Onlarla daha önce aynı sınıfta okumuşsunuz aranızda samimiyet olmamış ki tekrar görmek içinizden gelmiyor. Ben kolejde çalışırken organizasyonlara katılmazdım hiçte yalnızlık hissetmedim onların dışında da hayat var ayrıca insan kalabalığından hayır göreni görmedim. Ne çokluk orda

ya şeyi hiç sevmiyorum, böyle yapınca asosyal üşengeç vs. diye nitelendiriliyoruz, sorsak çoğu lise arkadaşım öyle der kesin. ama orda kasıntı, yapmacık durmaktansa hiç gelmemeyi tercih ediyorum sadece U

ablam sen en iyisini yapmışsın bir de bunu dert diye burada konu mu ediyorsun? senin yaptığını yapamayan çok insan var. o ne der bu ne der, ona ayıp buna ayıp... geç bunları zaten 3 günlük ömrümüz var, belki dünü ve bugünü güzel yaşamadın bari yarını kurtar. istediğin gibi yaşa.

Sanırım siz sizin hakkınızda olumsuz düşünülmesiden rahatsızsınız. Eğer oraya gitmezseniz bu düşüncenin var olacağını veya büyüyeceği gibi bir düşünceniz var. Sevmediğiniz kişi ile görüşme siniz doğal bence bu ama sevmiyorum diye sadece 3 kişi ile takılmak çok makul değil farklı insan tanımak her zaman iyidir ufkunuzu açar. Sevmediğiniz kaç kişi olabilir ki zaten liseyi sevmeseniz ünide olur o onun arkadaşı derken zaten sosyal ortamını oluşur.

Ben zorunlu olduğum yerlere de gitmiyorum :) 2 yıldır pandemiyi bahane edip çok yakın akrabaların düğünlerine gitmedim mesela hiç de kafama takmadım ben böyle mutluyum isteyen istediğini düşünsün kendiniz kötü hissetmeyin bu dünya ya ikinci kez gelmiyoruz ve dediğiniz gibi insanlar ne yaparsanız yapın sizin hakkınızda aynı şekilde düşünmeye devam ediyorlar ben negatif insanlardan olabildiğince uzak duruyorum gayette mutluyum

Ah ne guzel.. keske daha genc yaslarda sen gibi olabilseydim... mutlulugun formulunu bulmussun gercekten

Bence doğru arkadaş çevresi insanı hem yükseltir hem de neşelendirir. Fazla ön yargılı olunca insan yalnız kalıyor. Of canım hiç istemiyor diyip zorla gittiğim ama çok keyif aldığım yerler oldu. Onu sevmiyorum, şu şöyle, bu böyle diye diye sosyal beceriler zayıflıyor. Belki yapı meselesidir ama ben arkadaşsız sıkılırım. Lise arkadaşlarınızla kafanız hiç uyuşmuyorsa, sohbetlerinden sıkılıyorsanız gitmeyin tabii ki ama sırf ben onlar kadar yakın değildim diye gitmemek biraz kendinizi sabote etmek gibi. Mesela o 15 kişi neden daha yakın da siz değilsiniz? Çekingen biriymişsiniz de "zevk almıyorum" bir savunma mekanizması olmuş gibi hissettim.

E ne güzel, ben de uzun yıllardır sevmediğim ortmlara zorunlu olmadıkça gitmiyorum. Mesela bayilmadigim akrabalarimin evine bayram seyranda vs gitmem hayatta. Sevmediğim insanlarin olduğu toplu buluşmalara gitmem. Hatta iş arkadaslarim iş çıkışı güzel mekanlara giderler bazen, beni de davet ederlerdi. Zaten Allah'ın günü 9-6 beraberiz. Konuşacağım her şeyi konuşuyorum diye onlarla da gitmezdim, bir eksik benle buluşurlardi ne bileyim, biri kulube, dansa falan cagirirsa gençlikte, gitmezdim 'ay kafam sisiyor oralarda' diye... Sonuçta neden sevmediğim yerde bulunayım ki? Çok da mutluyum bu halimden Sen de aynen böyle devam et

