Arada dökülen göz yaşları, sık sık edilen dualar haricinde, onun yok olmadığını hatırlatıyorum kendime. Önden gitti sadece, bekleme salonunda olansa benim. Yaşımca yılın ne kadar hızlı geçtiğini bilerek, sende onun olduğu yere gideceksin nasılsa. Ayrılık geçici, vuslat garanti diyorum.

Kimin komik duruma düştüğü açık ve net. Neyse ben eger iman ediyorsanız sizi hayatin degil Allahin yarattigina atifta bulunmak istemistim. Bu tarz kullanimlar dogru degil ve imanı tehlikeye atiyor. Bir kardesiniz olarak uyarmakti asıl niyetim. Iyi geceler kardeş.

bir tanidigim var, annesini hic tanimamis, dogumda vefat etmis. o bana demisti ki sen bana gore sanslisin, ben annemi hic ama hic ama hic tanimadim gormedim. Hakliydi, utanmistim... sen bana gore bir nebze sanslisin lafimi geri aliyorum, kullanmiyordum bu kelimeyi. bir yerlerden cikarmis ve kullanmisim. utanmistim tanidigim bana oyle deyince, kimseye soylemeyecegim demistim... Aci dustugu yeri yakiyor, herkese gore fakli... bir nebze sanslisin diyemem sana, haddini asan bir kelime kullandim.

Benim de 24 yaşında bekar kardeşim var. Daha babam onu askere gönderip, evlendirecekti. Ancak ve ancak hayat çok acımasız. Benim çok yakın bir tanıdığım kanserden vefat etti 32 yaşında yeni 1 ay önce; arkada 2 yaşında bir erkek çocuk ve 28 yaşında dul bir kadın kaldı. Düşün o çocuğu babasıyla tek anısı yok, ne sesini ne de kendisini hatırlamayacak büyüdüğü zaman. En azından bizim babalarımızla yaşadığımız bir çocukluk ve gençlik var. Ben iman ediyorum. Canı veren Allah öyle istedi. Her şeyin iyi olanını o bilir şüphesiz. Şöyle düşün her şeyin kusursuz yaratıldığı fani hayat bu kadar güzelse, edebi hayat ne kadar güzeldir acaba. Bunları düşünerek babamın iyi bir yerde olduğunu düşünüyorum inşallah. O yüzden dua etmekten başka çare yok.

aradan kaç yıl geçerse geçsin sanki ilk günkü gibi kalbiniz acır, nefes alamazsınız. dedemi kaybettim ve her bayramda, düğünde, cenazede, özel günlerde boğulurum. o burda olsaydı nasıl olurdu. hala boğazıma birşey takılır nefes alamam. ağlarım dua ederim. tek yapmamız gereken duadır ahireti için dua etmek.

Kalbıme ateş dusuyor.. onun için dua ediyorum.. bazen keşkelerim on plana çıkıyor.. vıcdan azabı duyuyorum.

Sanırım mayıs ayında kaybettin babanı. Benim babam da o tarihte hastanedeydi ben de 2 haziranda kaybettim. Hayat hiçbir zaman eskisi gibi olmayacak gibi.. Keşke olabilse. Bazen gece dua ediyorum yatarken rüya olsa sabah uyandığımda her şey normale dönse, belki rüyadır diyorum. Hani bazen rüyadayken rüya olduğunu bilirsin ya ben de öyle olmasını umut ediyorum ama sabah acı gerçek değişmemiş oluyor. Geçen sene bu zaman babam yanımızdaydı.. Allah rahmet eylesin herkesin vefat eden annesini, babasını.

son on yıl içerisin de yakınlarımdan o kadar çok kişiyi kaybettim ki ve hep ani kayıplar oldu. hepsini özlüyorum ağlıyorum... özellikle küçük dayımı(52)yaşında ve dedemi çok özlüyorum... duaya sarılıyorum yapacak bir şey yok sonra dünya telaşı M

allahım rahmet etsn kabri cennet olsun ne güzel bir evlat yetiştirmiş ki anneniz hem acısı hem özlemi hem yokluğunu hissedip üzülüyorsun ve en güzeli dua ediyorsun dualarını hissedip mutlu oluyordur emin ol... bu arada nice yıllar canım Samsonn

Menesa Popüler

Boyle iyi niyetli bir yoruma boyle cocukca bir cevap yaziyosan sen iyi niyete gelmezsin. Ahirette beni anlarsin. Yorum YAZMA artık hayata anlat derdini sen.

