7 yaşında kaybetttim... ama ben hep 7 yaşında kaldım... çok üzüldüm kırıldım.. yenik hissettim her zaman.. içime kapandım. konuşmaktan korkar oldum.. okulda hep strese girerdim. ilk gün gitmek istemezdim.. ''baban ne iş yapıyor?'' sorusu hayatı cehenneme çevirirdi şimdi elendim artık kocan ne iş yapıor diyorlar rahatladım. ama bazen de kimlerdensin falan gidi sorulara deli oluyorum. eşim müdahele ediyor hemen. toredo

(gelde ağlamaa qwert

Düğün değil zaten nikah yapıyorum ben... Ama o olsaydı "ölüye giderken ağlanır, düğüne giderken oynanır" derdi... toredo

benimde en nefret etiğim soru o evet şimdi kocan neiş yapıyo diyorlar artık onu sormuyorlar sorsalarda anlatamamki çünkü ben onu hiç tanımadımki ancak resimlerden ama ne acı ki birlikte çekilmiş bir tek resmimiz yok çünkü ben doğduğumda çok hasta ve yatıyormuş ben daha 1 yaşıma basmadan da ölmüş ve kıskanıyorum babalarıyla gezen kızları belki kızımı bile kıskanıyorum işte kim ne derse desin VAZGECILMEZIM DÜDÜKSÜZ

Muhakkak annesizlikte çok zordur... Okulda öğrencileri tek tek kaldırıp sorarlardı "Baban ne iş yapıyor" Bende babamın mesleğini söylerdim, onu kaybettim diyemezdim, ev arkadaşıma 4-5 ay babamın öldüğünü söyleyemedim. Sorduğu soruları hep geçiştirirdim.. Annesizlikte babasızlıkta çok zor, evlendikten sonra ailenle birlikte çok fazla aramazsın belki ama küçükken kaybetmek hayata 1-0 yenik başlamak gibi bişey oluyor... Ben seneye nasipse evlenicem, şimdiden o anları düşünüyorum, mezarlığını gelinliğimle ziyaret edeceğim günü düşünüyorum, bana sarılamayacak olması ki, babam bana bitanecik kızın derdi, bunları söyleyemeyecek olması çok zor... ( toredo

Zhebani ne yaşadın da bu kadar kırıldın bilemiyorum ama bir baba ne yapmış olabilir ki kızının bu kadar nefretini kazanmış, hiç affetmeyeceği bir duruma gelmiş diye düşündüm düşündüm bulamadım. Aklıma gelen ihtimaller evlenmek istediğin kişiye vermemesi, okumak istediğin okula göndermemesi vs. oldu ama bu nedenler bu boyutta bir küslük için basit geldi bana. Belki bakış açısının farkından kaynaklanıyordur bilemiyorum tabii. Acaba çok mu katısın, acaba gerçekten kaybettiğinde ne çok büyük bir pişmanlık yaşamaz mısın diye düşünmeden de edemedim. toredo

babamı seviyor muyum bilmiyorum aramızda öyle çok tartışma ve kalp kırıklığı geçti ki... ben yaklaştıkça uzaklaştı ne inattır o bilemezsiniz içi yanar, delirir ama özledim dmez hiç unutmuyorum küçüktüm Ankara ya gidiyoruz astım olmuşum o zaamanlar. otobüsteyiz tabi uyuyor gibi yaptm babama sarıldm kokusunu çektim içime uzun uzun hattA o kadar çok kokladım ki hala brnumdadır kokusu kimsler bilmez haa ilk buraya yazdmmafoldumbenmafoldumben sarılmadı kızlarına hiç bütün gece sarıldm koca göbeğine bilmezdim sever beni şimdi anlıyorum o zamanlar sevdiğini ifade edemiyormuş aslında... yıllar geçti ve ben astımım iyileşene kadar her Ankara yolculuğunda uyuyor gibi yaparak sarıldm babama şimdi ise küsüz konuşmuyoruz... saymadm kaç yıl oldu yetmiyor parmaklarım saymaya, yetmeyecekte... sessizce uzaktanbakıyor banaboshayallersmile bende onaboshayallersmile yaşattıkları için çok pişman onun pişmanlığı benm mahvolan hayatımı geri getirmeyecek:hulya: ben onu hiç affetmeyeceğim onun yüzünden onun yüzünden bitti hayatımmafoldumben:sinifsinif: şimdi pişmanmış, bana üzülüyomuş hiççççç umrumda değilalsanaalsanasmile benm içim acıyor her gün hemde:sinifsinif::sinifsinif: her saniye cam kırıkları dolaşıyor yüreğmde...:gitme::sinifsinif: yapmasaydı, dursaydı arkamdamafoldumbenmafoldumben ahhh...:gitme: tek bildiğim hiç affetmeyeceğim özlüycem kendi ailemin bana yaptığı haksızlığı anne olsamda anlayacağımı sanmıyorum:umursamaz: şimdi el pençe affettirmeye çalışıyolar aslaaa asla affetmeyeceğim:umursamaz: bu evde duruyorsam mecburiyetimdennnboshayallersmile gidecek yerim olmayışından:sinifsinif: yinede ahh baba neden böylesin neden böyleyiz bu bir sitemdi, özlemdi, nefretti, bi itiraftı cimcime eses

