Aslında ben anlıyorum ben de 22de üniden mezun olunca evlendim. Ama önemli olan doğru kişiyi bulabilmekte kimi 30unda karşılaşır kimi 40ında. Karşınızdaki insanın karakterini iyi çözüp evlenmek gerek.

Çiftlik işini en baştan kabul etmişsiniz, Şimdi şikayet etme hakkınız bence yok. Çiftlik ofis değil sonuçta, Hayvan bakımı zor. Eşinizle zaman planlamasını konuşup orta yol bulabilirsiniz. Onun dışında eşiniz nankörmüş, umarım düzelir.

Çiftlikten 1lira girmiyorsa eve hangi mantıkla orda çalışıyor eşiniz? Valla sinir oldum mantığını hayvnlara yem mi etti nedir.

sadece biri diyelim. ben yıllarca eziyetini çektim onunla neden çocuğumun rızkını bırakayım ki? tabi bir de manevi olarak hazır değilim. C captain price erkek

Ne kadar çok anlayışlı olursanız, o kadar çok tepenize çıkıyorlar... Bu kadar ödün vermeseydiniz keşke...

konu sadece mal davası da değil açıkçası. keşke o kadar olsaydı. konuyu çok dağıtmak istemedim. ama dediğim gibi 22 de evlendiğim için pişmanlığım yok. bir oğlum var Allah bağışlar inş. o her şeye değer.

Konu mal davası değil ama seni malla mülkle tehdit eden bir adam var öncelikle bunu kabullen Yerinde olsam çizerim bu adamın üzerini, çünkü bu kazığı bir 10-15 sene sonra yemek daha zor Yaptığı şey çok çirkin, yoğunluklara vs.. sorunlara bir çözüm bulunur ama hakkın yok demesi çok ağır ve çirkin, böyle bir adamı koca diye tutmam yanımda

Peki çiftlik konusu dışında bir sikintiniz var mı? Nasıl anlasiyorsunuz? Fenni

Siz bastan hatayi ciftligi kabul etmekle yaptiniz. Hayatinizin hic degismeyecegini nasil beklediniz? Ben ciftlik isinden pek fazla anlamam ama amcamdan bilirim: bu isin gecesi gündüzü yok. Ayrica esiniz iki yerde birden calisiyor. O adaminda bir cani var bunu da yinede unutmamak lazim. Siz esinizle net bir sekilde gelecekle ilgili konismaniz lazim. Planlariniz uymuyorsa yollarinizi ayirirsiniz. Ama: bosanmaya biyettiniz yoksa aslinda buni dillendirip durmayin.

ailenizden manevi destek görmeniz zor gibi görünüyor şu şartlarda. bence manevi destek kısmını unutmalısınız eşiniz sizi sindirdiği içn rahatlıkla rest çekebiliyor oysa ortak bir yol bulunabilir di çok nankörlük ediyor bu konuda allah yardımcınız olsun sizde çekin resti. yada eğer ki böyle birşey yapmaya gücünüz yoksa yani ayrılmaya bu hayata alışmaktan başka yapacak birşey görünmüyor.

haklısınız. aklımda hep bu ayrılık düşünce geziyor. çünkü bana baya resti çekiyor. bu da acıtıyor ayrıten. ama manevi destek de arıyorum kendime. ailem bu konuda sessiz. annem var zaten. dese ki arkandayım daha güçlü olacağım. zaten anneme yük olmam hiçbir yaşam şartı değişmez. ama işte ben o manevi desteği çok bekliyorum. sonundaoldu Nirvana Anneler

