Babasının çözümü olan konularda bağırmasıyla sizin yaramazlık yaptığında bagirmaniz arasında hiç bir fark yok bilin. Ki bu müdahaleleri çocuğun yanında yaparak en büyük zararı veriyorsunuz. Zor biliyorum ama ikiniz de sinirlerinize hakim olmalısınız.

esinizle yanlizken ve sakinken konusun bu konuyu, guzelce anlatin her zaman, ve esinizi de ofke kontrolu terapisi tarzi bir tedaviyi onerebilirsiniz, yine bunu yaparken de cok cok iyi secin cumlelerinizi ki savunmaya gecmesin. Kiziniz icin, aileniz ve mutlu geleceginiz icin iyi olacagini soyleyin.

Esinizden degilmi çocuk benim cocugum diye ustune basa basa yazmissiniz.. ayrica kendi bagiripta baskasi bagirdimi batan annelere dahada gicik oluyorum sende bagiramazsin evlat senin diye o hakki kendinde gormen cok yanlis bisey karsindakine kizdiginda hakli olacak bir yanin olsun bagirma kizina

Ne ikinci evliliği ya gerçekten iyice saçma bir hal almaya başladı konu İlk evliliğim eşiminde öyle ve İkimizin çocuğu Eşime kızgın olduğum için kızıma bağırıyor diye yazdım bu kadar CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

Çocuğa bağırdığı zaman siz de benim çocuğuma bagiramazsin diye eşinize bağırdığınızda eşinizin otoritesini sarsarsiniz. İki ebeveynin her halükarda tutarlı davranması gerekir. Babayı daha uygun bir şekilde yatıştırıp evet babası neden kızdığını anlat demelisiniz. Sonra çocuk yokken gerekli uyarıyı yaparsınız. Sen de kimsin ne demek çocuğuma bağırmak diye çıkışırsaniz çocuğunuzun önünü alamazsiniz

"Eşimin cocuguMUZA bağırması" yazmanız daha doğru olurmuş. Okurken üzüldüm, dedim "al işte bak, üvey baba olunca bağırıyor çocuğa"... O nasıl bir sahiplenis? Sizin olduğu kadar onun da çocuğu ama sanırım kendisini dislamissiniz.. ciddi ciddi üvey baba şiddeti diye okudum yazinizi Düzenleme yapma ihtiyacı hissettim, siz sorununuzu bu şekilde anlatma zorluğu cekiyorsaniz belkide çocuğunuzla anlaşamama sebebiniz de budur. Ona da anlatamiyorsunuzdur.

Konuyu kimse başka yere çekmiyor, üvey babaysa açık söyle diye bir ifade kullanan da olmadı, size yardımcı olabilmek için konuyu anlamaya çalışıyoruz çünkü anlatımınızda çocuk sadece size ait olan başka birinden olan çocuğunuz şeklinde anlaşılıyor, kendinizi ifade edememe gibi bir sıkıntınız var ayrıca karşı tarafı da yanlış anlama eğilimiz mevcut, önce kendinizin farkına varırsanız çocuğunuzu da daha sağlıklı yetiştirebilirsiniz.

Her pedegog bunu soyler zaten cocuklarda birsey yok anne babalarin degismesi lazim Ya da cok iyi rol yapiyo veletler O

öyle bir anlatmış ki ben de babayı üvey sandım benim çocuğum diyor iki de bir o çocuk oraya paket halinde mi geldi afedersin

Aranızda uyumsuzluk veya dengesizlik varsa eşinizle, bu durum çocugunuza yansoyıp etkilemiş olabilir. Aynı durumda kız kardeşim var benim de ama herşeyi birebir babamdan ve annesinden öğrenmiş, bizler bunun farkındayız mesela ama onlara göre kardeşim hatalı. 9 yaşında çocugun degil önce ebeveynlerin kendilerini düzeltmeleri gerektiğine inanıyorum ve aynı durum, aynı problem sizde de varsa öncelikle siz de destek alabilirsiniz, sabırlı olan aynı hataya düşmek istemeyen, çocuguna iyi örnek olmak isteyen, eşiyle mutlu olan kimse çocuguma, kızıma bagırma gibi emir cümlesi kullanmaz bana göre.

direk aklıma bu geldi benımde

Kız sadece sizin kızınız mı anlamadım ben

Kızınızda babasına çekmiş işte, ikisi de lafı 1 kerede anlamıyor ve istediğini yapmakta ısrarlı, bence siz topluca terapi alın, baksanıza eşim çocuma bağırıyor diye konu açmışsınız herkes üvey sanıyor, Sorunlar çok kolay değil işiniz Kalimeeero Göktürk ♥ Anneler

Bu konu yeni degil ki

Anne-babanın kendi içinde tutarlılığı olmazsa ve çocuk bunu farkederse açıkçası söylediklerinizi hiç dinlemez. Mümkün olduğunca aynı fikirde buluşup, aynı şekilde ifade etmelisiniz. Yoksa çocuk üzerinde kontrolünüz kalmaz anne-baba olarak.

