Eşimle yaklaşık 2 yıldır evliyiz, sorunumuz ise ikimizin de hayat enerjimizin tükenmesi. Ben kendim için bir şeyler yapıyorum, psikolojimi düzeltmek için bir süredir psikoloji kitapları okuyorum, psikoloğa gidiyorum , beni mutlu eden şeyleri yapmaya çalışıyorum . Psikolojimizi bu kadar tüketen şey ise genel anlamda eşimin ailesi, zaten eşimin psikolojisini bu yaşına kadar defalarca tüketmişler, şimdi de beni tükettiler. Yardım istediğim konu ise dediğim gibi kendim için bir şeyler yapmaya başladım eşim için ne yapabilirim? Yaşadığımız sorunları özetleyecek olursam eşimin ailesinde belirli kişiler nişandan beri belli periyotlarla huzurumuzu bozdular, başlarda eşimi olaylara dahil etmemeye çalıştım ama bu insanlarla baş etmek mümkün değildi, eninde sonunda devreye bazı noktalarda eşim girdi, benim hatalı olduğum noktalarda beni de uyardı ki bunlarda haklıydı(evliliğimizin ilk 6-7 ayında ben de hatalar yaptım eş ailesiyle alakalı, daha sonra farkına vardım çok şükür ve o hatalarımı düzelttim). Eşim kendi ailesinin yaptığı hatalarda ise onları düzeltmek için aklınıza gelebilecek her yola başvurdu, ama bu insanlar asla düzelmediler. En son olayın kopma noktası şuydu: bir görümcem bana iftira attı ve bunun üzerine onu hayatımdan tamamen çıkardım hiçbir şekilde muhatap olmadım ama eşimin görüşmesine tabi ki karışmadım, hatta eşim aramadığında ablan o senin ara dedim. Görümcemle konuşmamamın üstünden birkaç ay geçmişti kayınvalidem beni onla konuşmam için zorladı, eşime de bana da bir daha sizinle konuşmam evinize gelmem sen benim oğlum değilsin sen de benim gelinim değilsin olmaz olsun senin gibi evlat vs gibi sözler etti, kendisi bilir dedim yine de görümcemle konuşmadım. Bana iftira atan görümceyle konuşmadım diye eşimin ailesi tarafından red edildim, yine farklı iftiralara uğradım ve hala kayınvalidem sırf görümceyle konuşmadım diye eşimle bile 6 aydır falan konuşmuyor, cidden eşime üzülüyorum çünkü ailesi tarafından ciddi bir psikolojik baskı var üzerinde. Bunun dışında 5 aylık hamileyim ve gebeliğimin başından beri düşük tehdidim var bu yüzden 5 6 aydır doktor ilişkiyi yasakladı, yani cinsel hayat mecburen çok az diyebilirim, o da ilişki olmadan zaten. Bunun dışında düşük tehdidim olduğu için ev işlerini çoğu zaman(yüzde 90) eşim yapıyor sağ olsun. Adamın hayatı şuna döndü uyanmak-işe gitmek-eve gelmek-yemek yemek-ev işi yapmak-uyumak bu yüzden de haklı olarak bunaldı biraz. İkinci sorum da saydığım bu sorunlar eşimin ailesinin psikolojik baskısı benim düşük tehdidim cinselliğin olmayışı... tüm bunlar eşimin de hayat enerjisinin bitmesi için geçerli sebepler mi , eğer öyleyse düzeltmek için ben eşi olarak ne yapabilirim onun için bana yol gösterirseniz çok mutlu olurum. Teşekkür ederim şimdiden

ya bu aıleler bılerek huzur bozmaktan kaprıs yapmaktan ne zevk alıyor acaba.. esım rahmetlı olana dek o sekılde gectı.. bız hastanede yatıyoruz.. bır genc adamda kanser kemık kanserı gıdıcı karısına kızdıgı ıcın baabası sen ıyıles ben sana sorucam dıyodu.. adam zaten gıdıcı sen orda laf sokma cabasındasın..

