Olmayinca olmuyor. Zorla oldurmanin anlami yok. Yasadim. Bosandim. Narsisizm kisilik bozuklugudur. Oyle kolay kolay da duzelmez. Duzelmis gibi yapar. Bunlar sadece duzelmis gibi gorunmeler. Bir sure sonra fabrika ayarlarina tekrar dönüyorlar. Bir narsistle yasamanin nasil birsey oldugunu, manipule edilmenin insanin psikolojik dengesini nasil bozdugunu, eskiye donmek icin yaralari sarmanin ne kadar uzun surdugunu bildigimden bosanin derim. Onun ne dedigine ne istedigine bakmadan bosanin. Evli kalmak istemediginiz su duzende bu adamla mutsuz gecirdiginiz her an sadece vakit kaybi ve psikolojik yopranma baska birsey degil.

Ne kadar da haklısınOna bunları söyle ve git Gerçekten korkma! Duygusal hönün seni ona mecbur bırakmasın suçluluk oluşmasın. SEN BU HALE GELENE KADAR AKLI NEREDEYMİŞ bunu da ona söyle G

Çok zor bir ikilem.. gerçekten sizi anladı mı rol mü yapıyor? Bu yüzden mi samimiyetsiz geliyor?

Boşanmaya yanaşmaz tabi ki dediğim gibi yalnız kalamazlar ki, elinin altında üstünden ego tatmini sağladığı hali hazırda bir kurban var, niye boşansın. Yerinizde olsam onu onun silahıyla vurup çat diye boşardım, boş tehditleri görsün o zaman. Sassy

Çok güzel özetlemişsiniz gerçekten, sabretmek kendimden götürürken sevgimden de almış götürmüş ve haftalardır zorluyorum kendimi yeniden eskisi gibi kalbim atsın diye, ama bi türlü olmuyor

İşte kalp çok başına buyruk bir organımız, zorlamaya gelmiyor, nasıl seviyorken ne engel çıkarsa çıksın sevmeye devam ediyorsak, sevgi bitince de ne yaparsak yapalım aynı duyguları hissedemiyoruz bir daha. Ama alışkanlık gereği, daha iyi seçenek olmadığı durumlarda sevmeden de devam edebiliyoruz. Ancak sizde saygı da yitirilmiştir muhtemelen şiddetten kaynaklı. Hani tutunmanız için bir dal kalmamış gibi. Bu noktada şu da önemli eşim gerçekten değişmeye iyileşmeye başladı şimdi onu terk edersem yeniden kötüleşir düşüncesine girmeyin derim ben, önce kendinizi düşünmeniz gerek çünkü JOYz

Evet sanki şu an her şeye rağmen sırf o düzelmeye başladı diye kalbim yeniden atmalıymış zorluyorum onu, ama o yine bildiğini okuyor tabi, iyi de oluyo şu an, sonuçta onun atmadığı bi yerde duramam, bir kez soğuduktan sonra geri dönüşü yokmuş sanırım

Bencede değişmezler Aynı modelden bi tane de bende var çünkü açık açık ben buyum değişmem işine geliyosa diyo ama boşanmaya da yanaşmıyo ve oğlumla tehdit ediyo sürekli. Bende çocuğum için katlanıyorum şu anlık ama bir ömür bu adamı çekebilceğimi sanmıyorum. O kadar farklıyız ki yaptığı her kareket gözüme batıyo. Küfür, hakaret, fiziksel şiddet ne deseniz var Kendime acıyorum artık böyle bi hayata kendi irademle hep merhametim yüzünden mecbur bıraktım kendimi halbuki daha nişanlıyken anlamiştım az çok ne mal olduğunu. Off içimi döktüm resmen ama bu yazıyı okuyunca kendimi gördüm sanki. Emin olun değişmezler. Benimkinin deģişimi 5 dkka sürüyo.

Düzelmesi sadece öfke kontrolü ve daha anlayışlı olması yönünde ama kişiliklerimiz farklı olduğu için mi bilmiyorum hiç eğlenemiyoruz, onunlayken artık kendim olamadığımı, yanında sessizleştiğimi ve konuşmak bile istemediğimi farkettim

Heves tükenince böyle oluyo işte. Çırpınırken tek başınasın, vazgeçtiğinde de dibinde bitiyor ama iş işten geçti işte.

