İşte o kafada kurma meselesi yıpratıyor. Eşinizle başbaşa kalacağınız zamanları arttırın. Gözlerinin içine bakıp "elimden tutmana ihtiyacım var" deyin. Sonra arkanıza yaslanın birlikte üstesinden nasıl geldiğinizi izleyin. Siz o kadar çok şeyi üstleniyorsunuz ki eşiniz kendini belki de gereksiz görüyor, yani kendisine ihtiyaç duymadığınızı sanıyor

Çok güzel dile getirmişsiniz, gerçekten de durum böyle. Evet yardımcı alıyorum eve, 15 günde bir. Eskiden onu Cumartesi günleri alırdım, ben de temizlik yapardım kendisiyle, hatta kadın gittikten sonra "oh mis gibi oldu ev" diye gururlanırdım. Fakat baktım böyle olmuyor, bir tek haftasonum var zaten, genelde pazartesi alıyorum ki haftasonu rahat geçireyim, temizlik ile uğraşmayayım. Nasılsa kadın gelecek, yapılması gereken ufak tefek işleri yapıyorum, genel temizlik işini kadına bırakıyorum. Ancak dediğim gibi günlük rutin temizlik yapmam gerekiyor, bu kendimi birilerine ıspatlamak veya yarışmak için yaptığım birşey değil, gerçekten kendi çocuklarımın hijyen durumunu düşünüyorum. Ufak olan yerde ne görse ağzına atma potansiyelinde, ben her daim bunu takip edebilecek bir noktada değilim, çalışan anne olarak. O yüzden içime sinecek şekilde evi temiz bırakmaktan başka çarem yok. Dediğiniz gibi eş ile yaşanan huzursuzluklar kişi ve eşi arasında olan kişisel bir durum. Anlatılamayacak noktalar oluyor muhakkak. O yüzden değinemediğim noktalar da oluyor. Zaten bu kadar yazdıktan sonra eşimin bir noktada internette bu yazışmalara denk gelerek beni tanımaması işten değil... O kadar çok net ve açık ifade etmeye çalışıyorum ki kendimi, ve ben kişisel hayatımda da böyleyimdir, kim olduğumun ortaya çıkması çokta zor olmayacaktır. Bir gün gelipte birisi "seni tanıyorum ben" derse şaşırmayacağım artık... . M Missbohem Bu dünyada huzur yok tek ayak

Ben de tam tersine, çalışmadığım zaman boşluğa düşüyorum. Çalışma hayatı beni dinç tutuyor. Çok yoruluyorum ama çalışmazsam da daha beter saracağımı düşünüyorum kafamdakilere. B Began Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Evet ben de öyle düşünüyorum. Bahar ayında büyük oğlumu kreşe göndereceğim çünkü ufaklık çok hastalandı. Çocuk doktorumuz bu yönde tavsiye verdi, biz de baharı bekliyoruz. Allah'ın sevgili kuluyum ki yakında bir kreş açılıyor. Sabah bırakıp akşam alabileceğim nitelikte ve evime çok yakın bir yer. Annem hem ufaklıkla büyüğü hem kreşe bırakıp hem alamaz. Ama büyük olan çok bunalmasın terk edilmiş hissetmesin diye haftanın 3 günü ilk etapta göndermek istiyorum. Çünkü enerjisini atacak yer bulamıyor çocuk o da bunaldı evde. Annem 2 çocukla uğraşırken ne kadar ilgilenebilecek ki onun ihtiyaçları ile. Haliyle tek bir çocuğa odaklı olamıyor. Çalışmayıp işi bırakmayı dahi düşündüm. Ancak kafamda deli sorular gezdiği için, çalışmazsam daha kötü olacağımı biliyorum. En azından bu şekilde maddi anlamda yeterlilik sağlayabiliyorum. Eşime "ben bu akşam arkadaşlarımla görüşeceğim" diyebiliyorum. Yaptığım harcamalarda suçluluk hissetmiyorum. Ve ek olarak bugün itibari ile kenara para koymaya başlıyorum ki ne olacağımın garantisinin olmaması giderek kafama dank ediyor. İş konusuna gelince, işim o kadar yoğun ki ben öğle arası bile yaşamıyorum. Öğle yemeklerimi yerken bile işimle ilgiliyim her dakika. Bulunduğum konum ve pozisyon gereği malesef böyle bir şansım yok. Rengeyigi

Sen öyle bi yorulmuşsunki hicbiseye enerjin kalmamiş e çok normal hem 2cocuk yapmişsin hemde çalişiyorsun. çok dogal. bir cocuk bakicisi tutman lazim nede olsa maaşin var. arkadaslarinda dedii gibi 2 fazla verip ev işini veya yemegide yaptirir en az 2 yükünden kurtulur biraz dinlenir ve gezer tozarsin

Yeni başladım, kendi kendimi ikna etmek zor oldu. Bilinçli bir insan olarak ve mutsuzluğum bir noktadan sonra "bir sorun var" noktasına gelince, randevu aldım kendime. Eşime bile söylemedim... Taa ki randevu günü gelene kadar "bu arada benim de randevum vardı" şeklinde girdim konuya. Şaşırmadı, çünkü son zamanlarda onunla yaptığım paylaşımlar o kadar az ki. Sorun eşim sanırım, herşeyi ona yüklüyorum, nefret boyutuna varmak üzereyim. Yaşadıklarım, yaşattıkları, üzüntülerim, bitmek tükenmek bilmeyen "onun ailesi - benim ailem" sorunları. En çok beni yıkan, konu şu oldu: babam ile herşeyimi paylaşırım oldum olası, arkadaş gibiyizdir ama kendisi yurtdışında. En son bir geçen aylarda geldi, konuları biliyordu, ben bir ara iyice "boşanıcam artık" boyutundaydım. Babamda eşim ile konuştu, benim ile konuştu, iki yavrunuzu düşünün dedi, ancak eşime de "kızım ne karar verise kararından caydırmam destek olurum, ona göre adımlarını at" diye de uyardı. En son yaşadığım bir kaç can sıkıcı durumdan sonra babam ile konuştum tekrar, bana verdiği cevap beni yıktı. "Eğer bu eşin ile benim vasıtam ile evlenmiş olsaydın sen benim ağzıma..." Ben şok oldum tabii ki "o nasıl şey baba niye böyle konuşuyorsun hiç olur mu öyle şey" dediğimde de, "öyle öyle ben seni biliyorum" demişti... Sonrasında da "ben nasıl senin evleneceğin adam tercihine ses çıkartmadıysam, bak bunca şeye rağmen "banane senin derdinden" demiyorum" dedi... Yani bir nebze "kendi başının çaresine bak" dedi. İnsan en sevdiğinden böyle şeyler duyunca, hayat daha bir zor geliyor... Eeee kime anlatayım ben derdimi? Annem bipolar, neredeyse 20 senedir bununla boğuşuyorum. Annem ile paylaşımım bu yüzden kısıtlı, herşeye üzülüyor. Rahatsızlığı gereği ne çok üzülmesi ne de çok sevinmesi gerekiyor, sonra dengesi şaşıyor birden. İnsan hayatında bu ne kadar mümkün tartışılır ama durum böyle, bende elimden geldiğince yansıtmamaya çalışıyorum. Ben de takıntılıyım mesela. Dün nasıl olduysa benim ufaklık yere yağ dökmüş, ufak canavar. Annem de çocuklarım ile ilgileniyor, o silmiş yerleri. Akşam eve gittiğimde yer kayıyor düşüp kafamı kırıcam, o derece kaygan yerler. Dedim çorabım kayıyor herhalde, terlik giyeyim ayağıma, ama yok terlik bile kayıyor. Anneme sordum hayırdır ne oldu, birşey mi döküldü diye o da açıkladı. Hayır yandığım nokta, evde iki tane ufaklık, evi pislik götürecek. Annemin demesi 2 sefer silmiş evi. Bende işten yeni gelmiştim, anneme dedim ki "nolur gözünü seveyim çocukları tut, ben bir daha sileyim şuraları" 2 su ben sildim... Yok arınmadı. Yani şunu hayal edin, 2 çocuk benim ilgim için bağrışıyorlar, huysuzlanıyorlar. Benim elimde su kovası, kendimi kapatmışım mutfağa, çökmüşüm yerlere habire arındırma çabasında... Tabii annem ne ile sildi nasıl sildi bir fikrim yok, açıkçası konuyu uzatmadım bile. Akşam yatmadan bi daha silerim dedim, ama tabii bir de yemek yaptığım için, yorulmuştum. Silemeden uyudum, şimdi kafamda o yerler, akşam eve nasıl giderim de yer silerim hayallerim var. SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Bende depresyon yaşıyorum ama doktora gitmeye cesaretim yok... hep mutsuz hep halsiz ağlamaklı eşimle nezaman kahkaha attigimi hatirlamiyorum küçük bir çocuğun var ve enerjim yok... çalışmıyorum oturdugum yerde çevrem yok mide sorunları bukadar sıkıntının icinde eksik olmuyor ve tabi düşük şeker problemide var.. Rabbime bin şükür tabiki ama çok mutsuzum esin çok çok iyi benimle ilgilenir ama sorun benin beynimde sanırım hiçbir şeyden mutlu olamıyorum eski hayatimi eski beni çok özlüyorum bazen herşeyi bırakıp gitmek istiyorum bana önereceginiz birşey varmı M Missbohem Bu dünyada huzur yok tek ayak

Yanlış anlaşıldım. Asla yargılamıyorum. İş hayatını yoğun bir şekilde ben de gördüm. Sonrasında devam etmedim. Dinlenmekten kastım kafanın dinlenmesi. Bir saat çocuklardan ayrı bir aktivite yapmak bile bu dinlenme için yetebiliyor insana. Küçük çocuklu ev hanımlarını kastettim ben. Yoksa çocuklar okula gider evde yayıla yayıla iş yaparsın, oturursun bunu kastetmedim. Benim büyük beş yaşındayken ikinci oldu ve abartısız 8-9 aylığa kadar gece bir iki saat uykuyla durabildim. Gündüz de hep kucağımda. Eşimin işi yoğundu mesaisi çoktu, şehirdışı, yurtdışı gidişi çoktu. Ve benim yakınımda hiç ama hiç kimsem de yoktu. Şu bebeği tutta wc ye giriyim diyebileceğim kimsenin olmaması tuvalet için bile eşi beklemek ve bunu bir yıl her gün yaşamak. Ben benim durumundakilerle kıyas yaptım. Çünkü benim o durumumda çalışmam inanın benim için dinlenme olacaktı. Diyorum zaten o dönemlerden çoğumuz geçtik. Ve üstelik ev hanimiyken bütün bunlara yetişemek durumum varken sizin yetisememeniz hayli hayli normal demek istedim ben. Kendinize çok yük yüklüyorsunuz olmadığında olmadı işte napiyim deyin geçin, kendinize yüklenmeyin demek istedim. Mevzuyu ev hanımı çalışan bayana dayandirip sizi kınamak olsaydı amacım başka türlü yazardım. Beni de o dönem kınayan çok oldu çünkü herkes çocuk büyütüyor senin çocuğunun onlardan farkı ne işte evde oturuyorsun bir de diyene çok rastladigim için amacım asla ve asla kınayıp, yargılamak olamaz.

Ayrıntıya çok takılıyorsun.. bazı şeylere fazla anlam yükleme. . mesela kayinvaliden çocuklar konusunda destek sözü verdi ve geri çekildi, annecim yada x hanım, ne diye hitap ediyorsan, verdiğiniz sözün arkasında durmadiginiz için çok üzgün ve kırgınım, size güvenmiştim, diyerek içinde büyütmekten kurtulabilirsin. Biriktirip biriktirip kendini rahatsız edeceğine, anında tepki ver, gereken kişiler rahatsız olsun. Bakıcı konusundaki düşüncen güzel, annenin gözetimi altındaki bakıcı daha kabul edilebilir, en azından senin için.. Babanla ilgili söylediklerine yorumsuzum. Aslında içten içe kızdım da.. lütfen onunla da açık konuş, korkma. İçinde ne varsa yüzüne söyle, boşalt herşeyi, rahatla, o da bazı şeylerin farkına varsın artık.. Ne yazarsam yazayım sonuna, içinde tutma, diye ekleyeceğim. en büyük problemin bu.. biriktire biriktire bu hale gelmişsin. Kim öğretti sana susman gerektiğini ?susma! Hep konuş, kendini ifade etmekten çekinme.. aklında ne varsa o an söyle ve sonrasında kendine dert etme..

