Esiniz ve arkadaslariniz size gaz vermemis ki, suze guvenmisler sadece. Yapabileceginizi dusunmusler. Bu konuyu onlar yuzunden yapamadim demek onlara haksizlik.

Yani her insan farklidir bilemem siz nasil bir karaktersiniz. Ama ben mesela diger sinava girsem hep daha ust sinavda aklim kalirdi.

En azından bir kişi anladı beni durum kazanmaktan daha farklı ama kimse anlamıyor şımarıklık gibi görüyor anlatamadıkça da kendi içime yalnızlığıma gömülüyorum . push ; I

Umarım çözülecek birşeydir kendime gğvenmek ve mutlu olmak istiyorum çünkü çok yoruldum

Okulunu bitirmiş, ekmeğini eline almış, evlenmiş ve yuvanı kurmuşsun! Senin şu yaşadığın hayatı yaşayabilmek için insanlar ne çileler çekiyor haberin yok, kalkmış bir de şikayet ediyorsun. Allah' ım başka dert vermesin, başta eşin ve çocuğun olmak üzere çevrendeki insanlara da sabır versin

Üniversite mezunu devlete atanmış ayaklarının üzerinde duran güçlü bir annesin bak ne güzel neden kendinin farkına varmıyorsun senin yerinde olmak isteyen milyonlarca kadın var yaşamandaki elinde olan olanakların tadını çıkar ne kendine ne etrafına hayatı zehir etme lütfen

Haklısınız evet alacağım I

Kendini kıyasladığı durumlar normal mi yani? Yok 10 yaş küçükler yok özürlüler gibi kalıyorum. Bu durumu da normalleştirmeyin ya potansiyelini merak ediyorsa bir daha denesin insanlar kaç yıl emek veriyor bazı şeyler için.

ama işte heyecandan dolayı yapamıyorum diyor. bu heyecan asılacak bir şey değil ki M

En büyük sorunum sabırsızlık ve bunun bedelini kendim dışımda çevremde çekiyor dediğiniz gibi zindan ediyorum şükürsüz bir insan değilim inançlıyımdır da ama bazen tükenmişlik halinden çıkamıyorum birşeylere fazla umut bağlayıp sonrada çakılıyorum -nemesis- Half

Bu kafayla daha çok üzülürsünüz siz. Üniversitenizi okumuş sonunda da atanmışsınız. Yeni bir bölüm kazanamadınız diye mi bu hale geldiniz? Yok neymiş efendim benden 10 yaş küçükler kazanıyor ben nasıl kazanamadım. Size bir şey söyleyeyim mi beyin gençken daha iyi çalışıyor. Kazanmaları normal ha bu demek değil siz kazanamazsınız. Siz de isteseniz kazanırsınız kendinizi kıyasladığınız durumlara bakın. Biraz sirkelen kendine gel ya bu ne şımarıklık kusura bakmayın ama ergen çocuklar gibisiniz. Özürlü dediğiniz insanlar sizden daha akıllı olduğu kesin.

Gücüm var mı bilmiyorum insan hayatta kendine güvenmeyince maalesef böyle oluyormuş çokta geç kalmadan başlamak lazım biryerden Bencede

Beni anlayan birilerinin olmasına çok mutlu oldum I

bu arada ben de ehliyetimi zor aldım kaldım hep saçma sapan hatalar yaptım. aynı heyecsn durumu bende de var. ve etkiliyor yani insanı böyle kritik anlarda donup kalıyorum. bunu yaşayamayan anlamaz. kimine göre atanmak üni kazanmak başarı olabilir ama insan gerçek potansiyelinj mersk ediyor işte yosunlukek

Evet o pencereden baktığınızda şükürsüz gibi görünüyor olabilirim ama ben saydığınız şeyleri de çok zor elde ettim bunu yok saymıyorum ki zaten bunların zorluklarından bahsediyorum konuda da I

