Memnun olmadiginiz seyler gozardi edilebilecek seylerse edin bence cunku her daim mutlu olamayiz bazi seyleri bastirmaliyiz birde anneysek eger. Tercih edecegin hayatin bundan dahi iyi bir hayat olacagininda garantisi yok cunku birde yavrunuz varmis Ben bu yaziyi yazarken hayatinizi degistirmek icin elle tutulur bi neden olmadigini varsayarak yazdim Ama baktin hic mutlu degilsin tabi olmak istemedigin yerde durma agac degilsin ya zaten insanogluyuz ne kadar omrumuz var sanki onuda istedigimiz gibi yasayalim hizuran Olur öyle Anneler

Herkes kendini sorgularda sizinki değişik olmuş üstelik eşinizden memnun olduğunuz halde... şu ayakkabıyı aldım ama diğerinde aklım kaldı gibi sanki Elis_93 Asi çakıltaşı Anneler

Bulursunuz. Benim konularımı inceleyebilirsiniz dilerseniz; ara ara ben de sıkıntılara-sorgulara gark olurum; bu safi bir hastalık yüzünden olmuyor; kişiliğim, karakterim, içinde bulunduğum halden ne kadar memnun olduğum ve daha iyisini yapabilecekken hayat şartları-zamansızlık ve alışkanlıklarım sebebiyle ortalama yapıp geçmem... Hepsiyle ilgili ve sizinki de muhtemelen bu şekilde; çünkü ne kadar farklı olursak olalım, tabanda duygularımız aynı. Bu tip sıkıntıları çoğunlukla yaşayan insanların, hayatlarının yarım kaldığını, akıllarındakini yaşamlarına aktaramadıklarını düşünüyorum, en azından benim için durum böyle ve bunun sıkıntısı zaman zaman yokluyor. Kendimce bir planım, kendimi görmeyi istediğim bir yer vardı ama hayat koşuşturmacası içinde bu mümkün olmadı. Evlendim, evlilik insanı olmadığımı fark ettim. Kocamı seviyor muyum, elbette seviyorum ama evliliğin bana göre olmadığını rahatlıkla söyleyebilirim. Çocuğum oldu, anneliğin bana göre olmadığını fark ettim, çocuğumu seviyor muyum elbette, dünya bir yana oğlum bir yana ve elimden geldiğince de onun için yapılması gereken ne varsa bir anne olarak yapıyorum. Ama hiçbir zaman "Oy yavruşum bkunu yerim" haline gelmedim-gelemiyorum, kendi alanımı da koruma çabasındayım. Bunlar bakınca çok mutlu olunacak şeyler, düzgün giden bir evliliğim, iyi bir eşim, şükür ki sağlıklı bir çocuğum var. Ama bunlar beni tatmin etmiyor. Edemiyor çünkü olmayı istediğim "Son" yer burası değil. :) Şimdi elimde ne var, nelerden vazgeçilebilir-nelerden vazgeçilemez, ne değişirse daha kötü olurum tartımı yapmak gerekiyor. Evlilikten hoşlanmasam da, boşansam yıkılırım mesela. Anneliğe bayılmasam da, evladımın tırnağına zeval gelecek olsa ölürüm. Bunlar artık hayat'ım. Bunun üzerine-yanına ne katabilirim, ruhumu dinlendirecek ve yarım kaldığını düşündüğüm hayatımı bir yerinden yakalayacak neler yapabilirim kısmındayım. Bir amacınız, hedefiniz var mı? Olmalı. Herkesin, bu dünyaya kendini bulacağı-hissedeceği bir amaç için geldiğini düşünüyorum. Bunu belirlemek-bulmak için de kendinizi bir süre dinlemelisiniz "Ne istiyorum" diyerek, sonra istediğiniz yola girince kaçıp gitme isteğini bir miktar törpüleyebiliyorsunuz. Bence şu an, siz, ne istediğinizi tam bilmemenin sıkıntısını da yaşıyorsunuz.

Bazen ben de acaba rahat mı batıyor diyorum. Tamam çocuktan yana çok rahat değilim şu dönem. Çoğunlukla tek başıma çocuk büyütmek de beni zorluyor. Ama genel tabloya bakınca iyi durumdayım aslında. İnsanoğlundaki bu hep daha iyiye sahip olma arzusuyla da ilgili olabilir bu.

Birazda titiz mukemmeliyetci detayci insanlarda oluyo bence. ben herseyi cok sorgularim beynimde acaba acaba acaba kafamda bi suru sorular?

Hayatı çok ciddiye almayın ne de olsa içinden canlı çıkamayacaksınız diye bir söz mü ne vardı. Şakası bi yana kendini bilen insan hayatı da kendini de sorgular herhalde. Ama muhtemelen vicdan muhasebesi söz konusu sizde.

Bişeyleri değiştirme arzusuna kapılıyorsan demekki seni memnun etmeyen noktalar var, hepimiz bişileri değiştirme arzusuna kapılıyoruz ama sadece o kadar icraat zor geliyor. Israrla aynı noktada kalmak isteyen çok kadın var görüyoruz burda, ama bazısı var yıkıp geçiyor. Sen gibi. Bence bu harika bişey

Ahah öyle bir söylediniz ki kendimi sebepsiz iyi hissettim. Böyle kahve içip dertleşirken çikolatanın uzatılması gibi bir an Öyledir belki de ya. Her 5sene aynı sebepten hayatı sorguluyor olamam belki de

Evet, muhtemelen o benim kadar takılmadı bu duruma. Acısını yaşadı ve geride bıraktı. Ben neden bu kadar vicdan yapıyorum bilmiyorum. Çok fazla sorgulamaktan oluyor sanırım.

Haha süper ozaman.. bence senin canın 5 senede bir bozulsun mümkünse zaten

Ben yapı olarak olaylara olumlu bakan ve pozitif düşünen biriyim. İnsanlarla ilişkilerimde de büyük sorunlar yaşamadım. Nefret ettiğim veya öfke duyduğum kimse yok mesela. İş yaşamında yollarımı ayırdığım kişiler oldu. Onlardan da sadece iki kişiyi hayatımdan tamamen çıkardım. O iki kişiyle de Karşılaşırsam selam verir, merhabalaşırım ama arayıp sormuyorum. Sevmediğim insanlarla da gerekirse görüşürüm hatta çalışırım ama mesafemi korurum. Hayatta ne mükemmel insan, ne de mükemmel evlilik veya ilişki olduğunu düşünüyorum. Mutlak mutluluk diye bir şey de yok. Hayatımın gidişatından genel olarak memnun muyum?Evet, memnunum. Gerisini çok da sorgulamıyorum.

