Siz bi tedavi mi olsanız acaba? Ciddi psikolojik sorunlarınız var gibi duruyor?!

Çocuklar düşer kalkar... hastalanır.. bazıları akranlarıni döver.. bazilari akran zorbalığına maruz kalır.. çünkü çocuklar böyle büyür. Sizin derhal tedavi olmanız lazım. Gerçekten sizin çocuğunuz olmak istemezdim.

Böyle konular gördükçe 6 aylık bebegimi bırakıp gidiyorum ama böyle trajikleşmiyorum acaba bende mi var sevgi eksikliği ve bağlanamama diye düşünüyorum

Çalışmak veya çalışmamak kişinin kendi tercihidir siz çalışmayı istemişsiniz çocuk için dense de aslında kendinizi daha iyi hissettiğiniz için böylesini seçtiniz Çalışmayan Kadınlar çok mu mükemmel bakıyor çocuklarına, çocukları yere düşmüyor mu kızmıyorlar mı sanki, çalışan anneler de süper değiller kendinizi kıyaslamayın Sizin hayatınız bu ve çocuğunuz da sizin hayatınıza adapte olarak büyüyecek Bugün o salıncak çarpmamış ama yarın bisikletten düşecek belki de salıncak çarpacak top vuracak hepsi bir deneyim olacak nihayetinde hem size hem ona Herşeyin en iyisi diye uğraşmayın oluru olsun yeter kendinize bir bitki çayı demleyin, sabah ne giyeceğinizi ayarlayın sonra da çocuk uyuyorsa yatın uykunuzu almış kalkın yarın yine koşturmaca olacak çünkü

21 yasinda ki kizin konusu vardi iki gün önce ;( ne kadar da benzer aslında...

Üzülmeyin, bakıcı ablası kötü bişey yapmamış korkmuş haklı olarak ve size dürüstçe söylemiş ne güzel bişey bu. Benim kızım da düşeceği bi yere gitse yada koşsa veya bazen ağzına bişey attığında biz de yüksek sesle hayır, yapma, çıkar ağzından falan diye söylüyoruz ve kızın dediği gibi daha çok korkup dakikalarca ağlıyor ben de üzülüyorum keşke daha sakince hayır deseydim diye ama o kadar panik oluyor ki insan sanki yüksek sesle söyleyince uyarıyı anlayacak gibi düşünüyor o an. Ki ben annesiyken böyleyim ablası daha da panik olmuştur emanet sonuçta sorumluluğu çok fazla. Ne güzel çocuğunuzu seven ve çocuğunuzun da sevdiği bir abla bulabilmişsiniz bu devirde bu çok büyük bir şans ve dürüst de bir kız anladığım kadarıyla. Annelikten bunlar hep, ara ara git gelleriniz olacak tabi ama ne güzel bir mesleğiniz var o kadar insan işsizken ne güzel bir evladınız var ne güzel onu seven bir ablası var bunları olumlu yönlerini düşünün. Sağlıkla büyüsünler de hepsi hallolur.

Kendi kendinize dram olusturmayin lutfen hepimiz calisiyoruz isinizi sakin birakmayin

Siz çok hassassınız her konunuz ayrı bir hassasiyet ve dram barındırıyor. Ve bazı şeyleri çok abartıyorsunuz. Ilerde bebeğiniz büyük ihtimalle özgüvensiz vs içine kapanık olacak. Bu kadar baskı ve korumayla büyüyen çocuklar açık girişken olamıyorlar ne yazık ki Dünya'da tek çalışan anne siz değilsiniz. Hayat Şartları malum herkes Çalışıyor. Çslışmak zorundayız. Nerdeyse 2 yasına gelmiş. 17 ay beraber kalmışsanız. Özel sektörde çalışsanız o kadar da olmayacaktı. Bunu da düşünün.

Tabii ki önemsemeyecek. Aynı içerikte başka konular açacak, o yorumları da önemsemeyecek sonra.

canim ayni seyleri yasadigim icin seni cok iyi anliyorum ilk cocugumu aynen 17 aylikken bakiciya biraktim ve her gun agladim ise giderken. şöyle düşün kiz sana bunu anlatmayabilirdi, anlattigina gore kotu niyetli degil. ama sen yine de bagirmamasini soyle. kameran da varmis cocugun gayet guvende, zaten cocugun kizi sevmese anlarsin. zaman cok cabuk geciyor, kendini uzme.

Yok. Ben anne sevgisi pek yaşamamis biriyim. Annesi tarafından reddedilmiş biriyim. O yüzden çok ama cok hassasim. Elimden geldikçe iyi bir anne olmaya çalışıyorum sadece. Yani sıkıntı bende. Sizde değil.

Aynı şeyleri söylüyoruz aslında ben de meslek hayatını tamamen bırakma taraftarı değilim hiçbir zaman ama sadece kritik dönemlerinde yanlarında olmak tabii maddi imkan varsa çok iyi Şu an izinliyim maddi durumumuz çok şükür iyi eşim istersen tamamen bırak diyor ama dediğiniz gibi dünyanın bin bir türlü hali var bir sürü emeğim de var asla tamamen bırakmayı düşünmem.

Eğer karın doyuracak kadar, ayda 1-2 etkinlik yapabilecek kadar maddi durumunuz varsa çalışmayın. İleriyi düşünmeyin. Çocuğun şuan ilgi, sevgi ve desteğe ihtiyacı var. Çok çok küçük. Ama ben çocuğuma yemek, kıyafet bile alamayacak durumdayım diyorsanız zaten vicdan azabı duymayın.

Hayattaki tek gucun maddiyat olduğunu düşünecek kadar yuzeysel olan sizsiniz. Mutlulugu bile ekonomik güce endekslemişsiniz. Herkesin hayat sartlari ve dünya görüşü farklı. Çalışmıyorum ve bebegimi buyutuyorum. Bunun için de kendimi hic eksik hissetmiyorum. Ileride bebegime "ulkenin en iyi hukuk fakultesinden diplomam varken sirf seni buyutmek icin calismadim" demeyecegim. Onun yaninda her anina sahitlik ettigim icin mutluyum. Babaanne, anneanne, bakici, erken yaşta kreş bana gore degil. Bu bebegim icin yaptığım büyük bir ozveri degil. Benim icin olmasi gereken

senin çocuğunla ayni yaşıt bir kızım var 11 aylıkken biraktim. kaynanam görümcem bakiyor. arada annem... maşşallah çok özgüvenli çocuk. bende ilk başlarda vicdan azabi çeksem de alıştım.. ; sen anne sevgisi yaşamadığı için oğluna çok üzerine düşüyorsun. böle yaparsaniz çocuk herşeyden korka korka büyür..

