Olaya böyle baktıkça çevremde kimse kalmadı benim. Sırf çevremde birileri olsun diye farklı davranmak da doğru değil. Bunun orta yolu nedir nasıl oluyor ben de bilmiyorum.

Ben de çok eleştiren bir insandım ta ki çok okuyup çok insanla tanışana kadar. Çünkü kendimde doğru sandığım şeyler bile yanlış çıkabiliyor. Bizim bildiğimin hiçbir şey mutlak doğru değil. Evet bazı şeylere çok karşıyım ama yüz yıl sonra benim görüşümün cehaletle ilişkili görülmeyeceği ne malum? Bu fikri kafana sok, sana uymayan bir şey yanlış değildir, sana uymuyordur. Ve sana, kendin bile yüzde yüz uyum sağlayamıyorsun bak? Diğer insanlar nasıl sağlasın? Bu şekilde eleştiriyi kestim. Ben de doğru değilim, artık görüşümü uzun uzun savunmuyorum bile... Bunun dışında izzet güllü videolarını tavsiye ederim. Psikolog kendisi ve sırf onun videolarıyla soyal dobiyi anksiyeteyi çok yenen kişi var, ben de dahil. O da esnek olmayı anlatıyor, esnemezsen işte böyle kırık çatlak oluyorsun...

Evet sanırım biraz ailemle ilgili bu durum. Babam her şeyi sadece kendisinin çok iyi bildiğini düşünen bir insandır mesela.

Size dört anlaşma isimli bir kitabı tabsiye edeceğim. internetten de inmiyor ama okunabiliyor. Ama başucu kitabı olmalı. Dilimizi negatif ifadelersen temizlemek, bizi öveni de yereni de kişisel algılamamak ve kendi değerimizi kendimiz belirlemek başkalarının düşüncelerine bakmamak gibi öneriler var ve çok güzel anlatıyor. Dearest-b Aktif

Ne güzel farkindaliga erismissiniz. İnsanın iyi kötü kendini tanıması, kendini bilip ona göre davranması bence büyük bir erdem Umarım terapist seçeneğini ertelemeden hayata geçirir, zamanla daha kendinden memnun biri olursunuz

Eşimde sizin gibi sürekli şu kişinin şu huyunu sevmiyorum bunun bilmem neyini sevmiyorum diye diye kimseyle görüşmüyor oysa ki insanız hepimizin kusuru var bide neye göre kime göre diye birsey var benim için çok saçma birsey başkası için çok önemli olabilir benim için kişinin özünde iyi biri olması önemli şöyle çevreme baktığımda arkadaşlarımın hiçbiri aslında tam olarak bana uymuyor zaten öyle dört dörtlük her yönüyle bana uyan birini bulmam imkansız gibi bir şey ama bakıyorum hepsi özünde iyi insanlar o yüzden arkadaşlık kuruyorum kötü olanlara mesafeliyim

Siz insanlara sürekli yeni şeyler katıyor olmalısınız, ne güzel.

Beklentileriniz yüksek o yüzden kimseyi olduğu gibi kabul edemiyorsunuz. Smyra32

Buda doğru aslında. kimsede kimseyi sevmiyorda işte mecburiyetten konuşuyor

Herkesi olduğu gibi kabul etmek gerek sanırım, ben de bunu başaramıyorum malesef ve sizin gibi davranıyorum ben de aynen

Fesat bir kaynanaya kalın sınıf çizmekten başka çare yokki benimkide öyle ben çok az sınır koyabildim keşke daha fazla koyabilsem haka rahat durmuyo. Bu arada sorunlarımız birbirine benzer bende sosyal fobiliyim ve herkesşn bana olan davranışlarını fazla kafaya takıyorum çözemedim bende

Benı anlatmış yaaa.

