balukkkkkk

Al bendende o kadar

bu şartlar da bir de üstüne bitmeyen pandemi var mutluyumm diyen de vardır bir sorun mutsuzlar da değil. yemek yemenin bile tadı yok artık. fiyatlar uçmuş orası ayrı dert herkes maskeli indir maskeyi ye tak maskeyi etrafı dolan sonra yemeğe devam et indir maskeni. hayat mı buu?

Bu ben değil mi ya.

Vallahi benim de hiç tadım yok son 2 yıldır içime sıkıntı bastı

e hepimiz öyleyiz?

Bu hayatta insan olmak çok zor ya modunu yüksek tutup hayata devam etmek zorunda olmaktan nefret ediyorum. Bazen işe gitmeyip ağlamak istiyorum oysa ki

ben düşünmemek için çalışıyorum akademik işler yapıyorum, kendi işimi yapıyorum yoğunluktan bir şey düşünmeye zaman kalmıyor yoksa düşünsem çıldırırırm.

Yaş ilerledikçe geçmişte yaşananlar bir şekilde iz bırakıyor hepimizde, biraz önyargı bolca kaygı ve sorumluluğun artması ile birlikte dönem dönem mutsuz hissetmek normal, ama ben anksiyete illetine rağmen mutsuzluğa savaş açtım içimde. İstemesem bile zorluyorum kendimi, her gün ama her gün kendimi iyi hissettirecek bir kaç şey mutlaka yapıyorum. Dün işten erken çıkıp watsons'a uğradım ve kocaman bir poşet alışveriş yapıp eve geldim. Saatlerce bakım yaptım, kendimle ilgilendim ve akşamına kendimi çok daha iyi hissediyordum. Sevdiğim kitapları etrafımda tutarım, canım sıkıldıkça okurum. Keyif aldığım oyunları oynarım, sosyalleşmek istemesem bile çıkar arkadaşlarımla görüşürüm, birilerinin derdine merhem olur, onlarla ilgilenirim, kendimi zorlar hayaller kurarım, olur mu olmaz mı diye düşünmem ritüeller yaparım, şu aralar mantra yazıyorum mesela... Beyin sürekli aynı şeyi yaza yaza bir süre sonra onu gerçek sanmaya başlıyor Yani; hayatın yaşanmaya değer olduğunu, en değerli şeyin ise "zaman" olduğunu kendime hatırlatmaya çalışıyorum sürekli. Herkes gibi problemlerim, kaygılarım var ama en önemlisi umudum var. Eğer hayata gelmişsem bunun bir anlamı olmalı. Kendinizi zorlayın iyi hissetmek için, çünkü iyi hissetmek de bir çok şey gibi çaba istiyor.

İnsan nasil alkolik ya da madde bağımlısı olur yea falan derdim şimdi çok iyi anlıyorum. Gerçeklik o kadar bunaltıcı ki Hayal bile kuramıyorum planladığım hicbir sey olmadi son yillarda

Benim varoluş krizim ekonomik krizle birleşince bazı günler annem babam üzülmesin diye yaşıyormuşum gibi oluyor

heee bak olmadı ben yayım

En büyük sebebi ekonomik bence çevremden gördüğüm. Hobi yok heves yok işe git gel tatil yok vs vs bunlar insanları çok bunaltıyor. Gelecek kaygısı anı yaşamayı engelliyor.

ahh eşim farbrikada müdürdü bende hatırı sayılır yerlerde görev yapıyordum hep dedik ki yoğunuz, başkasının işini kendi işimiz gibi çalışıp bir yere getiriyoruz ama hastaneye bile gidemiyoruz izin alacak vakit olmuyor kendi işimizde böyle çalışsak zorumuza gitmez zengin oluruz kendi işlerimizi rahat hallederiz dedik tuttuk kendi işimizi kurduk, yazılım ve güvenlik sistemleri şirketi kurduğumuzdan beri şimdi daha yoğunuz keşke başkasının yanında çalışsaymışız en azından haftasonumuz, mesai ücretimiz falan vardı, şimdi iş yapmasak da iş yerimizde sabit giderimiz var işi ilk açan en son kapatanız en çok çalışan biziz öyle hayallerdeki gibi olmuyor yani o yüzden hiç kıpırdamayın yerinizden bence

Selam arkadaşlar, Eskiden de mutlu değildim ama şuan hiç mutlu değilim... Hayatımda değişiklikler, kayıplar oldu sebep bunlar mı bilmiyorum. Daha yeni yeni düzen tutturmaya başladım. Çalışmaya başladım ama eskisi gibi değilim kendimi rahat hissedemiyorum. İnsanlardan sıkılıyorum. İnsanlarla iletişim içinde olmam gereken bir iş yapıyorum. Eskiden hedeflerim vardı... İçimde hiç heves de kalmadı... Sanırım mutsuzluğumun en büyük sebebi bu. Kendi işim olsun istiyorum, bir firmaya bağlı çalışmak istemiyorum. Sabahın köründe kalkmak işkence gibi geliyor...

katılıyorum. bana kalsa yorgan içinde çay kahve içer netflix izlerim hiç dışarı çıkmam. ama çocuk var psikolojisi için her haftasonu avm yemek alışveriş mecbur yapıyoruz. evde psikolojisi tek düzgün insan. onu bari koruyayımmmm. depresyondayımmm şarkısı fon da perdeler kapalı 10 gün evden çıkmadan yaşarım valla.