Size cevap vermemişim galiba ben. Telefondan bakınca atlanıyor bazı girdiler. Bu şekilde cevap vermediklerim olduysa kusura bakmasınlar. Görmediğimden cevap vermemişimdir. Bu konuyu biraz geçiştirdim aslında. Ama vicdanım yine de rahat bırakmıyor beni. Şu hayatta belki en çok canını yaktığım, üzdüğüm insan o olmuştur. Bu yüzden de zaman zaman vicdanımı yoklarken buluyorum kendimi. Önceki

Benim gibi biri daha varmış.. bana 3 yılda bir gelir bu duygu. ama hayatımın her alanında vardır. evde işte değişiklik yapma isteği.. yeni birşeyler yapmalıyım duygusu olandan memnun olmama duygusu.. olağan giden herşeyden sıkılma, daha farklı olsa duygusu. ki ben böyleyken aşırı durağan bi eş seçtim sanki zıt kutuplar birbirini çeker misali. sonuç mutsuzum.. çözüm bulursanız yazın lütfen olurmu.. L Laviniada

Ruhu doyurmak çok önemli. Bunu da bahsettiğiniz şeylerle yapmak mümkün tabii. Merak ettim de sizi doktora götüren ne oldu? Anlatmak zorunda değilsiniz. Önceki

Öyle devamli, "En iyisi bu muydu? Şöyle yasasaydim nolurdu, bununla olsam nolurdu ama elimdekini de bırakmak istemem" diye yürümez hayat. Seçimini yaparsın ve devam edersin, pişman olduysan geri dönersin. Herkes sorguluyordur biyerde ama bu kadarı doyumsuzluk gibi ve gereksiz düşünceler.

O çeşit sorgulamalarım da var elbet. Eşimi seviyorum ve ayrılmak aklımın ucundan bile geçmiyor aslında. Kavga edip de birbirimize girdiğimiz anlarda bile düşünmüyorum bunu. Ama hep bir huzursuzluk var üzerimde. Hep bir acaba en iyisi bu muydu bizim için? En doğru kararı mı vermiş olduk diye düşünüp kendimi kemirip duruyorum. Elis_93 Asi çakıltaşı Anneler

Ben tek başına da bir şeyler yapmayı bilir ve severim de aslında. Ama bebek büyütmek onlardan biri değilmiş bence. İnsan bu konuda desteğe ihtiyaç duyuyor. 7/24 bebeğinizle tek başınıza ilgilendiğinizde kendiniz olmayı ya da kendinizle ilgili ufacık da olsa bir şey yapmayı unutuyorsunuz. Siz bunu nasıl başarıyorsunuz merak ettim. Her türlü öneriye açığım. K Konus

Değişik. Neden ayrılmıştınız eski sevgilinizden. Eşinizde sizi cezbeden olay ne olmuştu?5 yılda bir farklı bir karar artık bekar değilsiniz.

İşte siz de görüyorsunuz. Komşunuz gibi birine nasıl olur da ruh sağlığını emanet eder insan? Bu hiçbir şey yapmamaktan bile daha tehlikeli. Belissima77 Amaca giden yolda herşey

Bakın sizde de zamanlama benzer olmuş. İnsan 4-5 yılda bir mevcut durumunu zaten sorguluyor galiba. Yaşadığı ilişkiyi, yaşadığı hayatı, hayatındaki insanları vs...

Yoksa siz de mi yaptınız ya da yapıyorsunuz bunu?

Sürekli mutlu olma hali insanı rahatsız eder aslında. Allah boş yere her şeyi zittiyla var etmemiş. Her birinin kıymetini ayrı ayrı bilmek lazım aslında. Sanırım takacak bir şeyiniz yok şu an ve bu yüzden geçmişi düşünüyorsunuz. Anneler hep der ya. Çok kurcalama bak bozacaksin. Aklıma o geldi şimdi. Ha diyeceksiniz ki siz hiç düşünmüyor musunuz? Uğraşacak bir şeyim olmadığı zamanlarda hep geçmiş aklıma gelir. Niye öyle salakliklar yaptım, neden filan öyle söylediğinde cevabını vermedim ya da o cevabı verdim vs vs. Bu yüzden hemen bir şeyle ilgilenirim yeni bir kitap, yeni bir yemek tarifi artık ne olursa..

2 yaş ve 10 aylık Küçük bebeğim öyle zor bir bebek ki yani anlatamam bile. Kendim için bişeyler yapmaya mecburum. Öbür türlü çok mutsuz sinirli öfkeli biri oluyorum. Çocuklar beni yordu deyip oturmuyorum galiba.

Yay burcuyum. Yay ve kova. Bu her şeyi açıklamıştır belki size

Yani büyükler rahat batıyor der aslında şu durum için. Bence çok geriye dönük yaşıyorsunuz. Şükürsüzsünüz biraz. Daha iyisi olabilirdi ama 5 yıldır şiddet gördüğünüz, aldatıldığınız bir evlilik ve ölü doğmuş bir bebeğinizde olabilirdi. Normal değil bu 5 senede bir hayatınızdaki önemli insanları çıkarma isteği.

5 yılda bir mi ben hergün sorguluyorum

Telefondan takip etmek epey zor oluyormuş. Sizi kaçırmışım cevap yazarken. Haklısınız, geçmişi geçmişte bırakıp elimdekilerle hayatımı olabilecek en güzel hale getirmenin bir yolunu bulmam gerek.

Olağan bir şey zaten, anormal demedim hatta aksine kişilik özelliği olduğunu düşündüm ve nickinden biraz tahmin çıkardım. Ama ruha iyi gelen şeyler hep benzer şeyler, kafa dağıtmak için dediklerim yapılabilir. Mevcut hayat değişmeyecekse, mevcut ruhu tatmin edecek ve en azından - bebekli hayatın kısıtlı imkanları dahilinde- oyalayacak bir şeyler yapması gerekecek. Bunlar da minik üretkenlikler, kendi ilgi alanına göre amaç belirleyip gelişim yoluna girme vb. ile olur. Oyalanmak lazım yani bir şeylerle.

