Hayatımı hep eşimin isteklerine göre düzenlemişim. Eşimi de ailemin istekleriyle seçmişim gibi. Mesela ailede herkes tüm teyzelerim ve annem aynı meslek grubuyla evli, ben de öyle. Babam yok annemle büyüdüm ve annem hep başımızda bi erkek olsa böyle olmazdı derdi en ufak meselede bile. Onun acelesiyle evlendim sanki. Başımızda bir erkek olsundu artık. Sanki bu bilinçaltımda böyleymiş. Onun isteklerine gelince "ben istanbulda calısmak istiyorum" dedi istanbulu kpssden sonra tercih ettim ki eş durumuyla gelebilsin. Sonra onun için doğuya gittim 3 sene yaşadım. Sonra batıya döndük hic bilmediğimiz kimsemiz olmayan bir şehre. Bu süreçte kendisi işi gücü olmasına ragmen zevk icin üniversite sınavına hazırlandı girdi bilgisayar mühendisliği kazandı. 2 sene okudu vize final dönemleri... şimdi dönüşte batıda geldiğimiz şehre yakın hukuk kazandı onu okuyor. Ben ise hazırlanmayacagım bile alese sadece basvuru yaptım girmek istedim ama ona bile vakit verilmedi. Annem zaten tek yaşıyor eşim istemiyor bizimle aynı şehirde yaşamasını benim aklımı cok bulandırıyormus annem... Yani 30 yaşta bu vazgecmişlik bunlardan...

Merhaba kendinizi üzmeyin herkesin yaşam serüveni farklı. ben 30 yaşında öleceğimi düşünürdüm çocukken şükür ölmedim. :) Doktoraya başlarken 30 yaşında biter diyordum 32 de hala bitmedi İki çocuğunuz olmuş ve öncelikleriniz değişmiştir. eş ile ilişkinize ve kariyer basamaklarına odaklanmak için doğru zamanı belirleyehilirsiniz. Sürekli başkalarına bakarak kendimizi kıyaslamak ne kadar doğru? O arkadaşlarınız da sizin yaptığınız bazı şeyleri yapamamış olabilir aile kurmak vs gibi

Allah iyiliğini versin

Sen izin verdigin icin kalkip gidiyor, ben olsam kiyameti koparir o alese sinavina girerdim. H Hayat ne garip

Bence sizin asıl probleminiz eşinizin bencilliği... Hep onun istediklerinin ön planda olması ve sizin ona uymanız. Bu arada annenizle aynı şehirde olmanıza bile karışmış. İpleri fazla eline vermişsiniz. O kadarda değil yani. Hep ben hep ben olmaz bu hayatta heleki evlilikte. Biraz dişinizi gösterin. Hep ona göre yasayamazsiniz. Annenizin yanına taşınmak istiyorsanız tasinin. Fedakarliksa birazda o yapsın. penceremden

Vardı üstten ders aldım 1. Sınıftan beri. Hatta yaz okullarına da hep gittim alabildiğimde üstten ders alabilmek icin. 3. Seneme sadece staj kaldı nerdeyse

Beni yanlis anlamayin ama onlarin yukselmesi sizin de yukselmis olabileceginiz anlamina gelmiyor. Benim kendi is hayatimdan gozlemledigim; cok calisan, akilli olan yukseliyor diye bir sey yok. O nedenle ozelde kalsaydim ben de burada olurdum diye dusunmeyin. Sans onlara yardim etmis, eminim sinif arkadaslariniz icinde kotu kosullarda calisanlar da vardir. Sizin durumunuz daha garanti olmus. Artik monotonluktan da sikilmissiniz. Ales sinavi icin 3 -4 saat cocuklarinizi birakamamaniz da cok garip geldi bana. Hic mi sosyal ortaminiz yok yasadiginiz yerde?

Cocuklara bakip sukretmek olmuyor. Herkesin cocugu var. Insan mesleki anlamda doyum alamayinca isi yoksa istedgi yerde dglse uzulup duruyor insan

Siz kariyer için değil kendinize göre yaşayamadığınız için üzülüyorsunuz. Belki içten içe eşim buna değer miydi diye sorguluyorsunuz. İpleri ele almak için geç değil. Belki de atağa geçmeniz, gerekirse ciddi bir tartışma yaşamalısınız. Eşiniz yüzünden sınava giremeyişiniz falan bunlar çok üzücü şeyler. Eşler birbirine ket vurmamali. Zilyon tane okul okurken size zaman yarattığını, mutlu ettiğini de düşünmedim. Mutlu olsanız bu geçmiş muhasebesini yapmazdiniz.

ben de hayatı başarılarla dolu bir insanım. sağa sola bakıyorum kimler nerelerde. yalan değil hiçbirine özenmedim. çünkü herkesin içinde bulunduğu kendine özgü bir mutsuzluğu vardır. kimse kendini sattığı gibi değildir. instagrama oraya buraya en mutlu anımızı paylaşıyoruz. ancak kimse mutsuzluğunu paylaşmıyor. ben bu hayattan sevdiğimle uzun sağlıklı mutlu bir ömür istiyorum huzur içinde. gerisi diğer insanların olsun hiç önemli değil.

