Kendinizi hasta olarak değerlendirmeyin. Bir insanın istemediği bir gebelik yaşaması ve aldırmayı düşünmesi neden hastalık olsun ki? Dini açıdan ya da vicani açıdan bunu doğru bulmayanlar olabilir ama açıkçası bence bunun bir önemi yok. Önemli olan sizin kendinizi hangi şekilde iyi hissedeceğiniz. Eğer bu bencillikse, evet bencellik. Ki bunun da çok tartışmalı olduğunu olduğuna inanıyorum. Bir canlının dünyaya gelmesine engel olunuyor, evet kabul. Hatta bu açıdan bencillik olduğu da düşünülebilir. Ama sadece vicdani açıdan ya da günah olarak değerlendirildiği için o bebeği dünyaya getirmek ama mutlu edilmemek de aynı bencillik değil mi? Birinde doğma şansı tanınmıyor, diğerindeyse günaha girmeyeyim, vicdanım rahat olsun diye bir canlı dünyaya getiriliyor. Peki o çocuk daha anne karnındayken tüm bu olumsuzlukları hissederken, doğduktan sonra mutsuz olduğunda ya da kendini değersiz hissettiğinde sonuç gene aynı kapıya çıkmıyor mu? Tabii ki doğumdan sonra fikri değişen, bebeğini sonsuz bir sevgiyle büyüten anneler de vardır. Ama bunun bir garantisi var mı, iyi düşünmek lazım. Bir sürü yorum yapıldı, yapılmaya da devam edecek. Kimi yorumlar destek olacak, kimisi ise sinir bozup can acıtacak belki. Ama hepsine gözünüzü, kulağınızı kapatıp kendinizle baş başa kalın derim ben. En başından beri size çok saygı duyuorum. Bunun hiçbir önemi yok ama yazmak istedim. Hissettiklerinizi son derece açık bir şekilde dile getirişiniz bence çok saygı duyulacak bir şey. Kendi değer yargılarınız, iç huzurunuz doğrultusunda kararınızı vermeye çalışın. Ne kadar zamanınız kaldı bilemiyorum ama bu noktada bir psikologla çalışmak daha sağlıklı karar almanıza yardımcı olacaktır. Umuyorum kendiniz için en doğru olan kararı verir, mutlu olursunuz. Sesiliaa Üç büyük

Canım benim zaten talan durumda, kimseyi çekemiyorum. Birde kaynanam dedi geleyim başka şehirdeler, kabul etmedim. Tlfonda daraltması zaten yetiyor. İnsanın tahammül derecesi hamilelikte gerçekten azalıyor. B beyaz_

yazdıklarınız için çok teşekkür ederim destek oldunuz. evet onu elimden geldiğince koruyabilir ve yaşadıklarımı yaşamaması için önlemler alabilirim. kendimi çok yorgun ve yılgın hissediyorum bu aralar umarım doğumdan sonra bunları atlatmış olurum. eşimle konuşmayı denedim elinden geldiğince yardımcı olmaya çalışıyor ama anlam veremiyor duygularıma. kendisi zaten kız istiyordu o mutlu durumdan. dediğiniz gibi şans işi ama sorun şu ki ben şansıma hiç güvenmiyorum çünkü planlı işlerimde ve özellikle çok istediğim şeylerde hep aksiliklerle karşılaşmışımdır. neyse bundan sonrasını Allah a havale edeceğim hakkımızda hayırlısı olsun. L

Bende hamılelımde her seye aglar kızar darılır ve küserdım. bırınde yazık esım bırsey dedı ona bellı bı hafta surat yaptım, ama kendımı atmayı düsündüm dıye yazmısın bu gercekten ıyı bırsey degıl bı dok konus yada yakın bı arkadasınla belkı rahatlatır senı... Kendıne dıkkaet et canım Yumak46

Benim cocugumun olmamasinin nedeni bu arkadas demedim ki. sadece icten ice kizdigimi belirttim. hamilelikte duygularin yogunlastigini duydum. ama kendini apartmandan atmak sozu bana ters geldi. Sadece demek istedigim insanlarin senelerce cocugu olmuyor bi de o psikolojiyi düsünüp sükredin Allah herkesin yardimcisi olsun Yumak46

öncelikle bebeğinizi sağlıklı olarak kucağınıza alırsınız inşallah. şöyle söyleyeyim içinde bulunduğunuz her durumu hamilelik ve hormonlara bağlamayın bunlar sadece zaten var olan hafif ruhsal bozuklukların tetiklenmesine yada artmasına da sebep olmuş diye düşünüyorum. kesinlikle dediğiniz gibi ağırsa bu durum doktorunuzla paylaşmalısınız bunu. ayrıca herkesin dediğinin aksine doktorunuz ilaç kullanmanızı da önerebilir bebeğe zararlı olmayan antidepresanlar da var en azından şuanki durumunuzdan daha çok zarar vermez bence. biran önce destek alın. mutluluk_huzur Kaderimse

inşallah faydası olur tatlım, canını sıkma kk'nın eğlenceli pozitif konularda dolaş, gün içinde mümkün oldukça temiz hava al ve kendine iyi bak :)

beni faceden eklerm bana msj atarmsn I

yaşım 28 ve 8 aylık evliyim eşimle severek evlendık ama kısa bi süre içinde evlendık asla pişman olacagm bi evlılık değil. fakat bebek konusunu açıkccası çok üzerinde durmadık 3 ay ben korundum sora eşime sen korun dedim oda bi korundu bi korunmadı derken oluverdi. yani tamamen umursamazlıktan kaynaklandı daha evliliğimi yaşayamadm yani daha kadınlıgın en oldugunu tam anlayamamşken anne baba kavramları beni çok korkuttu maddi anlamda kiradayz ama eşim bizi iyi kötü geçindirebilir fakat hiç bi sebep benım anne olmak istemedıgım gerçeğini ortadan kaldıramıor sadece toplum baskısı eşimi ailemi üzmemek adına katlandıgım bi durum olarak yaşıorum hamileliği ve ben bugun kahvaltı yaparken bile yüzüm asık eşime dedim artık o fotograflardakı gülen kız gitti ben eskı ben değilim.. korkum onu dünyada getiripte annelik sevgisini verememek sadece kendı hayatımdan deil onun o masumun hayatındanda endişeliyim böle mutsuzken onu nasıl mutlu ederm eşimi nasıl mutlu ederm çok zor durum sanrırm atlamıcam L lacrimas

Genel olarak hamilelik sürecinin belli dönemlerinde bu kötü psikoloji ne yazık ki oluyor. Çok şükür ki o dönemi atlatım ve şimdi doğum için gün sayıyorum. Umarım sizlerde o dönemi atlatarak geçirirsiniz. İlaç kullanmadım sabah erken kalktım çünkü uyudukça kendimi daha kötü hissediyordum. bol bol yürüyüş temiz hava insana kendini iyi hissettiriyor. Sonrasında da zaten bebek alışverişine başlayınca herşey düzeldi hormonlardan dolayı hala bazı etkileri var mesela çabuk sinirleniyorum. Onunnda çözümü olarak sinirlendiğim ortamı terk edyorum sinirim geçince de herşey eskisi gibi oluyor gereksiz tartışmalara girmiyorum. Ve bu durumunuzu biri ile mutlaka paylaşın çünkü böyle durumlarda bazen insan sağlıklı düşünemiyor yol gösteren birinin olması sizin için daha iyi olur. benim sizlere önerim bunlar rabbim yardımcımız olsun. Evlat isteyen arkadaşlara da rabbim tez zamanda anne olmayı nasip etsin inş. I

Abowww kaynana artık insanı daraltır. Aptal saptal geçmiş muhabbetiyle, bizde şöyleydi bizim zamanımızda böyleydi:) ayyy şunu yapma çocuğa bişi olur. miniktarlafaresi Espiritüel Ve Entellektüel Tarla Faresi tek ayak

Hamilelik değişik bir psikoliji, fazla hassas olunabiliyor ve anlamsız şeylere kızıyor insan. Bunlar bir yere kadar normal. Ama kendimi biryerlerden atacak seviyeye geliyorum diyorsanız bu çok ciddi bir durum bence. Allah korusun kendinizi kaybederseniz ne olacak. Hamilelikte zaten depresyon ilacı vermeyeceklerdir size, ama bir yardım alsanız iyi olur. M

