Öyle ama esinin olmasi da guzel bir sey. Kisir döngü icindeyiz. M

Denedigim zamanlarda oldu. en son denedigim kisi asiri baglandi. Olmayacagini soyleyince bunalima girdi. Ortada ask olmamasina ragmen hala ask acisi cekiyor. Uc kere görüştük ustelik. Sirf mantikli buldugum icin ve ailemin israri uzerine tekrarlandi bu görüşme ve pisman oldum.. Sevgili olmamistik. Ve ben bir de bunun icin vicdan azabi cektim.

Psikologumla bu konuyu konuştuğumda bir tarafimin cok istedigini bir tarafiminda hic istemedigini soyledi. defne-28

Bende senin gibiyim. Bazen üzülüyorum çünkü sorunun kendimde olduğunu biliyorum. Kaygılarım endişelerim oluyor ama iyi tarafından da bakıyorum çok üzülceğime hiç yaşamasam daha hayırlı benim için

Güçlü bir insanim ve mutluyum da. Ben sadece evlenmek degil hayalimdeki gibi evlenmek istiyorum. Gozum yukseklerde degil. Sadece gercek sevginin oldugu, kendi yagimizla kavrulacagimiz, kafa dengi birisi ile evlenmek istiyorum. Bunun gibi seyler istiyorum. Ama olmuyor mu izin mi vermiyorum bilmiyorum. Aslinda ben hissedemiyorum da. M

Bir uzmandan yardım al Şöyle bir çocukluğuna insin Ailen ile ilgili diye düşünüyorum

Korkmakta haklısınız insanlardan ne çıkacağı belli olmuyor yıllarca tanıdığınızı sansanız bile çoğu gerçek kişiliklerini saklıyorlar. Ama sizin hiç hayaliniz yok mu tek derdiniz insanların söylediği kalıba girmek mi, wvlwn çocuk bak fatura öde temizlik yap, hayallerinizin peişinden gitmezseniz sizinde herkesin tıkandığı bıktığı monoton bir hayatınız olur.

Alıyorum canım. M

Merhabalar.29 yaşındayım ve çalışıyorum. Zor zamanlar geçirdim cok sukur mutluyum Benim sorunum şu:Evlilik korkusu, iliski korkusu. Yani ben oyle adlandiriyorum, baska bir sey de olabilir. Ben birini sevmeye cok korkuyorum. Karsima cikanlara da galiba bu korkuyu hissettiriyorum. Mesela hoslaniyorum birinden, onun benden hoslandigini sezince geri cekiliyorum. Kafamda binbir türlu sorular oluyor. "Acaba gercekten mi hoslaniyorum, karsimdaki insan iyi niyetli mi, ya olmazsa, ya kirilirsam ya kirilirsa.."Biliyorum mantiksiz ama olay anında o kadar mantikli görünüyorlar ki bana.. Baslamadan bitiyor bir seyler.. Mesela bi arkadasin benden hoslandigini sezdim. Ben ona karsi bir seyler hissetmesem de onu yakindan tanimak isterdim fakat ilgisine karsilik vermedim. Uzun zaman sonra bir bayan arkadasim beni birbirimize yakistirdigini, onu gözlemlendiğini ve onun da beni cok begendigini söyledi. Tahminimce bunu o söyletti. Cunku bayan arkadasla pek sohbetim yok. Ve ben kaygidan olmaz dedim. Onun arkadasligini sevdigimi soyledim. Hatta olayi ilerletip kardeslige kadar goturdum. Keske demesydim dedim ama is isten gecti. Neyse mantiken iyi bir kismetti ama kendi elimle teptim. Hatta ona arkadasca yaklasmaya da calistim ama o istemedi bence. Neyse buna benzer pek cok durum yasadim bu da sonuncusu. Pisman olmak istemiyorum cunku olan oldu. Boyle giderse de evlenemeyeceğim. Evlenmek istiyorum cunku arkadaslarimin colugu cocugu var ve onlara ozeniyorum. Aile baskisini soylemiyorum bile. Durum böyle arkadaslar ve ne yaoacagimi bilemiyorum.. S su-doku sen

