Bu mesajınız bana cesaret verdi. Ortada şiddet yok, aldatma yok, kumar yok, içki yok. Avukat arkadaşıma da demiştim "bu sebepten boşanılır mı yahu? Ben mi kafayı yiyorum" diye ve bana dediği şey şu olmuştu "tek değilsin, kaç tane dava bakıyorum ben bu şekilde ve inan bu psikolojik baskıya giriyor" demişti... İnsan boş bir sebepmiş gibi düşünüyor başlangıçta ama büyümeyen bir adam ile evli olmak hiç kolay değil.

Ben hiç bir zaman çocuklarımı evlilik kurtaracak bir araç olarak görmedim. İlk oğlum dünyaya geldiğinde bile isteye sahip oldum, o dönemlerde gayet iyiydik. Ancak hamilelik ile birlikte çatırdamaya başladık, annesinden gördüğüm bir çok şeye artık müdahale etmez oldu. Eşimde sanıyorum ki "artık çocuk oluyor, beni hayatta bırakamaz" mantığı oluştu. İkinci çocuğumda korunurken hamile kaldım. Ben bile hamile kaldığımı öğrendiğimde şoka girdim, bir süre şoktan çıkamadım. Eşime birşey belli etmedim ama, Allah'ta günah yazmasın, istemedim çocuğumu. Fakat Allah korkusundan aldıramadım da. Rabbim vermiş, kolaylığını da verir düşüncesi ile doğurdum. Yani evliliğim kurtulsun diye çocuk yapmadım, zaten o zihniyette bir insan değilim. Böyle bir adamdan çocuk yapmayı bırak, evet evcil hayvan bile beslenilmez beraber, malesef ki. Ancak elimde olmayan durumlara müdahale edebilmem mümkün değil. Kader ve kısmet denilen birşey var hayatta, herşeyi ona bağlamak doğru değil, ancak ne kadar insan var çocuğu olsun istiyor ve ne kadar insan var istemediği halede hamile kalıyor. Bu Allah'ın taktiri. Yapabilecek birşeyim yoktu malesef bu alanda. Ben şimdiden sonraya bakıyorum bakalım ne olacak, hayatımı nasıl düzene koyacağım.

Merhaba oncelikle belirteyim avukatim. Simdi tecrubelerimden yola cikarak durumunu özetleyeyim. Senin eşin duzelmez cunku anlattigin kadariyla caba yok. Ayrica bosanmak istemeyen ve esini seven bir adam avukat bosanma lafi duyunca deliye donup yapma etme askim canim bu kadar kolay mi biz asariz cozeriz zaman tani falan der. Bosanma lafina telefonu alip koseye cekilip ben bosanmak istemiyorum diyorsa onun bosanmak istememe sebebi gonulden degildir. Tek cabasi sizi kurban etmektir. Niye? Cunku o sizin dert ettiginiz elaleme ben karimi seviyordum bosanmak istemedim elimden gelen herseyi de yaptim ama kadin kafaya takmis deyip kendini aklayacak aklinca. Bu gemi yurur mu demissiniz ya yurumez. Boyle devam ederseniz evet bosanmamis elalemin lafini cekmemis olursunuz ama icten ice hergun cokup curursunuz ve yillar sonra yine kendinizi bir avukatta bulursunuz. Bu sefer yillarca cektiginize pisman olursunuz. Cocuklarla ilgisini alakasini ve sizin maddi durumunuzu bilmiyorum ama bence ailenizin tek cocugu olarak onlar sizin sacinizin teline kiyamazken birey olmayi basaramamis bi ana kuzusunun sizin hayatinizi mahfetmesine asla izin vermeyin.

Annen adina mutlu oldum. Babam birak laf carpmayi, bir gün bile "esime böyle davranamazsin" demedi. Niye? Cünkü annesi birsey yapmiyormus, yapsa bile yaslidir, hakkidir. Esin, benim babam olma yolunda. Asla degismez. Esine deger vermenin ne oldugunu bilmiyor iste cünkü annesi ile saplantili bir iliskisi var, cünkü icinde bir eziklik var. Bosanirsan ilerde cocuklarin babalari ile iyi bir iliskisi olur. Annelerini üzen sahis olarak görmezler onu. Babami ne yazikki öyle görüyorum artik. Ve bence annenlere git. Simdi avukatlara gitmek cok fazla blöf gibi duruyor. Ve tuhaf olur. Avukat ile bosanmayi konus, ondan sonra eve gel, yemek yap, esin ile ayni yatakta yat. O avukat görüsmesi birseye yaramaz yani. Ki diyelim ki avukattan sonra birden esine dank etti ve "yapma etme" diye yalvariyor. Sanirim istedigin bu. Yalvarmasi, degistigi anlamina gelmez ki. En fazla düzen bozulmasini istemez. Yahut 1-2 ay cok degismis gibi görünür sonra yine aynisi olur. Bu adamdan bir sekilde halen umutlusun, bence o umudu birakmalisin. Artik esini degil, kendini secmelisin. Huzuru secmelisin. Bu adam degismez cünkü.

yaşadığın hissiyatlar aslında çok normal süreçler. annesi ve babası ayrılmış ve bütün bu süreçlerde annesinin geçtiği her maddi ve manevi anı yaşamış biri olarak söylemek istediğim tek bir şey var; ayrıldığında aklında keşkeler kalmasın, her anda iyi ki ayrılmışım diyebilmelisin. bunu aman dikkat yapamazsın gibi söylemiyorum yanlış anlama. bir kadın isterse çok güçlü olup dünyayı da sırtlayabilir ama paylaşabileceği biri varken neden sırtlasın. kocanı anlatırken beni de bi boğdu/baydı ama bilemedim tam anlamıyla boşanılmalı mı.. hiç mi elle tutulur yanı yok. önüne bir kağıt alsan yazsan hep mi eksiler artılara ağır basar? bi aile terapistine gidilse hiç mi çözülmez mesela?

Yok sayılmak ve psikolojik şiddet boşanmak için ciddi sebeplerdir.

Bunların benzerlerini ve emin olun fazlalarını ilk yıl ben de yaşadım. Evlendik ana oğul yeme içmeden kesildiler ve benle hergün kavga. Tabi zamanla inanılmaz azaldı. Yok olmadı hala annesi basim ağrıyor dese 3 gün yemek yemez ama ona düşkünlüğü azaldı bana arttı. Belki çocuğumuz olmadığında yaşadığımız ortak acılar bizi birbirimize bağladı bilmiyorum. Ama emin olun yalnız değilsiniz. Ya düşünün anne evinde tişörtü kalmıştı onu almaya gitmişti ana oğul tüm gün ağladılar tişörtü de annesi koklasın diye oraya birakti. Var mı üst seviyesi bilmiyorum şimdi hepsi geçti ben gülerek hatırlıyorum

Şu da bir gerçek ki kv kp seni sevmiyorsa ne yaparsan yap hatta ağzınla kuş tut yine iyi olmazsın gözlerinde. onların sevmesi istemesi çok önemli değil ama eşin kopamıyorsa seni etkileyecek bi durum.

Baştan kötü başlamış, öyle de devam etmiş. Eş kişisinden bi çaba, bi hayat emaresi göremedim. Öyle de olur böyle de olur der gibi yaşıyor galiba. Ayrıldığınızda çocuklarla ilgilenir mi?

Benimki sadece bir tahmindi tabi ki etrafımda gördüklerimden. Öyleyse haklısınız ne diyebilirim. Hakkınızda hayırlısı neyse o olsun...

Amin inşallah bakalım nasip kısmet, Rabbim hayırlısını versin inşallah. Önceliğim hep dediğim gibi çocuklarım ve onların konforu geleceği. İnşallah tamin ettiğim gibi olur herşey ve sorunsuz bir dönem atlatırız. Nasip kısmet artık.

annesinin hastalığı nedir? yani kötü bir rahatsızlık mı atlattı?

taa nişanlıyken ayrılmanız gereken yerde iki çocuk yapmışsınız geçmişin dönüşü de yok. ne diyeyim Allah yardımcınız olsun.

Bir an karşımda avukat arkadaşım konuşuyor sandım... Teşekkür ederim mesajınız için... O zaman hazır doktor ayağıma gelmiş. Size bir şey danışabilir miyim? Vaktiniz varsa ve bilgi verirseniz sevinirim. Eşim bana direkt şöyle bir cümle yöneltti: "Neden avukat ile konuştun ki? Ne gerek vardı, avukatlık bir durumumuz mu var? Dilekçe versen yeterdi" dedi... Ben de afalladım, "her gün boşanmıyorum herhalde, tabii ki bir avukata danışacaktım, sen daha önce yaşadın tecrübelisin herhalde" dedim sessiz kaldı... Nitekim, soracağım şey, bu süreçte beni ne bekliyor? Hukuki anlamda izlemem gereken yol nedir? Destek olabilir misiniz? Gerçi önümüzdeki hafta bir avukat ile görüşmem var, ama hazırlıklı olmak istiyorum, çünkü avukatın karşısında yüksek ihtimal dağılacağım... Şu anda kendimi sağlam tutmaya çalışıyorum, ağlayıp zırlamıyorum ama kesin avukatın yanında istemediğim nahoş senaryolar yaşayacağım kendimi az çok biliyorum... E elsa83

Bugün daha TV de izledim psikologa soru geldi eşim tam bir ana kuzusu boşanmak istiyorum ne yapmalıyım tarzı oda şöyle bir cevap vermişti. Başka bir sebebi yoksa evliliğiniz de daha yapıcı davranin tabi sevgi saygı bitmediği sürece SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Canım madem bu kadar annesine düşkün niye evlendi balayı sabahı ağlamak ne sacmaliktir benim bildiğim sadece gelinler ağlar biraz abes gelecek ama bunu gerdek gecesi sabahimi soyledi

İnşallah azami hasarla atlatırsınız bu dönemi. Akıllı kadınların da sınavı eş ya da eş adayı kişilerinden oluyo sanırım çoğunlukla. Yaşınız kaç bilmiyorum ama kendinizi bırakmayın, bakımınıza özen gösterin. İçinizdeki gücü dışınıza da yansıtın ki kudursun bazıları.

dün akşam nasıl geçti?

Dün akşam nereye gitti ne yaptı bilmiyorum. Gerçekten umursamıyorum da. Bu saatten sonra ne hali varsa görebilir. Daha önce de, ikinci hamileliğim dönemlerinde, ben onu sokağa attım bir sefer. Gitmemişti bir yere, evin önünde arabada yatmış bütün gece. Ailesine bile anlatmamıştı benim sandığım. Ancak, meğersem donuna kadar annesi ile paylaşan bir insan. Benim evime gelecek insanı benden önce anası bildi hep. Napayım ben böyle adamı. Daha kendi evinin mahremiyetini koruyamayan bir eş, ne yapılır ki? Hayırlısı artık. Neyse ki sizin tahmin ettiğiniz gibi birşey olmadı. Tartışma ya da kavga olmadı evde. Gerçi biz hiç adam akıllı çata çat kavga etmedik ki. Belki bundan da oluyor birşeyler, adam kavga bile etmiyor benimle. Ben anlatıyorum o susuyor dinliyor, en azından karşılıklı bir kavga olsa, belki enerjimizi atarak, içimizdekileri tam anlamı ile dökerek bir şekilde rahatlayacaktık. Bunu bile başaramadığımız için, hep üstü kapalı gitti herşey. Problemler çözülmeden, susarak örtüldü, ama işte çözüme ulaşmayan herşey sonradan daha büyük patlak veriyor, bunu idrak edebilecek bir adam olmadığı için de bu noktaya geldik. Düne nazaran daha iyiyim. Daha farkındayım, daha "iyiki bu kararı alıyorum" düşüncesindeyim... Ama kendimin de idrakındayım. Ne kadar zaman alır bu süreç, ne kadar sürümcemede geçer bilmiyorum ancak bir gün ben de dibe vuracağım. Beni fena sarsacak bu ayrılık durumları, kendimi toparlamam zaman alacak. Ama üstesinden geleceğim, buna eminim... Ben ileriki planlarımı bile yaptım kafamda. eğer buna hazırlamasaydım kendimi içten içe bu kadar detaylı düşünemezdim herhalde diyorum. Babam yurtdışından gelsin, annem ben babam farklı bir yerde ev tutup, annemlerin evini kiraya verip, sitede oturma hayalim var. Büyük oğlumu kreşe yazdırırım, ufak oğlum ile annem rahat ilgilenir. Zaten dede de başlarında olunca Allah'ın izniyle yaşar gideriz. Annemin emeklisi var, benim de çalışıp kazancım var, geçiniriz ne olacak ki. Ben onlara da yeterim kendime de... Allah yeterki sağlıklı olmayı nasib etsin, herşeyin üstesinden gelinir bence.

Ben beni sevsinler istemiyorum ki... Sevmesin, herkes herkesi sevmek zorunda değil, bunun idrakında bir insanım. Ancak, ben birini sevmiyorsam dahi, kalkıp ona saygısızlık yapmam. Belki benim yapım bu, en azından bana oğullarının eşi olduğum için saygı duyabilirler. Torunlarını bu kadar seviyorlar, o iki çocuğun annesi olduğum için saygı duyabilirler. Herşeyden öte, eşim beni seviyor ve sayıyorsa, bunu ailesine vurgulayabilir, ona göre davranmaları gerektiğini söyleyebilir. Benim tükendiğim nokta bu zaten çokçası. Görülmeyen saygı, verilmeyen değer. SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Şu anki problemleri ben nasıl dile getirsem onu bir bulabilirsem hepsini anlatacağım zaten. Çocukları ile ilgili ve alakalı bir adam ancak sadece cinsellik konularında benimle alakadar. Geri kalan konularda o kadar alakalı değil. Ben zamanla içime kapandım, iyice kendimi soyutlamaya başladım. Beni sevindiren üzen veya rahatsız eden şeyleri onunla paylaşamıyorum artık. Aynı yatakta yatmaktan hoşnut değilim mesela, beni rahatsız ediyor yanımda yatıyor olması. Bir sefer evden kovdum, bumerang misali, dışarı gitti geri geldi. Tesadüfende o gün bir tanıdığım geldi, kol kırılır yen içinde kalır hesabı, belli etmemek için birşey demedim eşime, başkası şahit olmasın sorunlarımıza diye, konu ortada öylece kaldı. O gün bugündür sürümcemede herşey. Mutsuzum, çünkü eşim hiç bir zaman bana ailesi konusunda bir koruma sağlamadı. Ortada bana karşı yöneltilen bir şiddet yok, ancak ailesi her daim her konuda haklı ve haklı davranışları gösteriyorlar. Eşime sorsan "annesine de eşine de saygı gösteriyor"muş. Bana en son dediği bu. Tamam saygı gösterme diyen yok, ancak her iki tarafta aynı anda haklı olamaz değil mi? Önceki

Günaydın. Biliyor musun geçen gün dikkatimi çekti. Profil fotoğrafında bile anne-2 çocuk var. Bekar anneliğe alıştırıyorsun kendini bence. Mutsuz olduğun evliliği bitirmelisin bence. Çocuklar da sen de en az hasarla atlatırsınız inşallah...

