Umarım sizinki gibi gerçekten değen biri karşıma çıkar da şükrederim.

İşte burda yalnızlık olarak çok değerlendirmemek lazim. Bu bir deneyimdi almam gereken dersi aldım deyip devam etmek. Hayatını evlilik hırsına kurban etmemek önemli olan.

Duruma göre bazen tamamen uzaklaşmak bazen de yerine elinizdeki duruma politik davranmak gerekiyormuş. Ben o kadar düz yetistirilmisim ki sevmediğim insana selam bile vermezdim. Şimdi daha notrum. Karşındakine iyilik ya da kötülük fırsatı veriyorum. İyi dediğimiz kötü, kötü dediğimiz iyi çıkabiliyor. Sessizce gözlemlemek lazım galiba.

Seçicilik önemli. Daha da önemlisi kriterler tabi. Neye göre, kime göre? Ben lisede benimle aynı tür müziği dinlemeyen insanları küçük görüyordum mesela evlerden Irak, bir insan nasıl 'ikimize birden yükleniyorlar ama sen ağlaamaaağğğ' diye bir şey dinler? yine önemserim bu arada, ama başka şeylerden sonra gelir :) Hoşgörü benim hayatıma çok sonra girdi. İnsanları olduğu gibi kabul etme mücadelem hala devam ediyor :) B BeatrixKiddoo Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Normalde böyle konu açanlara ters yapılır burda, üslup doğru düzgün olunca güzel güzel cevap veriliyor. Linçleniyom a dostlaaaar diye bağrınanlar üzgün.

Tabii ki yaşın önemli olmadığını biliyorum. Ama bazı şeyleri yaşamak için geç kaldığımı düşünüyorum. O geç kalmışlık hissi bunaltıyor ama anneme söz verdim. Onun gibi sorunlu bir evlilik yapmayacağım. Zor günlerden geçiyorum, 3 gün önce nişanlımdan doğru olduğunu bildiğim bir kararla ayrıldım. Yani illa olsun diye çabalanıyorum ama artık ben de mutlu olmak istiyorum bu anlamda.

Olgunlaşmamış ebeveynlerinin yetişkin çocukları. Bu kitabı okumalısınız.

Benim nişanlım da bugün yazdı tekrar konuşmak istediğini söyledi cevap vermedim Twitter'da da pişman olduğunu dile getiren şeyler paylaşmış. Demiştiniz, bir şekilde ulaşır diye ama ben bir şans daha vermek istemedim

Beni anlattınız sanki... Yaşım 28. Çok iyi giden eğitim, iş, arkadaşlık hayatım maalesef aşk ve evlilik konusunda aynı değil. Ve ben de bu sebeplerden kaynaklandığını düşünüyorum.

Aynen öyle, eşin de önemi büyük, çoğumuz aşk evliliği yaptık, herkes eşiyle aynı karakterde değil, ki zaten farklı ailelerde yetişmiş iki insan oluyorsunuz, karakteriniz benzese bile ailelerin gelenekleri kültürleriyle de harmanlandığımızdan, eşlerin bir olaya bakış açısı bile farklı oluyor, siyahla beyaz kadar zıt karakterde de olabiliyoruz, önemli olan zıt kişilikler bile olsak ortak payda da buluşup buluşamadığımızdır özellikle kritik veya gerçekten mühim bulduğumuz ciddiyetle ele aldığımız konulardaki eş uyumuna bakmak gerekiyor, uyum sağlanamıyorsa evlenince mucize olur diye beklenmemeli. Kadınlar aşık oldukları, erkeklere göre daha duygusal ve daha çok bağlanma özellikleri olduğundan birlikte oldukları insanın ailesini pas geçiyorlar, onlarla evlenmiyorum ki diye düşünüyorlar, evet nikah defterine çiftler imza atıyor, evlilik akdi 2 kişi arasında imzalanıyor fakat o imza atıldığından itibaren sevgiliyken size el olan insanlar akraba statüsüne giriyor. Kadın ve erkeğin ailelerinin birbirine yakın kültürlerde olması, asgari ölçüde dahi olsa anlaşabiliyor olması, ailelerin gelinle damatla biraz bile olsa anlaşabilmes, çiftin birbiriyle anlaşabilmesi kadar önemli. Sonra burada da görüyoruz gelenek, örf anane, geline bakış açısı, beklentiler derken hem eşler arasında çatışmalar hem de kadınla eş ailesi arasında çatışmalar yaşanıyor. Sizin aileniz eşinize sıcak bakmamıştı değil mi? Yani gönül rızasıyla kabullenmediler eşinizi, bu da mühim, büyükler her zaman haklıdır diyemem, insan tecrübe sahibi de olsa yaş almış da olsa yanılabilir hata yapabilir ama elle tutulur akla mantığa yatan somut uyumsuzluklar ve anlaşmazlıklar üzerinden yaptıkları tespitleri de görmezden gelmemek lazım. M

