İşi bırakmazdım. Belki zamanla çalıştığınız bölüm değişir. Şuan esnek çalışma var diye haftada 2 ya da 3 güm gidiyorum. Onda bile nefes aldığımı hissediyorum. Bir de maddi olarak iyi kazanıyorsunuz.

Cevap veriyorum: evde bunalırsın net Bütün gün çalışmadan ne yapıcaksın? Senin derdin işini ya da çalışmayı sevmemek değil işyerini sevmemek. Başka iş bul

İnsan dünyaya gelirken nasıl kolu bacağı kalbi Yani bütün azalarıyla doğuyor manevi olarak da yaşayacağı sıkıntı birimi belirli bi şekilde doğuyor... mesela 100 birim diyelim onu öyle Ya da böyle tamamlıyor... burada okuyoruz herkesin bir derdi var yani kayınvalidesiyle sıkıntı yaşıyor mesela ama çalışsa belki o sıkıntıyı işyerinde yaşayacaktı veya eşiyle sıkıntı yaşıyor vs.. yani şekli değişiyor adı değişiyor belki ama o sıkıntı bir şekilde yaşanıyor ama bunu tabi yakınlarıyla yaşaması insanın daha derin yaralar bırakıyor insanda o ayrı... Yani sizde sıkıntı yaşadığınız işten çıkınca başka başka şeylerle mücadele edeceksiniz... çünkü her yeri olgu beraberinde de bazı sıkıntılar getiriyor muhakkak.. Dün bir video izledim orada bayan dünyadaki adaletsizliği değiştiremeyiz belki ama adaletsizlik karşısındaki duruşumuzu değiştiririz diyor... çok beğendim bu sözü... insanları olayları değiştiremeyiz belki ama kendimizi değiştirebiliriz eğitebiliriz... Hem siz çalışmayı sevmiyor değilsiniz şuanki işyerinizle oradaki muhattap olduğunuz insanlarla sıkıntı yaşıyorsunuz sanırım.. belki iş değişikliği bir çözüm olabilir... Benim size naçizane tavsiyelerimdi... insan hiçbirşeye bıraktığı yerden devam edemiyor... ilişkiler bile öyle.. Anladığım kadar hassas bır yapınız var... ama iyi bir eğitim almışsınız belli... sanırım bulunduğunuz ortama göre de fazla hanımefendisiniz zaten o yüzden bu gelgitleriniz ama sabredin.. Allah güzel bir kapı açsın.. Allah kolaylıklar versin... zorunuzu kolay eylesin... sevdirsin içinde bulunduguNuZ durumu...

Ben de işten çıktım, iş bakıyorum şu an. Ama sizin şartlarınızda biri için evde olmak saçma geldi bana.

Insanın kendi kazandığı para gibisi yok. kendi parasını kazanmaya alışmış birine eşinden para almak zor gelir diye düşünüyorum. Ayrıca tek başınıza bir şehirde zorlanirsiniz tabiki. Bazi ev hanımları görüyorum. cevreleri çok geniş. Akrabaları, eşi, dostu vs. Hergun bi yerde pasta börek yiyorlar. bu sosyal ortamda olsanız hadi diyeceğim sıkılmazsınız ama öyle de değil. Ben yerinizde olsam garanti bi iş ayarlamadan çıkmam isimden. emin olun birçok insan sevdiği işi yapmıyor Ya da iş arkadaslarini/amirlerini sevmiyor. Ama bi şekilde sabrediyoruz.

Kazanclarimiz hemen hemen ayni. Durumumuzda. Aileden arkadastan uzaktayken is yeri sosyallesmeye be cevre yapmaya cok yariyor. Tasindigimdan beri calisiyordum Kafam dagildi arkadasliklarim oldu 2 aydir homeoffice calisiyorum evde cok mutluyum ama biraz hamladigimi enerjimin daha dusuk oldugunu hissediyorum. Calismak hem dinc tutuyor, hem gune cidden erken basliyoruz boylelikle. Bizler gibi sehir degistiren insanlar icin cidden zor Calcifer Ay Çiçekleri Arasında Gonca

Tebrik ederim. Bu tezatlıkların farkında olan insan çok az. Konu sahibi çalışmak güzeldir, ancak çok mutsuzsanız dinlenmek için ücretsiz izin şansınız varsa kullanın. Sağlığınızdan, duygu durumunuzdan kıymetli değil para.

Merhaba öncelikle çok zor bir ikilemde olduğunuzu görüyorum ve hayırlı bir karar vermenizi diliyorum. Yaklaşık 12 yıldır evliyim 2 senedir işi bıraktım. Çok yoruldum çünkü hep koşturma hep telaş. 9 yaşında bir kızım vardı ve 2. Çocuk için tüp bebek yapacaktık. Kazancımla çok rahat bakıcı bulabilecek seviyedeydim ama ardarda abım oğlum ve babamı kaybetmem eşimin işini kaybedip tekrar iş kurması süreçlerinde maddi manevi yıpranmıştım. Çok çalışmam gerektiğini düşünüyordum. İki sene önce eşime çok yorulduğumu ama işi bırakırsam eskisine yakın harcama akışkanlıklarımı devam ettirmek istediğimi söyledim. Ben senden 100tl 50 tl gibi sürekli para isteyemem dedim. O da özellikle son 3 yılda hem evi hem maddi giderleri karşıladığımı gördüğü için ve tekrar üniversite okuduğum için nasıl istiyorsan öyle yap şu an ihtiyacımız yok dedi. İleride belli olmaz çalışmak zorunda kalırsan üzülme dedi. Ben de o zamana kadar dinlenmeye karar verdim. Bu arada önceden ayda 1 temizliğe gelen abla her hafta gelmeye başladı ve eşim hiç itiraz etmedi. Tüp bebek sürecine girmeden sürpriz ile oğlumuz geldi. Eşimden sürekli harçlık istemiyorum 1500tl gibi bir rakam alıyorum ortak hesabımızdan arada ekstra alıyorum ya da kredi kartımı ödüyor. Aslında ortak hesaptan daha fazla da harcayabilirim ama bu benim kendi kafamda koyduğum limitim. Ev hanımı olarak kılık kıyafet kuaför arkadaşlarla yeme içme yeğenlerime ya da kardeşlerime gönlümce hediye almaya yetiyor. Dediğim gibi yetmese de eşim sorun çıkarmıyor. Bu sene ev kredimiz de bitti. Bir araba bir ev olunca kızımın eğitim giderleri ve mutfak fatura masraflarına eşimin kazancı yetiyor minik minik birikim de yapabiliyor. İleride çocuklar büyüyünce gönüllü olarak çalışmayı isterim belki ama 18. Yaşından beri Çalışınca artık yeter dedim. Sigortamı da eşim ödüyor bu arada. Özetle eşiniz size kendi geliriniz ile alışkın olduğunuz imkanları devam ettirebilecek ve bunu lütuf gibi gösterecekse bir iki ay daha çalışıp kenara para koyup bırakın. Kızımda 40, gün işe başladım oğlumda hamilelik öncesi ve sonrası evde olmak çok farklı bir duygu. Anneliği doya doya yaşıyorum şu an.