Eğer aldırırsan şuanki durumdan daha kötü olursun inan bana.. Hamilelikte kullanılan ilaçlar var.. Baktın ki başedemiyorsun mutlaka doktora danış.. Bebeği istememen şuanki psikolojinin kötü olmasından kaynaklanıyor gerçekten istemediğinden değil inan bana.. Ailenin, eşinin bu dönemde yanında olması çok önemli.. Geçmeyecek gibi geliyor biliyorum ama geçecek inan bana.. Ve bol bol dua et annene okut kendini.. Dualar çok rahatlatıyor.. I

Psikoloji talan yani :)) E

öncelikle geçmiş olsun canım hamileyken sanırım olabilir bu ruhsal durumlar ama ne güzel bir kızınız var, şimdi bir de kardeş gelecek canından 2 parçan var, kendimi atmak istiyorum filan deme ne olur bunun geçici bir durum olduğunu biliyorum ve geçecek de. ilaç kullanmak istememen normal zaten hamilesin doktor gerekmedikçe ilaç vermeyecektir ama öncelikle psikoloğa gidersen terapi ile bu durumu kolayca aşabilirsin. sen annesin ve güçlü bir kadınsın eminim kendi kendine de aşabilirsin bu durumu eğer yalnız başıma bu işin içinden çıkamıyorum diyorsan da mutlaka bir uzmanla görüş canım. şifa diliyorum sana. Laale Aşikardır Zat-ı

çok zor çokkk... E

herkesin çektiği kendine göre en zorudur size göre hamilelik çok zorsa bana görede senelerce o uğurda uğraşmak ve hep hüsrana uğramak çok ama çokkk zor ayrıca kimse bilmeden yorum yapmamalıysa bu forum neden var? Allahım herkesin yardımcısı olsun sizede hayırlı doğumlar dilerim... . push ; oreiro HAYAT KIZIM VE OĞLUMLA

ben de 31 haftalık hamileyim ve sanırım bir depresyon geçiyorum. günlerdir doğru düzgün uyuyamıyorum. doğuma bu kadar az kalmışken ben anne olmak istemyorum. aslında bu bebek için tedavi gördüm. iki yıllık evliyim ve yaklaşık bir senelik uğraştan sonra hamile kaldım. sorunun tamamen kendime olan hislerimle alakalı olduğunu düşünüyorum yani bir kızım olacak ve ben kız çocuk istemiyorum Allah beni affetsin yani en azından ilk bebeğim kız olmasın istiyordum. kafam çok karışık saçma sapan şeyler düşünüyorum. onun da bana benzeyeceğinden korkuyorum. ben bir kız çocuk olarak hiç mutlu olmadım ki hep abla olmak zorundaydım her yaptığım her hareketim eleştirildi. kendimi hiç sevmedim. eşim sayesinde aştığımı düşünüyordum tüm bunları ama şimdi kendimi yine çok kötü hiissediyorum. umarım bu düşüncelerim isyan olmuyordur. hem o sağlıklı olsun diye uğraşıyorum ultrason fotoğraflarına bakıp ağlıyorum nasıl böyle şeyler düşünürsün diye. ama sonra yine aklıma saçma sapan şeyler geliyor. annemin üç kızı var ve hep bir erkek istediler. onu nasıl üzdüklerini biliyorum bende aynı şeyleri yaşamak istemiyorum bu da bir sebep tabi. psikoloğa gitmem gerektiğini biliyorum ama bunu karşılayacak maddi durumum da yok sıkıştım kaldım çok zor günler geçiriyorum... L lacrimas

Merhaba canım sende bizim yaşadıklarımızı yaşamışsın... Bebeğin büyümüştür ilaçtan dolayı herhangi bir sorun yaşadın mı? Bebeğinin sağlığı nasıl? Okuduğum kadarıyla iyi sanırım.. Benimde doğum yaklaşıyor ilaç kullanıyorum Doktorlar bir sorun görmüyor ilaç konusunda ama işte yinede endişe ediyor insan inşallah Allah hayırlısıyla almayı nasip eder kucağımıza.. L lacrimas

