Baba evde bile çocuklarla iletişimi olmayan biriyse siz neden çabalayacaksınız ki? Baba evde ama çocuklar onun için yok hükmünde. Bu daha üzücü değil mi sizce de? Ve kocanız istemese de çocukların örnek aldığı biri olabilir. Şöyle; babam küserek, surat yaparak, annemi kaale almayarak anneme istediğini yaptırıyor. Ve bu taktiği ergenlikte kullanırsa çocuklarınız, huy haline getirirlerse işte o zaman pişman olursunuz.

Anahtar cümle kendi kazancın olması.. lütfen mutsuz olduğun bu hayata kendini mahkum etme. Çocuklarından önce kendi mental sağlığını düşünmelisin.. çünkü sen iyi ve mutlu olursan onlara faydalı olabilirsin

Boşanmak için sadece dövmek, sövmek olması gerekmiyor maalesef... Siz tek başınıza bi evlilik yürütmüşsünüz, çocuklarınızı yetiştirmişsiniz ve ailenizin psikolojik yükünü tek başınıza taşımışsınız... Belki karşınızda çözüm odaklı, iletişime açık bi adam olsa daha kolay olurdu, "aile olmak böyle bişey, hiçbişey güllük gülistanlık olmaz her zaman" derdim ama kendisi hiç bi çaba göstermeyip tüm sorumluluğu size bırakan bi adamla olmak yeterince yıpratıcı bence. Adamın tavrı netmiş zaten, gidecek olmanızı umursamıyo bahanesi hazır, "durup dururken yuvamızı yıktı" diycek çıkıcak işin içinden ama bizler primat değiliz maalesef evlilik dediğimiz şey eve para gelsin boğazımızdan yemek geçsin, kocam dövmesin tamam işte gibi bişey değil. Ben çocuklarınızın yerinde olsaydım büyüyünce "anne bu adamdan neden boşanmadın" derdim sanırım, ki kendi annemi babamdan boşanmaya ikna etmeye çalışmışlığım var ki benim babamın da dövmesi sövmesi yoktu ama yoğun bi psikolojik şiddet görüyodum. Eğer boşanmasalardı bugün annemden hesap sorardım. Maddi olarak bi engeliniz yoksa kendinizi hazırlayın ve boşanın, mutsuz da olsanız pişman da olsanız en azından kendiniz ve çocuklarınız için yaşarsınız, size hiç bi faydası olmayan bi adamın yükünü taşımak zorunda kalmazsınız.

Sizi yargılamak için değil ama aynı tarz bir adamla evlenmek üzere olan, ya da yeni evlenmiş arkadaşların aynı hataları yapmaması için birkaç sorum olacak. İlişkiniz onaylanmadığı için inatla ya da hırsla mı bu adamla evlendiniz? Bu adam evlenmeden öncede mi aynı tavırlar içindeydi? Evlendikten sonra mı değişti? Adamın evlilik içindeki tavırlarını görmeden neden çocuk yaptınız? Çocuk olursa değişir diye mi düşündünüz yoksa amacınız çocuk yapmak için mi evlenmekti? Çocuktan sonra mı değişti? Hadi ilk çocuktan sonra değişti ikinciyi niye yaptınız? 15 yıl uzun bir süre, bu süreçte çabalarınızın sonuç vermediğini anlayamadınız mı? Anladıysanız neden çabalamay devam ettiniz? Eksileri ya da sizi içten içe eriten davranışları gördüğünüz halde artıları ön plana çıkararak kendinizi güvende hissettiğiniz konfor alanınızı mı kaybetmek istemediniz? Şu anda gerçekten çocuklarınız için mi yoksa kendi konfor alanınızdan çıkmamak için mi boşanma fikrinde kararsız kalıyorsunuz? Hayattan zevk almadığınız halde çocuklara mutlu rolü yapıyorsanız öncelikle kendinize zarar verir, kendinizi yorar ve hastalıklara açık hale getirirsiniz. Yorgun ve hasta bir annenin de çocuklarına faydası olmaz. Bu şekilde çocuklarınıza en büyük haksızlığı yapmış olursunuz.

Hem kel hem fodul. Kendi harika bir eş harika bir babada birde gönderme yapıyor.

Keske o kafalarinda urettigin senaryolardan korkmayipta, cocugun gerizekali gibi laflara maruz kalmasindan korksan. Benim annen babam ayri ayri fena insanlar degil, ancak beraber hic iyi degiller. Bende annem tarafindan psikolojik siddete ogradim. Su an terapi görüyorum. O laflar asla gitmiyor. Keske benim annem babam bosansa kim bilir mutlu bir anne tarafindan yetistirilirdim. Ve oglun bir müddet sonra cok hircinlasacak. Ergenlik ile beraber özgüvensizligi, mutsuzlugu tavan yapacak. Zira ebeveyn tarafindan "geri zekali" gibi kelimeler duyulmasi kadar yikici birsey yok. Cünkü sonradan o laflara inaniyorsun. Inanmazsan bile ömür boyu takinti yapiyorsun "ben öyle degilim" diye etrafa göstermek pesinde oluyorsun. 20 yil sonrasi degil, simdi önemli. Cocuklarin simdi zarar görüyor. Elalemmi oglunun yaralarini saracak, terapisini ödeyecek? Cocuklarin zarar görüyor ve esinin yanlizligini düsünüyorsun. Gercekten ne desem bilemedim artik.

