Evleneli ne kadar oldu? Bildiğim kadarıyla evlendikten sonra 1 yıl içerisinde kıdem tazminatınızı alarak işten ayrılabiliyorsunuz

Yani sanayide küçük fabrikalarda da çalıştım. Sözlü tacize de uğradığım oldu, eğitim seviyesi çok düşük insanlarla da muhattap oldum. Hiç biri bu kadar yıpratmadı. Bu mental yorgunluk bambaşka bir şey.

İnşallah sizi işten çıkarırlar diyeceğim ama memnunlarmış W

Çok zor bir durum. Bende şuan ki bulunduğum şirkette mobing yaşadım. Yeni gelmiş müdür pozisyonundaki hemcinsime tavırlarından ve üslubundan dolayı tüm çalışanlar tepkiliydi, hatta eski hiç bir personele hiç bir şey yaptıramıyordu. Ben yeniyim diye tüm hakkını bende kullanmış oldu. 3 dakika geciktin, yok neden haber vermedin? Bir tuvalete giderken vermiyordum yani. Başka departmanda bir aksilik olsa verin SmuwiLa yapsın diye diye, bezdirdi beni. Sürekli saçma evrak işleri istemesi cabasıydı. Ben iş aramaya koyulmuştum artık, huzurum sıfırdı açıkçası, ne istediğini tam olarak anlatamayıp haliyle iş gecikince performans düşüklüğü diye İK' ya şikayet etmeler mi dersiniz, herkesin içinde bu bitecek, yok sana ev ödevi olsun demeler. Çocuk değilim ki, anlaşılıyor kişinin karakter gelişimi, bir gün aniden işten ayrılacağını, başka iş bulduğunu öğrendim. Açıkçası gitti de ofisçe nefes aldık. misspinky

Maalesef bırakıp gidemiyorum şuan. Her yere başvuruyorum. Arkadaşımın çalıştığı şirkete başvurdum. Bi tek sizinle görüşeceğiz tecrübeniz kıymetli dediler daha sonra görüşmede 1-2 kişiyle daha görüşeceğiz dediler. Görüştükleri kişiyi de almışlar. Yeni mezun bambaşka branştan mezun olmuş tecrübesiz birini almışlar. En olur dediğim yerler, en açılır dediğim kapılar bile yüzüme kapanıyor. Sanırım artık hiç birşeyi kovalayacak gücüm kalmadı

Anladığım kadarıyla özel sektör çalışanısınız. Sizi oraya bağlayan bir sebep yok, psikolojinizi bu denli etkiliyorsa istifa edip, yeni bir iş bakacaksınız. P pembeli

Ben gideyim lütfen çıkartın olmuyor diyeyim diyorum ama bu kez çıkarmazlar ise yüz göz olacağız. Bu kez ben çıkıyorum demem gerekecek.

Ben 8 gün anca katlanabildim. Ağlıyordum hep... İnsan kendini o kadar dinç hissediyor ki işini bırakınca, bir yük kalkmış gibi. Ruhen daraldığı değil sevdiği işi yapmalı insan.

Evet ama maalesef şuan biz iki maaş ilke durumu çeviremiyoruz. Ev aldık ve 2 sene borç ödeyeceğiz birimizin maaşı ancak borçları ödemeye yetiyor hatta kredi kartımda - bakiyedeyim. Eşim bu kadar mutsuzsan bırak diyor ama inanın ikimizi de çok daha zor bir duruma sokacak. Çıkartın dediğimde çıkartacaklarını bilsem tazminatım ile bir süre idare eder iş bakarım. Ondan da emin değilim, çıkarmazlar ise bu kez yüz göz olacağım W

Bir de ben takıntılıyım, büyütürüm içimde. Aman banane dye sallamam. Bugün sabaha karşı uyandım uyuyamadım döndüm durdum. Beni mental olarak aşırı etkiliyor işteki stres ve mutsuzluk. İş yüküm çok ağır. Benimle aynı statüde olan insanların iş yükünün iki katı diyebilirim. W

Şuan hep ekside gidiyoruz çünkü ciddi borçlarımız var o nedenle işi bırakıp biraz dinleneyim diyemiyorum.

iş seni strese sokuyorsa mutsuzsan bence ayrıl hastalık olarak geri dönüyor sonra

3 yıl boyunca çalıştım sevmediğim bi ortamda, tam çıkacakken evlendim sabredeyim falan dedim.. İşe ağlayarak gittiğim veya molalarda tuvalete gidip ağladığım oluyordu.. Bence bian önce başka bir iş bulup çıkın oradan, ruh sağlığınız için..

