İnanın eşiniz adına çok üzüldüm. Okb sandığınız kadar kolay bir rahatsızlık değil. Sizi eleştirmek için söylemiyorum ama yaşamayan bilmez. Rabbim şifa versin inşallah Bazen psikolojik sorunlar saklanabiliyor maalesef dışlanma istenmeme duygusu vs keşke en başta söyleseymiş size durumu belki süreç buraya gelmezdi. Bundan sonraki hayatınızda başarılar dilerim umarım mutlu olursunuz L

Kesinliklee.. İnsanlarla ilskin çok iyi olması laizm. malesef gecinmen laizm.. Bizde de durum tam tersi ben eşin gibiyim benim eşim tam tersi tanınan sevilen biridir herkesle muhabbeti vardır herkesi tanır önde gelen bir ailesi var ailesi de onun gbi bana ters geliyor vıcık vıcık geliyor anlaşamıyoruz.. ama bı yandan da iyi yapıyor dediğim zamanlar oldu.. her şeyin aşırısı zarar

Eşim genel olarak ağırkanlı ve üşengeç bir insan. Ben de atom karınca gibi oradan oraya biriyim. Markete gidilecek olsa o oyalanır gitmek için ben sabredemem çünkü alınması gereken acildir. Haklısınız bu onun karakteriydi. Zaten terapist şöyle yorum yapmıştı "okb hastalığı uzun süredir onda kemikleşen bir karakter de oluşturmuş, yani bu adamı istesen de sosyal, neşeli ya da atik biri yapamazsın" Sevgiler

Flört döneminde beraber yaşamadık. O nedenle gözlemleyemedim. Temel problem eşimin depresifliği. Ancak flört ederken ki bu 8 ay sürdü ben hızlı karar ile hata yaptığımı düşünüyorum, gayet kibar ve pozitif biriydi. Belki çok sohbet muhabbet biri değildi evet ağır başlıydı ama şuanki tanıdığım adam değildi. Örneğin "evlenelim spora başlayalım" derken boşanmadan önce "beraber spor bile yapmıyoruz" dediğimde flört zamanı söylediklerini unuttuğundan "ben sevmem sevmek zorunda değilim, bu sorun olmamaz" dedi. Bunun gibi çok örnek var. Ailesi arkasında. Babası yok. Annesi ile birbirlerine aşırı düşkünler zaten bu da problemlemlerden biriydi. Annesi yol göstermek yerine hep oğlum haklı mentalitesinde maalesef ki.

Çünkü yeni bir hayat ile yeni bir başlangıç yapmak istedim. Oğlum için de böylesinin daha hayırlı olacağını düşündüm. Güzel anılarımın pek az olduğu bir evde yeni hayat kurmak istemedim. Sevgilerimle.. WunderLost Yaprak döker bir yanımız, bir yanımız bahar

Güzel dilekleriniz için teşekkür ederim. Vicdani yük derken çok güzel söylemişsiniz...

Merhaba Boşandınız mı

Eşiniz için çok iyi biri demişsiniz ama ayrılırken neden o değil de siz gidiyorsunuz evden? Sonuçta çocuğun bir düzeni var o evde, onun bozulmaması için eşinizin gitmesi daha doğru olurdu. Asıl soruya gelirsek, bence boşanma nedeni bencil falan değilsiniz. Dışarıda tuvalete gitmemesi bile her şeyi açıklıyor. Bir Avm'ye bir gezmeye gitseniz 3-4 saat sürer illaki insanın tuvaleti gelir, eşiniz için işkence olur bu. Onu düşünmekten konsantre olamaz, mutlu olamaz. G

Ben öğrendikten sonra da inanın ona destek olmak için çok çabaladım. Hep onu mutlu eden şeyler yapmaya, motive etmeye, isterse okb den kurtulabileceğine dair elimden geldiğince çabaladım. Kimse mükemmel değil elbette ben de değilim. Belki yapmam gerekenler daha vardı ama maddi manevi çok tolerans ve destek gösterdim. Sonra dönüp bakıyorsunuz en güzel yıllarınız yalnızlık ve hüzünle geçiyor. Oysa herkes sevmek sevilmek ve hayatı paylaşmak için evleniyor.. bir de terapistin dediği gibi "uzun süreki okb hastası olmak onda kemikleşen karakter yapısı oluşturmuş. Hastalık bitse de siz uygun bir match değilsiniz. Kendinizi kadın hissetmedğiniz bir ilişki sizin beklentilerinze bakacak olursak, sonlanması bir gün çok muhtemeldir" demişti..

o zaman otursunlar ana ogul..