Teşekkür ederim ilgili mesajınız için. inanın bende bunu çok istiyorum, ancak nereden başlayacağımı bilmiyorum. O yüzden ilk baş avukat ile irtibata geçmekte buldum çözümü. Ev ayırma konusuna gelince, evet sanırım bunu yapmalıyım ilk etapta. Onu bir uzaklaştırmam gerekiyor ki hem ne tepki verecek onun farkına varayım, hem de kendi önümü göreyim.

Sizi o kadar iyi anlıyorum ki benim kv de de yapmadığı şeyleri söylerdi sürekli. Ben de hep saf ayağına yatıp görmezden geldim. Ben hiç ses çıkarmadım kv ye ama yine kıymetim bilinmedi. boşanırken annem sana bağırdıysa hakettin de bağırdı dedi adam. Bu tipler annesine sizi savunsa bile yarım ağız sırf sizi susturmak için savunur öyle düşündüğü için değil. normal hayatta asla muhatap olup konuşmayacağın tipler sırf kocanın annesi diye seni ezecem diye uğraşıyor. inşallah bir an evvel kurtulursunuz. zaten elinizden geleni yaptığınıza inanıyorsunuz yinandyang

Aslında bazı şeyler her insanın yaşayabileceği duygular üzülmesi ağlaması evliliğe alışamaması sonuçta her insanın psikolojisi aynı değil. Benim eşimde annesine çok düşkündür. Eşim 5 kardeş ortanca cocukları ve kayınvalidem resmen hepsinden daha fazla düşkün daha çok sever oğlunu evlenmemize ilk başlarda falan alışamadı ve kabullenemedi. Ama benim eşim aradaki dengeyi sağlıyo şimdilik. Sizinki biraz aile olduğunu kabullenememiş sanırım. . push ; yinandyang

Yokmuş demekki... ne bileyim... Avukat arkadaşımla konuşuyorum, evleri ayırmayı tavsiye ediyor. Bakalım ne olacak bu akşam evden gitmesini isteyeceğim. Gitmezse problem, anlamıyor çünkü. Kararlı olduğumu ya anlamıyor ya da anlamıyor gibi görünmek işine geliyor. Beni böyle böyle delirtecekler... SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Tıpkı kv mi anlatmışsınız., hastalık hastası ve erkek evlatlarını kendisine bağlamayı çok iyi becermiş bir Anne... Eşim annesine o derece düşkündü ki tıpkı eşiniz gibi gözyaşları dökerdi, çocuk gibi! anlam veremez kendi evlatlığımı sorgulardım. Sonra her şerde bir hayır var derler ya atakları başladı, psikologun yolunu tuttu olmadı psikiyatriye gitti Okb tanısı kondu meğer davranışlarının altında yatan sebep hastalıkmış ... Şimdi ilaç kullanıyor ve oldukça iyi, o annesine bir şey olacağı endişesi ve aile düşkünlüğü bir nebze azaldı... Daha mantıklı yaklaşımlar sergiliyor... Ben onun baştan beri hasta olduğunu düşünüyordum ve öyle de çıktı... Artıları çok tabi ki... Ama yaşadığınız hislerin çok da yabancısı değilim ben onu öyle kabul ettim... Siz 5. yıl evresinde fazlasıyla yorulmuşsunuz hak da veriyorum fakat eşinizi bir uzmana başvurması konusunda ikna edin ya da çift terapisine gidin derim... En son çare belkide geç kalınmış bilemem ama sizin destek almanız evlatlarınız için son bir adım atmanızı öneririm... Maalesef ki erkekler bu konuda hazır yeyici maalesef...

işte iki yanın da doğru söylemiyor aslında. doğru karar bu ikisinden biri değil. ne çocukların için çek otur ne de boşan tek başına yaşa. doğru her zaman tek değildir. onun için bir terapist diyorum. benim annem bundan 20 sene önce sinir krizleri geçirirdi. maddi durumumuz da yoktu psikoloğa da gidemezdi. bi arkadaş gurubu var aralarında para toplayıp annemi psikoloğa gönderdiler o dönem. oraya gittikten sonra hayata bakışı komple değişti. 10 sene önce de babamı boşadı ama arkasında keşkeler ve acabalar bırakmayarak sapasağlam boşandı. umarım anlatabiliyorumdur.

Sizin sorununuz eşinizin anneci olması ve sizin de alttan almanız. Eğer sinirimi bozmayı göze alırım derseniz. Kayınvalideyle kavga edin küsün. Madem boşanma raddesine geldiniz. Eşinizi bir de kafasına vura vura adam etmeyi denersiniz. O da ya düzelir ya da kendisi boşanacağım der. Ama bunun için çelik gibi sinirler lazım. Çünkü bir yandan da gerginliği çocuklardan saklamalısınız.

Aynı şeyi eltim de soruyor, döndürebilir mi? Ben sanmıyorum döndürebileceğini, o anlamda umudumu yitirmiş durumdayım. Çünkü senin de dediğin gibi pasif bir insan. Annesine adeta tapan bir insan. Hoş bu anlamda derdim yok, annesini saysın sevsin tapsın ölsün hatta annesi için, anasıdır hakkıdır. Ancak karısını konumlandırmayı bilmeyen bir adam. O yüzden zaten bu noktalardayız. Babama göre, onunla da baya konuştuk haftasonu, 7'sine neyse 70'inde de o hesabı, değişmez diyor. Döndürmeye çalışsa bile, yine aynı noktaya gelirsiniz düşüncesinde babam. Bugün olmasa yarın boşanırsınız diyor. Ayrıca da çocuklar için o da üzülüyor ama bana birşey olacağını düşünmüyor, biz de sana desteğiz, o düşünsün diyor. Benim o anlamda gözüm korkmuyor. Ailem yanımda olmayacak olsa dahi ben kendimin başının çaresine bakabilecek bir insanım, haksızlıklar zaten beni mahvediyor. Yine bu yolu seçerdim sanırım. Çok şanslıyım bu aşamada, problemlerimiz belli ve yürümeyen bir evliliğimiz var. Ama en azından içeriğinde şiddet, aldatma, kumar, alkol gibi daha psikolojik problemler doğuracak durumlar yok. Ben eşime güvenemedim hiç bir zaman, hala güven vermiyor bana. Tek başıma mücadele ettiğim için, varlığı artık anlamsızlaştı. O olmadan da ben hayatımı gayet güzel yaşayabileceğim, bu noktada olduğum için ayrılıyorum zaten. Bakalım zaman ile göreceğiz kimin ne şekilde davranacağını. O ve ailesinin çok sağlıklı bir davranış sergileyeceğini düşünmüyorum. Bir an gelecek çok çirkinleşecekler, söz ile taciz edecekler, ince noktalarımdan vurmaya çalışacaklar bunu adım gibi biliyorum. Ne zaman olur, hangi evrede olur bunu bilmiyorum ama hazırlıklıyım herşeye.

Eşiniz anneci olabilir ama ben boşanma için bir sebep göremedim şuan. Hep eski olaylardan bahsetmişsiniz zaten. Bence sizin eşinize olan sevginiz bitmiş, anneci olmasını kendinize kalkan yapmışsınız bu durumda gibi geldi. benyeniyimgaliba

bir süre ayrı yaşamak olabilir davayı açmadan yani

ahhh SouvveniR o kadar üzüldümki şimdi gördüm konunu kuzum sadece sana Allah yardımcın olsun diyebiliyorum birde eşinden eğer bir adım gelmezse eninde sonunda bu evlilik biter çünki bu yükü en başından sen yüklenmişsin. ahh canım iyilerin kaderimi var.

Eşinize neden/nasıl aşık oldunuz yada olmadıysanız da hangi yönlerini sevip evlenme kararı aldınız merak ettim. Ne açıdan evet evlenebilirim dediniz kendinize?

cnım sakin ol lütfen bu aşamada olabildiğin kadar hemde çocuklar ve ilerisi için çok sağlam atmalısın adımlarını biraz zamana bırak. SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Çok teşekkür ederim. Sizin başınızdan bir boşanma geçti mi? Yoksa siz de avukat mısınız? Sağolsun bir kaç arkadaş özelden de destek veriyor ve hiç birinin hakkını ödeyemem. Çok uzun yıllardır KK üyesiyim, bir çok konulara şahit oldum. Bir çok bu şekilde konunun başkaları tarafından baltalandığını da gördüm, destek aldığını da gördüm. Ama inanın bu kadar samimi destekleri beklemiyordum, gerçekten herkese ayırdığı vakit ve harcadığı düşünce zamanı için minnettarım... Ne desem bu teşekkürlerimi dile getirmem tam anlamıyla mümkün değil. Tek çocuk olmanın verdiği bir yalnızlığımda var benim. Çevremde eşim sayesinde ne dostum ne de arkadaşım da kalmadı desem yeridir. Çünkü kendisi asosyal bir karakterdi, bu da problemlerimiz arasındaydı. Nitekim kendimi en yanlız ve ne yapacağını bilmez haldeyken buradaki insanlar her daim derdime ortak oldular. O açıdan iyiki bu platform var ve iyi ki buradan destek alabiliyoruz diyorum.

Eşim çocuklar konusunda destektir, ev işlerinde de desteği süpürgeden öteye gitmez ama hiç yoktan iyidir. Bir çalışan kadın için bu iki şey bir nimet, ben bunun farkındayım o anlamda hakkını ödeyemem. İlgili bir babadır, benim ihtiyaçlarımı da göz ardı etmez. Ancak gel gelelim diğer konularda sıfır. Sadece ilgili bir baba olduğu için ve ev işinde yardım ettiği için de bir adam ile evli kalınır mı? Ben sizin de dediğiniz gibi yanımda dimdik duran bir eş istiyorum. Yeri geldiğinde bana bile yerimi bildirsin razıyım, ama yeterki dik dursun, kararlı olsun. Ancak böyle bir duruşu hiç olmadı, ben de çocuklardan sonra olur diye umutlandım ama olmadı malesef... wendy Nirvana Anneler

Malesef bitti... Gözümde küçüldüğünü hissediyorum. Hatta boşanma lafından sonra ben ufaklığı doyururken akşam eşim büyük oğlumla biraz vakit geçirmişti. Sonra aynı odada TV izleyerek oturuyorduk eşim şöyle bir laf etti büyük oğluma "sana dediğim gibi oğlum bundan sonra kardeşin sana emanet ona iyi bakacaksın, abisisin sen onun koruyup kollayacaksın herzaman" dedi... KeediciK

Çok zor gerçekten çok zor. Eğer çocuğunuz yoksa, şanslısınız bence. Ama çocuğunuz varsa, daha da zor. Ben şu an kafama takmamaya hiç birşey yokmuş, hayatımda hiç birşey değişmemiş gibi davranmaya çalışıyorum. Çocuklarımın her anlamda iyi olması benim için önceliğim. O yüzden böyle davranmak zorundayım. Ama çocuklarım olmasaydı, gerçekten çok daha farklı olurdu, bir dakika kafamda büyütmez, siler atardım adamı. Ne olursa olsun, çocuklarımın babası, hayatımdan asla kopamayacak bir adam, bununda farkındayım. Ben artık susarak mücadele ediyorum, çünkü konuşmam bir fayda göstermedi. Bu saatten sonra faaliyet ile davranacağım, yapacaklarım ile ifade edeceğim kendimi. Zaten konuşarak, kavgaya meyil vermekten başka birşeye neden olmayacak. Bakılacak yüz kalmayacak noktaya gelmesini de istemiyorum. O kadar çirkinleşecek bir insan değilim. Ben kayınvalidem ve kayınpederimin davranışları ne olacak onu kestiremiyorum. Onlar ile sanırım ciddi bir sürtüşme yaşanırsa yaşanır, çünkü dam diyecek yerde samanlık diyecek tipler. Ağızlarının tartısı yok, lafın nereye gideceğini hesap etmeden konuşan insanlar. Sanırım bir tek sorun yaşarsam onlarla yaşarım. Ancak eşimin de pis yönünü bilmiyorum açıkçası. Bu da tedirgin etmiyor değil beni, fakat çocuklarından dolayı da çok fazla çirkinleşeceğini sanmıyorum. İnşallah düşündüğüm gibi olur.

Evliliklerin 5. yılda bir travma geçirdiğini okumuştum. Ben boşanmak yerine öncelikle başka çözümler bulunması, olmuyorsa boşanma konuşulması düşüncesindeyim. Annesine davranışlarında değişme olmadı mı hiç?

Mutsuzsunuz zaten her mesajınızdan belli bir kadın ancak sabrının sonuna geldiği yerde yanındaki erkeğin kokusundan bile tiksinir haklisiniz diyecek bir kelime yok

Sizinde yanlışlarınız var mesela neden eşinizi bu kadar hayatınızın merkezine koymuşsunuz? Üstelik o bu kadar yikiciyken? Madem çalışıyorsunuz paranız cebinizde dursun arkadaşım o para sizin, ihtiyaç olursa eşinize de verirsiniz. Ve annenize karşı işte bu evin bir erkeği var serzenisine ne hacet? Eşiniz ne yasatiyorsa aynısını yaşatın diyorum. Bu kadar net söylüyorum, takmayın mesela eşiniz, ailesi değişmeyecek. Olan su süreçte size ve çocuklarınıza olacak. Ailesinin ekmeğine yağ süreceksiniz. Bu böyle ama benim eşimde az buçuk annesinden değer görse daha beterini yapar sizin bu yazdıklarımızın. Çok az aile düşkünü olmayan erkek. Bence zamana bırakın kendinize, çocuklarınıza ve ailenize deger verin nasilmis gorsun. Beni de alıştırdın bak aileme çok düşkünüm deyin :) SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Kayınvalide zaten problem, orası net. Sizi çocuklar da yıpratmış haliyle. Peki eşiniz ev işlerinde, çocuk bakımında yardımcı mıdır? Yani anlattıklarınıza göre baskın ve umursamaz bir kayınvalide, onun sözünden çıkmayan bir eş. Kayınvalide değişmez ama eşiniz nispeten daha dik durabilen birine dönüşebilirdi çocuklardan sonra. 5 yıl sonra bir arpa boyu bile yol gidememişse bundan sonra gitmesi daha zor. Dahası gitse bile siz isteyecek misiniz orası da var.