2 evladım olsun çok isterdim size maşallah

Hayat altından kayıp gidiyor hissi bana da geliyor bazen bak seni okuyunca yine aklıma geldi bir müddet buna üzüleceğim şimdi. Yapacak bir şey yok salmak lazım bir yerden sonra.

Alese girmek istiyorsaniz girin annenizle aynı sehirde olmak istiyorsanız olun. Artik kendi isteklerinizede önem verin ve dertlenmek yerine harekete geçin. Olan olmuş. O veya bu sebeple isteklerinizi ertelemissiniz. Bundan sonra önünüzde uzun bir zaman var hicbirsey için geç kalmış değilsiniz.

Memurluk her zaman pişmanlıktır.

M mercandedee konuyu bıraktım size odaklandım :)

Aman boşver. ben de atanınca dünyalar benim olmuştu ama şimdi hiçbir his yok içimde gidip geliyoruz işte. siz de öyle olacaktınız. dünyanın en iyi konumunda da olsan, en iyi ilişkisini de yaşasan kısa bir süre sonra eski ruh haline dönüyorsun. neye sahip olduğunun pek de bir önemi yok bence hayatta. iki gün sonra ne mutluluğu kalacaktı sanki. şimdi de herkesin hayali yurt dışı ama oradakiler de mutlu değil. bu sefer de adapte olamadık, yalnız kaldık, arabama tek binince bir anlamı olmuyor ki falan diye. pahalı birşey alıyorsun mutlu oluyor musun hayır. sadece mutlu olmalıyım diye düşünmeye çalışıyorsun ama olmuyor. velhasılkelem bence biz bu dünyaya mutlu olmaya gelmedik. insan doğasına aykırı bence. işte evliliyim, çocuğum var, işim var diye kendimizi avutmanın derdindeyiz ama o işler öyle olmuyor

30. Yaşımda nerede olmak istediğimle ilgili hep hayaller kurardım ve şuan bu hayallere çok uzak hissediyorum. Şükürler olsun tek bir şey hayalimden öte güzel, o da 2 evladım. Ama kariyer anlamında, eş ilişkisi anlamında tam bir hayal kırıklığı içindeyim. Biraz daha açıklarsam; çok iyi bir liseden ve akabinde yine çok iyi bir üniversiteden mezun oldum. Okuduğum bölümü 4 senede bitirmekte zorlanırken diğer arkadaşlarım, ben 3 senede dereceyle bitirdim. Herkes ağzı açık bölümümde yeteneklerime imrenirken ben 22 yaşımda koştur koştur kpssye girip türkiye geneli derece yapıp atandım. Atandığım sene de eşimle evlendim. Atanma düşüncem ya da memurluk isteğim yoktu sadece eşimin annesi atanmadan evlenemezsiniz diyince hırs yapmıştım. Şimdi bakıyorum bölümü zar zor bitirenler çok iyi konumlarda. Ya üst düzey yöneticiler beyaz yakanın zirvesi, ya da yurt dışında. Ben kendimi harcamış gibi hissediyorum... Bu his beni cok üzüyor

Yanlış düşünüyorsunuz. 30 yaşınıza 2 çocuk sığdırmışsınız. Ben hep önce kariyer, maddiyat dedim. Çocuğu hep erteledim. Evet kariyer ve maddiyat olarak hedeflerime ulaştım ama nerdeyse evlat sahibi olamıyordum. 42 yaşında 5 tüp bebek tedavisi sonucu evladıma kavuştum. Hiç kavuşamayada bilirdim. Belli yaştan sonra Hamileliği ayrı zor, doğurması ayrı zor, büyütmesi ayrı zordu. Siz hiç bir şey için geç kalmamışsınız. Çocuklarınız kreşe başlayınca kariyerinize kaldığınız yerden devam edersiniz. Eşinizin 3. Üniversiteye gitmesi sizin aile ekonominiz için daha faydalı olacaksa ortak bir planlama yapın. Ama eşiniz hep bana hep bana diyorsa orda bir sıkıntı vardır. Dünyanın binbir türlü hali var. Eşinizin başına bir şey gelebilir, boşanabilirsiniz. Sizinde mesleğinizde iyi bir konum elde etmeniz gerekiyor.

Aynısını bizim bölümden de bir kız yaptı, benim 6 senede zor bitirdiğim okulu 3.5 senede dereceyle bitirdi, hemen akabinde üniversitede araştırma görevlisi olarak başladı; biz şey diyorduk bu Amerika'ya gider bir iki seneye. Sonra bir askerle evlenmiş, formasyon alıp öğretmen olmuş, iki çocuk yapıp o işi de bırakmış. Ulan madem böyle bir hayat yaşayacaktın, çanı neden yükselttin demezler mi? Bazı kadınlar içgüdülerine yeniliyor, ailesinden ne gördüyse onu devam ettiriyor. Ama emeklerine yazık, boşa bir hayat gibi geliyor bana tabi siz mutluysaniz bana b k yemek düşer.

