Çok teşekkür ederim. İnşallah törpüleyebiliriz...

Birşeyden kavga ediyoruz. Vuruyor kafayı yatıp uyuyor. Uykusu meşhurdur zaten. Ben gitmezsem yanına konuşmak için o gelmez. İlle ben giderim bak sana şu şu şu konuda kırıldım derim. Ya kabul etmez ya da özür diler ama aynı şeyleri tekrar yapar. Çok büyük hatalar değil bunlar ama derler ya sinek de küçük ama mide bulandırır diye. Ben kendimi inatçı bir insan sanıyordum eşim benden inatçı. Ben inatçı olduğumun farkındayım ve eşimle tanistik tanışalı ciddi anlamda törpüledim bu özelliğimi ama eşim aynı şekilde devam ediyor

Değersiz hissediyosan cocuk konusunu bir daha düşün. Zaman ver kendine . push ;

Ne güzel işte herkes haya yapabilir ama sonrasında bu hatayı düzeltmek önemli olan. Hata da ısrar etmek daha çok üzüyor.

bu koca tipi hemen hemen her kadında var. mesela bende de var. ben konuşurum anlatırım küserim söylenirim. ya sırtını döner uyur ya da hiç bişey yok gibi davranır. ne yapacaksın bazı insanlarında huyu bu. onun haricinde eşinin olumlu taraflarını düşün. artıları neler mesela. mesela kocanla hayatım sen böyle ilgisiz kalınca üzülüyorum falan diye konuya gir. valla 7 yıllık evliyim nur viral var beyaz tv de perşembeleri selin karacehennem çıkıyor taktik topluyorum

Uuuuu durum vahim Peki boşanma göz dağı falan verseniz?

Hiç ağzıma almadım boşanma lafını. Şimdiye kadar da hiç dile getirmeyi düşünmedim ama artık çok bunalmaya başladım. Ben evlenmek için evlenmedim veya evliliği sırf evli olmak için sürdürmek istemiyorum. Mutlu olmak için evlendim ve bu hep bu şekilde devam etsin istiyorum. Bu şekilde devam ederse dile getirmek zorunda kalıcam galiba

B3nimkide oyl3. Sinir oluyorum ve boşverdim artik

Aynen iyi anne babayada cok ihtiyac var ama beraber bir aile olabilmek cok daha önemli bir cocuk icin G greengirll

Yooo gayet de mantıklı ve yerinde bir sorun. Eşiniz eleştiri kabul etmiyor kendini koruma kalkanına alıyor sorunlarınızı konuşamıyorsunuz hep savunmaya geçiyor... Klasik annemin karakteri ve bu karakter kendini hep haklı görür... Ben annemi yıllarca değiştiremedim, ben de ilk evlendiğimde farkında olmadan böyleydim, çok eleştirdim kendimi, psikolog, anti depresan, kişisel gelişim... hepsini denedim şimdi çok şükür değiştim diyebiliyorum eşim de gayet mutlu. Eşinizin değişip değişmemesi tamamen kendine bağlı, kendi isterse yapar. Aile danışmanı ya da psikoloğa gitmeniz gerekir. Sizi dinlemiyorsa mektup yazmayı deneseniz?

İletişimsizlikten büyük dert mi olur? pamuk sekerim Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Zamanla biraz alışacaksınız fakat bu hep canınızı sıkacak. Ben 7 yıldır evliyim, genel olarak bizde iyiz. Sorun olunca ben konuşmak istiyorum eşim ise susuyor, veya yok öyle birşey diyor veya üste çıkıyor. Kesinlikle kabul etmiyor. Sonuç sorun çözülmüyor, ben yarım kalmış, boş hissediyorum. Güya mesele kapanıyor bir sonrakine kadar. İlk başlarda bu durum şiddetli kavgalar yarattı artık alıştımmı, bıktımmı desem. Mutlu değilim, ayrılsam ne olacak. Her gün böyle geçiyor.

