Bir an önce önce kendi ailenle aranı düzeltmeye çalış bence de. Çocuk istememen gayet mantıklı. 1- maddi sıkıntı içindesin 2-bebeğiniz doğmadan ya da doğduktan kısa bir süre sonra kocan yurtdışına gidecek sen yalnız kalacaksın. 3-Kocanın ailesinin çocuklara yaklaşımını sevmiyorsun ve kocan yokken kendin çalışmak durumunda kaldığında çocuğu onlara bırakman gerekecek 4-Anne olmak için kendini hazır hissetmiyorsun 5-iğne olmaktan bile korkuyorum medikal fobilerim var diyorsun görünen o ki hamileliğin süresince de ilgi görmeyeceksin. Bence direnmekle en iyisini yapıyorsun bu problemler giderilene kadar sakın çocuk yapma. Sakın Allah rızkını verir gibi düşüncelere kapılma evet belki az çok karnı doyacak çocuğun ama nasıl büyüyecek? yokluk içinde, annesi çalışıyor, babası uzakta, orasını burasını mıncıklayan dede babanne elinde büyüyecek, acaba nasıl bir terbiye alacak nasıl bir kişilik olacak?Bir çocuk dünyaya getirmeden önce bütün bunların sorumluluğunu alman gerekli ve alamıyorsun şu anda, haklısın da. keşke herşey çocuğun karnının öyle veya böyle doymasıyla bitiverseydi. Sen akıllı kadınlardansın, mücadeleye devam, ailenle aranı düzelt de kendini tamamen kocana bağlı gibi hissetme en azından gidecek bir yerin olduğunu bilmenin güveni olur içinde. N

desteğinize teşekkür ederim. umarım sizde emeklerinizin karşılığı olarak kalıcı bir kadro bulursunuz bundan 6 ay öncesine kadar benim eşim de 50/d kadrosunda idi yani endişenizi çok iyi anlıyorum umarım şans ve fırsat size de güler hem doktoranızda hem de kadronuzda. eşinizin size yardımcı olması çok hoş, şanslısınız. umarım günü geldiğinde benim eşimde bana yardımcı olur. carmenares

