10 yıl cok bile çekmişsiniz... 10 yılda hala ailesi sizi kabullenememiş, eşiniz de hala sahip çıkmamış, hala sizi ön plana alamamış Çocuk konusu bu inatlaşmalar yüzünden hep ertelenmiş. Tabi yaparlar sen insan mısın diyen bi insana 10 yıl iyi dayanmışsınız... Bu evlilik sürdüğü sürece cocuk ta olmayacak, mutluluk hayal olacak ama bugün boşansanız cocuksuz da oldugunuz için yarın hatta hiç evlenmemiş biriyle tanısıp aşık olabilirsiniz, cocugunuz olabilir...

Nedir bu 40 yaş sendromu ben anlamıyorum bir arkadaşım var sizin gibi tutturmuş 40 yaşındayım. yahu kır yaşında evlenenler var 2 evliliğini yapıp çocuk yapanlar var. 80 yaşındaki insanların bile yaşamak için çabası varken neden mutsuz bir evliliğe size hakaret eden bir insana katlanıyorsunuz. Neden yalnız yapamayasiniz? Farz edin kocaniza bir şey oldu varmı garantisi ona birşey oldu diye sizdemi yaşamayacaksınız.

Erkekler ya işlerine geldiği için yada herşeye yüzeysel baktıları için olayın/sözün iç yüzünü göremiyorlar genelde. Sorun sadece bu ise aile danışmanını eş ile kök ailesi arasında ki bağ ve onları nasıl ayrı yerde tutması konusunda tavsiyeler verecektir. Şans vermeyi düşünüyorsan kesinlikle uzman desteği al. İlk zamanlar bende benzer şeyler yaşadım. Karşı taraf gerek ağlanarak gerek ultra iyi niyetli düşünüyormuş gibi anlatarak çok güzel manüpüle edebiliyordu. Zamanla ak kara koyun anlaşıldı. Şimdi birlikte oturur eleştirir güler geçeriz, yada nasıl davranacağımız konusunda karar veririz. Ben eş ailesi ile problemlerimi eşime şikayet babında anlatmak yerine onlarla konuşarak yada mesafe koyarak çözmem gerektiğini öğrendim. Eşim bu konuda baskı yaparsa da istikrarlı olup kararımdan dönmemeyi seçtim. Öbür türlü aramızda problem oluyordu çünkü.

hep ikinci planda olmaktan bahsediyorsun buda aile olamadığınızı gösteriyor. Eşin sana saygı duymayı öğrenmeli. Ayrılmayı denersin kabul ederse doğru karar vermişsin demek ki kabul etmezse de en azından seni cepte görmez. Ne yaparsa yapsın bırakmıyorsun yanındasın çünkü.

Eğer ayrılmaktan yalnız kalmaktan pişman olmaktan korkuyorsanız tamamen boşanmayın biraz ara verin. Mesela tatile çıkın kafa dinleyin evden uzaklaşın. Olaylara bir de uzaktan bakmış olursunuz bu sayede

Eşiniz hayat arkadaşınız yanınızda değil karşınızda,,, sürekli ya kendinizle ya onunla savaş halindesiniz.. İnanın bundan daha kötü bişiy yok.. zarar vermeyin artık kendinize, ezdirmeyin, üzülmeyin.. umarım huzur u bulunursun z

O zaman toksik bir ilişkidense kaliteli bir yalnızlığı seçin. Bi de erkek milleti başta boşancam gidersen git diyor sonra eğer blöf yapmadığını gerçekten ayrılacağını gördüğü an annesini bile siliyo dön diye

Korkuyorum. Ve olay çok boyutlu. Kafam karışıyor. Mesela onun desteği ile kpss kazandım. Memurum şimdi. Nankör hissediyorum kendimi ama ailesiyle ilgili konuda anlaşamıyoruz. Çok hakaret işittim. Onları içime sindiremiyorum. Her daim çelişkiler içindeyim. Sen hastasın da dedi. Psikologa da gittim. Bu arada psikolojik destek almak harika bir şey. Herkesin ihtiyacı var. Yanlış anlaşılmak istemem. Yani demek istiyorum ki desteğe rağmen içindekini atamıyorum. Ben nankör bencil kötü birisi miyim? Ama kötü birisi olmadığıma eminim. Bunu biliyorum. Çevremde de sevilirim inanın. Sırf ailesi ile aram kötü diye ki bunun en büyük suçlusu bence eşim, kötü insan olan ediliyorum. Çok acı çekiyorum inanın yıllarıdır.

Evet böyle de düşünüyorum ama kabul eder gibi geliyor. Duymaya hazır değilim galiba

Çocuk isteği sadece pişman olur muyum korkusu ile var. Onun dışında istemiyorum çocuk.

FAZLA DÜŞÜNÜYORSUNUZ. KENDİNİZE NEDEN BU KADAR KIZGINSINIZ? BOŞANMAK NE ÇÖZÜM NE DE ÖLÜM.

