bu yazdıklarının bikısmını bende yaşarım bi yerim ağırsa nedendir diye günlerce kafa yorarım midem ağırsa aman ülsermi var göğsüm ağırsa kansermi kistmi var vs vs... çok takılırım herşeye bu yazını okuyunca kendimde farkettim bunu G

doğumdan sonra bir çok sıkıntım oldu. doktorlara gittim hepsi psikolojik dedi. artık pes edip psikiyatriye gittim. durumu anlattım. ağzım, yüzüm. hatta boğazımda bile yanma var diye. bana doktor aynen şunu dedi " genelde hastalar başka hastalıkları olduğunu düşünürler" şaşırdım ve psikilojik tedaviye başlayacağım bi daha da doktora gitmeyeceğim dedim. çünkü sonuçlanmayınca ve her sıkıntımda eşime beni doktora götür demekten bıkmıştım. eşim internetten araştırdı hatta dedi ki psikolojik hastalık hastalığı ve yanan ağız sendromu diye birşeyler buldu. ama ben kendimi ve vücudumu biliyordum. gereksiz yere patlak vermez evet psikolojikti herşey ama uyduruk şeyler değildi. artık kabul etmiştim psikolojik diye çünkü bende panik atakta vardı. acile gittiğim doktor bile sırtımı dinlerken ve boğazıma bakarken ben ağlamaya başladım "neden ağlıyorsun ölümden mi korkuyorsun sende panik atak mı var "dedi. bende" evet "dedim. yineledi bende tekrar "evet "dedim."hiçbirşey yok sende benden daha sağlıklısın "dedi."ilaç yazma gereği bile duymuyorum çocukları da böyle alıştırma "dedi. ne kadar acı çektiğimi bilemezsiniz ben konuyu kapattım ama ilaçları kullanmama rağmen geçmiyordu. iki hafta sonra benim ağrılar şiddetlendi ve panik atakla beraber seyretti. dehşet birşeydi. göğsümde yanma, ağzımda, boğazımda inanılmaz bir acı. yataktan kalktım ve eşime dedim ki "ben iyi değilim sırtım bile ağrıyor". eşim beni telkin etti."sakin ol aşkım bu panik atak şuanda panik atak geçiriyorsun." bende" başka birşey var ben bedenimi tanıyorum "dedim. çünkü üç yıl önce de kolum boynum ağrıyordu. doktorlar. ağrı kesici, kas gevşetici yolladı kuvvet kaybım yok diye. doktorları bi sorun olduğnu ikna etmek için canım çıktı. kendini anlatamamak çok kötü birşey. hatta gittiğim bi doktora."nasıl birşey yok, ne yapmalıyım ağrılarımın şiddetli olduğunu belirtmek için ağrıdan kıvranıyorum " dedim ki yüzümden belli etmiyorum demek ki ne kadar acı çektiğimi ama söylüyorum. Allah razı olsun bir doktor beni kaale aldı ve röntgen çekti boynumun s şeklinde olduğunu ve boynumda birşey oolduğunu söyledi. detaya girmeyeceğim. mr istedi. mr aldım gittim. doktor baktı "sen felç kalcan kızım naptın sen "dedi. ama kuvvet kaybım yok. klinik bulgularım normal. sonuç boynumda omuriliğe bası yapan bi fıtıkla beraber dört tane fıtık. şimdi ise boynumun sağ tarafı ağrıyor ve belimde bacaklarımda da ağrı var. fıtıktan dolayı. bebekleri kaldırıp indirmekten. sonuç üç kere fizik tedavi gördüm biraz rahatladım. ne zaman kuvvet kaybı oluşursa ameliyat olmayı düşünüyorum tabi korkmuyorum da değil. neyse gelelim diğer konuya. iki hafta geçti ben iyice kötü oldum. eşime beni doktora götür dedim. ama ikna çabalarımı görün yanıyorum resmen. doktora götürdü. sağolsun bebeklerime de bi arkadaş baktı. sonuç : reflü. ve ben bir ay boyunca bu yanmaları çektim. doktor yalancı kalp ağrısı yapar, göğüste yanma yapar vs vs yapar. eşimin gözleri doldu ve doktora "kanser olduğunu düşünüyordu "dedi doktor da korkmayın genelde hastalar böyle düşünür çünkü göğüste yanma şikayetleri olur. güler misin ağlar mısın? demek ki ne hastalık hastasıymışım ne de psikolojikmiş. sadece strese bağlı reflü imiş. bende "yeni doğum yaptım" dedim ve kaynana elinde berbat günler geçirdim. ben reflü olmıyım da kim olsun. kanser olmadığıma şükür. ince hastalığa bile yakalanabilirdim. çünkü psikolojik tedavi de görüyorum. kadın psikolojimle beraber sağlığımı da bozdu. en güzel günlerimi ve ilkimi ilk doğum heyecanımı, evlat heyecanımı mahvetti. her ağrıda kanser mi oldum düşüncesi hala aklımda ama kanser olmaktan değil gerçekten acı çekmekten ve acı çekerek ölmekten korkuyorum. Allah ın huzurunda utanmaktan korkuyorum. rabbime olan borçlarımı ödemeden ölmek istemiyorum. doktor iki aylık bi tedavi verdi birde diyet... şimdi gerçekten ağrınız varsa dikkate alın. nokta atışı yapıp hastalığınıza uygun bölüme gidin. çünkü bazı hastalıklar başka bölgelerde ağrı yapabiliyor. hep ihmallerden dolayı hastalıklar son safhaya geliyor. sağlık ihmale gelmez. ayrıca sizi aklınızın almayacaı kadar çok iyi anlıyorum. mylittlesunshine