Bence bosan. El ne dediginin hic önemi yok. Onlarin sinirleri yipranmiyor. Onlarin cocuklari travma gecirmiyor. Yarin birgün onlarin cocuklari bosandiginda, kimseye söz hakki vermezler. Terapiste git, yok esin ile günü birlik gez diye iyimser önerilerdede bulunmayacagim. Balayinda bile günde 3 defa annesi ile konusan yetiskin birini, hic bir terapist yardim edemez. Bu adam asla degismez. Nerdenmi biliyorum? Babam tipki esin gibi. Annem o kadar cabaladi, zerre deger görmedi. Bunu cocuklugumuzda bize yansitmamaya calisiyordu, ama biz biliyorduk, his ediyorduk. Annemde simdi cesitli hastaliklar cikti sinirden, stresten. Inan hic bir evlilik sagligini bozmaya degmez. Büyüdükce neyin ne oldugunu daha iyi anlayinca, babama karsi sevgimde azaldi, bazen nefret bile ediyorum. Hep anneme diyorum, keske daha önce bosansaydin diye. Kim bilir annem daha mutlu olurdu ve biz daha huzurlu bir evde yasardik. Yani tam o cocuklar icin bosan diyorum. Evliligin bu olmadigini ögrenmeliler. Esin degersiz oldugunu ögrenmesinler.

Evet, dediğinizde haklısınız sanırım, malesef ki erkekler hazıra konmayı seviyor. Ama ben artık mücadele etmek istemiyorum sanırım. Eşim ile konuşmaktan ve kendimi anlatmaktan yoruldum. Ama o beni anlamamaya yeminli sanki. Ben de artık uğraşmak istemiyorum sanırım...

Nişanlıyken nasıl da belliymiş aslında, hatta kovmuşsunuz bile bir gün. Ama işte nikah denen şey değişmezmiş, nasip olacak ya bağlanmış basiretiniz. Oldukça aklı başında, dik duruşlu bir kadınsız belli. Öyle mutsuz bir evliliğe hapsolacak gibi değilsiniz. Bunca zaman mücadele etmişsiniz. Bana kalırsa biraz daha devam edin. Taktik değiştirin. Eş terapisi alın, eşinizde ufacık da olsa ışık görüyorsanız uzman desteği ile bu ilişkiyi kurtarın. Ama balayında ağlayan adam hala aynı adamsa, hani bir arpa boyu yol almadıysa, çabası yoksa ve size itici geliyorsa elbette sona doğru yaklaşırsanız. Bence kendiniz de net olmadan bir karar vermeyin, iki çocuk var madem biraz daha çaba, destek... Olmuyorsa ondan sonra boşanırsınız. Yine iki çocuk için boşanırsınız hatta, mutsuz bir anne ile büyümesinler diye...

İşte sorun da bu değil mi? Eşim ta baştan neyse bu, bir gram ilerleme yok. Ben eşim ile bunları binlerce kez konuştum, neden böyle diye. Ama ne anlıyor ne tepkiyor. Bu kadar tepkisiz bir insan çocuklarına nasıl bir sağlam baba karakteri oluşturacak? Bunu da binkere anlattım kendisine. Anne babasının etkisinde herkes kalır. Kadınlar da etkilenir her şekilde. Birşey danışılır, fikir alınır, büyüktür diye sayılır. Amenna, ancak kapını kapattığında o dört duvar senin hanendir artık. Annen ve baban o kapı ardında kalır, senin fikirlerine ve düşüncelerine artık müdahale edilemezdir. Gel gelelim eşim bunu anlamıyor işte. Her alanda onların söylem ve güdümleri ile yaşayacak neredeyse. Misal, arabamızı aldık ben o zamanki zamanda tazminatımı almıştım. Abisine de araba alındı zamanında diye, anneleri tutturdu biz de para ekleyeceğiz daha iyisini alın. Ben başıma geleceği tahmin ettiğim için istemedim ancak eşim olsun onlar heves etmiş dedi tamam dedim bende. Arabanın sadece 6-7 bin gibi bir miktarını onlar verdiler. Büyük oğlumuza araba aldık, küçük oğlumuza alamadık ama destek çıkalım en azından dediler. iyi güzel. üzerinden zaman geçti herkese anlatılan "oğlumuzun arabasını biz aldık!" oldu. Aldığımız araba ile bir gezemedik! oldu konu... Normal olarak eşimin burada "anne-baba siz ne diyorsunuz, biz arabamızı iyi kötü kendi imkanlarımızla aldık siz de destek çıktınız sağolun, bu nasıl söz" demedi... Eşimin iş yerinde bir değişiklik oldu, firma ünvan değiştirdi. Çıkışları yapıldı ve tekrardan girişleri yapıldı yeni firmaya. Bundan dolayı bir tazminat hakkı doğdu, 27 bin TL. O para noldu? Sordum geçenlerde de aklıma geldi "eee, taşındık ya ona gitti bütün masraflar" sanırım istanbulda 27 bin tl ye taşınılıyormuş... Vay be... Ben de irdelemedim gerisini, niye canımı sıkayım? Bunun gibi bi ton şey... Hangi birini sayayım da dökeyim diyorum ya... Ben de aklıma geldikçe yazıyorum işte.

Evlilik ve anne olmak nasıl bişey bilmiyorum ama yaşadıklarınız biraz bana beni hatırlattı. Evliliğe doğru giden yaklaşık 5 senelik ilişkimi, karşımdakinin pısırıklığı ve ailesinin bana ve anneme saygısızlıklarının sonu gelmemesi nedeniyle bir anda bitirmiştim çünkü içimde biriken öfkeyi daha fazla taşıyamıyordum. Bizim ilişkimiz de bir problem olunca o napacağını şaşırdığı için, benim çabamla sürmüştü onca zaman ve her ayrılmak istediğimde sarf ettiğim emek aklıma geliyor, kendimi durduruyordum ya da geri dönüyordum ona. Ama insanın içinde birikenler, belli bir yerden sonra gözünüzü karartmanıza neden olabiliyor ve aradaki tüm çekimi yok edebiliyor. Ayrılma kararı verdiğim dönem onu çok itici bulduğumu çok iyi hatırlıyorum, herşeyi batıyordu bana hatta. Bitirdikten sonra ilk hissettiğim şey büyük bir rahatlama olmuştu çünkü özellikle ailesine katlanmak zorunda kalmayacaktım bir daha asla. Tabi siz böle bir rahatlığı yaşayamayacaksınız ama benim asla yaşayamayacağım bambaşka bir rahatlığınız olacak her daim: Sizi koşulsuz seven ve hep sevecek olan 2 evlat. Lütfen oğullarınızı büyütürken klasik ataerkil toplum yapısına göre değil, kız evlat büyütür gibi ahlaklı olmanın cinsiyeti olmayacağını telkin ederek büyütün. ''Kadın, kadının en büyük düşmanı'' değildir aslında, kadını kadına düşman eden, ''rabbena hep bana'' dien erkeklerdir. Keşke anneler oğullarını büyütürken empati kurmayı öğretselerdi.

SouvveniR yaşadıklarını anladığımı, seni hissettiğimi belirtmek isterim öncelikle. eşini düşündürecek, evlilik nedir, nasıl olmalıdır dedirtecek bir şey yok mudur? terapi de olabilir. sevdiğiniz bir arkadaşınız dostunuz da olabilir. acaba evlilikten beklentini net bir şekilde konuştun mu? söylenmekten, kavga etmekten bahsetmiyorum. içindekileri samimiyetle koyabildin mi ortaya? imkanın varsa işten izin al, anneni de al birkaç gün yakın bir yerlere gidin. sonra konuşun tekrar.. olmaz mı? tek başına çocuklarına bakabileceğini tahmin edebiliyorum güçlü bir kadınsın sen. her şeyi tek başına göğüsleyecek kadar mı rahatsız edici? SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Yeri gelince ailesi ile yaşıyoruz diyebilirim. O konulara hiç girmeyeceğim ama kısacada diyeceğim annesi-babası bir çok bahane ile bende sayısızca kere kalmıştır. Bir kere kem sözüm ters davranışım olmadığı gibi bir kere de ailesinden saygı duymamışımdır. Evet ben de bunun farkındayım, boşanmayı mutlu olmak için istemiyorum. Boşanmayı düşünme sebeplerim artık boşuna kürek çekiyor olmak. Artık bir çok şeyin körelmiş olduğu bir evliliği sürdürmek ne kadar mantıklı? SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Hepsini okumadim. Dediginiz gibi balik bastan kokmus da siz gormemissiniz. Kocanizin ufak bir kiz cocugu gibi ana takintisi cok itici. Bence geriye sarmayin. Zararin neresinden donerseniz kardir emin olun. Bosanin

Ilk defa bu kadar uzun bir konuyu okurken sıkılmadan ve kafam karışmayarak okudum. Yerinde kullanılmış paragraflar, noktalama işaretleri, düzgün anlatım, tebrik ederim. Ana kuzusu bir erkeğe eşi zamanla saygısını kaybettiği için evlilikte ilerlemek zor oluyor. Kaldı ki sizinki çok erken belli etmiş kendini. Iki çocukla babasız zor olacak elbette. Inşallah aileniz de destek olur. Allah yardımcınız olsun. Olmuyorsa olmuyor. Anne oğul bir engelleri kalmadı artık. Bol bol hasret gidersinler. Ikisi de anlayacak sen merak etme.

Olmaz olur mu... Zaten o yüzden buraya yazıp akıl almaya çalışıyorum. O yüzden sizlerin desteğini istiyorum. Doğru bir karar alabilmek için... Doğru şekilde ilerleyebilmek için. Çünkü gerçekten kafam karışık ve ne yapacağımı bilmiyorum. Bir yanım boşver boşan ve evlatların ile bir hayat sür diyor. Diğer yanım bunca sene sabrettin, biraz daha dayan belki daha iyi olacak birşeyler diyor. Ama bunca senedir de değişmeyen bundan sonra nasıl değişir ki? Her yolu her şekilde yaklaşımı denedim. İçim acıyor bunca fedakarlık ve özveri karşısında yaşadıklarımı düşündükçe. Hiç mi bu adam değer verip bir kenara yerleştirmedi beni? Hiç mi bir kere olsun "benim karımda bu fedakarlığı yaptı" demedi... SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Böyle eş çekilmez şayet tamamen böyleyse. Eş olmaya dair bir performansı yok kılını kıpırdatmıyor Nerde sahiplenme nerde bi adım atma hiçbişey yok İyi bile dayanmışsınız taş olsa catlar Adam sanki zorla evlenmiş Klasik bi soru olacak belki ama oynayan evlilikte 2 çocuk yapmak niye? Allah bağışlasın evlatlarınızı lakin çocuk evlilikleri kurtaracak bi araç değildir. SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Avukatim...

Allah indan bulsunlar bosver Rabbim goruyor herseyi.

ben bunları yaşadım zamanında çok zor bişey Allah kimsenın başın vermesin seni anlıyorum boğazını sıkan bişeyler var hemen bitsin gitsin kurtulayım diyorsun ama inan o kdar kolay değil.

Hah işte demek istediğim de sanırım tam bu... Benim eşim kendisinin bir aile sahibi olduğunu kabullenemedi malesef. En büyük sorun ve temel problem bu... Bunu kabullenseydi ben yine belki mücadelemi sağlardım. Kendimce birşeyleri toparlıyorum, tam iyiyiz artık böyle güzel gidiyor diyorum. Çünkü gerçekten normalde çok pozitif bir insaım, iyi olsun isterim herşey. Tam yoluna koyduk derken pat birşey çıkıyor ve bir bakıyorum ki herşey başa dönmüş. Bu sefer umutsuzluğun dibini vuruyorum. Bu şekilde oluşan durumların her tekrarında daha da dibi görüyorum sanki. Daha fazla kahroluyorum daha fazla kendime yükleniyorum. Ben neşeli sevecen ve sosyal bir insan iken. Şimdi evden dışarı çıkmak istemeyen, sürekli sinirli ve tahammülsüz bir insan haline geldim. Karşıma kendi kendimi aldığımda, kendimden memnuniyetsizim! Ne hale geldin sen diyorum kendime, ne hale getirildin! Çocuklarıma nasıl bir anne oluyorum diye sorgulamaya başlıyorum kendimi. Memnuniyetsiz, sinirli, agresif, mutsuz, gülmeyen, kendine dikkat etmeyen bir anne... Ben olsam böyle bir anne istemezdim! The Calender

merhaba lütfen yazacapım şeyleri yanlış anlamayın sizin için ne olursa boşanma olur mesela?

Bunlar olmuş bitmiş ve siz hazmetmissiniz, şuan boşanmak istemenizdeki sebep ne?

Burda asıl sorun artı eksi meselesi, diğer mesajları okuduğumda sizede kıyamadım, sizede üzüldüm. Eşinizin sizin için değerli hiç mi yönü yok? Sonra hayat güllük gülistanlık gitmicek, eşiniz de sizin için olmasa çocukları için çabalamalı, sizi kendince sevdiğini düşünüyorum.