Korkacak bişey yok. Etrafımızdaki evlililklere bakarsam direk ölmem lazım. Evlilik böyle birşey değil. Onun için kendi doğrularınızı kendiniz bulmanız benim önerim. M

benimde böyle bir sorunum var sadece ilişki olarak değil yakın arkadaş vs içinde kimseye güvenmiyorum. hep bir mesafem var. kısmet gelince hep istemiyorum vs derdim sonuçta pişman olduğumda oldu. yardım almadan çözülemeyecek gibi geliyor. M

ben istemiyorum gibi geliyor. sanırım çocuk falan istemediğim için kafama pek takmıyorum birde şöyle bir sorun var bende iş biraz ciddiye binince karşımdaki bana fazla bağlanınca korkuyorum.

İnan bugün sorguladım düşündüm sevilmek ne güzel yalnızlık çok berbat bizde ilgi 0 olduğu için ve bu yalnızlık sendromunu aşmışız hani artık çokta dert etmiyoruz bi yandan istiyoruz ama yalnızlık tarafı ağır basıyor. Kısaca emekli olmuşuz biz

Ben de canim. Cocuk istiyorum ama baglanma durumunda ben de geri cekiliyorum. M masalak Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Nişan bozdum canim. Ayrica kotu evlilijlere de şahit oldum. Annemin en buyuk cocuguyum. Annem butun sorunlarini benimle paylasirdi. Bana cocuklugumda buyuk gibi davrandi. Teyzemin cok kotu bir evliligj var hala uzulurum ona. Ve hep bana kotu ornek olarak gosterilir. Hala uzulurum ona. Belki o mutluydu derdini paylaşıyordu ama ben sadece yegeniyim ve ona uzuntu duyuyorum. Bunun gibi pek cok ornek var.

Peki nasil bir sonuca vardiniz. Ne değişti. H

Ben aynı durumdayim. Sanki butun erkekler aldatır ya ortaya cikae yada kar ustunde izini belli etmezler sie güvenmiyorum. Şiddet illa fiziksel degil ama piskolojik olarak en iyi koca bile siddeti uyguluyor gibi geliyor bana. Ama sonra düşündüm ve cevremdeki iyi evlilikleri gozlemledim. Aslında hep olumsuzluklari dusunuyormusum bunu fark ettim. Mesela daha guzel iliskileri gozlemliyorm hatta tet mutlu evlilikler die bi program var cok hosuma gidiyor. Ben bukonuda evrene hangi enerjiyo yayarsanız o dönüp dolaşıp size geri donuyor. Bunu karsima cikanlarda gordum. Kisacasi guzel düşün korkma!

Cok sevindim atlatmana. Demek ki atlatilibaliyormus. Benzer durumlari ben de yaşadim ama benim kararsizligim da var. Mesela birini begendigimde veya biri beni begendiginde olay orda kalıyor. Ne kendime ne de ona tanima izni vermiyorum. Sonrasini düşünüyorum hep. Ya duygularimdan emin degilsem veya o istemezse begenmezse.. Hic olmasin daha iyi diyorum. Ayagimi suya degdirmeden geri cekiyorum anlayacaginiz. Kötü deneyimlerim de oldu. Tekrar yaşamaktan korkuyorum. bir kac defa oldu ustelik. sonra tövbe dedim. M

Neden bu kadar korku? Geçmişte kötü bşy mi yaşadınız? ATTRAENTE ACTA EST

Ben o korkularla 36 yaşıma kadar boğuştum Samimi olarak denediğim zamanlar oldu; kıldan tüyden her şeyden şüphe duydum, kaçtım kaçtım kaçtım Sonra biri dikiliverdi karşıma, doğrunun o olduğunu anladım, 7. Yıla girdi evliliğimiz Demem o ki; henüz çıkmamış karşına, endişelenme