sağlıksız Gıdalarla ilgili çıkan haberler, katkı maddelerinin kanserojen olması sonra sürekli yapılan kanser haberleri, hatta en son çıkan şu damacana işi tabi bide etraftan şu amcan kanser felan.. yani çevremizde çok tetikleyici etki var yaşadığınız pskolojik sorunun bunlarla alakası olabilirmi eğer öyleyse bu haberlerden biraz uzak dursanız bende kızım olduktan sonra mikropfobik biri oldum geçen kimse yoktu parkta kaydırağın elle tutulan kısmını ıslak mendille sildim felan çantamda limangodan aldığım ıslak mendiller bide kolonya sil babam sil durumundayım G

yok ben huyumu bildiğim için araştırmıyorum. ben mesela bu sırt ağrım için tekrar gidicem bu üçüncü mü dördüncü mi kaçıncı olacak. muhtemel ki- ve de inşallah- doktor yine kas ağrısı diyecek bende kısa süreli bir rahatlama olacak sonra yine başlayacak. bende bir de şey var doktorlara inanmama. kas ağrısı diyor ya sanki başka bir şey var da doktor bulamamış gibi geliyor. göğsümün altında bir şişlik var ne zamandır gittim kaç kere bir şey çıkmadı. ultrasoundda bakıldı bi şey yok, röntgende bi şey yok. yok da yok o bölgedeki bronşlar yapışmış mı nolmuş bronşitten yine ondan olabilir demişti doktor. hala o kafamda mesela niye orda öyle bi şey var diye kendi kendimi yiyorum. sol tarafımı komple üşütmüşüm işte o dönemde kolumun sırtımın göğsümün ağrısı hala geçmedi- ha bir de kalp için de gittim kol göğüs sırt ağrısı olunca- . bir ara iyiydim klimada yatmaya başlayınca tekrar başladılar haliyle benim bunalımlarım da başladı :/

Geçmiş olsun çok zor bir durum. Bende de oluyor bazen ama ben sanırım büyük ilgi abimlerde olduğundan ilgi çekmeye çalışıyorum sanıyorum ama isteyerek değil çok üzücü bir durum hem kendim hem başkaları için. Anlıyorum sizi tam olmasa da umarım bir yolunu bulursunuz düzelirsiniz. Acil şifa diliyorum mlkctk

geçmiş olsun rahatsız edici bir durum sizinkisi benim kayınvalidem öyle bizde ona hastalık hastası oldun iyice deyip güleriz arada bir kendine neyse bizede aynı şekilde davranıyor hastayız demeye korkuyoruz onun yanında anında teşhis koyuyor bizede... k. valideme psikiyatriste görün diyoruz ama o hala bıkmadan usanmadan branş doktorlarına görünüp duruyor...

yeni gördüm mesajınızı. anksiyete de hipokondriyazisi tetikliyor diyorlar, ve bu ikisi birleşip panik atağa neden olabiliyormuş. bugün bir doktoru aradım uzun uğraşlar sonucu karar verdim bu doktora. henüz hasta almaya başlamamış çaıştığı yeri değiştirmiş bir kaç güne başlar dediler ona gidicem sanırım. inşallah işe yarar. zaten şu dönemde inanılmaz stresliyim onu da söylerim gidince. umarım yenebilirim ben de sizin gibi. geçmiş olsun size de :

sana da geçmiş olsun canım inşallah bir an önce atlatırsın, ben bide 22 yaşındayım, lise dönemimde yaşadım bunları. gençken çok daha zor. hala otobüsle yolculuk yapmak istemem mesela. insanın üzerinde az da olsa kalıyo etkileri . push ; mylittlesunshine

Aynı durumu yaşıyorum maalesef. Berbat bir durum H

Bende var bu hastalik. Lanet olasica, dusunceler beynimi kemiriyor. Mesela bugun bagirsak kanseriyim diye telaslandim tum gun :s E

Sen de ben de aydınlanmaya sebep oldun bak şimdi:) benim de ailem özellikle babam ve ağbim çok paniktirler. Hep aman sen yapma bir yerine bir şey olur, bırak bıçağı elin kesilir gibi titizlenmeyle yetiştirdiler beni. Ufacık bir şey olsa hemen doktora. Sanırım ordan kalma bir durum. Bir de tabi babanın nazlı kızı olarak dikkat çekme de olabilir. Başkalarına bir şey olunca o anki psikolojime göre sakin de kalabiliyorum. Benden başka kimse yoksa soğukkanlıyım ama başkası varsa o yardım etsin ben donarım.. Oğluma bu şekilde davranmamaya çalışıyorum. Anne şuramda bişey var nedir diye bile sorsa olur annecim geçer falan diye önemsemeden konuşuyorum. Tabi sonra o görmeden yine tüm gece nete:)) Ya ben de gideceğim doktora iyi ki açtın konuyu. Aarştırayım biraz bulunca yazarım sana da iyi bir doktor mylittlesunshine

zor bi durum olsa gerek.. Allah yardımcınız olsun.. kendinizi ve çevrenizdekileri daha fazla yıpratmamak için dediğiniz gibi bi uzaman doğrultusunda tedavi görün.. pembekalpp aşk herşeye

Ben 7ay ila kullandim birakinca ayni yazan ilk arkadss gibiyim aynen bende ve hicbir seuden zevk alamiyor insan. Mutlusun ya su an mesela sanki bir hastalik cikacak da bozulacak gibi. Ben psikiyatriste gitmistim ilac verdi yalnizca ama psikoterapi yontemi faydali oluormus. Bundan kurtulan varsa ilacsiz bilmek isterim. H hayatbubellimiolur Mutsuzluk Sardı