Bu düşünceler 30 yasında biri için çok yoğun. Bir çoğumuz dışarda gördüğümüZ hayatlarla kendi hayatımızı kıyaslıyoruz ancak gerçekte kendimizle kıyasladığımız hayatın içinde ne olduğunu ne yaşandığını bilmiyoruz. Şimdi sizin detaylarınıza girmeden baksak 30 yaşında iyi bir okul mezunu, işi var, evli ve iki çocuğu var. İnsan başka ne isterki değil mi? Ama o hayatın içine girdiğinde netleşiyor aslında herşey. Bana göre sizin sorununuz eşinizle. Değersiz ve gereksiz hissettiğinizi düşünüyorum. Aradığınız basımızda erkek olsun fikrine çok kaptırmış ne derse yapmışsınız gibi. Ancak eşinizin söylemleri hiç hoş değil. Mutlu olmak istiyorsanız önce bu taraftaki sorunları çözmenizi öneririm.

okul bittikten sonra yeni iş hayatına başlarken evlenerek evet harcamıssınız kendinizi, keşke kazandığınızla biraz gezip kendinizi daha iyi tanıyıp evlililk yapsaymışsınız ama geç kalmış sayılmazsınız merak ettiğiniz hedef koyduğunuz şeylere adım atın hala nefes alabiliyorken duruguzel

Allah başka dert vermesin kardesss. Ben de 2 bölüm bitirdim ve şuan cilginlarca saç kesip sir yapıyorum Şükret haline lütfen insanları da etkiliyorsun

Merhaba Öncelikle daha geçenlerde 30 yaşında, sevdiği mesleğe ulaşamamış, evlenmek isteyen birine daha çok gençsin hepsini yaparsın oku vs yazılmıştı. Size tam tersi yazılmış genelde ilginç. İyi bir üniversiteden mezun olmuş zeki bir insan yine bi noktadan başlayabilir. Öncelikle bunun için geç değil. 33-34 yaşında arkadaş çevremde bunu yapan o kadar çok insan var ki, hayata bir kere geliyoruz. Bazı riskler alınabilir. Sizi tatmin edecek bi şey bulmanızı dilerim. Eş konusunda bencil olmanın zamanı gelmiş ama. Bu konuda kesin bi sınır çizip yüksek lisansınızı ailenizin önceliği yapabilirsiniz. Bu arada kötü bi ilişkiye muhtaç değilsiniz. Evliliğiniz için bişeyler yapabilirsiniz. Mutluluk kişisel bişey. Elimizdekilerde en iyi hayatı kurmamız gerek. Ama 30 yaş bence bunun için asla geç değil. Akademik başarı da tatmin edici. Umarım pes etmezsiniz

Koca bir hiç değildir hiç kimse, kendinize çok yükleniyorsunuz ama siz!

Eşinizin annenizle yasanacak yere bu kadar karisması gercekten ilginc. Bir gun ana, babasi dan herhangi biri olse ve digeri tek kalsa o mesafeye sizi karıştirtacak mi? Bana cok bencilce geldi yaptıklari. Bu kadar kabullenici olmayın bence. Kariyerden önemli duruyor bunlar kesinlikle.

30 umda adaletten mezun oldum, DGS ile hukuka girmek için uğraşıyorum bu benim 20 yaşındaki hayalimdi, yine 30 umda gazetecilik bölümü de okuyorum bu da 18 yaşındaki hayalimdi:) hayat İŞTE bazen bazı şeyler geç kısmet oluyor o yaşlarda mantıklı düşünemiyoruz başka şeylerin derdine düşüyoruz :) zamanı boşa harcamış hissediyorum ben de keşke daha önce avukat olsaydım boş şeylerle uğraşana kadar şimdi zengin olurdım bürom olurdu filan diyorum ama değiştiremem :) 40 yaşında da aynı sitemi etmemek için şimdiki zamanı değerlendiriyorum:) hayat avukat olmayı nasip etmedi ama her durumda her yanlışımda dahi arkamda durup bana aşkla bakan bir eş nasip etti :) kıyaslamayın kimseyle o yüzden :) kimlerin neyi kazanıp neyi kaybettiğini bilemeyiz

Hicbirşey eskisi gibi olamıyor T

Ve şuan onun yüzünden geldiğimiz şehirde bana kadro bile açılmadı öylece ortada kaldım.

Iste bende sanki guzel bir isim olursa maddi ozgurlugum olursa daha mutlu olur dum gibi geliyor. Arkadaslarima bakiyorm on yillik devlette memurlar kariyer yapiyolar bende oturdgm yerden Onlara bakiyorum. Kiskanmiyorum ama gecup gideb yillarima uzuluyorum emeklilkk yok bisey yok://

Basarilarinizin onunde kendiniz durmussunuz evet ama olan olmus. suan yaptigignz kiyaslama ve bu hayat boyu bitmez. İstedgnz ise girseniz daha farkli kiyaslamaya girersiniz bu döngü devam eder. Kiyas yapmayin ancak hedefinizi yoamadgnza uzuluyorsanz devam etmek yine sizin elinizde

Aynı bizim bölümdekiler. Derece yapanlar hemen evlendi.

