Evet keske evlenmeseydim gercekten bende böyle olacagini bilebilseydim evlenmezdim. Kimse kimsenin hayatini mahvedip, kimse kimseyi uzmemeli... . push ;

Merhaba. Evliliğin ilk yılı genelde zor derlerdi inanmazdım. Gercekten de öyle. Bizim problemimiz cinsel değil fakat başka şeylerdi. Ve artı olarak da ben de senin gibi annemi ve bekar yaşantımı çok ozluyordum. Hatta anneme ihanet etmiş hissediyordum. Karamsar ve depresif bir sene geçirmiştim. Başka aileye düzene ve bir adama alışmak hiiiç kolay değil. Ama bu da bir hayat tecrübesi öyle düşün. Aynı duyguda uzun süre kalamayiz. Hicbir acı ve sıkıntı sonsuza kadar sürmez. Sevdiğin şeylere odaklan, destek almaktan çekinme lütfen. Emin ol geçiyor...

Ana kuzusu degilim aslinda keske oyle olsam en azindan derdim ben anamin yanindan ayrılip evlenmeyecegim. Boylece karsi tarafi üzmezdim. Küçük yastan beri okuyup calistim aile paylasimlarim yok denecek kadar azdı bu yüzden aramizdaki bagi anlayamadim. Bizim ailede boyle yurtdisina giden yok herkes annesine yakin evlendigi icin alışkın degiller annem surekli ağlıyor burada onlari uzdum yanimdaki eşimi üzdüm kendimi mahvettim... isin icinden cikamayacak kadar bitkin hissediyorum kendimi

Bir erkek böyle yapsaydı hakaret ederdi herkes. Siz ana kuzususunuz sanirim. Artık evlendiniz keske bunun farkina varsaniz.

Çok destek almaya çalıştım. Kendimde psikoloğum ve birçok doktor arkadasimla ya da hiç tanımadığım doktorlara gittim ama nafile... Belki geçer... bilmiyorum sen aileni ne sıklıkta gorebiliyorsun ama benim ne zaman göreceğim belli değil. Yurtdışına annem gelmek istemiyor. 4 aydır uçuş iptalleri yüzünden annemlerdeyim ve buradan hiç gitmek istemiyorum su anda. Benim tek sorunum uzaklik. Herseyin caresi bulunur ama ailemden uzak olmak istemiyorum. Onlari kaybedersem zor zamanlarinda yanlarinda olamazsam bir ömür vicdan azabi çekerim. Allah gercekten herkesin yardimcisi olsun

Aynısını kocan için yazsan herkes burada sütten kesilmemiş koca alırsan böyle olur tarzı konuşurdu buna eminim. evlenmeden bunu hesaplamadınız mı hayatınız boyunca ailenizin dizinin dibinde olamazsınız malesef bende ailemi senede 2 defa görüyorum bayramdan bayrama bu yıl gidemedim de herkes özlüyor ama siz abartmışsınız yaptığınız anakuzulugu evlenmeseydiniz keşke

Yok doğum kontrol hapı kullanmıyorum. Biz de aslinda herseyden once esimle çok yakin arkadaşız. Herseyi birlikte yapariz. Benim sorunum ailemi cok özlüyorum. Yurtdisinda olmanin en cekilmez yanı ne zaman onlari göreceksin bilemiyorsun. Teyzemi kaybettim daha yeni bu kaybetme olayini daha fazla tetikledi. 4 aydir esimle birlikte ailemin yanındayız ve ben yine buralara cok alistim. Artik ucuslar aciliyor ben yine iki gözü iki yaşlı bir halde. Vajinusmus u aile ozlemimden hic kafaya takmıyorum diyebilirim bu ciddi bir sorun ama aile ozlemim cok daha agor basıyor. Herkes ailesini istedigi zaman gorebilirken ben sadece senede bir kez gorebilirim. Bunlarla basa cikamiyorum artık Patidostu Çok pati az insan çok

