Sünizütüm var evet. Ağrı girince uyumadan geçmiyor malesef. Bununda etki Çok büyük sanırım.

Ya iste kendi kendinizi yemeyin. Sizin de cocugunuz varmis, birakin kendi hallerine takilsinlar. Bir haftada en fazla kac kere evinize cocuklu insan geliyor ki? Bana sadece ayda bir gelen olur mesela. Ki ben gorusmelerimi hep disarida yapmaya ozen gosteririm. Dokulup sacilsa da dert olmaz.

O işkencenin ortasındayım. Malesef. Bi beni bana bırakmıyorlar. . push ; Milana22

Evet kendi kendine de oynuyor. Ayrıca herkes çocuğuna aynı olmak zorunda da değil. Sosyal etkinliğe katılıyoruz. Kızını bırakıyorum ben çayımı kahvemi içiyorum o arkadaş grubuyla oynuyo.

Gitmeyin, ben haftada bir giderim yada evimde agirlarim ailemi, fazlasina tahammul edemem Sonucta gidip gitmemek sizin elinizde :)

Allah bağışlasın canım

Benim görümcemde öyle hiç sese gelemez benim iki çocuğum var oturuyorduk basım şişti dedi odaya geçti şok oldum tabi hakaret gibi geliyor başkasına lütfen basınız dahi ağırsa sabırla oturun. O genel olarak sinirli kendi çocuğuna da tahammülü yok pek. H

Bence ergenlik henüz bitmemiş ondan. 20 yaşında ben de çocuklara tahammül edemezdim, o yaşlar deli yaşlar çünkü. Kardeşinizle de yaş farkınız epey çok. Normal bence, büyüyünce geçer.

Başkasının çocuğunu kimse oynamasın zaten ya. Değil mi çocuk sonuçta oyuncak değil. Hasta olabilir bilemezsin. Zorla çocuğunu sevdirmeye çalışan insanlar garip

Bende her cocugu opemem sevemen dokunamam. Icimden gelmesi lazim Yani kanimin isinmasi lazim cocuga. Hele anasini sevmiyorsam cocuk dunya guzeli olsa bana itici gelir direk. Oglumu cok seviyorum Kocaman dana oldu operin minciririm falan. Esim cocuk istiyor ben 2. Cocuga bile sicak bakmiyorum. Cocuk sesi, oyunu, mamasi vs kendimi hic hazir hissetmiyorum. Rahati seviyorum belkide. Annem bile kizim sen cocuk sevmiyosun cocuk falan yapma diyor bana. Ben sıkintiya gelemiyorum acikcasi.

Kafa kaldırmama konusu bende de var. Şu an 30 yaşındayım ama 18imde de böyleydim. Resmen ruhum yaşlı. Bebeklere aşığım ama çocukları bende pek sevmem daha doğrusu uzaktan severim. Ya başım kaldırmaz ya nasıl oynayacağımı bilmem .. Ama uslu çocukları severim mesela. Bence de kişilikle alakalı bi durum. Değişmek istiyorsanız bence yavaş yavaş başlayın ve diyelim kendi çocuğunuzla oyun oynarken siz zevk almaya çalışın. Çocuğu mutlu etmek değil. Kendiniz o oyundan zevk alırsanız belki daha rahat tahammül edersiniz. Gerçi kelin ilacı olsa başına sürer. Ben nasıl olacam bilmiyorum Önceki

Benim öyle bi konu açtığımı hatırlamıyorum. Kv bir sözüne doğuracak kadar cahil değilim. Şöyle birşey söylemiş olabilirim. Eşimle yaş farkımız var. Eşim yaşımın geçmesini istemiyorum demişti. Kayınvalidem 62 yaşında birisi şeker hastası çocuğuma bakacak bir durumda değil. Ayrıca ben kendi anneme dahi inanıp çacupumu bırakmayan bir insanım. Teşekkürler yorumunuz için

İnsanın kendi çocuğu olduktan sonra başkalarının çocuklarına olan tavrı değişiyor Eskiden bütün çocukları çok severdim Yeğenlerim olunca en çok onları sevdim Kendi çocuğum olunca da en çok onu sevdim :) Şimdi çok şirin bir bebek görsem içim ısınmıyor eskisi gibi

yoo bazen erkek arkadaşım "sen niye çocuk sevmiyosun ilerde çocuk yapmam dersen napcaz" diyor. Şu ana kadar sadece bu çıktı bu konuda karşıma onu da geçiştirdim :) sizin çocuğunuz da varmış, ben ortada bir sorun görmüyorum. Çocuk sevmeme değil bence çooook fazla sevmeme durumu var ki o da normal her şey kararında yani.

Ben gitmiyorum ki hayatım. Ben on günde bir anneme hafta da bir çarşıya giderim. Onlar çat kapı geliyorlar. Demediğim kalmadı yine geliyorlar. Hatta yemeklerini yapıp geliyorlar. Sevmeyin beni diye bağırasım var.

Canım bu konuda eşine çok görev düşüyor. Benim eşim biliyor tahammülsüz olduğumu. Akşam 7 de uyutuyorum ben rahat ediyim diye bazen gece uyanıyor babası ilgileniyor bi saat falan oynayıp tekrar uyutuyor. Benim gece sabrım kalmıyor. Sonra sabah 6 gibi kalkıyor tekrar eşim kalkıp oynatıyor işe gidene kadar o işe gittikten sonra ben ilgileniyorum. Ama kendi çocuğun gerçekten faklı oluyor. Kızım prematüre doğdu. Kaç gece uykusuz hastane odasında başında bekledim. Annelik hiç bir duyguya benzemiyor.

Teşekkürler başta yorumun için. Ben şimdi böyle olmadım hep böyleyim. Evlenene kadar 8 yaşındaki kardeşimi ben uyuturdum. Birlikte uyurduk. Hatta evlendiğim de ablamsız uyuyamıyorum diye beni arayıp çok gece kalkıp gitmişliğim var. Ama eskiden de bi tartışma bi ağlaması bi bağırarak birşey istemesine tahammülüm yoktu. Şimdi de yok. O yüzden bu hareketim ona üzücü kırıcı gelmiyor. Alışık çünkü. Yaşadığım şu andaki ortamdan evet memnun değilim. Ama bş kaç sene daha sabretmek gerekiyor İnş. O zaman daha iyi bir hayatım olacak. Tavsiyelerinizi de değerlendiricem sağolun.

hepsi samimiyetsiz demedim, bana öyle geliyor. ki zaten karşımdaki insan dikkat çekmek için mi yapıyor gerçekten seviyor mu anlarım. Siz çocukları seviyorsanız ne mutlu size, üzerinize alınmanıza gerek yok. Kendi düşüncem bu şekilde.

Öyle hayatım. İnsanının kendi çocuğu gibi olmuyor.

