Olumsuz dusuncelerimiz hatalı kararlar vermemıze neden olucak... tıpkı domıno taslarının devrilmesi gıbı.. mutsuz gecmıs bır hayat ve kotu bır son

Aileyle alakalı epeydir deşmiyordum aslında. Ummadığım kadar büyük bir kaybetme korkusu yaşayınca bir an duraksadım. M meredithgrey 2013-2022'de vivelamour ve 2022'deki felidaee'yim. Üyelik

Taşıdıklarınız sadece kendinize yük, farkında mısınız? Bırakmak, olayı ya da üzüntüyü olduğu zamanda öylece bırakmak gerek. Şu anı mahvetmesine izin vermek, yaşamınızdan kendi elinizle vermek demektir. Çok zaman önce bir yerde 'suyla sohbet' i duymuştum. İçinizdeki her şeyi bir bardak suya akıtarak ve sonunda o duygularla barışarak yolunuza devam edebilirsiniz.

Kendimi anlatacak olsam seçeceğim cümleler bunlar olurdu. Toplumun genelinin imrenerek baktığı hayatımda bile huzursuzum ve hiçbir yere ait ya da memnun değilim. Çünkü ne yapsam beğendiremeyeceğimi olmayacağını düşünen bi çocuk var hala kalbimde. Farkında bile değilim ama var. Ama farkediyorum. Fazla kontrolcü bir babanın eseriyim ben de. Kısıtlayan değil ama kontrolcü. İçten içe hep dünyanın en iyi babası olduğunu düşünürdüm. Bu da kitabın konularından biri. Toksik ebeveynleri tanrılaştırma. Sana ne yapsalar doğru ve haklı görmekte. Biraz büyüyünce naptığını farkediyorsun ama içindeki o his seni bırakmıyor.

Kendimi hiç hayatın baharında göremedim maalesef. inanın sonunda hissediyorum En doğruyu tabiki o biliyor. Ve bunun nesnel bir konu olmasına gerek yok en öznellerinde bile o biliyor. Hatta bir yemeğin, damak tadına göre sevip sevmeyeceğin öyle veya böyle yiyebileceğin, çatalla ya da kaşıkla yiyebileceğin bir yemeğin bile hep bir doğrusu var. Hayır o böyle yenir doğrusu bu. Ne kadar temel şeylerde bile doğrusunu bildiğine inanamazsınız.. Bir dizi izlerken, bir yarışma programı izlerken bile ordaki her şeyi bile eleştirmesi "o öyle mi yapılır"ları anksiyetemi aynı anda arttırıyor kalbim yerinden çıkacak gibi oluyor. Savaşacağım demek istiyorum ama elimden ne gelir bilmiyorum. Sadece evden gideceğim günleri bekliyorum şimdilik. Yine de kendimce kitaplar okuyup içinden çıkmaya çalışıyorum. Teşekkürederim

Birikim denen şeyin gücü beni korkutmaya başladı bir süredir, bu aile konuları da hep denk geliyor bu ara. 40 yaşına geldim, son beş senedir sanki birşeyleri yeni yeni anlıyormuşum algılıyormuşum gibi bir his, bir kuyu taştı durduramıyorum. Aile bireylerine kızgınım. Bendeki durum evlilik içinde mutlu olmaya başladıktan, sosyal olarak kendimi geliştirdikten, ve onlardan uzaklaştıktan sonra başladı, dışardan bakınca gözüme bir battılar ki olmuyor, ne düşünsem ne yaşansa soğuyan içimi geri ısıtamıyorum. Bıkkın bir tahammülsüzlüğüm var ki aşamıyorum. Ama şöyle koyvermiş bir yanım da var o beni delirmekten kurtarıyor : Böyle hissediyorsam böyledir ya, dert aranmıyordum ortaya çıkıverdi, demek ki gerçek, kendi geçene kadar dibine kadar yaşamalı bunu kime ne! diyorum. Kaybetme korkusu demişken, iki ablam için pek hissetmiyorum mesela, bundan bazen korkuyorum ama Türk büyüğü Teoman'ın da dediği gibi... bazen, ne yaparsan yap olmuyor bazen.

ben babamla ılgılı kaybetme korkusu yasamıyorum maalesef keske bıraksaydı oyle bır hıs bi parca bıle bırakmadı sadece onun mutlu olmaası onemlı geri kalan hersey bos onun ıcın

Ben anne değilim çocuğum yok ama sanmasam da bir gün olursa en çok babası ile ilişkisine dikkat edicem.