Evet Turkiye de olsak eşim ayni kisi olsa cok cok mutlu olurdum benim tek eksigim ailem ozellikle de annem. Çok cektikleri icin onlari hep maddi manevi mutlu etmek istiyorum ama ben uzaktayken mutlu olamiyorlar. Bosanmak gibi buyuk bir duygu bile gözümde ufacik hale geliyor. Bilmiyorum artik aglamaktan yoruldum eşimi ailemi uzmekten bıktım. Allah yardımcımız olsun

Bende farklı kültürden yabancı birisi ile evlendim ve onun ülkesinde yaşamayı seçtik. Ben bir kaç aylık evliyim ama şöyleki uzun zamandır sevgiliyiz. Bu evlilik, artık her ay kilometrelerce yol katmekten bıktığımız için oldu. Artık beraber yaşamak istediğimiz için. Uzun zamandır araştırıyorum, ülke değiştirmenin bir kaç farklı psikolojisi var ve çoğu memleket, aile ve eski düzen özlemi ile alakalı. Öncelikle bunları aşmalısınız. Bulunduğunuz ülkeye alışmak en büyük etken ve dilini öğrenmek psikolojik olarak iyi açıdan etkiliyormuş. İlk başlarda güzel ama bir noktadan sonra tatilmiş ve artık bitmesi gerekiyormuş hissi veriyor. Evinizi, eşinizi, insanları kabullenmeniz lazım. Bir tanıdığım daha var, yurtdışına gitti, severek evlendi. Babası ile yaşıyorlardı TRde ve yapamıyorum babama döneceğim diyerek geri geldi. Babası vefat etti. Paramparça oldu şuan. Yani özlediğiniz şeyler her zaman kusursuz bir biçimde sizinle olmayacak. Yeni bir hayat kurdunuz, artık hayatınıza yön vermeniz lazım. Belki de evliliğe hazır değildiniz ama artık kabullenmek elinizde. HAYATIN TADINI ÇIKARIN.

Ne kadar zormuş evliliği yürütmek. Uzaktan bakınca evlilere ne kadar mutlu olduklarını düşünürdüm. Sosyal medyadaki fotografları ne kadar mutlu ederdi beni. Öyle aşk insanı olmadim kendimi bildim bileli. Nitekim geçen sene evlendim. Severek evlendiğimi düşünüyorum ama hala üstesinden gelemediğim bir vajinismus problemim var. Doktora gitmek şu an benim icin mümkün değil. Farkli bir ulkede yasamanin zorluklari icerisindeyim. Ailemden oldukca uzaktayim ve hala oradaki yaşamımı özlüyorum. Ailemi cok özlüyorum. Bunun yanlış oldugunun farkındayım arrik bir yuva kurdum diyorum ama bana aileymisiz gibi gelmiyor. Eşim ne olursa olsun her konuda destekçim hatta ben o kadar cekilmez biri oldum ki farkli bir kültüre gelmek ve farkli kulturden biriyle evlenmenin zorlugu omuzlarimda. Evlenirken kesinlikle akli basinda olmayanlardanmisim. Sürekli ailemi kaybetme korkusu yaşıyorum. Icim hep huzursuz, yüzüm asık, her güne karamsarlikla başlıyorum. Surekli kafamda olumsuz senaryolar çizip hem esimi hem kendimi bunaltiyorum. Eşim herseyi anlayisla karşılıyor ama ben tükendim onu da tüketmekten yoruldum. Çünkü ben böyle bir insan degildim. Ailesinden uzaga evlenen arkadaslarim var kendi yuvalarina bakiyorlar hakli olarak ama benim icin ilk sirada her zaman ailem geliyor. O kadar cok duygusal yaklasiyorum ki olaylara gözyaşı dokmedik bir günüm yok. Yalnızım ve ilk defa bu kadar acı çekiyorum. Artik esimin yaninda da gozyaslarimi tutamiyorum. Onunda bunaldigini hissediyorum böyle ailesinden uzak evlenenler var mi nasil nefes alabiliyorlar? Ölmek daha tatli gelebilir mi yaşamaktan. Bu hale gelebilecegimi hic dusunmezdim ki kendim psikologum kendime gücüm yetmiyor. Iliskiye girmekten korkuyorum, dogum yapmaktan korkuyorum ben nasil bir insanim artik kendimi anlayamiyorum.