"ayrılık geçici, vuslat garanti" çok etkilendim bu cümleden. Gözlerim de doldu.. Bekliyoruz o günü sadece özlemden dolayı..

Ben de ayni durumdayim, cocuktum annemi kaybettigimde... ilk once kendime uzuldum galiba, cocuktum ne yapacagim annesiz diye. Anne kelimesini duymaya bile tahammulum yoktu, annesi olanlari gordukce duydugum aci benii sinirlendirirdi... biraz daha zaman gecince o kizginlik gecti, sarilmalari sevgiyi gorsem de bu aci olarak kaldi. daha sonra annem icin uzulmeye basladim, onun gencecik yasta rahmetli olmasina uzuldum. yasayamadiklarina, goremediklerine yandim. ozledim durdum annemi, beni cocuk halimle biliyor yetismis halimi gormedi, tanimadi beni.. aradan yillar gecti ben hala ozler uzulurum, kosulsuz anne sevgisini tadamadigima da yanarim. Farkli bir insan olurdum belki yasasaydi, cocukken bu aciyla tanismamis olur belki daha farkli bir karakterim olurdu. Guclu durmak zorunda kalmazdim belki o zaman, nazlanmayi bilirdim kimbilir... hayat belki acimasiz gelmezdi, bu kadar yaralayamazdi bazi seyler, bilmiyorum... soyle bir sarilsam derim kendi kendime, aglasam aglasam ve annem de bana simsiki sarilsa. Saclarimi oksasa mesela, kendimi kus gibi hafif hissetsem... Biliyorum yasadigim muddetce hem ozleyecegim hem uzulecegim, kimsenin anlamadigi, anlam veremedigi aglamalarim da olacak... bunu yaraya benzetiyorum, yara yeniyken kaniyor kaniyor, kabuk bagliyor yillar gectikce ve daha da sonraki yillarda o yaranin izi kaliyor ruhunda, aklinda...

allah sabır versın ne dıyım kıı Angelinamss hayat kısa, kuşlar uçuyor

Kime dua ediyorsunuz peki? Hayata mı. . Allah'a mı?

Annemin ölümü geliyor aklıma. O gün. O sabah. Evdeki kosusturmamiz. Ambulansi bekleyisimiz. Çaresizligimiz. Babamın annemin adını haykırışı halen kulaklarımda. Gelip annemi goturusleri. Evdeki bekleyisim ve çıldırmış gibi dua edişim. Kardeşimin yanında kalmak zorundaydım evde bekledim bekledim annemi gelmedi. Hastaneye geleceğim dedim babama itiraz etmedi. Anladım. Konduramadım. Hastaneye gittim kardesimi eve gelenlere emanet edip. Babamı buldum başka akrabalar da vardı. Bekliyorlardi dışarıda. Annem iyi mi dedim iyi dediler. Babam geldi sarıldı. Anladım. Beni anneme goturmesini istedim gel dedi omzumdan tutup. İçeri girdik. Merdivenleri indik en alt kata kadar. Artık emindim. Görevli isim dedi. Babam söyledi. Buz gibi dolaplardan birisini açtı görevli. Yatan kişinin ayak baş parmağında asılı olan kağıda baktı. O değildi. Kapattı dolabı. Yandakini açtı kağıda baktı. Bana döndü besmele çek dedi. Yaklaşım yüzünü gördüm. Daha da yaklaşım. Dokundum yüzüne. Buz gibiydi. Çığlık attım istemsiz. Konduramadım. Sonra eğildim öptüm yanağından. Sağ elmacık kemiğinin üzerinden. Cok sertti. Ne kadar da zayiflatmisti hastalık onu. Babam yaklaştı kaldırdı beni. Çıktık. Bu anılar yıllar geçmesine rağmen gitmiyor gözlerimin önünden. Hatıralarımin aklımda silikleşmeye başlamasına rağmen neden bunlar capcanli duruyor. Acı veriyor. İnşallah birgün annemin gittiği yere gidebilecek kadar iyi olabilirim. Tek tesellim onu birgün yeniden görebilmek. Bir gün yeniden mutlu ailem biraraya gelir inşallah. Dilerim hepiniz kaybettiklerinizi birgün yeniden bulursunuz. Dilerim cennette buluşursunuz.

