"145 km şehirler ötesi uzağa " çok özür dilerim ama tebessüm etmekten geri duramadım. 145 km dediğiniz şehirler ötesi mi oluyor, ne var ki bunda ortalama bir seyahat şirketinin 80 km hızla gitse iki saatten daha kısa sürede varabileceği bir mesafe değil midir bu? Ne kadar dramatize etmişsiniz, kızlarımız evliliği böyle dramatik hale getirmelerini anlayamıyorum. Üstelik ailenize bu kadar yakınken. Öyle ki sizin kadar yakın olsam aileme sabah 5 gibi biner akşam kocam eve gelmeden tekrar evime bile dönerdim. Size hakaret eden yok, döven yok söven yok laf sokan yok, eşinizden memnunsunuz ee sanırım zorla evlenmediniz. Nedir bu psikoloji, kayınvalide ile yaşayınca onun ahbablarıyla birlikte olmak da doğal? Yani bunu hiç düşünmediniz mi evlenmedn evvel, ben bu hanımla yaşayacağım ama "yeni gelin gezdirilir" usulünü yapar mı yapmaz mı demediniz mi? Ben neredeyse 2 yıllık evliyim kayınvalideme de 1000km uzaktayım beni yakaladığı anda gezmeye götürür. Böyledir yani bunu bilmek için alim olmaya gerek yok. Yorumların aksine herkes evlendiği ilk vakitler böyle bunalıma falan girmez, evet ailesini özler ama 145 km uzaktayken şehirötesine evlendim diye buhran geçirmez. Aileyi özlemek evde buhranlara girmek yerine otobüse atlar gider insan ama yok ben aileme ayrıca fazlasıyla çook düşkünüm diyen bir hanım kızımız geç evlenir, hiç evlenmez, aynı apartmandan bir eş falan bulur olur biter. Bazı konularda ya mantık hatası var yada insanlar bunalım geçirmeyi seviyor. Hayatta Allah karşılaştırmasın çözümü zor çoook daha büyük sorunlar var. Dert olan 145 yol olsun, bazı arkadaşlarım o mesafeyi işe gitmek için kullanıyorlar Her gün şehirlerötesi gurbet depresyonu yani

Bu bence yeni evlilerin hepsinde olan yaşanan duygu.. Bulunduğum yerde alt katımda bi eltim karşımda kayınvalidem ve bi eltim daha oturuyo kalabalık yani. Annemde yürüyerek 10 dakikaya gidebilceğim bi yerde. Ama bende ilk evlendiğimde böyle yabancı insanlarla otururken benim burda ne işim napıyorum diye düşünüyordum içimden. Ki gün aşırı anneme gitmeme rağmen. Sizin durumunuza çok üzüldm ama alışcaksınız buna emin olun. O günlerin umuduyla yaşayın Allah kimseye hasret çektirmesin :)

slm canım ben konyalı eşim antepli uzak mesafeler eşimle 1 yıl sevgili 3 yıl nişanlı kaldık nihayet 15 ay önce evlendik..1 ay eşimin ailesiyle yaşadım. kültür farklı oldu mu anlaşmak çok zor. yemek farklı cümleler farklı kıyafetler farklı herşey farklı yaşam tarzları hiç bana uymuyor kahvaltı olayı önemsiz onlarda bizde çok önemli yılda 5 kez eşimin ailesine gidiyoruz gelin bir de bana sorun günler geçse de evime gelsem eşim memur allah dan başka yerdeyiz şu an dayanmak çok zor eşimi sevmesem dayanamazdım herhalde. mesajını okuyunca çok etkilendim ailemi çok özlüyorum yılda 1 kez benim aileme gidebiliyoruz arada ki mesafe den dolayı eşimin memleketi ne daha yakınız şu an aglattın beni yaaaaaaaaaaaaa M

ben de 22 yaşındayım 3 ay önce evlendim. ailelerimizden 1400 km uzaktayız. kimsemiz yok sadece eşim ve ben. sen kalabalıktan bunalmışsın :) ben de biraz eş dost istiyorum, evet eşimle her şey güzel ama hayattan koptuk, 2 kişilik dünymızda yaşıyoruz fahri konsolos Ben giderim adım kalır mı acaba :) tek ayak

