Çocuklara karşı aşırı hassasiyetim var ve şu an yavrunuzu sarıp, sarmalamak istedim. Kıyamam yaa... Öğrenecek annesi, hayat herkese bi şekilde başa çıkmayı öğretiyor öyle ya da böyle. Çocukken benim de sesim çıkmazdı ve maalesef ailemden de yoğun eleştirilerle, takdir edilmeden büyüdüm. Bu durum şu yaşımda bile hala özgüven konusunda beni çok zorlar. Siz sadece yanında olduğunuzu, O'na kıymetli olduğunu hissettirin. Doğru yönlendirmelerle aşabileceğini düşünüyorum. KudrAlobar Ayak

Öğretmeniyle konuşurdum önce ama çocuğa da belli etmeden tabi. Sonra biraz daha gözlemleyebilirsiniz küçükken bende öyleydim daha içe dönüktüm karakter meselesi biraz da kimileri daha naif olabiliyor ama daha ufak belki zamanla açılır şuan ben eski ben gibi değilim mesela

Ben de biliyorum öyle olduğunu hatta ne yazık ki biz de öyle öğrendik ama ne yazık ki 27 yaşında falan o 27 sene zorbalarin pisligine hak yiyenlere çanak tuttuk. Bunun böyle olmaması için ne yaparım diyorum

Siz çocuğunuz sizin gibi olmasın istiyorsunuz ama çocuğunuz siz değil, sizin geçmişte yaşadığınız olumsuzlukların ve kendi hakkınızı savunamamanizin yükünü anaokuluna giden bir çocuğa üzerine bırakıyorsunuz. Sizin yaşadıklarınız sizi değiştirmeli ve olgunlaştırmalı, çocuğunuzu değil. Kendi zamanla yaşadığı sıkıntılarla bahsetmeyi öğrenmeli. Sizin aileniz aman sorun çıkarma dedi ve siz ailenizin bulduğu çözüme üzdünüz ve bunun acısını çektiniz. Şimdi de aynı şeyi çocuğunuza yapıyorsunuz, çözümü kendiniz yaratmaya çalışıyorsunuz. Ama siz ailenizin yapmadığı şeyi yapmalısınız, çocuğunuzun kararlarına, olaylarla mücadele şekline saygı duymayı öğrenmek zorundasiniz

Bu sefer de siz zorlamış oluyorsunuz sanki, akışına bırakın, onun fikirlerini sorun ve fikirlerini uygulayarak önemli olduğunu hissettirin. Bazı şeylerle kendisi bir şekilde baş etmeyi öğrenmeli ama durum ileri boyuta giderse elbette müdahale edersiniz. Her durumda siz ya da öğretmeni onu korursa birilerinin arkasına sığınan bir çocuk olarak yetişir gibime geliyor.

Anne olunca kolay olmuyor hatta öğretmen olunca da P

Sanırım modern çağın sorunu bu akran zorbaligi. Ogretmeni ile görüşün sınıfta durumu nedir arkadaşları ile ilişkileri. Birde öğretmenin gözünden degerlendirin. Maalesef bazı çocuklar daha hassas oluyor

Hayatı tecrübe ederek, örnek alarak, hata yapıp yanılarak, doğru yapıp takdir edilerek, can yakıp canımız yanarak öğreniriz, bu size göre zorbalık mı? Bence değil, doğal-olması gereken bu. Anne eteği altında pışpışlanarak hayata hazırlanılmaz. Her problem yaşadığında yanında olmamalısınız. Hayat, insani ilişkiler, kendini koruma lafla yada koruma altına alarak öğretilmez Çocuğunuzun dertlerini, sorunlarını siz ne kadar büyütürseniz onun için de okadar büyür 27sene zorbaların pisliğine hak yiyenlere neden çanak tuttunuz hiç anlamadım, ben 13 yaşında babamla siyaset kavgası yapıyordum, çocukken arkadaşlarım saçımı da çekti oyuncağımı da kırdı babasının arabasının havasını da attı, annem komşu kızıyla da kıyasladı, babam dövmekle de tehdit etti, abim hakir de gördü... zorbalığa hiç boyun eğmedim hiçbir yaşımda, hak yiyene de göz yummadım Allah a şükür, 27yaşında evladımı kucağıma almak için gün sayıyordum, Evladınız siz değil bunu önce bir kabullenin

