Bir de bende soyle bir sey var ki, Turkce konusmamak, sokakata Turkce duymamak 3 aydan sonra beynime vuruyor ben de o anda diyorum ki ucak bileti vaktim geldi Gercekten uzun sure Turkce duymayinca icime fenalik geliyor. Kaldi ki siz uzak bir yerde yasiyorsunuz, ne yapiyorsunuz bilmem. Turkiye'ye gittigimde havalaninda muhabbet etmeye basliyorum vallahi. Surda ne kadar baydiysam sosyal olarak artik ceneme vurdu, konusacak yer ariyorum Ağzınız bal yesin

Merhaba, daha onceki bir konunuzu hatirliyorum. Evet yalnizlik hissediyorsunuz. Pek cok kisi Amerikada yasamak ister. Ister ama zanneder ki ortam benzer olacak. Ulkemizdeki gibi yakinlik, bazen viciklik derecesinde olacak. Ama oyle degil. Cocuklariniz icin orasinin imkanlari daha iyi. Peki anneleri iyi degilken bu nasil olacak. Zor bir durum. Esinizin tutumu yapici sevecen olsaydi bence bu kadar kendinizi yalniz hissetmezdiniz. Dr yi birakmayin. Birakmak sizi bosluga dusurmus. Kadinin isi her zaman zordur. Anne, es, akademisyen ve kendisi. Hepsi ama nasil? Once siz. Diger vasiflariniz degil. Anne huzurlu mutlu ise cocuk icin bu servettir. Siz huzurunuzu kaybetmissiniz. Sadelik genelde huzur getirir. Uzakdogu felsefesi ornegin. Iletisimde oldugumuz kisilere olduklarindan fazla anlam yuklememek te sadeliktir aslinda.

Ne kadar ayıp bisey ya! Hepimiz gurbetteyiz bir birimizin hasretini giderirsek ne olacak sanki? Hepsinin de bahanesi var ay hiç vaktim yok ya okuldayim ya işteyim biliyorsun buranın hayatını diye sacmalamaya başlıyorlar. Ne yaparsın

ben de evlenip Türkiyenin diğer ucunda bir şehire geldim. 1.5 ve 3 yaşlarında 2 kızım var. etrafımda türkçe konuşulması dışında aynı durumda sayılırız. hiç arkadaşım ya da akrabam yok burada. eşiniz destek olmamasının sizi bu kadar bunalttığını düşünüyorum yoksa 2 küçük çocuk ve ev telaşından insanın sıkılmaya bile vakti kalmıyor gerçekten.

Nerde yaşıyorsun MissCherryBlossom

Ben niye başlığı ıce tea içiyorum diye okudum

İkinci çocuk olunca doktorayı bıraktım değmişsin, ikinci çocuk da bir yaşında. 1 yıl yalnızlıktan bu duruma gelmek için kısa bir süre gibi. Bunun altında başka problemler var sanki? Onları düşündün mü?

Facebook taki NY-NJ annelerini takip etmenizi oneririm. Anneler arada sirada cocuklari ile birlikte etkinlik duzenliyorlar. Bir haftasonu da istersen simit sarayinda oturup sohbet edebiliriz.

Nedense hiç arkadaşım yok diye sürekli söylenen insanlar bana biraz hasta ruhlu geliyor. Aşılamaz sorunları varmış gibi. Nasıl diyeyim birine ya da birilerine sürekli ihtiyaç duymak, yoksunluğunu hissettiğinde duygu durumda olumsuz değişiklikler normal olamaz. Sandığınızdan güçlü sorunlarınız olabilir. Bir de söylemeden edemeyeceğim bulunduğunuz yerin tadını çıkarmaya bakın. Ben her gün bu enlem ve boylama tıkılıp kaldığım için lanetler yağdırıyorum. Bazı insanlar çok şanslı, keşke görebilseniz...

Herşeyden önce psikolojik yardım almalısınız. Psikolog ücretleri Tr. de çok makul değil. En vasatı 200 tl'den başlıyor.

Bizim filmlerden dizilerden görüp, çoğunlukla özendiğimiz Amerikan rüyasının gerçek ve acı yüzü bu esasında. İnsanlar burada aşırı derecede yalnız. 70- 80 yaşında insanlar marketlerde çalışıyor sırf yalnızlıktan kurtulabilmek için. Herkesin Köpeğini evladı yerine koyması.. annem yaşında teyzelerin, vaktinde aile kurmadım, çoluk çocuğum olmadı şimdi yalnızım diye duydukları üzüntüleri.. Refah seviyeleri çok yüksek, şanslı bir coğrafyadalar ama bizdeki aile bağı, Sıcaklık asla buralarda yok. Bence Bize en çok benzeyenler Hintliler. Aile büyükleriyle bir arada oluşları, saygıları, sıcaklıkları. Bir de işin garibi. Bizim Türklerin gözünü seveyim diyeceğiniz türden, medeniyetsiz garip milletlerin çokluğu ve onların arasında kalmak çok can sıkıcı oluyor. Toplama bir ülke neticede. Burada Türkler gerçekten beni hayal kırıklığına uğrattı. Sizin gibi iki eyalet, üç şehir değiştirdim. Çıkarı icin yanaşanlar, sokakta görünce kafasını çevirip görmezden gelenler, Restoranda camide karşılaşınca göz göre göre selam dahi vermeye tenezzül etmeyenler. Fakat bu son yılların sorunu mu, bizim gurbetçi toplumundaki genel bir sorun mu bilemiyorum. Ben yazları Tr'deyim. Bir sene için motive ve aktivite ihtiyacımı karşılıyorum. Burada çok uzun yıllardır yaşayan bir amcaya rastladım, tek söylediği şey, ne olursa olsun Türklerden uzak durursanız burada yapamazsınız oldu. Ama maalesef o da bizim İsteğimizle olmuyor. Ben ki yalnız takılmayı çok seven bir insandım ama daralınca çat kapı birisine gitmeyi bırak, anneni bile saat farkından ötürü arayamazsın Herkes büyük şehirde Newyorktaki canlı hayatı dizilerden izler ama buraya gelince, bizdeki köy gibi bir yerde yaşayıp, ekmek almaya bile arabasız gidilmediği gerçeğiyle yüzleşince gerçek hayat başlar Son sözüm, herkes kendi doğduğu coğrafyada tüm dünya ile eşit şartlara sahip olarak mutlu mesut yaşayabilseydi keşke. Göç etmeyi arzu etmeseydi ya da zorunlu kalmasaydı. Belki bir gün olur.

