Ben de 4 yıl önce kaybettim... Çalışmaktan anneme gosteremedigim ilgi alaka hep içimde bir yara. Geçmiyor. Siz hayatınıza devam edeceksiniz ama o hiç bilmediginiz bir anda hatiriniza gelecek gozleriniz dolacak kalbiniz acıyacak ama toparlanıp devam edeceksiniz ve tekrar yine aynı... Allah rahmet eylesin ruyaniza geldiği her vakit sadakanizi vermeyi ihmal etmeyin hayrına kabul olur inşallah

Temas dediğimiz neredeyse görülür belirtileri olan fiziksek bir ihtiyaç oysa. Bizler onları savunmaya geçmeye çok meraklı olsak da, onlar da böyle görmüş.. desek de bizim bu ihtiyacımız görmezden gelinmiş, yanı başımızdaki annemize hasret büyümüş, sevgimizin büyüklüğünü, bağlılığımızın derecesini bile onu kaybedince ancak anlamışız.. özür dilerim bu tepkiler benim sürecimin bir parçası; sizi üzmek, kaybınıza saygısızlık etmek değil niyetim ama böyle olmayabilrdi işte.. oğlunuzun gelmesini beklemeyin, siz de sokulun, siz de ilk adımı atın, sevdiğinizi söyleyin; yarın arkanızdan ne çok seviyormuşum oysa, demesin...

Merhaba arkadaslar, 3 ay önce annemi kaybettim. 79 yasina yeni girmisti. Yillardir kronik hastaliklarla ugrasiyordu. En sonunda kalbi yenik dustu. Kendisi de artik pes etmisti. Cok guclu bir kadindi, kadinmis. Simdi daha iyi anliyorum. Yasarken farketmemisim. Hayati cocuklugundan beri zorluklarla gecen, fedakar, cefakar bir kadindi. Kaybettikten sonra anliyorum bazi seyleri. Cenazesinde butun sevenlerini bir arada gorunce, herkesin hayatina nasil da dokundugunu, bu hayata ne kadar iz biraktigini, hepimizi gorunmez baglarla nasil bagladigini. Annemle hicbir zaman micmic bir iliskim olmadi. Ama simdi 43 yasimda onun koynunu, kokusunu ozluyorum. Koynuna sokulmak istiyorum. 4 yasindaki oglum nasil surekli bana sokulmak istiyorsa ben de annemi ariyorum. Oglumun fiziksel temas istegini daha iyi anliyorum simdi. Halbuki annem yasarken bu his yoktu. Annemi cok ozluyorum. Onun sefkatini, surekli cocuklarini dusunmesini. Oglum hastalandiginda arayip onu soramadigi icin uzuluyorum mesela, abim hastalandi... annem olsa nasil da uzulurdu diyorum. Uzulurdu, endiselenirdi. Bizim icin annem gibi endiselenecek kimse yok. Bu his gitmiyor benden. Kendimi kimsesiz hissediyorum. Depremde bile evinde kalirken oglumla bana yatagini vermisti. Kendi hasta haline bakmadan gece gelip ustumuzu ortmustu. Artik boyle ustumu ortecek kimsem yok. Bunu dusundukce kimsesiz hissediyorum. Bu hissi daha kucuk yasta yasamak zorunda kalan cocuklar icin cok uzuluyorum. Annemizle aramizdaki gorunmez gobek bagi hic kesilmiyormus. Olan her olayda annemi ariyorum. Secimlerde keske oy kullanabilseydi diyorum, ya da basima bir sey gelince bilseydi keske. Bir de malesef sadece bizim bildigimiz, kendisi ogrenip uzulmesin diye ona soylemedigimiz buyuk bir sir vardi. Onu bilmeden gitti. Hicbir zaman soylemeyecektik zaten ama o kadar buyuk bir sir ki. Hic ogrenemeden gitti diyorum. Hic ogrenemeyecek. Hayatimizdaki gelismeleri hicbir zaman bilmeyecek. Bu hisler geciyor mu arkadaslar? Annemi cok ozluyorum. Iki gun once ruyamda yine cenazesindeydim. Cok agladim. Bir defasinda da dirilip gelmisti. Ilk geldiginde cok sevinmistim. Ama sonra yine aci cekecek diye buruk bir sevince donmustu sevincim. Biliyorum herkesin zamani var, gelince gidecegiz. Ama alisamiyorum annemin yokluguna.

Gomulsun istememek ölüye işkence olurdu. Bizlerde ahiret inancı var Herzaman umitvar olmalıyız.