Yapmayın Allah aşkına. Saygı zaten en çok fikir ayrılığında, tartışma ortamında, hoşumuza gitmeyen durumlarda gösterdiğimiz tepkide belli olur. Hoşuna gidecek bir durumda, beğendiği bir yemeği yaptığınızda kalkıp küfredecek hali yok herhalde. Bu psikopat olduğunu gösterir zaten, ruh hastalığı başka saygısızlık başka bir şey ve eşiniz apaçık saygısız ve sevgisiz size karşı. Sevgi görmediğim, saygı duyulmadığım, değer verilmediğim, mutlu edilmediğim bir evlilikte ben kalmazdım. Bir kere geliyoruz dünyaya, değmez. U

Ailesinin yeri ayrı, ancak sizin onun eşisiniz. Sizi bu anlamda ezmeye ve baskılamaya çalışması kabul edilir değil. Biz kadınların en büyük yaptığı yanlış, bir erkek tarafından sahip çıkılmak duygusu. Bir kadın mesleği ekonomik özgürlüğe sahipse, kendi kendine yetebilir. Maalesef en çokta zaaflarımızdan vuruluruz. O yüzden kendimizin güçlü olduğunu bilip, kimseden kurtarıcı umuduyla medet ummamalıyız. Bence bu ilişkide tıkandığınızı hissediyorsanız ayrılın. Bir dahaki ilişkilerinizde asla ailenizle olan sorunları karşı tarafa yansıtmayın. Bu bir erkeğin eline koz vermektir. Bunu unutmayın.

Şu "iyiyken de çok iyi" lafı beni irite ediyor artık. Sözünden çıkmaz, karşı gelmez, kuklası gibi davranırsan herkes herkese çok iyi. Asıl insanlığı işine gelmediği yerde nasıl davrandığıdır. İtiraz ettiğinizde kararlarınıza duyduğu saygıdadır. Çocuk yok, mutsuzsun, övülmüyor takdir görmüyorsun sence zamanını düşünmeye gerek var mı?

Bosanin demicem demesi cok kolay çünkü. Ama mutsuzsaniz gerçekten bi gelecek göremiyosaniz bu adam degismez beni yipratmaya devam eder diyosaniz bence kendinizi düşünün.. siz kendinize deger verin.. cocuk olmamasi da avantaj su durumda.. Bu sorunlar icin bosanilir mi diyosunuz sanirim evet bosanilir.. cünkü mutsuz ve ikinci planda bi kadin olmayı kimse haketmez

eşin çok terbiyesiz Angela Corpse

Boyke bır adamdan cocugunuz da yokken bosanın. Sızı seven saygı duyan bır erkekle evlenın, boyle bır adam bence baba olmayı fa haketmıyor. Bugun bosansanız sızınle muhattap olacagı bır ortak noktanız yok. Kendınıze bunu yapmayın

Madem çocuk yok boşanın önünüze bakın.. ailesiyle başbaşa kalsın onlarla yaşasın eşinizde Layığı bu çünkü . push ; M

Beni bilen hatırlayan var mı bilmiyorum ama eşimin aileyle sorunlarım vardı ve bitmedi devam ediyor. Onlar başlarda beni şaşırtan, çok sevildiğimi zannederken eşime şikayet eden davranışlar içine girdiler. Eşim de beni hırpaladı psikolojik anlamda. Bana hakaretler etti. Aileme laf etti. Senin ailen de bana şunu yaptı dediğimde tabi yapar sen insan mısın, onlar tabi seni aramaz sen aranacak birisi misin sanki gibi laflar etti. Bu süreçte ben ailesinden inanılmaz derecede soğudum. Onlar da benden. Ama tabi yine hep ama hep ben haksızım onun gözünde. On yıldır evliyiz. Çocuk yok. O da yılan hikayesi olmuş bir şey zaten. Ben istediğimde o istemedi. O istese ben ona güveniyorum. Çok kırgınım. Bir türlü geçmiyor. Ne yapsam onun gözünde kötü bir kişiyim. Melek olan ailesini aramamış sormamis birisiyim. Onlar da beni hiç aramıyor. Ama onlar aramıyorsa vardır sebebi. Benim yüzümdendir. Ben ara ara düşünmekle birlikte son zamanlarda sürekli boşanmayı düşünüyorum. Böyle gereksizce yıpranmış bir evliliği sürdürmek istemiyorum. Eşimin gözünde haklı önemli olmak istiyorum ama böyle bir şey bir kere bile olmadı. Bir kere. Kırk yaşındayım. Diyorum ki önüne bak. İlla ki bitecek. Neden zaman kaybediyorsun? Bir de diyorum ki yaş kaç oldu. Yalnız yapabilir miyim? Çocuk düşünmüyorum çünkü yanında hep ikinci planda olduğum adamın ailesiyle içli dışlı olmak istemiyorum. Saçma mı düşünüyorum bilmiyorum.. ama çok kafam karışık ve mutsuzum. Lütfen bana bir kadın olarak yol gösterin. Çok uzun oldu sanırım ama kusura bakmayın.