bu nasıl anlatılır bilemiyorum sanırım anlatmak biraz zaman alacak ama inanın çok çaresiz durumdayım ve kendimi çok kötü hisediyorum... 28 yaşındayım, 4 yıllık evliyim, evlenmeden önce kendi ailem ile aramda olan maddi bir takım sorunlar nedeni ile eşimle kaçarak evlendik, ikimizde evlendiğimizde 5 parasız olduğumuzdan mecburen evliliğimin ilk 1,5 senesini eşimin ailesinin yanında geçirdik ve bu dönem özellikle eşimin ailesi ile aramdaki kültür farkı nedeni ile benim açımdan çok sancılı geçti tabi ailemden aldığım terbiye nedeni ile onlara hiç kötü bir söz söylemedim, evlendiğimizden beri eşimin ailesi özellikle bana çocuk baskısı yaptılar bahaneleride "kendi evinize çıkmadan çocuk olsunda sen bir başına büyütemezsin ben yardım ederim" herneyse eşim ilk zamanlarda 300 liraya dershanede öğretmenlik yapıyordu sonra akademik bir kadro bulup yerleşti ve uzak bir şehire yerleşip evimizi ayırdık. evimizi ayırdık dediysem kv. ve kp. bir iğnesi dahi yoktur evimde, o dönemde kendi ailemle de küs olduğum için herşeyimizi kendimiz sırası ile yaptık 2 sene milletin eskiciye sattığı koltuklarda oturduk, 2 el bir baza alıp üzerine en ucuzundan yatak alıp uyuduk. paramız ona yetti çünkü ilk etapta beyaz eşyamızı aldık. tam borcumuz bitiyor artık mobilyamızı alırız diyeceğimiz zaman eşim başka bir üniversiteye atandı ve şansımıza eşimin ailesinin her yaz gittikleri köyle şuan aramızda 1 saatlik mesafe var. bütün bunların çocuk baskısı ile ne alakası var demeyin artık bir fiil başımızdalar ve o ilk 1,5 sene gibi kabus dolu günler demek bu... onların evinden ayrıldıktan sonra hep telefonla bu baskılar devam etti. bana ayrı eşime ayrı. ilk zamanlar eşim mantıklı davranıyor henüz zamanı olmadığını söylüyordu. ama ne yaptılar ne ettilerse aklına girdiler. şuan maddi durumumuz kendi evimizi ilk açtığımızdan daha beter çünkü türkiyenin bir ucundan diğer ucuna taşındık ve o eski mobilyalarımızı getirmememize rağmen buraya taşınmak tam 3000 liraya maal oldu bize birde buraya gelince mecburen mobilya aldık (1 yatakodaı takımı birde köşe koltuk alabildik sadece hala kitaplık yemek masası orta sehpa tv ünitesi vb... almamız lazım perdelerim eksik tam hiç birşeyim yok yani) ve maddi durumumuz inanılmaz bozuk pazara gidip 3 kuruşa pazar yapmaya çalışırken markete 6 ayda bir anca gidebiliyoruz. afedersiniz 1,5 kilo kıyma+1 kilo tavuk ile 6 ay geçiniyoruz... bütün bu maddi imkansızlık içerisinde beyni yıkanmış kocam ile son günlerde çocuk kavgası içindeyiz... bana küstü. evet bana küstü hemde ben hamilelik öncesi neler yapılmalı sağlık ve hamilelik kolaylığı açısından araştırma yapıp kendimi anneliğe zorla da olsa alıştırmaya çalışırken. çünkü ona hemen heveslenme dediiğim için küstü bana. psikolojik olarak anne olmaya hazır değilim kaldı ki maddi olarak da hiç hazır değiliz... geçtiğimiz bayram resmen ailesindeki tüm kadınlar tarafından bir odaya sıkıştırıldım ve hamileliğe zorlandım... hani orada beni hamile bırakabilecek olsalar resmen bana tecavüz edecekti tam 12 kadın... ama psikolojik olarak başardılar tecavüz ettiler resmen... o dönemde eşimde baskıya başladı, üstelik akademik kariyeri nedeni ile aynı zamanda doktora öğrencisi olduğu için henüz askere bile gitmedi, bu yaz gibi en geç seneye kadar en az 6 aylığına yurtdışına gitmesi gerekiyor diyelimki hamile kaldım yada doğum yaptım o yurtdışında iken ne yapacağım askere gitmeye kalktığında çocuk 2-3 yaşında olacak o yaşta çocukla 5 parasız ne yapacağım? ben çalışmak istesem kv. kp. ime kesinlikle çocuk emanet edemem çünkü çocuk hastalandığında kaderine terk ediliyor onlarda, eşimde abiside böyle büyümüş kp. im devlet memuru olmasına karşın. üstelik kp. im çocukları biraz mıncıklayarak seviyor ve mıncıkladığı bölgeler kız çocuk erkek çocuk demeden biraz uygunsuz bölgeler. cinsel taciz olarak nitelenebilir. bunu eşime söylediğimde sevdiğinden öyle mıncıklıyor diyor ama kendisi çocukluğundan beri kendine dokundurmayan bir çocukmuş bir kerede ağzından kaçırdı zaten "cinsel organıma dokunmuşlardı ondan kendimi elletmeyen aksi bir çocuktum" diye. şimdi inkar ediyor. ayrıca medikal fobilere sahibim en basitinden iğne fobim var ölüm korkusu yaşıyorum ve bu eşim tarafından ciddiye bile alınmıyor. özet olarak; maddi olarak imkansız durumdayız, eşimin ailesine güvenmemek için çok ciddi verilerim var, eşim beni hamilelik-doğum ve çocuğumuz çok küçük iken mecburen yalnız bırakacağı bir çok sorumluluğu var, bir çok medikal fobim var hamilelik döneminde testleri ve doğumu bana cehennem edebilecek fobiler, psikolojik olarak anne olmak istediğimden ve buna hazır olup olmadığımdan emin değilim... bütün bunların üzerine eşim bana çocuk için küstü ve çok gerginiz. bir akıl verin ne yapacağım ben? not: bu kadar uzun olduğu için özür dilerim ama gerçekten özetlemeye çalıştım...

