hitap eder ki kendi öz evlatlarına topusu iki kızız canı gönülden bir kızım bile demişliği yoktur hiç bi saygısızlık hatamız olmamasına rağmen

Ya guldüm ama love sultan senin üslubunu seviyom ona bak dogru diosun valla ne acı bi gerçek ay noluyo size diyesim geldi vallaha ikisine de ne zor hele babalara daha zor dusunsene hayatin geçmiş boyle birisiyle yeminlen cennetlikler baban anneni tek gondersin umreye en uzunundan valla şu an dua ediyom tanimam etmem ama belki kabul olur çunku neden olmasınki senin cumleler hatirladin mi

Ayy buluşuyosunuz ya hani o baslamadan siz başlayin yuksek perdeden girin hemde neye ugradigini saşirsin tesbihte hata olmaz deli deliyi gorunce tokmagini mi saklardı vardi oyle bi söz.. hem eglenceli olur stres atarsiniz

İnsan kaç yaşına gelmiş olursa olsun annesine koşmak istiyor, sanki bir kez sarılsa sırtını sıvazlasa geçecekmiş gibi geliyor ama darbeyi annenden yersen sığınacak kimsen olmuyor kendi kendine sarıyorsun yaralarını. Ben de mümkün oldugunca gitmiyorum, gittiğim zamanlarda da sadece babam odaklı gıttıgım ıcın mumkumse annemın evde olmadıgı zamanlara denk getırmeye calısırım.

Çok sağ olun Hiçbirimizin diğerinden farkı yok his konusunda ama ne olursa olsun gelin evlat kadar sabredemez ki gerçekten çok sabırlı ama artık sesini bile duymak istemiyor.

Ben de mümkün olduğu kadar sınırlıyorum ama kardeşimle aynı bahçede oturunca kemdimi daha fazla korumam mümkün olmuyor N NauNau Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Ahhh Allah sabır versin arkadaşım, Keşke kendinin farkında olsa da tedavi olsa, en azından bir terapi.. cok cok üzüldüm hem kendine yapıyor hem de tabii ki sizden çıkarıyor.. umarım bir şekilde davranışlarına çeki düzen verir en azından şu hareketlerinin birazı kırılır..

Doktora gitmeli içindeki nefret stres hem kendi hemde etrafını mahvediyor ama anlattığın gibi birisiyse doktora asla gitmez. benim annem de sizin anneniz kadar olmasada daha az yapıyor ama benzer şeyler

Laf söylemeyince de sinirleniyor benımkı, onun ıcın susmak ezıklık demek cunku çat çat soyleyeceksın o zaman bı ferahlama gelıyor hem ona hem bana, azar sevıyor resmen, denişik bir manyak kendısı bız cozemedık

Ahh loveitrend ne desem ki. Babam ve babaannem vardı her zaman yanımda zaten beni ve 4 torununu babaannem ve dedem büyüttü nurlar içinde yatsınlar. çünkü işi daha önce gelirdi. bana hep ve hala daha seni hiç istemedim istemeyerek hamile kaldım ben sana iş yerinde nasıl ağır şeyler kaldırdımda düşmedin der. daha ne denirki bi anne nasıl söyler bunu çocuguna. ama kendi cocuklarım olmadan önce bu kadar takılmazdım ne zaman anne oldum o zaman anladım nasıl ağır bi lafmış ama işi varsa temizlik yaptıracaksa veya birine kafası bozulmuş dertleşsin isterse beni arar allahtan başka sehirlerdeyiz diyorum yoksa dayanamam her defasında herhalde.2 gün önce eşimde bi konuşmamız oldu bana bişey olursa cocukları alıp memlekete gidersin diye asla gitmem dedim kalırım bu şehirde inanamadı eşim ciddi değilsin demi diyor hayır dedim çok ciddiyim sonuna kadar dayanırım gitmemek için dedim bazen uzak olmak 3 maymunu oynamak daha iyi geliyor

Careler caresiz diosun yani siz nerde onun gibi olcaksiniz o antremanlı hayatı bu cunku

kardesınızle konusun o sıze gelsın durumdan etkılendıgınızı ve ona karsı mesafe koymak ıstedıgınızı ama ortamdan dolayı mumkun olmadıgını kardes olarak ozledıgınızı ve gelırlerse daha rahat gorusebılecegınızı soyleyın daha keyıflı gecer en azından kardesınız ıcınde degısıklık olur belkı bıraz oda kafasını dınler ona da ezıyet o ortam sızın gıbı o da gerılıyor ıkı kardes sızın evde keyıflı sohbet edersınız bu mumkun olmaz mı