Meraba. Bende de yaşayamadigim hayatlarin hayali takintisi var. Her gece uyumadan bambaska hayatlarda hayal ediyorum kendimi. Mesela lise donemimden basliyorum şöyle yapsaydim, şöyle yapmasaydim diye diye bambaşka bir ben çıkarıyorum kendime. İşin ilginci 13 14 yaslarimdan beri var olan bu hayal kurma oyunu o zamanlar simdiki yaslarima yani gelecegime dair olurdu. Belki belirsizlik cazip geliyodu. Şuan ise evliyim, cocugum var. Bir meslegimde var, 2 yillik mezunum. Ama hic mutlu olmadim, mutlu degilim. Evliligimle ilgili sikintilarim oldu hala da oluyor. Meslegim istedigim bir meslek degilsi sevmeyince de zaten hic basarili olamadim. Suan 25 yasindayim etrafima arkadaslarima bakip imreniyorum. Kimisi erasmus yapiyo kimisi yuksek lisans. Ben erken evlenmeyi sectim okulumu 4 yillik kazanabilecekken bile isteye 2 yillik tercih ettim. Ama tüm bunlari da kabullendim. Bu sene bir aydinlanma geldi diyebilirim. Dgsye girecegim ilk etapta. Sonra kendim icin baska seyler planliyorum. Ama bu sebeple eşimden boşanma gibi bir istegim yok. Bu arada kizimdan yana hic bir pismanligim yok yanlis anlasilmasin. O benim hayatimdaki tek iyikim.. K Konus

Konu sahibi neyi belirtti, ne kesin, bir şey mi kaçırdım? :/ Anlatımınız karışık geldi valla anlamadım, yanlış anlamayın. Elis_93 Asi çakıltaşı Anneler

başta anlatım şeklinizden kesinlikle bir doktor yardımı almanızı düşünmüştüm ama şartlarınızı açtığınızda sizi gerçekten anladım evde kısıtlı vakti olan eşle çok zor ilk evlendiğimde bende bu düşünceleri yaşamıştım ama dediğim gibi güçlü oldum ve kendi şartlarımı kendim yarattım 5 senedir de o kadar mutluyum ki şimdi normal düzeyde erken gelen bir eşle evlenmiş olsaydım asla katlamazdım düşüncesindeyim :) Elis_93 Asi çakıltaşı Anneler

sorgulama her insanda olabilir. Olmalı da zaten. Eşinizi çekip gitme isteği mevcutsa, seviyor olabilirsiniz ama bazı duyguları size yaşatamıyor oluşundan kaynaklı olabilir. Bunu tesbit etmek daha doğru olur. Eski sevgili konusuna girmiyorum bile. Vicdan azabı falan bunları geçin, herkes birilerinden ayrılıyor. Ömür boyu azap çekeceksek yandık yani. Sünger çekin o konuya bir an önce. Tercihinizi yapmışsınız ve konu kapanmış.

Bense 5sene önce eşimle flört ederken daha mutluydum sanki. Yazdıkça daha da emin olmaya başladım. Beni rutinleşmek bu noktaya getirdi muhtemelen. Beklenmedik şeyler yaşama, şaşırma arzusuyla içinde bulunduğum durumu sorguluyorum. Yokuspokus

Bence sen sıkıldın ve muhtemelen boyle anlard kacma eğilimin var her zaman Bu senin bir özelliğin Boyle anlarda sadece mantikli dusunmeye çalış, sen 5 yil onceki sen degilsin ustune cok sey kattin dolayisiyla hayata da 5 yil once baktigin gibi bakman olanaksiz su an her ne kadar cazip gelse de...

Mükemmelliyetçi insan olmak hakikaten büyük sorun. Hep daha iyisinin peşinden koşup dururken hayat da yerinde durmuyor, geçip gidiyor. Keşke şu huyumuzdan bir vazgeçebilsek, her şey daha kolay olacak o zaman.

Dediğim gibi kuzum hayatını aktifleştirmek seni bu buhrandan kurtarır neden böyle hissettiğini de söyliyeyim sevgiliyken aile ortamında minimum bi kalabalıktaydın ve değer gördüğün bi sevgilin vardı ama evlilik hayatında yalnızsın bı yüzden ister istemez bi bunalım oluyo tavsiyem bekarken ne yapıyosan devam et gez eğlen çevre edin inan özgürlük daha kıymetli geliyo insana iyiki böyle evliliğim var dersin Elis_93 Asi çakıltaşı Anneler

Evet bende sorguluyorum kendimi ama bı zaman dilimi yok çocuklarıma ne kadar verimliyim kendime ne kattim nerde hata yaptım gibi gibi eşini terketme düşüncesi değişik geldi çünkü bı sorun yok diyosun üstelik cocugun da var Önceki

Eski sevgili konusunda haklısınız. O konuyu geride bırakmak işin geç bile kaldım. 6 sene oldu ve ben hala acaba hayatını ne kadar mahvettim diye düşünüp duruyorum. Eşim konusuna gelince çoğunlukla yurtdışında kendisi. Belki az görüşebildiğimiz için de böyle boşluklara ve sorgulamalara düşüyor olabilirim, kim bilir. A

Çok kafanıza takmayın bence sizin gibi sebepsiz terk edenler çok.. bide erkekler cok takılmaz.. Yeni arayışlarınız geçici hevesler gibi duruyor.. francesca Hayat 1 gündür, o da bugündür.. tek ayak

Aklıma butterfly effect geldi biranda, süper bir film izlemeni tavsiye ederim . push ;

Çocuksuzken bunları yapmak kolaydı da şimdi zorlanıyorum. Zorlanınca da daha bir içe kapanıyorum ister istemez. Benim çocukla da bunları yapabilmeyi öğrenmem lazım öncelikle sanırım. Yokuspokus

O kadar da basit bir arzu değil aslında. Siz hiç daha iyisini yaşayabileceğinizi düşünüp hayatınızın şimdiki durumuyla ilgili şüpheye düşmediniz mi?

Paranoid kişilik bozukluğu olabilir bence bi doktora görünün ileriki evrelerde bu dönemler daha da sıklaşıyor ve intihara meyl ettiriyor

Bende 5 yıllık evliyim suan aynilari banada oluyor hiç olmamıştı daha önce yaş 26 oldu ve 30 yaklastigimi düşündükçe dahada çok takıyorum evlenmeseydim söyle olurdu böyle olurdu 5 yılım heba oldu gibi bazen esimin açığını arıyorum bişey yapsa da bosansam gibi hatta tartistigimda beni dovse de bosansam gibi saçma dusunler geçiyor aklmdan 5 yılda sadece mutlu eden 2 çocuğum gibi geliyor eşimi de çok seviyorum ama bu biraz yaşlılık geliyor piskolojisi heralde bide yarım biraktiginiz planlar düşünceler varsa ordanda olabilir benim olmak isteyipte yarım bıraktığım şeylerden kaynaklı sende bi düşün bence neden diye belki farkettigin bi eksiğin varsa onu tammla

Bense olaylara genelde en kötü tarafından bakarım. Acaba bu yüzden mi hayatımdan insan çıkarıp duruyorum dersiniz.

Ne ilginçtir ki benim de eşim sakin bir yapıda ve benden farklı olarak olaylara hep mantığıyla yaklaşır. Ama bu benim hoşuma gidiyor. Evet zaman zaman ondan nefret etmeme de neden oluyor bu farklılıklar. Ama bana benzemesinden iyidir diye düşünüyorum.