İşi bırakın ve kalan hayatınızı sadece çocuğunuza adayın o zaman.

Cok abartiyorsunuz. Cocugun anneye ihtiyaci vardr elbette ama iyi bir bakicisi varsa, ona sevgiyle baglandiysa bu da yeterlidir. Ben cocuk bakmak icin is hayatini birakan kadinlari hic anlamiyorum. Calismak sadece para kazanmak degildir. Hazirlanip disari cikmak, gun icinde yetiskinlerle diyalog kurmak, sosyallesmek kadini daha mutlu kilar. Evet yoruluyoruz ama evde bir kisir dongunun icinde yasamak daha kotu bence. Cocugum uc aylikken ise basladim, 2 yasinda krese basladi. İmkanim olsaydi 3 yasinda baslasin isterdim. İste olmadigim ve cocugumun uykuda olmadigi tum zamanlari onunla birebir ilgilenerek dolu dolu gecirdim. Butun islerimi o uyurken yaptim. Cok yoruldum, az uyudum ama yine olsa yine aynisini yapardim. Tabi bu benim hikayem. Her insan ayni degildir. Ben evde olsaydim cocugumla oyunlari, aktiviteleri hep sonraya ertelerdim. Kendimi taniyorum cunku. Oysa simdi eve gidince farkli neler yapabiliriz diye planlar yapiyorum surekli. Uzun lafin kisasi calismak iyidir. Siz de fazla hassas davraniyorsunuz. Yaninda olsaniz da olmasaniz da cocuk dusecek, bir yere carpacak, korkacak, eglenecek...

Bu kadar korumacı büyütürseniz ileride siz olmadığınızda kurtlar sofrasında hiç şansı olmaz. İnsanlar çok acımasız, yarın bir gün kreşe başladığında 3/4 yaş akranlarını görünce ne demek istediğimi çok iyi anlayacaksınız.

Olaya bu kadar duygusal bakmayın. neticede ona iyi bir gelecek verebilmek için çalışıyorsunuz.

Ben kendimi gayet iyi ifade ettiğimi düşünüyorum ama yazdıklarımın mesleğimle ne ilgisi olabilir? Şurda kadın kadına sohpet etmenin meslekle ne ilgisi var nasıl meraklısınız ögretmenlerin açığını aramaya. Benim annemde ev hanımıydı ve güçlü bir kadındı. Ama konuda bahsettiğim "güç " kelimesinin "maddi, ekonomik güç"olduğunu anlamayacak kadar anlam sığ düşünen sizken beni eleştiriyosunuz. Çalışan kadın her zaman daha güçlüdür.. Sezeryan doğum sonrası 4. gün lohusa halimle ev toplayacak kadar ve şehir dışına ev taşıyacak kadar güçlüyüm. Meslek aşkım uğruna tüm düzenimi bozup dogunun uçsuz bucaksiz bir yerinde sıfırdan hayat kuracak kadar güçlüyüm yeni doğan bebeģimle hemde.. Maddi sıkıntım olmamasina rağmen sırf meslek aşkı uğrüna evliliğimin ilk 3 yılını kpss ile mücadele edcek diğer yandan bağımlı çocuklara egitim verip onlara hayat kazandırmaya çalışacak kadar güçlüyüm. Atandığımın ilk 7 ayı eşımin yanıma geçiş işlemlerini bekledim. Dogunun karlı yollarında 4 aylik bebeğimin sırtımda hamak beşiğini elimde pusetini sırtımda sırt çantasını kucagimda bebeğimi taşıyıp Bakıcisina bırakip okuluma gidip eğitim verecek kadar güçlüyüm. Şuan çevrem hayatıma imreniyor.. evimi okulumun yanındaki eve taşıdim.. eşimin geçisi oldu hemde atandiğım okukun ön binasındaki kuruma.. bakıcim artık evime geliyor bebegimj soguk havalarda taşımıyorum artık.. Ben bu düzene tırnaklarımla geldim.. evde müge anlı izleyerek değil yada sıcacık evimde rahatça bebeğimi emzirerek gelmedim. çok emek verdi.. Ve ögrencilerimin her türlü sorunuyla ilgileniyorum bir yandan kızımı büyütüyorum bu gurbet şehirde. Okul yoluna giderken bigün karra kayan arabamla ağır kaza yapmış ve sütünü kaybetmış bebeğimi bu ugurda sütünden etmiş biriyim ki rapor alabilirken almamış bir ögretmenim. Şimdi siz söyleyin bana siz ne kadar güçlüsünüz ve benim yaptıklarımın kaçını gerçekleştirebilecek güce aabra sahipsiniz bu hayatta. En kolayı bebeğimı evde sakince büyütmek varken ben mesleğim ve ögrencilerim uğruna buna şeyi göze almısken siz hangi hadle meslegimle vurmayı hak görüyorsunuz kendinize?

Malesef hayat sizin planlarınızla ilerlemeyecek. Her seyi yasayip göreceksiniz. Krese yollamayin tabiki bencil olsun. Ilk 4 yıl ilkokulda yaninda oturun mesela. Ortaokula falan hic yollamayin Lise universite zaten hayal kalp kirikliklari olir maazallah. Pamuklara sarın. 17 yıl sonra eve eger ömrümüz varsa tekrar yazarsınız. Yarina cikma garantisi olan bir annesiniz belli. Aldığımız nefesin sonu yokken siz herseyi planlamissiniz...

siz her konuda annenizi suçlamışsınız ancaaaak, yanlış eğilim ve tutum sonucu kızınızda annem yüzünden bu haldeyim annem yüzünden böyle oldum annem hastaydı ama kendini hassas zannediyordu derse.. ne yapacaksınız.

