Çocukluğunda bununla ilgili kötü bir anın mı var seni etkileyen?

konuyu tam acmamışsın ama o konu üzerinden cok fazla mı düşünüyorsun acaba çünkü düşündükce düzelecegine bazen düşündükce sarpasarar ya birşeyler? belkide kişisel gelişim kitapları okumalısın vaktin varsa müzikle sporuda öneririm çünkü bize öle gelmesede güzel müzikler ve spor düşünce saglıgımızı hep iyi etkiler umarım herşey senin için en iyi şekilde olur kulitta İlahi

Takıntıların yaşam kaliteni etkilemeye başladıysa psikolojik destek almanı öneririm. kulitta İlahi

Evet ya korkularımızı annemizden alıp evladımıza aktarıyoruz. Arınma yöntemini paylaşabilir misin?

Bilinçalını kim kirletti böyle? mesela benim annem bana çok negatif leyler yükledi hayatla ilgili... benim jeton anca düştü... arınıyorum yavaş yavaş...

Bu aralar, kendinden memnun olmamanı gerektirecek herhangi bir durumun var mı? Kilit nokta orası sanırım.

Üstünden zaman geçti şimdi bende tesadüftü diyorum canım okuyorum bende sürekli rahatladım :) haklısın canım her şeye işaret diye bakarsan aklımı tez zamanda yitiririm M

işte her şey çocukluktan geliyor. O an üstü kapandı sandığımız şeyler büyüdüğümüzde ziyadesiyle ortaya çıkıyor. . push ;

Çok sıkıldım artık her kotu şeyde kafamda bir seyler kurmaktan, insanların bana zarar vereceği düşüncesinden. Günlük hayatımı etkilemeye başladı artik. Mesela bazı kararlar vermem lazım benim için önemliler. Ama hayatımda olup biten her seyi bu kararıma yoruyorum. Acaba bu bana bi işaret mi kabul etmemeli mıyım diye düşünüyorum. Biri arkamda fisir fisir konuşsa beni mi konuşuyorlar acaba diye geçiriyorum içimden. En çok insanların bana zararınin dokunacagi korkusu var. Kötü düşünüyorum ve sürekli kafamda bir seyler kurup onların olacağına ileride mutsuz olacağıma inanıyorum

bundan 4-5 sene önce ben de öyleydim, kendimi tanıyamıyordum yani o derece. Bu bir dönem mi acaba bende de vardı çok şükür atlattım arındım. Umarım sen de atlatırsın. Bu bir anlamda bilinç altı kirliliğinin patlaması. Çocukluğumuzdan beri öyle yanlış şeylerle dolduruluyoruz ki tabi bir gün hele de o birgün hep işlerin en ters gittiği günler olur ve senin de bilinç altı kirlilliğin patlak veririr. Bunları aşmak kolay değil ama emekle ve dua ile aşabilirsin. Bunu aşmak senin gayretine bağlı.

İnsanı sınırlayan, kısıtlayan, yaşam alanını daraltan bir illet gerçekten. Bu başkasının fikri. Bu başkasının korkusu. Kendimizi telkin edebileceğimiz iyi bir yöntemmiş. Ben de son zamanlarda; Belki hiç bir zaman başıma gelmeyecek, gelirse de o zaman çaresine bakarım. diyerek telkin etmeye başladım kendimi.

Canim inançlı olmani anlıyorum ama belkidetesadüfftur herseye isaret olarak bakarsa insan mantigini yitirir. Bi ara bende yasadim bunu üst üste sacma şeyler denk geldi kötü bisey olcak panigine kapildim. Sonra sevdiklerimle dertlestim bana okuyun bişeyler yapin falan diye ablam falan cok rahatlatti sagolsun. Bu gonuldekini yaparsan sonra uzulme olayinin bi gerekcesi varmı cok istiyorsan sonuclari goze alip yapmalisin bence ne olduğunu bilmesemde..

Haklısınız. Geceye göre daha iyiyim şimdi bakalım ne kadar sürecek..

Ben çok dua ettim gönlümdeki olsun diye. Dogru mu yapıyorum yanlış mi bana yol göster allahım dedim ertesi gun bir sey oldu ben bunu bi işaret olarak algiladim bundan bayagi etkilendim şimdi ne olursa bi işaretmis gibi geliyor bu işaret konusu açılmadan önce gayet iyiydim bi sorun yoktu işin içine din girince... İnsanlar istihareye yatıyor da ne olacağını göremiyorlar senin bi lafınla işaret mi olur diyorum kendi kendime..

korkuların üstüne gitmek.. veya aklıma gelince dur bu annemin düşünme şekliydi, beni bağlamaz diyorum... bak yıllar önce defalarca yurt dışına gitmek zorunda kaldım annem sıkı sıkıyatembihlerdi, taksiye dikkat et kaçırmasınlar vs vs dayımın eşi de derdi iyi cesaretlisin bilmediğin ülkenin şehrinde taksiye biniyorsun falan.. ve bu yıllarca devam etmek zorunda kaldı... bilmediğim ülkenin şehrindeki otobüse binemiyceğime göre mecbur taksi... vakit geldi ben 3 yıl önce taksi fobşsi daha doğrusu bütün taşıt fobisi oldum... sanki bişey yapcaklar gibi.. taksiye hiç binmiyordum da.. otobüslerde bile artık tirtir titriyordum sayelerinde... ve geçen hafta... ankaraya gitmek zorunda kaldım... eşimle... bir evrak işi vardı... ve otobüs 7.30 da varması gerekirken öğlen 2.30 da varıyor... ve benim evrakk işim acil... diyorum ben taksiye binmem eşime... ilk taksiye bindim hemen indim yapamiycam dedim.. düşün ki eşim yanımda ona rağmen... tabi eşim sinirli ben yorgun argın kızılayın ortasında kaldım atamıyorum adım.. en sonunda ağladım... hani o denli berbat bir illet bu.. sonra birden dank etti kafaya... bu başkasının fikri, kendine gel diye.. resmen aydınlamanma gibi bişey yaşadım desem... hayır yani bu korkumu doğrulayacak kötü şeyler de yaşamadım, yolculuklarda ben şanslı insanımdır... dedim yeter bu kalıptan çık bu annenin yengenin vs vs nin korkuları seni bağlanaz dedim ve tıpış yıpış taksiye bindim :)