Bu benim annemin bakış açısı. Bana aktardığı da bu. Sakın evlenmiş olmak için evlenme der her zaman. Eski nişanlımdan da ayrılık sürecinde annem çok yanımda oldu, destekledi. Çok şükür ki doğruyu buldum, doğru bir karar verdim. Kesinlikle yalnız kalma korkusu, elalem ne der korkusuyla evlenilmez.

Geri dönüp tekrar okudum, yanlış anlamışım yada hiç anlamamışım diye verme/alma durumu var ve ilişki var. Can sıkıcı hale gelmesi yada mantık ve kalbin çatışması nerede başlıyor?

annemle abimin arasında 13-14 yaş var. abim annemi bir abla anne gibi görmüş hala öyle anne diyor 4 yaşındayken tanımış annemi. zaten bizimle fazla yaşamadı 19 yaşında yurtdışına taşındı. Bana karşı da kötü değildir annem yani sözde değildir dışardan bakinca ilişkimiz güzel. ama anneannem dedem annemi sürekli bu çocuğu senin ekinden alacağım diye tehdit ederlerdi. Çünkü mesela beni arabada unutmuş. Evde bırakmış ben elektrikli sobayı açıp koltuğu yakmışım. 99 depreminde bebek olduğum halde beni evde bırakmış vs çok sorumlu bi anne değildi. ama şimdi çok kavga da etsek en sonda barışıyoruz. Geceleri çoğu zaman birlikte uyuyoruz çünkü anksiyete krizi geçiriyor bir yanında babam bir yanında ben öyle uyutuyoruz. annem zaten genel olarak çevredeki insanlara karşı iyidir kardeşime de öyle örneğin kızmak istediğinde git sen kız diyor bana. Ama bana yaptığı eziyetleri unutmayacağım. Gece beni uykumdan uyandırıp saçma sapan şeyler anlatırdı sabaha kadar onu dinlerdim Hasta olduğum zaman yanımda olmazdı. Okula saçlarımı taramak yerine sabah erken uyandırır kuaföre götürürdü. Bana yaşımdan büyük sorumluluklar yükledi ev temizliği yemek gibi. yapma demedi yap demedi ben yapıyordum. Kardeşimin sorumluğunu yüklediler. Annemin bir de evlat kaybı var. Aynı şekilde beni de etkiledi ama umursamadı. Ve beni kucukken he ölümüyle tehdit ederdi öyle ki benim defterlerim var anneme yazdığım şiirlerle dolu öyle bir sevgi vardı. şimdi o yok

teşekkür ederim okuyacağım. Kendim de psikoloji eğitimi aldım zaten bu konuyu oldukça aşmış hissediyorum. Ama mesela yine var olan toksik düşünceleri atamıyorum kafamdan ilişkilerde. Örneğin sevgilimle olan ilişkimde evlenmeyi bi hedef haline getirdiğimi fark ediyorum çoğu zaman. İlişkimiz devam ederken evlilik teklifi etmediğinde çok ama çok öfkeliydim. İşte bunu rahata alıştırdım cinselliğe alıştırdım evdeyiz birlikte zaman geçiriyoruz yemek yapıyorum yemeğe alıştı tembelleşti benimle evlenmeyecek yaşanan şeyler boşa gidecek gibi saçma sapan düşüncelerim vardı. Evlenme teklifini ikimizin gittiği tatilde yaptı ve eşyaları bin kere dağıttım yüzük aradım bulamadım çok ama çok üzülmüştüm kafama koymuştum ayrılığı. Sanki evlilik ulaşılmaz bir hedef gibi. şimdi de bazen evliliğimi düşüşününce panikten geberiyorum. Annesi desen ayrı. Bazen soruyorum şuan gerçekten kendine bunu mu hak görüyorsun diye. Burdakiler annesinin iyi olduğunu iddia etmiş olsa da her şeye karışan müdahale eden bi annesi var maalesef

Her dediğiniz doğru bence. B BeatrixKiddoo Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Zaten tek taraflı verme/alma durumunda ilişki olmaz diye düşünüyorum. Dediğiniz gibi denge olmalı. Diğer dediklerinize de katılıyorum. Ama demek istediğim hem kalbe hem mantığa uyan birine denk gelme ihtimali bu kez çok düşük ihtimal oluyor.. Dostluk ilişkileri de belli bir yastan sonra zor kuruluyor. E böyle ne olacak diye de sormaya başlıyorum bu kez :)

Tabii ki, evlilik hissinden ziyade hayatımda beni anlayan değer veren seven birinin olduğu hissi beni mutlu ediyordu.