vallahi bende eşimle kendimi gördüm konunda, ama bazen insanlar ve evlilikler değişebiliyor, yada rayına oturuyor diyelim benim eşimde bir evin içinde günlerce küs durabilen bir insandır, kendi aile bireyleriyle bunu yaşadı bir sana yapamıyorum der hep, ama bal gibi bana da yapıyordu bir kavga da problem de kesinlikle konuşarak çözüme gidemezdik, konuşmak istemezdi tamam kapandı geçti der bişey yok gibi devam etmek isterdi sanırım biz kadınlar kadar erkekler önem vermiyor bu konuşarak çözme yoluna baktım konuşmuyo bende konuşmadım, o sustukça sustum şimdi ben susunca "sen neden konuşmuyosun şimdi neden susuyosun" diye başlıyo konuşmaya :) senin dediğin gibi salonda tartıştıysak kalkıp yatak odasına giderdim gelir de bi özür diler konuşur filan diye hep gittiğimle kaldım, gelmedi :) ama bende onun gibi davranmaya başlayınca değişti, 3 yıllık evliyim 4 yıllıkta sevgili ve nişan dönemimiz var bakın ancak oturuyor ilişkimiz tabi ki herkeste durum farklıdır ama "birbirinin huyunu almak der" büyükler işte birbirinizin huyunu alana kadar zor geçebiliyor eşinizin iyi taraflarını görmeyi deneyin bende bazı zamanlar beni düşünmüyor önemsemiyor filan derdim durup düşünüyorum şimdi böyle şeyler aklıma geldiğinde yahu seni düşündüğü önemsediği tonla şey var gidip niye küçük şeylere takılıyorsun diye sizde böyle şeyleri düşünmeye çalışın ama naçizane fikrim "birbirinizin huyunu alana kadar" bebek düşünmeseniz daha iyi olabilir, sizler içinde bebeğiniz için de.. umarım herşey gönlünüzce olur :) esergry Nirvana Anneler

Ben de eşiniz gibiydim evliliğin ilk zamanları hep eşim gelirdi barışmak için haklı olsa da sonra zamanla tartışmalar bitti. Ben de ona haksızlık yaptığımı anladım. Umarım eşiniz de düzelir. . push ;

Kendi başınıza çözüm yolu bulamayacaksınız gibi çünkü eşiniz kendini mükemmel görüyor. Şu da var kimse kimse için değişmez değişmek zorunda da değil ama birbirine saygılı olunmalı, ortak yol bulunmalı. Sen bana uy tarzı yaklaşım evlilikte olmaması gereken bir şey. Herkes birbirini olduğu gibi kabul edip ona göre davranmalı, sevgi de budur zaten. Benim kv beni hiç beğenmez ona göre idealindeki gelin asla değilim, eşime bir kere "ben seni değiştirmeye çalışmıyorum olduğun gibi seviyorum tabiki sevmediğim huyların var ama bunları tolere etmeye çalışıyorum, atıyorum işkoliksin eve geç geliyorsun, oturup surat asacağım nerde kaldın diyeceğim yerde spora gitmek, ev işi, kitap okuma derken zaten sen eve gelmiş oluyorsun ben de kendi istediğim aktiviteleri yaparak rahatlıyorum demiştim... Kv nin istediği gibi olmamam yüzünden beni sevmeyeceksin zaten gerçekten sevmiyorsundur demiştim kalmıştı Yani gerçek sevgi bence budur, ben böyleyim sen bana uy bencilliktir. Alweer

Bu hislerin zamanla azalacak Ara ara asırı artacak Özellikle Lohusalıkta. Evlilik de ekg gibi İnişler cıkış lar duraksamalar

Ciddi problemleriniz yok evlilikte olabilir.. Yalnız sen adım atma bunu alışkanlık haline getirmiş.. günlerce küs kal o dayanıyorsa sende dayan.. sonunda pes edecektir.. ben bundan sonra böyle yapıyorum daha mutluyum..

Sizin yaşadığınız psikolojiyi çok iyi anlıyorum, kendini anlatamamak, sürekli suçlanmak inanılmaz bir psikolojik baskı. Bakın benim annem aynısı dedim ya, şimdi annemi aylarca görmesem özlemiyorum o derece soğuttu kendinden. Kimse kızmasın ama böyle çünkü çok kötü bir huy. Bence kafanızı toplayıp eşinizle konuşun, sorunları örtün demişler ama üzeri örtülen sorunlar dağ gibi birikir ve bir gün öyle bir patlarsınız ki yıkıp geçersiniz, bu arada da sinirli bir insan olur çıkarsınız. Eşiniz gelmiyorsa bile siz bir danışmana gitseniz?