meraba arkadaşlar. başlıktaki gibi aynen çok yoruldum. bu hayat bu evlilik çok yordu beni. sorunlu bir genç kızlığım oldu. ailem sıkıntılıydı. oralara hiç girmek istemiyorum. ama başettim o kısımla. üniversiteyi bitirip atandım. atandığım yerde eşimle tanıştım. ben 22, o 21 yaşındaydı. birbirimizi çok sevdik ve evlenmeye karar verdik. ailelerimiz yaşımız küçük! diye karşı çıktı. ama ikimiz de ailelerimize maddi olarak sonuna kadar verdik. bundan dolayı istemediler bizce. neyse benim halihazırda 12 bin lira gibi bir kredi borcum vardı eşimde ailesine aldığı araba kredisini ödüyordu. o bitirdi ben bitiremedim. illa düğünü hemen yapalım diye tutturdu. borcum var desem de o borç ikimizin olur diye diretti ve evlendik. tek kuruş ailelerden destek görmeden tırnaklarımızla kazıyarak evlendik. aileler misafir gibi düğüne gelip gittiler. ve biz çok mutlu olduk. ya hu evlilik ne güzel şeymiş dedim. 2 yıl böyleydi. bir de oğlum oldu bu süreçte. 20 ay annem baktı saolsun. sonra kreş bakıcı arasında bir düzen oturttuk. evlenmeden önce eşim demişti. en büyük hayalim çiftlik kurmak diye. evlendikten sonra kendimizi toparlayınca onay verdim ve çiftliği kurdu abisiyle. ama sözünü almıştım. hayatımızda hiçbir değişiklik olmayacaktı. sadece ben işteyken o çiftlikte olacaktı. olanlar bundan sonra oldu. varı yoğu çiftlik. zaten halihazırda bir işi var bırakması imkansız. sabah çiftliğe gidiyor gece diğer işine. ya da gündüz diğer işine gittiyse ertesi gün çiftliğe. evin bütün yükü bence. 4 yıldır hayatımız bu ve ben çok yoruldum. artık tahammülsüzleştim, sürekli tartışır olduk. diyor ki kumar mı oynuyorum, boş boş geziyor muyum? bizim için çalışıyorum. iyi de 4 yıldır bu çiftlikten 1 lira girmedi evimize. çünkü çiftlik kendine yetiyor kurulma aşaması tamamlanmadığı için ve ortağı olan abisinin evi geçiniyor. gelgelelim eşimle boşanma noktasına kadar geldik. bana diyor ki senin hiç hakkın yok. benimle çiftlik için boşanırsan tek kuruş alamazsın. bir borçlu arabamız var borcunu ödeyip kalanını paylaşırız diyor. ben 6 yıl eşşek gibi çalıştım. o çiftliğe de katkım oldu ayrıca. kaldı ki kendisi çiftlikteyken oğlumla tek başıma ilgilendim. işten geldim yemeği yaptım, ütüyü yaptım, sofrayı kurdum kaldırdım, o ahırdan geldiği üstünü başını ben temizledim. bir de bana diyor ki evlenirken borçluydun. ya hu sen ısrar ettin öyle evlenelim diye. ben evlenirken sırf o dara düşmesin diye imitasyon takılar taktım. boşver dedim. zorlanma öderken. lojmana başvurdum kapışa kapışa aldım lojmanı. hepsi boşunaymış. bunların yüzünden nur topu gibi bir de depresyon+panik atağım oldu. kısmen atlattım. kendi çabamla daha doğrusu. burda kızları görüyorum ve hep diyorum isteyin, sonuna kadar isteyin yoksa kıymet bilinmiyor. ve hep beni suçluyor. ben mızmız bir insanmışım. hep şikayet ediyormuşum. şu an yine kavgalıyız ve konuşmuyoruz. kendimi berbat hissediyorum. ona maddi olarak hiç güvenmiyorum. yıllar sonra bana köye gel yaşa gelmezsen sen bilirsin diyebilir yani. benim onca çalıştığım bir hiç olabilir. napacağımı şaşırdım. o yüzden de karışık kuruşuk anlattım.

yorumunuz biraz alakasız olmuş. çünkü ben kocadan çekmemiştim.2 yılım gayet iyiydi. çiftlikle birlikte herşey değişti. zaten burda geçmişi eleştirin diye konu açmadım. bundan sonra atmam gereken adımla ilgili fikir almak için açtım konuyu. son olarak evliliğimi hata olarak görmüyorum. hataysa da bunu 30 yaşımda da yapabilirdim. C captain price erkek

inan hiç üzülmem hizuran Olur öyle Anneler

aynen öyle. mevcut hayvan kapasitesi dolmalıymış. gelen karla yeni hayvanlar ekleniyormuş falan filan. üstelik tapusuz şeyler. ben salak mıyım gelecekten hangimiz emin olabiliyoruz ki. yarın öbürgün işine gelmiyorsa git dese ben kalıcam öyle dımdızlak. zaten çocuğumu o düşünmüyor bence. sonundaoldu Nirvana Anneler

En büyük şikayetiniz boşanma durumunda çiftlikten pay alamamak mı?

Ben bu tempoya dayanamazdim. Hayvancılığı bilirim illet bir şey. Babam anneme inekleri satması için yıllarca dil döktü de ancak ikna etmişti. Bizim birkaç hayvanımız vardı ama elimizi kılınışı bağlıyordu bir yere gidemezsin sabahtan kalkman lazım. Yemi, suyu, şusu busu çok yıpratıcı. Ben asla böyle bir şeyi kabul etmezdim baştan bildiğim için. Eşim bir ara ek iş yapmıştı. Yine kendi işi başka bir şirkete gidiyordu cumartesileri parası da iyiydi haftada bir gün için. Ama ruhum daraliyordu. Hep bu hafta gitmesin falan diye içten içe dua ediyordum. Sonra şirket yapamadı eşim ayrıldı işten bir göbek atmadığım kaldı bakın bu yorucu olmayan bir günlük iş beni çok strese soktu akşam yanımda pazar boş. Bazı haftalar gitmiyor evden iş yapıyordu ama çok huzursuzdum. Sizin yerinizde olsam kafayı yerdim sanırım. Çok zor işiniz çok yıpratıcı. Bir de nankörmüş üstüne. Çok zor. O

