Tabi şanslı olduğum çok konu var. Eşin karakteri de önemli bu konuda bazıları tam tersi yaklaşım sergileyebiliyor.

Bır yere kadar haklı olabılırsınız ama bır yere kadar gerisi sızın pasifliğiniz bence. Daha cok kucuk yaslarda baslıyoruz mesela kabugumuzu kırmaya, sınırları zorlamaya bende yaptım. Suanda aılemle ıletısımım cok ıyı, onları dınlerım bundanda memnun olurum. Eger anlatmadıgınız baska bısey varsa bılemem ama

Ben geleneksel aile magduruyum. Baskılanmış ne yapıp ne yapamıcagının keskin sınırlarla belirlenip gözünün korkutuldugu, sindirilmek istenen, dünyaya gelmesi düşünülmemiş bir çocuk. O kadar langır lungur bir ortamda büyümüşüm ki, bu yaşımda anlıyorum. Ne yazık ki bu yaşıma kadar bir iş sahibi olamadım, başarılı olamadım ama bu sene intihar eşiğine dayandıgımda Dilek bu son şansın. Ya ölüm ya da geleceğin için varını yoğunu ortaya dökmek dedim. Kpss de Tr 406. oldum yüksek bir puanla atanmayı başardım tebligat bekliyorum. O süreçte de hayatımı analiz edecek vakit bulabildim. Bir çok şeyin cevaplarını aradım ve buldum. Ben asla öyle bir aile olmayacagım diyorum en azından, buna da bir kazanım olarak bakmaya çalışıyorum. Ama bir takım şeylerin ruhsal açıdan onarımı zor söz konusu aile oldugunda. Arkadaşınız çok haklı, Türkiye şartları olmasa insanların ergenlik sonrası kendi düzenini oluşturabilmesi beklenir. Ama Türkiye'de ya dost edinirsin ya kocaya kaçarsın ya kötü yola düşersin. En azından benim gibi geleneksel bi aileye sahip olan kadınların kendi hayatlarını kurmasına kolaylıkla izin verilmez...

O yorumu ben yaptığım için cevap hakkı dogdu Herkes kendi yaptığı yorumdan sorumludur başkasının yorumundan utanmak SIZE DUSMEZ! Ki konu sahibine yaptigim aciklamamida okusaydiniz keşke o bile cevabimdan sonra anladı siz anlayamamissiniz

Şanslısınız o zaman çünkü ailesi kötü olup hic değer görülmeyen birisi kocası tarafından da değer görülmüyor eğer okusaydım şuan bambaşka bir hayatım olabilirdi zamanında çok ağladım okumak için o kadar zorladım ki en sonunda sen hastasın normal degil hareketlerin diye antidepresan kullanmaya zorladılar.

Siz kendi mutsuzluğunuzu ailenize yüklüyorsunuz bence . 18 yaşınıza kadar ailenizin kararlarını yaşamış olabilirsiniz ancak sonrasında da ailenizin kararlarını yaşamaya devam etmeniz sizin tercihinizdir bunu unutmayın. Kendi mutsuzluğunuzun sorumluluğunu almadığınız sürece bu sağlıksız düşüncelerden kurtulamazsınız.

Sadece dünyaya evlat getirirken insanların biyolojik olarak aile olması öfkelendiriyor beni. Aile olmak demek bu demek değildir. Evladının tüm gelişimini izlemek, ihtiyaçlarına karşılık verebilmek, onun mutluluğuyla mutlu olmak, heveslerine kucak açmak, onun o olmasına izin vermek, o noktada özgür bırakabilmek, baskılamamak, kendi düşüncelerini empoze etmemek, kişiligine saygı duymak... Devam eder bu şekilde. Yani aile olmayı beceremeyen olmamalı. Bu yaşıma kadar aileme duydugum şeylerin yazıya dökülmesiydi. Daha çok yazarım da bazı yorumlar çok komik gerçekten. Aile ilişkimden bahsediyorum biten evliliğim hakkında yorum geliyor. Sen ne okudugunun farkında mısın?