Seni çok iyi anlıyorum. O evlendiğimizde kariyer olarak benden 5 gömlek üstken şu an rolleri değiştik. Haklısın. Bu evlilikte ben koca oldum. Maddi olarak bölüşsek de sorumluluk Ve manevi yük anlamında benim üstümde hep çok yük vardı. Oğlum umarım yeni hayatına hızlıca adapte olur. Her anne gibi onu canımdan çok seviyorum, onun minik kalbi kırılmasın yeter ki ben herşeyine yetmeye gayret edeceğim..

cok uzucu.. hicbir kadin bu derece psikolojik siddeti hak etmez.. evet siz psikolojik siddet gormussunuz. yasam enerjinizi en verimli yillarinizda cekmis almis.. cok gecmis olsun. hakkinizda hayirlisi olsun. boyle bir insanla sadece haftasonlari goruserek daha saglikli bir birey olur oglunuz merak etmeyin. hem sadece haftasonu goruyorum diye belki o da kendini zorlar cocugu cikarir gezdirir vs.

İsteyince oyle bir değişir ki bak gör dediğimi hatırlarsın.. boşan bir iki yıl geçsin..

Özelde mi çalışıyorsun bilmiyorum ama özel sektör genel olarak böyledir kariyer olarak çok iyi bir kariyerin dahi olsa asla garantin yoktur... patronun misafirleri için yeri gelir odasına çay servisi yapmanı da bekler.. yediren kendine kariyer sahibi olur.. hep kafan önünde olacak denilenlere harfi harfiye uyarsan işin sağlamdır.. yok değilse yarınını göremezsin.. işlerine gelmediği zaman kapının önüne koyuverirler istersen odtuyu 1. Likle bitir.. ben çok bilirim çalıştığım sektörlerde bilgisayar mühendisinin sekreterlik yaptığını... Veya hiç bir bölüm okumamış birinin argede çalıştığını... İcine girince şahit olunca anlıyorsun... En garanti en iyi iş bu devirde ya hemşire olacaksın ya öğretmen.. devlet gibisi yok... Oku didin en iyi yerlere gelmek için ama özel sektior maleeseff böyle eminim eşiniz için de bazı durumlar ağır geldi. Kendini ifade etmek istedi am kötü o oldu... Günün sonunda onun gibi birini kapının önüne koydular hakkını aradı ya yada denileni yapmadı ya.. İns şansının döneceği bir iş kapısı çıkar... Ben boş biri olduğunu duusnmuyorum.. bilgi birikimi olan biri kimse boşu boşuna o hastalıklara yakalanmiyor işte... Ama denemissin şans vermişsin senin de geçen zamanın var ortada şans ver desem değişmeyecek hemen kolay kolay atlatabilecekseyler deil.. en kötüsü k Boşanır dost kalirsi. En azından hayat lariniza birileri girene kadar olabilir.. L

ne olursa olsun evlenmeden once soylemeliydi size. bana kalirsa baska bir kadindan cocugu oldugunu saklamaktan farki yok.. bu bile basli basina bosanma sebebi. profesyonel yardima ragmen asmaya cabalamiyor. mesajinizin bir yerinde o da cok cabaladi basaramadi deseniz aciyacagim..

Ailem benim arkamda oldu. Çünkü benim mutsuzluğumu gözlemlediler. Tek bir hayatın var, herkes mutlu olmayı hak ediyor; eşin de sen de diyorlar. Onun ailesi beni boşanma kararından sonra hiç aramadı. Ama zaten ben birey olarak önemli değilim. Annesi için oğlunun üzülmemesi için bir araçtım. Dert yanmak istediğimde bana "çocuğunuz var kendine gel, o böyle biri sen de biraz kabullen" derdi. Bazen beni destekler gibi yapar, sen de haklısın der ama akabinde oğlunun sırtını sıvazlardı. Yine o döngü devam ediyor..