NARKOZ: ASRIN SALGINI DEPRESYON YALANI Hep söylüyorum! Günümüzde mevcut psikiyatri global sektörün Truva atına dönüşmüştür! Sağlıklı beslenme, kitlesel bilinçlenme gibi gelişmeler sonucu fiziksel sağlık alanında fazla hastalık üretemeyen, şimdilik şeker, kalp, tansiyon ve obeezite ile beslenen kapitalist vampir gözünü psikiyatriye dikmiş durumdadır. Çünkü bu alanda nesnel gerçekliklere gerek yoktur; felsefi kanaatlerinizi hastalık olarak pazarlamak son derece mümkündür. Bunun yolu da çok kolaydır: Telkin ve propaganda! "Şunlar şunlar varsa hastasınız" demek kitlelerin önemli bir bölümünde, "Aaaa onlar bende de var, ben demek ki hastayım" demeleri, derken en tabii ruh halleri üzerinde yatıp kalkmaları, bunlarla ilgili sürekli zihinsel doldur boşaltlar yapmaları hasta olduklarına inanmaları için fazlasıyla mümkündür. Nitekim de böyle oldu! Dünyada global bir sağlık sistemi var. Bu sistem kendi sektörünü dünyanın en karlı sektörlerinin başında tutma işlevi görüyor. "Para bu kadar belirleyici mi" dememek gerekir. Bu sizin için veya benim için öyle olmayabilir. Ancak kapitalizmin en temel sloganı daha fazla insanlık değildir; daha fazla kardır! Bu günlerde daha güçlü bir sesle tekrar yinelenen, "Dünyada depresyon salgını var" feryadı tam bir kara propagandadır. Yine aynı senaryo sahnede. Kitleler belki zor ancak doğal olan ruh hallerinden ötürü hasta olduklarına telkin ve propaganda yöntemiyle inandırılmaya çalışılıyor. Böyle yapılarak herkesin kaygılanması , "Muhtemelen benim yaşadığım da depresyon, çünkü bu kadar yaygınmış baksana" demeleri, bu düşünce sonunda tıpış tıpış kliniklere doğru koşmaları hedefleniyor. Yeter ki oraya kadar ulaşsın insanlar. Oraya gidip de önce hastalık teşhisi, ardından kutu kutu aynı ilaçtan almayan kaç kişi var sanıyorsunuz! Bu mesajla hedefledikleri ikinci nokta devlet kurumlarını daha fazla kaynak ayırmaya hazırlamak, bunun alt yapısını sağlamaktır! Böylece, devletlerin ilgili birimleri bu "asrın salgını" karşısında vicdani muhasebe yapacak, haliyle halklarını düşünerek şeker tabletiyle aynı etkiyi gösterdiği bilmem kaç kere ortaya konan bu "sihirli ilaca" tüyü bitmemiş yetimin haklarından daha fazla rakam ayıracak! Bu lobinin diğer çok önemli bir hedefi de dünyadaki mevcut global statükoyu muhafazadır! Onlar her ruhsal sıkıntıya hastalık diyerek, "Ne düşünce biçiminde, ne hayatı yaşama felsefende, ne de içinde bulunduğun koşullarda sorun var. Tek sorun var, o da beyninde. İçindeki maddesi azalmış, serotonini düşmüş" demeye çalışmaktadırlar aslında. Yani sorgulama, öde ücretini, sonra da iç ve uyuş sadece! Çünkü sorgularsa gerçek çözümü falan bulabilir insanoğlu! O yüzden korkuya fobi derler, hatta asla bilimsel olmayan, tam bir kandırmaca olan hipnoza bile önem verirler; ancak gerçek yaklaşımlara bir türlü yer vermezler. Amaç şu: Bir şeylerle uğraş, ama bu asla kesin çözüm veren şeyler olmasın! Yoksa sektör ne yapar sonra! Yine bu günlerde, "Gerçek depresyon vakalarının en fazla yüzde yirmisi kliniklere gidiyor" denilerek kitlelere, "Kliniğe gitmedik diye kendinizi sağlıklı zannetmeyin. Siz aslında durumundan habersiz olan cahil hastalarsınız. Ama biz, siz kliniğe gelmeseniz bile durumunuzun ne olduğunu oturduğumuz yerden biliyoruz" mesajı veriliyor. Böylece pastayı büyütmek için korku umacılığı yapıyor. Esas söylemesi gereken şeyi, yani, "Demek kliniklere gitmeyen yüzde 80'lik daha büyük kesime hiç de bir şey olmuyor, bak ne güzel yaşayıp gidiyorlar" gerçeğini ise demiyor. Çünkü öyle bir hırsla gözünü o bakir yüzde seksene dikmiş ki bunu göremiyor bile. NEDEN SIK SIK BUNLARI YAZIYORUM. TAKINTILI BİRİ MİYİM YOKSA Gerçeklere kayıtsız kalamadığım, göz göre göre yapılan bu sömürüye eyvallah diyemediğim için yazıyorum. "Kötü komşu ev sahibi yapar" derler ya hani, kötü işleyen bu sömürü sistemi de aynı şekilde beni yazar yaptı! Bu sektörün çivisinin çıktığını görüyorum; çünkü yıllardır bizzat içinde çalışıyorum. Mutfakta olup biteni aşçı ve garsondan daha iyi kim bilebilir! Mutfağın içini bilmek için prof. olmak değil, aşçı olmak gerekir. Önce teşhis konuluyor kişilere, sonra önümüze geliyor bu vakalar. Haliyle gerçeği tüm çıplaklığıyla görme şansımız çok fazla. DEHB denilenlerin en fazla yüzde beşinin gerçek manada DEHB olduğuna, depresyon denilenlerde bu oranın yüzde ikiyi bile geçmediğine binlerce kere şahit oluyorum. On gün önce kocasından boşanmış kadının sekiz - on günlük doğal yas sürecine bile kronik depresyon denilebiliyor, iş o boyuta varmış durumda! Sonra da ya, "Bana ne, salla başı al maaşı" deme durumu ile, "Bari millet öğrensin, kendi tedbirlerini kendileri alsınlar, bu işin kendi içinden düzeleceği yok" deme tercihi arasında tercihe zorlanıyorum. Beni buna zorlayan şey sadece inancımın yüklediği mesuliyet duygusu ve doğuştan verilen, henüz bozulmadığını düşündüğüm vicdanım! Kimse belki de kendimi hedef haline getirecek bu yazılarım için bana para falan ödemiyor yani. Zaten hayatta en az zaafım olan şeydir, para! Çünkü onun her şeyi satın alacak gücünün olmadığını yıllar önce fark ettim! BELKİ DE BU, BU KONULARDAKİ SON YAZIM Çünkü ısrar; bir yerden sonra özün yani içeriğin önüne geçebiliyor, sözlenilenlerin önemini azaltabiliyor. Kişiler bu durumda içeriğin taşıdığı mesajla değil, söyleyen kişinin niyetiyle vs. uğraşmaya başlayabiliyorlar. Bilirim, günümüz insanı biraz tuhaftır. Kendisi için uğraşana değil, aleyhine çalışana meyillidir egoları! O sebeple kendisini seveni pek sevemez, gözü yine de çekip giden de, kendisinden kaçanda kalır daha çok! Onun için dedim zaten, esasında asrın sorunu Stockholm sendorumu diye! Evet, yeni, yine vicdanımı sızlatan bir tespitim olmadığı sürece bu konulardaki son yazım bu muhtemelen! Bu arada mühim bir hatırlatma yapmalıyım: İnsanlara depresyon hastası değilsiniz derken sadece bir suistimal olduğundan dolayı değil; aslında var olan ve adına depresyon denilen bir zorlu ruhsal süreçten kurtulmanın yolunun evvela kendimizi hasta kabul etmemek olduğunu bildiğim için de bunu söylüyorum. Yani, "Depresyon hastalık değildir, bu durumda siz de hasta değilsiniz" demekle, "Yardım almayın boş verin, çekin derdinizi" demiyorum ben; sizin durumunuzun düzelmesi için de bunun böyle algılanması gerektiğini söylemeye çalışıyorum. Çünkü hastayım dediğinizde iyileşme olasılığınızı değil; süreci besleme ve uzatma olasılığınızı artırıyorsunuz ancak! Benim hasta değilsiniz telkinim aslında iyileşmeniz için de gerekli olan temel terapötik bir yaklaşım! Velhasıl gerek özünde hastalık olmadığı için gerekse bu zorlu insani süreçten kurtulabilmeniz için en doğru psikolojik ve felsefi zemin kendinizi hasta kabul etmemek, böylece beyninizi ruhsal dünyanızın üzerine kilitlememektir. Bu kilit açık olursa ilaç alsanız da almasanız da vakti geldiğinde kurtulur gidersiniz. Depresyondan kim ölmüş! Dediğim gibi, depresyon vs. denilen bir süreçten kurtulmanın en doğru ilk adımı kendinizi hasta olarak görmek değil; sağlıklı ancak zor bir dönemden geçen bir kişi olarak algılamaktır. Bu ilk adımı doğru atarsanız gerideki adımlar kısa da olsa uzun da olsa hedefinize varırsınız! Psikolog İzzet Güllü

canım bende en az 4 sene yapmam diyodum çocuk yap diyenlere kızıyodum 7 ay doğum kontrol hapı kullandım... sonra istedim zannettimki hemen olucak ama 2 senelik evliyim hala yok çocuk rızkıyla gelir çok erteleme, korunma yöntemini bilmem ama uzun süreli doğum kontrol hapı kullanmamanı öneririm... bizim evimizde var arabamızda ama hiçbiri bu yokluğu doldurmuyor maalesef...

Hamılelık bambska bı duygu olsa gerek ama bunu ılk defada yasamyosunz bı tedavısı vardr mutlaka cıddı bı durum sızınkısı I

Muhakkak öyledir canim ama dikkat et. olmazsa bi psikologa gorun

size zaten ilaç vermezler ama bir yardım şart. ben hamileliğimde değil ama doğumdan sonra bunalıma girmiştim yardım aldım ve düzeldim merak etme hamilelikte ve sonrasında olur böyle şeyler yoga yaparsan da fayda görebilirsin. bebeğini düşün ve üzülme. B

dilerim Allahtan kimse benim çektiğim evlat hasretini yaşamasın dilerim Allahtan kimsede sizin çektiğiniz sıkıntıları yaşamasın...

Hamileyim ve çok fazla sıkıntı içerisindeyim. Aşırı bir gerginim, korkularım var. Eşimin ailesi uzakta, telefonla arıyorlar ve konuşmak bile beni geriyor. Aramalarını istemiyorum. İlaçta kullanamıyorum I

Psikoloğa gidin. İlaç vermez ki sadece terapi yapar.

Ailem yakınımda gittim bir hafta orada kaldım bugün döndüm ama sonuç aynı zaten orada iken daha kötü oldum eşimle telefonda tartıştım sonrada annemle o an çok kötü oldum ve aklımdan ölmek geçti sadece bir an zaten sonra sağlık ocağındaki ebeyi aradım. Onunla konuşmak iyi geldi o an Umarım sende atlatırsın M

Bende sigara+paxil antidepresan kullanırken hamile kaldım. İkisini de hemen bıraktım. Sosyal fobi var, psikologa başladım. Gevşeme egzersizi verdi bu hafta başladım. Bakalım nasıl olacak . push ;

Merhaba canım, bebeğin hayırlı olsun. Öncelikle şunu söyleyeyim, ilk gebeliklerde senin duygularına yakın şeyler yaşanması çok normal. Hormonların hızla değişiyor. Ağrı sızı endişe de durumu tetikliyor. Senin durumunun geçici olduğunu düşünüyor ve diliyorum. 3 ay gibi zorlanırsın, sonrası aydınlık olur inşallah. Bebeğine kimin bakacağını da şimdiden dert etme bence. Gelecekteki sıkıntıları şimdiden düşünmek eğer o sıkıntıyı bertaraf etmeyecekse, bugünümüzü de zehir etmekten başka işe yaramaz. İnşallah tez vakitte huzurun yerine gelir.