Çocukların bir 10 biri 4 yaşında. Sanırım böyle somut bir şekilde önüme almam gerekiyor konuyu. Yapacağım, teşekkürler.

Konuşmayı denediniz mi? Evde enerjik civil civil bir ortam oluşturdunuz mu? oluşturduysanız tepileri nelerdi? Sevgi bitince bağımlılık devreye girer? Arkadaşları varmı sosyalleşe biliceği? dışarı çıkıp sosyalleşmesinde yardımcı olun. belki bunalıma girdi? sürekli iş ev iş ev? tatil yapabilme gibi imkanınız varmı? iletişimsizlik en çok zarar veren unsurlardan.. onu kızdırmayacak bunaltmayacak şikayet değilde dertleşme şeklinde konuşsanız? belki kendi içinde yaşadığı sıkıntılar vardır? problemleri çözme odaklı olursanız daha net kararlı olmuş olursunuz...

Sok oldum burdaki tepkilerden. Sanirim cogu icin evlilik sadece pipili biri ile ev paylasmaktan ibaret. O "sadece" psikolojik siddet dedigin sey, fiziksel siddet'in 10 kat acisini his ediyor insan. Ömür boyu terapi ile asla atlatilmiyor. Cocuklarin simdiden bile bunlarin izi tasiyor ve halen "elalem ne der" kafasindasin. Ve tartismak ille agir olmak zorunda degil. Bagiris cagiris olmak zorunda degil. Cocuklar o evdeki gerginligi his ediyor. Baska babalarin cocuklarina ilgili olup, kendi babalari öyle olmadigini görüyorlar. En cokta bir kadinin ezildigini görüyor. Evlilikte bu normal olduklarini düsünürler kizlar. Cocuklar ancak mutlu anne ile mutlu olur.

Evet benim de bu düşüncelerim uzun yıllardır içimi kemiriyor. Evlilik keşke olmasaydı ya da boşanma kolay bişey olsaydı diye bile düşündüğüm anlar oluyor. Saçma ve yanlış bir düşünce tabi...

Hayatın içinde her türlü insan var ve maalesef her türlüsü çocuklarımızın karşısına çıkacak. Ben çocuklarıma mutluluğun peşinden koşmaktan vazgeçmemeyi, karşılarına nasıl insanlar çıkarsın çıksın kendi duruşlarını ve mücadelelerini bırakmamalarını öğretmeye çalışıyorum. Sen kendinden ve mutluluğundan mesulsün kötülük o insanın tercihi diyorum. Aslında derdimle ne kadar tezat değil mi? B Began Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

"ilgisiz de olsa babamız yanımızda olsaydı" demez mi yani? Fazla mı ince düşünüyorum?

Evet evliyim. Ve ton ile boşanmiş ve mutlu kadin var. Konu sahibi daha önce maddi konuda sorun yaşamayacağini söylemişti. Tam çocuk için boşanilmasi lazim. Kolaymi ilgisiz baba ile büyümek ve üstüne hakatet işitmek? Annemisin bilmiyorum fakat benim çocuğuma hakaret eden biri ile asla ayni evde yaşamazdim. Niye eş süs eşyasi muamelesi görsün? Boşanmak dururken?

Aslında gelmek istediğim noktalardan biri de bu. Haşa mükemmel değilim. Hata yapabilen bir insan evladıyım. Eşime sorsanız o da benim dağınıklığımdan, ev işi yapmadığımdan, cinsel olarak aktif olmamamdan, ailesi ile ilişkimin iyi olmamasında şikayet eder... Evliliğimden memnun olmamamın sebebi eşimin evliliğimize ve ailemize hiçbir katkı yapmaması. Mutluluğumuz için hiçbir adım atmaması. Karıma sarılayım da bir mutlu olsun dememesi. Çocuğumu çağırayım da bir başını okşayayım dememesi. Mesela geçen farkettim, benim çocuklar hiç babalarının omuzlarında gezmedi. Çocuk, başka çocuğu babasının omuzlarında gördü ve heveslendi, istedi. Eşim geçiştirecekti, kandıracaktı çocuğu. Alsana çocuğu mahrum bırakma diye söyledim. Aldı ama kısa sürede indirdi. Çenesini kafasına bastırıyormuş... Mükemmel insan karşısından bir şey istiyor bekliyorsa bunu net ifade eder, küsüp sessiz kalmaz. Karşısındaki isteklerini dile getiriyorsa olumlu yada olumsuz cevap verir. . Hiç bir cacık yapmadan ben böyleyim havasında ortak hayat sürdürmek çok zor... TV izlerken en azından yanında karısını farkedince bir makas alır ya da kolunu atar, görür görmez "hadi kahve yap da içelim" demez. Karısı milyon kere söylediyse helei arada aklına gelir bu söyledikleri. En azından o sürekli izlediği tv den ya da video lardan bir iki incelik görür... Konuşur ya mükemmel insan, kızdığında bişey istediğinde, beklediğinde, menün yada memnuniyetsiz olduğunda konuşur.