Akşam ezanından sonra, 21.00 e kadar olan ara tek sorun ezanın 17.00 civarında okunuyor olması. Aralık çok geniş maalesef. Ama cimer e bakayım, hastanede doğdum

Astrologum KKdan arkadaşım aynı zamanda buradan tanıştık, zamanla arkadaş olduk, daha da zamanla o astroloji eğitimleri almaya başladı. Şimdi profesyonel olarak doğum haritası vs bakıyor :))) Dur link paylaşayım, reklam olmayacaksa; canan genç

Bomba muhabbetini şimdi okudum. Yani üç gün sonra yazma sebebi için ne diyecekti de gönlünü alacaktı o ayrı bir mesele. Besbelli önemsememiş. Yazmaması için çook ciddi bir nedeni olmalıydı, ne bileyim bir yakını ölmüştür ya da kendisi çok hastadır, haberi olmamıştır falan. Ha yine de sen belki bahanesi ne olursa olsun üzerinde durmazdın ama yakıştıramadım demeni şimdi daha net anladım.

Öyle oluyor. Eş, nişanlı, sevgili, kv artık kimse o toksik insandan kurtulunca derin bir nefes sonra niye katlandim ki üzüntüsü. İki duygu elele.

Hayat değil de ilişki tecrübesi. Bu ilişkiden ilişkiye koşmak anlamında değil. Flört kültürü yok. Aileler de müsade etmiyor konu kızları olunca. Ya yok ya hemen yarimsin modu. Ben bir erkekten ne bekliyorum diye düşünen olmuyor. Konularda da boyle. Birbirimizi çok seviyoruz savunması çok konuda geçiyor. Sevginin kavram olarak içi boş. Cinsel çekimi sevgi olarak adlandırmak belki de.

Kadınlar erkeklerden daha çok evliliğe önem veriyor bence. Bu tarz konuları okuduğum da daha net anlıyorum. Çünkü erkek tarafı kadına problem yaşatırken ses çıkarmaması, laf sokarken dur dememesi, aman beni uğraştırmasınlar havaları, stresini kadından çıkarmaları... hep az sevgi ve az sorumlulukta bence. Hele ki kadının gideceği bir yer olmadığını biliyorsa eyvah. Yalnız ve ailesiz asla yaşayamaz yinede bana muhtaç kafasıyla kendilerini düzeltme gereği duymuyorlar.

Bence çekiyoruz hayatımıza bir şekilde Belki de aile ilişkileri ya da geçmişte yaşadığımız hatalardan kaynaklı hln09 Şeytanın

Bir laf diyeceğim ama ağır mı kaçacak bilemedim :))) Karakteri oturmuş biri baba olursa isterse 10 defa evlensin her evliliğinden çocuğu olsun hepsini her zaman sever sahip çıkar ama karakteri olmayan biri baba olursa tek çocuğuna bile sahip çıkmaz. Benim karakteri olmayan bir akrabam vardı adam defalarca evlendi bir o kadar da beraber yaşadığı kadınlar oldu, hiçbirinde boş geçmedi hepsinden çocukları oldu valla şu an kaç çocuğu var bilmiyorum ben en son 6. çocuktan haberdarım, çocukların hepsi annelerinin yanında babaları asla ilgilenmiyor, böyle bir adamı nasıl sevip evlendiler bir de çocuk yaptılar onu da anlamıyorum ya neyse 2. Evlilik tercih meselesi, yine de çok kesin konuşmamak gerekir, hayat bu insana ne getireceği belli olmuyor, öyle biri çıkar ki insan gibi insandır tüm düşüncelerinizi değiştirir. B BeatrixKiddoo Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