Bu benim korkumdu sanırım. Ve korktuğum başıma geldi diyelim. Annemin rahatsızlığı 17 ila erken 30'lu yaşlarda baş gösteren bir hastalık. Annemin doktorunla da konuştum, bakırköyde yatmışlığı var annemin. O konulara hiç değinmeyeceğim, bu konu başlı başına sayfalar alır... Ancak doktorumun demesi 2 doğumun da lohusalığında atak geçirmediğin göz önünde bulundurularak ve yaşının gereği bu hastalığı taşıyor olman düşük ihtimal. Çünkü jenarasyon atlayarak gider bu rahatsızlık ve genelde hem cins üzerinden gider. Yani annemde varsa bende olmaz, kardeşim varsa onda olur, ancak kardeşim de olmadığına göre, eğer kız çocuğum olsaydı onda olacaktı gibi seyir etmesinden bahsetmişti... Tabii bilemiyorum, belki genetik benim durumum, belki de değil. Belki yaşadıklarımın vermiş olduğu, bunca senedir ayaklarımın üzerinde durmak zorunda oluşumun ve evlendikten sonra da birşeylerin değişmeyişinin verdiği yorgunluk sonucu yaşıyorum bunları... Kafamda deli sorular... D DeliHA35... T Ü R K... Anneler

Benim daha yeni diyebilirim, ancak ben annemden talimliyim. Annem benim ciddi derecede rahatsızlıklar geçirdiği için konuya gayet aşinayım. Tedavi süreniz çok uzun değil, peki doktorunuz ne diyor ki bu konuda? 5 ay kısa süre sayılır. Kontrollere sık gider misiniz?

Ben zorluk derecesinin idrakında değilim henüz. Ancak birşey fark ettim gerçekten, yalnız değiliz bu konuda. Bu rahatsızlığı yaşayan bir çok insan varmış. Artık algıda seçicilik mi dersiniz, yoksa denk mi geliyor dersiniz bilemiyorum ama dün sosyal medyada bakınırken, eski bir arkadaşımın da aynı konudan müzdarip olduğuna rastladım. Kendisi hakkında sosyal medyada "bipolar" olduğuna dair bir bildirim yapmış ve bunu artık saklamadığını söylemiş, 2 senedir de bu rahatsızlığı ile mücadele ettiğini belirtmiş. Hem şaşırdım bu kadar açık bir şekilde paylaşım yapmasına, hem de "gerçekten yalnız değilim bu konuda" diye düşündüm. Benim yaşadıklarım eşime yönelik şeyler artık bunu idrak ediyorum. Annesinin yaptıklarını, geçmişte yaşadıklarımızı, tüm olumsuz olan konuları kendisine bağlıyorum. Bu konuda hiç birşey yapmayışından, konuları geçiştirmesinden ve zamanında üzerine düşmemesinden dolayı suçluyorum onu. Yaptığım fedakarlıklar ve özverilerin sonucunda, aynı şekilde ondan etkileri görememiş olmanın yıkıklığını yaşıyorum. "Neye değdi bunca şey" diyebiliyorum. Dün akşam kafamda kocaman bir mektup yazdım eşime ve mektup şöyle bitiyordu "yarından itibaren evi terk et, seni görmek dahi istemiyorum..." Sabah uyandığımda ise bu duygudan eser yoktu. Sanırım gerçekten rahatsızlığın etkileri bunlar, yoksa insan bu kadar uç noktaya tırmanıp, ertesi gün nötr olabilir mi? SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Ben ikinci çocuk dusunuyorum ama sırf bu hisler yüzünden cesaret edemiyorum kalabalık ortamlara girmek istiyorum kurs spor gibi belki ıyi gelir diyorum Önceki

En son Cuma akşamı konuştum onunla. Değersiz hissettiğimi, görevini yap, ertesi gün yine aynı noktadan başla. Robotlaşan bir hayat yaşadığımızı ve bunun normal olmadığını, beni mutsuz ettiğini anlattım. Ailesine göstermiş olduğu "müsamaha"nın hiç bir alanının beni kapsamamasını anlattım. Misal en son bana gelen bir konu, benim büyük oğlan kepçe ile televizyonu kırdı. Bildiğimiz çorba kepçesi ile, bu aralar ilgi istiyor, kardeş dolayısı ile. Daha 4 yaşında oda, ufak olan da 1 yaşında. Annem diyor "kepçeyi elinde gördüm oğlum bırak onu bak o oyuncak değil diye yerine kaldırdım, ancak ben ufaklığı uyuturken hangi ara alıp başardıysa, televizyona vurmuş" ve televizyon fiziksel kırık değil, LCD olduğu için ekran içten kırık. Eve gelince böyle bir manzara ile karşılaşınca şok oldum ancak çocuğa ne bağırdım ne kızdım sadece yanlış yaptığını anlaması için onunla uzun uzun konuştum anlaması için uğraştım. Yaşı gereği anladığı kadarını anladı tabii ki... Bu mevzu sonrası haftasonu benim doktor randevum varken eşim ile annemin arasında geçen diyalog şu olmuş, annem üzüldüğünü ve gerçekten engel olamadığını anlatmış eşime. Ama eşimin tepkisi çok garip " annesi çalışıyor nasılsa alınır yenisi ne olacak!" Annemde kızmış, nasıl annesi çalışıyor, sen necisin? Evin erkeği böyle şeylerden sorumlu olur deyince eşim hörölö hörölelenmiş. Sonra diyor annem ben alttan aldım, sonra eşinin de ayakları suya erdi, kırmadık birbirimizi ama canım sıkıldı diye anlattı annem... Şimdi annemin bana konuyu taşıması ayrı bir garip, eşimin yaptığı ayrı bir garip. Zira annem konuların az çok farkında, kör değil kadın. Annemde sinir olma durumlarına yaklaşıyor, kaç senedir çocuklarımla haşır neşir olduğu için belki de şahit olmaması gereken bir çok konuya şahit oluyor. Annemin de demesi "ben kızımı rahat etsin diye evlendirdim, köle olsun diye değil" Bende diğer yandan düşünüyorum, evet eşim iyi bir eş. Dövmez, sövmez, içmez, karı kıza gitmez. E tamam da bu olması gereken birşey zaten bir meziyet değil ki! Onun dışında bu güne kadar ailesinin yanında ne ezilmişliğim kaldı ne laf yemişliğim. Çalıştığım halde beklentiler had safhada... Hani diyorsun ya dönüp dolaşıp o temizlik kovasında takılıyoruz, hep bundan... Aman evim pis kalmasın, aman temiz dursun derli toplu kalsın hep. Toz olmasın, pislik olmasın... Bir noktada evet evin temizliği çocukların hijyeni açısından önemli. Ama bende öyle bir hal aldı ki durum, psikopatça temizlik yapıyorum.

Ben de konu sahibinin anlattığı şeylerde problem göremedim. Sağlıklı psikolojide üstesinden gelinmeyecek şeyler değil. Hastalanmış sorun bu. Tanı da major depresyon diye konmuş. Yanılmıyorsam ağır depresyon. Sevgili konu sahibi bu bir hastalık ama geçecek. Bu süreçte eşini çok yıpratmamanı temenni ediyorum. Anlattığın kadarıyla kızgınlığının altı dolu gibi görünmüyor buradan. Acil şifalar diliyorum...

Suan depresyon geciren bir anneyim.. Tedavi goruyorum ve asmaya caisiyorum.. 2017 benim icin cok zor gecti.. Allah bir faha gostermesin cok cok zor zamanlar yasadim.. Yalniz Depresyonda bile olsam eve kapatmiyorum kendimi.. sizde kapatmayin.. Haftasonu neden evdesiniz... Maddi durumunuz yerinde sanirim.. Cumadan islerinizi halledin.. Cumartesi sabah kalkin alin cocuklari kahvaltiya gidin.. Sonra cikin birlikte yuruyus yapin.. Ama asla kendinizi eve kapatmayin.. depresyon gecirenlerin yaptigi en buyuk hata bu bence.. bu sekilde dibe coktukce cokuryorsun.. SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

büyük çocuğunuz kesinlikle kreşe gitsin.

Haftasonum en yorulduğum günler.. Nasıl geçtiğini anlamadığım günler.. Ve benimki artık 2 defa değil 1 defa uyuyor.. Malesef ufaklığın biraz daha büyümesini beklemek en iyi yol. O zaman ikisini de babaya emanet edip kendiniz için bir şeyler yapmaya başlayabilirsiniz. Eğer babası ikisini de idare edebilir derseniz şimdiden kendinize vakit ayırmak için zorlayın. Bırakın o günde evde yemek olmasın. Yapmayın çıkın gezin tek başınıza. Küçüğün yemeği olsun yeter siz dışarıdan da yersiniz. Ama o günün bir kaç saatini kendinize ayırın. Zaten ilaç alıyormuşsunuz. Biraz da ruhunuzu doyurmaya çalışın. Haftaiçi rutinleri için yapabileceğiniz bir şey yok bence. Çünkü eve gel yemek ye derken çocukların uyku saati oluyor..

İnsanın kendini gerçekleştirme ihtiyacı var ve senin bunu yapacak imkanın yok. Destekleyecek kimse yok. Yeri geliyor böyle durumlarda eşinin sevgisinden bile şüphe ediyorsun. 2. çocuk bence aile hayatınız çok yıpratmış tabi ki çözümü yok. İlaç desteği de bir yere kadar eğer içiyorsan sonra başka sorunlara sebep oluyor, eşimin panik atak ilaçları en son trigiliseridini 900 lere hba1c sini 12,5 lara fırlatarak diyabete sebep oldu. Bence çocuklar kreşe başlayana kadar dişini sık sonra evliliğini bitirme fikrini tekrar gözden geçir. Kocanın annenle olan diyaloğu çok ama çok sevimsiz geldi. Açıkçası şeklen yanında gibi görünse de manen yok bu koca. Ben seni çok iyi anladım güçlü birisin fakat insan hayat arkadaşında yanılınca hiç bir şey eskisi gibi olmuyor. Gittikçe dibe batıyor. Mutsuz evliliklerin devam etmemesinden yanayım he r zamanda yazarım çocuk yoksa boşanın diye. Çocuklu olunca biraz daha çetrefilli oluyor maalesef süreç.

Belki bende de bu böyle. Çünkü durup durup eskiye sarabiliyorum. Misal birşey yaşanıyor, konuya bağlı ya da bağımsız "zamanında şöyle de olmuştu, hep böyle oluyor zaten" noktasına geliyor. Bu sefer kendi kendimi sinirlendirip birşeylere takıyorum. Tabii ki erkeklerin kafa yapılarının bu şekilde olmadığını, bizim sardıklarımız onlar için anlamsız. Bunun da farkında birisiyim, bir erkek kafa yapısı ile kadının kafa yapısı arasında dağlar var. Düz mantık düşünüyor erkek, bu bilimsel olarakta kanıtlanmış birşey. Ama ben neyin peşindeyim? Kendi kendimi mi mutsuz ediyorum bu noktada? Fazla mı talepkarım?

sevindim senin adına, korkular geliyormu peki? fobi oluştu mu? sonundaoldu Nirvana Anneler

Şöyle söyleyim sana geçen ayyynıı durumda senden bi tık aşağıda bi hayatım var. ve seninle aynı durumda buldum kendimi Allahım göz altlarım çökmüş cildim kırışmaya başlamış saçlarım dağınık ne ara böyle oldu dedim veee hemen değişime başladım öncelikle lendime güzel bi alışveriş yaptım hemen bi kırışıklık kremi aldım ve hergün yarım saat olsun kızlarımı alıp dışarı çıkıyorum hava alıyorum ve nispeten daha iyiyim daha da kendimi iyi hissetmek için neler yapabileceğimi soruyorum kendime kimse kendimizden daha değerli değil çocuklarımız var ve güçlü olmak zorundayıZ bırakma kendini

3 sene önce gitmiştim kötü bir olay yaşanmıştı psikiyatris panik atak dedi ve ilaç verdi kullandığımin 2. günü acillik oldum yani aşırı carpinti ve nefes almada zorlandim içmedim dahada M

gayet de konuyu okudum. herşeye güzel yazmışsın zaten. eeee? SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Son cümleniz çok doğru. Benim zehirim de panzehirim de eşim. Benim kafamı da bulandıran mevzular hep ona dayalı mevzular. Zaman ile aşılacak şeyler olduğunun farkına vardım. Biraz hem kendime hem de eşime zaman tanımam lazım. Fakat ben profil fotoğrafındaki gibi bir insanım, herşeye yetişme derdim var. Sabırsızımdır, olacak birşey varsa hemen olmalı. Yapılacak bir iş varsa hemen yapılmalı bitmeli sürüklenmemeli... Sanırım buna birazcık engel olmam ve hayata biraz daha yavaş adımlarla ilerlemem lazım. Teşekkür ederim yorumunuz için. Bu ara biraz pozitif bakmaya başladım hayata, inşallah bu şekilde devam eder ve depresyonun üstesinden gelebilirim.

