artık yaşım geçiyordu. ama evlenememıştım. onunla tanıştığımda çok mutluydum. ondan başka hiçbişirşey görmedı gözüm. artık evlenmem gerekiyordu. aşık oldum ona. çok güvendim. işte bu yüzden doğdum buyuğum şehri, anamı babamı, çocukluk arkadaşlarımı, anılarımı, sevdiğim mekanları, işimi bıraıp onun peşinden onun yaşadığı yere gittim. anneme babama bile benım yerim eşimin yanı dedım. annem babam hiç karışmadılar bana. zaten hiç bir zamanda karışmadılar hiçbirkararda da. onlarda sevdi güvendi eşime. halada çok severler. eşimin benım yaşadığım şehre gelmesi benım gitmemden daha zordu ama imkansz deildi. hiç bir çaba sarfetmedi ama. çünkü meleketinden anasının babasının yanından ayrılmak ıstemıyordu. bende saf saf bu fedakarlığı yaptım. sankı madalya takıcaklardı. eşim nerdeyse hiç uğraşmadı kendi için. çok güzel bir şehirden ufacık bir şehre taşındım. ama tüm dünyam kocamdı. sonra yavaş yavaş haftalar geçmeye başladı tabi. gözüm açılmayada başladı. ben ailemi silkip atmıştım. ama eim elinden gelse herean yine ailesiyle birlikte olmak istıyorudu. mutlaka aklı hep onlardaydı. ne işleri olsa koşuyor neye ihtiyaçları olsa benı evde bıakıyordu. çoooook kavga ettik. hep kendi kendime buna sen karar verdın dedim. buranın ıyı yanlarını bulmaya çalıştım. aradan 4 sene geçti. şuan keşke anam babam bana karışsaydı dıyorum. tekbaşıma verdiğim bu kararı kaldırabilecek olgunlukta deilmişim meğer. şuan pişmanlık evresındeyım. bu şehre girdiğim an efsunlanmış gibi moralım bozuluyor. hayattan zevk almamaya başlıyorum. sonum sonumuz nolcak bilmiyorum. evliliğiminde eski neşesi kalmadı. hep sankı uzerımde fil ouruyor gibi. burda kimseyı şöyle candan sevemedim. yaptığım hiç bişiydende zevk lamıyorum burda. benım gibi tekbaşına verdiği kararın yükünü taşıyamıyan varmı böyle

canım senin durmunda benım başka versiyonum. ciddi kararlarını alırken mutlaka başkarıyla istişare yap. benımde evlenmeden once sosyal çevrem çok genişti. hep bişiler yapardım. ama burda köreldim. sanırım bende biraz sabır eksikliğide var 2ba-

çoğu bayan eşinin oturduğu yere taşınıyor zaten bunda bu kadar büyütülcek ne varki. yaşım geçiyor gibi evlenmişsiniz sanki bunun ezikliğini daha çok yaşıyor gibi geldiniz bana. eşiniz sizi hiç umursayıp ailesine koşuyorsa sürekli hatalı olabilir ama neden hep koşuyor ailesine. inan koşucağı varsa uzaktanda koşar öylesi daha zor olurdu sizin için. çalışmıyorsanız çalın derim yada farklı hobiler bulun canınızı çok çok sıkıcak bir durum yok ortada tabi gerçkten eşinizi seviyorsanız sevmiyorsanız herşey ağır gerlir. . push ; 2ba-

