Birebir aynı aile bağları olan bir sevgilim olmuştu. Ben de kendi ailem sorunlu diye onların bu halini çok normal bulurdum. Kocamı tanıdıktan sonra anladım ki sıradan bir erkek annesiyle günde birkaç kez konuşmaz ya da kazık kadar haliyle aynı yatağa girip ana oğul hasret giderme seansları yapmazlar. En son annem seni istemiyo sen bizim sevgimizi kiskaniyomussun diye suclanip terkedilirken buldum kendimi. Bazı şeyler aile bağı değil de bağımlı anne çocuk ilişkisi olabiliyor dikkat edin aman diyeyim.

hanımefendi ne yargılaması? hata size yorum yapanda...

Konularınıza baktimda hiç öz eleştiri yok, hep ikinci şahıslar da suç; anneniz, kayinvalideniz, eşiniz hatta hatta çocuklara bile bir kulp bulmuşsunuz. Birde öz eleştiri konusu mu açsanız? İnsanlar ne yaşadığınızı bilmediği gibi sizin anlattıklarınızdan anladıkları kadarı yorum yapıyorlar.

Bunları annemle zaten konuşuyorum yeri geldiğinde. Bizim konuşmamız genelde önünde sonunda tartışmaya dönüşüyor ve annem hiçbirinden pişman değil. Yani evet ben yanlış anladım seni üzdüm demiyor o zaman hak etmişsin öyle yapmışım diyor. Bu cümleyi kuran insanla neyi konuşabilirsin? Burada konular açıyorum kendimi ifade etmeye çalışıyorum ama açıkçası çok faydası olmuyor yani beni psikolojik olarak rahatlatmıyor. Sadece onlara karşı bu kadar doluyken pişman olacağım hatalar yapmak istemediğim için sizlerden fikir alıyorum ve bu açıdan hepinize teşekkür ederim. 20 30 yıl sonra da geçmişe dönüp baktığımda vicdanım rahat olsun diye bunları yazıyorum anlatıyorum. Çünkü yıllar sonra da "Evet onlar hatalıydı ben elimden geleni yaptım" demek istiyorum.

Kaynana konunuza yazmıştım. İnsanları severiz sevmeyiz ama böyle kinli ortamlarda büyüyen cocuklar böyle ailelerden ancak kin öğreniyor. Ben de böyle ortamda büyüdüm ve yetişkinliğe geçerken insanları sevmeyi sonradan öğrenir oldum. Bana yaptıkları en ufak yanlışta bile tahammül edemezdim ve onlara karşılığını vermek isterdim. Şimdi sular duruldu. Ailemi hayatima belirli seviyede dahil ediyorum. Bana şuan çok arayıp sormagim için kiziyolar ama ben onların kargaşasından uzak durdukça daha mutluyum. Ailemin de bana çok yanlışları oldu ama olayın arkasinda onlarda da çok yanlışlar yapılmış. Kaynanamın da çok yanlışları oldu ama onu da yaralayan çok insan olmuş. Benim de tüm bu insanlara yanlışlarım olmuştur mağduru oynayarak da işin içinden kacamam. Zamanla sevmeyi sevilmeyi ogrenicez.

Günaydın hanımlar; Dün açtığım konuyla alakalı olarak bazı eleştiriler aldım. Bu yüzden kızmıyorum. Çünkü kimse kimsenin ne yaşadığını bilemez. Ben aklımın erdiği yaştan beri annemden psikolojik ve fiziksel şiddet gördüm. Hatta ilkokuldayken intihar etmek istediğimi çok iyi hatırlıyorum. Oklava, süpürge, odun, tarak her şey dayak için malzemeydi. Hepimizi döverdi ama beni herkesten daha fazla döverdi. Üstelik ağlatmazdı, ağlarsam daha çok dayak yerdim çünkü. Evlenene kadar şişko, salak, beceriksiz, çirkin ithamlarıyla büyüdüm. Bu normal anne öfkesi değildi. Birisi beni sorduğunda beni tanımladığı kelimelerdi. Kazara birisi kızın güzelmiş dese; bu çirkin evde kalacak, talibi uyuşturucu bağımlısı da olsa evlendireceğim diyen bir kadındı. Üstelik tüm bunlar bana normal geliyordu. Zannediyordum ki herkesin annesi böyle. Bunların anormal olduğunu yani sevilmediğimi birkaç yıl önce KK sayesinde fark ettim. Eski konularımı, neler yaşadığımı az çok bilenler beni anlayacaktır. Mutlaka benim de evlat ve insan olarak hatalarım olmuştur ama hiçbiri kasıtlı değildi. Yani ben annemden ya da kardeşlerimden nefret etmiyorum. Onlar beni sevmiyor, istenmiyorum ve yapabileceğim hiçbir şey yok. Başlığa gelince bu durumu gerçekten çok araştırdım ve annemin özelliklerinin Narsist kişilik özellikleri ile neredeyse tamamen uyuştuğunu gördüm. Yani geçmişe bakınca ben sadece bir kurbanım ve hiçbir şey benim suçum değilmiş. Şimdi bu durumu aşmaya çalışıyorum. Yani ben de sevilecek bir insanım, ben de hatasıyla sevabıyla değerli bir insanım, bu düşünceyi kazanmaya çalışıyorum. Bana yıllardır öğretilen değersizlik hissini yenmeye çalışıyorum.