Maddi gücünüz var mı bireysel olarak? E elsa83

Ailemle aram limoni. Hani ne çok kötü ne de aman aman iyi. Zaten beni aşağılama sebeplerinden birisi de bu olmuştu.. aslında tanıştığımız zaman ben çok yalnız, mutsuz sevgiye ihtiyacı olan bir insandım. Sevmek ve sevilmek biraz da sahip çıkılmak istedim. Ne ondan ne ailesinden düğünmüş takıymış hiç ama hiç bir şey istemedim. Onlar istedi diye bir düğün yaptık. Zaten her şeye de müdahale ettiler. Hiç yanımda olmadı hiç. O zamanlardan başladı kırgınlığım. Şimdi önüne getirildiğimde uzatıyorsun diyor, ne olacak sanki ne yaptılar ki kindarsin diyor. Ya nasıl anlatsam haklı olamıyorum ya.. olamıyorum. Baskın yani. Ben duygusal olarak da hassastım çok. Zamanla azaldı ama ondan da hoşlanmazdı. Belki de acıdı yani benim yalnızlığıma. Bir kadını sever gibi dolu dolu da sevmedi. Ailesine cephe alma konusunda haksız buluyorum kendimi ama ona defalarca anlattım. Sen onları bana hep savundum. Rakip yaptın. Karşılaştırma yaptın dedim. Gene aynı tas aynı hamam. Her şey affedilir ben affedilmiyorum.

Şimdi sizin haklı taraflarınızı kabul ediyor mu? Bizde tam tersi artık beni mimledi bence. Ve resmen şeytanım ben onun ailesine karşı. Nasıl davranmak lazımdı ilk zamanlar kayınvalide görümce elti laf sokarken bilmiyorum ki. Ben yapi gereği hiç laf sokamam ve öyle zamanlarda kilitlenip kalırım. İçime atarım ve sonra bana dert olur. Bu saatten sonrada bir çok üyenin yazdığı gibi kaç sene daha yaşayacağım belli değil ki. Mutsuz mutsuz. Çocuğu da onlarla kopmaz bir bağım olmasın diye istemiyorum ağırlıklı olarak. Manyak oldum yani. Onlardan uzak durmak için hiç çocuk denemesi bile yapmadım. Onlar da olmasını istemiyor anlıyorum tavırlarından. Belki de boşanalım diye haber bekliyorlar. Günahlarını almak istemiyorum ama beni zerre sevmeyip istemedikleri çok açık.

Başlığa cevabım mutsuz olduğunuz zaman boşanılır illa somut bir olay yaşamaya gerek yok bana göre en önemli şey mutluluktur o yoksa bende yokum ben bu şekilde boşandım çok hızlı tanıdım çok hızlı evlendim aynı şekilde çok hızlı boşandım somut hiç bir şey yoktu çok da iyi bir ikiliydik iyi arkadaştık ama sadece bu son zamanlarda hiç işte ben bu adamla yaşlanırım hissim yoktu iyi biriydi hepsi bu ama sırf iyi biri diye kimse için senelerimi harcamamam gerektiğini düşündüm mutsuzdum şimdi size gaz vermek istemem ama yalnız yapabilir miyim sorusunu şöyle düşünün siz eşinizden önce vardınız ve sonrası olursa yine var olacaksınız olan kayıp giden yıllarınıza olacak bakın olur mu olmaz mı diye diye kaç sene geçmiş ben örnek vereyim kv ve kpim çok büyük aşıktılar el ele uyurlardı beraber kahvaltı hazırlarlardı ya sanayiye giderken kv den ayrılmazdı oraya bile beraber giderlerdi Allah rahmen eylesin kp 42 de vefat etti o zaman kv 40 yaşındaydı kadın 4 gün sadece suyla beslendi her kapı çaldığında x geldi diye ağlamaktan ölürdü kabullenemedi ben işin açığı toplayamaz diyordum bir ay boyunca inan bana işe giderdim dönüşte önce ona giderdim evime bir yatmaya girdiğimi bilirim bir ay boyunca bir kadın her gün mü ağlar nasıl sevgi nasıl aşk resimleriyle yatardı gördüğüm en mükemmel 5-6 aşktan biriydi kv bir daha asla böyle mutlu olamam bu yaştan sonra olmaz şu bu derken derken 1 sene sonra ayakları yerden kesilecek kadar aşık oldu kendimi liseli gibi hissediyorum diyordu yani aşkın meşkin evliliğin bence yaşı zamanı yok çocuk için yorum yapamayacağım yaşla ilgili ona da bilgili arkadaşlar yapar

Mutsuzsunuz size değer vermiyor eşiniz. Çocuk da istemiyosunuz. Eğer maddi olarak bağımlı değilseniz neyi bekiyorsunuz. Kendinize huzurlu bi hayat kurun. Yalnızlık özgürlük bağımsızlık sandığınız gibi kötü bişey değil. Atın yüklerinizi hafifleyin. Kendi keyfiniz için yaşayın. Sevmek sevilmek de güzel. Gün gelir hayat güzel bi süpriz yapar size. Enerjinizi iyi tutun gerisi kendiliğinden gelir inanın. Ve son olarak kendinizi sevin.