Ben evde zaman geçirmeyi de sağda solda fıttırı fıttırı gezmeyi de çok severim. Yalnızlıktan da hiç sıkılmam kendimi oyalarım her türlü. O yüzden karantinada ben de mutluyum çünkü bunun geçici olduğunu işe geri gideceğimi biliyorum, bi belirsizlik yok yani benim açımdan. İş hayatına tamamen veda etmek de tercih sonuçta, saygımız sonsuz kim nasıl mutluysa öyle yaşasın. Fakat büyük kısım eğer çok yıpratıcı bir işi yoksa gün geliyor yeniden iş hayatını özlüyor. Böyle olunca da yeniden iş ararken belirsizlik yaşayıp boşluğa düşmek de zor bir psikoloji.

1 ay önce sizinle aynı şartlardaydim. Müdür hadsiz davranışları ve mobing dolayısıyla iş hayatıma son verdim. Ne para ne pul umrumda olmadı ama bunun kararını vermek için tam 1 yıl düşündüm. Çok şükür istifamı verip ayrıldım. 1 ayı biraz geçti günden güne kendime geldiğimi hissediyorum. Bana yaşatılan stres tahammül boyutunu aşmıştı

İkinci çocuğumda bir yıl evdeydim çalışmadım. Eylülde okula koşarak gittim. Ben de aynı senin gibi ailem ve arkadaşlarımdan uzaktayım. Tek tanıdıklarım meslektaşlarım ve onlar da çalıştığı için sene boyunca yalnız kaldım. Sevmedim evde olmayı

tuzunuz kuru sanırım bu devirde iş bırakılır mı? Bir daha zor bulursunuz

Hayat cok farkli gercekten ayni dunya icinde yasasak da herkezin icinde yasadigi kucuk bir dunyasi var aslinda. Yorumlara baktim calismadigi icin pisman olan anneler var. Kucucuk bir cocukla calisma hayati cok mu kolay?Evde bunaliyosun da bunaldigi isleri isten gelip yapinca cok mu eglenceli oluyor?Cocugu biraktigin kisiyle yasadigin sorunlar cabasi... E bir tarafta da calismak zorunda olan cocugunu kendi buyutmek isteyip imkani izin vermeyen kisim var. Bir yanda da depresyona girmemk icin calisan var. Sizin de eger isiniz mutsuzluk nedeniyse tabiki birakin. Yok aslinda sartlar o kadar kotu degil derseniz virus sonrasi tatile cikip rahatlayin devam edin... Maasiniz ulke genelinin standartlarinin ustunde dogru lakin calisma sartlarinizi ve size olan etkilerini bilmiyoruz. Belki de size verdigi zarar kazandiginizin uzerinde... Ne karar verirseniz verin once iyice olcüp, tartip, bicin derim.

Ben kamuda makina muhendisiyim. Bir ara bazi sebeplerden dolayi ise ara vermistim. Inanilmaz boguldum evde. Calismaya alisan biri evde cok bunalir. Ayrica A sinifi is guvenligi uzmaniyim ilerde tum gun ise gitmek yerine birkac firmayla calisirum diye boyle bir uzmanlik icin ugrastim. Belki siz de mesleginizle ilgili farkli birseyler yapabilirsiniz. Hakkinizda hayirlisi olsun.

Bu sanırım alışkanlıklarınız ile ilgili, benim zihnimde 'işten tamamen ayrılmak' kodlu değil. İş yerinde mutsuzsam iş değiştiririm, hatta doktora yapıyorum şu an doktora yaptığım hocamla mutlu değildim onu da değiştirdim. O zamana kadar doktora yapmayı sevmiyorum sanıyordum, hocamı ve ortamımı sevmiyormuşum meğerse . Hoş hala akademik ortamı sevmiyorum uzun vadede devam edemem, neyse ki doktora projemi şirket bünyesinde yapıyorum ve bir şekilde bitirebilirsem ahdım var bir daha akademik ortama adım bile atmayacağım :))) Normal bir dönemde olsak işten ayrlıp birkaç ay kendinize gelip iş aramaya başlamak iyi bir tercih olurdu ama şu anki şartlarda aylarca belki de yıllarca iş bulamamayı göze alıyor musunuz, önemli olan bu sanırım.

Benfe guzellik sektorundeyim be gecepi gunduzlu yogun mesai sartlarinda calisiyoruz ve haftasonu sadece pazarim tatil cok yorulmuştum artik halim yoktu bu korona bana o kadar iyi geldi ki kendimk toparladim kendime zaman ayirdim uyudum dinlendim. Uzun sure calisma ardindan 1 sene evde oturmak bana hicte koymamisti eger maddi acidan sorun yoksa calismamakta guzel bence. Ya da cocuk oncesi hamile kalipta 6 aylik olana kadar biraz birikim yaparsan sonrada evde cocuk bakip isine ara verirsin bir sure. Şuan isten ciksanda yapacak bisey yok dogru duzgun sezon aktiviteleri bile olmayacak hastalik yuzunden. Burda gittigi yere kadar devam edin bence. İyi maas aliyosunuz kenara atin sonra maddi sorun cekmezsiniz en azindan.

Sahsen 4 sene önce çalışmayı bıraktım ilk oğlumu kucaga aldığımda. Bu sene tekrar çalışmaya başlıyorum. Boş zamanlarımda kendimi geliştirmek için hep kitap okuduğum için zihinsel olarak bunalmiyorum. Ama çalışmayı da özledim. Cünkü yetişkinlere irtibat halinde olmak başka, bütün gün sadece evde çocuklarla olmak başka. Sizin durumunuzda işi bırakmak yerine paramı biriktirmeye devam ederdim. Corona sayesinde kriz gelecek zaten. Cocuk düşünüyorsanız kenarda paranız olsun. Ben hamile kaldığımda bunu patronum hiç iyi karşılamadı . ben yinede 9. Aya kadar çalışıp oğlumun bütün ihtiyaçlarını nerdeyse kendim aldım. Sizede tavsiyem maddi imkanlarınizi su anda kisitlamamaniz

Is hayatindan sonra ev hanımlığı kimisine göre cok rahat kimi insana zor geliyor iki evladim var ama halen gözüm is hayatında bebegim biraz büyüsün hemen ise gireceğim maddi boyutu bi yana sabah erken kalkip hazirlanmak sosyallesmek bi koşturma icine girmek iyi geliyor ben oyle düşünüyorum en azindan çünkü ev isi nankör ne yaparsan yap hep ayni en guzel yanı ise evlatlar ile hep bir arada bulunmak...

benim bildigim rakamlar sizin yazdiklarinizdan baya yuksek. cevremdeki pek cok insandan biloyorum avrupa icin 3500 4000euro bandi, tecrubeye gore tabi, gayet iyi kosullarda yasanacak bir para. S

Acikcasi avrupa hakkinda bir bilgim yok ben amerika kitasini baz aliyorum, bu kitada durum bundan ibaret, tabiki tecrubeye gore saat basi ucretler de farklilik olur oda cok ciddi farklilik yaratmiyor diye biliyorum.3500/4000 euro ya avrupada rahat yasanirsa hayat ucuz demekki. Ben Kanadada yasiyorum 6000 dolara normal standartlarda yasiyorum. Rahat yasayan birinin evine burda 8000 veya uzeri girmesi gerekir tabi bu yasam kalitene gore degisir. gebito