Başa cikamiyorum. Ozledigimde agliyorum sadece..

Cok zor bi durum.. En cok da vaeliginda kiymetini bilememis olmak uzuyor insani.. Dua ediyorum esyalarini kokluyorm fotograflarina bakiyorum ve en cok da agliyorum..

Amin canim... senin buyudugunu gormus baban, her olum erkendir ama seni tanidi baban, paylasimlariniz yillariniz oldu... benim tarafimdan bakinca bir nebze sanslisin... keske hep yanimizda olsalar ama olmuyor iste... yazacak cok seyim var ama bogazima dugumleniyor suan, aglamak da istemiyorum. sorumluluklar vs... Senin de basin sagolsun canim. Allah mekanini cennet eylesin babanin...

Evet ateş düştüğü yeri yakıyor ama yaş ilerledikçe dünya görüşün oturdukça ölümü daha farklı yorumluyorsun. Kısmen daha metin oluyorsun diyebilirim, daha teslimiyetçi.. Ancak çocukken bunu yaşamış olmayı hayal edemiyorum. Küçükken en büyük korkum anne babamı kaybetmekti. Sen yazmadan önce bir örnek verdim. Çok yakın bir tanıdığım 32 yaşında bir erkek kanserden vefat etti geride 2 yaşında bir çocuk ve 28 yaşında bir kadın kaldı. Cenazesinde çocuğun hiçbir şeyden haberi yoktu, oynuyordu. Babasını hiç tanımıyordu, hatırlamıyordu.. Hafızasında bir sima olmayacak yani ileride. Bununla benim yaşadığım arasında elbette fark var ama bunu düşünmek acımı biraz hafifletiyor tamamen değil. Ben de kendimce bir şeyler diyorum. Babam 59 yaşındaydı.. Geçen babamdan çok yaşlı bir adama doğru dedeeee diye koşan bir çocuk gördüm; babam geldi aklıma. Parklarda zar zor yürüyen neredeyse sürünen insanlar görüyorum. Torunlarını parka getiren dedeler görüyorum.. En azından diyorum babam en sevdiği meyve karpuzu yiyemeden bu yaz gitti diye.. Yani deşince çok şey çıkıyor. Ama empati yapabiliyorum.

Tam 10 sene oldu babamı kaybedeli. Hala ilk günkü kadar canım yanar aklıma geldikçe. Hala deli gibi özlüyorum onu. Ölüm zamanla geçecek bir acı değilmiş benim için, hastalanarak gözümün onünde eriyerek kaybettiğim için olsa gerek, en derin yaramdır. Hep yeniymişçesine kanıyor benim yaram.

En mutlu oldugunuz anda kahkahalar attiginizda birden gözünüzden yaşlar gelir.

Sacma yorum da Ha siz resmen allahi kattiniz ben ne diyim aferin mi ahirette geldi tam oldu..

Babannem ve buyukbabam, ozleyince videolarina bakip agliyorum, ruhlarina fatiha gonderiyorum S selin

Anlıyorum seni. Evet dediklerin doğru babam ben kızım olana kadar yanımdaydı. Ama diğer küçük kardeşlerim var. Ancak bunu çocuklukta yaşamanın tarifi yok. Kime üzülsen o ayrı bir şey. Dediğin gibi annen genç yaşta bir sürü yaşanmamışlığı bırakmış gitmiş, keza siz başka. Ancak annenin genç yaşta vefat etmesi umarım onun cennetle müjdelenmesine karşılık gelir. Sizin de geçmişte yaşadıklarınızın da bir karşılığı mutlaka olacaktır. İlahi düzen çok adeletli.

