En iyisini yapıyorsunuz? Yalnızlık iyidir.

valla bana da çok sığ geliyor işyeri muhabbetleri bakıyorum hepsi okumuş, kültürlü güya ama biraraya geldiklerinde saçma sapan pembe dizi kritiği yapıyorlar, uyuz oluyorum bir yandan da üzülüyorum, ülkenin haline bak diyorum, adamlar nerelerden mezun konuştukları ilgilendiklri konulara bak diyorum ben bir araya gelip sohbet ettiğim insanlarda entellektüel birikim ararım, konuştuğumda bana birşeyler katabilmeli, ekonomik, sosyolojik, felsefi şeyler konuşmak ve ayrıldığım sohbetten bir şeyler almış olarak ayrılmayı seviyorum boş konuşmalar hiç bana göre değil, o ortamlara girmem hiç herkesle konuşurum ama bir sınırım vardır, sohbet ve samimi ortamımı o ortamlardan ayırırım herkes herkesin sohbetini sevmek, katılmak zorunda da değil. sizi de olduğunuz gibi kabul etmek zorundalar ben hiç sorun yaşamadım, çevrem de çoktur, çünkü her zaman insanlara güleryüzlü, selamı sabahı olan bir insanım, ama ortama girmem çok, daha kendim ve samimi arkadaşlarımla takılırım sanırım dengeyi kurmak önemli olna hem kendinizi olduğunuz gibi kabul etmelerini sağlamak hem onların boş muhabbetlerine girmeden arkadaşlığınızı devam ettirebilmek bu ikisin dengesi bu işin şifresi..

Ben katılıyorum. Özellikle çoğu 2li iliski oldukça yüzeysel, internetten ona yazıyorsun buna yazıyorsun hangisi tutarsa o oluyor, ayrılırsan da nasılsa 100000 tane daha başkası var. Onun dışında ben zaten toplumun yüzeyselleşmesinden şikayetçiyim, o da apayrı bir mesele

Ben yıllar yillar önce bir işe girmiştim dün bir bugün iki tutturmuşlardi disarda kahve içelim gezelim ama yorgun hissediyordum gitmemistim. Ertesi gün hepside beş karış surat neye uğradığımı sasirmistim Ben çok havaliymisim suratsizmisim vs. Ben çalışamıyorum bu şekilde ortamlarda. Çalışmak istiyorsanız siz de öyle davranmalisiniz çoğu iş yerinde. Yani bir çok kişi de mecburiyetten yapıyor bence.

E orası öyle de yalnızlık bazen çok can sıkıcı olabiliyor

Bence çok hassas ruhlusun. İnsanlara çok ince davranıp bana da öyle davranılsın istiyosun. Çalıştıgım yerde ikinci yılımda kadro tamamen değişip bir tek ben kalmıştım. Üni mezunu olup lise mezunlarının benimle aynı işi yaptıgı bir yerde malesef hedef olmuştum. Bana uymayan hiç biriyle kesinlikle arkadaş olmadım. Bir iki defa adım attım anlayacak insanlar olmadıgını farkedince dönüp arkama bile bakmadım. Hepsi toplanıp sabah kahvaltısı yaparlardı ben tek başıma yapardım ve hiç umrumda olmazdı. Ve bundan hiç pişmanlık duymadım.

Teşekkürler. Nasıl politik olabilirim? M

Selamlar. Günümüzdeki ilişkilerden çok sıkıldım. İş ortamına bakıyorum kimse kimseyi sevmiyor ama sürekli dip dibeler. Havadan sudan konuşuyorlar. Dışarda kahve içmeye falan gidiyorlar. Ama bana muhabbetleri çok sığ geliyor. Birbirlerinin açıklarını arıyor gibiler, sürekki birbirlerine şaf sokup eğleniyorlar. Ama ben bunu yapmak istemiyorum. Yani sevmediğim insanlarla sırf yalnız kalmamayayım diye görüşmek istemiyorum. Tek başıma yemek yiyorum. Arada kahve içmek için yanlarına gidiyorum. Ancak adım iş yerinde uyumsuza çıktı... Aynı şekilde erkeklerde bana çok sığ geliyor. Önüne gelene yazıyorlar ediyorlar. Diyelim ki tanıştım birileriyle hemen kötü yüzlerini Allah bana gösteriyor. Bende konuşmayı kesiyorum. Ancak böyle yapa yapa çevremde kimse kalmadı. Ve artık hayat boğucu bi hal aldı. Hani derler ya 'gençsin bekarsın gez eğlen dolaş' evet bende istiyorum ama çevremdeki insanlar çıkarcı. Yeni döneme uyum sağlayamıyorum. Öyle olunca da 'uyumsuz' diyorlar işte böyle... Sorum şu, ben politik olmayı öğrenip bu sığ ilişkilere katlanmalı mıyım? Yoksa yeni arkadaşlıklar nasıl edinebilirim? İlişkilerimde nasıl davranmam gerek?