çok güzel bir noktadan bahsettiniz bende bir aydınlanma oldu şu anda :)) ne zaman boş kalsam kendimi dinliyorum onu farkettim. kışın okuldayken hiç aklıma gelmez mesela eve geldim mi ağrılarım başlardı. şimdi de 2 ay olacak nerdeyse tatildeyim iş güç olmayınca bendeki dertler azdı desenize. çok teşekkürler bana bu bakış açısını kazandırdığınız için. aynen o kanserlerden bende de var, kulak kanseri, kol kanseri of ki of. ve yine çok doğru söylediğiniz bir başka nokta ölüm korkusu değil evet ölümden korkmuyorum ama hastalık sürecini yaşama korkusu beni hayattan soğutuyor sigara içmiyorum ama ben de bu kadar takıntıya rağmen cep telefonundan bilgisayardan vazgeçmiyorum. dışardan yemeyi baya azalttım ama korkudan :) inşallah iyi bir doktor bulurum da kurtulurum bu durumdan. teşekkürler ilginiz ve yardımınız için :)

boş kalmamak lazım, ben bu konuyu açtığımda inanılmaz bi boşluk içindeydim. şimdi iş güç evlilik hobiler vs derken gerçekten hasta olsam da doktora hemen gidecek fırsatıbulamıyorum. tabii ilaç kullandım belli bir süre ve hala psikiyatristime kontrollere gidiyorum 3 ayda 1. E

offff ben de böyleyim ya, babama çekmişim. en ufak bişeyi büyütüyorum tamam çok hastayım bittim yine hastaneye gidicez yine serum takacaklar falan diye başlıyorum. tamamen psikolojik olduğunu biliyorum. hatta panikatağa çevirdi bu durum beni. otobüse binemiyodum resmen nefes alamıyodum. doktora gittik adam dedi tabi psikolojik bu kendin yeneceksin diye. öyle böyle derken panik atağı kendim yendim. ama hastalık hastası olmak durumu bazen hala oluyo :44:ama eskisi kadar değil neyseki ayrıca bi ara kalbimde ritim bozukluğum vardı nelerden şüphelendiler ne testler yaptılar anlatamam, benim kalp ritmim 100-120lerde oluyodu hep sanki koşup da gelmişim gibi, o da psikolojikmiş. citoles diye bi ilaç vermişlerdi bana o da afedersiniz sersem gibi yapıodu beni sürekli uyumak istiyodum hayat enerjim kalmamıştı. en sonunda herşeyi bıraktım ve kendi kendime güç vererek yapabileceğime inanıyorum deyip özgüvenimi yüksek tutarak yendim çok şükür, neler çekmiştim neler. neyseki herşey geçti. hiç hafife alınmayacak bişey aslında bu hastalık hastası olmak. ben bunu çok iyi anladım. o yüzden her birinizi ben de çok iyi anlıyorum

blogunu, ev dekorasyon zevkini falan severek takip eden birisi olarak senin adına üzüldüm, zor bir durum. bir arkadaşım var ve aynı anlattığın şeyleri o da yaşıyor. panik atak teşhisi koymuştu doktor. sen en azından belirtiden sonra hasta olduğuna inanıyorsun. arkadaşım durduk yere beynimde ur var diyerek doktora gitmişti. umarım en kısa zamanda geçer. mylittlesunshine

çok sevindim daha iyi olduğuna birilerinin bunu aşabildiğini görmek güç verdi bana da. şu angittiğim bi doktor var zaten eskisine göre oldukça iyiyim ama bu hali bile oldukça ağır geliyor artık... umarım ben de aşabilirim bu durumu:2: sevglm Işık &

Ya kızlar özellikle konu sahibi arkadaşım, Yazdıklarını okurken resmen kendimi gördüm. En ufak bir şeyim olsun kendimi doktorda bulurdum. Artık doktorlar benimle dalga geçerdi hastaneye de 25. gelişinmiş diye. Google dan araştırırdım. Kafama takardım. Ama sonra farkettim ki bir sürü röntgen çekilmişim ve gereksiz radyasyon almışım. Bu seferde bunu kafama takmaya başladım. Yani belkide sağlığımı bu takıntılarım yüzünden kaybedebilirdim. İnanın içimden süslenmek gezmek gelmezdi. Arkadaşlarım süslenip püslenirken ben doktor doktor gezerdim. Listem bile vardı işte si düşünün. Niye geçmiş zaman kullanıyorum diye sorarsanız. Sonra bir işe girdim ve çok yoğun çalışmaya başladım. Aklıma yine geliyodu ama eskisi kadar değil. Ama şimdi istifa ettim ve yine nüksetmeye başladı. Hatta dün su damacanasını kaldırdım. belime bir ağrı sağlandı. Dünden beri onu düşünüyorum bir ley olmuş mudur diye. bu arada önceden 2 kere röntgen ve mr çakildi belimden. Tekrar radyasyon almak istemiyorum ondan doktora gitmemek için kendimi tutuyorum şimdi ama gitmessem de sanırım içim rahat etmicek. 2 gün öncede sözüm sarılırken yanağımı öpeceğine kulağıma geldi çınladı. daha önceden 3- 4 kere işitme testine girmiştim. bide o takıldı kafama. Aslında komik ben şu anda kendi yazdıklarıma bile gülüyorum ama durum bu of f Allah yardımcımız olsun insanı gerçekten çok yıpratıyo . push ; E

çok çok geçmiş olsun, umarım yaşadıklarınız kötü birer anı oalrak kalır. yarın tekrar gidip ağrılarımdan bahsedeceğim doktora ama sanıyorum ki kas ağrısı diğer doktorların da dediği gibi. kulak ağrımı da soracağım ama onun da 20lik dişimle alakalı olduğunu düşünüyorum. yine de tüm rahatsızlıklarımı sayıp iyi bir muayene olacağım gitmişken psikiyatristten de randevumu alacağım. umarım hiç bir hastalığım çıkmaz gerçekte de, çok korkuyorum çünkü artık gerçekten kurutlmak istiyorum bundan, ne zamandır iyiydim aslında evlilik, düğün, atama stresi ve yaz tatiliyle gelen boşluk beni böyle tetikledi galiba. desteğiniz için teşekkür ederim :)