Eşinin yardımcı olması çok güzel sağolsun valla. Prematüre doğunca bebiş ekstra hassaslaşmışsınızdır. İnşallah dediğin gibi olur canımcım.

Canım senin benim gibi kişilerin de sakin çocukları oluyor. Çünkü öyle alışıp öyle yetişiyorlar.

Ben çocukken de çocuklarla oynamadım.

tanımadık biri değil örneğin misafirliğe gelenler, akrabaların çocukları filan. göstermelik ayıp olmasın diye seviyomuş gibi yapıyorum napim aslında pek de sevmiyorum ama benim çocuğuma deliriyorlar resmen daha bebek diye mi bilmiyorum. eşim de bizim çocuğumuz diğerlerine göre çok tatlı diyo da bence bize öyle geliyor:) herkese kendi evladı özel

Kalabalık ailede büyüdüm, çocukları severim ama mesafeliyim bilhassa tanımayıp sağda solda gördüklerime karşı pek sevgi pitircigi olamam ama kötü de davranmam tabi ki Gel gelelim kalabalık ailede büyümeme rağmen, kafam gürültü patirdi kaldırmaz, hele düğün bayram evin halini bir görseniz yangın var diye bağırasim gelir kimi zaman Ama katlaniyorum mecburen :)

Benim de kafam kaldirmiyor cocuk...:) Delisi degilim hic yani... oglumla oynarken de cok zorlaniyorum... derine inemiyorum yani... allahtan kendi kendine oyalaniyor oynuyor tenceere tava top butun gun bana sadece sevmesi kaliyor :)

İşte sorun orda kalabalık bir aileyiz hafta da 3-4 kez toplanıyoruz. Bende kaldıramıyorum. Mesela dün eşimin abisi falan geldi. Evlerimiz yam yana zaten hani özel bir misafir değil. Üç tane çocuğu var. Beynimi yediler resmen. Çok yaramazlar. Yemek yedik çay olayına gelince onlar terstalardı ben kalktım içeriye geçtim. Dayanamadım. Bende istiyorum ki hani neşeli oluyum. Sesten rahatsız olmayım. Mesela eşime arabada yüksek ses müzik bile açtırmam o da aksine çok sever. Hatta bi kere ninemi geçtin demişliği bile var.

Bu dünyada kimsenin kimseyi sevmek zorunda olmadığını biliyoruz. Herkesin çocuk sevmesini, hayvan sevmesini de bekleyemeyiz. İnsan olarak beklemeye hakkımız olan en önemli şey; saygıdır. Sizin bir şeylere tahammülünüz kalmamış gibi. Yoksa yaşadığınız veya bulunduğunuz ortamdan, hayattan mı memnun değilsiniz? 8 yaşındaki kalbi hemen kırılabilecek bi çocuğa, kardeşinize, ters davranıp; annem alışık bu halime bence kırılmamıştır demenizi de anlayamadım. Ters cümleleri annenize değil, kardeşinize sarfetmişsiniz, ve çocuk kalbi hemen kırılabilir. Örneğin Kişiliğiniz sert olabilir, soğuk olabilirsiniz veya her şeyi eleştiren, sivri dilli Fakat bunlar bize birilerini incitebilme hakkı vermez. Saygılar :)

Ben varım. Ne ergen seviyorum ne de çocuk. Hele benim çocuğum premsss premsessss diyip ona göre davranış bekleyen ebeveynlerden hiç hoşlanmıyorum. Hatta sırf bu yüzden lisansı olmayan bir bölümde akademisyenliğe başladım. O derece sevmiyorum. İşim gereği yardıma ihtiyacı olan çocuklar ve ergenlerle iç içeyim ama onların gerçekten yardıma ihtiyacı olduğu için ılımlı ve anlayışlıyım. O konuda sorun yaşamıyorum. Aslında şöyle; ben şımarık ve buldumcuk yetiştirilen çocuk sevmiyorum. Onların kaprisini çekemiyorum.

Bende 25 yaşındayım. Deli gibi cocuk sevmem 2 aylik tatlis bir bebisim var. Onunla bile 24 saat oynamam. Bazen uyusun da biraz dinleneyim derim. Ama onun kokusu bambaska tabi. Yavrum o benim... Demem o ki karakter meselesi. 2. Cocugu düşünmem rabbim buyuk konusturmasin. Oturup kahve icmek kitap okumak sessiz ortam muthis gelir bana tv bile acmam evde tek basimayken

Bence bu bir sağlık sorunu değil. Bayramdan önce bir akrabamız üç çocukla bize geldi. Yaşları çok küçükte sayılmaz. Üç tane erkek çocuğu. O kadar huysuz mızmız yola gelmez çocuklar ki delirdim. Ne diyorsak hayır dediler. Gürültü patırtı da cabası. Bir kahvaltı yaptılar masa talan oldu. Hepsi birden anne diyor. Acayip gıcık oldum. İnsanın ister istemez yüzü asılıyor. Kadına bok mu vardı da şunları doğurdun dememek için kendimi zor tuttum. Z zsnn

Birde erken sorumluluk aldım sanırım onunda etkisi büyük.

Binim içinde öyle birşeyi bir kere söyleyeceğim. İkinciye söylemek sinir getiriyor.

Çocuk sevmemek, tahammül edememek bence normal. Ben de tahammül edemiyorum pek. Yalnız insan 8 yaşındaki kardeşini, sadece abla ilgisi istiyor diye nasıl böyle tersleyebilir, onu aklım almadı. Genel olarak öfkeli ve sevgisiz bir insansınız sanırım. Bu sorun.

ben de insan yavrusu sevmiyorum midemi bulandırıyor mide bulanması derken hakaret anlamında değil bir seferinde komşu kapıya geldi annemi bi şeye bakmak için çağırdı o ara çocuğu elime verdiler tenine dokununca midem kalkmıştı ıslak jelibon gibi kardeşimi de hiç kucağıma almadım sevmedim de 12-13 yaşındaki çocuklarla aram iyi çocuğum olsun da istemiyorum bu bence şey gibi bazı insanlar hayvanları sevmezler ama zarar da vermezler hayvanlara dokunamazlar tüylü tüylü içlerinin bir garip olduğunu söylerler onun gibi

ben de kendi çocuğum dışındaki çocukları pek sevmiyorum maalesef ayıp olmasın diye başını okşuyorum filan mecbur kalınca ama çok da kucağıma alıp hopbidi oynayamam bebek de olsa

Acaba sinuzit yada migreninizmi var. Kimine saçma gelebilir ama yaşayanlar vardır mutlaka. Ben bebek çocuk severim ama sese ve kokulara karşı aşırı hassasiyetim var. Migrenden dolayı. Hani dur dayanayim sese desem biraz kalabalıkta dursam aşırı baş ağrısı çekerim günüm zehir zıkkım oluyor velhasil

Yaramaz simarik cocuk sevmemek anlasilabilir belki itici geliyodur vs ama genel olarak cocuk sevmiyorum demek bana cok da normal gelmiyor altinda yatan psikolojik bir sorun olabilirmi acaba hani hayvanlari sevmiyorum diyenler icinde ayni seyi dusunuyorum..