D) depresyon yaşadım ama kendi kendimi tedavi ettim. Bana rahat battı çünkü. 1 hafta ilaç kullandım. Sonra ilaç kullandığım için kendimden nefret ettim. Sonra da beynimle cebelleştim ve benim istediğim oldu. Ben kazandım.

Mesleği bıraktım depresyon veya adı her ne ise. :) Allahtan iyi bir birikim yapmıştım ve eşim de iyi kazanıyor. Bıraktım tamamen bu 3. Haftam. Devrettim her şeyi eski ortağıma. Şuan yurt dışında yaşama fikrini düşünüyorum. Beni bu hale getiren ne oldu bilmiyorum. Çok iyiydim senelerdir, ne olduysa 3 ayda oldu. Yoruldum, zevk vermiyor hayat, insanlara güveni yok, boş oturmak, doğayı izlemek hayvanlarla oynamak istiyorum. Ayak uyduramadım bu hayata. Beni mutlu edecek başka bir hayat bulmam gerek.

Haklısınız, evin eşyanın kölesi olmamak lazım. Ama diyorum ya, benim yaşadıklarım ile de orantılı bu temizleme isteği sanırım. Dün akşam eve gittiğimde çorba ve pilav yaptım bir önceki gece zaten kabak dolması yapmıştım ayıptır söylemesi. Onda bile kafamı zor toplarladım, yaptığım kabak dolmasınla orantılı tencere bulana kadar 3 tencere değiştirdim. Ki genlde böyle birşey yapmam, göz var nizam var, insan az çok bilir neyin neye sığacağını. Kafa yerinde olmayınca böyle oluyor. Yemek yedikten sonra mecbur evin toparlanması gerekiyor, mutfağın her yerini sildim yine. Sonra baktım hakikaten bitik vaziyetteyim yer silecek gücüm yok, eşime de dedim yok silemeyeceğim gücüm kalmadı. O da "ben diyorum sana yıpratma bu kadar kendini, başka zaman yaparsın boşver" dedi. Ben de üstelemedim. Ancak o kaygan zeminler hala benim kafamın bir kenarında. Antrenin bir kısmı, oturma odasının bir kısmı... Bu yağ olayından sonra aklıma şu geldi "çak bir kibrit yak evi, bu ne ya" durumundaydım. Ama tabii ki "mecazi" anlamda böyle düşünüyorum, evi yakasım falan yok yani... Yanlış anlaşılmasın da :) SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Çok güzel bir baban varmış, keşke içinde bulunduğun durumun da farkına varabilselerdi. . Yapacak şey belli.. surda sana on sayfa da yazsam, sen yine toparlanmak için terapiye gideceksin, başka yolu yok. durumun daha da agirlasirsa benim gibi berbat ilaçlar kullanırsın..

Susmak üzüyorsa susma. Ben genelde cevap veririm. Ben üzüleceğime karşımdaki üzülsün. Bir de temizlik, yemek vb işler için yardımcı gelsin evinize. Çalışan kadınsınız, kendinizi bu kadar paralamayın. Eşinizin "annesi alır ya" lafına karşılık bir süre maddi desteğinizi çekin, bir kenarda biriksin. Biraz zaman geçince güzel bir konuşma yaparsınız.

Annenizinde mi depresyon rahatsızlığı var

benim bipolarla başladı Allaha şükür atlattım onu fakat. depresyon baki kaldı azıcık üzülsem hemen elim ayağım kesiliyor. dünya yük biniyor. hamile olmasam da çözüm bulamamıştım bipolar geçmişim olduğu için antidepresanda sadece beni sapıttırır. öyle antidepresanlı bi tedavim de olması mantıklı değil. hemen mani ye döner. lohusalıktan da korkuyorum. inşallah kolay geçer.

Yorumunuz için çok teşekkür ederim. Tabii insan bir anda bu duruma gelmiyor, zaman ve yaşanılanlar buna çok büyük etken. Birşeyler üst üste birikiyor ve sonra bu noktalara geliyor. Bundan bir hafta önce gerçekten çok kötü durumdaydım, ancak son günlerde çok daha iyiyim. Buradaki yorumlar beni çok rahatlattı. İnsanın kendinin yanlız olmadığını hissetmesi bile büyük birşey bu durumlarda. İlaç tedavisi dediğiniz gibi işe yarıyor ancak beynin bir bölümünü de uyuşturuyor o kesin. Dediğiniz çok doğru, biraz daha pozitif olmak ve o şekilde davranmak çok etkili. Ben normalde de güleç suratlı biriyim, ama pozitif olmakta gerçekten çok önemli.

Şuna adım gibi eminim ki ; annen manik-depresif olduğu için sen şuan bu depresyonu yaşıyorsun yaşantın tetiklemiş sadece!

Allah yardımcınız olsun. depresyon çok çok zor bir süreç. ben de yakalandım bu illete 6 ay önce falandı. zayıfladım. kendimi ordan burdan atasım geliyordu. hiçbir şey tat vermiyordu. seninkine benzer bir yaşantım var benim de. neyse ben de panik atakta beraberinde geldi. bu tabi işimi daha da zorlaştırdı. ardından tedaviye başladım. tedavimin 2. ayında kullandığım ilaçlar başka hastalıklara yol açtı. karaciğerim zarar gördü. 2 ay kullanabildim ilaçları ve hemen kestiler. ilk hafta perişan oldum. ilaçlar aniden kesilmeyen türden ilaçlardı çünkü. ve tedavim yarım kalmıştı. şimdi ilaçları bırakalım3,5 ay oldu maşallah iyiyim. yani o depresyon geçiyor merak etmeyin. sadece siz de çabalayın kendinize güvenin geçeceğini bilin.

Öncelikle dışardan nasıl göründüğünün bir önemi yok. Kimseyi alakadar etmez. başkaları için mutluluk pozları vermeye değmez. kim ne derse desin, tirt. . Dışardan iyi görünüyor da içerden nasıl? Sorun esin mi? Tedaviye yeni mi başladın? Ben de kullanıyorum o minnak canavarlardan :) bana iyi geliyor. doğrusunu söylemek gerekirse, zamanla etkisini görüyorsun. Terapiyle desteklersen daha iyi olur..

Belki konuyla tam alakalı değil ama ben şu eşim yardım ediyor olayına sinir oluyorum. Yanlış anlamayın konu sahibi ama o adamın da çocuğu, o adamın da evi.. yaptığı şeyler yardım değil sorumluluğunu yerine getirmedir. Biz onlara böyle yaklaştıkça onlar da keyiflerinden çok da ödün vermeden, inceliklere dikkat etme gereği duymadan kendi kabataslak mutlu hayatlarında yaşar giderler. Size gelince ise önerim, talepkar olun. Eşinize arkanızı dönüp yatmayın, belki o anlık intikam almış gibi hissederseniz ama ilerisi daha kötü olur. Konuşun konuşun konuşun eşinizle. Malzeme bu, bu kadar çıkıyor diye düşünseniz de konuşun, talep edin, isteyin.

Benim annem 30lu yaşlarında depresyon geçirmiş ve hala asabi ve geçmişi unutamayıp affedemeyen bir kadın. Sonuç olarak ben 27 yaşındayım ve manik depresifim iki ablam daha var onlarda aynı annem gibi geçmişte takılıp kalan ve asabi yapılılar. Yani demem o ki;anne yahut baba genlerle bunu çocuklara aktarıyorlar, çocuklar beyninde o hastalık kodlarıyla doğuyorlar ve yaşamın stres ve sıkıntılarının yoğunlaştığı dönemde hastalık patlıyor. Psikiyatrik hastalıklarda özellikle duygudurum bozukluklarında genetik aktarım temel sebeptir.

Sorunlarım bitmek yerine bazen çoğalıyor gibi hissediyorum. Bir anahtar kelime, eşimin ağzından çıkan bir rahatsızlık verici söz, bütün günümü zehir edebiliyor. Yenemediğim konulardan bir tanesi bu sanırım. Genel anlamda toparlamaya başladım. Eskisi kadar büyütmüyorum sanrım içimde, bazen de aklıma birşeyler gelip eskiye sarabiliyorum yine. İnşallah birşeyler toparlayacak, uzun zaman alacak onun farkındayım. Bahar ayları da bu durumları etkilediği için, melankolik bir hava içerisindeyim sanırım. Bir öyle bir böyle geçiyor günlerim.

Merhabalar konunuzu görünce yazmak istedim bende çalışan bir anneyim ve sizi çok iyi anlıyorum.. Hergün aynı şeyler.. sabah kalk işe gel.. mesai bitince eve git.. evi toparla varsa camasır at. cocukla ilgilen yemek ye sofrayı toparla.. Cocugu uyut.. bazen onunla birlikte sızıp kal bazen yarım saat eşine vakit ayır.. cocuk geri uyansın hadi geri uyut.. Bazen duşa girmeye bile mecalin kalmasın.. Kendine hiç vakit ayırama.. bazen cocukla bile vakit geçirmek istememe bir uyusun diye gözüne bakma.. kendi halinde oyna oglumda! babanla bir sohbet edeyim diyerek iç geçirme.. Hafta sonu Cumartesi evdesin; sabah kahvaltı hazırla- ardından temizlik yap- cocugu uyut- uyansın aksam yemeğini düşün vs vs En son ne zaman kuaföre gittim acaba? bende bilmiyorum.. Tv izlemek mi dedin? oda neymiş 21 aydır unuttum Oturmak mı? ne haddime nasıl otururum.. biz eşimle konuşamayız evde.. oglum konuşturtmaz mesela.. fırsat vermez.. bir kahve içsek bizim için lüks.. mükemmel bir durum genelde telefonda konuşur sorunlarımızı çözeriz! Bazen eşim kızar, aksamları cocugu uyutunca gel yanıma der.. ama anne sızıp kalır gün biter.. Bu kadar şeyin içinde beni hayata tutan nedir? Söyleyim; yardım eden bir eş.. eşim yardm etmese asla basaramazdm.. iyice ucuruma sürüklenirdim. ben çamasır atarsam o serer, örnek tuvalet banyo balkon yıkama eşime aittir.. sofrayı hazırlamak bana toplamak ona aittir.. evim temiz değil ama derli toplu düzenli alıştım artık yetiyor bana... Pazar günü ; sadece eşim ve ben cocugum ile ev işi yemek vs olmadan vakit geçirmek.. Güzel bir kahvaltı yapmak, ögleden sonra dışarıya cıkmak.. yazın piknik vs.. kışın avm oyun parkı Güzel bir yemek yemek eve dönüş.. Bir diğeri; yemeğimizi sagolsun bakcıımız yapıyor.. yoksa yemek yapmaya mecalim yok benim. eşiniz sosyal bir insan değil mi? çıkalım gezelim dolaşalım vs şeyleri yokmu?