Bakın siz bir evliliğin içinde sıkışmış kalmışsınız. Eşiniz siz iyiyken iyiyse bu adam iyi filan değil. Her insan iyi karşısında iyi olur. Eşimin yüzüne tükürsem yarabbi şükür der. İşte iyi olan, kahrı çeken kişi böyledir. Çocuğunuzda yokmuş. Ki güvenememişsiniz onu baba yapmaya. Neden kendinizi bu adamla aynı eve hapsediyorsunuz ki? Hayatınızı yaşamaya başlasanız daha güzel olur sanki.

Bazı kadınlar eş ailesini sevmesede bir şekilde nabza göre şerbet misali eşlerini şok iyi idare edebiliyor. Şimdi hanımlar hiddetlenmeyin hemen :) ama bu da bir meziyet bence yapan örnekleri görüyorum ve bu cevabı nasıl akıl ettin dediğim olmuştur. İstemediği şeyi direkt istemiyorum değilde bambaşka kalıba sokarak söyleyebiliyolar ve haklı oluyorlar. Demem o ki en başından itibaren bu konularda dik mi davrandınız onlar size nasıl davrandı? 10 yılda aile muhabbetinin çoktan bitmiş olması gerekmezmiydi? Bu durumlar tek taraflı bu hale gelmemiştir diye düşünüyorum

Evet çalışıyorum. Memurum

Başınız sağolsun. Mesleğim var. O konuda sıkıntım yok şükür. Kendimi idare edebilirim. Ama diyorum ki gerçekten ben çok kötü bir insan mıyım acaba? Neden başarılı olamadım. O benim aileme sıcak davranırdı. Şimdi bana misilleme yapıyor. Onlar da şaşırıyor tabi. Çok arada kaldım. İnsanın içinden sürekli geçen doğruysa, yüreğinin götürdüğü yere gitmek lazımsa boşanmak istiyorum ama yalnız kalmak da istemiyorum. Korkuyorum D

O kadar çok kavga ettik. O kadar çok boşanma lafı etti ki. Sanki Allah'ın emri yani bir gün bitecek. Çok çok üzüldüm evlilik içinde. Benim de çok hatam var. Ama ona defalarca söyledim. Ne olur bir kere de acaba sen haklı mısın, acaba onlar dediğin gibi yapmış olabilir mi diye bir düşün. Hep bana yüklenme diye ama yok fayda etmedi

Sizin özgüveninizi zedelemiş. Size hic empati yapmamış. Siz aksine cok mantıklı düşünüyorsunuz su anda. Kendi degerimizi kendimiz belirleriz. Biz ne kadar izin verirsek, o kadar ileri gidebilir. Siz onun gözünde niye bir kere de olsa hakli olmak istiyorsunuz ki? Siz zaten haklisiniz. O niye ugrasmiyor sizin gözünüzden bu haraketleriyle düştü diye? Sizi sindirmiş. Silkelenin, ayaga kalkin. Siz kendinizi biliyorsunuz, karşıdaki de haddini bilmeli. Insan gibi konuşulur, anlasilir degil mi? Siz elinizden geleni yapmamış gibi nasıl hissedebilirsiniz ki hala? Yalnız kalma kısmına gelelim. Olaya yalnızlık olarak mi bakmak doğru, "yoksa NIHAYET kendimi mutlu edebilme imkanım var bu hayatta" olarak mi? Sil bastan yaptim, tertemiz sayfa açtım, bundan sonra mutlu olmayı bende hakediyorum ve elimden geleni bunun icin yapacagim deseniz, "yalnızlık" o kadar da korkutucu degil, aksine size bir ferahlama getirir. Yeterki bundan sonra mutlu etmeye adayın kendinizi. Yeni insanlar tanıyın, yeni faaliyetlere, yeni ortamlara girin, gülün eglenin, yasamaya başlayorum deyin, yalnizliga degil. Bosanin kimseye demem ben, ama buradaki yorumlarla, kendi düsüncelerinizle ne yapacaginizi en iyi siz bilirsiniz.

koruyucu aile oldugunuz zaman tüm gün bir çocugun sorumlulugu almak zorunda degilsiniz bazen sadece hafta sonları bire onlarla vakit geçirmeniz yeterli. belki bu zamanlarda kendinizi de tartmış olursunuz. düşündügünüz kadar zor mu dedil mi çocuk sahibi olmak. inanın ben bile kendime şaşırıyorum böyle bir dünya ya çocuk getirmek aklı başında olan bir insanın yapacagı şey değil derdim. Ama dediginiz gibi bir anda oldu bir kızım var. Etrafıma bakıyorum yanlış anlaşılma olmasın daha kendisine bakamktan aciz insanlar 7- 8 çocuk yapıyor. hiç bir kaygıları yok. fazla düşünmekte zarar. hakkınızda hayırlısı ama şunuda belirtmek istiyorum boşanınca mutlu olacagınıza inanıyormunuz bunu iyi düşünün. çünkü bir tarafınız bir çocuk isterken diğer tarafınız boşanmak tek başına yaşamak diyor. gerçekten iyi düşünün ve Allah'a bırakın. hakkınızda hayırlısı olsun.

İyiyken herkes iyidir dünya üzerinde. Kimse full-time kötü değil.