4 ay sonra bende gurbete gelin olacağım Rabbim nasip ederse. fakat bizimki biraz farklı. nişanlımın işinden dolayı, sadece ben ve o olacak. hiç bi akraba yok... galiba benim durumum daha vahim ben okuluma orda devam edeceğim, belki o şekilde arkadaş edinme fırsatım olabilir. peki sen çalışmayı düşünmedin mi?ya da şöyle yapabilirsin, belediyelerin düzenlediği hanımlar için çok güzel etkinlikler var:spor, ebruli, takı yapımı, gezi... böyle şeylere katılmayı düşündn mü hiç? Anie Alassea

Merhabalar, bende gurbet geliniyim canım, evleneli 3 ay oldu. Bende kayınvalidemle aynı binada oturuyorum. Etrafımız aynı senin bahsettiğin gibi eşimin ailesinin akrabalarıyla dolu. Yaşıtım, kafa dengim diyeceğim görümcemden başka kimse yok. Ama sen gibi dert etmedim hiç kendime. Bende devamlı akraba, kolu komşu gezmelerindeyim, hatta az önce yine bir yerden geldik. Kayınvalidem çok sıcak kanlı bir insan, çok şükür çok iyi anlaşıyoruz. Yeni yeni insanlarla tanışıyorum, hiç kimseyle samimi olmasamda buraya alışmaya çalışıyorum. Gezme dersen eşimlede gidiyorum, yalnızda. Çok şükür karışanım olmaz hiç. Yeni insanlarla tanışmanın iyi yönlerini görmeye çalış bence, zamanla mutlaka alışılıyor. Sevgiler.

ben de aynı durumu yaşamıştım ama 2 farkla 2500 km uzaklığa geldim ve ağlamak isteyip duygulandığım benim bunlarla ne işim var dediğim eşimin akrabaları değil arkadaşlarıydı, ve dilleri farklı olduğundan konuştukları hiç birşeyi anlamıyordum. şimdi takmıyorum. sen de alışırsın. 2 ay çok yeni V

canım yaa seni çok iyi anlıorum bende uzağa gelin gidenlerdenim.. bana da 1 buçuk yıloluo ama inan çok zor bizim aile birbirimize çok bağlıyızdır normalde pazarları hep buluşuruz bişeyler vardır ben buraya geldim eşim çok anlayışlı her zaman bana destek eşimin aileside ii ama mesela senin gibi beni tanıştırmaya falan hiç götürmediler hala götürmezler bi yerlere işte hani olurda rastlaşırsak bu durumda burda yalnızım desem daha ii o yüzden bende çok evde durmadım ve evlendikten bi ay sonra çalışmaya başladım işim olmasaydı heralde daha zor olurdu ya da hemen bebiş yapmaya çalışırdım bende kendime çevre ediniorum kısacası biraz zaman alsada ama bu günlerin geçecek ilk aylar çok fena oluo içinde yine burukluğu kalacaktır çünkü bende annemlerle ne zaman konuşsam diğer arkadaşların dediği gibi neden ben burdayım diyip gidesim geliyor..