Beni son aramasi da cevapsiz kaldi. Dogum gunumde aramisti. Hastaydim ben. Ona bir sey bulastirmamak icin uzun suredir yanina gitmiyordum. Hastayim diye ertesi gun tekrar aramisti sormak icin. Derste oldugum icin acamamistim. Sonra ararim dedim ve unuttum. Sonra da kaybettim. Son aramasinin cevapsiz kalmasi da cok uzuyor beni.

Ben annemi kaybettiğimde 12 yaşındaydım, kardeşlerim daha da küçüktü. Ondan yirmi sene sonra da kanser hastalığı ardından babamı kaybettim. Üç yılı geride kaldı ama hala rüyalarımda babamı iyileştirmek için yollar arıyorum. Biliyorum anne hep daha özel ve öncelikli gibi ve benim de babamla ilişkim olabildiğince zorluydu ama sizin de annenize dair söyledikleriniz gibi ben babamı onu kaybettikten sonra anlamaya başladım. Çocuk yaşta anne gidince babamla geçirdiğim uzun yıllar beni ona daha derinden bağlamış. Terapi alıyorum ve anne konusuna çok giremiyorum ama babamla alakalı her şey beni yakıp geçiyor. Bahsettiğiniz kimsesizliği, artık kimsenin değerlisi olmadığımızı düşünmek bile başlı başına çok acı zaten. Maalesef reçetesi yok, tedavisi yok. Son nefesime kadar babamı anacağım içim acıyarak. Yaşamın anlamsızlığında boğulan biri olarak size de sadece sabır dileyebiliyorum. Sizi anlıyorum...

Evet, ona ait olan her detay alip goturuyor. Sac fircasinda kalan killar... cantasina koydugu maske, otobus bileti...

Evet aynen o his iste. Bizimle ilgili her seyi bilsin istiyorum. Sizin de basiniz sag olsun. S Sarahben

Çok sağolun, sizin de basiniz sağolsun

Başınız sağ olsun. Özellikle son zamanlarda annemi kaybetme korkusu var bende de hastalığı sebebiyle ve düşündüklerim sizin şu an yaşadığınız şeyler. Ağlayarak okudum yazdıklarınızı. Ben babamı 17 yaşımdayken kaybettim, baba da hayatımızdaki en büyük çınar ama anne çok daha farklı oluyor her geçen gün onu anlıyorum. Sığınacak bir liman oluyor, ne yaşarsanız yaşayın sizi koşulsuz saran sarmalayan belki de tek kişi oluyor. Bunun kaybının acısı sanmıyorum geçmez ama zamanla keşkeler yerine iyi ki dediğiniz anılarla hatırlarsınız. Rabbim oğlunuzu size bağışlasın, belki hatırlar belki hatırlamaz ileride ama siz anneannesini ona en iyi şekilde anlatarak anılarınızda yaşatın

Allahım razı olsun inşallah arkadaşım. Allahım iyi sonuçlar almanızı nasip etsin inşallah. Ear arkadaşım, konunu rahatsız ettim kusura bakma.

Amin sag olun. Sizin de basiniz sag olsun. Babam oldugunde -babamla aram hicbir zaman iyi olmadi- babasiz cocuklara daha cok uzulmeye baslamistim. Ben bu yasta boyle oksuz hissediyorsam o cocuklar ne yapsin diye dusunmeye baslamistim. Simdi annemi kaybettim. Hisler bambaska. Tarifsiz bir bosluk. Anne cocuk arasinda bambaska bir bag oldugunu simdi daha iyi biliyorum. Mitokondrisi bende kaldi diye kendimi avutuyorum. Icimde o biliyorum, fiziksel olarak da.

Annem de hic aglamazdi. Onu aglarken ilk gorusum anneannemin cenazesindeydi. Hepsinin mekani cennet olsun. Sag olun.

Amin kuzucum, Allah razı olsun

Sizin de basimiz sag olsun. Dedim ya ruyamda dirilmisti. Ilk sevincten sonra uzuntu gelmisti. Yani yine mi aci cekecek diye dusunmustum. Son zamanlarinda cok aci cekmisti ve kendisi de pes etmisti. Artik olmek istiyordu. Zaten pes ettiginde de gitti.

Allah sabır versin çok acı ve zor bişey ben yaşamadım ama sizi çok iyi anlıyorum. Şuan bende çok üzüldüm

Bende sizin gibiydim. Sarilmayi anneme sevmezdim. Olmeden önce birkez moralim bozukkken sarıldım moralim bozuk diyememistim.51 yaşındaydı benim annemde bende 27 yaşındaydım.2 sene önce vefat etti. Annem öldükten sonra da hep kendim ayakta dik durdum.

