Aynı ben. Hemen ağlarım, sinirlenince, üzülünce, aşırı sevinince bile

Sulu gözlu derler oylelerine Gozyasi normalde istemsizce gelir zaten Birşey yapılacağını sanmam.

Ben eskiden öyleydim. Şimdi kolay kolay ağlayamıyorum.

Konu sahibinin anlattığı gibiyim ben de.. hem de sizin söylediğiniz gibi başkasıyla paylaşılmayan şeyler gün yüzüne çıkınca artarak devam etti. bir de ben ağlayınca nişanlım kendini çaresiz hissettiğini söyleyip daha çok bağırıyordu bu da beni daha çok şiddetli ağlamaya sevkediyordu. Normalde evde ağlarken kendimi sakinleştiriyorum sonra toparlıyorum ama orada sanki güçsüzmüşüm baş edemeyecekmişim gibi gelince baya da utandım. utanılacak bir yanı olmadığını mantıken kabul etmeme rağmen hem de sonra zamanla ağlmayı da ağlamanın şiddetini de azalttım ama aklımda kaldı acaba o zaman gitseydim ne değişirdi diye size de o yüzden sordum :)

Boşver ağla Ağlatanlar utansın

Ben de öyleyim. Hemen ağlıyorum. Bir çözümü olduğunu zannetmiyorum. . push ; onraynmiyiz

Ben de aynen öyleyim kuzum. mor delisi

Benim gibi ne çok kişi varmış, El ele verip bide buna aglayalım :) Bi çaresi olsa keşke ya en kötüsü bi konuda kendini savunurken bile o sesin titremesi çocuk gibi Ne bileyim daha sert daha soguk durabilsem keşke. Meleknaz Herşeyin

Bende eskiden öyleydim Şimdi kolay kolay ağlayamıyorum Sanırım yaş ilerlemesi büyük etken

Aslında pisikolojik dışa vurumdur bu Bende öyleyim sonra zamanla içime atmayı bırakınca uzun vadede düzeldi biraz Ama iş ortamında hala çözemedim bunu hala en ufacık şeyde ağlıyorum sinir oluyorum kendime Biri beni kenara çekip bişey demeye korkuyor

Ağlamak da bir duygudur önce ağlamak zayifliktir savını bir unutun. siz bunu kabul edip dik durdugunuz zaman etrafınızdaki insanlar da kabullenir. Ne zamandan beri var bu durum? Hep böyle miydiniz yoksa sonradan mı oldu? Sonradan olduysa depresyondur, o biraz farklı. livalinda

Ben de aynı öyleyim, kendimi bildim bileli. Olayları kafamda büyüttüğüm, söylemediğim şeylere kırılıp üzüldüğüm, özellikle yaptığım zannediliyor bazen. Halbuki durum öyle değil. Elde olmayan bir durum zaten ve gerçekten bazen nedenini söyleyemem bile, çünkü sadece o an bana hüzünlü gelmiştir. Bazen bu durum canımı sıkıyor, beni güçsüz gösterdiği için. Ama bu güçsüzlük demek değil aslında.

psikolog bu durumun sebebi hakkında bir şey söyledi mi peki? ben ilk seansta öyle olunca bi daha gidemedim çünkü cayimin

Kalp yorulunca ter gözden akar derler Vardır elbet derinlerde bir yerlerde sebebi

Bir insan duygusal olabilir ama herseye aglamasini normal bulmuyorum. Yanlis anlamayin sizi elestirmek icin soylemiyorum. Ama benim annemde boyle. Insan bi zamandan sonra artik birakin etrafini kendine verimli olamiyor. Bence destek almalisiniz. Annemle cok konustum, destek almasi icin ama istemiyor. Truman Show Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kız o benım yaa :) En komiğide hasta oldugumda doktora gittiğimde derdimi anlatırken hemen ağlarım Off ne rezil bişeeyy yaaa, ama asla bu huyumu değiştiremiyorum _Pulim_ SabrınSonuSelamet... tek ayak

Ben de öyleyim. Ailemle yaşadığım için üzgün olduğumu bilmesinler diye hep içime atıyorum ağlamamı bastırıyorum. İçimde biriktiği için de en olmadık yerde ufacık şeylere ağlıyorum. Den

Ben de tam tersiyim. Öyle kolay kolay ağlamam.