Konu sahibesi bence ayrılın madem ayaklarınız geri geri gidiyor Eylüle kadar tatil yapın enerji toplayın. Eylülde de yeni iş bulun ona vınlayın

İsinizde mutsuzsaniz ve calismak zorunda degilseniz bir an bile tereddüt etmeyin, insan omru gunde 9-10 saatini mutsuz gercirmeye değecek kadar uzun degil. . push ; L Lost_princess Özleyenler kulübü... Anneler

Ofis hayatını bırakıp evden çalışmaya başlayanlar da sayılır mı? 5 yıl önce büyük kızımın doğumuna yakın istifa ettim, çünkü çocuğuma kendim bakmak istedim ve evden daha hafif şartlarda, çok daha az ücretli çalışmaya başladım. Sonra ikinci kızım doğdu, bu düzende devam ediyorum. Sosyal hayatım sıfıra yakın, elime eskisinin 3'te 1'i ancak para geçiyor, bazen iş yetiştireceğim derken kafayı yiyorum ama diğer yandan işim olduğuna şükrediyorum, çünkü sadece ev ve çocuk odaklı yaşasaydım, gerçekten depresyona girerdim, mutsuz olurdum. Bence çalışmaya alışmış insanların işin maddi kazancından çok manevi tatmini için çalışmaya devam etmeleri gerekiyor. Ama elbette bu bir kanun değil, kimin hayattan beklentisi nedir ancak kendi bilir.

Bilgisayar mühendisi için 7 bin TL maaş çok değil, bundan çok daha yüksek maaşlara iş bulursunuz mutsuzsanjz işten ayrılın freelance çalışın Bi süre. Mutsuz iş yeri nasıldır bilirim ihtiyacınız yok gibi o paraya bırakın gitsin

Annemden örnek vermek istiyorum. Kendisi 25 yıllık calışma hayatını çocuk için sonlandırmış. Yıllar geçmiş üzerinden ama çok pişman. Hala keşke bırakmasaydım der. Ha sizin kişiliğinizde etkili tabi.

Yaşadığınız yerde sosyal çevreniz yokmuş bu zorlayabilir. Sonuçta spora git, alışverişe git bir yerden sonra sıkılırsınız. Tabi Kendinize hobiler, uğraşlar edinebilirsiniz, çalışmaktan dolayı ihmal ettiğiniz, ertelediğiniz Sizi mutlu eden şeylere zaman ayırabilirsiniz. Biraz kafanızı dinleyip sonra size uygun bir işte yeniden başlayabilirsiniz. Ben çocuk sonrası ücretsiz izne ayrıldım 20 aydır evdeyim ve ev hanımlığı ve çocuk bakmaktan hiç zamanım kalmasa da işi çok özledim, şimdi iki yıl daha izinli olucam ve çok bunaldığım işim gözümde tütüyor

Meslektaşız, aynı standartlarda kazanıyoruz. Doğum iznim bittikten sonra çocuğumla ilgilenmek için istifa ettim, toplamda 2 yıl kadar çalışmadım. Eşimin kazancı sayesinde maddi kaygım olmadı ama o iki yıl nasıl geçti birde bana sor derim. Son dönemde çok mutsuzum, iş ararken ayrıca bunaldım. Hoş şimdi de oğlumla yeterince ilgilenemiyorum diye mutsuzum ben olsam doğuma kadar çalışırdım. Evde olmak bir yerden sonra düşündüğün kadar iyi bir durum değil.

Bu biraz kişilik meselesi. İş hayatı herkese göre değil, ev hayatı da aynı şekilde. Sorunuza cevabım da eğer sosyal biriyim mecburiyet olmadan da çıkar gezer tozarım, hobilerim var, kendime meşguliyet yaratırım diyorsanız çalışmasanız da olur. Ama evde bütün gün sosyal medyada takılacak, TV izleyecek, eşiniz aileniz vs. dışında insan yüzü görmeyecekseniz bence bırakmayın çünkü bir süre sonra bu durum sizi depresifleştirecektir.

Bende çalışıyorum bir kızım var. Aylık kazancınız yaşam standartlarin üzerinde. Ortalama bir maaş almıyorsunuz. Öncelikle ev size mi ait kira vs giderleriniz var mı? Kendime harcıyorum derken marka vs gibi ürünlere ilgi alakanız ne düzeyde? Bu işi bıraktığınızda aylık başka bir geliriniz var mıdır? Bir Önce ki ay 7 bin tl alırken, bu ay elinize bir kuruş geçmemesi hayatınızı ne denli etkiler, Çocuk da yokmuş, Çocuk deli masraf.. Benim kayinvalidem bakıyor, bakıcı ücreti yok. Ama üst baş kıyafet onun gereksinimleri bitmiyor. Bende ortalama sizin aldığınız kadar olmasa da yakınını aliyorum. Herşeyi çok detaylı düşünmeniz gerekir.

Maddi sikintilarin yoksa sevmedigin isi ne yapacaksin ki zaten? Istifani et gitsin. Ondan sonra duruma göre bakarsin. Canin sikilirsa da sevdigin bir is bulursun kendine.. bitti gitti. MissCherryBlossom

çok doğru bir noktaya parmak basmışsınız yorumların süzgeçten geçirilmesi lazım konu sahibi tarafından, zaten linç konusunda black mirror bölümlerini aratmıyor bazen..

