elifce94

Selam kızlar nezamandır buraya içimi dökmek istiyordum sonunda kendimde o cesareti buldum düşünürken anlatırken bile yoruluyorum aslında ama ben kendime çare bulamıyorum birilerine derdimi anlatacak içimi dökecek kimsem yok doldum taştım durum şöyle kendi halimde yaşayan biriyim hickimseyi yargılamayan eleştirmeyen kalp kırmaktan ah almaktan korkan biriyim herkezin derdine yardımına kosabilen onların derdini saatlerce dinleyen yeri geldiğinde yol gosteren biriyim eskiden çalışıyordum ama uzun yillardir çalışmıyorum dolayisiyla iş arkadaşlarim olsun okul arkadaşlarim olsun zamanla araya mesafe girdi ve koptuk calisayim desem o özgüvenimide yitirdim desem yeridir dışarıya çıkacak bı kahve içecek dertlesebilecegim evimde agirlayabilecegim bir tane arkadaşım yok eve hapsolmuş biriyim ne komşu var nede gelen giden kendime ait ama eşimin arkadaşlarının eşleri var mecburi dostluk gibi bı arkadaslik hissettiğim birbirlerinin arkasindan laf eder yargilarlar tuhaf bulurlar ama bı bakmışsin yüz yüze gelince canimlar cicimler ben bunu hazmedemiyorum gördükçe çirkinliklerini benim midem bulanıyor böyle arkadaşlık olsa nolur olmasa nolur diyorum net bir insanim seviyorsam seviyorumdur yüzüne bakıp arkasından konusulcak ilişkiler dostluklar istemiyorum birde aşırı çekememezlik var üstün gözde olma yarışı bana göre saçma şeyler kendimi dahil etsem hazmedemedigim şeyler var kendimi geri çeksem bu sefer dislanma söz konusu var kendimi geri çektim çok fazla muhabbet kurmuyorum dahil olmuyorum ama olmuyor çünkü inanilmaz bir gruplaşma o grupta iç savas var neyapmaliyim nasil davranmaliyim bilmiyorum kendimi sorgulamaya başladım psikolojik olarak bukadar doğrucu olmak zorundamisin neden benim arkadasim yok bendemi sorun var diye herkez gününü gün ederken sen niye kendini geri çekiyorsun sen arkadaşlik kursanda laf edilecek kurmasanda diye ama işte dedim ya hazmedemiyorum kaldıramiyorum lütfen fikirlerinizi yazın yol gösterin işin içinden cikamadim

Haklısınız insanoğlu kafasına koyunca yapmadığı şey yoktur derler biraz kendimi zorlamam ikna etmem gerek iş bende bitiyor aslında hayatımi şekillendirecek olanda benim biliyorum herşeyin farkındayım ama içimde birsey var böyle beni baskılayan belkide kendimi soyutladigim için cesaretim yok değerli görüşünüz destekleriniz için teşekkür ederim iyiki varsınız . push ; A Arg1 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

Teşekkür ederim

Evet haklısınız bende öyle düşünüyorum benim bile arkamdan neler söyleniyor Allah bilir elimde olsa asla yüzlerine bakmam minnet edecek insan değilim beni zorlayan kısım arkadasliklarimiz hep ortak çevremiz aynı bı grup arkadaşlık söz konusu bugüne kadar her aktivitelerimiz aynı kişilerle oldu ayrıca yakin akrabalık soz konusu.

Ne güzel bir kalbiniz var hersey için teşekkür ederim hiç tanımadığınız bilmediğiniz birine hiç sıkılmadan bunalmadan ne de güzel kendi derdinizmis gibi yardımcı olup fikir veriyorsunuz yaşamınız boyunca hep mutlu olun A Arg1 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

Bende sizin gibiyim bir şey ya siyahtır ya beyaz grisi olmaz kafasındayım bu yüzden arkadaş sayım 2 3 tane onlarlada çocuklardan dolayı pek görüşmeyiz ama telefonda sohbet ederiz komşularım var Allahtan kapımı açarlar ben keza aynı bi şey oldu mu hemen birbirimize yardımcı oluruz 6 katlı evim 6. Katayım ama hepsi benimle akran olunca rahatım ben o konuda sizin adınıza da açıkçası biraz üzgünüm çünkü Annem hep der Allah iyi insanlarla karşılaştırsın diye dilerim Rabbim sizin Yolunuza da anlayışlı İyi insanlar çıkartır sıkıldıkça buraya yazın konuşalım

Ben de sizin gibiyim. Enerji alanınızı kirletmemek en güzeli.

Yeni evliyseniz problem olabilir. En olmadı part time bı ise girmeye calis. Yapamam falan gibi düşünme isteyince her şey olur. İlk günler zorlanırsin ama alışınca emin ol kafan o kadar dağılacak ki. Hele ki iş ortamındaki insanlar iyimser kafa dengi olursa keşke daha önceden girseydim dersin. Hem ise girsen bile çıkmak istersen çıkarsın en azından denemiş olursun.