Çoğu kişinin geçmişinde ne travmalar, ne haksizliklar var. Evet bunlar hassas insanlar için aşağı çekici bir şey ama hayatta herkes prenses gibi büyütülmüyor zaten. Ben başarısızim deyip geçmişinize mal etmeyin bunu. Gayet de başarılısınız. Üniversite bitirip atanmaşsınız, Allah evlat vermiş. Sizin eşinizle problemleriniz, iletisim, empati eksikliginiz daha etken bu yakarislarinizda. Uzun yıllar önce aynı rahatsızlıktan iyi bir psikiyatr a gittiğimde ilk sorusu; cinsel yaşam hakkında olmuştu. Cook şaşırmıştım aklımın ucunda yoktu bu ve ben de sizin gibi kavgası bol, hizmetlenmesi çok bir ailede büyüdüm. Anlattirmadi bile. Size tavsiyem iyi bir psikiyatr dan bilişsel terapiler almanız. Inanin hayat boyu aklınıza geliyor o terapilerdeki konuşulanlar.

Kendinizi sevmeye başlamanız lazım, başarı kime göre neye göre... Bakın ben üniversite mezunu değilim, çok zor şartlarda yaşanmış bir çocukluk ve gençliğin ardından 29 yıl 8 ay özel sektörde çalıştım. Sürekli çalışma mecburiyetim olduğundan okulu asla planlarıma alamadım. Ama çalışırken yöneticiliğe yükseldim, güzel işler yaptım. Zaman zaman anksiyete sorunu yaşıyorum tedavi almadım bunun için ama beni çok zorlamıyor. Herkes her şeyi yapacak diye bir kaide yok mesela 98 den beri ehliyetim var, aktif araç kullanıyorum ama halen geriliyorum, yolda o anksiyeteyi hissediyorum, MR cihazına giremiyorum yahu, geçen yaz doktorun zoruyla ters yatmak suretiyle girdim 15 dakikada ölüyorum sandım halbuki ne var ki korkacak değil mi ama korkuyorum :))) yine de kendime iyi davranıyorum yıllar evvel gittiğim bir terapist söylemişti bunu kendine iyi davran! Yaşadığın şeyin şımarıklık olmadığını biliyorum ama yaşadıkların kusurda değil. Kimi bir seferde yapar kimi beş seferde yapar kimi hiç yapamaz bu kişiyi eksik insan yapmaz. Okumuşsun mesleğini eline almışsın, yuva kurmuşsun hırsız arsız olmamışsın daha ne olacak dünyada geçip gidiyoruz, her şeyi ardımızda bırakıp gideceğimiz bir dünyada bu kadar endişe ve olumsuzluk boş, o yüzden yaptıkların için kendini tebrik et yapamadıkların içinde üzülmeyi bırak, kendini sev

Kurban psikolojisinden çıktığınız gün hayat size gülümse.

Evet konuyu açıp tekrar okuduğumda kendi başıma çözemeyeceğime karar verdim ve bir randevu aldm. Aslında çoğu şeyde bu kadar zorlanmamın sebebi çevremde beni anlayacak hiçkimsenin olması, eşimin bile

Öncelikle kendinizi gayet ifade edebiliyorsunuz, analiziniz de var demek ki gerizekalı değilsiniz. Bence babanizla ugrasmak zorunda birakilmaniz, sizde travmatik etki yaratmış ki çocuklukta neler yasamissiniz kimbilir onlar ne travmalar ne izler birakti. İlaçlar kalıcı çözüm değildir bence terapiye başlayın üzerinizde hala derin izleri olan travmalarinizi yeniden şekillendirmeniz gerekir ki duzeltirseniz psikolojinizi, hayatinizdaki kavga etmeye bahane arayan babanızın bir benzeri olan adamdan da uzaklaşmayı isteyeceksinizdir muhtemelen. Anneniz ve kardesiniz önce kendini düşünmüş ve bu uğurda biraz sizi de feda etmişler. Keşke biraz olsun kendinizi koruma fırsatınız olsaymis. Bundan sonrası için uğraşın eskiden ülkede ruh sağlığını tedavi etmeye yeltenmek delilikti şimdi de bunun sadece ilaçlarla yapılacağını düşünüyorlar bence terapi yoksa o tedavi eksiktir. Önce terapi sonra gerekirse yardımcı olsun diye ilaç için psikiyatriste gidersiniz. irem4006

benzer durumları yaşamış başarısız hisseden biri olarak şunu demek istiyorum ki yaşanılan travmaların etkisi sandığımızdan çok büyük. Meditasyon yapmaya başlayın özellikle özlem tokgöz özgüven meditasyonunu öneririm

O kadar güzel yazmışsınız ki teşekkür ederim bu konuyu açtıktan sonra randevu aldım çünkü okuyunca ihtiyacım olduğunu bir kez daha anladım

Sadece ilaç kullanmaya bel bağlamayın. Bazı derin şeylerin üzerine uzun uzun çalışmak, alıştırmalar yapmak, yepyeni bir mentalite oluşturmak gerekiyor. Tabiki bir uzman terapistten yardım alarak.