Teşekkür ederim. Ben kendimi sevemiyorum, kendimi ve hayatımdaki herşeyi sevebilmem koşullara bağlı. İnanılmaz mükemmeliyetçi ve kendime karşı acımasızım. Mimarı da babam malesef.

Kocama da anlatabilirim o da bir nevi suyla sohbet sayılır hatta duvarla sohbet de olabilir zira kendisi iflah olmaz bir realist olduğundan benim evhamlarımı sadece üç saniye dinleyebiliyor.

Ahahahsh Genelleme sevmem ama kocaların böyle bir özelliği herhalde imza atınca yükleniyor Suyla sohbet şöyle hatırladığım kadarıyla anlatayım; evren, canlı ve doğa. Hayat kaynağı olan su ve her bir ses titreşiminde moleküllerinin aynı kar taneleri gibi şekil değiştirdiği gözlemlenmiş. Yani her gece yatarken bir bardak suya 'kendimi seviyorum' derseniz o suyu içerseniz vücudunuzdan çıkacak, evrene karışacak ve o size geri dönecek. İçmezseniz yine buharlaşacak ve ileride olacak yağmurla geri dönüşü size olacak. Su ile olumlama bana çok mantıklı ve ferahlatıcı gelmişti, elbet anlattığım dandiklikte değil temel alt yapısı Deneyin, ne kaybedersiniz?

sızı yetştıren ınsanlar karakterınızın olusumunu buyuk olcude etkıler.. ornegın sureklı korkutulan bır cocuk korkak yada ısyankar olabılır

Iyi geceler Ben de benzer şeyler yaşadım hala da yaşıyorum sizi çok iyi anlyorum hele ölümlerine üzülmeyecek olma düşüncesini.. ve şu sıralar Zor bir ailede büyümek adlı kitabı okuyorum. İçime sindiremiyorum bir cümlede takılıp kalıyorum ama bazı şeyleri farkettiriyor kitap. Tavsiye ederim Kaldıramayacağınız sınavlarla karşılaşmamanızı diliyorum iyi geceler

Ben 21 yaşındayım ve ailemle yaşıyorum. Kendime yemek yaparken bıçağı tutuş şeklimi bile eleştiriyor. Siz evli ve biraz uzaksınız en azından şuan hayatınızın her anına dahil değil. Görünüşte dahil değil ama aslında hep dahil biliyorum. Biliyor musunuz konunuzu okuduğuma sevindim. En azından yalnız olmadığımı biliyorum şuan. Asla onun etkisinden kurtulup bir hayat kuramayacağımı, okulumu bitirince çalışacağım yeri bile beğenmeyeceğini, hatta bir gün yuva kurarsam onu bile eleştireceğini düşünüyorum. Hayalim yok onun yüzünden. Hekim adayıyım sadece okulumu bitirmek ve neler olacağını görmek için yaşıyorum. Bakalım bir hayat kurmama izin verilecek mi? Siz iç döktünüz ben daha da kararttım.. Özür dilerim ama tek olmadığımı görünce paylaşmak istedim

Ulen vivi Tam 10 gun olacak kalp carpintisindan ic sıkılmasından geberiyorum. Actigin konu oldu mu simdi bu saatte pfff

Son açtığın konular dolaylı olarak hep minik minik aile açıklaması içeriyor, hep bi huzursuzluk iç sıkıntısı üzerine. Kendini gereksiz sıkıyorsun. Olumlama mı yaparsın, spora başlar aklını oraya mı verirsin bilmem ama, bu kaygılarını boş kaldıkça, benzer okumalar yaptıkça besliyorsun; takip etmemeye, bakmamaya çalış. Anlık, günlük yaşıyor gibi düşün; minik değişim dönüşüm planlarını gerçekleştir, üzerine konuşup konuşup deşme bence, rahatlıyorum diyorsun ama sadece aynı yeri kaşıyıp duruyorsun benim gözlemim, anlık rahatlatsa da kabuk koparıp biriktiriyorsun arka planda.

Belki de kabul etmediniz hala. Kabul etmek aynı zamanda bir defteri kapatmak ve vazgeçmek oluyor. Tabii ki bir uzman değilim bilemem ama insan ailesini olduğu gibi kabul ederse kendini de edebilir diye düşünüyorum. Onaylanma ihtiyacınız, mükemmelliyetçi olmak bunların hepsi bir şeylerle yüzleşememekten geliyordur belki de. Benim de babama o kadar çok kızdığım zamanlar oldu ki, bir kez ölse üzülmem diye düşünmüştüm. Sonrasında bir gün onunla ilgili affedemediğim her şeyden vazgeçtim. Affetmedim ama vazgeçtim gerçekten. Şimdi aramız çok iyi ve kendisini çok seviyorum ama biliyorum ki istesem nefret etmeye devam edebilirdim ve bu benim ömrüm boyunca taşıyacağım bir yük olurdu.