Olabilir, alışamamış olabilirsiniz, en kötü ihtimalle ailenizin yanina geri dönersiniz. Kendinize bu kadar eziyet çektirmeye değmez. A

Ahh bende yaklasik bir senedir evliyim. Ailemden uzak oturuyorum ve bu aralar aklim hep onlarda. Yanlarinda olmadigim icin baslarina bir sey gelecekmis gibi hissediyorum, korkuyorum onlara bir sey olmasindan üzülüyorum aklima geldiklerinde neden böyle oluyor ki acaba ya

Siz daha eşinizle cinsel ilişkiye rahat rahat girip, karı koca olmanın tadına varamamışsınız. Yani ortada tam bir evlilik bile yok. Ev arkadaşı gibi yaşamak ve cinsel ilişkiye girememek aşırı gerginlik ve üstünüz de baskı yaratır. Aile evinde gelince bu baskıdan kurtulduğunuz için rahatladiniz tabiki. Eğer yurtdışına dönmek istemiyorsanız dönmezsiniz, evli kalmak istemiyorsunuz kalmazsınız. Aileniz sizi kabul edecek insanlar anladığım kadarıyla. Neden evli kalmaya devam ediyorsunuz?

Her zaman okuyorum. Annem babam cok şükür duruyor ama ya onlari kaybedersem. Her gun ayni korkuyla yasamak bitkin düşürdü beni.

Kendi alanim psikiyatri kendi kendime yardim etmeye çalıştım. Sonra alaninda en iyi olan doktor arkadaşlardan yardim istedim ama ustesinden gelemedim. Ilac hic kullanmadim bugune kadar ama galiba artik baslamanin zamani geldi

Konu sahibini çok iyi anlıyorum ben de benzer bir konu açmıştım, bize onlar orada duruyorlar gibi gelmiyor işte. Onlar yaşlanıyorlar ve biz yanlarında değiliz, zaman boşa geçiyor gibi düşünüyoruz hep. Yoksa eşimizle evliliğimizle bir derdimiz yok aslında. Bu farklı bir psikoloji.

Online destek alın lütfen, çok faydalı olacaktır.

Doktora niye gidemiyorsun onu anlamadım hawana

Merhaba, ben de bir yıllık evliyim ve aynı problemleri ben de yaşadım ilk iki ay, ayrıca ben de psikoloğum ne tesadüf :) o yüzden bir şeyler yazmak istedim, öncelikle ailenizden ilk defa ayrılıyorsunuz ve aile olmak bir imza atmakla hissedilecek bir şey değil o yüzden bu hislerinizde hiçbir gariplik yok bence. Muhtemelen orada vakit geçirebileceğiniz arkadaşlarınız vs. de yoktur, yalnız hissetmeniz de çok normal. Korkularınız için de kendinizi lütfen suçlamayın, hepsinin geçerli bir sebebi vardır. Ben evlendikten sonra hiç bilmediğim bir şehre taşındım ve buradaki tek arkadaşım eşim, bazen çok bunaldığım ve sıkıldığım zamanlar oluyor ama dışarı çıkıp eşimle vakit geçiriyoruz veya evde film vs izliyoruz. Eşinizle bu tarz aktiviteler yapmanız yararlı olabilir gibi düşündüm. Vajinismus probleminize gelince, ben de doktora gitmedim açıkçası çekindim, bu yüzden kitaplar okuyarak ve bu problemi yaşayanların deneyimlerini okuyarak yenmeye çalıştım. Gevşeme tekniklerini öğrenmekle işe başlayın derim, biz eşimin de desteğiyle yavaş yavaş hallettik. Ayrıca kayganlaştıcı jel de işleri çok kolaylaştırıyor. Bir de doğum kontrol hapı kullanıyor musunuz? Ben ilk üç dört ay kullandım ama kendimde inanılmaz bir depresiflik hissediyordum, sebepsiz yere her şeye ağlıyordum, çok kaygılı ve çok mutsuzdum, bırakınca geçti, bazen böyle yan etkileri olabiliyormuş sanırım. Umarım en kısa zamanda her şey gönlünüzce olur :)