Ben size bir sey söylim mi bazı istisnalar hariç belli bir yılı deviren evlilikler sizn ki gibi oluyor.. Biz de 5 yılı devirdik yuvarlana yuvarlana bizimki de öyle olcak gibi görünüyor. çünkü benim de aklimdan sizin aklınızdan geçenler geçiyor

Vallahi şok oldum ben yazicaktim ki yorumunuzu gördüm böyle davranirsan karin bile terk eder nedir ya 10 yaşında çocuğa kaldi ki rol modeli babasi olacak adamla ondam bosanamayan sürekli korkan annesi eee kim düşünmeli acaba yaptığını çocuk mu ebeveynler mi

Dövmüyor sövmüyor ama adam tüm aileyi psikolojik baskı altına almış Farkında mısınız? Sizin ve çocuklarınız ne istediğinin hiç bir önemi yok Aman kızmasın aman küsmesin diyerek yaşıyorsunuz sanki Çocuklar bu şekilde yetişiyorlarsa hem pısırık hem çok öfkeli şekilde yetişiyorlar Çocuğu Dövmüyor ya demek yetmiyor bazen Ayrıca sizinde duygularınızı öldürmüş adam En azından öfkeliyken böyle davranıyor normal zamanda çok iyiyiz bile diyemiyorsunuz pepperony

Çocukların bir 10 biri 4 yaşında

Çocuklar 10 ve 4 yaşında. Eşime boşanma konusunda ufacık bir imada bile bulunsam günlerce konuşmuyor benimle. Geçenlerde radyoda bir şarkı çaldı ayrılıkla ilgili. Tamamını hatırlamıyorum ama şarkıda eğer terk edersen gruruma sığınırım ben de vs diyordu. Eşim hemen sesini açtı ben de üzerime alındım. K

Allahım çocuklarımızın karşısına kıymet bilen birini çıkartsın inşallah

Ben hiç boyle diyen cocuk gormedim. Konunun gerisini okumadım. Aileniz neden istemiyordu? A Arya_Stark01

Sizi okurken kendi hayatımı birisi kaleme almış gibi hissettim. Aynı durumlar, hissettiklerimiz aynı, korkularımız aynı, herşey aynı

sen evlimisin? boşanma sürecini yaşadınmı? Kendini çok mutlu hissedecekse kendisini bilir ve boşanır.. çocuk var maddi yük var? çok kolay boşan demek... o zaman o adam mutlu etmiyorsa evde süs esyası gibi düsünüp kendi kendini mutlu edecek?

Çocuklar kaç yaşında? Bu evliliğin size ve çocuklarınıza artıları ve eksileri neler yazın. Her maddeye de öneme göre puan verin bence. Daha net görmenizi sağlar.

Hiçbirimizin evliliği mükemmel değil, sorunlar, inişler, çıkışlar yaşıyoruz elbette. Eşlerimizle karşılıklı alttan aldığımız özelliklerimiz de oluyor. Ama hayatınıza hiçbir katkısı bulunmayan aksine varlığıyla size yük olan, çocuklarını omuzuna almaya aciz ve onlara psikolijik şiddet uygulayan, dışarı çıkarken bile acaba ne zaman sinirlenecek diye gerildiğim bir adamla evli kalmazdim. Üstüne üstlük boşanmaniz durumunda geçiminizi sağlayacak imkana da sahipsiniz. Benim için evimdeki huzur önemli. Hayatın belli başlı zorlukları zaten var, çocuk yetiştirmek yeterince sabır isteyen bir durumken eşim hayatımı kolaylaştırmayıp, bana destek olmuyor, parazit gibi yaşıyorsa evimde onsuz bir hayatı tercih ederim. Birde onun varlığının gerginliğini taşımam üzerimde. Çocuklarınız ileride boşanmanız ile ilgili ne der bilmiyorum ama bir arkadaşımın annesi çocukları için eşinize çok benzer özellikte eşinden uzun yıllar ayrılmamıstı. Çocukları 20'li yaşlara geldiğinde annesini isteğiyle ayrıldılar, arkadaşım da; çocukluğumuz annemle babamın gerginliği, babamın psikolijik baskılarıyla geçti, çok geç kaldı annem boşanmak için demişti. Bazen çocuklar için ayrılmak gerekir.

Kesinlikle babası küsünce ağlayınca anne geri adım atıyor Çocuk olduğu gibi bu davranışı tekrar ediyor Çocuklar aileden gördüklerini uyguluyorlar Eğitimde bir örnek vardı isterse aile kırk defa çocuğa diş fırçalaması gerektiğini söylesin anne baba yapmıyorsa o çocuk diş fırçalama alışkanlığı edinme diye

Çocuklar yarın evlenir gider dönüp baktığınızda boşa yaşanmış Bi ömür görürsünüz sadece. Burdaki kadınlar da yazmış zaten bütün evlilikler böyle diye hayır efendim bütün evlilikler böyle değil bunlar sizin boşanmamak için uydurduğunuz şeyler. İnsan önce kendini sevecek ki karşısındaki insan da onu sevsin değer versin. Ben kimsenin çocuk için boşanmadığına inanmıyorum bunlar bahane çaresiz ve gidecek yeri olmayan kadınları ayrı tutuyorum.

Kim kendini cesur his edemiyor? Anlamadim?