Onu en azından ilaç almaya ikna edebilmişler biz onu da başaramıyoruz. Allah çeken herkese yardım etsin

Ah zemo bildiğin benim annem bu. 34 yaşında 3 çocuk annesiyim ve avm nin orta yerinde 5yaşında çocuga bıle yapılmayacak muamele yedim, sen evlat mısın, sen de evlatlarından gör, yaşlanınca sen de göreceksin ve türevi cümleler bizim rutinimiz artık. Bildiğin nasılsın iyi misin der gibi yağdırıyor hakaretleri, görüşmüyorum telefondan yetiyor, açmıyorum babamla konusurken arkadan işittiriyor. Kardeşim yurtdışında ona burdan yetiyor. Her dogum günü, bayram, aile görüşmeleri zehir oluyor hepimize. Lokmalarımız hep boğazımıza diziliyor. Umreye gidecekmiş, hacca gidecekmiş, yahu kırdıgın kalplerden helallik almadan ne haccı ne umresi.. Allah korkum olmasa nasılsın diye bile aramam.

Eskiden böyle kadınlar anneler daha mı çoktu... inşallah öyledir azalarak bitsinler. Belki devir değişti, ünlü psikologlar kitaplar yazıyorlar, ekranlara çıkıyorlar, instadan gönderi yapıyorlar. Bizi eğiten bir şeyler var çok şükür. Konu sahibi annen bilseydi emin ol yapmazdı, içinde affet ve cahilliğine ver. Belki o da yoruluyordu, eziliyordu, ondan da esirgenmişti senden esirgedikleri bilemezsin.

Sadece dilimi

Yav senin kaynana da dovmelikti de neyyysse yapaydın eyydi

Ve siz ısrarla görüşüyorsunuz Çok sabırlısınız gerçekten Çocuklara da size de eşinize de yazık Annenizin ciddi problemleri var Çok memnuniyetsiz veya kaostan zevk alır gibi Allah yardımcınız olsun inşallah

Huylu huyundan vazgeçmez, çok gitme ayda yılda bir yeter, üzüldüm gerçekten

Evet hatırladım :) bizimki kemikleşti artık canım, zemo biriktirip biriktirip patlıyor ben artık anında tepkimi gösteriyorum ha sonuc degısıyor mu dersen degısmıyor ama en azından artık ıcıme atmıyorum. Ben güçlü de olmak ıstemıyorum bu konuda ya annem benım rakibim değil ki ne olacak kızım, evladım desen, destek olsan. Ama olmaz ılla kı huzurumuzu bozacak yoksa uyku uyuyamaz. Benımkı 1ay yok allahtan da gun sayıyorum ne zaman gıdecek dıye.. Allah benı onun elıne, onu da benım elıme dusurmesın. Nasıl dusunmeyeceksın kı aynı evde babam var onu gormek ıstıyorum annem var dıye mınımuma ındırdım zıyaretlerımı, resmen fırsat kolluyorum annem dısarı cıksın da bende babamı gormeye gıdeyım dıye huzurevine göndersek oranın da huzurunu bozar dıye kendı ıcımızde dayanabıldıgımız kadar dayancaz artık arkadasım bızım de sınavımız toksik anneler..

Her seferınde dozu arttıracaksın ama ben en son avm de gıdıyorum eve taksıyle don dedıgımde arkamdan kosturuyodu. Hepsı aynı hepsı

Başına birşey gelmedikçe ders almıyorlar Benim annemin saçma sapan alışkanlıkları ve kafası vardı... ve o kafasızlığın ceremesini cok çektim. sonra hayat işte onu bir şekilde yola soktu Şu an öyle bir değişti ki ben annemi tanıyamıyorum... Umarim annen çok daha gec olmadan farkında olur birşeylerin kendiliğinden, çünkü eğer hayat konuşursa ağır konuşur

erkenden bunun farkında olman da güzel bir şey. ben senin yaşındayken, hala beğendirmeye çalışıyordum kendimi fuzuli yere. yapılmaması gereken pek çok şeyi görmüş olduk. bir de ileride sarılıyor bir şekilde o yaralar. 30 undan sonra, hiçbir şey benden daha kıymetli değil kafasına geliyorsun ve o kadar takmamaya başlıyorsun.

Bazı insanlar acılardan, kaostan, nefretten, kinden besleniyor. Annenizde böyle sanırım. Çok zor, Allah yardımcınız olsun...