Emin değilsen eğer, bir süre ailenin yanında kal veya eşin gitsin ailesinin yanına. Önce fiziki olarak ayrılın, hayatlariniz ayrılsın birbirinden. Çocuklar için de iyi bir geçiş süreci olur belki de pat diye olmasindansa. Ayrı kaldığınız süre boyunca ikiniz de muhasebe yaparsınız, doğru mu olacak yanlış mı, kesin bir fikriniz olur. Belki esin anlayacaktır yaptığı hataları, devam edersiniz. Baktın ki bu evlilik kesinlikle devam edemeyecek, artık emin bir şekilde bosanirsin

bir şey sormak istiyorum ama inanın kötü niyetli değilim cidden merak ettiğim için soracağım hani diyorsunuz ya ikinci çocuğum nasıl oldu anlamadım korunuyorduk zaten o arada aramız çok kötüydü kavgalıydık boşanmak üzereydik vs.. eşlerin arası bu denli berbatken cinsellik nasıl ne ara yaşanıyor inanın bu kısmı anlamıyorum biz eşimle kavgalıyken bana dokunmasını dahi istemiyorum

Evet gitti, dün akşam eve geldiğinde eşyalarını bir poşete koydum. Hala aptal gibi karşısındaki kişiyi düşünen bir insan olduğum için. Çamaşır pantolon üst giyim vs. hazırlayarak verdim eline. "Senin için ne kadar kolay herşey, benimle hiç birşey konuşmuyorsun" dedi sadece. Bende dedim "evet çok kolay değil mi? her genç kızın rüyası gelinlik bakarken ne zaman boşanacağım diye düşünmek zaten, her genç kız boşanacak gününü hayal ederek çeyizini hazırlıyor, çok haklısın herşey bana çok kolay... Hele bir de iki çocuklu boşanmak inan bana en büyük hedefimdi..." dedim sustum... Üstüne birşey diyemedi zaten. Kapıdan çıkarken "beni resmen infaz ediyorsun" dedi. Sonra da "babana sor bakalım ne diyecek, sen bi konuş babanla!" diye tehdidkar bir şekilde benimle konuştu bende şaşırdım ne oluyor diye... Dün akşam kayınvalidemin doğum günüydü, zaten annesine gidecekti, ben de ona demiştim gündüzden büyük oğlum ile beraber gidebilirsin diye. Gittiler beraber. Onlar gittikten sonra babamı aradım. Babam tabii ki de "ben senin arkandayım kızım, ne demek istemiş bende anlamadım ama bana evladım önemli... Evladımı ezdirecek değilim, olmuyorsa olmuyordur. Zorlamanın birşeyleri de alemi yok... İyi düşün, sana boşan diyemem, ama çokta elle tutulur, sağlıklı bir evliliğin yok, o kayınvalide ve kayınpeder ile bu şekilde muhattap bırakıldığın sürece hayat geçmez, senin kocanda da akıl yok. Aklı olsa böyle yapmaz, ailesine sahip çıkar. İki çocuğun var, iyi düşün, ona göre karar ver, evden gitmesi birşeyi değiştirmeyecek buna da hazırlıklı ol" dedi... Gece 12'de geldi. O saate kadar içim içimi yedi. Ya çocuğumu getirmezse, ya "madem boşanıyorsun hadi bakalım sen de uğraş vermiyorum oğlumu" derse diye ne senaryolar geçti kafamdan. İnsanın gerçekten sağlam bir psikolojiye ihtiyacı var bu süreçte onu anladım... Oğlum geldi, aldım içeriye, dönüp gitti eş kişisi. Zaten bekliyordum ondan bu hareketi, belli etmese de kinci birisi. Duygularını suratında belli eder genelde, çok saklayamaz, suratından nefret akıyordu. Hoş çokta suratına bakmadım açıkçası, görebildiğim kadar sinirliydi baya. Oğlum "babam nerde" diyecek diye aklım çıktı ama birşey demedi. Akşam iki oğlumla beraber uyudum, sağolsun annem de beni yalnız bırakmadı. Akşam benimle kaldı, ancak annem çocuklarıma baktığı için zaten bu akşam annemi göndereceğim evine. Kadının dinlenmeye ihtiyacı var. Zaten baş edebilirim evlatlarım sonuçta benim, biri olmadan da yeterim onlara Allah'ın izni ile. Neler atlatmadım, bunu da atlatacağım inanıyorum. Sabah zor oldu biraz. Ben uyandığımda ikisi birden uyandı. Ufaklığı annemin kucağına bıraktım, ağlıyordu ara ara ama annem onu susturmayı başardı. Büyük oğlumda uyanıp "işe mi gideceksin, gitme anne nolur gitme" dedi içim eridi. "Annecim gitmem lazım ama gelicem seninle parka gideriz" dedim. Akşam eve gidince de onu bir parka götürme planlarım var, hava gayet güzel son günlerde. Böyle yani... Olanlar bunlar. Beni ne günler bekliyor bilmiyorum.

Ben böyle olmayacağım onu biliyorum en azından. Yaşadıklarım ve yaşatıldıklarım hiç bir annenin evladına yakışmayacak şeyler. Hiç bir anne baba kendi evladı için benim yaşadıklarımı yaşamasını istemez. Ben gerçekten özverili ve saygılı bir insanım. Bir gün kayınvalidem ile ağız dalaşına girmedim, yaptığı bütün saygısızlıklara ve su altından saman yürütmelerine rağmen terbiyemi bozmadım, sensin demedim, buna rağmen ne eşim beni anladı adam akıllı, ne de annesi-babası anladı. Bu saatten sonra anlayacaklarını sanmıyorum. Karnım burnumda işe geldiğim günlerde dahi, ki alerjik durumlarımdan nefes alamayacak kadar tıkanıklık yaşadıklarım oldu, eve geldiğimde sanki işten değil gezmekten geliyormuşçasına, benden yemek ve sofra kurmamı beklediler. İkinci oğlum doğduktan sonra kayınvalide kişisi 20 gün bende kaldı, doğumumun ilk haftasında evi temizlemeye giriştirdi beni, eşim eve gelince de "ay çok yoruldum ev temizledim bugün" ayaklarına yattı hep... Allah bilsin diyorum ben artık ve onlara olan haklarımı helal etmiyorum. Benim hesabım Ahirette görülecek artık, Allah'ından bulsunlar ne diyeyim.

erkekler annelerine o tarz cümleler kuramaz. malesef. garipler. ama önemli olan senin kendini savunmana bisey diyor mu. işte annesi bisey derse sen de de. ya da ailesine para gönderiyor mu. bunlar önemli

Yandaş olabilecek yaşta değiller, birisi 4 yaşında diğeri ise 14 aylık. En azından etmez inşallah diye temenni ediyorum. Bakalım akşam göreceğim ne olacağını, hayırlısı olsun diyorum kendim için. Aslında evden gitse, bir ailesinin yanında yaşamaya devam etse, görecek. Ve ben de göreceğim ne olacağını, iyi mi kötü mü? Belki daha sağlıklı kararlar alabileceğim.

bak artık sevmiyor olabilirsin ama bunun da bir nedeni olmalı. böylece boşansan bir ömür acabalar yiyip bitirecek seni.. asıl bunun için gerekli terapi. boşanacaksan bile kendi kafanda net olmalısın. bence senin de yaşanmışlıklar sonucu çözemediğin ve biriken bir çok şey var ki bu seni yiyip bitirir.

yani 5 sene evlilik + nişanlılık... e bu adam ailesi konusunda böyle. dğeiştirememişsiniz. değiştiremezsiniz de. belki de kendinizi aileden soyutlayıp adamı o şekilde kabullenmeliydiniz. ya da kendinizi adamdan soyutlamak yerine karşınıza alıp konuşmalıydınız. siz doğru adımları attığınızdan emin misiniz? mesela gel bi terapiste gidelim dediniz mi? evden kovmak çözüm değil. evden kovuyosanız zaten boşanın. kovduğunuz adamı geri döndüğünde kabul edecekseniz kovmayın.

Kvmın iki oğlu var diğer oğluyla evin içinde çıplak ayaklarını birleştirip oturduğunu ben lohusayken odadan çıktığımda eşimle elele tutuşup tv izlediğine şahit olmuş biriyim. Balayına gittiğimizde günde 2 normal zamanda günde 3 telefon konuşlarına, ümredeyken sabah 5 de gece 1 de annecim gün içinde bunu bunu yaptık diye eşime sesli mesaj atan bir kvdem var. Eş ile kv ilişkisi birebir aynı olan biri olarak yazıyorum. Boşanman için sebep yok yani sadece sorun kv ise bak sözüme geldiniz diye egosunun ruhunu okşamasına bile izin verıceksın.

dört yaşındaki çocuğa söylüyor güya.. kabullenmiş gibi görünüyor. blöf yaptığını düşünüyor olabilir mi? ciddiyetini anladı mı? anlaşmalı olur mu? ev, araba, eşya problem olur mu? çocuklar için haftasonu bayram tatil bunlar detaylandırılabiliyor. kurala bağlı olsun mu istersin? bu süreçte umulmadık tepkiler olabilir. o yüzden hazırlıklı olmak lazım. doksanlar

Aslında iki çocuğunuz yok 3 çocuğunuz var. Bu adam resmen çocuk. İyice ölçün tartın mutsuz olduğunuz çok belli. Ömrünüzü böyle bir adam için çürütmeyin. Konunuzu dışarıdan bir gözle okuyun. Sizle böyle bir konuda nasıl yorum yapardınız?

Bence boşanmalisiniz bu konuda tereddut etmeyin Önünüzde yaşanacak bir ömür var cocuklarinizin buyumesini izleyeceksiniz maalesef es kisisi ve akrabalariyla m3cburi durumlar olacaktir cocuk bagindan ama gerektigi kadar olur basiniz dişiniz agrimaz Bu adami cekmeye deger bir sry goremiyorum calisan bir kadinsiniz ustunuzden bir yuk kalkicak ama bu afamla beraber oldugunuz surece degisen hic bir sey olmayacak ayni hayata fevam edeceksiniz secim sizin

Anlaşmalı bilmiyorum, emin değilim, ama çocuklarını seven bir baba olduğu için umutluyum anlaşmalı konusunda. Eşya problem olacağını sanmıyorum ben zaten şu benim şu senin derdinde değilim. Araba satılır, o kesin. Gerisi hakkında en ufak fikrim yok... L lotus89 Prof. Yaşam Koçu Anneler

Boşan ve yakın yaşa, böylece çocuklar sık sık görüşürler babalarıyla, o da iyi bir babaysa zaten bunun için çabalar. Eş olarak olmamışsınız belli. . push ; C canisi canisi bal

Bugün bitmese 3 yıl sonra biter gibi duruyor eğer başarabileceğinize inanıyorsanız ayrılın bir 3 yıl daha başkaları yüzünden üzülmeyin. Hayırlısı olsun inşallah

ah be canim. een basindan belliymis zaten uyusmadiginiz bak kendindd yazmissin hep. keske hic bulasmasaydin. bu kaynanalar hep mi boyle... umarim yeni nesil kaynana ve kayinpederler oyle olmaz.

Bence evlendiğin adam kadar evlendiğin adamın ailesi de çok önemli. Aileler nerede devreye girip nerede geri planda durmaları gerektiğini bilse bu evlilikler bu hale gelmez. Kısmen anneler çocuklarını daima yanlarında, dizlerinin dibinde istiyorlar. Ne kadar evlense de eski ilgi alaka hep devam etsin istiyorlar ancak farkına varamadıkları mesele şu ki; O artık evli, bir evi, eşi ve oturtmaya çalıştığı bir düzeni var. Eşin ailesi ve sen arasındaki köprü olamamış. Her iki tarafa da ithaf edememiş. Kimse ona ailenden kop, hayırsız bir evlat ol demiyor ama o aile ve eşi birbirinden ayırabilmeyi kötü zannediyor. Bilemiyorum zor gerçekten. Dediğiniz gibi balık en başından kokmuş. İpi inceldiği yerden koparmak gerekirmiş şimdi en azından düğüm olup canınızı acıtmazdı..

Ailenin tek kızıymışsın neden anne babanı böyle bir aileyle muhattap ettin ki tam bir hayal kırıklığı. Herşey en başından belliymiş gerçekten.

bence teni itici geldikten sonra, bir temele oturmuyor zaten. bazı şeyleri gözardı edebilmek için eşine istek duymalısın. bunun düzelmesi mümkün mü, bilmiyorum. istek duymuyorsan, hani tonton yaşlılar gibi varlığı huzur vermeli en azından. patinaj çekiyor hissi mi yaşıyorsun mesela? daha önce "kafamda evden kovuyorum, boşuyorum sonra eli kolu görünce sevdiğim adam diyorum" demiştin. bu his de bitti mi?

Mutsuzluğunu tamamen eşine bağladığın için öyle söyledim. Çok kararlı gördüm seni. Zaten bu saatten sonra dönüşün olmaz gibi.

Bu yorumunuz beni daha da cesaretlendirdi çok teşekkür ederim. İşte demek istedim bu, çocuklar yaşadıkları ortama adapte olup, aile içinde ne görüyorlarsa onu biliyorlar. Hayatlarında ve geleceklerinde bu temeller ile ilerleyecek olmaları beni üzüyor. Hayat ve insan değeri bu değil, kimse bu kadar değersiz kılınmamalı. Benim annem de 11 sene kayınvalide ile yaşamış bir insan ve 17 senedir psikolojik problemler ile uğraşıyor. Ne için? Neye değdi? Gencecik yıllarım gitti der annem hep. Kendisinin de böyle bir geçmişi olduğu için annem tabii ki arkamda, ama üzülmeden edemiyor. Kendisi boşanamadı, ayrılamadı ancak babam annesine resti çekti ve annem ile babaannem 20 yıldan fazladır birbirini görmez. Babam da kırk yılda bir gider görür annesini ve her gördüğünde de laf çarpar. Çünkü yaşadıkları çok ağır şeylerdi. Ben neden yıllarca bu eziyeti çekeyim? Benim durumum ve yaşadıklarım annemin yaşadıklarından farklı ama sonuç çok farlı olmayacak bunu biliyorum. Bu yıpranıklıklar bana gün gelip farklı şekilde önüme çıkacak ve o zaman çok geç olacak onun da farkındayım.

