Sizin için en sağlıklısı ayrı eve çıkmak olur aslında Bi şekilde bunu başarabilseniz Hem ailenizde yokluğunuzda hatalarını farkeder belki E

Bende zaten sabirli davranmaya calisyorum. Onlara nekadar kizsamda gene onlari dusndum icin gidemiyorum. Cok uzulurler kaldiramazlar diye. Eskiye bakarak susuyorym ama beliide hic cvp vermemem lazim K

bizim evde herseyi babam yönetir, annemde biraz onun baskisi yüzünden böyle. bu evlilik, bu hayat onu cok yipratmis. ama asil bu yüzden bana daha cok destek ollmasini bekliyorum. ondan daha güclü biri olmam icin cabalamsini isterdim. E

Cnm ne denirki bilemedim. Benzer sorunlar demeyeyimde, annemle babam arasindaki sorunlardan bizde payimiza duseni alirdik zamaninda. Biraz daha sabretmen gerekiyor. Cunku suanki kizginligin o evden ayrildiginda, hatirina bile gelmiyor. Ailenle iliskilerine cok farkli olmaya basliyor. Sana sdc diyebilecegim, asla cvp verme. Haklida haksizda olsan asla cvp verme. E

Ama nasil maddi anlamda belki biraz zorlanabilirim ama mümkn yani. hayatta izin vermezler babama sormaya bile cesaretim yok cünkü o ainirle nasil bi tepki verir bilmiyorum( bana burdan cikis yolu olarak sadece evliligi göstermeleri beni cok üzüyo. Biz kadinalr neden hep birilerinie emanet edilmek zorundayiz?! Tek basimiza namusumuzu koruyamiyonuyz? Kendimizi koruyamiyomuyz?! Bizleri öyle bi yetistiriolarki... Hep erkeklere muhtac olalim istiyolar. kendi ayakalarimizin üzerinde duramiyalim. Babam haftanin kac günü eve saat kacta gelir ama dogru düzgün cvp bile vermez nerde oldunu sordumuzda. isine gelmeyince hememazarlayip susturu veriri bizi. Ama bizim attimiz her adimdan haberi olur. evden cikarken 20 yasindaki kizini hala yanina cagrip ne giyindim bakim der?! Sacini kestirirsin bidaha böyle kestirim deme der. Ama babama ben cok sevdim dersin. Aldin tek cvp ama ben sevmedin olur! ben neyim ozaman? Ben kimim?! Bana ait hicbirsey yok bu evde, cünkü bana aldiklarini benim icin yaptiklarini en ufak seyde basima kakarlar. Basta babam tabi. Sürekli ben senin icin calisiyorum, senin icin yoruluyorum, senin icin senin icin... Ya sen?! o an bagirasim geliyo ozaman yapmayinhic birsey istemiyorum! atin beni sokaga! Bu yasima kadar hic birsey yokmus gibi davvrandim, hep mutlu rolüne yattim. Disardan bakildinda dünyanin en positif insani dersiniz beliide. Ama megersem ben insanlaira degil basta kendimi buna inandirmak istemism ve yillarca kandirmism. Bianda patlak verde icimde birikenler... Kendimi hic iyi ve saglikli hissetmiyorum bunlari buraya yazma sebebim biraz olsun rahatlamak. Sanki sizler benim karsimdasiniz ve ben sizlere dedimi anlatiyomus gibi hissediyorum...

konusmayida denedim ama bazen bende kendimi kaybedebiliyorum. sesimi yükseltiyorum ama ben zaten hemen pisman olup özür dileyen birisiymidir. ama onlar hic altan almiyolar. ben hatami kabul ediyorum onlar kesinlikle altan almiyolar. anneme diyorum ben mutsuz ve huzursuzum bu evde. dayanamiyorum. niye böyle yapiyosunuz? burdan kurtulmak icin evlenip gidicem görüceksin diyorum. millette seninle evlenmek icin kapida bekliyodu diyo. ters ters cevaplar veriyo. babam karsi hic birsey diyemiyorum cünkü cesretim yok. sebebini bilmiyorum ama ondan cok korkuyorum, karsisinda bogazim düyümleniyo hemen gözlerim doluyo. sadece fikirlerimden. hayata bakis acimdan dolayi allah bizi senin gibi bi evlatla siniyo felan gii kirici seyler söylüyolar. evden cikma sebebimden birde son aylarda kendimi pek iyi hissetmem. saglik sorunlari yasiyorum ama daha cok piskolojik oldunu düsünmeye basladim. cünkü doktorumun yapti tahlillerde hic birsey cikmadi. E