Allah'ım öğretmen misiniz bilmiyorum ama aynı nedenlerle tam 11 yıl sürdürdüm evliliğimi. Hele şu kafasindakinin aynısını yapma olayı bizdede öyleydi beni benden alırdı. Ben artık en son dayanamadım acimadim aciyamadim bitirdim ve ailesine geri yolladım çünkü çocuklarimi korumam gerekiyordu babasindan. Özellikle büyük kızıma verdiği zarar tarif edilemez boşandım çocuk resmen kendine geldi. Çocuk konuştuğu yaptığı herşeyden şüphe duymaya başlamıştı. Yok şuradan yürü yok boyle konuş. Şimdi daha rahat ve huzurlu babasını istemiyor resmen. Yani diyeceğim o ki sakın çocuk yoksa çocuk yapmayın. Bu tarz insanlar çocuğu çocuk olarak görmüyor kendi uzantısı olarak görüyor. Asla hata yapmamalı asla onu utandirmamali gibi şeyler. Yani bende artık sevginin olmadığı bir evlilikte duramadim. Ama bosanmakta zor. Seçim sizin umarım iyi olursunuz. M Mutlulukolsunartik Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Onu düzelteyim derken kendinizde yaralar açmış olduğunuz için ona karşı öfke duyuyor olabilirsiniz. Düzeldiğine bile pek inanmıyorsunuz hatta. Belki gerçekten düzelmiştir ama maalesef sizi tüketmiş. Mutlu olmadığınız bir yerde kendinizi durmaya zorlamayın, bu dünyaya bir kere geliyoruz günlerimiz sayılı, kimseye katlanmak zorunda değilsiniz. Ilk zamanlar fiziksel ve psikolojik şiddete rağmen yanında kalmışsınız, sevdiğiniz ve şans vermek istediğiniz için ama şimdi yanında olmak istemiyorsunuz düzelme olmasına rağmen. Demek ki artık sizin duygularınız değişmiş yoksa yine fedakarlığa devam ederdiniz

Huylu huyunu terletmez, Can çıkar huy çıkmaz. Ata sözlerinin hiç birinin altı boş değil inanın!... Konu hakkında yorum yapmayacağım. Şu zorlu dönemlerinizde sadece kendinize değer verin. Değerinizi bir başkasının belirlemesine kesinlikle izin vermeyin. Siz karşımızdakine nasıl izin verirseniz, karşınızdaki size o şekilde davranır. Eğer birşeyler olmuyorsa zorlamanın anlamı da yok! O insanın yanında olmak size iyi gelmiyorsa yanında olmayin... Umarım sizin için en hayırlı ve doğru kararı en kısa sürede verir, huzurlu bir yaşama devam edersiniz.

Şuan ne haldesiniz? M Mutlulukolsunartik Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

"Bir gün herşey yoluna girerse, umarım hala hevesim ve isteğim kalmış olur" demiş frida kahlo, o kadar iyi anlıyorum ki sizi. Olmuyor işte heves bitince

Kendimi gördüm nedense

Ben eğlemedigim, imkanlar doğrultusunda kafamıza eseni yapamadığımız bir evlilik istemezdim. Ama şimdi düzeldi diyorsunuz birkaç ay daha bekleyebilirsiniz. Yaptığı rol ise bir yerden fire verir. Vermezse de gerçekten değişti ise belki ısınırsınız yine

Benim de kizim var çok ta mutlu. Sinirli agresif adamla hayat geçmez ki. Aynı şeyler hep. Bir gün balkonu kapatacak çalışanlar gitti kendisi buldu kendisi anlaştı. Köşesi olmamış diye bana bağırıyordu saatlerce. Nasıl bir manyaksa. Allah aşkına bu tür adamlarla asla evlenmesin hicbir kadın. Bunlar çok hasta.

Anlattıklarınızdan narsist mi tam cıkaramadım cunku narsistlerin şiddeti cok daha ağır oluyor ya da detaylı anlatmadın.. neyse eğer narsist ise şu an yaptıgı iyi davranısları zaten cıkacak en ufak tartısmada basına kakacaktır... Ben senin için değiştim vs ama değiştim de ne oldu, deyip eski haline dönmesi an meselesi... Ben bi narsistle beraberdim, beraberken yalnızlık duygusunu cok iyi bilirim, o kadar yalnız bırakır ki önce isyan eder bişeyi değiştiremeyince alışırsın... Kanının son damlasına kadar içerler, son dayanma sınırına kadar getirirler ve o noktadan sonra senin içinde ona karşı o bitmeyen sevgi bigün biter... Öfkeli, kırgın ve o sevgiyi geri getiremezsin... O kadar yalnız kalmaya alışmışken, tekrar aynı acıları yaşamaya gücün yoktur çünkü ı gücü aldığın sevgini de öldürmüştür kendi elleriyle... Tam senin hersey bitti dediğin anda cıkıp düzeltmeye çalışırlar ama o yaşadıkların, o çektiğin acıları kimse unutturumaz naptın bu arada?