Günaydın Ben de cogunlukla yalniz olan bir insanim. Aslinda son derece sosyal olmama karsin ic ice ve surekli iliskileri de pek sevmiyorum. Yalnizligimi seviyorum sanirim ben.. Bebisleriniz henuz cok kucuk... dogum, hayat telasi, tasinma sizi yipratmis. Depresyon da olabilir lakin illa ki bir cozumu vardir. bir donem psikolog destegi aliyordum. bana ev degisikligi dogum vb devisikliklerin depresyona sebep olabilecegini soylemisti... Tavsiyem, tr den online danismanlik veren psikolog uzmanlar var onlardan biri ile terapi yapabilirsiniz. ucretleride cok uygundu 10 $ civariydi yanlis hatirlamiyorsam. Bir de kendinize kesinlikle vakit ayirmalisiniz. Ev disinda sosyallesebileceginiz bir faaliyet bulmalisiniz. cunku ev dipsiz kuyu gibi. evde oldukca disari cikmaktan uzaklasirsiniz... ve bence yasadiginiz sıkıntı yalnizlik degil, ailenizi cok on plana alarak kendinizi yok saymaniz, ikinci plana atmaniz... Bebisleri haftada 1 veya 2 yarim gun gibi oyun gruplari vs varsa birakip, yalniz basiniza sevdiginiz bir aktiviteye yonlenmelisiniz bence Umarim en kisa zamanda sikintilarinizdan kurtulursunuz

Almanya, abimiz de egitim icin gelip sonra kalanlardan

Yaklaşık 8-9 yıldır bulunduğum durumu aynen sizde gördüm. Sizi o kadar çok iyi anlıyırum ki. Sadece tek fark ben Türkiyedeyim. Ama memleketten ayrılalı çook oluyor üniversite iş derken tüm bağlar koptu sadece annem var sağolsun hayatta aynı memlekette olmayınca şster yurtiçi olsun ister yurtdışı hepsi gurbet. Akrabalık ilişkileri de kötü o kadar sürdürmeye calıstım aradım sordum hep davet ettim ama yok. Çünkü insanoğlu çıkarlarına ihtiyaclarına göre hareket ediyor. Aynı memlekette olmayınca akrabalıkta yok. Başka insanlarla da tanışmak kolay ama arkadslık edip sürdürmek karsılıkbulabilmek zor zaten yanlız insanı hemen farkediyolar insanlar o yüzden eziksşyolar anca sizinle aynı durymda ve şartlarda olan bir insanla arkadslık edersiniz. Benimle aynı durumda olan bir komsum var onunla kardes glbi olduk beklentilermiz değerlerimiz hep aynı. Size tavsiyem şu meetup grupları var. Yurtdısunda çok grup var. Onlara katılın hepsi yabancı ve sosyallik arayan insanlar zaten o amaçla bir araya geliyolar deneyin sansınızı. Türkiyede de dopru düzgün bir meetup grubu olsaydı ben giderdim katılırdım. Allah yardımcınız olsun inşallah güzel arkadslıklar edinirsiniz

bazen ben de kendimi tuhaf bit tip profilinde bulyorum dsasd böyle böyle insanları yargılamayı bıraktım ben deliyken millet nasıl normal olsun

spor salonu? yoga pilates zumba dersi? ordan mutlaka tanışır arkadaş olursunuz iyi gelir hem

Acaba yakın araliklarla çocuk sahibi olunca özgürlüğünüzü özlemiş olabilir mısınız?sonuçta gerçekten yalnız değilsiniz eşiniz var iki çocuğunuz var. D damdan