Bence de öğretmenin bilmiyor olma ihtimali yok. Konu sahibi ya senin düşündüğün kadar ciddi bi sorun yok ya da öğretmeni azıcık çocuğumun bu drumuyla ilgilen diye uyarman gerekiyor. Maalesef bazı öğretmenlerin çocukla ilgilenmesi için velinin her an öğretmenle iletişimde olması gerekiyor

son cümle çok isabetli bence bizim nesilde, hatta önceki nesillerde çocukluktan kaynaklı derin travmalar var ama çoğumuz belki farkında bile değiliz, hele önceki nesil hiiiç değil. biz ne dayaklar yerdik, ne ezilirdik bak sapasağlam büyüdük vs diyen insanların çoğunda kendilerine dahi itiraf edemedikleri travmalar, ikilemler olduğunu düşünüyorum/gözlemliyorum. ha bu demek değil ki pamuklara sarıp sarmalayarak büyütelim; ancak çocukken kendini ifade edemeden, hakkını arayamadan büyüyen kişilerin yetişkinlik hayatında da ciddi sosyal anlamda ciddi sıkıntılar yaşama ihitmali olduğu aşikar. konu sahibi sen de şunu yap, arkadaşlarına şöyle söyle vs gibi yönlendirmeler çocuklarda işe yaramaz, dahası o an durumu yaşarken onun aklında kalıcı olmaz. en güzeli onunla birlikte oyun oynamak, canlandırma yapmak ve hedeflediğiniz davranışı o şekilde göstermek. hikayeler anlatın. Çağlar hayır demeyi öğreniyor diye bir kitap var mesela, Çağlar serisini illa ki biliyorsunuzdur. onu okuyun, istemediği bir şeyi zorla yaptığı için üzülen ama sonra hayır dedikçe, kendini ifade edebildikçe mutlu olan çocuklarla ilgili bol bol hikayeler anlatın, kitaplar okuyun. kendisinin çıkarım yapmasına izin verin.

Kk yi bu yüzden çok seviyorum iş bankasi yayınlarının çoğu kitabını almıştım çocuklara ama bu seriyi gözden kaçırmışım hemen sipariş ettim hepsini çok faydali konuları ele alan kitaplar vardı. Çok teşekkür ediyorum size.

Evet N

Herşeyden koruyamayacaksınız, öncelikle onu kabul edin. Her travma da zararlı değil, bazıları öğretici ve olgunlaştırıcıdır. Çocukların üstüne fazla gidiyoruz; böylece problem çözemeyen, hazıra deli gibi alışmış, doyum nedir bilmeyen bireyler yetiştiriyoruz, bunun sonucunu z kuşağında az biraz görmedik mi maalesef? Beni hatırladınız mı? Sizin çocuğun yaşlarında kızım var. Sınıf öğretmeninin bütün sınıfla iyi bir çalışması sonucu hatrı sayılır oranda düzeldi, şimdi hiç değilse sınıfında daha rahat. Öncelikle bizlerin çocuklar ile alakasını keserek başladı işe ahahahah. M

Böyle böyle hayatı öğrenecek. Müdahale etmeyin bence daha fazla. Onun haricinde savunma sporuna yollayın tekvando aikido çok iyi oluyor

Zaten fazla güçlü bu sefer de birilerini komalık etmesin

Kesinlikle kendi başının çaresine bakabilmeyi öğrenen insan özgüvenli oluyor. Çok konuşkan, çok baskın çocukları çok özgüvenli zannedebiliyorlar ama o çocuk da ilgi çekmeye çalışıyor olabiliyor aslında. Aşırı şekilde ilgi görüp el bebek gül bebek büyüyenlerde de, ilgisiz sevgisiz büyüyenlerde de özgüven problemi olması çok normal ve her çocuk bu problmi farklı şekilde yansıtıyor; kimisi içine kapanıyor, kimisi ilgi arsızı oluyor. Çocuklara biraz alan bırakın kendi kendilerini var edebilsinler.

Zorbalık değil zaten onu yapamayacak kadar minikler ben diğerleri için kullanmıştım bu lafı yani bana kendi tercihi gibi anlattı ama kendini soyutlamasi da beni üzdü. Bir nevi zorbalığa uğradım diyebilirim eski eş ve ailesi tarafından uyanışa geçip yeter demem ve hepsini hayatımdan def etmem uzun zaman aldı. Ailem benim aksime beni hep aman kizim sorun çıkarma alttan al karşı gelme diye büyüttüğü için o iğrenç aile üzerimde istediği gibi at koşturdu uzun süre hakkımı savunamadim sanırım çocuğum da öyle bir şeye maruz kalsın istemiyorum P

Bazi ebeveynler cocuklugunda yasadiklari olaylari cocuguna projekte ediyor, cocuk bir sure sonra annenin kaygilarina gore davranmaya basliyor. mesela anne Cok ezilerek buyumus, cocugun da benzer tecruberini Belki de algida secicilikle daha cok gundeme getiriyor, cocuk da onu duyup icsellestirebiliyor.