Sizce hastalığı bu kadar düşünmek, kendimizi bu kadar çok dinlemek mi bizi hasta ediyor? ya da biz hasta olduğumuzu sanıyoruz. Bu konuda kafam çok karışık :26: V vuslat5

ben de üzülüyorum ailem için eşim için ben de hiç soğukkanlı değilim. aslında şöyle eğer benim başıma bir iş geldiyse kendimi kaybediyorum ama yakınımda biri hastaysa bir şeyse kontrolü kaybetmem. bir de sen mesela hemen doktora gidiyormuşsun bende kaçınma da var. bir süre sürünürüm aklımdaki düşüncelerle sonra artık dayanamaz doktora giderim çünkü şey var bende "ya kötü bi şey çıkarsa?" bu da çocukluğumla ilgili, 10 yaşındayken aşırı suçluluk duygusuyla psikolojik bir travma yaşamıştım ve kötü bir şeyim var diye inandırmıştım kendimi. sonra somatik belirtiler çıktı yemek yiyemedim, istifra ettim, kimseyle konuşmuyorum, hep ağlıyordum. 10 yaşında depresyona girdim yani. o kusma vs de aslında bozulan psikolojim yüzündendi ama ben hastayım sanıyordum kustukça. hastaneye gittik bir sürü test yapıldı ben sürekli ya kötü bi şey çıkarsa diye ağlıyordum. bi şey çıkmadı tabi ki ama beni fena etkiledi bu hale geldim işte.

bendede var şuan nüksetmiş durumda çok kötü birşeu bende geçen sene doktora gittim anksiyete teşhisi koydu ilaç verdi kullandm sonra okulum başlayınca bıraktım sonra geçti şuan yaz dönemindeyim okulum tatilde ve boş kaldığım için yine çıktı başıma kesinlikle boş kalmamak gerekiyor birşeylerle meşgul olunca hafifliyor bu hastalık mylittlesunshine

Mesela öncelikle kendinize "hastalık hastasıyım" teşhisi koymamakla başlayabilirsiniz...

Bu konuda benzemiyoruz. Ben doktor ve tahliller yok bir şey diyorsa anında inanırım.. Tabi güveneceğim o doktora. Güvenmezsem başka doktora giderim. Bir de benim ağrılarım falan doktor kas ağrısı derse geçiverir hemen. Kötü bir şey değil ya tamam. Psikolojik sanırım. Kesinlikle kendini dinlemeyeceksin. Başka şeylere odaklan. Bilirim hiç bir şeyden zevk almazsın o kafanda durdukça. Emin ol aynı şeyleri yaşadım. Hala da tam geçmedi ama şu halime binlerce şükür. Sadece kendime ve çevremdekilere zehir ettiğim o güzel günlere üzülüyorum şimdi. Biraz kişilikten kaynaklı durum, ben soğukkanlı biri değilim mesela, panik bir yapım vardır. mylittlesunshine

kızlar selam, konuyu açsam mı açmasam mı diye çok düşündüm ama hem paylaşmak hem de doktor önerilerinizi almak için açmaya karar verdim. bende uzun süredir hipokondriya var. anksiyete, depresyon, stres gibi durumlarda daha da artıyor. patofobim olduğunu da düşünüyorum, hasta olma korkusu yani. özellikle kanser bende saplantı haline geldi diyebilirim. kışın bronşit geçirdim o zamandan beri sırt ağrısı çekiyorum bir kaç kez doktora gittim kas ağrısı dedi ama ben manyak gibi kanser miyim acaba diyorum hala. ona gerek yok en ufak bi yerim şişsin ağrısın bi şey olsun kist mi kanser mi diye kendi kendimi yiyorum. yaşamayan anlamaz inanın gerçekten insanı çok yoruyor bu düşünceler. acaba diyorum ilgi ya da dikkat çekmek için mi yapıyorum böyle. düşünüyorum çok düşünüyorum ama altındaki sebebi bulamadım bi türlü. hasta olmak benim için ölüm zaten. bronşit olduğumda ilkin acildeki doktor domuz gribi dedi. neye uğradığımı şaşırdım ölüyorum diye evdekileri aradım. o saatte binip 5 saatlik yolu gelmişler ağlaya ağlaya. çevreme de çok zarar veriyorum bu rahatsızlığım yüzünden. ya o kadar şey var ki anlatsam gülersiniz ama benim için her biri birer travma. bir kere belimi zorladım tık diye bi ses geldi sonra belim tutuldu oturamıyorum kalkamıyorum öyle kalakaldım, başladım yine ağlamaya felç oldum yürüyemicem altıma mı yapıcam ben diye, herkese çocukça geliyor, şımarıklık gibi geliyor ama öyle değil işte kendimi kaybediyorum ben o durumlarda kriz geçiriyorum resmen. böyle böyle bir sürü şey nasıl çocuk doğurucam bilmiyorum iki üç gündür sol kulağım ağrıyor, sol kulağımda tutarım ben de telefonu genelde acaba telefon yüzünden kitle falan mı oluştu diye düşünüyorum :S lenf bezlerimi yokluyorum sürekli deli deli bir sürü hareket. çok rahatsız ediyor bu durum beni, tedavi olmak istiyorum bir an önce. pskiyatra gidip ilaç yazdırıp evime dönmek istemiyorum çünkü ilaçla baskılandığında zaman içinde yeniden ortaya çıkıyor. bana önerebileceğiniz bir psikoterapist pskiyatr varsa sevinirim. bu durumu yaşayanlar varsa onları da dinlemek isterim. teşekkürler okuduğunuz için, iyi geceler. arkadaşlar uzun süredir oldukça iyiyim çok şükür. konum güncelliğini yitirdiği için kapatılmasını rica ettim adminlerden. eğer aynı dertten muzdarip olup da bana ulaşmak isteyen olursa bir mesaj uzağınızdayım. herkese sağlıklı mutlu günler dilerim.