Öncelikle çözüm önerileriniz de sağlıklı değil. Ayrıca anladığım kadarıyla sizin çocuğunuz yani eşiniz onu kabullenememis belki eşinizde rahatsızlık hissettigi birseyler yaşamış olabilir. Belki de eşinizin aşırı sinire sebep olan bir rahatsızlığı vardır. Biz küçükken annem çok ofkeliymis kendisi dr gitmiş tiroid rahatsızlığı çıkmış bunun gibi

benim deneyimlerime gore, cocuklar anne baba arasi iliskiden her seyden fazla etkileniyorlar, yani esime bagirsam cocuguma bagirdigimdan daha fazla uzuluyorlar. bunu da bir degerlendirin derim. esinizi yanlizken uyarin, tabi ki cocugunuzun yaninda da eger ki cocugunuz hakli ise onun hakli oldugunu belirtebilirsiniz, veya haksizsa haksiz oldugunu ama yine de babasinin bagirmamasi gerektigini, ama babayi da gommeden tabi ki, sevgi sozcukleri ile. Babaya bagirmaniz cok daha kotu etkiler kizinizi emin olun.

Cok uzuldum kızınjz adına benım esımde aynı oyle buyuk oglum on yasında en ufak bıseyde bagırır cocuga ve bende tartısırım onunla off by erkekler boyle malesef

1. Çocuğum değil, çocuğumuz demelisiniz. Baba da sahiplenmeli ve sorumluluğunu bilmeli. 2. Sağlıklı ve normal davranışlar sergilemiyor. Sorununuzla ilgilenebilecek ve yol gösterecek bir dr arayışında olup bulmalısınız. 3. Ebeveynlerin çocuğun önünde birbirlerine bağırması, o çocuğun anneye ve babaya olan saygısını kaybetmesine sebep olur. Rol model alarak, iletişimin bağırmadan ibaret olduğunu düşünür. Bu şekilde davranışlar sergiler. 4. Ebeveynlerden birinin mutlaka oteritesi olmalı, kavram karmaşasına yer vermemeli ve doğruyu yanlışı ayırmada sözünü geçirebilmeli 5. Sürekli azarlanan ve kendisine bağrılan çocuk, sinirli ve öfkeli olur. Özgüven problemi yaşar. İçine kapanır. Kişiliği sağlıklı gelişmez. Eşinizle konuşun, sağlıklı bir çocuk yetiştirebilmeniz adına gerekli adımları atmanız gerektiğini kabullettirin. Çocuk yetiştirmek uçsuz bucaksız sabır gerektirebilir. Hangi davranışlarımızın, çocuklarımızın içinde kalıcı hasar bırakabileceğini az çok anne baba olarak hepimiz biliyoruz. Buna göre evrilmeliyiz.

E sizde çocuğunuza bağırıyormuşsunuz. Hadi o bağırıyor yanlış bişey, e sizinki de yanlış birşey. O

Kızınızın yanında eşinize bağırmanız, eşinizin otoritesini sarsar. Çocuk ile ilgili bazı konularda eşim çocuğumuzun yanında beni uyardı ve ben daha üç yaşındaki oğluma başka bir zaman kızdığımda sözümü dinlemedi bana babam sana kızar dedi. bu konuda eşim ile konuştum ben yada eşim yanlış bir davranışta bulunsak bile bunu oğlum uyuduktan sonra konuşuyoruz.

başlığınız ve bu cümleniz bence evde yolunda gitmeyen bir ortam var kızınıza çocuğunuza ikinizin yani çocuk sizin değil, siz anası iseniz o da babası siz bağırabilirsiniz ama o bağıramaz hissiniz de muhtemelen fazla sahiplenmekten kızınızın da kuralsız büyümüş olma ihtimalini akla getiriyor eşiniz tabii bağırmasın ama bir uzmandan destek alsanız kızınız ile birlikte iyi olur sanki

Etkiliyor zaten Akşam kendimi kaybettim o kadar çok kızdım ki Bağırmasına dayanamıyorum, bir mutfağa gidiyorum banyoya gidiyorum eşim eşim bağırıyor gerçekten psikolojim bozuldu yalnız bırakmaya korkar oldum Başkalarının eşlerini görüyorum çocuklarına o kadar sakin davranıyor ki o kadar güzel oynuyor ki çok özeniyorum Kızımızın önünde tartışarak hata yapıyoruz farkındayım ama aslında suç bizde

Sizin kızınız mı?

üçünüz birlikte bir seansa girmelisiniz aile nasıl olunur konulu.. Siz cocugu kendinizin sanıyorsunuz benım anladıgım kadarıyla babayı kabullenememişsiniz sanırım... Yanlış anlamayın kötü niyetle yorumlamıyorum ama bence üçünüzün oldugu bir seans iyi gelebilir

Ozaman çocuğum deme çocuğumuz de lütfen çok bencilsin

Ailecek yardim alin hatta önce siz ve eşiniz yardim alin. yazma şekliniz gibi yaşıyorsanız çocuk için hiç normal bir davranış değil. siz babayı yok sayıyorsunuz onun da öfke problemi var belli ki. pedagog çocuk için normal dediyse bir de siz yardim almayı deneyin o zaman. hicbir zaman ne eşim ne ben benim çocuğum demedik bizim çünkü. evet yanlış davranışımız olursa konuşup çözeriz hemen o benim çocuğum moduna geçmek sorun çözmez daha büyütür ve çocuğa da zarar verir. ebeveyn olarak ortak hareket etmeniz gerekiyor. babasi kızdığında çocuğunuzun yanında babasına tepki koymayın ama babasıyla onun olmadığı ortamda konuşun. cocuklar çok sabri zorluyor ve bazen hepimiz patlayabiliyoruz ama ebeveynler asla çocuğunun gözünün önünde çatışmaya girmemeli yoksa otoritenizi ikinizde koruyamazsınız.

hanımefendi iyi misiniz siz? kızım, çocuğum, kızıma, çocuğuma diye tek taraflı sahiplenen cümleler kurup durmuşsunuz. o sizin tapulu malınız değil eşinizle ortak çocuğunuz. gidin öfke kontrolünden bir tedavi olun siz çocuğa kimin bağırdığını anladık biz. arıca eski konularınıza da göz gezdirdim. çocuğunuzun ciddi anlamda bir pedagog desteğine ihtiyacı var.