Anı yaşamak en kötü olduğum şeylerden biri belki de. Ya geçmişti ya da geleceği düşünürken buluyorum çoğunlukla kendimi. Bu yüzden bu durumdayım zaten bence. Filme gelince izlemiştim ilk çıktığında. Ama "Hiç düşünce" felsefesine bakmamıştım. Fırsat bulunca bir bakayım ben buna.

İsteyerek, güle oynaya evlendim. Ama eski sevgilimi zaman zaman hatırlayıp vicdanımı sızlatıyorum. O ani kararı almasaydım nasıl bir hayatım olurdu diye de düşündüğüm anlar oluyor tabii.

Beş yıllık kalkınma-ekonomi planları gibi ne güzel.. Benim hayatım genelde "şunu şöyle yapayım" kararı alıp belirlediğimin tam aksini yaşamakla geçiyor. Gerçi ben de az plansız değilim hani.. Geçen Antalya'ya gideyim biraz kafam dağılsın dedim, Şanlıurfa'ya sıra gecesine gittim kafam beni dağıttı.

Zeki miyim bilmem ama yeterince mutlu olmadığım kesin

İnsanı çok zorladığını tahmin edebiliyorum. Ben şu kadarıyla bile baş edemiyorum baksanıza. Önemli olan sorunun büyüklüğünden ziyade o sorunla yaşayabilecek güce sahip olup olabilmek. Görüyorum ki siz baş etmenin yolunu bulmuşsunuz. Ben de bulabilirim umarım.

Evlilik zaten bir çok dengeyi değiştiriyor. Ama asıl dengeler çocuktan sonra değişiuor bence. Çocuğunuz var mı bilmiyorum. Ama varsa en çok onun etkisi olmuştur bence . push ;

Has nicktir, niye öyle?

Bende bu her 1 senede bir oluyor..1 yila neler sigdirdim, neler kattim kimleri cikardim gibi.. eskiden umursamazdim ama simdi her yil icin kendimle ilgili degisimler ilerlemeler planlamalari yapiyorum. pismanliklarimida uzerine katip sonraki seneye bismillah diyorum sizinkisi bambaska bişey. ne guzel aile kurmuşsunuz. ileriye bakin derim, gecmis icin pismanlik yasamaniz sizi hatalara surukleyebilir şu durumunuzda

Kız tam da üstüne bastın ayağını çek :) o zamann ne diyoruz DAAANSS

Vayy be bence çok etkileyici. Hiç kötü bir nokta göremedim.

Sizi çok iyi anlıyorum, hep bi değişiklik istiyorum hayatımda, bu yaşadığım şehri arkamda bırakıp gitmek istiyorum, gitsem bi kaç sene içinde tekrar sıkılırım muhtemelen, evlensem de sıkılırım ben :) burcunuz ne? K Kestane

Sıkıntı değil cevap vermemeniz fikir belirttim sadece. Yaptığınız şeylerin iyi ya da kötü farkına varmak er ya da geç bu da önemli. Artık oluruna bırakın.

Bende yeni basladi ve 31 olucam yakinda. hatta biara psikilojimmi bozuk acaba diye dusundum. sonra arastrma icerisine girdim hakikaten 30undan sonra bi farkedis bi arayis bi smdiye kadar ne yaptm ne oldum gbi bilincalti derinine inme varmis artk olgunlasmamidr bu nedir bilmiyorum tam

Bazen ben de 5 yıl öncesine gitsem kocamla evlenir mıydım acaba diye kendimi sorgularken buluyorum. Her insanın hayatında olur böyle şeyler fazla üstüne düşme bence. Önceki

Onunla evlenmenin beni mutsuz edeceğinden korkmuştum. Başka bir ülkedeydi üstüne. Ülke değiştirecek kadar sevdiğime emin olamadım. Eşim yıllardır tanıdığım bir arkadaşımdı. Zamanında bir şeylere başlayabilecekken arkadaş olarak devam etmiştik benim yüzümden. Sonra o ciddi bir iliskiye girmişti. Bense başka ciddi bir ilişkiye. Eşimde beni cezbeden kaçırdığımı sandığım treni son anda yakalama hissiydi sanırım.

Ooo işiniz zor! K Kestane

İşte benim tıkandığım nokta da bu sanırım. Gelecekte kendimi gördüğüm nokta bu değildi. Öyle ya da böyle başarmak istediğim şeyler vardı. Şimdiyse çok uzak bir yerdeyim bunlara. Şöyle bir bakıyorum da hayatıma anne ve eşten başka bir şey değilim. Sadece kendimi içeren bir hedefim ya da sadece bana ait olan bir katman yok hayatımda. Yaşım da içinde bulunduğum durum da bir şeylere başlamak, bir şeyleri değiştirmek için çok uygun değil. Siz bu konuda ne yapıyorsunuz peki? Fırsat bulunca konularınıza da bakmak isterim.

Bende her 10 saniyede bir sorguluyorum. Ama sonuç değişmiyor malesef. Ben mükemmeli istediğim için böyleyim, sizi bilemem. Acaba eski sevgilinizi unutamadığınız için olabilir mi? Ya da isteksiz mi evlendiniz?

Şu ara dekorasyona yoğunlaşmış durumdayım aslında. Hatta eski eşyalarımın önemli kısmını elden çıkardım. Yavaş yavaş yeniliyorum. Evin bu yarım kalmış hali de sinirimi bozuyor biraz. Hem evet bir çeşit uğraşı, ama aynı zamanda da eksiklik. 1 aydır masam yok mesela. Masayı gönderirken bu kadar eksikliğini hissedeceğimi de düşünmemiştim. Son 5 yıllık hayatımı sorgularken de eminim hesap edemediğim çok şey vardır.

Doğru varsaymışsınız. Elle tutulur, gözle görülür bir şey yok aslında ortada. Benim kuruntularımdan ibaret daha çok. Kuruntularımın gerçek olma kaygısından bir de tabii. Belki geçer zamanla. Ama bu ara çok yoğun hissediyorum bunu. Elis_93 Asi çakıltaşı Anneler

Damdan düşer gibi bırakmak huy olduysa sizde demek, neyse ki bir çocuğunuz olduğu için bunun yanlış bir fikir olduğunu fark edebiliyorsunuz. Çocuğun olduğu bir evlilik canım istemedi diye bitirilecek birşey değil bana göre. Bende hayatımı sorgularım ama kendi üzerimden yaparım bunu. Daha iyi bir insan oldum mu? Geçen yıllarda ne kattım kendime gibi? Sizin sorgulamaniz değişik geldi bana.

Sizinki ayak üstü bir sorgulama olmuş. İnsan tek başına kalıp da bu gibi şeyleri daha derinlemesine düşününce kendini çok fazla kaptırabiliyor işte. Dediğiniz gibi bu monotonlaşmayla ilgili muhtemelen. Aynı şeyleri yaşamaktan sıkılıp daha yeni bir şeyler bulma arayışı.