6 yaşında çocuk oyuncağını paylaşmayı-paylaşmamayı, kendisini üzen çocukla oynamamayı, kendisini ağlatmalarına izin vermemeyi öğrenmiş olur. 6 yaşında çocuğun sosyal gelişimi bellidir, 5 yaşındakinin bellidir, 4yaşındakinin bellidir Neyi kastettiğimi, neyden bahsettiğimi gerçekten anlayamadınız mı? Her an annesinin korumasında müdahalesinde olan çocuk 16yaşında da olsa 26 yaşında da olsa ayakta duramaz

Bunu okuyunca hak verdim zira şidmi düşünüyorum çocukken öyle cevval bi çocuk değildim oyunlarda geri plana atılırdım vs ama şimdi düşününce o anları bi tarvma olarak hatırlamıyorum daha çok evimizde olan şeyler yer etmiş bynimde. Öte yandan da bi anne olarak kendimi konu sahibinin yerine koydum ben de üzülürdüm

lisede öğretmenlik yapan bir eğitimci olarak bu durumun fena halde farkındayım. denge şart. bir şey olmaz yaa deyip salıverme rahatlığında olmadan, dikkatle gözlemlemek ancak amann pısırık olmasın, kendini ön plana çıkarsın vs diye çocuğu da kendini de helak etmemek. ama kolay iş değil tabii.

Evet doğru söylüyor ama gel ana yüreğine anlat.

Bence özgüven verilmeye çalışılarak verilebilecek bir şey değil. Öyle olsaydi benim oğlum da özgüven patlaması olmalıydı. Anaokulunda terapi aldı, şuan 3. sinifta yine terapi alıyor. Kızım bir nebze daha iyi, ama o da anaokulunda bir oyuncak tren varmış, aylarca eline alamamış. Anlatıp duruyor arkadaşlarım bana vermiyordu diye Benim tespitim, özgüvenli çocuklar abartı derecede ilgi gösterilmeyen, aşırı derecede korunmayan, kendi başının çaresine bakmaya alışmış çocuklar oluyor. Annemin apartmanında bir kadın var, kızı oğlumla aynı yaşta. Kız 7 yaşındayken okuldan çıkıp parkta annesinin işten gelmesini bekliyordu aç susuz. Üstelik annesinin çalışmaya ihtiyacı yoktu, eşinin durumu gayet iyiydi. Annemle benim aklımız çıkıyordu parkta gozetliyorduk başına bir iş gelmesin diye. Eline yiyecek tutusturuyorduk. Benim oğlum daha evin yanındaki bakkala gidemezken kızı iki caddeli bir yoldan Bim' e gönderiyordu annesi Yani tabi bu çok uç bir örnek, bence annesi sorumsuzun önde gideni, saygı duyulacak bir yanı yok. Ama kız şimdi 3. Sınıfta kızımı da, oğlumu da, beni de cebinden çıkarır

Ben de anneyim Sürekli çocuğa müdahale ediyorsunuz, böyle nasıl kendi doğrusunu bulacak? Belki bir gün ağlayacak iki gün ağlayacak üçüncü gün ağlatacak ve ağlamayıp kendini koruyup ağlatmamayı öğrenecek, siz müdahale ettikçe bu mekanizma gelişmezki Madem öğretmen olduğunuz için daha hassas olduğunuzu sanıyorsunuz yetişkinlik hayatı boyunca onu koruyamayacağınızı öz savunması ve doğrularıyla acımasız kayırmadık hayatta baş etmesi gerekeceğini hesap edemiyor musunuz? Bırakın istediği ölçüde paylaşsın, istediği ölçüde kendini soyutlasın, istediği ölçüde mücadele etsin, böyle büyüyecek Bugün dışarı yollamıyorsunuz, yarın sorun yaşadığı arkadaşıyla görüştürmeyeceksiniz, öbür gün okulunu değiştireceksiniz, eee nereye kadar? Fanusta, annesinin eteğinde çocuk büyütmenin doğru olmadığını aşırı korumacı tavrın çocuğa zarar olduğunu öğretmen bir anne olarak bilmiyor musunuz? Çocuğunuz her düştüğünde, her zoru gördüğünde anne diye ağlasın mı? Bir gün siz yanında olmayınca, hayat tokadı yapıştırdığında ne yapacak bu çocuk? Şu an çocuğunuz pısırık değil sadece çömez ama siz bu şekilde devam ederseniz pısırık kendini koruyamayan ifade edemeyen sudan çıkmış balık olacak