Anladigim kadariyla aranizda iletisim yok. Siz caba sarfederken karsi taraftan bu durumu duzeltmek icin en ufak bir caba yok. Muhtemelen zihniyeti de o sekilde yani o sekilde gormus oyle yetismis ve herseyi kadinin yaptigi bir ortamda yetistigi icin de adam kendine gore yapmasi gerekenlerin hepsini yapiyor, ona gore karniniz doyuyor, ac degilsiniz acikta degilsiniz, daha ne istiyorsun, aslinda ortada sorun yok sen sorun cikariyorsun gibi goruyor. Ona gore hayat bu. Degisir mi, hayir. Simdiye kadar degistiremediysen simdiden sonra da degismez. Peki bosanmayi gerektirecek bir durum mu? Bunun cevabi sana bagli. Her insanin evlilikten beklentisi farkli cunku. Kimi tum evliliklerin boyle oldugunu dusunur ve bu bosanmayi gerektirmez diye dusunur kimisi de iletisimsiz, ilgisiz yapamam der bosanir. O yuzden bilemeyecegim. Bir de siz calisiyor musunuz? Yani bosaninca sonradan pisman olmak da var, ozellikle kendi ayaklarinizin uzerinde duracak durumunuz yoksa, bosandiktan sonra pisman olabilirsiniz. Ne guzel yuvami yiktim, adamin kavgasi gurultusu yoktu da diyebilirsiniz bu kez. O yuzden bilemiyorum. Peki adami merkezinizden cikarmayi deneseniz, yani kendinize zaman ayirip ugraslar bulsaniz kendinize. Arkadas gurubunuz olsa, onlarla gorusseniz. Ne diyecegimi bilemedim. Bu karar aslinda size bagli.

Evlenmem, cesaret edemem. Ama çok duygusal bir yapım var. Beni duygusal olarak yoracak şeyler mutlaka bulurum. Platonik aşık olabilirim. Çocuklarım durumunu kafaya takıp abartıp psikopat olabilirim...

Düzeninizi bozmayın pepperony

Konfor alanından çıkış korkutuyo insanı. Belirsizlik şimdi ne olacak soruları. Zaten cocuklarınız babasız büyüyo gibi bişi paranız var çocuklar için ne problem olabilir. Daha 34 yaşında gencecik kadınsınız sizin hayatınız yok mu çocuklar çocuklar nereye kadar. hayatı yaşamak varken neden bu korku

Çocuklar bahane mi? İşim var, kariyerim var... Çocukları düşünmesem ne diye çekeyim? Çocuklarımın "babamı boşamakta haklıydın anne yaşadıkların bizi babamızdan ayırman için geçerli sebepler" diyeceğini düşünsem niye çekeyim? B Began Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Dondurma örneği de oksijen maskesi örneği de çok iyi. Bunu detaylıca düşüneceğim.

ya da geçmişi silme unutma diye birşey olsaydı. sorun sevgi değil. bazen sevgi yetmiyor. uyusmiyorsun. hayallerindeki evlilik bu degil diyorsun. sonra da ya pişman olursam diyorsun. yani ben öyle diyorum

kendini cesur hissedemiyor.. problem burda. A Arya_Stark01

Bir et yigini yaninda olmasi neye yarar? Üstüne hakaret ederek zarar veriyor. Yani destek degil üstüne köstek. Kimse öyle baba istemez. Hadi istedi, ee cocuk bu, yarin kahvalti olarak dondurma isterse verecekmisin? Cocugun fiziksel ve psikolojik sagligini mecbur düsünmek zorundasin. Ve ondan öncesi, kendi sagligini düsünmek zorundasin. Dedigim gibi, mutlu anne, mutlu cocuktur demek. Önce oksijen maskesini kendimize takiyoruz.

7 senelik evliyim ve neredeyse aynı şeyleri yaşıyoruz. Tek fark eden nokta küsünce o barışır yoksa ben yıllarca konuşmam belkide birde cocuklara biraz daha ilgili.. belki 15 yıl olunca bende böyle olacağım ama kime içimi doksem dediginiz gibi içmiyor aldatmıyor neyi var adamın diyolar onca yıl katlanmışsınız zaten alışmaya alışacağız

Karin seni terk eder nedir ya? Sen ona zarar veren babasini terk ediyor musun? Pedagojiden uzak lütfen böyle suclayayici cümleler kurmayin. Cocugu bu ortama maruz birakip, ondan sonra onu suclamaya hakkiniz yok. Cocuklar ebeveynlerin söylediklerine degil, yaptiklarina bakarlar. Su an zaten esin ilgisizmis, baska evde ilgisiz olursa en azindan cocuk görmez.

Canim yazinin tamamini okudum. Cok guzel anlatmissin duygularini icinde bulundugun durumu. Simdi ona sorsan ne var da bosaniyorsun ne yaptim sovdum mu dovdum mu kumarim mi var kahvem mi var aldattim mi der ama hayat oyle degil iste. Duygularimizin oksanmaya arada nazlatilmaya ihtiyacımız var. Diger turlu evlenme kardesim git evcil hayvan besle. 15 yil dile kolay valla cok iyi dayanmissin. Cocuklat kac yasinda siz kac yasindasiniz yazmamissiniz ama simdi ne desek bos. Bazrn gelen gideni mumla aratir bazende keske bu kadar gec bile kalmasaymisim da dedirtir. Yardimci olmak isterdim ama gercekten cok ince bicak sirti bir durum. Yanlis yönlendirmek istemem.

Kim kendini cesur his edemiyor

10 yaşında ki bir çocuğa " büyüyünce karın bile seni terk eder " cümlesini kurmamız ne büyük yanlış, ne çok yara açar farkında misiniz? Iste istemez o yavruya terk edilme duygusunu, yalnız kalabilme duygusunu empoze ediyorsunuz. Kendi yaralarımızı, eşinizdeki eksiklikleri evlatlarınızın üzerinden değerlendirmeyin. Öfkeli mi davranıyor, öyleyse bu öfke anlarının onu hep geriye goturebilecegini, hayatındaki başarıları zorlastiracagini, sağlığına zarar verebileceğini anlatın. Arkadaş, es dost yalniz kalmakla anlatmayın bunu.

