O zaman geciktirme, hemen terapiyle başlayabilirsin. Doktorun uygun görürse emzirirken de kullanabileceğin ilaçlar önerir. Sorunun başlangıcında tedavi olmayı seçersen kısa sürede atlatırsın.

Allah yardımcımız olsun hepimizin

Ahh ne şanslı kadınmış Oğlumu çok seviyorum ama 2. Bir çocuğu düşünemiyorum Eşim hiç birşey yapmaz kendine göre yapıyormuş Aslında o benden talep et diyor Ama inanın ona bile halim yok birisi düşünsün alsın diyorum bende

Hayırlı olsun bebişiniz Rabbim uzun sağlıklı bir ömür nasip eylesin Size de güç kuvvet versin Yaa ben 2. çocuğu artık düşünmüyorum bile o derece herseyden soğudum Oğlumu çok seviyorum ama bazen bunalıyorum herhalde buna da hakkım var diyorum Eşim sizin dediğiniz gibi ağır çalışsa anlarım ki tüm ramazanlık boyunca işten geldikten sonra bebeğimle 1 saat aşağıda durdum ki yatıp dinlensin diye Ama şimdi 5.30 gibi evde bebekle ilgileniyor ama ne kadar süre ben yemeği hazırlayana kadar ondan sonra hop yine bende bilmiyorum ne olacak böyle

Spor yapıyorum ama salona gitmiyorum yürüyüş ve evde Eşimin kabul edeceğini hiç düşünmüyorum Bebekle ilgilenirken ağladığında bile bana getiriyor susmuyor diye ama susturmaya çalışmıyor bile Hal böyle olunca sinir oluyorum durup durup kendimi dolduruyorum eşime karşı Eve bile gelmesin istiyorum kendi kendime zaten ne işe yarıyor ki bile diyorum yani o derece vahim durumum

Herkes bir parça korkar, bende hazır olmadığım için henüz istemiyordum ama hayat bizim planlarımızı çok fazla sallamıyor işte :) Şuan 20 aylık bir kuduruk annesiyim Ama çok tatlılar, büyüdükçe zorluğuyla doğru orantılı olarak güzelliği de artıyor. Beni görünce anniiiğ demesi, koşması, o gülüşü, her şeyin dikkatini çekmesi, hele o anlamsız kelimeleri. Daha küçükken karşılık veremediği için pek fazla anlayamıyorsun Özgürlük resmen başa bela bu arada, alışınca insan vazgeçemiyor..

Evet erteleyin bence. Maalesef erkekler anneler kadar fedakar ya da düşünceli değil. Tabir-i caizse, kafalarına vura vura öğretmek gerekiyor. Sorumlulukları mutlaka paylaşın, bahanesi ne olursa olsun kabullenmeyin. Mesela; bebek tok, temiz ve uykusunu almışsa babaya verin. Siz gidin yarım saat 1 saat banyo keyfi yapın, film izleyin, kitap okuyun, komşuya bir kahveye gidin. Bebek elbette ağlayacak çünkü ilgi istiyordur. Eşiniz bununla başa çıkmayı öğrensin.

Evde kalmıyoruz aslında yürüyüş yapıyoruz ama dedigim gibi hep bebeğimle beraber olduğu için kendime vakit ayıramıyorum

Ha bir de o kesim vardı değil mi? Destek olacağına köstek olan.. Bana da at gitsin o zaman çöpe diye dalga geçer bir üslupla cevap veren olmuştu. Ve ya bak çok konuşuyorsun diye hissettiklerimi anlatmamı isyanla bağdaştırıp Allah elinden alır görürsün bak diyen. Allah uzun ömürler versin evlatlarımıza. Hani ortada psikoloji bozulacak bir durum yok.. En komiği de bu insanlar 2 saat uykusunu az alsa ertesi gün iyi uyuyamadım diye sinirli, gergin olan rahatlığından asla ödün vermeyen tipler ama size geliyorlar bir alışamadın, zor geldi sana, herkes çocuk yapıyor diyebilecek kapasitedeler. Hep derim biraz empati, illa başına gelmesi gerekmiyor.