Aslında o konuda ben daha beter durumdayım. Eşim başka bir ülkede çalışıyor. Dolayısıyla akşamları bile eve gelmiyor. Çocuğumuzu çoğunlukla tek başıma büyütüyorum. Belki de bunun da ağırlığı var üzerimde. Ben rahat ve özgür bir hayat yaşamaya alışkınım. Şimdiyse ikisine de epey bir uzağım. Dr konusunda da size katılıyorum. İnsan kendi sorununu kendi çözmeyi denemeli. Ya da en fazla dostlarından, ailesinden destek almalı. Dr işlerin hepten sarpa sardığı vakitler düşünülebilecek bir seçenek olmalı. Ayrıca sizin hayatınızı yoluna koymanıza ve mutlu hissetmenize sevindim.

Böyle şeyleri araştırmaktan korkuyorum biliyor musunuz. İnsan belirtileri okurken kendini çok ciddi bir ruh hastalığının açmazında hissedebiliyor. Başıma gelmişliği de var. Psikiyatristlere de çok güvenemiyorum. Uyku sorunum var diye gittiğinizde bile ezbere bir antidepresan yazabiliyorlar. İşini iyi yapanları tenzih ediyorum tabii. Elis_93 Asi çakıltaşı Anneler

Mantıklı dusunuyorum Temelde bencilimdir bunu inkar edemem ama bunu kontrol etmem gereken yerde etmeyi öğrendim sadece... burcun ne peki? C

2 yaş ve 10 aylık mı?! Çıldırmış olmalısınız! Bunu nasıl başarıyorsunuz peki? Lütfen tüyo verin. Benim bebeğim de 14 aylık bu arada.

Arkadaşlıklar edinin dediniz de ben tam da bu dönemde bazı arkadaşlıklarımı da sonlandırdım mesela. Baya yalnız bıraktım kendimi. Evet rutinleşme yüzünden de olabilir bu durum. İster istemez bir zaman sonra İlişkiler rutine binmeye başlıyor. Buna uyum sağlamayı ya da bununla baş etmeyi öğrenmek gerekiyor belki de.

Hepimizin belli başlı kuruntuları var fakat kuruntularımızı böyle ciddi şeyler üzerinde kurmasak her şey daha güzel olacak :) Arada kış kış cinler demek lazım

Siz böyle anlatınca daha kolaymış gibi göründü gözüme. Zaten zaman zaman her şeyi başarabilecekmiş gibi güçlü hissediyor insan kendini. Ama o bazenlerin daha uzun sürmesi lazım ki kendimde değişecek gücü ve zamanı bulabileyim. Sizi de tebrik ederim. Gayet üstesinden geliyorsunuz hayatın. Hedeflerinizden de çok kopmamışsınız. Dilerim o sergi açılır en kısa zamanda. A

Bu konuda çok çok haklısın çok ince bi konu olduğu için çok iyi geri dönüşümleri olan bir doktora gitmek gerek işin o boyutuna kalırsak komşum özel bir hastanede piskolog ama daha apt görgüsüne bile sahip olamamış dedikodunun dibine vuran biri danışmanlarına nasıl yardımcı olabiliyor bilmiyorum

Aynen benimde 2 yaşında bir Kızım var mesela şimdi onunla beraber yapıyoruz ikimizinde keyif aldığı şeyleri ve inan oda alıştı hiç zorluk çıkarmıyor hatta evde kaldığımız günler eziyet ediyor

Ufak bebeklerle nasıl yapıyorsunuz bunları? Valla hayran kaldım. Ben de o enerji yok. Hatta bir bebek bile enerjimin tümünü emmeyi başardı. Kaç yaşında bebekleriniz?

Bunu bir tek ben mi yapıyorum bilmiyorum. Ama bugün farkettim ki ben her 4-5 yılda bir hayatımı sorgulayıp hayatımdaki pek çok şeyi değiştirme arzusuna kapılıyorum. 5 yıldır evliyim ve bir çocuğumuz var. Ama ben tam şu an aldığım kararları ve hayatımın gidişatını sorgularken buluyorum kendimi. Acaba daha iyisi olabilir miydi? Daha mutlu olabilir miydim? Eşimden önceki sevgilimle de bu düşünceler içersinde iken ayrılmış ve yoluma eşimle devam etmiştim. Onunla da 5sene beraber olmuş tam da evlenme hazırlıklarına girişmiştik. Ama ben birden yine bugünkü benzer hislere kapılıp devam etmek istemediğime karar vermiştim. Onu öyle birden bire damdan düşer gibi bırakıvermiştim. Hala vicdan azabını üzerimden atabilmiş değilim. O belki çoktan atlatmış ve üstesinden gelmiştir ona yaptıklarımın. Ama ben nedense atlatamadım hala. Eşimi seviyorum aslında. Ama yine bir çekip gitme ve hayatıma farklı yön verme arzusu var içimde. Üstelik bu kez her şeyden çok sevdiğim bebeğim de var hayatımda. Bu neden oluyor olabilir? Herkese oluyor da ben mi çok fazla üstüne gidip büyütüyorum bu düşünceyi? Eğer öyle ise siz nasıl baş ediyorsunuz böyle düşüncelerle? Kutsal

Haklısınız, eşimin bir suçu yok benim mevcut durumumda. Hatta öğrense çok üzülür böyle şeyler düşündüğüm için. Ama yine de bana yardımcı olmaya, bir çözüm aramaya çalışır. Elimdekinin kıymetini bilmeyi öğrenmem gerek belki de.

Ben 5 yıl önceye bakıp 'ay ne slakmışım ya heheh ' deyip gülebiliyorum anca

Bi psikologun lafi aklima geldi aptallar depresyona girmez yada psikolojk sorunlar yasamaz diye. detayci mukemmeliyetci insanlar hayatlari boyunca sorgularlar herseyi herkesi. sizin kide cekip gitme olarak bilincaltiniza yansimis fakat bu bir farkedis arayis muhtemelen zeki biri oldugunuzu dusunuyorum

Öyle bakarsanız her zaman bir daha iyisi vardır, eşlerimizden daha yakışıklı daha bilgili daha iyi konumda bir sürü insan var ama neticede biz sevdik ve seçtik onları. Aynı şekilde eşlerimiz içinde bizden her açıdan daha iyi eş olabilecek kadınlar her zaman vardı. Bunu şuan sorgulamak anlamsız değil mi? Bir yerler de içinize sinmeyen birşeyler var demek ki.

Evet ilgileniyorum araştırmayı okumayı severim ama "uzman" değilim sadece sizin anlattıklarınıza benzer şeyler bu tarz hastalarda çok oluyor ama onların çok daha yoğun oluyor biraz araştırın fark ediceksiniz manik dönemleri falan hayatı sorgulatır bulunduğu konumu sorgulatır bi piskiyatriye danışın enimin çok rahatlarsınız ve bu depresyondan kurtulursunuz.