Bu şartlarda beraberlik bir kadın için en zoru zaten. En büyük psikolojik şiddet beraberlik. Reddetsen başka dert, yeni bir küslük konusu. Resmen kullanılmışlık hissi.

Karar verirken sunları da düşünün bosandınız eşiniz başka biriyle evlendi, o kadını da baya seviyor. Bunu umursar mısınız?

Bu sebepler boşanmak için yeterli değil, pişman olursunuz. Hayatınız kendiniz guzellestirebilirsiniz, kin dolmadan, herşey normalmiş gibi başlayın güne.

Evliliğinizden memnun olmadığınız sebepler neler? Bu sebepler sadece eşinizin yaptığı veya yapmasını beklediğiniz ve onun yapmadığı şeyler mi? Sizce siz her yönden mükemmel misiniz? Ya da herkes mükemmel olmalı mıdır? Size göre mükemmel olarak değerlendirdiğiniz insanların özellikleri neler? Bu soruları düşününce kendinize vereceğiniz cevapları merak ediyorum.

Peki neden hep olumsuz düşünüyorsunuz? Şu bdv de açılan konulara bakın. % 90 ı kocasından memnun olmayan kadınlar. Ortak noktaları kocalarının tıpkı kp gibi kötü huylara sahip olması, kv nin bunlara engel olamaması. Oğullar babalarının kopyası. Sizde de farklı olmayacak. Çünkü sunduğunuz ailede öğrenme ortamı bu. Evet siz şu an her şeyi önlediğinizi düşünüyorsunuz ama yanlış. Çünkü çocuklar küçük. İlk belirtilerini ergenlikte göreceksiniz. Ne size ne babalarına saygıları olmayacak. Çünkü bir tarafta ilgisiz baba, diğer tarafta buna katlanan anne. Evet bu yaptığınız fedakarlık. Ancak ödün vererek saygıya layık olamazsınız. Sadece ezilirsiniz. Oğullarınız şu an hem anne hem baba profilini zihinlerine kodluyorlar. Bu kodlara göre kişilikleri şekilleniyor. Siz bunu 5 sene sonra yaşayarak öğreneceksiniz ama umarım geç olmaz.

Haklısın. Eskiden yaşından akıllı davranan çocuk sırf ilgi görsün diye artık çocuksu davranıyor, en ufak bir şeyde ağlıyor. B Began Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Aslında tam da ifadesi bu. Acı veren bu psikolojik şiddet. Kendime güvenimi kaybettim yıllardır uyguladığı psikolojik şiddetten. "sadece psikolojik" derken yanlık ifade etmiş olabilirim, amacım fiziksel şiddet uygulamadığını söylemekti. Yoksa çocuğuma "geri zekalı", korkak", vs dediğinde panter gibi saldırıp parçalayasım geliyor. Elalem ne der izleri tabi ki var. Burası Türkiye. "Elalem ne der" i hayatının merkezi yapmış bir anne babam da var. Orası gerçek. Ama bunu göze almak benim için çok zor değil. İnanın sadece konu elalem ne der olsa çoktan göze alırdım. Asıl mesela çocuklarıma zarar verecek bir karar vermekten olan çekincem. Mesela 20 sene sonrasını bile düşünüyorum. Çocuklarımın özel günlerini düğününü düşünüyorum. Babaları ben varım diye gelmez heralde düğüne. Babalarıyla ilişkileri bile kopabilir yani. Belki babaları yalnız bir hayatı seçer ben de onun yalnızlığına üzülürüm... Belki çocuklarım kötü üvey anne sözleri işitir diye korkuyorum. Korkuyorum da korkuyorum...

Benim binbir türlü sebeplerim var başka da hepsinin ortak noktası 'bencil' bir adama çıkıyor. Temel olarak başka hayatlar yaşayan ve bunu alışkanlık haline getiren ve ve tabi ki çocuklar için deli gibi tek başına çabalayan olmak çok zor, bilirim. Sanki sadece ev arkadaşlığıma dönmüş bir ilişki, maddi ortaklık var ortada. Kişiler değişse bile hayat değişmez, aynı düzen gider gibi bir yaşam. Hatta beraber olunmadığı günler hissedilen huzur...

Aksine sizi örnek alacaklar. Çünkü 7/24 sizle beraber olacaklar. Haftada-ayda bir babaya gidecekler mi? Meçhul. Çünkü kocanız sizi ve çocuklarını maalesef yük olarak görüyor. Belki sürekli bahane üretecek çocuklarla görüşmemek için. Diyelim kabul etti, kocanızın yapacağı tv karşısında oturup çocuklarla vakit doldurmak olacak. Çocuklar gezelim dese eşiniz gerek yok diyecek, acıksalar dolap orda alın yiyin diyecek. Böylebir ortam zamanla çocuklar için anlamsız olacağı için babayla görüşmeleri oldukça azalacak. Haliyle babalarını örnek almaları zor. Belki üzülecekler sevmiyor diye. Şu an sizin zorunuzla baba seviyor-muş gibi yapıyor ama çocuklar samimi/sahte sevgiyi ayırt edebiliyor.