Biz de onlar öyle diye öyle olmayaveririz. Başkaları öyle diye ayak uydurmak zorunda değiliz. Ben de geleceği iyi görüyorum bu arada umarım öyle olur

Sizi üzenin ne olduğunu bilseydik daha sağlıklı yardımcı olmaya çalışırdık..

Ozgur birakmak derken? Isvec mi burasi konu sahibi? Biz kvalidesiyle altli-ustlu oturmaktan sikayet edip ogluna alt dairesini hazirlayan bir milletiz hangi ozgurluk? Ailesinin onayi olmadan evlenemeyen hatta evlenmeyi gectim istedigi okulu bile secemeyen, secmesine izin verilmeyen bir milletiz.. neyse, kotu ben oluyorum sonra devam etmeyeyim..

Aile arasında affedilemeyecek çok az şey vardır. Sizin ailenizle ilgili şikayetleriniz affedilmeyecek türden şikayetler değil anladığım kadarıyla. Aileniz farklı bir zamanda büyümüş ve sizin baktığınız yerden bakmıyor hayata. Bunu kabullenmeniz gerekir. İnsanlar hatalı varlıklardır. Ailelerimiz de öyle ve bizler de öyleyiz maalesef. Ama en önemli şey ne biliyor musunuz? Bizi koşulsuz şartsız, hatalarımızla birlikte gerçekten seven insanlar onlardır. Bizim de koşulsuz şartsız sevdiğimiz insanlar onlardır. Ama siz sevmenin en temel koşulunu reddetmek istiyorsunuz. Yani ailenizin değiştiremeyeceğiniz görüşlerini affedilmemesi gereken hatalar olarak görmek istiyorsunuz ve bu da sizi onlara karşı öfkelendiriyor. Ailenizi olduğu gibi kabul edin. Aileniz size karşı çıksa da hayallerinizden vazgeçmeyin. Onlar da zamanla kabullenecektir. Değişimin her türlü hali sancılıdır. Bu sancıyı öfke olarak kusmayın.

Ben teşekkür ederim. Her şey gönlünüzce olsun.

Ben de berbat bir aile ortamında büyüdüm. Ama şuan evimde kendi ailemle çok mutluyum. Geçmişten gelen acılar düşünceler o ruh hali ara ara yokluyor beni. Ama ben onu dinlememeyi kendi yoluma bakmayı öğrendim. Bundan sonra mutlu olursunuz tabiki ama geçmişi geçmişte bırakarak.

Her mutsuz olan birey kaçıp gitsinmi evden. Herkesin o şansı yok bu ülkede, ya çekecek ya kocaya varacak o mantıktasınız.. Dead Cell

Yapacağınız en güzel şey işe girip tek başınınza hayatınıza devam etmek olsun. Ailenizi umursamayacaksınız bu durumda, imkanınız olursa ayrı bir eve ayrı bir ilde devam edin bence. Daha huzurlu olursunuz..

Her kim olursa olsun size ancak sizin izin verdiğiniz müddetçe yaklaşabilir. Bu AİLE bile olsa böyledir. O yüzden bence tek problem aileniz olamaz, Hani derler ya İnsana en büyük zararı yine kendi verir...

Bence siz çok aklı başında bir insansınız. Ben yazdıklarınızdan böyle hissettim. Belki aile hayatınız pek iç açıcı değilmiş ama siz kendi kendinizi güzel yetiştirmişsiniz. Umarım bundan sonra çok mutlu olursunuz.