İş yerindeki arkadaşlarımla daha yüzeysel bir ilişkim var. Çünkü derin bağ kurduğum arkadaşlarım var ve onlar yetiyor. O yüzden işteki arkadaşlarımla sizin tabirinizle daha çıkarcı bir ilişkim var. Mesela okul kapandığından beri okuldan kimseyle görüşmedim. Ama geçen hafta tatile gitmiştim, döndüğümün sonraki günü koşa koşa canım gördüğüm arkadaşlarımla buluşmaya gittim.

Oradaki 10 kişinin tamamından da hoşlanmıyorsunuz peki iş ortamı dışında hiç arkadaşınız yok mu? Ne bileyim çocukluk arkadaşınız olur, üniversiteden olur, ilkokuldan olur, mahalleden ya da eski çalıştığınız yerlerden. Herkes iş arkadaşlarıyla yakın olmak zorunda değil ama hayatınızda hiç arkadaşınız yoksa biraz güven problemi yaşıyorsunuz gibi görünüyor. Hayatınızda aslında arkadaşlarınız ve sosyal çevreniz varsa bu sadece iş ortamındaki kişilerden hoşlanmadınız demek, olabilir.

Gülme şeysi değil kız o

Terapileri aksatmayın, çözümsüz hiçbir şey yok. Yaşınız kaçtı bilmiyorum ama şöyle de bir durum var, insan belli bir süreden sonra kimseyi hayatına almak istemediği bir noktaya geliyor. Hayatınızda kemikleşmiş belli dostlarınız oluyor ve daha fazlasına ihtiyaç duymuyor. Çözüm aramaya başlamanızı takdir ediyorum, hali hazırda görüştüğünüz arkadaşlarınızı arayıp hal hatır sorarak başlamaya çalışın, belki yakın olduğunuz bir arkadaşınızla kahve randevusu

Sadece günümüzde değil hep böyleydi bence insan ilişkileri. Hem politik ol hem de yeni arkadaşlar edin bence. Nabza göre şerbet ver. Kimseye özelini söyleme sadece sana anlatırlarsa dinle . Bana da uyumsuz, soğuk, nemrut diyenler oluyor ama hiç umursamıyorum nasıl mutlu olursam öyle davranıyorum. İllaki iyi insanlarda vardır her insanın sığ olduğu fikrini çıkarın beyninizden. yinede temkinli davranın ama insanlarla yakınlaşmaya çalışın.

Herkes kötü değil ancak ilişkiler bana çok çıkarcı geliyor. Yada insanların birbirine 'embesil misin, sakat ya bu' diyip bunlara topluca gülmeleri beni rahatsız ediyor. Herkes bu tarz şeylere gülerken benim rahatsız olmam asıl sorun. En küçük laflara takılıyormuşum gibi geliyor. Ama başkaları da gayet takılıyor. Ama ilişkilerine aynı şekilde devam ediyorlar. Mesela diğer kişi de ona laf sokuyor vs. Başkalarıyla konuştuğumda politik ol diyorlar. Ancak ben hayatımda hiç politik olmadım nasıl yapacağımı bilmiyorum. Mesela birisine çevrimiçiyken yazsam ve 4-5 saat sonra cevap verse canım sıkılıyor. Ve o kişinin benle konuşmak istemediğini düşünüyorum. Ancak başka insanlara bunu söylediğimde o an canı konuşmak istemiyordur gibi şeyler söylüyorlar. Ancak müsait değilim gibisinden bir mesaj atılabilir. kısacası insanlar birbirine değer vermiyor ama ben veriyorum. Ve hep bu durum hep benden götürüyor. Nasıl davranmam gerektiğini bilmiyorum.

Buna da çok katılıyorum. İşte mecburiyet duygusu sardı beni. Aynı şekilde olan bir iş arkadaşımla yolda karşılaştım, bu hafta izin aldığımı söyledim, o da izin almış. İş ortamındaki bu samimiyetsiz ortam onu yormuş, öyle söyledi. Bende bu sebepten izin aldım. Ancak işe döndüğümde uzun bir süre izin alamıcam ve katlanmam gerekiyor. Nasıl başa çıkarım bilemiyorum. Ben masamda oturdukça bana daha çok iş geliyor. Onlar Bir köşeye çekilip muhabbet ediyorlar. İş yığılmasa üstüme kim ne yaparsa yapsın umrumda olmazdı.