I incekirpikli Kendini çok acımasız eleştiriyorsun, bu kadar mükemmeliyetçi olma. Hayat sınavdan ibaret değil. Tek seferde olmak zorunda da değil. Ki geçmişte yaşadığın zorlu süreç var Belki de çalışma metodlarını bilmiyorsun Ve belki unutuyorsun, karıştırıyorsun vs.. Bence iyi bir insan olabilmek mesele İşinde iyi olabilmek mesele Dürüst, ahlaklı, vicdanlı olabilmek mesele Sınavı geçmen bunların yanında bonus olur ancak.. Hayat sınavdan ibaret değil!! İnsanız, yaşıyoruz, geldik ve gidiyoruz... Fani dünya için bu kadar derbeder olmaya gerek yok Silkelen ve kendine gel.. Yaparım, de! Hayatı da kendine ve sevdiklerine zindan etme..

herkes her el attığını başaracak diye bi şey yokki üniversiteyi bitirmişsin mezun olmuşsun kpss kazanıp atanmışsın bunlar küçümsenecek başarılar değil. ya ben napayım üniversiteyi yarıda bıraktım evlendim evliliği başaramadım anne oldum ama çocuklarıma yetemediğimi hissediyorum, açıköğretimdeyim ama onun bile derslerine çalışamıyorum çoluk çocuk ev derken fırsat olmuyo gece onlar uyuduğunda da benim enerjim kalmadığı için kafam almıyor. ne okul bitirebildim ne hayatımda bi kez olsun kendi paramı kazanabildim neyle uğraşsam olmuyor :) ATTRAENTE ACTA EST

O istediğin sınav neyse onu kazansaydın bile, sen kendini başarılı görmeyeceksin ki hiçbir zaman! Kendine bakış saçınla alakalı, her zaman elde edemediğin başka bir şey düşünüp mutsuz olacaksın. Terapiyle çözülür gibi geliyor bana uzun vadede.

Üniversite bitirmiş atanmış evlenmiş oglusu olmuş bunlar başarı değil fakat kendinizi küçük göreceginiz şeylerde değil hepsi ayrı ayri değerli şeyler Şuan hissettiklerinizin hepsi zor çocukluk travmaları terapiye devam edin illaki ilaç değil hipnoz empr. vs teknikler var hatta şema terapi alın mutlaka. Ve siz artık çocuk değilsiniz annesinin oglunuzun da sizin gibi travmatik çocukluk yaşamamasi için zorunlu olarak ayağa kalkıp cocuklugunuza sarılıp onu iyilestirip sonra dönüp hergun oglunuza sarilmaniz en iyisi O sınav sizin için çok önemliyse tekrar tekrar girin ama. hobi gibi düşünün Ehliyet sınavına da. oyle hobi amaçlı giriyorum diyin ve bu sınavları kimseye söylemeyin üstünüzde baskı hissetmeyin siz zeki yetenekli sadece kaos içinde yetişmiş onun etkilerini yaşıyorsunuz ama oradan çıkmanız lazım bunu da yine en iyi şekilde kendiniz yaparsınız