Ne güzel ne şanslısınız insanin hayatında 1 tane bile guvenebilecegi sıkıldığında konusabilcegi biri olması çok büyük bir nimetmis diyorum bazen komşuluk yönünden bizimkiler malesef her adımı benden bekliyorlar ben mesela seslenirim gelip gerçerken iyi akşamlar faln diye onlar beni gördüğünde bön bön bakarlar hiç seslenmezler bende artık kızdım ve seslenmiyorum eşimle bile bu yüzden tartıştım herkezin çocuğu var birlikte oynatiyorlar dolayısıyla çocuklar oynarken apartmandaki herkez samimi oldu ama benim öyle bı durumum yok beni gördüklerinde bile seslenmiyorlar bir insan bir insana neden bön bön bakar anlamışta değilim şahsen burdada çok dedikodu döner yakınlık kurmak isteyen her halükarda kurar diye düşünüyorum bazen çoğu şeyleri aklım almıyor

Günaydın evet malesef bakış açımi değiştiremiyorum ne insanlarla oluyor nede insansız hep kendime rabbim iyi insanlarla karşılaştır derim kendime ama maalesef böyle durumlarla karşılaşıyorum kendimi aşırı yanlız hissediyorum enerjim düşük gibi içimden hiç birşey yapmak istemiyorum kendim gibi davranıyorum söylüyorum net bır insanım şunlardan falan hoşlanmam diye bakıyorum ki değişen hiçbir şey yok böyle gördükçe benim arkamdan neler söylüyorlar ne hareketler ediyorlar kim bilir diyorum tamamen kopsam busefer hepimiz aynı ortak arkadaş akraba grubuyuz çevremiz hep bir busefer insanlar bunlar neden ayrı diyecekler eskiden cok takılitlardi diyecekler bilmiyorum suclu anlasamayan biz olmak konumuna düşmekte istemiyorum kafam çok karışık anlatmak istediğimi anlatabildim mi bilemiyorum üzülüyorum

Desteğin için teşekkür ederim işe girmeyi çok düşündüm kafam dağılır hem görüşmemek için bı bahanem olur yeni arkadasliklar edinirim gibisinden ama olmuyor yani o özgüveni kendimde bulamiyorum birde eşimin çalışma saatleri karışık busefer birbirimizi hiç goremicez düşüncesi de var bilemiyorum

Bence konuşmasanız daha hayırlı şimdi onun bunun dedikodunu yapan sizinde dedikodunuzu yapar sırası geliyo bi an özel konuşuyorsunuz ya da ne bilim işte aile kayınvalide sorunundan bahsediyorsunuz komşularla nasıl davranmalıyım diye danışıyorsunuz konuştuktan sonra bu olayın dile gelmesini asla istemem A Arg1 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

Ayy ne demek canım benim her şey gönlünce olsun umarım çiçekli yollardan geçersin hep

Yaşınız büyük benden belliki ama bende sizin gibiyim kendinizi kötü hissetmeyin 22 yaşında en genç zamanlarım olmasına ragmen cevremde belli başlı birkaç arkadaşlığım var. Bende cok emek verdim, dertlerini dinledim, yakınlık gösterdim, yargılamadım tıpkı dediğiniz gibi. Ama şuan hiç birisi yok. Bende sayılı insanları cevremde bıraktım. Şuan gercekten cok mutluyum. Kimseyi takmıyorum. Kendi kendimin değerini anladım. Böyle bir konuyu burada açmıştım sağolsun cok güzel akıl verdiler bana, fikirlerimi değiştirdiler. Sizinde böyle yapmanızı tavsiye ediyorum. Eşinizle aktiviteler yapın, en önemlisi işe girin, annemde evde oldugu zamanlar cok sıkılırdı bunalırdı, şimdi yüzünü göremiyoruz:)

Anlıyorum canım ama bu yapı meselesi kimi tek kalmamak için iki kelime laf etmeyeceği insanlarla saatler geçirir. Mesela ben hazetmiyorsam iki kelime bile etmek istemem bı arada bulunmaktan kaçınırim çünkü itici gelir yapmacikta davranamam. Tabi ki içine sinen insanlarla olmalısın ama bunu yaparken de kendini tamamen soyutlayip yalnız kalma. İnsan bu yalnızlığa alışıyor sonra dertlesecek insan bulamıyor zaten bı yerden sonrada iyi birileri olsa bile ya anlatma gereği duymuyorsun ya da güven duygun kayboluyor. Her zaman once gözlemle içine sinmeyen kimseyle yakın olmak zorunda değilsin. İnsanlari zaten memnun edemezsin kabuğuna cekilirsin burnu havada ya da asosyal derler şen şakrak olur milletin içinden cikmazsin ay ne gamsız işi gücü gezip tozmak derler. Sen sadece kendine zarar vermeyecek şekilde bu sürecini ilerlet. Benim bı arkadasim kendini o kadar soyutladi ki samimi olmamıza rağmen bı mesaja on gün sonra cevap veriyor artık evden çıkmıyor kimseyle gorusmuyormus hiç bir hedefim kalmadı artık cabalayamiyorum diyor. Böyle bi seviyeye gelme yani çünkü her şeyin fazlasi zarar.

Kendi dünyan sinirlarin olsun tabi ki ama aşırısı zarar. Arkadaşımdan biliyorum şuan ne çalışabiliyor ne geziyor ne bı arkadaş çevresi kaldı. Artık panik atak gibi biseyler yaşıyormuş kalbim duracak gibi oluyor diyor. Ruhumuz iyi olursa bedenimizde iyi olur o yüzden once kendini düşün seni mutlu edecek şeylere yönel hiç sıkma canını

Aaaa bu benim gel arkadaş olalım çiçeğim hayatın gercekleri bunlar malesef hayata bakışımız böyle degisemiyoruz. Aslında ayak uydurmak zor değil ama kendimize yakıştıramıyoruz. Sıkma canını sahte insanlar kuru kalabaliklar hiçte huzur mutluluk getirmez. Derdimi sakladiktan sonra napiyim bı dünya insanı çevren az ve öz olsun kendin gibi davranabil önemli olan bu..