Bebek kaç aylık? smuwiLa

Hiç inanma o sözlere bir gece bebeğin ateşi çıkmış dereceyi alıp geliyorum bebeğe dikkat et dedim geldiğimde uyuyordu ve kalkıp sormadı bile kaç olmuş diye yorgun muş uyuyakalmış Yani benim eşim çok yumşak biri ve bebeğe düşkün güya kendince o böyleyse oooo B Began Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Zaten aslında mutsuzluğumun temel sebebi de ise başlayacak olmam Yaklaşık bir ay sonra Ona kiyamiyorum odadan çıktığımda peşimden ağlıyor Çok zor gelecek ayrılık ikimize de Aslında merkezde oturuyuruz Ve oğlumu arabasına koyup bir saate yakın dolaşıyoruz sonra parka götürüyorum Komsulari felan görmekte iyi geliyor ama sürekli olan yorgunluğum gitmiyor üstümden Allah evlatlarınıza sağlıklı uzun ömürler nasip eylesin . push ;

Kaç aylık bebeğiniz? Lohusa depresyonu olabilir. Destek alın derim.

Tabii canım, ben çok derdim biri gelse de 5 dk nefes alsam, dinlensem falan diye. Neden hayatım bu kadar değişti? Anne olmak bunu mu gerektiriyor yani her şeyden vazgeçmek mi, bundan sonra acaba kaç senem daha böyle geçecek diye çok düşündüm. Ama değil işte aslında şartlarla da alakalı biraz. Herkesin hayatı değişiyor elbette ama ne kadar değiştiği şartlara bağlı. Biz de hep atıştırmalık kolay şeyler yiyorduk bu arada, her şeye birden yetişemiyordum o orada ağlayınca ben gerilip strese giriyordum, bir işi 10 kez bırakıp yapınca insan daha çok yoruluyor.

Eşim olur ama iZin kullanamayacak bir işim var Annem olamaz sağlık sorunları var Bakalım hayırlısı

Amin A

Evet, o insanlar neyin kafasını yaşıyorsa bende yaşamak isterdim... Benim çevremde de var öyle, benden yaşça küçük sanırım 25 falan anca var kızın 1 oğlu vardı benim oğlumdan 9 ay küçük, bir de kızı oldu işte 2-3 aylık falandır. Yani oğlu 10 aylıkken falan 2. ye hamile kaldı. Biraz hayat tarzı aslında bence, kişinin hayattan beklentileriyle alakalı.

Sizin bebekle ayni yasta komsumun oglu var aralik dogumlu kadin çalışıyor, belki inanmayacaksınız ama kocasi da çalışıyor ama serbest bir meslek. Bebegi yıkıyor adam, tırnaklarını kesiyor, giydiriyor, altını değiştiriyor mamasini yediriyor Kadın işten geliyor 3 4 saat oglunu görüyor zaten sonra yatiyor Adam gun icinde carsiya falan gidicekse bebegi koyuyo arabasina götürüyor yaninda. Saka gibi dimi Ne sansli kadin Adam yengec burcu

ne güzel yazmışsınız yaa, peçeteye sarıp götürme kısmı beni çok duygulandırdı, ben öyle büyüdüm çünkü yani annem hep öyle yapardı işten dönerken. Hepimiz evlatlarımızla güzel günler görelim inşallah. İnsan ne için yaşıyor ki zaten... Bu arada annenizin uyuma kısmıda güldürdü beni :) bende anneme biraz bak yemek yapayım dedim, salona döndüğümde annem koltukta uyuyordu, oğlumda yerde kendi kendi oynuyordu. İçimden anneme çok kızmıştım.

