Hayatının tek anlamı bu mu? Sevgili olmak birileriyle? Bence bu konuya fazla kafa takıyorsun hele bu yüzden ölümü düşünmek fazla arabesk.

Konu içeriği nedeniyle "Aşk acısı çekenler" başlığına taşınmıştır. H

Keşke "sevgili nesnesi"ne verdiğin değeri kendine de verebilseydin. Kendini değerli hissettiğinde, kendin olarak var olabildiğinde "sevgili" bir zorunluluk olarka değil, bir seçim olarak var olacak hayatında. Kendini değerli hissetmenin tek yolu da kendini değerli kılman... Kendine yatırım yap biraz, oku, izle, dinle, konuş, yarat, değer kat...

bilmiyorum. yani sevgili olmadan olur mu ki? evet düşündüm de ben sadece sevgilimleyken mutluydum, aşk omayınca yüzümü hiç bir şey güldürmüyor benim.. Allah Allah bi tek ben mi böyle düşünüyorum?

şöyle bi internet taraması yaptığımda aslında herkesin başından geçen bir şey oldğunu anlyorum 'ayrılık'ın.. ama ben toparlayamadım işte, zamanla geçer sandım, geçmedi, acım azalmadı bile. yeni biriyle görüşüyorum, o dedi bana küçüksün diye. çok duygulandım o an, ben de buraya yazayım dedim. eskiden de ağlıyordum belki, ama o zamnlar umut vardı, ağlamaya başlayınca susabliyordum güzel hayaller içinde. şimdiyse öyle değil, bi başkasıyla yapamıyorum ben, işin özü bu, bi başkası yok bende, bütün erkekler kardeş gibi bana, sevgili olamıyorum.. B

Küçüksün, dedi, daha çok küçüksün. Keşke, dedim, keşke küçük olabilsem, ve gözlerim doldu. Asla ağlamamam gerekiyordu oysaki onun karşısında. Keşke 15 yaşıma dönebilsem, o tenha çocukluğuma. beni ağlatan erkekler olsa yine, ama yine de umut dolu hayallere dalsam, bok gibi günlerin içindeyken bile yarının sıcak umudunu içinde hissedebilsem.. henüz beni hiç bi erkek sevmemiş olsa, ama hayatın henüz başında olduğum o günlere geri dönebilsem, tüm acılarıyla yeniden yaşayabilirim o günleri. hayatı ne kadar bok olursa olsun, bi insanı yaşatan içindeki güçtür. şimdi bi elim yağda bi elim balda da olsa mecazi, benim ruhum öldü çoktan, en ufak bi engelde yıkılıyor bedenim. İlk başlarda çok tazeydi, ve kabullenilmezdi acım, lakin geçeceğini düşündüm. Geçmedi. azalmadı bile. Her geçen gün daha da ağırlaştı içimde, her geçen gün bu ayrılık daha bir kabullenilmez bir hal aldı. her geçen gün acım biraz daha derinlere kök salıyor içeride, her geçen gün umudumu biraz daha yitiriyorum hatta kalmadı bile. her geçen gün daha yalnızlaşıyorum, ağladığımı gören oda arkadaşlarım benden nasıl kaçacağını bilemiyorlar. ağlayan bi insanın bi başka insanın içini yumuşatmaması haline şaşırmamalıyım artık. her geçen gün daha bir yenik düşüyorum yer çekimine, daha bi yaşlanıyorum, daha bi sinirli, daha bi öfkeli, daha bir çekilmez. neyse ki her geçen gün yaklaşıyorum ölüme, çünkü anladım ki bu acı ancak o zaman bitecek.

herşeyin bir vakti saati vardır. sende elbet hiç beklemediğin bir anda yakalarsın aşkı. bu konu için bu kadar derinlere dalma. emin ol insanlar o kadar ağır imtihanlar veriyorki bi bilsen bi dinlesen bukonu için bu kadar üzüldüğün için kendine kızarsın

canım baştan bi anlatırmısın kısaca?

ne güzel, peki bana da güler mi bir gün? pinkwhite0

aynı şeyleri yaşıyoruz hemen hemen. yalnız kalamıorum. ama sanırım bu defa kader bana gülüyor

Ne kadar umutsuzlazmışsın :26: Daha somut olsan.. Yazmışsın, melankoliksin, az çok anladım ama tam bilmeden birşey demek istemezdim...

Bir ayrılığın acısını atlatmadan yeni bir ilişki sağlıklı olmaz. sorunun üstüne sorun eklenir. bir süre sadece kendine zaman ayır; yeni bir çevre, yeni hobiler, dans kursu vs. ne acılar atlatılıyor hayatta. umarım sen de bunu en kısa sürede atlatırsın yaran kapanır izi kalır, acı vermez ama kalır belleğinin kuytu bir kenarında. ve sevgi, aşk ısmarlama bişey değil ki ha deyince gelsin tekrar. hiç beklemediğin bir zamanda, beklemediğin bir yerde çıkar karşına... tutulup kalırsın..

çok uzun zaman geçti zaten. yeni biri var hayatıma girmeye çalışan, ama onun bi hareketi eski sevgilimin çekilmez katlanılmaz hatalarını hatırlatıyor, ve o an çok sinirleniyorum yeni çocuğa, hemen telefonu kapatıyorum, yanımdaysa hemen kalkıp gidiyorum. içimde öyle bi nefret var ki, zamanında kusamadım ona, şimdi hayatıma girmye çalışan birine kusuyorum bu hiç yapmak istediğim bir şey değil, kendimi sorguluyorum ama o an kendime hakim olamıyorum belki doğru insan değil diyip, çocuğu bırakmak istiyorum ama ben sevgili nesnesi olmadan yapamıyorum, kavga da etsem sevgili diye bir şey olmalı hayatımda, bırakamıyorum bugün ben sinirlendim, yanında uzaklaştım, yanıma geldi, gitme derken kolumu sıktı çok acıttı, ama şuan keyfim yok ve her an onu arayabilirim, bu durumu sineye çekebilirim. ama biliyorum gene ufak bi hatasında patlıycam! çok karışık çook! pinkwhite0