Sizi yipratmiyor mu bu durum? Bence siz de artik gidip konusmayin. Gunlerce kus kalmak esinize sorun degilse size de sorun olmasin. Surekli alttan almakla olmaz ki ecemege Pamuk

Yoo ben unutuyorum, esim zaten bu konularda hepten balik hafizali. Uzerinde durmaya kalksak bir gun bile ayni cati altinda yasayamayiz. Gozunun ustunde kas var desen kavga cikar. B

Ya hep eften puften seylerse uzerinde durmanin anlami yok ki. Dis macununu ortasindan sıkan esiyle tekme tokat kavga eden kadinlar var misal ya da pijamasini katlamadi diye bagir cagir konusan kadinlar var. Adamin pazardan aldigi sogana varana kadar begenmeyip bahane bulan kadinlardan degilim. Bana komik geliyor. Bana ne yahu deyip aynen gormemezlikten geliyorum. Bu gibi seyler icin oturup surat asan da deli, tartisma cikaran da, cikan tartismayi uzatan da. Kucuk seyler icin uzmeyin kendinizi diye bu ornegi vermek istedim demlicaykeyfi Ve dünya bir çölse durma. Seraba su getir. Anneler

Her evlilikte olur önemli olan küslüğün sonunda konuşarak anlaşabilmek

Ben de unutamıyorum. Ama aramız iyiyken açılmıyor konu. Hatta aklıma bile gelmiyor ama kavga ettiğimiz zaman çözülememiş her sorun tekrar çıkıyor karşıma

Başta ben alttan alıyordum o uzatıyordu. Sonradan kızdım ben de o uzatınca ben de uzattım. Ama değişen birşey olmadı. Ben küstüm odaya gittim gittiğimle kaldım genelde.

Benim eşim de böyleydi, konuşmanı faydası yok ciddi ciddi. Ben şöyle bir kaç yöntem buldum. Bir şey oluca "moralim bozuldu" diyorum. Koltukta sarılırken "keşke öyle demeseydin bak yüzümde küçük mutsuzluk oldu" diyorum, güzel bir sürpriz hazırlıyorum misal, özel bir gün ise vazoyu boş içi su dolu koyuyorum masaya, yemek boyu bi şey demiyorum, yemek sonunda "vazo da boş kaldı, bugün de dursun mu belki yarın dolar" diyip öpüyorum. Misal dün bugün 14 şybat, şık her yer kalabalık olur ama haftasonu... ya yemeğe gider miyiz? dedim, yok, uzak falan dedi. Az önce eve geldi, azcık güler yüzle keşke gitsek dedim, kabul etti. Sistemimi oturttum, sonuçlar mükemmel. Gün içinde özledim vb mesajları da ihmal etme tabi.

Ben unutamıyorum arkadaş olmuyor. Artık beynime yeter aş artık bunları her konuda anlaşılacak diye bir şey yok bırak dağınık kalsın diye söyleniyorum. Defalarca aynı şeyler kafamda dönüyor.. Hiç sevmiyorum bu huyumu. Rahat olmak, gülüp geçmek istiyorum.. Her şey iyiyken geçmişte yaşadığımız bir olay en ufak konuda tekrar açılıyor. Tabi ki benim tarafımdan. Bu davranışım yüzünden haklı olsam da haksız durumuna düşebiliyorum.

Bu kadar basit konulardan değil tabi böyle şeyleri sorun etmem ama bizim kavgalarımız da ilk başta basit şeylerden çıkıyor. Ama sonrasında yaşananlar işi çıkmaza sokuyor. Kırıldığım bir konu var mesela. Şu konuda kırıldım diyorum. Ama çözüm için konuşurken asıl mevzudan daha çok kırılıyorum...

Konusmamak daha guzel. Ya da konuyu dagitip bambaska seyler anlatmak lazim, geyik yapmak lazim. Ben oyle yapiyorum. Ama canim kavga istiyorsa da ederim yani esimle de hic kavga edilmez valla. Oyle bakar yuzume cevap vermez iyice sinir olurum. En iyisi susmak

Sevgisinden hiç şüphe etmedim şimdiye kadar ama artık kafam allak bullak. Kafamda bir sürü soru... Seven insan böyle yapar mı diyorum... Seven insan ben hüngür hüngür ağlarken vurup kafayı yatıp uyabilir mi diyorum... Seven insan en ufak bir zorlukta arkasını döner mi diyorum... Daha bir sürü şey işte... G greengirll

10 yillik evlilikte sunu anladimki.. iletisim kurmak ve birbirini anlayabilmek cok cok cok onemli.. sevgiden asktan daha onemli..

