Benim çocukluğumda annelerimiz çalışmazdı. Okuldan eve geldiğimde boynumdaki anahtarla kapıyı hiç açmadım. Hatta babamın bile anahtarı yoktu. Annem evimizin bir parçası gibiydi, hep evdeydi. Heryere birlikte giderdik, zaten öyle çok da gidilecek bir yer yoktu ki. En büyük eğlencemiz sokaklarda oynamaktı. Sokakta oynamak diye bir kavram vardı yani. Cafelerde, alış veriş merkezlerinde buluşmazdık. Okula arkadaşlarımızla gider, birlikte çıkar, oynaya, zıplaya yürüyerek gelirdik. Servis falan yoktu. Ayakkabılarımız eskirdi. Hatta öyle olurdu ki; çantalarımızı kaldırımlara koyar oyuna bile dalardık. Annelerimiz bu durumu bildiklerinden, kardeşlerimizle bizlere ekmek arası bir şeyler hazırlar gönderirdi. Mahallemizdeki teyzeler annemiz gibiydi. Susayınca girer evlerine su içerdik. Ya da pencereden bir sürahi bir bardak uzatır, hepimiz aynı bardaktan kana kana içerdik. Kısacacı evine girip gelen elinde mutlaka yiyecekle dönerdi. Anneleri o arada çocuğuna verdiği şeyden bizlere de gönderirdi. Bu bazen bir kurabiye bazen bir meyve olurdu. Cebimizde harçlığımız olduğunda düşmesin diye çıkarır çantamızın üstüne koyar oyun bitince geri alırdık. Çok garip ama kimse almazdı. Sokaklarımız evimiz kadar güvenli idi. Düşünce kaldırırlar, kavga edince barıştılırdık. Polisler gelmezdi kavgalarımıza, zabıtlar tutulmazdı. Sonra kavgalarımız da öyle ustura, falçata ile olmaz, onlar nedir bilmezdik bile, asla kanla falan da bitmezdi, en fazla saçlarımızdan çeker, hayvan adları sayar, tekme atar, yine oyuna dalardık. Birbirimizin suyundan içer, elmasına diş atardık. Misket oynamaktan parmaklarımız kanar yine de mikrop kapmazdık. Azar işitip, acillere taşınmazdık. Düşerdik ekmek çiğner basarlardı alnımıza, oyuna devam ederdik. Röntgenlere, ultrasonlara girmezdik. Ben bizim çocukluğumuzu çok özledim. Sokaklarımız ruhsuzlaştı sanki.. Komşumu tanımıyorum ama evinin camında temizliğe gelen kadını haftada bir görür kolay gelsin der konuşurum. Onun dışında orada kim oturur hiç bilmem. Evimizi kendimiz temizlerdik, kapı silmece ; bilmem kaç kuruş hepimizin elinde bezler güle oynaya bitirirdik işleri. Evlerimiz var içinde yaşayan yok. Parklarımız var içinde oynayan çocuk yok. Ama her yıl sökülüp yenilenen kaldırımlar, lüks binalar, ışıl ışıl vitrinler, girip çıkan yapay insanlar... Ruh yok, buz gibi buz, bu biz değiliz.. Tahta iskemlelerimiz de oturan yaşlılarımız, onlara dede, nene diye hatırını soran çocuklarımız yok oldu. Ben kapılarında '' vale '' lerin, '' bady '' lerin beklediği yerlerden hep korkmuş çekinmişimdir. Kapısını çarparak örtüyor diye çocuğuna kızıp, taksidini bitiremediği arabanın anahtarını, hiç tanımadığı birine vermek ters gelir bana. Benim değildir bu kültür. Ne ruhuma, ne kültürüme ne de cüzdanıma hitap eder. Nedir bunlar? Reklamlarla desteklenen beyni, ruhu ele geçirilmiş insanlar olduk. Birbirimize yabancı, yalnızlıklarımızla yaşar olduk. İyi de neden böyle olduk? Biz mi istemiştik? Yoksa hak mı ettik? ALINTI