İşi bırakmadan birçok yere cv gönderebilirsiniz, borçlar ödenip gider ama sağlık her şeyden önemli. Günümüzde kalp krizlerininin çoğunu aşırı stres tetiklemekte malesef. W

yılma asla devam Allah ummadık zamanda kapıyı açıyor bırakma kendini

Evlenmeden önce bir şirkette çalışıyordum Hiç ama hiç memnun değildim. Ağlayarak gidip ağlayarak geliyordum Evlendim eşime anlattım Göndermedi. Hemen hemen 30 yıl geçti üstünden aklıma geldikçe daral geliyor hala Psikolojiniz daha önemli

O hakkımı kaybettim maalesef. . push ; W

Herkese selamlar, Buraya defalarca işimden memnun değilim diye konu açtım. Ve kendimi bir çıkmazda olarak görüyorum. Yaklaşık 2 senedir bir şirkette çalışıyorum. Aslında en başından belliydi olmayacağı. Her yerin bir dinamiği vardır ve ben buranın dinamiğine alışamadım. Yeni evliydim, borçlarım vardı bırakamadım. Ve süreç hep daha kötüye gitti. Mesleki olarak tatmin değilim, üst yönetimden baskı hissediyorum, çalışma ortamı gerçekten çok kötü ve düşseniz bir tekme de onlar atacak insanlar. Eski amirim ve ekip beni üst yönetime karşı satmıştı ben de kendimi savunmuştum ve sıkıntılı bir süreç geçirdim. İstifa ettim, gmy biraz sabret dedi. Ama bu süreçte o da dahil olmak üzere yapılanların, beklentilerin şiddeti arttı. Amir değişti, laciverti geldi. Sosyal yönden uyumsuz biri değilim, eski şirketlerimde hep çözüm odaklı, ekipçe düşünmeye çalışan ikili ilişkileri güçlü biriydim. Yaptığım iş taktir edilirdi burda ise asla taktir kültürü yok. Tamamen ceza kültürüne dayalı bir sistem. Şurada oturup sohbet edebileceğim biri dahi yok. İşimi yapıp eve gideyim diyorum onda da ciddi problemler yaşıyorum. İş ile alakalı da ekip arkadaşlarımla yaşadığım ciddi sorunlar var. Başlarda soğuk ve kibirli tavırlarını adlandıramıyordum ve gerek amir gerekse iş öğreten ekip arkadaşlarımla yüzleştim. Ben bir memnuniyetsizlik seziyorum, bir sorun varsa lütfen konuşalım çözelim çözeyim dedim yok biz senden çok memnunuz dediler ama tavırları devam etti. Arkamdan konuştuklarını hissedebiliyorum ama asla yetişkin insanlar gibi sorunu konuşmuyorlar. O kadar uzun ki aslında mesele. Beni artık psikolojik olarak çok yıprattı. Her geçen gün eziyete dönüşüyor. Bu süreçte 10 şirket ile görüştüm yalnızca 1i teklif ile döndü o da defalarca yapılan mülakat sonrası beklentimin %30 altını teklif etti. Benim maaşım kredilere eşimin maaşı da geçimimize ancak yetiyor. O yüzden iş bulmadan da ayrılamıyorum. Terapi almam lazım ona dahi ayıracak bütçem yok. Keşke kovsalar tazminatımı alırım işsizlik maaşı ile bir süre idare ederim diyorum. Her sabah hava kararmışken kalkmak ve buraya gelmek burda mücadele etmek ve bu kaygılar ile eve gidince de yaşamak beni çok yordu. Acilen çıkmam lazım ama maalesef yapamıyorum. Haftasonları dahi bitecek ve ben söve söve gideceğim diye düşünmekten uyuyamıyorum geceleri. Benimle aynı hissiyatı paylaşan var mı? Siz bu durum ile nasıl mücadele ediyorsunuz