Az ve öz sosyal çevreyi tercih ediyorsunuz demek ki. Ben de öyleyim, özellikle pandemide çoğu insan böyle oldu bence. Orta okuldan liseden kalma arkadaşlıklarımı bitirdim, mesleğim icabı ne zaman işleri düşse beleş çözüm amaçlı yazıyolardı. Üniversiteden de 3 arkadaşım vardı, geçenlerde biriyle daha koptum kaldı 2 arkadaş, şu an onlar var bir de sevgilim, bir de ailem. İş yerindeyken samimi olduğum insanlar vardı ama işten çıkınca o da bitiyor haliyle ortak alan kalmadığı için. Şimdi tekrar işe girince yeni insanlar olacak mesela. Bilmiyorum çok rahat hissediyorum böyle, sosyal medyamda da az insan vardır. Gereksiz samimiyetler insanı yoruyor, herkesle anlaşmak için insanın karakterinin maddenin sıvı hali gibi girdiği kabı alması lazım bence, duruşu olan insan herkesle geçinemiyor. Mesela işi düşünce yazan, buluşmaları eken, tavır olarak kırıcı ve haset olan, dedikodu yapıp yüze gülen, saçma sapan burçlarla fallarla uğraşan, story atmaktan başka bildiği bir şey olmayan insan derken etrafta düzgün çok az kişi kalıyor. Gayet normalsiniz bence.

Canının istemediği yere gitmemek kadar doğal bir şey yok, senin kararın ne diyelim ki

belki de çok seçici davranıyo olabilirim, sonuçta onlar da problemimin olmadığı insanlar, gidilebilir belki de yani. bilmiyorum ya üzerine bu kadar konuşulacak bir şey değil aslında küçük bir durum ama, her buluşma öncesi kendimi yalnızlaştırıyo mu iyice gibi triplere giriyorum☹ yenGEnC

Aynısını yazmaya geldim, sevmediğim ortamda niye bulunayım

herkese çok teşekkür ederim her yorumu okudum tek tek. genel olarak şöyle bir cevap yazayım ben asıl sıkıntımın eleştiri veya negatif bir şey duyma kaygısı olduğunu düşünüyorum artık. kendime güvenim biraz dışsal etkilere bağlı belki de bu yüzden çok kırılgan hissediyorum o güveni, en ufak bir imada belli etmesem bile dağılıp gidicek gibi. o yüzden negatif hissetme ihtimalim olan ortamlarda bulunmak istemiyorum. örneğin geçen bir arkadaşım normal halim için çok karamsar çok negatif duruyosun dedi yani ekstra hiçbir şey yapmamıştım bile. o beni çok rahatsız etti çok kötü hissettim şuan o ortamda bulunmak istemiyorum açıkçası kaçınıyorum genelde. bunun gibi olumsuz deneyimlerimden dolayı biraz fazla alınganım belki de, insanları memnun etmeye çalışmaktan da yorulduğum için direkt o ortamdan kaçmayı seçiyorum. bu eleştirileri veya beni kıracak başka yorumları güzel göğüsleyebilirsem bu sorunum çözülür diye düşünüyorum.

Zaten olması gereken de bu değil mi?

evet ve bir gönderi atarkan çok da düşünmek istemediğim için sadece yakın gördüklerimi eklemeye çalışıyorum

Olması gereken bu zaten. Bu yeni nesil çok acayip. Mutlaka kafaya takacak bir şey buluyorsunuz.

Bence gayet iyi bir ozellik..

Anılar güzel insanlarla olur, enerjinizin tuttuğu, güvenebildiğiniz kişilerle. Ayrıca hatıralar için yine insanlara ihtiyacınız yok, sağlam 1 tane arkadaş böyle boş beleş 40 kişiye bedeldir. Sağlam bir arkadaşınız yok ise kendinize gezmelik bir grup arkadaşı kurabilirsiniz mesela. Sadece sosyalleşme için kullandığınız, o süre boyu tahammül edebildiğiniz, çok derin boyut içermeyen kakara kikiri kısmında kalan ve sizi kendinize iyi hissettiren bir ortam yeterlidir. O da mı yok, insanın en iyi arkadaşı kendidir

Eee sen zaten kararını vermişin diyorsun ki zorunda değilim iyi hissetmediğim yerde olmam diye Biz ne diyelim şimdi ille git zorla git mi?diyelim

Bende sizin gibiyim, her zaman az insan olsun öz kalsın kafam rahat olsun diye düşünürüm. 30 yaşındayım bu konuda çok mutluyum. Hatta sevmedigim insanları evimede gelmelerini o kötü enerjilerini bırakıp gitmelerini istemediğim icin çağırmam evlerinde gitmem. Bu yaşıma kadar bir zararını görmedim. Mutsuz olduğum yerde ve kişilerle işim olmaz