Zor geçen bir hamilelik sonrası daha.. genelde ucuz atlattım, herşey süperdi, diyenini duymadım :) çünkü farklı bir düzene geçiyoruz, dahaa önceden alışık olmadığımız karmaşık bir hayata.. o kötü zamanları atlatinca herşey güzel oluyor. hatta sabah saç baş yolarken akşam uykusunda izleyip "iyi ki "demiyor muyuz :) iyi ki hayaatimizdalar, iyi ki varlar, iyi ki dogurmusuz :) insanoğlu çok garip bir yaratık :) sonuç olarak her ortama uyum saglayabiliyoruz. aksi durumlarda da bu işin uzmanı olan kişilerin yardımına ihtiyaç duyuyoruz. Bunun için varlar, tereddütsüz kapılarını çalmamız gerektiğini bilmek gerek. hiçbirimiz süper kahraman olmadığımıza göre, arada tazelenmek için şart bu.. Umarım senin için de herşey güzel olur. ilaçlara güvenemedigin vakitlerde de terapiyi dene

Malesef yakında değiller Bebeği bırakıp gidemiyorum Her yere beraber gidiyoruz bundan asla şikayetçi değilim ama o zaman da kendime zaman ayıramıyorum

sanki eşimden boşansam hersey düzelecek gibi :) Buda çok mu köklü bir degisiklik olur kı?

Galiba depresyon hali mevcut bir yardım mı alsanız

Ahh ne iyi olurdu

Benzer süreçlerden çoğu kişi geçer Çocuğu eşinize bırakın Başlangıçta kısa bırakın eşiniz de alışır Siz evde olunca avutmaya çalışmaz al diye verir ama siz yokken susturur büyüdükçe süre uzar güzel zaman geçirince kendi talep eder Şimdi de düzenli görevler verin eşinize Her gün yapılacak olanlar her hafta yapılacak olanlar vs Mesela pazara gitsin sorumluluk olsun ya da bebeğin bezini takip edip o alsın vs Bir de doğum sonrası özel hayat sekteye uğruyor bu da hem kadını hem erkeği geriyor Biraz da o tarz faaliyetlere Zaman ayırmak lazım Bu arada oğlum 8 yaşında 3 gece ayrı kaldık ilk defa onlar baba ile tatilde ben iş için bizim şehirde Uzun zamandır yapmadığım tatili yaptım

Bebekleri asla avmye götürmeyin. Mikrop yuvası oralar. Her zaman açık alanlarda olmaları lazım. Doktorumuzun üstüne basa basa dediği tek şey avmye götürmeyin.

Anne kv falan yok mu? Bebeğini bir iki saat bırakıp kendine zaman ayır canım. Kuaföre git ne bileyim avm ye git biraz kendi kendine vakit geçir. J Janet Jak Esim Durme, durme

Seni çok iyi anlıyorum başından geçmiş biri olarak, ki benim bir de bebek isteğim yoktu şuan oğlum iyi ki olmuş, iyi ki var Allah herkesin evladını korusun ama hani daha anne olmayı düşünmezken olunca manen de alışmam zor oldu. Bir de zor bir bebekti canı sağ olsun, beni baya yaşlandırdı :) Erkeklere öyle geliyor, eşime de çocuk bakmak çok kolay iş, ama sadece çocuk bakacak. Yemek ve temizliği dahil etmiyor. Düşen düştüğü yerde, aldığı bıraktığı yerde kalır :) Babam da rahmetli annemden önce oturduğu koltuktan bir lavaboya gitmek için bir de yatmak için kalkardı. Şimdi market, pazar işiyle ilgileniyor, yemek yapıyor. Her gün ne yapacağım diye düşünmekten bıktım diyor geçen gün. Evi çekip çevirmek mi kolay yoksa çalışmak mı diyorum? Çalışmak diyor ya baba bir de bebek koy bunun içinde dedim adam arkasına bakmadan kaçtı İnşallah geçecek bu günler, insan bir daha hiç eskisi gibi olamayacakmış gibi hissediyor biliyorum ama geçiyor. Hissettiklerinizi eşinizle paylaşın, umarım sizi anlar..

maalesef ki eşler düşünemeyebiliyor sizin ihtiyaçlarınızı. o yüzden net olarak ifade etmekte fayda var. örneğin spor salonuna yazılın ve haftada 3 akşam oraya gidin, o sürede eşiniz çocuğa baksın. hem sosyalleşme, hem spor, hem evden uzak bir kaç saat iyi gelecektir. veya ne bileyim arkadaşlarınız varsa, çocuksuz buluşmalar ayarlayın, yine eşiniz baksın. yani biraz çocuktan ayrılmak gerekiyor, yoksa insan tüm gün sürekli aynı şeyi on kez söyleyerek iletişim kurduğunda normal iletişim yetenekleri zayıflamaya başlıyor, bunun sonucunda da özgüveni zedelenebiliyor, yanlızlaşabiliyor... vs vs bir sürü şey işte.