İlişkiyi tamamen kesseniz bile yine huzursuz gergin bir duygu, his oluşuyor insanda. Konuşsan bi dert konuşmasan bir dert. Böyle insanlar bir ömür başa bela valla. Atsan atılmıyor satsan satılmıyor

Ben pek görüşmüyorum hatta son iki senedir hiç. Böyle hayal etmiyor insan ama böyle olacağını da yaşamadan bilemezdik

Ben üzülmesi anormal demiyorum ki, sizin daha fazla yapabileceğiniz bir şey yok onu diyorum. Eşi olarak yanında mısınız? Evet. Sırf adamın gönlü olsun diye size hayatı dar eden, iftiralar atan insanları arayıp sorup her çirkefliklerini alttan alın diyemeyiz, değil mi? Benim eşim de ailesi ile ciddi sorunlar yaşadı, 2 sene görüşmedi, yapabileceğim tek şey elimi omzuna koyup ben yanındayım demek oldu. Ha bi de yorum yapmadım hiç. Kendileri her şeyi bilseler bile bizim onlar hakkında olumsuz yorumlar yapmamızı kaldıramayabilirler. Hiç karışmadım, hiç araya girmedim, ben barışmak istiyorum dediğinde de ama onca şey yaptılar demeden tamam gidelim dedim, lakin benimle hiçbir sorunları yoktu, beni inctimiş olsalardı ben gitmem beni küçük düşürme sen git görüş derdim.. Siz de yanında olun kafi. Sırf mutlu etmek adına ailesini alttan almayın. Saygı karşılıklıdır, gelin tek taraflı saygı gösterme makinası değildir, o da saygıyı hak eder, size hiç saygı duymamışlar tüm konularınız aynı minvalde..

amın arkadasım

Bugün ilk kez konuşmaya çalıştım ama çok yorgunum dedi konuşmak istemedi, işten akşam 8 gibi gelmişti, ben de gerçekten yorgun olduğu için zorlamak istemedim, bir de bana normalde diyordu hep, pandemi biterse şuraya gidelim buraya gidelim falan diye, ben de bu söylediklerini hatırlattım böyle demiştin diye, ben sadece sen mutlu ol diye yapıyorum, sen mutlu ol diye gezmeye gidiyoruz, ama ben zevk almıyorum yaşama sevincimi kaybettim dedi, yaptığım şeyleri sen istediğin için yapıyorum ben istediğim için değil dedi.

Onunla konuştunuz mu senin için ne yapabilirim mutlu olmanı istiyorum diye

Yaaa inşallah öyle olur böyle görümce ve kayınvalideleri de Allah'a havale ediyorum

Vallahı bravo arkadasım hem ıyı ız surme ve analiz..

Bir noktadan sonra zaten sınırlarımı çizdiğim, susmadığım, cevap vermeye başladığım için cevap veren gelin pek hoşlarına gitmedi. Zaman zaman susup yokmuşlar gibi davranıp zaman zaman cevap verdim, belki burada hata yaptım, benim başka bir hatam da eşime zaman zaman ailesinin hatalarını anlatmak oldu galiba, ne demek istediğinizi şimdi daha iyi anladım

Ben de anlamıyorum, ama içim çok rahat her zaman söylüyorum Allah'ın adaletine güveniyorum yaşattıklarını mutlaka yaşayacaklar, bizim huzurumuzu bozmaya çalıştıkları gibi Allah da onları huzurdan mahrum edecek, bu yüzden çok rahatım, siz de gönlünüzü ferah tutun.

evlılık muesesınden nefret ettım gercekten surada okuduklarım.. korona var dınlemez kaynanalar gelınsın gıdılsın empatı yoksunlugu.. aklı olan ıyıce arastırıp oyle evlensın arkadasım