Sizinle konuşunca keyfim yerine geldi vallahi kendimi tek hastalıklı sanıyordum. aynen bana göre de tek çocuk ideal.

Sosyal yaşantınızı etkiliyor mu bu durum. Yok canım bende asla terslemedim bu zamana kadar onların günahı ne sabitleme. Kıyamam. Ama dediğin gibi ölü bitmem de

Ay gülüyorum sana canım. Ben çocuğumu sevmiyorum deniyorum ki. Hatta kızıma aşığım. Onunla yeteri kadar geziyorum. Parka gidiyorum. Aynı yaş grup arkadaşlarıyla oynasın diye sosyal etkinliklere katılıyoruz. kızımda halinden çok memnun ve mutlu bir çocuk. Başka çocuklara tahammül edemiyorum. Sorun bu. Haftanın 3-4 günü 5-6 çocukla bi gün bi evde geçirirseniz o zaman konuşalım.

Kişilik özelliği tabi :) Ben de çocuk sevmem. Sevmem değil de bilmiyorum bebek, çocuk görünce geriliyorum. İnsanlar aman da aman diye tepki veriyor bir de, anlayamıyorum ben. Çocukla ya da bebekle göz göze gelmeyim diye napacağımı filan şaşırıyorum. Anneler de sevmeyince alınıyor genelde. Geçen gün kuaföre gittim, bebek vardı. Bak ablası filan diyorlar, hehe diyorum. Kaçtım sonra. Ne diyim ki bebeğe, suratı filan şekle sokmak acayip geliyor. Ama kendimden 18 yaş küçük kardeşim var. O doğduğunda çok sevmiştim. O yüzden kendi çocuğum olursa bunu yaşamam diye düşünüyorum. Kısmet artık göreceğiz. Çok da dert etmeyin bunu.

Ben de sevmem, bir üst versiyon olarak sevmediğim için çocuk yapmayı düşünmüyorum. Hiç bir çocuk için ver şunu da kucağıma alıp seveyim düşüncesinde olmadım. Şımarıksa hele ne ailesiyle evde görüşürüm ne eve çağırırım. Bütün arkadaşlarım da çocuk sevmediğimi bilirler ve gelmek isteyen çocuksuz gelir. Aslen genel olarak insan sevmiyorum, tahammülüm yok.

Bende oldum olası sokakta gördüğü her çocuğun üstüne ayyy oyyy diyerek atlayanllari anlamamışımdır. Sevmem. Çok güzel sevimli olmadıkça tanımadığım bilmediğim çocuklara dönüp bakmam bile. Ağlayan çocuk rahatsız eder anaç hisler uyandırmaz bende. Bu bir sorun değil bence aslında her gördüğü çocuğun üstüne atlayanlar sorunlu ben çocuğuma kimsenin öyle yaklaşmasını istemezdim

Senin ağzından çıkanı kulağın mı duymuyor? Nerden bileyim ben senin o etkinlikleri yaptığını başta dedin ki kendi kendine oynar benim özel güçlerin yok hayatınızı bileyim CANIM

Onun babasının ilgisine ihtiyacı olduğu kadar size de ihtiyacı var anne sevgisinden mahrum bırakmanız nasıl yanlış. . Bu paha biçilmez sevgiyi mahrum bırakmanın telefasi ilerde olmaz, Ben bu bölümü okuyorum alanımdaki tüm doktorlar bunu şiddetle reddediyor. Sizin çocuğunuzla geçirdiğiniz vakit çok kıymetli, Maalesef öyle çekemiyorunlara, gelemiyorumlara, piskolojinizin bile bozulmasına hakkımız yok bu çocuğu yaptıysanız ona değer vermek zorundasınız. W

Biraz erkeksi bi mizacınız var ozaman. Olabilir. Tüm kadınların beyni %100 kadınsı değil zaten.

Aynen aynen mesela ablamın iki çocuğu var bir defa teyzesi olarak altını açmadım. Ama kendi kızımın kini hep ben değiştiriyorum. Geçen eltim geldi çocuğa bakar mısın bir saat işim var dedi yok yimedim. Çocuk altını pisletmiş. Değiştirdim ama. Abartmıyorum iki gün düzgün yemek yiyemedim hep gözümün önüne geldi. Halbuki çocuk ama kaldıramıyorum. Milana22

Bende kalabalık bir ailede büyüdüm. Ama işte huy. Kaldıramıyorum. Düğünler dediğin gibi işkence ValentinusNF

ben de öyleyim ama benimkinin sebebi belli: çok sıkıldım. üniversitedeyken yurtta kaldım, 4 sene boyunca o kalabalık bana bir ömür yetti, zaten öyle diyorlardı hep :) gerçekten de öyle oldu, şimdi kalabalığı sevmiyorum. ayda yılda bir kendi isteğimle girerim kalabalığa mesela dün konser vardı onun kalabalığına girdim, sinir krizi geçirip de çıkmadım mesela ama sıkıntılıydı yani, onun dışında düğün falan da hiç sevmem. çocuk da sevmem pek, gelemem yani. 24 yaşındayım yaşıtlarım anne oluyor ya da anne olmak istiyor bende tık yok :) umurumda da değil.

Linki gönder tercüme edeyim İngilizce okuyup anladığına şüphem var. Copy pasta yapmadaydın iyiydi. Ben tek kişiyim, sen de sen de Eşlere ve annelere yazarken siz yazdım, kaçırdıklarım vardır elbet

Bende öyleyim işte. Herkes garip birşey iş gibi karşılıyor. Ama sakinliği seviyorum. Dur yapma diyerek diken üzerinde oturmaktansa rahat olmayı tercih ediyorum. S Senbirsen Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Canım o iki dk da sıkılıyorum kısmı başka çocuklar için. Sanırım konuyu tam anlatamadım k. b kendi kızımla aramda sıkıntı yok T Tweety -Zık- tek ayak

İnsanı zorla kötü yapıyorlar değil mi

Ben bebek cok severdim bekarken bile bebek dukkanlarinda ic cekerdim.. cogu bebegi kucagima alirdim severdim.. kendi cocugum olduktan sonra o sempati durumu yok baska cocuklara karsi.. seninkisi kisiselbi durum.. herkes ayni degil

Ay öyle deme ya :) Dünyanın en masum varlıkları onlar O kadar samimi, içten, pazarlıksız hemde komik. Ama kendi kanından canından olunca daha bir başka işte Allah isteyen herkese versin Seridina Guru Anneler

Bana da ergen davranisi gibi geldi acikcasi. Daha ergenligini yasayamadan anne olmanin verdigi bir rahatsizlik da olabilir. Fakat kisilik de olabilir tabi. Herkes cocuk sevmek zorunda degil.