Ya parky alemsin yemin ederim.. Verdiği tepkiye senin etkin şahane olmuş.

O zaman konuyu bi düzenleyiverin bi zahmet herkes oyle anlamis ben dahil. Cocugunuza gelince acilen pedegog la görüşün

Konunuzu güncelleyin bence çünkü herkes aynı anlamış.

7 yaşındaki bir çocuk oyunda mızıkçılık yapabilir yapmasa iyi olur ama yapabilir adı üstünde çocuk. Ama çocuğun yanında anne ve baba otorite sıkıntısı yaşarsa çocuk bunu farkedip hem kafası karışıyor hem de inanın taraf tutuyor. Merak etmeyin hepimiz bir yerde şaşıp kalıyoruz. Hiç kimse burdakilerde hatta size çok güzel yöntemler sunan annelerimiz de bi yerde şaşıp kalıyor. aslında en önemli yöntem sakin kalmak gerisi gelir daha özverili davranırsınız.

Çocuk yetiştirirken anlaşamayan eş problemleri bunlar. Bizde de var. Eşim sonsuz tahammüllü, kızımıza asla sınır koymaz. Ben daha keskinim. Örnek vereyim yemek yemedi ise önünden alırım, eşim oyunla yedirir. Uyku saati ise uyumalı o çocuk, eşim ise uykusu yoksa hadi top oynayalım. Benim sesim yükselir, onunki yükselmez. Kızım sokakta yürümekten haz etmiyor hala, ben yürüyene kadar başında beklerim, eşim ağladığı an kucağa alır. Sonuç, bıraktım. Valla bıraktım, yarattığı canavarla uğraşıyor şimdi. Işin kötü tarafı çocuk beni düşman belledi, onlarla aynı koltukta oturmama bile kızdığı oluyor. Yemeği babam yedirsin, okuldan babam alsın, bebeklerimi babam uyutsun, babam yıkasın beni, bezi babam değiştirsin. Çünkü her istediği ama her istediği yapılıyor. Çok basit bir şey, çantasında suyu var. Okuldan gelirken evin altındaki bakkaldan su alıyorlar. E evde de su var. Ama ne, çocuk istemiş. Ben almam mesela, yanımda olmasa bile almam 4 kat yukarısı ev yani. Ben almadığımda olay çıkıyor. Bu su muhabbeti 5 dakikayı geçerse sesim yükseliyor. Sonra bağırdı oluyorum. Bana bu tarz bir durumda olabileceğinizi düşündürdünüz. Fazla toleranslı davranıyor olabilir misiniz? Çünkü kontrollü ebeveyn de çıldırıyor bu durumda.

Eski konuyu hortlatmasaydın da için şişmeseydi

çocuğuma deyince herkes üvey olarak algılıyor haliyle.. bu meseleden ziyade sizin aile ilişkilerinizde bir sorun var bence önce onu halletmeniz lazım

Çok teşekkür ederim yorumunuz için Takdir ettim sizi doğrusu, benim eşimde oynarken sıkılıyor çok seviyor ama çabuk kızıyor bağırıyor Çalışıyor musunuz bilmiyorum ama işten geldiğimde zaten işin yorgunluğu üzerimde oluyor bir de eşimin çocuğumuza bağırmasına dayanamıyorum Babasıyla vakit geçiren çocuklar daha başarılı oluyormuş diye okumuştum bir yerde ve bu yüzden vakit geçirsin istiyorum ama işte olmuyor Bakıyorum bazı babalara hiç sesleri çıkmadan güzel güzel vakit geçiriyorlar bizim hiç öyle olmuyor. Çocuğun önünde tartışarak evet çok büyük hata yapıyoruz farkındayım her defasında çocuğun önünde tartışmıcaz diyoruz ama olmuyor ki bende kavga içinde büyümüş birisiyim O

Bana istediğiniz sözü söyleyebilirsiniz, ben kendime eleştri yapabilirim zaten buraya da bunun için konu açtım Ama siz açıklama yapmış olmama rağmen hala üvey babaysa açık söyle diyorsunuz değil diyorum ama siz anlamak istemiyorsunuz amacınız ne Sinirle çocuğum yazmışım Açıklama yapmama rağmen konuyu başka yere çekiyorsunuz

bir pedagogla görüştünüz mü kızınız için? eşinizin de öfke problemi var gibi. bazen tahammül çok azalıyor çocuklara karşı sizi anlıyorum benim de son noktaya geldiğim oluyor. ama bağırmak kesinlikle çözüm değil.

