Ben de o döngüdeyim. Annemle ilişkim berbat. Sürekli eleştiri üzerinden ilerliyor. Kardeşler arası ayrımcılık, laf sokma vs. Bir süre iyi gidiyorum. Gelip bir söz söylüyor tepetaklak oluyorum. Bu sefer de 2-3 gün kolumu kaldıracak enerjim olmuyor. En son tartışmamızdan sonra terapistten randevu aldım. Yeni başladım bakalım.

Ben rest çektim geçtiğimiz aylarda. Üç hafta kadar konuşmadım. Babamı üzmek istemediğim için asgari düzeyde bir barışma oldu. Ama zaman geçtikçe yine aynı formuna döndü. Anne eleştirme artık kabullenemiyorum diyorum. Bu sefer laf sokuyor. En basitinden dün eşimle konuştu eşim hastaydı. Covid testi vermişti. Eşime "AyşeNeva beni düşünüp haber vermez. Sonuç çıkınca geç te olsa haber ver."diyor. Anneme hastalık söylemek istemiyorum. Çünkü hasta olan kişiden çıkıyo konu onun paniğine konuyu kendine bir şekilde çevirmesine dönüyor. Hastalığın abartılmasını da sevmiyorum. Annem de hastalıktan dramdan besleniyor sanki. Kısacası en basit şeyde ima laf sokma eleştiri. Ve kotam doldu. Eşim laf sokma amaçlı olmayan bir eleştiri dahi yaptığında aktarım yapıyorum. Ona da çıkışasım geliyor. Halbuki haklı olduğunun farkındayım. Umarım terapi faydalı olur.

Aile konusunda tavsiye vermek de o kadar zor ki dinamikleri iyi bilmeyince. İnsan yanlış yönlendirmekten korkuyor.

Sevgi ilgi vardı ama evet kıyaslama da vardı ister istemez. Ailemde hem kuzenlerimden hem benden daha büyük hala, teyze gibi aile bireylerinden çok başarılı insanlar vardı. Bir araya gelince senin neler yaptığını soruyorlar, kendileri yaptıklarını anlatıyorlar. Öyle olunca evet hem aile hem kendim hep bir fazlasını bekledim. T TheKnack Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bana bak mistral gagnant misin the knack misin noldugun belli değil, psikopat gibi binlerce üyelik alıp bi de eski üye gibi görünüp insanları kandırmaya utanmiyo musun sen ya? Okuyosundur burayi kesin, insanların içine dokunan konular açıyorsun hepsinde istemeden hamile kalan bi kadın, birinde kocası fasulye kadar fetusu fındığım fıstığım diye sever, diğerinde "sen bebegimizden pişman mısın!!!" Falan diye saçma sapan çıkışır. Yahu senin derdin ne? Varsa bunlarla ilişkili bi derdin defol git terapi al 23 yaşında öğretmen misin bilmem kaç yaşında iş kadını misin tiyarocu musun nesin. Yeter ne hakkın var insanların duygularıyla oynamaya ya

Kullanıyorum. Hamile olduğumu öğrendiğimde de kullanıyordum. T TheKnack Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Çok güzel gerçekten çok güzel. Ben intihar da ettim mesela. Ölmedim ama kurtardılar. Bu sefer ne yaşamayı becerebiliyorum ne ölmeyi diye suçlamıştım kendimi.

Eski konuları nasıl buluyorsunuz bilemedim Kahve Arkadaşlar paylaşmış okudum baya değişik girlinred

Gebeymişsiniz Allah tamamına erdirsin gebelikte psikiyatri antidepresan kullanıyormusunuz bende bebek istiyorm ama ilaç kullanıyorm diye vazgeciyorum