Ben benim kanımdan ya da değil hiç bir çocuğun sorumluluğunu almaya hazır hissetmiyorum kendimi. Çocuklara düşkün birisi de olmadım hiç. Ama o kadar sıkışmış hissediyorum ki panikle bir çocuk mu yapsam, ayrılsam mı ne yapsam diye düşünüyorum. Sanki aniden bir karar vermeliyim. Zaman dolmuş artık gibi hissediyorum. Tamamen gönlüm rahat değil. Ömürlük birlikte okuruz ve mutlu oluruz gibi gelmiyor maalesef M

Bilmiyorum çok üzgünüm. Çok kararsızım ve mutsuzum. Kumdan Kale Dance? Üyelik İptali Anneler

kendine yeni bir düzen kurmaya çalış. Bir işe girmeyi dene.

İyiyken de çok iyi. Sinirlendiği zaman gözü dönüyor. Başlıyor hakarete. Bazen eşyalara zarar veriyor. Sonra da sen beni bu hale getirdin diyor. Saygı gördüğümü düşünmüyorum. İyiyken iyi ama dediğim gibi. Saygılı merhametli bana karşı. Bu benim kafamı karıştırıyor.

Sen insan değilsin diyen adamdan çocuk istemeyin bir zahmet. Bu hakaretleri eden adamla nasıl hala aynı evi paylaşıyorsunuz?

Sevgili ablacığım,10 sene boyunca çocuğunuzun olmaması sizin için Allah tarafından bir lütuf olmalı, bir insanın değişme ihtimali olsa 10 sene içerisinde eminim ki değişirdi, abla diyorum çünkü yasin benden büyük ve hayat tecrübem benden daha fazla, evlilik yolunda daha acemiyim ve evliligimin ilk gününden itibaren boşanmayı düşünüyorum, çünkü insanlar mutlu olmak için evleniyor ve bende mutlu olmak için evlendim, mutlu olamiyosam ve eşim bana karşı sorumluluklarını yerine getiremiyosa benim evli olmamin bı anlamı kalmiyo ki, hayatımızı elalem ne der diyerek değilde kendimiz için yaşamalıyız diye düşünüyorum, bugün bı yazı okudum kısaca herkesin derdi diğerine hikaye diyordu, burdan sana boşan demem çok kolay, o psikolojiyi sen yaşayacaksın,1 senelik evliyim ve yakın zamanda bebeğimiz olacak, o olmasaydı ne karşımdaki insana nede ailesine bir saat bile katlanmazdim ama çocuğum için çabalıyorum su an, hayat senin hayatin, Rabbim senin için en hayırlı zamanda en hayırlı çıkış yolunu gostersin, bundan sonraki hayatında mutluluk hiç eksik olmasin

Aynı yorum içinde ardarda iki tezat ifade yazmışsınız. Hangisi? Ben söyleyeyim, hakaret eden ve eşyalara zarar veren, "sen insan mısın" diyen, yaptığı saygısızlıklara sizin sebep olduğunuzu söyleyen eşiniz saygısızın önde gideni. Size uyguladığı da psikolojik şiddet oluyor. Boşuna kafanız karışmasın.

Siz nasıl karar verdiniz? Mesela beni kıran şöyle bir şey de oluyor son zamanlarda. Diyor ki çocuk yok yaşlanınca birimiz önce ölünce ne olacak? Diğeri yapayalnız kalacak. Allah'tan kardeşimiz var. Yeğenimiz var. Onlar bize destek olur diyor. Yani benim ölümüm onun için kolayca düşünülebilecek bir şey. Kardeşinin benden önce ölmeyeceği kesin. Öyle olunca da kendimi kıyıda köşede hissermiyorum. Abartıyor muyum?

Sizin durumunuzda bence boşanılır. Siz de değer görmeyi ve sevilmeyi hak ediyorsunuz, geç olmadan boşanın, neden daha erken davranmadım diye pişman olmayın.

Saygılı mı saygısız mı karar verin. Aynı yazı içinde, saygı ve değer gördüğümü düşünmüyorum, sen insan mısın diyor bana hakaret ediyor demişsiniz, sonra bana karşı saygılı, merhametli demişsiniz. Size karşı ne saygılı ne merhametli... Ortada bir şey yokken zaten herkes iyidir, önemli olan, tartışma esnasında nasıl olduğu. Sizin eşiniz çok saygısız bir insan ve mutsuzsunuz, çocuk da yokmuş, boşanmalısınız bence. Sizi insan yerine koymayan biri ile yaşamaktansa yalnız yaşayın.

Cocuk olursa bu aileyle kopmaz bağınız olacak. Bir de ağzımızdan ailen şöyle, annen böyle lafı çıkmaya başlayınca haklı da olsak erkek milleti haklısın demiyor. Çok azı haklısın ailem hatalı diyor. Çoğunluğu ailesini koruma altına alıyor. Ben de başlarda benzer durumdaydım. Ve kabahatim yokken. Benden önceki gelinlerde ağızları yanmış. Bana önyargıyla yaklaştılar. Ben kaşımadım bu durumu. Çok ağladım çok hakkım yendi. Dört yıl kadar sonra eşim değişmeye başladı. Yaptığım tek doğru ailesini ağzıma almamaktı. Çok haksız oldukları oldu. Ama ben biliyordum ki söylesem de eşim görüyor olsa da ailem haksız eşim haklı demeyecekti o günlerde.

Yaşınız geç değil aslında. Ben de 40 yaşındayım. İkinci evliliğim, ilk evliliğimden çocuğum yok. Şu anda çocuk meselesini takmıyorum. Nasip her şeyin hayırlısı.

Yeni evli olsanız düzelme ihtimali olabilirdi bence çünkü küçük yaşlarda aile tartışmaları daha çok olabiliyor ama sizin evliliğinizin oturması gerekirdi 10 senede. Hayat mutsuz bir şekilde geçmez hakkınızda hayırlısı

evliliklerde çocuk gerçekten aileyi taçlandıran bir unsur fakat çocugunuz yok o zaman boşanın lafı beni gerçekten çok rahatsız etti. Şunuda belirtmek isterim aynı rahatsızlığı eşi tarafından şiddet gören aldatılan çocuklu kadınların çocuklarım için affettim demesinde de yaşıyorum. 10 uzun bir süre, uzun bir birikmiş bana göre, ayrıca çokda tehlikeli bir sene. geçim derdi, başka sıkıntısı olmayan evliliklerde can sıkıntısı kafa karışıklığının oldugu bir sene. eşiniz size siz ölürseniz diye bir cümle kurmuş, bende bir seferinde sırf şakasına eşime dikkat et kendine ölüyüm mölüyüm deme bu devirde koca zor bulunuyor demiştim. tabi adamcagız şok inanın insanlar her zaman en yakın en sevdiklerin ölümünden korkup onu düşünürler yani sizin düşündügünüz gibi eşiniz sizi sevmedigi içiin degil tam tersine sizin yokluğunuzla nasıl baş ederim planını yapıyor. illa çocuk doğurmak zorunda da değilsiniz koruyucu aile olmanızı şiddetle tavssiye ederim.

toplumu bırakın Allah aşkınıza. hayatımızın içine limon sıkıyo bu toplum belası. bi hayatımız var ve herkes işine baksın. siz çocuk istiyor musunuz. içinizde çocuk özlemi var mı. ayrılırsanız çocuğunuzla mutlu, maddi olarak da rahat yaşama, o çocuğa bakma imkanınız var mı? bunları düşünün. yok ben zaten çocuk özlemi, isteği duymuyorum derseniz salın rahatlayın. herkes evlenmek de zorunda değil. herkes ana baba olmak için uygun da, istekli de değil. olmak zorunda da değil. sadece, siz ne istiyorsunuz, bunu baz alarak hareket edin.

bence mutluluğunuza odaklanın. mutlu olduğunuz, olacağınız kendinizi seveceğiniz kişilerle yaşayın. hayata bir kere geliyoruz

Ölümlü dünya şurda kaç sene daha yaşayacağız ki? Böyle seni mutsuz ve hasta eden insana, geri kalan ömrünü de heba etme.

değer görmediğimi hissettiğim an boşanırım, Allah korusun. sözume değer verilmediği, hayatında herşeyin benim ustumde tutulduğunu görursem boşanırım. boşanmak için geç değil duzelmiyorsa, şimdinin 40 ı eskilerin 30 u. hayatının geri kalan nerdeyse 40 yılını böyle bir adamla geçirmek istemezsin sanırım.

Çocuk konusundan da emin değilim. Aslında deli gibi bir istek yok. Ama yaş sınırı da geçtiği için ayrılırsam yapmadığım için pişman olur muyum diye korkuyorum. Daha önce de acaba çocuk yapıp öyle mi boşansam diye konum vardı. Yani kararsız ve panik halindeyim. Toplumun sınırlarından ne de olsa kurtulamıyorum maalesef.

Benim eşim vefat etti ve evet yalnız kaldım hastaykende hayattaykende elimden geleni yaptım. Olmayınca olmuyor. Ama şuanki aklım olsa hiç çekmez boşanırdım ama çok seviyorum eşimi. Defalarca düşündüm de sevgim ağır geldi hep. Ama yinede ölüm acısını Allah herkese geç yaşatsın. Yıpratmayın kendinizi sizde mesleğiniz varsa yarının garantisi yok salla gitsin.

Katılıyorum. Com politik olabilen kendisini saydıran sevdiren kadınlar var. Ben yapamadım

Saygısı yok işte aynen. Üzücü olan da bu. Saymayan nasıl sevecek ki? Bana diyor ki sen beni sevmiyorsun, benim için ailemi idare edemedin. Ya ne alakası var. Konu bu değil ki. O benim yanımda olsa bir kerecik. Ben bütün dünyayı idare ederim. Bir kadın kocası için numara bir olmak istiyor. Bu demek değil ki ailesini atsın satsın. Hayır sadece sen benim kıymetlimsin diyebilirsin bana. Demiyor. İlk yıllarda seni her gün görüyorum. Onları yılda bir kez görüyorum diyordu yani şaka gibi. Onlara bir şey diyemezmis. Uzaktaymışlar. Üzülürlermiş. Haksız mıyım nolur söyleyin. Gecelerim zindan oluyor.. uyku tutmuyor.

