misafirin yakınlığın göre değişir bence :) yakın arkadaşların veya teyzenler kuzenlerin gelse mutlu olursun yoksa ben de huzursuz oluyorum. evde yemek yapmaktan utanman tuhaf hissetmen de yeni yeni başladığın içindir bence :) değişik yemek tarifleri araştır internetten yada pasta börek öyle şeyler yapınca insan mutlu oluyo alışmaya başlıyor evde kimse yokken yap mesela öyle öyle alışırsın inş :) ben de bişey yaparken mutfakta biri olursa rahatsız oluyorum ritmim

Ben de misafirden ve misafirliğe gitmekten nefret ederim. Yakın arkadaşlarımı misafirden saymıyorum tabii. Onun dışında birisi bana bir iş yaparken bakarsa sinir oluyorum öyle böyle değil ama kafasına tencereyi geçiresim gelir. 7 Özetle yalnız değilsin Bir daha söylüyorum haykırıyorum misafirden nefret ediyorum

valla tespitlerin çok doğru. alışılabilir bi durum mu bu? sen alıştığına göre, inş ben de alışabilirim... bu arada yoğun olsam da aynı şeyleri hissediyorum.

bu psikolojik sorunlar ne menem bişi. dermanı yok. gidesi yok. düzeliriz inş... gadjo dilo ben aslında

şöyle alışılır oluyor; başlarda mükemmel olman gerektiğini düşünüyorsun. zaman ilerledikçe mükemmel kaygın yok oluyor hem de sen öğrenmiş oluyorsun, ikisi birbirini dengeliyor. :) alışılıyor. zaman her şeyi ilacı derler, denilen kişiye anlamsız gelir ama öyle... . push ;

misafir ve misafirliğe hiç alışamam gibi geliyo ama aileme karşı neden böle hissediyorum. bi arkadaşın dediği gibi. "hizmetçi" halbuki öyle hissettirmiyo ailem bana. ama ben iş yapınca öle hissediyorum. tuhafım ya gadjo dilo ben aslında

inşallah ben de alışabilirim bu duruma.. GazozGofret Moonlight Sonata... tek ayak

ya arkadaşlar size belki saçma gelebilir ama ben ne misafir olmaktan ne de misafir ağırlamaktan hiç hoşlanmıyorum. ne gideyim biri bana hizmet etsin, ne millet bana gelsin ben hizmet edeyim. ama arkadaşlarımla dışarda buluşmayı severim. bi tuhaf huyum daha var. evde temizlik ve iş yaparken birinin beni izlemesi tüylerimi diken diken ediyo. yemek yapıp ev ahalisinin önüne koymak istemiyorum. yadırgamayın elimde olmayan bi huy bu. sanki onlara yaranmak için, hoş görünmek için yemek yapıyorum gibi gözüktüğümü hissediyorum. ya tam tasvir edemedim durumu. tuhaf hissediyorum kendimi işte. irite oluyorum birinin yanında iş yapmaktan.. nolur yadırgamayın elimde olan bi durum değil. nasıl başa çıkabilirim bu durumla.. acaba daha önce bu işleri hiç yapmazdım, daha yeni yeni yapmak zorunda olduğum için midir? not:bekarım. babam ve kardeşlerimle yaşıyorum. burada bi arkadaş sayesinde hissettiğim şeyi biraz da olsa tanımlayabildim: "hizmetçilik" etrafımdakiler beni öyle görmese de ben niyeyse iş yaparken kendimi böle hissediyorum sanırım

Ne misafirliğe giderim ne de geleni severim. Ergenlik döneminde ilk zamanlar asilik sinir filan daha belirgindi şimdi daha sakinim gerçi. Evde de iş yaptırmaz annem bana şöyle bir hamaratlığım da yok yani. yaşım 19 daha ama arada geliyor böyle misafirler yok bir kahveni içeyim yok bir çayını içelim kızım. Yapmıyorum yapamıyorum.

çocukluğumdan beri misafirliğe gitmeyi de sevmem bana gelinmesini de, 8 yıllık evliyim yeni de değil, ama en yakınım bile olsa kimsenin önünde iş yapamam, aynı zamanda evime gelen insanların da sofra kurmaya, kaldırmaya yardım etmesinden, mutfağımda bişeyler yapmasından hoşlanmam. evime gelen misafirlere genelde dışardan yemek söylerim, ikramlarımı hazır alırım kayınvalidem ve annemin evi de dahil gittiğim hiçbir evde hiçbir şeye dokunmam, sofra hazır olunca oturup yemeğimi yiyip kalkarım, alıştılar bu hallerime. ne mutfağıma girilmesinden hoşlanıyorum ne de başkasının mutfağına girmekten. biraz rahatına düşkün bir insanım, misafirler rahatımı bozuyor, geriliyorum

misafir konusu yemek ve temizlikte birilerinin bakması konusu ve bundan rahatsız olmak deyince aklıma biraz çekingenlik geldi yani belki alakası yoktur aama ablam da böyle olduğu için böyle düşündüm çekingenlikle alakalı olabilir mi? BeyzaGokce