Resmen bizi anlatmışsın :)

Anliyorum. Biz sorun yasayinca konusmamayi tercih ediyoruz. Konusunca hallolmuyor, taraflardan biri digerini anlamamakta israr ediyor bence siz de tekrar acmayin konuyu. Ortun ustunu gitsin G greengirll

Aynen öyle aslında

Evet çocuk sahibi olmayı çok istiyorum ama bu konu üzerine biraz daha düşünmem gerek galiba. İyi bir baba olacağından eminim ama kafamı kurcalayan da şeyler var. esergry Nirvana Anneler

Detayci ve hassas oldugunuzu dusunmedim ben nedense. Zira esiniz gunlerce kus kalabilecek bir bunyeye sahipken siz normal insan olsaniz dahi sorun etmelisiniz bu durumu. Cok iyi anlastiginizi, birbirinizi cok sevdiginizi soyluyorsunuz, esiniz icin de gecerli bu ama nasil gunlerce kus kalabiliyor bu durumda anlayamadim. Cok seven cok deger veren insan boyle olmaz defne-28

tipik erkek takma bosver cok takıyorsun modları. küçükken cok dinlenmeyip suclandıysa ondan bu problem esergry Nirvana Anneler

Herkese merhaba... Neler okuyoruz burda aslında benim ki dert sayılamaz. Belki de dertsiz başıma dert arıyorum. Biraz anlatmak, fikirlerinizi almak, dertleşmek ve moral bulmak istiyorum. Hepinize şimdiden çok teşekkür ediyorum... Eşimle 2015 yılında tanıştık. Yaklaşık bir yıl sonra evlendik. Şu an da 1.5 yıllık evliyiz. Yaşlarımız 27 ve 32. Eşim benim hayatımda ilkti. Çok severek evlendik. Hala çok seviyoruz birbirimizi. Şiddet, ihanet, saygısızlık hiçbir zaman olmadı evliliğimizde. Çok ciddi boyutta kavgalarımız olmadı. Evliliğimizin geneline bakarsak iyiyiz. Hatta yakın zamanda çocuk kararı aldık. Ama şöyle ki ufak tefek de olsa benim canımı sıkan ve olumsuz düşünmeye sevk eden şeyler oluyor. İletişim kuramadığımızı düşünüyorum. Eşimin beni anlamadığını düşünüyorum. Hatta zaman zaman değersiz bile hissetmeye basladim kendimi. Ben canımı sıkan beni üzen birşey olduğunda konuşup bu sorunu çözme taraftarıyım ama konuşma kisminda eşim hep beni suçluyor. Kendini görünmez bir kalkanla korumaya alıyor sanki. Hep üzüldüğüm şeyin saçma olduğunu söylüyor. Böyle söylemediği zamanlarda beni anladığını düşünüyorum ama aynı şeyi sonrasında tekrar yaşıyoruz. Başlarda daha alttan alırdım haklı olduğuma emin olsam bile küslük olmasın diye ben adım atardım. Eşim adım atmaz çünkü. Ona kalsa günlerce küs durabiliriz. Kafam çok karışık. Şu an çok mutsuz hissediyorum kendimi. Bazen diyorum ki ben bu adamla yaşlanırım bir ömür beraber geçiririz. Bazen diyorum böyle devam ederse çok uzun yıllar birlikte olamayız. Ciddi ciddi olmasa da ayrılma fikri beliriyor kafamın bir köşesinde. Konum çok saçma oldu galiba. Sizi sıkmamak adına çok detaya girmedim. Evli insanların tecrübelerine ihtiyacım var. Her evlilikte olur mu böyle şeyler? Kafa karışıklıkları gel hitler... Yoksa ben mi fazla hassas ve detaycı davranıyorum?

Çok teşekkür ederim yorumunuz için. Kendini anlatmaya çalışmaktan yorulmuş bir ben ve anlamamakta ısrar eden bir eş... Bu tablo çok yakın gibi gelmeye başladı artık. Bu akşam geldi konuşalım dedim. Konuşuyoruz ama boşuna... Ben böyleyim deyip çıkıyor herşeyin içinden. Ama o zaman ben de böyleyim dediğim zaman kabul edilmiyor. O olduğu gibi kalsın ben değişeyim istiyor... Kavga etmediğimiz zaman gerçekten çok iyiyiz ama kavga edince çıkamıyoruz işin içinden... Destek alma fikri benim de aklimdan geçiyor. Bakalım çözüm yolu bulamazsak bir sonraki aşama olarak aklımda

Evet bir kere denedim. Yazdım bir bir hissettiklerimi kırıldığım şeyleri. Akşam TV izliyordu. Gittik verdim. Bekliyorum ki okuyunca gelsin yanıma. Sarılsın konuşalım beni anlasın falan. Bütün akşam gelmedi yanıma. Bir ara baktım birşeyler yazıyor o da. Getirir verir diye bekledim. O gece gelmedi yanıma. Salonda yattı. Sabah da işe gitti. Kalktım baktım. Yazmış birşeyler koymuş sehpanın üzerine. Vermeye bile tenezzül etmedi. Aldım okudum. Yine hiçbir hata kabul etmemiş. Benim yazdıklarımı yalanlamış. Yani yine bir yere varamadık

Bizim zaten bir süre sonra asıl kavga sebebi bir kenara bırakılıyor. Sonrasında yaşananlardan kavga büyüyor. Temeline baksan ufak şeyler ama sonrasındaki tavırlar işi çıkmaza sokuyor.