Çok haklısınız, sizin vermiş olduğunuz karar hayatınızı kurtarmış öyle söyleyeyim. Zamanında bende bu kararı vermiş olsaydım şimdi bu noktalarda olmayacaktım. Ancak dünya tatlısı bu iki evladım da olmamış olacaktı, o zaten ap ayrı bir konu. Tecrübeler insanı olgunlaştırdığı kadar malesef yıpratıyor da. Eski fotoğraflarım ile şimdiki halim arasında dağlar var. Tabii ki yaşın getirdiği bir değişim söz konusu ancak bende daha fazlasını da aldı. Ben bakınca böyle görüyorum. Belki bu kadar yıpranmışlıklar yaşamasaydım herşey farklı olabilirdi. Daha iyi anlayış gösterebilen bir eş olsaydı, daha isteklerimin farkında olabilseydi, beni daha koruyup kollayan bir adam olsaydı belki herşey bambaşka olurdu... Ancak olamadı, ve bu yaşananlar vuku buldu. Bu noktada bende artık ne çözüm üretebiliyorum, ne umutla yaklaşabiliyorum, ne de tahammül edebiliyorum. Sanırım en doğrusu yollarımı ayırmak ve tek düşüncem çocuklarımın mutluluğu... SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Şimdi yanlış anlamayın ama ilişkilerimin oturmadığı bir insan bana da böyle bişey dese bende üzülürdüm eşinizin yaptığını yapacak bir insan değilim yanlış diyemem hoş olmamış çok ta içime sinen bir davranış olmamış Aslında eksik eşinizin ailesinde de var, o eksik kalsa onlar toplamalıydı ama kvnin hoşuna gitmiş resmen Bende henüz 1,5 yıllık evliyim şartlarımız zor olmasına rağmen böyle şeyler yaşamadım, kriz anlarında eşim beni anlayıp çabaladı düzeltmeye çalıştı eşiniz acemilik çekmiş olabilir ama 5 yıl geçmiş, artık aşması gerekiyordu boşboş size bakması çok anlamsız Okudukça içim şişti resmen. Bir ışık bir şey arıyorum ama hala aradığım cevapları bulamadım.

Eger anlasmali olacak olursa cok iyi olur. Ama cekismeliye donusecek olursa siz ozelden msj atin ben size onemli noktaları dikkat edeceginiz seyleri belirtirim.

eşinizin burcu ne?

Dayak, kumar, ikinci bir kadın olmadığı sürece ikinci bir şans verilmesinden yanayım Yerden göğe kadar haklısınız ama herkes çektiğini bilir. Eğer sevginiz bitmediyse en azından eşinizle avukata gitmeden önce o iki minik yavru için bir aile terapistine gitmenizi isterdim

Artık 2 çocuk var çok geç Taaa en başta annem hasta ben niye evlendim diye zırıldadığında kaçacaktınız

Evet, malesef öyle oldu. Diyoruz ya bazen, "iyi tamam da çocukları niye soktun araya" diye... Oluyormuş demekki, insanın başına geliyormuş...

Bi ara esiniz hastaydi ne kadar üzüldüğünü burda okuduk, yazdıklarından da aklı basında bi insan olduğun anlaşılıyor. Belki boşanmak için bir sebeb değil bu anlattıkların ama bi kadın için yıpratıcı şeyler. Sadece cocuklar acısından baktım, ama sende böyle mutsuzsun. Hakli olduğunu düşünüyorum. Gelişmeleri yazarsan sevinirim. Eşinin ve ailesinin tepsini merak ediyorum doğrusu.

bazı aşamaları yaşamanız normal. şimdi seni suçlama aşamasında.. tabi ki evden gitti diye hemen "oh be!" demeyeceksin. kafanın hep meşgul olması da doğal. umarım çirkinleşmeden hallolur bir şeyler. kayınvalide kayınpeder zaten olgun insanlar olsa bu sorunları yaşamayacaktınız. o yüzden sana yönelik ithamları ciddiye alma. mutlaka biricik oğullarını haketmeyen kadınsındır sen! eşin pasif biri, bu sebeple durumu buradan döndürebilir mi bilmiyorum. umarım her şey istediğin gibi olur.

önceki yorumlarında yapamıyorum demek bana o kadar ters ki yazmışsın bence tam olarak bu nedenle evlendin, yapamadım dememek, ben bu adamı düzeltirim dedin proje gibi hani başka seçenek yok yani, ta baştan sana yüzünü göstermiş biriyle neden evlenir ki insan

Son durum nedir? Gitti mi eşiniz evden?

Ta baştaki olaylar üzerine mi boşanmak istiyosun yani anlamadım? Neticede bi şekilde anlaştınız olup gittiniz ki 2 çocuk "verdin" bu adama

Ben de öyle hissediyorum. Zaten karşımdaki insanları düşünerek bu noktaya kadar geldi herşey. Kendi kendime yaptım sanırım bunca senedir, şimdi de ceremesini çekiyorum. SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Vakti zamanında bir psikolog ile görüşmüştüm. Bana dediği şeyi hiç unutmam size de söyleyeyim. "Vereceğin kararları geleceğe ve geçmişe bakarak verme. Geçmişi değiştiremez, geleceği bilemezsin. Bugün çok iyi bir insandır gelecekte bir alkoliğe dönüşür. Şu an mutlu musun, günün güzel geçiyor mu? Cevabın hayırsa umutlarla hayallerle yola çıkma." Ayrıca evliliğe devam etmek için eşini en kötü ihtimalle nötr görmek gerekliymiş. Yani itici bulduğun, fiziğini beğenmediğin insanla evli kalmak mümkün değilmiş.

Siz kaç senelik evlisiniz bilmiyorum. Ancak öyle anlar oluyor ki o kızgınlık başka bir şeye dönüşebiliyor. Hadi bir şans daha vereyim, bir aramız ısınsın bakalım belki pozitif etki olur. Nitekim o da öyle birşeydi. Hatta ben spiral taktıracaktım o dönem ve reglim gelmemişti bekliyordum. Eşimin bir akrabası ebe hemşire onunla konuşmuştum "ya takalım şu spirali de kurtulayım" diyordum. O da sormuştu hamile olma ihtimalin var mı diye ben de kendisine "kesinlikle imkansız!" diye cevap vermiştim. 2 hafta sonra da hamile olduğumu öğrenmiştim. Hayat böyle birşey, bazen "hiç yapmam" dediklerini yapıyorsun, yaşamam dediklerini yaşıyorsun.

Eşinle aile terapistine gitseniz kabul etmez mi?

Bütün yorumları okudum. Eşin cidden dünyanın en mıymıntı tipi olabilir. Bir ömür idare edilecek, kendi rahatını ve huzurunu düşünen bir adama benziyor. Elini taşın altına koyup seni sahiplenmemiş aile sınırlarını çekememiş biri. Böyle olunca bir kadın olarak cinsel çekiminin azalması normal çünkü biz kadınlar güçlü ve alfa erkeği isteriz. Erkek baskınlığından bahsetmiyorum burda. Yeri geldiğinde öne çıkıp çekip çevirebilecek akılda olmalı eş dediğin. O yüzden aynı yatağa girmek bile istemiyorsun. Bence kendine çocuklarınla huzurlu bir hayat kurmak sana iyi gelecektir.

katılıyorum bende biraz daha mücadele ederdim ama çok yorulmuş konu sahibi... Allah yar ve yardımcısı olsun.

mutsuzsanız boşanın boşanmak için ille de şiddet aldatma olması gerekmiyor yaşadığınız şeyler de psikolojik şiddet ama sanki son gerçek bir son şans verilebilir gibi

Burada çok konu okuyoruz, yorumlar doğrultusunda da bazı konular da, konu sahibinin asıl istediği ve karar verdiği yani aslında çözümü bildiği yardıma ihtiyacı olmadığı hissi yaşatır. Tıpkı şu an olduğu gibi umarım kararınız siz ve evlatlarınıza mutluluk getirir.

seni hasta eden bir duruma gelmiş. öncelikle bu derin mutsuzluk duygusunu kırmaya çalış. hani dalga geçtiğimiz "mutluluk içimizde" geyiği var ya. tam da bu! iki kez doğum yaptın, çocuklarına bakıyorsun, hayatını sürdürüyor çalışıyorsun. güçlüsün.. mutlu olmak ve şükretmek için onlarca sebebin var. hiçbir acı sonsuza dek sürmüyor. bu hayatın içinde eşin sana yükse tam manasıyla bu yükten kurtulman gerekir bence de. ama boşansan da, bu adam ve ailesi hayatında olmaya devam edecek bir şekilde. bunları göze alabiliyor musun? sana, boşanmak istemiyorum seni seviyorum demesini mi beklerdin? emek verecek olsa senin için bir kıymeti olur muydu?

Başlarda belki telafi edilebilirdi ama, şu an ne noktada siz hala o sahneleri tekrar tekrar yaşıyormusunuz, 3. bir kişi sizin hislerinizi ona aktarmada yardım edemezmi? Hemen boşanmak, bilemedim içim acıdı bi an

kendini bu kadar mutsuz hissediyosan boşan elbette ne denir ki hakkında hayırlısı olsun

Anne kuzusu erkekten bir kadına hayır gelmez. Bir şeyin değişeceğini sanmıyorum. Boşanmak zaten güllük gülistanlık bir durum değil, acı verir. Zordur ama o duygular aşılır iyiki boşanmışım dersin. Neden daha önce boşanmadım diye kendine kızarsın. Boşananlar böyle söylüyor hep. Senin kocan da seni sahiplenmemiş, seni benimsememiş. Evliliği yürütmeye çalışmak boşa kürek çekmek gibi, birde ömür gidiyor, gençlik gidiyor.. cesur ol ve boşan. Eşin büyüyememiş. Gitsin annesi ile bir 18 yıl daha yaşasın belki o zaman olgunlaşır. Gerçi sen boşafığın gibi beyni çark edip birden olgunlaşacak! Sen ağlamayı o zaman gör!

Boşanmak konusunda çok israrcisiniz, tabi tercih sizin inşallah pişman olmazsınız. Ne yaşadığınızı siz daha iyi bilirsiniz anlıyorum. Cocuklar acısından ne kadar olumlu, olumsuz etkilerini kestirmek pek kolay değil. Önce mutlaka pedagog görmeli. Hakkınızda hayırlısı olsun.

Hayır olmadı. Benim yanımda özellikle sanki burnuma sokarcasına "canım annem" modunda eşim. Ya da ben artık o kadar kafaya takıyorum ki, kendi psikolojimi iyice bozdum... Bilmiyorum... Ama düşüncesizlikler ve bencilliklerin bini bin para... Ben çalışan bir kadınım, sabah 06:30'da kalkıyorum ve mütemadiyen geceleri 12'den aşağıya yatmıyorum. Çünkü evi toparlamam çocuklarımla ilgilenmem ve yemek yapmam gerekiyor. Çocuklarıma annem bakıyor, dolayısı ile çocuklarım da anneme düşkündür. Haftanın bir günü, eğer keyfi yerinde olursa, haftada 2 sefer kayınvalidem gelir. O gelince yaşadıklarımız şunlar: Annem kahvaltıda büyük oğlum ve küçük oğlumu doyurmak zorunda olduğu için, birini önce diğerini sonra doyuruyorum diyor, ikisini aynı anda yapmak zor, biri dursa diğeri durmuyor. Ben de haftasonları bunu tecrübe ediyorum... Annem büyük olanı sonra yediriyor, ufak olanı yedirip mama sandalyesinde oyalamak kolay. Annem sabahları 08:00 gibi bana gelir, evden eşim çıkar. Ben ondan erken çıkıyorum 07:20'de. O saatte çocuklar uyuyor oluyor zaten, eşimin çıkış saatinde de uyuyor oluyorlar. Annem o arada kahvaltıyı hazırlıyor ve çocuklar uyanıyor. Sonra kahvaltı faslı başlıyor. Kayınvalidem de ne hikmetse hiç bir sabah erken gelmez, önce annem gelir çocukları teslim alır ve kahvaltı seansı başlarken veya ortasında kayınvalidem gelirmiş. Ben bunu görmediğim için anlatılandan biliyorum. Yaşanan mevzular ise iyice can sıkıcı, annem büyük oğlumu sonraya bıraktığı için geçen gün kayınvalidem geldiğinde, annem diyor aç çocuk beni bekliyor, kayınvalidem oralı değil, oturmuş elinde tablet ve en sonunda annem demiş "ya sen de istersen onu doyur ben çıkacağım birazdan, en azından çocuklar doymuş olsun"... Zoraki iştei yapmış birşeyler. Daha sonraki başka bir günde kayınvalidemi görünce büyük oğlum annemin bacağına sarılmış "annane nolur beni bırakma, sen doyur beni nolur, bu doyurmasın, o çok zor doyuruyor" demiş . Annem de dayanamamış ve tamam oğlum demiş doyurmuş Büyükoğlumu, tabii kayınvalidem kıskanç bir yapıya sahiptir, annem diyor yaptığına şok oldum, kos koca kadın sen üşenme gidip diğer ufak oğlumu almış mama sandalyesinde sevmeye başlamış, benim büyük oğlum da daha 4 yaşında, kıskançlık gösteriyor haliyle ve "babaanne" diye birden fazla kere kayınvalideme seslenmiş, kayınvalidem dönüp suratına bakmamış, benim oğlumun da yüzü düşmüş... Annem niye böyle yapıyorsunuz X hanım, demiş bak üzüldü çocuk... Kaynanamda hiç tepki yok. Mutfağı terk etmiş... Ne dersin böyle insana... SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Boşanma konusunda ısrarcı değilim, mesajımda bunu da belirttim. Ancak olmayan birşeyin peşinde koşmakta da ısrarcı değilim. Pedagog kesinlikle başvuracağım bir durum zaten. Şu aşamada neye yöneleceğimizi bilmediğim için bir adım atmıyorum o konuda. Ama emin olun, bilinçli ve aklı başında bir insanım, en azından o kadarını diyebilirim.