Yaşadığınız geçmiş sizi hala etkiliyor haliyle ama bunun farkinda olmanız da guzel. Elinizden gelenin en iyisini yapın. 2 yasina kadar calismasaniz da eninde sonunda ise başlayacaksınız eger istifa etmeyi düşünmüyorsanız. Bu tür ayrılıklar keskeler olabilir bence cok da buyutmeyin. Cocuklarimizin her an yaninda olamaya biliriz. Bence bunu fırsata dönüştürüp o sekilde hayata tutunmalarını da saglamak guzel. hanmadi Love

fazla duygusal ve bağımlısınız oğlunuza hep diyorlar bağlı olun bağımlı değil bende çalışıyorum oplum 7 aylıkken işe başladım bakıcımız vardı başlarda oluyor insanda endişe yetememe duygusu falan bunu içinizde büyütürseniz bebeğinize ve size zararı olur bakıcımız hastalanınca 2 yaşında kreşe verdim oğlumu şimdi 4 yaşına girecek ve kreşte çok mutlu sosyalleşti özgüveni yüksek üzülüyorum kimi zaman ama onun geleceği için çalışıyorum hergün rutinimiz var bizim akşamları oyun saati etkinlik saati en az 1 saat sadece oğlumla geçiriyorum zaten uzmanlar hep diyorki uzun değil kaliteli zaman geçirin bence sizde bir süre sonra yarım günde olsa kreşe verin o da sizde biraz daha rahatlarsınız Q Queen of the North Kuzeyin

İşiniz olduğu için sukredin amma abartmissiniz. Ben iki ay olmadan Bebeğimi bırakıp ise başlamıştım. Herhalde hiç derdiniz yokta dert diye bunu yazmışsınız pes

Bebeğim doğduktan sonra bi süre çalışmayı denedim yapamadım ve ücretsiz izne ayrıldım. 17 aya kadar yanında idim.. Son 2 aydır falan calışıyorum. Bebeğim için eve gelen bir ablası var o bakıyor. Genel olarak memnunum. Sevdiğine inanıyorum. Bebeğim onu çok seviyor. Kamera da mevcut evde izliyorum. Ama bakan kisi bugün kendi ağzıyla bana bişey söyledi ve neden bilmem çok Üzüldüm. . Parkta yaşça 5 6 olan bir çocuk Salıncağı bebeğime doğru itmis. Ve çarpmak üzere iken son anda bakıcı ablası tutmuş. Bebeğim de Salıncağa doğru gidiyormuş. Ama tutarken de " yavaş " diye ona bağırmis. Söylediğine göre panik olup bagirmis çarpacak diye korkmus. Ama bebeğim daha çok korkMuş ve Ağlamış.. Bana bunu bakıcı söyledi. Neden yanında değildim. Neden ağladığında annesine sarilamadi. . Vicdan azabı çekiyorum. Kıza da kızıyorum istemsiz. Bagirmasa olmaz mıydı yani. Bi yandan onun için geleceği için çalışmak istiyorum. Bi yandan da çok üzülüyorum. Onun için en iyi imkanları sağlamaya çalıştım hep inanin. Eve gelen iyi biri için aylarca aradım. Çocuk Gelişimi mezunu olsun vs şu bu. Referanslari iyi olsun. İnanın onun için yapmayacağım sey yok şu hayatta. Ama vicdan azabı çekiyorum. .

Bir üye vardı burda annesi aşırı korumacı, servise bile kendisi götürüyordu 21 yaşındakı kızı. Böyle giderse o anneye dönersiniz

Processes meramımızı konu sahibine anlatabildiğimizi düşünmüyorum. konu sahibi ne yazık ki konu sahibi geçmişin travmatik izlerini çok derinde taşıyor, bu nedenle de duygularını yoğun ve uçlarda yaşıyor. Bu platformda ona yardımcı olabileceğimizi sanmıyorum. Belli bir süre terapi görmeli.

Tam tersi çalışan anne çocuklar tarafından daha saygın karşılanır. Neden? Belki onlarca sebebi vardır ama kendi tahminlerim; sorumluluk alarak ve sorumluluk sahibi kişilerce yetiştirilmiş olması- anne işten arta kalan zamanını "en iyi sekilde" çocuğa ayırıyor bu da bazen surekli dip dibe yaşayan anne ve çocuktan daha güçlü bir iletişim kurulmasını sağlıyor. Eğer bir gun işi bırakayım çocuğumun basında olayım derseniz bunun ergenlik zamanına denk gelmesine özen gösterin öncesi ya da sonrası tam tersi. Bir de yani herşeyden dram çıkartmayın ya! M ManzaramDeniz

İnşallah çocuğunuz zarar görmüyordur sizin bu halleriniz nedeniyle. Abartmada zirveye oynuyorsunuz artık. Yani insan kalp kırmak istemiyor, hele ki bir anneyi çocuğu nedeniyle hiç kırmak istemiyor ama sizin de bir toparlanmanız lazım.

Maddi imkanlarınız yeterliyse bir süre daha çalışmayın bence. Bu kadar cok etkilenmenız hayatınızın geneline yansır ve sizi mutsuzlastırır

Biraz abartılı geldi bana duygular tepkiler

Benim konum valla.11 aylık kızım var işi bıraktım ona bakmak için. Ama çalışma fikri o kadar üzüyor ki beni üstelik kayınvalidem bakıcak çok da sever. Ne bileyim sanki kimse benim gibi bakamaz gibi böyle benim istediğim gibi yetişmezse diye bi sürü endişe yüklüyüm. Hiç iyi bir psikoloji değil aslında farkındayım ama bu hiç bi şi değiştirmiyor işte. İlk başlarda eşim iş bak istersen dediğinde oturup ağlıyordum :) şimdi daha iyiyim çalışma fikri bir tık daha iyi geliyor. Çalışınca nasıl olur depresyona girer miyim bilmiyorum. Ama bi yazı eğer çalışıyorsanız güçlü durun çocuğun karşında üzülüp ezilirseniz çocuk yanlış bi şi yaptığınızı düşünür diyordu çok mantıklı geliyor. madem çalışıyorsunuz onun için yapıyorsunuz vicdan azabı yüksekse bi destek alın sizin için iyi olur ben şahsen çalışırsam düşünüyorum

Bu yazdiklarinizi okudum da. Hem huzunlendim hem de sizin gibi bir anne olmayi diledim. Annem ben kucukken bile beni acimadan doverdi. ben yemeyen bir cocuktum hep hasta olurdum belki bu yuzden sinirlenirdi bana. Ama hep devam etri bu. Filmlerde vuran anne sonra pisman olur aglar ya ben annemi dusunurdum bu filmdeki gbi pisman oluyor mudur diye. Lise son sinifa kadar surdu benim dayaklarim. Ama reddedilisim terslenisim suruyor, omur boyu surecek. ama beni seviyor biliyorum. Siz ise bebeginizin bir aglamasina bile yaninizda olmadiginiz icin uzuluyor vicdan azabi cekiyorsunuz. o cok sansli bir bebek.. ona iyi bir gelecek saglamak icin yalniz birakiyorsunuz onu, sadece ona iyi bir hayat verebilmek icin. Lutfen uzmeyin kendinizi. İns ben de sizin gibi bir anne olurum. TurkuaZveMoR

bu yazdıklarınız çok endişe verici. oğlum akranlarıyla oynarken, kendini savunmasına izin veriyorum. biri oyuncağını almaya çalıştığında vermemeyi geri almayı bilmesini gerekiyor. bu kadar korumacı olursanız kızınız kendini savunamaz. bence bir anne evladına en çok kendini savunmayı öğretmeli. kendi korumak yerine kendini korumayı öğretmeli. bence acil yardım almalısınız. kızınız ilk okula gidecek liseye üniversiteye gidecek. belki yurt dışına gitmek isteyecek. arkadaşlarıyla buluşmak hep yanında olamazsınız.