Katılıyorum. Kendisiyle sorunu olan insanlar başkanlarını da mutsuz ediyor

Daha yeni boyle bir sorun biz de yaşadik. 2 hafta once dusuk yaptim. Bebeklerim buyukdu. Toparlanamiyordum. Eşim işe gitmedi benim yanimda kaldi. Kanaman dursun seni tatillere goturucem dedi. Çunku hiç iyi diyildim. Neyse duwukden kisa sure sonra babasiyla bir akrabalari kavga etmişler. Tekme tokat. Akraba da kp. leri mahkemeye vermiş. Ben o durumdayken oğlumuz yanimizda olsum burda yalniz kaldik mahkemeyle uğraşiyoruz diyerek eşimi çagirdilar. Neyse eşim de mecburen gitti. Bwnim psikolojim de alt ust. Neyse eşim döndu. Surekli telefonla o konu konuşuluyor. Bir gun hava da ruzgarli evde de o konular. Karnim da boş. Inanin depresyonun dibine girdim çikdim. Eşime ilk defa bağirdim. Eşim hem beni anliyor hem kendisi de yipranjyor. Ne yapsjn bilmiyor bir turlu. O da benden destek bekliyor. Ama benim istediyim onlara destek olmamasi deyildi. Beni sinir eden kplerin saçma sapan hareketlerinin bedelini bizim odememiz. Allah aşkina yaşli başli adamlarsiniz kari koca kendi yaşlatinda adamlara tekme tokat girişmişler, ustelik kv kadinin saçini yolmuş. Ustelik mahkemede de bagirarak konuşmuş. Oyle yapicam boyle yapicam. Verilen cezayi kesinlikle kabul etmiyor. Surekli eşimi araya sokuyor. Ben de patladim. Dovmekde haklilardi aslinda))) ama insan olarak yakişmazdi zaten kanun olarak da siddet uygulamişsin zaten. Neyse ne biz geziye gidebildik ne de ben duzele bildim. Kafami toparlamaya çalişiyorum. Ama eve tikildim kaldim. Çunki eşimin psikolojisjni alt ust ettiler

Haklısınız, Aslında son yaşananlardan sonra ben de görüşmeme kararı almıştım hatta eşim dahi görüşmemi istemedi, fakat psikoloğum eşim ailesinin yanına giderken eşimin yanında olmam gerektiğini söyledi, bu yüzden kafam karıştı açıkçası gitsem mi gitmesem mi bilemiyorum.

bence kendılerı mutlu olmadıgı ıcın onlarda mutlu olmasın dıye dusunuyorlar...

Annesi ile kus olması onunla konuşmuyor olmaları onun için yeterince hayattan zevk alamama için yeterli bir sebep. Nasıl bir iftira atıldı size bilmiyorum ama eşinizin bu durumunun o konuyla doğrudan alakalı olup olmadığını yapabilecek birşeyin olup olmadığını sor. Sineye çek eşinle olan huzurun için git barış diyemem. Ama eşin için ne kadar önemli bi durum en azından kendi ağzından duymuş olursun. Başka ne yaparsan yap ailesinin bu durumunu sen onun kafasından atamazsın. Ailesi hakkında fikirde bulunma o istediği gibi söylenir ama senin en ufak bir lafını cımbızla çekip ona bile kafa yorabilir

Bu sürecin geçici olduğunu düşün eşin içinde senin içinde hayatınıza evladınız girdiği zaman herşey çok daha anlamlı olur zorlukları olsa da eve koşa koşa gelir merak etmeyin

bılemıyorumkı arkadasım esını bu sekılde dusunmen cok guzel.. benım rahmetlı esımde ıskolıktı.. bende ustune gıtmemıstım zorlamamak ıcın.. şimdı hatamı yaptım dıyorum.. gezmek ıcın vb zorlamalıydım belkı

Haklısınız eşim zaten kendisi söylemişti bana aynen sizin dediğiniz gibi, ben malımı biliyorum bu yüzden bu sorunlar senle alakalı değil sen değil başka biriyle evlenmiş olsam yine en az bu kadar sorun yaşardım demişti. Eşim set çekti zaten, bir de şunu sormak istiyorum size zaten hiç saygı duymamışlar dediniz ya, inanın bu insanlar kimseye saygılı davranmıyorlar, saygı etik ahlak bilmiyorlar, bu insanlara nasıl ve ne kadar sınır çizebilirsiniz ki, eşimin çok sert sınırlarını bile defalarca geçtiler. Ben çareyi muhatap olmamakta buldum, diğer türlü sinir saygı falan anlamıyorlar çünkü, sizce başka yolu var mıydı siz olsanız bu insanlara nasıl davranırdınız? Saygı nedir bilmeyenlere saygıyı öğretebilir miydiniz, ben öğretemedim çünkü

Ama benim mutluluğum da senin mutlu olmana bağlı deyip cok üstüne gitmeden romantik romantik halledin bu meseleyi siz