O konuya üzülüyorum. Ararım sorarım. Birlikte sinema yemek vs. Götürürüm ama bağırmayacak., soru sormayacak, çok konuşmayacak diyeceksin bu robot değil çocuk. İşte kendimi nasıl değiştiririm bilemiyorum.

Ya ne biliyim bi ben böyleyim diye düşündüm. Çünkü kalbalık bir toplum da bulunamıyorum.

Benim cok yakin bir arkadasim var. Oda cocuklari hic sevmez. Kizimi sirf benim kizim diye uzaktan uzaktan sever geldiginde. Arada bi laf atar. Yadirgamiyorum onu. Cunku biliyorum onun karakteri bu. Kotuluguyle, hastaligiyla falan hic alakasi yok.

aynen canım. Olur canım allah sağlıklı doğum nasip eder inş.

ben de öyle bebek görünce deliren tiplerden değilim,"aaaiiyyy agucuk senin adın nniieeeee" falan olmam yani hatta olanları da samimiyetsiz bulurum. ama bir çocuk yanıma gelir oynamak isterse de terslemem. dediğiniz gibi yalnız takılmayı da severim. sağlık sorunu değil tamamen kişilik.

Öyle canım çözümü yok ama bana işkence gibi geliyor. İnş. Bir gün son bulur da. Ama iyi bir soğukluk sokmam gerekiyor araya. Önceki

Yorumları okumadım ama bu bizim eşimle çok konuştuğumuz bir konu. Biz sessiz sakin insanlarız, tv'yi bile çok yüksek izlemeyiz. Bebeğimiz de öyle. Benim bir kuzenim var, eşi de, kendi de, çocukları da bağırarak konuşur. Şamatacıdırlar. Onlar geldiğinde kafamız kazan olur, bir araya gelmemeye çalışırız onların yapısı böyle. Ne kadar uyarsan da değişmez. Buna ek olarak; çocuğu bin kere ANNEAĞ diye bağırıp bakmayan, zile basma aşağıdan bağır deyip çocuğuna tüm siteyi ayağa kaldırtan ebeveynler ve onların çocukları farklı bir kategori. Ben de sevmiyorum onları, imkanım olsa dağ başına ev yapıp oraya taşınırım.

Hayatım bizimkiler yüzsüz gelelim demiyorlar direk geliyorlar. Hatta yemek var mı yok mu hiç düşünmezler aniden gelirler. Bi defasında geldiler. Bende rahatsızdım. Haberim yoktu geleceğinizden dedim. Olsun yabancı mıyız dediler. Hatta gitmelerini beklemeden saygısızlık olsun diye odama geçtim. Yok yine küsmediler. Yani ne yapsam care siz

Canım surat asma mesela eve misafir gelir çocuklarına asla yapma dur demem. Ama kendi kendimi yerim. Kırıp dökmesi de mesele değil. Ama ses gürültü hiç kaldıramıyorum. Sanki 60 yaşında teyzeler olurya onlar gibiyim. Ama yaşım 20 bu yaşta böyleysem. İlerde naparım diye korkuyorum.

Sizde haklısınız bende misafir sevmem hiç. Hele eşimin tarafı ise hiç hiç sevmem gelip oturup yer içer giderler, Şu ev gezmeleri ciddi anlamda sıkıntılı hiç sevmiyorum ne gitmeyi ne bana gelinmesini.

Hamileyken korkuyordum sevemem diye ama kendi çocuğun farklı oluyor tabi ki Allah sabır veriyor.

Aynı vallahi. Herkes derki yalnız keyfi mi çıkıyor. Ay bide bana sorun tek başıma dışarda yemek yemek alış veriş yapmak o kadar zevkli ki

Valla ben de çocuklara asla tahammül edemiyorum. Sadece böyle güzel gülümseyen tatlı bi bebek varsa severim. Onun dışında şımarıklıktan ağlayan çocuklara zaten asla tahammülüm yok sinirim bi anda zıplıyo çocuk ağlaması duyduğumda

Düşüncelerimiz aynı. Hiç olmayınca da olmuyor. Çünkü onlar evin neşesi diye düşünüyorum. Ama çoğu da zarar benim için herkes tek olmaz kardeş lazım diyor. Bende ben doğurur büyütüp bana verirsen diyorum hepsinin çene kapanıyor Bi arkadaşım bi sene aralıklı 3 çocuk doğurdu oda çok çocuk seviyor. Sezeryan olmasa 5 tane hedefim diyor. Herkesin düşüncesi farklı

Tek olmadığıma sevindim. İçim rahatladı biraz olsun.

Normal. Bende oturup 2 saat oyuncu annelik yapmadim hic.15 dakika oynu kuruyorum anlatiyorum eslik ediyorum hadi ben kitap okuyayim yaninda diyorum. Bende ders calistiramam mesela. bir defa soylerim ikinciyi sorunca keçilerim gelir. Kardesimde erkek arkadasimda bana yasakladi kizima ders calistrimami odev ablasi tuttular : )

Canım ben çocuğuma kötü davranıyorum demedim. Sadece oylarımız biraz dedim. Diğer mesajlarında da yazdım. Kızım kendi kendine oynamayı daha çok sever. Huyumuz aynı yani. Ayrıca babası şımartılması gerekecek kadar şımartıyor

Kızkardeşimde böyledir. kucagına bebek verildiginde panik olur ne yapacagını şaşırır zarar gelmeyeceğini bilse hemen atar :) bazen çok abarttığını düşünüyorum ama demekki varmış böyle insanlar. Doğumuma gelmeyi istiyordu ama bana faydadan çok zararı olacağını biliyor o yüzden büyüyünce geleyim diye vazgeçti :)

Çocuklara tahammul etmekte zorlanan biriyim ama bu konu biraz bıçak sırtı geldi bana. Çünkü mevzubahis kardes ve kendi çocuğunuz olunca o hisleri yaşamamanız lazım. Bilemedim.

evet ona karsi sabrik fazlasiyla var ama ne yalan soyliyim her gordugum cocuguda asiri sevmem. sadece annelik ve ogretmenlikten gelen bisi olsa cocuklara karsi daha sefkatliyim

Benim görümcemde öyle hiç sese gelemez benim iki çocuğum var oturuyorduk basım şişti dedi odaya geçti şok oldum tabi hakaret gibi geliyor başkasına lütfen basınız dahi ağırsa sabırla oturun. O genel olarak sinirli kendi çocuğuna da tahammülü yok pek.

Anormal bir durum yok. Herkes çocuklara bayılıp bitecek diye bir şey yok. Ama insan kendi evladına, kardeşine karşı en azından daha farklı olur sanırdım. Demek olmayabiliyormuş.

Evet aynen. bahsettiğim çocuklar resmen gürültü makinası.

