Belki de bir gün kabul olmayan her duan için şükredeceğin bir gün gelecektir. Ben hep sonradan iyi ki olmamış dedim ve artık hep hayırlısı olsun şeklinde dua ediyorum. Uzaktan gördüğün mutluluklar belki yalnızca uzaktan öyledir. Ben çoğu zaman yakınlarına gidince gerçeğin farklı olduğunu gördüm -ki eğer gerçekten mutlularsa da -başkalarının mutlu olmasında ben niye mutlu değilim diye üzülmek yerine onlar mutlu olabiliyorsa aşık olabiliyorsa tekrar, ben de olabilirim şeklinde düşünmek sana daha iyi gelecektir. Şükretmek, kendini sevmek, kendi kendine de mutlu olabilmek yani en önce kendinle barışık olabilmek zamanla çevredeki şeylerin de düzelmesini ve daha olumlu bakmayı sağlıyor. Kendine bakmamak 'ben değersizim' düşüncesini oluşturuyor bilinçaltına ve sonsuz bir döngüye sebep oluyor. O yüzden bence kendine özen göstermek bu durumdan çıkmak adına yapabileceğin ilk şey olabilir.

Dünya sorunu bitmez deyip sorunlu insanlardan uzaklaşın. Diyet ve spor yapın. O adam da aşık olduysa dışarda milyonlarca erkek var defolsun diyerek hayata devam edin. Güzel bir parfüm alın mislwr gibi kokun. Spor için güzel bir tayt Tshirt vs alın. Evi de toplayın fazla eşyaları atın. Herşey gönlünüzce olsun...

Bir şeyler değişmeli sanki değil, bir şeyler değişmeli. Listeniz benden: O odayı bir düzenleyin ki rahat nefes alasınız. Her duştan sonra saçınıza gereken özeni gösterin ve hafif bir makyajla motivasyonunuzu artırın. Bahar kapıdayken o kilolarla baharı karşılamak olur mu? Yarın spora başlayın ve yeme düzeninize bir çekidüzen verin. Muhteşem bir terapi olan kitap ve kahve ikilisi ile her akşam hayatınızı renklendirin. Toparlanana kadar biraz kabuğunuza çekilin. Böylelikle dış çevrenin olumsuz etkilerini bertaraf edin bir süre. Aman ya, aşık olduysa oldu. Takılmayın, takip etmeyin. Niceleri var. Bize yazın.

Havalae cok guzel inanin doğada yuruyus yapmak cok rahatlatiyor takin kulakligi yürüyün sonra kendinizs bir kahve ismarlayin.. guzel guzel kitaplar alip okuyun. Hatta dawn burns un iyi hissetmek diye bir kitabı var bunu ve bircan yıldırımın hayat cesurlara torpil gecer isimli kitabını alin terapi gibi gelicek eminim kendinizi görceksiniz bu ikinci kitapta. Ve unutmayin kimse bizden değerli deil bundan aylar omce deoresyonda olan biri olarak diyorum bunu

Kendinizi meşgul edin. Yemek ve dizi ikilisi ile değil tabi. Spora başlayın. Devam ederseniz bir, iki ayda modunuzun yükseldiğini görürsünüz. Kıyaslama yapmayın. Herkes aynı yaşta, aynı şekilde evlenmiyor. Evlenmek için evlenilmez; eğer size uyan doğru biri karşınıza çıkarsa evlilik düşünün. Sizin duygu durumunuzu düşüren kişilerle irtibatı kesin. Kısa vadede belki yalnız kalınıyor ama uzun vadede kafanız öyle bir rahat ve dingin oluyor ki. Ve sevdiğiniz adama gelince, maziniz ne bilmiyorum ama o artık başka bir yolda. Siz de kendi yolunuzu oluşturmaya çalışın; mesela saçınıza bakım yaparak başlayabilirsiniz. Sonra arkası gelir zaten. Hayatta ölümden başka çoğu şeye çare var. Umutsuz olmayın..