İnşallah öyle olur, her sıkıntının elbet sonu var biliyorum sadece ben de eşim için bir şey yapmak istediğim için buraya yazdım. Teşekkürler

Aslında 6 aydır falan görüşmüyoruz ailesiyle, yaptıkları için annesine çok sinirli affedemiyor ama bir yanı da özlüyor. Bir de mutsuzlaşması benim hamilelikten sonra oldu, hamile olduğum için değil tabi ama ben de eşimin üstüne çok gittiğimi düşünüyorum, adamın işi de çok yoğun ve zor zaten D donative Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ahh sizi o kadar iyi anlıyorum ki.. benim de eşim çok iyi bir insan ama gel gör ki annesi yüzünden hep sıkıntı yaşamış psikolojik olarak. Bu durum ister istemez evliliğimize de yansıyor. İkimiz de bu durumu düzeltmek isterdik ama karşıdaki kişi anlamıyor, dinlemiyor bildiğiniz huzur bozmak için var. İnsan üzülüyor haliyle böyle..

Allah rahmet etsin inanın ben de ne yapacağımı bilmiyorum, inşallah eşime iyi gelecek bir şeyler yaparım.

Siz nasıl çare buldunuz peki iletişimi mi kestiniz

Eşim kendi mutluluğu için beni ailesiyle görüşmeye mecbur edecek bir insan değil çok şükür, görümcemleri zaten sildim ama bayramda en azından annesini aramak istediğimde eşim arama sakın dedi, dediğiniz gibi olsa aramamı isterdi. Zaten eşim ailesinin ne olduğunu biliyor bu yüzden daha evlenmeden bana ablamlarla hiçbir zaman yüz göz olma onlara fazla yüz verme demişti. Kayınpederim bile kendi kızları ve kayınvalidem için bunlarla konuşmaya değmez kızım dedi. Yani eşim konuşmam için değil konuşmamam için çabalar. Yaşadığımız şeylerin onu böyle depresif yapması normal gibi geliyor her şey üst üste geldi çünkü. Bunun dışında iyi dilekleriniz için çok teşekkür ederim, mutluluk bulaşıcıdır haklısınız bunu uygulamaya çalışacağım, cidden çok haklısınız önce kendimi mutlu edeyim ki eşimi de mutlu edebileyim. Çok teşekkür ederim

Şu süreçte zaten insanın gönlüne göre gezmesi tozması hayal.. pandeminin bittiği yok, siz de hamilelik/düşük riskiniz nedeniyle gündelik hayatınız da bile zorlanıyorsunuz.. o yüzden bir gün gelecek biz gezeceğiz hayali kurmak da istemeyebilir eşiniz. Ama eşinizin ailesi ile olan ilişki sistemi çok da normal zeminlere oturmuyor.. annesi sizin görümcenizle olan bir sorununuz da dahi oğlunu "siliyor". Ailesinin böyle davranmasının nedeni sizi kendinize yapılan bir haksızlıkta bile tavır alamaz hale getirmek.. kayınvalidenizin oğlundan istediği ise tabiri caizse sizi yola getirmesi gördüğünüz gibi işe de yaramaya başlamış eşiniz size ablamla barış diyemiyor da "ben çok mutsuzum.. sen mutlu ol diye geziyorum" diyor... size verdiği alt mesaj; sen ablamla konuşmadığın için ben bu haldeyim. Önümüzdeki birkaç haftaya siz de "ben mutlu değilim ama eşim mutlu olsun diye görümceme gittim" derken bulabilirsiniz kendinizi.. bana kalırsa karşınızdaki insanlar çok da kinci.. Bu gün bu görümce ile çözün meseleyi yarın başka aile üyesi ile sorun yaşayıp tüm ailenin kenetlenip eşinize psikolojik savaş açmaları an meselesi. İnşallah kuzunuzu sağlıkla kucağınıza alırsınız. Siz eğer eşinize destek olmak istiyorsanız kendinize ve bebeğinize odaklanın.. bebeğinizin sağlıklı gelişimi için olabildiğince arının ve bu meselelerden uzaklaşın, mutluluk da mutsuzluk da "bulaşıcıdır " .. siz mutlu oldukça, hayata karıştıkça eşiniz "sizin için bile olsa" gezecek, yeni şeyler deneyimleyecek ve gülecektir

