Her durum herkeste aynı etkiyi yapmaz. Bir dahaki yolculuğunuzda bence çevrenizdeki insanları bi gözlemleyin. Çoğunun aynı bıkkınlık ve tükenmişlikle bezeli olduklarını göreceksiniz. Sesli kitap güzel bir alternatif olabilir. Şehir değiştirme durumunuz yoksa yapabilecek çok birşey yok bu konuda. Ben Ankara'dayım ben de çoğu yere gitmek için bu kadar zaman harcıyorum gün içinde. Büyük şehirlerde kaçınılmaz bişey maalesef

Toplu taşıma insanı katil eder bazen öyle manyaklar denk geliyor ki!!! Ben 15 dk'lık yola katlanamıyorum. Şu yazdıklarınızı okumak içimi sıktı dayanılacak gibi değil.

Umarım atsnırsınız

ben bu yaşadıklarını yaşamamak için uzun bir süredir iş bulamadım en az 2,5 3 saatlik mesafede hep işler sen en azından adım atmışsın içerisindesin ve yaşadıkların gayet normal sürekli aynı süreçte oldugun için de doğal olarak bunalmışsın

Okul a öğrenci olarak mı gidiyorsun öğretmen mi.. Öğrenci ise zaten mecburiyet. Belirli bir süre. Öğretmen ise küçük bir şehre tayin alma ihtimalin var. Yoldan ben de nefret ediyorum. Yolda uyuyarak vakit geçirebilirsin

Bende de mide bulantısı oluyor genelde. Göz hizama getirince azalıyor gibi. Ayaktayken sınava çalışabiliyorum . push ;

Atanıp İstanbul'dan kurtulmaya bakın derim ev, aile burada olsa bile İstanbul nüfusu ve sıkışıklığı her geçen gün artıyor. İleride yeni bir aile kurarsanız onların zamanında yaşanacak karmaşayı düşünün bir de. Ben okurken çok anlamamıştım çünkü ders saatlerimiz esnekti okul yakındı vesaire ama çalışma hayatına girince İstanbul'un gerçek yüzünü görüp o kalabalığa ittirmeye çileye dayanamayıp canımı dişime taktım, atandım ve kurtuldum. İnşallah siz de kurtulursunuz yaşanacak yer değil asla.

Ne güzel, imrendim şu an. Gerçekten bu şehirde yaşanmaz zaten, biz çıkmalıyız turistler müze gibi gezmeli herhalde diyorum. Söylediğiniz şeyler çok mantıklı, dil öğrenmek benim de birinci amacım olmuştu ama ne kitap ve not taşıdıysam sadece ağırlığı yüzünden pişman oluyorum çünkü başımı bir şey okumaya eğince midem bulanıyor istemsizce artık. Geriye tek dinleme kalıyor, zorlayacağım onu da yine

Kristialia Her dileyen alır, arayan bulur, kapı çalana

Allah'ım çok fazla, hakikaten Allah sabrını vermiş diyorum. Aslında lisanstayken ben de daha dayanıklıydım. Sürekli bir kitap bitirirdim hatta yer bulursam not temize geçerdim. Şu an lisansüstündeyim, yukarıda da belirtmemişim ama böylelikle okulda altıncı yılım falan oldu herhalde. Atansam da muhtemelen buralardaki şansım yine şehir dışındakinden yüksek olacak, hiç değilse ekonomik özgürlüğüm olsa ilçemi değiştirir veya başka bir alternatif düşünürdüm diyorum ama o da o zaman mümkün olursa artık M

Cok normal. İstanbula coooo uzun yillar once gitmistim sadece. Pek bir sey yoktu aklimda. Gecen yil tekrar tatile gezmeye diye gittik. Esim orada okumustu ve özlediği icin heyecanliydi. İlginc sekilde de bu rezilligi kaniksamis ve sorun etmiyor gibiydi. Ama ben kacmak istedim 1 hafta bile dayanamadim gerçekten tatili yarida kesip döndük. İstanbulda kendi hur iradesiyle yaşamak icin ve ultra zengin ya da çıldırmış olmak gerekiyor bence. Ekonomiyi bahane etmeyin bence ayrica. Her yerde yasamak istanbulda yaşamaktan daha ekonomik sonucta