Teşekkür ederim canım. Denicem mutlaka

Haklisiniz, gercekten insanlari ben de anlamiyorum. Benim de gorumcem oyleydi, hafta 7 bunlar 8 bizdeydi. Sonunda rest cektim artik küstü gelmiyor ya bir sinir olmali insanlarda ama anlatamiyorsun iste. Bir seylerin sonu olmali, misafirlik de nereye kadar.

What dedin gülüm diye gıcık bi espri yapmak geldi içimden neyse bi araştırıp öğreniyim B

Aminnn İnşallah. Yazdıkların doğru ama ben sevemiyorum işte ya. Özellikle de şımarık olanlara kontes gibi yetişenlere cidden tahammülüm yok ama orada da suç çocukta değil ailede aslında.

Bende sevmiyorum kalabaligi evime gelip gideni yada birilerine gitmeyi birisyle gorusceksemde tek gelsin ses olmasin oturup muhabbet edelim okadar yani... Cocugum yok olsa tabiki kendi cocugumla ilgilenirim ama baskasinin cocuguna 5dk bile bakmak bana iskence gibi geliyor kimseninde bayildigini sanmiyorum zaten sese gurultuye kirilana dokulene

Çok kırıcı ve itici geldin

Sevmiyorum ama kötü de asla davranmam. Aksine çocuklar beni çok sever. çocuk sesine katlanamıyorum. Bi kaç çocuk bağırarak oynadığı zaman çığlık atasım geliyor. Başım çok sık ağrıyor. Ondan da kaynaklı olabilir. Çünkü ilaç falanda fayda etmiyor

Insallah olmaz sonrasında:) benim oğlum 3 yaşında amanın valla bazen delirmedigime şaşırıyorum

Neden samimiyetsiz buluyorsunuz anlamadim insanlari. Insanlarin ici kayniyor olabilir bebek gorunce. Gercek hissiyatlarini yansitiyor olabilirler hareketleriyle. Siz oyle hissetmiyorsunuz diye insanlarin yapmacik davrandigini varsaymaniz ilginc.

Cocuklari hem cok seviyorum hem de cok iyi anlasiyorum. Hem de her yas cocugu seviyorum, onlarla sohbet etmek hosuma gidiyor. Onlari insan turunun sevimlisi olarak goruyorum. Ama beni bile bir suru cocugun bir arada olmasi ve gurultusu deli ediyor bazen. Sizin gibi ise bir ablam var benim ve karakter meselesi, o hep oyleydi hic sevmez gurultuyu vs. Normalsiniz yani.

Yok yok valla ayniyiz. Hatta bu cocugumu da simdilik dusunmuyordum. Kayınvalide sen yap ben bakarim ilerde yaparsan bakamayabilirim dedi. Calisan anne olarak bakiciya birakmaktansa yapayim bir tane dedim.. rabbime buyuk konusmak olmasin rizigi bereketi veren rabbim. Bir tane olsun saglikli olsun tontis kizim benimle olsun kafii

Amanin cok fena, inadina yapiyorlar sanki Ben evde diilim derdim, cat kapi gelirlerse de planim vardi siz oturun istiyorsaniz ama ben cikiyorum der gideridm hic abartmiyorum yapardim

Mesaj tekrarı

Benim kızımda bana çekmiş. Oda kalabalık sevmez. Kalabalık olduğunda huysuzlanıyo. Yok asla tahammülsüz değilim. Zaten oda huysuz bir çocuk değil. Belki huysuz olsa tahammül edemem heralde

:) Bir kisilik tipi. Sessiz sakin kendi halinde. Kalabaligu sevmeyen, tek basina da eglenmesini bilen. Yalniz kalinca derin derin dusuncelere dalip kendini dinlemeyi seven bir tip. Fakat icten ice cok yaratici olan bir kisiliktir. Dunyada basarili ve taninmis bir suru de introvert vardir.

Miğrenden şüphelendim ben. Nöroloji doktoruna bile gittim ama hiç bir problem yok dedi. Tahammül sınırımız yok sanırım.

Allah aşkına, ne takiyorsun ki insanlari.. Herkes 3 4 cocuk yapmak zorunda mi? Sen burda 3 cocugum var cocuklara bayiliyorum cok seviyorum bitiyorum desen de elbette ki elestiren birileri cikacak En azindan sorumluluk sahibisin ki gercekten tasiyabilecegin sorumlulugu aliyorsun. Bazi insanlar cok cocuk sahibi olup ilgilenmiyor. Arkadasim, cok cok iyi anliyor ve hak veriyorum. Bir kocam bir cocugum başımı sokacak evim var. Ne mutlu. Kafa rahat. Kendini dinlemelisin ki huzurlu olasin. Bu huzur cocuga da geciyor. 24 saat yakin olmaktansa cocuga. 1 saati kendine ayirinca cocuga daha farkli davranabiliyorsun. Ne demisler mutlu anne baba, mutlu cocuk...

:) kıro mu yoksa beyaz çorap üstüne mavi terlik mi giyiyorsunuz Rica ederim ne demek düşüncelerim bu yönde :)

Ben varım

İnşallah öyledir bakıyorum millet nasıl ilgili anne baba, hayatları herşeyleri çocukları ve her anlarını onlarla geçiriyorlar. Ben de sevgi, özen, bakım, eğitim konularında sorun olmaz inşallah ama o oynama, eğlenme sürekli nazını çekme kısımlarından korkuyorum. İyi bir anne olabilir miyim diye. Baya şüphelerim var. Ama hamilelikte daha çok oluştu b u şüpheler, hormonlardan olması büyük ihtimal yani. Teşekkür ederim ayrıca defne-28

Bu duygularla kendi çocuklarımıza nasıl bakıyoruz şaşıyorum Sizin tahammülsüzlüğünüz sanırım pek yalnız kalmıyorsunuz ondan olabilir. Haftada 3-4 gün biri gelse -hele de çocuklu- çıldırırım. Ama kayınvalideyle birlikte yaşadığınız için çözümü yok gibi bunun.

Niye bu kadar yüklendiler ki? Sevmemek yazdığın için belki Zaten kimse durduk yere bir bebeği sevmez Kimisi kendine muhtaç canlıya bayılır, ne yapsa gördüğü tepkiyi sever Kimisi de onun göz açıp kapayana kadar yetişkin olacağını görür, bebeklik hale sempati duymaz.

Bende de ses agrasiflik yapıyor beynimizn bir yeri değişik bi iş var ama ne bilmiyorum aşağıda çocuklar oynuyor seslerden başıma ağrılar giriyor benim de

Çocuk yapmayaydın iyiydi. İlerde nasıl tahammül edeceksin?