Çok üzüldüm durumunuza, kısmen benzer sorunlarımız da olduğunu söyleyebilirim. Ama ben artık 7 aylık evliyim ve çok şükür ki artık çok mutluyum. Birini bulun vs gibi birşey demiyorum yanlış anlamayın Ben zaten olaylar esnasında nişanlıydım ve sevdiğim biri ile evliyim elhamdülillah Zira ayrı eve çıkmak zor olduğu gibi durumu kurtarmak içinde evlenilmez, yağmurdan kaçıp doluya tutulmak ta mümkün sonuçta Biraz sabredip önce okulunuz bitirmeyi ve ekonomik özgürlüğünüzü aldıktan sonra yeni kararlar almayı deneyin bence, henüz sabretmekten başka çareniz yok gibi. Kimbilir belki de hem sever hem sevilir evlenirsiniz, ilerde mutluluk dolu bi yuvanız olduğunda ailenizi bile affeder arada ziyaretlerine gitmeyi kendiniz istersiniz E

konuya nerden nasil baslicam bilemyiorum. anlatmak istedim okadar cok sey varki. ya ben ailemle ayni cati altini yasamaya artik dayanamiyorum. ne annemle nede babamla anlasabiliyoruz:S hic bir zaman ayni fikirlere sahip olmadik. sorun bu degil, herkesin kendine göre fikirleri, düsünceleri, bakis acilari vardir tabi. sorun onlarin bana ve benim düsüncelerime saygi göstermemeleri. beni oldum gibi hic kabul etmediler. babam cok sinirli, stresli hemen aninda bagirip cagiran birisidir. bu durumdan etkilenen annemde fazlasiyla sinirli. kücüklükten buyana hep bi baskiyla büyüdük kardesim ve ben. ben suan 20 yasindayim, erkek kardesimde 13. babamin yaninda hep diken üzerindeyim. biraz yüksek sesle adimi cagirsin hemem icim bi tuhaf oluyo, kalbim yerinden cikcakmis gibi atiyo. sanki birsey yaptimda suclu gibiyim. gün gecmiyoki bu evde firca yemeyim. bu yasima kadar onlari ne utandircak, ne üzücek birsey yaptim. bi yandan üniverstede okuyorum, bi yandan calisip onlara yük olmamaya calisiyorum. onlar görürlerde güvenlerini kaybederler diye ne bi erkek arkadasim var nede adam akilli sürekli görüstüm arkadaslarim. yani attim adimlarda hep onlari düsündüm. hep onlarin istedi gibi hareket ettim ama bitürlü yaranamadim. annem en ufak sey icin hemen bagirip cagriyo. kardesim kücük diye kiyamiyo, babama karsi cesareti yok. neolursa olsun benden cikariyo sinirini. bi gün olsun nasilsin, bi derdin varmi diye sormadilar. annem kendi arkadaslarina sürekli akil veren rolünde. onlarla saatlerce konusur, dertlerini dinler ama bana bikere bile sormadi iyimisin diye. kardesimle arasinda farkli bi bag var. kucaklasirlar, öpücükler, sohbetler... anliyamiyorum. ben biraz cvp veren bi tipim. kardesimde tam tersim sessiz bi cocuktur. neymis o cok masum, sessiz ve icinie attan bi cocukmus. ama benim hakkimdan kim gelebilirmiski. bana karsi hep bi güvensizlik icindeler, daha cok annem öyle. sürekli bi arastirma icinde. sürekli beni hic dogru olmayan seylere sucluyo. ben kendime bakmayi seven bi kizim. makyajimi yapar ve bakimli bi sekilde okuluma giderim. kapidan cikarken hemen lafi soku verir. bu tiple okula gittine beni inadirdinimi zannediyosun felan diye. yada ben sanki senin erkek arkadasinin oldunu bilmiyorummu. ben onlarin korkusuna okuldan bile erkeklerle görüsmezken böyle seyleri duymak cok zoruma gidiyo. beni hep kotrol altinda tutmaya calisiyolar. cocuklumdan buyana yasaklarla büyüdm. dinlerine bagli olduklarindanda bu konuda cok baski gördüm. zorla namaz kildirmalar, kuran okutmalar. kiyafetimi kisitladilar. say say bitmez... ben bi adim attim ama onlar bana hic yaklasmadi hep daha fazlasini istiyolar. annem 4 aydir calisiyo, o yoruluyo yetisemiyo diye evi silip süpürüyorum, ardesimle ilgileniyorum, yemekten tutun alisverise kadar herseyi yapiyorum ama eve geldinde hala bütün gün evdeydin insan bi cöpleri cikarar, insan bi sunu yapar bunu yapar diyo. cevap verincede bagriyo cagriyo. onlarla konusamiyorum. önce bagriyolar, sonra baktilar susmuyorum üzerimi yürüyüp korkutuyolar. seni gebertirim, defol git elimde kalirsin. 20 yasinda koca kiza annesi kafasina parfüm sisesi firlatim, sacma sapan birsey icin kendinden zorla nefret etiriyosun diye bagrirmi?( beni özgür bi birey olarak kabul etmiyolar... kizlar siz söyleyin napim? ayri eve cikmak istiyorum ama söylemeye cesaret edemiyorum anneme citlattim biraz, oda tabi bizim yanimizda istenin gibi yiyip icip afederiniz s camiyosun, her halti yiyemiyosun ya dedi. annem bu evden anca evlenirsen cikarsin diyo... ama benim simdilk öyle bi düsüncem yok, ama artik dayanamiyorum sürekli mutsuz oldunuz, odanizdan cikmak istemediniz, cikmaya cesaret edemdiniz bi evde hayat gecmiyo... ilimonn 'Kızım

