Tedaviye devam edin

Bence bu durumun çözümü kaçmakta değil, batmakta. O kadar batmak ki neden böyle hissettiğinizin sebeplerini en derinde arayabilesiniz. Cünkü böyle hissetmenizin bir sebebi var ve onu anlayıp çözmedikten sonra dünyanın öbür ucuna yalnız kaçsan da faydası yok.

Daha önce hiç yapmadığınız bir şeyler yapın. Vay be bunu yapacağım hiç aklıma gelmezdi ben neymişim dedirtecek cinsten olsun. Okuyun, yürüyün, seyyahat edin o kadar yorulun ki gün içinde aklıza başka şeyler gelmesin tek derdiniz eve gidip uyumak olsun.

Canım benim. Sana en büyük iyiliği yine sen yaparsın. Duygularını sevgiyle besle. Geçmişini affet ve barış. Bilmem ciddiye alır mısın ama kendine lütfen iyi bir terapist bul. Her terapist herkese iyi gelmiyor bulana kadar ara. Psikyatrdan da randevu al derim. 2sini bir arada devam ettirirsib inanıyorum bunun altından kalkacaksin . push ; Pamukannesi83

İçten içe gördüklerinizi uyguluyorsunuz çok normal. Senelerce öyle bir ortamda büyüdünüz, başka türlüsü normal gelmiyor size belli ki. Çözüm kendi içinizde. ATTRAENTE ACTA EST

Kaçmak gitmek güçsüzlüktür, mücadeleden kaçmayın tedavi olun hep iyi düşünün her zaman gülümseyin iyi insanlarla oturup kalkın gezin sizi seven kocanız var ne kadar şanslı olduğunuzu düşünün. Ve iyileşmeden asla çocuk yapmayın sizin yaşadıklarınızı o da yaşamasın Loreth

Çok kötü şeyler yaşamışsınız, Allah size bir çıkış yolu vermiş, iyileşmeniz için bir fırsat, sakin huzurlu bir hayat, neden terk edeceksiniz bu huzuru, tedavinize devam edin ve yuvanıza sarılın

Olgunlasmissınız ve esinizle iyisiniz anladığım kadarıyla, tadını cıkarın Sessiz sakin hayatınıza sukredın Dramla beslenmeyin.

" Ben annem değilim." İcinizden yükselen her olumsuz duyguda, geçmişinizden gelen korkular ve kaygılar yüzünden her eşinize haksızlık etmeye hazırlandığınızda, her gitmek istediğinizde sabırla, ısrarla kendinize bu cümleyi hatırlatın, ta ki artık hatırlatmaya ihtiyacınız kalmayana kadar. Çünkü o öfke nöbetleri, ağlamalar, eşinize yönelttiğiniz ve haksız olduğunu aslında bildiğiniz suçlamalar sizin değil annenizin. O gitme isteği bile annenizin. Zira intihar etme eğilimiyle her şeyi bırakıp gitme isteği arasında çok da büyük bi fark yok. Anneniz altından kalkamayacağına inandığı sorunlarından kaçmak için yaşamayı tümden bırakmaya yeltenmiş. Siz yaşamanın kendisinden vazgeçmiyosunuz belki ama o yaşamda size ait olan her şeyden, eşinizden, evinizden vazgecmek istiyorsunuz, neden? Geçmişinizden gelen ve altından kalkamayacağınıza inandığınız sorunlardan kaçmak için. Gidişattaki paralelliğin farkında mısınız? Halbuki nasıl anneniz hiçliğe giderek hiçbi şeyden kaçamazsa, siz de sahip olduklarınızdan vazgeçerek hiçbi yere kaçamazsınız. Ne güzel söylemişsiniz içimdeki yangın diye. İçinizi bırakmanız diye bi şey mümkün mü ki gitmek bi çözüm olsun? O yüzden öncelikle terapilerinizi bırakmayın, içinde yaşadığınız geçmişten sıyrılıp geleceğinizi inşa etmenize yardım edecektir mutlaka. Ayrıca ben sizin yerinizde olsam psikoterapi de yapan bi psikiyatr ile görüşürdüm, belki ilaçla da desteklenmeniz gerekiyordur. Sonrasında ise başta da dediğim gibi geçmiş sizi her çagırdıgında kendinize tekrar tekrar hatırlatın; siz anneniz değilsiniz, onun çaresizlikleri, zayıflıkları, yetersizliği, değersizliği sizin değil. Eşiniz babanız değil, onun zalimlikleri, hataları eşinizin değil. Artık o yıllarda değilsiniz, kaçmak zorunda değilsiniz, iyisiniz, acıların çoğu geçti gitti, kalan izler de geçip gidecek. U

Eşinizi niye bırakıyorsunuz? Üzdüğünüzü düşündüğünüz için mi? O sizi bırakmıyorsa sizin onu bırakmanız haksızlık olmaz mı? Psikolojik desteğe devam edin, ayıp değil eksiklik değil. Hepimizin ihtiyacı var. Kaldı ki zor bi dönem geçirmişsiniz. Yaptıklarınız da onların yansıması sizin hatanız değil. Kendini suçlamayın ve olumlu düşünmeye çalışın