Kattigimi düşünüyorum en olmadı enerjim çok yüksek sohbetim çok keyiflidir bu yüzden benle sohbet etmeyi çoğu kişi sever. ve karşı tarafı çok iyi dinleyip güzel fikir veririm danistigi konuda

Ya saçmalamayın nolur. Niye mecburiyetten konuşsun, kimse kimseyi sevmesin falan. Kendiniz sevmiyorsunuz diye kimse sevemez mi sanıyorsunuz? insanlar bu kadar kasmıyor sadece. Hoşgörülü, karşısındaki insanı gunahıyla sevabıyla, yanlışıyla doğrusuyla kabul ediyor. Kibirli değiller. Bir insana baktığınızda sadece eleştirmek için bakarsanız iyi yönünü göremezsiniz zaten Biri çeyizden, altından bahsediyordur, o muhabbetini sevmezsiniz ama belki aynı kişiden başka bir şey öğrenirsiniz. Bu kadar kibirli, burnu büyük insanların ödediği bedel de yalnız kalıp, başkalarının mutluluklarına iç geçirmek yada mutluluğu inkar etmek demekki...

Ben iletişim kurup normal sohbetimi herkesle yapıyorum. genel konuşma beni dışardan gören çok sohbetli herkese slm verir sanir sohbet eder sanirfakat ben kimseyle ne gidip ne gelip buluşup konuşmam benimde aslında çevremde yakın ailem dışında kimse yok

Ben komplekslerimi gizlemek için özgüvenli görünmeye çalıştığımı farkettim. Kimsenin bilmediği görmediği zamanlarda her şeyi kendime takıntı yapıyorum. Umrumda değil dediğim şeyleri sabahlara kadar kafama takıyorum.

Bu sizin yapınız hemen değişmeniz zor ama kendinizin farkına varmış olmanız bir adım destek almanız umarım size iyi gelir böylesi sınırları insanın içinde yaşaması kendine zarar verir yalnızlığa iter insanız her zaman yalnız kalınmaz birilerine ihtiyaç duymakta insani duyguya dahil ben mesela artık insanları olduğu gibi kabul ediyorum çocukluğumuzda kaldı öyle masum kardeşçe dostluklar herkese kusur bulursak yalnız kalırız önceden daha kolay siler atardım insanları tahammülüm daha azdı şimdi bana zarar vermedikleri sürece oldukları gibi kabul ediyorum herkesi dört dörtlük bulamayız

Ben ailenizle iliskiniz nasıldı cok merak ettim. Çocukluğunuza inelim edasında değil hakkaten ailenin iletişim dili çokça eleştiri olabilir mi. Onlar sizi veya çevreyi cok mu elestirirdi

Maalesef araya deprem süreci girince randevu aldığım uzman deprem bölgesine gitti. Birkaç defa seansım iptal oldu. Sonra da benim bazı maddi sıkıntılarım oldu bu nedenle biraz ertelemek zorunda kaldım ama ilk fırsatta gideceğim. A alindalin