çok benziyoruz canım. peki evlenince eşine yemek yapmak falan? nasıl hissettin iş yaparken yemek yaparken sofra kurup onun önüne koyarken. ay sanki lütuf yapıyormuşum gibi rahatsız oluyorum ya.

ben de hiç iş yapmazdım önceden. aynı şeyleri bana da derlerdi. bilinçaltıma mı yerleşti acaba dersin? ben herkese karşı böleyim acaba tembel miyim dicem ama ben de misafirlikte bana hizmet edilmesinden hoşlanmam. ben senden de cinsim sanırım :) BeyzaGokce

eşimin önüne yemek yapıp koymak gibi olmadı benimki hiç, işten gelir birlikte yemek yapar birlikte yer birlikte kaldırırdık hep, şu an çalışmıyorum ama yine birlikte kurup kaldırıyoruz, mutfağımı paylaşmaktan gocunmadığım tek insan o zaten ama şu var mesela evi hep o süpürür ben silerim, ben silerken durup izlerse rahatsız olurum, o esnada başka bişeyle uğraşması bana bakmaması lazım. bilgisayar oyunu oynarken izlenmekten de hoşlanmıyorum mesela hasta bile olsa o otururken iş yapamam, hizmetçi gibi hissediyorum o zaman kendimi, ya birlikte yapıcaz ya o yokken yapıcam. böyle cinsim işte

çocukluğuna inmek lazım. :44: bunlara sebep olan bir şey yaşamışsındır...

haklısın canım da hislerimi tam anlamıyla anlatamıyorum. çünkü hissiyatım ilk kez karşılaştığım bişi. hiçbişiyle mukayese edemiyorum o yüzden tasvir ederken zorlanıyorum. hani bişi yapıyorum ya evde mesela, "bakın işte sizin için yapıyorum, sizin için çabalıyorum" gibi hissettiiriyomuşum gibi hisssediyorum sanki.. ay çok acayip ya. anlatamıyorum da ne hissettiğimi. ne biçim dert bu ya

Daha yeni yeni yaptığın için onlar için bir şeyler yaptığını göstermeye çalışıyorsun haklı olarak. Küçük yaştaki bir çocuğu düşün eline bir tabak verip masaya koy dediğinde ve onu başarıyla yaptığında herkes "Aferin kızımaa..." diyor ve çocuk özgüven kazanıyor, yapabildiğini, becerebildiğini tastikletmiş oluyor. Sende daha küçük bir çocuk gibisin bu konuda o yüzden emeğine karşılık güzel bir söz bekliyor olabilirsin. Eminim ailen de seni anlayışla karşılıyordur.

ben de cinsim o zaman :) ama yalnız olmadığıma sevindim bu konuda :) sen ne güzel iş yapan birine denk gelmişsin.. ben nasıl bulcam öle birini :) son cümlene şiddetle katılıyorum. o "hizmetçilik" hissi mi acaba beni de rahatsız eden? ama yıllarca analarımız nenelerimiz gocunmadan her işi herkesin önünde rahat rahat yapmışlar. gerçi neler hissettiklerini bilmiyoruz ama.. biz niye böleyiz acep?

bilakis yalnız olmadığıma sevindim canım.. bi de çözüm bulabilsek keşke.. gadjo dilo ben aslında

ben aileme hizmet etmekten gocunmam ama misafirden nefret ederim. tabi yakınlarım gelirse çok memnun olurum ama eğer ki gelenler beni geren tiplerse o günün geçmesini dört gözle beklerim. ama bu huyumun evlenince değişeceğini düşünüyorum magic girl simdi diyet zamani tek ayak

evet önceden pek fazla yapmadığım için belki utanıyor olabilirim ama aileme karşı neden böleyim? yani sanki yemek ve temizlik yapıyor olmam onlara lütufta bulunuyormuşum gibi hissettiriyo bana. halbuki ablalarıyım ben onların.. tabi ki yapmalıyım. neden böle hissediyorum ya? bi de misafirliği neden sevmiyorum acaba?

sence ne olabilir? ben büyük oranda unutkanlık yaşıyorum bikaç senedir. ama gene de bi düşüneyim..