O kadar hissediyorum ki bunu defalarca kez arkadaşlarımla dertlesirken söylemişligim var Ruhum duygularım yorgun herşey ağır geliyor yük yük üstüne biniyor insan daraloyor. Benim inişli çıkışlı bı hayatım var hep böyleydi paldır küldür yaşıyorum ki hayatı bedenim kaldırsada ruhum kaldırmıyor artık Bunun soyledigimde bana yüklenen bile olmuştu O kadar zor ki Sende ki sanırım lohusa depresyonu denilen o ve ya bu kadın olmak gerçekten çok zor yük ustune yük alıp omuzlamak Allah yardımcın olsun ins Belki de hayatndda biseyler i değiştirerek mutlu olabilirsin fikir olarak dedim aklımda hiç bişey yok aslında Emin ol bende karmakarışıgim ve çok yorgunum

galiba dogum sonrası depresyonu. destek al canım doktordan dedigim gibi cok dogal yasadıgın

Bebeğim 7 aylik oldu . push ;

Sadece şunu diyeyim size varlığı yokluğundan daha güzel Yorgunluk çok fazla bende bunalmışlıkta ama eşiniz yada aileniz yardimci olacaksa hiç sıkıntı etmeyin

Ya sizi çok iyi anlıyorum ben severek evlendiğim tatlı bir kocam olmasına rağmen inanın ilk çocuğum kızım dünyaya geldikten 5 ay sonra az daha o psikolojiyle boşuyordum adamı. :) Gerçi hala boşasam mı acaba diye düşünüyorum ama :)) Neyse size dönelim bu kabullenememe safhası 2. çocuğun gelişiyle anca geçer. Hep bir umut özgür olacağım kendime ayıracağım kaliteli bir zaman olacak kafasıyla yaşarsınız çocuğunuz biraz büyüyünce rahatlarsınız. Allahtan çalışıyormuşsunuz sabredin işe geri dönünce bakıcı ya da güvenilir aile üyelerinizden destek alın. imkanınız varsa elinizi hiçbir işe sürmeyin işiniz ve bebek yeterde artar. Her fırsatta uyuyun dinlenin. Eşinizden beklentinizi olabildiğince düşük tutun yerlerde sürünsün beklentiniz o kadar diyim o zaman öfke nöbetleriniz azalır biraz. mükemmel anne olucam herşeye yetişicem diye kasmayın fazla pipirikli olmayın aman dikkat hepten yanar beyniniz. sakin relax. Şahane sağlıklı bir çocuk dünyaya getirdiniz harikasınız. birkaç ay içinde gülücükler agucuklar hoşunuza gidecek 6 ay sonra ek gıda başlayacak orada az daha dişinizi sıkın 1. seneyi atlatınca biraz sakinleşeceksiniz. 3. yıldan sonrası çok daha kolay.

Allah kolaylık versin. Siz firsatiniz varsa gidin bi annenize 1 hafta falan bi kendinize gelin. Kolay değil yasadiklariniz ve esinizle yapıcı dille konuşun. Tek basiniza her seyi yuklenmek zorunda degilsiniz. Neyden rahatsizsaniz evi notlarla doldurun bi daha yapma... şunu diye. Artık bebekli hayata O da ayak uydurmali. Mutlaka tatil ya da ailenizin yanına gidin ev de basar.

Sen uyurken bebek aglasa kalkar sut veririm uyuturum diyordu simdide diyorki cocuk olunca tüm herseyi bana yıkacaksın sen... B Began Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Lohusa depresyonu olabilir ve ailelerden kimse gelmiyor mu yaniniza yardıma. Allah yardım etsin kolayliklar versin zor durumdasiniz kolay değil ve haklisiniz. Sürekli bu sekilde iyi olmanız mucize olurdu ama lütfen bu gidise bi son verin. Yardim alın ailelerden gezin sosyallesin. Her seye kosturmayin ve kendinizi tuketmeyin şu an bebeginizle mutlu mwsut olmaniz gereken zamanlardasiniz ve inşallah olursunuz. Allah sabır versin.