Ben varim.. neden evlendim sanki. Yasim daha 23 tú. Okuldan haziranda daha mezun olur olmaz bir ay sonra temmuzda GORUCU USULU nişan, ve agustosta dugun. Sacmalikti, sanki basiretim baglanmisti, sanki muska yapilmisti. Evlenir evlenmez ver elini amerika.. ne oldugumu sasirdim, 20 gunluk evliyken amerikaya yerlestik. aileden daha ne kadar uzaga gidilebilinir ki.. kocami tanimadan evlendim veeee.. amerikada 1 sene yasadik, bana zehir olan 1 sene.. evimi cihazlarla dinliyormus meger.. aldattigimi imaa etti.. ben buna ragmen adam gibi korunmamisim demek ki, kizim oldu.. simdi kizim 14 aylik. Esimle kac kez bosanacak oldum, yapamadim. Sanki o zamanki gibi basiretim bagli. Buyu yapilmis gibiyim. Esim ne yapsa eyvallah diyorum sanki.. anneme selam dahi vermeyen, yanimda annem var diye Beni, bebegimi otogardan almaya bile gelmeyen, ne yapiyorsan yap diyen bu adami hala seviyor ve hala onunla evliyim. Veee Beni ailesinin memleketine gitmeye de zorladi ama oraya tayin olamadi.. simdi de baska bir sehirde yasamaya zorluyor, 5 sene sonrada o baska sehirden istanbula girmek istiyormus. Plani buymus. Benim planlarimin onemi yok.. ben de kendi secimimin altinda ezildim.

Allah yardımcınız olsun yaşınız kaçtı ki evlendiğinizde? bide çocuğunuz var mı? eşinizle kavga etmeyerek çözmeye çalışsanız? Samsonn

M morpapatyam durumun zor, Allah hayırlısı neyse onu versin sadece şu noktaya yorum yapacağım, kırmızı ile işaretlediğim yere karışsalardı, evlenmeseydin, ayrılsaydın ve şimdiye kadar başka biriyle sürekli bir ilişki oturtamasaydın o zaman da diyecektin ki "keşke anam babam bana karışmasalardı, neyi istediğimi bilecek kadar olgundum, sevdiğim adamla evlenmiş ve onunla yaşıyor olacaktım"...

Geçen sene yurtdışında master yapıyordum ve aklımda doktora burslarına başvurup orda kalmak vardı. Master yaptığım alanda Türkiye'de sadece 2-3 yüksek lisans ve çok yeni sadece 1 doktora programı var. Ama erkek arkadaşım burda küçük bir şehirdeydi , orda kalırsam ilişkimizin biteceğini ima eden şeyler dedi, depresyona girip aylarca traş bile olmadı uzakta olduğum için, bir de onu çok özledim master bitince geldim, üstelik ona yakın olmak adına Ankara'ya taşındım hiçkimseyi tanımadığım. Burda alanımla ilgili olan ama hani çok da ilgili olmayan bir doktora programına başladım şu an ve çok sevmiyorum. Sanki istediğim şey olmadıkça boşuna okuyormuşum gibi geliyor bazen zaten şimdiden birkaç dersten kaldım. Erkek arkadaşımı seviyorum ama bazı durumlar için sık sık onu suçluyorum hem de çok sık. O da bunu taşıyamıyor isyan ediyor. Ben ciddi çok hırslı ve övünmek gibi olacak çok itici bunu söylemem ama akademik anlamda başarılı bir insanım. Tamam hani çok da abartılı başarılarım yok ama mesela bu sene CV'mi gören bir işveren "kendinin kıymetini bil senden çok az var" filan demişti. İş bulamıyorum çünkü gerçekten yapmak istediğim spesifik, idealist, para getirmeyen bir alana yöneldim hala da pişman değilim eminim bir gün olacak. Erkek arkadaşım beni kariyerist buluyor, ailesi de o da sık sık onun olduğu küçük şehre taşınmamı istiyorlar. Erkek arkadaşımın büyük şehirlere gelme imkanı ciddi kısıtlı ama hayali bulunduğu şehirde işyeri açıp oraya iyice yerleşmek, sonra da orda belediye başkanı olmak. Bana sürekli "bencil, kariyerist, etiket meraklısı" gibi şeyler yakıştıran, küçük bir şehirdeki işlere razı gelmemi isteyen adamın belediye başkanlığı gibi hırsları olması da açıkçası bana komik geliyor :) Evet o İstanbul'da, Ankara'da mutsuz olur, yurtdışında da öyle ama ben de orada mutsuz olurum, iş bulamam. Daha bu sorunlarımızı çözemedik, nasıl çözeceğimizi ben de bilmiyorum açıkçası... :) Benim ailem de sizinki gibi, karışmıyor hiçbir şeye... Derdinize cevap önerecekken destan yazdım ama durumumu benzettiğim için. Bence bizim yapmamız gereken şey artık onu bunu şunu etrafı erkeği suçlamayı bırakmak. Sütten çıkmış ak kaşık olduklarından değil ama bunun bir yararı yok. Dediğiniz gibi baştan sona her şey bizim sorumluluğumuzda. Artık suçlamayı- suçlu hissetmeyi- mazeret üretmeyi bırakmalıyız. Kendimizi gerçekleştirmek için bir şeyler yapmalıyız, mutlu ve üretken olmak için... Bizi seven mutlu olmamızı ister ve bizi bırakmaz bence hatta destekler... Uygulamaya nasıl geçirilecek bir fikrim yok amma, bence işin esası bu.