Bahsettiğiniz yalnızlığı çok iyi anlıyorum. Denginiz akraniniz biriyle bir kahve içimlik muhabbet istiyorsunuz. Arada arasın hadi surdayım gel desin, hadi çay demledim gel desin, kek yaptim cayi koy sana geliyorum desin... yalnızlık bu cağın baş belası. Herkes çalışıyor veya evine gömülmüş, artik sosyallesmeyi unutmus, aranmak sorulmak cagirilmak dostluklar kurmak istiyor ama etrafta dengi kimse yok. Biraz da bencillesti insanlar. Herkes önce ben önce çocuğun sonra belki başkası diyor. Bu tamamen yanlış olmasa da bencillik içerdiği için gerçek dostlukların önünü tıkıyor. Allah yardımcınız olsun. Herşeye olumlu taraftan bakmak lazım. Istemedihi halde kv. Elti, görünce, akraba görüşmelerine zorlanan kadinlar, çocuğuna ayıracağı 1 saniyesi olmadığı için her geceyi vicdan azabıyla geçiren anneler, koşturmayan bıkmış huzur yalnızlık ve dinginlik isteyenler de cooook fazla. Ve bu insanlar bu durumların içinde de yalnızlık çekiyorlar içten içe. Sizin tabiri caizse atınız elinizde silahınız belinizde. Ben de aynı durumdayım. Şükürler olsun ama 2 sağlıklı evlat. Evden çıkma diyen bir koca yok git gez toz alışveriş yap dağıt kafayı, ayaküstü muhabbetler et geç. Yani kendi yarana merhem olmayı bil. Erkekler sürekli yakınan kadını istemiyorlar dumduzler seni ve iç dünyanı senin kadar iyi anlayamazlar. Once sen kendine acimaktan vazgeç. Mutluyum yalnız değilim en büyük zenginlikler ve dostluklar su 2 çocuğum, kocam, başımızın üstündeki çatı, sağlıklı bedenlerimiz ve cebimizdeki paramız de kendi kendine. Beyin et parçası hemen inanır. Bak ondan sonra ne hormonlar ne ferahlama ne mutluluk... sal gitsin:)) dertsizlikten işsizlikten sıkıntı arıyoruz başka bisey degil.

instagramdan sayfalar aciyor ya miller onlardan mi yapsaniz. belki yalnizliginiza da faydasi olur. amerikali anne diye bir hesap vardi mesela. cocuklariyla gunluk aktivitelerini paylasiyor falan. yani zaten yaptiginiz isleri yaparsiniz ama kendinizi yalniz hissetmezsiniz. belki zamanla da buyur sayfaniz falan

Sormayin, konusacak yer arayan geveze, cenesine vurmus tiplerden oldum

Ne güzel patronmuş :))

Bayağı da yoğunsun ama arkadaş istiyorsun, çocukları götürdüğün yerlerde hiç yok mu öyle arkadaş olabileceğin insanlar. Çocuklar arkadaşlık eder sen de anneleriyle.. Tabi orada insan ilişkileri nasıl bilmiyorum ama. Peki Türklerin açtıkları mekanlar yok mu? Oralara gitsen? Ya ben senin yerinde olayım Türk psikoloğun odasının önüne otururum gelenle gidenle konuşurum al sana terapi

Bende brdaki sacmalıklardan ve kalabalktan bunaldım amerikaya gtme dusuncesi icine grmistim ki sizin yazınızınokudum yaknız kalırım dıye bende cok duusndum ama esim var cocugum var iyi bir meslegim var ortam kurarum dedim ama sanırım zor oluyorr anlattıklarınıza gore

new_yorker, iş bulunca size özelden yazarım, KK sen gerçek arkadaş belki oluruz:))

Bende yaklaşık bir yıllık evliyim Türkiyedeyim fakat bir uçtan bir uca geldim kimseyi tanımıyorum eşim işi dolayısıyla bir gün evdeyse bir gün işte bazen 10 gün boyunca işte olduğu da oluyor ama hiç kendimi yalnız hissetmiyorum eşim hissettirmiyor evde olmadığı zaman bile varlığını hissettiriyor bence sizin kendinizi bu denli yanlız hissetmenizin tek sebebi eşiniz ve sizi yalnız bırakması bir insan bedenen yanında olmasa da varlığını hissedersiniz sorun eşiniz ile aranızdaki iletişimsizlik olarak gördüm ben Allah sağlık versin

Amerikada 7 yilda 5 eyalet dediginiz gibi ulke degistirmeye denktir. Kocamaan ulke. Orda eyalet degisikligi yapmak sık olan bir sey aslinda ama; surekli ortam degistirmek, yeni cevre edinmeye calismak cok zor bur durum. Bi de yeni dogum yapmissiniz onun getirdigi yorgunluk, ruhsal durumda degisiklik vs. katmerlemis icinizdeki yalnizligi, buhrani. Ben de yurtdisindayim. Ilk geldigimde cildirtiyordu beni burdaki ıssızlik, yalnizlik, bosluk hissi.. Icten bur sohbete, kirk yilda bir de olsa bir candan dostun sicakligi, ilgi sevgi hissetmek.. Insaniz ve sosyal bir varligiZ.. Bunlar olmadan olmuyor gercekten. Zamanla bu durumu kaniksadim, ha hala zaman zaman sikayetciyim burdaki yuzeysel iliskilerden, yalnizliktan.. Ama kabullendim, yoksa dusune dusune, sizlana sizlana hic gecmiyordu zaman, o icten ice bogulma, curume hissi siddetini arttiriyordu...

Size göre bunun sebebi nedir neden boyle oluyor?

Var kiz, 4 yil calistiktan sonra kalici calisma izni alabiliyorsun; Alman biriyle evliysen de 3 yil mi ne oyle bir zamandan sonra kalici oturma izni alabiliyorsun... hic zor degil almak sadece belge toplamak gerekiyor.

Zaten iki tane kucuk cocugunuz varken bu arkadas edinme cabasi niye ki? Varsa merhaba desiginiz iki komsu gidin kahve icmeye geldim size diye calin kapiyi. Benim oglum 2.5 yasinda valla kimseye gidip bir kahve iceyim demiyorum butun zamanimi aliyor. Uyuyunca da ayaklarimi uzatip uyumak dinlenmek istiyorum ama ev islerinden onu da yapamiyorum. Gerci ben calisiyorum da sizinle kendimi kiyaslamam hata belki turkiyedeyim.