Yeni gelin olduğun için bazen bu tarz duygulara kapılman normal canım. Ben de ailemden uzaktayım, ilk zamanlar özellikle eşimle tartıştığımız zamanlar, kendimi yapayalnız hissediyordum. Bayramlarda bambaşka insanların evine gitmek, ellerini öpmek... Ne işim var burda, nerdeyim ben diyordum. Zamanla alışacaksın sen de. Uzakta olmayıp ailesiyle görüşemeyenler de var unutma. Tanımaya çalış etrafını, yeni insanları. Artık ister istemez yaşayacağın yeni ortam orası olacak. Üzme kendini lütfen, üzülecek o kadar çok şey var ki... Eşinle ailesiyle aran iyi olsun. Huzurun olsun, ailen sıksık göremesen de sağlıklı olsun. İnsan daha ne ister ki... Ayrıca çok da uzakta değillermiş, alo desen yanındalar. Şanslısın aslında :) Anie Alassea

ne yazık ki ben de aynı durumu yaşıyorum tatlım... hakikaten çok zor... herkes yabancı... kimse senin dünyana ait değil gibi... arkadaş yok,,, eski zamanlarımı ne kadar çok özlüyorum bir bilsen... arkadaşlarımla, ailemle geçirdiğim, gülmeye doyamadığımız anları.. çalışmıyorum da şuan, çevre edinmem neredeyse imkansız. doğru, belli bir zaman sonra bunlara çok güleceğiz belki ama insan şimdi bunu düşünemiyor

Sevgili bal huzur, bence olayın birde iyi yönüne bakmalısın. Şuanda okadar yenisin ki herşeye kayınvaliden seni çevresiyle tanıştırıp, zorluk yaşamanı istemiyor. Seni ordaki hayatına yavaş yavaş hazırlıyor.145 km gözünde fazla büyütme. Ben aynı şehirdeyim ama annemle yüzyüze hergün görüşemesemde telefon denilen icadın canına okuyoruz resmen:)istediğim heran konusuyorum. evde netde var istediğimde görüyorum. Eşimin ailesi bir sokak ötemde oturuyor halası amcası kuzeni vs. hepsi burda. ilk zamanlar bende senin gibiydim. okadar zor zamanlar geçirdim ki şimdi hersey yolunda... şimdi eşimin işi dolayısıyla farklı bir şehire geçicem hersey benim için yeniden başlıyor. önemli olan artık evliliği benimseyip ona sımsıkı sarılmandır. sonrası zaten çorap söküğü gibi geliyor. sana kolay gelsin canım francesca Hayat 1 gündür, o da bugündür.. tek ayak

K. validenle komşu teyzelere gitmen beni biraz şaşırttı açıkcası. Ben bu yasımda dahi surekli o tarz ortamlara girsem boğulurum. Bence tanımadığın kadınlarla icice olman senin aile özlemini tetikliyor haberin olsun. Daha cok yeni evlisin su an birşey anlamıyorsun ama ilerleyen donemde nefes alamaz hale gelebilirsin. Bak esın bile tepki vermiş. K. validen tabi iyi olur, gencecik gelinini çanta gibi her ye taşıyor gurur duyarak.

canım ben de 20 saat uzağa gelin geldim. ama ben çalışıyorum. sabah çıkıp akşam gelince hiç sıkılmıyorum. sen de kendine bi uğraş bul bence. eşinle mutlu ol önemli olan o

Teşekkürler canım. Şuan evleneli 2 ay oldu, belki 2 yıl sonra güleceğim bu halime. B

Özleminiz depreşmiş. :) Geçer, ara ara yine gelir yine geçer.. Malesef uzun süre böyle devam edecek. :) Özlemleriniz, huzur ve sağlıkla birlikte olsun inşaallah..