İyi dilekleriniz için çok teşekkür ederim. Terapi almıyorum henüz, alabilir miyim onu da bilmiyorum çünkü kendime randevu bile zor aldım. Kafaya koydum bugün gideceğim dedim ve gittim, ancak terapi için böyle bir zaman yaratabilir miyim emin değilim. Evet babamın uslubü çok yanlıştı. Hayatımın bir çok noktasında yoktur babam, o yüzden aslında söz hakkı da yok. Ama insanın, daha doğrusu kız çocuklarının, babasına karşı bir zaafı vardır ya. Bende o zaafın milyon katını düşünün. Bir çok şeyine göz yumup, bir çok yanlışını affetmiş, göz ardı etmiş, umursamamış bir insanım. Belki o yüzden bir lafı bana çok ağır geliyor, kaldıramaz noktaya geliyorum. Bir noktadan sonra da soğuyorum, insan babasından soğur mu? Ama işte bir kelime bende birşeyleri bitirebiliyor. Bugünlük bu böyle tabii ki, 3-5 gün sonra babamdır, yine eskisi gibi umursamam belki, emin değilim. Fakat bu ufak ufak kırgınlıklar çığ oluyor bende işte. Algılaması biraz zor... Çalışıyorum evet, ekonomik özgürlüğüm var. ancak bir noktada da çocukları o şekilde evde bırakıp, bunca sorunlar yaşayınca, ki annemdir bakması bir nimet çocuklara o yüzden anneme tek kelime etmeye hakkım yok, işi bırakıp evde mi kalsam da diyorum bazen. Ancak güvenemiyorum kendime, biliyorum çalışmayı bıraktıktan 6 ay sonra kurtlanıp iş arayacağım. Var olan işimden ve imkanlarımdan memnunum, en çokta çalışma saatlerinden. O yüzden bunu da gözüm yemiyor açıkçası. Bakıcı konusunu daha önce yaşadım ve hayatımda yaşadığım en kötü tecrübelerden biriydi. O yüzden annem bakıyor çocuklara, ama belki annemin yanına destek birini alabilirim. Gerçi büyük olanı baharda kreşe yazdıracağım tekrar, belki o annemin yükünü çok hafifletecek, o anlamda biraz beklemedeyim. İşte bütün bunların üstüne kayınvalidemlerin de çocuğu sadece sevmeye gelmeleri beni rahatsız etmiyor değil. Niye bütün sorumluluk benim annemde, niye kayınvalidemde elini taşın altına koymuyor mesela. Evet bir çok kişiye verdiğim tavsiyedir "çocuklarınıza kimse bakmakta zorunlu değil, istemezse bakmaz" Ama benim takıldığım nokta "destek oluruz bizde" denilerek destek verilmemesi. Evlendim evleneli ne maddi ne de manevi bir destek istedim onlardan. Desteğe ihtiyacım olduğunda bile bulunmadılar, bunu bile sorun yapmadım... Ama bunlar işte hep kafama takılanlar, hep beni rahatsız eden şeyler. Bilenmeme neden oluyor resmen... SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

İşte bu Pozitif enerjinizi korudukça bu hayatınızın her alanına yansıyacak. Çimene ot deyip geçiyoruz ama pozitifken rengine vuruluyoruz, üzerine basıldıktan sonra turgor basıncı sayesinde nasıl tekrer eski haline geldiğini bile fark edip şaşıyoruz Hep endişeli, hep düşünceli, hep karamsar olunca burnumuzun dibindeki güzellikleri kaçırıyoruz. Ben de depresyona girmiştim bir ara ve yaz başındaydı. Her gün işe gitmeme rağmen depresyondan çıktığımı anlamam garip oldu çünkü kış mevsimine geçmişiz, yerler kar-buz oysa her allahın günü o yoldan geçiyorum, birden aaaa kış gelmiş diye şoka girdim Bana da geriye güzel gelişmelerinizi ve haberlerinizi dört gözle beklemek kalıyor Size iyi gelecekse bu konunuzu günlük tutar gibi devam ettirin, gelişmeleri kaydetmiş olursunuz

Depresyon yaşadım yaşadıkça tedavi ile üstesinden geldimi oylayan arkadaşlar nasıl atlattınız bu illeti nolur yazın yaşamayan anlamıyor çünki bu hastalığın insanı nasıl umutsuz çaresiz bıraktığını SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

bence sizi bu kaosa sürükleyen eşinizin bu tavırları davranışları hareketleri.. beklentilerinizi karşılamaması.. artık yorulmanız ona karşı birşeyler anlatmaktan, konuşmaktan ne bileyim uzar gider böyle.. Durum bundan ibaret oluncada ev iş cocuk yemek vs.. agır gelir.. insan kaldıramaz.. şu zamanda en büyük destekçiniz eşiniz olmalı.. tamam yardım ediyormus sagolsun ama sadece yardım etmekle de olmaz. Peki hiç cocuklarınızla birlikte dışarı cıkmıyormusunuz? örnegin hafta sonu napıyorsunuz eşiniz ne zamanlar evde? o demese bile siz söyleyin? birlikte birşeyler yapalım diye.. ama yalnız değil cocuklarda olacak.. bir hafta sonumuz var oda dolu dolu geçsin deseniz mesela? halden anlamaz mı? biz daha bir pazar evde oturmadık.. yaz olsun kış olsun.. bende pazara iş bırakmam birde anneniz ev işlerinden azcık tutmuyorsa.. cok daha zorlanırsınız esergry Nirvana Anneler

Ben de bunu diyecektim. Genetik bir yatkınlık var malesef. Çevremde gördüğüm kadarıyla anne veya babasında psikolojik problem olan çocukların en az birinde de ileri ki yaşlarda çıkıyor bu sorun.. Tabi yaşananlar tetikliyor.. Belki de ortada o kadar büyük problem yok. Bir çok kişinin rahatça bertaraf edeceği problemler düşündükçe büyüyor konu sahibi için..

teşekkür ederim. ben de de pankreatite sebep oldu. hastanede yatarak tedavi gördüm. ayrıca karaciğer enzim değerlerimi normalin 6 katına çıkardı. çok tehlikeli o ilaçlar. eşin için de çok geçmiş olsun R

Birşey yapmıyor, beni de rahatsız eden durumlardan bir tanesi bu. Misal dün akşam eve geldiğinde ben neşeliydim, son günlerde nadir olan bir durum. Çocuklarımla çok güzel vakit geçirdim, onlar ile oynadım, eğlendim ve bu benim enerjimi arttırdı. Eşim geldiğinde de uzun zamandır ilk kez "hoş geldin canım" diyerek kapıda sarılarak karşıladım. O da şaşırdı ama memnun oldu. "Uzun zamandır ilk kez böyle karşıladın beni çok mutlu oldum" diyerek dile getirdi. Bir önceki gün kendisinden nefret ediyordum ve keyfli olmamın verdiği özgüvenle onunla konuştum. Anlattım hissettiklerimi, senden dün nefret ediyordum bugün seviyorum dedim gülerek. O da neden dedi, bilmiyorum ama bir çok şeyi sana bağlıyorum ve sana bileniyorum. Bunu aşacağım biliyorum, ancak dün zor bir gün geçirmiştim hem işte hem de evde ve olanlar şunlardı diye anlattım. Hak verdi, zor gün geçirmişsin ama bana anlatmamıştın dedi. Ben de bütün hal ve ruhiyetimi gördüğün halde "neyin var" diye sorma zahmetinde bulunmadığın için olabilir dedim. Aramızdaki konuşma gayet keyifli geçti bir tartışma değildi konuştuklarımız. Sonra ben ona "aslında sorunun temel olarak sana olan güvensizlik olduğunu düşünüyorum" dedim. "Neden" diye bile sormadan "bana güvenmiyorsun demekki durum gayet ciddi" dedi surat asarak. Çıktı balkona sigara içmeye. Bende sinirlendim "işte bunu yapma, birşey anlatıyorum açılmışım sana, dönüp arkanı kaçma konudan" dedim. "Kaçmıyorum sigara içip geleceğim" dedi ve çıktı odadan. O an gerçekten kendimi çok kötü hissettim. Çünkü nedenleri biliyor ve duymaktan kaçıyor. Anlatacaklarımdan korkuyor belki... Ben de o bu şekilde davranınca içime kapanıyorum anlatamıyorum hiç birşey. Verdiği tepkiler yoruyor beni, içimden gelmiyor anlatmak. Enerjimin tükendiğini hissediyorum anlattıkça. Durum böyle yani...

Hah al işte bu kadar da fikrim var psikojik rahatsızlıklar konusunda. Ama gelir, en bilmediğim konu beni bulur.

Birşey diyor eşim mesela, kafamda ve içimde büyütüyorum onu. Misal arada geçen bir tatsız konuşma ardından, eşim markete gidiyor veya birşey için dışarı çıkıyor. 1-2 saat sonra dönüyor. Onun yokluğunda kuruyorum da kuruyorum kafamda. Bazen konuyu o kadar çok büyütüyorum ki içimde, adamı kafamda boşuyorum da evden de gönderiyorum. Sonra işi bitince eli kolu dolu gelen kocamı görünce, sularda duruluyor, ayaklarda yere basıyor. Bakıyorum haline yorulmuş, elindekilerin ağırlığından , veya yaptığı herhangi bir işten terlemiş, dinlenmeye ihtiyacı var... Sanki kafamda boşadığım, evden attığım, süründürdüğüm adam o adam değil. Kapıyı açınca aşık olduğum adamı görüyorum karşımda, kendime de gülüyorum. Ne kadar saçmaladığıma, içimde büyütüp gereksiz yere kuruntulandığıma... Yani düzelecek bir durum o kesin, ama ne zaman düzelir o muamma. Aşılamayacak birşey olduğunu kabullendim, bu bile bir ilerleme benim için. Artık eskisi kadar kolay yakmıyorum gemileri... Durup bir düşünme payı veriyorum kendime. Sakinleştirmeye ve pozitif yaklaşmaya bu anlamda başladığımı algılıyorum.