Bu arada şunu eklemek işterim ki. Az önce bir konu açıldı bdv de. Eşimi sevmiyorum diyor konu sahibi. Eşi iyi bi insan. Sorunsuz bir adam. 1 cocugumuz var. Ne yapsam bosansam mi diyor. Burdaki üye arkadaslardan baziları da evet boşan diyor. Sonra siz konu açıyorsunuz. Isyerimi sevmiyorum. Ne yapsam istifa mi etsem diyorsunuz. Ayni arkadaslar size hayır calismaya devam et diyor. Konulara bakinca her iki konuda da mutsuzluktan kacma eylemi söz konusu. Ikisi de özünde ayni şey. Tek farki diger tarafta 1 çocuk var. Çocugun olduğu halde boşan diyen arkadaslar neden size istifa etme diyor. Anlam veremiyorum. Madem ki amac mutsuzluktan kacmak... O halde istifa etmek bosanmaktan cok daha kolay. Aslında burda size yazilan yorumlarin tamami sadece mantık cercevesinde yazilan yorumlardir. Mesel burda bazi arkadaslar eşleri lokmalarini saymasin diye çalışıyorlar. Sonra da ayni adamla bir yatağı paylasiyorlar. Bu bana cok ters. Benim hayat arkadasim benom en buyuk destekcimdir. Ve hakeza ben de onun Yani calisma amacı eşim lokmalarimi saymamasi olabilir mi... Evet bu platformda oluyor. Burda çoğu arkadaş olayin manevi yönünü atlıyor. Mesela birçoğu kimseden yardım istemez. Kimse kimseye yardim etmek zorunda degil der. Ama bir insanin yardima ihtiyaci olunca ve siz yardım etmemisseniz sizi taşa gömerler. Çünkü olaylara disardan bakip yorum yaziliyor Olaylara biraz da manevi acidan bakmak gerek. Hayat mantiktan ibaret değil. Burdaki yorumları dikkate alirken bunları da göz ardi etmeyin. Çalışmak bazılarını mutlu eder ve bazılarını mutsuz eder. Çoğu arkadaş cocuk bakmaktan bulmadığını yazıyor ama hergun bir çocuk isteme konusu açılıyor. Şunu da eklemek istiyorum. Birgün bir konu açıldı burda. Kızın sevgilisi boşanmış ve 13 yaşında erkek çocuğu var. Çocuk babası ile yatiyor ve babasi ile yatmaktan vazgecmiyor. Bu konu sahibi burda el birligi ile linc edildi. Üvey anne, zalim, merhametsiz, cani olmakla suçlandı. Kıza edilmeyen hakaret kalmadı. Aradan birkac ay geçti. Bir kadın konu açtı. 9 yaşında oğlum benimle yatmak istiyor diye. Bu sefer de kadına bir araba elestiri yağdı. Çocuğu kendine bagimli etmissin diye kadına denmeyen kalmadı. Daha önceki hafta bir kız konu açtı. 25 yaşında sevgilisi annesi ile yatıyormuş. Bu cidden cok acayip. herkes ana kuzusu diye dalga geçti. Hatta ben de durumu cok anormal karşıladığımı yorum olarak yazdim. Işte burdaki yorumlar bu mantikla çalışıyor. Cok güvenli olamadıklarını bil. Herkes kendi hayatindan, kendi mutlulugu ya da mutsuzlugundan yaziyor buraya. Konu sahibi ile empati yapilarak yorum yazılmıyor yani. Maesef...

Koca zenginse, instoş momlar hayatı yaşatabilecekse, sen gez hayatını yaşa tatlım modu olacaksa buyrun durmayın istifa edin. Ama orta gelir grubu bataklığındaysanız, durun durduğunuz yerde. Öyle bir durumda çalışmamak evde dört duvar arasında cezaevinden hallice bir yaşam demek.

Evet hem maddi hem manevi bosluga dusebilirsiniz. Cok mutlu da olabilirsiniz ama calismaya alisan insan evde pek duramiyor. Cocuk olduktan sonra ucretsiz izne ayrilin en azindan cocukla vaktiniz dolar

Merhabalar, İstanbul'da, büyük kurumsal bir şirkette bilgisayar mühendisi olarak çalışıyorum. Aylık kazancım 7bin civarı ve kazandığım parayı sadece kendim için harcıyorum ya da biriktiriyorum, eşimin eve destek olmam gibi bir beklentisi yok. İşimle ilgili sorunlarım var. Müdürüm çalıştığım ekibi değiştirdi ve bir süredir sevmediğim bir alanda çalışıyorum ve bu bana çok ağır geliyor. Yeni bir iş bulabilirim ancak sevmediğim bir işi de yapmak istemiyorum. Açıkçası biraz çalışmaktan yoruldum gibi geliyor. Eşimle 3 yıllık evliyiz, mutlu bir evliliğimiz var. Çocuk düşünüyoruz ancak hamilelik sonrası ücretsiz izni beklemeye gücüm de yok. Sizce istifa edersem evde bunalır mıyım? Ailem ve yakın arkadaşlarımla farklı şehirlerdeyim, onlar yanımda olsa için çok daha rahat olurdu. İş arkadaşlarım hariç hiç arkadaşım yok diyebilirim, sosyalleşmeyi özler miyim? Ev işlerinden bunalır mıyım? Artık para kazanmıyor olmak kendimi kötü hissettirir mi? İş hayatını bırakıp ev hanımı olmuş kişilerin yorumlarını ve sizlerin görüşlerini bekliyorum. Hepinize teşekkür ederim ^.^

Evde durmak bir süre sonra sıkıcı gelebilir ve kendinizi yetersiz hissetmenize sebep olabilir. Ben de bebek için bir süre evde durdum ister istemez harcamalarım kısıtlandı. Kendimi işe yaramaz gibi hissetmeye başladım. Tekrar işe başlayınca tabiki sevdigim işi yapıyorum. Bu iyi geliyor. Rahatsanız çıkmamanızı öneririm.

Maddi konuda sıkıntı olacağını sanmıyorum ancak manevi olarak çok yıprandım. Teşekkür ederim, mutlu olmanız beni cesaretlendirdi. Alys

Bana özgü birşey olabilir ama karantinalar başladığından beri işe gitmiyorum ve hiç bunalmadım. Evden çalışırken aralarda evdeki işlerim, kendim, hobilerimle ilgilenecek özgürlüğüm oluyor. Günde 10 saat ofiste bilgisayar başında oturmaya dayanabilmiş insanların evde nasıl bunalabildiğine akıl sır erdiremiyorum hatta:) ama maddi açıdan eşinize bağımlı olmak ve ailenizin refah seviyesinin azalacak olması bakımından kritik geldi bana kararınız. Çalışma hayatı ne kadar sıkıntılı olabiliyor biliyorum tahammülünüz kalmamış o duyguyu da biliyorum ama en ufak maddi endişeniz varsa devam edin çalışmaya derim.

Her gün ağlayacak durumdaysanız ve baskı görüyorsanız biraz ara verebilirsiniz, sizden kıymetli değil hiçbir şey. Biraz kendinize vakit ayırın rahatlayın kafanıza göre takılın. Daha sonra yine iş ararsınız. Belki bu kadar yüksek maaşla başlamazsınız ama illa ki yine iş bulursunuz.

Kesinlikle işinize devam edin sizin mesleğiniz de zaten ara vermeye müsait değil 5 yıl sonra kaldığınız yerden devam edebilecek mısnız mesela? Edemezsiniz çünkü bilgisayar mühendisliği sahada öğrenilen sahada yetişilen bir aralan.. bence sizin başka kendinizle alakalı halledemediğiniz problemleriniz var onları çözmeye çalışın psikoloğa gidin emin olun çok iyi gelecektir kendinize farkindalık kazandıracaktır ben 10 yıllık çok yoğun bi çalışma ortamından sonra evdeydim.. kesinlikle yine o hayatı tercih ederim ki şuan yaşantım çok rahat her konuda... Ama geçen seneler insanı köreltiyor şuan dönsem nereden başlıyacagımı bile bilemem ve insan sonrasında çevre edinmekte de zorlanıyor bu basit gibi görünen çok önemli bir konu... yabana atılacak bir mesele değil çünkü insan çevresiyle bir Nevi kendi oluyor deşarj oluyor var oluyor vb Bence yapabileceğiniz şeyler 1. KendiniZe hedefler koyun yükselmek gibi 2. Mesleğinizle alakalı farklı kurslar alıp farklı donanımlarla belki riske atmadan başka birim veya işe geçebilirsiniz... yazılım, dba gibi... 3. Yüksek lisans vs düşünün şuan belki eğitimci olursunuz akademisyenlik falan ya da hiç olmadı alanınızda bir uzmanlık alanınız olmuş olur 4 iş harici bir hobi edinin 5 aldığınız paradan sadaka verin... verdikçe mutlu olursunuz şuan sadece kendiniz için çalışıyorsunuz birilerine yardım edince çalışmassanız bu yardımdan mahrum kalacakları gelir belki aklınıza... hem insan kendini çok daha sorumlu hisseder /hissediyor... 6 aldığınız parayla bir şey edinmeye çalışın ev gibi arsa vb o zaman maddi hedef koymuş olacaksınız kumbaraya para biriktiren çocuk heyecanı gibi... inşallah güzel günler sizi bekliyordur... Çalışmayı bırakmayın yerini doldurmak zor Ev işi dediğin erkeklerin traş olması gibi bugün kesiyorsun yarın uzuyor.. toz alıyorsun yarın tekrar tozlanıyor aynı işler için dön dön dur... bu daha sıkıcı bir ürün yok ortada tatmin etmiyor... Allah yaptığınız işi size sevdirsin.. amin