çok teşekkür ederim sağolun... anlayacaktır sizi yardımcı olacaktır, hem o yumuk melekle vakit geçirmeyi kendisi isteyecektir göreceksiniz:) A

benim anlamadığım doktora, yurtdışı vs. konularından bahsederken nasıl bu kadar maddi sıkıntıdan bahsedebiliyorsunuz? Burslumu eşiniz bunlar az parayla olacak işler değil bir vize almaya kalksan bir kağıt parçasına bir ton para gidiyor. çocuk konusunda hazır değilsen d. kontrol hapı kullan madem gizli gizli kimsenin bilmesi gerekmez eşiniz bile... Deniyoruz ama olmadı dersiniz en azından.. Zaten eşinizin derdi kendini ispatlamak belliki çocuk nasıl büyür, ben olmadan ne yapar kısımlarında değil..

senin kaç çocuğun vardoğan her çocuk mutlu olsa sokak çocukları olmazdı, ıslah evleri dolu olmazdı değilmi, bunlar ekstrem örnekler, şöyle söyliyim bazı çocuklar kolejlere giderken bazıları çocuk yaşta işçi oluyo çünkü ailelerinin durumu yok, ergenliğe girdi diyelim, anne baba arkadaşımın bilmem kaç tane ayakkabısı var benim neden yok ayşenin çantası şu marka bende niye yok, gökten mi yağacak, paran varsa alırsın yoksa alamazsın bu kadar basit sevglm Işık &

Ne uzun elleri, dilleri var bu kayin valide-perderlerin! Herseye karismadan koselerinde uslu uslu otursalar olmuyor... Cocuga hamile kalacak olan da sensin, onu doguracak da... O halde son karar senin hic takma kafana tek kelimeyle "istemiyorum" kapat konuyu. Eger o kadar cok istiyorlarsa kendileri yapsinlar bir tane daha :) MissCherryBlossom

sakın yapma sakın. Daha eşin yurtdışına gidecek, askerlik yapacak oooo sen bu arada ne yapacaksın. sakın yapma, yaşın müsait ama durumun, şartların müsait değil. Eşin çocuk isterken bunları düşünmüyor mu, ben yokken ne olacak demiyor mu. Ama onu da düşünmüşlerdir, ailesiyle kalırsın belki de. işte o zaman hayatın cehenneme döner.

Ben de doktora ogrencisiyim ve esinize resmen hayret ettim. Ailesi cahil olabilir ama kendisinin beyni yok mu? Ben yurtdisindayim ve maddi gelirim oldukca iyi ama sonucta burs, meblag yuksek olsa da kendime maddi olarak guvenemiyorum. Maddi guvence olmadan cocuk isine girmeyin, yurtdisi, askerlik vs. bitmeden zaten hic girmeyin. Teziyle, isleriyle mesgulken kafasini islerden kaldiramazken bebekle zaten ilgilenemez ve tum sorumluluk sizin ustunuze kalir. Tez stresiyle ugrasirken bir de bebek sorumlulugu cekecek babayigit ben daha tanimadim, simdi hevesli olabilir ama geceyarisi cocuk aglamasi duyunca ne yapar acaba? Ben mesela kadrolu bir pozisyona girmeden acikcasi maddi olarak kendime guvenemem, esiniz nasil kendine bu kadar guveniyor? Sonucta doktora bittikten sonra hemen postdoc ya da yardimci docentlik bulamayabilir, o zaman ne yapacaksiniz? Sular bulanikken bu ise kalkismayin derim, zaten kendiniz de psikolojik olarak hazir degilmissiniz. Onemli olan sizin hazir olmaniz bence, gerisi hikaye. Aileden uzak durun sekerim derim, bu insanlar resmen kafayi siyirmislar. Aintithenniel

bu ne yaaa delirmiş bunlar herkes kendi istediği zman çocuğunu doğurur. kv nde böyle yaptı zamanında şimdi bu baskı neden? sen hazır olmadan olmaz bu iş. eşinle bilinçli birinin yanına gidip konuşun bence. abartma ötesi olmuş bu halleri

Ne olur sigara içmeyin ne olur meleğinizin hiçbir suçu yok, hasta etmeyin onu... Sonra vicdan azabınız daha çok büyür gider... Z