Yumuşak bir manipüle ve yumuşak bir sindiriliş yaşamışsınız.

Esinize ultimatomu cekin derim. Sizi seviyor, size deger veriyorsa, size destek olacaktir. Destek olmuyorsa, salin gitsin. Su hayati bir kere yasiyoruz. Bize deger vermeyen insanlarla harcamaya degmez.

Öncelikle allah sizi çok mutlu etsin. Üzmek değil niyetim ama evet kendinize ket vurmuşsunuz erkenden evlenerek. Sonuçta güzel çocuklarıniz var ne güzel ama bunu gelişiminize engel koymayın. Eşiniz 3. Unisini okurken siz buna layık değilsiniz bence. Biraz daha zorlamak lazım bazı şeyleri. Amaç para pul değil ama çalışmayı öğrenmeyi seven insan icin devam eden bir eğitim. hayati çok tatmin ve motive ediyor. RagnarLodbrok Ölürken

Bazen ben de bu konuda kendime sorguluyorum geriye baktığımda istediğim hayata ne kadar kazarsam kazayım tırnaklarımla ulaşamadığımı görüyorum tek istediğim evlenmeden anneme Bir ev alabilmekti nasip olmadı güzel bir şekilde yükselebileceğim bir işim olmadı çünkü asgari ucretten bir tık fazla maaşla çalıştım hep ekonomiden korktum iş degistiremedim ama bunların hepsi benim kendi tercihimdi. Ben korkaklık yapmasaydım biraz daha cesur davranabilseydim kendi hayatımın iplerini elime alabilseydim şu anda daha farklı bir yerde daha farklı pozisyondaydım biraz da nasip işi bu yüzden kendinizi hiç üzmeyin hakkımızda hayırlısı böyleymiş artık ileriyi düşünmemiz gerekli belki de ileride daha güzel yollar vardır

Bazen böyle hisler beni de yokluyor. O zamanlarda bu düşüncelere dalmamaya çalışıyorum. Oldu artık, böyle olmasa daha kötüsü olabilirdi diye bakıp, şimdi neler yapabilirim diye bakıyorum.

Bence en büyük pişmanlığınız eşiniz sizin, kariyer falan değil. Eşiniz ile mutlu olsaydınız, bunları düşünmediniz bile.

Size rahat batıyor kusura bakmayın 33 olacağım 15 gün sonra 2. evliligim bitti ne cocugum var ne de iyi bir işim anamın evine dedikoducu komşuların arasına metrekareye düşen mültecilerin en fazla olduğu yere gideceğim hayatta hiç sevilmedim evlat sahibi olamadım adam gibi adam çıkmadı karşıma daha da gelmez istemiyorum zaten BANA BAKIN VE HALİNİZE ŞÜKREDİN sakinleştiricilerle ayakta duruyorum avukatım dışında nasılsın diye arayan yok

baskasina bakarsan mutlu olamazsin. hem calisiyorsun hem 2 cocugun var, her seyi ayni anda yapamazsin. herkes de ayni sekilde ilerlemiyor.. o yuzden elindekiyle mutlu olmayi dene. cocuklar buyudukce isinde de ilerlersin

Bende konu sahibi gibi hissediyorum uzuluyorum Cok okudum ettim iki dil biliyorum ancak calisamiyorum yurtdisindaym burda is bulmak kolay dgl tatmin edici is bulmak en azindan. Cocuk bakiyorum ama turkiyedeki arkadaslarima bakiyorum cogusu memur kimisi yeniden okumhs atanmis Benim sigortam bile yok diye uzuluyorum M

Sizin sahip olamadıklarınıza isteyipte sahip olamamış bir sürü insan var. Aileniz var, sağlığınız yerinde, paranızıda kazanıyorsunuz. Bence elinizde olanlara şükredin. Belki o dediğiniz kişilerde üst makamda ama onlarında başka sorunları vardır.

Bence siz kariyer anlamda yükselmemenizden dolayı değilde, eşinizle ilişkinizin sizi tatmin etmemesinden şikayetçisiniz. Eşinizden duygusal anlamda umudu kesmiş, kariyere odaklanmışsınız. Belki öyle mutlu olurum diyorsunuz, en yüksek basamakta da olsanız duygusal yönünüz boş ve tatmin değilse ne yazik ki mutlu olamiyorsunuz. Bende 3 üniversite bitirdim sağlık sektörünü sevmiyordum. 2 yıl inşaat bölümü bitirip, yüksek bir puanla DGS ile inşaat mühendisliğine yerleştim. Şu an kamuda mühendis olarak çalışıyorum. Eş ilişkim iyi değildi, kariyere odaklandım. Başardım, ama yine bir yerler boştu eksikti. Yani demek istediğim bazen duygusal boşluğumuzun sebebini başka şeylerde arıyoruz. Ama malesef sebep sadece o değil. Yani en önemli sebebi değil. Her şey gönlünüzce olsun.