Ayni benim ozelliklerim.. yorum yazdim sana tekrar yaziyorum o kadar kendime yakın gördüm. Bak simdi kahve iciyorum kizim kayinvalidem de. Gidecegm sevecegim ama düşünüyorum kendimi 2 3 cocukla allah'ım

Ay çok tatlısınız. Aynen kelin ilacı olsa kendine sürerdi. Ama kendi çocuğumla sıkıntım yok. Oda anasının kızı tek takılır. . Sizde anne olacaksınız allah kucağına sağlıkla almayı nasip etsin. Kendi çocuğuna biraz da olsa tahammülün oluyor.

Bende de var aynı problem hiç tahammül edemiyorum

Yok yok huyumuz bu :) defne-28

En sevmediğim şey şu şunu dedi bu bunu dedi gibi konuşmalar Gün de konuşulan dedikodular gereksiz konuşmalar gibi gibi şeyler. Mesela herkesin bebeğini kucağıma almam ama çok masum sevimliler ama hiç bir zaman bebeklerle vıcık vıcık olamadım.

Ay yapmam mı bende yüzsüzlükte var bi defa eltine yemekler ocakta sen servis et ben uzanıcam dedim. Tamam dedi. Kafasına geçiresim geldi tencereyi

Boşver sevmek zorunda değilsin. Kendi çocuğunu sev yeter. Ama kardeşine de kötü davranma.

Bende çocuk sevmem aguk bukuk çıldıranlardan hiç olmadım ama kuzenimin bebesi ne dadlı geldi bana kokusu hareketleri falan yerim yaa ha kendi bebem olsa çıldırırdım heralde kedim var onu nasıl sevdiğimi görseniz bu deli dersiniz Siz kendi çocuğunuza da mesafelisiniz heralde

ben de öyleyim, sevmem çoluk çocuk. hele çocuk sesine hiç tahammül edemem. ha çok masum varlıklar o ayrı konu ama çocuklara bayılan biri olmadım hiçbir zaman, olmam da. bu neden bir sağlık sorunu olsun ki? kimse mecbur değil hele ki başkasının çocuğunu sevmeye.

Öğrenmiş oldum canım. Aydınlattığın İçin teşekkürler. gerçekten de insanlara baktığım zaman ne düşündüklerini nasıl karakterde olduklarını kestirebiliyorum. Ve ya bir olay olmadan şu olacak diyebiliyorum. Her zamanda dediklerim çılar. Ön sezgilerim güçlüdür. S sassyassyy Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Çok sağol canım bu güzel iç açıcı yorumun için.

Aynı ben. Q Queen of the North Kuzeyin

bende sakin bir insanım. kalabalığı vs hic sevmem kafam kazan olur evimde rahat olurum sessiz sedasiz. bebeğe çocuğa iyi bakarim ama kisa sure yılmışim zaten 2 çocuğum var :) ben bu kadar sakinken kizim cok hiperaktif oldu şaşıyorum da ona şaşıyorum :)

O zaman introvert denilen kisilik tipi olabilirsiniz. Anormal bir durum yok yani bence :) Sadece kisilik meselesi.

1 link istedim/ özelden gönderme şansın var 2 uydurmadığını nerden bileyim 3 kaynak, link ile gönderilir, doktora öğrencileri bilmezse kim bilsin 4 tanışmanın yenisi eskisi olmaz, anlatım bozukluğu/ doktoraya yakıştırmam 5 sanal sohbettesin, görgü/ ananevi kurallar ne derece ikna edilesi? Küfür yok, hakaret yok Umarım ikimiz de banlanmayız Çünkü son derece seviyeli alıntı yapıyoruz

Hayır sevgisiz ve öfkeli değilim sadece tahammül sınırlarım yok. Ama vıcık vıcık da değilim philly

Tam 2 saattir takip ediyorum konuyu, tutarsızlığı fark eden tek ben miyim diye, neyse ki değilmişim.

Allahtan kendi çocuklarımızı çok seviyoruz

Kendi çocuğunuz nasil sakin mi? Onada tahammülsüz oluyor musunuz?

Babasına çekmiştir diyelim o zaman

Bunun tek sebebi değil belki ama sebeplerden bir tanesi 18-19 yaşlarında anne olmanız. Daha gençlik ve ergenlik süreçleri arasında gelişirken anneliğin içinde kendinizi bulmanız sanırım. Erken değil miydi çocuk için, biraz daha bekleseydiniz bence. Bunun büyük kısmı karakteriniz, bir hastalık değil. Ama bir çocuk dünyaya getirdiyseniz, bu sorumluluğa giriştiyseniz onun en iyi şekilde yetişmesi ve sevgiyi en yoğun şekilde almasından sorumlusunuz. Bunu kendi canınız evladınıza yansıtmayın derim. B

Her insanın mizacı farklı, bende aşırı düşkünüm mesela. Yaratılış bu, değiştiremezsiniz, kırıcı olmadıktan sonra sorun yok. Herkesin kişiliği farklı farklı

Bakın, ağzınız çok güzel laf yapıyo ama inanın hiç kendimi yorasım yok. Kendimi ispat etme derdinde de değilim. Doktora öğrencisiyim diye herşeyi 4 4lük yaptığımı iddia etmiyorum ama kimseyi de "dil seviyesi, akademik düzeyi vs." önyargılarımla boğmuyorumda... Akademik çalışmalar yeterince kasıntı benim için, bi de gelip burda alıntıdır, anlatım bozukluğudur, ona dikkat edemem, etmem. Ve kimseyle böyle esnek bi mecrada bilimsel sidik yarışına girmem. Okuduğum ya da bi vesileyle öğrediğim şeyleri söyler geçerim. Dikkate alan alır, almayan ya da kafayı takanla da felsefi bıdıbıdı yapmam. Kısacası buraya kafa dağıtmaya geliyorum, hayatın sırrını paylaşmaya değil..

20 yaşındayken ben de öyleydim, hatta daha beterdim, eve misafir gelince ya odama kitlenir ya evden kaçardım, zamanla geçer.

Hahhahaha kiz güldürdün beni :) Konuya girişinden kendi çocuğun olduğuna ihtimal vermemiştim. Şaşırdım epey :) Ben sende bi sorun göremedim. Karakterin böyle demek ki. Problem yok

Her insanın kişiliği farklı o yüzden erken evlenmeyi seçtim. Şartlar öyle gerekti. Kızım da benim bu hayattaki en büyük şansım diyebilirim. Ben dünyaya getirdiğim çocuğuma gayet iyi bakıyorum. Öyle olmazsa yaşıtlarından önde giden bi gelişimi olmazdı.18 yaşında anne olmama rağmen herkes hayretle baktı anneliğimin. Çünkü erken doğum gerçekleşti. Doğduğunda kimse kucağına bile alamazken bir ay ameliyatlı halimle tek başıma hiç uyku uyumadım diyecek kadar az uyuyarak baktım. Gayet bilinçliyimdir bu konularda araştırmayı severim. Teşekkür ediyorum tavsiyeleriniz için.