Ben şu an gerçekten yalnız kaldım. Ama düşündüğümde varkende yalnızmışım. Misilleme senin anan benim ablam. Çekişmece kavga laf sokma intikam alma. Şimdi evet yalnızım eşimi çok özledim o ayrı ama zihnim aydınlanmaya başladı. Bizede ölüm var niye güzel şeyler yaşamayalım. Böyle ömür tükeniyor anca sonuç yok çünkü. Haaa boşanma taraftarı değilim ama bazen bu yük taşınmıyor hissettim sanki seni

İnsanın en çok guvendiğinin yatagını paylaştgı insanın karşısında olması ne kötu.. Adamın size saygısı yok. .

Yani ne bileyim fiziksel şiddet, aldatma, yalan, ekonomik sorun vs yoksa boşanmayı düşünmek şımarıklık gibi öğretilmiş. Pişman olmaktan korkuyorum. Sonuçta dönüşü yok.. ama gerçekten mutlu değilim.

Bence evliliği devam ettirme düşüncesine bile girme 40 yaşındasın gençsin halan yeni bi hayata başla böyle değersiz hissettiğin bi adamın yanında kalma boşanmak için baya bi sebebin var warrior

Bu şekil on yıl nasıl katlandiniz Çünkü çocuk isteği varken bu adama güvenmeyip on yıl harcadınız ve en çok istediğiniz çocuk isteğinden de vazgeçmiş oldunuz. bu adamın zaten elle tutulur yani yok ama katlandiniz bir şekilde. Sizin yillarinizi aldı ve belki de bu gidişle alacak ve siz çocuk sahibi olma ihtimalini kacirabilirsiniz bu adam yüzünden. Hani çok aşık olunur adam sizin için olmazsa olmazdır çocuk olmayabilir deseniz amenna. Ama bu adama sevginiz saygınız yok ve yillarinizi alıyor Anne olma hakkınızı elinizden alıyor Bir artısı yok bence.

haklısınız tabi.. Acaba yıllarca siz hep ailesini şikayet mi ettiniz ne biliyim adama kötulediniz mi. yanlış anlamayın beni mesela bende hep dırdır konusurdum baslarda snra buraya yazdım hata yaptgmı anladım.. şimdi mesela yine söyluyorum derdimi ama sen böyle yaptın üzüldüm kendmi yalnız hissettim der gibi söyluyorum adamın aklına böyle sokuyorum o da daha dikkatli olurum diyor mesela.. Başta böyle oldugu için adam zamanla sizi dırdır eden kötuleyen geçimsiz biri olarak gördu kendi ailesini normal benm fikrim bu tabi 10 yıl diyorsunuz tecrubeniz benden fazla evlilik konusunda.. her kadın eşi tarafından sevilmek sayılmak ister. yanlış haksız olsa bile bi ortamda yanında ister. burada bi uye vardı ben yazdıgımda bana sey demişti toplumda kocamı yuceltıyorum ne derse evet dıyorum ama eve gidince gerekeni yapıyorum demişti..

Ben onları seviyordum başta. Onların da beni sevdiğini düşündüm. Sonra ufak ufak laf sokmalar başladı. Ben de o kadar üzüldüm şaşırdım ki. O zaman nişanlıydık. Eşine anlattım. A öyle mi niye öyle dediler ki acaba bile demedi tabi. Onlar seni ne kadar seviyor bilmiyor musun, sen asıl onlara karşı soğuksun vs. Ben de onlara karşı doldum böylece. Eşim beni hiç ilk sıraya koymadı. Uzak durdum. Nefret ettim hatta. Tabi bunlar zamanla oluyor. Onlar da beni şikayet ettiler bir kaç kere. Benim ailem senin yüzünden üzülüyor diye kavga çıkardı. Sonrası bir barışık ama genelde kavgalı geçti. Bir kaç kere ailesiyle konuştum. Uzak durdum sizden kusura bakmayın falan. Ana kardeşi bana öyle zamanlarda hep soğuk davrandı ama yine de eşimin yanında onun için her şeyi yapan insan oldu. İçim bir kere şüpheye düştü ya başta. Ben yangında İlk kurtarılacak değilim ve asla olamam diye. Onun da kavgaları hakaretleri üstüne binince iyice nefret ediyorum artık ailesinden. Sürekli onları düşünüyorum. Eğer eşimin müdahalesi olmasa iş buralara gelmezdi diyorum. Bana bu kere anlayışlı ve sıcak davranmadı konu onlar olunca.