Öğrenci olarak evet. Uyuyamıyorum maalesef kafamı cama yaslayamıyorum . Gözümü kapatabiliyorum en fazla

Kuzenim İstanbulda son sınıf öğrencisi iken yolda kulaklıkla ders dinlerdi. Paralı eğitim setlerinden almıştı. Kucağında tuttuğu kitaba not alırdı. İstanbul a atandı. Tayin ile İstanbul dan ayrılmaya çalışıyor. Kulaklığını yeniden bulmanı tavsiye ederim. Ekonomik özgürlüğüne kavuşup atanınca herşey daha güzel olacak. Başarılar

olabilir mi ya, ben de bunu düşünüyorum bazen. Daha uzaktan gelip yaşam enerjisi daha yüksek insanları görünce sorguluyorum. Ama depresyona girecek bile vakit yok bu düzende bana.

düşün ki rahata nasıl alıştıysam bana bu kadarı bile batıyo tam da şu sıralar ben de işe gidip-gelme düzenine adapte olmaya çalışıyorum tekrardan, bana da o zor. yollarda ben de hiç uyuyamam bir de migrenim var üstelik. ama o kadar yolda zaman geçiriyor olsam kesinlikle değerlendirmeye çalışırdım. nasıl yapıyorsun bilmiyorum ama yanına yemelik içmelik birşeyler al sabah çok erken çıkıyorsan aç karna da kafan çalışmayabilir. önceden bir çalma listesi filan oluştur telefonu/tableti çok kurcalamadan dinlersen miden bulanmayabilir belki.

İstanbul bende hep bu kaosu oluşturuyor. Gezmesini bile sevmem orada. Hatta kabusum olmuştu rüyamda arabam Pendik'te kalmış anahtari de buyukcekmecede. Ben de pendikteyim. Allah'ım diyorum ben ne yapcam size tavsiyem daha rahat bir şehre tasinmaniz yönünde.

Zoooooor. 6sene yaşadım istanbulda aman yarabbbiiim.. 3-4saat önceden çıkmama rağmen 2 defa uçak kaçırdım (taksi ile 15dk lık yolda) Gezmeye bile gitmek istemem öyle sevmiyorum trafiğini. Allah orda yaşayanlara sabır versin. Hayat zaten kısa, orda yaşayanların ömürlerinin 4te biri yolda geçio...

yorgunluğunuzu hissettim buradan Ben de isyan ediyorum ama sadece yoluna kalabalığına değil, dediğiniz gibi artık insana bir yerden bir yere kımıldama hakkı verilmemesine de isyan ediyorum. Eskiden kiralar ve fiyatlar o denli yüksek değildi, bir yurtta ya da 1+1 bir evde kalınabilirdi. Ben de hatta hayal kuruyordum en azından atanınca o şekilde minik bir eve çıkarım diye. Biraz da artık hayal bile kuramamanın verdiği boğuntu var. Ne kadar çalışsak ne kadar kazansak hiçbir şey alamayacağımız bir düzen

Evet ben her gün eleniyorum benim burada işim ne ya diyerek ama mecbur kalıyorum da çünkü ailemin evi burada. Bir de insanın aracı olmayınca kırsal yerde yaşamak zor , onlar da burayı o yuzden tercih ettiler hep. Bana açık bir hapishane gibi geliyor S simonesimone

İstanbul'da doğup büyüdüm geçen sene evlenip başka bir şehrin ilçesine geldim. Ailem ve arkadaşlarım orada olmasa özlemezdim ve gitmezdim. Gerçekten orada yaşamak bir çile. Hatırlıyorum da 2010'ların başında okula otobüsle giderken nerdeyse ağlayacak gibi olurdum artık kalabalık ve trafikten. Zaten İstanbul insanları eleyecek gibi duruyor artık. Maddiyatı yeterli olmayanlar zamanla terk edecek özellikle bir evi olmayanlar.

okuldan dersten çıkıp tekrar ders dinlemek belki sıkıyordur ama ne biliyim sesli kitap varsa takip ettiğin dizi , yabancı dil dedik zaten. yani önce sıkma bi kendini zamanımı verimli geçiriyorum de, bence. sonra ders de dinlersin Nevossss Bin dert var, bir sensin Deva Anneler

Sürekli aynı döngünün içerisinde olduğunuz için depresyona girmişsiniz.