zor durum gerçekten allah yardım etsin.. ayrı ev fikri güzel iyi hoş ama işte çok çok zor genç bi kızı tek yaşaması.. üstelik öğrencisin tam anlamıyla bi mesleğin sanıyorumki yok... sabretmen lazım biraz.. okul bitsin önce... bide hayatına birisini alabilirsin bence... sana değer veren ve seninde sevdiğin biri sana kendini daha iyi hissettirebilir...

Yapmanız gereken sadece ekonomik özgürlüğünüzü aldıktan sonra o evden çıkmanız olur ancak... Üniversite eğitiminize sımsıkı sarılın; onları elde değil ama hoş görmeye çalışın. Yanlış bir eğitim veriyorlar ama kendilerince doğru olduğunu sanıyorlar... Ne yazık ki insanları değiştirme lüksümüz yok, ama biraz bakış açısı ve tavır değiştirerek biraz olsun kendimizi rahatlatabiliriz. Bu arada bu yaşınızda duygusal ilişkiler yaşamak elbette normal, kendinizi bu kadar cendere altına sokmayın. Aklı başında ne yaptığını ve istediğini bilen bir insan olduktan sonra, seçimlerinizi düşünerek yaptıktan sonra duygusal bir ilişki yaşamanın ne zararı olabilir ki... K

bende zaten öyle bi evlilik yapmak istemedim icin bekliyorum. yani sadece burdan cikim amacli bi evlilik yapmak istemiyorum. evlilik cok önemli bi karar ve sizinde dedinz gibi yagmurdan kacarken doluya tutulmakta var. o yüzden öncelikle okulumu bitirmek istiyorum. cok calisiyorum ama zorlanmiyorum degil yani. önümde daha 3 yil var. bazen gözümde cok büyüyo o 3 yil. diyorum bu evde 3 yil daha. ama sabrediyorum. bölümümde mecburi olarak bi dönemi yurtdisinda yapmak zorundayim. ama son sinifta. o bile cok güzel bi degisiklik olucak benim icin. gerci o zaman aileme nasil razi ederim bilmiyorum ama herhalde gönderirler. insallah cok mutlu bi evlilm olur, annemle aramda hic bir zaman olmayan bagyi ve iletisimi kendi cocuklarimla kurabilirm...:)

suan zaten calistim icin maddi anlamda bi zorluk cekmem aslinda ama annemler kesinlikle izin vermezler. onlarin izni olmadanda cesaret edemyiorum bide onlarin üzülmelerinide istemiyorum. aktivite olarak spor yapmaya calisiyorum. alisveris beni cok mutlu ediyodu ama bi süre sonra oda sIkiyo. odama gelince. erkek kardesimle paylasmak yetmiyomus gibi, odaya sürekli giren cikan. gece yatana kadar 100 sefer girerler. tabi kapiyi felan calmakta yok. annemi anladimda babamda öyle. odamda bile kendimi cok huzursuz hissediyorum. saat kacta yatimdan tutun, sabah kacta kaldima kadar herseyi laf ediyolar. tavir yapmayida denedim ama ilgi görmek yerine azar isittim. suratin bes karis ne gezip duruyosun evin icinde gibi seyler dedi annem. ama oturupta bi sormadi neyin var diye. ben kendilimden onunla konustumdada sadece hersey oldu gibi kabullenmemi, bosuna ugrasmami yoksa zaten hic mutlu olamicami söyledi. onlar benden hep bunu beklediler. önüme sunulan herseyi susup kabul etmemi. fikrimi söyledimde hep saygisiz, arsiz, utanmaz, bencil oldum. annem kendi babasinin karsisinda hep susumus ve halada susuyo, kocasinin karsisindada hep susmus cünkü 17 yasinda cahilce evlenmis. ona diyorum ne istiyosun, sessiz kalimda bendemi ezilim baskalri tarafindan. hemen bagriyo cagriyo. sende bu cene varken sana hic birsey olmaz. baksana biz bile susturamadik seni kimse susturmaz, merak etme kimse seni ezemez diye. bence benim adima sevinmeli ama bana niye böyle davraniyo anlamiyorum... E