İnan aynı.. Bende babamın hastanelerde kalması vs dısında herseyı aynı yasadım. Hepsı bırebır aynı taki üniversite okuyup 3. Senemde atandım dedıgını okuyana kadar.. Çunku ben ne unıversıte okudum ne atandım Aslında o zorlugun ıcınde cokta guzel basarmıssın Inan yerınde olmak ısterdım Ben hıcbırsey olamadım.. Ve 15 yıldır yogun anksıyete panık atak hastasıyım Okadar yorgunumki aslında cok erken uyurum Şuan uyanmıs halim.. Her gece bu saatlerde uyanıyorum sabaha kadar midemin ekşimesi. kalbımın carpması vs vs Ikı cocugum var.. ne onlara dort dorrtluk anne oldum ne ev hanımı olabıldım 15 senedırde hergun benden bısey olmaz bırak bısey olmayı.. ben yasamayı bılemıyorum Hergun bıyerım agrır hergun hastane gezerım Keske bır meslegım olsaydıda belkı bunları dusunecek zamanım olmaz yada hayatıma maddı ozgurlugum sayesınde sekıl verırdım dıyorum Çunku babam mukemmellıyetcıydı Annem aslında sadece anne pıyon O mukemmellıyetcılıkle hıcbıseyı begenmemekle ne unıversıte kazanabıldım ne bır baştaya sap oldum Sımdı bende oyleyım cocuklara yapmamaya calısıyorum Ama yoruldum. Bu saatte uyanmıs kalbım mıdem dıye gezıyorum ortalıkta tek basıma

Hayatta başarılı olmakla sınavda başarılı olmayı neden bağdaştırıyorsunuz onu anlayamadım. Kendinizle barışık olmak, iyi sosyal ilişkilere sahip olmak, mutlu bir çocuk yetiştirmek, çevrenizdeki kişilere iyi gelmek de başarıdır. Çocukluğunuzdan gelen kötü anıları çok iyi anlıyorum. Geliriniz var mı? Birkaç yılınızı iyi bir terapiye adamanızı öneririm. Iç huzura ulaşmanız için ve mutlu bir çocuk büyütmek için.

Evet ben tam olarak bunu yapıyorum hem kendime hem eşime dar ediyorum hayatı annem bile bıkıyor bazen güçlü duramadığım için I

Deneyeceğim I

Özürlü değil engelli. . push ; Liona

Eee atanmışsın işte daha ne istiyorsun?öyle ailede büyüyüp meslek sahibi olmuşsun aile kurmuşsun iyi kötü çocuk sahibi olmuşsun. böyle tuhaf şeyleri takmayı bırakın çocuğunuzu yetiştirin en güzel şekilde onun her başarısında sizinde payınız olsun onunla gurur duyun. ayrıca eşinizin yerinde olsam sizi sağlam bozardım yani. adam size fikir vermiş motive etmiş siz yetişkin bireysiniz kararları siz verirsiniz ne demek gaza getirdi beni olmadı onun suçu falan. bu çok çocukça eşinizin yerinde olsam bundan sonra size fikir verecek olsam yatırım tavsiyesi değildir derdim. insanın kafası gençken zehir gibidir onların başarılı olması normal.

Aslında okuyunca biraz kendimi gördüm bende çok ağır travmalar yaşadım çocukluğumda ve şuan kaygı bozukluğu ile baş etmeye çalışıyorum. Genelde o ataklarım geldiğinde kendime moral vermeye çalışıyorum ben mesela yazdıklarından okuduğum kadarıyla sen kendine karşı çok eleştirelsin bence bunu yapma baksana o şartlarda üniversiteyi kazanmışsın bitirmişsin. Yani bambaşka bir hayata yönelip kaybolup gidebilirdin yada kolaya kaçıp erkenden evlenip bir sürü çocuk yapıp gerçekten bir işe yaramayan biri olabilirdin. Ama sen KPSS yi bile kazanmışsın gurur duy kendinle bence. Ayrıca eşinin seni sınav için cesaretlendirmesi bence çok güzel inanmış sana yapamamış olabilirsin bu yapamayacağın anlamına gelmiyor ayrıca sen o sınavlardan ibaret değilsin hiçbirimiz değiliz. Yapman gereken en önemli şey tüm bu sorunlarla güçlü bir kadın gibi baş ederek çocuğuna travmasız bir çocukluk yaşatmak. Kendini ne zaman çıkmazda hissedersen bana yaz sohbet edelim dertleri konuşmak zorunda değiliz moda konuşalım magazin konuşalım ne istersen

Bence kesinlikle destek almalısınız. Geçmiş travmalarınız o kadar etkili ki bugününüzü küçücük konular yüzünden mahvediyorsunuz. İlaç almak istemiyorsanız kesinlikle psikoterapi öneririm ama psikolog değil bakın psikoterapi. Online da olur. Önce kendinizi iyileştirin sonra zaten olayları anlayacaksınız

