intiharı mı düşündünüz? samimiyetle söylüyorum kötü niyetle değil ama delirmiş olmalısınız. lise mezunuyum, ingilizcem çat pat ama işimde çok iyiyim.. başarısız bi evlilik yaptım. ailemle mutlu mesut yaşıyorum. başka da bişey yok. 30 a ramak kaldı. yine de bin şükür. benim çoktan ölmüş olmam lazım o zaman

Sorgulamayın yakaladıgınız yerden devam edin.. Belki de sorgulaya sorgulaya kaçırıyoruzdur zamanı.. Bunu kendim için de diyorum ben niye öyle niye böyle diyene kadar, keşke diyene kadar zaman geçti.. Şimdi bi yerinden yakalamaya ve tutmaya çalışıyorum

up B bayan

hayatta birşeyleri yaparken başka şeyleri ıskalayabiliyoruz. bazende 20li yaşların verdiği havailikle çoğu fırsatı kaçırıyor, doğru kararlar alamıyor, hatalar yapabiliyoruz. tam tersi en doğru kararları alacak tecrube ve yaştasınız. bence tam olarak bu yaşlardaki iç sesinize daha çok kulak vermeli daha çok değerlendirmelisiniz. 30 yaş iş başvurusu sınırına gelecek olursak hangi ülkeden söz ediyorsunuz bilmiyorum ama TR ise bu kadar işsizliğin olduğu bir ülkede kaşıyla kalem taşımak şartı koysalar yine şaşırmam. bu sizi demoralize etmesin. başka alternatifler başka ülkeler her zaman vardır. ek olarak iş durumunu yoluna sokmadan çocuk yapmayın bence. cunku cocuktan sonra kariyer ikinci hatta ücüncü plana düşeceği için daha zor olacaktır. önceliklerinizi iyi belirleyin..

Bence güzel bir hayatınız var düşünüpte kendinize mutsuzluk çıkarmayın eğitim durumunuzda gayet iyi bulursunuz istediginiz gibi bir iş evet bazı yerlerde 30 yaş sınırı var malesef ama bu intiharı düşündürecek kadar vahim durumda değilsiniz insanlar hayatta ne güçlüklerle baş ediyor Allah izniyle bir bebişinizde olur inşallah bu kadar sıkıntı yapmayın pozitif bakın hayata.

Yok, kendimden kötü durumdakileri görüp şükretme huyum pek yoktur zaten. Lütfen kendimi övdüğümü falan da düşünmeyin. Hiç öyle biri değilimdir. Demek istediğim zaten dilin eğitimin önemi yok ki. Hayat başarısı önemli olan ve eğitime kaç dil bildiğine bakmaz bu. Bunu düşünüyor ve kendimi geçmişimi sorguluyorum. Eğitimin yoksa eğitimini tamamla, dil öğren falan şeklinde gelebilecek önerilere önden cevaben yazdım aslında eğitim durumumu. O

Sağolun, güzel bir bakış açısı

İnsan hissettiği yaştadır. Ben de 29 yaşındayım. Bazen özellikle eşimle veya annemlerleyken kendimi 15 falan hissediyorum bazen de kendimi 40 50 yaşımdaymışım gibi hissediyorum. Bu kadar takılma. Her yaşın da kendine has güzellikleri var. Ben de istemiyorum büyümek ama böyle bir ihtimal olmadığına göre bunu kabullenip mutlu mutlu yaşayacağız...

Negatif düsüne düsüne negatifleri cekersin hayatina cocugum olmaz diyecegine nasipte varsa olur deyip tevekkül etsen rahatlarsin hem 30 yas ne ki? Insan daha yeni variyor hayatin tadina bence kirismak, yaslanmak ise kacinilmaz hersey gecici bunu kabul edelim bi imtihan yerindeyiz ve vakti gelince göcüp gidecegiz biraz da ona yönelik düsünüp davranmak lazim

Kayinvalidem 71 yasinda ve kipir kipir, yerinde durmuyor. Surekli kafasinda bir projeler, soyle yapicam boyle yapicam diye. Ona hediye aldigim bir kiyafeti hic giymedigini farkedip sordugumda bana o yasli isi onu yaslaninca giyerim dedi, o derece

Sizinkisi Allah bana neden çok vermiş bunalımı. Ne kadar güzel eğitim almişsiniz ya bu bile yetmez mi

Herkesin herşeyi tamamlaması gereken bir yaş sınırı yok ki. Nasip işi bunlar. Hem yaşlanmayı bir tek ben mi seviyorum acaba. Bu dünyanın ebedi olmasını kesinlikle istemezdim. Elhamdülillah ki geçici. Önemli olan ebedi hayat. Bana onu yaklaştırdığı için de yaşlanmayı seviyorum. Eğer Rabbim benden razı olursa burada elde edemediğim herşeyi orada elde edeceğim inşaallah. Ha bu arada ölüm sadece yaşla gelmiyor. 20yaşında biri de aniden ölebilir. O yüzden hayıflanmak yerine bence Allah ın size verdiğine şükredin

Allah yardımcınız olsun. Sizin baktığınız yerden muhakkak zordur ama Allah başka dert vermesin diyorum size sadece.. Sizden 1 yaş küçüğüm ne evliyim ne de yabancı dilim var.. Sadece işim var çok şükür.. Ve inanın hayatımın iplerini yeni elime aldım sayılır.. Buna da şükür belki siz kötü örnekleri okuyup kendi durumunuza şükredeceksiniz belki bu konuyu da o amaçla yazdınız.. Ama tavsiyem bırakın başkalarını önemli olan sizin hayatınız.. Başrol sizsiniz. Olanlara şükredin ve yakaladıgınız yerden tutun bırakmayın..