Boşan boşancılar toplanmış konuya... Canım önce ayrılığı haklı kılan temel sebepler yok. Evet çevrenden hatta büyüdüklerinde çocuklarından neden ayrıldın sözlerine alıştır. Sen ayrılmayı istiyorsun diyelim çocuklar babalarından ayrılmak istiyor mu? Madem adam 15 yıldır böyle neden şimdi birden bu bıkkınlık. Eğer bu adamın evde varlığı yokluğu belli değilse ayrılıncada öyle olmayacak mı hatta hep yok olacak. Kendi eksiklerini de yazmışsın. Sen bu adamı değiştirmeye çalışıuorsun peki sen neden değişmiyorsun? Canım bence evlilikten beklentini çok yüksek tutuyorsun. Neden kendine bir çevre meşgale bulup farklı şeylerle ilgilenmiyorsun? İki çocuğun var bakma bir şey olmaz diyenlere. Çocuklar sorar babam nerede diye? Çocuklarıda tek kendinin sanma. Şunuda unutma çocuklar büyüdüğünde seninle mi olur ona mı gider? Peki ya sen herkesin kocasıyla katıldığı bir davette ne hissedeceksin? Çevrende bir yandan asılmaya kalkanlar bir yandan kocasını senden uzaklaştırmaya çalışanları görünce ne hissedeceksin? Bir bacağı kopmaya benzetiyorlar boşanmayı yaşarsın ama eskidi gibi olmaz. Boşanmak zordur canım çevremde var hiç öyle görünüp dışarı gösterdikleri gibi değiller. Senden ricam kavgasız gürültüsüz aldatmasız aytılan çocuklu birine sor. Bekara avrat boşamak kolay derler ya yaşayacak olan sensin. Eşin olmadan bir hayatın sana kazandıracaklarını ve kaybettireceklerini koy terazinin iki tarafına kararını çocuklarını da düşünerek ver.

Sorunlari var kimseyle paylasamiyor.. Kabuguna cekilmis.. Bence sosyallesmesi icin birseyler yapman lazim bu adam mutsuz bariz belli. Mucadeleci sen olacaksin.. Bakim yap kendine ve evde enerjik ol sendeki degisim sasirtsin ilk onu kapiyi ac guler yuzle karsila hosgeldin sevgilim vs.. Bakalim tepkisi ne olacak? A Arya_Stark01

Elimden geleni yapıyorum. Her türlüsünü deniyorum. Dönüyorum onsuz çocuklarla gezme faaliyet vs yaparak mutlu olmaya çalışıyorum, dönüyorum onu konuşarak değiştirmeye çalışıyorum, dönüyorum tepki gösteriyorum, dönüyorum iyi zamanlarımızda anlatıyorum... Böyle böyle geçiyor işte yıllar... B Began Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Ben olsam ortada boşanmayı gerektirir çok majör bir durum olmadığı için boşanıp düzenimi bozmazdım sanırım

Ah kızlar perişanım, yıllardır iç dünyamda sürekli kavga halindeyim. Böyle böyle ömrüm geçiyor. Ne mutlu olabiliyorum ne çocuklarıma kıyabiliyorum ne de o zor günleri göze alabiliyorum. Hatta bazen kocama da kıyamıyorum. Peki neden boşanmak istiyorum, ayıptır söylemesi öküz ruhlu bir kocam var. Sabah akşam işe gidip gelsin. Evdeyken sadece tv, telefon ve balkonda sigarasıyla ilgilensin, kimse ona git öte demesin, çayı kahvesi ayağına gelsin, yatağa girince de güler yüz görsün isteyen bir kocam var. 15 senedir var. Evlenmeden anlamadım mı, hayır anlamadım. Çok küçük evlendim. Bana aşık sandım. Kimsenin onaylamadığı, herkese rağmen bir ilişkimiz vardı. O yaşın cahilliği ve aşktan dönen kendi başım yüzünden o zaman ki davranışlarını ilişkimizin ağırlığı yüzünden sanıyordum. Yani hareketsizliğini üzüntüsüne, elinden bir şey gelmemesine falan yoruyordum. Meğer adam öyleymiş. Çabalamayan, hazıra alışık biriymiş. Yerden göğe mallık yani benimki Sonuçta herkese rağmen olan ilişkiyi herkese rağmen evliliğe çevirdik. Yıllar geçti rağmenler ortadan kalktı. Herkes alıştı, yoluna koymayı ve herkese kabullendirmeyi başardık yani. Başardım mı demeliyim acaba! Ama o kadar da değildir heralde, emin değilim. Evlikle birlikte gerçeklerle yüzleşmeye başladım. En ufak bir problemimizde çözmeye hiç zahmet etmeyen, küsüp dönüp sırtını uyuyan, günlerce konuşmayan kocamla, bıkmadan usanmadan konuşmaya onu hayat mücadelemize katmaya, ilgi beklediğimizi anlatmaya, bir kırgınlık küskünlük durumunda surat yapmayıp bize değer verdiğini göstermesi gerektiğini anlatmaya çalıştım yıllardır. Dile kolay 15 yıldır. Çocuklarıma karşı ilgisizliğine, onları sinirlenip hırpalayarak yada görmezden gelerek sındırmasına çok içerliyorum. Evlatlarımın psikolojilerinde babalarının olumsuz izlerini farkettiğimde üzülüyorum, koruyamadağım için suçluluk hissediyorum. Peki neden boşanmakta kararlı olamıyorum; çocuklarıma fayda sağlamaya çalışırken aslında zarar vermiş olurum, "anne bizi babasız bırakmamak için sürdürebilirdin" derler diye çekiniyorum. Kötü üvey anne ile muhattap olurlar diye korkuyorum. Dövmüyordu sövmüyordu ben bu adamı niye boşadım boşanmış hayatı daha mı kolay diye pişman olurum diye korkuyorum. Bir gün bir erkekle konuşurken "bekar kadın ihtiyaçları var mıdır" diye aklından geçtiğini hissedersem diye korkuyorum. Ailemle boşanma konusunu konuşmaktan bile korkuyorum... Eşimse içimden geçenlerin farkında. Kavga gürültü eden tipler değiliz. Ses yükseltme olayımız yok birbirimize. Kavgamız birer cümlelik öldürücü laflardan kırılmaktan ve küsmekten ibaret. Ben "artık onunla konuşmayacağım asla" deyip genelde birkaç saat sonra bir bakıyorum unutup normal konuşmaya dönmüşüm. Birkaç defa konuyu uzatıp kesin tavrımı koymayı başardım asla gamsızlığında geri atmıyor, gidersen git havasında. Zaten genel tavrı ne istersen onu yap ama bişey olursa senin yüzünden oldu... Yaz yaz bitmez 15 yılın birikimi. Kendime gençliğin gidiyor, bir tane canın var diyorum. Dönüyorum kaşınma takılma alıştın zaten diyorum. Çocukların zaten babalarından bir beklentileri yok, herşeyleriyle ben ilgilendiğim için hep benim etrafımdalar. Maddi olarak kimseye muhtaç olmadan kendi evimi çekip çevirecek kadar kazanıyorum. Diğer taraftan eşim tabi ki öcü gibi değil. Çocuklarıyla iyi zamanları da oluyor. Kendini bizimle ilgilenmeye zorladığı da oluyor. Mesela gezmeye gidiyoruz bazen ama onun kişiliğinde zora gelmek olmadığı için benim için yüreğim ağzımda geçiyor o gezi. Aman çocuklar babalarını kızdırmasın, aman eşimin bişey yapması gerekmesin gibi, Bilmiyorum anlatabiliyor muyum. Değişik yorumlar gelecek, tahmin edebiliyorum. Saldırılar olabilir, hepsi olabilir. Ben de bunca yıldır bakmadığım bir açı kalmış olabilir mi diye buraya yazmak istedim açıkçası. İçime sinecek yolumu bulmama yardımcı olacak görüşler için şimdiden teşekkür ederim.