bende ailemden uzaktayım. başka şehire evlendim. ilk 1 sene hergün ağladım hiç abartmıyorum. eşimin ailesi onun arkadaşları tamamen onun hayatını yaşıyorum. bana dair hiç bir şey yok. yaşama dair hiç bir amac edinemedim hala. camdan bakıyorum hiç ama hiç tanımadığım bir yer. hala yadırgıyorum. eşim kardeşleriyle bir araya geldiğinde içim burkuluyordu hep. aynen dediğin gibi en ufak bir işaretle bile anlaşıyorlar. benim hiç kimsem yok. en ufak derdimde bana koşacak hiçkimse. hastalansan gelip evinde bakan yok. herkes istiyorki gel evime bakıyım sana. ama ailen olsa senin koşulsuz şekilde yanına gelir destek verir. ama bunların hiçbiri yok. hiç bilmediğin bir şehirde insan cok özgüven sorunu yaşıyor. halbuki kendi şehrinde bile dışardaki coğu insan yabancı ama bukadar yadırgamıyorsun. özgüvenim alt üst oldu. ben cok sosyal biriydim. şimdi iyice içime kapanır oldum. yine herkesle hemen muhabbet kurabilirim ama kimse kolay kolay güven vermiyor bana. şimdi 2 sene biticek kursa gidince biraz daha rahatladım. evde durdukca düşünüp ağlıyordum. birşeyle meşgul olunca kafan dağılıyor. tabi benim eşimin aileside kendi aileme gitmem konusunda problem cıkartıyor. bu tarz zorluklarımda var ama artık rabbime güveniyorum hepsinin üstesinden gelicem inşaallah. ama hala uzağa gelin gidicem diyenleri kolundan tutup bir silkeleyesim geliyor. çok zor yapma diye. ama anlamıyacaklarını da biliyorum çünkü biz dendiğinde bizde anlamıyorduk. ama seni coooooooook iyi anlıyorum allah yardımcın olsun.. S

evliligin ilk asamalarinda cok normal böyle seyler. dusunsenize en basitinden yeni bir ise girdigimizde bile ortama uyum saglamak icin biraz zaman gecmesini bekleriz. herkes yenidir, mekan yenidir. biri bir sey sölese sanki yanlis bisey yaptik gelir v. s v. s. bende Allah kismet ederse eylülde evlenecegim. ayni durum bizim gibi herkeste olacak. hic kafaya takicak bisey yok yasama bak. zamanla her sey yoluna girer, önemli olan esinin bu sürecte sana destek olmasi :13: 1Sen

Evliliğe uyum sürecindesiniz, alışırsınız, kayınvalideler sever gelinlerini gezdirmeyi, zamanla buna sınır koymaya da alışırsınız, yani muhabbetini sevmediğiniz komşuya akrabaya gitmezsiniz, içinizi böyle karartırsanız evliliğinizi de boş yere zedersiniz... Anie Alassea

Görümcem var 2 çocuklu, sömestr olunca çocuklarıyla kalmaya geldi kayınvalideme tatil boyunca, yani üst katta. Bugün iki arkadaşını çağırmış oturmaya geldiler çay-pasta faslı bende oradaydım. Arkadaşlarıyla ne güzel vakit geçirebiliyor, kaş-gözle bile anlaşıp gülüşüp konuşuyorlar. Benden 9 yaş büyük biri, diğeri daha büyüktür, bizde biraz muhabbet ettik konuştuk iyi insanlar gibi ama benim kendi arkadaşım olmayacak mı diye beynimde dönüp duran düşüncelerden bunalımlardan tam odaklanamıyorum bile hiçbirşeye. Allahım ne olacak bu halim ya... T

500km uzağa gelin gideceğim aslında şuanda da ailemden 200km uzaktayım 2 haftada bir görüşürüm ama evlilik ve o ailenin yanında olmak farklı bir psikoloji sanırım. şimdi bayramda seyranda ailemin yanındayım bayram sabahına ailemde uyanıyorum ama evlenince önce onlarla bayram geçirip sonra ailemin yanına gidebileceğimbu aralar anneme babama daha fazla sarılır öper oldum... az çok anlayabiliyorum ama yine de sevdiğinle berabersin ve kimse sizi zorla orada tutmuyor. aileniz sağlıklı ve bir arkadaşın da dediği gibi sabah gidip akşam dönebilecek mesafedesin. haline şükret...