yok annem eskiden de öyleymiş. Lisede de durup dururken anneannemi kendimi çatıdan atacağım diye tehdit edermiş. Bizim ailede deli kadınlar da oldukça fazla. Annemin ailesine intihar geçmişi var. ama babamın da etkisi oldukça fazla. babamla konuşunca hep annemin sıkıntılı olduğunu onu bu yola onun ittiğini anlatıyor. Annemin sürekli sorun çıkardığını durup dururken kavga ettiğini ona asla huzur vermediğini. Babamın ikinci eşi annem birinci eşi gece aniden kalp krizi gecirip vefat etmiş abim bebekken. Annem sürekli kendine o kadını dert edindi ve babama durup dururken hep sen o kadını öldürdün diyerek canını yakarmış. Abimle annemi aynı evde tutmanjn bile onu huzursuz ettiğini anlatıyor. Abime sorsan annem mükemmel bir anne. Ben bebekken de ağladığım için bana vurduğunu görmüş mesela. diyorum baba bunlar senin aldatman için bahane değil. Babam da az biri değil ama işte. iki deli birleşip ömür boyu yükünü çekecek 2 tane çocuk dünyaya getirdi. Ben de artık daha sağlıklı ilişkiler kurmaya çalışıyorum En azından babamın annemin faturasını kendime kesmiyorum şükür 22 yaşında döndüm G

Gitmenin kolay olması da problem. Ben artık hemen gittiğim için hiç bir flörtüm ilerlemiyor. B BeatrixKiddoo Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

İnşallah, hepimiz mutlu oluruz. Artık hak ettik. Evet, bir baklava nelere sebep oldu

Kapatamaz tabii. Hatta daha büyük travmalara sebep olur. O yüzden kurtulup yalnızlığa dönmek gerekiyor.

Hiç toksik ilişkilere tutunan insan olmadım ya, benim canım kendimi üzen bir şey olunca bırakıp gidesim geliyor hemen. Bu iş olur, aşk olur, dost olur... Son sevgilim dünyanın en ponçik insanıydı, ben fotoğrafları bastırıyorum diye çektiği fotoğraflarımi bana atmadan önce iki saat arkadan insanları silmekle uğrasir, ışık mışık ayarlardi. Her hareketi jestlerle, inceliklerle doluydu, gitarla şarkılar çalıp video atar, mektuplar yazar, anilarimizi çizgi kitap haline getirirdi Vs vs vs. Adami yerlere göklere sigdiramam. Ama sonra ona hiç yakıştıramadıgim bir şey yaptı, ben tepkisiz kalınca o da tepkisiz kaldı, beni resmen ghostingledi Üç hafta kadar elimde telefon devamlı mesaj gelmiş mi diye bakıp her fırsatta posta kutusunu açmaktan mala döndüm. Sonra dedim ki kendime; "senin uzulecegini bildiği halde boyle tepkisiz kalabilen insandan mi mesaj bekliyorsun? Demek ki sandığın kadar iyi biri değilmiş" Sonra her yerlerden engelledim:) Neredeyse üç aydır konuşmuyoruz. Yine tabii ki arasıra posta kutuma bakıyorum bir şey yazmış mi diye, yalan yok. Ama beni sallamayani ben hiç sallamam. Bence konuya çözüm burada. Ben, bana değer veren insanların beni uzebilecegine ihtimal vermiyorum.. uzuldugum zaman da 'demek bana verdiği değer buymuş' diyorum, hayatımdan çıkartmak çok kolay oluyor. Yalın'in "titrerim kendi ustume, benden değerli değilsin" şarkısını tüm ergenligim boyunca söylemiş olmamın etkisi var mı bu durumda bilmiyorum ama kimsenin benim canım kendimi üzmeye değecek kadar önemli olduğunu düşünmüyorum

Bu kadar mantıksal bakarsak peki nasıl ilişki kuracağız? Tabii ki mantığı kenara atıp saçma sapan şeyler yaşamak kotu. ama böyle de nasıl olacak ki diye düşündürüyor bazen. Ben de mesela bana ters gelen bir durum oldu mu ve beni üzüyorsa ve bu üzen durum mantiksizsa önce kendimi frenlemeye calisiyorum. Ama baktım durum beni her halükarda üzüyor o zaman ayrılığı da göze alıyorum. Aman sonradan değişir mantığıyla da ilerlemiyorum. İlişki konusunda zor seven biriyim. Ee boyle olunca da sanki hem kalbime hem kafama denk biri olmayacakmış gibi geliyor.

Mesela şiddet gösteren adam nasıl sevilir ki?İnsan celladını sever mi?