Ben de sizin gibiydim, şu an duygularımı kontrol etmeyi nispeten öğrendim diyebilirim.. Başıma gelen olaylardan sonra tabi... Bir nevi kabuk bağlıyorsunuz. Truman Show Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bende aynı öyleyim herseye aglayabiliyorum, geçen yıldı galiba personelin biri beni genel Müdürümüze şikayet edecekmiş kulağıma geldi, önce gidip ben konuşayım müdürle dedim. Adamın yanına gittim anlattım durumu beni şikayet edecekmış falan dedim ama nasıl ağlıyorum adamın karşısında anlatamam :) aynen şöyle bir durumdayım "Müdür bey, m... bey beni gelip size şikayet edecekmiş" adam bana mendil verdi o kadar ağladım ki tamam ben halledicem falan diye teselli veriyor adam bana

ne güzel imremdim size... bence aglamak bagırmak kadar dogal ama masum bir duygu yansıması... ben ise bildiginiz kütük şeklinde aglayamayan içine dolduran bir tip oldum çıktım. eskiden aglar rahatlardım A

Ben de ayni öyleyim Hemen ağlarım her şeye ağlarım evet insanın elinde olan bişey değil ama güçsüzlük de değil bence.. Yapı meselesi herhalde

Merhaba, Herşeye çabuk aglayan biriyim güçsüzlükmüdür bu? Kızıncada, kırılıncada bazen sevinincede herşeyde hemen gözlerim doluyor aglıyorum. İnsanların bunu yanlıs anlamasından korkuyorum kendimi acındırmak için falan yapıyorum sanmalarından ama tamamen istemsiz bişey? Bi çaresi varmıdır, daha güçlü durmanın bi yolu...

Anladım :) törpüleriz umarım bu huyumuzu...

Ben. Gözyaşım her daim hazır ve nazırdır. Kızıma hamileliğinde bi başladı hala devam ediyor. Çok sabır göstermek ve her kötü olayda empati kurmak beni bu duruma getirdi bence. Güçsüzlük mü? Değil. Herkesn duyguyu dışa vurumu başkadır.

piskolojik? ben dogurdugumdan beri esim hemen herseye aglar cok sulu göz oldu. ay oglan osurdu diip aglamislgi bile vardir abartmiyorum. bebekden sonra ben odunlastim oda kötü. esimden sira bana gelmiyor

Ben. Asla güçsüz biri degilim. Tek basima da dimdik dururum hayatta. Hatalar karsisinda da gaddarimdir ama o yas dokulecek. Nefret ediyorum. Engel olamiyorum. Çözümü de yok bence. Disardan güçsüzlük olarak görüldüğüne eminim o yuzden baslarda eşimin yaninda aglamaktan nefret ederdim ama simdi o da biliyor engel olamadigimi o yuzden koyveriyorum Ama asil disaridan güçsüzlük olarak görülmesinden cok, bunu silah olarak kullanmaya calistigimizi düşünüyorlar bence. Aglayarak olayi kapatip kendimize merhamet ettirmeye çalışıyoruz gibi. Bu daha da kötü.

Ben de öyleyim hemen sesim çatallaşır lanet olası. Bir ara çok kötü bir dönemdeydim psikologa gittiğimde lafa giremeden "Ben... " dedim ve ardından ağlamaya başladım. "Ay çok pardon niye böyle oldu ki?" demeye çalıştım yine ağlayarak. Bütün her şeyi çocuklar gibi hıçkırarak, ağlayarak anlattım. Baktım psikologtan yüz buldum iyice saldım ağlarken nefes nefese kalıyordum adam mendil verip sakinleşmemi bekliyordu, sonra bir daha baştan hatırladıkça gülüyorum ya ama çok kötü bir durum Bence güçsüzlük değil. Ben çok güçlü bir insan değilim duygusal anlamda ama bazen ağlamanın da cesaret gerektirdiğini düşünüyorum. Ağlamak zayıflık değil bence. Ama ben benim için önemli olan birkaç insanla ufak bir tartışmaya bile girsem sesim çatallaşıyor ağlama moduna giriyorum bu huyumdam nefret ediyorum çünkü çok gereksiz. P Polyester5 Dost istersen Allah yeter... tek ayak

eskiden bende öyleydim şimdi geçti. artık biriktirip patlama yaşıyorum olmadık zamanlarda. oglumda sizin gibi su anda. herşeye ağlıyor. mutlu olunca duygulaninca kizinca. gözlerine bakıp seni seviyorum deyince bende seni derken ağlar o kadar yani:) su an bana acizlik olarak geliyor çünkü zamanında bende öyleydim şimdi kendimi daha güçlü hissediyorum. doğru mu bilmiyorum ama bana verdiği hoş bu yönde oldu. yengeç, balık, kova? G greengirll

off bu dertten ben de muzdaribim bir insan küçük çocuk görünce niye ağlar ya konuyu takipteyim. H E