Kızlar ben şunu fark ettim: kadınlar kulübünde yazan çoğu insanın ailesi hayatına karışmıyor ama erkeklerin ailesinin maşallahı var her bir şeye maydonozlar.

7 ay onceydi. Hersey iyi aslinda. Birtek sorunumuz var artik, esim ailemden tamamen uzak duruyo. annemin yuzune bile bakmiyo. Ve sebebi bile yok. Bu yuzden de evliligimi bitirmeye cesaret edemiyorum. Birbirimizle bir sorunumuz yok artik cunku. Ama bu sorun da zor bir sorun. M morpapatyam

yalnız olman imkansız bu konuda çünkü genelde erkeğin işi neredeyse oraya gider kız... yani bu ülkemizde bu şekilde kafalara işlenmiş bir konu... eğer ailesiyle bir problemin yoksa işe gir çalış kurslara git bulunduğun yerde mutlu olmaya çalış ki evindede mutluluk olsun.. umarım atlatırsın.. M morpapatyam

Zararin neresinden donsen kardir. Bende evlenince bana gore bazi hatalar yaptim ama suan herkese karsi restimi cektim. Bir hata yaptim diye omur boyu kendim ettim kendim buldum demeyecegim. Sende boyle yapabilirsin

belkide haklısn. ama ailem bana bu adamla evlenme demezdi asla. ama büyük şehirde kalmam için biraz ısrarcı olalardı keşke diyorum bazen M morpapatyam

sağol canm, az kaldı inş. rabbim isteyen dileyen herkese nasip etsin...

eşimle tanışmadan önce bir arkadaşım,, vardı... çocuk fransa da paris te yaşıyordu... sevmiyordum onu ama yurtdışında kalıcı yaşamak ve çalışmak için evlenmem gerekiyordu baya baya evleniyordum oraya, hatta rahmetli babannem az yalvarmadı... yavrum kızım yapma diye... bişey sebep oldu bi süre sonra eşimle tanıştık... şimdi düşünüyorumda iyi ki gitmemişim.. sizlerin yaşadığı zorluklara tanık oldukça daha ii anlıyorum bunu, Allah yardımcınız olsun arkadaşım

çalışıyorum. işiimi buraya aldım. ben çok rahat bir oramda büyüdüm. akrabamız hiç yoktu oturduğumuz yerde. özgürdüm. yiyorum içiyordum alışveriş yapıyordum bol bol. ama burda zihniyetler çok dar. eşim sanki beni kandırdı gibi geliyor. onu sindiremiyorum. eşim en baştan beri benım yaşadığım şehre gelmem demedi. ama çabada sarfetmedı. benı kandırdı gibi geliyor. ailesini benım onume kattı gibi geliyor