Anlıyorum, bebekli hayat, haliyle tüm öncelik sıranız değişiyor. En kötü ihtimalle bile, evde oturduğunuz yerden, bebeğinizin uyku saatlerinde bir şeyler yapabilirsiniz. Ben elimden geldiğince resim yapıyorum mesela, bana iyi geliyor. Böyle bir merakınız varsa misal, bir kalem bir kağıt ile başlarsınız. Artık her şey İnternet sayesinde ayağımıza kadar geliyor, youtubeda nasıl çizim yapılacağına dair eğitici videolar, telde aplikasyonlar var. Bu bir örnek. Dıy videoları da fena değil, pratik dikiş, işleme vb. yapabilir, evinizi ucuz yollarla kendi ellerinizle yeniden dekore edebilirsiniz. Bunlar kafanızı bir miktar dağıtmanıza yardımcı olur en azından.

Hiçbir şeyin garantisi yok işte. Onun da yok, bunun da... Hayatta seçimler yapıp sonra da diğer seçim daha mı iyiydi acaba diye boşluklara düşüyoruz zaman zaman. Bizi bu boşluklara iten de tekdüzeleşmek, rutine bağlanmak oluyor sanırım. Bu beni daha çok etkiliyor sanırım genele göre. Yokuspokus

Herkesin hayatında böyle dönemler oluyor dediniz ya, işte o an içime bir parça su serpildi. Oluyor değil mi? Ben büyütüyorum bu sorgulama meselesini. Kutsal

Bence Her kesin hayatinda boyle donemler oluyor Kafanizdan cikarmaya calisin

Çok da iyi yapıyorsunuz. Ama bu kadar da yüklenmeyin kendinize Evli misiniz peki?

Bir ara kendimi bipolar da sanmıştım okuduklarından yola çıkarak. Aslında bence her insan biraz yatkın buna. Sadece kimisi daha fazla yatkın. Yokuspokus

Evet konu eş falan olunca basit değil tabi :) eşinizden memnun olup böyle bişeyi nasıl düşünüyorsunuz onu anlamadım ne dürtüyor sizi, valla siz dediniz diye düşündüm şu an zerre kadar şüphe Yok içimde, ben sadece sevmiyorsam bunu düşünebilirim sanırım daha iyisi olacağının garantisi yokki diğerinin

ben kişinin ruhunu kendi iyileştirebileceğine inananlardanım canım. benim eşim restoran işletiyor ve eve gelişi gece 11 i buluyor ilk evlendiğimde bunalıma girmiştim bekar hayatından çıkıp evli olarak bir düzende tek başıma olduğum için düşünsene yemek yspacağım bi koca bile yok akşam olunca ne yaptım kimseye dert yanmadım bi uzman da aramadım bekar hayatımla evliliğimi eşitledim gündüzleri bekarken ne yapıyosam kurslar sosyal çevrem hepsine dwvam ettim akşam olduğunda ailemin evine değil kendi kurduğum düzendeki evimde eşini karşılayan mutlu bi kadın oldum. Güçlü olduğuma inanıyorum ve bulunduğum şartları kendi lehime çevirip güzelleştirdim şimdi evli ark gıpta ediyor çok rahatsın derdin tasan yok diye. Ama eminim kendimi mutsuz etseydim sorunları büyütseydim diceklerdi yazık market alışverişini bile tek başına yapıyosun diye. Bence bunları kafandan atmaya yarıyacak aktivite bul kendine ve ben en iyiyi yaşıyorum en iyiyi seçtim de. Çok çıkmazda hissedersen iyi referanslı birine danışabilirsin ama son çare olarak dene bunu

Bende sorgularim malesef ama benimki 10 yilda bir oluyo:). saka bi yanada yasiniz kac?30 undan sonra bi farkedis bi simdiye kadar ne yaptm dusunceleri olusurmus psikolojk olarak. bende mesela var suan bi degisim ama cekip gtme degil sartlari degistrme smdiye kadar ne yapmisim artk farkli olmali maddi manevi diye bi arayis var E

İnsanoğlu, ulaşamadığının hayranı, elindekinin de nankörüdür çoğunlukla. Kaçırdıklarınıza hayıflanmak ve sürekli daha mükemmeli aramak yerine elinizdekilere şükretmenizi öneririm. İnsanın kendisini, hayat yolculuğunda ilerlemesini, yaptıklarını, yapamadıklarını sorgulaması elbette güzel ve doğru bir şey ama bu hayatından bazı insanları çıkarmak noktasına geliyorsa orada durup düşünmek lazım.

Keşke ben de gülerek yaklaşabilsem meseleye. Ama fazla ciddiye alıyorum galiba bu 5yıllık değişimleri

Bir an aklıma çoklu evrenler teorisi geldi. Neyse. Ben size halinize şükredin falan demicem. Çünkü yaşadığımız her sıkıntıda haline şükret diyenlerden nefret ediyorum. Ama ya şöyle olsaydı ya böyle olsaydı ya bunu yapmamış olsaydım ya eşimle evlenmemiş olsaydım ya bilmemne olsaydı tarzı düşünceler de uzun vadede sizi bir çıkmaza sokup mutsuz eder. Hobi mobi falan da değil sadece anı yaşayın ya o anı o dakikayı yaşamaktan mutlu olun. Sadece bunu düşünün. Ben size tom cruise un oynadığı Son Samuray filmini izlemenizi öneriyorum. Lütfen oradaki "Hiç Düşünce" tabirini bir araştırın.

Güzel telkinlerle ve destekleyici yorumlarla yumuşayıp pelte gibi olmuşken yorumunuz tokat gibi geldi. Ahah yanlış anlamayın. Kendi halime güldüm. Nasıl gevşediysem Yok yahu evlilik bitirmek falan mevzubahis değil zaten. Ben sadece sorguluyorum. Eşimi seviyorum. Öyle bir celsede boşamaya falan da niyetim yok. Ama işte gelin görün ki insanın kuruntuları rahat vermiyor.

Ama bir doktora danışarak aşamadığınız sorunlarla beraber başetmek adına geliştirdiğiniz bir yöntem değil mi? Ayrıca konu sahibi konumunu belirtti kesinlikle kendi başına atlatıcağı bi durum biz evliliğin ortak sorumluluğunu fazlasıyla yüklenen kadınlarda sıkca görülen bi durum bu düşünceler verdiğiniz tavsiyelerde geçerli bu durumda

Şuan ki içinde bulunduğunuz durum, medeni haliniz gerçekten de buna elverişli mi öyleyse evlenmeseydiniz? Evlilik denilen kurum bu kadar basit düşüncelerle yıkılacak bir şey mi. Çok saçma gerçekten. Bulunduğunuz bölgedeki sulara tiner mi katıyorlar acaba :)

Heh, ilk seferde cevap vermeyi başaramadım nedense size. Ama bu defa oldu. Çok yerinde tespitler. Öneri de çok yerinde. Lakin bebeğim bütün hayatımı ele geçirmiş durumda. Henüz onun dışında kalan hayatıma yönelme şansım olmadı. Belki bu da beni daha çok sorgulamaya itiyor olabilir.