Problem iste surekli tasinmamiz. Her tasinmamiz farkli bir eyalete. Dusunsenize 7 yilda 5 kez farkli bir ulkeye gidiyorsunuz, insani nasil yipratiyor.

Konularınızı takip ediyorum ve içinde bulunduğunuz duruma üzülüyorum. Psikolojik destek almanız gerektiğini düşünüyorum. E-terapi mi alsanız Türkiye'deki bir uzmandan?

Sizin diğer bazı konularınızı biliyorum. Sizdeki artık takıntı olmuş. Tamam, insanız, sosyal varlıklarız da... sizdeki bu insan açlığı biraz abartı. Bilmiyorum ne bekliyorsunuz. Ayak üstü muhabbet, sağda solda iki kişi, yeter yani, al sana sosyallık. Tepeden inme can ciğer ilişkiler bekliyorsunuz gibime geliyor. Ama insanların aileleri var, oturmuş arkadaşlıkları var. Ya ne bileyim ben sizin gibi öyle ikinci yarısını arar gibi yana yakıla arkadaş arayan insana rastlamadım. Siz bence Türkiye'ye, eşinizin dostunuzun, yani ailenizin çevresine dönün. Ancak o bildiğiniz çevrede bu kadar çabuk aradığınız samimiyeti bulursunuz.

Sizinki aslında eşinizin yanınızda olmamasından kaynaklanıyor bence.

Aklıma şöyle bişey geldi, sizin çevrenizde çocuklu kadınlar meetup grupları falan düzenliyor olabilir mi? Yeni insanlarla tanışmak için fırsat olur. Çocuklar ve siz oyalanmış olursunuz, belki kafa dengi birilerine de denk gelirsiniz. KudrAlobar Ayak

Mutsuz, hiç iletişim kuramadığınız bir evliliğiniz varmış zaten birde oradaki yalnızlığınız eklenince şuan ki ruh halinizdesiniz sanırım yani daha mutlu anlaşılıp çok daha değer gördüğünüz bir evliliğiniz eşiniz olsaydı içten içe çürüme durumunu hissetmezdiniz diye düşünüyorum.

Esinden destek gormuyorsun yanliz bir sekilde evliligini geciriyorsun.. cocuklarin kucuk okulu birakmissin vsvs. Senin bu halini hepimiz yasiyoruz bazen. mesela gectigimiz hafta rahatsiz oldugum arkadas vardi.. nasil desem suraya birakirmisiniz buraya birakirmisiniz su isimi yapsaniz diyen. Birde oyle bi durumda yakaliyorlarki hayir diyemiyosun. Cocuklarim kucuk kendime ancak yetiyorum gunduzleri.. neyse bi sekilde hallettim. Yani sunu demek istiyorum aslinda.. etrafta sahte arkadasliklar dostluklar olmasindan seni kullanmak isteyen kisiler olmasindan daha iyidir belki suanki durumun. Cocuklarin biraz buyuyunce daha feraha cikacaksin eminim.. ama o zamana kadar ruh sagligini koruman gerek. Bi tatile ciksaniz mesela? Turkiyeye gelsen cocuklarinla ailen filan yok mu?

Gurbette yalnızlık değil bu bence evlilikte yalnızlık. İyi bilirim.. Hayatımda ''Biz varız yavrum sen benim evladımsın, bir sıkıntın olursa'' ara diyen x ablam olmasa, Kapısının önünden geçerken beni yakalayıp sarılan y teyzem olmasa, gönlümce edindiğim iyi niyetine sonsuz inandığım iki arkadaşım olmasa çoktan yemiştim kafayı.. İki güzel sözleri yeter, hayata sıkı sıkı tutunursun. Dünyanın neresinde olursanız olun. Yanınızdaki insanlar sayesinde mutlu olursunuz ancak. Yemişim imkanları..

Ya benim durumum aslinda arkadas aramak degil. Icten gelen bir curume var, yoksa mesela ilk bebegimde tasindigimiz yerde surekli bebegimi alip oraya, buraya, alisverise vs giderdim, issiz mi issiz bir sitede 1 sene oturdum, tum gece balkonda oturup, issizligi, sessizligi dinlerdim, cok hosuma giderdi. Telime cok mesaj geliyor diye sessize almistim. Ozellikle arkadas aramiyorum inanin ama icten ice derin bir yalnizlik kapliyor beni, kapkaranlik, dipsiz... Adaptasyon sorunu yasiyorum, alisamiyorum yeni yerde hicbirseye, icten ice cok curudum. Yoksa evli biri olarak esim ve iki cocugum yalniz olmamaya hayli hayli yeter. Bir suru bekar arkadasim var, kocaman evlerde tek basina yasiyan ama benim gibi sorunlari yok.