Çok saol canım. Allah sana çok geç yaşatsın bunu inşallah.

Amcamın oğlu 22 yaşında 10 mart 2014 te vefaat etti. Ve zaman geçtikçe daha çok özlemim artıyor. Anne babası engelli olduğu için bizimle büyümüştü. Çok özlüyorum lakin dua etmekten başka gözlerimden süzülen yaşlardan başka hiç bişey gelmiyor elimden. Evet Barış'ım çok özlüyorum seni. choccywhoccydoodah

Lütfen üslubunuzu düzgün tutun. Nickiniz hayatbenibastanyarat olduğu için, bu soruyu kim olsa sorabilir

Ayrica begenen de begenir size ne:)

allah razı olsun canım evet gercekten baba olmanın hakkını fazlasıyla verdı babam her anlamda... allah babalarımıza rahmet eylesın mekanlarını cennet eylesın inşallah... S

Dua ederek.

Tekrar kavuşamayacağını bildiğin birini, tekrarının mümkün olmadığını bildiğin bi anıyı özlemek hic kolay bi şey degil... İnsanların bi öteki dünyanın varolmasını istemesinin, bu fikre sıkı sıkıya tutunmasının en önemli sebebi bu galiba, bi seyin son oldugunu kabullenmek ve acıyla yüzleşmek gerçekten zor. Onun yerine bi şansın daha olacagına inanmak, sonu inkar etmek en azından acıyı bastırıyo, geçici de olsa bi huzur sağlıyo. Siz ne yapıyosunuz demissiniz, ben sevdiklerime en güzel sekilde hatırlanmayı layık görüyorum. En mutlu anılarımızı hatırlıyorum, geçiremedigimiz zamanlara üzülmek yerine birlikte oldugumuz mutlu anılara sevinip onları yad ediyorum. Onları birilerine anlatıyorum. Kendileri yaşamasa da hikayeleri yaşıyo böylece. Bazen ağlıyorum, gercekten değen bi şey icin gözyaşı akıtmayacaksam ne işe yarar ki o yaşlar. Bi de fotograf ve videonun oldugu bi çağda yaşadıgıma seviniyorum icten ice. Hayatta olmasalar bile onlardan bi kare görebilmek, bi ses duyabilmek iyi geliyo.

Bu durumu yaşayanlar vardır elbet. Bununla nasıl başa çıkıyorsunuz? J Janet Jak Esim Durme, durme

Kimi zaman ağlayarak, kimi zaman sapıtarak, kimi zaman dua ederek...

Allah rahmet eylesin canım. Çok etkilendim anlattıklarından. Ben de yaşıyorum hala bu dediklerini ama çocuk haliyle yaşamak bir başka olsa gerek.. Herkesin bir hikayesi var işte.

Babaannem.. canımdan can gitti o öldüğünde 2 sene geçti bazen beynime vuruyor şuanda yanımda olsun da sarılayım öpeyim diye.. sonra başlıyorum ağlamaya.. hiç bir şekilde geçmiyor özlem sanırım.

Başınız sağ olsun sizin de.. Allah'm bizi sevdiklerimizin yokluğu ile sınamasın tarifi olamayan çok zor bir acı.

amınnn allah hepımıze sabır versın cok zor aynı duyguları hısedıyoruz nekadar zor allaha babanın babamın butun olmuslerın meknını cennet eylesın annem ıcın cok uzuluyorumcok aşıklardı bırbırlerıne hıc ısımlerıyle bıle hıtap ettıklerını gormedım annem babam gelmeden agzına bı lokma koymazdı çay ble ıcmezdı babamda aynı sekılde cay ıcerken bıle elle olurlardı herkez hayrandı aralarındakı sevgıye hıc azalmamıstı babam 46 yasında vefat ettı annemden 2 yaş buyuktu annem hala pskıyatrı ılaclarıyla yakta duruyor hergun aglıyor 2 kızkardesım var bırı 18 yasında bırı 22 yasında bekarlar cok zor ya kelımerler bıle yetersız kalıyor hatıralar ve bıgun kavusucak olmamız bı parca olsun umut oluyor mezarına gıttıgımde dayanıyorum baba sen bızı hıc yanlız bırakmazdın yalvarıyorum kalk baba yetım kaldık sensız kaldık ne haldeyız dıyorum ımkansız bılıyorum ama tutamıyorum kendımı en son gıttıgımde yarım kavonoz toprak aldım mezarından evde basumda duruyor... M