Merhaba arkadaşlar, Bu ilk yazım.. her gece uykularımı kaçıran konuyu sizlerle paylaşmak, yorumlarınızı almak istedim. Her yazacağınız yorum benim için çok değerli şimdiden teşekkür ederim. Ben 5,5 yıldır evliyim. Şu an duruşma gününü beklediğimiz, anlaşmalı boşanma dilekçemiz var. 4 yaşında bir oğlum var. Boşanmayı isteyen taraf ben oldum. Eşimle temel sorunum şiddetli geçimsizlik, bitmeyen kavgalar ya da ihanet değil. Biz karakter olarak birbirimizden çok farklıyız, hayattan ortak zevk alamıyoruz. Eşim Obsesif-komplüsif, ben bunu evlendikten sonra öğrendim. Flört dönemi ne okb olduğundan, ne de kullandığı ilaçlardan bahsetmemişti. Evlendikten sonra da kendi rızası ile açıklamadı ya, sır gibi sakladığı ilaçları tesadüfen fark ettim ve anlatmak durumunda kaldı. Hikayem aslında burada başladı. Çok uyumsuz bir evlilik süreci geçirdik, ben çok sosyal biriyken, eşim ileri derecede asosyal. Hiç arkadaşı yok, arkadaşı olmadığı için dışarı adım atmaz. Bizimle hafta içi ya da haftasonu plan yapmaz. Evde genelde uyumak ister, sizin de tahmin edeceğiniz üzere çok yalnız bırakıldım. Bunun yanında, evlilik süremiz olan 5,5 yıl içinde 8 kez iş değiştirdi. 3 kez toplam 1 yıldan biraz daha fazla da işsiz kaldı. Eşim çok eğitimli ve kültürlü, ancak obsesif kişilik bozukluğu nedeni ile bir yerde uzun süre çalışamıyor. Çok iyi kurumsal firmalarda iş bulmasına rağmen kısa süre sonra ya eşim bırakıyor, ya firma eşimi bırakıyor. Böyle dertleri olan başka arkadaşlarım var mı bilmiyorum? Ama içine kapanmış, ruh hali genelde depresif, dışarı çıkmak istemeyen, çıksa dahi sessizce oturan, arkadaşlarımla sosyalleşmeyen, ailemle iletişimini çok kısıtlı tutan, yemek yemekten bile hoşlanmayan biriyle hayat çok zor. Obsesif olmanın getirisini size bir örnekle detaylandırayım. Eşimle tatile gitsek denize ya da havuza girmiyor. Çünkü pis buluyor, güneşi sevmez çünkü kullandığı yeşil reçeteli ilaçlar terleme yapıyor. Hep halsizdir, çünkü ilaçlar uyku yapar. Son tatilimzide 8 saatlik Antalya yolunda belki toplam 10 dakika konuşmuşuzdur. Tuvalet problemi var ev dışında yapamıyor. Ben çok neşeli cıvıl cıvıl, uyumlu, hayata hep güzel yanından bakmaya gayret eden biriyim... Ancak o böyle oldukça içimde tükendim, çok yalnızlaştım. Hatta.. eşimde huzursuz ayak sendromu olduğu için 2 yıldır da tamamen ayrı yatıyoruz. Horlama, konuşma, yatağı sallama gibi sebeplerle ben uyuyamadığımdan kendi isteğiyle yatakları ayırdı. Biz çift terapisi de aldık ama olmuyor. Eşim 13 yıldır obsesif komplüsif kişilik bozukluğuna sahipmiş ve kullandığı 3 farklı yeşil reçeteli ilaç var. Yani profesyonel destek aldık. Çok uzun yıllar kendisi de almış. Geldiği ve gelebileceği en iyi nokta şu an bu diyebilirim. Çok kısa şundan da bahsetmek isterim, dünya iyisi biri. O benim iyi kötü zamanlarımda yanımda oldu, evladımın babası ve insan olarak ona halen çok değer veriyorum. Ama evlilik yoluna çıkarken çok farklı hayallerim vardı, birlikte bir akşam yemeği yemek, arkadaşlarla güzel vakit geçirmek, sarılıp uyumak gibi çok basit beklentilerim... Ama hiçbirine sahip olamadım. Yapayalnız uyuduğum, benimle neredeyse konuşmayan, sadece balkonda sigara içen ve haftaiçi ya da haftasonları oğlumu tek başıma gezdirdiğim bir hayatım oldu. Yatılı bakıcımız var 3 yıldır. Sanki eşim o... Tüm bu sürecin ve yıllardır verdiğim onu değiştirme, hayatın pozitif yanlarını gösterme mücadelemin sonunda ayrılma kararı verdim, O da kabul etti. Çok üzüldüğünü de biliyorum.. Duruşma gününü bekliyoruz. O sorumluluklarını yerine tam getirmese de çok sevgi dolu bir baba ve oğlum ona çok düşkün. Boşanarak bencillik mi yapıyorum, oğlum için böyle yaşamayı mı seçmeliydim, idare mi etmeliydim diye düşünmekten uyuyamaz oldum. Boşanma kararından sonra kendi evimi tuttum, eşyalarımı aldım. Maddi manevi ayakta duracak kadar güçlüyüm, oğluma çok iyi bir gelecek sunmak için ne gerekirse yaparım. Ancak yorumlarınıza çok ihtiyacım var. Ben kötü biri miyim? 4 yaşındaki oğlumu babasıyla aynı evde yaşamaktan mahrum etmek beni bencil mi yapıyor? Sevgiler...