Kesinlikle bağımlı ilişkiler aile bağı falan değil 40 yaşında evlenmiş kocam günde 20 kere niye gelmediniz diye arayan annesi annesinin durumuna kafayı takıp annem yalnız diye sızlanan beni aramayan sormayan bir adam patolajik durum boşanma zorunda kaldım

Bu arada sizin tepkinizi anlıyorum aslında. Çünkü reelde konuştuğum insanlar şu şekilde soruyor: E herkes suçlu, kötü bir sen mi masumsun, iyisin? Şimdi 40 yıllık hayatın özetini burada anlatmam mümkün değil fakat yüz yüze konuştuğumda ve olayların iç yüzünü anlattığımda talihsiz olduğum konusunda genelde hem fikir oluyorlar. Bu yaşananlarda benim suçum var mı? Mutlaka hatalar, yanlışlar yapıyorum fakat hiçbir insanın hayatını etkileyecek kadar büyük hatalar değil ya da bir insanın hayatında bir şeylerden vazgeçmesini gerektirecek kadar büyük hatalar da değil. Sadece insan olmanın getirdiği hatalar, yanlışlar. Kimseye bilinçli olarak ne kötülük yapmışımdır ne de bunun için yardım etmişimdir.

Bazı anneler çocuklarını sürekli eleştirirler, hiçbirşeylrrinden memnun olmaz, her hareketlerinde kusur bulurlar ama bilmezler ki o cocugun o karekterinin davranıslarının sebebi yuksek oranda kendileridir. çok korkuyorum boyle bir anne olmaktan, Allah size kolaylık versın, çabalarsanız aşarsınız, kendinizi çok sevmekle başlayın

Böyle bir insandan uzak durmak en iyisi size annelik yapamamış ise sizde evlatlık yapmayın olsun bitsin.

Ailemle olacağım sözünü hiç unutmayın hayatınızdaki hiç kimseyi ailem yok diye ilk sıralara tepenize çıkarıp tavizkar olmayın Aileniz yoksa sizin öncelikleriniz sevdiğiniz şeyleriniz olmalı kimsenin herşeyine her zaman hazır olmamalısınız

Dertleşmek için mi yazdınız bilemiyorum ama daha çok kendinizi açıklamak için yazmış gibisiniz Bence açıklamayın en iyi ne yaşadığınızı siz bilirsiniz içiniz rahatsa gerisi teferruat. Bence aşmak için yardım almanız gerekiyor bu tarz şeylerin rahat aşılamayacağını düşünüyorum ben. Asıl çözüm yolu anneyle yüzleşmek gibi geliyor insan içte bir yerde karşısındaki insanın pişman olduğunu bilmek istiyor

Cümlelerinizi ben yargılayıcı bulduğuma göre siz de bir özeleştiri yapın.

Yoo birkaç mesajımda kendimi eleştirdiğimi, suçladığımı yazdım fakat yaşanan şeylerde benim hiçbir katkım yok ki. Haliyle olmayan bir şeyi varmış gibi mi ifade edeyim? Ayrıca siz beni tanımadan neye göre ve niçin yargılıyorsunuz?

Evet insan anormal şeylerle büyüyünce normal durumlar çok tuhaf geliyor. Profesyonel destekle aşmak lazım. Pes etmeyin lütfen.

özeleştiri yaptım ya "hata sizin konunuza maydanoz olan bende" diye...

Benim annem de öyleydi. Beni kardeşimden çok döverdi, sevmediğini hissettirirdi, hakaret de ederdi. Şu an erkek arkadaşım var annesi günde 2-3 kere arıyo aile bağları harika alışamıyorum, normal göremiyorum annesi tarafından sevilmesini. Biliyorum ki ileride çok sorun yaşayacağız. Kendisi çok anneci değil, annesi de gayet normal o kadar üstüne düşmüyor ama çok kuvvetli aile bağları olması bana göre normal değil çünkü benimki hiç normal olmadı. İlk defa ilkokulda bi annenin çocuğuna sarılabileceğini gördüm, çok şaşırmıştım çünkü benimkisi benimle temas bile kurmuyordu, hep adımla sesleniyordu. Bazen erkek arkadaşımdan ayrılmayı bile düşünüyorum. Bu fikrin berbatlığının farkındayım ama elimden bi şey gelmiyor, yılbaşını birlikte kutlayalım dedim ailemle olacağım diyor çok üzüldüm ama belli etmedim çünkü çok normal. Ben de muhtemelen tek başıma alkol alıp ağlıyor olurum.