Allah yardimcin olsun gerecektende bu tip insanlarla basetmek zor olsa gerek. insanlardaki bu cocuk sevdasini anlamis degilim, yani sanirsin ingliz kraliyet ailesi veliahtsiz kalacak kraliyet zor durumda kalacak benim esimin ailesi de bu konuda hadsiz, daha nisanliyken görümcem " hemen cocuk düsünüyor musun yoksa korunacak misin " diye sormustu evlililigimizn ilk aylarinda kayinvalidem her telefonda " ee yok mu bisey " diye soruyordu. hatta bi keresinde, e yapmiyor musunuz, yani ugrasmiyor musunuz? dedi bende " ne demek istiyorsun ki ne yapmiyor muyuz ne dememi ne cevap vermemi istiyorsun simdi bu soruya " demistim. kadinda kem küm etmis sordugu sorunun edepsizligine yeni idrak etmis daha sormamisti, eltim de ayni sürekli, yoksa korunuyor musun felan filan. yahu sizene kardesim simdi bi oglum var her isim yarim kaldi birakacak bi Allahin kulu yok, hersey de maddiyat degil ki arkadasim cocuk büyütmek bu zamanda kolay degil, simdi zirt pirt arayip cocuk yok mu soranlar yardim gerektiginde " tisss" durumundalar. sözün özü diren direnebildigin kadar. esinede durumumuz düzelsin tabiki bende anne olmak istiyorum de. o sapik kadinlara, diyecek cok sözüm var ama site kaldirmaz.

senin kadar ağır olmasa bile maddi sıkıntıları biz de yaşıyoruz ve ve bunca sıkıntı içerisinde kayınvalidem ve tarafı çocuk için aşırı baskı yaptı. aylardır hep aynı şeyleri dinledim, zamanla eşimde bu konuşmalardan etkilendi ve o da baskıya başladıbi yerden sonra yeter dedim. şimdi hamileyim, hazır olmadığım halde hamileyim. hala karnımdaki bebeğimi kabullenebilmiş değilim, yediğime içtiğime dikkat edemiyorum, siqarayı bırakamıyorum vs. çünkü bu durumu hala kabullenemiyorum. düşününce çok vicdan azabı çekiyorum ama olmuyor işte. ultrasonda kalp atışını qördüğümde biraz daha qerçekçi düşünmeye başladım ama doktorun odasından çıkar çıkmaz yine normale döndüm. eşim uyarmasa hala hareketlerime dikkat edemiyorum, hoplayıp zıplıyorum. bu kadar duyqusuz olduğum ve kabullenemediğim için kendimden nefret ediyorum. kendini hazırlamadan, artık bi bebek istiyorum ve buna eminim demeden sakın baskılarına he deme arkadaşım, bunun bi de vicdan azabı var çünkü.. . push ; Aintithenniel

en kısa zamanda ailenle aranı düzelt, en mahrem şeylerinizi eş dost akraba ana babaya açan o sorumsuz kocayıda boşa. sana başka diyeceğim bişey yok, eşimi seviyorum diyeceksende lütfen deme, sevme çünkü, sevilmez.

kabus gibi yaa, okurken ruhum daraldı. Hem beş kuruş faydaları olmaz hem de bir boğaz daha eklemeye calısırlar haneye. Sabır arkadaşım sabır. N

Seni çok iyi anlıyorum canım. Ancak şuan çektiğin sorunlarla çocuk yaptıktan sonra ortaya çıkacak olan sorunları karşılaştırman gerekiyor. Çünkü şuan olan sorunlara çocuk yapmak dışında bir çözüm bulman çok zor. Belki biraz eşinin desteğini alsan bunlarla baş etmek daha kolay olur ancak okuduğumdan anladığım son zamanlarda o da yok. Senin yapman gereken çocuk yaparsam daha çok zorluk çekerim diye düşünüp, şuanda çektiğin zorluklara kendine dayanabilme gücü bulmandır. Biliyorum çok zor ama elinden bundan daha fazlası gelmez bence. Yine de karamsar olma ve çocuk konusunda kocanla iletişimini daha iyi kur. Buradan konuşmanın ne derecede faydası olur bilmiyorum ama sen sürekli kendini ve düşündüklerini anlat ki o da anlasın. B