İyi geceler herkese. Merkür retrosu ve dolunaya ilave bitmeyen pandemiden sağ çıkabilenler el kaldırsın. Ben pek çıkamayacak gibiyim bu gece. Bilenler, beni sekiz senedir hatırlayanlar bilir ailemle ciddi problemler yaşadım. Şu an televizyonlarda kamu spotu gibi verilen çocuklar ailelerin kusurudur temalı dizileri ben üstelik de psikolog bir anne ile yaşadım. Hal böyle olunca içten içe bir affedememe durumu oluştu bende. Tamamen kopmadım ama onları bir gün kaybedeceğim, geçmişte acı- tatlı anılar yaşadığım ve kabullenmek zorunda olduğum ailem olarak kabul ettim. Ölümlerini düşünmek beni hiç üzmedi, ki ben zaten sıralı ve acısız, hastalıksız ölümü savunuyorum. Ancak bugün Kandilli Kumburgaz-Büyükçekmece çevresinde anormal hareketlilik var diye açıklama yapınca içime bir öküz oturdu. Uyuyamadım bu saat oldu, hiç hazır olmadığımı fark ettim bazı şeylere. Öfke dolu hatırladığım anılarımın ve kabuslarımın sahibi babam bile aklımdan çıkmıyor. Ailesiz kalmaya hazır olmadığımı hissettim. Paylaşırsam öküz kalkar diye yazıyorum ama kalkmıyor, okuyan benden hala bıkmayan herkese teşekkürler. Sağlıkla kalın.

Tam yarı yaşımdasınız ne güzel hayatın daha baharında. Ben aynı yaşlardayken tüm problemlerin pik yaptığı dönemlerdi. Babam sürekli mutsuzdu anlam veremediğim şekilde. Bizdendi sanki mutsuzluğu ama değildi, kendisinden kaynaklıydı. Ve narsist bir adamdı babam muhtemelen sizinki de kibirli ve narsisttir. En doğru onun bildiği elbette aksi düşünülemez. Ama lütfen savaşın, ben savaşmadım annemin de manipüleleriyle hep kolay yolları seçtim. Sevdiğim bölüm için uğraşmadım uzaklaşmak için şehir değiştirdim mesela ve sonuç: sevilmeyen bir kariyer. Kolaya kaçmak en basiti, sakın savaşmayı bırakmayın. Bir abla tavsiyesi

Ustune dustukce daha da dellenirsin yapma. Sohbet et birileriyle mesela, gercekten iyi gelir. Benim cevremde kosulsuz sartsiz beni dinleyecek kimsem yok. Umarim senin vardir

Sorun ne biliyor musunuz? Kötü aile olmadılar, topluma göre döven, taciz eden, sokağa atan aile olmadıkları için kötü aile olmadılar ama iyi de olmadılar. Sınırı bilmeyen, karşısındakine saygı duyup onu bir birey olarak göremeyen, baskıcı, bencil ve sağlıksız bir ilişkiydi bizimki. Bolca kıyas ve küçümseme içeren, X beyin kızı bunu mu giyer, sen benim kızım olamazsın cümlelerinin havada uçuştuğu. Kendimi sevemiyorum bundan ötesi yok, özgüvensizim daha ötesi yok.

Bende annem gibi duygularımı yaşıyorum. Bunu fark ettigimden beri, kendi karakterim benim ne diye sorgulamaya başladım. Bana verilen semalar degil de, ben kimim diye? Sizde böyle düsünün. Onlarin doğruları yanlislari degil, sizinkisi ne? Iste siz busunuz. O kisi sevilmeyi hak etmiyor mu?

Yivrummmm kıyamisu Geldiler gece gece öküzler halay çekiyor ne güzel iyiydim bu hafta iyileşiyorum diyordum :/

Seni çok iyi anlıyorum. Hatta yıllar geçtikçe eskiler daha çok aklına geliyor insanın. Gençken bir şekilde üstünden geçip gittiğin şeyler, bir zaman sonra ayağına çelme takıyor adeta. Çok zor aileyle sınanmak.

Vive çok kuruyorsun, geçmişi deşip duruyorsun şu aralar sık sık, farkında mısın? Edelstein Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

42 yaşımdayım hala onaylanmadım babam tarafından. Yarı şaka yarı ciddi ojemden, giydiğime, kilomdan yediğime her şeye iğneleyici bir cümlesi var. Her gidişimde üzülüyorum. O beni bir kere onaylasa bunlarmbitecek belki de.