Aynı durumdayız. Üniversitedeyken yalnız yaşıyordum. Bir dönem de yurt dışında eğitimime devam ettim. Orda da yalnızdım. Ama yalnızlık farklıydı ozaman. Arkadaşlarım vardı. Sosyaldim. Üni bitti evlendim Ankaraya taşındım. Kimseyi tanımıyordum. Ama hiç endişem yoktu işin aslı. Önceki yerlerde de ilk zamanlar kimseyi tanımıyorum diyordum. İşe girdim. Arkadaş edindim. Kimseye ısınamadım. Samimi olamadım yani. Hamile kaldım. Bebegimi kaybettim. Kendimi toparlamak için işten ayrıldım. Evdeyim. Eşim haricinde vakit geçirmek isteyebileceğim kimse yok. Bu derdimi pek yansıtmıyorum kimseye. Arabesk takılmayı hiç sevmem. Ancak içten içe ciddi bir sorun benim için. Tek başıma okadar çok şey yaşadım gezdim gördümki artık tek takılmak zevk vermiyor. Hep evdeyim. Çocuklarınız evde ses oluyordur en azından. Güldürür uğraştırır yorar ne biliyim. Biraz olumlu yönünden bakmak lazım. Doktora da gitmedim. Her şeyi yas sürecine bağlıyorlar çünkü. Fakat bu başka bir şey. Kendiliğinden ya düzelecek ya da böyle yaşamayı öğrenicez. Bence öncesinde hızlı yaşamakla ilgili. Durulunca insan şaşırıyor. Mutsuzlaşıyor. Konusmak isterseniz her zaman yazabilirsiniz.

calisma iznim var ama bebegim 1 yasinda ya, kiyamiyorum ona. Kizim 2,5 yasina gelene kadar hicbir yere vermedim, bebegimi de vermek istemiyorum. Cok guvendigim biri olursa belki. Minicik daha bacaklarima dolaniyor, gozlerimin icine bakiyor, nasil birakayim kiyamiyorum.

Hanimlar merhaba, Donup dolasip benzer konularla geliyorum ama buraya yazmaktan baska carem yok. ABD deyim, 7. yilim ve 5. evimdeyim. Esim hem doktora yapiyor hem calisiyor, inanilmaz yogun! Surely ev tasimamizin sebebi benim master ve doktoramin baska eyaletlerde olmasi idi, ikinci cocuk dogunca doktorayi biraktim . Bir muddet cocuklarima kendim bakmak istiyorum, o yuzden ise girmedim, 1 seneyi geciktir evdeyim, bebek 1 yasinda, kizim 3,5 yasinda. Surely tasindigimiz icin bu son tasinmada inanilmaz adaptasyon sorunlari yasiyorum, cevreye, insanlara adapte olmakta zorlaniyorum, normalde gayet girisken, konuskan, sosyal biriyimdir. Yeni geldigim cevremdeki herkes ortamini kurmus, herkesin zaten akrabalari, ailesi, esi dostu burada. Insanlara yanas, giris, konus yapiyorum ama kendime guzelce bir cevre kuramadim. Gerci biraz da zamana birakmak lazim, daha yeni sayilirim burada. Arkadaslar internette de cok arastirdim ama sanirim kronik yalnizlik ve adaptasyon sorunu cekiyorum, inanilmaz icim daraliyor, yeme bozuklugu yuzunden asiri kilolar aldim, cildim bozuldu, saclarim asiri dokuluyor, cildim kuruyor, elim ayagim titriyor, geceleri uyuyamiyorum ve tum gun uykusuzluktan mahvoluyorum, surekli acikiyorum, susuyorum, yeme bozuklugum yuzunden afedersiniz bazen ishal, bazen kabizim. Cocuklarimi cok seviyorum, onlarla verimli vakit gecirmeye calisiyorum ama icimdeki yalnizlik hissini atamiyorum. Esim gercekten yogun ve bazen beni tersliyor, biktim senin yalnizligindan, iki cocuguna bak, yeter artik diyor! Dizi serisi bitirdim, evi temizliyorum, tatlilar, yemekler yapiyorum, film izliyorum, guzel kitaplar okuyorum, cesit cesit rahatlatici bitki caylari iciyorum, vitaminlerimi ve demir hapimi kullaniyorum , cocuklari surekli etkinliklere goturuyorum, parka goturuyorum, insanlarla turk/abd li ayak ustu konusuyorum, ama kimsenin arkadasi degilim, kimse de benim arkadasim degil malesef. Ben aramasam bir gun telimi caldiran yok. Son zamanlarda sirf ingilizce biliyorum diye yardim istemeye gelen 2-3 kisi oldu, onlara yardim ettim ve tabi gidis o gidis, bir daha da isleri dusunce ararlar. Cevremdeki herkesin bir ortami var, ben afederseniz sap gibiyim Bir kahve icimlik, onu da gectim, cocuklari parka goturecek kadar bile bir arkadasim olamadi. Kendimi oyalamak icin youtube kanali da actim ama hic bana gore degilmis bu isler, cok bunaltti. Youtube da bir suru Beyhan Budak dinledim, ise yaramadi, ABD li psikologa gittim, derdimi ingilizce anlatmak hic icimi acmadi, biraktim. Turk psikolog buldum, basarili bir hanim, 1 saatlik terapiye $60 istedi, kendisine de soyledim -benim butceme gore- bir saate $60 verirsem eskisinden daha cok derdim olur, bir de gecim derdi eklenir :) Arkadaslar ben sapasaglam, guclu, egitimli, iyi derecede ingilizce bilen ve insanlarla iletisimi gercekten iyi olan sosyal biriyim , hayati dolu dolu da yasayabiliyorum ama icimdeki yalnizlik ve adaptasyon sorununu cozemedim. Cok yoruldum, acaba bunun adi depresyon mu onu da bilmiyorum ama icten ice curuyorum. Sunlari yazarken bile elim ayagim titriyor, iletisimsizlik, yapayalnizlik sendromu cekiyorum, bana yardimci olabileceginiz bir sozunuz, soyleminiz var mi? Tr de psikologlar daha ugun fiyatli oluyor, belki benzer seyler yasayaniniz olmustur

Beyninizde muhtemelen seretonin eksikliği yaşıyorsunuz mutluluk hormonu azalınca yalnızlığa sarıyor insan... duvarlar üzerinize geliyor... çözüm seretoninizi arttırmak sporla başlayın... ciddi boyuttaysa muhakkak takviye alın.