öncelikle sizi tebrik etmek istiyorum siz çok güçlü ve mantıklı bir kadınsınız, doğrusunu yapacağınızdan eminim ama işiniz zor... eşinizin ailesi hakikaten klinik vaka imiş tek sorununuz onlar olsa bile çocuk bu dönemde yapılmaz kaldı ki başka engeller var evet Allah rızkını veriyor çok şükür benim de 4 aylık bir kızım var bereketiyle geldi, eşyaları, kıyafetleri çoğu hediye ve altınlar vs.. ama bu yetmez ki çocuklar iki kıyafetle iki oyuncakla da büyür ama herşeyin başı para, gördüğüm kadarıyla siz de ilgili bir hanımsınız çocuğunuz için en iyisini isteyeceksiniz maddi zorluklara ne kadar göğüs gerseniz de insan çocuğunu nitelikli yetiştirmek istiyor her aile gibi bizim de var borcumuz şimdilik kendi kendimize yetiyoruz ama çocuk büyüdükçe masrafı da artıyor çocuklar fiziksel olarak bir şekilde büyür ama neden en iyisi olmasın? bana temizliğe gelen abla sütü yetmeyince çocuklarını yokluktan kaynar suda ezdiği ekmekle beslediğini söylemişti. Allah kimseye bu durumu yaşatmasın... diyelim ki maddi sorunlar çözüldü, anneliğe psikolojik olarak hazır olmadığınızı çok net ifade etmişsiniz sizi size bırakmamışlar ki bunu yaşayabilesiniz? naçizane tavsiyem tam anlamıyla hazır olduğunuzu hissetmeden adım atmayın. hamilelik, lohusalık zor süreçler.. annelik ise ömür boyu tam zamanlı mesai. ne kadar sağlıklı düşünürseniz o kadar başarılı olursunuz. etrafımda hazır olmadan anne olan hamilelikleri psikolojik anlamda zor geçen anneler var çoğunlukla da sorunlu bebekleri var bu bir kısır döngü maalesef... medikal korku çok çok önemli mutlaka çözmelisiniz ama dediğim gibi siz mantıklı ve güçlü bir kadına benziyorsunuz normal doğum bile yapabilirsiniz bence:) eşinizle meslektaşız işimiz gerçekten zor... mesela ben doktora tezimi rafa kaldırdım son dönemindeydim oysa, tez bitince istiyordum ama kısmet işte:) üstelik geçici kadroda bir asistanım yeni süreçte işsiz kalma olasılığım çok yüksek ama mecburum bebeğim bana çok muhtaç. eşim bankacı nerdeyse günde 12 saat çalışıyor ama yine de akşamları ve haftasonları bana çok yardımcı oluyor bu bana nefes aldırıyor eşinizin yardımı çok önemli benim eşim de yoruluyor ama mesaisi bitince özgür. biz akademisyenler öyle değiliz iş 24 saat beynimizi meşgul eder özel zamanımızı bile işe veririz benim erkek bir iş arkadaşımın 6 aylık kızı var tez uğruna eşiyle kızını annesine yollamış. eşinizin rahat olması da çok önemli... 28 geç bir yaş değil Allah kısmet ederse ben ikinci çocuğu 35'de düşünüyorum şimdi 30 yaşındayım tıp ilerledi eskisi gibi değil biraz cesaret ve sabır... Allah yardımcınız olsun. Aintithenniel

Ağzım açık okuyorum, ve lanet ediyorum artık. Yazıklar olsun diyorum ki ne yazık. Onlara ne, anne babalar diye bu kadar karışmaya, baskı yapmaya ne hakları var. Olmuyor da olabilir böyle konulara neden giriyorlar, ayıp değil mi ya artık. Burda bazı arkadaşlarda bugun olmazsa ilerde illa olmalıdır falan yazmış, ona evli çift karar verir, hiç istemeyedebilir. Kimseye neden istemiyorsunuz, çocugunuz olmuyor mu, çocuk yapın vs denmez. Bu kadar açıkca beyan edilip bi de üstüne baskı yapılmasına katlanamıyorum o kadar kadınında seni odaya kapatıp baskı yapmasına da yazıklar olsun diyorum sadece. Yapmayın sakın, hissederseniz yapın, hissetmiyorsanız da yapmayın, herkesin illa çocugu olcak diye birşey yok, isterseniz çocuk sahibi olursunuz ya da olmazsınız. bu konuları açan arkadaşlara birde burda çocuk yapma hevesi kazandırılıyor iyice üzülüyorum. Zaten baskı altında bir insan, hissetmiyor ki istemiyor, yapmasında zaten bu halde. Ne zaman hazır olacagınıda bi kendi bi allah bilir. ama ekmeğini allah veriyor diyerek çocuk toklukla yetiniyormuş gibi düşünülmesini de doğru bulmuyorum. Kısaca çok ayıp etmişler, hiç üzerinde durmayın, kendinizi zorlamayın, eşinizde küserse küssün çok ta tınlayın. kendileri yapsın çok istiyorlarsa.