Yalnızlık her zaman iyidir

Bunun için bir uzmanla görüşüp yardım alabilirsiniz, hayat kaliteniz artmış olur. Çünkü bu şekilde yaşamak hem sizi hem de çevrenizi zorlar

Aklıma Yıldız Tilbe sözü geldi""insanları sevmiyorum ama tek başıma canım çok sıkılıyor ""bayılıyorum bu cümleye bu arada yalnızlığı seviyorum kendimle

Teşekkürler. 4 aydır haftada iki kez psikoloğa gidiyorum zaten. Çocukluk yaşantılarımdan kaynaklı olduğunu, bunu çocukluğumda yaşadığımda ne hissettiğimi soruyor. Uzman olduğu için sende git onlarla takıl politik ol gibi şeyler diyemiyor. Nasıl başa çıkman gerektiğini sen bulacaksın diyor ancak bende sıkıştım bu sorunun içinde. O yüzden buraya sormak istedim. M

Sizi uzmek istemem ama bosvermeyi ve politik olmayi bilmemek gunumuz kosullarinda cok saglikli duygular değil, cok uzulursunuz. Cunku kendinizi koruma mekanizmaniz devreye girmeli boyle durumlarda. Kendini korumak da ancak politik olmakla olur, yoksa surekli dislanir yalniz birakilirsiniz. Psikiyatriste gidiyormussunuz, bu guzel bi gelisme size iyi gelecektir.

Ya ne sahte insanlardan yalnızlık iyidir.

Genelde iş arkadaşlarıyla koloni gibi takılmayı sevmem ara. ara birlikte yemek yenir tamam ama hep olmaz

Sondan üçüncü sorduğunuz soru aslında cevap

Hepinizden nefret ediyorum ama tek başıma da çok canım sıkılıyor sözünü kullanmadan hayata geçirmek diyorum ben özetle.

Acaba?

Eski yaşadığım şehirde gün komşularım vardı. Bir aradayken, orada olmayanı çekiştirirlerdi sürekli. Ama o döngü hiç bozulmazdı. Ertesi gün, dedikodusu yapılan kişi de orada olurdu, bu kez onunla bambaşka birinin dedikodusu dönerdi. Hiçbiri birbirini sevmezdi. Aralarında ayrık otu gibiydim ama ben çok eğleniyordum. Muhtemelen benim hakkımda da yığınla dedikodu olmuştur. Umurumda değil. nNe bahsettikleri kişileri tanırım, ne anlattıkları şeyleri dinlerim doğru düzgün ama insanın sıradan sohbetlere ihtiyacı oluyor çünkü iletişim bir şekilde sürmeli. Politika her zaman işe yarar. Tamamen toplumdan soyutlanmanın sonu yalnızlık, bunu da görmüşsünüz zaten. Hem bazen içlerinden samimi ve temiz niyetli ve hatta çok eğlenceli insanlar da çıkabiliyor. İşinize geldiği kadar dahil olun derim naçizane.

Herkes kötü, samimiyetsiz ya da çıkarcı olamaz ama değil mi? Mutlaka vardır anlaşabileceğiniz birileri. Siz mi kendinizi fazla kapatıyorsunuz acaba?

Evet böyle bir durum var malesef günümüzde ama çok tatlı, çok derin ve cok iyi insanlar da var. Hep de olacaklark. Tıpkı kötü ya da sığ insanların olduğu gibi. Düşünce seklinizde iliskilerinizi etkiler.

Dusundugunuz seylerin tam tersini uygulayarak, soyleyerek başlayabilirsiniz aslında. Hoslanmadiginiz bir espri karsisinda sirf o ortama uygun diye gulumsemek gibi...

Ever evet düşünce gücüne inanıyorum. Öyle düşün öyle olsun felsefesi. Sanırım bunu hayatıma daha çok katmam gerekiyor

Üniden dostum var aynı işi yapıyoruz ama farklı iş ortamlarında. O da kendi çalıştığı yerdeki iş arkadaşlarından mutsuz. Arkadaşlarım var ama ben aramasam sormasam aramazlar... sanırım dediğiniz gibi güven problemi yaşıyorum.