Sizi bu hale getirdikten sonra değişse ne olur.

Evet artık iyileşebilmem için gitmem gerektiğine inandırdım kendimi iyiden iyiye, hadi kalayım dedim, evlilik düzelse de ben eski ben olamıyorum bi türlü, içim donuk, hissizleştim, sessizleştim, hiçbir beklentim yok, bomboş geliyo her şey..

Küfür, hakaret, şiddet, mutsuzluk yeterince sebeplerin var boşanmak için. Aslaa düzelmezler. Eski eşimden bilirim. O bilir onun dediği olmalı insanı sindiren tipler. Bunlar mutsuz çocukluklarını eşlerine sevgililerine ödeten tipler. Hasta eder seni. Bir bakmışsın adamın annesi gibi kıyamıyorsun. Ama onlar kıyar sana. Ben dayanamamıştım bu iskenceye. Şimdi evliyim ve anladım ki evlilik huzurmus. Her an yaninda sinirlenen ne yapacağı belli olmayan bir es evlilik değil kabusmus. O dönemler hata yapmayım kızmasın bağırmasın dediğim günlerdi. Ise gidince huzur bulurdum. Kendinize bu kabusu yasatmayin.

Benim hayatımda da iki narsist vardı. Biri annem biri eşim. Annem çok az düzeldi büyük bir mesafeden sonra ama çok az. Eşim değişebildi. %90. Bir cinnet bir hayatımı mahfeden herkesi silmeye karar verdiğim gün. Eşim kesin bitireceğimi anlayınca değişti. Annemede o sırada çok büyük mesafeyi koyunca biraz kendini fark etti.5 yıl oldu. Eşim hala fire vermedi.. Ama eşim de annem de ne kadar iyi davransalar o kadar batıyor.. Demek ki isteyince oluyormuş. Neden ben iyi oldukça değer verdikçe, kalp kırmak istemedikçe hep üstüme çullandılar diyorum. Benim gibi hep sırtına bastıkları insanı kolay bulamayacakları için diyorum.. Ama artık geri adımda atmıyorum. Kimse beni ezemez diyorum ve ezditmiyorum.. Eşimi bilmiyorum ama annem eskisi gibi olurum umudunda.. Cümleleri bile sahte. Yine her fırsatta ezmeye çalışıp sonrasında pişmanlik sözleri filan. Kanacağımı sanıyor. Ama o virajı aldım artık.