Haberlerini bekliyoruz Aintithenniel, inşallah eşin senin yanında, sana destek olur..

çok çocuk istiyorsa kaynanan kendi yapsın birtane... ne karışırlar arkadaş hayat senin hayat. eşine bunu uygun bir dille anlattınmı maddiyatı yani.. en önemli etken o hazır olmaktan sonra tabi.

canım bizler ne desek boş. eşin kültürlü aklı başında biri. cahil değil ki milletin lafına baksın. bugün değilse ileride çocuk olmalıdır. fobilerini bir şekilde yenersin. maddiyata gelincede eşinin iyi bir meleği ve işi varken nasıl bu kadar borç batağındasınız yada sen neden çalışmayı düşünmüyorsun? bence eşine, gidip geldikten sonra bunu düşünelim, hemde elimizde biraz rahatlar diye ikna edebilirsin. ailesini hiç takma derim. aynı sıkıntıları hepimiz çekiyoruz. kendimden örnek vermek istiyorum, bende 1.5 yıllık evliyim. evlendiğimiz aydan itibaren çocuk ne zaman diye ailesi sormaya başlamıştı. ne zaman arasalar yada bir araya gelsek aynı mevzuları açıyorlardı. ben kaçarak evlenmedim ama eşimin ailesinden bir çöp görmedim. hala eşya borçlarımız var. çocuk olsa sanki gelip bakacakta değillerdi. inançlı bir insanım ama, allah nasibini verir demeyle de olmuyor. eşimin yengesi hamile kalınca, abisi arayıp dalga geçti. tembeller de şöylede böylede. sanki ona düşmüş bizim çocuğumuz. benim ailemde borçlardan dolayı yapmamı istemıyordu. hatta eşimin annesi, kızın hanımlık yapıyor çocuk aklının ucundan bile geçmiyor dıye laf sokmuş. annemde birsürü borçları var çocuğa nasıl baksınlar falan demiş. neyse ben korunmama rağmen hamile kaldım malesef. malesef dememin sebebi hem hazır değildim, hem senin gibi borcu harcı dert edıyordum. eşimde bende çalışıyor olmamıza rağmen borçları bitiremedik. bir evin ne eksiği olmuyor ki. tabi bunu da ailesine anlatmak güç. ağızları açılsa 2 kişi çalışıyorsunuz ne borcu diyorlar. ne borcu olacak düğün takılarıma kadar aldılar. koca bir evi döşemek kolaymı?anlatmaya kalksam tamam borç istemıcem korkmayın diye güyaa şaka yapıyorlar. :bir senmı hamılesın, bulantıdan bişey olmaz normal şeyler. önemlı bişey olmasın dedi:) önemlı bişey ne olabılır?ölmem falan lazım herhalde. ben öyle deyınce 2 gune bir arayıp halimi bebeği sormaya başladılar. tabi artık gözümde bir değeri yok.) neyse konuya dönecek olursam biraz daha birikim yaptıktan sonra çocuk yapalım diye eşine yapıcı konuşmalar yap istersen belki faydası olur. ailesi hakkında eşine kötü şeyler söyleme ters tepiyor çünkü. kendı aılenlede bıran önce aranı düzeltmenı tavsıye ederım.4 sene dıle kolay. nasıl dayanabılıyorsun. özellıklede bu durumlarda en çok aılenın desteği gerekıyor

kayınvalide olunca genetik bir rahatsızlık meydana geliyor sanırım çoğunda... herşeyin altından pörtleme hastalığı... kocaman insanlar bilir elbet ne zaman çocuk yapacaklarını... bizimkilerde aynı... kaynıma varana kadar hem de... ne ayıp... bilmem kimin bebeği olmuyormuş baştan istememişler bilmem ne... buara sesi çıkmıyor... boşver... hiç takma... kendine yaparsın... cevabı yapıştır uygun zamanda, onun dışında da düşünmemeye çalış... onlar yap deyince olmuyor nasılsa zaten... en uygun zamanı siz bilirsiniz ve bunu gerekirse her defasında söyle sen de... yalnız kple çok uğraşırsın senin bebeğine de öyle abuk subuk şeyler yaparsa işin var... sakın taviz verme... eşin ses çıkarmıyorsa sen çıkar o zaman öyle bir şeye kalkışırsa... hopp neoluyor diyebil en azından... Aintithenniel

Allah sana da sabır versin canım işte bende böyle bir pişmanlık duymak istemiyorum. Dediğin gibi kendi evladına karşı olan vicdan azabı bir ömür sürecek belki. İnşallah vicdan azabı duymazsın, inşallah olmak istediğin gibi bir anne olursun.