Yaa benim ki de erkek Herşeyi o kadar zor kiii Eşim yoruluyorsan yemek yapma diyor dışarıdan söyleriz Ama hangi bir gün yapmayayım Bide tek problem yemek değil ki O belkide en basit kısmı yada dinlendirici Anne olmak kutsal ama bu demek degilki 24 saat ilgilensen bile yorumlayacak, bikmayacaksın

Bende duymadım, daha ağır geçireni gördüm. 2. çocuğunda, üstelik. Herkes aynı şekilde geçiremez tabii, kimi de daha da hafif atlatır. Şu dediğiniz sabah saç baş yolup akşam uykusunda izleme olayı, sonra kendimi sorgulama kısmı falan.. Yani alışmadık mı böyle hissederken hayatı devam ettirdik bir şekilde, bir taraftan varlığına şükür ettik, bir taraftan yorgunluktan, kendimize vakit ayıramamaktan şikayet ettik. Sanırım o yüzden annelik = delilik

keşke bana komşu olsaydım vallahi bebege bakardım sende biraz kendine gelirdin, ohh bizde bebek severdik biraz

Eşim anlayışlı biri aslında ama bilmiyorum yaa o düşünsün istiyorum artık o kadar ağır sözler söyler oldum ki ona da O eve gelince bakıyor ama sadece ben yemek yapana kadar bir bakmışım yine benim kucağımda İlk zamanlar gazıyla uğraştım şimdi ise sürünüyor sürekli peşindeyim beni eşim yalnız bırakıyor galiba o yüzden bu kadar yoruluyorum Ailemin yanına gidince ohh ne rahatlıyorum Bir kez babam bir kez annem alsa bile öyle güzel oluyor ki Ama evde hep ben olunca yoruluyorum Aslında bebeğim olduktan sonra daha güzel bakabiliyorum olaylara ama işte yorgunum

evet erteleye erteleye 38 e geldim zaten son birkaç senedir de olmadıgını öğrendim bir yanım anneliği tatmak isterken bir yanım da çok korkuyor bazı kişilerin hiç korkusu yok hatta benim korkularım da onlara garip gelıyor hep o kafada olmak istiyorum şuanda allah yavrunuzu size bağışlasın, sağlıklı uzun ömür versin

çocuk olduktan sonra bu yaşadıklarını emin ol bir çok anne yaşıyor.. zamanla geçecek biraz daha büyüsün rahatlıyorsun ruhsal anlamda.. birde insan çalışma hayatına alışınca evde olmak cok boğucu geliyor.. çocuk çok zor bir sorumluluk hele ki huysuz mızmız birde gazlı ise.. bende çok kötüydüm eşimin herşeyi batardı kimse ile konuşmak istemezdim, durduk yere ağlardım evden cıkamıyordum deliye dönüyordum çok oldu saçımı başımı yolduğum günler.. lavobaya girsem çatlayana kadar ağlayan bir oğlum vardı.. birde gece uyumaz dı cinnet geçiriyordum resmen ama geçiyor canım merak etme geçiyor ama eş desteği çok önemli öyle sadece cocuğu seveyim bırakayım olmaz.. zaten seni bunaltan da bu olmuş.. sorumluluk alsın mesela altını o değiştirsin kimi zaman banyosunu o yaptırsın sütünü o ısıtsın yahut sen onunla ilgilenirken o ev işleri ile ilgilensin.. yoksa böyle tek başına çok zor üstesinden gelirsin. bol bol annenlere felan git çok iyi gelecektir ben öyle yapıyordum onlar oglumla ilgilenirken ben rahatlıyordum biraz da olsa eşin le otur konuş bu durumunu anlat konuşmak dahi gelmiyor içimden deme konuş, konuşmak herşeyi çözer emin ol sabret geçecek bu günlerin elbet senin anlayışsız bir eşin yok eminim oda farkında değildir birşeylerin. ben çok yıprandım bu sene rahatladım ama dedim ya çok yıprandım yaşlandım ama gerçektende geçiyormuş.. önemli olan eşinin seni anlaması.. zaten bir süre sonra alışıyorsun çocuklu hayata ama hemen öyle 7 ayda değil =)