Adamın psikolojisini siz bozmamışsınız ki, çözüm sizde değil yani. Eşi olarak yanındasınız, elinizden geldiğince ailesini tolere etmeye de çabalamışsınız, daha fazla ne yapabilirsiniz ki? Sevişmemeniz keyfi değil, ev işleri yapamıyor olmanız keyfi değil... Eşiniz ailesi bile olsa kendisini dibe çeken ve mutsuz eden insanları yok saymayı öğrenmeli, bunu sizin için değil kendi ruhsal sağlığı için yapmalı, yok yapamıyor, başa çıkamıyor ise çocuk yapmadan yolları ayırmalı ve sizi mağdur etmemeliydi.

Ben öğretmenim, bizler veliler için "zaten herkes çocuğunu biliyor" amiyane tabirle "herkes malını biliyor, ona göre cümlelerimizi yumuşatalım" diye birbirimizi uyarırdık.. Aynısı kocalar için de geçerli. Herkes malını bilyor. Eşiniz anasını ablasını tanıyor.. görüyor.. Siz ".. ama şöyle yaptılar böyle yaptılar" diyince savunmaya geçerler, normaldir.. Siz onların ilişkisine hiç karışmayın, yorum yapmayın. Eşinizin de psikolojisini bozuyorlarsa buna eşinizin set çekmesi gerek, sizlik bir durum yok.

Canım açıkçası bn de böyle devam etsin istemiyorum. Çünkü benim de İçim rahat değil böyle ki ailemin de değil eminim. Ama öbür türlü de iyi niyet ve düzenli ilişki olmaması kötü.. ne yapacağımı ben de bilmiyorum açıkçası. Sorunlu olan taraf biz değilken neden bu durumun kahrını biz çekiyoruz anlamıyorum

Eşinizi düşünmenize hayran kaldım belliki esiniz sizi çok seviyor bunca şeye rağmen sizin yanınızda bundanda şikayetçi degil anladığım kadarıyla mümkün olduğunca onunla vakit geçirmeye onu mutlu etmeye çalışın sevginizi hissettirin ilgisiz birakmamanizi tavsiye ederim hassas bi dönem olduğu için allah korusun boşluğa düşmesin kendi fikrim tabiki

Belki de haklısınız ama insanların bunalabilmesi normal değil mi, kendimi eşimin yerine koyarak düşünmeye çalışıyorum açıkçası, annemin benle 1 saat küs olma düşüncesi bile beni üzüyor, bu yüzden onun da üzülmesine hak veriyorum, yaptıkları hataları bu benim annemdir diyerek alttan almadı ki, tepkisini koydu ama annesi konuşmuyor diye üzülüyor ve bence haklı. Cevabınız için teşekkür ederim

aynen evlılık olayından sogudum ben A

Tamam cevap verdim ona da, yardımcı alın iş yükü hafiflesin. yasaklar hafiflesin masaj seansı satın alın

Depresyonda olmasın bir psikolog gerekiyor galiba

Tek yapabileceğiniz, kendiniz gibi psikoterapi almayı teklif etmek. Sadece teklif. Kabul etmiyorsa yapacak bişey yok. Kendini düzeltmek istemeyene kimse yardım edemez.

Valla şimdiki aklım olsa 40 defa oturur düşünürdüm ailesini

İş ve cinsellik olayı konusu da yapabileceğiniz bir şey yok. İkinizin çocuğunu taşıyorsunuz ve bu geçici bir süreç. Hasta yatalak vs. eşlerine bakan erkekler var yıllarca. Eşinizin psikolojisi konusunda da kendi bir adım atmadıkça size sorunlarından hislerinden bahsetmedikçe bir terapi almak istemedikçe yapabileceğiniz pek bir şey yok. Eş ailesi çok toksikse bir süre görüşülmemesi daha faydalı olur diye düşünüyorum. Doğum olunca da taraflar belki daha sağduyulu olur.

Teşekkür ederim cevabınız için sevgimi hissettirmeye çalışıyorum tabi ama çok üstüne de düşmek istemiyorum, inşallah bu sıkıntılarımızdan en yakın zamanda beraber kurtuluruz

Hiçbir yorum yapamıyorum vallahi arkadaşım.. Allah vicdanlı insanlarla karşılaştırsın..