Siz mutluluğun formülünü bulmuşsunuz

benim de yukselenim akrep :)

Arkadaş sayiniz çok olunca ne olacak ki? Sosyal medyama her selam verdiğimi ya da tanidigimi eklesem yuzlerce "arkadasim" var gibi gorunurdu. Herkes biliyor o arkadaş sayisinin aslinda arkadaş olmadiğini. Ben gereksiz kimseyi eklemiyorum aileden olsa bile. Mumkunse de gorusmemeye calisirim.

ya aslında son dönemi hiç yaşamamış olsam giderdim, ama bazı gruplaşmalar olmuştu bi dönem, o ara mesela çok kasılıyodum yanlarında. rahat samimi olamıyoduk onlar da beni öyle görmüyorlardı. yine de kendimi çok soyutlamadım sınıfta yakın olduğum iki çocuk vardı onlarla takılmaya başladım sonra bunlardan birisi benden mi hoşlandı bilmiyorum öyle bir dedikodu yayılınca bana ters ters davranmaya başladı şimdi mesela onu görmek istemiyorum. diğeriyle hala arada bir buluşuyoruz ama sınıfın geneline bakınca samimi yakınlığım kalmadı artık zaten en başından beri benim en yakın arkadaşım başka bi şubedendi o yüzden benle çok çok yakın olan da yoktu. yani çok atılgan davranmamış olabilirim haklısınız ama tek sıkıntı bu değil aslında. ve şuan gitsem çok samimiyetsiz olucam aradan 2 yıl geçti onlar aralarda buluştular yine ama ben biraz alakasız olabilirim. zaten gitmicem ama ben kendimi aşmaya çalışsam da sanki o konfor alanımdan çıkmaya cesaretim hiç olmayacak gibi hissediyorum. W

Ben de böyleyim, hatta dün yine baktım konuşmadığım etmediğim insanları listemden çıkardım. Niye kalsın ki aman. Liseymiş, ilkokulmuş arkadaşlarımla görüşmüyorum. Çekirdek ailem, kardeşim, çok yakın akrabalarım bir de iki dost yeter bana. Kafam kaldırmaz.

Birincisi, evet mutlu hisetmediğin kişileri hayatından çıkarmak kişisel psikoloji için gerçekten yararlı. Ama, işte mutlu olma beklentini de genişletebilirsin bazen. Ben de bir süre bu yollardan geçtim ve sonunda şunu anladım beni mutsuz eden onlardan beklentim. Beklentimi düşük tutunca mutsuzluğum da düştü ama çevremdeki insanalr arttı.

Ben de aynı durumdayım. Çoğu yere gidiyorum çünkü sohbet ilerletmek, insanlarla anlaşmak da biraz zorluk çektiğimi hissediyorum. 20 yaşlar genç olduğundan diğer insanları gözlemliyorum, onlardan yeni şeyler öğrenebiliyorum. Mesela bir kere 1-2 kez gördüğüm insanlarla buluşmaya gittim ve şu an onlarla bir kursa gidiyorum. Belki gitmeseydim o kursa da gitmeyecektim. Böyle güzel kapılar da açabiliyor. Hepsi arkadaşım mı hayır ama yemeğe giderken, yolda karşılaşınca ya da işte kursta konuşabileceğin, selam verebileceğin tanıdıklar en azından diye düşünüyorum. Yanında kendimi çok rahatsız hissedeceğim birini ise kesin red ediyorum, canım istemiyorsa red ediyorum. Yani sana kalmış bir şey. Ama bence biraz konfor alanından çıkmak gerekiyor. 25 civarına gelince artık biraz yatışma dönemi olur, yeni insan tanımak istememeye başlarım diye düşünüyorum. Okul, üniversite gibi ortamlar sonradan bulunmayacak bence

Gördüm ona cevaben yazdım zaten gitmek istemiyorsan sıkılıyorsan gitmezsin zaten bir süre sonra gelmiyor diye o arkadaşlar da çağırmaz sonra da bak bak beni çagırmadılar dışlanıyorum deyip sorun etmiyeceksen gitme

Ee? İstemediğim yere gitmem Zorla asla gülemem Ortam içinde maske ile dolaşmam. O anki ruh halim neyse o'yum Söyleyecek lafım varsa çekinmem söylerim. Yapı meselesı biraz da...