umarım değilsinizdir :)) M

Evet kurs dusunuorum ben psikiyatrdan korktum suphelerim var cunku belki benim gittigimle alakaliydi ama gittigimde birazcik dinledi hemen ilac ve vitamin yazdi. O ilac ki cok dusuk dozluydu kalp ritmimi bozdu. Simdi yine gitsem yine ilac yazacak diye tereddutteyim. Evet burada ozel iyi bir hastane var ordak psikologa gitmeyi dusunuorum. Ayrica meslektas olmamiza sevindim mylittlesunshine

kızlar sizi o kadar iyi anlıyorum ki ben de bu hastalık yüzünden bir yıldır korkularla yaşıyorum. bi haftam iyi geçerse sükrediyorum benimki de bi akıntı problemiyle başladı.. onlarca doktora gittim hepsi bişeyin yok diyip gönderdiler beni en sonun rahmimde polip olduğu ortaya çıktı.. bende de bi güvensizlik aldı başını gitti zaten atkındım evhama önceden de.. aylarca günlük hayatıma bile devam edemedim okula gidemedim sadece uyudum uyudum uyudum.. sonra terapiye başladım şimdi en azından okuluma devam edebiliyorum... o kadar zor ki böyle yaşamak.. kendime çok kızıyorum şımarıklık yapma diye insanlar gerçekten kanser oluyorlar ölüyorlar ya da yaşıyorlar ama mücadele ediyorlar senden daha güçlüler o halde bile diye.. ama elimde değil olmuyor işte beynimin bi oyunu bu bana.. birden bütün bedenimi ateş basıyor.. hiç birşey kurgulayamıyorum sadece çok yoğun bir korku sanki kafama biri silah doğrultmuş gibi.. sevdiklerime verdiğim zarar var bi de.. annem, babam, babannem, erkek arkadaşım, ev arkadaşım.. hepsini bunaltıyorum keşke bunaltmakla kalsam üzülmücem :) onları üzüyorum... benim böyle mutsuz umutsuz biçare hallerime öyle üzülüyolar ki.. onlara bunu yapmaktan, kendime bunu yapmaktannefret ediyorum! nasıl bir ironidir ki bazen ölsem de kurtulsam diyorum... sonra yine kızıyorum kendime.. nefes almanın kıymetini bil diye.. içimde iki kişi var sanki.. biri nefes almaktan korkar biri de dünyayı sırtına alır öyle bir cesaret anlatamam... bundan nasıl kurtulucam bilmiyorum.. şu an tek bildiğim iliklerime kadar korku.. sorgulamayı çoktan bıraktım bunun neden olduğu flm umrumda değil.. sadece ama sadece günlük sorunları büyütebilen, hayatın koşturmacasına katılabilen, biri hastalanana kadar hastalık düşünmeyen, yaşımın gerektirdiği gibi dünyayı heyecanlarımın etrafında döndürebilen eski halimi istiyorum.. :2: sizler ne aşamadasınız?yol kateten oldu mu aranızda? paylaşırsanız sevinirim :) mylittlesunshine

rica ederim, geçmiş olsun. iyi geceler :) MissCandy

Tatlım seni o kadar çok iyi anlıyorum ki bende şu anda bunun yüzünden tedavi görüyorum.. Ama bu psikiyatrilik bi durum bende ilaç kullanmak istemedim başta ama yapamadım.. Bazen kendime gülüyorum yani o derece bak sana bişey anlatayım.. Geçen gün kuaföre gittim saçımı kestiricektim duş alıp çıkmıştım ve benim duş aldıktan sonra boynum ve kulağımın arkası kızarır.. Bunuda biliyorum yani.. Kuaför saçımı keserken dediki ya kulağının arkası kızarmış dedi.. Ben bi tutuştum eve gittim hemen netten kulak kızarıklığına bakıyorum ve bu araştırma taaa kanser araştırmasına kadar gitti.. Bunun gibi şeyler işte... Çok zor bir durum çookkk

Ne demek rica ederim. Sizi o kadar iyi anlıyorum ki. Ben bir de fena araştırım. Gece yarılarına kadar bir yerimde farklı bir şişlik çıkmasın. Tüm gece net başında o doktor sitesi senin bu doktor sitesi benim. Evet aynı belirtiler bende de var deyip ağlarım falan. Yani eğitimli, iş güç sahibi insanlarız yaptığımızın ne kadar çocukça olduğunu o an göremiyoruz işte. Kalbim yerinden çıkacak gibi olur mesala o durumda. Doktora gidene ve temiz sonucunu alana kadar benim yanıma kimse yaklaşmasın, bir aylık ömrü kalmış der gören. Sonra ise benden meleği, tatlısı bulunmaz. Bir yıl önce kolumu kırdım. Neyse bir komplikasyon oluştu günlerce araştırdım. Heterotopik ossifikasyon. Doktorcuğumu bunalttım. Adamdan güzel telaffuz ediyorum bir de. Ya cidden yaşamayan bilemez. Öyle işte lütfen nette takıntı yapıp araştırmayın bazı şeyleri. Her şey olacağına varıyor. Bu boşverin demek değil tabi sağlığınızı..

ağır durumda değilsin o zaman bak güzel işte unutabiliyomuşsun sen. ben o dokotra gidene kadar o şüphelerle yatıp kalkıyorum sürekli unutmak hayaal A