Ben maddi sıkıntıları ve medikal psikolojini geçtim; kpin orayı burayı mıncıklamasına takıldım. Bu nasıl bir düşünce tarzı, nasıl bir basitliktir ya? Ve eşin nasıl diyebilir ki sevdiğinden yapıyor. Herkes sevdiğinin orasını burasını mı mıncıklıyor.. Bu çocuğu sen büyüteceksin. Baba işe gidecek, sen ilgileneceksin. Eşin yurtdışına gittiğinde kvnin yanına gideceksin büyük ihtimal. Orda değil çocuk büyütmek, 1 dakikalığına bile çocuğu seyrettirmemek lazım. bu tarz düşünce sahibi insanlardan tiksiniyorum. Olaya bak, cidden 12 tane kadın psikolojik tecavüz etmişler. Hayır, kime ne arkadaş. Ne desem bilmiyorum. Ancak yapmak istemiyorsan yapma. Eşin istediği kadar küssün. Seni anlamalı, anlamak zorunda. Allahım bu nasıl bir ailedir yahu Peki senin kendi ailenle barışma ihtimalin yok mu:44: lakeoftears

eşim ÖYP kadrolu şuan ar. gör. ve yard. doç. luğu garantide zaten sabretmiş olsa bir kaç yıl aradan askerlik çıksa kadrosunuda alsa maddi anlamda kafam rahat olacak birde dediğiniz gibi tez dönemi var ve bu sömestr ders dönemi bitiyor tez dönemini de yüksek lisanstan biliyorum çok yoğun ve stresli oluyor bu da onu ve beni zorlayacak bir engel aslına bakarsan... yine de eşimde olumlu değişimler oldu, küçükte olsa; burada bana destek olup mantıklı düşündüğümü anlamamı sağlayan arkadaşlara teşekkür ediyorum sayenizde eşime karşı duruşum güçlendi ve sonunda medikal fobilerimi kabul etti... çarşamba günü bu fobilerim için tekrar doktora gidiyorum üstelik bu sefer yalnız olmayacağım eşim de benimle gelmeyi ve doktorla görüşüp elinden geleni yapacağına dair söz verdi. ama fobilerimin artık çok daha arttığını fark ettim çünkü onlardan kurtulmak için doktora gitmekten bile korkuyorum dün doktordan randevu aldık ve saatlerce ağladım... eşim fobilerimle ilgili herşey hallolana kadar da çocuk konusunu tekrar açmayacağını söyledi... bir de askerlik konusunu kabul ettirebilsem iyi olacak çünkü o askere gidip gelene kadar maddi durumumuzu toplarız yurtdışı işleride çoktan aradan çıkmış olur... bu bana biraz daha zaman kazandırır ve endişelerimin tek başıma baş edemeyeceğim kısmı aradan çıkınca sanırım kendimi hazır hissederim o zaman. aslında bende bir gün anne olmak istiyorum ama gerek şartlar gerekse ruhsal olarak hazır değilim... ancak 10-15 güne kadar eşimin ailesi bize geliyorlar ne kadar kalacakları henüz meçhul o dönemde ne yaşarım bilmiyorum:18: ama onların gelmesi ile eşime bu kısırlık konusu ile baskı yapıp yapmadıklarını anlayacağım telefon görüşmeleri sinsice ve yanyana olmadığımız zamanlarda yapılıyordu çünkü burada saklayamazlar ve eğer öyle birşey varsa ne derim ne yaparım bilmiyorum. şimdiye kadar onları incitecek hiç birşey söylemedim ama artık aile terbiyemin sınırları zorlanıyor. bakalım neler yaşanacak. tekrar tekrar çok ama çok teşekkür ediyorum yardım eden, fikir veren herkese... artık içim daha rahat... iyi ki varsınız...:13: