En geçmez denen acılar bile geçer, Her gecenın bı sabahı vardır

DENGE Sizin alınız al, inandım. Morunuz mor, inandım. Tanrınız büyük, amenna. Şiiriniz adamakıllı şiir, Dumanı da caba. Ama sizin adınız ne? Benim dengemi bozmayınız. Bütün ağaçlarla uyuşmuşum, Kalabalık ha olmuş, ha olmamış. Sokaklarda yitirmiş, cebimde bulmuşum. Ama sokaklar şöyleymiş, Ağaçlar böyleymiş, Ama sizin adınız ne? Benim dengemi bozmayınız. Aşkım da değişebilir, gerçeklerim de. Pırıl pırıl dalgalı bir denize karşı Yangelmişim dizboyu sulara, Hepinize iyi niyetle gülümsüyorum, Hiçbirinizle döğüşemem. Siz ne derseniz deyiniz Benim bir gizli bildiğim var, Sizin alınız al inandım, Sizin morunuz mor inandım, Ben tam dünyaya göre, Ben tam kendime göre, Ama sizin adınız ne? Benim dengemi bozmayınız... ŞİİR PARKI

Sevgilerde Sevgileri yarınlara bıraktınız Çekingen, tutuk, saygılı. Bütün yakınlarınız Sizi yanlış tanıdı. Bitmeyen işler yüzünden Bir bakış bile yeterken anlatmaya her şeyi Kalbinizi dolduran duygular Kalbinizde kaldı. Siz geniş zamanlar umuyordunuz Çirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek. Yılların telaşlarda bu kadar çabuk Geçeceği aklınıza gelmezdi. Gizli bahçenizde Açan çiçekler vardı, Gecelerde ve yalnız. Vermeye az buldunuz Yahut vakit olmadı

En çok da gece geç saatlerde özlenenlerden nefret etmek gerek aslında... Çünkü bu saatlerde özleyen insan acıyla özler, üzülerek özler, ağlayarak özler... Sabah erken kalkacaktır, ama uyutmaz içindeki sızı. Özler... En kötüsü de bu kadar sevgiyi haketmediğini bilir yine özler...