Bizim iş biraz da ideal işi.. Tüm hayatımız bunun üzerine kurulu oluyor. Bir anda bırakıp gidemiyorsun ki, bırakıp gidersen ideallerini de bırakmış oluyorsun geride. Aynen dediğiniz gibi naz kapris çekmek çok zor, değer görmeyi beklemiyorum bile zaten, canımı acıtmasa yeter.

Sanırım dediğiniz gibi, işimi iyi yaptığıma eminim vicdanım çok rahat. O yüzden kovmuyor beni.. Doktorum ayrılmamın en doğrusu olduğunu, ortamı değiştirmezsem ilaçların bir derece etki göstereceğini söylüyor. V

Hastalığının ciddiyetinin de önemi yoktur. Önemli olan senin 'birkaç gün izin' almış olmandır. Birkaç gün bile izin alma, doktora gitme hakkın yoktur. Hemen danışman hocan tarafından lafı yersin,'iş yapmaz, çürüğe' çıkar adın. Hem de bunu arkadaşlarına söyler acımadan. O güne kadar canını dişine takıp çalışman, hocanın her işine koşmuş olmanın da bi önemi yoktur, dayanamayacak seviyeye gelene kadar çalışıp hiçbir işini aksatmamanın, artık dayanamayıp doktora gittiğinde de işler aksamasın diye arkadaşlarına bırakmış olmanın da bir önemi yoktur. Özel hayatının olmamasının, tüm hayatını hocanın işlerine göre planlamanın, her türlü lafı sineye çekip saygıda kusur etmemenin de bir önemi yoktur. Sonuç olarak hastasın artık, bu hastalık seni ara ara yoklayacaktır. Hocanın gözünde 'çürüğe' çıkmışsındır artık. Her fırsatta laf sokar, hastalığına gönderme yapar ama senden de vazgeçemez çünkü işleri emanet edeceği başka biri yoktur, herkese güvenemez. Sen her gece ağlar dua edersin kovsun beni artık dayanamıyorum diye. Halbuki hastalığının en büyük sebebi strestir ama asla uzaklaşamazsın stresten Akademik hayat çok acımasız, bu yaşımda bunu öğrenmiş oldum. Bir hoca uğruna ideallerimden vazgeçmek istemiyorum, danışmanımı değiştirme şansım şu an yok, belki 6-7 ay sonra. Ama hastalığıma yaklaşımı ve hasta olduğumdan beri beni daha çok zorlaması çok üzüyor beni. Ben de böyle olmasını istemezdim, kim ister ki. Tek isteğim o kademeye gelince vicdanımı kaybetmemiş olmak, çektiklerimi başkasına çektirmemek. Arkamdan arkadaşlarıma dedikleri öyle üzdü ki beni, günlerdir canım acıyor, yazık emeklerime.. B

Canim öyle düsünme lütfen, emeklerin senin isini ne kadar iyi yapmandan ötürüdür, ve bak sen cok iyi calistigin icin seni kovmuyor, dedigin gibi.. Stress cok kötü bilirim. Doktorun ne dedi, ne tavsiyede bulundu?

tabi canım işten işe değişiyo... benim bi an duvarlar üstüme üstüme geliyodu aldım çantamı cıkıp gittim... sakinleştirici falan içiyo musun? V

Akademik kariyer planınız varsa alışacaksınız bu durumlara. Sürekli birbirinin kuyusunu kazan, acımasız hocalar hep bulunacak etrafınızda. Becerebiliyorsanız umursamamayı öğrenin, daha kötüleriylede karşılaşabilşrsiniz.

hastalığın ne bilmiyorum canım ama her iş böyle bende tekstilciyim koleksiyon hazırlıkları herkese bişeyler begendirmek çekimlerde mankenlerle uğraşmak üstüne iki tane patronun nazını kaprisini çekmek... o kadar stresli günler geçirdim ki... ben hasta olmadım ama tik oluştu bende yüzümü farkında olmadan şekilden şekle sokuodum özellikle burnumu işten cıkınca düzeldi kendime geldim inşallah senin içinde herşey yoluna girer :)

Evet içiyorum zaten ailevi problemlerden ötürü yıllardır antidepresan kullanıyorum. parkon bence