Annesizlik daha zor, buna emin olun... Adınız kadar emin olun.. Hiç bir aşamamda annem yanımda yoktu, manevi destekcim yoktu.. Kına gecesi yapmadım ben annem yok diye. Kimseye yük olmamak için, kimseyi uğraştırmamak için.. Bir evlenirken çok zor geldi bana birde doğum yaptığımda.. Ve şu an.. Ben hiç szeeryan nazı yapamadım. Çünkü kızıma gözü gibi bakacak kimsem yoktu. Hemen toparlanmalıydım ki ben ellerimle bakabileyim. Ameliyattan çıktıktan sadece 17 saat sonra eşofmanlarımı giydim tacımı taktım doktorumu bekledim. Yürüyüşümü yaptım hastanede, tek başıma. Elimden tutan annemd eğil teyzemin kızıydı.. Ertesi gün çocuğum kucağımda çıktım odadan ben. Kimselere bırakamadım. Şimdi bunaldığımda anneme bırakıp gideyim diyemiyorum, dertlerim benimle konuşacak kimsem yok.. Ha çok şanslıyım eşim yanımda hep, kayınvalidemden yanada çok şanslıyım ben Babam yanımda sağ başımızda ama onunda bir sürü derdi var. En basiti yemek.. Çocuk olunca gidemiyrsun sürekli, ev ne halde yemek var mı acaba diye düşünmekten harap oluyorum.. Her ikiside zordur mutlaka ama annesizlik çok daha zor emin olun buna. cimcime eses

İnsan babası ölünce büyüyor çünkü. Yalnız başına kalıyorsunuz o zaman artık. Çocukken her şeyi bilen, herkesten güçlü olan babamız biz büyüdükçe küçülüyor. Zamanını tamamlamış ve geçmişte kalmış bir yaşlı olarak kendi köşesinden bize bakıyor. Uzakta ol... sa da, bize dokunamasa da... Usandıracak kadar ayrıntılı sorularla hayatı öğrendiğimiz, her şeyi bilen babamızın sorularıysa biz büyüdükçe artık bize sıkıcı gelmeye başlıyor. Müdahale etmese, soru sormasa ne iyi olur dediğimiz zamanlar çok oluyor artık. Biz ondan daha iyi biliyoruz ya her şeyi. Zaman artık onun zamanı değil ya... Teknoloji gelişti ya... Her şey değişti ya... Oysa ne zaman ki babanızı kaybediyorsunuz, işte o zaman gerçekten büyüyorsunuz. Çünkü çınarın gölgesi yok artık üzerinizde. Sizi fark etmediğiniz halde yağmurdan, güneşten koruyormuş meğer o gölge. Siz de aile kuruyorsunuz, baba oluyorsunuz, sizinde gölge yaptığınız ve koruduğunuz birileri oluyor ama o gölgeyi çok arıyorsunuz. Babanız öldüğünde büyüyorsunuz. Artık soru soracağınız, öğreneceğiniz, azarını duyacağınız, takdirini alacağınız, akşam eve dönerken yolunu gözleyeceğiniz, korkacağınız bir babanız yoksa büyüyorsunuz. Yarınınızdan sorumlu tuttuğunuz, her istediğinizi almak zorunda olan o kişi yoksa artık... Hep sessiz ağlayan, suskun seven, en zor dönemde bile yıkılmaz görünen, sırtınızı dayadığınız çınar ağacınız yoksa artık... Büyüyorsunuz o zaman işte. Savaşın ortasında komutansız kalmaktır, babasız kalmak. Kaç yaşınızda olursanız olun babanız yaşıyorsa hala çocuksunuzdur... toredo

Ben 10 yıl önce büyüdüm, hemde bir anda... Biranda o deli dolu kız gitti, yerine gergin, sürekli ağlayan, kaprisli bir kız geldi... Geçer diyorlar ya, aslında geçmiyor yara daha büyüyor, büyüdükçe yokluğunun ne kadar zor olduğunu anlıyorsun. "Olsaydı bu haldemi olurduk" diyorsun... Babasının elini tutan küçük bir çocuk bile görsem, ondaki güveni ve mutluluğu hissedebiliyorum, ama içim buruk ve sanırım kıskanıyorum... toredo

Bilirim babasızlığı.. 6 senem babasız geçti benimde.. Sonunda bizim çabalarımızla barıştılar.. Her ne kadar zamanında yaptığı hatalar olsada Allah babamı başımızdan eksik etmesin :Saruboceq: elcintih Herşey Çok Güzel

bilecikli hemşerim benim.. hayat bu... cimcime eses

, canım ya.. ben düğün bile yağmayı düşünmüyorumm. kaldıramam...

haklisin:sinifsinif: K

ve ben komutansız bir hayatın içinde küçülüyorummmmmafoldumben AssOrtik