Son bir kaç aydır kendimi tanıyamıyorum. Neşeli, herşeyden bir kahkaha yaratan insan gitti. Sürekli sinirliyim çatacak yer arıyorum. Herşeyden moralim bozuluyor. Küçük şeylerden bile parlıyorum. Misal şofben bozulmuş vay neden bozulmuş yıkıp döküyorum. Tek bir sözü yanlış anlıyorum. İçim daralıyor boğulacak gibi oluyorum. Sürekli baş ağrısı çekiyorum. O kadar sinirliyim ki herşeyi tersindne anlıyorum. Hiçbirşeyden zevk almıyorum. İşyerinde öğle yemeğine gitmeye bişe üşeniyorum gitmiyorum. Bu nedenle kilo verdim. Eve gidince biraz rahatlıyorum sanki ama ordada küçük birşeyde hemen parlıyorum. Oysa ki hiçbir sorunum yok. Eşim çok iyi biri gözümün içine bakıyor. Nereye istesem götürür canım ne istese yedirir. Sinemaya gideriz sık sık evde de film izleriz. Esprilidir. Hayat şartlarımda gayet iyi borcumuz yok. Ama iletişimim yok kimseyle. Evlenip başka bir şehre geldim. Arkadaşım yok hala. 2 seneye yakındır evliyim ama bu birkaç ayır böyleyim. İşyerinde bir odada yalnızım. kimseyle diyolog kuramıyorum. Belki de arkadaş çevrem olsa böyle olmayacak. Sanırım kendimi dışlanmış hissediyorum. Çok meşgul biri de değilim. Açıköğretim sınavları, kurslar beni yıpratmış olabilir bu sene ve bütünlemeye 4 dersim kaldı gözümde büyüyor çalışmak. Böyle olmak hoşuma gitmiyor. Eşimi çok üzüyorum. İyiliğim için bile birşey dese kızıyorum kiyine yüzüne teli kapattım bugün. Canımn çok sıkılıyor ne yapmam gerektiğini şaşırdım ama sanırım kendim için birşeyler yapma zamanı geldi. Belki ders çalışarak başlayabilirim kafam dağılır. İşyerindeki arkadaşlarımla diyolog kurabilirim. Yemek yiyebilmek için sevdiğim yemekleri yapabilirm. Kitap okuyabilirim balkonumda akşamları. Eşimle işten gelip gezebilirim. Müzik dinleyebilirim. Kendime hakim olabilirim sanırım. Tek aklıma gelen bunlar. Ama ben gerçekten kendimden memnun değilim. İntiharı bile düşündüm ve çok güçlü biriydim çok zorluklar atlattıp bekarken acaba onların birikmesi mi diyorum. O kadar güçlüyken ve şimdi rahata kavuşmuşken şimdi neden böyleyim anlamıyorum ve kimseye anlatamıyorum. Eşime açılmakla ve ondan yardım istemekle başlayacağım herşeye. Hiçbir şey yapmadan durursan ilerlemekten korkuyorum. Sizde bana yardımcı olur, kafamı dağıtmam ve neşeli olmam için önerilerde bulnursanız sevinirim... Filo

hiçbir olan, birden bire ortaya çıkmaz.. ya söylediğiniz gibi bildiğiniz birikimlerin sızması,, veyahut bilmediğiniz, bilinçaltınızda ki düşüncelerinizin öfke ile çıkışı.. aslında ben öfke kontrolsüzlüğüne pek inanmıyorum gibi.. çünkü düşünüyorum, aynı olay da aynı tepkiyi bir başkasına vermeyebiliyoruz.. kendimizi tutabiliyoruz.. işyerimizde ki kişi ile tartışmayıp, eşimize söylenebiliyoruz.. benzer olaylarda.. demek ki kontrollüyüz aslında... öfkemizi vurabildiğimiz kişiye yakınlığımızdan, yapabilirliliğimizden yüksek sesleniyoruz.. neden bu öfke çıkışlarınız.. bir nedeni,, bir çıkışı olmalı.. iki yıldır evlisiniz.. son birkaç aydır değişmişsiniz.. belki de çevresizliğiniz ve getirdikleri sizi üzüyor.. bundan sebep iki yıldır birikmişsinizdir.. .. insan gözlerini kapatıp uzandığında, geçmişe en yakın olduğu vakit, o vakit olurmuş... E

aynı şeyi söyleyecektim. bir doktora gidip sebebini öğren önce.troit bezlerinin çalışmasındaki düzensizlik buna sebep olabilir. birde hamile olabilirsin : )

tiroit lerine baktır bir cnm...