Tabii ki, birşeylerin iyi olması umuduyla evliliğimiz devam etti. Kim boşanmak için evleniyor ki? Kime kolay gelmiş boşanmak? İlk oğlum doğduğunda sabırla bekledim, evladımız isteyerek geldi dünyaya. Sorunlu bir hamilelik geçirdim, kavgalarımız bitmedi, kanamalarım bitmedi. Nitekim erken doğdu oğlum. 1 hafta küvezde kaldı, eve elim boş geldim. Benim doğum yaptığım gün, annesi fıtık ameliyatına girdi ve ben hastaneden çıkıp lohusa halim ile annesinin evine "geçmiş olsun"a gittim... Evindeki insanlar beni görünce şok oldular, eşime bile "ne işi var bu kadının burada evinde dinlenmesi lazım lohusa kadın sokağa mı çıkar" dediler de kimsenin ruhuna değmedi... 4 ay sonra safra kesem alındı, şiddetli bir ağrı ile gitmiştim acile. Yalnız. ve ameliyata karar verdim 1 gün içerisinde, pankreas kanseri olma ihtimali olunca, çocuğumun varlığı baskın gelip hemen ameliyat istedim ve oldum. 1 günlüğüne kayınvalidemler baktı oğluma, annem yanımda olmak istedi. Hastaneden çıktığımda yine kayınvalidemlerin evinin yolunu tuttum çocuğumu almak için. Çünkü koca kişisi bir gün demedi "eşim de ameliyatlı ben alıp getireyim çocuğu veya biz eve geçelim onlar getirirler" Çünkü gelin olmak her koşulda kayınvalide ayağına gitmek gerektirir. Bunun gibi sayabileceğim binlercesi var... 5 sene içerisinde sığan. 2. çocuğum ise korunurken oldu. Nasıl oldu ben de anlamadım, Rabbim nasib etmiş oldu, Ben aldırmadım, o ara da kötüydük boşanmak istedim, ciddi anlamda sorunlarımız vardı. Ancak hamileydim ve eşime dedim "bu doğacak çocuk ne sana garanti, ne bana engel, o yüzden boşanacağım senden ama bir umut sana zaman veriyorum, lütfen bizim için çabala" Üstünden 2 sene geçti. Ne bir çaba, ne bir özveri. Sanıyorum çocuğum (2. doğan) biraz toparlasın kendini diye bekledim. Bilmiyorum ne amaçla bu kadar uzun sürdü karar vermem veya bu aşamaya gelmem... Ama geldiğim notka bu, çıkmaz...

Çocuklarına çok düşkün bir baba. Ancak ben eşimin tabiri caizse "kirli yüzü"nü bilmiyorum. Boşanma evresi nasıl geçer, ne noktaya kadar çirkinleşir kestiremiyorum. Çünkü malesef evlilik gibi olmuyor boşanmalar, tatsızlaşabiliyor herşey. Az çok burada şahit olduklarımız var, etrafımda gördüklerim var. Çocuklarını asla bırakmaz. Onu biliyorum. Zaten şu anda sanırım evlilik o yüzden devam ediyor, çocuklarımız için. Karşımdaki adama karşı sevgim ve saygım azaldı, görsel olarak ruhsal olarak beni çekmeyen bir eşim var artık. Çok acı bunları yazmak resmen kalbim parçalanıyor. Benim tabiatıma o kadar aykırı ki "yapamıyorum" demek...

eger esiniz gitmiyorsa siz gidin bir psikologa. yasadiklarinizi hazmetmenizi saglar, saglikli karar vermenize yardimci olur. burda biz uzman degiliz herkes iyi kotu yorum yapabiliyor. hayatinizi etkileycek bir karar almadan lutfen uzman gorusu alin saglicakla kalin

Eşimin herhangi bir değişim göstermemesi. O yaşanan biten şeylerin aynı şekilde devam etmesi. Önceliğinin hep kendi ailesi olması. Maddi anlamda ve manevi anlamda çocuklarına karşı gereken bütün sorumlulukları tamamlayan bir insan. Ancak evinde 4 duvar arasında bir sorun yok. Genel anlamda ise, asosyal, eşini hiç bir yerde savunamayan bir insan. Bir güne bir gün annesine dememiştir "bak benim karım çalışıyor, sen de anlayışlı olmalısın, ona göre davranmalısın" Bu sizde çok yanlış bir söylem mi olurdu? Ama sadece bunlar değil tabii ki, dediğim gibi kafam gerçekten allak-bullak, neresinden tutayım da ne yapayım bilemiyorum noktasındayım... doksanlar

Çocuk aldırmamakla tabiki en doğrusunu yapmışsınız ki onların masumiyeti sizi bi şekilde hayata tutundurur ama eşinizin yerinide başka kimse ya da birşey sağlamaz eşinizle açık açık konuştunuz mu içinizi döktünüz mü bu kadar kayıtsız kalışı gerçekten garip ve siz bu şekilde hayatı çekmek zorunda değilsiniz en azından baba olarsk evliliğe sahip çıkması gerek. Ailesiyle ne kadar mesafeli dursanız sizin için o kadar iyi. Gelinsiniz diye kimsenin mutsuz etmeye hakkı yok kendi değerinizi bilin sizde bi ana baba evladısısınız kimse tek taraflı kaybetmez tavrımız neyse hiç saklamayın kimse sizden önemli deil

Boşanmaya karar verdim ama emin adım atamıyorum. Bir avukat arkadaşım var, ancak bu arkadaşım eşimin de arkadaşı olduğu için onunla ilerlemem mümkün değildi, en azından ben öyle bir kanıya vardım. Eşim ile çeşitli sorunlar yaşıyoruz, genelde hep pozitif yönünden bakmaya çalışıyorum. Kendimi hastalıklı ve mantıklı düşünemeyen bir insan olarak görmeye başladım son zamanlarda ve hakikaten kendimden şüphe ediyorum. Bu güne kadar bir eşin maddi manevi nasıl destek olması gerekiyorsa o şekilde davrandığımı düşünüyorum. 5 senelik evliliğimde, iyi kötü elimden geleni yaptım ve 2 çocuk verdim ben bu adama, fakat gelgelelim evlendiğimiz ilk günden beri eşim ailesine olan düşkünlüğünden vazgeçmedi. Aklıma kazınan sahnelerden bir kaçtanesi - Evlendiğimiz gecenin ilk sabahında balkonda oturuyoruz eşim ile sigara içiyoruz eşim ağlamaya başladı, sordum ne oluyor diye "annem gerçekten hasta benim, ben de evlendim şimdi ne olacak" gibilerinden saçma sapan birşeyler zırvalamıştı. Annesi o kadar duygu sömürüsü yapan bir kadın ki anlatamam, sonuç, 5 senedir maşallah hiç birşey olmadı.. Olmasın da zaten, ancak eşimi varın siz düşünün... - Balayına gittiğimizde her Allah'ın günü annesi ile 3 sefer konuştu telefonda. Sabah & Akşam annesi aradı, öğle saatlerinde de eşim annesini arardı. Sanırsın kendisi kız tarafı, ben anlayamadım. Çok bozuluyordum duruma, beni bu kadar annem aramadı garip geliyordu bana. Hiç böyle olabileceğini tahmin dahi etmemiştim açıkçası. - Balayından döndükten sonra, ilk pazar günü kayınvalidem elinde bir tencere çorba ile kayınpederle birlikte çıkageldiler... Merak ettik sizi diye... - Evlendikten 1 - 2 hafta sonra, balayından dönünce, eşimin halalarına gitmiştik, abisi vs. de vardı (abisi de o zamanlar 6 senelik evliydi 1 oğlu var) konuşma esnasında "nasıl Souvvenir alıştınız mı" diye bir soru yöneltti, ben de alıştım tabii ki derken eşim tam tersi birşey söyledi abisi bile şok oldu. Nasıl yani diye sordu haliyle, çok saçma sapan birşey gevelemişti yine, evliliğe ve yeni eve alışmanın zor olduğunu ve eski evini özlediğini falan zırvalamıştı, gözleri dolmuştu resmen... Yani balık baştan kokmuştu aslında da ben anlamamıştım. Evliliğimizin ilk senesinde boşanmak istedim, dayanamadım bu kadar "ana kuzusu" durumlarına. Çünkü ben tek çocuk olmama rağmen hep ayakları üzerinde durabilen bağımsız bir insan olarak yetiştirildim, bana ters geldi bu durumlar. Nasıl olduysa kandırdı beni, belki de durumun getirdikleri beni geri adım atmaya sevk etti... İnsan ne kadar inkar etse de yapılan masrafları, ailesinin yaşayabileceğini yıpranışları, üzüntüleri düşünüyor... Sanırım bu geri adım atmamda en büyük etken oldu beni için.. Daha dur Souvvenir, bismillah yeni evlendin, düzelir, rayına girer diye düşündüm hep... Evlenmeden önce de çok sorunlar yaşadık, isteme zamanı resmen zorla istediler diyebilirim, bin kere eşime söyledim böyle olmaz, gel dönelim biz bu yoldan, ailen istemiyor belli ki diye, ancak o diretti evleneceğim ben seninle seni çok seviyorum, söz herşey çok güzel olacak evlendikten sonra diye... Nişanlılık evresi zaten tam bir kaos, tutulupta anlatılacak hiç bir yanı yok. Aslında tam o zaman ayrılmalıydım ki bir ayrılıkta geçirdik bu evrede... Kayınvalide kişisi de o zaman belli etti kendini, düğün tarihi alamıyorduk ve babam yurtdışında olduğu için tarihi bir an önce alalım ki uygun bir bilet ile uçuşunu gerçekleştirsin diye... Boru değil, 1000 USD bir bilet (2012 senesinden bahsediyorum bu arada) verene kadar bana daha iyi bir hediye yapar demiştim, anlatamadım tabii ki halden anlamayanlara... Vel hasıl babam uygun bilet alamamıştı son dakikaya kaldığı için durumlar. Ben nişanda ayrılmaya kalktım dedim ya, sözüm ona durum düzeltmek için kayınvalide kişisi geldiler eve ve bana dediği "sen kararını vermişsin zaten" oldu... ve ekledi "Biz yine de bir bakalım diye geldik, X çok diretti gelmemiz için"... Ben de kendisine söyledim ne gerek vardı boşuna zahmet ettiniz... Gergin bir ortamda nahoş bana ve aileme hiç yakışmayan konuşmalar döndü malesef... Dedim "ben tek kızım ve başımda babam yok uzakta, sizin hiç aklınıza gelmiyor değil mi bu kızı oyalamayalım da bir an önce evlensin, annesi babası zor durumda kalmasın, oğlum ile gezip tozuyorlar laf olmasın" diye... bana dönüp gayet rahat "gezmeseydin o zaman" dedi... Böyle bir insan kişisinden bahsediyoruz... Ben o zaman kızıp kendisine "evet hata bende haklısınız, gezmemeliydim, şimdi lütfen çıkın gidin evimizden, ayağınıza sağlık ama sizinle birşey konuşulmaz, annemi de böyle üzmeye hakkınız yok" diyerek defetmiştim evden... Diyorum ya, ister kader deyin ister kısmet. Günler yıllar geçti, 2 çocuğum ile ite kaka birşeyleri ilerletmeye çalışıyorum. Geleyim konunun en başına, avukat arkadaşımdan başka bir avukat önerisi aldım ve dün avukat ile konuştum. Cesaretsizce... Kendisi ile haftabaşına randevulaştık. Eşime akşam durumu söyledim bana tek dediği "aferin onlara, Allah razı olsun" oldu. Nedir, nedendir, niyedir... Onun için önemli değil. Ben ona "boşanmak istiyorum, avukatla konuştum" diyorum, o bana hiç birşey sormayarak sessizce kalabiliyor, akşam olduğunda da bir konuşma bir çabalama yok... Birşey sorsam "ben boşanmak istemiyorum zaten sen biliyorsun bunu" demekle yetinir... Kısaca sanırım davranmaya çalıştığı "sıkıyorsa boşa bakalım... " bunu mu çıkartmalıyım ben de bilmiyorum... Eşim için şu anda önemli olan "bak x arkadaşım benim eşim gidip ayrılacağım dediğinde dur demek yerine hemen bir avukat önermiş, ne kadar çiğ insanlar" düşüncesi... Her konuya bu açıdan baktığı için, sanırım haklıyım. Hiç bir zaman aynı açıdan bakamadık ki hayata... Diğer yandan akşam bir odaya kapandı cep telefonu elinde. Gidip yanına "çözümün bu mu?" diye sorduğumda, "yardım edeyim dedim kabul etmedin" dedi... Doğru mu yapıyorum acaba? 2 çocukla nasıl baş ederim yalnız? İyi kötü diyerek idare mi etmeliyim? Yoksa, bu hayat böyle çekilmiyor zaten diyerek aldığım kararda ilerlemeli miyim? Hiç sağlıklı düşünemiyorum şu an, haftaya avukat ile görüşeceğim ama nasıl görüşeceğim onu da bilmiyorum. Şu anda içimde "elalem ne diyecek, insanlar nasıl bakacak, nasıl yadırgayacaklar, eşimin ailesi nasıl bana yüklenecek" bu sorular deli dönüyor... Şu noktada annesinin ve babasının bakışlarında gördüğüm tek şey bana karşı "oğlumun başını yaktı" oluyor sanırım... Tabii biz bir anne-babanın evladı değiliz zaten, onların evladının başı yanıyor sadece... Haklılar... Bütün bu bencillikler arkada kalır mı? Çok uzun oldu farkındayım ancak nolur desteğinize ihtiyacım var...

ben sizi hiç anlamadım. tek bir iyi yanı yok. nişanlıyken her şey belli etmiş kendisini. başınıza silah dayadılar da mı evlendiniz, üstüne iki çocuk yaptınız?