İstediğim bir şey zaten ama 60 yılı aşmış buradayız, ev de kendimizin, aileyi komple hareket ettirmek çok zor. Zaten ekonomik olarak bağımsız bir insan değilim, henüz atanma sancıları yaşıyorum. Dediğiniz rahatlığı ben de biliyorum, küçük bir şehirde en uzak yer bile yarım saat sürüyor. O yüzden de bu şehirde yavaş yavaş hasta ediyormuşuz gibi geliyor kendimizi.

Kilitli dolaplarımız olurdu bizim. Tabii her bölüm aynı değil. Yl öğrencisi iseniz az kalmıştır. Seneye bitmezse güle güle zaten Yolda hayal kurun, içinizden İng biliyorsanız pratik yapın, öğretmen olacaksanız hayali ders anlatın. Atandığınızı düşünüp hayal kurun... Kafanız dağılır. Yol hemen de geçiyor. Doğma büyüme buralıyım. O yüzden doğuştan benim alışkanlığım Birinden problem duymasam İstanbul yaşanacak bir yerdi benim için. Memlekete gidince 10 dksı bile zulüm gibi geliyor bana. O kdaar yolu orada çeksem ağlardım sanırım. Hayal edince midem de bulandı

Aslında o kadar doğru hissediyorsunuz ki... Herkesin böyle hissetmesi lazım bu tempoda. Yapamam edemem demeyin gerçekten ayrılmak için çabalayın İstanbul'dan. Ben şu an Yalova'da yaşıyorum. Her yer ortalama 3 km uzaklıkta birbirine... Bu çat orda çar burda hal muhteşem geliyor. Avuç içi kadar şehir merkezi. Daha önce de küçük şehirde yaşadım. Çocukluğum da İstanbul'da geçti.

Benim üniversitem evime 2-2.5 saatti. 5 saatim yolda geçiyordu her gün. O zaman gençlik ateşi midir heves midir bilmem gittim. Şimdi Ankara'ya taşındım, yine kalabalık ama İstanbul'a göre 3'te 1 daha sakin tabii. Arada anneme geliyorum nefes alamıyorum yine İstanbul'da. Herkes bi koşuşturmada, sakince yürüyen biri yok mesela. Bi kere ağladım Mecidiyeköy metrosunda :)) Anlıyorum sizi o yüzden ama yapacak bi şey eğer küçük bi ile taşınmayacaksanız pek yok. Sesli kitap dinleyebilirsiniz sevdiğiniz bi konuda podcast dinlemeye başlayabilirsiniz, en azından yol çekilir olur

Gidiş geliş 20 dk sürüyor bazen o bile fazla büyüyor gözümde,

27 yıl istanbulda yaşadım saatlerce iki kıta arasında 3-4 vasıtayla gidip geldiğim yıllar oldu öyle leş öyle fena ki. Otobüslerde metrobüslerde çok ağlamısımdır... çok iyi anlarım Son 3 yıldır egenin küçük bir kasabasında yaşıyorum. Şuan sgk binasındayım ayağımı uzatıp çay içmediğim kaldı bomboş. Yollar desen her yer 5 dk hayat varmış diyorum. İstanbuldan midem bulanıyor. Video fotoğraf görsem fena oluyorum. Yaşanacak gibi değil. Değil yaşamak tatile bile gitmem artık. En son 1.5 sene önce gittim işim vardı gün saydım dönmek için. Bir şekilde kaçmanın yoluna bakacaksınız hedefiniz gitmek olsun

Gidiş gelişim 45-50 dk sürdüğü halde bana bile eziyet geliyor. O zamanım boşa geçmiş gibi hissediyorum. 4 saat günlük yol çok kötü. Şehir değiştirmeye çalısın bence. Bu cidden yorucu hayatı etkileyen bişey.