ben daha evlenmedm ama aynı dediğin ortam bende de olacak hepsi birbirine yakın akraba eş dost benimse kimsem yok tek avantajım iller yakın Allah yardımcımız olsun ama sıkma canını alışıyo insan kendi aileni kurunca tamamen alışırsın çocuk falan derken ailene daha sık gidersin yatıya vs senin için herşeyin en güzelini diliyorum ailesinden uzak olan herkesin yardımcısı olsun Rabbim zor günler... ama geçerrr

Sağol canım cevabın ve desteğin için. Ailemin yanında olsam arada onlara ve diğer tanıdıklarıma gidebilme şansım olacaktı yada onlar bana gelecekti, sıkılınca kendim dışarı çıkabilecektim gezebilecektim, şimdi böyle bi durumum yok, tamamen sıfır km insanlar buradakiler ve yabancı bir ortam burası benim için, kendim onlarla birşeyler paylaşıp biraz yol alma çabasındayım, huylarını sularını anlama nasıl insanlar olduklarını çözme çabasındayım. Bazen de görüldüğü gibi böyle yoruluyorum duygusal olarak ve yıllarımı geçirdiğim insanları özlüyorum, yepyeni bir hayata başlamak kolay değil... K KRoNiKDeLi KAREN'İM

çok güzel özetlemişsni ya ağzına saglık. bende 19 yaşında evlendim.10 yıl olup gider. eşimbenden büyük. heppp büyük insanlar oldu hayatımda. bu sene yaşıtlarımla takılıyorum artık. çünkü tayinim çıktı memur oldum.22 yaşında anne oldum. al sana bebek sen şimdi annesin gibioluyo. hiç evden çıkamamıştım. evlilk için 25 yaş ve sonrası diyorum her zaman. allah kolaylık versin canım öptüm seni kikirikli Canım

Kizlaaaar konuyu hortlatmissiniz. 2011 konusuymuuus simdi gordum

750 km uzaktayım aileme:)uzağa gelin gelmek ve tanımadığın bir kültür olması insana çok zor geliyor. Aynen ilk evlendiğim zaman yaa niye benim çevremden kimse yok bunlarda kim diyordum. Ama alıştım artık. Ailemle hergün telde ve nette görüşüyorum. Bir süre sonra zaten kendi evini özlemeye başlıyorsun alışıyorsun evliliğe. En iyisi sorgulamadan anı yaşamak. Merkezde iseniz bol bol gezin. Ben küçük bir köye gelin geldim dışarı bile çıkmıyorum çıksamda gezicek yer yok zaten. Allah huzurunuzu bozmasın gerisi önemli dğeil... L

ben ailemden ayrılacağım için çok üzülmüyorum açıkçası... konularımda var, aileme çok kırgınım... o yüzden özleyeceğim tek şey yaşadığım yer, evim, odam olacak... beni tedirgin eden benimde senin gibi hiç daha önce farklı bi yerde yaşamamış olmam ve gideceğim ilde tek bi akrabanın bile bulunmayışı... nişanlım:''seni arkadaşlarımın eşleriyle tanıştırırım sıkımazsın, hem okulunda var'' diyor ama bakalım... genede zor olur. başka şehir, başka hayat, başka ev ... :26: inşallah hayırlı olur bizim için sanada şimdiden hayırlı olsun canım

145 Km uzaklık değildir. Daha doğrusu mesafeler Km ile ölçülemez. Eğer içinde bulunduğunuz aile ortamından, akraba ziyaretlerinden memnun değilseniz kendinizi geri çekin, çalışmıyorsanız çalışın, kursa gidin, kendi sosyal çevrenizi kendiniz edinin. Var olan çevreden kendinizi çekin ve dünyanızı kurun. BU kadar depresif bakmayın hayata... derinss

canım benım inşllh cok mutlu olursund bşka sorunlar yşamazsın. senın yşdıklrının hepsını bende yşdım. ben kendı ulkemı terk ettım. turkıyeye geldım. memnunmuyum bu tartışılır. ama cok sukur cokta kotu dıyıl durum. neyse gelemim senın konunaa ynı seylerı yasadım 3senelık evlıyım ma artık alışdım desem yerıdır. benıde ılk bşlaardaa eşim izin vermezdı dışarı cıkmama. ama şimdi arabla her yere gıdıyorum alışdım yanı sende alışıcaksın. zaman zaman yaşayacaksın boyle durumlrı alışman zaman alıcaak daha cok yenısın. dedıyım gıbı allah başka dert vermesın. bıde ılerıde cocugun oldumu o zaman daha da guzel olucak