Benim 5 yaşındaki oğlumda boyle üzülüyorum bi anne olarak ona belli etmiyorum. 2. sinifa gidecek bir kızım var iletişimi cok guzel gayet basarili gerektiğinde hakkini savunabilen oğlumda tam tersi sesi çıkmaz. Ben daha hassasım esimse karışmamamiz gerektiğini savunuyor hayati kendi öğrensin her zaman yanında olamayız diye ama iste ana yüreği Büyürken de çok naif ve kibardi oglum B Bluegitar Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Öğretmenleriyle konuşurdum ben olsam. Çocuğa yapılan zorbalıktan falan haberdar ederdim ki öğretmenleri duruma müdahale etsin bi şekilde diye. Çokta karalar bağlamayın ama çocuk henüz. zamanla hakkını almayı öğrenecektir. Çok üstüne gitmeyin. Dışarı salmamak falan ne demek ya çocuk yaşayarak öğrenicek. Size düşen ne yapması gerektiğini anlatmak. Gerisini deneyimleyerek öğrenicek. Bazı çocuklar daha baskındır bazıları daha sessiz bu çok normal. Anormal bi şey varmış gibi davranıp çocuğu kendisinden şüphe ettirmeyin. TheQueeninthenorth

27 sene bunu öğrenmek için fazla uzun bir zaman dilimi değil mi sizce de?

Oyuncaklari işin içine katın canlandirmalar, rol çalışmaları yapın. Ne hissettiği üzerine konuşun ve siz olması gerekeni söylemeyin onun bulması için çaba harcayın. Hikaye anlatin birlikte tamamlayin. Bir anda olmayacak zamana ihtiyaç var ve dışarıya çıkartmamak çözüm değil. Evde de seçenekler şunun kendi istediğini yapabilsin, size hayır diyemeyen bir çocuk dışarda hiç diyemez

Hah ben de siizn aileniz gibi bir şey mi yapıyorum farkında olmadan diye sorguluyorum kendimi. Baskin karakterliyim çünkü çocuğu sindirdim mi acaba diyorum RaskolnikovunSonyasi 🌻 tek ayak

Bence öğretmeni her şeyi görüyor ve biliyor.

Evet haklısınız pandemi zamanı ara vermiştik gitse iyi olur

Annesinin kızacağını değil de o davranışın sonuçlarını öğretirseniz sorun çözülür P

Bu yas derken? Cocuk sadece 6 yasinda

Yeni nesili de bi gözlemleyin derim. Travması olmasın aman psikolojisi bozulmasın diye büyütülen çocuklar ruhsal anlamda bizim nesilden daha problemliler.

Yeni nesil anneler çocukların psikolojisini camdan sanıyorlar, her an kırılıp bozulacak gibi hissediyorsunuz. Çocuklar sizin sandığınız kadar kırılgan değiller. Çocuk bunlar, dışlanacak da dışlayacak da, kavga edip küsecek sonra barışıp oynamaya devam edecek, ezilecek ezecek. Tıpkı bizim de çocukluğumuzda yaşadığımız gibi. Hepimiz yaşadık bunları, bu yollardan geçtik gördüğünüz gibi psikolojimiz yerle bir olmadı. Bizim nesilin psikolojisi yoktu gerçi

aslında özgüven yeri geldiğinde aşılanabilen bir şey diye düşünüyorum, ben çocukken inanılmaz sessiz, kendi halinde vur kafasına al lokmasını bir çocuktum çünkü her şeyimi ailem üstlenirdi. dediğiniz gibi koruyuculuk çok fazlaydı. sonra ortaokul gibi annem baktı ezik olacağım hemen davranışlarına çeki düzen verip her şeyde beni öne atmaya başladı. kızım sipariş ver, meselelerini kendin konuşup hallet, faturamızı ödemeye git, telefonla sen konuş, doktora derdini kendin anlat, kıyafetini kendin al gibi. bir kaç sene sonra liseye geçişte bir açıldıminanılmaz bir özgüven kazandım, şuan da en sevdiğim yönüm özgüvenimdir. mizaç unsuru da var fakat aile davranışı kesinlikle çok etkiliyor.