Merhaba, Yazdıklarınız bir kız çocuğunuzun olmasını istememenizden daha çok kızınızın da sizin yaşadığınız birtakım sıkıntıları yaşamasını ve ailenizin size yaptıklarınızı kızınıza yapmak istemediğiniz hissini uyandırdı bende. Pek çok anne - babanın cinsiyet konusunda bir arzusu olsa da bunun gerçekleşip gerçekleşmemesi şans işi, siz de çok iyi biliyorsunuz. Hamilelik döneminde hormonlarda ciddi bir değişiklik olduğu için kendinizden beklemeyeceğiniz tepkiler veriyor olmanız çok olağan. Yaşadığınız sıkıntının kaynağını belirlemiş olmanız çok güzel. Bu size nasıl davranıldı, siz ne yaşadınız ve kızınıza bunları yaşatmamak için neler yapabilirsiniz gibi sorular üzerinden geriliminizi bir miktar azaltmanız mümkün diye düşünüyorum. Bunun yanı sıra sizi tedirgin eden şeyleri eşinizle konuşmak da yardımcı olacaktır. Bunların dışında neden bir kız çocuğuna sahip olmak istersiniz ve neden istemezsiniz, soruları üzerinden ilerleyebilirsiniz. Düşündükçe kız çocuğuna sahibi olmanın da güzel olan taraflarını bulabilirsiniz. Doğuma pek bir şey kalmamış, umuyorum bebeğinizi sağlıkla kucağınıza alıp tüm bu sorunlarınızdan arınırsınız. :)

size nasıl yardım edebiliriz? aldır mı diyelim? ne yapalım? ben 7 yıllık evliyim anne olabilmek adına her yolu denedim kaç doktor değiştirdim 6 kere tüp bebek yaptırdım ama olmuyor olmuyor yani demek istiyorum ki her isteyenin değil Allahın istediği insanların bebeği oluyor o bebekler bizim istememizle değil Allahın iradesiyle dünyaya geliyorlar bilmem anlatabildim mi? gerçi aldırmak istiyorum diyene niye anlattıysam

Canım yaa seni öyle çok iyi anlıyorum ki.. Çok fazla yaşadım bu yazdıklarını.. En kötü ben yaşıyorum sanıyor insan ama inan değil.. Bak ben antidepresan kullanıyorum.. Bebeğimi aldırmaktansa ilaç kullanmaya razı geldim o günler geride kaldı ama inan bana 4 ay her gün hergüünn yaşadım.. Gözyaşım hiç dinmedi.. http://www.kadinlarkulubu.com/hamil... k-atak-yasayan-hamileler-hamile-adaylari.html Bak bu foruma istediğin zaman yaz.. Benim geçmişte yazdıklarımıda oku.. Neler yaşadığımı daha iyi anlarsın.. Bu sınavda geçecek o bebeği ultrasonda kıpır kıpır görünce Allah içine öyle bir his veriyorki sen bile inanamıyorsun.. L lacrimas

ne kadar da hassas olmuşsun sen öyle ama hamileyken bende sürekli ağlar vaziyetteydim her şeye alınıyordum sinirleniyordum canım deseler canın çıksın anlıyordum. Ama insanın hormonları işte allak bullak oluyor. Lütfen intiharmış kendinize zarar vermekmiş düşünmeyin. Hem dinen asla affedilmeyen bir şey hem de 2 yaşında bir kızınız var. Ne hakla onu anne sevgisinden mahrum edebilirsiniz? Kocanızın sizi anlamaması çok normal hamilelik geçirmeyen bir bayan da anlayamaz bunu! Sizde kendinizi mutlu edecek şeyler bulun bunalmışsınız belli, biraz kendinize zaman ayırın sizi en çok ne mutlu eder. Sinema, alışveriş, konser, kuaför ne biliyim önce mutsuz edecek şeylerden uzak durun. Sesiliaa Üç büyük

Bu arada durumu öyle saçma bir yere getirdin ki sanki arkadaş doğuracak ve çocuk esirgemeye bırakacak :) Hey Allahım yaa.. nasıl saptırıyorsunuz konuyu bu kadarını nasıl beceriyorsunuz.. Birde korunmadan hamile kalmaktan bahsediyorsunuz yaa.. O Allahın bileceği bir iş sizin değil.. Ben çok iyi korunurken hamile kaldım.. Allah onu kararlamışsa istediğin kadar korun.. Ama hamile kalmış olması o bebeği hiç istemeyeceği anlamı taşımıyor...

canım benim çok teşekkür ederim güzel moral verici yorumun için. Evet çok boşa üzüldüğümün farkındayım ama o duygunun içinde olmayı engelleyemiyorsun ve bebeğinin etkilendiğini düşünüp elin kolun bağlı olunca daha da üzülüyorsun. Dün gerçekten kötüydüm ondan önceki günde öyle ama bugün kendimi daha iyi hissediyorum. Allahım yaşatmasın böyle şeyler.

Canim bunlar anneyken yani ikinci cocuga hamileligin verdigi yan etkiler aynilari bendede oldu, hormonlar alt ust oluyor, bazen cok neseliyken birden bire tersine donuyor hersey.. dogumdan sonra 3,4ay daha surebilir belki cunki yeni minik insan katilacak araniza ve birbirinize alismaya calisacaksiniz. benim halaa suruyor az az ama geciyor merak etme, firsat buldukca dinlen uyu

bol bol la havle vela kuvvete... zıkrını cekın bunu gunde 100 defa en az yapın nasıl rahatladıgınızı goreceksınız bu 100 derde devadır en hafıfı gonul sıkıntısıdır denılıyor ben gebelık oncesı antıdepresan kullanıyordum gebe oldugumu ogrenınce kestı doktor 12 haftadan sonra gelın ılac verecegım dedı ben o 12 haftayı nasıl ıple cektım cunku sızın anlattıgınızdan bın kat daha beter durumdaydım esımden falan nefret edıyordum o derece yanı derken beynımde bır dusunce olustu dedım kı ya o ılaclar bebegıme zarar verırse hangı hamıle bunu kendınde denetmıs kı zararsız dıyorlar ıste bu durumda arstırırken bu zıkre rastladım ve ınanın ennn etkılı depresandan daha etkılı bu zıkre baslayın ve degısımı gorun allahın ıznıyle elbette namaz da kılsanız cok huzura erersınız ben farzlarından da olsa aksatarak da olsa hatta bazen oturarakda olsa kılıyorum namaz tavsıye ederım ınanın sıfa sadece rabbımde ısteyın verecektır hamılelık secılmıs bır durumdur kıymetını bılelım rabbım olmayan herkese versın rabbım yardımcınız olsun ne zaman ıstersenız yazabılırsınız bana hayırlı gunler AngelicaPickles

Bir psikiyatli kliniğinden mutlaka randevu alın, bahsettiğiniz durum Hamilelik depresyonu olabilir, hamilelerin yaklaşık yüzde 10' nunda görülüyor. Nasıl olsa doğurduktan sonra geçer demeyin, hormonal bir durum olduğundan bebeğin sağlığını de etkiliyor. Ciddi bir durum errtelemeyin, mutlaka bir psikiyatr doktordan randevu alın, ilaç verileceğini sanmıyorum verilde bile gebeliğe sakıncası bulunmayan test edilip olumsuz sonuç vermeyeceği kesin sonuçlanmış ilaçları verecektir. Geçmiş olsun

Hamdolsun inançlı bir insanım ve şükretmesini de biliyorum. ALLAH'a olan ibadetlerimi de elimden geldiği kadar yapmaya çalışıyorum. İntihar etmeyi düşündüm ama bunun ne kadar günah olduğunun da bilincindeyim ama öyle bir an geliyor ki insanın gözü kararıyor ve aklından sırf ölmek geçiyor. . push ; lantana

Arkadaşım kaç kere psikolojin rahatsızlık geçirdin acaba? Sen o insanın neler yaşadığını biliyor musun? Sana mı kalmış kimin anneliği hakedip kimin etmediği? Şimdi bana avukatlık mı yapıyorsun diyeceksin evet avukatlık yapıyorum... Sen bu konu hakkında ne yaşadın ki böyle onur kırıcı bir yorum yapabiliyorsun... Hemde şuan zor günler geçiren bir insana!! Yazık çok yazık.. Zaten arkadaş bu durumundan rahatsız olmasa kötü durumda olmasa ''Yardım'' başlığı altında bir konu açmaz gider aldırır bebeğini kimseninde haberi olmaz.. Sen yardım isteyen insanlara herhalde böyle muamele yapıyorsun... Eğer destek olmayacaksan köstekte olma.. İnsanın bilmediği yaşamadığı birşey için ahkam kesmesi kadar kolay birşey yok bu hayatta tıpkı sizin yaptığınız gibi.. I