Kültür farkı, kuşak farkı artık ne denirse... Şuan ki zaman ile geçmişi kıyaslamak aslında pek doğru değil. Günümüzde kendimizi geliştirebilmek ve bilinçli bir birey haline getirebilecek çok fazla imkana sahibiz. Maalesef eski kuşak birçok kişi bu imkanlara sahip değildi. Okuma oranı fazlası ile düşüktü. Özellikle büyükşehir yerine gelişmemiş illerde yetişen insanların etrafında farklı renkler bulunmuyor; kendisi gibi insanlardan oluşuyordu. Fakat şuan öyle değil. Ailem 25 senedir İstanbul'da yaşıyor. Ben de orada doğdum ve büyüdüm. Dört kardeşim ise en büyüğü 15, en küçüğü de 8 yaşına dek köyde yaşamışlar. Kardeşlerim de bile orada yaşam sürelerine göre farklılıklar var. Mesela en büyük ablamın kabuğunu kırması çok uzun zaman aldı. 25-28 yaşına dek tek başına pek bir yere gitmezdi. Benim bir büyüğüm yani 8 yaşında İstanbul'a gelen abim daha özgür bir çocuk. Fakat annem babam kardeşler arasında kız-erkek ayrımı yaparak büyütmedi bizi. Eşit davranıldı. Ben bambaşka bir hikayeyim. Hepsine göre daha marjinal duruyorum. Çünkü etrafımda her türden, kültürden insan vardı. Büyüdüğüm mahalle de herkes farklı kültürlerden geliyordu. Zamanla ailem de tabularını yıkarak buna ayak uydurdu. %100 değil tabii ki hala yıkılmayan ama çok da sağlam olmayan duvarları var. Hepsi yavaş uavaş yıkıldı, yıkılmayanlar da yıkılacaktır. Ailenizin aile olmayı bildiği tek yol budur belki de.

O ukte çok berbat bişey o konuda haklısınız. Benim de içimde çok ukte kaldı bu yüzden onları asla affetmeyeceğim çok konu var. Ama en azından çocuklarınıza nasıl davranmayacağınızı biliyorsunuz. Bu da çok önemli bir ders.

Canım benim anladigim biriyle evlilik dışı birliktelik planliyorsun ama ailenin kafa yapısına uygun olmadığı için istemiyorlar sende kendi doğru ve yanlislarinla yaşamak istiyorsun benceee . push ; Dead Cell

Bunlar,28 yaş dahil bu yaşına gelene kadar tüm hücrelerine tek başına doğru kararlar veremeyeceğini, her zaman bir onaya ihtiyacın olduğunu bu hayatta yetersiz ve her zaman kendine güvensiz hissetmen gerektiğini aşılayan...'dır. En basit bir şeyde bile yüreğinizin o cesaretsizlikle çarpmasının, hiç bir şeyden tatmin olamamanın sorumlusudurlar. Bu cesareti de yıllarca sizi doyurup büyütmüş olmalarından, kim bilir ne şartlarda sizi hayatta tuttuklarından alırlar. Kulaklarınız hep bağırış çığırışla çınlamıştır"AİLE" ortamında. İnsanların anlaşamayıp didişmelerini seyretmişsinizdir, böylece ailenin mutluluk olabileceği düşüncesinin üzerini de kazırlar beyninizden. En mutlu anlarınızda bile bir tarafınız mutsuz kalır. İnsanın iliğine kadar sömürür, insanda ruh bırakmazlar. Siz siz olun boyle bir olmamış aileniz varsa napın edin kaçın ordan. Mideniz doyacagına ruhunuz doysun, öyle insanlarla olun. Aile her zaman mutluluk degildir. Bir adım önde olan kişiler değildir bazıları için. İlk fırsatta harcamak istediği, mecburiyetlerin örmüş olduğu o ağlardan kurtulma isteğidir. Bazen ölmemelerini dilemek yerine kurtulmayı dilemektir, hayatından çıkarmak istemek ama ölene kadar silinmeyecek hatıralara sahip olmaktır. İnsan ailesini, yetiştiği ortamı seçemiyor. Mutlu ailelere hüzünlü balık gözlerle bakan evlatlar dunyaya getireceginize siz ölün inşallah.

Ha bu arada hiçbir şey için geç değildir. Benim ailem okumam konusunda evliliğimde arkamdalardı. Kaldı ki ikisi de saygın meslekleri olan insanlardı ama diğer yaşadıklarım çocukluğumu gençliğimi elimden aldı. Büyümek zorunda kaldım.