Tabi uzun bir sohbet süreci oldu, terapi diyelim buna. Her hafta gidiyordum, anlatıyordum, bakış açım günden güne değişmeye başladı, normal insanlar gibi düşünmeye başladım. Ama dönüm noktası ne oldu dersen, Mesela benim için çok önemli bir konu olurdu, evlilikle ilgili birşey, bir kaygı ya da, etraftan duyduğum herhangi birşey, heyecanla anlatırdım, gayet sakin bir tavırla '' Bunda ne var? '' dedi bir gün. Hakikaten düşündüm, bunda birşey yoktu, o gün bazı şeyler kafama dank etti. Evet dedim, dünyanın sonu değil, benim takıldığım hiçbir ayrıntı dünyanın sonu değildi. Evet tedbirli olmam gerekir, düşünceleri iyi tartmam lazım ama evlenmek kadar boşanmak da doğal birşey. Kimse boşanmak için evlenmez tabi, ben de. Ama ben evlendikten sonra herşey bitecek, kötü bir insanla evlenirsem sonsuza kadar onunla olmak zorundayım gibi bir kafadaydım, bu da bende bir evlilik korkusuna sebep oluyordu haliyle. Bizim ailede de boşanma yoktur kötü bakılırdı. Annem de sürekli erkeklerin kötü olduğundan, zarar vereceğinden bahsederdi lise zamanlarımda, hep birilerinin beni kaçırma, bana zarar verme varsayımı üzerine hikayelerle büyüdüm, 14 yaşımdan 23 yaşıma kadar, yani psikoloğa gidene kadar. Beni korumak istedi belki kendince ama, benim psikolojimi de bu şekilde yavaş yavaş bozmuştu, her erkeğe potansiyel psikopat, sapık gözüyle bakmaya başlamıştım. Sanırım bundan kaynaklandı. İşin özü çocuk yetiştirmek önemli, onu kötülüklerden korurken aynı zamanda sağlıklı düşünmesini sağlamak ona güven vermek mühim mesele.

Bende de tam tersi hemen güvenme sorunu vardı. Bu kadar rahat güvendiğim için de pişmanlığım çok oldu. İki uç da kötü ama sanki korku daha cazip gibi. Yaşınız ideal ne erken ne de geç. Ancak ilerleyen zamanlarda artık yaşınızı da sorun edeceksiniz. Kısmetinizin de ne yönde seyredecegi belirsiz. Baskı vs için degil ama gerçekten istiyorsanız birilerine şans verin. Bu korku ile fazla hata yapacağınızı sanmıyorum. Ayrıca bir psikologtan yardım alma gibi bir imkanınız varsa bence mutlaka deneyin UmutsuzKedi Belki bir gün.. Üyelik

Şu durumun çok benzerini yaşadım, ilişkiler konusunda sıkıntım yoktu, ama adı konulmayacak, o iş evliliğe gelmeyecek. Bir zaman sonra, o kadar baskıyı göze alıp, psikoloğa gittim. Öyle ki annem bile, hayatıma şimdiki nişanlım girdiğinde, sakın psikoloğa gittiğini söyleme demişti, sanki kötü birşeymiş gibi. İyi ki gitmişim, bunu bir yıl gibi bir süre zarfında, her hafta terapilere devam ederek atlattım. Erkeklerden korkuyordum, hoşlansam bile, kırılırım incinirim diye düşünüp, kendimce risk almıyordum. Bir ilişkim olur, iş evliliğe doğru yaklaşsa bile, - ki zor bir ihtimaldi bu - iş evliliğe geldiği an karşı tarafı kendimden özellikle uzaklaştırıyordum, öyle ki o zamanlar nişanlım bana, evlenmek için neredeyse ben senin peşinden koşuyorum, hiç mi istemiyorsun demişti. Nitekim iki kez evlilik aşamasından dönmüş, üçüncüde kendimi toparladığım an ona evet demiştim, birkaç yıl sürdü. Velhasıl psikoloğa git ve bunu da saklama. İyi gelecek.

Kısmetlerınızı tepmeyın. Karşınıza çıkan ınsanları tanımaya calışın.

Gecmiş olsun canım Ama hayat sadece olumsuz şeylerden ibaret değil. Iyi evlilikler iyi Eşler de var. Bu sekilde Bakın. Eğer olmuyorsa da yardım alın.

nolacak ki böyle ya