Kızlar merhaba, Benim de fikirlerinize ihtiyacım var ve kısa tutacağım umarım :) 5 yıldır evliyim ve öncesinde aşık olarak başladığımız 1 yıllık bir flört dönemimiz oldu. Yapı olarak ben fazlasıyla fedakar ve hiç isteyemeyen, hep veren bir kadın ım. Güzel bi mesleğim var ve hep güçlü kalmaya çalıştım. Evliliğin başında fiziksel, psikolojik şiddet sonrasında boşanma kararı aldım ve eşimin düzeleceğine dair vaatleriyle psikoloğa gittik . Bi süre ayrı kaldıktan ve psikolojik yardım aldıktan sonra bir daha hiç fiziksel şiddet sorunumuz olmadı fakat eşimin garip davranışlarınının sebebinin narsistik kişiliği olduğunu öğrendim. Tam bir narsist değil ama hep bir onay bekleme, hep benim dediğim olsun, hep takdir isteği, insanlara daima şüphe ile yaklaşma, asosyal-arkadaşsız, işkolik ve takıntılı bir adam ve sürecin devamında yalnız bırakılan ve değersiz hissetirilen bir kadın. Eşimle hiçbir zaman dibine kadar eğlenemedik, ben duygusalım o mantıklı, ben yeni şeyler denemeye bayılırım o garantici, ilgi alanlarımız farklı ve kaliteli iletişim neredeyse sıfır ve yine ben bunun kaliteli bi evlilik olmadığını, bir şeylerin ters gittiğini söyledğimde evliliklerin böyle olduğunu, tv izlerken zaten bi şeyler paylaştığımızı düşünen ama sevdiğini söyleyen bir adam. Her tartışmamızın ardından yine değişeceğini söyledi ama göstermelik birkaç denemeden sonra her şey yine aynıydı. En nefret ettiğim şeyse hemen her şeye sinirlenmesi, bağırması, her şeyi kafasından geçirdiği gibi yapmamı beklemesi ve küfretmesi idi. Bu psikolojik şiddet de böyle devam etti, ta ki bende somatizasyon, zona ve depresyon başlayana kadar. Özsaygım, özgüvenim tamamen sarsılmıştı ve hep manipüle edildiğimi farkettim ve yine evi terketmeye karar verdiğim bir gün eşim son bir şans ver bana psikoloğa gidelim dedi, yine gittik, ve birkaç ayın sonunda o tamamen değişmiş durumda şu an. Ev ile ilgili, benimle ilgili, beni eğlendirmeye çalışıyo ama bunların hiçbiri bana samimi, içten gelmiyor çünkü o kadar debelenirken hep yalnızdım ben ve şu an eşimi affetmek içimden gelmiyor. Böyle olsa bile kişiliklerimiz hala zıt ve kesinlikle eğlenemiyorum onunla, hep yalnız yaşama isteğim var son 3 aydır ve artık bir karar vermek istiyorum. Ortada bir sevgi var evet ama bende heyecan, tutku, umut her şey tükenmiş durumda. Bu süreçte de ben psikolojik destek aldım, ve eşim kalitesiz bir çocukluk geçirdiği için ona kıyamaya kıyamaya onun koruyucu meleği olmak için çok çabaladığım ve kendime ettiğim için özgüven ve sınır çizme çalışmaları yaptık ve şu an daha da açık görebiliyorum her şeyi. Diğer tarafta eşimin mucizevi bi şekilde değişmiş gibi görünüyor olması beni şaşırtıyor ama mutlu etmiyor, çok uzaklaşmışım ondan ve yeniden ısınamıyorum bile. Yalnızlığa o kadar alışmışım ki varlığına hiç ihtiyaç duymuyorum bile. Sanki evliliğime devam edersem heyecansız, tutkusuz ve sade, sadece alışkanlık sebebiyle devam edecek gibi hissediyorum, bu normal mi, siz ne dersiniz?

Aslında çoğu erkekte narsistlik var mı yoksa eşlerimiz mi narsizme yakın bu ayrıma varamıyorum. Benim eşimde de takdir edilme isteği, kendini çok sevme ve övme mevcut. O bu şekilde davrandıkça ben aksini söylüyorum, onun kendini övmesiyle dalga geçmeye çalışıyorum mesela. Kendini çok önemsemesiyle de... Flört dönemi çok kısa sürdü, evlendik. Çok çok sessizken, şu an çat çat cevap verip dünyanın onun etrafında dönmediğini anlatmaya çalışıyorum. Ve inanıyorum başaracağım... Sizin yıpranma payınız daha yüksek gözüküyor, saydığınız rahatsızlıklar vs. Ama bir yandan düşündüğüm, narsist bir adam ağlamaz, boşanmaktan kaçmaz diye düşünüyorum. Acaba gerçekten bir şeyler değişmiş olabilir mi? Ne bileyim...

Fiziksel ve psikolojik şiddet gösteren biri bir kez yaptı mi devamı gelir ki gelmişte sonrasında. Şimdi değiştiğini söylüyor ama sizden giden gitti tabi duygusal anlamda bitirmişsiniz ilişkiyi. Birkac aya tekrar eski haline dönerse bu defa verdiğiniz kararın arkasında durun ve boşanma dilekçesi gonderin subuti

them_at size özelden yazdım bakabilir misiniz acaba V

Beni bu kadar üzdüğünün farkında değilmiş önceden, dank etmiş onun tabiriyle ama bu yalnız geçirdiğim uzun süreçte o kadar yıpranmışm ki gerçekten değiştiyse bile sevinemiyorum artık, sanki artık her şey için çok geç kalmış ve onun için bi adım daha atmamı haketmiyor hissi var şu an..

