Yakınlarıma anlatınca bile hala daha ama onlar benim yakınım o yüzden bana hak veriyorlar bile diyebiliyorum Saflık mı bu kadarı ne artık. Azıcık kendinden emin mi olmak gerekiyor anlamıyorum ki. Ama gerçekten de yakın arkadaşlar filan da hep mi hak verir yani bilemedim kafam hep karışıyor böyle L

Ya bir şey söyleyeceğim kızlar size de oluyor mu ya böyle? bir kazık yiyorum karşıdan ama bir türlü karşıdakine yakıştıramıyorum. Sonra söylüyorum neden böyle yaptın diye.. karşıdaki insan da ben hiç öyle şey yapar mıyım ben şöyle miyim böyle miyim dese hemen kendimi suçluyorum! Yoruyor yahu beni bu durum hep mi ben yanlış görüyorum içim bir garip oluyor açıkçası. Hep mi kazık yer bir insan hep mi yine de karşıdakine konduramaz.. Off daraldım yemin ederim yine başıma geldi

Evet aslında bunu sorunca aklıma direk bir mevzu geldi: Tam üstüne bastın sanırım :) Sevdiğim kişi beni oyuna getirip bir şekilde sevdiğini söyletmişti bana, sonra da hiç oralı olmamıştı. Ben niye böyle yaptığını sorup peşine düşünce de benim bilerek onu kandırdığımı, sırf sevdiğimi söylemek için oyun yaptığımı söylemişti. Halbuki oyun yapmamıştım kesinlikle. Bu bende travma sonrası stres bozukluğuna sebep oldu. Psikoloğa bile gittim Psikoloğa anlattığımda bile hala kendimi suçluyordum ona yakıştıramadığım için onun bana söyledikleriyle kendimi çok suçladım. Sonunda doktorum inandırdı beni suçlu olmadığıma anladım da yine de sanırım bu tarz şeylerde böyle hissedebiliyorum hala.