Başak Burcu musunuz acaba? . push ; M

Kompleks, özgüven eksikliği, sosyal fobi, depresyon... sanırım hepsine sahibim. Önceleri en doğru benim, herkes cahil, yalancı, iki yüzlü sanıyordum. Sonraları sorunun biraz da bende olduğunu anladım. Kendimi beğenmiyorum. Biriyle konuştuktan sonra saatlerce üzerinde düşünüyorum. Şunu söylediğim kötü mü oldu ya da bana neden bunu söyledi ne demek istedi diye. Yeni ortamlarda hiç girişken olamıyorum konulara dahil olamıyorum. Sanki yokmuşum gibi herkes sohbet ediyor bir şekilde ama ben katılamıyorum. Oysaki boş bir insan olduğumu da düşünmüyorum ama bazen hiçbir şey bilmeyen insanlar bile ağzını yaya yaya kendini anlatırken ben bildiklerimi bile dile getirmiyorum. 35 yaşına geldim ve çevreme dönüp baktığımda arayıp hadi bir kahve içelim diyeceğim 2 arkadaşım var. Toplu halde görüştüğüm arkadaş grupları var ama oturup sohbet edebileceğim derdimi anlatabileceğim kimsem yok maalesef. Çünkü herkesi ve her şeyi eleştiren bir insanım. Bunu insanlara karşı yapmıyorum ama bir ortamda biri diyelim ki çeyizden bahsetti, ay bu devirde çeyiz mi kaldı diye düşünüyorum ve o insanı kafamda siliyorum. Ben bununla arkadaşlık etsem ne konuşacağım diyerek uzaklaşıyorum. Böyle saçma sapan davranışlar nedeniyle hiç arkadaş edinemedim. Kimseyle sohbet edemiyorum. Bir ortamda insanlar sohbet ederken çok sıkılıyorum. Şimdi bu muhabbete gerek var mıydı diyorum içimden. Artık sorunun bende olduğunu düşünüyorum. İnsanlar gayet normal günlük sohbetler ediyorlar sorun bende. Telefonum çalınca çok geriliyorum. Biri beni arayınca açana kadar kafamda bir sürü şey kuruyorum. Acaba şimdi neden arıyor, şöyle derse ne diyeyim, açmasam mı? Çoğu zaman açmayıp neden aramış olabileceğini düşünüp ne söyleyeceğime karar verip geri arıyorum. Hayatı kendime zorlaştırıyorum resmen. Mesela eşimin ailesiyle de problemlerim var. Tabiki onlar da çok normal değil ama toplasanız ceviz kabuğunu doldurmayacak şeyleri dağ gibi sorun haline getirmişim diyorum geriye dönüp bakınca. Çünkü hayatımı doğru yönetemiyorum. Keşke diyorum biri olsa bana şimdi şöyle davran dese, şu an bunu söylemen gerekiyor dese. Gerçekten artık ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Kv hiç sınırını bilmeyen biraz da fesat bir insan. Sırf bu yüzden kalın kalın sınırlar çektim araya. Oysaki daha farklı davranabilirdim ama ben uzaklaşmayı seçtim. Şimdi kardeşleri ve kardeşlerinin gelinleriyle hep birlilte bir yerlerde fotoğraf paylaşıyorlar içim kötü oluyor. Ama sorarsanız o ortamda olmak istemiyorum. Kimseyle Samimi olmak istemiyorum. Görünce neden kötü hissettiğimi anlayamıyorum. Kıskançlık desem, istesem ben de gidebilirim istemediğim için uzak duruyorum. Kimse evime gelmesin istiyorum mesela. Gerçekten o kadar karışık bir haldeyim ki. Terapiye gideceğim karar verdim. Randevu da aldım ama burada da biraz konuşmak istedim. Karışık oldu ama

Telefon çaldığında ben de çok geriliyorum. Çünkü eşim ve annem dışında pek arayanım yoktur. Asosyalliği seçtim, biraz sıkıcı ama kendi içime döndüm. Bu beni o kadar rahatsız etmedi. Yıllarca çok kalabalık arkadaş gruplarına, çok geniş bir çevreye sahiptim. İlk evliliğimi yaptığımda, yeni edindiğim çevre bende travmalara neden oldu. Şimdi yine evliyim ama bu kez de eşimden dolayı tanıştığım hiçkimse yok neredeyse. Sizin durumunuzda güzel olan tek yan, her şeyin farkında olmanız. İçimden tipik Başak burcu davranışları dedim okurken:) tabii bu benim varsayımım. Destek almaya karar vermişsiniz, ne güzel etmişsiniz, yerinde bir karar. Çünkü farkındalığı olan insanın çözüm bulması kolaydır. Ne diyordu Üstün Dökmen? "Nereye gideceğini bilen insana, dünya kenara çekilip yol verirmiş." Yolunuz açık olsun.

Bende siz gibiyim. Açtığı sohbet ve konuştuğu şeylere göre uzaklaşıp soğuyorum. Bana bir şey katmayacak boş sohbetlerden sıkılıyorum.

Benim de sayılo. yalnız değilsiniz. Anlaşabileceğim insanlarla olunca her şey kendiliğinden oluyor, kolayca iletişim kuruyorum. demek ki doğru kişilerle olmak gerekiyor.