Hayir genelde sizin gibi akrebi sevmeyenlere ait aslinda. gucci

Ben de niye böyle yabaniyim diyordum, meğer burç özelliğiymiş desenize

evet ben de ayynı böyleyim, sadece geriye dönüp baktığımda çok fazla anı birikterememekten korkuyorum. herkes bu yaşlarda yaptıklarından bahsederken belki de sırf kendimi o ortama çok da yakın hissedemedim diye olabilecek güzel anıları engellemişim gibi geliyor. Delirtiyor Sen kalbime denk gelen küçücük şey👼🏻 Anneler

Suratın yapmacık kaslarını çözmeye çalışmak, daha güzel ifade edilemezdi

Zaten sevmediginiz ortamda niye bulunmak isteyelim. Sorun nedir

Zaten normal olan da bu değil mi?Dert bunun neresinde?En iyisini yapıyorsunuz. Ben de yavaş yavaş yapmaya çalışıyorum 30 yaşından sonra.

Olması gereken bu değil mi zaten

Son cümlenizde saklı her şey. Bence cesaret etmelisiniz. Konuyu konfor alanınızdan çıkamadığınız ve bundan rahatsız olduğunuzu hissettiğiniz için açtığınızı düşündüm. Lisede olmuş bitmiş olayları çok düşünüyorsunuz. Biz de lisede abuk sabuk çok fazla şey yaşadık ama yıllar sonra buluştuğumuzda hepsi unutulmuş gitmişti çok farklı bir atmosfer vardı. Samimiyetsiz olacağım, alakasız olacağım.. bunlar sizin çekinceleriniz. Az insan öz insan derler genelde ama ben insan biriktirmenin önemine inanıyorum.

Ben de böyleyim. Mecburi bile olsa onu zorlar, yine de sevmediğim bir ortamda bulunmam. Ha ola ki bulundum, ortamın en özgüvenli insanı gibi baş dimdik, konuşmalar şakalar ilerler, çıkınca ertesi güne kadar suratımın o yapmacık kaslarını çözmeye çalışırım. Şikayetçi olduğunuz şey hayatın sırrı yalnız. Sizi üzen, geren, iyi hissettirmeyen her türlü insan ortam vb farketmeksizin kaçınabilmek.

Yani ben on yılı aşkındır böyleyim, bir insanin bile beni asosyal diye ya da üşengeç diye yaftalamadigina eminim. Çünkü hiç üşengeç değilimdir, Fink Fink tek başıma gezerim diyar diyar. Asosyal değilimdir, sevdiklerime çok zaman ayiririm. Ha ama velev ki asosyal, üşengeç dediler. Eeee desinler. Suratsız, Mendebur dediler. Onu da desinler Ezik vs dediler Yani bunda ne sorun var ki? İsteyen benim hakkımda istediği olumsuz yargilari düşünebilir. Onun problemidir, neden ben üzüleyim ki? Nasıl ben herkesi sevmiyorsam herkes de beni sevmeyebilir, bana tatsız yakıştırmalarda bulunabilir Kulağıma gelmesin yeter, inan bir gram umrumda olmaz

Bu yaşta bu aydınlanma herkese nasip olmaz Az insan az dert bence

Anılar illa kalabalıkla mi gerceklesilir? Benim geriye dönüp baktığımda en kıymetli anılarımin çoğunda kendimle basbasayim. 19 yaşındasın, ben senin yaşındayken palyacoluk falan yapardım parttime, turlara katılırdim, kulüplerle- stk'larla gezerdim, başka sehirde okuyan sevdiğin arkadaşlarımı ziyaret eder beraber çevre illeri gezerdik... böyle böyle yirmi şehir gezmistim sırf okurken. Bak üstünden on sene geçti, hala hepsi hafızamda mutlu anı olarak sıralı... Ya da ilk yurtdışı tatilim, kamplarim... neredeyse hepsinde yalnızdım ve çok eglendim. Hayatını sevmediğin, bir daha belki de hiç karşına çıkmayacak insanlarla takılarak harcama. İnsanin kendinden başka kimi var :) kendini mutlu edecek şeyler yap, mutlu anılar topla, paşa gönlün ne istiyorsa onu yap.