Şu eşinizin bulunduğu şehre gelmeyi bu kadar büyütmenin ne anlamı var bende onu soruyorum aşık olup değil de evlenememekten korkmuşsunuz da o yüzden evlenmişsiniz ve onun pişmanlığı içindesiniz gibi geldi bana. O sizin şehrinize gelerek bir fedakarlık yapacaktı bunu yapan siz olmuşsuuz ne var aşık olmuışsunuz annelerimiz de hep eşlerinin olduğu yere gelin gitmemiş mi. Eşiniz ailenize gitmenize filan karışmıyorsa bir evliliği bitirmek için neden mi. Sevdiğinizin yanında olduktan sonra neden geldim ben buraya demenin ne gereği var bende başka şehire isteyerek geldim ailem akrabam kimsem yok burada ama sevdim geldim alıştım eşimin işi burada erkeklerin yeni bir yerde meslek çevre açısından düzen kurması daha zor farklı açılardan bakın neden bu fedakarlığı yaptım diyorsunuz eşiniz bunu yapsa sonra pişman olsa ne hissederdiniz.

Çok üzüldüm Allah yardımcın olsun canım.. Bence eşini al karşına Konuş ortak bir yol bulun yoksa intihara kadar gidersin Allah korusun depresyon hali iyi değildir aile danışmanıda yardımcı olabilir.. G

Neredeyse birebir aynısını yaşadım. Ama ben küçük bir şehre değil ve hatta bir çok insanın aşık olduğu izmire gitmiştim eşimin yanına. Ona rağmen yaşadığım şehirden nefret ettim :) Bir diğer farkımız da ben baştan bu durumu yapamayacağımı eşimle defalarca tartıştım ama o da işini bırakıp gelemiyordu, en kısa sürede benim bulunduğum şehire taşınmak üzere anlaşarak evlendik. Tam 4 sene dayandım ama ciddi psikolojik sorunlar yaşadım ki zaten artık rest çekecek, ben tayinimi istiyorum istersen sen de gel diyecek duruma gelmiştim. Eşim de benimle birlikte geldi çok şükür ama o psikolojimde gelmese de umrumda değildi. İnsanların yapısı çok farklı. Çevremdeki birçok insan bu kadar etkilenmemi anlamıyordu. Bırakın bu kadar takacak, önemsenecek hiçbir şey görmüyordu çoğu ortada. Ama bütün dünyanızı, ailenizi, tüm arkadaşlarınızı, alışkanlıklarınızı bırakıp geliyorsunuz. Bir de ben ailesi ile aynı apartmandaydım. Eşim işten gelir bazı günler, dur bi yukarı çıkayım, annemi bugün hiç görmedim derdi, ben kendi annemi aylardır görmemişken, bu lafın canımı nasıl acıtacağını düşünmeden. Eşimi çok seviyorum. Ama ikimiz de aynı düşüncedeyiz ki, farklı şehirlerden evlenmek çok zor ve çok kere demişizdir Keşke birbirimizi tanımasaydık diye. Arkadaşım ya bu durumu yok sayıp kabulleneceksin, ki bu hiç kimsenin değil sadece senin elinde. Ya da sağlığın elinden gider, Çünkü eşim çaba sarf etmiyor diyorsun. Allah yardımcın olsun.

4 sene geçmiş şu saatten sonra sorgulasan faydası ne depresyona sokmaktan öteye gitmez. M Mevlana123