Mesaj attım.. Aldın mı? Sesiliaa Üç büyük

Valla ne denir bilemedim. bence hamile oldugunuz icin mutlu olmalisiniz Biz de cocuk icin ugrasiyoruz. bu yuzden sizi anlayamiyorum ve icten ice kiziyorum M

Küçük aklın ve dar görüşünle o kadar güzel belli ediyorsun ki kendini... Ne mezunu olduğunu gerçekten çok merak ettim. Eğer okuduğun o okullarda anlamayı da öğretselerdi sana algıların da belki birazcık açık ourdu. Zeka problemi yaşıyor olabilir misin acaba? Beni eleştirmeyi bırak da gereksiz psikolojinle ilgilen. Ağır konuşmayım diyorum illa konuşturuyorsunuz. Daha kendine yetmeyen psikolojinle bi de çocuk yetiştirmekten bahsediyorsun. Bırak bu işleri neler gördüm ben. Ayrıca yaptığım iyilikten değil yaşadığım durumdan bahsettim. Ama anlayamazsın çünkü zavallı psikolojinin içine sığınıp kalmışsın. Herkes şunu da bilsin ki konuyu açan arkadaşa değil benim lafım. Onun durumuna gerçekten çok üzüldüm. Ama psikoloji denen şey ciddi bir mesai gerektirir. Böyle buradan senin gibi kendine yetemeyen insanların tavsiyeleriyle olmaz bu iş. Ben de bunu anlatmaya çalıştım. Gidip yardım alması gerektiğini söyledim. Yoksa sen daha kendi merhemini kafana sürememişsin kime ne faydan olacak? Allah konuyu açan arkadaşa sabır, sana da akıl versin... Sesiliaa Üç büyük

Esim dogu gorevinde hamileyim ve kaynanam gorumcemle yasiyorum emin ol cildirmak uzreyim Allah herkesin yardimcisi olsun E

reklam gibi olmasın ama nlp ile bilinçaltına inerek kesin çözüme ulaştıran bir kadın tanıyorum. gerçi burdaki çoğu insan psikoloğa gitmeni tavsiye etmiş benimki de onun gibi bir şey. ama günümüzdeki çoğu psikoloğun siz bir şeyler anlatırken karaladıkları deftere çöp adam çizdiğini biliyorum. "psikoloğa gittim, şimdi iyi olmam gerek değil mi, e niye iyi değilim" diye düşünerek kendine iyice baskı yapabilirsin. sayfaların hepsini okumadım bilmiyorum durumun ne, düzeldin mi ama bunu yazmak istedim. kadının seminerlerine gittim ve imzalı bir kitabı var bende. kaç yaşındasın bilmiyorum ama 1 çocuğun var diğeri yolda. sen intiharı düşünecek kadar ne yaşıyorsun? beynindeki karmaşa her hamilenin başına gelen şeyler değil. ufak tefek kaprisler değil bunlar. şifalar diliyorum. A

Merhaba durumunuzu tam olarak anlayamam hiç hamile olmadım bence bir doktora gidin ilac kullanmasanız bile tavsiyelerde bulunur ve kizinizida alın çıkın parka gidin gezin temiz hava bile iyi gelir ve şükredin sizin durumunuzda olmak isteyen o kadar cok insan varki mutlu bir evlilik bı kızınız var bı oğluşunuz olucak daha ne olsun benim büyük bı ihtimalle bebeğim bile olmayacak hiç üzmeyin kendinizi ve mutlu olun I

evliliğiniz yeni ama yaşınız gayet yerinde bence inşallah bir an önce atlatırsınız bu durumu şöyle düşünmeyi deneyin :asla pişman olacağınız bir evlilik değilmiş madem hiç mi çocuk düşünmüyordunuz? yani tercihiniz hiç çocuksuz yaşamakmıydı? yoksa bir müddet gezip tozduktan sonra mı istemiştiniz? çocuksuz bir hayat düşündüyseniz bunları yaşamanız doğal ama bir müddet sonra doğurmak istemiştim dersenizde 2 yada 3 sene önce olmuş olur her ne şekilde de olsa hiç birşey bizim istediğimiz gibi olmayabiliyor inancınızı bilmiyorum ama ben kendi adıma söyliyim KADER bende mesela 7 yıllık evliyim 6 aylık evliyken bebek istediğimize karar verdik ve hala uğraşıyoruz ama olmadı, olmadı hiç gebelik yaşamadım ne tedaviler denedim olmadı bende ne buhranlar geçirdim ama düşündükçe kurdukça kendime ettiğimi farkettim isyan etmekten korktum ve artık oluruna bıraktım nasibimizde varsa vakti geldiğinde bir şekilde olacaktır inşallah... nasibimizde yoksada afedersinizde biryerimi yırtsamda olmayacak işte böyle ama sizde onu mutlu edememekten korkuyorsanız daha doğmadan onun mutluluğunu düşünüyorsanız bence gerçekten iyi bir anne olacaksanız :)) B bulantilihamile

bende 21 haftalık hamıleyım ve yoğun kaygı prob var. burada araştırma yaparen birsey farkettım:) hamileyken psikolojım bozuk, olmek ıstıyorum vs.. dıyen herkesın doğum yaptıktan sonrakı yazılarına baktım da hepsı o kadar mutlu ki :) ya çocuğunun ufak bır prob paylaşmışlar ya da zayıflamak ile ilgili bilgiler bubana biraz olsun ümit verdi

mrlar bende 9 haftalık hamileym çok korkuyorum sizinle aynı duyguları yaşıorum aldırmak istıorum ama aile baaskısı var sanırım bu gidişle ya intihar ederim yada akıl hastanesine giderm beni kımse anlamıyor yeni evlym anne olmaya hiç hazır değilimmm I

çok sevindim senin ve bebğin için. peki ilaç falan kullanıyor musun. ne kadar süreyle emzirdin bebeğini. ben de 11 hatalık hamileyim dokuz ay nasıl geçecek diye korkuyorum.

ben de suan 10 haftalık hamileyim ama depresyonda olduğum için bana yararı olabileceğini düşündüğüm her şeyi okumaya yöneldim. bazı arkadaşlarında anlatmış olduğu gibi her seye sınırlenıyor durduk yere aglıyor ve bu psikolojı ıle bebegıme kötu bır anne olacagımdan korkuyorum. üstelik ben memleket özlemi içersindeyim yanımda eşim ve kayınbabamdan başka kımse yok ve onlarda amerıkalı. ben de newyorktayım ve buradan nefret ettım. esım ve kayınbabam cok anlayıslı ınsanlar fakat kulturlerı geregı mıdır nedır ev duzenınden hıc anlamıyorlar, amerıka gıbı yerde kaldıgım evı gorsenız hayret edersınız, evlendıgımden berı zaten bu yuzden cok uzgunum benımde bır ıs bulmam gerek ama hala buraya alısamadıgımdn bır ıse de gıremedım ve ustune hamıle kaldım hem maddı problemlerımız hem benım memleket ozlemım ve yalnızlık duygum benı cok kotu bır depresyona soktu. eger 7 ay ıcınde bu evden tasınmazsak bebegmı dogurur dogurmaz tr ye donucem dıye rest cektım ve esım uzulmememı ıstedıgım gıbı bır ev duzenıne benı kavusturacagını ama ıse gırmezsem bunun bızı cok zorlayacagından bahsedıyor ben ettıgı en ufak negatıflık ıceren lafına gunlerce uzuluyorum. tasınacagız dıyor ama ben hala mutsuzum. tum gun yataktan cıkmadıgım oluyor. hele hele unıversıte bıtırıp burda ıs bulamamak ya da sacma sapan bır ıste calısmak zorunda olmak cok gücüme gidiyor. zaten asırı bulantılarım vardı yenı yenı gecmeye basladı ama o yorgunluk halı benı mahvedıyor. yasam zevkım hıcbır seye hevesım kalmadı, bu yuzden yapılabılecek seylerı bıle yapamıyorum kendımı zorlasam da olmuyor ölsem de kurtulsam dıyorum.. suana kadar bu arkadas ne yasadıysa kat be kat fazlasını yasadım dıyebılırım ama kendımı kaybedıp de bır yerlerden atlama dusuncesı olsa bıle hıc oyle bır gırımsımde bulunmadım cunku bunun bencılce olacagını bılıyorum aklıma hemen annem babam kardeslerım ve esım gelıyor onları ölüm basında ağlarken gozumde canlandırıyorum ve daha cok uzuluyorum kendı mutsuzlugumu ınsanlara boyle odetemem dıye. cıkmazdayım cok kotuyum... herkesin yazısını okuyorum ve dıyorum bır anormal hısseden ben degılım, bu bana moral verıyor zaman zaman o yuzden ben de yazdım kı dıger anne adaylarının da boyle bır durumu varsa bunları bılmesı bır nevı moral olur dusuncesındeyım. gurbette olmanın bu kadar zor olacağını hıc dusunmemıstım esıme olan askım gozlerımı kor etmıstı ama aıle olmadan da olmuyor ıste (((((