Yapı itibariyle bende sarılıp öpmem annemi canım annem diye dolanmam, ben öyle olduğum için o da bana karşı sevgisini çok belli etmez ama ne olursa olsun koruyup kollama çabasını biliyor ve hissediyorum. Sarılıp öpme olayı bizim ailede yok belki de bilmiyorum... Annenin yeri çok ayrı anneannemle annem kavgalı ve küslerdi. Anneannemin hiç kızım dediğini dahi duymadım. Annem hep öfkeyle ölse dahi gitmeyeceğim diyordu... Cenazesinde gördüm ki ayakta duramadı çığlıkları hala kulağımda annemin. Bir yıl boyunca geceleri ağladığına tanık oldum. Şimdi hala annem olsaydı şöyle gülerdi gözlerinin içi bile demeye devam ediyor. Annelerimiz ölümsüz olsa keşke, hep iyi hatırlamanız ve acınızın hafiflemesi dileğiyle, Başınız sağolsun..

Öncelikle başınız sağolsun, Rabbim evladınızı size bağışlasın. Haftaya annemin 1. ölüm yıldönümü. Tam tamına 1 yıl oldu. Annem görme engelliydi. Onun görmemesi beni kahrederdi. Oysaki o kadar sosyal bir insandıki. Sonradan şekerden dolayı gözleri kapandı. 25 yıl göremedi. Son zamanlarda hastalık olarak çok çekti, şeker, kalp, tansiyon, diyaliz ve en son beyninde tümör Şu anda tek tesellim kurtuldu. Şu nasıl, bu nasıl, güzelmi, çirkinmi, ne renk vs. sormaktan kurtuldu. Çok çekti çok. Geçmiyor, içim acıyor keşkelerim çok fazla Neyse içim çok dolu, Rabbim tüm ölmüşlerimizin günahlarını affetsin, mekanlarını cennet etsin

Ne denirki. Bende hep annemi rüyalarımda yoğun bakımda görüyorum. Hep hasta, hep hasta. Çünkü ben annemin doğru dürüst hiç sağlıklı olduğunu görmedimki. Babamıda 20 yıl önce kaybettim. Şunu anladım eğer bir insanın anne ve babası hayattaysa dünyanın en zengin, en şanslı insanı o.

Başın sağolsun cennette buluşursunuz inşallah.

Sizi de hiç kimseyi de üzmek istemiyorum... Başkalarını bilmiyorum da bendeki o boşluk hiç dolmadı. Aşırı özlem, merak, bazen de öfke... Bu sabah kahvaltı ederken kocama "Mesela şu anda hayatımdan çok memnunum. Yine de içim acıyor" dedim. Şaşırdı. "Olsaydı, gurur duyardı bizimle şu şu şu sebeplerden... Görüyordur ama olaydı iyiydi" Rüyamda daha evvelsi gece gördüm. Bugün öğlen uyumuşum, o zaman da annemin evinde gördüm kendimi. Onu görünce nasıl mutlu uyanıyorum tarif edemem... Anneciğimiz çok küçüktü gittiğinde. Annem değil de evladım gibiydi, kardeşim gibiydi, küçüğüm gibiydi... Allahım tüm kayıplarımızın mekanını cennet eylesin inşallah...

Ben de hep dik duruyordum. Anneme ihtiyacim yok sanirdim. Ama o bag hic kesilmiyormus. Kaybedince anladim. Simdi daha gucsuz hissediyorum kendimi.

Bu arada konunuzu içimde hissettim. Gözlerimden yaşlar boşaldı. Allah kolaylık versin size

Başınız sağ olsun çok üzüldüm. Bu yaşadıklarınız ve anlattıklarınız çok acı ama çok normal. Böyle bir şeydir anne kaybı Hiçbir şeye benzemiyor. Bir daha böyle sevgi ve bağı bulamıyor insan. Herkes için bu böyle. Uzunca bir süre sonra alışıyorsunuz. Uzuv kaybı gibi düşünün, bir süre sonra o uzvunuz olmadan hayatta kalmaya adapte oluyorsunuz. Bende böyle oldu... ama özlüyorsunuz evet. Bir süre sonra o özlem de sizin bir parçanız haline geldiği için ilk başlardaki kadar acı vermiyor. Yıllar geçtikçe annenizi daha iyi anlıyorsunuz... ve inanın o da aynı şeyleri yaşadı annesini kaybettiğinde ama yine sizi doğurdu, sizi büyüttü sevgi verdi, sizin üzerinizi örttü. Sizinle ağladı yine sizinle güldü... Siz de böyle yapacaksınız evladınız için... Allah evladınızı bağışlasın, sıralı ölüm versin... sonuçta hepimizin gideceği yer. Annenizin ve tüm annelerin mekanı cennet olsun.