Sadece fiziki varlığıyla evde hayat sürdüren bir adamdan boşanmak, bu kararı almak en zorudur. Keşke dövse aldatsa da bir sebebi olsa dersiniz içinizden çünkü görünürde olmayan ama sizi daima nefes alırken bile rahatsız eden o mutsuzluktan ziyade, bıkkınlık hissi tüketir insanı. Bilemiyorum, bence boşanmalısınız. Eğer çocuklarınınız büyükse 12 13 yaşlarında iseler, bu fikri hayata geçirebilirsiniz. Bence ben de boşanmalıyım mesela. Böyle gözle görülmeyen ama içimi çürüten bir hayat, zor yani.

Örnek alıyorlar. Büyük oğlumun kardeşine babasının ona tepki verdiği gibi tepki verdiğini görüp üzülüyorum. Kenara çekip eşime de gösteriyorum. "Biz doğruyu yanlışı ne kadar anlatırsak anlatalım sen nasıl davranırsan onlar da seni örnek alıp senin yaptığını yapacak" diyorum. Anlıyor, bazen küçük çabalarını da hissediyorum ama kısa zamanda özüne dönüyor yine. Bazen de şöyle düşünüyorum. Şu anda ne yaşıyorlarsa benim yanımda yaşıyorlar. En azından eşimi durdurabiliyorum, müdahale edebiliyorum. Mesela çocuğa hakaret etmeye başladığında işaret edip durduruyorum ve kenara çekip konuşuyorum. Boşanmış olsak çocukları bunlarla yalnız yaşasa... Çocuklar anneleri babalarınıa kızmasın diye bunları benden saklasa... Yanlışı doğru diye öğrense... Eşim ve ailesi çocukları bana karşı doldursa... Yani böyle sanki kontrol daha çok bende, o zaman bu elimde az da olsa olan bu davranışlarını kontrolü yada etkisini azaltma şansını kaybederim diye de düşünüyorum. Kendimi çocukların yerine koyuyorum. Evet mükemmel görünen baba çok var ama eşim gibi ilgisiz baba da çok var. Her ne olursa olsun çocuk annesini ve babasını yanında ister diye de düşünüyorum. 4 yaşındaki oğlum okulunda aileli bir etkinlik olduğunda "benim annem babam niye ayrı" diye üzülecek. "Annem, babam akşamları tv izliyor bizimle oynamıyor diye boşandı ama aslında bize kötü örnek olmasından korkuyordu" diye düşünmeyecek... Çok karışığım çok her türlü ince ince düşünmekten...