Madem böylesin niye evlenip aile kurdun? Şimdi kendini bir çıkmaza sokmuşsun, iş hayatın var mı? O çocuk senin bir zaman sonra gözüne batmaya başlayacak. Herkes aynı olamaz ama nasıl bir insan olduğumuzu keşfedip hayatı buna göre kurmamız lazım. Şimdi sen kendine de bolca zaman ayır ki bunalma. Şu noktada tek çözüm bu.

Erkeksilikle çocuk sevmeme ne alaka anlayamadım.

Surekli gorusmeseniz. Gercekten zor olur bu isi rutine bindirmek. O zaman daha rahat edebilirsiniz. Abiniz de olsa her hafta size gelmesin mesela. Herkesinevi var barki var. hele ki 3 cocukla surekli misafirlige gitmeleri gercekten anlamsiz. Size hak veriyorum.

Ne çeşit akademik kaynakla varıldı bu kanıya? Seninki %100 mü? Mizaç diyorsun Beyin diyorsun Ne saçmalık!?

Aynı ben. En büyük keyfim kızım uykuya yatmış kahvemi yapmışım ayaklarımı uzatmışım. Oh keyfime diyecek yok.

Eşim takıyor biraz Gençliğinde böyleysen yaşlılığında çekilmezsin diyor. Bende zorla evlenmedin ya bende böyleyim dedim. Oda olduğum gibi kabul etti sanırım r

Asla o gelir durmadan hem de benim çocuklar dan rahatsız olur, hem de durmadan bizde bakıyorum gitmiş uzanmış neymiş başı ağırmış sinir oluyorum.

Kızım sürpriz geldi bana. İyi ki olmuş ama. Eşim le tartışmalarımız çok oluyor. Ben vıç vıç değilim. Hani deli dolu da değilim da tam tersi. İkinci çocuk yapmama kararımız var. Bir iyidir diyoruz. Az karar çoğu zarar.

Ah bir anlatabilsem. Şimdi eşimde aynı işi yapıyorlar. Akşam birlikte geliyorlar. Kaynım hemen akşam sizde miyiz diyor. Kalakalıyorum öyle. Yok diyemiyorum. Kv ile oturuyorum görümcem günlük kahvaltıya geliyordu ilk evlendiğim de baktı benim huyum böyle oda bıraktı gelmeyi. Alamıyorum insanlar mı arsız. Sürekli gelinir mi. Ha bu arada 2.5 yıllık evliyim. Görümcem e 3 kere kaynım a 6 kere falan gitmişizdir. Hep bizdedirler. Eltim yemek yapar. Alır bize getirir. Sanırım kv bizde olduğu için diyorum. Ama çıldırmak üzereyim.

Bir derdim var kızlar. Ya şöyle söyleyim ben çocuk sevmiyorum. Daha doğrusu tahammül edemiyorum. Mesela bi çocuğu sevmek için kucağıma alıyorum 2 dk sonra sıkılıyorum. Ne öpesim geliyor ne oynayasım. Bu arada 1.5 yaşında kızım var. Ona karşı kötü değilim. Oynarım falan ama çok uzun değil. Genelde oda kendi kendine oynar. Mesela dün annemlere gittim küçük kardeşim var 8 yaşında. Tepemde abla abla diye dolanıyo. Benimde sinir geldi kafama yeter seni mi dinlicem zır zır dedim. Çıktım evden. Sonra pişman oldum. Ama küsmemiştir bana çünkü ben hep böyleyim. Alışık annem falan bu huylarıma. Kalabalık bi ortam da duramıyorum. Bi düğün kadınlar arasında gün vs. Tek başıma takılmayı çok severim. Yalnız yemek yemeyi, yalnız gezmeyi. Bu bir sağlık surunu mu? Yok sa benim kişiliğim mi? Aranızda böyle olan var mı? Çok mu anormalim?

Ben kucukken beni tersleyen kimseyi unutmuyorum. O sekilde hatirlanmamak icin biraz daha yumusak davranmaya calisin. Cocuga yapilan kotuluk unutulmaz genelde bayan nihayet

Aynen canım. Benim kızım içinde öyle toplu taşıma aracına biniyorum hemen birileri çikolata verir yedirmiyorum diyorum. Olsun olsun oynar diyor. Kesinlikle alır mısınız vermeyin çocuğa diyorum. Arkadan birileri kaç yaşında yok şöyle yok böyle başlıyorlar. O yüzden çoğu yere toplu taşıma kullanmıyorum. Sanırım sevmemek daha iyi biz rahatsız oluyorsak onlarda olur S Senbirsen Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Ben de senin gibiyim çocuk iki dk seviyorum sonra sıkılıyorum. Kendi çocuğum olsa nasıl ömür boyu tahammül edicem diyorum :) Alışverişe filan da tek çıkmayı severim herkes der aa söyleseydin beraber çıkardık diye. Böyle sevdiğimi kabul etmiyor çevremdekiler. Dışarıda yalnız yemek yemek de çok keyif verir bana neyim anlamadım.

Bi ikinizsiniz canım rahat ol

O konuda şükrediyorum. Yoksa hiperaktif bi çocuğum olsa napardım. Kızım çok şükür sakin. Allah kalbimize göre vermiş

Bir arada bir kaç çocuğa Bir arada bir kaç kadına Ev içi gürültüye bende dayanamıyorum Anormal değiliz bence Bugün sitenin çocuklarıyla isim şehir oynadım bahçede, 7 çocuktu, yarım saat dayanabildim seslerine, şevkat hissediyorum, çok sevimliler ama uzun süre dayanamıyorum, kendi yeğenlerimle de böyle oluyor bir süre sonra ses tutuyor beni, kardeşim dalga geçiyor abla yine boş boş bakmaya başladın diye ama napim

İşte benim eltim görümcem sürekli bizdeki birinin üç diğerinin iki çocuğu var hepside en hareketli yaş grunundalar. Bi de boşanmış bir eltim var oda çocuktan bi haber oda benşm üzerime. Yani biraz anlasınlar diye başka odaya geçiyorum. İnsanların gerçekten bi tahammül sınırı oluyor. Görümcenize ayıp etmiş bu arada sık gelmeyen biri için böyle yapılmamalı. Çünkü arada gelen bi misafirin çocuğu idare edilebilir. Çocuk bu yapma desen bile anlamaz. Onların bi günahı yok tabiki

Kalabalik sevmem, yanliz takilmaya bayilirim Bu yuzden de cok kalabalik ortamlara girmem, tum ailem de bilir bunu hatta yabani derler bana, bende hic anlayamam mesela haftada 3-4 kere toplanan kalabalik ailelerin derdi nedir neden kendilerine bu iskenceyi yaparlar Yanliz cocuklari severim o da uzaktan hayatta kimsenin cocugunu kucagima almam Sohbet etmeyi seviyorum cocuklarla bambaska bir dunyalari var

Siz bence cocuk degil cocuk sesi sevmiyorsunuz. Bir sebepten tahammulunuz kalmamis. Cocuk sevmeseniz cocuk yapmazdiniz heralde dimi? Olabiliyor boyle seyler. Ben de ses sevmem istemem hatta cok kez kizima sert uyarilarda bulunurum ama bu onu sevmedigim anlamina gelmez veya diger cocuklara karsi merhametli olmadigim? Takmayin kafaniza.