Su yazdıklarınız o kadar ben ki.. bir musluk tıkandı diye neden önceden söylememişim kavgası çıkarmıştı nerden bileceksem tıkanacagını halbuki bağır çağır beni kaç saat ağlatmıştı bu sebepten evlendikten sonra tam bir anacı olmustu ben gitmek istemedikçe de zorla götürdü bir kez olsun fikrimi sormadan. Küfür siddet hakaret hepsini gördüm boşanıyorum çok şükür üzüldüğüm tek şey kızım babasız büyüyecek oluşu beni üzüyor ama böyle kavga gürültü her gün ağlayan anne yanında büyüyeceğine benimle huzurla ve yalnız büyüsün razıyım bazılarımız icin hayat hic de kolay degil ne yazık ki gönül isterdi ki boşanmalar hic olmasın ama bir adamın merhamet edecek mi diye eline bakmak da artık bu çağda olabilecek birsey degil

Bi tarafım beklesemm diyor ama bende o kadar derin bir enkaz bırakmış ki beklediğim her bir gün kendime öfkelenir oldum, ben net davrandıkça ağlıyor ama ben manipüle edildiğimi düşünüyorun bu gözyaşlarıyla, keşke insanların içini, gerçekten ne düşündüklerini ve hissettiklerini görebilseydik

Ben yerinizde olsam hiç değilse bir kaç ay daha vakit verirdim eşinize çabası gerçek mi değil mi zaten açığa çıkar en azından yaza kadar olmuyorsa da ondan sonra yolumu çizerdim

Wouww, hep içimden söylediğim ve belki dışımdan söylemeye cesaret edemediğim gerçek bu işte sanırım. O yüzden onun beni anlamasına en çok ihtiyaç duyduğum anda değil de benden artık bu kadar dediğimde değişmesi daha da öfkelendirdi beni belki de, teşekkür ederim gerçekten

Hani bir laf var ya, akıl hastaneleri gerçek akıl hastalarının hasta ettiği insanlarla doludur diye, İşte o gerçek akıl hastaları eşiniz gibi olanlar. Nefret ediyorum bu tiplerden, çok da üzüldüm sizin için kurtarın kendinizi bi an önce, şuan hissettikleriniz değişmeden, eşinizin yalan rüzgarına kapılmadan bi an evvel kurtarın..

o mucizevi degisim sandigin bir maskeleme. bir yerden patlak verecek. bu adamlar degismezler. 10 yillik bendeki. kufur falan haric birebir ayni durumdayiz. bizim 2 cocuk dolayisiyla karari almada bu kadar net davranamiyorum.

Bu duyguyu biliyorum gitmek isteyip gidememek yanında aldığın nefesin bile yetmemesi ama ya düzelirse die gözünün arkada kalması ama bitince de bitiyor gerçekten yediğin yemekten bile tat alamıyorsun

Normal. Öyle devam edecek çünkü. Eşinizin mucizevi değişimi de gerçek değil, hala tam bir narsist oldugunu destekler şekilde davranıyor, yalnız kalamazlar çünkü, belli ki anlamış gitmeyi kafaya koydugunuzu. Akıllı oluyor bu tipler. Boşanın bence. Bu kişilik bozukluğuna sahip olup da değişen görmedim ben. Eşinizle yaşadığınız hayat hayat değil, challenge. İkinizde aynı kişiye aşıksınız çünkü, siz ona o kendine..

Çocuğunuz yoksa ayrılmayı düşünebilirsiniz, ben normalde şans vermekten yanayımdır ama şiddet göstermiş size. İnsanlar çok zor değişiyor maalesef.

Bilemiyor ki insan kendilerini nasıl gizliyorsa artık narsistler ve üzülerek söylüyorum ki artık heryerdeler

Evet durum aynen söylediğiniz gibi şu an, hangi adımı atsam benim için daha doğru olacak, daha mutlu olacağım diye içim içimi yiyor H HaklisinHocam Ben, keyfim

Yaa nasıl anlatsam bilmiyorum ki.. Biz doğuluyuz öyle çat diye boşanmak olmuyo malesef. Boşanınca da evlenince de öyle bir kişiyle bitmiyo mesele. Şu an sabrediyorum oğlumun biraz büyümesini bekliyorum. Çalışmaya da başlarsam belki biraz uzaklaşmak iyi gelir. Zaten yediģim bi lokma ekmeģi bile ben aldım haram zıkkım olsun diyen bir kocam var sürekli de çalış diyo zaten bakalım sonumuz hayrola.

Kesinlikle, ben de onun yüzüne yüzüne söylemiştim bu sözü Sokağa çıkma yasağından dolayı Pazartesi toplanıp evden çıkmayı planlıyorum şu an, biraz da o yüzden emin olayım diye bu başlığı açmak istedim. İnsanı öyle bi hale getiriyorlar ki kendimiz için bi adım atmaya bile korkar hale geliyoruz en sonunda maalesef, emin miyim, kalbim yeniden atar mı, ilişki canlanır mı, yine beni üzer mi diye düşünmekten başıma ağrışar giriyor artık..