Merhaba, nasıl anlatsam nasıl toparlasam bilemiyorum. 30 yaş bunalımı yaşıyorum. Ama klasik bir 30 yaş bunalımı değil. Kabullenemiyorum yaşımı bir türlü abla teyze diyecekler diye ödüm kopuyor. Öfkeliyim, en başta kendime. Çünkü bilindik 30 yaşına gelene kadar hayatta tamamlanması gerekenler listesini tamamlamadım. İnanın tamamlamış olsam sanki teyze bile deseler umrumda olmaz. Ama yok ben bu hayatta kaybedenlerdenim. Aslında iyi bir üniversiteden mezunum. Yabancı dilim var iki tane, hatta iki buçuk. İki buçuk yıldır evliyim. Ama ailemin sırtına hala yüküm. Çocuğum yok. Eşim istemiyordu. Daha yeni yeni denemelere başladık. İçimden bir ses çocuğun da olmayacak, bu hayatta yalnız kalacaksın diyor. Çok korkuyorum. Ben mezun olduktan sonra mesleğim ile alakalı fazla çalışmadım. Hayata geriden geliyorum diyorum ya zaten mezun olduğumda yaş olmuştu 24. Yurt dışına gideyim takılayım biraz dedim. Mesleğimle pek de alakalı olmayan işler yaptım. Evlendim yurt dışında. Eşimin durumu da pek iyi değil. Eşimi seviyorum. Ama keşke böyle olmasaydı. Zamanında çok fırsatlarım vardı aslında iş olanakları. O kadar çoktu ki hiç biri olmadı. Şöyle bir beş yıl öncesine şimdiki aklımla ve eşimle evli olarak gidebilsem keşke. Çocuk çalışmalarına hemen başlar ve mesleğim ile ilgili iş bulmayı daha ciddiye alırdım mesela. Çok mutsuzum. Kırışmak çökmek istemiyorum, daha çok erken. İşin diğer tarafı gerçekten 25'den fazla hissetmiyorum kendimi. Eşim de benle yaşıt. O da yaşını göstermez. Ama ah o gerçekler. Bir iki iş yapmak istedim. 30 yaş sınırı çıktı karşıma. Bıktım. İntiharı bile düşündüm.

Her şeyinin aynı anda tam olmasını beklemek de biraz doyumsuzluk değil mi?

Eskiden 30 luk kadınlar bildiğimiz kadın gibi, hayat çemberinin bir kısmından geçmiş, bıkkın, çoluk çocuktan başını alıp da kendine bakamamış, kilo almış, kocadan kaynanadan her daim sikayet edip duran, artık benden geçiyor havasında insanlar olurdu. Simdi 30 luk kizlar genc, bakimli, enerjisi hala tavan, mutlu, herşeyi fazla umursamayan insanlar oluyor genellikle. Ben 35e dayandım ne gören inanıyor ne de ben. 28-29 hissediyorum. E öyleyim o zaman. 30 dan sonra hayata yeni başlıyor insanlar. Hadi bi gayret. 2 yıl Icin de istediğin yerdesin.

Onemli olan yasi gostermemek bence 25 olup 45 gibi gostermekte istemez heralde insan...

Zaten bugüne kadar çocuk işini erteleme sebebim iş durumuydu. Bir iş bulayım bir iki yıl çalışayım öyle dedim hep. Ama baktım iki yıldır işsizim. Olsaydı iki yaşına gelip yürüyecekti yani. Bari çocuğum olsun dedim. Belki uğur getirir dedim. Yaş da 30 olunca. Belki bir yıl olmaz. Belki hiç olmaz deneyelim dedik.

30 yaşına kadar bu kadar çok şey yapabilip neyin bunalımını yaşıyorsunuz? Siz bu kadar dert etti iseniz ben gidip köprüden atayım kendimi bir zahmet, bir derdim varı okuyup yok yere dertlendim bak şimdi

Yok, aslında eğitimle ilgisi yok demek istedim tam tersi. Bazen keşke okumayıp bir işe girseydim daha iyi durumda olurdum diyorum.

Sağolun, güzel bir bakış açısı. Eğitim aldığım konuda pek tecrübem olmayınca yaşıtlarımın gerisinde kaldım diye düşündüm.

Hayır yeri gelir tecrübenizde olur eminim çok başarılı olursunuz

Merhaba, nasıl anlatsam nasıl toparlasam bilemiyorum