Burçlara inanmayayım diyorum bazen, ama inanmak için de baya sebep var sanki değil mi. Benim de yükselenim kova Siz böyle anlarda ne yapıyorsunuz peki? Nasıl baş ediyorsunuz? Nurov Less is more Anneler

Bu yazdıklarım 2008 senesinde bir psikiyatr tarafından bana önerilenler. Ruh sağlığı hastanelerinde hastalara ilaç ve terapi dışında etkinlik de yaptırmaya çalışıyorlar. Kardeşim x bir ruh sağlığı merkezinde hemşire, hastalara haftalık makyaj etkinlikleri yaptırıyorlar mesela , birlikte sinema etkinliği yapıyorlar, düzenli yürüyüş veriyorlar ve resim çizenler de var, mandala boyayanlar da. Bana da doktorum önerdi "En çok ne yapmayı seviyorsan onda kendini geliştir, onu yap" diye, benim için bu resim yapmaktı ve ilaçlardan daha çok işe yaradı kendimi huzurlu hissetmem adına. Ha tabi her zaman aynı huzur halinde kalınmıyor bu da kişinin karakterine bağlı biraz. Yani bunlar geçici çözüm değil, ruh halini tamirde destekleyici-hayata bağlayıcı çözümler. İnsan boş kaldıkça, amaçsız takıldıkça ya da keyifle, kendini vererek yapmadığı şeylerle uğraşırken kendine sarıyor. Doktorlar da, kişileri bu döngüden çıkarabilmek için onlara tavsiyesinde sanat, spor ve diğer hobilerinden ve ilgi alanlarından faydalanmaları gerektiğini vurguluyor.

Aslında uğraşacak çok şeyim var. Çünkü bütün zamanımı alan, yorucu bir çocuğum var. Ama kendime ayıracak zaman bulamıyorum. Kendimle ilgili her şeyi öteliyorum. Siz bunları söyleyince düşündüm de sanırım benim en çok kendime zaman ayırmaya ihtiyacım var.

Her 5-6 ayda 1 sorgularım kendimi. Ne yaptım kendime ne kattım diye. İlerledim mi yerimde mi saydım diye. Ama çekip gitme düşüncem olmadı tabi. Daha çok kendime kızarım bunu da yapmalıydım şunu da v. s diye. Zamanımın çok kıymetli olduğunu onu kötüye kullandığım için bol bol kızarım kendime.

Arabam : p Bipolar hastasıyım. Size 5 yılda bir uğrayan hisler bana çok daha sık uğruyor yani ama baş ediliyor hastalığın mekanizmasını ve kendinizi nasıl tartacağınızı-dizginleyeceğinizi öğrenince.

Bende her an her dk sorguluyorum hayatımı ve maalesef hiçbirşeyi değiştiremiyorum

Mesajı yeni farkettim pardon.. Ya yoruldum demiyorum mesela. Örneğin kurallarım var. Telefonumu elime alıp vakit geçirmek bile kurallarıma dahil.. Sabah çocuklarım 8 gibi uyanır (küçüğüm gece 2-3 kez kalkar) Onlar uyanmadan 20 dakika önce veya beraber kalkarız. Hemen kahvaltı faslı.. Daha sonra çocuklara oyuncak verir mutfak süpürme silme neyse koşa koşa yaparım. Biraz onlarla vakit geçiririm sonra uyku vakti. Parka çıkılacaksa onlar uyurken kalan temizliğim hemen bir yemek yaparım biraz tv bakarım kahvemi içerim telefon felan.. Çıkarız parka uzun saatler dışarda kalırım eve geliriz bişeyler yediririm uygunsa hemen bir duş aldırırım sırayla hop yatağı. Sonra yine zaman benim.. Bulaşık yıka evi topla biraz dinlen çay kahve tv.. Sonra uyku... Direksiyon dersi alıyorum mesela. Sabah alıyorum haftada 2 gün eşim bakar çocuklara. 1 yıl sonra büyüğüm 3 yaş olacak okula gidecek. Bende plan yapıyorum kursa başlamak için.. Yurtdışındayım. O yüzden burda okula 2 sene gidip sonrasında meslek okuluna gitmek gibi bir hedefim var. Kalabalık ile az vakit geçiririm zamanımın çoğu çocuklarım kalanı kendime. Üstelik doğumdu felan hep yalnızdım kimsem yok :) Ağladığım zamanlar olmuyor mu? Elbette oluyor sonuçta beni de allah yarattı Ağlamalarım azaldı.. Güçlüyüm dedikçe güçlendiğini farkettim. Üstelik bu geçici bir süreç. Hayatta her olay geçici değil mi zaten. Ay bu kadar işim var nasıl yapacağım yorgunum demiyorum. Kalkıyorum yapıyorum fırsatım varsa hemen kendimi keyiflendirecek birşeyler yaparak hem motive ediyorum hemde yaptığım işlerin ağırlığını düşünmemiş oluyorum.. Aklıma bu kadar geldi umarım yardımcı olacak bişeyler söylemişimdir.

Olmasi kötü değilde neden gitmek isteme isteği oluyor onu bilemedim SIFIR MOD %100

Bana biraz mutlu olamıyormuşsunuz gibi geldi, çünkü bulunduğunuz durum sizi mutlu etse alternatif düşünmezsiniz zaten taptasınızdır, yani eşinizi seviyosunuzdur bişey diyemem ama insan olarak sevmek vardırya onun gibi geldi

Evliyim çocukluyum :)) Okumaya doymuyorum genel olarak. Yani şu sertifayı da alayım, bu kursa da gideyim şunu da öğreneyim telaşı var hep üzerimde. Şu işi yapsam nasıl olur bişeyler yapmam lazım felan filan Bebeklerim ufak olduğu için evde öyle durmak sanırım beni telaşe veriyor. Sanki zaman çok çabuk gidiyor da ben hiç yetişemeyecek mişim gibi.. D

Yavaş yavaş başlayayım ben bir şeylere en iyisi. Önce kendime vakit yaratmaya çalışayım. Kendimi sevip, bakıp şımartayım. Tabii bunlar söylendiği kadar kolay olamayabiliyor. Ama deneyeyim. Sonra üzerine başka şeyler koyamaya çalışırım zamanla diye düşünüyorum.