Okurken kendimi buldum yazınızda. Evliliğimin 3yılı bu kaygılarla geçti. Sanki eşimle bende, kendi ailem gibi olcaz gibi hissederdim. Babam teyzemin bile kalçasını süzerdi. Annemi döverdi. Annem sinir hastası oldu, bayılmalar intihar etmeler, başını beklerdik kardeşimle gecelerce, küçüktük uykumuz gelirdi nöbetleşe beklerdik. Kocamda dışarı arkadaşları ile çıkınca zindan ederdim. kavgalar gürültüler olurdu hep kocamla. Halbuki adamın yaptığı tuhaf hiç bişe yoktu. Kızkardeşim evimize gelince, kocam ona sapıkça bakıomu die kontrol ederdim. çnkü babamdan öyle gördüm. Sonra sonra kardeşime açtım bunları. Abla aynı şeyleri bende yaşadım, kocamı senden bile kıskandım, babam bizim pskolojimizi mahvetmiş kendimden utandım dedi. Şükür oda iyileşti bende. Ama zaman aldı. Bayaaa zaman aldı.

O kadar zor ki yaşadıklarınız. Keşke istemediğimiz anıları silebilmenin bir yolu olsa. Ama belki de onlar olmasa eksiklik kalır yine. Şimdi yanınızda olup sarılmayı, geçti demeyi çok isterdim inanın. Tedavi olun, mutsuzluk sonsuza kadar sürmeyecek. Allah yardımcınız olsun.

Bu konuda denilebilecek bir çok şeyi diğer üyeler söylemişler zaten. Benim size verebileceğim bir tavsiye yok aslında. Sadece şunu söylemek isterim, durumunuzu ve sebeplerini biliyorsunuz. Dert sizdeyse, dermanda sizde. Bunu böylece bilip, kendinizi iyi ve mutlu kılmak adına yapmanız gereken ne varsa, onlara yer verin. Şükrünüzü artırıp, hayatınızdaki şükür sebeplerini neylerse onlara odaklanın. Allah sıkıntılarınızı gidersin inşallah. A

Tedavi olmaya devam edin. Benim annende ileri derecede anksiyete bozukluğu var. Ben ve kardeşlerimde de oldu Ve doktor bunun genetik bir hastalık olduğunu söylemişti. Anneniz de rahatsızmış acaba onun hastalığı da mı genetik olabilir?Eşinizle sorununuz yoksa Herşeyi bırakıp gitmekle iş çözülmez aksine yalnızlık daha çok tetikler. Kesinlikle tedavi olun nasılki kolumuz bacağımız kırılınca tedavi olmadan geçmiyor Buda böle bir rahatsızlık tedavi şart. I inessa

Kendinizi sevin. Çocukluk anılarınızı salın üstünüzden. Daha önce yapmadığınız şeyler yapın. Çay seviyorsanız kahve için daha çok. Ya da tam tersi. Değişin, günlük düzeninizi değiştirin. Evcil bir hayvan edinin. İçinizdeki tüm sevgiyi ortaya dökecek bir evciliniz olsun.

Bırakıp gidince içinizdeki savaş geride mi kalacak? Yoksa sırf eşinize hayatı dar etmemek için onu azat etme düşüncesiyle mi gitmeyi düşünüyorsunuz? İlki mümkün değil. İkinci de bencilce bir düşünce. Zira karşınızdaki insan salak değil, sizi sadece iyi yönlerinizle sevmiş olamaz. Varlığınızı bir bütün olarak seviyor ki hala yanınızda. Gidip ona iyilik edeceğinizi düşünüyorsanız, büyük bir kötülük edeceğiniz ihtimalini de düşünün. Ayrıca sorunlarınızın arkasına saklanarak onu hırpalamaya devam etmeyip, kendinizi frenlemeye çalıştığınıza göre, birlikte olmayı da mutlu olmayı da hak ediyorsunuz. Dertsiz, yarasız insan öyle az ki. Demişsiniz ya, karşıma otursanız, göz göze baksak ağlarım. O bende de var. Çok yaralı bir yanım var ama kendimi o tarafıma esir etmemeyi, beni mutlu eden şeylere tutunmayı öğrendim. Geçmişteki Loreth'i ayrı bir insan gibi yorumluyorum mesela. Çok fazla talihsizlik, acı yaşadı, güvendiği dağlara kar yağdı, üstelik o da çocuktu, gençti. Yaşadıkları yetti. Mutlu olmayı hak etmiyor mu o Loreth şimdi? Ve zamanla evrildi, acılar tamamen iyileşmiyor ama kabullenmek de sancınızı azaltıyor. Evet, biz kötü şeyler yaşadık, bazıları şanssızlıktı, bazıları kötü insanlar yüzündendi. Ama yaşandı, bitti ve hala hayattayız. En kırılgan olduğumuz zamanlarda bile aslında güçlüyüz. Çünkü çoktan en kötüsünü yaşadık ve atlattık. Şuan sadece izleri sızlıyor, normal. Peki ne yapacağız? Dibe çekiliyormuş gibi hissettiğimizde yine yardım alacağız. Sevdiğimiz insanların canına okumak yerine, onların yoldaşımız olduğunu bilip acımızı paylaşacağız, mutluluğu büyük şeylerde değil, küçük ayrıntılarda bulmaya çalışıp, tadını çıkaracağız. Ve sorunsuz, yarasız, acısız bir insan rolü yapmak yerine, geçmişimizi kabullenip, ancak bugün farklı bir insan olduğumuzun da farkına varacağız. Birileri geçmişimizi b. k etmiş olabilir ama bugünümüzü de b. k etme gücünü onlara vermeyeceğiz.