Bence uyumsuz bir insansınız. Dünyadaki herkes ve herkesin ilişkileri sığ olamaz. Ben de kalabalık yerde çalıştım. Kadınlarda da erkeklerde de anlaştığım ve sevdiğim insanlar da vardı, anlaşamadığım ve sevmediğim insanlar da vardı. Komple kimseyle olmuyorsa çuvaldızı biraz kendinize batırmanız gerek. Genellemeleriniz tuhaf bir kere. Mesela erkeklerin hepsi işyerinde önüne gelene yürümüyor ki. Abazan olanı da var normal olanı da var. Size tavsiyem bu kadar kasmayın bence insan ilişkilerinde

Bizim iş yerinde de böyle. Yakın bi arkadaşım var beraber hepsinin herşeyini bilip sessizce izliyoruz eğlenceli oluyor

Şöyle düşünmek lazım, belki başkaları da sizi sığ görüyordur, samimi bulmuyordur olabilir mi? Herkes sığ, herkes çıkarcı, herkes samimiyetsiz olamaz. Hani çalıştığınız yerde 20 kişi vardır 19'u böyle olsun diyelim bir tanesi bile mi iyi değil? Belki de güvensizlik kaynaklı bir tık uyumsuz olan sizsinizdir.

Şimdi iletişim kurmak bile zorlaştı. Ben üniversiteye gittiğim zaman çok rahat ve güzel arkadaşlıklar kurardım pek cıvık kişilerde olmazdı ama şimdi öyle değil. Elbette kafa dengin olmayabilir bu illa ki karşında ki insanda kusur olduğu anlamına gelmez. Ancak ben uzun zamandır yalnızlığı tercih ettim ve inanılmaz mutluyum. Ha hiç mi arkadaşım yok tabi ki var. Ama artık her arayanı açmıyor, buluşmuyorum çünkü kötü enerjisi olanları, laubalilikleri çekemiyorum. Sosyal medyadan kimseye cevap vermem. Kim olursa olsun çünkü bana oradan yazan biri herkese yazıyordur düşüncesindeyim ve yüz yüze tanışmış olmaktan yanayım. Senin düşünce yapına, yaşam tarzına uymuyorsa yalnız kal daha iyi bence de :)

İnsan ilişkileri başta sığ başlar zaten. Kimse kimseyle en başından çok derin duygularla bağlanmaz. Bazı istisnalar vardır onlar da bir elin parmağını geçmez. Zamanla ve emekle belki de bu derinleşmeye sebep olacak bir olayla insanlar birbirlerine bağlanırlar, ilişkileri derinleşir. Bir iş yerinde 10 kişi varsa bunun birkaçıyla o derin bağı zamanla kurabiliriz. Geri kalanlarla da saygı çerçevesinde ve politik şekilde geçiniriz. İnsanlar instagramdan 100 kişiye yazar bekarsa problem yok. Bunlardan bir tanesiyle dikiş tutturur, tanıdıkça sever belki. Bu onu samimiyetsiz yapmaz. Ön yargı bence insan ilişkilerini mahvediyor. Hmm şununla şurdan tanıştık olmaz, aa bu böyle yaptı üstünü çizeyim diyerek kimseyle derin ilişki kuramayız. Farkındaysanız herkes ama herkes insan ilişkilerinden şikayetçi. Yani herkes sizin benim gibi insan. Tabii arada birkaç kötü insan da var. Onlar da kendilerini belli ediyor zaten. Uç durumlar olmadıkça başkalarının da hata yapabileceğini anlamak gerekiyor bence.

Evet mutlaka yapıcam teşekkürler

Herkesin sorunlu oldugunu dusunen insanlar genelde asil sorunlu kisiler oluyor. Siz kendinizi hic tartmayi dusundunuz mu? Yani ne bileyim herkes mi kötü?

Sığ ilişkiler demeyelim de beklentinin en aza indirildiği, karşılıklı menfaatin daha önemli olduğu ilişkiler diyelim.. Olması gereken bu. Arkadaşlıkların kurulması zaman alır ve sonrasında beklenti oluşur ki bu aslında bize zarar verir. Kurduğunuz ilişkilerde eğlenmeye, güzel zaman geçirmeye çalışın. Kimseyle can ciğer arkadaş olmak zorunda değilsiniz ki. Çevrenizde 2-3 tane çok yakın olduğunuz insan olsun yeter diğerleriyle günü geçirirsiniz. Samimiyet aramaya gerek yok maksat sosyalleşmek

Niye güldün swamp hope is the