Anlatmayacaksin net!

Yazar biyografileri okuyun onların da türlü zorluktan geçtiğini öğrenmek sizi motive edebilir

Çevreniz çok dedikoducu. Onlara takılmayın ve mesafe koyun. Onlar okuyup gelişmiyorsa siz de öyle kalmak zorunda değilsiniz. Ne istediğiniz önemli. Bir an önce isteklerinizi bir bir sessizce gerçekleştirin. Bahsetmeyin hiç kimseye. Gerek var mi bilmelerine? 2 çocukla da okur isteyen. Azmin elinden hiç bir şey kurtulmaz. Manolya-- Popüler

Görme duyma sadece kendini dinle ne yapmak istiyorsan onu yap. Hayat başkalarının ne diyecegini düşünmek için çok kısa.. kendine bi şans ver besmele çek başla

Şahsen benimde içimde sakladığım bir hikaye var. Çizimleri bile var. Ama kimseye anlatmadim, ne varoluşunu nede içeriğini. Zamanı gelince gerçekten kaleme alsam okurlar. Bence baskalarin lafını dinleyerek hiçbir yere varamazsiniz. Insanlar yıkmaya alışmış artık. Bence her gün bir satır yazsanız ne güzel.. Iki satır mi? Mükemmel. Elalemin lafını kabul etmeyin. Ben okurken bir adam bana "sanki başbakan mı olacaksın" demişti. Onun ailesinde kızları okutmuyorlar. Simdi böyle vizyonsuz bir insanin lafına bakıp hevesim kirilsaydi kendime en büyük haksızlığı etmiş olurdum. Vizyonsuzlara sıfır tolerans

İnat başRacaksın, sana inanayım mı? Motive edeyim mi?

Bir dk. 2cocugunuz var, üniversite de okumaya çalışıyorsunuz, çok kitap okuyorsunuz, yazar olmaya çalışıyorsunuz. Çok duygusal yada depresif bir ruh haliniz var gibi. Evde tek derdi çocuk bakmak, kocișine supriz yapmak olan kişilerin eleştirilerini mi dikkate aldınız? Yapmayın Allah aşkına. İnsanlar böyle. Suyun üzerinde yürüsen yüzmeyi bilmiyor derler. Siz neyi nasıl yapmak istiyorsanız öyle yapın. Açıklama yapmayın. Ayni şekilde cevap verin geçin. Sizi eleştiren kişiler yazar yada akademik başarıları olan birileri olsa anlarım. Ama yok yani. Şu an illa hayalinizdeki gibi yazamıyor olabilirsiniz. Bu yazmanıza engel olmaz. Alın kalem kağıt içinizden geleni yazın. Yazamiyorsaniz kalemle kağıt başında oturun, her an başlayacakmış gibi bekleyin. Hayat üzülmek için çok kısa

Beyaz'ın televizyonculuk sektörüne giden yolda arkadaşlarının çevrresinin nasıl olmaz yapamazsın edemezsin dediğini anlattığı bi röportajı var. bulabilirsen bi izle.

Çevreniz çok dedikoducu

Kitabinizi tamamlayin haber edin soyle cayimi kahvemi alip okumayi cok isterim :)

yeni yazacagınız kitabın konusu bu yazdıklarınız olmalı her konuda baskılamaya meraklı topluluklar hayatımız da onlar bundan zevk alırken biz de inat oluşmalı başarısız olmayı göze alarak dogru olanı dogru zaman da yapmayı yazın

Başarılı olduğunda seninle sevinecek seni takdir edecek mi bu insanlar? Başarısız olduğunda ellerinden tutup yukarı çekip teselli edecek mi? Bu iki sorunun cevabını sende çok iyi biliyorsundur. O yüzden içindeki yazma aşkının sönmesine izin verme. Neyi nasıl istiyorsan kimseyi takmadan yapmaya devam et. Çünkü ağzınla kuş tutsan takla atarak niye tutmadın diye eleştirecek insanlarla yaşıyoruz ne yazık ki.

başaramamak mı kime göre neye göre siz içinizdekileri dökün kağıda bırakın aksın gitsin hepsi başarı sonradan gelir