Ben 26 annem 55 yaşındayken kaybettim onu. 6 sene oldu Dün gece tam uykuya dalarken kendi sesime uyandım ben de seni çok özledim anne diyordum Arada böyle hissediyorum. Birlikte izlediğimiz dizilerin tekrarı çıkıyor bu dizinin sonunu göremedi diyorum. Halbuki torununu görememiş diziyi göremese ne olacak ama ona da üzülüyorum Başınız sağolsun arada özlem daha yoğun oluyor

Tesekkur edeeim C

Mesela babamin cansiz bedenini gormeye dayanamamistim. Annemse pamuk gibiydi. Optum, kokladim, sarildim. Yikanirken yanindaydim. Hic olmemis gibiydi. Gomulsun istemedim. Oyle kalabilirdi. Hic garipsemedim.

Başınız sağ olsun Laale Aşikardır Zat-ı

Evet, hic sarilmazdik. Annemin yapisi boyleydi. Sefkatini esirgemezdi ama sevgisini asla operek, sarilarak gostermezdi. Kardesim mesela zorla sokulurdu, kendini sevdirirdi. Annemin de hosuna giderdi. Ama ben de annem gibiyim. Cok sokulmam. Oglum da fiziksel temas delisi. Koala gibi olmak istiyor hep. Bu histem mahrum birakmak istemedigim icin izin veriyorum. Cocuk psikiyatrina da danismistim. Dogdugunda yogun bakimda kaldigi ve ilk ten temasini yasayamadigi icin oldugunu ve o istedigi surece izin vermemi soyledi. Laale Aşikardır Zat-ı

Bencede son günlerde bu korku. Fazlalasti. allah herkesin annesine hayırlı sağlıklı uzun ömür versin

Annemi 5 yil once kaybettim. sevgimi gosterebilen biri degilim. oyle surekli sarilayim opeyim sevdigimi soyleyeyim yapamadim. annecigimde sen beni istedigin kadar sev gostermedikten sonra ne anlami var derdi. surekli ruyalarimda ona sarildigimi ve onu cok sevdigimi soyluyorum. sanirim icime yer etmis. cok hastalik cekti calistigimdan dolayi hic yaninda olamadim. hep babam yanindaydi. simdi dusunuyorum niye yaninda olmadim niye hep onceligim is oldu. cok pismanim cokkkk. onsuz hayatin hic tadi yok. acisi asla azalmiyor aksine artiyor. cok ozledim cokkkkkkkkkkk.

Çok iyi anlıyorum sizi. Annem bir kaç ay önce kanser tanısı aldığında bunları düşünmüştüm bende. Anneme birşey olursa ne yaparım, basım sikisinca kimi ararım, mutluluğumu kimle paylaşırım diye üzülmüştüm. İnsan annesine her yaşta ihtiyaç duyuyormus meger. Rabbim sabır versin size

Cok iyi anlatmissiniz yasadigim hissi.

Merhaba, Öncelikle kaybınız için çok üzgünüm, başınız sağ olsun; merhumenin toprağı bol olsun, toprak incitmesin, huzurla uyusun. Ben de baba kaybı yaşadım. Ebeveyn kaybı gerçekten zor. Kaç yaşında olursanız olun, anneniz babanız hayattaysa gerçekten şımaracak birileri olan, eteğine kucağına sığınabilecek bir çocuksunuz aslında; anneniz babanız vefat ettiğinde ise yaşınız kaç olursa olsun işte o zaman gerçekten büyüyorsunuz. Ölüm çok farklı bir tecrübe, insanı en çok acıtan da o olsaydı, o da yapsaydı, o da bilseydi hayıflanmaları oluyor. Uzanırken babamın üstümü örtüşü geliyor benim de aklıma, insan ne yapsa hayalinde onunla yapıyor. İnsan ailesini toprağa koyduktan sonra, akıp giden hayata bile kinleniyor; hayat nasıl devam edebiliyor ki? Ediyor işte, hayat devam ediyor. Bu düşünceler bir süre sizinle olacak, yas sürecindesiniz; daha kaybınız çok yeni, acınız yaranız çok taze. İnanın zamanla insan kanıksıyor. Ölüm gerçeğini kabulleniyor. Ölümü bilmekle yaşamak çok farklı. İnsanoğlu her şeye alışıyor. Alışmazsak, acıdan ölürdük. Yürek yangınınıza ferahlık, size sabır dilerim.

