Enerjiniz düşüktür. Hayatım boyu çok sanslı değilsem de, hep bir iyi el üzerimde diye düşündüm. Bilmiyorum neden ama bazı insanlar ciddi şanssız oluyor.

Bu tip şeyler dönem dönem olur, hep olmaz ki. Aldığımız nefes bile şükür sebebiyken siz etrafınızda olan güzel şeyleri göremiyor, hep kötüye odaklanıyor olabilir misiniz?

ben ve eşim böyleyiz. arada güzel şeyler de oluyor neyse ki. mücadele ediyoruz işte napalım :)

İşte bu benim life style

Bir dönem benim de öyleydi. Ama artık değil. O dönem çok küfreder, geçmişte olan olayları düşünür, ilgililerine belalar okurdum. Bunu farkettim, bıraktım ve artık şanslı biriyim bile diyebilirim. Sen de benim gibi miydin?

Bahsettiğiniz şeyler hayatın kendisi ne yazık ki. Üzerinize alınıp, negatif düşünmeyin. Hepimizin hayatında kötü insanlar var, aşk acısı var, ölüm var. Bunlar hepimizin başından geçiyor. Hayat çünkü acısıyla, tatlısıyla yaşanıyor. Üzerinizr alınmayın bu olayları, hayatın akışı olduğunu kabullenin ve pozitif bakın.

Son 8 yılımın tanımı. Sürekli başıma bişey gelmesi ama benim pes etmeden hayata tutunmam. Hayatımızdan biz sorumluyuz. Seçimlerimizin bedellerini ödüyoruz. Artık olumsuz bir şey olduğunda "bunu ben seçtim sonucu bu oldu n'apalım sağlık olsun" moduna geçtim.

Bunlar olumsuzluk degil bence. Guncel hayatta yasanilabilir seyler. Ama sizin olaylara bakis aciniz onemli.

Aynı şu an öyleyim. Ağzım bozuk, herkese herşeye lanet okuyorum. Yine de tutunmaya çalışıyorum hayata. ladyjoker

Hayatın ıyi ve adil oldugu yanılgısına bizi inandıran gün yüzü görmesin. Hayat zaten acımasız ve kötülüklerle doludur. Başa çıkmayı öğrendiğiniz kadar mutlu olursunuz hepsi bu. Hepimiz o denizde yüzüyoruz. Sadece bazılarımız kaslarını çırpınmak için değil yüzmek için kullanmayı öğrendi. O yüzden kolay ilerliyorlar.

Şu aralar benim için de öyle. Boşanıyorum. İkinci kez kaza yaptım. Evini su bastı Babamın hastalığı

Mesela nasil olaylar?

Öyle kısa bir dönem değil. Tam 10 yıldan bahsediyorum. Başıma kötü bir olay geliyor depresyona giriyorum. Ama bırakmıyorum hayatı. Çabalıyorum, ortamımı değiştiriyorum, kendimi geliştirmeye değiştirmeye çalışıyorum. Pat diye başka bir kötü şey oluyor. Yine bırakmıyorum. Kitaplar okuyorum, unutmaya çalışıyorum. Bu süreç böyle 10 yıldır devam ediyor. Ve geriye dönüp bakıyorum. Denizde boğulmamak için çırpınan fakat çırpınmaktan tüm kasları ağrımış, yorulmuş bir insan gibi hissediyorum. Hiç mi iyi bişi olmas yani. Bazen lanetlenmiş gibi hissediyorum. Ne dersiniz arkadaşlar bu duruma. Hiç böyle bir durumda olanınız oldu mu? Bana tavsiyeler verebilir misiniz? S