Ben kolay kolay ağlamam, bu yüzden dışardan bakıp yorum yapmam gerekirse evet güçsüzlük olarak görünüyor. Üzücü durumlar hariç, özellikle tartışma anında ağlamak silah gibi görünüyor çünkü ağlayan taraf otomatikman haklı bulunuyor. Bizdeki mağdurun tarafını tutma geleneğinin sonucu bu şekilde. SonbaharNefesi

Asırı duygusallık mı var?

Çok neşeli ama bir o kadar da duygusal biriyimdir, çook iyi anlıyorum sizi. Şöyle söyleyeyim, reklam çıkar, reklamlara bile ağlarım bazen. Bebek bezi, banka reklamı, hiç fark etmez, içinde bana duygu verecek bir şey buluyorum muhakkak. Zannımca, benim gibi çok duygusal insanlar beyinlerinde bir konuyla ilgili bin çıkışa sahip kişiler oluyor. Örneğin ayrılık acısını yüz farklı kelime/fotoğraf/davranışla imgelendiriyorlar. Bu yüzden bu imgeler karşımıza farklı kavramlarla birlikte sunulduğunda konu değişip diğer kişilerce bizdeki anlamından uzaklaşsa da, biz bilinçsizce o imgeye takılıyor, duygularımızı kontrol altında tutamıyoruz. Bunu acizlik, güçsüzlük, yenilgi, şımarıklık olarak görenler olabilir ancak bunun kesinlikle böyle olmadığını biliyorum. Bu düşüncede olanlara da kızamıyorum keza onlara bunu söyleme hakkını veren, çıkarları uğruna insanların duygularını hedef alarak ağlayanlar. Bireyler duygularını farklı yollarla ifade ederler; kimi sesini yükseltir, kimi mutluyken bile küfreder, kimi ağlanacak yerde gülmeye başlar, kimi de bizler gibi ağlar. Diğer dışavurumları normal sayabilirken bunu acizlik saymak, dediğim gibi bu durumu çıkarına kullanan insanların oluşturduğu önyargıdandır. Üstelik ağlayarak aciz göründüğümü düşünmüyorum. Birisi ufak şeyler söylese ağlayacak biriyim ve bu aşama aşama geliyor böyle anlarda. Gözlerim doluyor, dudaklarım seğiriyor mesela. O an herhangi birisi bu durumu fark etmezse ipleri elimde çok güzel tutuyorum. Size de öneririm, ağlanmayacak anlarda 100'den veya 200'den 3'er 3'er, 7'şer 7'şer, 6'şar 6'şar, belki de 17'şer geriye sayın. Beyniniz farklı bulacağı bu eylemi yaparken ağlama refleksiniz aniden duruyor. Ben de böyle yapıyorum böyle anlarda, ya da birinin bunu fark etse bile söylemesini engelliyorum. Ağlasam da boynumu eğip sanki olmaması gereken bir şeymiş, yenilmişim gibi gitmiyorum. Sesimi çıkarmadan, tepkisizce gözyaşlarımın dökülmesine izin veriyorum. Görmemeleri gerekiyormuş gibi sürekli silmiyorum da gözyaşlarımı. Yalnızsam ayrı tabi, ya da yanında rahat olduğum insanlar varsa. Haykırarak bile ağlayabilirim. Beni bu kadar rahatlatan, negatif duygularımın yoğunluğunu hafifleten bir eylemi neden bırakayım ki? :) Yazdığım gibi, olmayacak anlarda ağlamamanın en iyi yolu, ortalama bir sayıyı baz alarak, alışık olmadığınız sayma biçimiyle (5'er, 10'ar, 20'şer değil yani ) geriye doğru saymanız. Test edilip onaylandı.