Kesinlikle. Kimi de benim hayatım için ağlıyordur belki. Neticede kimse bulunduğu yerden memnun değil, nerede değilsek orayı istiyoruz.

Kalkıp odanı toplamakla ya da yapman gereken işlerden birini kapıp kendini güneşli bir kafeye atmakla başla. D vitamini ve hareketten daha iyi gelen birşey yok mutsuzluğa.

Öyle boş boş bekledikçe depresyonun büyüyüp kocaman olacak, yürümeye başlar yakında. Kalk da bi odayı topla yüzüne maske yap canım, her gün ufak tefek etrafı toparla derli toplu evde depresyona girilmez. Annen kızmıyor mu bu haline? Bu yazdıklarını anama desem yolarım seni benim canımı sıkma şu yemeği hazırla derdi. Ne zaman evlenecen falan diye modunu düşürenlerle az görüş. Hatta görüşme mümkünse eğer. Sen kendini nasıl görürsen öyle hissedersin aynaya bakıp iltifat et kendine, içinden gelmese bile bi süre sonra içinden gelmeye başlar

Aşkı memnu izleyerek yemek yemek de dahil, beni anlattınız. Ne zaman evleneceksin yerine yaşın 35 doğur artık sorusu var.. kavgacı ailemden, mutsuz insanları mutlu etmeye çalışmaktan, her şeyin yükünü sırtlanmaktan yoruldum..

İnsanlar sagliklariyla uğraşıyor. ben de zaman zaman böyle olurum ama ne dertler var benim ki dert mi deyip bir yerden baslamali. guzel bir muzik, ılık bir dus, odayı havalandirip toparlamakla başlarsınız. insan toparlandikca toparlaniyor. battikcada batıyor.

Tez donemi dagılmanız cok normal. Tez bitince işler yoluna giriyor. Yaşayan biri olarak. Kilo ise grcen yıl 8 kilo aldım bu yıl verdim. Kilo alınca laf edenler şuan kilo vermeme laf ediyor. Hastamıymısım. Ondan verirsin merak etme geç yeme un şeker pilav makarna çıkar hayatında bak gör nasıl geldiği gibi gidiyor o kilolar. Evlilik konusu ise herkes heep konusur bosvercen. Şimdi tezine konsantre ol gerisi halolur.

depresyon kelimesini agziniza almamakla baslayin. 1- odanizi toplayin 2- dedikodudan uzak durun 3- anneniz ve babanizin sorunlarinla ugrasmayin 4- bakima baslayin 5- kilo verin

Sevdiğim adam birine aşık olmuş, çok mutlu, dostum dediğim insanlar anca dert anlatıyor, nasılsın diye soran yok, annemle babam sürekli birbirini yiyor, iş yerimde dedikodu almış başını yürümüş, bugün anlattığını yarın başkalarından işitiyorsun, sonu hüsranla biten başarısız diyetler, hayatımda görmediğim kiloları görmüşüm son 1 ayda, hiç bir giydiğim yakışmıyor, tek keyif aldığım aktivite aşkı memnu izlerken yemek yemek, makyajı geçtim yüzümü yıkamak bile gelmiyor içimden, saclarim özerkliğini ilan etmiş, odam darmadağınık, önümde bir yığın iş birikmiş, 1 haftaya bitirmem gereken bir tez... Ahhh bir de "Ne zaman evleneceksin?" sorusu vardı, nasıl unuturum. Hayatımı birine az tutar mısın deyip kaçasım var :) Birşeyler değişmeli sanki ama nerden ve nasıl başlamalı? Bir türlü kabul olmayan dualarıma yenilerini mi eklemeli? Antidepresanlarla beyni mi uyuşturmalı?

Bağımsız, özgür... şu an ihtiyacım olan ve kaybettiğim için 3 aydır ağladığım hayat.