Ama ben böyle olmak için çaba göstermedim ki. Yani aman eşimi susturayım da baskın kişi olayım. Bütün herşey benim istek ve taleplerim doğrultusunda ilerlesin demedim. Evlilik sürecenin başından bu güne kadar eşimin fikir ve düşüncelerine önem verip o doğrultuda davrandım. Bir karar alınacaksa en çok onun fikirleri doğrultusunda ilerlemeye çalıştım, erkek egosu ezilmesin diye. Ancak dediğim gibi, ben düşünmeyince o düşünmez, ben istemeyince o yapmaz. Bunu da defalarca kendisine dile getirdim neden böyle diye. Cevap yok, hep bir suskunluk... doksanlar

Ailesine para desteği yapıyor mu bilmiyorum ama şüphelendiğim bir durum. Çünkü abisi çalışmıyor, altını çiziyorum, annesi-babası abisinin ev kirası ve giderlerinin bir çoğunu karşılıyor. Ama ortada bir başka gelir yok, kayınpederim emekli o kadar. Bu değirmenin suyu nerden geliyor ben de bilmiyorum, yıllardır merak ediyorum. Ancak kimsenin para hesabı beni ilgilendirmiyor diyerek umursamadım. Fakat kafamın bir köşesinde de rahatsız eden bir mevzu oldu hep. SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Evet çalışıyorum, yıllardan beri hem de. Geçinebilecek maddi imkanım mevcut. Gözüm o anlamda korkmuyor, Allah'ın izni ile çocuklarıma da yeterim. Babam "bugün boşan" der. Çünkü mevzuları biliyor ve eşim için "çekilecek çile değil" diyor. Annem, klasik kız annesi, arkamda ama "kızım iki çocuğun var" düşüncesinde. Ama bugün boşanıyorum desem hayır demez, karar senin der destek olur. Ama "ben demiştim" lafını sıkıştırır bir araya dereye. E Esila09

İspat derken? Nesini ispat edeyim ki? Kadın yapıyor ediyor arkasını dönüyor hiç birşey olmamış gibi. Ve gerçekten de insan kendinden şüphe ediyor bazen "bu kadın böyle yaptı ama ben mi yanlış anlıyorum her seferinde" diye... . push ;

Ayrılığın mutlak mutluluk getireceğine ınanıyosan boşan tabi.. Sen suan eşinin, evliliğinin en kötü taraflarını anlatıyorsun. Eşin çocuklarına nasıl bir baba onları yıkarken ki sabrını, birşey başardıklarında gururunu, hastalandığında sana merhametini yavru kedi gördüğünde ki içinin titremesini sadece bunları sen bilebilirsin Birşeye kitlenip bunları yoksayma Hakkında hayırlısı. M MissHayaLet Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Halasında ağlamasından sonra olay bitti okumadım. Ana kuzusu..

aaa adam boşanmaya dünden razı. o zaman çekişmeli boşan al herşeyi elinden. bu arada bişekilde ispat edebilir misin kv olaylarını

nasıl ayrı? vallahi anlamadım :) SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Bende boşanma fikrine biraz uzaktan bakma, tabloya bütün olarak bakma artıları eksileri bütün değerlendirmeden yanayım. Tam eşiktesiniz 5. yıl zordur. Eksilerde haksızsınız hiç mi artı yok, eşinizin ailesinin hiç mi artısı yok

Yolun açık ve aydınlık olsun canım Allah yardımcın olsun

bu dünyada kimse senden değerli değil, neden hala devam ettirmeye çalışacaksın ki? annem "ben demiştim" diyecek diyosun ama bırak desin, kadın taa başta da demiş zaten. güven kendine, inan "mutlu" olacaksın. sahi en son ne zaman mutlu oldun?

Bunu kesinlikle nahosluk veya eksiklik olarak gormeyin. Her insan gecmiste yasanan sikintilardan bahsederken duygulanir. Esiniz avukatla gorusmeye ne gerek vardi diyorsa ona anlasmali bosanma teklifinde bulunun o zaman. Surec sizin icin cok rahat olur arabizda bi protokol imzalanir ve mahkemeye 1 kez cikarsiniz hersey bitmis olur. Böylelikle hic su olmustu bu olmustu diye anlatmaniza da gerek kalmaz.

Birkaç günlüğüne bir yerlere gitseniz iyi olmaz mi? Anne baba sıfatından ziyade birbirinizi eş olarak insan olarak dinleseniz olmaz mi? .. Hakkınızda en iyisi olsun..!!

çalışıyor musunuz? aileniz ne diyor, arkanızdalar mı? M monalazo akşam güneşi tek ayak

Eşimin beni sevmediğini düşünmüyorum. Ama bana "eş" olarak gereken şekilde saygı duyulmasını hiç bir zaman sağlamadı. Bundan kastım nedir söyleyeyim. Mesela yeri geldi annem evimin herhangi bir şeyi için yorum yapmışlığı vardır ve ben anneme "annecım sağolasın fikrin için ama biz buna aile olarak karar versek daha iyi olur" diye tatlı dille eşimin varlığını vurgulamışımdır. Yeri gelmiştir önemli birşey için annem fikrini istemediğimiz halde söylemiştir ve ben anneme "annecim sağol ama bu evin bir erkeği var, ona da danışmak gerekiyor, kararı biz bu şekilde vereceğiz" diyerek eşimin önemini belirtmişimdir. Ben bu şekilde kendi ailem ve eşim arasındaki dengeyi sağladım. Ancak eşim hiç bir zaman bunu yapamadığı gibi yeri geldiğinde annemi de üzmüşlüğü çoktur. Bu alanda da çok kavga ve tartışma yaşadık, anneme bu şekilde davranmaması her aklına geleni anneme söyleyemeyeceğini, annemin hassas bir kadın olduğunu binlerce kez anlatmışımdır. Ancak misal belki herkes için çok önemli ve büyük olmayan bir konuda anneme şöyle bir davranışta bulundu ki bu bana çok ters ve yanlış bir davranış: Bir gün annem oğluma haftasonu da baktı. Bizim bir işimiz vardı eşimle annemden rica etmiştim, döndüğümüzde de annem şaka yaptı eşime ve dedi ki "eh artık mesai verirsiniz bana da" diyerek gülüştük... Ben de güldüm çünkü annem onu espiri mahiyetinde söyledi ve ben de anneme "eh annecim artık senin mesaini nasıl öderiz paramız da yetmez, artık bir yemek mi ısmarlarız bir gezmek mi bilemedim" dedim ve eşim cebinden bir tomar para çıkartıp anneme uzattı "ne kadar ihtiyacın varsa veririz anne senin ki de laf mı? Lazımsa söyle valla hemen vereyim" dedi annemin biraz yüzü düştü... Yok şaka yapmıştım ben hadi görüşürüz sonra diyerek çıktı annem... Bunu ben yanlış olduğunu eşime anlatamıyorum işte, bunu konuşunca neden böyle davrandığını bu davranışın hoş olmadığını anlatınca kabullenmiyor ve bunu espiri yapmıştım bende diyerek üsteliyor... Ama ben biliyorum benim eşim kincidir, içinden kim bilir hangi kinaye geçti de bunu yaptı... "Parası neyse veririz" mantığı işte... yinandyang

Yok umutlu değilim eşimden gerçekten, çünkü 5 senedir bir arpa boyu yol almayan adamdan bu noktada ilerlemesini beklemiyorum, ancak işin ciddiyetinin de farkında değil. Sadist bir durum da söz konusu, canının yanmasını istiyorum bir noktada, üzülmesini istiyorum, çünkü gerçekten üzdü beni ve üzmeye devam ediyor. Bunun adil olduğunu düşünmüyorum ben bu kadar çabalarken onun bu şekilde umarsız davranması canımı sıkıyor. Bu kadar kolay mı onun için herşey diye düşünüyorum. Aynı yatakta yatmıyoruz artık, ona müsade etmem zaten. Bir yola çıktım bunun sonuçlarına o da katlanacak. Dediğiniz gibi avukat ile konuş, ardından aynı yatağa gir mantıklı bir durum değil. Ben dün akşam çocuklarımı alıp yattım yanıma eşim de gitti büyük oğlumun odasında uyudu. Doğrusu da bu zaten. Bu akşam da evden gitmesini sağlayacağım eğer muvaffak olabilirsem inşallah. Bu noktadan sonra da ayrılık süreci başlar. Ben pılımı pırtımı toplayıp gitmem annemin evine, benim emeğim var bu evde. Bu ev ondan çok bana ait, benim çocuklarıma ait. Bir gram çaba gösteremeyen insana, emeğimi bırakıp gitmek doğru gelmiyor. Ayrıca boşanma yaşayan ve psikiatrik destek alan bir arkadaşım da çocukların en çok travmayı ev değiştirdiklerinde yaşadıklarını anlattı. Benim için şu an en önemli şey çocuklarım. Ev zaten kira, o yüzden ben olduğum yerde kalmaya devam ederim.

Önce evleri ayırmanızdan yanayım ben de. Bunun da nedeni sadece çocuklarınız. En azından içinizde hiç ''keşke'' kalmaz. ''Belki'' ve ''keşke'' ler büyük düşmanlar. Olan olmuşsa ve siz hala nefes almaya devam ediyorsanız, demek ki güçlüsünüz. Psikolojik değil ama fizyolojik yıpranmanın çözümü çok, dilerseniz anti-aging konusunda bilgi dağarcığımı açabilirim size :) Psikolojik kısmı da zamana bağlı maalesef ama ölmedinizse, düzelmesi pekala mümkün.

Benim de içim çok acıyor. Avukat arkadaşımla da konuştum, o da bana "boşanma" diyemedi. Ki kendisinin elinden bunun gibi binlercesi geçiyor ve kendisi beni yaşadıklarımı biliyor. Bazılarına şahit dahi oldu. Onun da dediği "ben genelde orta yol bulunabilecek evlilikleri kurtarma taraftarıyım, eşleri karşıma alır "durun bakalım siz ne yapıyorsunuz bir kendinize gelin" ayarı çekerim ve sonrasında da birşeyler muhakkak tatlıya bağlanır" dedi. Ancak benim için aynı şeyi yapamayacağını söyledi... Eşimi de tanıyor, beni de, herşeyin de farkında... Sadece "boşan" diyemem ama ne karar verirsen destek olurum diyor o kadar. SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Evet haklisin. Hemde cok. Bir hemcinsin olarak gurur duyuyorum senin ile. Yani evet, sen degil o gitsin evden. Nacizane fikrim ise cocuklari annenlere birakman bu aksam. Tartisma cok hararetli olabilir ve cocuklar buna maruz kalmasinlar. Ki bence bunu sende kesinlikle düsünmüsündür. Anliyorum, onunda aci cekmesini istiyorsun ama cekmiyor, cekmiyecek. Senin kadar bu evlilige caba sarf etmedi cünkü. Sirf yatak ayirmak bile onu üzmesi gerekirken, adam takmiyor. Kendisi üzülmüyor dahasi senin üzülmeni bile takmiyor. Tabi sen annesi olsaydin kosar gelirdi. Aninda birseyler yapardi. Nefrette bir duygudur ve insanin enerjesini alip cökertir. Umarim bu aksam annesine gider. Hastaymis, o baksin madem biricik annesine :)

Annesi hastalık hastası. Bir ara "ben kanserim" diye tutturdu. Hiç bir doktora inanmaz, vaktinde doktora gitmez, hastalıklar son raddeye gelince gider. Diş bile çektiremez. Nitekim, çok şükür annesi kanser değil... Ölümcül bir rahatsızlığı yok. Fıtık var, şeker var, eli ayağı tutuyor. özel zamanlarda 5-10 punto topuklu ayakkabısını giyer, benden genç görünür sağolsun. hayatında dert çekmemiş bir kadın.

Allah kolaylık versin

maddi anlamda çocuklarına yetebilirsin ama bu devirde 2 erkek çocuğa manevi olarak yetmek zor, ilgili bir baba dedin, olmasa aman dersin varlığı yokluğu bir nasıl olsa...

Sen az çok benim konularımı biliyorsun, samimiyetinin çok iyi farkındayım. Aynı şekilde yanıtlıyorum... Neler denemedim. 5 sene boyunca, yeri geldi ilk çocuk olduktan sonra bile, biraz kafa dinleyelim başbaşa kalalım diye şehir dışı kaçamaklar yaptık 1 günlük. 2. çocuktan sonra da aynı şekilde eşim ile beraber başımızı dinleyelim diye neler yapmadım. Ne organizasyonlar sağlamadım, yeterki iki kelam edelim beni anlasın beni dinlesin. Sakin kafa ile bir birimize bir vakit ayıralım da, kendimizin farkına varalim diye... Olmadı. Olmuyor. Ben çabalamaktan o kadar çok yoruldum ki artık, neresinden neyi tutacağımı bilmiyorum. Kavgacı bir tip değilim ben, ayrıca, çok gülen, hayatı dolu dolu yaşamayı seven biriyim. Mesela haftasonu dolu dolu geçsin isterim, çalışan bir insanım. Çocuklarımla doya doya vakit geçirmek istiyorum her daim ailecek gezelim isterim. Ben kılımı kıpırdatmasam bu eşimin aklına gelmez mesela. Son zamanlarda kendim de boşverdim herşeyi. Geçen pazar günü ufak oğlum uyudukça ben de uyudum onunla beraber. Büyük oğlum babası ile evin içinde ne yaptı ne etti bilmiyorum. Böyle durumlarda da kendimi hayattan kopmuş mutsuz hissediyorum. Ama elimden farklısı gelmiyor. Neşelenecek, hayata dair umutlanacak, mutluluk duyacak birşey yok gibi geliyor. SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Söylediklerinizi güzel söylüyorsunuz ama dışardan anlaşıldığı gibi yaşanmıyor durumlar işte. Çocuklarım bu durumlardan çok etkilenmeye başladı son zamanlarda. Büyük olan birşeyleri algılamaya başlıyor ama anlamlandıramayacak yaşta. Kendisine göre birşeyleri anlamlandırmaya çalışıyor ve sözlerinden bu da anlaşılıyor. Ben artık çocuklarımın hırpalanmasını istemiyorum. Evde kavga gürültümüz yoktu, herhangi bir şiddet emaresi dahi yok. Ancak psikolojik gerginlik, ister istemez onlara yansıyor ve onlar da gerginliği hissediyor. Bizim aramızda bir gerginlik olunca, doğru düzgün bir odada oturupta ailecek sohbet edip gülemedikten sonra, o ortamın çocuklara çok bir faydası yok. Kısaca "mutlu bir aile akşamı" geçirmek bizim için bir eziyet haline gelmiş durumdayken, ne yapayım ben bu adamı. Anlatılacak, dillendirecek o kadar çok şey var ki. Bir kalemde söylenmesi imkansız. Ben de istemem düzenim bozulsun, çocuklarım babasız kalsın, kendim desteksiz kalayım. Bir hayatın ve 2 erkek çocuğun sorumluluğunu tek başıma almak tabii zor bir durum. Hiç bir kadın bunu yaşamak istemez, sıcak yuvasını dağıtmak istemez. Bu muhakkak, ancak ben çok denedim çok uğraştım, ikaz ettim, herşeyin güzellikle olması için elimden gelen çabayı sarf ettim. Benim niyetim eşimi hayatımın merkezi yapmak değildi, zaten eşim hayatımın merkezi olsaydı ben bugün ondan ayrılamazdım. Bir gün bile benim ailem beni insan içinde rencide etmemiştir. Bir hatam var ise bile arkamda durmuştur ve yalnız kaldığımız zaman hatalarım hakkında benimle konuşmuştur. Şimdi çocukluk evresinden genç kızlığıma kadar bunları yaşadım ve böyle bir kalıp içerisinde büyüdüm. Tabii ki eşimi de çocuklarımı da insan içinde hiç kimseye ezdirmeden yaşayacaktım. Aksini yapmam saçmalık olurdu, insan belirli bir karakterde büyür, gerek ailesinin etkisinde olarak gerek çevresindeki etkenler ile ve bu karakterin değişmesi çok zordur. Karakterin getirdiği davranışları da bazen insan kontrol edemez, çünkü aksini düşünemeyeceğinden o şekilde davranmaz. Bu noktadan yola çıkarak eşim için de aynı şey geçerli. Onun da belli bir yaşama ortamı vardı, aldığı huyları, oturan bir karakteri var neticede. Ben de artık onun karakterinin değişmeyeceğini bildiğim için, yaptıklarını tekrarlamaktan bıkmadığı için, ben onu bırakmaya karar verdim. Eşime dediğim birşey - artık o kadar çok aynı şeyleri yaşıyoruz ki ben sıkıldım. Aynı şeyleri anlatmaktan ve anlamasını beklemekten. 5 senedir düzelmeyen bir adam, bir günde hiç düzelmez bence. Ancak rol yapar birşeyler yatışana kadar. Çok birşeyin değişeceğine inanmıyorum.

en gıcık olduğum erkek tiplemesi ana kuzusu nedir ya yakışıyormu hiç anlamıyorum ki...

o zaman boşanmak istiyosanız boşanın. ama ben şunu anlamadım. şu anki problem nedir? yani hakim karşısına çıktığınızda bu adam balayındayken günde 3 kere annesi ile telefonda konuştu diyemeyeceğinize göre...