Ah artık geçmiş zaman olan olmuş tabi keşke o kadar erken evlenmeseydiniz. Kariyer hedefi olan hiçbir kimse o kadar erken evlenmemeli. En azından belli bir seviyeye gelip sonrasında o aile hayatına dahil olabilirdiniz. Çünkü evlilik kendi başına çok zor bir müessese. Bence siz tam şu yaşınızda evlenmiş olsaydınız hem kendinizi tamamlamış olacak hem de hiçbir emeğinizin boşuna gitmemiş olmasının gururunu yaşayacaktınız. Ama yine de bundan sonrasını daha da güzelleştirebilirsiniz kendiniz için. Ben İstanbul üniversitesinde okudum ve okurken çalışmaya başlamıştım. Ama o sıralar içimde bir hukuk aşkı oluşmaya başlamıştı. Herkes işin çok güzel çalışmaya devam et kaç yıl oldu liseden mezun olalı yapamazsın dedi. Yapamazsın de ve otur izle insanı olduğum için sınava girdim ve yine İstanbul üniversitesi hukuk fakültesini kazandım ve çoktan mezun olup avukatlık yapmaya başladım bile. Erkek arkadaşım da 2018den beri ( bir 7 ay ayrılığımız oldu) evlenmek için bekliyor. Ama dedim ona ruhumu ne zaman hazır hissedersem o zaman. 32 yaşındayım ve kendimi yeni hazır hissediyorum evliliğe. Demem o ki bu hayatta artık geçti benden mantığıyla düşünmeyin. 30 yaşında genceciksiniz. Sadece biraz pençelerinizi çıkaracaksınız ve eşinizle sorumlulukları paylaşıp biraz kendi hayatınıza eğileceksiniz. Siz de şimdi istediğiniz şeyleri yaparsınız, istediğiniz pozisyona gelirsiniz ne isterseniz başarmış birisiniz sizin için hiç zor olmaz bence. Sadece kendiniz çıkarmayın o zorluğu yeter.

Gecmis bitmis seyler icin uzulmek faydasiz, bence bundan sonra yapacaklarina odaklanmaya calis

Meslek ne Mühendis işletme iktisat vs mi Halen özele geçebilirsiniz

+1 Cankiriklarim İki prens annesi 👑 Anneler

Durumunda uzulecek hicbisey bulamadim. Atanamissiniz ne guzel isiniz var cocuk var. Yine ilerleyebilirsiniz ki. Asil uzulecek olanlar Benim gibiler. Bende uni okudum ancak su an isim yok Cocuk bakiyorum ki calismak isteyen biriydim. Hala da o istegm var ama su an yapamiyorum ve ayni sekilde cevreme bakiyorm on yillik memur olan arkadaslarim var bense koca bi hic. Uzulmeyin bende size Cok imrendim

Sen de daha erken anne olsaydın, hayatın tadını çıkaramadım, kariyer yapamadım, hazır değildim falan diyecektin. hayat böyle

Geçmiş planlarınızı düşünüp üzülüp durmayın bence. Çoğu insanın hedefi olabilecek bir duruma 30 gibi genç bir yaşta erişmişsiniz, gurur verici bence. Kendinizi geliştirmeye devam edebilirsiniz ayrıca yüksek lisans yapmayı düşünebilirsiniz mesela.

Su an bende kotu hissediyorum. Tamam esi ile mutsuz olabilir ama en azindan oylanacgi guzel bir isi var. Bende kendimi kenara atilmis gibi hissediyorum. Basarisiz bosuna university okudum sanki. Cocuk bakiyorum kendi cocuklrim elbette ama kariyer yapamadim Evet o yola kendim girdim ama su an keske guzel bir isim olsaydi diyorum. Yurtdisindaym ve burda okadar kolay dgl Okul isleri parali vs okadar cikmazdayim ki...

Malesef evet harcamışsın kendini. Bu kadar başarılı olmana rağmen ipin ucunu bırakman beni şaşırttı doğrusu. Nasipten öteye köy yok diye boşuna

Ayni sey. Bende bazi adimlari atmaktan korktum. Unideyken okudugum bolum kotu dgldi ama daha iyisine gecebilirdim ama cesaret edemedim basladim bitsin dedim. Bursum kesilecekti baska okula gitseydm. Su an okadar sacma geliyoki o zamanki bahanelerm:/ Okul bitti tekrar sinava girebilirdim daha iyi bolum icin yine cesaret edemedim nasil okucam para nerden gelecej dedim gittim bi okulda calistm bi sure sonra evlilik Cocuk. Yani cesaretsizlitn yarim kaldi su an okadar sacma geliyoki. Simdide yas giduyor ama buda bi bahane olmamali arrik

Bakici bulun bidahakine riske girmeyin tam gun 300 400 tl verecem diyin birine seve seve gelir. sizde sinava girerdiniz yada anneiz babaniz gelip kalsa idi siz cocuklari bahane edip esinizi on planda tutup hayatinizi erteliyor gibime geldiniz.