ben hamileyken haberleri izleyemezdım herşeye ağlardım hata reklemlarda ufak çocuk görsem onada ağlardım şimdi amma saçmalamışım dıyorum oanki ruh halımı şimdi kendım bile anlamıyorum oyuzden eşinizin çokta sizi anlamasını beklemeyın yarısı geçmiş bugunlerde geçecek inşallah bebeğinizi sağlıcakla kucağınıza alırsınız Yumak46

Canım kaygı duyuyorsun, normal bir durum. Bende senin yaşadığını yaşıyordum 3 haftaya kadar. Deliricem sandım aşırı kaygıdsn. Şu an 11 haftalık hamileyim hala biraz kaygım var ama eskisi gibi değil. Zamanla geçecektir inan buna. Hamilelikte hormonlardan kaynaklı aşırı moralsizlikte oluyor. İlk üç ay alışma evresi. Az sabır. Melisa çayı azcık iyi geliyor bana. Öpüyorum seni.

Ya ne oldu? Hani aldırsın çocuğu diye ilk mesajında bağırınıyordun.. Ne oldu da böyle birden sakinleştin? Eğer en başından bu sakinliği göstermiş olsaydın empati kurmaktan bahsediyorsun ya.. Bana söylediğin lafları sana aynen geri iade ediyorum diyeceğim ama inan değmezsin.. Ben 10 senedir bu hastalıkla mücadele ediyorum... Madem psikolojiden çok iyi anlıyordun neden şuan zor durumda olan insanı hiç düşünmeden elinin altında klavye var diye sallayıp duruyorsun eminim senin '' ÇOcuğu aldır'' fikirlerine de ihtiyacı yoktur arkadaşın... Ben inan okuma yazma bilmeyen bir insan olsam bile senin kadar cahil konuşamam keşke okumakla olsaydı bu işler... Bak bu mesajında herşeyin nasılda farkına varmışsın hormonların yaptığını falan.. Dünden beri kafana saksı düştü sanırım... Kimin aklının ne boyutta olduğunu eminim okuyan arkadaşlarda görüyor... Sana cevap vermeyeceğim birdaha asla muhatabım olamayacak kadar cahilsin.. Ve ben bugüne kadar senin gibilerle muhatap olmamayı öğrendim çoktan..

Çok kaygılım vallaha kafayı yiyecem az kaldı. Korkuyorum bebeğe birşey olacak bu kaygıdan ama durduramıyorum Yardım lütfen. miniktarlafaresi Espiritüel Ve Entellektüel Tarla Faresi tek ayak

bır yardım alsanız ıyı olacak gorunuyor arkadasım

Buraya birisi yazıyorsa her türlü eleştiriye de hazır olması gerekiyor bu bir, ikincisi sen beni nerden tanıyorsun da benim psikolojimin ne durumda olduğu hakkında yorum yapabiliyorsun? Bu konuda sana açıklama yapmak zorunda değilim, kaldı ki mevzuu bahis olan benim durumum değil. Bencil insanlara dayanamıyorum. Sen hem korunma savsakla hemde sonra gel burada ağla. Çocuk yuvaları bunun gibi insanların çocuklarıyla dolu. Burada yardım isteyen de cahil cühela bir insan değil ki, yazık korunamamış da hamile kalmış desek. Evet ben hakettiğine inanmıyorum ve kendi psikolojisi gibi bozuk psikolojiye sahip bir bebek dünyaya getirecek bundan da adım gibi eminim. Ne günahı var o bebeğin? Öyle uzaktan "ah canım kendini üzme, kucağına alınca geçecek" falan demek kolay. Kolaysa sen de objektif ol. Duygularımızla hareket ederek olmaz bu iş. Annelik ciddi mesai gerektiren bir iş. Bunu da yapamayacağına inanıyorsa o bebeğin de günahına girmesin. Yazık olan bana değil senin gibi böyle dar görüşlü olanlara. Avukatlığını git daha mantıklı ortamlarda yap. İnsan psikolojisini senden öğrenecek değilim. Sende benim gibi çocuk yuvalarına bir kere git ondan sonra konuşalım. Benim hayatım o yuvalarda gönüllü olarak çalışarak geçiyor. Bugün bu avukatlık işini bırak, 1 kutu şeker al, sadece bir yarım saatini o yuvalardan birinde geçir sonra kimi savunacağını görmek istiyorum. Ama gel gerçek izlenimlerini de burada paylaş sevgili psikolojik danışman. Hadi işine... Sesiliaa Üç büyük

Merhaba çok iyiyim kızım 1,5 yaşında oldu bile çok mutlu sağlıklı bir çocuk ona aşığım yaşadığım tüm sıkıntılara değmiş iyiki olmuş iyikiiii doğunca çok iyi oldum onun yüzünü görünce yaşadığım çok şeyi atlattım.. Öyle büyük bir mucize ki.. Belki yaşayıp okuyan arkadaşlar vardır evlat dünyaki hiç birşeye benzemiyor A

Kusura bakmayın ama yazmadan geçemeyeceğim. Öncelikle Rabbim hayırlısıyla size de bir evlat nasip etsin inş. Ama sizin çocuk sahibi olmamanızın nedeni bu arkadaş değil ki. Hamilelik zanettiğiniz gibi güllük gülistanlık geçmiyor herkes için. Cidden zor bir psikoloji yaşamak lazım. Ben de hamile kalmadan önce çok özenirdim, ama hamilelğim o kadar zor geçti ki, şimdi hamileliğim aklıma gelince, öyle saçma şeylere ağlamışım diyorum ki. Ve neredeyse bir daha çocuk istememe derecesinde. Herkeste aynı yaşayamayabilir hamilelik sürecini. Arkadaş zor zamanlar geçiriyor demek ki, bütün vucudu hormonları değişiyor hamilelik sürecinde, elinde değil insanın. Allah hamile olanında, hamilelik sürecini yaşamak isteyeninde yardımcısı olsun.

Merhaba, hamileliğiniz planlı bir hamilelik miydi? Yani bebek sahibi olmak için kendinizi hazır hissediyor muydunuz yoksa beklenmeyen bir hamilelik miydi? Eğer planlı bir gebelik değildi ise yaşadıklarınız çok normal. Kendinizi hazır hissetmezken içinizde bi canlı olduğunu öğreniyorsunuz ve biliyorsunuz ki normal şartlarda ömür boyu sürecek yeni bir süreç başlıyor. Eğer planlı bir gebelikse ve gene de bu duyguları yaşıyorsanız bu da çok normal ve anlaşılabilir bir şey. Hormanlarınızın etkisi ile yeni korkular geliştirmeniz, farklı düşüncelere kapılmanız çok beklenilebilecek bir şey. Her şeyden önce yaşadıklarınızı, düşüncelerinizi bu kadar net bir şekilde yazdığınız için sizi kutluyorum. Pek çok kişinin dile getirmeyeceği şeyler bunlar. Özellikle hayatınızdaki değişimle ilgili bir şeyler söylemek isterim. Haklısınız, hayatınızda büyük bir değişiklik olacak, yeni sorumluluklar eklenecek. Fakat aynı zamanda da deneyimlemediğiniz birçok yeni duygu yaşayacaksınız. Ve küçücük bir insanın büyüyüşüne tanıklık edeceksiniz. Hatta tanıklık etmeyi bırakın, büyümesine ciddi katkılarda bulunacaksınız. Bence anne olmanın zorluklarının yanı sıra keyifli yanları üzerine de düşünün. Hamileliğinizi öğrenene kadar bebek sahibi olmakla ilgili ne düşünüyordunuz, şimdi ne düşünüyorsunuz bunlar üzerinden ilerleyebilirsiniz. Özgürlük konusunda ise neler yapmak istiyorsunuz/ istiyordunuz ve şimdi bunların hangileri kısıtlanacak, kısıtlanmalarınızı daha aza indirgemek için neler yapabilirsiniz bunları değerlendirebilirsiniz. Ve henüz daha hamilelik sürecindeyken sizin için özgürlük tanımına giren şeyleri bu aşamada da yapmayı deneyebilirsiniz. Ayrıca da tıpkı burada yaptığınız gibi sizi tedirgin eden noktalar hakkında eşinizle, çevrenizle konuşun. Belki anne olmuş kişilerle yapacağınız konuşmalar sizin için daha rahatlatıcı olabilir. I