Panik atak geçti mi? Korkulara sebep oldu pa? Durumunuz nedir? SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Aradaki iyi dilekleriniz için teşekkkür ederim, ancak yargılar vaziyette yazmışsınız garibime gitti. "Sizin işe gittiğinizde dinlenebilecek vaktiniz varken" demişsiniz ya. Ev hanımlarındaki bu algıyı ben anlamıyorum. İşim aşırı yoğun ve kafamda tutmam gereken o kadar çok mevzu varki... Zaten işimin detaylarını burada oturup anlatacak değilim. Fakat ben sabah saat 6:30'da kalkıp hazırlanıp işe geliyorum. Akşam gece saat 12:00 yatıyorum. İşten eve gidince yemek yapmak zorundayım, çünkü yemek bekleyen çocuklarım var. Eşim ve ben problem değil biz bir şekilde zeytin-peynir yer doyarız, ama çocukların doğru besinler ile beslenmesi gerek, gelişimleri için. Bu noktada evde yemek olmak zorunda, ve tek tip beslenemeyeceğimizden, farklı yemekler yapmak durumundayım. Evet şanslıyım anneme bırakıyorum çocuklarımı, ancak annemden yemek temizlik beklentim olamaz. Zaten kadıncağız 2 çocuk ile yoruluyor, o noktada da "anneniz destek oluyordur" demeye gerek yok. İş yüküne ek olarak evin işleri de biniyor. Haftasonunu kendime ayırabilmek istiyorsam eğer, hafta arası evi temiz tutmalı, yemekleri hazır bulundurmalı, çamaşırların yıkanmalı vs. gibi bir sürü evin yükü var. Eşim yardım eder sağolsun, fakat onun yapabilecekleri kısıtlı, genelde çocukları oyalamak en iyi yapabildiği şey, o yüzden geri kalan işlerde ben sorumluluk altında kalıyorum. Mükemmel olmaya çalışmıyorum dediğiniz gibi, fakat ben evin temizliğini bir gün boşversem o temizlik problemi daha büyük şekilde karşıma çıkıyor. Yani bugün burası yağlanmış hemen bir aldır geç yapayım, dersem ertesi gün üzerine farklı bir kir binecek, onun üzerine de başka bir kir, 5 dakikada çıkartacağım mevzu bana olacak yarım saatlik iş... Ben her akşam yatmadan mümkün mertebe mutfak tezgahını özellikle tabiri caizse, sakız gibi bırakırım. Ertesi gün işe gidip eve gelene kadar mutfak yine çarşamba pazarına döner... Anneme bahane yok, iki çocukla oluyor malesef böyle. Fakat boşverdiğim günler de oldu, aman bugün de dağınık kalsın napayım dediğim. Ve sonrasında baktım ki, 5 dakikada temizleyebildiğim yer bana çok daha büyük iş çıkartarak daha uzun vaktimi alır oldu... Bunu tecrübe ettiğim için evin belli başlı yerlerini her gün temizleyip toparlamak bir rutin haline geldi... Şimdi diyorsunuz ki iş yerinde dinlenme vaktiniz var... Bu iş yerinde dinlenmek nasıl oluyor ben bilmiyorum gerçekten. Benim kadar yoğun bir tempoya sahip insan nasıl dinlenir? Ben ev hanımı arkadaşlarıma bakıyorum, gece geç yatıyorlar 12:00 - 01:00 - 02:00 veya hangi saatse. Sohbet ettiğimde "ya ben gündüz yapamadıklarımı çocukları uyutunca mecbur gece yapıyorum" diyorlar. Okula giden çocuğu olanlar "o yatınca ben hallediyorum herşeyi, sabah erken kalkıp götürüyorum okula sonra bana dinlenme vakti kalıyor, eğer çok dayanamazsam 1-2 saat uyuyorum" diyorlar mesela. Benim böyle bir lüksüm yok. Zaten geç yatıp erkenden kalkıyorum. Gecenin 3'ünde ve 5'inde uyanıyorum, çünkü ufaklık hala geceleri uyanıyor, biberon ile mamasını veriyorum. Mama istemediği zamanlarda yanıma alıyorum yeterki birazcık daha uyuyayım diye. Siz evde çocuğunuzu bırakıp işe gitmenin ne demek olduğunu biliyor musunuz? Eğer çalışma hayatınız olduysa elbette bilirsiniz, ancak iş sorumluluk gerektiren birşey, ha deyince bırakıp eve gidilemiyor malesef. Oğullarım hasta iken benim işe nasıl geldiğimi bir Allah bilir... Benim büyük oğlumda da nadir görülen hastalıklarla boğuştuk, hamd olsun büyüdü dediğiniz gibi bizde atlattık. Bize büyük tecrübeler oldu, hayatta başkalarından duyduğumuz şeylerin başımıza gelebileceğini gördük. Şükürsüz bir insan hiç olmadım, elimdekilere, hayatımdakilere, sahip olduklarıma hep şükrettim. Ancak benim bu yaşadıklarım başka birşey. Elimde olmayan, kontrol edemediğim bi durum. Eşiniz de sizden bu anlamda sıkılmıştır diyorsunuz ya, ben ona boşanma konusunda çok defalarca konuşup önüne bu seçeneği koydum. Gidene kapı orada, benim bütün bu yaşananlara ve yaşatıldıklarıma rağmen benden sıkılacaksa, gerçekten çıksın zaten hayatımdan. Kendi yüzüne de söyledim bunları... Dediğiniz gibi, herkesin derdi kendine büyük. Kimin ne yaşadığını ve nasıl o noktaya geldiğini bilmemiz mümkün değil. Yani demem o ki, benim bu yaşadıklarım benim şımarıklığım değil, gerçekten kontrolün bende olmadığı bir durum.

beni hamile olduğumu öğrenince işten çıkardılar. ben saklamasını hemen söyledim çünkü işyerinde bebeğime dikkat etmem için tehlikeli yerlere girip çıkmamak gerekti söyledim beni cikaRamazlar sandım. ama çıkardılar maalesef. yinandyang

Çok üzgünüm senin için :/ Çocuklarına annen yerine bakıcı baksa? Aynı zamanda biraz toparlanmana yardımcı olacak biri.. mesela 3 veriyorsan 5 verip ev yükünden kurtulmak da şu süreçte iyi gelir sana.. Babanin söylediklerini aklım almıyor. bu nasıl bir üslup? Çok kötü hissettiğine eminim ama en azından esinin yanında dile getirmemiş ve seni korumuş. Bide şu geldi aklıma, acaba öyle davranarak kendince, seni bir yanlıştan mi kurtarmak istedi?yani her evlilikte olur kafası.. yine de tavır çok yanlış.. Seni zorlayan bir durum varsa çok düşünme. sağlığından daha değerli değil. Kimseyle zoraki anlaşmak zorunda değilsin. Çalışıyorsun, ekonomik özgürlüğün var, boşanmak istersen korkma, kimseye muhtaç olmazsın.. istemediğin bir hayatı sırf birleri istiyor diye yaşamak zorunda değilsin. bu arada umarım terapi de aliyorsundur. Bu sana çok iyi gelir. allah kolaylık versin.. SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Sanırım konuyu pek fazla takip etmiyorsunuz. İş hayatı değil ki benim sorunum. İşimden ve iş hayatımdan o kadar memnunum ki... Hatta iş yerinde daha mutlu, daha enerjik ve hatta daha saygın hissediyorum kendimi.

tabir korkularım var. çocuğumla çok sık bir arada kalıyorum. yani başbaşa. ya delirirsem ona zarar verirsem onun yanında düşer kalırsam diye diye kendimi yiyorum. bunları doktora anlattım. dedi ki her panikli öyle düşünür ama asla delirmezler. hatta ben bunu sorduğumda öğrencilerine tam bu konuyu anlatıyormuş kitap o sayfada kalmış. açtı okuttu bana. kitapta da aynen böyle yazıyordu. en güzel yolu kendimi rahat bırakıp çok düşünmemek oluyor bu durumlarda.

Merak ettim, siz neden çalışmayı bıraktınız? İş hayatı insanı gerçekten motive ediyor, hem maddi hem de manevi şekilde, bir kadının çalışması önemli. Çocuklarınızı Allah bağışlasın, inşallah sağ salim bebeğinizi alırsınız kucağınıza. B Began Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Yani acaba cokmu biriktirdiniz icinizde de yavas yavas bu noktaya geldiniz? Kuzum ilac tedavisi tabiki ise yarayacaktir zira beynimizdeki kimya bozuluyor haplar onlari arttiriyor azaltiyor vs... ama esas olan bakis acini değiştirmeniz kendimden ornek verecek olursam mutsuz oldugum ortamdaydim oradan ayrildim ve pskiyatriyr gittim ilac verdi ki ise yarıyor sanirim ama birazda pozitif olmak lazjm, icinizden gelmese bile gulumseyin neseli olmaya calisin inanin zamanla keyfiniz yerine gelicektir ve elbetteki duzeleceksiniz sadece gececegini bilin evet suan bu durumdayim ama gecicek diye kendinizi buna odaklayin Acin psikolog videolarini izleyin mesela... Kim ne sizi bu hale getirdi bilmiyorum ama insanlar yuzundense dusunmemeye calisin, cok gecmis olsun SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Depresyonu yenmenin en kolay yolu kötü hislerle mücadeleyi kesmektir. Su an kötü hissediyorsunuz örneğin; bununla savaşmayı bırakın bunu kabul edin. Insanlar her zaman iyi hissetmek zorunda değil, üzüntü de kırgınlığa bezginlikte güzel hisler gibi hayatın bir rengi Kötü hissetmemeliyim direncinizi kaldırırsanız çok daha rahat bu süreci atlatırsınız. Sevgiler

O ikisi aynı şey canım. Ben bipolar demem de manik-depresif derim. Bende manik-depresifim yani bipolarım

EşEve çocuk derken kendimi onlara adayıp kim olduğumuzu mu unutuyoruz zamanla acaba? Uyanınca da afallıyoruz...

çalışan bir anne olarak zaman zaman benzer şeyleri yasiyoruz. ev is cocuklar es derken kendimiz eriyip gidiyoruz ortada "ben" kalmiyor. ev isi sizi cok bunaltmış isten eve gidince herhangi bir sey yapmak istesenizde haliniz olmuyor vaktiniz kalmiyor ve kisir döngüde devam eden hayat sizi bir nevi bıktırmış. depresyona girmeyen var mi günümüzde bilemiyorum ben de bir sure once atlatmis bir insan olarak ilaçlardan degil kendimden fayda buldum. varsa izniniz 1 hafta izin alın az bi kafanizi dinleyin kendinize esinize ve cocuklariniza vakit ayirin. izin bitiminde detayli bir temizlik yaptirin. sonra ise baslayin bu kisacik nefes almak bile iyi gelecektir. hatta buzlugunuza sizi rahatlatacak birkac sey de yapip atarsaniz is donusu kimi zaman sizi rahatlatir boylece stresiniz azalabilir. farkli seylere zaman ayirabilirsiniz

Bende yaşıyorum bu hastalığı benim major depresyon o kadar umutsuz ve caresizdim ki burda bu hastalığı yaşayıp iyi olan bir kaç arkadaşla konuştum onlar umut oldular bana iyilesecegime dair umudum arttı çok zor bir hastalık

sizi çok iyi anladığımı belirtmek isterim öncelikle. aslında fotoğraf çok net. siz de biliyorsunuz. cümlelerinizden farkındalığı yüksek bir kadın olduğunuz apaçık ortada. evliliğiniz sizi aşağı çeken. şu yağ dökülmesi örneği de çok ilginç.. hayatta dökülenden kırılandan pislenenenden çok daha önemli şeyler var. ve siz hiçbir şeye yetişemezken hep o kovanın, süpürgenin başında bulursunuz kendinizi. çocuklar oyun bekler; eşiniz sevgi, şefkat, tutku bekler.. ama siz o kova ve süpürge sarmalına vurursunuz kendinizi.. bu kahve mevzusunu da hatırlıyorum. yine sizi anlıyorum. kendiniz için birşeyler yapmak isterken hep öncelik başkalarında. eşinizden kadın olarak uzaklaşmayın. kendiniz için önce.. sevilmeye ilgi görmeye sizin de ihtiyacınız var bunu sadece eşinizin istediği bir şey olarak düşünmeyin. eşinizle bunları konuşmalısınız. konuşamıyorsanız, yazın. bir de izin verin o da yazsın, o neler hissediyor acaba? aynı algı düzeyinde olmayabilirsiniz bir de.. bunu anlatmak ifade etmek zor da.. yani düz ve daha sığ bakıyordur belki hayata. sizin o kahveye yüklediğiniz anlamı göremiyordur. "sinemaya gittik işte!" diyordur bu konuda anlatmaya devam edin. konuşalım..

Terapiyi aksatma, çocukları eşini ihmal etme pahasına bile olsa kendine kendini dinlemeye vakit ayır, yeni keşfedeceğin kendinden korkma ve bir anda düzelmeyi bekleme. Geçmiş olsun Türkiye'de yaşayıp majör depresyon geçirmemiş kadın sayısı parmakla gösterilecek kadar azdır bence

Evet sanırım aynen öyle, dediğin gibi. 2. çocuk zaten süpriz geldi, nasıl olacak ne olacak derken doğdu. Hamd olsun Allah sağlık sıhhat versin evlatlarıma, iyi ki varlar. Çünkü ben gerçekten severek evlendim, ama işte insan başlarda kör olabiliyor. Bugün düşündüğümde şu an farkında olduğum bir çok şeyin o zaman da farkındaydım. Sanki "inat uğruna" evlenmiş gibi hissediyorum kendimi. Ama eşimi sevmiyor değilim, onsuzluğu düşünemezken, aynı anda kendisinden gerçekten nefret edebiliyorum. Nasıl oluyor diye sormayın, inanın ben de bu duygu karmaşasını anlamlandıramıyorum. Etrafımda bulunan bir çok kişi bu evliliğin artık devam etmemesi konusunda nasihatlar veriyor. Fakat gelgelelim şöyle de bir durum var, 2 tane erkek evladım var ve 2si de baba düşkünü. Ben bir sefer eşimden ayrılmayı denedim, kendimi psikolojik olarak hazırlamaya çalıştım. Ancak büyük oğlumun düştüğü dehşeti anlatamam size, eminim boşanan bir çok çocuklu kadın bunu atlattı. Fakat ben kendimde bunu atlatabilecek bir güç göremedim. Şu noktada evliliğime dair "çocuklarım için sabrediyorum" diyebileceğim noktadayım sanırım. Çünkü eşime dair bir düzelme yok, düzelme çabası yok, bu da beni giderek yıpratıyor. Bu yıpranma da beni her anlamda etkiliyor. Yeri geliyor işe yansıyor, yeri geliyor maneviyatıma yansıyor, yeri geliyor çocuklarıma bile yansıyor. Ben de burada yorum yaparken bir çok insana çocuğunuz yoksa devam etmeyin şeklinde yorum yapıyorum. Ancak arada çocuklar varken "neden çocuklarımı babasız bırakayım" sorusu oluşuyor kafamda. Çünkü ailesine sadık, eşine gereken noktalarda destek verebilen, bakıldığında aklı başında bir eşim var. O zaman sorun ne diyor insan, ama işte o elle tutulamayan sorunlar da beni bu hale getiriyor... Kocaman bir kaos içerisinde buluyorum kendimi.