Ben yoğun bir çalışma düzeninden sonra istifa ettim. Ben de paramı sadece kendime harciyordum. Gelirimi sizinkiyle kiyas edemem çünkü 6 sene önce istifa ettim. Ama tahminim bugünün parası ile sizinkinin yarısından biraz daha fazla olurdu. Istifa etmeyi ben çok uzun zaman düşündüm. Birlikte çalıştığım arkadaşlar iyiydi. Sakin istifa etme çok sıkılırsın filan diyordu. Sırf korktuğum için 3 sene çalıştım. Sonra cesaretimi toplayıp istifa ettim. Çalışmasam da ekonomik olarak zorlanmazdim zaten. Müdürüm olan adam ayrılmama hic sıcak bakmıyordu. Istifa dilekçemi işleme koymadı. Kenarda dursun belki fikrin değişir diyordu. Ama değişmedi. Istifami kabul ettiler. Hatta tazminatimi da verdiler. Muhasebecimiz işsizlik maaşına başvuru yapmamı önerdi. Sonrasında ilk 3 sene çılgınlar gibi gezdim. Dediğim gibi ekonomik olarak çalışmaya mecbur değildim. Bekardim zaten. Babamin parası ile turkiyede gitmediğim yerlere gittim. Sosyal medyadan edindiğim birkac arkadasima gittim. Izmir ve istanbulda buluştuk. Çok iyi insanlarla tanıştım. Evde olduğum zamanlar kitap okuyordum ve film izliyordum. Hobiler ediniyordum. Sıkıldım dersem yalan olur. Hic de sıkılmadım. O 3 senenin tadı damağımdadır. Hiç unutamam. Hayattaki en büyük iyikimdir. Sonra evlendim sınıf arkadaşımla. Ekonomik olarak babamın durumu gibi değildi elbette. Ama ben tabiatım itibariyle küçük şeyleri seven ve küçük mutluluklarla doyan bir insanım. Bu sebeple halen daha ekonomik olarak bir sorunum yok. Annemin üst sokağında oturuyorun. . Kendime instagramdan bir sayfa açtım. Çok büyük bir takipçi kitlem yok. Fakat olani bana yetiyor. Ordan kendi ürünlerimi satiyorum. Kitap okuyorum. Yeni tarifler deniyorum. Arabam var. Canım nereye isterse oraya gidiyorum. Eşim motosiklet kullanıyor. Evde bir eksik olmasa bile marketleri dolaşıyorum. Ürünlere bakıyorum. Her gün yürüyüş yapıyorum. Bdv de takılıyorum. Kitap okuyorum. Evde kütüphanem var. Hobilerim var. Kanaviçe işliyorum. Makrome anahtarlık yapıyorum. Yakın zamanda brezilya işi ile dikiş öğrenmeyi planlıyorum. Üniversite mezunuyum. Ögretmenim. Arada belgesel izliyorum. Yakınlarda oturan yengem ve kuzenlerimle takılıyorum. Benim en büyük şansım kuzenlerimle yakın olmak. Arkadaşım benim de kalmadi. Hepsi baska sehirlere evlendi. Koronadan önce böyle yaşıyordum. Bazen yakın sehirde oturan ablama gidiyordum. Gayet güzel yaşıyordum. Ufak çaplı gelirim bana yetiyor. Işten çıkınca sürekli yeni üst baş almak zorunda kalmadım. Bu da çok olumlu etkiledi beni. Bi de ben çok para biriktiren bir insanım. Eşim 300 lira verir aylık. Onu saklarım. Esimin kredi kartını istediğim gibi kullanirim. Bunun hesabını vermem. Kendi gelirimin birazını harcarım. Birazini yine saklarım. Kumbaram var. 1 liraları biriktiririm. 1 canta 1 lira toplamistım. Onunla kız arkadaşımı arabama attigim gibi 3 günlük otel tatili yaptım. Yani maddi güvencem varsa kendimi calisarak mutsuz etmek istemem. Çalışmak zorunda değilseniz iyice düşünüp ayrilmak mantikli. Ama unutmayin ki ben 3 sene iş aradim. Bulamadim. Artık calismak istesem de bana is yok. Olayın bu boyutunu atlamayın. Ha ben trabzondayim Burda iş imkanlari cidden çok kısıtlı. Ama ankara izmir bursa gibi yerlerde çok daha fazla imkan var. Evde sıkılmak kelimesini evime ve kendime hakaret kabul ederim. Insan kendi kendiyle ve kendi yasam alanindan sıkılır mı? Sıkılmaz. Ben sıkılmıyorum. Ha ama iş bulsaydım çalışırdım Yani su hayattaki en doğru kararlarımdan biri istifa etmekti. Çünkü hep okumus ve calismistim. Hicbir zaman tamamen rahat bir kafam olamamıştı. Ya sınavım vardı. Ya da yapmam gereken bir sürü görevim vardi. Evime hic zaman ayırmıyordum. Kuaföre gitmek için hic zamanim yoktu. Mutludegildim. Bence herkesin anahtar kelimesi bu olmalı. Unutmayın mutluluk çalışmakta veya calismamakta değil. Mutluluk; size mutsuzluk veren ortamdan ve insanlardan uzaklaşmaktadır. Eger kendinize güzel bir ortam ve düzen hazılarsaniz mutsuz olmazsiniz. Gün içinde kendini mutlu edeceğiniz o kadar cok şey var ki. Yapmak ya da yapmamak sizin elinizde ❤❤❤ Yazdıklarımın tamamını cocuksuz olarak yazdığımı unutmayın.