En mutlu oldugunuz anda kahkahalar attiginizda birden gözünüzden yaşlar gelir.. Sicak evinizde guzel bir film izlerken iciniz urperir keske yanimda olsa dersiniz.. En acisi da yanimda olsa diyenler için. Marmara Depreminde tum arkadaslarimi, dostlarimi, canlarimi, ailemi kaybetmis biri olarak dayanmak ne ben de çözemedim.. Zamanla yeni bir hayat kuruluyor da o aci yüreğinde insanin.. Hayata isyan mi, lanet okumak mi herşey.. Gecmiyor zaten gecmez de.. Bitmez de bu acı..:-(

Basa cikilmiyor malesef..

canım evet mayısta kaybettım babamı sende hazıran kaybettın konun vardı ordada konusmustuk hıc bısey eskısı gıbı olmuyorkı babam varken gercekten kucucuk bı cocukmusum babam öldugunde buyudum...

Menesa Popüler Üye Kayıtlı Üye 5 Aralık 2013 8.082 7.069 8 Ocak 2015 Konu Sahibi regarde-moi #7 Basa cikilmiyor malesef.

en zoru bu be... rüyalardan uyanası gelmiyor insanın

hatılarının düşünüyorum, onla geçen vakitleri.. yaptıklarımızı.. ağlıyorum bende çoğu zaman, dua ediyorum.. Dua edince içim rahat ediyor.

Tam 13 ay önce dedemi kaybettim.. Hala içimde acısı var.. Hala özlüyorum.. Babanemin yanı boş mesela.. Babanemin tamamı yok.. Onun oturduğu yerde kimse onun gibi oturmuyor.. Onun gibi dolu dolu değil.. Ondan dahada kalıplı biride orda otursa orası eksik!! O koltuğun o kısmının sahibi Dedem çünkü.. O eşyaların sahibi dedem.. Her ezan okunurken camiye koşa koşa giden biri yok mesela.. Bazen kızsamda belli etmezdim.. Bazen şakalaşırdık.. Sesi unutmamaya çalışıyorum.. Bazen onun söylediği cümleyi, sözü, kelimeyi ben söylüyorum.. Onunla öyle bütünleştirmişim ki ben söylesem bile sırıtıyor.. Üstüme ağır geliyor. Mezarına gidince düşünüyorun; Bunun altında yani yakınım açsa ulaşıcam ama bi o kadar da uzağım.. O yanımda değil.. Burdan gidince o tek kalıcak yine.. Sonra sıra bize gelicek bizde orda olucaz.. Acaba ölümümüzden yıllar sonra bile bizim için ağlayan üzülen bizi düşünen birileri torunlarımız olur mu diye düşünüyorum.. Rüyama girsin diye düşünen bi torunumuz olur mu diye düşünüyorum.. Okul tatil olduğunda -Okul beni aradı sana okul varmış git hadi okula demesini özledim mesela.. Kanser olduğunu ilk duyduğum zamanı hatırlıyorum.. Ne kadar kötüydü.. Ama onun yerinin boşta kalıcağını hiç düşünmedim.. Kalmazdı bence.. Ölümü ona yakıştıramazdım.. Şeytanda aklıma giriyor bazen.. Kötü şeylerini hatırlatıyor.. Ama ben iyilerinde inat ediyorum.. Fotoğrafını getirdim yanımda.. Şimdi gelse yanıma.. Sarılsa.. Göbeğine vursam.. Şakalaşsak.. Bi fotoğrafı vardı kaybettim.. Yok.. Yok işte.. Çok neşeliydi çok neşeliydik.. O fotoğraf yok ama hafızamda var hemde çok net çok taze.. Tıpkı ölümü gibi taze bi fotoğraf.. Halbuki o cenaze hali bana hala çokta taze gelmez.. O eve girdiğimde öldüğünü biliyordum ama yanımda hissettim.. O salonda yatanda dedem değildi.. Başka biriydi.. Yüzünü okşadım.. Öptüm.. Ağladım.. Yüzünü okşadığım parmaklarımdaki soğukluğu hala hissederim.. Ve o soğukluk ne hava soğukluğu, ne bbi zeminin soğukluğuna benziyor.. Farklı bişey.. Ama o soğukluğa rağmen nefes alıyor gibi.. Göbişindeki bıçak hareket ediyordu sanki.. Tabii artık göbişide kalmamıştı.. Canım dedem ya.. Neredeyse her gece dua etmeye çalışıyorum.. İnşALLAH bizden çok çok çok çok çok iyi durumdadır.. İnşALLAH orada yan yana olabiliriz