"Kendimi sevmeyi öğrenmem yirmi küsur yıl sürdü, bir başkasını da ikna edecek kadar zamanım yok" demiş Daniel Franzese, benim de kendimi sevmem 26 yılımı aldı. 35'ime geldim. Ve dünyadaki amacım iyi bir insan olmak ve zevk almak. Başka zerre amacım yok. Hata yapma lüksüm var, saçmalama lüksüm var, bana iyi gelmeyen insanlardan uzak kalma lüksüm var. Az önce banyodan çıktıktan sonra ellerimi öpüp çok seviyorum seni dedim kendime. Olduğum kadından çok memnunum. Böyleyim, kimseyi memnun etme gayem yok. Ben de ergenliğimde ve sonrasında kendime işkence ettim. Hiç sevmedim kendimi. Hiç memnun olmadım. 2 kere intiharın eşiğine geldim. Sonra şehir değişikliği, yalnız yaşama, hayatla tek başına mücadele etme, sevgili / dost / aile kazıkları ardından kendime kalıp kendimi iyileştirmek zorunda kalınca anladım gidecek başka yerim olmadığını. Kendime mahkum olduğumu anladım. Öyle işte. Şimdi tam bir sefa p zevengi gibi yaşıyorum bu hayatı. Her güne heyecanla başlıyorum.

Aman sal gitsin, hayat kisa, herseye anlam yuklemeye, olumlamaya calismak, yok seveyim, soyle olayim, mukemmel bi insan olayim falan, bos bunlar, ani yasa, keyif alicagin seyler yap, otur bos bos duvara bak canin bisey yapmak istemiyosa, sorgulama ben niye boyleyim, soyleyim diye, hayat zirt diye bitiveriyo, gercekten anlamsiz aslinda hersey

Özelden yazarmısınız ne kullanıyorsunuz birde kadın dogumcunuz ve psikiyatri doktoru ne dedi ilaç kullanmanıza

Onu kız kardeşim yapıyor, cevap vermiyor diye daha da üstüne geliyor. Bir gün aramasın ertesi gün kendi arıyor. "Telefonunu mu kaybettin? diye alaycı laf sokuşunu yapıyor kardeşime. Bana o kadar yapamıyor. Ama yaptığı yetiyor. Bazen etkilenmediğim de oluyor ama en çok erkek kardeşime verdiği sevgi ve hoşgörüyü gördükçe kabullenemiyorum. Demek ki bu vasıflar sen de var ama bize yok diye düşünerek kendimi kötü hissediyorum.

Şu oluyor hep bir şekilde kendimi toparlamaya başlıyorum, bir şeyleri yoluna sokmaya başlıyorum. Kendimle flört eden bir tutuma giriyorum. Sonra bir şey oluyor hemen ve ben tekrar parçalara ayrılıyorum. Hepsini toplayıp geri birleştirmem zaman alıyor, emek istiyor. Sonra tekrar aynı. Bazen bu döngüyü kıramayacağımdan korkuyorum.

Tam suanki duygudurumumu anlatan bir konu.. takipteyim

Allah Allah. İstenmeyen bebeğin fake olduğundan şüphelenmiştim ama ispatlanamamıştım bu konu ile aynı kişinin olmasına şok oldum. Geçenlerde bir film izledik "Split" adı. Adamda kişilik bölünmesi var, 23 ayrı kişiliği var. Onun gibi bir şey heralde bu üye. Her başlığında fantezi dünyasının bir alt kimliğini yazıyor. Eline ne geçiyor acaba? Yazık, Allah kurtarsın.

Destek aldınız mı bu konularda peki? Ben de benzer durumdayım, öğrenemedim kendimi sevmeyi pek. Günlük kısmı tam anlamıyla ben diyebilirim. Bundan birkaç yıl öncesi gibi işkence etmiyorum belki kendime o denli ama iyi de değilim pek.

O döngü kırılıyor. Hİçbir şey aynı kalmıyor. Çok üstünüze gitmeyin. Depresif hissettiğinizde hayır iyi olmalıyım demeyin. Bırakın kendinizi kendi haline. Demek hala içinizde açılmayı bekleyen kapalı kutular var. Şu depresif halimden çıkmalıyım dedikçe daha da batıyoruz. Enerjimizi boşuna harcıyoruz.

Bence ilaç kesinlikle kendi başına bir çözüm değil. Yani sonuçta bademcik iltihabı değil ki bu ilacını al ve geçsin. İlaç terapiyle birleşince yol almak mümkün oluyor. Üniversite hastanelerinin psikiyatri servislerini deneyin, daha iyi oluyor.