Yükselen ve ay burclarinin etkisindedirler 35 tn sonra öyle oluyor Direkt akreplerde bir sıkıntı görüyorum ben genelde Belki de genelleme yapmam yanlış A Aylakkadin Bahar, bir insanla gelebilir insana Üyelik İptali tek ayak

Bu bir dert değil güzel kızım. Hayat senin hayatın, başkalarına göre yaşama, hele ki yapmacık insanlarla hiç yaşama. Nerede mutlu oluyorsan o ortamlarda, kimlerle mutlu oluyorsan onlarla birlikte yaşamaya çalış.

başlıkta da anlattığım gibi zorunluluğum olmadıkça sevmediğim ortamlarda bulunmak istemiyorum. şimdi diyeceksiniz ki ee bunda sorun ne? örnek vereyim haftaya lise buluşması yapılacak . lisedekilerden nefret ediyorum diyemem ama sınıftakiler benden daha yakınlardı ben bir tık daha kendimi geri planda hissettim hep.(çok kalabalık bir sınıf değiliz 14-15 kişi var). gitme zorunluluğum yok diye gitmiyorum, şimdiye kadarki hiçbir lise buluşmasına da gitmedim. birkaç lise değiştirdim ordakilerle buluşuyorum ama bu son gittiğim lisedeki sınıf buluşmalarına hiç gitmedim açıkçası. biraz kendimi kötü hissetmeye başladım. orda çok da mutlu hissetmeyeceksem, zorunlu da değilsem neden gideyim mantığıyla düşünüyorum. hatta bende uzun süredir bu düşünce var rehberimi temizledim sosyal medya hesaplarımdan yapmacık samimiyet kurmak istemediğim kişileri çıkardım. daha mutlu hissettiğim daha rahat hissettiğim insanlarla takılıyorum burası doğru, ama çevremdeki insan sayısı da çok azalmış gibi geliyor. acaba kendimi biraz zorlamam mı gerek, çok sevmesem de geri kalmamak adına benim de dahil olmam mı gerek? diye düşünüyorum zaman zaman. şunu da fark ettim. ben ne yaparsam yapayım zaten insanların benim hakkımdaki fikirleri pek değişmiyor. o yüzden kimseyi memnun etmek için ortamlarda bulunmak zorunda değilim açıkçası. kendimi aşmaya çalışsam, istemesem de o ortama, o buluşmaya gitsem de ne değişecek ki? sırf gitmiş olmak için, sosyal medyaya atılacak olan o fotoğrafta bulunmak için gitmiş olacağım yani. en azından mutlu olduğum şekilde, mutlu olduğum kişilerle olacaksam olayım diyorum. sizin de fikrinizi merak ettim. sizce bu konuda biraz daha kendimi zorlayıp seçici davranmamak mı daha iyi yoksa kafamın rahatlığını düşünmek mi?

Yalniz olmak guzeldir. Bunu yalniz bir akrep olarak yaziyorum. Insanlar beni hasta ediyor. O kibirleri yalanlari merhametsizlikleri iki yuzlulukleri. Biri masadan kalkinca arkasindan dedikodu yapmalari. Gruplasmalari beni hasta ediyor dayanamiyorum.

Tam tersine bence annem de akrep burcu ve kuzenim de akrep burcu kız halaya çekermiş sözü doğru olsa gerek aynı annem huyu suyu ve son derece fedakar saf insanlar bu dünyaya dert çekmeye gelmiş gibiler birde aşırı temizlik hastası insanlar başka bir olumsuz yönleri yok bence annem 2 senedir tedavi oluyor dünyanın en gamsız insanına dönüştü onu acı çekerken görmektense narsist vurdumduymaz olmasını tercih ederim benim tanıdığım çoğu akrep kadını aşırı duygusal iyi insanlardı

o pek öyle olmuyor işte ama, bu sefer de kendimi çok mu soyutluyorum gibi bir hisse kapılıyorum. tamam az insan çok huzur falan ama, şu hayatta en çok korktuğum şeylerden birisi yeteri kadar şey deneyimleyememiş olmak. bunun için de ne yapmam gerek bilmiyorum. huzursuz hissettiğim yerlere gitmiyorum, daha mutlu olduğum insanlarla bir şey yapacaksam yapıyorum. yine de sanki her buluşmadan her gergin hissedeceğim ortamdan kaçmak sanki böyle çok olgun çok yıllanmış gibi hissetmek de kötü bir his

Konu sahibi aynen böyle devam et Bende de bu var istemedigim ortama girmem Eşimin kuzeni evlendigimden beri 3 kez çağırdı ucunde de gitmedim Benim de çağırmam gerekiyor ama cagirmadim Bazen aynı ortamda oluyoruz başkalarını davet etmem gereken bir durum oluyor ve o kuzeni o ortamda olsa da sende gel demiyorum. Ayıpsa da ayıp yani mecbur muyum ayol ayıp olmasın diye sevmediğim şeylere katlanmaya