Çoğu insanda oluyordur bu. Fakat sizin içinize 'çekip gitme' isteği yerleşiyormuş sorgulama yapınca. O kötü G gelecekzaman66

Doğru, beterin beteri var. Daha sık da yaşayabilirdim bunu

kendi hayatınızdan sıkılıp faturasını erkeğe çıkarıyorsunuz siz. işiniz arkadaşlarınız diğer şeyleri değiştirmeye çalışsanız bir de. belki bunlardır sorun.

Haha gündelik hayatta ben de sizden farklı değilim. Ama ANtalya'ya gitmek isterken nasıl oldu da kendinizi Şanlıurfa'da buldunuz merak ettim . push ; catlak yumurta

Eşim var ama yok işte. Yılın büyük bölümü yurtdışında eşim. Gerçi başka destekçilerim var. Kendime küçük boşluklar yaratabilirim. Çıkıp yürümek için en azından bunu yapabilirim. Ama bu arbedede ona enerji bulmak da kolay olmuyor. Bir de kendimi anneliğe çok fazla kaptırdım. Çocuğumdan çok fazla uzak kalamıyorum. Kendini her şeyden önde tutan, özgürlüğüne düşkün o insandan nasıl bu insana evrildim onu da bilemiyorum. Bu arada çocuğumla gezip dolaşıyorum zaten ben. Dışarda gezmek, yemek yemek vs bunlar çok tatmin etmiyor artık. Daha fazlasını istiyorum kendim için.

Birebir özetlemişsiniz anneliğe bakışımı. Anlıyorum ihtiyaçlarınızı. Bana üniversite çok iyi geldi gerçekten. Belki sizde yazılabilirsiniz. Meşgale olsun derken ek bi meslek edinmiş oluyorsunuz hem, hemde kakadan oyundan başka kendinize düşünecek önemli şeyler çıkıyor. Aylık bakımlar, masajlar, hamamlar falanda iyi geliyor bazı insanlara ama ben düzenli bi uğraşıdan daha çok mutlu oluyorum. Birde belli bi beceriniz varsa youtube kanalı açabilirsiniz. Yemek, etkinlik, boyama, dikiş, örgü, kitap önerisi/analizi gibi. Karşılığını aldıkça oda daha çok aklınızı meşgul eder. . push ; A

Sadece nick seçiminize bakarak bile rutinden hoşlanmayan, marjinal ve sürekli deneyimlemek isteyen, hayatı kaçırmaktan korkan bir yapınız olduğunu söyleyebilirim, eh bu da uzun süreli ilişkinin doğasına aykırı bir şey :) Tabi sadece bir tahmin. Sizde 5 yılda bir gerçekleşen durum, bende aylık bi derinlere dalma, acaba şöyle mi olsaydı halinde sirayet ediyor ama üzerinde çok durmuyor, bir şekilde bu düşünceleri başka şeylerde üretkenlik olarak kullanıyorum. Yapmayı çok sevdiğiniz bir şeyle uğraşın ve o yönde ilerleyin kendinizi geliştirmeye çalışın, iyi gelir.

5 yıl önce eşimle flört ediyorduk hayatimin en güzel aşkımı eşimle yaşadim 10 ayda evlendim. herşey evlenince başladi... gerçekten bekarlık hayatimi özlüyorum. benimde senin gibi çekip gidesim var. o eski hayat olmuyor maalesef.. herkes degişti.. ayni yaşanmiyo

Evet bende sorguluyorum hayati ama sorgularken biseyleri degistirmiyorum tabi olumsuz durumlari yoksa Sorgulasamda hayatimi degisen bise yok duzenimi bozmadan alabilecek kararlar vs. Eger bi problem sikinti yoksa neden bi cekio gitme biseyleri degistirme istegi.. Memnun mu degilsin hayatindan? F flamefire Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Evet işte, tam da bu yaşlara doğru başlıyor ilk. Sonra da devam ediyor gördüğüm kadarıyla. Sanırım tek farkı bazı insanlar bına daha çok kapılıp ciddiye alıyor. Bazıları ise anlık bir buhran olarak görüp arkasında bırakıyor. D

Nickinizin hakkını verdiniz Benim hakikaten bir silkelenip kendime gelmem lazım. Böyle her 5senede bir sıfırlama düğmesine basmaya kalkarsam elimde sıfırlardan başka bir şey kalmayacak. Elis_93 Asi çakıltaşı Anneler

Ben imkan olsada çocuklara tek bakılsın, herkes kendi işini kendi halletsinden yanayım. Yabanice geliyor benim dışıma herkese bu ama hayatıma birileri girsede çıksada her şeyi tek yapabilme gücü hissediyorum. Daha iyisi konusuna gelince de, hayatınızı mahfetmek istiyorsanız mutlaka mükemmeli aramalısınız. Eğer mutluluk, huzur istiyorsanız elinizdekilerin kıymetini bilmek zorundasınız. İş olur bu dediğiniz, daha iyi pozisyon için uğraşırsınız. Ama bahsettiğiniz şey kocanız. Hayat arkadaşı dedğimiz insan. SIFIR MOD %100

Hayatınız rutinleşmeye başlamış. Ciddi bir sorun olmadığı sürece evliliğinizi bitirmeyin. Yeni arkadaşlıklar edinin, farklı etkinliklere katılın, Kendinizi ifade edeceğiniz bir uğraş edinin. Daimi bir mutluluk yoktur;mutluluğun kaynağını kişilerde değil kendinizde aramalısınız... Yabanelma Bir sabah gelecek kardan aydınlık... Üyelik

Bir çok üye benzer telkinde bulunmuş. Ben de elimdekinin kıymetini bilme konusunda eksil olduğumu düşünmeye başladım yazılarınları okudukça. Ama bir şeyi merak ettim. Siz hiç hayatınızdan birilerini çıkarmak zorunda hissetmediniz mi zaman zaman? C

O filmi çok severim. Birden fazla kez izlemişliğim vardır. İzlerken ekstra sorgularım hayatı

Canım senin canın sıkılmışya:) hiç sarma boşuna evliliğine

Mesele o kadar ciddi değildir diye umuyorum. En fazla depresyon olabilir diye bir tahminde bulunabiliyorum iş ruhsal bir bozukluğa dayanıyorsa şayet. Psikiyatriyle mi ilgileniyorsunuz?

Bilmem, belki içimdeki coşkuyu biraz kaybetmiş olabilirim. Ama çocuktan sonra bu da normal sanki ya. Kadın kimliğimden çok anne kimliğime sarıldığım bir dönemdeyim. Eşimi boşlamış bile olabilirim bu sebepten. Bir de ondan dinlemek lazım. Yokuspokus

Çok sorgulamak iyi midir bilemedim.. anı en güzel şekilde yaşamayı becerebilsek geçmişin muhasebesini yapmamıza gerek kalmaz belkide