Yok bu kadar basit şeyler değil tabi ki ama yine de takıntı yapıp unutmamak suçlamak bunlar hiç nefret ettiğim huyum.. Gerçi çok uzatmayız barışırız ama yine de olmamalı işte..

Zamanla alışır kabullenir miyim bu huyunu yoksa daha da tahammülsüz mü olurum kestiremiyorum. Evet Selin karacehennem i ben de çok severim. Bu aralar düzenli takıl edemedim ama öncesinde düzenli takip ederdim. :)

Evet herkes evliliğin oturma sürecinde bahsediyor. Bakalım bizimki ne zaman oturacak? Ya da oturabilecek mi? İyi olduğumuz zaman gerçekten çok iyiyiz. Çocuk kararı da böyle iyi zamanlarda alınmış bir karardı. Yani şu an ki ruh haliyle değil ama gerçekten de biraz ertelemek gerekiyor galiba. Ya da üzerine daha ciddi ciddi düşünmek L

Degiştirmek istemiyorum. Yani kastettiğim ciddi anlamda bir değişime değil. Gelmiş zaten 32 yaşına. Ufak tefek şeyler beni rahatsız eden şeyler. Mesela birşeye kırılıyorum üzülüyorum. Şuna kırıldım üzüldüm diyorum. Ama istisnasız her seferinden haksız bulunuyorum. Ya diyorum sana göre saçma olabilir ama eşim kırılmış üzülmüş deyip ona göre davranmak çok mu zor. Ya da en azından bu konuda biraz daha hassas davranamaz mısın? Yok en ufak bir tepki yok. Küsüyor gidip yatıp uyuyor. Sonra hadi uzamasını diyorum anlamıştır beni diyorum. Barışıyoruz. Bir süre sonra yine sil baştan...

Herkesin torpulemesi gereken huylari vardir. Esim senin esin gibi kabuguna cekilir ama ben de fevriyimdir. Buyutmeyin yani hicbirimiz kusursuz degiliz. Hepimizin duzelmesi gereken huylarini duzeltme cabasinda olmasi lazim.

Mesela bir örnek verseniz? G

Üstünü örte örte birikimiyor mu bir süre sonra. Ben o zaman örtüyorum üstünü geçip gidiyor barışıyoruz ama sonrasında daha tahammülsüz oluyorum sanki

Sizi çok iyi anlıyorum.. Ben de 1.5 yılı geçkindir evliyim, ve genelde yaşıyoruz iletişimsizlik sorununu... Hafif bir ağız münakaşası olsa aramızda susar, konuşmaz... Ben öncelerde neden konuşmuyorsun, konuşarak halledilir meseleler derdim, baktım ki her şey benim adımım ile oluyor, ben de bıraktım artık.. Böyle durumlarda onun yanında vakit geçirmiyorum, başka odaya gidiyor, başka şeylerle ilgileniyorum.. Sen de kendi kabuğuna çekil bence, muhattap olma.. Mesela şuan yine aramız bozuk, konumda yazdığım bir sebepten..

17 yıl çok ciddi bir süre. Biz daha 2bucuk yıldır tanıyoruz birbirimizi. Ya da tanımaya çalışıyoruz diyelim. Açıkçası şu an ki şekliyle bana böyle ömür geçer mi diye düşündürüyor. Bana göre ikimiz de ufak biraz değişme göstersek orta yolu bulucaz. Ama eşim olduğu yerde durmakta ve benim değişmemi beklemekte ısrarlı.

Ya günlerce küs kalıyoruz ya da eşim hiçbir şey yok gibi davranıyor. Gelip sarılıp özür dilediği de oluyor ama o özür dileyince konu kapansın bitsin gitsin istiyor. Ben konuşmaya kalkınca yine en başa dönüyoruz. Çok yoruyor beni. Sürekli kendimden taviz veriyor hissediyorum.