İşte kendimi bu kargaşanın içerisinde bir yerlerde kaybettim sanıyorum. Hayat benim için "görevini yap, ışıkları kapat yat" şeklini almaya başladı. Sabah kalk, işe git, görevlerini tamamla, mesai bitince eve geç, evde çocukları toparla evi toparla ihtiyaçları gider, çocukları uyut, kendinde yat, sabah yine aynı döngüye başla... Ayıptır söylemesi, kendime en hayret ettiğim bir anımda şöyle oldu, "inanmıyorum bacaklarımın tüyleri ne kadar uzamış, örsem örülür" şeklinde oldu... Kendime o kadar vaktim var yani... Bırak televizyon izlemeyi, koltuğumu unuttum... Geçen gün koltuğuma baktım ve içimden istemsiz şu cümle geçti "Souvvenir en son ne zaman bacaklarını uzatıp şu koltuğun keyfine vardın?" Haftasonları en kötü geçen günlerim oluyor... Normalde haftasonlarını iple çekip, çocuklarımla nasıl bir aktivite yaparım, nasıl onlarla doyasıya vakit geçiririm düşüncesi olması gerekir değil mi? Sabah kahvaltıyı hazırla, toparla, saat 12 olduğunda ufaklığı uyut, uyumazsa ben bile agresifleşiyorum çünkü onunla beraber ben de uyuma peşindeyim. Büyük olan baba ile takılır nasılsa. 1 saat maksimum uyursa ne ala, uyanmasını yakalarsam kendi uykum arasında, alıyorum koluma ufaklığı, çekiyorum yatağa, bir yarım saat daha kazanıyorum uyku için... Aynı rutin saat 16:00 için de geçerli, günde 2 sefer uyuyor, en tatlısı da 16:00 uykusu çünkü ben de onunla uyuyorum... Sonra sersem geçen günün kalan kısmı... Kafamı toparlamakla geçiyor, ama otomatiğe bağlamış şekilde yemeklerde hazır oluyor bu süreç içerisinde, çamaşırlar da atılıyor makinaya, bir şekilde ev bile toparlanıyor...

Allah kolaylık versin size de. Herhangi bir doktora gittiniz mi? İlaç tedavisine başladınız mı? Bunlar önemli şeyler, ihmal etmemeniz gerekir. Öncelikle bir doktor ile adım atmaya başlayın derim, eğer henüz doktora gitmediyseniz. Vereceği ilaç tedavisine göre ilerlemeniz gerekir. İlaçlar başlangıçta insanı aptal gibi yapıyor, demeden edemeyeceğim. Sanki sağlıklı düşünemiyormuşsun gibi, mantıklı kararlar alamıyormuşsun gibi geliyor. Ancak 1-2 hafta içerisinde bünye adapte oluyor ilaca. Daha sonrasında fonksiyonlar normale dönüyor ve daha rahat oluyor insan. İçindeki kaygılardan kurtuluyor, durduk yere kafasında oluşan gereksiz takıntılardan da kurtuluyor. Bir nevi rahatlama sağlıyor. Ama doktor tedavisi çok önemli...

İnşallah başarırım. Gerçekten çok teşekkür ederim desteğiniz için. İnanıyorum bu zor günleri de atlatacağım. Geldiğim bu noktalar beni yıldırmayacak, hayat devam ediyor ve dünya tatlısı iki evladım annelerininn neşesine muhtaç. Bunu da en iyi haftasonu anladım diyebilirim. Gerçekten benim pozitif enerjim onlara öyle bir yansıyor ki, haftasonu çok güzel geçti. Onlar da huysuzlanmadı, gayet güzel bir tatil oldu benim için şu geçen 2 gün...

İşte, mesele de bu. Gidecek yer hiç bulunamaması. Eşim o kadar asosyal ki, bir şekilde benim çevremi de köreltti. Diğer yandan ev harici dışarda gezelim desek, kırk yılda bir yapıyoruz, moralsiz dönüyorum eve. Çünkü ben o noktada değilim, çocuklar ile dışarı çıkmayı göze alamıyorum, isteksizim. Sebepleri de hep bunlar, huzursuzluk, mutsuzluk, hep bir sinir hali... En çok üzüldüğüm nokta da böyle anlarda çocukların birşeylerden mahrum kalması. Ama ben onları yine de boş bırakmıyorum. Haftanın bir günü büyük oğlumu muhakkak ben dışarı çıkartmaya çalışıyorum. Haftanın bir günü de muhakkak babası çıkartır. Ama bir arada birşeyler yaptığımız nadirdir. Bu biraz eşimden kaynaklı, biraz benden kaynaklı. SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Hayat her insana darbesini vuruyor maalesef...

bende bi kac yil once girmistim. zaten meyilliydim uzerine baska sorunlar eklenince iyice bittim. nerdeyse 1 yila yakin surdu. disardan bakinca hic belli olmazdi hayatima devam eder gibiydim ama yalniz kalinca surekli aglama krizleri falan baya bi cektim.43 kiloya kadar dustum. tam hersey bitti derken esimle tanistim onun sevgisiyle herseyi atlattim simdi gayet iyiyim. bence sizde farkli seyler yapin. monotonluktan bikmissiniz yoksa her uzulen sikilan depresyona girmiyor

sizin bu anlattıklarınız çözülemeyecek hallolmayacak şeyler değil bence. cocuklarınızı ayrı ayrı değil de birlikte çıkarın.. birlikte birşeyler yapmak ile başlayın.. gözüm yemiyor bir bahanedir aglasalarda sizi rezil de etseler.. cıkın birlikte.. eşiniz ile de konuşun daha sakın ılımlı yaklaşmasını halinizden anlamasını anlayışlı olmasını isteyin. eğer siz böyle kendinizi salarsanız herşey daha çok üzerinize gelecektir.. yalnız değilsiniz lütfen bunu söyleyin kendinize sürekli emin olun her çocuklu ve çalışan anne sizinle benzer şeyleri yaşıyor yaşamaya devam ediyor.. bu hayata bir daha geri gelmeyeceğiz. herşeyin başı sağlık.. eşiniz ile inat etmeyi bırakın zaten.. lütfen içinize kapanmayın oturun saatlerce konuşun ona sırtınızı dönmeyin.. herşey sizin elinizde umarım en kısa zamanda atlatabilirsiniz bu durumu biz anneyiz.. evlatlarımız var güçlü olmalıyız sen kendini bırakırsan herkes bırakır bir insana kendi kendine ettiği kötülüğü kimse yapamazmış unutmayın

Benim evliliğim de sorunlu yazdıklarınızda kendimi buldum.15 yıl önceye dayanan depresyonum var, ağır travma yaşadım ozaman. Ama ben psikolojiye ilgisi olan biriyim, doktora hiç gidemedim. Evde makaleler okudum sadece. Genel olarak iyim, fakat kalıcı hasarlar var bende. Eskisi gibi olamıyorum, mutsuzum, hayatı otomatiğe bağladım. Hayat zaten zor, birdd çalışarak zorlaştırmak istemedim. Evde daha rahatım, çalışsam kafayı yerim bence. SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

bence hem ev işi hemde çocuk bakımını birarada yürütebilecek iyi bir bakıcı ayarlamalısınız, evdeki iş yükü üstünüzden kalksa iyi olurdu diye düşünüyorum. güven problemi olacaksa şirketten vs bakıcı bakabilirsiniz

Merhabalar senin durumun daha çok minör depresyona benziyor. Ve çoğu insan zaman zaman farkında olmadan geçirirmiş. Sen farketmişsin ve ne güzel çabanla yenmişsin. Yalnız majör depresyon bu taktiklerle maalesef geçmez. Ciddi bir hastalıktır ve tedavi şarttır. Konu sahibi umarım iyi bir tedavi ile hastalığını aşar. Tadaviye kolay cvp veren, diğer psikolojik rahatsızlıklara göre daha az dirençli bir hastalık.

annenizin çocuklara bakması gerçekten iyi bir fikir mi? öfke güçlü olmaya çalışmaktan kendinizi bırakamamaktan.. kendiniz olamayışınızdan.

Bende bilmiyorum neden evdeyiz. Bir anne ve çalışan kadın olarak evin işleri hiç bitmiyor benim için. Ütü bitse, çamaşır, o bitse temizlik, o bitse yemek derdi, ay ne yedireceğim çocuklara telaşı. Haklısınız, belki de yaptığım en büyük hata bu, eve kapatmak kendimi. yeterli enerjiyi bulamıyorum kendimde, ev kuşuna döndüm iyice. Ben gerçekten sosyal, gezmeyi seven, her anını dolu dolu yaşamaya çalışan bir insan iken nasıl böyle bir hal aldım anlam veremiyorum. harika99

saatlerinizi vererek evinizle çok fazla ilgilenmeyin.. ev işleri nankördür arkadaşım hep daha fazlası vardır daha fazla temiz olanı daha fazla yerli yerinde olanı daha ferah kokan bi ev... hayatı yarış gibi görmeyin görenlere de gereken cevabı verin . şuan için bakıcı kreş vb. ücreti ödemiyorsunuz yani gayette yardımcı alabilirsizniz kendinize en az haftada bir gün.. siz bak dök yala yapsanız bile sanırım birazda yetişememekten veya hastalığının etkside olabilir birazda anneniz dağıtıyor mutfağı vs.. ona ilave bir iş bindireemeyeceğinize göre en mantıklısı düzenli gelen bir yardımcı almak. bunlar fiziki koşturmanızı epey hafifletir.. eş ile olan huzursuzluk burdan tavsiye verilemeyecek kadar kişisel olabilir, sonuçta birsürü yaşanmışık bıkkınlık gel-gitler bitme noktasına gelip dönmeler, hayal kırıklıkları, cinsel olarak birbirlerini arzulamamak arzulanmamak, kv müdahalesi vs... uzar gider bende tutan bir çözüm sende tutmaz keza bir diğerinde daha beter eder durumu... kadın olmak maddi manevi kolay bir hayatınız olamaması demek zaten ülke şartlarında

