Tesekkür ederim canim; Rabbim yardimcimiz olsun...

başınız sağolsun öncelikle. yaşadığınız çok zordur eminim ama geride kalan sizler için hayat devam ettiğinden, bu hayatı elinizden geldiğince yaşanır kılmalısınız. bence çocuk işini bir süre erteleyin. çünkü gebelik psikolojisi de kolay değil. bu mutsuzluğunuzun üzerine bir de gebelik çökerse daha içinden çıkılamaz durumlarla karşılaşabilirsiniz. acınız bu kadar tazeyken gebe kalırsaanız bu sefer keşke babacığım da görseydi diye daha da içine kapanırsınız diye düşünüyorum. ilaçlar ise beyninizi uyuşturmaz merak etmeyin. ben bolca kullandım zamanında. sadece acılara daha üstünkörü bakarak yaşanır kılınmasını sağlar. verdiğiniz tepkileri azaltır. ben bu dönemi uzman desteğiyle atlatmanızı öneririm.

Seni cok ama cok iyi anliyorum... Ayni duygulari ben de yasiyorum, cünkü ben de ayni durumdayim, ki benim acim seninkinden cok daha taze... Cok sey yazmak isterdim, ama hic bir sözün seni teselli etmeyecegini biliyorum... Kötü olan ise: aradan yillar gecse de bu aci hafiflemeyecek; aynen dedigin gibi gün gectikce özlem arttikca insan daha da kötü oluyor; hele ki babani herseyin olarak gördüysen... Evet, bu aci hicbir zaman gecmeyecek; bizim yapmamiz gereken tek sey, bu aci ile nasil bas edecegimizi ögrenmek... bu konu insanin kisiligiyle alakali birsey; kimisi psikolojik tedavi görür, kimisi bol bol dua eder kuran okur vs... Ben cözümü bol bol dua ve kuran okumakta buldum... En azindan babacigim icin birseyler yapmak beni anlik dahi olsa rahatlatiyor... Soranlara "iyiyim" diyemiyorum; cünkü duygularimi anlik yasiyorum... 10 dakika önce belki yasadigim aciyi bastirabildigim icin biraz iyiysem, 10 dakika sonra dünyanin en mutsuz insani olabiliyorum... Ama, unutma: bu ebedi bir ayrilik degil; Allahin izniyle birgün gene kavusucaz... Bardaga dolu tarafindan bakmaya calis: babasi bebekken ölmüs, onu hic tanimayan, onunla hicbir sey paylasamamis insanlar var... sen büyümüssün, onunla bir cok sey paylasmissin, hamdolsun ki dügününü görmüs... Allaha ne kadar sükretsek azdir... Ölüm Allahin emri; yapacak birsey yok kayitsiz sartsiz kabullenmekten baska... Rabbim sabir versin ve babaciginin mekanini cennet eylesin...

çok mutsuzum nerden başlasam bilemiyorum kasım ayında babamı kaybetim... ve o günden beri toparlandığımı söyleyemem sürekli ağlıyor sürekli annemi kardeşimi düşünüyorum bu arada yeni evliyim ağustos ayında evlendim 3 ay sonra babacımı kaybettim daha evime alışamadım sürekli annmelerin yanında olmak istiyorum... çok şükür eşim anlayışlı sesini çıkarmıyor... ama daha ne kadar dayanır bilemiyorum çok üstüne gidiyorum. sürekli bi kavga peşindeyim en ufak şeyde tartışma çıkarıp ağlama krizlerine giriyorum hiç suçu yokken peşimde koşuyor benim bu halim ne olacak kendimi hiç iyi görmüyorum.. bebek düşünüyoruz oda olmadı 3 aydır uğraşıyoruz oda olmuyor eşim 2 sene sonra düşünüyordu toparlanacağımı düşünerek kabul etti ama o da olmayur iyice kötümser uyuz biri oldum offffff nie yazdım bilmiyorum ama içimi dökmeye çok ihtiyacım var yagmur38

Elbette bu acıyı yaşamayan bilemez ama dediğim gibi zorda olsa hayat devam ediyor, eğer tek başınıza altından kalkamayacaksanız, uzman bir doktordan yardım alın derim, yada çalışmıyorsanız işe girin yani kafanızı dağıtacak meşgaleler bulun... deryainci bebek geldi :)))) tek ayak cezası Sahte

çanım başın sağ olsun gerçekten çok kötü ama hayat devam ediyo bence eşinide ihmal etme napsın oda hep senin yanında olmak istiyo bence o yüzden herşeyi alttan alıyo ama artık buna alışmalısın sonuçta evlisin bi eşin var ve bide çocuk düşünüyosun ama bu kadar pisikolojin ii dilken nasıl olucak çocuğun bence yavaş yavaş kabullen artık hatta mümkünse bi tatile çıkın biraz kafanızı dinleyen bende babamı deli gibi seviyorum ve onsuz bi hayat düşünemiyorum ama napalım elvebette bi gün hepimiz ölücez ve onlarda unutulup gidicek tekrar başın sağolsun eşinede yazık onuda ihmal etme kendine çok ii bak Allaha emanet ol

teşekkür ederim bende dua etim zamanlar gerçekten kendimi iyi hissediyorum ama dediğin gibi anlık sonra mutsuz ben oluyorum beni bu kadar iyi anlamana sevindim Allah sana da bol bol sabır versin canım

çok teşekkür ederim çok haklısın ama işte sanki yarım gitti ve nasıl toparlanacağımı bilmiyorum gün geçtikçe özlemi ile beraber daha kötü oluyorum herşey daha kötüye gidiyor bir türlü kabul edemiyorum

teşekkür ederim... sürekli dua ediyorum sürekli elimde resim ile geziyorum evliliğimi yaşayamadım... çocuğu da bana iyi geleceğini aileme de iyi geleceğini düşünerek istedik.. onunla tutunurum sanıyorum hayata ama bu psikolojiyle olmuyor sanırım

canım öncelikle başın sağolsun. allah sabırlar versin. yaşadığın zor bir durum ve acın taze. ama hepimizin başına geldi veya gelicek. ölümün acısı geçmiyor ama alışılıyor. hayat devam ediyor sonuçta. şu sıralar bebek düşünme derim ben. çünkü o yavrucak daha güzel bir psikolojiyle istenmeli. anne karnındada olsa yaşadıklarını hisseder. öncelikle normal hayatına dön sonra bebek düşün. tabi bence. belkide yardım almanda iyi olur. tekrar allah sabırlar versin diliyorum.:teselli: deryainci bebek geldi :)))) tek ayak cezası Sahte

Öncelikle başınız sağolsun, alışmak çok zordur ama hayat devam ediyor derler ya hep... ağlamak, üzülmek babanızı geri getirmeyecek, aklınıza her geldiğinde duanızı okur, öyle rahatlarsınız, ama bu psikolojinizi evinize, eşinize olumsuz yansıttığınız zaman, psikolojiniz düzelmeyecek, aksine eşinizle bir müddet sonra kötü olacaksınız, onun için mantıklı düşünün lütfen, çocuk olayı için daha çok erken diye düşünüyorum, öncelikle evliliğiniz otursun, siz kendinizi toparlayın, hayırlısıyla oda olur ama lütfen hayatınızı zehir etmeyin derim... Allah yardımcınız olsun... sevgiler... deryainci bebek geldi :)))) tek ayak cezası Sahte