amin canım sağolasın... elden bişey gelmiyor duadan başka...

Aynen bende oyleyim. Babami ve abimi kimseyle konusamiyorum. Konusacak olsam bogazim dugumleniyor. Kucuktum, gerçekten kucuktum kaybettiğimde. Daha ben yeni baslarken hayata babam ve abim gittiler. . Abimin beni isirmalarini hatirliyorum bir tek. Babamin da oyunlarını, 5 taş oynadigimiz günleri, beraber kurdugumuz hayalleri, kitaplarini, abimlerle olan muhabbetini, beni dizine oturtmasini. Cok sevmesini... Allah mekanlarini cennet etsin. Cok acı çok. .

Bol bol dua et. İyi bir yerde olduğunu düşün.

Dua, sadece dua

Bol bol dua et. İyi bir yerde olduğunu düşün

Ne sacmasin yahu sen boyle ne bicim yorum bu tovbe tovbe.. arkasindan begeni gelmis kimde begendigi belli...

dua ve zaman

Bugün benim doğum günüm. Annemsiz hiçbir manası olmayan bir gün. O olsaydı annem hayatta olsaydı annem yanımda olsaydı diyorum hergün. Ama bazı günler daha çok... mesela bugün yanımda olsaydı beni anlatırdi bana, bebekligimi, neler paylaştığımızı. Bana kimsenin bilmediği şeyleri anlatırdi. Başımı oksardı. uzun zaman oldu bırakıp gideli. Ama geçmiyor. Hakkında kimseyle tek kelime bile konuşabilecek gücü halen bulamıyorum kendimde. Herşey eksik herşey yarım. Onunla yasayamadigim öyle çok şey var ki. Mesela ben annemle hiç dertleşmedim hiç kız kıza alışverişe de çıkmadık. Ne mezuniyetimi gördü ne de evlendigimi. Bütün ölümler acıdır bütün gidişler erkendir ama böylesine yaşanamamışlıklar bırakıyorsa arkasında daha çok sızlatıyor sanki yüreği. Halen gizli gizli ağlarım sanki ayıpmış gibi. O kadar çok keşkem var ki. Tek umudum birgün yeniden bulusabilmek.

Ah canim ya, herkesi ayri yaralar... Seni kardeslerini... insallah cennette rahat eder annem, zaten bu dunyada pek iyi gunler gormemis. Umarim karsiligini gorur...

başınız sağolsun, arkadaşlarla muhabbet etmek iyidir böyle zamanlarda. geçecektir üzülmeyin, ölmüşleriniz huzur içinde yatsın, sizin de huzurlu olmanızı isterler elbet.