Sizin için en sağlıklısı ayrı eve çıkmak olur aslında Bi şekilde bunu başarabilseniz Hem ailenizde yokluğunuzda hatalarını farkeder belki H Heyheyliyim

tek carem okul zaten. bende elimden geldi kadariyla okulumla, derslerimle ilgileniyorum. ozaman bile izin vermicekler biliyorum. bu evden cikmam icin tek sansim evlilik onlara göre. ama ben burdan cikicam diye acele edip yanlis bi evlilik yapmak istemiyorum. evlilige burdan bi kurtulus olarak bakmiyorum. o bambaska birsey. hem zaten henü öyle birseyde düsünmüyorum. hem burda bukadar kistilanirken bide öyle biriyle evlenirsem felan diyede korkuyorum. beni dahada sIkan, bunaltan kisitlayan...

Hayir neden sordun? Oglak . push ; E

Zaten bende egitimim icin ugrasiyorum. Cok zorlandim zamanlar oluyo ama egitimim olamdan ekonomik ozgurlmde olmicani biliyorum. Duygusal ilsikiye gelince. Bu konuda cok cekiniyorum. Hem annemlerin arkasindan is cevriyomus, cok kotu birsey yapiyomusum hemde kendimi suclu gibi hissediyorum:S deneyimsiz oldum icinde dahada cekiniyorum. Begendim birisi oldunda asiri heycan yapiyorum, kendime guvenmiyorum, kenimi yetersiz goruyorum. Cekiniyorum iste... E

Aslında çekingenliğinizin, kendinize olan güvensizliğinizin, yetersiz görmenizin sebebi nedir biliyor musunuz... Sizin yetiştirilme tarzınızdan kaynaklanıyor bu. Aileler katı bir disiplinle, yasaklarla, korkutmalarla koruyuculuk ebeveyn görevlerini yerine getirdiklerini sanıyorlar. Elbette aile koruyucu olmalı ama bunun dengesi olmalı. Oysa ki kendisine güveni olmayan, cesaretsiz bireyler yetiştirdiklerinin farkında değiller. İş hayatına atıldığında sudan çıkmış balığa dönüyor bu sefer insanlar... Ya da evlilik/sosyal yaşam vs gibi alanlarda. Bende bir dönem sizinki kadar olmasada bu aşamadan geçtim, kısmen benzeyen yanlarımız var. Sonradan benzer sorunları kendimde yaşadım. Ve bunu binbir zorluklarla aşan biri olduğum için size önerim, eğitiminizle kurtarabilirsiniz ancak. Hayatınızı bu şekilde kurmalısınız. Hepimiz insanız sonuçta;hepimizin hataları olabilir, yanlış seçimleri olabilir, sevebiliriz, sevilebiliriz, üzülebiliriz... Bunlar hayatın getirdiği olağan duygular. Böyle öğreniyoruz yaşamı zaten. Ama siz hata yapma özgürlüğünü kullanmadan, denemeden hayata karşı hazırlıklı olamazsınız. Bunlar bizi olgun kılar. Elbette saldım çayıra mevlam gayıra demeyi kastetmiyorum;sizin şu an çözmeniz gereken primer konunuz kendinizle ilgilenmek. Zayıf yönlerinizi güçlendirmek. Ne yazık ki eksik yada yanlış yetiştirilme tarzından kaynaklanan sorunları bizler çözüyoruz, kendi kendimizi eğitiyoruz. Ne kadar ironik değil mi... Ama emin olun yine de sizi koruyan, kollayan, size zarar gelmesinden korkan bir aileniz var. Bunun için bile şanslısınız. Dediğim gibi;bakış açınızı ve tavırlarınızı değiştirin. Zor, ama olmayacak birşey değil... E