Millet de yurtdışındasın diye sana özeniyordur. insanoğlu böyle herzaman söylerim biz bu dünyaya mutlu olmaya ve tatmin olmaya gelmedik. baştan kabul etmek gerek. ünlüler bile mutlu değil o zenginliğe, şöhrete rağmen. demek ki kabullenmek lazim. belli bir standart, huzurlu ruh halinde yaşamaya çalışacağız. merak etmeyin o istedikleriniz olunca da 2 gün sonra normale dönüyorsunuz. evlisin, çocuğun var, işin var diyenlere katıpmıyorum. mutluluk öyle birşey değil. eksik madde tamamlayarak olmuyor. bunu bile bile her konuda da yazılır onun var bunun var diye.

Ya o iş hakikaten öyle, zar zor ittire kaktıra bir şeyler yapan insanlar nasıl depar atıyor ve nasıl "başarılı"oluveriyor. İşte bence mesele hırsta. Hırs, karakter! Ama standart bir iyi yoktur, bakış açısı vardır. Huzursuzsan, bu nasıl burada çalışıyor ben devlet memuruyum ortamıma bak, diyorsan... İşte bilmiyorum ki nasıl desem. Ben de öyleyim, aynı kişiyiz.

Basarisiz hissediyorum Cok. Arkadaslarm kariyer yapiyor calisiyolar kimisinin cocuguda var Benim elimde bisey yok. Cocuk basari dgldir. University okudum ama su an calisamiyorum

Konu sahibi in duygularibi anliyorum ama en azindan o atanmis isi var ne guzel. Ben calismiyorum Cocuk bakiyorm belki birgub calisirim ama yas olmus kac.

Ders notlarinizin iyi olmasi sizin digerlerinden daha becerikli daha zeki oldugunuz anlamina gelmiyor. Demek ki dersi derste anliyordunuz ya da dogru teknikle hazirlaniyordunuz sinavlara. Ben de cok iyi ve zor bir okuldan mezun oldum ve hic bir zaman benden yuksek not alanlari ya da dunya olimpiyat derecesi olanlari kendimden zeki gormedim. Herkesin hikayesi farkli. Onlar sizden daha zeki olduklari icin su an daha iyi yerdeler . Ayrica o kadar zekiyseniz alese hazirlanmanizin gerekmemesi lazim, cok kolay bir sinav ales.

Aynen beni de yokluyor yurtdsina yerlestim evdeym calismiyorum. Burda guzel is bulmak zor maaslar az. Tuekiyede ogretmeb on bin aliyodur burda Bikac bin. Arkadaslrma bakiyorum kac yillik memurlar Benim sigortam yok emeklilk yok yillarm bosa gidiyor sanki

Evet ferhans. Ben 20'li yaşlarda çocuğu ayak bağı olarak görüyordum. Hedeflerim vardı ve çocuk bunlara mani olurdu. "35'e kadar yolu var" dedim. Ama hayat senin planladığın gibi işlemiyor. 2. Evliliğimi 39 yaşında yaptım. Meğer kadın hastalıklarım varmış. Onların tedavisiydi, operasyonlardı, tüp bebekti derken çok şükürü 42'de anne oldum. Anne olmak tamamen kendini adamak. Kendini hazır hissettiğinde yaşamak lazım.

Öyle de olamıyor parası kariyeri olup yıllarca tedavi görüp çocuk sahibi olamayan da var sanırım geçmiş için üzülmeyi değil geleceğe odaklanmalıyız

bence sen hayaline kavuşmuşsun. okuyup kariyer yapıcam dememişsin ki; okuyup atanıp evlencem demiş ve başarmışsın.

Rabbimden hep hayırlısını dileyin insanların içsel yaşantısında ne yaşadıklarını bilemezsiniz. Belki de başkaları da sizin hayatınıza imreniyordur. Yetinmeyi bilip mutlu olursanız üzülmezsiniz kariyerinizde ilerlemek istiyorsanızda umarım güzel yerlere hayırlıysa gelirsiniz

Çok tanıdık geldi hikaye:) kesinlikle aileden görülenler cok önemli... zamanla anlıyor insan...

Hangi bölümü bitirdiniz? Tüm arkadaşlarınızın yurt dışında olduğuna emin misiniz? İşsiz güçsüz hala atama bekleyen yok mu?

Sizin hedefleriniz imrendiginiz kisilerle ayni mi?

Herkes atanayım diye uğraşıyor. Burda memurum diyenlere bakıyorum. Hiç mutlu değiller. Mutluluk nerde hangi meslekte anlamadım

Konu sahibi affiniza sıginarak konunun bana tekrar hissettirdigi yurdumuz gercegini yazmak istiyorum. Bu cografyada kadının evlenmesi hala cok onemli, evlenmeyen kadinlara çirkin yakıstirmalar var. Kadinlar ailelerinde de boyle kodlamalar yasiyor. Hala cok kücük yastan ceyizi hazirlanan kızlar var. Tum bu kodlamalarla kariyeri yasin getirdigi toylukla geriye atan, esinin etkisinde kalan kadinlar mutlaka vardır. Siz atanmışsıniz ne güzel. Siz de 30 yaşa iki çocuk sigdirarak belki kariyere bakma firsati bulamadiniz. Ama ales örneginizden anladıgım kadariyla esiniz de size oncelik vermiyor.