Siz çok bilinçli ve her şeyden önce kendinzin bilincindesiniz ki en önemlisi bu bence. Çoğu insan daha kendinin farkında değil. Çabalıyor olmanız da çok güzel, yani bu döngüden çıkmak için cidden çabalıyorsunuz bunu her satırınızda ve satır arasında okumak mümkün. Eşinizle zamana yayarak, ondan uzaklaşmadan yavaş yavaş çözeceğinize inanıyorum. Pozitif bakmaya devam edin lütfen Pozitif bakmaya devam ettikçe modunuz yükselecek ve şöyle de garip bir durum olur bu pozitiflik evresinde... hiç beklenmedik modu düşürecek şeyler çıkar işte asıl sınav orada. Buraya kadarmış pozitiflik demeden inatla pozitif kalmaya devam edin

maddi olarak yapabilecekleriniz nedir bilemiyorum.. anneniz çocukları parka çıkarabiliyor mu? birlikte markete gidiyorlar mı? çünkü, anneniz size destek olamıyor aslında.. sadece yokluğunuzda çocukların başında bulunuyor. büyük kreşe gidip küçük de bakıcıyla olursa kreş çağına kadar, bakıcı evinizi derler toparlar bir kap yemek yapar. çamaşırınızı da asar, yeri gelir bir süpürge açar, en azından tezgahta bulaşık koymaz.. çocuklar için yemek yapar. bunu talep edebilirsiniz. anlaşmayı o şekilde yaparsınız. tek çocukla iki çocuk ciddi farklı olur. annem baksaydı kreşe göndermek için bekleyebilirdim, çünkü annem gerçekten kültürlü, okuyan, kendini geliştiren bir kadın. cümlelerini özenle seçer. değer yargılarına bağlıdır ve sözde değil yaşamının özüne sindirmiş bir insandır. bana geldiğinde çocuklarımla o kadar güzel zaman geçiriyor ki.. kahkahalar havada uçuşuyor. benim o kadar enerjim yok mesela. ama şartlar uymadı, çocuklarıma bakıcı baktı. iyi niyetli bir teyzemiz.. çocuklarımı seviyor, bakımlarını sağlıyor. yukarıda bahsettiğim gibi bana desteği de oluyor. eve gittiğimde derli toplu bir ev karşılıyor beni, bu da yeterli. arada ben yaparım temizlik, arada yardımcı alırım. sosyal gelişimleri için kreş bence daha uygun bir ortam çocuklar için.. o yüzden ablamız 3 yaşa doğru kreşe başladı, ufaklık da aynı yaşlarda başlayacak. ben çalışmayı para kazanmak için tercih edenlerden değilim. elbette bütçemize yadsınamaz bir katkı sağlıyorum ama çalışmasaydım da standartlarımız aşağı yukarı bu şekilde olabilirdi. S sn0wdr0p na katılıyorum. ben çalışırken zihnen dinleniyorum. odağım değişiyor çünkü. bu bana iyi geliyor. bazı şeyleri eşinizle yapma derdine düşmeyin. daha önce de yazmıştım.. ben tam olarak başaramasam da, kendi ailemle, arkadaşlarımla kuzenlerimle geçireceğim zamanı ayarlamaya çalışıyorum. aslında tek başına bir tatil de yapsam 2 güncük bile olsa, hiç fena olmazdı :) yürüyüş yapmalısınız mutlaka.. bunu ciddiye almalısınız. öğlen aram yok dediniz. işleri bu hale siz mi getirdiniz acaba biraz? ben de birim yöneticisiyim tüm telefon mail trafiği bende dönüyor. bağlı olduğumuz üst birim, dışarıdan hizmet aldığımız firma veya şahıslar, kurum içi personel.. insanlar sınır bilmiyor, whatsapp da iş için kullanılıyor 7/24 malesef. ben sigara kullanmıyorum. gün içinde kısa molalarımı böyle kk veya farklı forumlar okuyarak kullanıyor işler arasında geçiş yapıyorum. öğlen mutlaka yürüyorum. beyaz yaka klasiği vardır ya.. topuklular ve ceketler işte dolapta durur. spor ayakkabılar botlarla gidip gelinir :) işinizi planlayın öğle tatili hakkınız ve bunu bu şekilde değerlendirmek için ısrarcı olun derim. bu günlerin geçici olduğunu telkin edin kendinize. eşinizi hayatınızın merkezine koymamayı deneyin. beklentinizi azaltın. günlük tutun.. sizi öfkelendiren şeyleri, öfkelendiğinizdeki duygunuzu davranışınızı, farklı davranabilseydiniz sonuçlarını, sizi üzen geren şeyin çözüme ulaşıp ulaşmadığını, öfkelenince rahatlayıp rahatlamadığınızı.. yazın bunları.. dönüp baktığınızda basit şeylere öfkelendiğinizi görmeniz zor olmayacak. anne olunca kendimizden vazgeçmek zorunda değiliz. iki küçük çocukla, büyükşehirde çalışan bir kadın olarak ruh sağlığını korumak için sürekli planlı olmak gerekiyor. sürekli planlı olmak zorunda olmak da zaten bir yük.. benzer süreçleri yaşayan, çözüm arayan, hala aramaya çalışan ama sonuçta mutluluğu sadece kendisinde aramaya karar vermiş biri olarak yazdım bunları..

İnşallah geçer, çünkü bu durum beni çok rahatsız ediyor. Daha önceden psikoloğa gitmiştim, annemin durumları beni çok etkilemişti. "Sağlıklı mıyım acaba" sorusunu oluşturdu bende ve kendimde böyle bir ihtiyaç hissettim. Psikolog bana "aşırı sağlıklısın ve bilinçlisin, ama dünyayı sen döndüremezsin bu kadar güçlü olma" demişti. Yani bendeki en büyük sorun "herşeyi ben yaparım ben hallederim" şeklinde yaşıyor olmam. Sonra da bütün bu üstüme yığılanlardan nefes alamayınca, eşimin de bu anlamda bana desteğini göremeyince, mutsuz oluyorum... Belki de kendi kendime yaratıyorum bu durumu, sonrada yakınıyorum... doksanlar

Bence eşinizin sorumluluk almasına izin vermemişsiniz ve şimdi ağır geliyor yaşadıklarınız. Eşiniz de sorumluluk ne bilmediğinden yani nasılsa siz yapıyorsunuz diye anlamakta zorlanıyor. Kendinizi çok güzel ifade ediyorsunuz aslında hani insan saatlerce dinleyebilir ama bunlar hep içinizde ertelenmiş olduğundan ve zamanında söylemediğiniz için birikmiş ve sonuç depresyon. Bu arada profil resminiz bile koşan insanlar :))) Yanlış anlamayın her şeye yetişecem diye hep koşmuşsunuz ve enerjiniz bitmiş. Zor gelecek ama bazen "amaaaan boşver" demeyi öğrenmeliyiz. Dilerim en kısa zamanda atlatırsınız ama burada sizin zehiriniz de panzehiriniz de eşiniz gibi geldi...

Benimde oturdugum yerde çevrem yok küçük çocugum var ve düşük şeker bendede var. depresyon ilaçlarimi yillardir düzenli kullaniyorum ben. doktora gitmenizi tavsiye ederim

Haklarınızı aramamanız ne yazık ki talihsizlik olmuş. Çünkü hamile olduğun gerekçesi ile sizi işten çıkartmaları yasal değil. . push ; SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Kimse öğretmedi biliyor musun? Tam tersine yetiştirilmiş bir insandım aslında, susmayan, çataçat biriyimdir. Evlendikten sonra ben böyle oldum ve neden böyle oldum onu dahi bilmiyorum. Babam beni yetiştirirken, hep özgüvenli yetiştirdi. Bir sefer biri ile bir tartışmaya girmiştik yakın akraba, ikimiz arasında geçen bir mevzuydu. Karşımdaki kişi de yaşça benden büyüktü ve üşenmemiş mevzuyu babama taşımış. Senin kızın bana böyle böyle söyledi diye. Babamda kendisine "benim kızım bir laf diyorsa vardır bir sebebi, sen de onu o noktaya getirmeseydin" demiş. Sonra babam anlattı bu mevzuyu konunun aslını astarını öğrenmek için benimle konuşmuştu. Bende durumu anlatınca, tamam haklısın, o zaman diyecek birşey yok sen gereken şekilde davranmışsın demişti. Hiç bir zaman beni insan içinde uyarmadı, ezmedi, aşağılamadı. Yaptığım bir yanlış varsa hep yalnız iken uyardı. Kısacası yanlış dahi yapsam insan içerisinde hep arkamda durdu, o özgüveni verdi. Tek başıma birey olarak birşeyleri başarabiliyorsam, bu babamın göstermiş olduğu güvendendir. Ama neden ben böyle oldum? Nasıl bu hale geldim bilmiyorum gerçekten. Susan, içine atan, zamanında lafını söyleyemeyen bir insan oldum çıktım...

Neden herşey mükemmel olsun diye uğraşıyorsunuz? Kuluz aciziz biz. Herşeye yetemeyiz. Herşey tikirinda gitmez. Hele ki çocuklarınız küçük. Hiçbirşey tertemiz pür i pak olmak zorunda değil. Sadece şu aşamada onlar büyüyene kadar pratik çözümler bulmanız lazim. Yağ dökülmüş mesela olabilir. Çözüm nedir? Bulaşık deterjanı sıkarsınız biraz, silersiniz sonra duru sıcak suyla üzerinden alirsiniz, en son kurularsınız. Beş dakikanızı almaz. Çözülebilecek olayları çözümsüzlüğe kavuşturan sizsiniz gibi geliyor. Hiçkimsenin hayati dört dörtlük değil. Ve şu aşamada çocuklar sizi çok yormuş. Bağımsızlığınizi elinizden almışlar. Bu süreci her anne yaşıyor. Oluruna bırakmaniz lazim biraz. Hangimizin eşi, eşinin ailesi, kendi ailesi mükemmel anlayışlı? Hangimiz çocuklar küçükken ev işini dört dörtlük yapabildik. Sizin işe gittiğinizde dinlenebilecek vaktiniz varken bir de ev hanımlarını düşünün. Annenize, güvenebildiginiz birine bırakıyorsunuz çocukları üstelik. Ben ev hanımıyım ama cocuklarimla onlar küçükken yaşadığımi, sağlık problerimizi, çocuğumun birkaç binde bir nadir rastlanan hastalığı ve o zaman ki süreci anlatsam halinize şükredersiniz. Şimdi büyüdüler geçti gitti. Hem benim derdimi anlatabileceğim ne annem ne babam var. Varlar da yoklar yani. Ne ergenligimi ne bu yaşadığım zorlukları destekleriyle aşabildim. Hep tek başına çabaladım. Belki ben de bir gün tükenirim bilemiyorum ama ben bunların beni güçlendiğini düşünüp kendimi kapatmıyorum hayata. Tabi ki herkesin hayati kendine zor. Ama herşeyi bırakmak da çözüm değil. Belki eşiniz de sizin bu durumunuzdan bıkmıştır. Etraflıca konuşun. Birbirinizi yargılamadan çözüme ulaşmaya deneyin. Akşamları çocukları uyutunca bir film açıp izleyin. Belki yarısını izleyebileceksiniz, belki çeyreğini, ertesi günler devam edersiniz. Ama ortak bir paylaşım olur sizin için. Kısacası herşey sizin kontrolunuzde olmaz. Birçok şey de yaradanın takdirinde ilerler. Biraz tevekkül ve sabırla aşılamayacak bir problem yoktur bence. Kolaylıklar dilerim.

Kelimelerle ifade edemeyeceğim kadar ÇOK iyi anlıyorum seni. Sen anlattıkça diyorum ki 'birisi benim hayatımı anlatıyor.'

Annem manik depresif değil, bipolar... D DeliHA35... T Ü R K... Anneler

tam olarak geçmedi ama kontrol altında tutabiliyorum. önceden acillerde alırdım soluğu. eşime ambulans çağır ölüyorum falan diye yığılırdım. onlar kalmadı şimdi. geçecek birazdan diyorum. hava alıyorum kendime uğraş çıkarıyorum. bakıyorum ki geçip gitmiş.

Sizleri çok iyi anlıyorum bende depresyona çok girdim çıktım. hicbir zaman tedavi görmedim kendim kendime yetmeyecek çalıştım. İnanın sizlerin yerinde olmak isterdim Bir kızım var sekiz yaşında su an hamileyim 6 aylık evdeyim ama İnanın çalışmak ve zamanın nasıl ettiğini anlamamak isterdim Evdeyim beş kuruş paramız yok istediğimizi o kadar vakit varlı ama yapamıyoruz kapıda araba var sadece hastaneye gidiyoruz bunun dışında yakıt bile koyacak para yok Sizlerin yapacağı tek şey Koşuşturma içinde kendinize zaman ayırıp bundan mutlu olmaya çalışacaksınız İnanın parasız kalmak ve evde ayak uzatıp oturmak delilik yapıyor ben işten ilk ayrıldığım ay kafayı yiyeceğim nerdeyse Ahtapot Anne Feeling lonely nowadays.. Anneler

Ben yazmış olduğunuz her bir kelime için ve göstermiş olduğunuz iyi niyetiniz için ve özellikle de ayırmış olduğunuz değerli vaktiniz için çok teşekkür ederim. Yalnız olmadığımı ve gerçekten ileride bu problemleri aşabileceğimi gördüm sayenizde, sizin ve bu konuya yorumda bulunan kişilerin sayesinde. Umarım benim için de bu günler bir gün gelmiş ve geçmiş olacak. Sonuçta hayatta ne kalıcı ki? SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

evlilik, iş, çocuklar... mutlu olmak için bunlar değil öncelik biliyor musunuz? peki souvveniR nerede? ne yapıyor kendisi için? kendine ait bir zamanı var mı? spor yapar mı? sadece rüzgarı hissettiği bir yarım saat yürür mü mesela? ya da kimse yargılamadan, kınamadan tvde ona haz veren programı izleyebilir mi kimse karışmadan? bir hobisi var mı? sohbet etmekten keyif aldığı arkadaşları? ya da sadece dedikodu yaptığı kuzenleri? annesiyle ya da teyzesiyle halasıyla neyse.. başbaşa kalıp kızkıza sohbet eder mi? zaman zaman organizasyonlar yapar veya içinde bulunur ve bundan keyif alır mı?

