ergenlıgımden beridir hep mutsuzum hep bi derdim var yani dert denikecek seyler olmasa bile en ufak seyleri kafamda büyütüyor mutsuz geziyorum gerçekten abartmıyorum sorunum olmasa dahi çok düşünüp yine kendimi mutsuz etmeyi beceriyorum, cocukkende aksine çok neşeliymişim annemler hep oyle der, yüzüm hep gülermiş eğlenirmişim, ergenlikten sonra takıntılı birine dönüştüm hala da devam ediyor örneğin durduk yere mutlu bi anımdaysam ailemden birinin bi gün öleceği aklıma geliyor oturup hüngür hüngür ağlıyorum, ne yapicam yasayamıyorum böyle bıktım usandım.

Mutlaka bir doktora görünün. Çoğunlukl bu isteksizlik ve mutsuzluğun sebebi vitamin mineral vs eksikliklerinden kaynaklanıyor. Daha sonra da psikiyatra görünün mutlaka. Sevgiler