Herkesin yarası hikayesinde saklı Tedaviye devam et bence, gerçek Aşkı bulmak herkese nasip olmaz. Eşinin değerini bil VE lütfen çok sıkma. Mutlu olmak zorundasın. Yoksa bu hayat böyle geçmez. Rabbine sığın, dua et... eminim senin için en iyisi olur T

Terapiye devam et, yılma, İnan, hasır altı ettiklerinin seni zehirlemesine izin verme N

Bunları yaşayan ilk ve tek insan olmadığınızı bilin, birebir uyuşmasa da hayatımız çok benziyor, kimseyi umursamamaya çalışın ve size verilmeyen mutlu yuvayı siz inşaa edin, birde ölümü değil yaşamaya kutsayın, Ortadoğu'da bu çok zordur, ölümü kutsarlar öyle öğretirler, ölüm öldürmek değil yaşam ve yaşatmak güzeldir.

H hgjkl1 ve bir iki arkadaş daha, o kadar etkilediniz ki beni yaşadıklarınızla. Bu gece rüyamda rahmetli annemi gördüm, beni istemiyordu. Sanki sağ, yaşıyor ama beni sevmediği için görüşmek istemiyordu. O kadar acıdı ki canım. Muhtemelen bilincime yerleştiği için sizin yaşadıklarınız, böyle gördüm diye düşünüyorum. Ama ister istemez de yine evlatlığımı sorgular oldum. Bugün biraz daha iyi misin H hgjkl1

Normal bir insan gibi değilim, hislerim, sözlerim.. her şey. Doğduğumdan beri evde hep kavga gürültü olurdu, annem sinir hastası. Ağlama krizleri, kitlenmeleri, son ses çığlıkları, hap içip intihar etmeye çalışması.. on yıldır ilaçlı tedavi görmesine rağmen.. Miniciktim, intihar mektubunu bulurdum. Pencerede saatlerce beklerdim. Ablam evden kaçardı, babamda. Annemi de aldattı. Kaskatıydım hep, ne gamsızsın ya deyip dalga geçerlerdi kızarlardı da. Ama içim yangıııınnnnn.. Pısırıktım, gık edemezdim. 7 yaşlarında stresten bayılırdım, gözlerim kararırdı hep. Çok çalışkandım, babama yeterli gelmezdi. Hakaret ederdi hep hep hep. Sonra büyüdüm.. Birini sevdim, çocukluk aşkım. Şimdi evliyiz. Ona çok çektirdim sevgiliyken. Bir yere mi gidiyor arkadaşlarıyla, zehir et kızım.. susma ki gidemesin. Ha çıktı mı, eve geç mi geldi salak salak bağır. Zindan et. Sen mutsuzsun çünkü, o niye onlarla mutlu? gecelere kadar hem de, ne olur mu öyle şey ya? neden bensiz mutlu? her dışarı çıkıp eve geldiğinde tartış. Sonra neden benimle dışarı çıkmak istemiyor diye sızlan dur. Uyuyorum derdi, ne uyuması ya sen uyumazsın bu saatte deyip dışarı çıktığını düşünürdüm. Çünkü ömrüm güvensizlikle geçti. Kafa yapım ve döngü buydu. İğrenç.. Bazen eşim dışarı çıktığında hala bu hisler geliyor, içten içe kızıyorum nerede acaba diye yiyorum kendimi. Yazık karşımdakine.. Psikolojim bozuk, hem de epey. Terapiye gittim bir dönem, yine aynı ben. Evlendikten sonra törpüledim kendimi, o saçma salak bağırmalarım artık yok. Zehir etmiyorum hayatı ona, gayet anlayışlı oldum. Ama ben iyi değilim.. hiç.. Sizce her şeyi herkesi bırakıp gitmeli miyim? İçimdeki yangını, huzursuzluğu, bitmişliği size nasıl anlatabilirim? Biriniz yanıma otursanız gözüme baksanız deliler gibi ağlarım. Öyle bi hassaslık. Ne yapayım ben? Bir şey söyleseniz...

Bende daha kötü bişekilde büyüdüm çocukluğuma dair tek mutlu anım bile yok hatırlamaya çalışınca yediğim dayaklar kafamda çakan şimşekler geliyor gözümün önüne. Sen yine evlenmişsin anlaştığın bi eşin var benim oda yok. Ufukta mezar taşımı görüyorum ama nikah masası göremiyorum sanki. Bu daha kötü emin ol oyüzden evliliğinin kıymetini bil. Mutlu olmaya çalış. Bu senin hakkın.