Aileye aşırı anlam yukleyip kendinden bile onemli gorme zorunlulugu hissettiren bir kültürümüz var. Size iyi gelmiyolarsa gorusmeyin. Her cocuk doguran anne dogurtan baba degildir. Toksik iliski varsa kurtulup kendi yolunu çiz ki oyle yapiyosun ne mutlu sana...

Anne babanız nasıl büyütüldü ise siz de öyle büyütüldünüz muhtemelen. Olması gereken ve olmaması gerekenlerin farkındasınız. Bu güzel bir şey. Fakat fazla öfkelisiniz. Sürekli birilerini suçlamak siz mutlu etmez. Size kabullenmeyi ve affetmeyi denemenizi tavsiye ediyorum. Bir de mümkünse terapi almanızı. Çünkü hayat öyle şeyler yapıyor ki en çok eleştirdiklerimiz gibi olabiliyoruz bazen. EMDR yöntemini bir araştırın.

Hala utaniyorum... asil benim utanmama karismak size dusmez. Baskalari adina utanmak guzel birseydir

İyide 18 yasına kadar sürekli baskı halinde yetişen 18 yasından sonrada birsey yapamıyor o cesaret gidiyor hem ne yapabilir ki okumamıs dışarı hayatını bilmeyen insanlar iyi mi kötü mu bilmeden kacsa ne olacak nasıl yasayacak

Sancılı bir süreç yaşatıyorlar bana. Oldukları gibi kabullenmeye hazırdım her zaman ama hayatıma çok fazla müdahalede bulunmaya çalışıyorlar bu da benim dilediğim gibi yaşayabilmeme engel olup beni öfkelendiriyor haliyle. Yani bu durumda ne kadar sağ duyulu ne kadar anlayışlı olunabilir bilmiyorum. Rahat bırakın diye bagırasım geliyor. Ama haklı yorumunuz için teşekkür ederim, en azından daha sakin atlatabilirim diye düşünüyorum bi nebze.

Sizi çok iyi anlıyorum. Aile bir çocuğun hayatında en önemli kavram. Mutlu aile mutlu çocuk demek. Ancak bir yaştan sonra geriye birakabilmeli insan geçmişini. Yaşadığınız her olumsuzluk için birine pay biçmek sadece yorar insanı.

Aile yönünden tek sıkıntım babamdı. Aynı yaştayız sizinle ve ruhumdaki psikolojimdeki yaraların nerdeyse tamamı onun yüzünden. Çok şükür kaçtım ondan ve uzun zamandır yüzünü bile görmüyorum ama şanslıyım ki benim çok iyi bir annem ve kardeşlerim var.

İlgiyle okuduğum bir kitaptı ve içinde kendimi bulmuştum. Olanları anlamlandırmama çok yardımcı oldu, teşekkür ederim öneriniz için. Okumayanlar varsa tavsiye edelim :)

Bu forumda aileye dayalı kötü bir yorum yapmak linç sebebi öyle söyleyeyim Söz konusu anneyse 2 kat linç Ben sizi anladım. Ne yazık ki söyledikleriniz bizim aile kültürümüzde olan şeyler değil. Bizim aile kültürümüzde çocuğun ailenin kendi değerlerinden farklı şekilde hayatını sürdürmek istemesi doğru değil çünkü, ne olduğu önemsiz. Sürekli yalan söylemek zorundasınız laf işitmemek için. Yaşınız kaç olursa olsun siz hiçbir şeyi bilemezsiniz, hiçbir işi tek başınıza halledemezsiniz, tek başına eve çıkmak vs. çoğu ailede bu yüzden tabu. Sonra neden insanlarımız özgüvensiz, neden mutsuz diye anketler falan yapılıyor. Şaka gibi

Aslında bilmiyorum nasıl davranacağımı bana yanlış gelen birşey ona doğru gelecek serbest mi bırakmam lazım yoksa kendi tecrübelerimle yaklaşacam zor bu zamanda çocuk yetiştirmek . push ;

Desteklenmeyen, özgüven aşılanmayan bir çocukluk yaşadıgınızı düşünmüyorum şu yazdıklarınızdan. Siz zaten başlıkta geçen konuya yabancı gibisiniz, anlamanız zor

Neler yaşadınız peki geçmişte, aileniz size ne yaptı.. Şu varki kimse ailesini seçemiyor.. UnknownMs

çok iyi anlıyorum sizi.