Kuran meaili okumanızı tavsiye ederim dünyaya geliş amacımız ve bizi mutsuzluğa sürükleyen her konuda detaylı bilgiler var insanı rahatlatır

Biz kalıcı olarak iyileşebiliriz umarım. Bunu hakettiğimizi biliyorum. Sadece nasıl yapabilirizin yollarını arayıp bulmak gerek.

Farkındalığı yüksek biri olduğunuzu görüyorum. Siz bunun altından çok güzel kalkacaksınız. Kendi bir aşağılık kompleksinde olduğu için size bir hiç gibi davranarak öfkesini boşaltıyor, egosunu tatmin ediyor ve böylece kendini iyileştirmeye çalışıyor olabilir. Anlık bir iyileşme.

Merhaba ben de evlendikten sonra duygularındaki tepki orantısızlığını ve öfkemi kontrol edemeyişimi gördükten sonra duyguların onarımı konusunda yoğunlaştım. Çok kişisel gelişim videoları İzledim ; kitap okudum. Hala öğrenecek çok çok şey var. Bizler çocukken edindiğimiz hislerle şu anımızı yaşıyoruz. Küçükken en çok hangi duygu içerisinde okduysak şimdi de o duyguyu yaşıyoruz yani. O hisler sağlıklı oluşmayınca duygu dünyamız maalesef olumsuz oluyor. Adem güneş in onarıma olan ihtiyaç videolarını izledim. Yine Adem güneş in kendi kendine terapi diye bir kitabı var. 6 haftalık bir terapi programı ben tamamlayamamış olmama rağmen çok faydasını gördüm. Nefes egzersizleri çok işe yarıyor geçmişin hislerinden geleceğin kaygılarından kurtulmak için bire bir. RUHEN ve bedenen sağlıklı günler hepimize... D

Bize hiç muamelesi yaparak kendini nasıl iyileştirebilir ki? Bu arada ben yanlış olmadığımı biliyorum. Fakat değerli hissetme onanma kabul görme duygularını çocukken yaşamadığım için olsa gerek kendi kendime telafi edemiyorum. Kişisel gelişim kitapları okumayı severim. Farkındalığıma katkıları yadsınamaz. Ancak mutfakta malzemelerim var diye aşçı sayılamam. Bu kafadan kurtulmak istiyorum. Gerekirse iletişimi daha da aza çekerim. Çünkü böyle hayat gerçekten zorluyor. Ama umudum da var. Yaşamayı seviyorum.

Terapi ben de işe yaramadı, aslında başka bir psikoloğa gitsem belki daha iyi olurdu ama maddi açıdan bunu yapamıyorum.

Derinlere nasıl ineceğimi bilmiyorum, içsel savaşı nasıl bitireceğim bilmiyorum. Bu yazdıklarınız beni anlatıyor. Ben bitiremedim bu içsel savaşı, umarım bir gün halledebilirim bazı şeyleri. Teşekkür ederim yorumlar için..

Ayni sizin gibiydim, yanlis yetistirilmeden dolayi cok büyük özgüven problemlerim vardi. Cok kontrolcü, her seyimi elestiren, benim adima karar veren bir ailem vardi. Özgüven problemimi buna bagliyorum ben. Bunlara bagli olarak yanlis bir evlilik yaptim, özgüvensizlikten evlilikte de dogru davranislar sergileyemedim belki de, siddet falan gördüm daha kötü oldu psikolojim. Kirilma noktama gelince; ne zaman ki kimseyi kendime karistirmadan bosanmaya karar verdim, ayri eve ciktim her seyimi kendim yaptim basardim o zaman asil kimligimi buldum. 33 sene sonra yüzde yüz olmasa da olmak istedigim kisiyim artik, ic huzuruma kavustum diyebilirim. Sartlarinizi bilmiyorum ama aileden, onlarin dogru bildiklerinden uzaklasmak, hedefler koyup bunlara adim adim yaklasmak insani kendine getiriyor. Tedavi görmüssünüz yine olmamis, mümkünse imkaniniz varsa ayri eve cikin yalnizligin tadina bakin, cok kötü bir sey degilmis dersiniz. Ben su an cok keyif aliyorum yalnizliktan.