Sinirleriniz ne kadar da bozuk yahu. Eşiniz ya da siz öfke kontrolü sağlayamıyorsunuz ki çocuk da normale dönsün. Başkalarının babalarını boşverin. Böyle düşünürsek başkalarının anneleri de daha ilgili daha sakin belki. Bakın benim eşim oyun oynamayı bilmez çocukla. Beceremez, öğrenmeye de açık değil. Öfke kontrolü yok, sabırlı bir adam değil. Ben ona şayet kendini bu konuda eğitemiyor isen, öğrenmeye de açık değilsen geride dur. Sabrının taştığı noktada uzaklaş. Ben ilgilenirim dedim. Çok da zor bir oğlum var. İnanın şu an bacaklarım titriyor yorgunluktan. Sabah yedi buçuktan beri oğlum iliğimi kuruttu. Bazı insanlar "aaa olmaz babası da senin kadar sorumluluk almalı" diyecektir. Olmuyor kardeşler. 35 yaşında adam değişmiyor. Bu durumda ben bitmek bilmeyen bir savaşla, sinirlerimi bozup oğluma karşı yetersiz olmayı göze alamam. Benim eşim sadece ara sıra sevmeyi ilgilenmek sanan, aksine teşebbüs ettiğinde sabrı taşıp bağıran bir adam. Bu yani. He ben ona sabırsız isen, ben üstlenirim sorumluluğu dediğimde bir de ekleme yaptım. "sen değişmeyi, gelişmeyi tercih etmedin bu konuda. Bu senin tercihin. Ancak zamanla oğlumuz senden uzaklaşacak. Çünkü tüm eğlenceli vakitlerde annesiyle olmuş olacak. Her anıyla ben ilgilendiğim için senden uzaklaşacak" dedim. Müneccim değilim lakin tam olarak böyle oldu. Oğlumuz asla babasıyla vakit geçirmek istemiyor artık. Bunun tek suçlusu da kendisi. Sorumluluklardan kaçmanın, "benim sabrım yok" bahanesinin elbette bir bedeli oluyor. Ben sizi de hatalı buldum. Oğlum dört yaşına girecek ve bu dört yılda eşimle seslerimiz sadece iki kere yükseldi. Ben azami gayret gösteriyorum buna. Sabrım taştıysa balkona çıkıp hava alıyorum. Oğlum beni zorladıysa, duşa girip uzaklaşıyorum. Ancak hiçbir zaman oğlumun yanında "oğluma bağırma" demedim eşime. Lütfen anne baba figrünü çocukların gözünde zedelemeyin. Madem sabrı yok, bu konuda kendini eğitmeyi de beceremiyor. Odaya gidip bağırmak yerine kızınıza "hadi gel bulaşıkları beraber yerleştirelim yardımına ihtiyacım var" diyerek uzaklaştırın ortamdan. Hem eşiniz sakinleşsin, hem de kızınız zarar görmesin.

bunu inşallah çocuğunuzun yanında yapmıyorsunuzdur

Bi kitap vardı bişeylere tutturan çocuklara yaklaşımlarımızla ilgili taktikler veriyo.. Ben de sizin gibiyim benim bıdık dha 11 aylık ve ben en çok bez değiştirirken sinirden çatlıyorum şimdi tahammül etmeye çalışıyorum ama ilerde daha fazla kafayı yememek ve çocuğuma zarar vermemek için kitaplardan faydalanmaya çalışıyorum.. Hoş pratikte işe yarar nı bakcaz. Ama size önerebilirim

Kızınız ile ilgili bİr konuyu eşinizle tartışırken bunu kızınızın yanında yapmayın. nebf inci tanem biricik

Karı koca ikinizde de öfke kontrolü yok. Çocuk da sizden gördüğünü uyguluyor bence. Y

Anasına bak, kızını al

İyi de gözünün önünde annesi babasına bağıran bir çocuğun psikolojisi nasıl olabilir? Babasının çocuğunuZa bağırması elbette yanlış ama ebeveynlerin çocuğun önünde bağrışması kadar değil

Babanın bağırması bir ysna, çocuğun yanında çocuk için uyarmak maksadı ile bile olsa karşı ebeveyne bağırmak çok yanlış. Eşinizin yaptığı evet berbat ama siz babanın otoritesini bu şekilde kırıyorsunuz, çocuğunuzun gözünde. Fiziksel şiddet uygulanmadığı sürece, böyle durumlara o an siz de bağırarak müdahale etmeyin. Çocuk uyuduktan sonra ne söyleyecekseniz söyleyin. . push ; A

Siz nasil anneyseniz o da baba. Ve bu cocuk sizin deil ikinizin kizimiz daha bi kulaga hoş geliyor. Adami soyutlamissiniz konusmalarinizda k. bakmayin. Aslinda eşinizin fevriligi sizdende kaynaklanabilir sakin olun çocuk yaninizda yokken eşinizi sakince uyarin yanlis yapabilir ama bunu tatli dille soylemeni istiyorum diyebilirsiniz. Kiziniza gelincede net olun babasina da olsa baska birine de olsa yanlis yaptigi seyleri tekrarlarsa istedigi hic biseyin yapilmiycani guzel dille net kisa cumlelerle tekrar edin. Mesela siz sinirlenincede icinizden 10 a kadar sayin anne ve babanin sinirli yapisi cocuklarininda o karaktere burunmesine sebebiyet werir