içim buruldu okurken C COpcU

okurken gözlerim doldu inan biz çok şanslı, çok mutlu çocukluklar yaşadık herşey daha basit ama daha güzeldi bilgisayarlarımız yoktu saatlerce hiptonize olmuş gibi karşısında oturduğumuz arkadaşlarımız vardı sokakta oynadığımız çocuklara kötü niyetle bakan sapık insanlar yoktu komşular vardı, herkes birbirini tanırdı şimdi ben komşum kim onu bile bilmiyorum malesef keşke bizim çocuklarımızda bizim gibi çocuk olabilseler MyLO Hep Mokoko Hep

evet bende okurken bir an çocukluğuma gittim ve burda yazılanları okuyunca beni ve oturduğum mahalleyi tarif ediyorsun sandım gerçekten şimdi nerdeeeee böyle şeyler bizler çook şanslıydık dostluğu arkadaşlığı riyakar olmamayı namusluluğu belki bu sokaklarda oyun oynarken öğrendik ama benim çocuklarım benim kadar şanslı olmasalar bile buna yakın bir şekilde yaşıyorlar demek ki hala o dönemlerden bir parça kalan mahalleler var DygEge

çok güzel bi yazı okurken biseyler koptu içimde azda olsa bu gecmıstekı dostulugu ben tattım ama cocuklarımız bu kadar sanslı degıl... tesekkurler canım Angjel

Ne gusel siralamissin inci gibi, hepsini de yasadim geri goturdun beni cocukluguma cok cok tesekkur ederim, guzel duygu idi...:sinifsinif: Gozlerim doldu ya :gitme: Neden boyle oldu ya gelince bilsem :delphin: kriegerin benim can

Çok ama çok özel bir yazı... Malesef kaybettiklerimizi anlatıyor... Çok etkilendim teşekkürler canım.. evinam seviyorum

cok guzel bir payalasimdi aladim bende okurken ;cok hak verdim. Okuldan gelir sokaklarda oynardik ;simdi cocuklar evde surekli evdeler bakaiyorum hayatimiz sanki robotlasmis ;her sey yapay olmus ;biz istesekde istemekde yasaniyor iste eylul. b Popüler

yüzümde tuhaf bir tebessümle okudum yazılanları ve ne kadar acı geldi. hayır biz istemedik hakta etmedik. bize bu hayat daha doğrusu çocuklarımıza bu hayat resmen dayatıldı kabahatimiz akışa bırakma oldu fxuxsfxuxs yanılsamalar

tabi ki biz istedik.. bu bahsedilenler ancak mecbur kalındığında katlanılacak şeyler. insan rahata çabuk alışıyor.. maşa varken elimi niye ateşe uzatayım misali.. teknoloji eskiden yeterli olanı geçersiz hale getirdi.. her gün daha yenisi daha gelişmişi.. yaşadığmız zaman kaçınılmaz olan kimbilir bizden sonrakilerin hayatı nasıl olacak.. muhtemelen onlarada bizleri gıpta ile hatırlayacaklar. annelerimizin korkuları o kadar sınırlıydı ki bugünleri hayal dahi edemiyorlardı.. şimdi öyle mi.. eş biraz eve geç gelse beni aldatıyor mu paranoyaları.. akabinde kendini garantiye alma çabası.. çalışma ve para kazanma isteği.. kendine güvenin artışıyla beraber.. ben o na mecbur değilim ayakları.. evet kendimiz istedik ve istemey devam ediyoruz maviscik Sabir;herkesden biraz

ben hep boynumdaki anahtarla girdim eve annem çalışırdı bazen anahtarımı unutur sokakta kalırdım işte o zaman dediğin gibi çalardım bir komşunun kapısını annemi orda beklerdim yer içer ödevimi yapardım güzeldi o günler

İstedik mi bilemiyorum ama bizler çağdaşlaşacağız derken bu hale getirdik. Çocukluğumda deniz sevdası ile babaannemin peşine gittiğim yerde hatırlıyorumda herkesin kapısı açık olurdu tüm tezgahlar öyle üstüne bi muşamba serilip bırakılırdı kimse malım çalınacak hırsız girecek diye düşünmezdi en son geçen sene gittiğimde oraya farkettim ki çok şey değişmiş artık güvenlik hat safhada herşeyde kilit üstüne kilit. nurayin prenseslerin

sanki benim çocukluğumu anlatıyor. paylaştığın için sağol . push ; sevibade Güzel Bakan, Güzel