Ferhans ne burcusun? Bana akrep gibi geliyor ama oğlak da olabilir konu dışı ama gerçekten merak ettim . push ; M

cocuklariniz kac yasinda? Buyudulerse hemen kariyerinize donun hedefler koyun ve basarin daha 30 yasindasiniz tam vakti

Belki onlarda size imreniyor...

Neye üzüldünüz tam olarak diğer arkadaşlarınızla aranızda ki statü farkına mı? Yapmayın lütfen işinizi seviyorsanız kıyaslama yaparak mutsuz etmeyin kendinizi. Önce valla '' kuzenim mi la bu? '' Sonra atandım deyince anladım. Çünkü oda hödük eşi yüzünden 5 yıllık üniversiteyi 3 yılda zorlayarak bitirdi üniversite hayatını bile yaşayamadı. Üstüne evlilik baskısı ve çocuk diye tutturmasından dolayı kızın hayatını elinden aldı. Ha tek suçlu eşi mi? Hayır. Sonuçta kimse zorla evlendirmiyor bazen karar alırken mantığını ön planda tutmak gerek. O yüzden siz yine atanmışsınız kendi ayaklarınızın üzerinde duruyorsunuz bu çok güzel bir şey bence :)

Kendine kızgın olma sebebin eşin gibi, sana hakettigin değeri verdiğini düşünmüyor kendini sucluyorsun yaşadığın hayatın güzelliklerine çocuklarına bakıp şükret birazda sorumlulukları eşine bırak sende kendin için mutlu olacağın birşey yap

Aynıyız, ne evliliğim iyi gidiyor ne de çalışıyorum. Çocuğum için işten ayrılmıştım şimdi de 2 numara doğdu bi üç yıl daha evdeyim. Evlenip çocuk yapmayı seçerek hayatımdan kendimden vazgeçmişim meğer... Neyse, yalnız değilsin demeye geldim inşallah bir gün geçer bu hisler

Biraz ilgisiz olacak ama bölümünüzde staj var mıydı staja rağmen mi 3 yılda bitirdiniz bende istiyorum erken bitirmek o yüzden sordum penceremden

Siz depresyondasınız bence. Çocuk yetiştirmek başlı başına büyük özveri, başarı. Hayatta yaşadığım hiç bir şey kızımı büyütürken yaşadığım hazzı vermedi bana. Üniversiteyi yüksek şeref öğrencisi olarak bitirdim. Yüksek lisans yaptım. 40'a yakın ülke gördüm. 4 pasaport bitirdim. Kendi işim var. Ama hayatımın en mutlu günü kızımı doğurduğum gün. 9 ay karnımda taşıdığım canlıyı karşımda görmek muhteşem bir andı. Her günle beraber onu şekillendirmek bence acaip bir şey. Ne verirsem onu alacak. Bir gün hepimiz öleceğiz. Bizi tanıyanların %90 ertesi gün hayatlarına devam edecek. Bir tek evlatlarımız ardımızdan dua edecek. Geriye bir tek onlar kalacak. Ben böyle düşünüyorum.

Ya olaya ne taraftan bakarsanız o taraf size farklı görünür. Bende çok iyi bir okuldan iyi bir dereceyle 3 senede yüksek onur öğrencisi olarak mezun oldum. Bütün arkadaşlarım hatta hocalarım dahil yurtdışına çıkacak kadar donanımlı olduğumu düşünüyordu. Atandım 2 sene sonra evlendim 2 sene sonra çocuğum oldu. 28 yaşında 6 senelik memur 4 senelik evli 2 yaşında çocuk annesiyim. Hayal ettiğim bu değildi arkadaşlarım çok şaşırttın bizi diyor. Bu süreçte iyi bir ev ve araba aldım. Bana göre evet sıkıcı keşke diyorum bazı şeylere daha öncelik verseymişim ama diğer arkadaşlarım da, güney koreye giden bir arkadaşımla konuştuğumda, keşke senin gibi bir aile ve düzen kursaydım diyor. Ben onun özgürlüğüne o benim düzenime hayran. Yani her zaman komşunun tavuğu komşuya kaz görünür. Elimizdekiler ve yaşadığımız an'a odaklanırsak mutluluğu asıl o zaman yakalarız.

Bana sorarsanız çok gzuel seyler basarmissiniz. bazen alınan o memur maaşı başka beyaz yaka maaşından daha bereketli olur

İşin sırrı kendimizi başkaları ile kıyaslamamakta galiba, en güzel yaşam kendi yaşadığımız başkalarının ne yaşadığına bakarken kendi yaşadığımızı kaçırmamak lazım, gayet de güzel iki evladınız ve işiniz var güzel bir yerdesiniz bence daha iyisi oluyorsada mücadeleden vazgeçmeyin

Benzer duyguları yaşıyoruz. ''Neden, nasıl bu hale geldim?'' dediğim çok oluyor. Bir köşeye atılmış hissediyorum kendimi. Galiba bazı şeyler de elimizde olmuyor. Belki yaşadığimız hayatlar bize uygun bilemeyiz ki

İnşallah geçer. Sanırım bu hislerin temelinde iyi gitmeyen evlilik var.

