Ben de tam tersi, yarın öleceğimi öğrensem üzülmeyecekmişim gibi. Çoğu insanda vardır ölüm korkusu, insan bilinmeyenden korkar zaten, hayatınızı etkilemediği sürece sorun olmaz sanıyorum ki

Ara sıra bana oluyor. Ama ben kendi korkumun sebebini iyi biliyorum. Öğretmen yarin sözlü yapacak ve geceyi tv izleyerek geçiren öğrencinin ertesi günü ogretmen beni seçmeden zil çalsin bundan sonra hep derslerime çalışacağım diyen haylaz öğrencinin korkusu bendeki. O ziller kaç kere çalıyor öğretmen beni seçmeden ama hala o kitabin kapağı açılmadı. Anlatabildim mi sebebini

Hepimiz, er ya da geç gireceğiz toprak altına. Kaçış yok malesef. Bu korkuyu yaşamak yerine, iyi insan olmaya çalışalım, Allahın emir ve yasaklarını göz ardı etmeyelim. Korkunuz hayatınızı etkileyecek düzeyde ise, mutlaka yardım alın. Ben maneviyata yönetmenin de insan ruhunu, beslediğine, rahatlattığına inanıyorum.

Aslında küçük yastan beri böyle bi korkum var ölüm aklima her geldiğinde ki özellikle geceleri gelir uykum kacar, sanki kalbimi biri avuclayip sıkıyor gibi hissediyorum ruhum daralıyor kendi mezarimi düşünüyorum bi daha sevdiklerimi tanimayacagimi goremeyecegimi düşündükçe daha da sıkılıyorum ama bi türlü de atamiyorum bu düşünceyi aklimdan acaba benim gibi surekli bunu düşünen canını sıkan var mı yada nasıl korkmamaliyim ölüm den nasıl unutacagim bu düşünceyi

Benim bir arkadaşımda vardı o psikolojik destek alıyordu. Tavsiye ederim. Ara sıra hepimize oluyor ama ne yapsak da kaçamayız zaten. Xeroderma_pig Mükemmellik mii? Tükenmişlik mi? tek ayak

Bazı dönemler bende de olmuyor değil. Ya şimdi ölürsem, ya çocuklar kimseye ulaşamazsa, babalarını da arayamazlar. Onlarda ağlaya ağlaya ölürse falan diye iyice paranoyaklığa bağlıyorum. Stresli dönemlerde oluyor, kanımca. Sonra atlatıp rahatlayınca geçiyor. Tabiki duanın ve maneviyatında etkisinin çok olduğundan eminim... F Freyja94 Ubi dubium ibi