Tabi tedavi oluyorum beş aydır ilaç kullanıyorum ama iyi olamadım tam olarak yaşama karşı isteksizlik anlamsızlık boşluk hissi devam ediyor siz de yaşadınız galiba bu rahatsızlığı ne kadar süre ilaç kullandınız SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Son bir kaç gündür çok daha iyiyim. İlaçlar beni başta aptal gibi yaptı, kafam resmen uyuşmuş hissediyordum. Mantıklı düşünemiyormuşum gibi geliyordu ve sanki enerjimi biri almıştı. Cuma, Cumartesi evde değildim zaten. Cuma akşamını bir arkadaşımla geçirdim, onun evinde, büyük oğlumu da yanıma aldım. Güzel bir akşam oldu ve halime şükrettim. İşte sanırım eksikliğim biraz da bundandı, elimde var olanları anlayabileceğim farklı ortamlara girmeyişimden. Diyorum ya, eşim sağolsun, sayesinde asosyal bir insan oldum. İnsan sosyalleşince vizyonu da genişliyor, farklı şeyleri görebiliyor ve gerçekten elindekilerini anlayabiliyor. Cumartesi günü de eşim ile beraber çok sevdiğimiz bir arkadaşımıza gittik çocuklarla. Çok iyi geldi bana, aylardır görmemiştim zaten arkadaşımızı. Çocuklar için de şahane oldu, ben de çok rahat ettim. Eşime de "neler kaçırıyoruz" mahiyetinde dokundurdum, sanıyorum ki anladı beni. Bakalım inşallah bu şekilde devam ederse, haftasonlarımıza birşeyleri sıkıştırıp yaparsak, sanıyorum iyi olacak her açıdan. Çünkü dolu dolu geçen bir haftasonu hem beni hem de çocuklarımı çok motive ediyor.

Çok şey diyesim var ama şuan hiçbir şey diyesim gelmiyor. Kafamı toparlayıp gün içinde yazıcam.

Sonunda bu da oldu dedirten cinste benim sorunum. Bazen diyorum "rahat batıyor sanırım"... Ama kendimi öfkelenmekten geri tutamıyorum. Onca yaşanan şeye rağmen, eski kendimi arıyorum bir yerlerde. Bulamayacağımı bildiğim halde. Genel anlamda hayatıma bakıldığında mutsuz ve depresif olmamı gerektiren birşey yok belki de. Bir çoğuna göre gıpta edilebilecek derecede bir hayatım var. Düzgün denilecek bir evliliğim var, iyi bir eşim var, işinde gücünde, çocuklarına düşkün, dışardan bakıldığında bana düşkün... 2 tane dünya güzeli evladım var... Düzgün bir işim var... Daha ne olsun değil mi? Ama huzurum yok, mutluluğum yok, keyfim de yok. Bir bezginlik var üzerimde. Bunun için de bir psikiatriste gittim tabii ki ve sonuç: major depresyon = antidepresan Kızgınlığım arttı aslında bunu öğrenince. Hayat dolu, neşeli, sosyal, etrafına mutluluk saçabilen bir insan iken, evden dışarı çıkmayan, sinirleri gergin, canı çocukların gülücükleri haricinde sıkkın, asosyal, mutsuz bir insana döndüm. Tabii bu noktaya birden gelmiyor insan, yaşadıklarımız bizi bir yerlere taşıyor. Ne anlatsam nereden başlasam ben de bilemiyorum ki. Umarım kendimi toparlarım. Sormak istediğim, depresyona düşüpte, kendisini bu süreç sonrasında eskisi gibi hisseden, iyi olanınız var mı? Ben bu depresyon ile nasıl baş edeceğimi bilemiyorum gerçekten. Daha öfkeliyim sanki, daha sinirliyim, eşime karşı, yaşananlara karşı, resmen nefret kusasım var. Daha bir içime kapandım, daha sessizleştim, çünkü ağzımdan çıkacaklardan korkuyorum. Her an birilerine patlayarak, bütün öfkemi kusup, herşeyi yerle yeksan edecekmişim gibi geliyor... Çıkmazda hissediyorum kendimi...

sürekli işte çalışmak öyle yapıyor insanı. tatil günlerinde o kadar mutluyum ki. çalış eve gel çalış. işyerinde sorunlarla boğuş ve hayat böyle bitip gitsin

işler bitmez.. bırakın ev işini ütüyü filan.. biliyorum iki çocuklu evde iş bitmiyor yatılı bir bakıcı, bir de her gün evi temizleyen olsa yine batar o ev. evin eşyanın kölesi olmayın. çamaşırları haftaiçi halledin. akşam yıkayın asın. siyahlar, beyazlar, açık renkliler, kırmızı tondakiler vs. pazartesi akşam çocuklar yattıktan sonra ütü yapın mesela. ben asla haftasonu ütü yapmam. size yazmak istiyorum daha fazla. konuyu sürdürebilirsek..

Evet fazla üstleniyorum. Bu da beni yıpratıyor...

hayatımın kontrolleri elimde değil.. benim hissim tam anlamıyla bu.. günlük hayatımdan kesitler anlatsam hak verirsiniz.. kendimce, söylenen sözlere anlamlar yükleyip içimde büyütmemeye, canımı sıkan şeyi anında ifade etmeye karar verdim. benim hatam, kalp kırmamak için kırılmak.. karşımdakini mutlu etmek için kendimden vazgeçmek.. evliliği "kadının fedakar olduğu erkeğin konforunun düşünüldüğü, kadının geri planda kalması gerektiği"bir kurum gibi algılamak.. tam da ona göre geleneksel biçilmiş role bürünmeye çalışmak. anneliği de bu kalıplar içinde adeta cenderede yaşamak.. "odasını ayıramadıysan, kural koyamayan annesin! tuvaletini erken öğretemediysen, yemek yediremiyorsan kötü annesin!" hayatımın kontrolü bende olmayınca, yaptığım ettiğim şeylerden zevk alamaz hale geldim. çocuklarımın cıvıltısından bile.. kendimiz için yaşamalıyız önce.. hayatımızın kontrolünü ele almalıyız.

Benimde annem yillardir hasta benimde hayatim onun ilaçlari ve hastaligiyla geçti. ve dedigin gibi dogru ilaci buldugunda butun kaygi ve endişelerden kurtuluyorsun. ama uykuya eğilim halsizlik artiyor gibi sanki ilaç icerken. sendede öyle oluyormu. bitkinlik uyuma isteği

Bence siz depresyonda değilsiniz. Eşinizin beklentilerinizi karşılamaması nedeniyle derin bir hayal kırıklığı yaşıyorsunuz. Sıfır beklenti=mutluluk benim için. Ben 3 çocuk sahibiyim. Ev hanımıyım. Eşim akşam işten gelince çocukları ona havale ederim. Ben de varsa dizimi izlerim, oyun oynarım. Yemek sonrası çıkan bulaşığa dokunmam, sabah hallederim. Mesela, çocuk yağ döktüyse ben silmem, eşime söylerim o siler. Zaten akşama kadar 4 duvar arasında koşturuyorum. Biraz da o çeksin cefayı. Tek maaşlı olduğumuz için eşim dışarı çıkmak istemez. Ben aylık harçlık alırım, o harçlıkla çocuklarımı alır gezerim, yerim, içerim. (Yaşları 5, 3, 1 ) İşten çıkınca eşim bizim olduğumuz yere gelir, taksiyle eve döneriz. Yani eşim olmadan da keyfime bakarım ben. O kendi monotonluğunda boğulsun. Evli olmak güzel ama eşle her şeyi paylaşmak mümkün olmuyor maalesef. Huy bu değişmez.

siz zaten evlat olarak çok yüklenmişsiniz hayatı. annesinin güçlü olmaması bir kadın için zor bir durum. büyük çocuğunuz kreşe gitsin öncelikle.. eve yakın, makul bir kreş iş görür. oyun oynasın kafi. anneniz götürüp getirir. ufaklık da 2 yaştan sonra gidebilir bence. siz de annenizden akşamları ve haftasonları destek alırsınız daha çok. böylece iş ve ev dışında kendinize zaman ayırabilirsiniz. öğlen aranızda müsait misiniz? çıkıp yürüyemez misiniz?

kendimi ifade etmek için ben yazsam bu kadar başarılı ifade edebilir miydim bilmiyorum.. birebir aynı şeyleri hissediyorum zaman zaman..

Parça parça alıntı yapıyorum kusura bakmayın lütfen. İş yerinde olduğum için, araya iş giriyor kafam dağılıyor, tekrar başa sarıyorum. Tv programı izleyemiyorum. En son bir "Jet Sosyete" başlamış onu mu izlesek diye düşünürken ve hatta izlemeye yeltenmişken, 2 çocukla bu çokta mümkün olamıyor malesef. Psikiatristim de aynısını söyledi, çünkü eşim ile sosyalleşme problemlerimiz var, mantıklı bir kadınmışım, isteklerim gayet rasyonel ve sağlıklıymış, ancak alamadığım tepkiler ve isteklerime yanıtlar yüzünden depresyondayım... Son bir kaç seferdir sadece arkadaşlarım ile buluşmaya başladım. İyi geliyor gibi, kız kıza sohbet etmek, sohbetin yanında bir kadeh birşey yudumlamak, çocukların bağrışı olmadan bir tabak birşey yiyebilmek... Gerçekten iyi geliyor... Bunu yapmaya devam etmemi teşvik ediyor doktor... Ama sadece burada bitmiyor ki sorunlar. Geçirilen bir güzel günün ardından yine aynı eve dönüyorum. Yine asosyal bir hayata, yine mutsuzluğun içine giriyorum, girdap gibi çekiyor. Neden böyle hissediyorum onu da anlamıyorum. İnsan güzel zaman geçirdikten sonra motive olur değil mi? Daha bir hayata güzel bakar... Ama yok olmuyor, ev boğuyor sanki beni, çocuklarım benim en değerlilerim, tahammülümü zorluyorlarmış gibi hissediyorum. Ne kadar acı birşey... Bu sefer kendime kızıyorum "deliriyorsun iyice, saçmalama, evlatların bunlar senin, tabii bağırıp çağıracaklar, sustalı maymun değiller ya" ama elimden geldiğince şefkatli davranmaya çalışıyorum. Genel anlamda evin içinde sessizim, tepkisizim, eşim birşey diyor cevap vermeye enerjim olmuyor. SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

hepsini okudum, eşiniz bu sorunlara ne diyor peki, ne kadar farkında ve iyileş-mek için ne yapıyor?

Çok teşekkür ederim, hem sana hem de yazan herkese. Buradaki aldığım yorumlar, tavsiyeleriniz ve derdime ortak oluşlarınız beni kendimi daha iyi hissetmeye yönlendiriyor. Herşey için çok teşekkür ederim her birinize. Değerli vaktiniz için. Bir arkadaşım da şöyle bir yorum yaptı "bu durumlarda eşini bence fazla suçlayıp yüklenme, çünkü hata birazda sende, sen bu şekilde olmasına da sebebiyet veriyorsun, bırakmıyorsun bir bakalım ne yapacak, bütün sorumluluğu üstlenip, ardından niye bu kadar sorumluluğum var diye yakınıyorsan bu saçma oluyor" dedi... Belki de haklı... Ben de biraz büyütüyorum durumları sanırım.