okuyunca aklıma geldi.. babam, halamlar dedemi alzehimier hastası diye huzurevine yatırmak istemişlerdi. daha rahat edebileceğini düşünüp, bahçesinde daha rahat vakit geçirebileceği düşüncesiyle.. ama ben dedeciğimi bırakmadım. tabi çalışmamanın da verdiği bir rahatlık vardı evin içinde. kardeşim okuyordu o dönem üniversitede.. ben evi çevirip, hemde dedemle ilgileniyordum.. çalışmaya başladım çok yorulduğum halde gene de devam ettim bakmaya.. taaki onu kaybedene dek.. senağlama güzel bir düşünce ama onları mutlu edeyim derken ağlama krizine girip orda onları mutsuz edeceğimi düşünüyorum şahsen ben..:sm_confused: uslu

yazı için tsk ler, konu cok onemli. ben kendi annemi, hastayken bakamadım, cunku tr deyim, ama o hala içime bir boşluk olarak duruyor. kardeslerime kıskandım, annemi yakın oldukları, ve ona bakabildiler diye. yaşlılar bizim gibi, bir kalp tasıyor, ve sevindirilmek isterler bence. O

Biz insanlar istemesekte bir gün yaşlanacağız, hemen hemen her şehirde var olan ve belkide çoğumuzun önünden geçtiğimizde sadece kısa bir süre aklimiza gelen huzurevleri mevcut. Düşündüm kü bu huzurevlerinde kimsesi olmayan, ziyaretine kimsenin gelmediği yaşlı insanlar var. Lütfen onları kimsesiz bırakmayalım, en kısa zamanda bir plan yapalım ve onları ziyarete gidelim, bu yaşlı insanları sevindirelim. Unutulmadıklarını gösterelim, bende ziyarete gideceğim, sizde düşünün olmaz mı? a. s. vuslat06