Bu durumu bende çok yaşıyorum ama benim tek farkım var o da ben bir yerimde rahatsızlık hissettiğim zaman hepsi doğru çıkıyor ve artık çok bunalmış durumdayım bu hastalıklar yüzünden. O kadar çok rahatsızlanıyorum ki artık insanlar bile şaşırmıyor benim bu durumuma. Herkes de sen çok kafaya taktığın için kendini çok dinlediğin için hasta oluyorsun diyorlar. Doğru mu acaba bende bilemiyorum. _eftelya_

sanırım bende haastalık hastasıyım çok evhamlıyım ya:26: mylittlesunshine

çok iyi anlıyorum ben de geçen yıl bu zamanlar evlenerek hiç bilmediğim bir şehre gelmiştim. kuaför, market, fırın her şey bir dert. bir yere tek gitmeye bile korkuyordum dönüşü bulmam diyerek geçti şimdi şükür. meslektaşmışız ben çalışıyorum şükür, yeni okul öğrenciler derken bi baktım pestil gibi yatıyorum akşam 10da hiç bir şey düşünecek vakit kalmıyor. şehre, hayata karışmak lazım yoksa insan iyice izole olur hayattan. ben psikologa hiç gitmedim psikiyatriste gittim hala da kontrole gidiyorum, psikolog arkadaşlar varsa alınmasınlar da bana psikiyatrist daha güvenilir geliyor :) ki zaten kendim de davranış bozuklukları konusunda yüksek lisans yaptım o yüzden doktorda kendimi daha iyi hissediyorum. kpss düşünüyorsanız bir dersaneye yazılabilirsiniz, hem hazırlanmış olursunuz hem vakit geçer ya da bir kaç özel ders ayarlasanız ne bileyim ehliyete falan yazılsanız iyi gelecektir. yaşadığınız yerdeki en iyi özel hastaneye gidin kesin iyi doktordur demiyorum ama muhtemelen şehirdeki en iyilerden biridir :)) E

Siz kendinizi degil sanki beni anlatmissiniz. Tam 1 yil cok yogun yasadim bu duygulari. Ilk is yerinde masamda calisirken birden sirtima bir agri girdi. Acaba kalp krizimi geciriyorum diye dusunurken birden vucudum kalp krizinin butun belirtilerini vermeye basladi Apar topar hastaneye goturduler beni. Tam 6 saat kaldim butun testler yapildi. Cok sukur hic bir sey cikmadi. Anxiety atagi teshisi konuldu. Antidepresan verdiler. Bir tane hastanede ictim ama bir daha icmedim. O gunden sonra endislerim artti. Oyle hale geldim ki hergun agricak bir yer buluyorum ve kanser olmaktan korkuyorum. Doktora gidiyorum. Herseyin yolunda oldugunu ogreniyorum. Iki gun rahatim ama bu iki gun icinde de gelecekten endiseliyim. Hooop ucuncu gun ben yine agriyan bir yer buluyorum. Kazayla google dan arastirdiysam butun belirtileri kendime yakistirip hastaneye acile gidiyordum. Bu arada Amerika da yasiyorum. En iyi doktorlara, hastanelere gidiyorum ama aklimda hep acaba sorusu var. Hic bir sekilde tatmin olmuyorum. Bir gun kulagim agriyordu. Once klinige gittim. Yok bir sey dediler. Ama ben bir turlu ikna olamiyorum. Cunku google dan bakmisim beyin tumoru kulak agrisi yapar yazisini gorunce ipler kopmus bende. Ertesi gun doktoruma gittim. O da ayni seyi soyledi. Ucuncu gun kulak burun bigazciya gittim. Tumor varmi diye burnumdan kamera ile bogazima indi. Sadece beni ikna edmek icin. Size daha verebilecegim bir suru ornek var. Gecen kis bir ara gazetede cok fazla gogus kanseri olan unluleri okudum ve ben meme agrisi cekmeye basladim. Doktora gittim. Kontrol etti. Yok birsey dedi.40 yasindan sonra memografiye girmeyi oneriyoruz. Senin icin daha erken dedi. Ben o memografiye ne yapip edip girdim. Girmesem uyuyamiyorum. Acaba sorusu beynimi yiyor. Baktim olmuyor. Hayati kaciriyorum. Kendime ve etrafimdakilere hayati zehir ediyorum. Terapiye basladim. Bu arada israrla antidepresani reddediyorum. Icsem gecici rahatlicam birakinca tekrar baslicak dusuncesi korkuttu beni.10 seans terapiye gittim ve sebebin annem oldugunu bulduk. Evet benim annem cok evhamli bir kadin. Surekli kendinde bir hastalik arar. Basim agrisa beni hastaneye goturmeye calisirdi. Kocaman kiz olmustum evden cikip koseye donene kadar arkamdan bakardi. Asansore binme diye tembihlerdi. Bir yerim agrisa tedirgin gozlerle surekli bana bakardi. O zamanlar annemi bu konuda umursamaz hatta kizardim. Demek ki oyle bir beynime yerlesmis ki yasim ilerledikce istemeden bu konuda anneme benzemeye baslamisim. Bunu ogrenince daha cok korktum cunku bu konuda anneme benzemek asla istemiyorum. Onu canimdan cok seviyorum ama onun gibi olmak istemiyorum. Yoga, spor yapmaya basladim. Nispeten hafifledi ama gecmedi. Bir gun yine endise ve kaygilarim tavan yapmis. Dislerimi sIkmaya baslamisim. Agliyorum ama rahatlayamiyorum. Hasta oldugumu dusunuyorum. Sesli bir sekilde kendime bagirmaya basladim. Nereye kadar yapacaksin bunu. Birgun oleceksin herkes gibi bunu degistirebilirmisin hayir. Olacaklarin onune gecebilirmisin hayir. Niye hayati kaciriyorsun? Manyakmisin diye kendimden hirsimi alana kadar hem agladim hem bagirdim. Ise yaradimi cok yaradi. Hersey gecti gittimi. Hayir ama hafifledi. Daha sonra uzun zamandir etrafa bakmadigimi farkettim. Ne yesili gormusum ne maviyi ne cicegi ne bocegi. Hergun yuruyus yapmaya basladim. Cok iyi geldi. Cocuk yapmaliyim dedim Cok sukur rabbim onu da verdi. Simdi 6 aylik hamileyim.10 aydir bu duygular benden uzak. Anne olunca guclendim sanki. Simdi kizim icin daglari delermisim gibi geliyor :)Kaygilarim yok mu var ama herkes kadar. Biraz uzun oldu ama belki yardimci olurum diye dusundum. Ne kadar zor oldugunu biliyorum. Umarim en yakin zamanda atlatirsiniz