Selamlar herkese. Hesabımı az önce açtım. Dertleşmeye o kadar ihtiyacım var ki.. umarım birileri beni anlar, en azından bir kaç fikir verir beni içinde bulunduğum depresyondan bir nebze kurtarır. Konuya gelecek olursam çok uzun yıllardır kaygı bozukluğu ile uğraşıyorum aslında çok kötü bir çocukluk yaşadım. Anne ve babamın karşılıklı oturup bir kahve çay içtiğini bilmem sürekli kavgalar hakaretler içeren bir evlilikti onlarınki. Uykumdan hep korkarak uyanırdım kalbim yerinden çıkacak gibi olurdu. Her gece korkarak uyurdum. Babam çok alkol alırdı eve geldiğinde kıyametler kopardı hatta bir keresinde evi bile yakmaya çalışmıştı. Hiçbir zaman ne benim ne abimin psikolojisini düşünmediler. Aklımız biraz ermeye başladığında anneme çok yalvardık boşan nolur diye ama gidecek biryeri olmadığından mı neden bilmiyorum asla kabul etmedi bunu. Çalışıyordu babama muhtaçta değildi aslında. Gel zaman git zaman babam hastalandı ağır bir hastalığa yakalandı. Sonrasında şeker tansiyon ne varsa hepsi çıktı sabah akşam hastanelerdeydik annem hiçbir zaman babamın yanında gitmedi hep beni yolladı hep ben kaldım yanında. 17-18 yasımda üniversiteye hazırlanacak, dersaneye gidecek yerde hastanelerde yatıp kalkıyordum. Abimde babama öfkeli olduğu için hiç destek olmadı. Yanlış anlaşılmasın sonuçta babam ne kadar kötü olursak olalım yanında oldum tabi hastalık dolayısı ile biraz imana da gelmişti aramız iyiydi ama benim onca yaşadıklarım sürekli hastalık, hastane, kaybetme korkusu, yaşadıklarımız kaçınılmaz sonu; anksiyete bozukluğunu getirdi bana. Başedemiyordum artık. Kendi kendime hazırlandığım sınavlardan takdir edersiniz ki başarılı olamadım. Sınavlarda bayılacak gibi oluyordum. Üçüncü ortalama bir üniversiteye yerleştim. Mezun oldum. Kpssyi de üçüncü girişimde kazandım. Bu sürede eşimle tanıştım evlendik oğlum doğdu. Ne yazıkki eşimle de istediğim o frekansı yakalayamadık. Eşim hep eleştiren kavga çıksa da içimi boşaltsam diye tetikte bekleyen birisi. Beni hiçbir zaman anlamadı. Tanıyamadı desek daha doğru olur. Ben artık psikolojik olarak yaşadığım sıkıntıları fiziksel olarakta yaşamaya başladım. Artık asla enerjik, mutlu hissetmiyorum. Kendimi dünyanın en başarısız insanı gibi hissediyorum. Çok kilo verdim son birkaç ayda. Yemek görmek istemiyorum içim almıyor. Hep mutsuzum sürekli ağlıyorum. İlaç kullan diyeceksiniz biliyorum çok uzun yıllar kullandım da. Ama bırakınca en başa geri dönüyorum hiçbirşey değişmiyor. Beni bu hale getiren en son nokta ise çok istediğim bir bölümün sınavını kazanamamış olmam. Aslında yapamayacağımı bildiğim halde eşimin gazıyla denedim. Farklı bir bölüm istiyordum ama o ve bir iki arkadaşım yaparsın edersin dene diyince denedim ve olmadı. Belki çok basit bir sebep ama bende patlama noktası oldu. Hergün kavga ediyoruz esimle, onu suçluyorum bana karışmamalıydın yapamayacağımı bilmeliydin, öteki seçenek daha basitti belki heyecan yapmayıp kazanacaktım şimdi aylarıma mal oldu diyorum. Benden on yaş küçük insanlar kazandı ben yapamadım diye kendimi bitiriyorum. Asla kazanamacakmışım gibi geliyor. Çok heveslenmiştim. Kendimi bilmeliydim esimin gazına gelmemeliydim. Tekrar ilaç kullanmak istemiyorum ama başka türlü de hayata devam edemiyorum. Ehliyet sınavını bile ikinci kez dosya yakmama rağmen kazanamadım bıraktım artık denemedim. Sınavda özürlü gibi heyecan yapıp kendimi asla tanıyamıyorum. Galiba ben başarısız bir insanım. Başardım gururunu hiçbir zaman yaşayamayacağım. Bu konuyu biraz olsun içimi dökmek için açtım. Kafamı o kadar toplayamıyorum ki neler yazdım bilmiyorum. Duyacağım şeyleri az çok biliyorum ama işte içim acıyor nasıl anlatsam bilemiyorum çok kırgınım ama kendime. Neden insanların tek seferde elinin tersiyle yapabildiği şeyleri ben senelerce uğraşsam da yapamıyorum?neden geçmişten gelen bu hastalığı yenemiyorum? Zekamdan şüphe ediyorum artık belkide gerçekten tembelim zeki değilim..