Evli değilim ama sanırım seni her anlamda en iyi ben anlarım. Istanbulda üniversite kazanıp istanbula yerlestigim sene hayatıma başka şehirden biri girdi. Derslerim istanbuldaki okulda kötüydü diye zaten tekrar üniversite sınavına girmeye karar vermiştim. Aileme söyledim, sağolsun onlarda hiç karışmaz bana, sadece destek Olurlar her aldığım karara. Girdim sınava dedim bari benimkinin yanına gidiyIm. PIS-MA-NIM! Bu yıllar nasıl geçer böyle derken, kaldı şurda son 1bucuk ayiM. Zaman yaşadığım bütün kötü berbat şeylere rağmen eninde sonunda bir şekilde geçti. Ben senden biraz daha sansliymisim ki bu okulumdaki arkadaşlarım harika insanlarmis. Okula giRene kadardı bütün sikintilarim :) hala da öyle. Asla yaşamam dediğim ne varsa yaşadım. Babamın sözleri hala kulagimda. Burayı kazandığım sene bana demişti ki, istersen eski okuluna devam et istersen yenisine kayıt yaptır, karar ve sorumluluk tamamen senin. Ama ben arkandayiM. ve ben öyle düşünmeden yeni okula gidicem dedim ki, kırk kere okullu bırakıp ailemin yanına dönmem gereken yerde kırk kere burda eşşek gibi kalmak zorunda kaldım babama karşı sorumluluklarım vardı. Kendi düşen ağlamaz dedim dayandım. Mezuniyet ve gidişim benim için kurtuluş gibiydi çünkü. Hala çok bişey değişmediysede bu dusuncelerimde, biraz daha hafifledi sadece öyle diyebilirim. Ama senin yerinde olsaydım, evli olsaydım ve buna hep dayanmak zorunda olsaydım, ne büyük konustuysam başıma geldi o yüzden çok büyük konuşmak istemiyorum ama galiba yapamazdim. Burda sadece arkadaslarima ve mezuniyet gunune sirtimi yasladim. Başka türlüsü beni bitirirdi. Umarım senin için çok kısa bi süre de biyol bulunur. Çünkü ömür boyu bu hislerle yaşanmıyor. Ne kötü bu kadar yanlış kararlar vermek. Hep diyorum, keşke bi kere de yaşamadan ogrensem bazı şeyleri diye. Henüz kısmet olmadı :)

Ben varIm:)evlilik bana gore degilken ve hic evlenmeyi dusunmuyorken bi anlik bosluk evleniverdim... simdi de arpacI kumrusu gibi duşunuyorum ne yapsam diye..

Saol cnm tesekkur ederim. Hayirli dogumlar, az kalmis doguma :)

fazla fedakarlığın eşinde alışkanlık yapmış keşke bu kdr fedakarlık yapmasaydın

ne yapabilirim. herşeyi salmış durumdayım. hep mutsuzum memnuniyetsizim.

Ben de ((

Ailem bana birakti. Her zamanki gibi bana birakti.. calisiyorum ama ucretsiz izindeyim. Okulda rehb. ogrettmn pdr mezunuyum.

Çalışsanız ve bir iki arkadaş edinseniz, durumunuz bayağa farkeder, bu kadar bunalıp, elinizde olmayana takılmazsınız diye düşünüyorum. fromrainforest... tek ayak

Ben biliyorum ki, rest çektiğim dönem yemeden içmeden kesilmiş, zorla yediğini de direk çıkaran, yalnız tuvalete gidemeyen, banyo yapamayan bir insana dönüşmeseydim, büyük ihtimalle eşim benimle gelmezdi. En basitinden ailesi sorun çıkartabilirdi. Ama ben gerçekten o kadar acınası bir durumdaydım ki en azından çok şükür bunlarla savaşmak zorunda kalmadım. Ben hep şöyle düşünüyorum, insan hak ettiği hayatı yaşıyor. Bir tarafın bu kadar alttan alması, bu kadar ezilmesi çok kötü Umarım en kısa zamanda sen de kurtulursun arkadaşım. Ve henüz bu durumun içine girmemiş ama sürüklenenlere de tavsiyem, lütfen duygularını bir kenara koyup çok ama çok iyi düşünsünler. hedef 2016 Hoşgeldin hayatıma yarınım herşeyim Canım

Erkek analari genelde oyle olur ki... kIz tarafi genelde damatlarini ogullari gibi severler ama erkek tarafi gelinlerin acigini ararlar.. istisnalar da kaideyi bozmaz..

Sizi hatirliyorum 1 sene onceydi galiba konu acmistiniz.. demek bosanamadiniz hala.. peki nasIl gidiyo simdi kIzInIz haricinde evliliginiz?