Birde çocukların nasıl tepki vereceği çok değişken olabilir Genelde sizin çevrenizde oldukları için babalarını çok arayacaklarını sanmam Babayla çok iyi iletişimleri olsaydı o zaman daha büyük sıkıntıydı MAKBIYLE Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bir kere şu duygudan kurtulun babası yanında olan her çocuk daha mutlu olmuyor. Mesleğim gereği çok çocuk tanıdım. Aile bir arada ama çocuk mutsuzluk, türlü davranış sorunları içinde. Bir velim vardı kadın kocasından ayrılmış, 3 tane kızını çiçek gibi yetiştirmiş, sapasağlam psikolojideydi hepsi de. Kendinize aşırı yüklenmeyin. Eğer eşinizle ilişkinizi iyileştirebilecekseniz yapın elbette. Baktınız sürekli bir mutsuzluk içindesiniz kesin gitsin. Mutlu olacağınız hayata yönelin.

Boşanırım bir daha evlenmem kesinlikle diyorsanız boşanma kararı alın bu evlilikte. Bunun dışında adamlar hep bir yerden ömür yiyor ben de onu anladım. :S

Yukarıda yazdığım yorumu doğruluyorsunuz. Çünkü kocanızla tüm kötü huylarına rağmen ilgileniyorken, çocuğunuz bu örnek davranışı elbette taklit eder. Çünkü çocuklar konuşarak değil örnek alarak ve o örnekleri taklit ederek öğrenir.

Ne saçmalik ya. Adam çoçuguna geri zekali diyor ve ödülü seksi es ile sevismek oluyor. Bu erkekler sirf pipisi var diye hiçmi kötü olamazlar? Hepmi bahaneleri olur? Kadin 15 yildir evli ve 15 yildir adam degismemis. Ailesini mutsuz eden kendisini degistirmesi lazim. Mutsuz olan adam ayirten kirmizi don ile mutlu olmaz. Uzun vadeli psikolojik terapi ile belki ancak. Adam bile bile ailesini mutsuz ediyorsa ve birsey yapmiyorsa buna karsi, tek çare bosanmaktir. Kadinin görevi degildir tek basina mücadele etmek.

Büyük oğlum 10 yaşında. Babası gibi tepki verdiğinde "böyle davranırsan sevdiklerin senden uzaklaşır, arkadaşın kalmaz. Büyüdüğünde karın bile seni terkeder" diyorum mesela. Bakışlarından ve suskunluğundan ne demek istediğimi anladığını anlıyorum. Küçüğü henüz 4 yaşında. Büyüğünün babası ile çatışmaları fazla olduğu için, yaşı daha müsait olduğu için ve farkındalığı yüksek bir çocuk olduğu için anlayacağını düşünüyorum. Ama çocuk işte illa yarın bana kızdığında, ergenliğinde yada beni üzmek istediği bir anda "bizi babasız bıraktın" der gibime geliyor. Babaları ise bir boşanma söz konusu olursa benimle medeniyet çerçevesinde çocuklar için bile iletişim kurmaz. Çocuklarla babalarının iletişimini sürdürmek yine benim vazifem olur. Çocukların babalarına gitmelerini eve dönüşlerini vs organize etmek bile bana kalır mesela.

Evlendikten sonra hayatim iki kat daha zorlayacaksa, çocuk sadece bana aitmiş gibi her şeyiyle ben ilgileneceksem, evde sadece ben yasıyormuşum ya da sanki tek başına ev dizmişim gibi yaşayacaksam niye evli kalıyorum ki. Boşanır tek başına yaşarım o zaman. Senin derdini niye cekeyim? Kararlı bir şekilde eşinizle konuşun. Bir cinnetin işi çözeceğini düşünüyorum ama çözmezse böyle bir evlilik sürdürüp her şeyde gözünüz kalacaksa devam ettirmemek en hayırlısı olur.

E evde siz olmasanız bu çocuklar yine babasız ki zaten. Adamın mayasında babalık güdüsü yok. Çuvaldan gece kıyafeti yapmaya çalışmak sizin çabanız.

Çocuklar büyükse dolaylı konuşun. "Babanız burada kalsın biz başka evde yaşayalım mı? Özlediğiniz zaman babanızı görmeye geliriz." gibi cümlelerle tepkilerini ölçebilirsiniz.

Ben ortada çok büyük bir sorun göremedim kesinlikle boşanın diyecek kadar. Ama bu hayatı siz yaşıyorsunuz, mutsuzsunuz boşanınca hayatınızın nasıl olacağını düşünün. Benim anladığım eşiniz sanki yok gibi, zaten siz çocuklarınla bir hayat yaşıyorsunuz onun varlığı yokluğu bir. Çocuklar kaç yaşında? Aslında belki boşansanız en azından haftada bir gün çocuklarıyla birlikte bir gün geçirir. Bence biraz eşinize çıtlatın bu düşüncenizi, belki kendini düzeltmeye çalışır.

Bakın siz çocuklar anlamaz sanıyorsunuz ama anlıyorlar. Evdeki huzursuzluğu, mutsuzluğu gayet güzel anlıyorlar. Aynı çocuğunuz yarın bir gün size ben mi sana boşanma dedim boşansaydın da diyebilir. Bir arkadaşım var annesi demiş ki senin için bu evliliğe katlandım arkadaşım da katlanmasaydın bana mı sordun en azından mutlu bir aile yaşardım her gün kavga gürültüde büyüdüm demiş. Belki sizde sesler yükselmiyor ama yaşanan huzursuzluğu çocuklar anlıyor emin olun. Anne baba mutlu olacak ki çocuklar da mutlu olsun. Üzerinize neden bütün sorumluluğu alıyorsunuz? Babaları görevine yerine getirmek zorunda eğer getirmiyorsa da kendi bilir. Kimsenin sorumluluğunu sizin üstünüze almanıza gerek yok.