Çok özür dilerim ağlancak halimize güldüm. Benimde senden kalır yanım yok. Hastalık hastalığı var bende de. Hemen en kötüsünü düşünüyorum, araştırmaya başlıyorum hatta teşhis bile koyuyorum ki doktora gittiğimde bilinçli olayım diye. İlaç kullanmamak adına psikiyatriye gitmiyorum çünkü beyni uyuşturmaktan başka yaptığı birşey yok o ilaçların yani tek deva: kendi kendimizi tedavi edebilmeyi başarmak. Allah yardımcımız olsun. Benim durum git gide şiddetleniyor. Ağladım bugün dayanamayıp çünkü yeni bir hastalık keşfettim kendimde ve yarın hastaneye gidiyorum. sevglm Işık &

Senin kadar olmasada bende de gençliğimde vardı hastalık hastalığı. Hatta hiç unutmam kanser olmaktan o kadar korkuyordum ki eski eşime bir gün bacağım ağrıyor dedim adamı nasıl bunalttıysam evet kesin bacak kanseri olmuşsundur demişti Başım dönse tomografiye girerdim ur var diye. Neyse aynı şeyler işte anlarsın beni. Sonra nasıl geçti dersen hayat koşuşturması, hobiler, sorumluluklar derken aaa bir baktım ben artık takmıyorum.. Tabi arasıra nüksetmiyor değil. Canımız çok tatlı sanırım. Ölüm korkusu değil de hastalık sürecini yaşama korkusu. Ohooo bende çok hikaye var bunlarla ilgili ama en ironik olan bu kadar hastalık takıntılıyken sigaradan bir türlü vazgeçmiyorum mesela.. Bi garip durum. Kesinlikle ileri durumdaysa doktora git canım. Ben gitmedim ama belki de daha sonra acısı çıkacak. Git ve ilerlemeden iyice sorunun kaynağını bulup çöz.. mylittlesunshine

Bende öyleyim, eskiden daha yaygındı, seni çok iyi anlayabiliyorum.. Uzun süre göğüs kanseri olduğumu düşündüm, beynimde kist olduğunu düşündüm, ne zaman adet dışında karnım ağrısa apandist sorunu aklıma geldi, burnumun kanaması bile düşündürür beni.. ve daha bir çok şey böyle.. Sanırım benimde tedaviye ihtiyacım var,:26:ama senden tek farkım çevremdekilere çok yansıtmamaya çalışıyorum bunu, özellikle eşime, bir gün gerçekten sorun olursa kuruntu sanmasınlar yani.. sevglm Işık &

ben de bir kaç doktor değiştirerek şimdiki doktorumu buldum, aslında şöyle oldu diğer gittiklerim uzman doktorlardı baktım olacak gibi değil prof. a gideyim dedim hocam çok tatlı bir adam çıktı öylece hastası olmaya karar verdim. elektrik almak gerekiyor kesinlikle haklısın o konuda :) ilaç konusunu mutlaka söylemelisin eğer doktora gidersen, psikolog düşünüyorsan da her psikolog psikoterapi yapamaz. sertifika gibi bir şeyleri oluyor psikoterapist yazar zaten kendini tanıtırken o psikologlara gidebilirsin. ben de sevindim gelişmeleri yazarsan sevirim ya da sormak istediğin bir şeyler olursa ister burdan ister özel mesajla sorabilirsin :) E

sevgilimde senin gibi.. bişey olsa doktora koşar. hatta dalga geçiyorum senin aylık hastane tavafın gelmiş bi turlada gel diye.. ayda 3 4 kere gider... artık takmıyorum ciddiye de almıyorum ay şuramda ne var acaba dese ölceksin galiba derim... çok sıkıcı bi durum ve ilgi eksikliğinden kaynaklandığını düşünüyorum... insanı bunaltıyor... Meleknaz Herşeyin

selam kendim :))) aynı semptomlar bu arada siz yazınca bi şeyi daha farkettim evet benim babam da hastalığı aşırı büyütür. birimiz hasta olalım adam çöker kalır baygınlıklar falan geçirir. bu da benim hasta olmaktan bu kadar korkutan sebeplerden biri olabilir evet. geçmiş olsun size de. bakalım ben de bir doktora gideyim şu ağrılarımı göstereyim :)) sonra da psikaytriste giderim çünkü bu ağrılarımın nedenini öğrenmezsem bana gelenler gelmeye başlayacak yakında hissediyorum :))

Tamam en kisa zamanda gidip yazacagim. Tesekkur ederim ilgin icin mylittlesunshine