Son günlerde sıkıntılar yaşıyorum ve çalan telefonlara bakmıyorum mesajlara cevap vermiyorum hayatımda bir çok insan var yani ben öyle sanıyormuşum. Kendi başınıza yasamayı bundan zevk almayı öğrenmelisiniz bende kalabalık için de yalnızmışım, derdiniz bu olsun Y

trde psikologlar 300-400 tl seansı

Youtube da bir psikolog var MERVE OKHİZ. Kendisi İngiltere'de yaşıyor. Aynı zamanda online psikologluk yapıyor. Ondan randevu alırsanız çok katkısı olur bence çünkü eminim o da benzer sıkıntılar çekmiştir gurbette olmaktan dolayı. Bir iki seansta bile güzel tavsiyeler verir size eminim.

Son paragrafi okumadım. Ama acitiginiz bütün konuları okudum ve hepside ne kadar yalnız olduğunuzu anlatıyor. Maalesef kendi ülkemizden uzak olunca böyle oluyor. Bende Kanada'dayim sadece kendi ailem var etrafımda onlarla görüşürüm bi onun dışında bütün partilere gideriz fırsatları kaçırmayız yoksa iyi bunalırız. Keşke bana yakın olsaydiniz seve seve arkadaşlık ederdim :) bakarsın bir gün gelirsin buralara

İşe/okula geri mi dönseniz acaba? Çocuklarınızı büyütmek istiyorsunuz anlıyorum ama bu ruh haliniz ister istemez -ne kadar inkar etseniz de- onlara da yansır bana kalırsa.

Cevremdeki herkesin hep birileri var etrafinda ailesi, es ailesi, eltisi, teyzesi, hatta tum sulalesi. Boyle olmayan iki kisi gordum, iyi de kisilerdi, yanastim, aradim, sordum, onlar da beni davet etti falan. Sonra birden kendilerine baska bir grup kurdular, ben artik 3-4 aramadan sonra aramayi kestim, dun birini yolda gordum, bana selam vermemek icin yolunu degistirdi. Kizim da gordu, onun kizinin yanina kosmaya basladi, zorla tuttum, birakmadim. Insanlar gercekten tuhaf ya. Sirf muhatap olmamak icin gurbet elde yol degistirmek nedir, madem hayatinda birini istemiyorsun ben tasindigimda neden hergun geldin, cagirdin? Ona da cok moralim bozuldu ya. Aramizda hic hic hicbirsey yok! Aynisini alt komsusuna da yapmis, yasli teyzeyi gorunce yolunu degistirmis, teyze neredeyse aglayarak anlatiyor bana, bosver takma teyze dedim sanki ben takmiyormusum gibi :)))

Merhabalar, Ben de 10-11 sene istanbulda yaşadım, yabancı uyrukluyum, ABD tasinıyorum, ablam, en yakin arkadasim ve kardesim orda Ve malesef hepsi ayri eyaletlerde. Bana sanki arkadasima yakin yerlesirsem daha iyi gelir diye dusunuyorum ama korkmuyor degilim. Daha oncede sizin konunuzu hatirliyor gibiyim, bir arkadasinizi davet etmistiniz gelememis miydi, acaba fazla vericisiniz ondan olabilir mi? Birazda alici olsaniz. Gerce fitrat meselesi, aileniz gelebiliyorsa sizi ziyaret etseler bir kac ay kalsalar belki daha iyi gelir.

Patron cok cakal bir abimiz Turkiye ziyaretinden bahsediyorduk, ona da soyledim Turkce konusmayinca daraliyorum diye. O da dedi ki kac yildir burdasin, ben de 6 dedim. El cevap: Tam 6 yildan sonra geciyor diren sakin gitme isleri yap

calisma izniniz var mi ki? esiniz ogrenciyse olmamasi lazim. eger varsa part-time ise girin bence. kazandiginizi babysittera verirsiniz ama ortaminiz degisir.

Sizi o kadar iyi anlıyorum ki.. Arkadaşlar bu bir saplantı değil.. bu insanı yavaş yavaş bitiren birley.. ben Türkiye'de bu kadar yalnızlık çekiyırken, senin oralarda yalnızlık çekmen o kadar normal ki.. insan dertleşecek bir kahve içecek birimi arıyor Onu da bulamayınca hepten çöküyor daralıyor.. benim çoğu zaman çok yalnızım dediğim zaman Bakara süresinin 186. ayeti aklıma geliyor rahatlıyorum "Ben ki sana çok yakınım".. yer gök dua arkadaşım.. Allah yardımcımız olsun

ben de zaman zaman sizin gibi hic kimsemin olmadigini düsünüyorum. Ama sonra toparlaniyorum. Spor yapiyorum, klarinet caliyorum. Ben de almanyadayim. Burada yasamaktan memnunum. Yalnizligin da evrensel bir sorun oldugunu düsünüyorum. Su icten cürüyorum dediniz ya cok üzüldüm. Istediginiz her zaman beni arayabilirsiniz. Ben sizi dinlerim.

Evet o grubu biliyorum ama uzaktalar bana oradaki anneler. Ben South dayim onlar North da. En yakin aktiviteleri 2 saat uzakta oluyor. Hep bakiyorum aktivitelerine ama hep uzak.