İyi geceler... İki gündür yüreğim o kadar dolu dolu ki, bağırmak istiyorum. Ben kendi halinde romanını yazmaya çalışan bir insanım. Dört yıllık süreçte insanlar beni o kadar bezdirdi ve bıktırdı ki, farkında olmadan başarısız olacağıma inandım. Bana inanan birçok okurumu da yarı yolda bıraktım. En sevdiğim şeyi yavaş yavaş öldürdüler içimde. Nasıl yenilmişim o insanlara, ne zaman sözlerini kulağıma küpe etmişim, bilmiyorum. Boş işler bunlar, zamanını saçma sapan şeylerle harcıyorsun, amaaan ne kadar gereksiz, sen mi, yazıp ne yapacaksın gibi şeyler söylemeye başladılar. Bazen çok daha ağır, kırıcı sözler... birden değil, yavaş yavaş kendime olan inancımı kırdılar. Yazamamaya başladım. Hep başka başka kılıflar uydurdum bu duruma ama biliyorum içten içe azmimi kırmalarına ben izin verdim. Çünkü, insanların bu tür küçük görmelerini önemsemez, aksine daha çok azimle sarılırdım her ne yapıyorsam. Çok kitap okuduğum için alay konusu haline getirdiler. Ne yapacaksın o kadar okuyup, dediler. Ne gerek var, dediler derken bir baktım kitap dahi okuyamaz hale gelmişim. İçimde nasıl bir okuma isteği var anlatamam ama okumak yük gibi geliyor. Uzun zamandır bir köşeye koyduğum taslağı döktüm geçenlerde önüme ve azimle tekrar üstünden geçmeye başladım. Daha tamamlanmamış hali ile dahi konusunu, taslağını gören kişilerin, "Sakın bu kurguyu yazmayı bırakma," dediği kadar güzeldi. Pazar günü yine kalabalık bir geniş aile ortamı oluştu. Konu döndü dolaştı, "Ee sen hala yazıyor musun," sorusuna geldi. Kırdılar beni biraz, bende onları kırdım. Kimse kendine dönüp bakmıyor. Herkes sanki kendi içindeki eksikliği, başkalarının hayallerini yıkarak doldurmaya çalışıyor. Ne geçiyor ellerine? Kendime de öyle kızıyorum ki... ben izin verdim. Şimdi yine içimde o başaramayacağım hissi cereyan ediyor. Kötü bir şey mi yazmak, yazar olmak veya olmayı istemek? Bence insanlar daha kötü. Bir zararım mı dokunuyor bu insanlara okuyup yazınca? Üniversiteye hazırlanıyorum diye alay edercesine kahkaha atanları da gördüm. Kötü bir şey mi iki çocukla okumak? Ben bu değilim. İnsanların ne düşündüğünü önemsemem. Yapmak istiyorumdur, yaparım. Peki neden izin verdim beni bu kadar etkilemelerine? İçimde kendime mi inanmıyorum acaba, diyorum ama öyle olduğunu sanmıyorum. Şimdi nasıl döneceğim o eski halime? Nasıl atacağım üzerimdeki bu ölü toprağını? Nasıl tekrar yazacağım, nasıl aşacağım bu berbat hissi? O taslağı yazıya dökememek üzerimde öyle bir ağırlık yaratıyor ki üzülüyorum. Çünkü çok uzun zamandır, en iyi dostumu yarı yolda bırakmışım gibi hissediyorum. Ailem ve eşim dışında başaracağıma inanan o kadar az insan var ki, ben sanırım alay eden kimseleri haklı çıkarmaktan korkuyorum. Vaktinizi çaldıysam üzgünüm ama içimi dökmeye ihtiyacım vardı. Tekrar iyi geceler.

Nasrettin Hoca ve çocuğu eşek ile yola çıkacaklarmis. Nasrettin Hoca eşeğe binmiş çocuk yanında yürüyormuş bunu gören insanlar şuna bak küçük çocuğu yürütüyor demişler. Sonra Nasrettin Hoca inmiş çocuk binmiş bunu görenler yazık adam yürüyor çocuk eşeğe binmiş demişler sonra ikisi binmiş eşeğe. Görenler yine hayvana yazık insafsız bunlar demişler. En sonunda çocuk ve hoca da inmiş eşek yanlarinda gidiyorlarmis. Görenler yine şu ahmaklara bakın eşek boş boş gidiyor bunlar binmeyip yürüyor demiş. Demem o ki insanlar hep bsy der. Bizim insanımız heves kırmayı çok sever. O yüzden ne yaptığınızı söylemeyin gizleyin bitince d buyrun kitabımı okuyabilirsiniz dersin.

allah yolunu açık etsin

Hepinize çok teşekkür ederim ♥ Şehir dışında kalabalık bir ortamda olduğum için foruma doğru düzgün girme fırsatı bulamadım. Dediğim gibi ben kolay kolay insanlardan etkilenmem. İçime yavaş yavaş işlediler ve sonunda başaramayacağıma inandım veya öyle olacağını sandım. Hepinize desteğiniz için teşekkür ederim

Önce yapacağınıza siz inanın. Nasılsa en sevdiklerinizin desteğide var eş/ aile Gerisini sallayın gitsin. Bir daha dünyaya gelmeyeceğiz. Keşke demeden yazın bitirin kitabınızı bize de haber verin alıp okuyalım Yolunuz açık olsun.

Annem 50 yaşından sonra 5 kitap çıkardı. Alanında edebiyat camiasınca kabul görmüş, önemli dergi, etkinlik ve söyleşilere davet alan biri oldu:) Ben hala dalga geçerim o ayrı Kısaca, kimseyi dinlemeyin.

Ah ah.. size yapamazsin deyip yaptirmayip biz demistik deyip kenara gecip gulecekler. Onlara inat daha hirslanin hepimiz alip okuyalim..

İşte ben sırf bu yüzden hayallerimi ve planlarımı başkası ile paylaşmam.

Duygusal değil, mantık insanıyım ve depresif değilde daha çok olumlama yapan bir kişiliğim var. İçten içe düşündüğüm zaman bana söylenenleri önemsemiyorum. Fakat, yaptığım şeyi sürekli çok kolay bir şeymiş gibi aşağılayan insanlar yüzünden böyle depresif bir hale girdim. Eskiden otursam kelimeler öyle dökülürdü, daha sonra düzenlerdim. Şimdi yok, yapamıyorum. Çünkü yazdığım tür bilim kurgu/fantastik dolayısıyla çok emek ve dikkat istiyor. İlmek ilmek işlediğim şeyleri hor görmeleri, basite indirgemeleri beni yıldırdı. Yoksa biliyorum karşımdaki kişilerin açıp iki satır okumaktan aciz insanlar olduğunu, benim kurduğum o kurgu dünyasının zerresini hayallerinde kuramayacaklarını biliyorum ama düştüm işte. O insanları takmayan ben nasıl takar hale geldim bilmiyorum. Onları aşağılamak maksadıyla söylemiyorum okumaktan acizler falan diye, yapmazlar biliyorum. Onların kendince farklı vasıfları vardır muhakkak ama konuştuklarında eskiden alaya alan ben şimdi sinirleniyorum. L lutti