İnanın öyle değil işte. Çalışıyorum, küçük çocuğum var. Vaktim bol değil yani. Ama bu düşünceler sürekli beynimde. Sorunu sadece arkadaşsız olmak gibi ifade etmişim biraz. Aslında tam olarak öyle değil. Her şeyi çok fazla takıyorum ve her şeyi kişisel algılıyorum. Kimseyle samimi olmak istemiyorum ama insanlar samimi olunca da içim buruk bir hal alıyor.

Merhaba, benzer yonlerimiz var sizinle ancak sizin biraz fazlaca. Yaşam kalitenizi bozması sebebi ile terapi çok iyi olmuş sizin icin. Kendinizin bilincinde olduğunuz için de cevap alacağınızı düşünüyorum. Yalnız olmadiginizi bilin istedigim için yazdım. Özellikle bana bir şey katmayacak cahil saçma muhabbetlerde bana afakanlar basıyor o ortamlardan arkama bakmadan uzaklaşıyorum. Sizin kahve içecek iki arkadaşınız varmış benim onlarda yok Çevrem de çok insan var ama bana yakın yok

Ben de bazı arkadaşlarımla aynı ortamda müthiş sıkılıyorum, daha önce nasıl anlaşmış ve arkadaş olmuşum anlamıyorum, sohbet tarzı hiç açmıyor ben farklı kafadayım. uzaklaşınca da darılıyorlar. Nasıl mesafe koymalı, kırmadan ama smaimi de olmadan, bilmiyorum.

Bazı şeyler benimde benziyor sizinle mesela beni sohbeti açmayan bana bişey katamayacak kişiyle konuşmak dahi istemiyorum sıkıyor.

Ozguvensiz oldugunuzu soylemissiniz ama bence problem tam tersi. Asiri ozguvenli, hatta kibirli olabilirsiniz. Bu konuda dusunup ona gore adim atin bence. Bunu sizi yargilamak icin soylemiyorum. Sadece ozguvensiz olmadiginizi, hatta insanlari kucuk gordugunuzu soylemek icin yazdim sadece.

Bence kendinizin farkında olarak bir adım atmışsınız. Hepimiz insanız kusurlarımızla varız ben de kendim dönüp baksam milyonlarca hatamı görüyorum ama hepsini düzeltmek için çabalıyorum. Sizde terapiye başlayarak bir adım atmışsınız ne mutlu size. Bu süreçten sonra olaylara pozitif yaklaşmaya çalışın iyi düşün iyi olsunu hayat felsefeniz yapın gerçekten negatif düşündükçe insanın hayatı da negatif doluyor. Biz insanız kusurluyuz karşımızdaki de kusurlu haliyle o yüzden herkesi bu şekilde sevmeye çalışabilirsiniz

Yalnız değilmişim birebir hislerim bunlar

Günümüzde ilişkiler bu hali aldı. Sizden kaynaklanmıyor. Arkadaşlık çok zorlaştı. İnsanşar birbirini daha fazla kıskanıyor ve acımadan dedikodu yapıyor. Az ve öz arkadaşınız olsun bu iyi. Ama eşinizin ailesiyle anlaşabilmek önemli., bunun için de samimice konuşup ben şuna üzüldüm şuna kırıldm demek lazım eğer olumlu sonuç alırsanız öyle devam edersiniz.

Bence bi salın kendinizi, çok anlam yüklemeyin arkadaşlık ilişkilerine de. Aslında kimse kimseyi sevmiyor ama yalnızken de canı sıkıldığı için arkadaşlık ediyor :) bunu kavrayın Bir de boş vaktiniz çok sanırım bi hobi bi iş bulun düşünmezsiniz bile yorulmaktan bir şey

Ben de sizin gibiyim o ortamda olmak istemiyorum ama onlar buluşunca da üzülüyorum, bugün bile bir ortamda birşey dedim hala düşünüyorum neden böyle dedim yanlış anladılar mı diye. Bazen görünmez olmak istiyorum. Siz terapi sürecinde misiniz?