Ne anlamdaymis sizden ogrenebilir miyiz?

canım evet mayısta kaybettım babamı sende hazıran kaybettın konun vardı ordada konusmustuk hıc bısey eskısı gıbı olmuyorkı babam varken gercekten kucucuk bı cocukmusum babam öldugunde buyudum... ınsan sevdıklerı hıc olmuycek gıbı hıs eder bı anda kaybedınce dunya tersıne donuyo... r ölümden başka hersey bos... ben hergece yataga gırdıgımde allaha yalvarıyorum nolursun babam ruyama gelsın onunla konusum sarılım dıye bazen kabul oluyor duvam bazen olmuyor... kendımı hep eksık yarım hıs edıyorum keske babam yasa bunlar bı ruya olsa dıyorum ama olmuyor bılıyomusun sesını unutmaya başladım babamın sureklı beynımı hafızamı zorluyorum arada bır hatırlıyorum sesını babamla cok zaman gecırmıs olamama ragmen neden boyle oluyo bılmıyorum onlu gunlerın hayalını kuruyorum sureklı evımın duvarına babamın resımlerını astım hep bakıyorum evet gecen sene bu zamnlarda babam yanımızdaydı telefonda konusdum yanına gıderdım elını öperdım babamı cok özledım benı enıyı sen anlarsın eksık yarım paramparca hıs edıyorum... allah rabbım rahmet merhamet eylesın yakınları olmuslere kabırlerı nur dolsun... . push ; minnakmimar Real eyes, Realise, Real lies.. Anneler

Doruklarda yaşıyorum.. Yaşarken yaşamamış gibi görünüyorum.. Gülerken burkuluyorum.. Sevinirken eksiliyorum.. Yapacak bir şey yok.. Dua ediyorum.

Küçük yaşta kaybettim annemi.. özlemediğim tek bir an bile yokk... Geçen yıllar acıyı biraz hafifletsede insan unutamıyor yinede.. ağlıyorummm ve dua ediyorummm elden başka hiçbirşey gelmiyoo..

Aynı şeyleri hissediyoruz. Ben de gözümü kapatıyorum babam geliyor gözümün önüne. Sesini unutmak istemiyorum bazen aynen hatırlıyorum. Bazen bir olayı aynen yaşıyorum.. Bazen olaylar hatırlatıyor geçmişi. Sonra annem için üzülüyorum. Babam 59 yaşındaydı annem 3 yaş küçük babamdan ve dul kaldı. Allah'a şükür biz varız ama annem her akşam ağlıyor babam için. Resimlerine bakıyor ve ağlıyor. Belki yalnızlığına, belki eski günlere. Çok zor gerçekten onları yaşamak. Ben babama çok düşkündüm. Babam işe giderken atkısını benim yastığımın üstüne koyardı. Sabah uyanınca ağlardım babam yok diye. Sonrasında babamı morgta görmek, şimdi mezar taşında babamın adını görmek anlatılması çok zor şeyler bunlar.. Ben rüyamda görüyorum. Gerçek gibi oluyor. "seni çok özledim baba" diyorum. "ben de seni çok özledim" diyor. Sarılıyoruz. Bazen çok hastayım diyor. Bazen ben ona diyorum "baba sen hastasın ben yapayım" yani hastane günlerinin etkilerini rüyalarımda hissediyorum daha. Ben hem kendim hem de babam için doğru yaşamaya çalışıyorum. Bir tek onu böyle mutlu edebilirim. Allah herkese sabır versin.

Cok komiksin varya. Sadece guldum iyi geceler kardes. . nickimide istedigim gibi kullanirim hayat beni bastan yarat demek aci cekmissin mesela iste. Hayatin bastan yaratmasini istyrum zaman gibi ona istinaden boyle yazdim ki sadece siz boyle anlam yuklediniz saglicakla kalin..

kaybettiğim iki arkadaşımı çok özlüyorum.. bazen aklım duracak gibi oluyor kendimi onların annelerinin kardeşlerinin yerine koyunca... sonrada ahirete iman geliyor benim aklıma.. gerçek yerde olanlar onlar diyorum.. geçici yerde bizler.. biraz kalbim ferahlıyor Nil- ay

yok geçmez... benim de babaannem öleli 15 sene oldu ama hala geçmedi acısı, geçmiyor