Bende de var bu durumdan. Özellikle 12 yaşlarımdayken tavan yapmıştı. Başım ağrıyor diye beyin kanaması geçireceğimi Ellerimi yıkamazsan çok kötü bi mikrop kapacağımı düşünürdüm. Benim bu yaşadığım durumlar ama günlük olurdu gece kendimi yer bitirirdim düşünmekten ölecem ölecem diye ama ertesi sabah uyanıp ölmediğimi anlayınca geçiyordu bi daha aynı nedene takılmıyordum ama yine de hemen hemen hergün gün içinde yaşadığım bişey gece yatakta beynimi kemiren düşüncelerle ölecem telaşına kapılıyordum. Aslında bu hastalığımı kendi kendime yendim. Mesela takıntı yaptığım hastalıkların gerçek belirtilerini araştırdım ve aslında ben de olmadığını anladım. Elimi dışardan eve gelince 100 kere yıkamadım. Baktım dünyanın en ölümcül mikrobunu kapmadığım için biraz daha rahatladım. Ama tabi bu anlattıklarım bu kadar kolay olmadı 4 5 sene sürdü. Şimdilerde çok çok hafif bi şekilde ara sıra nüksediyor ama ben bu haline bile geçti diyorum. Öğrendiğim tek şey ise ilaçtan ziyade insanın kendisine yardımcı olmasının en önemli şey olması. Bu rahatsızlığım yokmuş gibi davranmadım inatla üstüne gittim iyiki de gitmişim cengelliigne

neyse ben yavaştan uyuyayım. yazarsanız yarın okur, cevaplarım. iyi geceler herkese. R

evet o aile tutumu zaten en büyük sebep hipokondriyaya bende de var aynı aileden. 30 yaşıma geldim annem hala dur sen yapma elini kesersin bilmemne böyle şeyler, fazla korumacı aile işte. özgüven eksikliği de oluyor bu davranışları yüzünden, bende vardı mesela iyi ki üniversiteyi farklı şehirde okumuşum yoksa kendime gelemezmişim. iyice seme gibi olurdum herhalde mylittlesunshine

evet ailelerin tutumu çok önemli. bizim aile de seninki gibi. dur kızım ben yapayım, sen otur ben alayım. bazen keşke beni daha rahat daha özgür bıraksalarmış diye düşünüyorum. 25 yaşındayım ama aileme fazla bağlıyım, özellikle anneme... dediğin gibi üniversiteyi de aynı şehirde okusaydık nolurduk bilmem :) . push ; E

aynı bende böyle oldum son 2 senedir, benim kide şöyle başladı bir gün baş dönmesi gibi bir hisle uyandım ve bu gittikçe artı buna bulantı, kusma, baş ağrısı falan eklendi nereye gittiysem herkes psikolojik dedi ve eve yolladı. o yıl üniversiteyi kazanmıştım dondurmak zorunda kaldım yataktan kalkamıyordum.. sonun da kbb ye görünmek aklıma geldi bi ona gitmemiştim ve iç kulaktan kaynaklanan bir sorun çıktı yani psikolojik değilmiş gerçekten bir sorun varmış ama bunu 2-3 ay kimse bulamadı ve ben bu süreçte ne oldum bende ur var beynimde ur var vs. mr temiz çıkıyor, dahiliyeye gidiyorum midemde ur, var diye o temiz çıkıyor doktorlara inanmıyorum bulamıyorlar diye hep özel proflara gidiyordum ancak onlara inanıyordum, bazı doktorların stres diye geçiştirip atması beni panik atak gibi birşey yaptı, şimdi en ufacık bir durumda aynı şeyleri yaşıyorum midem ağrısa hastane hastane geziyorum, başım ağrısa internette araştırmalar yapıyorum belli bi dönem depresyon tedavisi gördüm bu yüzden azaldı ama geçmedi. örneğin şu an midemde hep bulantı var doktora gittim büyük ihtimal gastrit çıktı ve doktor direk stres dedi sebebi bu son 2 yılda yaşadıkllarım şimdi ise endoskopi korkusu sardı bütün gün onu araştırıyorum her dk, o olmazsa acaba kolonoskopimi ister diyorum onu araştırıyorum daha doktorun ağzından kolonoskopi lafı bile çıkmadı yani ama aynı senin gibi oldum bende her şeyde bir şey arıyorum ve kendi kendimi yiyip bitiriyorum ve ne zaman stres heyecan yapsam kusuyorum mylittlesunshine

teşekkürler, o farkında değildir muhtemelen sizin onla dalga geçtiğinizi düşünüyordur. ben işim ve eğitimimden dolayı farkındayım durumumun ama çözüm bulamadım kendime uzman yardımı şart bana da. mylittlesunshine

anneme babama bi şey olacak korkusu anksiyete belirtilerinin en belirginidir zaten. ben adana'dayım şu anda ama istanbul'a gelicem kısmetse düğünümden sonra. ben de uzman yardımı istiyorum, ilaç verip gönderen değil terapi yapacak bir doktora ihtiyacım var umarım bulurum. geçmiş olsun size de. _eftelya_

Bence boşlukta oldugunuz için böyle oluyor kendinizi dinleme fırsatınız oluyor boş vaktiniz fazla mesela hiçbişeyle ilgilenmediginiz halde bir yerinizin agrıması düşündürüyor sizi ama dışarıda yorulup gelseniz unutup giderseniz o ağrıyı. Farzedinki hastasınız ne olacak o süreçte çevrenizdeki herkes üzülecek yıllık gidin tabi doktora olacagı varsa zaten olur diyin ihmalide elden bırakmayın ama hastanede de mikroplar var bunuda unutmayın hasta olmayayım derken gidip mikrop kapıp boş yere hasta olmayın :/ En iyisi bir uğraş bulmak geçer inşallah :) N

Nerede oturuyorsunuz bu arada? Benim evlenmeden önce gittiğim bir psikoloğum vardı. Şimdi çok uzak olduğu için 1 kere gidebildim. Bende anksiyete bozukluğu var, aslında psikiyatrla birlikte ona devam etmem gerekiyor ama onu da erteliyorum sürekli... mylittlesunshine

tüm yaşadıklarımı yaşamışsın sen de ama şöyle ki zaten kendimde düşündüğüm hastalık kalmadı gibi bir şey haklısın eminim artık kuruntu sanıcaklar gerçekten bişeyim olursa.. bunu da söylüyorum gerçekten bişey çıksın da görün diye çemkiriyorum bi de mylittlesunshine