Evet, artık her yolu deneyeceğim benim için en büyük sorun bir şey okurken mide bulantısı ve genel olarak sinirden faydalı bir şey yapamama. bi şey izlesem de herkes benle izliyor memleketimizde... hayal de kuruyorum tabii eve gidip yatma hayali

Merhaba arkadaşlar, ben son zamanlarda beni ağlatan bir sorundan bahsetmek istiyorum, böyle olanınız var mı çok merak ediyorum. Ben İstanbul'da yaşıyorum , her sabah okul veya başka bir işi halletmek için evden çıkmak ve akşam dönmek zorundayım, ama bu döngüden nefret eder oldum garip bir şekilde ve basit bir nefret ya da hayıflanmayı aştı. Genelde 1.45-2 saat gibi (sabah-akşam toplamda 4 saati bulabilen) bir yolculuğum oluyor ama o sanki bana 5-6 saat veya daha fazla geliyor. Metro, otobüs veya tramwaydaki kalabalık, hıncahınç nefessizlik, oradan oraya aktarıp durma ve yürüme, yürüyen merdiven için bile kuyruğa girme gibi şeylerden artık yol esnasında ağlayacak kadar tetikleniyorum. Kaç kez yolda ağladığımı son zamanlarda bilmiyorum bile, sinirden saç diplerim ağrıyor. Hele bir şey taşıyorsam -ki mecburum ya bilgisayar ya kitaplar oluyor taşımam gereken- ciddi anlamda fiziksel olarak takatim kesiliyor, sanki 3-4 kilo değil de 20 kilo taşıyorum, vardığım yere gittikten sonra elimi bile kaldıracak halim olmuyor. Hazırlanıp çıkmak da aynı zamanda gözümde büyüyor, 10'da dersim varsa ben en erken 7'de hazırlanmaya başlamalıyım ve çoğu zaman çıkmak istemediğim için hem geç kalıyorum hem de daha fazla sinir/strest yükleniyorum. Eve gelince de çıkmadan evvel de sorumluluklarım var maalesef, arkama bakmadan kapıyı çekeyim de diyemiyorum. Akşam gelince de bu mutsuzluk ve yorgunlukla en az 3-4 saat kendime gelemiyorum, eğer diğer gün dışarı çıkmam gerekmiyorsa tamamen uyuyorum hatta. Her gün ama her gün kaçıp gidesim geliyor bu şehirden, daha yakın bir yere taşınma ihtimalimiz sıfır bu ekonomide hareket edemiyoruz zaten. Eskiden yolda bir şeyler dinlerdim şimdi o bile beni sinir ediyor, aylardır kablosuz kulaklığım nerede onu bile bilmiyorum. Gerçekten kafa ütülemiş olabilirim, biliyorum ki birçoğumuzun sıkıntısı olabilir bu ve sağlıklı bir şekilde ayaklarımın üzerinde durduğum için şükürler olsun demeliyim. Sadece artık tuhaf bir hal aldı beni, boş günlerimde asla evden çıkmıyor ve sevdiğim arkadaşlarımla bile görüşmüyorum ki kendime gelebileyim. Yolu katlanır hale getirebilecek önerileriniz var mı?

Ulaşım ağı yüzünden İstanbul dışında yaşayabilir miyim bilmiyorum. Bir kart ile İstanbul'un çoğu yerine gidebiliyorum. Gideceğim yere 50 dakikada ulaşınca kısa sürdü diyorum Hiçbir yere yaslanmadan uyuyabiliyorum. Midem bulanınca cama yaslanma ihtiyacı hissediyorum, özellikle kışın. Onda da şapkayı başıma geçirip yaslanıyorum. Bayağı zamandır tramvayda başını yaslayanı görmedim. Şimdi farkına vardım Bölümünüz ne bilmiyorum ama kitapları okulda bırakın. Bilgisayarı da okuldan halletmeye çalışabilirsiniz. Benimki laptop bir de, taşıdığımda bazı zamanlarda tüm enerjim gidiyor. Ayrıca doktora muayene olun. Belki kan değerlerinizde değişme olmuştur. Bir demir eksikliği bile insanın hayat kalitesini alt üst ediyor.