Ben mutsuz bir hayat yaşadıktan sonra, varsın kayınvalidemin egosu tatmin olsun. Bir başkasının egosu yüzünden de kendi çocuklarımı üzmek ne kadar doğru? Çünkü ben bu yaşadıklarımla sağlıklı davranamıyorum ve çocuklarıma da bu ister istemez yansıyor. Ancak benim problemim kayınvalidem değil. Eşim. Bana destek olup bana sahip çıkmayan eşim. Çünkü ben maaşım hesabıma yattığında bunu kalkıp direkt eşime gönderiyorum, 100 - 200 TL maksimum kendime ayırıyorum ay içinde harcamak için. Bir ihtiyacım olduğunda eşim elbetteki karşılar, ancak ben bu kadar herşeyimi eşime adarken, eşimin benim arkamda ve yanımda dik durmaması gerçekten can sıkıcı... SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

bak bu somut bir neden

Iletişim kadar önemli birşey yok evlilikte. Bizde eşim ile sirf iletişimden dolayi çift terapisine gitmiştik. Ancak sizinki sadece iletişim sorunu değil. Bariz problemleri kabullenmemek, ana kuzuluğu, eşi değersiz görmek,.. Yani sizde sadece iletişim değil, eşinin karakteride problem. Elbette bunun altindan kalkarsiniz. Ilk başta çok üzülürsün. Neticede yillarini verdin, mutlu bir yuva için evlendin. Elbette ağlayacaksin, üzeleceksin. Ama sonrada bir yük kalkti gibi his edersin. Artik kv'de ile konuşmak yok, onu görmek, ağirlaman yok, onub iğneleyici laflarini dinlemek yok. Ve en önemlisi, bunlara hiç birşey demeyen eşi görmekte yok. Çok güzel hayal kurmuşsun canim. Eminim annenler hemen arkanda olurlar. Beraber bu aciyi atlatirsiniz.

Hangi ayrılık mutlak mutluluk getirmiş? Bu şekilde bakmak yanlış zaten. Ben ayrılınca herşeyin mükemmel olup mutlak mutluluk yaşayacağımı düşünerek hareket etmiyorum ki, bu hayal perestlik olur.

Günaydın, eşiniz hala küçük bir çocuk gibi annesinin dibinden ayrılmadığı sürece bu evlilik bugün olmasa da 5 yıl sonra yine biter.

Evet eşim rahatsızlandığında kahroldum o dönem. Gerçekten etimden et kopardılar sanki, ölse bu kadar üzülebilirdim ancak. Şiş gözlerle işe geldim, kaç gün kendime gelemedim. Sonuç? Koca bir hiç. Ben eşime bu kadar değer verip sayar severken, bu kadar onu yüceltirken benim gördüğüm değer nerede? Benim müsaitliğimi hiç bir zaman düşünmeyen adam, annesi için daha onunla konuşmadan "annem müsait değildir" diye benim ağzıma lafları tıkabiliyor. Annesi dediğim gibi gerçekten sorunum değil, istediği kadar sevsin saysın, ama beni hiç bir gün saymadı ki? 2 evladının annesi olmam, benim onunla aynı yatağı paylaşmam, anası ile paylaşamayacağı bir çok özel noktasını bilmem hiç birşey ifade etmiyormuş ki onun için... Şimdi sen bana söyle, iki çocuğum için kendimi bu kadar feda mı edeyim? Ben bu kadar mutsuzluk ve değersizlikle boğuşurken, çocuklarıma ne kadar sağlıklı bir duygusal bağ kurabilirim? İşe geliyorum haliyle herkes kadar stresli bir işim var, eve gidiyorum mutlu olmadığım 4 duvar arasına, olmadık şeylerden çocuklar ile sürtüşme yaşıyabiliyorum mesela. Çocuğumun hiç bir suçu olmadığı halde "niye yemiyorsun düzgünce yemeğini" diye kızıveriyorum. Çocuktur, döker de saçar da, temizlenir hiç kimsenin evi çocuğu dağıttı diye toparlanamadı şeklinde bir durum olamaz. Herşey yerine gelir, yeterki çocuklara birşey olmasın, değil mi? Ben normalde böyle bir insanım. Ama bu mutsuzluk ve psikolojik baskı mahiyetindeki sorunlar ile, çocuklarıma bu şekilde davranamıyordum biliyor musun? Yaptıkları en ufak şey batabiliyordu, beni çileden çıkarmaya yetiyordu. Çoçuktur ya bırak yastıkları da dağıtsın oyuncakları da... Ama yok ben yastıklar dağılınca kızıyordum. Hiç şiddet uygulamadım çocuklarıma, bunun altını çizeyim. O kafada bir insan olmadım, Allah'ta göstermesin zaten, onlar benim canım. Parmağı acısa benim yüreğim kopar o ayrı... Ancak bu da bir şiddet, gereksiz yere çocuğa kızmak, onu üzmek, bu da farklı bir şiddet. Bunları eşime anlattığımda duvar misali sesini çıkartmayan haklısın diyerek hiç bir değişim gösteremeyen insanı sen ne kadar tutarsın hayatında? Çocukların için tutar mısın gerçekten?

Kadınlar böyle böyle deliriyo işte. Erkekler yapıyo yapıyo sonra telafi etmek için bir şey yaptıkları yok karısına güzel söz şefkat doğru düzgün ilgi alaka gösterdikleri yok kadın o boşlukta kuruyo da kuruyo. Dırdırcı oluyo huzur vermeyen oluyo. Sonra da gelsin aldatmalar. Tek bi yere yorum yapmak istiyorum. Demişsiniz ya evi çekip çeviren benim her daim baskın olan benim yoruldum diye. Belki de buna eşinizi siz alıştırdınız. Yani baskın kişiliğiniz eşinizi geride durmaya itmiş olabilir mi? Etrafımda gördüklerimde de bakıyorum kadın baskın adamı bi şekilde susturmuş sonra da şikayetleniyo niye bu kadar pasif diye. Sadece burada azıcık payınız olabilir mi bi bakın bence.

Evet farkındayım hep hayatımda olacaklar çünkü 2 tane evladım var. Baba rolüne eşim aynen devam edecek, kayınvalidem de babaannesi onu da çıkartamam hayatlarından. Bu bir gerçek... Buna lafım yok... Şu anda onların varlığını kontrol edemiyorum. İşten eve gidince bazen kayınvalidemin ayakkabılarını kapının önünde görür cinlerim tepeme çıkardı. Yanlış anlaşılmasın niye evime geldi değil benim problemim, tabii ki gelecek oğlunun evi ama benim gerekçelerim şunlardı: - Annem sürekli zaten çocuklara bakıyor, bir gün önceden geleceğini söylese annem kendi işini ona göre ayarlar özel zamanı olur kadının kendine - O evin bir kadını olarak ve o ev de ahır olmadığına göre giren çıkandan haberim olması gerekir düşüncesindeyim, insanın müsait anı olur müsait olmadığı anı olur, gelmeden en azından tenezzül edip haber vermesi bir inceliktir, hadi kendimi geçtim eşime dahi haber vermeden geldiği çoktur, ya da eşime haber veriyordu da eşim bilmiyormuş gibi davranıyordu orası da şaibeli Bunları kontrol edebilirim, bana her kafasını estiğinde gelemezler. Her canı istediğinde bende kalamaz. Her canı istediğinde çocuklarımı göremez, belli başlı bir program doğrultusunda olur bunlar. Kısaca hayatımın kontrolü benim elimde olur. Önceki

benim anladığım ikisi de en can alıcı nokta çocuklarıma karşı nasıl bir anne oldum hissiyatı, beni ordan yakaladı bu konu anne çok mutsuz

İnan bunu ben de soruyorum. Gerçekten neden evlendim ben bu adamla? Neden bir hayat birleştirdim? Bir gün bile arkamda durmadı, bir gün bile beni savunmadı. Ne ailesine ne de bir başkasına karşı...

Teşekkür ederim sağ duyunuz için. Babamla da aynı şeyi konuştum, anlaşmalı boşanmayı kabul ederse, sürtüşme olmadan geçer herşey dedim. Ancak çekişmeli bir boşanma olursa, ne yapacağını veya nasıl davranacağını zaten şu an kestiremiyorum diye söyledim. Bakalım, şu süreci bir atlatalım ne olacak. Nasıl davranacak nasıl idare edecek durumu. Farkına vardığım birşey, o da bıkmış, o da memnun değil bu hayattan. Dün akşam yüzünde bu ifade vardı ve anlaşılıyordu. Sanırım sorunsuz bir şekilde bir ayrılık olacak gibi. Eğer ailesi suları bulandırmazsa... Bihter Ziyagil Evdeki

avukat daha yardımci olur da. işte eşinin sana attığı annesine dair mesaj olabilir. eğer eşin internetten onlara para yolluyorsa o olabilir

Tam da bu durum için boşanılır. Somut birşey olmasa bile kıymetsiz hissetmek bile yeter. birde insanları geçerli sebebiniz olduğunu ikna etmeye çalışmak da zor. Tek tek bu tür olaylar da anlatılamıyor. ama ben de ana kuzusu bir adamla yaşadım 21 ay. Ve insan ilk gün bile olmuş olsa olay aşka atamıyorsun içinden geçmiyor kırgınlığı kızgınlığı yinandyang

çook eski konularınıza kadar okudum, hemen herkesin dediği gibi baştan kötü gitmiş çoğu şey ama siz hep bir umutla beklemişsiniz, çabalamışsınız. Ama şu anda ne o umut kalmış ne de çabalama isteği. Boşanmak için illaki aldatma, fiziksel şiddet vs olması gerekmez. Karşılıklı beyan verebilirseniz artık anlaşamadığınıza, tekrar birleşme imkanınız olmadığına vs hakim boşar. Ama eşinizin boşanma isteği yoksa çekişmeli de olsa hakim önce bir süre verebilir sonra o sürede talebiniz devam ederse boşar. İlk etapta evleri ayırmakta fayda gördüm ben, çünkü hep boşanıcam diyip bi şey yapmamışsınız adam da umursamıyor haliyle. O yüzden ciddiyetinizi belirten bir adım atarsanız önünüz daha da netleşir böylece eşinizin tepkisi ne onu da görürsünüz. Bu mutsuzluk içinde boğulmak zorunda değilsiniz. Sevgisiz ilgisiz mutsuz bir anne baba yerine bence sevgi dolu ve mutlu bir anne çocuklar için daha iyi olacaktır diye düşünüyorum

Çalışıyor musunuz. Boşanınca farklı hissedebilirsiniz belki beklediğiniz gibi mutlu olmayabilirsiniz. bence resmi bir adım atmadan önce ailenizin yanında kalın bir süre.5 yıl içinde adam hala annesinden kopamadı mı peki hiç olumlu bir değişme yok mu. ailesi ile sürekli görüşüyor musunuz E Esila09

Açıkçası ben boşanacak somut bişey göremedim, bence seninki orta yaş bunalımı yoksa siz öyle böyle bugünlere gelmişsiniz bundan sonrası cidden zor olur özellikle o 2 erkek evlat için ne diyeceksin onlara, babanız ta balayında böyle böyle yaptı nişanlıyken böyle dedi annesi böyle mi beni korumuyordu demekte yeterli bahane değil çünkü gayet kendini koruyabilen birisin gibi geldi bana, hani sen ezik olsan eşin de korumasa neyse ama eşin ta baştan neyse hala o

ikisi de ayrı ayrı uzun uzun yazmalık konu yani bişey diyince başınıza gelir anlarsınız diyolar bişey de denmiyo

Ben ilişkilerin veya evliliklerin "belki düzelir"lerle, "zamana bıraktım"larla ömürlerden ömür götürmesine, insanları tüketene kadar sürdürülmeye çalışılmasına çok karşıyım.. Sizin sabrınız ve belli ki sevginiz artık bu evliliği devam ettiremeyeceğiniz bi noktaya gelmiş ki bu kararı almışsınız.. allah yolunuzu açık etsin demek düşer bize de bu saatten sonra.. ama avukatlık bi olaya girmeden önce eşinizle boşanma koşullarını aranızda konuşsaydınız iyi ederdiniz.. Belki de anlaşmalı bi şekilde biter kimse yıpranmaz böylece.. Anlaşma sağlandıktan sonra zaten mahkeme size avukat da atayacaktır ayrıca avukat ücreti ödemenize pek gerek yok.. bu nokta artık çocukların en az zarar göreceği bi şekilde çözüme kavuşturmanız şart.. Bence eşinizle çocukları uyuttuktan sonra karşılıklı iki medeni insan gibi konuşun, sakinliğinizi korumaya çalışın ve herkes için en doğru olacak şekilde protokolünüzü en azından sözlü olarak yapın.. Allah yolunuzu açık etsin