Allah rahmet eylesin. Mekanı cennet olsun. Sabır diliyorum

Allahım razı olsun inşallah arkadaşım. Tüm kayıp yaşayan dostların başı sağ olsun inşallah. Ben hep annem için "O gitti, biz de onun yanına gideceğiz" kendimi teselli ediyorum. Asla 'vefat' kelimesini dahi kullanmam...

Çok sağolun, sizin de basiniz sağolsun. Atlattı çok şükür ama şimdi de memeden biyopsi alacaklar. İnşallah onda sıkıntı çıkmaz yenGEnC

Allahım acil şifalar versin inşallah arkadaşım. Incredible incredible Guru Anneler

Allah rahmet eylesin. Mekani cennet olsun. P pembeli

Devamlı dua edin. Ben mümkün olduğunca çok aklıma getirmiyorum annemi.

Sag olun. Sizin de basiniz sag olsun. Ben de babami 13 yil once kaybettim. Onda baska hisler yasadim. Ama anne bambaskaymis. Ben daha gencken annemi kaybedecegim korkum vardi. Ergenlikteki en buyuk korkumdu. Kendi hayatimi da kurduktan sonra o duygular kaybolmustu. Annelik bambaska bir sey. Annemin haberini gece yarisi aldim. Sesime oglum uyanip geldi ne oluyor diye. Korktu, uzuldu. O uzulmesin diye acimi icime attim. Aglayamadim bile. Annelik icin kan aglarken guldurebiliyor iste. Annem de oyleydi. Hicbir acisini bize yansitmazdi. Oysa neler neler yasadi hayatta. Oglum anneanne gitti diye biliyor, ne zaman gelecek diye soruyor bazen. Ama unutacak zamanla. Ona da uzuluyorum. Keske daha cok vakit gecirebilselerdi.

Başınız sağolsun, her acı geçer ama bazı acılar delerde geçer derler. Ben baba kaybı yaşadım çevrem anne kaygı gibi olmuyor diyorlar bilmiyorum neye göre kime göre. Zamanla acı hafifliyor ama sızısı daima yürekte kalıyor, bir koku, bir ses, bir görüntü sizi alıp o acı güne geri götürüyor. İnsan alismiyor aslında alışmaya alışıyor...

Degil mi... kacirdiklari seylere uzuluyoruz. Ben olsem oglumun hayatinda kaciracaklarimi dusunuyorum sonra. O yuzden olmek istemiyorum.

6 sene oldu annem gideli. O gittikten sonra hayatım hiç eskisi gibi olmadı güldüm ama o gülüş değildi işte içten içe hep bildim, biliyorum olamazdı eskisi gibi. içim hep buruk ama hayat dönüşüyor değişiyor sizi alıyor başka duygularla yaşamaya alıştırıyor o yüzden zamana bırakmak güvenmek en iyisi en doğrusunu zaman bilecek. sabırlar diliyorum.

Allah rahmet eylesin ve size de metanet versin

Size de cok gecmis olsun. Insallah en kisa surede sagligina kavusur anneniz. Annenin yasi yokmus. Bazi insanlar yasi da varmis deme nezaketsizligini gosterdi mesela. Icimden oyle kizdim ki. Annelerin yasi yok ki.

Annem rahatsız ciddi bir şey olmasa da şimdilik olasılıklar bile canımı acıtıyor . Terapi sürecim sosyal ve duygusal ilişkilerimi konuşarak geçecek zannederken her şeyin kökeninde annemle olan ilişkimin niteliğini çıktı. Anne, anne, anne.. ne babam, ne öğretmenim, ne akranlarım, ne arkadaş, ne sevgili... benim istediğim, aradığım, özlediğim tek kişinin annem olduğunu anladım. Bu cümleyi kurdum direkt; o gidince beni kim sevecek? Sizin konunuzda da bunu görünce yazmadan duramadım. Ve süreç ilerledikten sonra farkına vardığım şu gerçek: ben annemi özlüyorum. Çok şükür hayatta, yanı başımda. Ama öyle bir ilişki ile büyümüşüm ki doyamamışım bebeklikte ona ve o dinamik hala sürüyor. Ha sevgisinden şüphem yok ama Böyle sarılıp öpmemiş hiç demek ki ben şu an bile hasretim ona. Neden bunları anlattım bilmiyorum da gerçi.. ama belki o temas eksikliği sizde de vardı, zamanla geçeceğini umuyorum, başınız sağsolsun tekrar.. oğlunuzun gözlerine bakıp, sarılıp, öpün bol bol emi..