birumutturyasamak arkadaşımıza bu kadar bu kadar yazıyoruz gerçi ne kadar önemser bilinmez zira diğer konudaki yorumları hep yarım bir ara eşinle de sorunluydun sanırım uzakta diyorsun eşin ayrılmadınız inşallah

Benim de 11 aylık bebeğim var. Esimle kendi işimiz. Çalışmıyorum. En iyi imkanların hiç biri bir anneden daha değerli olamaz diye düşünüyorum. Çalışan anneler çok yoruluyor gibi geliyor bana. Ne kadar hayat müşterek desek de, hem evin hem bebeğin tüm yükü annede oluyor. Çalışan anne daha kaliteli vakit geçiriyor diye yazan bir suru kişi olacaktır simdi. Ama bu calisip calismamakla degil, bebekle anne arasındaki iletisimle alakalı. Yani evdeki anneler burun gun dizi izleyip bebegini ihmal ediyor ve calisan anneler aksam eve gelir gelmez aktivite yapiyor değil.

Guclu ve mutlu olmayi neden is hayatina kisitliyorsunuz? Ben evde bebegimi büyütürken guclu ve mutluyum. Ayrıca sizin kadar anlatim bozuklugu yapan bir öğretmen çocuklara ne verebilir onu da merak ediyorum. Kendinizi ifade etmeniz bile problemli pepperony

Siz ne kadar korumaya çalışsanız da kazanın önüne gecilemeye biliyor. Elbette bizler elimizden geleni yapacağız ama sonu çok kötü olmadıktan sonra bu tarz konulara takılmayın, vicdan azabı duymayın. Siz yanında olsanızda olabilirdi. Birde çalışmayı neden illa çocuk için yapmali imisiz gibi düşünüyorsunuz. İnsan kendisi içinde çalışabilir sebep illa ekonomik değildir. M ManzaramDeniz

Ben çok gaddar bir anneyim diyorum boyle konuları okuyunca. Ben istenmeyen bir davranis yaptiginda 15 aylik bebegime kiziyorum. Yeri geliyor hayir ses tonumu yukseltip soyluyorum. Calistigim icin bakiciya birakiyorum. Ecin kurallatini anlatmasini, yeri geldiginde kizabilecegini soyluyorum. Sebebini anlatmasini istiyorum. Mesela mutfak dolabini acma. Hayir. Cunku tehlikel gb aciklamalar yaparim yaptiririm. O sadece uyku konusunda inatlastigini, annen uyuman gerektigini soyledi diyip kizdigini soyledi. Kizma dedigim hafif sert ses tonuyla soyluyormus. Kendinize eziyet etmeyin. Imkaniniz varsa kendiniz bakin.

Hep diyorum, Cocuklariniza guvenin ve bunu hissettirin, Hayatta tek bir yetistirme sekli yok ki, birileri gibi yetistirmediginiz icin sizinki yanlis olsun. Tek bir yetistirme sekli olmadigi gibi tek bir anne tipi tek bir cocuk tipi de yok. Hayati kendinize zorlastirmayin kolaylastirin. Oncelikle secimlerinizi siz kendiniz kabul edin, bunu kendi hayat sartlarima gore en dogru buldugum icin yapiyorum diyorsaniz neden vicdan azabi duyacaksiniz ki. M

iyi anne olmak çocuğumuzun yanında pervane olmak demek değil. nihayetinde günümüzde geçim çok zor. iyi imkanlar için bazı şeylere de katlanmak gerekir. hayatta herşey bir arada olmuyor. Zeynep

Hayatımda bu kadar anlamsiz bir ornek duymadım. Çalışmayan annelerin çocukları madde bağımlısı oluyor demek kadar saçma. Bu anneyle bebek arasindaki iletisime bağlı. Bazi anne calismaz ama butun gun dizi karşısında oturur ve bebegini ihmal eder. Bazi anne çalışır ama kalan tum vaktini bebegiyle ilgilenmeye adar. Bazi anne is yerinde yeterince yoruldugu icin bebeğini ihmal eder. Bazi anne ev hanımıdır ve devamli yaninda olarak tum gelisimine katkida bulunur. Bu örneklerin hic biri calisan calismayan anne ayrimini gostermez. Bu kisinin karakteriyle, sabriyla, ozverisiyle, anneligiyle ilişkilidir. Çalışmıyor olmak elbette benim tercihim. Yorumlar da benim yorumum zaten. Herkes kendi dogrusunu yaziyor, siz de dahil. Imkamsizlik baska birsey. Ama cocuguma daha iyi sartlar sunmak için çalışıyorum cumlesindeki iyi sartlar, yazın luks bir otele denize gitmekse, ben kucucuk bir bebegin otel tatilinden cok anneye ihtiyaci oldugunu düşünürüm. Varsin kolejde okumasin ama annesiyle buyusun derim. Çalışmayıp bebeğini buyutmeyi tercih eden bir avukatım. Pişman degilim ve umarım olmayacağım Bir gun kızım olursa meslek sahibi olup olmamak, calisip calismamak, evlenip evlenmemek, bebek sahibi olup olmamak kendi tercihinde olacak. Herhangi bir baski altina almayi düşünmüyorum

Çok abartıyorsunuz. Çocuğun yaşıtlarıyla sosyalleşmeye ihtiyacı var. İyilik yapacağım derken kötülük yapmak tam da bu. Gözünüz hep çocuğunuzun üstünde olsun, takip edin ama böyle değil. Çocuk kreşe gidince ihmal edilmiş olmuyor. İlkokula başlayınca ne yapacaksınız? Çalışmasam da çocuğumu yaşına gelince kreşe verirdim kesinlikle. Uzman desteği almanız hem sizin hem çocuğunuzun faydasına olur.

annem biz küçükken hep çalıştı anneannem baktı bize. ve ben şu an annemin çalışmasının emeğini yiyorum bana destek oluyo ev almama destek oluyo. ve bende simdi bebeğim icin çalışıyorum, ilerde o da annemin beni rahatlattığı gibi bende onu rahatlatmak istiyorum. bu olay hayata nasıl baktığınıza bağlı. herkesin fikri farklılaşabilir.

Sizinki gerçekten rahatsızlık ve çocuğunuza en büyük kötülüğü siz yapacaksınız tedavi olmadıkça. Her şeyi yaparım demişsiniz, kendinizden başlayın.

Hayir ornegin sizin tezinize gore gayet yerinde aslinda.. benim annemde ev hanimiydi, kardesim basariki bir avukat abim is adami, diger kardesim menejer ablam ve ben ogretmen olduk.. aigara alkol olayimiz olmadi hep hayirli evlat olduk.. sizin tezinz varfi ya hani o yuzden bu ornegi verdim ben. Ve meslegim itibari ve tecrubeme dayali komusuyorum.. cakisan annelerin cocuklari daha bilincli ve guclu.. kendi ozbakim. becerilerini daha iyi karsiliyorlar. Siz calismiyorsunuz evet. Bi onceki yazimda da belirttim annem bizler icin hemsireligi birakmiş.. babamin isleri iyiydi vok basarili bi ticaret adamiydi ama 41 yasinda hic ummadigimiz anda felc gecurdi aylarca yatalak kaldi.. ve iyilesmesi icin toplama. vurursak 500 bin tl para harcandi.. cok sukur iyide ama. eskisi gibi degil artik calisamiyor. Annem o zamanlarda cok caresiz kaldi.. varimiz yigumuz tedaviye gityi ustune borclandi.. keske meslegimu birakmasaydim dedigi cok olmustu.. defalarca ailesinden destek istedi biz o zamanlar okul caglarindaydik.. tek basina hem 5 cocuk hem hasta bir eşle ilgilendi. Belli bir yasa kadar bebege annesinin bakmasi gerektigini bende dusunuyorum.. Ama heleki meslek sahibi bir kadinin bu ugurda calismayip körlesmesine üzuluyorum.. Ben bi dönem 3 yil calismadim.. ev hanimligi tecrubemde oldu ve o dönem yasadigim bosluk ve körelme hissini biliyorum.. calistigim. icin kendimi iyi hissediyorum. meslegimi sviyorum ve daha da basarili olmak amacim.. Ve bir kadin ne olursa olsun mealek sahibi olmali, ekonomik ozgurlugu olmali.. tum tecrubemle kizima bunu ogretecegim.. guclu kadin mutlu kadin diyorum.

Sizin hayatiniz anne ihmali yüzünden mahvolmus ama şu an sizde ihmal etmeyeyim diye delirmis gibi davraniyorsunuz tedavi yolunu seçmek daha kolayken neden kendinize ve çocuğunuza eziyet ediyorsunuz geçmişinizin suçlusu o değil

Aynen :) 2 cocugum da 4 aylikjen ise basladim. normal geliyordu bana. Bence takilmayin. calismak gayet normal erkekler gibi kadinlar da calismali hep evde olmayi dusunemiyorum. her an cocugunuzun yaninda olamayabilirsiniz cocugunuza kotuluk degil bu, olagan bir durum.

Orda sen olsan sende bagirirdin belki.. bemde panik biriyimdir panik olup refleks olarak bagirabilirim yani.. kaldiki kiz kotu niyetli olsa anlatmazdi bile

Bu kadar dramatize etmeyin sokag birakmiyorsunuz. Calismadiginiz vakitlerde zaten siz ilgileniyorsunuz. Cocuklar bizim kadar takilmiyor kucucuk bedenleriyle bu konuya. Guvendelerse duruyorlar bakiciyla gayet

Kesinlikle aynı fikirdeyim konu sahibi bence mutlaka yardım alın. Her anne çocuğu konusunda hassastır bu normal ama sizinki hastalıklı bir hassasiyet.

Bu olay siz onun yani basindaykende olabilirdi Hatta o salincaga çarpıp düşebilirdi çocuk bu Bu kadar duygusal olmayin Ayrica o kızı cok takdir ettim ne yasandiysa size haber vermis Kötü görünmemek icin boyle seyleri annesinden saklayanlar var

Kreşe gitmesin tabii, yaşıtlarıyla bir arada olup sosyalleşmesi, güzel faaliyetler yapıp yeni şeyler öğrenmesi önemli değil ne de olsa... Annesi tarafından korunup kollanmak yeter kızınıza. Erken çocukluk döneminde eğitim almasa da olur, zeka gelişimi büyük oranda 2-6 yaş arasında tamamlanıyor ama ne gam? Sonra nolacak? İlkokulda da sırada yanında mı oturacaksınız? Yetişkin olup işe girdiğinde, diyelim ki iş arkadaşı veya patronu ile tartıştı, işyerini mi ziyaret edeceksiniz? Evlenince de kızınızla oturun tam olsun. Kusura bakmayın acil olarak psikolojik tedaviye ihtiyacınız var, bunu ister kabul edin ister etmeyin.

Eleştiri değil Öner'i mahiyetinde düşünün. Hep yanında olacağından emin olmanız çok hoş, hayatın binbir türlü hali varken. Oysa Konunun açılma sebebi 'çocuğun yanında olmamanız' dolayısıyla yaşadığınız 'huzursuzluk' üzerine. Kreş örneğini verme sebebim küçük yaşlarda bile zorbalığın olduğunu anlatmak içindi fakat şöyle yazmam gerekiyormuş, ilkokula- ortaokula- liseye- üniversiteye- staja- iş hayatına- atıldığında da insanlarla birlikte olacak ve her anını kollamanız mümkün olmayacak. belki ömrünüz vefa etmeyecek? Belki bu tecrübesizliği sebebiyle saçma sapan insanlarla arkadaşlık edip hayatına küsecek? Her düştüğünde kaldırmak, ya düşerse düşüncesiyle yanında bulunamadığın için kendini çürütmek çocuk için hiç fayda getirmez. Hasta olursunuz. Size ihtiyacı olacağı zaman Yanında kalacağınız günlerden yiyorsunuz. Anlatabiliyor Muyum?

Bu yorumunuzdan sonra gerçekten tedaviye ihtiyacınız olduğunu düşündüm.

Yani özetle aize göre bir kadının hayattaki rolü ev hanimligi ve anne rolü.. bir kadin basarili bir is kadini olmamali, çalismamali bu tezinizle sosyal hayatida pek olmamalı.. Insanlari yanlis yönlendirmeyin kendi bildiginiz dogrular ile.. The Woman

Genel bir vicdan azabı anlaşılabilir ama parktaki olay son derece normal geldi bana.. Bakıcınız da dürüst biriymiş olduğu gibi anlatmış. Hiç anlatmaya da bilirdi. J Jey

O zaman ilerde kiz bebebginiz varsa yada olursa meslek sahibi yapmayin.. ona guclü kadinı degil eve bakmasi gereken biri oldugunu ogretirsiniz. Annem zamaninda hemsireligi birakmis bizler için. ve hepimiz bi yerlere dagildik evlendik. ve annemin calisan biri olmasini cok isterdim. cok da basarili biri olurdu.. Calışmiyor olmaniz sizin tercihiniz ama zaten vicdan yapan birinin actigi komuya tutupta" evlat daha önemli onun icin fedakarlik yaptim daha kaliteli vakit gecirmek icin" diye yazmanız olmaz. Calisan bir anneyim. Atanmadan önce bir dernekte ögretmenlik yaptim.. madde bagimliligindan kurrulmaya calisan cocuklari egitiyordum. Ve 20 ögrencim varfi..19 unun annesi ev hanimiydi..1 anne calisiyordu sadece. Aimdi "çalisan annenin daha bilincli ve kaliteli zaman gecirdigini"buyrun birkez daha sorgulayın.

Iyimisiniz siz? Siz beni elestirtiginiz için yazdım durduk yere degil ayrıca mesleğimden vurmaya çalistiniz bayan hukuk fakültesi mezunu hanım? Lafı çok güzel saptıriyorsunuz ben çalismayan ev hanimlarına laf etmedim.. ev hanimi olup calisan kadinlara laf ettim anladinmi simdi beni! Herkesin kendi tercihi. M ManzaramDeniz

Ben mi çok katiyim insanlar mı aşırı duygusal çözemedim. Konuları okudukça hangi duygu durum normal anlamadım

Geçen benim bebeğim de salincagin arkasından fırladı çığlık attım. Kaydiraktan uçtu yani bildiğiniz uçtu ve cok ağladı ben çığlık attığım için de korktu zaten. Yani olabiliyor bunlar ben dikkatli bir anneyim tedbirliyim Kaydiraktan bebegimlekayarim mesela ama o sırada beni beklemedi ve kaydı. Bunlar maalesef olabilecek şeyler tedbir iyidir ama bazen olacağı vardır ve olur allah beterinden saklasin. Ben eski konularinizibilmiyorum ama park konusunda endisenizvarsa bakiciniz cikarmasin siz gelince çıkarın biraz rahat olmaya çalışın allaha emanet yavrular

eeee birumutturyasamak girmişsin ama yazmamışsın soruma cevap verir misin ve diğer arkadaşlara . push ; kahvetelvesi

Bunun farkında olmanız çok güzel çünkü içinde bulunduğunuz ruh hali sağlıklı değil. Altı üstü ufak bir kaza bu kadar dramatize edecek bir şey yok. Çocuklar düşe kalka, hasta olup ateşlenerek büyür. Lütfen profesyonel yardım alın ve geçmişinizle hesaplaşıp o defteri kapatın. Aksi halde geçmişin izleri bir kabus gibi bugününüze ve geleceğinize çöker. Kendiniz için yapmayacaksanız bile bebeğiniz için yapın bunu. Aksi takdirde bağımlı ve özgüvensiz bir çocuk yetiştireceksiniz. Ayrıca iyi anne olmak böyle bir şey değil. Not:Erken çocukluk uzmanıyım.

Yok yok hepimiz öyleyiz. Ben erken doğum yaptim. Isyerinden doğuma yetki vs devri yapamadigim icin 16 gun sonra ise gittim. 16 gun evde bebekle olduktan sonra o bir kac saatin bana iyi geldigini hissettim ve haftada 2 gun başladım. Dogum izni olan o 4 ayi ben tam 2.5 yıl bebegim 2.5 yasina gelene kadar haftada 2 gun calisarak bitirdim. 5 gun evde 2 gun iste. 4 gun evde 3 gun iste seklinde. Benden sonra trend oldu böyle dogum ve sut izni kullanmak. Ama ben hic boyle baglamadim kendime. Sizde ya da ben de bir sorun yok sanirim...

Krese gitmeyecek. . Gerekirse ben işimi degistirecegim Ben bi okuldan teklif aldim bi iki yil daha bekliyorum kurum değiştirip hep yanında olacağım. Öyle bahsettiginiz zorbaligi filan yasatamayacak kimse ona. Hep yanında olacağım. Beni elesrirmeseniz keşke biraz anlasaniz. Ben anne ihmali nedeniyle istismara dahi uğradım. Anlatabiliyormuyum. Bu kadar canım yanmışken benim bildiğim bana kolay hayat yok defne-28

10 ay calısmadım. evcımen biriyim, ama ıs kosullarım ve geleceği kosullarım ulke durumunu göz onune alarak kendi ıstegımle isime geri dondum. Bazen evde olmayı hayal ediyorum yalan söyleyemem ama salı gunlerı(4 gun calısıyorum) servise bindiğim anda ozgurlestıgımı hissedip mutlu oluyorum. 2. cocugum ilkinde ilk is gunu bayılmıştım demem o ki ben evdeyken de of cocukları bırı alsada evde yapa yalnız kalsam diyorum 19 aylık cocuk bahsettiğiniz o kadarda kucuk degıl bence benim ki da 10.5 aylık ikinci cocuk beni pısırdı diyorum

Bakici iyi birine benziyor. Bence abartiyorsunuz B Bir

Sevgili konu sahibi ; Lütfen isinizden biraz vakit ayırıp doktora gidin bunu çok ciddi söylüyorum. Geçen gün de eşiniz parkta düşürmüştü kızınızı sanırım. Şimdi bakıcı bağırdı diye korkmuş. Hayat kızınıza neler hazırladı kim bilir? Ve eğer siz bu şekilde devam ederseniz, özgüveni olmayam bir çocuk yetistireceksiniz. Bu çocuğa düşkünlük sevme falan degil. Bu verdiğiniz zararin telafisi olmaz.

Hiç öyle düşünme bence Annem bazen pazar günleri bile çalışırdı ve çok üzülerek gderdi işe hatırlıyorum. Ama her zaman sağlam bi anne olmuştur

Diğer üyelerin olumsuz etkilenip yanlış kanaatlere varmaması için uğraşmalıyız evet. Bu konuda çok haklısınız. Ben konu sahibine özel yorum yapmayacağım bundan sonra ama konuyla ilgili doğru bildiklerimizi anlatmaya devam edelim. Bir kişiye bile ulaşsak yeter.

vicdan yapmayın lütfen bende çalışan bir anneyim iki kızım var. büyük kızımı bulunduğum şehrin en iyi kolejinde okutuyorum. küçük kızım 5 yaşında onun yeteneği olan alanlarda özel eğitimler almasını sağlıyorum. ama ya çalışmasaydım bunları verebilirmiydim çocuklarıma inanın ev hanımlarıda her an her saniyelerini çocukları ile dolu dolu geçirmiyorlar. çalışıyorsakta çocuklarımız için. keşke benim annemde çalışan bir anne olsaydı. en iyi eğitimleri alsaydım. belki çok daha farklı olurdu hayatım.

Kusura bakmayın da daha ne gördünüzde vicdan azabı çekiyorsunuz. Çocuğuz sağ, sağlıklı. Sizin o an yanınızda olmamanız sadece sizde üzüntü yaratır. Bu kadar çocuğa bağlanmayın. Çocuk bu her şey gelir başına. Daha durun bakalım neler neler göreceksiniz. Bakıcı kız o durumda bağırmayın fısıldasa mıydı? Alemsiniz yani.

Çocuğunuzla ilgili her durumu, her olayı aşırı abarttiginizi düşünüyorum bunu diğer konularınizda da görmüştüm Yapmayın bu kadar korumaci olmayin kendinize yazik

Bu tavrınız hatalı Ne olur çocuk büyümeden siz geçmiş travmalarınızı atlatın

10 ay kadar bi cocuk bakma deneyimim olmuştu 2 yaşındaydı çocuk birgün boya yaparken kalemi resmen gözümün üstüne çaktı. bende bagirdim. yapmaması için bayana anlattım geldiğinde oda : güzel güzel anlatsaydin demişti. birkaç gün sonra çocuk mama sandalyesinde kaşığı halıya düşürdü. bu bağırdı çocuğa :)bende güzel güzel anlatılmalı dedim kadın çok bozulmuştu.:)))sizin konunuzda aklıma geldi anılarım

Yaşadıklarınıza bir anne ve eğitimci olarak inanılmaz üzüldüm. İçimde bir yer 'cız' etti. Çok travmatik bir çocukluk ve ergenlik geçirmişsiniz. Hiç bir çocuk bunu haketmiyor. Bununla birlikte konu sahibi gibi siz de bu travmaların etkisiyle 'annelik' kavramını ne yazık ki sağlıklı değerlendiremiyorsunuz. Sizin annenizden gördüğünüz muamele 'ifratken' konu sahibinin adeta çocuğunu pamuklara sarıp, aşırı koruyup kollamak istemesi de 'tefrit' . Yani bu iki tutum da aşırı uç ve her şeyin aşırısı zararlı. Anneniz tarafından sevilmek, korunup kollanmak ve ilgi görmek istemenizi anlıyorum çünkü bu çocuk için temel bir ihtiyaç ve ne yazık ki sizin bu ihtiyacınız karşılanmamış. Bu o kadar acı ki... Sadece karşılanmamakla kalsaydı daha az zarar görürdünüz bir de üzerine fiziksel ve psikolojik şiddet görmüşsünüz. Yaranız çok derinde, sarmak ve bir nebze iyileştirmek için epey uğraşmak gerekir ve tek başınıza altından kalkmanız zor. Travmatik geçmişi olan çok çocuk ve ergen gördüm, bu konularda epey kitap ve makale okudum, bazı vakalarla birebir çalıştım. Ben ilgisizlik kadar aşırı ilginin yani 'helikopter anne anlayışının', her an her durumda çocuğunun yanında olma isteğinin çocuk için zararlı olduğunu savunuyorum. Aldığım okul öncesi lisans, PDR yüksek lisans eğitimim ve mesleki tecrübem bana bunu söylüyor. Sanırım genç bir arkadaşımızsınız. Lütfen önce profesyonel yardım alıp yaralarınızı sarmaya çalışın. Sonra da evlilik, eş ve anne yani aile olmak üzerinde biraz akademik araştırma yapın. Doğan Cüceloğlu ve Üstün Dökmen Hocalarımızın bu konularda herkesin anlayabileceği dilde yazılmış çok güzel kitapları ve dijital yazıları var. İsterseniz size konuyla ilgili farklı kitapların listesini de gönderebilirim. Anne olmak nedir? Sağlıklı bir anne nasıl olur? Üzerinde düşünmenizi rica ediyorum. Size ne? Niye bu kadar destan yazdınız? Diye soracak olursanız darılıp gücenmem ama şunu açıklamak isterim; hangi platformda olursa olsun bildiklerimi aktararak bir kadını dahi olsa çocuk eğitimi üzerinde düşünmeye, araştırmaya sevk etmek istiyorum. Bunu mesleki bir sorumluluk olarak kabul ediyorum. Bunlar genel sebeplerim. Özel sebep olarak şunu söyleyebilirim: Konu sahibinin anneliğine özenmeniz ve örnek almanız bana bunları yazdırdı. Bununla birlikte yazdıklarımı dikkate alıp almamak elbette sizin bileceğiniz iş. Sevgiyle kalın. Hep sizi seven insanlarla birlikte mutlu olun.

Ama unuttuğunuz birşey var. Hayatta her zaman yanında olamayacaksınız. Lisede arkadaşları ile buluşmak isteyecek Ünv de yurtta kalacak Sonra işe başlayacak Kreşe gitmezse dahi okula gidecek. Yani hayatta her zaman siz yanında olamayacaksınız doğal olarak. Insanlarda hayatta çok acımasız. Bu kadar üstüne düşersiniz Kişiliği gelişmemiş zavallı bir insan olacak. Çekimser, kendini ifade edemeyen bir birey. Onu koruyayım derken aslında en büyük zarar-ı kendiniz veriyorsunuz.

Aynı içerikte konu açmak tekrar tekrar yasak değil mi ya? birumutturyasamak senden bilgi bekliyoruz gelişmelerle ilgili

Elbette farklı görüşler olacaktır. Bilemiyorum bende kafam çok karışık Ama ülkenin hali de ortada maalesef maddiyat hersey artık.

Karşılaştırmanız yanlış olmuş zaten çalışan ve çalışmayan anne oranları eşit değil ki çalışmayan daha fazla anne var. Ayrıca bunun nedeni annenin çalışmasından ziyade çalışan annelerin büyük kısmını eğitimli kadınların olusturması. Kadın tabii ki çalışmalı, eğitimini almalı ama bebeğe gelince imkanlar el veriyorsa 0-3 yaşını hatta 0-5 yaşını anneyle geçirmeli. Her ikisini de tecrübe ettim çocuklarımı belli yaşa kadar büyütme şansım oldu. Ilk bebeğim de 6 aylık bir bakıcı maceramız oldu hala içimde dert. Her şeyin bedeli oluyor maalesef çalışmanın da.

bende hiç dayanamıyorum böyle insanlara konuşacağını konuş kaç.. yorum bile beğenmiyor çok takmamak lazım ama emek sarfediyorsun dimi iyi kötü neyse...

Annem çalışan bir kadındı bize çok bakamadı ama maddi yönden hiç sıkıntı çekmedim küçükken annem hep evde olsun isterdim ama büyüyünce anladım niye çalıştığını keşke çocuklar büyüyene kadar ihtiyaç olmasa ama öyle yada böyle büyüyoruz ve anne her zaman annedir çalıştı diye annemizi sevmiycez mi

Kayitsiz kalamayarak bana yardimci olmak istediniz guzel kalbiniz ve dilekleriniz icin tesekkur ederim. Biraz duygusallastigim icin oyle yazmistim once, ama sizin yazinizi okuduktan sonra size hak verdim. Kendimi gelistirmem lazim kisisel gelisim konusunda Annem artik bana karsi daha iyi, bazi konularda gercekten bir cok sey degisti. Ama tabi unutamiyorum.. aklima geliyor uzuluyorum. Kendimi gelistirmeden ve yaralarimi sarmadan anne olmaya korkuyorum. Mudahaleci ve baskin bir anne olmak istemiyorum. Daha mutlu bir birey olarak ins kendimi tedavi edebilirim.

Yani korkmuş bağırmış o da ani tepkiye ağlamış Siz yanında olsanız da aynısı olabilirdi Bakıcının kötü niyeti yok zaten kurtarmak için bağırmış Nasıl daha fazla hastalık yaşamasın diye aşı yaptırıyorsak koruyucu bir bağırmadan zarar gelmez Bence psikolojik destek alın çocuğunuz büyüyüp bağımsızlaşmak istedikçe sıkıntı olacak gibi

Size katiliyorum.. bende bebegim 2 aylikken birakmaya basladim. cok sukur bakici ile ilgili bi sorun yasamadim. ama belli vicdanlar bende cektim.. simdi kizim 1 yasinda.. oda bende alistik bu duzenimize. Imkan dahilinde bikac yil cakisilmasa bence iyi olur. ama bir kadin gelecegini kisitlamamali.. once kendi mutlu olmali.. meslegi varsa eger birakmamali diye dusunuyorum hayatin ne gosterecegi asla belki olmuyor M ManzaramDeniz

Ben de bir calisan anneyim ve vicdan azabini ben de zaman zaman yasiyorum. Oglum iki yasinda krese basladi, agladi ama alisti tabi ben de disarida agladim. Kresten once annem ve kayinvalidem donusumlu gelip baktilar sagolsunlar, cunku doktora yapiyordum ve bebegim bir aylikken geri dondum, en guzel tarafi evim ve isim cok yakindi, oglen mutlaka gidiyordum, ogleden sonralari da eve gitmeye calisiyordum. Suan oglum 3 yasinda, benim icn en zor zamanlar 2.5 yasindan sonra basladi, cunku artik kontrolu ele almak istiyor. Normalde rahat bir anneyimdir, kendine zarar vermedigi surece bircok seye musaade ederim ama son zamanlarda hic olmayacak seyler istiyor, bu yuzden kendi cocugumu dakikalarca aglatiyorum, hem de oyle boyle degil, yerde tepiniyor resmen, zaman zaman sesimi yukseltigim de oldu. Hepimiz evlatlarimiz icin en iyisini en guzelini isteriz, ama hayatin da gercekleri var, bugun pamuklara sarip buyuttugumuz cocuklarimiz yarin sudan cikmis balik gibi olabilirler, bunu da istemeyiz degil mi?

Maddi acidan sizi zorlamayacaksa bence 2 yasina gelmeden bakiciya birakilma taraftari degilim. ben sirf kizim icin 2 yil ucretsiz izinlerle idare ettim. soz konusu maddiyatsa bisey diyemem onun disinda bi annenin belli bi yasa gelene kadar anneye ihtiyaci var. benim kizima esimin yegeno bakiyor kizim 2.5 yasinda ve guvenli baglanma sagladigimiz icin bi gun bile aglamadi cok sukur. sizde kendinizi suclamayin bakici niye bagirmis hadi diyelim bi hata yapti hangi amacla size soyledi ki.

haklısınız ama bu konu sahibi bence çalışmak zorunda olan veya çalışmayı seven diğer anneleri de psikolojik olarak olumsuz etkiliyor. insanlarda acaba bende mi böyle olmalıyım bu kadın ne kadar iyi anne ben kötü anne miyim sorusunu oluşturuyor yorumlara bakın göreceksiniz aslında kendi tavırları yanlış ve abartılı ama okuyan anneler acaba mı diyor. tedavi olması gerektiğini bu travmayı atması gerektiğini ilk söyleyen siz değilsiniz diğer konularında da bu öneriler geldi ama onun tavrı ben bunu bunu yaşadım çocuğum yaşamayacak, yanlış da olsa ben böyleyim bitti gitti.

Neden bir bebek buyutmek bu saydiklarinizdan daha degersiz anlayamıyorum. Türkiyenin en iyi hukuk fakultesinden mezunum. Mesleğimi yapmak yerine, belki biraz daha luks bir hayat yerine, bebegimin yaninda olmayi tercih ediyorum. Bu benim kararim ve benim tercihim. Size bir zarari var mi, ben size evde oturup cocugunuzu buyutun diyor muyum, calismayin diyor muyum? Ama siz beni muge anli izlemekle sucluyorsunuz. Ki baska yorumlarima bakarsaniz evimde tv ve wifi olmadigini görürsünüz. Neden bebegini buyuten bir ev kadini sizin gozunuzde tembelce muge anli izleyen bir profil? Sizin buna ne hakkiniz var? Ayrica yorumlar neden kisisel saldiriya dönüştü anlayamadim? Siz zorlu mucadelelerle bebeginizi büyütüp mesleginizi yapmayi tercih etmissiniz. Ben meslegimi askiya alip bebegimin yaninda olmayi tercih etmisim. Beni suçlama hakkini nereden elde ettiginizi anlayamadim. Bir onceki yorumunuzu tekrar okuyun, anlatim bozukluklarini goremiyorsaniz, sohpet yazacak kadar Türkçeden uzasaniz, cumlemi tekrar edecegim

Keşke oğluma bakacak biri olsa da bende çalışsam. tabi bulunduğum yerde her ne kadar iş imkanı olmasa da çok isterdim şu an çalışıyor olmayı. iki yıl sonra oğlum ana okuluna başlayacak ve ben o günü iple çekiyorum. çalışmıyor olsam bile halk eğitim kurslarına gitme imkanım olacak. evlendiğimden beri bilfiil çocuk bakan biri olarak şanslısınız kıymetini bilin:)