Eşinde sende normal değilsin belli. İkinizde agresifsiniz. Kızın için çokkkk üzüldüm

allahım ya benim çocuğum diyor. senin çocuğun o adamın nesi acaba? çocuğumuz demeyi öğrenirsen belki durum değişir. tek başına yaptın heralde. bir de yanlış anlayıp üvey sananları azarlamışsın. Bu arada eski konularınıza baktım. çocuğunuz okulda da çok problemli imiş. başkalarının çantasından eşyalarını izinsiz aldığını yazmışsınız. buna rağmen pedagog normal olduğunu mu söyledi? bence sağlam bir destek alması gerekiyor. bu çok ciddi bir problem

Teşekkür ederim yorumunuz için. Evet bende tabi ki suçluyum kızımın yanına eşime çok kızıyorum bağırma diye ve bu yakınlarda eşimle fazla tartıştık kızımın önünde bu yüzden olabilir Ben kendimizde suç buluyorum çünkü anne baba nasılsa çocukta o şekilde oluyor Eşim çok pasif kalıyor daha doğrusu sakin kalıyor kızımız ne isterse yapıyor bu seferde kızımız şımarık söz dinlemeyen bir çocuk oluyor Ya çok sakin oluyor yada hemen bağırıyor O zaman ne diye çocuk yaptık

"Benim kızım" düşünce yapısında olursanız işleri halledemezsiniz. Siz bağırınca bahaneniz var, makul sebepler çıkıyor ama eşiniz bağırınca "çok bağırıyor". Onunda makul sebebi; sabrının çabuk tükeniyor olmasıdır belkide. Her ikinizde hatalısınız. 7 yaşında bir çocukla her şeyi çözebilirsiniz. Onun tavırları sizinle veya çevresiyle ilişkisinin sonucu. Birden bire ortaya çıkan ve kendiliğinden gelişen huylar değil bunlar yani. Kendi davranış biçimleriniz için pedagogla görüşün.

İçim şişti ya. Sen çocuğa bağır, kocan çocuğa bağırsın, sonra kocaya çocuğa bağırdı diye çocuğun önünde bağır... o ne biçim bir ev öyle yahu? Çocuğu da mundar etmişsiniz, davranış bozukluğu varmış okulda. Gidin aile boyu psikokojik tedavi görün bence. O evde sağlam yetişkin insan bile delirir.

Benim annem de izin vermezdi babamin bize bagirmasina. Hep tartisirdi babamla. Ama bizi de terlikle doverdi annem Annemi iyi anliyorum, 3 cocuk 3muz de asiri huysuzduk, surekli kavga eder, evde kiyameti koparirdik Konuyu ben de yanlis anlamistim. Hatta 2 cocuk oldugunu dusundum, biri erkek digeri kiz ))) Konu sahibi sizin de piskolojiniz cok bozuk. Acaba siz de esinizle birlikte bir piskologa mi gorunseniz...

Çocuğuma derken? Eşinizin neyi

Anladığım kadarıyla değil yani öz anne baba bunlar. Ama emin de olamadım şimdi

Üvey babası mı?

Profesyonel destek alın. Bir çocuk-ergen psikoloğuna başvurun. Kızınızı, yeteneği ve isteği doğrultusunda; ya jimnastik veya yüzme gibi bir spora, ya da enstrüman kursuna başlatın. Eşinizi uyarırken 'kızıma-çocuğuma bağırma' demek yerine cümleye, 'kızımız-çocuğumuz' diye başlayın. Ayrıca kızınızın bulunduğu ortamda eşinizle tartışıp, onu eleştirmeyin. Çocuğunuzun uyarı ve bağırmaya fazla maruz kaldığı için artık duyarsızlaştığınu düşünüyorum. Daha efektif ve yapıcı çözüm yollarını öğrenmeye ihtiyacınız var ailece.

Anne Baba Lütfen Beni Anla kitabın adı ama yazarını hatırlayamadım şimdi

Farkındayım evet çocuğun önünde babasına bu şekilde konuşmamam gerekiyor ama artık bağırmasına dayanamıyorum Mutfağa gidiyorum banyoya gidiyorum VS ne zaman onları yanlız bıraksam sürekli eşimin bağırma kızma sesi geliyor o an eşime çok sinirleniyorum ki daha önce de kaç kez söyledim biliyor yani. Bakın ben de dört dörtlük bir anne değilim ama çocuğa bağırarak ya da şiddet uygulayarak değil de başka şekilde terbiye verilmesini düşünüyorum Eşimle bu konuda aynı davranmıyoruz maalesef

Evet şu an psikoloğa gidiyoruz Eskiye göre biraz daha iyi tam anlamıyla geçmiş sayılmaz, eskisi kadar bağırmamaya çalışıyoruz ve ben de eşime çocuğumun önünde eskisi gibi değilim Umarım tamamen düzelir

Erkeklerin otokontrolü daha düşük, üzülerek söylüyorum ama ikisininde psikolojik destek alması lazım.. Eşiniz kendini kontrol etmesi için kızınız olumlu yönde yetişmesi için... Çok iyi geliyor gerçekten pozitif anlamda değişiklik olduğunu bir süre sonra anlayacaksınız

O zaman ben sızı bırıyle karıstıyorum. Onun dısında esınız sadece cocugunuza bagırmıyordur, sızede bagırıyordur. Bu kadar sızı rahatsız ettıgıne gore demek kı ayarı tuturamıyor, agresıf bırıyle gıtsın ofkesını kontrol etmeyı ogrensın derım