Tesekkur ederim en yapici yorum olmuş kitabı hemen sipariş ediyorum hatta oyunlastirmak benim aklıma gelmemisti

Burada resmen kendi oğlumu gözlemledim. büyük oğlumda böyleydi. eşim çok üzülür kızardı. bu çocuk niye böyle iletişim kurmuyor diye. psikolog psikolog gezdim ne yapabiliriz diye. sonuç ailece zaman geçirme dedi eğlence geceleri düzenledik aile oyunları aldık. ben anne olarak yetemiyormuşum. baba figürü çok önemli baba ailede ne denli çok iletişim kurarsa çocukta o kadar iletişimi kuvvetli oluyor. şimdi daha dikkatli eşim. beni bıraktı baba ile gümbür gümbür konuşuyor. arkadaşları oldu bir sürü. kendine güveni geldi. ailecek değerlendirme yapın. bir şey yaparken artık onun fikrini alıyoruz saygı duyuyoruz. şuan 9 yaşında evde yalnız bile kalabiliyor. markete falan bizi gönderiyor. kendi evde keyif yapıyor P

Her çocuğun yapısı farklıdır. Çocuk diye herkesle kaynaşacak ve oynayacak diye bir durum yok. Benim kızım mesela aşırı sever çocukları ama aynı yaşta ki kuzenimin çocuğu ağlıyor çocukların yanında.

Doğru olan müdahale etmemek ama çok zor. Cocuklar zorbalık yapamayacak kadar küçük bana sanki kendisi sokulmuyormus gibi geldi

Benim kız da arkadaşına uyup evde izin vermeyeceğim şeyleri yapıyor. Bu hayır diyememek midir bilemiyorum. Zorbalık yapmıyor karşı taraf. Teklif ediyor sadece. Benimki hemen tamaaamm... hiç annem kızar, yere dökülür falan yok. Fikri olan varsa bana da yazıversin azıcık. Terzi kendi söküğünü dikemiyor neylersin 8 yaşına girdi bu arada

Onu sosyalleşmeye zorlamak da bir nevi zorbalık değil mi? Herkes sosyal olmak zorunda mı? Paylaşmayı paylaşmamayı ezilmeyi ezilmemeyi ezmeyi kendi tecrübe ederek öğrenecek Bu yaşta artık hayatı kendi öğrenmeli, yönlendirmeler daha önce yapılmalıydı

Bizimki bundan kaynaklanıyor olabilir aslında bizde baba figürü yok çünkü yani var ama yok bosandik. Arada alır iki saat sonra hemen getirir çok vakit geçirmez evliyken de öyleydi. Hatta ne yazık ki oğlumun yanında çok büyük kavgalar ettik o yüzden de böyle olmuş olabilir

Merhaba, Altı yaşında bir oğlum var. Normalde sosyal herkesle bağ kurabilen bir çocuk. Sorun ise aşırı iyi niyetli ve boyun eğen bir çocuk olması. Herkesin yönetebilecegi bir çocuk yani. Bunu fark ettiğimde öz güvenini geliştirmek adına ona zorla bir şeyler yaptırmamaya başladım onun kararlarına saygı duymaya seçtiği saçma sapan kıyafeti almaya oyuncaklarını toplamiyorsa peki demeye başladım. Biraz olsun insanlara hayır demeyi öğrendi ama geçen soyledigi şey beni çok üzdü. Oyuncak günlerinde oyuncağını oynamak isteyen herkesle paylasiyormus ama ona oyuncak kalmiyormus o da kenara geçip oturuyormuş. Annnecim sen de beğendiğin kişiden oyuncağını iste onunla oyna dedim. Ben beğenmiyorum oyuncakları dedi Böyle olduğunu bilmiyordum çok üzüldüm dedim. Oyle deyince ben istemediğim için oturuyorum sıkılıyorum falan dedi. İcime öküz oturdu. Ogretmenini arayıp sormalı miyim kendini çekiyor mu diye. Bir de dışarda oynarken böyle bir durum fark ettim. Cocuklar bildiğin yonetiyor zorbalık yapıyor kendimi tutamayıp müdahale ediyorum bazen kendisine de nasıl baş edeceğini anlatıyorum ama durum başa sarınca dışarı salmadim. Bu sefer çok sıkılıyorum gideceğim yaptirmayacagim bir daha diyoröğrencilerimden de dislanmaya, zorbalığa maruz kalanlar oluyor ve ben onlar için de ne yapacağımı bilmiyorum.

Zamanla açılır çok üstelemeyin. Siz kendini geri çekiyor diye baskı yaparsanz iyice kapanır. Özgüven kazanması için hobi edindirin. Neye ilgisi varsa. Spora yazdırın, enstrüman kursuna vs yollayın. Bu tarz kurslara giden çocuklar orda yaşıtlarıyla kaynaşmayı öğreniyorlar. Spor yapan, resim yapan, enstrüman çalan çocuklarda aniden özgüven artışı oluyor. Test edildi onaylandı :) P

Dislana dislana dislanmamayi ogrenecek. Siz dislaniyor diye eve kapatirsaniz nasil sosyallesecek ki?