Merhaba arkadaslar direkt anlatmaya başlayayım, 1,5 yıl önce başka bir şehirden Ankaraya gelin geldim eşimin ailesi buraya 1 bucuk saatlik mesafede benimkiler daha uzakta 8 saat kadar. Burada hiç arkadaşım yok işe giremedim çok iş aradım görüşmelere gittim ama olmadı yaşım da 23. Yeni mezun olduğum için iş bulmak çok zor. Şuan evde kpss çalışıyorum covidden dolayı ailemin yanına da 3 aydır gidemedim bayramda eşimin ailesine gittik benimkine izni az olduğundan gidemedik. Neyse bazen tartışıyoruz ve konuşmadığımızda kendimi çok yalnız hissediyorum şuan öyle bir dönemdeyiz o baska odada ben baska normalde çok iyi geçiniriz de arada her evlilikte olduğu gibi olunca böyle kendimi yalnız hissediyorum. Not: bu ay bebek denemesine başladık ama geçen test yaptım negatif bundan dolayıda üzgünüm daha da modum düştü sanırım L

Bu arada eşimin arkadaş çevreside sayılı ve biri bekar diğerinin de eşi çalışıyor o yüzden sık görüşemiyoruz belki 2 3 ayda bir o şekilde genelde hep eşimle yalnızız

Eşinizden bağımsız olan hayatınızı oturtmadan çocuk yapmasanız daha iyi. İş sosyal hayal evlilik bunlar iyice otursun o zaman yaparsınız yaşınız da çok çok genç

Bazen yalnız olmak iyidir. Kpss çalışın belki atanırsınız ve anne olmak için yaşınız çok genç benim fikrim.

Yapı olarak böyle karamsar birisiniz sanırım, şu an sadece kpss ye odaklanıp ilk hedefinizin iş sahibi olmak olması gerekiyorken uğraştığınız şeylere baktım da ; ilk denemede hamile kalamadım üzül, aileme 3 aydır gidemedim üzül, eşinle kavga et küs üzül.. Ailemden 22 saat uzakta küçük bir ildeyiz, kimse kurallara uymadığı için dışarı çıkmıyoruz, ailemin yanına en son 10 ay önce gitmiştim bana ne tavsiye edersiniz kendimi odaya kilitleyip kalan günlerimi ağlayarak mı geçireyim. Siz iş sahibi olmadan kendinize bir çevre yapamayacaksınız farkındasınız değil mi? 1.5 yılda anlamış olmanız gerekirdi. Sınavınıza odaklanın.