7 yaşında bir çocugun hile yapacak duruma gelmesi, garip geldi bana çocugunuzu bir pedagoga götürsenız iyi olacak babada tedavi olsun tabii

bence ailecek gergin olduğunuz ve sürekli yapma etme dediğiniz için çocuk ınadına yapıyor.. birde sürekli ceza yontemi de yanlış. hıle yapdıysa oyun elınden alınmaz, bır anda mutlu gıden bırşey kabusa döner çocuk için. oyun için ne oyuncak alınır nede bağırılır. oyun içinde oyun adı altında oyun cezası verılır. işte on kere zıpla on kere şunu yap bunu yap gıbısınden. hem eğlenir hem öğrenır. yaparsan alırım, yapmazsan verırım, yapmazsan almam vs vs. olumlu yönunden konuşun. kızım 3,5 yaşında tabağını bıtırmediği zaman yersen çok güçlü olursun, kaslarına bakayım güçlenmiş misin, karnında şurada boş yer kalmış orayıda doldur, boy ölçmeye gıdın mesela bugun tabağın bıtmediği için az uzamışsın vs vs. işe yarar emın olun. ben çocuklara çok görmuyorum hiç birşeyi. melekler, yoğrulmamış hamurlar. hamurunu biz şekılledırıyoruz en nıhayetınde.

Bir ben oyle anlamadim.

Eşinizin bağırması hoş değil ama sizin durumunuz eşinizden kötü. Ne demek benim çocuğum, siz bu cümlenin o çocuğa nelere mal olacağını düşünüyor musunuz hiç. Babayı iten, dışlayan bir söylem bu. Hele çocuğun duyabileceği şekilde bunu tartışmak daha büyük yanlış. Eşinizle çocuğunuzun ilişkisine bu şekilde müdahale etmeyin, babayı etkisizleştirmeyin. Bu çocuğunuzu daha da zıvanadan çıkarır ve büyüdükçe daha büyük sorunlara iter. Ebeveynler çocuğun yanında tartışmamalı ve birbirlerinin önüne geçmemeli

Çocuk gelişimi uzmanı olan üyelerimiz varken bana laf düşmez belki ama siz siz olun çocuğunuzla ilgili anlaşmazlıklarda çıkan tartışmaları kızınızın önünde yapmayın. Bu kızınıza yanlış sinyaller vermenize neden olur, kızınızın babasından nefret etmesine dahi sebep olursunuz, çocuk ikinizin, bu nedenle çocuğunuzla ilgili kurallar ve eğitimi birlikte karar alıp uygulamalısınız, birinizin hayır dediğine diğeri evet dememeli, biriniz kızınıza hatasını söylerken diğeri araya girip anne veya babanın söylediklerini hükümsüz kılıp çocuğa babanda/annende kim oluyor sinyali vermemeli. Hataysa bana göre her ikinizde hatalı bir tutum içerisindesiniz, bence bir çocuk psikoloğundan tavsiye alıp çocuğunuz için birlikte karar almayı, birlikte hareket etmeyi öğrenmelisiniz.

Eşinizin çocuk yetiştirme tutumunu onaylamadiginizi lütfen çocuğunuzun olmadığı ortamda konuşun. Sizin iki çocuğunuz yok... Eşinizle ortak bir çocuğunuz var... Kızınızı da grupla yapılan sporlara yonlendirin. Hem enerjisini atar, hem diğer akranları ile iyi ilişkiler içinde olmanın önemini görür hem de bir kişi kurallara uymazsa bazen tüm takımın kaybedebilecegini görür. Aile de takım işidir. Siz de eşinizle aynı takımın okyuncususunuz.

çocuğuma bağırma diye bağırmışsınız bi de çocuğu kendinizin sahiplenmesi çok garip geldi bana adamı neden dışlıyorsunuz? bana eşinizin bağırması yanlış olduğu gibi siz de biraz şımartıyorsunuz gibi geldi. daha 4 yaşında hile yapan çocuk valla işiniz zor. çocuk haksızken sizin eşinize kızmanızla ne yapsam annem beni kabul eder algısı oluşturuyorsunuz muhtemelen buna güveniyor çocukta. bazı temeller çocuklukta yerleşir ömür boyunca ardını toplayıp ona kızanlara kızamayacaksınız kendini insanlardan tepki görmeyecek doğru davranışlara sahip olmayı bilmeli öğrenmeli bu yaşlarda.