O halde bu konuyu kendi içinizde daha fazla vicdanı bir yüke dönüştürmeyin elinizden geleni yapmışsınız siz aileniz de arkanızda oğlunuza yeni ve enerji dolu bir hayat kurun inşallah. Eşinizin de annesi destek verir ona o da toparlar bir şekilde hayat devam ediyor. Çok mutlu olun L

İnanın içimi okudunuz... aynı evde neşesiz, somurtkan, hayattan zevk almayan depresif bir baba ve anlık mutluluğunu görmek için babasını neşelendirmeye çalışan 4 yaşında bir çocuk. Bu tablo beni çok acıttı. Ama herşeye rağmen babasına öyle düşkün ki... korona sürecine denk gelmek, 7/24 babasını görüyor olması ayrılığı zorlaştırdı. Yarın evden gitsek ki yasal olarak dava açıldığı için hakkım var, çok zor adapte olacak diye kaygılanıyorum WunderLost Yaprak döker bir yanımız, bir yanımız bahar

İkimiz de özel sektördeyiz. O genelde baş kaldıran ve insanlarla iletişimi zayıf olması sebebiyle işsiz kaldı, bu benim şahsi gözlemim. Bir şekilde antipatik oluyor ve o noktada da kalifikasyon yetmiyor. Öğlen yemek yemez mesela. İş yerinden kalıcı arkadaşları olmaz. Sosyalleşmez. Sevilmek kurumsal hayatta süreklilik için çok önemli. Sadece bilgi yetmiyor...

Hayır çabaladı diyemem. "Ben böyleyim, herkesin bir karakteri var. Sen her hsonu çıkmak isteyebilirsn ben istemeyebilirim, benzemek zorunda değiliz" gibi şeyler söyleyerek beni hep yalnızlığa itti. Ben ne yaptım.. kız arkadaşlarımla çocuklarıyla haftasonu oğlumu mutlu etmek için planlar, oğlum ve ben haftasonu aileme gitmeler , haftaiçi iş çıkışı oğlumu gezdirmeler. "Biz yemek yiyeceğiz şurada gelir misin?" Diye çok aradım. İstedim ki yanımızda olsun. Ama hep işi vardı.. kendince onun işleri yoğundu ve hep haklıydı. Bunu ihmal olarak görmedi. Sevgiler

Flört dönemimizde böyle değildi zaten. Çok fedakar, ailemle çok güzel ilişki içindeydi. Anneme çiçekler alır gelir sonra yüzlerine bakmaz hatta evlerine bile gitmez oldu.. çok üzüyorum hele ki şu korona sürecinde evde karantinadayız. Oğluyla ayırmak beni kahrediyor ancak biliyorum ki beni mahkum ettiği hayat beni mutlu etmiyor. Yine de herkesin evliliğinde sorunlar var, kimse tam değil. Benim kararım çok mu radikal ve bencilce? Diye sormaktan kendimi alamıyorum.

Hatali olan taraf varsa o da hastaligini ve ilaclarini saklayarak yalan uzerine bir evlilik kuran esinizdir.

Ayakkarinin yere sağlam bastığını tek başına da gecindirebilecegini söyledin o zaman ne düşünüyorsun.. onun maddi manevi duurmu ortada.. sen biraz koca olmuşsun evliliğinde böyle olduğu zaman o evlilik gtmiyor malesef.. maddi özgürlüğüm olsa ben de hicc duusnmezdim.. ama. kucuuck bir yerde yaşıyorum iş yok olanak yok malesef.. L

Eşiniz flört döneminde nasıl rol yapabilmiş olmadığı biri gibi davranabilmiş şaşırdım açıkçası. Aynı evin içinde nereye kadar gizleyebilirdi ilaçları keşke böyle yapmasaydı ama öğrenince evlenmek istemezsiniz diye düşünmüştür belki de. Bencillik mı yapıyorum demişsiniz ya öyle düsünmeyin annenin mutlu olmadığı bir yerde çocuk da pek mutlu olamıyor siz oğlunuza iyilik yapıyorsunuz aslında. Ki zaten görüşmeye devam edecektir sanırım oğluyla eşiniz illaki. Yani siz olması gereken kararları vermişsiniz. Eşinizin ailesiyle arası nasıl onu merak ettim kendi ailesiyle yani. Bu süreçte ona destek olacak birileri var mı acaba L

Çok yeirnde bir karar iyi yapmışsın ama acıma kesinlikle acirsan ileriki hayatını da etkiler bir şekilde.. o kadar zaman yasadigin sıkıntılar iicn o sana acıdı mi tedavisini olsun, düzelsin ins. Ama yaptığı eylemlerin hepsinin bundan kaynaklı olduğunu dusunmuyorum.. onun arkasına sığınıp yapmıyor da olabilri bazilarini L