Henuz yurumuyor, dogru duzgun oturamaz pat pat duser, yurume hircinligi yok vs, 2 yas sendromuna epeyce var, yani rahat olunan bir donem.. Korkutmak degil ama 3-4 yasina gelene kadar cocugunu tek basina buyutenlere gun yuzu yok.. Bunu kabullenmezsen cok yipranirsin. Kendine zaman ayirdigin zamanlarda gelicek ama sabir. Esin destek degilse, git spora vs yazil, haftanin 2-3 gunu zoraki bakacak, emr-i vaki olacak mecbur.

Bugün yapacağım bunu bakalım herhangi bir bahane sunacak mı?

Aslında çok rahat bir insanım Öyle ev işi felan takmam kafaya Çalışan bir insan olduğum için herhalde evde olunca kendime güvenim kayboldu Bebeğim 7 aylik olduek gıda ehh iyi diyelim anne sütü aldığı için kasmıyorum kendimi zaten aç olunca mecbur yiyecek diye 2. Çocuğu düşünemiyorum bile Allah size kolaylik evlatlarınıza da sağlık sıhhat versin

Belki de 29 yaşındayım bu zamana kadar oldukça rahattım ama şimdi resmen boguluyorum destek almaya ihtiyacım var gerçekten

Yorgunum evet Ama fiziksel değil... ruhum yorgun Bebeğim olduktan sonra herşeyle tek başıma mücadele etmekten yoruldum... Eşim ilk zamanlar destekti ama şimdi yok işten geliyor bebekle 15-20 dakika ilgileniyor hooop tamam Suan ücretsiz izindeyim ama evde olmam benim yorulmadığım anlamına mı geliyor? Yoruluyorum artık sinir krizi geçirerek hale geldim Sadece anlatacak kimsem olmadığı için yazıyorum Okuyanlardan Allah razı olsun

Ailelerden benim Ailem arada sırada geliyor annem o arada bakıyor ama dışarı çıkamıyorum yine de başkasının kucağına alması bile rahatlatıyor beni Eşimin ailesi deseniz kv aramıyor beni Buradaykende televizyon izliyor Bebeğim uyandıktan sonra götürüyorum al babaannesi sev vakit geçir diye bakıyorum ko yine uyutmaya çalışıyor beni rahatlatmaktan daha çok sinir ediyor Aslında bebeğime karşı güler yuzluyum hep hani o farkında değil iyi gitmeyen birseyler olduğunun ama ruhum böyle

Yardım almalısın, lohusa depresyonu gibi görünüyor. Ben de aynı yerlerden 3 kere geçtim, bir de kaybım var. Hepsinde de depresyona girdim :) sanırım rahatına düşkün biri olmamdan kaynaklanıyor. Hayat standartları düşünce, sadece çantanı alıp evden çıkamayınca, sorumluluklar büyüyünce oluyor bazen. Yalnız uzman yardımı alırsan kısa sürede alışır, yeni hayatına adapte olursun. ben öyle yaptım ve ruh sağlığımı kurtardım. Kolaylıklar diliyorum, umarım bir an önce sağlığına kavuşur ve bebeğinle mutlu bir yaşam sürersin.

Sen de sagol. Amin çok teşekkür ederim

Bence bebegin yoegunlugumdan ziyade esinizin ilgisizligi yoruyor sizi. Alin karsiniza komusun seffaf olun bu konuda.. belki yaptiginin farkinda bile degildir

Hic inanmiyorum hic simdiden zaten farkli konusmaya basladi Saka gibiler ya uyuya kalmis demek bu meshur uyuya kalmalar bizim evde de var.. sinir bozucu G gercekneydi Şüyuu, vukuundan

Ya zaten evdeyken hiç is bitmiyor malesef Ben bebeğimle ilgileniyorum ama galiba aşırı çok ilgileniyorum o yüzden aksam olunca sıkılıyorum herseyden İşi felan eşim gelince yapıyorum Bebek uyuyunca uyuyorum oda olmuyor ahh ahhh bilmiyorum ne doğru ne yanlış