Bende bu fikirdeydim bir zamanlar.. sonra yetistirdigimiz bilincli cocuklarin patronlarinin, komsularinin, is veya okul arkadaslarinin hayatlari boyunca tek bir kitap bile okumamis, cahil ve avam olmasi ihtimalinin fazlaligi gozumu korkutmaya basladi.. artik naif degil tuttugunu koparan yetistirmek hedefim.. amiyane tabirle hadsize haddini bildirecek bireyler olmalilar..

Cok haklisiniz, bazi yorumlara bende cok sasirdim sanki cam fanusta yasiyor bu insanlar Bizim ulkemizde sizin gibi magdur olan milyonlarca kadin var, baski altinda yasayan, kendisi olmasina izin verilmeyen, ozgurlugu kisitlanan, tum bu surecte yetenekleri korelen En buyuk zarar da bu iste, kimbilir ne cevherler var iclerinde ama fark edemiyorlar bile 28 yasindasiniz, kapatin kapinizi hayatiniza bakin, indallah bundan sonra istediklerinizi gerceklestirirsiniz

bilinçli ve kendini harcatmayan bir birey olmalı bu toplumda, yoksa naif kişilikler ezik olarak algılanır bizde haklısınız

Olumlu telkinlerde bulunan arkadaşlara çok teşekkür ederim. Kadınlar olarak daha çok bizim muzdarip olduğumuz şeyler bunlar. Biz hayatımıza müdahale ettirmeyerek, kendimizi savunarak ve ilerde çocuklarımızı aynı kültürle yetiştirmeyerek çok şeyleri değiştirebiliriz. Bu böyle devam etmek zorunda değil. Bizim anne babalarımız gördüklerini uyguluyorlar çünkü bilinçlenememişler ama bizim bir sürü imkanımız var okuyup doğrusunu öğrenmek için. Lütfen bilinçli olalım. Aile demek toplum demektir. Değişim bir kişiden başlar

O konuda hemfikiriz zaten, ama ulke gercekleri de su goturmez bir gercek.. hala cocuklarini yasliligi icin yatirim olarak goren bir toplumdayiz.. en basitinden su forumda bile kvalidesinden dert yanip, konu evladi olunca "ben oglumu evlendirmeye kiyamam" diyen yeni nesil ebeveynleri okuyoruz.. yakin gelecekte cocuklarini ayaklarinin ustunde yasamaya programlayacak aile sayisi cok cok az olacak gibi geliyor bana.. o da kendini gelistirmis, acik fikirli aileler tarafindan olacak..

İçimden bir ses son cümleniz yüzünden baya linç edileceksiniz diyor, ama sizi anladım ben. Maalesef herkesin ailesi bir değil, çocuğuna da aynı şekilde davranmıyor. En iyisi bir an önce kendi hayatınızı kurmak.

Bir yanlışlığı devam ettirmek bizi o isveçlere götürmeyecektir zaten. Böyleler diye onlara uymamalıyız. Uganda da olsak fransada da olsak bir kere yaşıyoruz onu da istediğimiz gibi yaşamak haktır. Ne yani ülkemiz böyle hadi böyle yaşayalım. Bu olamaz, olmamalı

Tabi öyle geç değil ama hersey zamanında güzel verimli diye düşünüyorum şimdide açıktan okuyorum ama ne bileyim insanın içinde bazı şeyler ukte kalır ya benimkisi öyle

Kendi kararlarını vermesine olanak tanıyacaksınız ama bu demek değil ki başıboş bırakmak. Öncelikle ona güvenip kendi hayatını şekillendirmesine yardımcı olacaksınız hatalarını göstererek doğruya iyiye yönelterek ama onun adına herşeye karar vererek değil. Size annenizin babanızın yaptığı çok içinize oturan şeyleri yapmamaya çalışın. Kısacası onu her zaman sevdiğinizi güvendiğinizi ve yanında olduğunuzu hissettirin. Gerisi gelir.