Daha çooook gençsiniz bu yaşta neler neler yapılır yani. Hele ki alt yapı da sağlamsa ki zeki ve azimli bir insanmışsınız. Biraz bencil olmaya hakkınız var bence. Hala kariyeriniz için bir şeyler yapabilirsiniz, ALES de güzel bir adım. Tabii istiyorsanız

Yanlış anlaşılma olmuş sanırım. Ben o kişileri kıskanmıyorum. Sadece kendime ket vurdugumu düsünüyorum. En son alese gireyim yüksek lisans yapayım diye sınava basvurdum. Ama o hafta eşimin vizeleri vardı. Bana sen cocuklarla kal ben vizeler icin gitmeliyim diyip gitti. Kendisi baska sehirde hukuk okuyor . Bu arada 3. Üniversitesi olacak oysa benim bir ales sınavına girecek zamanım yok... tüm bunlar yoruyor işte. Hele eşin de buna değmez gibi geliyorsa çoğu zaman...

Size tavsiyem kıyaslama yapmayınız. Başkalarının hayatları, başarıları bize kendimizinkilerden her zaman daha çekici görünür ama aslında öyle değildir. Sosyal medya sayesinde başka insanların hayatlarında neler yaptığının çok fazla farkındayız, bu da beraberinde kıyaslama ve mutsuzluk getiriyor.

Ben okudum dil ogrendm. Kisa bi sure calistim. Evlendm Cocuk yaptm ama simdi aslinda is grantimi saglamadan bunlari yaptigima pisman oluyorm. Cunku Cocuk evlilik hee zaman olur. Koydeki hic okula gitmemis kadinda erkekte yapiyor Cocuk. Insan once kendini tanimali kendini tatmin etmeli sonra evlilik Cocuk olmaliymis. Simdi mesela yas olmus 34 cocuklar kucuk Okul olusam burda yeniden kolay dgl oda. Yillar elimden gidiyor gibi kaciriyorum herseyi. Bircok arkadasm kac yillik memur ben bisey yapamamisim

Acaba, sadece bizim kültürümüzde mi evliliğe çok anlam yükleniyor?evleneyim, evimin hanımı olayım, çalışmasam da olur, kendimi kocama, çocuklarıma adayacağım. evlenmek için atanacaginiza, kendiniz için atanmaliydiniz. yazik

Bana ozeldeb yazarmisiniz lutfen su yaziniz iyi hisseettirdu. Aglayasim geliyor kendimi Cok yetersiz basarisiz goruyorum biraz konusabilirmiyiz belki icime su serpilir

Eşimle aynı durumdasınız. Ama bence kıyas yapmayın. Kıyas yaparsak herkes herkesin bi şeyinden eksik kalır. Bende 30 yaşındayım ve ataması yapılmamış bir öğretmenim. Ben de size imrendim mesela. D

Ne guzel bide Ben biseyler yapabilsem M

Mühendislik fakultesinde 8. senesinde olan cok yakin arkadasimla ikimiz son sene ayni dersi aliyoruz, onu günlerce ders calustirmisim benimle aldigi dönemde de gecemezse artik bir sinraki dönemde kendinden 9 yas küçük bebelerle kimbilir ne olacak? O kadar muhendislik okumamasi lazim gelen bir insan ki (8 sene okumasından anlamışsınızdır) kesinlikle bi gram bir sey anlamiyor. Final günü ikimuz sona kaldik ve gözetmen asistanlar resmen ona kopya vereyim diye artik bu dersi gecsin diye 15 dakika koridora çıktılar. Yazin ikimiz de mezun olduk, arkadasim cok varlikli bir ailenin kizotfi, dayisi müsteşardi filan, hemen uluslararasi bir firmada cok iyi bir pozisyonda işe basladi. O yillarda kpss filan yok. Ben cok süründüm ve sonunda ögretmenluge geçiş yaptim. Belki 40 yasima kadar bunolaylar silsilesi her aklima gelişte kalbim öfkeyle dolardi. Ama, bu sehirde de esimle tanistim, cok mutlu bir evlilik yaptim. İs dışındaki het seyim cok yolunda gitti. Arkadasim sirf benden daha kariyerli bir iş buldu diye cok mutlu mu oldu? Yani, cok su götürür. Olmayan şeylere takilip kalmayin, olan şeylere bakin OLAN seylerimiz cok güzel.

Konu sahibi uzulmemesi lazim isi vareprasi vareyine okumaya devam edebilir asil bizim gibi issuz evde cocuk bakanlar uzulsun. Ki okudum bende ama yurtdisi hayati zor tatmin edici is bulmak burda daha zor ve hayatim ellerimdeb kayip gidiyor sanki

Tabii ki yazarım Oscarcollerde Ben gurbette değilim. Gurbet benim içimde Anneler