Başarımı takdir eder. Atanmam için çok uğraştı. Destek oldu sonrasında da çok sevindi. Konu ailesi olmayacak yani onun bana iyi olması için. Onların yeri değeri bambaşka. Onlarla ilgili asla şüphelenmez. Asla bana bir şey demiş olabileceklerini düşünmez. Ki söylenenleri sokulan lafları da anlattım ona. Kim bilir ben ne yapmışım nasıl davranmışım da onlar böyle yapmış yani anlayacağınız bu kısım kilit... Dasmeer

Ne kadarını anlatmalı ne kadarını anlatmamali onu bilmiyorum. Yani iki insan eş olmuşsa paylaşır bazı şeyleri. Aile de buna dahildir sanki. Ama mesela kendi ailesini son zamanlarda eleştirdiği şeyler oluyor ama işin içinde ben yoksam. Tıkandım evet. Yaş da önemli oluyor maalesef. Bu içsel huzursuzluk ile de çocuk yapmayı düşünmüyorum. Yapmadım da zaten. Öyle geçiyor işte zaman. Bir sonraki kavga ne zaman başlayacak diye bekleyerek

Hemen hemen aynı şeyleri yaşamışız. Benim evliliğim bitti. Ben çok kavgasını verdim mücadele ettim. Çocuk yoktu herhalde dedim birbirimize sarar olduk. Sonra sustum böyle çözümü buldum. O yine aynıydı kavga etmedik sadece sustuğum için. En hayırlısını istedim hep. Susunca eziliyorsun ama bir süre sonra başın ağrımıyor en azından. Allah yardımcın olsun çok zor

Yeterli kadar bosanma sebebiniz var. Sizi bu kadar asaglayan bir insan sizin ömrünüzden bir dakika bile hak etmiyor.

İyi görmesi için strese giriyorum. Biliyorum ki hep kötü gördüğü benim. Arkadaşlarının eşleri ile de karşılaştırma huyu vardır. Öyle kadın değilsin, söyle kadın için neler yapılmaz vs.

Kocanız sizi aşağılıyor. Bir defa bu psikolojik şiddettir. Eşyaları kırıp dökmeler. Ailesiyle aranızdaki ilişkiyle alakalı söylediği sözler. Affedilir gibi değil. Resmen siz kendinizi bu durumdan dolayı yetersiz görür olmuşsunuz, kötümüyüm acaba ben tarzında düşünür durumdasınız. Bunu gerçekten seven bir erkek karısına yapmaz. On sene az değil, baştan beri böylemiydi bu adam?. Mesleğiniz varmış. Ekonomik anlamda ona bağımlıda değilsiniz. Bu sizin açınızdan bir şans. Kararsız olmanızın en büyük nedeni yalnız kalma korkusu. Ailenizle aranız nasıl?Ayrıldıktan sonra onlarlada yaşayabilirsiniz.

Şimdi de yalnızsınız, hemde değersizlik duygusu yaşıyorsunuz eşiniz sebebiyle. Size sen insan mısın diyen biriyle geçmiş 10 senenize yazık, bundan sonrasına da yazık etmeyin bence.

Yok hiç şikayet etmedim. Hiç. Edemem ki zaten. Böyle bir ihtimal olamaz. Ağızimi açamam. Başlar bağırmalar hakaretler. Sen böyle yaptın üzüldüm demeyi de denedim. O zaman da sen de şöyle yaptın ben de üzüldüm diyor. Artık neticede konuşmayı bile istemiyorum. Bıktım çok fazla. En kötüsü de bu kadar bıkmak

O kadar doğru yazdınız ki. Sürekli ya kendimi suçluyorum ya da ona kırılıyorum. Çok yorgun ve mutsuzum. D

10 yil diyosunuz dile kolay. Hep mutsuz ve bosanmayi dusnuyosaniz dusunmeyin bence bosanin. Tabi bunu soylemekde gerceklestirmekte kolay degil elbette ama sizi baglayacak hic bi neden yokmus madem yaninda mutlu huzurlu olmadgn biriyle neden devam edesin ki. Evliligin amaci bu zaten biriyle herseyi paylasarak yasamak sevinci uzuntuyu huzuru ama sizde bu yoksa neden durasiniz cocukta yokmus madem onu dusunuyorm bosanamiyorumda diyemezsiniz. Seviyomusunuz bilemem ama cok iyi ve saglikli dusunun kendi aile buyuklernzden yardim alip mutlu olmaya bakin hayat kisa... Allah yardimciniz olsun hopeles

İşim var. Çalışıyorum. Param kendime yeter çok şükür. Ben yanlız kalmaktan ve hatalı karar vermekten korkuyorum. Suçlu muyum? Gerçekte tek haksız ben miyim? Bunlardan emin olamıyorum. Algım kaymış gitmis sanırım

Cok bile beklemissiniz, deger gormedigim, hirpalandigim yerde bir gun durmam, sen insan misin dese kocamkn koynuna girmem, bu zamana kadar neden beklediniz ki

Kendini eşinin gözünde iyi görünmek için yıpratıcaksın sürekli bence boşanmak en iyi seçenek ama bunu da söylemesi kolay tabi

Haklı taraflarımı görüyor. Gördüğünü anlıyorum. Çok açıkca sen haklıymıssın ailem haksız veya sana haksızlık etmişler demiyor. Ama en azından savunmuyor onları. Eskiden güzel bir şey söyleyecek olsam bile daha lafım bitmeden savunmaya gecerdi ailesini ağzıma aldığım an. Bu beni yorardı. Onu yapmıyor.

Eh biz bu laftan sonra ne desek boş sen kararını vermişsin bile. Boşanmak isteyen insanın kafa karışıklığı olmaz. Bittiyse biter o kadar.