7 yaşında bir çocuğum var, çok laf dinlemeyen bir çocuk ve öğretmeninden sürekli şikayet geliyor her defasında konuşarak anlatmaya çalışıyorum bağırdığımda olmadı mı oldu ama asla dövmedim şiddet asla olmadı Ama bazen o kadar çok yoruyor ve üzüyor ki kendimi çok kötü hissediyorum nasıl davranacağımı şaşırdım ceza da veriyorum mesela en sevdiği eşyayı almak gibi ama olmuyor yine de devam ediyor Geleyim asıl konuya, eşim çocuğuma çok bağırıyor Mesela evde oyun oynarken kızım hile yapmaya kalkmış eşim 4 kere söylemiş ama kızım devam etmiş sonra eşim bağırdı ama çok fazla ben de eşime kızdım bağırma diye ya hilelik mi yapıyor yaptığının yanlış olduğunu söylersin ve oyunu alırsın oynamazın, yemek ki yemiyor yemeği önünden alırsın yani çözümü olan birşey için bağırma ama yaramazlık yapar kızarsın tabi ki bağırırsın ben de bağırıyorum çünkü Akşam eşimle çok fena tartıştım zaten sinirlerim başka şeye bozuktu patladım çok fena, kızım da korktu Eşimin ailesi de eşimin kızıma çok bağırdığını söylüyorlar ama eşim hala ben o kadar bağırıyorum VS diyor kaç kere de konuştuk yani tamam bağırmıcam diyor ama ne zaman onlar odada baş başa kalsa eşimin sesini duyuyorum Tamam benim kızımda çok uslu bir kız değil ama bağır bağır nereye kadar başka şekilde yapılmalı diye düşünüyorum Çocuğu olanlar bunu nasıl başarıyor

Oyle bir yazmissiniz ki sadece sizin cocugunuz esinizin uvey evladi gibi algilaniyor.

aynen valla konuyu üç kere okudum her seferinde üvey baba zannettim eşim çocuğuma bağırıyor ne demek babası kızıma bağırıyor dese yine anlarım. kendi derdini anlatmayı beceremiyor birde anlamayıp soranlara kızıyor. bence konu sahibi önce kendini düzeltmeli.

üvey baba mı bağıran yani net söyleseniz.

Onunda çocuğu tabiki ama çok bağırdığı zaman çocuğuma bağırma diyorum dayanamıyorum

Ikinci evliliginiz sanirim. Cocuk diger esinizden oyle mi?

Rica ederim canım

Evet benim kızım

Siz anlatırken kızınızın şu an evli olduğunuz kişiden değil de önceki evlilikten olan bir çocukmuş gibi anlatıyorsunuz, ben dahil bir çok üye bu şekilde anladı, fevri davranmanıza gerek yok.

Ne üveyi hanım efendi kendi çocuğumudiyorum niye inanmıyorsunuz Ben burada çözüm aramaya çalışıyorum siz ne yazıyorsunuz İkimizin çocuğu diyorum ister inanın ister inanmayın

adamı komple atın evden öyleyse. çocuğuma ben bağırabilirim sen bağıramazsın bağır da şöyle bağır falan. bağırmak mantıklı bi insan davranışı değil çocuğu bu kadar sahiplenip adamı dışarıda bırakman da mantıklı değil. en ufak eleştiriye gelemeyip buraya çemkirmen de mantıklı değil. öyle bi yazmışsın ki çocuğu kendi çabalarınla el değmeden yapmışsın gibi. sen istediğini yapabilirsin ama kimse bir şey diyemez. yok öyle bi mantık

Valla bende eşiniz üvey baba sandım. Kim okusa öyle anlar

Bence ikinizinde de hata var. Çocuğun yaninda tartismak birincisi. Ceza ile çocuğa istediğini yaptirmaya çalışmak ikincisi. Oyun oynarken anı yasamak örnek olmak yerine bağırmak üçüncüsü. Ailece destek almalisiniz. Bunu elestirmek icin soylemiyorum. Kızınız icin bir yatırım olarak düşünün. Belki basit bir sorundan dolayı oyle. Pedagog gorsun. _Phantom-Opera_ Her şey kızım için... tek ayak cezası Anneler

Arkadaşım nereye sıkıntısı yok. Eski konunda bahsettiğin seyler ciddi şeylerdi. Çocuğun anne baba ilişkileri problemli. eski konuda da doğru dürüst iyi bir pedagog a git demişlerdi. . push ;

Iyi de siz de bağırıyormuşsunuz. Ben yaramazlık yaptığında bağırıyorum babası da diğer konularda demişsiniz bir de. Belki babasının sabrı da diğer konularda taşıyordur. Size göre bağırmak mı yanlış, yoksa sadece sizin belirlediğiniz konularda mı bağırılabilir? Yaramazlık gibi. Evde hiç bağırılmaz ise, çocuk bağırmanın yanlış olduğunu bilir. Ancak "biri bağıracaksa ben bağırırım sen bağırma" diye eşe çemkirmek çocuğun babasına saygısını azaltır sadece. He en nihayetinde insanız. Bazen sabır taşıyor, sesler yükseliyor. Bu dünyanın sonu değil. İki ses yükseldi diye de çocuğun psikolojisi bozulmaz. Camdan değil bu çocuklar. Mühim olan bağırmayı bir eğitim şekline dönüştürmemek ve sürekli hale getirmemek.

Evet bunu duymuştum, çok teşekkür ederim ❤❤❤

sizin kızınızın başka sıkıntıları vardı, eski konumuza insanlar daha iyi bir pedagog/çocuk psikoloğu önermişti. Gittiniz mi? Çocuğunuzun davranışları da babasının davranışları da problemli. Sizin zaten odağıniz dağınık. Anne baba tarafında problemlerinz vardı diye hatirliyorum. Inanin profesyonel destek hem size hem babasına hem de kızınıza iyi gelecek.

Yahu çocuğuma yazmışsın habire. Cocugumuza desene

Hanım efendi kendinize gelin.. Doğru anlayın ve anlatın önce.. Benim çocuğum demişsiniz, yani sizin ikinci evliliğiniz mi çocuğun öz babası eski eşiniz falan mı.. Hem algıda hem anlatımda sıkıntınız var..