Devam et mutlaka Birde oyle ha deyince hamile kalınamıyor malesef Surec biraz uzarsa işten cıktıgınıza daha cok pişman olursunuz

ben avrupada gunluk mutfak alisverisimi 20euroya yapardim. et ve alkol icinde. cocugun okuluna aylik 30euro veriyorduk. arabamizin deposu da 50euroya dolardi. konu sahibinin konusundan cok çıktım, ama fikir vermek istedim. Alinda-Nil Aktif

Ayni meslekteniz, ben meslegimi inanilmaz sevdigim icin bazen sasiriyorum sevmeyenleri duyunca, ama tabi olabilir. Ama ben bile bu kadar severken, cocuklae, toplu tasima, is guc derken kendime zaman ayiramadigim icin mutsuz olmaya baslamistim. Is degistirdim, su an bir gun evden calisiyorum, bir gun de bosum var, haftada 4 gun yani, resmen calismiyorum da hani hobi gibi hissediyorum. Dinleniyorum da cocuklara da daha fazla zamanim var, is de iyi gidiyor, daha uretici oldum. Sartlariniz agirmis, zaten Istanbulda yasam stresli. Is degistirin ve sartlari hafifletin. Ya da bu surecte bir sure issizligi deneyin. Yine freelance dusunebilirsiniz, ara ara is kabul edersiniz, tum yaz yatarsiniz mesela. Ama nacizane tamamen isi birakmanizi onermem. Ben 2. Cocugumda 2 yil calismadim. Sonradan onca yil deneyimli olmama ragmen zor is buldum, hatta cok dusuk ucreti kavul etmek zorunda kaldim. Bizim meslekte buyuk aralar verilemiyor maalesef. Ama 1 yila kadar sorun olacagini dusunmuyorum.

Bence sizin iş değişikliğine ya da tatile ihtiyacınız var ama şöyle biraz uzun olanından. Ben herkesin temel ihtiyaçlarını ki bu ihtiyaçlar kişiye göre değişir karşılayacak şekilde para kazanması gerektiğini düşünüyorum. Eşimizi ya da ailemizi garantör olarak görüp hayatımızı onların varlığı üzerine planlamak doğru değil bence. Eşiniz yarın sizden ayrılabilir ya da ne biliyim anneniz babanız vefat edebilir... ama iş bulamam korkusu ile de mutsuz olduğunuz yerde kalmayın nasibinize güvenin

Tam olarak acaba ne olur diye sorduğunuz durumdayım, bende inşaat mühendisiyim ve malesef şuan çalışmıyorum yüksek yapıyorum. Çalışırken hep işverenlerden yana sıkıntı yaşadım mobbing ve strese dayalı bir çalışma hayatım vardı 2 sene öncesine kadar. Bir işim olmadığı için depresyona girdim ve kendimi iyileştirmeye çalışıyorum. Eğer çalışmayı seviyor ve yoğun olmaya aşık biriyseniz çok zorlanırsınız.

Bi süre kafa dinleyip rahat edersiniz sonra sıkıntıdan patlarsınız. Şekil A ben gebito

Çalışmaya alişan kadınlar evde duramıyor ben ücretsiz iznimde çok bunalmıştım

Sıkılırsınız, bunlarısınız. Çok net söylüyorum. 7 aylık hamileyken işinde istifa etmiş biri olarak söylüyorum bunu. Tekrar işe dönünce kendime geldim.

Sizinle aynı hisleri paylaşırmışım gibi geliyor. İş bulana kadar sabretmeliyim gibi görünüyor, hepinize çok teşekkür ederim. Boleyn Kizi

Çok radikal bir karar gibi duruyor. Maddi olarak yaşayacaklarınızı kestirip, değerlendirebilirsiniz. Ne kadar sosyal olacaksınız pandemi sürecinde bilemiyorum. Bazı kadınlar var evcimen bazı kadınlat var tam tersi ben ikisine de saygı duyuyorum. Bu değerlendirmeyi buradan kimse yapamaz. Kendinizi tanıyorsunuz belki iş hayatı size göre değildir siz çocuk doğurup evde kalıp daha kontrolünüzde olan bir hayatı istiyorsunuz. veya işi bırakma kararı anlık uzun vadede çok pişman olacaksınız inanın buradan kimse bunu bilemez. Ben bırakmazdım mesleğiniz uygun evden çalışırdım belki, bir de dünyadaki ekonomik durumlar ortada. kimse önünü göremiyor iş bırakmak için ne kadar doğru bir zaman bilmiyorum.

Aylık 7bin ile yaşadığınız standartlara devam edebilecek misiniz? Zorlanır mısınız? Bu işin maddi boyutu. Manevi olarak da ; insanlara yardımcı olmak, okuduğu mesleği yapmak, evden çıkıp sosyalleşmek kesinlikle paha biçilemez. Ben olsam işime devam ederdim.

Ben sizin durumunuzda değilim, ama şunu söyleyebilirim. Çalışma hayatı yolun başında olan beni bile zorluyor. İnsanlarla uğraşmak zor ama yine de amiyane tabirle çalışmanın hastasıyım. Verdiği özgürlük duygusu, yarın kapıyı çarpar çıkarım, istediğimi alırım hesap vermem özgüvenini seviyorum. Belki bir alternatif geliştirebilirsiniz, home office çalışabileceğiniz bir iş gibi. Ama çalışmayı bırakmayın bence. Bir kadının garantisi çalışmaktadır, ben öyle görüyorum. Allah mutluluğunuzu daim etsin ama belki siz işi bırakacaksınız, on yıl sonra da eşinizden destek alamayacak duruma geleceksiniz. İşe geri dönmek isteseniz genç mezunlar bu kadar artarken sizi tercih ederler mi orası ayrı konu mesela.

Iste bu soru benim ilgi alanim, uzun yazabilirim bastan söyleyeyim Ben okulu bitirir bitirmez is hayatina basladim ve on yil boyunca neredeyse yilindan yarisindan fazlasinda hafta sonlari ve resmi tatiller dahil günde 16 Saat calistim. Cok sevdigim bir isim ve yine cok sevdigim is arkadaslarim vardi. Sonra... Evlendim ve esimin yanina geldim. Ilk zamanlar cok zordu benim alanimda olmamalarina ragmen banka memurelerini gördügüm de ya da magazada ki satici kizlari gördügümde bile agliyordum. Herkesin isi varda benim yok diye... O dönem hep aklimdan gecen geri ise dönmekti. Ancak dil problemi sebebiyle meslegimi yapamadigim icin baska iste calismak istemedim. Sonra cocuklar dogdu, sosyal imkan olarak annelere her türlü kolayligin saglandigi bir ülkede olmama ragmen ise geri dönmeyi o dönemde hic düsünmedim. 15 yil olmus isten ayrilali en kücügümde okula basladi, arada seytan dürtüyor. Hadi kalk is bak diye... Diyorum git basimdan, ben ise gidersem sabahlari kizlarla kim kahve icip saatlerce dedikodu yapacak... Saka bir yana olayin maddi yanina hic girmeden, mutlu degilseniz ayrilin isinizden ama tamamen emin olmaniz gerekiyor, ilk alisma zamanlari zor ancak kendinize kurs, arkadas vs mesguliyet bulursaniz evde durmakta hic fena degil aslinda

Tek maaş ile hayat istanbulda çok zor. Ben 9bine yakın kazanıyorum. Bir ara bende çok bunalmıştım. Çocuk olunca ücretsiz izin aldım hemen. 2 yıl talep ettim. 2 yıl evde çocuğuma bakarım dedim. Ama eşimden harçlık almak çok zoruma gitti. Evde de çok sıkıldım. Çünkü benimde tüm çevrem ailem başka bir ilde istanbulda değil. Velhasıl 2 ay sonra izni kesip işe başladı. İyi ki başlamışım diyorum hep. Aldığınız maaş TR standartlarında gayet iyi. Pişman olursunuz bence bırakmayın. Yaşadım. Tecrübe konuşuyor M