35 yıl İstanbul'da yaşadım, evlenip kendi memleketime yerleştim, ailem hala İstanbul'da. Aile ziyaretine her gidișimde , İstanbul trafiğini, insan yoğunluğunu düşündükçe kaygı ve ibs atakları yaşıyorum. Son dönemde yola çıkmadan bagirsak hareketlerini yavaşlatici ilac kullanmaya başladım. Psikiyatriye giderseniz durumunuz icin düşük doz bir ilac veya sizi sakinlestirip rahatlatacak takviye kullanabilirsiniz.

Ben öğrenciyken hadimkoy-Üsküdar arası yolculuk yapıyordum hergun. Haftada en az 2 roman bitiriyordum çünkü minimum 6 saatim yolda geçiyordu. Okulu ve bolumumu sevdiğim için 4 sene katlandım bu yola, evlenip ayrıldım istanbuldan, küçük bir yerde yaşamak cennet gerçekten. Şuan 30dakikalik yola uzak diyorum en güzeli istanbulda okuyup sonra oradan kaçmak

Yaşadıklarınız çok insani bir tepki. Ben bu döngüye alışan insanlara hayret ediyorum. İstanbul'da 3 tane toplu taşıma aracıyla okula gittiğim bir düzende üniversiteyi okudum. Lanet ettim. Ben de ağlıyordum isyan ediyordum. Şimdiki aklım olsa öğrenciliğimi Ankara'da geçirmek isterdim. Ömrüm yolda geçti. İstanbul'da ancak kampüs içinde yurtta kalınıyorsa okunur başka türlü bir öğrencilik mümkün değil. Mezun oldum Pendik taraflarında çalışmaya başladım. 10 yıl önce. Geldiğimde buralar bomboştu oh mis diyordum burda ucuz ucuz eve çıkmıştım hemen. Şimdi bu bile imkansız yeni mezun biri için.

Tabi ki olabilir insanız neticede bunaldığımız, saldığımız keyif alamadığımız dönemler oluyor Merkur Retrosu

allah beni büyük şehre düşürmesin okuyunca içim daraldı yaşaması nasıldır okula 15dkda gidiyorum hatta dönerken de yürüyorum çok şükür

Okurken bile içim sıkıldı. Tek çare istanbuldan daha küçük bi şehire taşınmak gibi geldi. Hiç normal değil istanbul kalabalığı kesinlikle.

kapımın önü otobüs durağı, laboratuvarım tek araç 15 dakika sürüyor inince 5 dk yürüyorum, ve ben bundan bile sıkılıyorum çünkü 10+ senedir home office çalışıyordum, daha önce de uzun süre vasıta kullanarak işe gittiğim süreç olmadı gibi bir şey- kısa kısa projelerde belki toplam 1-1.5 sene işe aktarmayla filan gitmişimdir. okul hayatım boyunca da toplam 2 sene servis kullandım. ya evimden yürüdüm ya yurt okulun dibindeydi. istanbulda hiç yaşamadım ben istanbulda yaşayanın nasıl yaşadığına hayret ediyorum o kadar imkansız benim için bazen uzun (9 saat) otobüsle yolculuk yapıyorum, uçak olmuyor, olsa bile genelde ini bini çok, aynı saat sürüyor. ve ben bu yolculuklar için özel dinlenecek/okunacak listeler, not almak için yanıma bloknot, temize çekilecek şeyler, bilgisayarda lazım olabilecek açık dosyalar, yemek için birşeyler , kahve, meyve vs vs alıyorum. savaşa gider gibi yola çıkıyorum. hergün o kadar yol yapsam herhalde öğrenmeye çalıştığım yabancı dili yolda öğrenirdim

Tebrik ederim, darısı bizlerin başına. İlk bu yöntemi denedim zaten dersleri hiç olmazsa sesli dinliyordum ki akşam da üzerinden geçebileyim, sonra odaklanamadım in bin derken ne dinliyordum ki oldum. Yine de şimdi bakacağım kulaklık nerede