ben de böyle hissediyorum çoğu zaman çocukken dehb tanımı aldım ama ailem üstünde durmadı çok başarılı bir öğrenci olmadım hiçbir zaman ama ne bileyim daha iyi yerlere gelebilirdim diye düşünüyorum biraz uğraşmış olsaydım üniversite sınavında zamanında sayisal 27 tm 10k yapmıştım ama daha iyisini de yapabilirmişim gibi geliyor. kpss mevzusu zaten geç çalışmadan 85 aldım ama çalışmış olsaydım da yüksek almazdım bence. bakıyorum herkes uçmuş gitmiş aynı okulda okuduğum vizelerde benden düşük alan arkadaşlarım çok iyi yerlerde ben öyle olduğum halde duruyorum. meslek sahibi olmanız vs size yeterli gelmiyor anlıyorum.

Aslında o kadar çok şey başarmışsınız ki. Farkında değilsiniz. Sizi tebrik ederim o hengameli aileden kendinizi inşaa etmişsiniz. Biraz kendinizle ilgili olumlu yönlerinize odaklanmaya çalışın. Beyhan Budak videoları izleyin. Olumlu düşünme egzersizleri yapın. Aslında herşeyi mükemmel yapmak isteyince olmuyor bence. Hepimiz insanızbazen biraz molaya ihtiyacımız olur. Takın kulaklığı çıkın tek başınıza 30 dakika da olsa bir yürüyüş yapın. Ne çok şey başardığınızı düşünün. Tülay Kök'ün de videolarına da bakın. Sevgiler

Üniversite okuyup atanmışsınız. Güzel bir işi olan ayaklarının üstünde duran bir kadın be annesiniz. Bana gayet başarılı göründünüz. Hiçbirimiz her sınavı kazanamıyoruz elimizi attığımız her iş başarıyla sonuçlanmıyor olur böyle şeyler. Kendinizi değerlendirirken haksızlık ediyorsunuz, kendinize tuttuğunuz ayna çarpık. Geçmişten gelen sebepleriniz var tabii. O aynayı düzeltmek kendinizi doğru bir bakışla değerlendirip takdir edebilmek için terapi almanız iyi olur. Öyle bir kaç seans değil, iyi bir terapist bulun ve diyelim ki bir yılınızı kendi ruhunuzu düzeltemeyen yatırım yapın. Kalan ömrünüzde kendinize haksızlık etmeyin

Özürlü dediğim kişi kendimdi ama neyse sağolun yorumlarınız için.

hayır asla şımarıklık değil insan rn çok kendiyle yarışıyor ve içinde acabalar oluyor. ve o heyecan odaklanamama durumunu çok iyi biliyorum. evet kimine göre atanmak cs büyük başarı ki öyle ama her şey değil ki. ben de bu konulardan şikayetçiyim kendime eziyet ediyorum bu yüzden terapiye başlayacağım. hiçbir şey için geç değil rekrar girersiniz hepsine

Aslında onlara değil kendime kızıyorum daha çok kendi potansiyelimi kendim bilmem gerekirdi üzüleceğimi çok etkileneceğimi biliyordum I