Merhaba, Ayrıntılı cevabınız için çok teşekkür ederim. Kendimce cevaplar vereyim sorulara. Psikoloğa aralıklı olarak gidiyorum, insanı rahatlatıyor, dert ortağı gibi ancak bu o tarz bir sorun değil sanırım. 1. KendiniZe hedefler koyun yükselmek gibi Çalıştığım iş yerinde mobbing e uğruyorum, yıl sonu hedeflerimi fazlasıyla tutturmama rağmen eksik gösteriliyor. Çok fazla çalıştırılıyorum. Artık özel zamanım kalmadı. Ne zaman akıllarına gelirlerse arıyor, mesaj atıyorlar. Hatta neredeyse her gün gece 11-12 de bir iş veriyorlar ki iş yerimiz şu an kısa çalışma ödeneğine geçti sadece 3 günlük çalışma ücreti ödüyor. Başımdaki yöneticim yetkinliği olan birisi değil, eğitim, kariyer ve tecrübe anlamında yetersiz ve işi de bilmiyor. Böyle birinin altında çalışmak da ağrıma gidiyor. Baya dert anlatmışım ancak şu anki şirketimde yükselmem mümkün görünmüyor. 2. Mesleğinizle alakalı farklı kurslar alıp farklı donanımlarla belki riske atmadan başka birim veya işe geçebilirsiniz... yazılım, dba gibi... Bu çok güzel, bunu yapıyorum. Evde olduğum süreçte machine learning ve artificial intelligence kurslarına başladım, kendi kendime projeler yapıyorum. 3. Yüksek lisans vs düşünün şuan belki eğitimci olursunuz akademisyenlik falan ya da hiç olmadı alanınızda bir uzmanlık alanınız olmuş olur Çalıştığım dönemde yüksek lisansa başlamıştım, ancak çok yoğun çalıştığım için final haftamda mesai yapmak zorunda kaldım, sınavlara giremedim ve okulu bıraktım. Tekrar yapmak istiyorum. 4 iş harici bir hobi edinin Pandemi dönemi harici hobi edinmem imkansız. 8-5 çalışıyorum ancak işim ve evim arası epey uzak, günde en az 4 saatim trafikte geçiyor. İşe yakın bir yere taşınmak da istemiyorum, mahallemi seviyorum çok sakin bir yer istanbulun karmaşasından uzak. 5 aldığınız paradan sadaka verin... verdikçe mutlu olursunuz şuan sadece kendiniz için çalışıyorsunuz birilerine yardım edince çalışmassanız bu yardımdan mahrum kalacakları gelir belki aklınıza... hem insan kendini çok daha sorumlu hisseder /hissediyor... Elimden geldiğince yapmaya çalışıyorum. 6 aldığınız parayla bir şey edinmeye çalışın ev gibi arsa vb o zaman maddi hedef koymuş olacaksınız kumbaraya para biriktiren çocuk heyecanı gibi... Geçtiğimiz sene kendime bir araba aldım, ancak ev alacak kadar düzenli çalışabilir miyim emin olamıyorum. İşi bırakıp bir kaç ay ara vermek istiyorum, kriz ortamı olduğu için bu süreçte bir de çocuk yaparsam sonra iş hayatına dönemeyebilirim ve bu beni üzer mi bilemiyorum. Bazen o kadar okudum ayıp olmasın diye çalışıyorum gibi geliyor.

Bence olması gereken bu, ne güzel eşler olarak ikiniz de üstünüze düşeni yapmışsınız. Yeri gelmiş siz çalışmış evi geçindirmişsiniz yeri gelmiş eşiniz sigortanıza varana kadar giderlerinizi ikiletmeden karşılamış ki bu giderlerin her zaman zorunlu giderler olmasına gerek yok insan imkanı ölçüsünde keyfi harcamalar da yapar. Ben çalışan ve çalışmayı destekleyen bir kadınım ama bu çok kişisel birşey. Kimi evinde olmak ister kimi çalışmak ister, önemli olan çalışan-ev hanımı fark etmeksizin miskin ve safi tüketici bir hayat geçirmemek bana göre . Üstelik hayat her zaman düz bir çizgi değil, aynı sizin verdiğiniz örnekteki gibi bazen çalışmanız bazen evde olmanız daha münasiptir. Konu sahibine naçizane tavsiyem ise yine de iş hayatını bırakmaktansa yeni iş araması olur. Güzelim bölümü okumuşsunuz siz bir mühendissiniz. Bence yaşadığınız yoğun stres şu anki işyerinden kaynaklı. Ben de mühendisim ve benzer bir durumu yaşamıştım iş değiştirdim ve şimdi rahatım şükür. Elbette sorunsuz bir işyerim yok ama en azından akşam çıktığımda geçirdiğim günü ofiste bırakabiliyorum eve taşımıyorum.

Yorumlarınız için teşekkür ederim. Maddi olarak zorlanacağımızı sanmıyorum. Kredi ödüyordum aylık 4 bin, eşim de bir o kadar zam aldı, şu an çalışmayı bıraktığımda eve giren para değişmeyecek. Pandemi sürecinde evden çalışıyorum ve artık bu işe daha fazla devam edemeyeceğime eminim. Ancak kurumsal şirketin rahatlığını da başka bir yerde bulabilir miyim bilmiyorum. Çalışıyor olmanın verdiği tatmin ve sosyalleşememenin vereceği depresyondan korkuyorum biraz. Çalışırken yüksek lisansa da başlamıştım ancak iş yoğunluğu sebebiyle bırakmak zorunda kaldım. İşi bırakıp yüksek lisansa başlamak da güzel geliyor.

36. Hafta dogum iznine ciktim. 39 da dogurdum. 3 hafta gecmek bilmedi.

Ben de mühendisim ve şubat ayında sizinle aynı sıkıntılar ile işten ayrıldım. Niyetim gezip tozmak arkadaşlarımla vakit geçirmektir. Ama üzerine karantina başladı çocuğun okul kapandı eşim de işe gitmeyince birden hepimiz eve kapanmış olduk. Yok dedim bu böyle olmayacak iş bakmaya başladım ve şansıma çok da güzel bir iş buldum. Bir hafta sonra başlıyorum.

İşten ayrilinca ne yapacağınız önemli eğer isten ayrilip aksamlari pilatese/fitnessa hafta sonlari havuza gidecekseniz. Ne bileyim etrafinizda iş harici arkadaşlarınız varsa onlarla cafelere tatillere gidip vakit geçirebilecekseniz gayet iyi. Arabanız var mı mesela? Yardımcınız vardır diye düşünüyorum o yüzden ev işi mevzusuna girmiyorum. Bir de 7bin harcayan biri için bir anda parasiz kalmak zor olur. Eşiniz ne kadar maddi destek sağlayacak mesela en azindan aylik 3bin verip sinirsiz kredi karti verebilir mi? Peki kendi işinizi kurmayı deneseniz bir tanıdığım mankendi nefret ediyordu mankenlikten evlenince mesleğini bıraktı sonra eşi ona bir güzellik salonu açtı kendisi microblading yapıyor altında çalışanlar da var memnun. Sizin de ilginiz doğrultusunda bir yer açsanız? Spora ilginiz vardir spor salonu açarsiniz, giyime ilginiz vardır butik açarsiniz belki cafe açarsiniz.