Aynı şeyleri yaşıyorum Önceki

yalnız değilsin depresyon konusunda cnm.. ama öyle kendimi atıcam filan o kadr deil.. o eşimle tartışnca bende beziyrm hayattan isyane dyrz o ayrı.. benmde psikolojim bozluyr mutlu olamıyrm. ev beni boğuyr sürekli uyumak zman geçsin istyrm kimseyle fazla görşmek istemyrm.. sonrada bunalıyrm en iyisi çıkıp gezip hava almam en iyisi diyrm yarın inş çyle yapıcm.. annemde uzakta çok özlüyrm onu 10 gün oldu daha ayrılalı ondn bnde 23 haftalık hamileym oğluşlarımızı üzmeyelim onuda etkilr üzülememiz.. gülümse sev onu.. vücudunu fazla dinleme cnm.. hormonlarımız yer erkklr demedi deme:)) VuslataDair evli ve 3

sağlık ocağındaki ebeyi aradım yaşadıklarımın normal olduğunu söyledi psikiyatr ya gitmemi söyledim gitmeyi düşünüyorum pazartesi inş. faydası olur tuyan25 cümle

Geçmiş olsun canım. "LA TAHZEN İNNELLAHE MEANA." Anlamı: "Üzülme, Allah bizimledir." Yaşamak zordur. İnsan olmak. Anne olmak. Olamamak. Gebelikte geçirilen depresyonun tıbbi bir adı var ama şu an aklıma gelmedi. Aynı şeyleri ben de yaşadım. Kesinlikle bilinçli yapılan davranışlar değil, intihar eğilimi, öfke, mutsuzluk. Bunun bilimsel bir açıklaması var. Yani bazı arkadaşalrımızın sandığı gibi şükürsüzlük ya da imansızlık hali değil bu. İkinci çocuğumda bunu yaşadım. İlk çocuğum daha bir yaşındaydı hamile olduğumu öğrendiğimde. Aylarca yeni gelen bebeğin büyük kızıma yapılmış bir haksızlık olduğunu düşünüp kahrettim. Kaç kere karnımı yumruklarken etrafımdakiler engel oldu. Kesinlikle bilinçli yapmış olduğum bir davranış da değildi. Eşimin her hareketi gözüme batıyordu. Tuvalete gittiğimde karnımı görmemek için gözlerimi kapatıyordum. 9 ay o bebekten nefret ettim. Ama kimselere söyleyemedim. Hep ağladım. Sonunda bebeğim, ikinci kızım dünyaya geldi. Hemşirelere asla bana göstermemeleri için yalvardım. Bebeği başka bir yere götürmek zorunda kaldılar. Ben odaya çıkınca herkesi bebeğini severken, emzirirken görünce üzüldüm. Annemin de ısrarıyla bebeği getirmelerine izin verdim. Allahım o ne güzel bir şeydi öyle. Bütün bir yıl hayatımı mahveden, ama gelişiyle bütün derdimi de söküp alan mucize... Normalde de tahtaları çok normal olmayan bir hatunumdur. Ama dirayetliyimdir de. Çünkü anneyim ben. Anne olmuşsan, güçlü de olmak zorundasın. Ölmeyi kurtuluş bilip, ipimizi çektiğimizde o yavrulara bizden geriye ömür boyu taşıyacağı acı bir miras bırakmış olacağız. Bir düşün; Allah esirgesin, annen intihar ederek ölmüş olsa bugün ne hissediyor olurdun? Katıksız bir acı. Şu an yaşadığındna daha fazla acı. Hayat gerçekten güzel. Biliyoruz ki; gece olunca güneş ölmüyor. Başka bir yerde ve gelecek. Biliyoruz ki, yıldızlar gündüz de eyerlerinde. Fakat onlardan daha parlak bir ışığın gölgesinde kalmışlar. Gece yine gelecekler. Mutluluklar da gizlenir bazen. Ama hep geri dönerler... Dua et, kitap oku, neşeli filmler izle. Biliyorum asla bu kadar basit değil çözüm. Bir doktora da mutlaka görün.. İyi haberlerini bekliyor olacağım. İstediğin zaman bana yazabilirsin. Seni dinlerim...

Canımm amin inşallaaah Allah sanada en hayırlı zamanda nasip etsin.. Bak bende 2006 yazında evlendim daha şimdi olucak evladım Allah nasip ederse.. Sende sanırım 6 senelik evlisin... Hep hayırlı zamanda nasip et dedim Rabbime hayırlı zamanımız ne zamansa ve sağlıklı evlat nasip etsin güzel Allahımmm.. Umutsuzluğa düştüğün anda herşey bitmiş olur hayatta.. Sabır versin güzel günler göstersin Allah.. Yumak46

Hamilelik donemini 5 vakit namaz hergun bir yasin ve bol bol hatimle ruhsal acidan cok rahat gecirdim. Psikologun veremedigi huzuru veriyor. Daha once psikologa gitmis biri olarak bunu soyluyorum. M

Bende aynı zamanda seninle hamileyim canim ve nerdeyse ayni duyguları bende yaşıyorum.. benim şuan ıhtıyacım olan belkıde kendi ailemin yakınımda olmasi. Eğer senin ailen yakınındaysa onlarin yanına gıdebilirsin. bana şuan en iyi gelebilcek şey bu cünkü. tabi sizi bilemem.. umarim bu durumu en kisa sürede atlatırsınız. Yumak46

Sen benim kim olduğumu bilmeden, ne iş yaptığımı bilmeden, hayatımla ilgili hiç bir fikre sahip olmadan nasıl da böyle konuşuyorsun? Ben sana ne iş yaptığımı anlatsam kendin gibi fake zannedeceksin bu nedenle de sana açıklama yapmıyorum. Sen hastasın diye herkes mi hasta olmalı arkadaşım. Ben senin gibi kimleri gördüm. Ama tedavi olamamışsın 10 yıldır arkadaşım sen kime ne akıl vereceksin? Git bi doktora ya. Hakikaten ben burda koydum sana teşhisi ki zaten hasta olduğunu söylemene ne gerek var? Hastalıklı düşüncelerini kendine sakla ya. Empatiden ben ne zaman bahsettim? Ha bana bi daha cevap vermeyeceksin ya muhatab olmayacaksın benimle bende geniş geniş yazayım o zaman. Senin hastalığın kadar benim tecrübem var canım. Elimden senin gibiler çok geçti ama hiç biri de senin kadar saf değillerdi. Hastalıklı halinle başkalarına önerilerde bulunma. Herkesin tanısı da tedavisi de ayrıdır. Senin reaksiyonunla başkasının ki aynı olamaz tamam mı tatlım? İyi niyetlisin belki ama hastalığının sebebi ben değilim ki sen bana sallıyorsun. Seni ben mi hasta ettim? Hastasın ok ama bunun mesuliyeti benim değil ki. Sende hamilesinm şu an sanırım hatta ne tesadüfse aynı gün hamile kalmışız. Ama senin 10 yıldır çektiğin sıkıntı arkadaşla hiç bir alakası yok. O doğum öncesi sendromu yaşıyor sen 10 yıldır hamile olamazsın değil mi? Seni ne bu kadar sinirlendirdi sana ne oluyor da başkasına yaptığım yoruma bu kadar müdahil oluyorsun? Hastaysan hastasın napayım git doktora iyileş. Bu ruh haliyle kendine faydan yok ki başkasına akıl veresin. Ben mi avutayım seni yaaaaaaaaaaaaa... Allah aşkına... Muhatab oma benimle tatlım tamam mı? B bulantilihamile

istsevgi ve melek1701 daha önce yazdıklarınızı okudum. şuanda ikinizde doğum yapmış olmalısınız. şuanda durumunuz nasıl? bebekleriniz nasıl? umarım cevap alabilirim