Ben bildirdim konularından anladım. İki üyenin aynı kişi olduğundan eminim ama ıspatlayamıyorum dedim, kazen ilgilenmiş. İki değil 5-6 üyeliği varmış. Başka arkadaşlar da farketmiş sanırım onlar da şikayet etmiş.

Çocuklukta sevgi ve ilgi ihtiyacın karşılanmamış olabilir mi. Çok mu eleştirilip kıyaslandın ya da yapabileceğinden fazlası mı beklendi acaba?

Evliyim aslında ve bundan da şikayetim yok. Birbirimizi kısıtlayan insanlar da değiliz. Bilmiyorum ya mesela küçük hedefler diyorsunuz ya ben bir hedefi gerçekleştiriyorum onun verdiği tatmini huzuru yaşayamıyorum bile. Aklım direkt henüz yapmadıklarıma gidiyor ve yetersiz hissediyorum. T TheKnack Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bir dönem çok iyi geldi ilaçlar. En azından hayat biraz olsun yaşanabilir oldu. İşte o iç sıkıntısı size bir şeyler anlatmak istiyor. Benimle ilgilen derinlere in diyen biri var. Dışa kapanıp içinize indikçe düğümler çözülecek. Bende öyle oldu en azından. Şimdi içimle de dışımla da uyum içindeyim. Eskiden hem içsel savaşım vardı hem de kimse ile derin ilişkiler kuramıyordum.

Keşke tek bir formülü, reçetesi olsa, ama herkesin yolu ve yolculuğu başka başka. Siz şu an sancısını çekiyorsanız mutlaka kendinizi yeniden doğuracaksınız, sadece buna inanın.

Nasıl anlaşılmış fake olduğu anlamadım. çok konusu var..

Evet Bir derdim var şöyle filtrelerden bakınca cikiyo, birleştirmeler tüm hesaplarını

Aynen öyle. Ağaçlara özenmek gerekiyor. Öylece durup beklemek.. Deneyimlediğimiz olumlu olumsuz her duyguyu yaşayıp içinden geçiyoruz. Hiçbir duygu durumu kalıcı değil. Şu an zaten hamilesiniz, duygularınızı ciddiye almayın. Hormonların oyunu bu. Gene başa sardım, gene depresifim, geçmeyecek diye kaygılanmayın. Zamana bırakın.

Cok sevindim sizin adiniza, umarim konu sahibi de basarir bunu

Yoo asla o vasıflar sende yok falan değil. Bir psikoloğun çok sevdiğim bir cümlesi vardı "Sen yanlış değilsin, sana böyle davranan kişi kendini iyileştirmeye çalışıyor yalnızca." T TheKnack Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Herkese merhaba yine ben. Farkındayım şu forumda bulunduğum hafta başına iki konum var. Biliyorum hepinizi darladım. Ama mazur görün lütfen. Söz veriyorum iki hafta başka konu açmayacağım Kendimi bildim bileli hep bir depresyon modundayım ben. Belli başlı birçok antidepresanı kullandım, senelerce terapi aldım. Kendim de çok çabalıyorum ama olmuyor arkadaşlar. Hep eksiğim hep mutsuzum ben. Lise yıllarımda intihar girişimim oldu hastaneye kaldırıldım. O kadar uç bir noktaya geldim yani. Dayanamıyorum bazen. Beni bu hayata bağlayan hiçbir şey bulamıyorum. Kendimi asla sevemiyorum. Sürekli suçlu hissediyorum. Ben napsam yanlışım sanki. Hep bir aşağılık kompleksi. Sanki nefes alma eylemini bile yanlış yapıyorum ben. Her hareketim hatalı sanki. İnsan sürekli kendini suçlu hissedebilir mi ya hissediyorum işte. Mesela 54 Bir türlü kendimi gerçekleştiremiyorum. Her konuda başarısız hissediyorum. Gayet iyi bir işim var aslında ve yaptığım işi de iyi yaparım. Yine de tatmin olmuyorum. Bana göre benim iyi yaptığım bir şey varsa ya herkes onu iyi yapıyordur ya o iş çok kolaydır. Böyle olunca da şu dünyaya hiç yararım yok gibi hissediyorum. Çok arkadaşım var beni gerçekten seven ama ben yapayalnız hissediyorum. İçimde hiç dolduramadığım bir boşluk var. Öyle yani. Bu halimi sevmiyorum, bundan memnun değilim beni tüketiyor. Ne yapsam değiştiremiyorum da. Siz bu konuyu nasıl yorumlarsınız? Siz de benzer süreçlerden geçtiniz mi? Kırılma noktanız ne oldu? Fikirlerinizi almak istiyorum.