canım seni çok iyi anlıyorum gerçekden zor bir durum ama annenin senin bu kadar üzüldüğünü bildiğini zannetmiyorum ayrı ewe çıkmak zor nıye dersen ayrı bir bütçe ister zaman falan ister okulun evine yakınmış onu düşünmek yerine aktivite bulup öyle zaman geçir evde de odanda zaman geçirebilecegin şeyler yap ark edin sen annene karsı tavır yaparsan seni dinlemek için gelecektir yanına o zama nkonuşursun sıkma canını canım E

dedniz gibi belki yetistirmeyle alakalidir. evin disina ciktimda bile zorlaniyorum. sürekli bilinc altinda bi hata yapma korkusu yapiyorum. herkesin yaninda konusduna dikkat et, hareketlerine dikkat et. aman hata yapicam aman rezil olucak korkusuyla yürüyorum. cok sacma geliyo olabilir ama kendimi sosyal ortamlarda rahat hissetmiyorum. sanki herkes beni izliyo hissine kapiliyorum. birinin bana baktini görünce hemen en kötüsünü düsünüyorum. ne yanlis yaptimda bakiyo bana diye. öyle olmadini biliyorum aslinda, kendime kiziyorumda, ama bi türlü vaz gecemiyorum bu düsüncelerden. duygusal iliski konusundada söyle bi sorun yasiyorum. egerki birini begeniyosam, ondan hoslaniyosam, o kisi gözümde okadar yüceltiyorum ve 4 dörtlük görüyorumki, sonunda ben kendimi yetersiz hissediyorum ve hic cesaretim kalmiyo. neden özgüvenim bukadar eksik anlamiyorum. cevremde herkes beni iltifat yagmuruna tutuyo. yani biliyorum cirkin bi kiz degilm, ne güzel okuyorum, calisiyorum ve basariliym ama sorun nerde? herkes milleti elestirir ben sürekli kendimi elestiriyorum. evet ailmele sorunlarimiz var, bazen tahamül edemiyorum ve hatta ayri eve cikmayi düsünüyorum ama bu demek degilki onlari sevmiyorum. ama onlar beni koruduklarini düsünürken bana cok fazla zarar veriyolar. biraklmiyolarki kendi ayaklarimin üzerinde duruym, kendi yolumu ciziym, kendi kararlarimi veriym... ben dürüst oldukca, onlara herseyi oldu gibi söyledikce, onlarin güvenini kirmamak icin habersiz hic birsey yapmadikca üzerime geliyolar. bazen diyorum bumu karsiligi? eger hala agizlari acilinca okumakla adam olunmuyo sen bi adam ol, bencilliklerinden vaz gec... gibi seyler söyleyince cok zoruma gidiyo. bazen diyorum öylede böylede gözlerinde hicbirseyim bari kafama göre yasayimda yedim fircalara, ettikleri hakaretlere degsin ama yapamiyorum. cünkü ben öyle bi yapiya sahip degilm... bakis acimi ve tavirlarimi degistirmemi söylemizsiniz. nasil yani? sizce ne yapmaliyim? akandeniz herşey güzel

ben cede en dogrusu bu olur E

seni en iyi anlayan benim arkadaşım, bende yeter artık diye bir konu açmıştım ve bende çok şey yaşadım, halada yaşıyorum... o kadar zoruna gidiyor ki bazı şeyler, bir laf bile söylesen başına kakıyorlar. bende evde odadan çıkmam.. onlar içerde ben odada.. aileler artık duysunlar ya duysunlar baskı ile hiçbirşey olmuyor, istedikleri çocuklarının evden kaçıp başlarına daha kötü şeyler getirmeleri mi? anlayamıyorum onları, istedikleri onlardan kurtulup kocaya kaçmak mı? aslında böyle yaparak bizi ateşe atıyorlar farkında değiller... aileler ilgilenin lütfen ilgilenin, biz ailelerimizden şevkat bekliyoruz, güven bekliyoruz, anlayış bekliyoruz.. çocuklarınızın üzerine gitmeyin.. onları aile içinde yalnız bırakmayın.. E

banada öyle geliyo ama bunu nasil basarabilirim onu bilmiyorum... daha önce okul gezileri, yatililar felan derken en fazla 3 hafta ayri kaldik. eve döndükten 2 gün sonra hersey eskiye dönüyo... E

sabır sabır başka çaren yok okulu bitir iş bul başka eve taşın.. tabi bırakırlarsa... E