Şu an çalıştığım şirkette çok fazla mobbing e maruz kalıyorum ve her gün ağlıyorum. Şu an yaptığım işe de zorla geçirildim, sevdiğim bir alan değil operasyon işi yapıyorum ve bu işte devam etmek istemiyorum. Bilgisayar mühendisliği diğer meslekler gibi değil, bir çok uzmanlık alanı var. Developer, testçi, analist, operasyon, güvenlik vs vs bir çok alan var ve alan değiştirmek de zor olabiliyor. Bir yandan da her gün sahile gidip kitap okuyup, sonrasında bir cafede biraz oturabilecek özgürlüğe sahibim. Şu an iş hayatından o kadar bunaldı ki bunlar emeklilik hayali gibi gelmeye başladı. Bir süre tatil yapsam belki hiç bir problemim kalmayacak.

Çalışmaya alışmış birini bir anda ev hanımı olmak bir süre sonra bunaltacaktır. Sadece iş arkadaşlarım var cümlenizden anladığım kadarıyla iş dışında bir etkinliğiniz yok. Ya da mobbinden bunaldığınız için insan görmek istemiyor ve yalnızlığı tercih ediyor olabilirsiniz, ben de bir dönem öyleydim. Uzun hikaye ama kisaca soyliyim ben de hayallerimin isinde mobbinge maruz kaldim, ruyamda agliyordum, aglayarak uyaniyordum vs. Birkac yil gecti hala etkisinden cikamadigim durumlar var ama bölümümü degistirmem ya da baska bir ülkedeki ofise geçişim mumkun olmadi sonra evlendim ev hanimi oldum. Zorunlu olmayan kimseye tavsiye etmem. Ve bunu maddi sikintim ve ev isi yapma zorunlulugum olmadigi halde söylüyorum. Istifa sonrasinda zamaninizi dolduracak hobi, kurs mutlaka olmali, ben genelde boşum ve ruh sağlığımı korumam zor olabiliyor. Bana kalirsa biraz ara verin, izin kullanin ve en kötü ihtimalle isinizi değistirin, zamaninizi sizi mutlu kılacak birseyler üreterek dolduramayacaksaniz ev hanimi olmayin. Hem calisip hem de kendinize daha fazla zaman ayırabilecek bir yer mutlaka bulursunuz.

Enn güzeli sizinki Evinizdesiniz çocuğunuzla birlikte vakit geçiriyorsunuz hem de kazanıyorsunuz. Az kazanmak kısmına sakın takılmayın. Çocukla zaman geçirmek paha biçilemez.. Böyle evden çalışabilecek mesleğe sahip olmak mükemmeldir diye düşünüyorum

Normal zamanda olsa istifa et derdim ama şu zamanda zaten evden çıkamayacaksın, gezemeceksin onu düşün. Benim 7 yaşında oğlum ve 2 aylık bebeğim var, ona rağmen dışarı çıkmak, bir kafede kahve içmek, arabaya atlayıp gezip tozmak istiyorum.

Dış ticaret sorumlusu olarak çalıştım yıllarca. Iki bebek kaybettim,3. hamilelikte sıkıntı olunca işten ayrıldım. 14 hafta sırt üstü yattım zaten. Sonra kızımı bırakamadım. Şu an minikim 25 aylık ve ben çalışmıyorum. Eğer böyle olacağını bilseydim ASLA işten ayrilmazdım. ASLA. Kızım 4 aylıkken bir fırsat çıktı, ben büyüteceğim dedim, en büyük hatalarimdan biri. Inanılmaz sıkıldım ve bunaldım. Kendimi ise yaramaz ve değersiz hissediyorum para kazanmayınca. Yıllarca çalışmış olmanın etkisi. Eşim bütün parayı benim hesabıma aktarmaya başladı çünkü ondan para isteyemiyorum. Kendime hiçbir şey alamıyorum çünkü çocuk dehşet bir masraf borca gömülmek istemiyorum. Eşiniz istediği kadar destek olsun bir sene sonra psikolojiniz çöker. Ilk 5-6 ay güzel gelir ama sonra patlarsınız. Dışarda hayat devam ediyor, herkes kendini geliştiriyor ve siz hapsoldunuz gibi hissedeceksiniz. Kızımı kreşe verip işe başlayacağım o biraz daha büyüyünce. Ikinciyi düşünmüyorum. Ama olursa asla işten ayrılmayacağım, tutacağız bakıcı,4 aylıkken ben ise. Ev hanımı olmak kadar zor şey yok.

su ortamda is birakmak akil kari degil. Gumbur gumbur ekonomik kriz geliyor ve bu kisitlamalar senelere yayilacak, hurce gezip dolasamayacaksiniz ki. Evde kalmak hic zevkli bisey degil ayrica.

Yaa nası güzel bir ifade nasibine güvenmek ilk kez duyuyorum ama çok hoşuma gitti

Çocuk düşünüyor iseniz biraz daha bekleyip doğum iznine ayrılırsınız A

İşten o kadar bunaldım ki Sadece ay sonu maaşımı alınca o bütün bir ayın yorgunluğu gidiyor. Evet çok yorucu sabah kalk giyin işe git ama İnan'ın paha biçilmez. Çok sıkıldıysanız rapor senelik izin ücretsiz izin vs alın bir süre. Ama işi bırakmayın. 7 bin iyi maaş. Hem bu corona süreci sonrası pek çok insan işsiz kalacak, firmaların durumu çok kötü o yüzden bir daha bu şartlarda bir iş bulabilir misiniz muamma

Halime şükrettiğim noktalar çok kesinlikle. Teşekkür ederim yorumlarınız için. Çocuklarımı kendim büyütüyor olmak çok kıymetli, başka türlüsünü istemezdim. Ama ofis hayatını da özlüyorum, yetişkinlerle muhabbet etmeyi özlüyorum. =)) Evden çalışıyor olmasam, daha zor olurdu bu süreç. Elbette tam zamanlı çalışıyor olsam bu sefer de çocuklarımın yanında olamamaktan, bakıcı sorunlarından yakınırdım. =) İşte her hayatın zorlukları, kolaylıkları var. Umarım hepimiz kendimizce en mutlu olacağımız yolları buluruz.

Bende memurum işimi hiç sevmiyorum sırf kamuda olduğum için istifa edemiyorum malum ülke şartları istifa etsem tekrar puan alıp atanamam öyle bir marotana tekrar giremem ama günün sonunda eşimden hariç istediğimi alıyorum aileme yardım ediyorum Özgür hissediyorum bu avantajları düşünüp vazgeçiyorum size tavsiyem kafanıza göre iş bulursanız çıkın şuan zaten doğru düzgün iş yapılmıyo eğerki hiç tutulacak bir yanı yoksa çıkın sonuçta mecbur değilsiniz