öncelıkle cvp yazdıgın için tşk ederm aynen hiç geçmeyecek gibi gelıo sankı bebek dogunca onu hayatımda istemıcekmişim gibi sankı bütün hayatımı benden çalıcak artık ben özgür değilim hayatım bitti gibi gelıo

Merhaba kızlar; 23 haftalık hamileyim son 15 gündür kendimi çok mutsuz hissediyorum aşırı derecede hassas oldum sebepsiz yere oturup ağlıyorum yaptığım hiçbirşeyden zevk almıyorum. Umutsuzluk ve karamsarlığım had safhada en ufak birşeye kızabiliyorum. ayrıca 2 yaşında da bir kızım var geçen gün bütün yüzüne nemlendirici sürmüş sadece gözleri görünüyor. krem de gözlerini yakmış onu öyle görünce resmen çıldırdım yüzünü yıkadım ben ağlıyorum o ağlıyor kızmaya da kıyamıyorum resmen kendimi yedim. Farklı ortamlara girmeye çalışıyorum fakat orada da birşey söylense yada kızıma biri kızsa kendimi boğuluyormuşum gibi hissediyorum geçen gün kendimi apartmandan atmayı bile düşündüm ama kızım yanıma gelince vazgeçtim şu an bile bu cümleleri ağlayarak yazıyorum. Aslında kızımı çok nazlı yetiştiren biri değilim şımarık değil kızım yaşıtlarına göre çok uysal şimdiki gebeliğimde isteyerek oldu hatta oğlum olacak diye çok mtlu olmuştum eşime anlatıyorum ama oda beni anlamıyor aslında birbirimizi çok seviyoruz ama son zamanlar da sürekli tartışıyoruz ne yapmam gerekli bilemiyorum psikiyatri de gitmeyi düşündüm ama anti depresan kullanmak istemiyorum ne yapmalıyım benim durumum da olanlardan bu dönemi atlatanlardan önerilerinizi bekliyorum... Yumak46

bebeğimi aldırmadım kıyamadım ama inanın hala aynı depresyon devam ediyor çok mutsuz bi anne olucam ona bakamıcam onu dogurup biyere bırakıp kaçma istegi var inanın bunalmş durumdayım beni anlayan anlamayan herkese saygım sonsuz ama şu bi gerçek ciddi yardıma ihtiyacım var yoksa hayat banada bebeimede eşimede çok kötü günler yaşatıcak gelecekten endişeliym özelden msj atamıyorum size

Bende yarım paxil kullanıyordum bırakmak zorunda kaldım. Aynı durumlardayız. Geçecek zamanla inşallah. Panik atak hastası bir arkadaşım ilaçsız dayanmaya çalışıyor. Onun da ilk üç ayı korku doluydu ama o da alıştı. E

Bu forumların olmasının nedeni aynı ya da benzer durumları yaşamış kişilerin birbirlerini anlamaları ve onlara yol göstermeleri. Böylece insnlar hem bu durumu yaşayan tek insan olmdığını anlıyor hemde bu durumu yaşamış birinin verdiği bilgi daha uygulanmaya meyilli olunduğu için daha çabuk insanı doğru sonuca ulaştırıyor. Ancak kendi mtlu hayatı yada başka sıkıntılı hayatı içinde başka insanların çektiği sıkıntının küçümsenmesi ve kendi acılarıyla da karşılaştırılması o kişininde ne kadar psikolojisinin yıkık olduğunu gösteriyor. Böyle yaparak ne kendimiz bir yere varabiliriz nede yorum yaptığımız arkadaşımıza bir yardımda bulunabiliriz. Konunun başlığında Hamileyim ve depreyondayım yazdığı halde kendisiyle hiç ilgili bir konu olmadığı halde neden girip yıkık bir psikolojiyi daha çok yıkıyorsunuz anlayamıyorum... Herkesin derdi kendine göre büyük. Biz yetişkinler acıları yarıştıracak kadar çocuk olmamalıyız kanısındayım. Ayrıca bende isteyerek hamile kaldım. İster istemez günümüzde çocuk sahibi olamayanları duydukça da bundan korkan biriydim. Ancak çok şükür Allahım bana nasip etti. İlk öğrendiğim andaki mutluluğumu anlatamam. Ancak bu mutluluğum 5 hafta sürdü. Şuan 6 haftalık hamileyim. Ancak 2 gündür çok huzursuzum. Rahat uyuybileceğim bir pozisyona giremiyorum. Uykularım eskisi kadar rahat değil, iştahım azaldı, gergin, sinirli ve mutsuz bir ruh halim var. Bazen saçma sapan şeylere ağladığım gibi bazen sebepsiz ağlamalarım oluyor. Hiç bir şeyden zevk alamıyorum. Evlenmeden önceki hayatımı ailemi çok özlüyorum. Evlenemeyecek bir insan olduğumu iyi bir anne olamayacağımı düşünüp korkuyorum. Sanki ben hala annemin küçük çocuğuymuşum hep korunmaya ihtiyacım varmış hiç bir zaman anne olamayacakmışım gibi geliyor. Bunun gibi saçma sapan bir sürü şeye canımı sıkıp mutsuz oluyorum. Hatta bundan bir buçuk yıl sonra bebeğime annemmi kayınvalidemmi bakacak nasıl kalp kırmadan seçeceğim diye düşünüp buna bile c anımı sıkıyorum. Umarım bu durumdan çok çabul kurtulurum. Tabi siz forum arkadaşlarımızın da desteği olursa eminim daha hızlı olacaktır. Yüce rabbim herkese yardım etsin...

Ha yardim istiyosaniz ise sükretmekle baslayin

Allah yardımcın olsun bol bol dua et sinirlendıgın zaman sınırlendıgın kısıden uzaklas oda degıstır baska ısle mesgul ol dua ettıkce rahatlayacaksın. allah tez zamanda bebegını saglıkla kucagına almayı nasıp etsın fazla stres sinir bebege zarar verır allah korusun aşmaya çalıs olmadı doktor yardımı al I

sen bir doğur onu canından çok seveceksin sonra da bu kadar çok sevmek tehlikeli diyeceksin, ay bir uyusada rahat etsem dediğinde bile uyuduğunda özleyeceksin.. annelik hem kendini süperman hem de çok çaresiz ve hiç bir şeye gücü yemeten gibi hissetmene neden olacak kadar büyük ve tarifsiz bir duygu, ben okadar çok ağladım ve üzüldüm ki hamileyken ya bakamazsam ya bırakıp kaçarsam falan diye, böyle şeyler yazdığını görünce dayanamadım, zaten o sevgi olmasa inan zor ama çok seviyorsun işte sen şimdi mesela gözünden vazgeçebilirmisin, çocuk çok daha kıymetli oluyor duyguların yanlış değil çok normal emin ol çoğu insan bunları hissediyor biraz zaman ver kendine.. I

Öncelikle formu kullanan tüm bayan arkadaşlara paylaşımları için çoook teşekkürler. Tanımdan sizleri destek oldunuz yalnız olmadığımı hissettim. Ben altı yıldır anksiyete hastasıyım ve paxsil kullandım. Dozu durumuma göre ayarladı Dr. Fakat Plansız bir gebelik ve ilacı birbuçuk alırken bıraktım. İlk başlar çooook kötü psikoterapi aldım ama birkaç seans daha var. Kısmetde doğumdan sonra. Hep bu formları okudum ve güç aldım sizlerden. Şimdi yedinci ayımdayım ve yarım lustral başladım iki gündür. Hem doğum Dr hem de psikiyatri verdi. Yoksa Kafamdaki düşünceler beni bitirecek. Aklıma gelmedik senaryo kalmıyordu. Bu rahatsızlığı yaşayanlar bilir. Allahım bana ve tüm doğum yapacakları hayırlısı ile doğum nasip