"Aşrı aşrı memlekete kız vermesinler" 23 yaşındayım, yaklaşık 2 aydır evliyim, 145 km kadar uzağa şehirler ötesine gelin oldum. Çevremdeki herkes bir anda yenilendi adeta, sıfırdan bir hayat başladı. Üst katımda kayınvalidem oturuyor, yan binada amcalar amca gelinleri bir iki sokak ötede dayı yine bir iki sokak ötede amca kızı bir abla vs vs yani dört bir yanım eşimin akrabaları ve kayınvalidemin arkadaşları tanıdıkları ile dolu. Şimdiye kadar mutlu mesut gibiydim yani bir sorun yoktu ama bu akşam yine kayınvalidemin arkadaşlarından birine gittik oturmaya, o teyzenin kızları -orta yaşlı ablalar- kiracısı filan kalabalık bir ortamdı, herkes konuşuyor filan duygusal anıma mı denk geldi bilmiyorum bi an düşündüm, hiç tanımadığım ve hayatıma bir anda doluşan insanlar arasında ben, hiç ilgi alanıma giren birşey olmaması, ortamdaki en küçük insan olmam ve konuşulan konuların adı geçen insanların %95ini bilmiyor olmam, ailemi hatırlamam, tüm tanıdıklarımın şimdi benden upuzaklarda olması, benimde tanıdıklarımla saatlerce gülüşerek ettiğimiz muhabbetler... birden aklıma doluşuverdi ve gözlerim doldu istemeden de olsa... Burada kimsenin huyunu suyunu bilmiyorum ve herkes birileri hakkında birşeyler söylüyor. Bazen nasıl davranacağımı ne yapacağımı şaşırıyorum. Eşimle henüz evlilik hayatına alışmaya çalışıyoruz ama eve mi alışıyorum başka insanlara mı bazen şaşırıyorum, o kadar çok geziyoruz ki ev ev kayınvalidemin tanıdıklarını arkadaşlarını filan... Asosyal biri değilim, hatta herkes şaşırıyor ne çabuk kaynaştın ne kadar girgin birisin diye ama bazen böyle düşüncelere kapılıyorum işte... İki tane yeni evli arkadaş edindim çok samimi olmasak da arkadaşız çok şükür. Alışverişe gidemiyorum tek başıma dışarı çıkmadım hiç eşimde istemiyor biraz şehri tanıyayım sonra gibi bir düşüncesi var. Evdeyim sonra da çoğunlukla kayınvalidemin arkadaşlarındayız yada onlar bizdeler yani teyzelerle geçiyor günlerim... Acaba kendi hayatıma dair neyim var diye düşündüğümde bi açıköğretimde okuduğum bölüm var diyebiliyorum, başka hiçbir planım programım hedefim birşeyim kalmamış gibi adeta, yeni insanlarla tanış-otur-kalk bir hayat... Daha tanışacağımız çok kişi varmış, kayınvalidem öyle diyor :) Gezelim ev ev sorun yok da bazen nefes alma ihtiyacı hissediyorum. Heryerden fışkıran yepyeni yapyabancı insanlar arasında boğuldum help help... K KRoNiKDeLi KAREN'İM