Ben de aynı durumdayım. Mutsuzluk üzerime yapıştı gibi, elimden geldiğince kendimi neşelendirmeye çalışıyorum.

konu sahibi bir dokunmuş bin ah işitmiş şuan seri mutsuzluk akıyor hay allah... gerçekten hepimiz aynıyız

Hedefleri olan biri olarak çok net bir şey var AMCAM yok Hayat o kadar saçma biçimde bir hal aldı ki, hepimizde gelecek kaygısı var.

aa bu benim :)

astrologlar bu yıl senin burcunun yılıı mutluluk yağacak para yağacak diyor. yavv düşündüm mısır da dedem yoktu piyango bileti vs almıyorum borsadan da gün gün batıyorum nereden gelecek bu paralar mutluluklar ayolll?

Ben de aynı duygular içindeyim. Keşke yardımcı olabilsem size. Gün içinde yürüyüş yapmak, Müzik dinlemek vb. Pozitif videolar bulup izlemeye çalışıyorum. Beyhan Budak, Doğan Cüceloğlu izleyip, Kitaplarını okuyorum. Ama sonra hop başa dönüyorum.

Kimse hayalindeki işi yaptığı için mutlulukla koşa koşa işe gitmiyor ki. Hepimizin şartları zor en iyisi kendi işinin olması o da imkan ve şans meselesi...

yani sağlığımıza şükür tabii bir de çalışıyorum ona da şükür, allah kimseyi sağlık ve işsizlikle sınamasın, sağlık sorunu olan en kısa sürede sağlığına, işi olmayan en kısa sürede güzel bir işe kavuşsun inşallah. benim en büyük mutluluk kaynağım kedim. gün içinde ufak şeylerle mutlu olmaya çalışıyorum. işleri parçalara bölüp tamamladıkça kendimi ödüllendiriyorum. atıyorum şu rapor bitti, bi kahveyi hak ettim. şu iş bitti bi sigara molası vereyim vs tarzında. bazen dışarıda hava soğukken, yağmur varken akşam çayımı demleyip sevdiğim dizileri izlemekle kendimi mutlu etmeye çalışıyorum. aşk meşkten yana şansım yok bir süre elimi tamamen çekmeye karar verdim o konulardan. ekonomi berbat, hastalık zaten berbat, gelecek kaygısı bi başlarsa çukura düşerim. ben kendime yatırım yapmaya çalışıyorum bir yandan. bundan 2 sene önce beni geri çeviren şirketin ik'cısı linkedinden yazdı. benim ünvanımda ihtiyaç varmış da benimle görüşme yapmak istiyormuş falan. bi keyiflendim ama yanıt vermedim, ajda pekkan'ın şarkısında dediği gibi "bir zamanlar sen de bana acımadın / yalnız kaldım / yıkılmadım ayaktayım" hayat işte, zamanında kapısından kovanlar bi bakmışsın kapını çalmışlar. zaman zaman yaşıyorum bu tarz şeyleri. mutlu ediyor, egonoz okşanıyor, özgüven tazeleniyor.

Konu sahibi yorumları okudu haline şükür etti şuan musmutlu.

yalnız değilsin

Pandemiden beri özgürlüğümüzün kısıtlanmasıyla hepimiz mutsuzuz

Kimin eski mutlulugu var ki? Tanıdığım en hayat dolu insan kendimim, benim bile hayata hevesim kalmadi

Yaşla ilgili bence biraz da. İnsan gençken daha bı hevesli daha bı polyanna oluyor bence gerçekleri gördükce karamsarlığa kapılıyor. Ekonomi virüs pul biber oldu oda ayrı bir konu.

Kimin eski mutluluğu var ki?

Bence pandemiden kaynakli buyuk kismi.. bi yere gitmek Istesen testler sunlar bunlar.. birde tabii virus kapacak Miyim stresi var.. dunyaya asilanan korku vs. Cok uzun surdu bu surec

hangi burçmuş o yaaa belki bana yağar yağarsa kırışırız :)

siz meslek edinmiş yeni mezunken bu kaygılardasınız aslında olmamalı üzücü. benim o kadar psikolojim bozuldu ki son 1.5 yılda özellikle 10 yaşındaki çocuğumun geleceğini düşünüyorum kara kara. sınıf birincisi oldu sevinemedim istediğim okula gönderemiyorum 50 binden başlıyor ortalama kolejler. can sıkıntısından yemeğe gidiyorsun hesap geliyor yüzün asılıyor. heryer de para geçim derdi konuşuluyor. oysa aynı gelirlere sahibiz eskiden olduğu gibi. lüks otellere yaz kış tatile erken rezervasyonla gidebilirken artık tatil ilanlarına bile bakamıyoruz. arabayla turlamak bile lüks oldu. gençler mutsuz çocuklar mutsuz benim gibi orta yaşa dayanmışlar da mutsuz. napalımm bunlara da alıştıkk

Hiç tadım tuzum yok benim de vallahi. Ekonomiye mi yanayım, türkiyenin durumlarına mı, kariyerden yana beklediğimi bulamadım yoksa buna mı... Çıkıp bi gezmek kafa dağıtmak istesen cafeler sinemalar ateş pahası. Evde bir hobi edineyim desen malzemeler gene ateş pahası. Onu geçtim temel ihtiyaçlar da ateş pahası. Karanlıkta kalk giyin işe git, milletin ağız kokusunu çek, sonra geri karanlıkta eve gel yemek duş gün bitti. Aldığın da üç beş kuruş para. Ay valla bunaldım bu hayattan.

Bu yaşadığınız şu anda Türkiye'de bulaşıcı hastalık gibi birşey.

Hangimizin var?