Bana Alman damat lazim

Bende istanbuldayim ailem var esim 2 cocugum var ama kendimi oyle cok yalniz hissediyorumki yeni dogum yaptim sayilir en iyi arkadasim dediklerim 5 aydir kapimi acmadilar. insanlar bi cikarlari yoksa pek yanasmiyorlar

Turkiye cok mu farkli sanki bende yanlizliktan bunaliyorum 1 aydir evdeyim ne arayanim var ne cagiranim Tr de arkadasliklar paran varsa maddi durumun iyiyse insanlar seninle arkadaslik kurmak icin can atiyor belki nemalaniriz diye. cekememezlik kiskanclik diz boyu. oyle yalniz hissediyorumki kendimi hicbirsey yapasim yok cok keyifsizim. samimiyet yok hersey yapmacik. havali iddaali paraliysan arkadas cok.

Zaten gurbet el memleketi bide ustune yalnizlik depresyona girmissinz daha ilerlerse anksyete ve dahada isin icinden cikilmaz bi hal alir. ilk isiniz bi pskiyatriye gdin turkiyeye ne zaman donuceksiniz bi an evvel donseniz iyi olur S

Sayfaların hepsini okuyamadım ama eski konularını biliyorum Bence senin sıkıntın yalnızlık vs değil eşin ile ilişkilerin Ben tr de yaşıyorum arkadaşım vs yok Oğlumun arkadaşlarının annesi ile vs arada konuşuyorum da kimseye derdimi vs anlatmam Yok gidelim gelelim kahve içelim vs gibi bir hayatım yok hiç pişman da değilim Ben çalışıyorum ama iş arkadaşım da yok Sonuçta sen kendine yetebilirsen çevrende insanlar olur bir davranışın itici geliyor demek ki

Size cok benziyor durumumuz. Tek basina yeterince gezdim, dolastim, alisveris yaptim, hala cocuklari alip surekli markete, alisverise, kutuphanelere, oyun alanlarina vs vs gidiyorum ama artik cok sikildim ya. Hele var ya ilk geldigim sene tek basima parklarda gezdim, bisiklete bindim, agaclarin altinda yatip agladim. Tum gun pencereden sincaplari izlerdim. 7. yilim ABD de, ilk gelen bile birilerini buluyor. Insanlara yanasip soruyorum da aaa cok yenisin, nasil bu kadar arkadasin var diyorum yok o camiden, bu cemaatten, bu piknikten vs vs. Esim dini gruplara gitmeme ilk geldigimizden beri sicak bakmiyor. Kizim bu yil okula basladi, annelerine yanasiyorum neler neler gordum ya. Mesela biri beni parkta gordu, selam vermemek icin kafasini 180 derece diger tarafa ceviriyor, yagmur yagdi, cardaga kostuk, yaninda iki arkadasi var, ben ayni cardak altindayim, Allah im masalarina oturmayim diye cani gitti, oyle kaciyorlar ki gormeniz lazim. Yediklerinden ictiklerinden kizim istedi, hayir annecim dedim, zoraki bir parca ikram etti, yagmur durunca hemen kactim cardaktan. Bir tane iyi komsu bulmustum yeni, o da hemen uzaga tasindi Bir teyze komsum vardi, ise basladi. Bir teyze daha vardi, Turkiyeye gitti. Sanki Allah tarafindan yalnizlikla imtihan oluyorum. Biriyle tanistim, samimi davrandi, evine davet etti, ben davet ettim vs, sonra farkli araliklarla 6 kez aradim, yogunum, yorgunum vs dedi, gecen gun yolda gordum, bana selam vermemek icin yolunu degistirdi. Ya haydi otekini bosverdim de bu hanim gayet iyi biriydi, gayet muhabbetimiz sarmisti. Boyle davranma sebebi de kendine grup kurdu ve hayatinda daha fazlasini istemiyor. Cunku cogu insan burada boyle. Ya haydi yeni olsam, ilk senem olsa goz yumacagim da 7. yilimda artik biktim ya. Eskiden insanlara yanasinca aaa ne canayakin, ne iyi arkadas muamelesi gorurdum, simdi burada aman bana yaklasmasin, aman bizim grubumuz var muamelesi. Bir de grup nedir ya, liseli miyiz. Aman ya gercekten yoruldum. Aslinda sunu istiyorum: yana yakila arkadas aramayim, insanlara takilmayim, umursamayim, yalnizligimi kabul edip, bununla mutlu olayim! (Ben kabul etsem 3,5 yasindaki kizim agliyor arkadas icin. Ben ne kadar ilgilensem de arkadas ariyor. Tr ye donen bir arkadasimiz gelecekmis pzt gunu, kizimin arkadasi cocugu, neredeyse 10 gundur ici icine sigmiyor X gelecekmis, X ne zaman geliyor baba, X ne zaman geliyor anne, bu pyuncagi X e verecegim, sunu onunla oynayacagim, o gelince ona soyle diyecegim, boyle diyecegim vs vs gormeniz lazim)