ailen sıkıntılı. zor şartlarda üniversite okuyosun. atanıyosun. ve daha 22 yaşındayken yeni atanmışken giidp koca bulup apar topar evleniyosun. mantık şu muydu? ailemden çektim yetmedi, gidip bi de kocadan çekeyim. ben anlamıyorum sizin gibi insanları. boşanıp boşanmamak size kalmış. sonundaoldu Nirvana Anneler

aynen. bir de hayallere göre değişiyor durum. ben gezip tozup maaşımı yiyip içmeyi hayal etmedim mesela. evlenip çoluk çocuğa karışıp huzurlu bir yuva istedim. eşimi de öyle sandım ama değilmiş.

Türkiyede tapusus veya yazili olmayan isler sıkıntılı. Yarin obir gün kardesi ile arasi acilsa kalir ortada

Kusura bakmasın da buna hakim karar verir. Daha boşanma davası açılmadan mal derdine düşmüş. Diğer işi ne? Memursa başka işte çalışamaz

maalesef bu basit bir maddi durum davası değil. ikimizin sıradan maaşı 8-9 bin lira. ama ortada bir şey yok. Pamukannesi83

özel o da. o açmadı açıkçası. şöyle oldu. biz boşanmaya karar verdik. daha doğrusu ben. bana dedi ki oğlumun her şeyini ben karşılayacağım. bakıcısı giyimi okul masrafı falan filan. ben de tamam dedim. sonra barıştık. dedim ki hiç demedin birikimimizi paylaşalım. sadece bunu dedin dedim. o zaman konuşuldu bu. sonundaoldu Nirvana Anneler

evet çok pişmanım! ama iş işten geçti bundan sonra napacağımı düşünüyorum. istanbulameftun Relax :) tek ayak

Yok bencillik le asla alakasi yok. Sizi iyi anliyorum. Esiniz hirs yapip belki sizin bu düsüncenizi göremiyor belki. Yani ona göre o aile bütünlügü icin calisiyor. Burda iletisim farkli olsa belki oda bi sekil anlar.

ama kandırıldım bence. çünkü hayatımız hiç değişmeyecekti. ve çok değişti. bu hep böyle mi gidecek diyorum evet diyor. halbuki işçi bulsa belki düzelir. bulamıyoruz diyor ama ona da pek inanmıyorum sonundaoldu Nirvana Anneler

Maddi sorunlar elbette hepimizi üzüyor ama bence fazla kafaya takıyorsunuz.

22de evlenmek yerine belki bekleseniz bu hatayı yapmazdınız. sonuçta insan yaşlandıkça daha doğru düşünmeye başlıyor. ayrıca 2 yıl gayet iyiydik diyorsunuz da 2 yıl sesiniz çıkmadığı için iyidiniz. gördüğünüz gibi sesiniz çıkınca hemen mal davası güden bi adamla evlenmişsiniz. sonundaoldu Nirvana Anneler

mesaj tekrarı . push ; Pamukannesi83

yaşadıklarınıza çok üzüldüm.. eşiniz gerçekten size söylediklerinde çok çirkinleşmiş bende çalışan bir anneyim ve eşim destek olmasa, yardım etmese asla başaramazdım sizi bu yüzden tebrik ediyorum cocugunuza çalıştıgınız halde tek başınıza yetebildiğiniz için gerçekten çok güçlü bir insansınız. eşinzin o evde artık haa varlığı haa yoklugu gibi bir durum oluşmuş.. bence siz en başından bu çiftlik işine girmekle büyük hata etmişsiniz. olan olmuş eşininiznde sizi ihmal etmek için bahanesi çiftlik olmuş ki asla bir bahane olamaz bence ne güzel memursunuz. ayaklarınızın üzerinde duruyorsunuz. ben eşiniz ile bir kez daha konuşmasınızı yaşadıklarınızı hissettiklerinizi son bir kez kelimelere dökmenizi tavsiye ediyorum. artık bu kadar pasif olmayın sesiniz çıksın. aile her zaman önce gelmelidir.. iş güç vs.. böyle ihmallik olamaz olmamalı net konuşun kararlı konuşun.. eğer ki geliriniz olmasa güvenceniz olmasa boşverin cocugunuz için idare edin tek başınıza nmutlu olun onu yok sayın derdim ama şimdi demiyorum, daha fazla yıpranmadan yollarınızı ayırın. ne kadar çok yüz verirseniz o kadar tepenize çıkarlar insanlara iyilik yaramaz. ve hiç bir zaman yaramayacaktır.