Bence hayata karşı genel bir öfkesi var ve bu öfkeyi en sevdiklerinden yani ailesinden çıkarmaya çalışıyor.

Kimse kocaya ya da başka bi şeye kaçsın demek istemedim. Kendi hayatlarınızı kurun. Sizin ruhunuzu emen insanlardan uzaklaşın anlamında söyledim. Ben evlendim boşandım. Bu süreçte de işimi elime almak üzereyim, hayatıma da varlıgından mutluluk duydugum bir insan almayı arzuluyorum. Ama aile denilen kavram destek olmak bir yana mutluluğumu paylaşmıyor, ruhumu emiyor. Sevincime ortak olmuyor. Bencil, ukala ve cahiller. Bu yaşıma kadarki mutsuzlugumdan onları sorumlu tutuyorum. Belki sonrasında da çok mutlu olamıcam ama nedenini biliyorum en azından. Sağlıksız bi ailede büyümem. Bir çok şeyden mahrum kalmam.

Bence uzaklaşabildiğiniz kadar uzaklaşın o zaman. Yoksa sürekli suçlamaya, içinizde daha da çok kızmaya devam edeceksiniz. İş bulduktan sonra bir miktar birikim vs. yapmaya çalışın, kendi evinize çıkarsınız bir süre sonra. O zamana kadar her söylediklerine ''tamam, peki'' deyin geçin, çok takılmayın.

Bir şeylere öfkelisiniz ve bu öfkenizi ailenizden çıkarıyor gibisiniz. Yapmayın. 28 yaşındaysanız. 28 yaşın verdiği sorumlulukları üstlenin. Üzüntünüzün de sorumlusu sizsiniz. Aileniz karnınızı doyuruyor ama ruhunuzu doyuramıyor anlaşılan. Kaçıp gitseniz ruhunuzu doyuracak şeyin ne olduğunu çok merak ediyorum. Karnınız açken ruhum tok deyip yaşayabilecek misiniz? İnsanların en temel ihtiyacı karın tokluğudur. Önce kendi karnınızı kendiniz doyurmak için çabalayın. Sonra da ruhunuzu güzel duygularla beslemeye bakın.

Herşeyden öfkeli aslında eşinden ayrılmış aileden değer görmemiş..

Nerden çıkardınız evlilik dışı birliktelik istediğimi, bu foruma ne zamandır ugramıyordum düşünce yapıları ne ilginçmiş. Nedir bu yorumlama gayretiniz, agzımdan o şekilde tek bir cumle çıkmadı. Evlilik planlıyorum ama onda da ailenin onayı lazım olduğu gerçeğiyle yüzleşiyorum 10 yaşında çocuk muamelesi görüyorum. Ne kadar utanç verici bir durum

Haklısın. Burda aile güzellemesi çok yapılır, aldırma. İnsan ne yaşadığını kendi bilir en iyi. Son cümlen dışında katılıyorum sana. Geçmişe değil bugüne bakarak yaşa hayatını. Verebileceğim tek tavsiye bu.

Biz ailelerimizden kopamıyoruz çünkü şartlar elvermiyor. Avrupalı bir arkadaşım, 20 yaşından sonra ailesinden ayrılmayanları gerizekalı gibi gördüklerini söylemişti. Ailemizi seçemiyoruz maalesef. Ancak kendi ayaklarımız üzerinde de duramıyoruz.

Belli ki okumayi seven birisiniz.. daha once okudunuz mu bilmiyorum ama Lindsay C. Gibson in Olgunlasmamis Ebeveynlerin Yetiskin Cocuklari adli bir kitabi var.. okumanizi siddetle oneririm :)

Kız içini dokmus yok kocaya mi kacican yok evlenmeden once birlikte mi olucan diye sacma sapan yorumlar utandim be

Evli gözüküyor profilinde. Bence eskiye dayalı bir öfkesi var.. francesca Hayat 1 gündür, o da bugündür.. tek ayak