. push ; A

İlgisizlikten ziyade aslında hayata bakış acımız aynı değil Mesela bebegimizi sünnet ettirecegiz ben ise baslamadan bir ay sonra başlayacagim ama eşim hiç düşünmüyor bunu Eee bir ay kalmış bu çocuk başka eve mi alışsin ablam bakıcak sünneti mi iyileşsin yoksa benden ayrılığa mı alışsın yok adam düşünmüyor ben işe başlamadan önce ki haftayı düşünüyormuş bu kadar ki mantıksız bir düşünce işte Yoruluyorum ona ifade edememekten ve hiç hassas olmamasindan Kurban için bıçak almış bıçak kağıda sarılı ama yerde düşünebiliyor musunuz Bebeğim sürünüyor ve o kağıdı yirtması iki dakikasını bile almaz yoruluyorum herseyi ben düşünmekten Dediğiniz gibi eşim yoruyor beni ama ilgisizlikten dolayı değil hassassizliktan dolayı

38 yasındayım ve tüp bebek tedavisi görüyorum tam da bu korkulara sahibim. bu yaşıma kadar rahat özgür yasadım korkularım cok cok fazla

O kadar çok düşünüyorum ki boşanmayı Belki eşimde yok demez Benim ki lohusalik depresyonu onun ki ne bilmiyorum Aslında bu aralar bu konuyu ciddi ciddi düşünüyorum Acaba ertelesem mi?

Ortada birsey yok ama içimden eşimle konuşmak dahı gelmiyor Bilmiyorum eve bile gelmese olur o dereceyim Konuşmak paylaşmak istemiyorum hiç birşey Ha derseniz ki adam sana birsey mi yaptı yok ortada belli başlı hiç birşey yok

Eve tıkanıp kalmayın. Koyun kanguruya gidin bi avm ye.. Mağaza vs gezin biraz vitrin bakın vs kafanızı dağıtın. Ev, bunalımı çağırır..

önce Allah senden razı olsun kardeşim doğum sonrası bu yasadıkların bircok kadının basına geliyor. cok iyi anlıyorum seni esinle sakin bir sekilde içinde bulundugun durumu ve psikoloji konusmanı tavsiye ederim. iletişim herşeydir

Çok güzel anlatmışsin o tipleri

Hormonlar hamilelik ve sonrası devamı ile alt üst oluyor... bir çeşit depresyon hali... konuşmak istememek falan... Sanırım biraz kendinize zaman ayırsanız daha rahatlarsınız, istemeseniz dahi konuşmadan bu sorunu aşamazsınız, tümsekken dağ olur birike birike

İnanın konuşmak istemiyorum Kimseyle Eşim en başta Babamlara gidince biraz rahatlıyorum onlar bebekle ilgilenince iyi geliyor bana da

pirayegibi merhaba nasilsin? Ocak annelerine uğramıyorsun artık. Ben senin depresyonda oldugunu düşünmüyorum. Evde herkes yapması gereken görevi yapmadığı için sana aşırı yük binmiş ve mutsuzsun. Kim olsa ayni serzenisi gösterir. Esin görevlerini bugün üzerine alsın sen enerjini toplar ve bu ruh halinden çıkarsın. Benim tavsiyem sadece senin psikologa gitmen değil, esinle çift terapistine gitmen. Diğer tavsiyem evde işler bitmez eşine çocuğun altını temizler misin ben şu işi acil yapicam diyip hergun en az 2 kere bu görevi verip alistirman, yeme zamanı geldiğinde de şu tabağın sonunu sen verir misin diyip ona yedirmek. Bugün kolum ağrıyor sen gezdirir misin. Diye diye diye bebekle bağını kurman ilk etapta yapacagin şey, o bağ kurulduktan sonra otomatikman sorumlulukları üzerine alacak. Ve sen demeden o yapacak. Ha bunlar kolay degil belki zaman alacak ama çocuğun sorumlulukları daha uzun süreceği için eşini buna alistirman mantıklı olan.

Bu his durumu en az 1 sene sürüyor. Ben o dönemi 3 kızımda da yaşadım. Hep eşimden boşanma düşüncesiyle geçti. 1 yıl dolunca normale döndüm. Hormonlar ancak dengeyi buldu galiba :)