Yersiz eleştirilerini önemseseniz de, sizi üzse de hiiç umrunuzda bile değilmiş gibi davranın. Benim böyle yaptığım insanlar oldu. Bir süre sonra öyle pat pat her şeyi söyleyemiyorlar. Duracakları yeri biliyorlar. Benim de bu salı psikiyatri randevum var. Hayırlısı. T TheKnack Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Anlıyorum. İyi terapi ve ihtiyaç varsa en uygun ilacın bileşiminde en fazla verimi alıyorsunuz.

Bu konuyu görünce dayanamayıp şikayet etmiştim sizi. Mistralgagnant olduğunuzdan kesinkes emindim ama yine de vicdan azabı çekmiştim, ya doğruysa da ben günah alıyorsam diye düşünmüştüm içten içe. Haklıymışım maalesef. Allah herkese vicdan azabı çekme kabiliyeti versin. Öbür türlü insan olmuyoruz. Terapilere devam. Aksatmayın

Evet, tebrik ederim sizi. Daha sizi hayatta ne yıkabilir? Kırılma noktaları hayatın darbeleri sonrası gösterdiğimiz tutum özetle. İnsan başarısız da olmalı, kazık da yemeli, ihanete de uğramalı. Hayat bu. Pamuklara sarınıp yaşamak mümkün olsaydı ama değil. Ben 26 yıl boyunca kendimle verdiğim savaştan o kadar yorgun düşmüştüm ki. 6 tane günlüğüm var o dönemlerde yazdığım açıp okuyunca ne işkenceler etmişim kendime diyorum. Neyse ki bitti o savaş.

Benim yazdigim yoruma cok benziyor sizinki de. Yalniz yasamaya baslama, kötü gelen insanlardan uzak durma, kaziklar... Benim icin de bunlar kirilma noktasiydi. Hayattan nefret ederken simdi cok cok seviyorum. Günü daha fazla kullanabimek icin 7 de kalkiyorm valla kahvemi yapiyorum mis gibii ohh, 30 yas aydinlanmasinin da etkisi var tabi.

İlaçlar işe yaradı mı şimdi olsa yine kullanır mıydınız, ben de ilaç alsam mı diye düşünüyorum artık ama dediğiniz gibi birkaç dakika ancak konuşmada ne kadarı anlatılabilir ki? Psikoloğa gittim ama hiçbir şey değişmedi. Farklı daha iyi bir psikoloğa gidecek maddi imkanım yok. Aynı psikologdan mı devam etmeliydim acaba diye düşündüğüm oluyor bazen. O iç sıkıntısı, bu ruh hali bir yerden sonra insanın normali oluyor, hiçbir şey tatmin etmiyor, iyi hissettirmiyor sanki. Anlamsız geliyor ve çıkış yolu yokmuş gibi hissettiriyor.

Devlet hastanalerinin psikiyatristlerine gidip ilaç kullandım sadece senelerce. Orada da malum, sadece 10 dakika içinde ne mümkün içimizdeki fırtınaları anlatmak. Psikoloğa gidecek maddi durumum yoktu hiç. İnsanlara da anlatamazdım. Yer yüzünde beni anlayacak tek bir insanın dahi var olduğuna inanmazdım. Öyle bir yalnızlık hissi vardı ki, her sabah dayanılmaz iç sıkıntılarıyla uyanırdım. Lise ve üniversite yıllarım bu şekilde geçti. Şimdi geriye dönsem kesinlikle çığlık çığlığa bağırır ve aileme beni psikoloğa götürmeleri için yalvarırdım.

Haklısınız, teşekkür ederim. Belki de sadece o an hissedilen duyguyu dışarıdan biri gibi gözlemlemek gerekiyor.