Söylenmiş zaten tekrar edeyim, bence eşinizin uzak olmasından kaynaklı bu kadar bunalmanız birincil olarak. Gerisi ise hayatı boyunca okumuş ve çalışmış bir insan olarak bir anda eve kapanıp iki çocukla kalmış olmanın getirdiği negatif hisler. Yanlış anlaşılma olmasın, tabii sizin çocuklarınız nasıl sevdiğinizi tahmin bile edemem anne olmadığım için, ama ortada dehşet bir onda değişmiş bir yaşam var. Şimdi komik gelebilecek bir önerim var: Bir PS4 alsanız veya bilgisayar varsa Steam vs. ile oyun oynasanız? Ben yalnızlıktan bunalırken azıcık akıl sağlığımı düzelten şey bu olmuştu. Hem insanlarla konuşabilirsiniz oyununa göre hem de aşırı eğlenceli bir şey. Çalışmayı bırakan insana da kısa süreli hedef sağlayan bir sistem olmuş oluyor. Bir çok arkadaşım oldu bu sayede. Yaşım da küçük değil, her yaştan insan var oralarda. Çocukları dahil edebilmek isterseniz, çevrenizde kiliseler varsa onların programlarına kesinlikle bakın. Hristiyan olmanız gerekmiyor katılmanız için, ama yüzlerce etkinlikler yapılıyor, yemekli günler, aile günleri, haftalık programlar gibi şeyler boldur bulunduğunuz bölgeye göre. Kilise insanları da inanılmaz bağlıdır birbirine, bir şey itelemezler ama sosyal ilişkilere önem verirler genelde. Uzun süreli çözüm istiyorsanız da bence dişinizi bir süre daha sıkıp o doktorayı bitirin...

İnsan kendi kendine yetebilmeli derim her zaman. Yahu, yalnızlık hissi zor bilirim ama resmen içim çürüyor demişsiniz. Bu kadar kendinizi yıpratmaya değer mi? Arkadaş edinip sosyal çevre yapmamayaşınızın sebebi şuan ki ruhsal bozukluğunuz bence. Farkında olmasanız da bir negatif enerji var sizde yazınızdan ben öyle hissettim ki etrafınıza da bu enerjiyi yayıyor olabilirsiniz. Siz böyle oldukça insanlar ile sosyal iletişiminiz zayıflıyor, zayıfladıkça daha çok depresyona giriyorsunuz. Bir nevi kısır döngüdesiniz. İnsanlar beni aramıyor diyorsunuz. Sebebi bu. Önce Bi kendinize gelin. Kendi kendinize yetmeyi deneyin. Aman arkadaşım yok aman kimse beni aramıyor çok yalnızım diye diye bitirirseniz kendinizi daha çok yalnızlığa itileceksiniz. Kendinize bunu yapmayın. Psikolojinizi düzeltin. Hayatınızdaki eksikleri aklınıza getirip kendinizi iyice üzmektense Hayatınızdaki güzellikleri aklınıza getirip kendi kendinizi motice edin. Hayata, etrafa karşı neşe saçmaya başladığınızda zaten insanlar sizin yanınıza gelecektir :)

Yaaa gelmek istediğim ülke, Türklerin temelli kalma izni varmı?

Ya bahaneleri hep var zaten alistim amannnn. Cok da degerli de biri degil artik nazarimda. Ama yol degistirmek nedir ya, kac kere evime geldin, ben senin evine geldim, yedik ictik muhabbet ettik, bari uzaktan elinle merhaba de yani nedir adam mi yiyoruz. Kendince ortami kurdu ya aman bulasmayim istiyor, aman gelir gider, arar sorar neme lazim diyor belki de. Ya beni gectim alt komsu annesi yasinda gorunce yol degistirip, selam vermeden arkadaslarinin yanina gitmis, kadinin gozleri doluyor, yazik ya.

Simdi ablacim, yurtdisinda yasamak iyi hos ama sosyal cevreye, sicakliga, akaraba iliskilerine aliskin biriysen olmuyor. Bir noktadan sonra bayiyorsun. Valla ben her aksam disari cikip davetli oldugum yerlerde cene caliyorum ama yine de samimi arkadas ekskikligini gidermiyor. Yine de ben sizi sansli buldum neden derseniz Amerika'da sizin gibi yuksek egitimli Turk cok var, arkadas olunacak insanlar var yani. Arkadaslik ettiginiz insanlarin sosyal ihtiyaclarinizi karsilamasi, kulturu, dili size benzer olmasi onemli; sizin ilaciniz o aslinda. Ben Amerikali insanlar taniyorum, sosyal iliskiler sahte ve yuzeysel geliyor bana. Yani Amerikalilarla hosbes ediliyor, hos ama bos takiliniyor ama sizin duydugunuz eksikligi gidermez ne yazik ki. Kocanizin Turk arkadasi var mi isyerinde? Onlarla gorusseniz? Bir de bende soyle bir sey var ki, Turkce konusmamak, sokakata Turkce duymamak 3 aydan sonra beynime vuruyor ben de o anda diyorum ki ucak bileti vaktim geldi Gercekten uzun sure Turkce duymayinca icime fenalik geliyor. Kaldi ki siz uzak bir yerde yasiyorsunuz, ne yapiyorsunuz bilmem. Turkiye'ye gittigimde havalaninda muhabbet etmeye basliyorum vallahi. Surda ne kadar baydiysam sosyal olarak artik ceneme vurdu, konusacak yer ariyorum Bizim patron Turk, ama adamin basi o kadar kalabalik yani gun icinde konusma ihtiyacim oldugunda yanina ne zaman gitsem isi var. Canim sIkIlmasIn da isleri yapayim diye is bittikten sonra yanima gelip her aksam 20dk sohbet ediyor adam

evet bi ilişkideyken erkek uzak duruyorsa kadın kendini aşırı yalnız hissediyor bekar haline göre.