Herkes şaşırıyor zaten çocuk doğurduğuma. Arkadaşlarım sen anne olamazsın diyordu ama şükür kendimce iyi bir anneyim. Kızım tek takılır ben tek. Herkes şaşırıyor annem bile annelere giderim kızımın bir yastığı var onu alır eline yere koyar yatar kalkar. Kendi kendine evi gezer gelir oturur. Hatta mutfakta yardım bile eder makinayı boşaltırken o da tabakları falan verir bana maşallah diyelim bu arada

benimde cocuklarin yaramazligina tahammulum yok. cocuklara ayilip bayilmam ama onlari severim. sirf gosterus olsun diye birilerini sevmem. icimden gelirse enerjiyi alirsam saatlerce severim ama tutmazsa yalandan ailesi kirilmasin diyede sevgi gostermem. en fazla gulumserim. sizinde karakteriniz bu yani kotu bisey degil yaptiginiz. benimde 1.5 yasinda kizim var. esimle ben ona asigiz resmen. kotu bisey belki ama asiri derecede seviyorum onu.

Ben evlilik yaşınızla alakalı bir şey söylemedim zaten. Erken anne olmanızın etkisi olabilir mi diye sordum, çünkü ''şimdi yaparsan bakarım ileride yaparsan bakma şansım olmaz'' diyen kayınvalidenizin sözüne istinaden doğurdum 18 yaşında bende' demişsiniz. Ayriyetten kötü bir anne olduğunuzu da ima etmedim, yanlış olmasın. Sizin anneliğinizi ben dahil kimse sorgulayamaz zaten. Çocuğunuzla oyun oynamaktan sıkıldığınızı belirten cümlenize istinaden bu dönemlerde onunla daha fazla ilgilenip, hayatınızı ona göre şekillendirip, tüm ilgi ve alakayı ona yönlendirmenizle alakalı söyledim.

Görümcenize hafta da 4 kere gidiyor musunuz? H

Çocuğun olsun istemiyorum diye düşünme sakın. Kendi çocuğun bambaşka birşey annelik duygusunu tattığında anlarsın eminim.

Size öyle geliyor bence. 9 okulda çalıştım ve vicdanının yanına çocuk ve öğrenci sevgisini eklemiş öğretmenlerin diğer öğretmenlerden fersah fersah ilerde olduğunu gördüm hep.

Sağol canım yorumum için çok mantıklı geldi

Bende başkalarının çocuklarını çok sevemem. yegenlerimi bile kucağıma alıp öptüğüm nadirdir. ama kendi çocuklarımı ki kocaman oldular, öperim sarılırım. sizinki biraz daha fazla. ama bence bu durum tamamen kişilik özelliği ile alakalı

Olabilir bu da sizin yapınız böyle mutlusanız sorun yok

Ben de çocuk sahibi olmadan önce sizin gibiydim. Aşırıya kaçmazdm elbette, bir çocuğu mutlu etmeyi her zaman sevmişimdir ama kucağıma alıp saatlerce oynama fikri bana çok uzak geliyordu. Evladım oldu, şimdi nerede çocuk görsem nazlatırım :) evladıma karşı da iki katı sabırlıymdır. Sizin, çocuğunuz olduktan sonra bu düşüncelerinizin değişmemesi bana garip geldi. Çocuğunuza gereken sabrı ve sevgiyi gösterin de başkalarının çocukları kalsın.

Seni-sizi hep zarif buluyorum zaten eğitiminden kişiliğinden belliymiş

Evet aynen oyle, anlamayana kotu olmak lazim. Bence kalabalik bir aile de olsaniz surekli bir arada koloni gibi dolanmak zorunda degiller akrabalariniz. Yavas yavas kendinizi cekin. 5 defa gelmek isterlerse 1inde musaitim buyrun deyin. Diger 4 sefer icin bahane uydurun.

Bende sizin gibiyim tek fark yanlız takılmayı sevmem

Teşekkür ederim canım. Yok kendi çocuğuna öyle olmuyor. Çok güzel bi duygu. Evet bazı insanlar bebeklerini sevdirmek için çaba sarfediyorlar. Halbuki ne saçma

1. Sakin olun. 2. Ben sizle senli benli konuşmuyorum. 3. Yaranız mı var? Ne bu öfke? 4. Hayır benimki %100 değil. 5. Kaynak: Hines, Melissa. Brain gender. Oxford University Press, 2005.

Anormal değilsiniz. Herkesin birbirinin benzeri olması daha anormal bence. Sakinliği seviyorsunuz, benim gibi. Ama incitmemeye çalışın yinede küçükleri. Çocuklu ortama girdiğinizde size katabileceği olumlu yönlerine odaklanın. Mesela bir çocuğun kahramanı olmak çok kolaydır. Anlattığınız masalları inanarak, hayretle dinlerler, onların sevimli hallerine tanık olursunuz. Gözleri kocamandır, elleri küçücüktür. Merak içindedirler. Öğrenmeye açıktırlar. Pek çok güzel tarafları var, bunları görmeye çalışın.

İnş. Canım. Ama ben çocukken bile çocuklarla oynamamış biriyim. Hep büyüklerle otururdum. Huy çıkmaz can çıkar derler ya.

Kendimi çok zarif bulmam ama bunu duymak güzel, Teşekkür ederim :) Henüz kıro yanımla tanışmadıysanız demek...:)

İçim acıdı... Ben şahsen çocukları, öperim, koklarım ama sorsan bi 30 yaşına kadar asla çocuk istemem çünkü o strese tahammülüm yoktur. . Lakin sen bir annesin mecbursun! MECBUR! Seridina Guru Anneler

İleri düzey ingilizce bi bölümden mezunum. Dil sınavında türkiye derecem var. Aynı zamanda doktora tez dönemi öğrencisiyim. Kaynağı tam alıntılamak için copy paste yapmaktan daha doğal ne olabilir? Ben de anneyim ama yeni tanıştığım birine görgü kuralları gereği siz diye hitap ediyorum.

Saglik sorunu degil, kisilikle alakali bir durum. Cocuk sevmek zorunda degilsiniz. Ama insaniyet namina sevkat gostermek zorundasiniz bence. Toplum icinde yasiyoruz. Bir guler yuz gostermek cok zor degil

O zaman mesele yok :))

Alinmadim canim. Sadece dusuncemi soyledim. :)

Öğretmen olmak için çocuk sevgisi olmak zorunda değil. Vicdan sahibiyseniz yeterli oluyor.