Genel olarak bir sorun var. Siz benim kızım benim cocugum diyorsunuz eşiniz öfkesini kontrol edemıyor belki de etmiş hali bu kızınız aranızda kalmıs hırcınlasmıs anladığım kadarıyla E

Başlık "Eşimin çocuğumuza bağırması" şeklinde olsaydı emin olun kimse size üvey babası mı diye sormazdı.

Ben karıstırmıyorum dımı, Senı tanıyorum ve ıkıncı evlılıgın. Neden bunu saklama geregı duydun kı konuda?Yanı aslında biyolojik olarak esınızın cocugu degıl kızınız, oglunuz mu demelıydım

Dikkat etmedim eski mi konu.

Sanki sadece sizin çocuğunuz gibi yazmışsınız. Sonuçta o da babası. Sizin asıl sorununuz eşinizin bağırması değil çocuğunuzun durumu. Hiç bir uzmandan yardım aldınız mı?

Öz anne babasıyız Daha önce de defalarca yazdım . push ;

Hanımefendi kendinize göre bir kural belirlemişsiniz eşinizin buna uymasını istiyorsunuz. Şunun için bağırabilir ama bunun için bağıramaz gibi bir kural olamaz. Bağırmak yanlış bir tepkidir ve yaramazlık yaparsa bağırabilir ama oyunda hile yaparsa bağırmasın diye bir kural olamaz. En başından yanlış ikinizin de tavrı. Kurallar net olur. Çocuğa bağırılmaz net. Eğer bir şey için bağırıyorsanız başka şeyler için de bağırabilirsiniz. Ama çözüm olmaz. Y

ıkınızde tutarlı davranmalısınız ve cocuklarınızın onunde esınıze sakın bagırmayın sız pedegoga gıdıp esınızle, cocuklara nasıl davranılmalı sorun bence bırcok kısı pedagogların cocuk ıcın oldugunu dusunur aslında bız buyukler cocuklara nasıl davranacagımızı onların dılını ogrenırız onlardan bızım egıtılmemız lazım once, cocugu egıtebılmemız ıcın

Inanilmaz faydali olmus bu yaziniz. kendi adima uygulamak isterim. tesekkurler

Yaptığınız yorumu kınıyorum C -Cheryl

Hangi kitap acaba? Benimde ihtiyacım var

E belli benim kızım benim kızım dersen sürekli babasının kızmasına da bozulursun hey Allahım ya

Hayır demek istediğim eşinizin neyi? Bu şekilde ikilik çıkarıyorsunuz. Belki de sürekli böyle konuştuğunuz için kızınız babasını dinlemiyor ve o da o yüzden bağırıyor. Düşündünüz mü? Bide yaramazlık yaptığında bağırabilir çünkü bende bağırıyorum demişsiniz. Evde babanın bi etkisi yok gibi görmeye başlamışsınız. Kızınız için bir uzmandan yardım alın. Eşinizle de bu konularda ortak bi noktada buluşun.

Bu şekilde konuştuğumu bile fark etmedim çok bağırdığı zaman kızıma bağırma diyorum ama normal zamanda kızımız çocuğumuz diye konuşuyorum eşime karşı Şu an çok sinirliyim akşam çok kötü tartıştık artık bağırmasına tahammül edemiyorum Eğer sabredemiceksen ne diye çocuk yaptın bir de ikinci çocuğu istiyorsun diye kızdım Şöyle örnek göstereyim Kızım bir oyunda hilelik yaptığı zaman ben bağırmadan oyun bozanlık yaptığın zaman seninle oynamıcam derim devam ederse oyunu alırım ve oynamam Ya da yemekte eğer yemicem derse tamam derim başka yemek yok derim tabağı alırım Yani çözümü olan birşey de direk bağırmam ama mesela gün içinde bana aynı şeyi yüz kere söyletirse dişlerini fırçala, ellerini yıka gibi Eğer dinlemezse en sonunda bağırıyorum. Ama eşim direk herşeye bağırıyor, annesinde yemeğe gidince kalabalık içinde yemeğeni Yemeğini yemeyince öyle bir bağırıyor herkes kızıyor niye bu kadar bağırıyorsun diye. Çocuk zaten bağırmaya alıştı takmıyor bile

konu sahıbının tum eskı konuları annesı babası ve kızıyla alakalı esıyle alakalı bırsey yok bellıkı kendı aılesını cok fazla bıraz fazla sahıplenıyor allah baska dert de vermesın tum dertlerı bu döngüde esınızle severek mı evlendınız konu sahıbı?

adam gibi yazsan anlardık, neyine inanmayacağım, şu yazdıklarını bir başkası yazmış gibi okusana bana laf edeceğine. bence sizinde eşinizinde öfke kontrolsüzlüğü var, o bağırdığınız çocuk ilerde özgüvensiz sinik bir çocuk olacak, önlem almak için çocuğu pedagoğa kendiniz ve eşinizi de psikoloğa götürün derim. edit:aynı zamanda ifade yeteneksizliğiniz var..

Konu sahibinde de profesyonel desteğe ihtiyacı var sanırım, konuyu hem doğru düzgün anlatamıyor hem de anlamadık diye bizlere çıkışıyor