Aslında bende severim gezmeyi. Yani iki aydır zaten mutlu mesut dolaşıyoruz kayınvalidemle, dün gece çok fazla hislendim bu zamana kadar hiç olmadığı kadar ve bunu paylaşmak istediğim için açtım konuyu. Biraz fazla geziyoruz bizde ama, eşim bile isyan ediyor bazen bu ne böyle ya her gün her akşam bi yere mi gidilir diye, demek ki bana öyle gelmiyormuş yalnızca. Bununla birlikte çok şükür iyi insanlar eşimin ailesi, ama bu benim tanıdıklarımı özlememi engellemiyor tabi, yeni bir hayata adapte olma süreci bu biraz "duygusal sancılı" geçiyor. Sabah kayınvalidemle konuştuk söyledim dün gece uyuyamadım, o misafirlikte böyle böyle hissettim çok hislendim filan, "ay yavrum" diye başladı beni anlayışla karşılayan birşeyler söyledi. Çok şükür buradaki bazı arkadaşlar gibi "145 km uzağa geldin sadece" gibi salt mantıkla duygusuzca yaklaşmadı. İStanbulda ailesinden sadece birkaç mahalle uzağa evlenen bir arkadaşım geçen gün konuştuğumuzda "her günüm ağlamakla ailemi özlemekle geçiyor" dedi. Demek ki tek başına km olayı değil bu. Çok insancıl duygular bunlar bence, özellikle evlenmiş olduğu halde hala anlayamayan insanlar olması ilginç. . push ; P

Yorumlarınız için çokkk sağolun, iyi geldiler cidden Birkaç haftadır iyiydim, son birkaç gündür yine duygusala bağladım Çevre edinmek istiyorum, kafa dengi ve yaşıt insanlarla tanışmak istiyorum, arkadaş edinmek istiyorum, bunun için birkaç dernek-vakıf ve etkinlik yapan kurum öğrendim ama eşim istemiyor oralara gitmemi. Tek başıma zaten gidemezmişim. Sakın oralardan birini de bana arkadaşım diye gösterip onunla biryerlere gitme dedi bu sabah Yani söylemek istediği şey, kendisinin tanımadığı ailece de tanışılmayan insanlarla arkadaşlık etmemem. İnsanlara güvenmiyor. Eee ben ne yapacağım şu durumda o zaman? Boğulmuş gibi hissediyorum kendimi. Benden küçük bekar bir kız var, komşu kızı diyebiliriz, annesi kayınvalidemle arkadaş, bir tek o kızla bazı yerlere gitmeme izin veriyor... Hayatımda hiç bu kadar arkadaşsız kalmamıştım. Ağlayasım geliyorrr Anie Alassea

Ailenin yanına gitseniz bir kaç gün kalsanız onlarda ya da onlar gelse aileni mi özledin acaba Anie Alassea

Evet özledim canım ama bu aralar gidemeyiz gibi görünüyor eşimin işini ayarlaması lazım en başta. Dün gece 00.30 gibi aradım belki uyumamışlardır diye, kardeşim çıktı biraz konuştuk anneme vermesini söyledim, içerden annemin ilk olarak panik halinde "birşey mi oldu" sesi geldi saat itibarıyla düşününce belki iyi yapmadım ama birşey olmadığını anladı zaten sonra gülerek muhabbet ettik iyi geldi bana... A

Beni çok iyi anlamışsınız teşekkür ederim sadece ben değilim bu hisleri yaşayan diye düşünmek daha iyi hissettirdi. Anie Alassea

AAA evet şimdi gördüm tarihe hiç bakmamışım :) Hayırlı olsn canım... Sağlıklı sorunsuz gelsin inşallah.. Güzel bir ömür dilrim bebişe.. bende istiyorum artık dua edin

Balhuzur tatlım hepimiz geçtik bu evrelerden emin ol... Ailenin yanında olsan bile evlendiğinde bu durumları yine yaşayacaktın.. Herşey çok yeni senin için ben 5 aya giricem yakında hala misafirlik olaylarım var ama başlardaki kadar değil Biraz sabır de az kaldı rahatlamana.. Kayınvalidene ve eşine durumdan bahset istersen kendine zaman ayır eşinle... Anie Alassea