İster evlilik birliği içinde ister boşanınca ebeveyn olmayı başaramayacak çiftler hiç çocuk sahibi olmamalı, ayrılmak çocuklardan vazgeçmek değildir ama bizim toplumda boşanan çocuğunu da boşuyor sanki Siz veya okuyan diğer arkadaşlar farklı düşünüyordur saygı duyarım ama ben çocukların bahane edildiğini düşünüyorum, gerçekten baba olmayı bilen birisi çocuğu doğduğu andan itibaren kendisini belli eder, çocuğun beslenmesi, uyutulması, sağlığı, her şeyiyle birebir ilgilenir böyle adamların binde biri boşanınca çocuğunu da gözü görmez ama öte yandan bebek doğunca annenin kucağına atıp baba olmayı sadece para kazanıp getirmek zannedenler boşanınca da baba olmayı beceremez, bunların bir kısmı boşanırken çocuk için ayak diretir o da çocuklarını düşündüklerinden değil kadından intikam almak içindir yani en azından bana göre öyle. Ortada mutsuz bir evlilik varken boşanmanın çocuğun anne babasıyla yaşama hakkının elinden aldığını düşünmüyorum, mutsuz bir ailede büyümek çocuğun psikolojisini derinden etkiliyor, evdeki sevgisizlik çocuğu dış dünyada olmadık insanlarda sevgi aramaya itiyor. Çocuk erkek düzelir diye yapılmamalı veya mutsuz bir evliliğin içine doğmamalı, genelleme olmasın çok başka sebeplerle uyuşturucu batağına düşen çocuklar da var ama bugün sokaklarda yatan, uyuşturucu madde kullanan çocuklar mutlu aile çocukları değil. B BeatrixKiddoo Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben sizin konunuzu biliyorum. Sizinkinde gizli vs değil bağıra bağıra gelen sorunlu evlilik vardı.

Anlıyorum şu emek verdim olayı var. Herkesin kurtarıcısı kendisi aslında.

Daha çocukluğumuzdan itibaren sınırlarımız olmasının kötü bir şey olduğu öğretiliyor çoğumuza. Kimse bunu bu sözcüklerle açıkça söylemiyor belki ama öpülmek istemeyen çocuğa ama deden öpmezse üzülür, oyuncağımızı paylaşmak istemeyince ama bencillik kötüdür, ergenlikte odamızda takılmak isteyince hiç yüzünü gördüğümüz yok vs vs uzar gider. Çoğunlukla evler hem küçük hem kalabalık, kimsenin özel alanı yok, gözlemleyebildiğim kadarıyla kırsalda zaten özel alan diye bir kavram bile yok. Yaşlılara saygı duymamız gerektiği aklımızın erdiği günden itibaren bangır bangır bağırılıyor hepimize ama kimse kendimize saygı duymayı öğretmiyor. Hayatın kolektif yaşanması gerektiği sorgulanmayan bir kabul herkeste. Kimse ben ne istiyorum, neyi istemiyorum, şurada biraz kafamı dinleyeyim demiyor. Velhasıl bireysellik yok. Öyle olunca sınırlarımızı korumak, kendi alanımızı kurmak gibi kavramlar hayal.

Sanki annenizin psikolojisini de babanız bozmuş gibi. Çok zor şeyler yaşamışsınız. Geçmiş olsun.

Kız anneleri "kaynanalik" yapmıyor genelde. Erkek annelerinin konumlandırıldıgi yer sıkıntılı. Valla eğer bir yaşlı bilgeleserek yaslaniyorsa başımın üstünde yeri var. Ama toksik yaslaniyorsa kırıyor, döküyor, ara bozuyor, mutsuz ediyorsa sırf benden önce doğduğu diye saygı göstermeyeceğim. B BeatrixKiddoo Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Evet hepimizin farkındalık dönemi oldu. Ben de o farkındalık dönemindeyim şu an. Bu, bunalım ondan. Ama çok şükür ki hepimiz bu yükten zarardan kurtulmuşuz.

En çok okuduğum ve kadınların büyük sorunlar yaşadığı eş ve eş ailesi kısmına cevap vereyim, Allah herkesin yuvasına huzur birlik dirlik versin, sanırım en azından sitedeki evli-nişanlı kadınlar arasında eş eş ailesinden yana en sorunsuzlardan biriyim, ben sınırları en başından çizmek gerektiğini düşünüyorum, mesela burada okuyorum bazı kadınlarımız daha sevgiliyken delikanlının ailesiyle içli dışlı oluyor, kayınvalidesi olacağını düşündüğü kadının evine yardım etmeye gitmeler, beraber sabah kahvaltıları, temizliğe yardımlar vs vs Yüzük takılıyor iş resmiyete dökülüyor yine kayınvalide evine sık sık gidip yardımlar, samimiyetin dozunun abartılması derken eş ailesi bunun böyle devam edeceğini düşünüyor çünkü kadınlar yaptıklarıyla böyle düşünmelerine sebep oluyor, ne zaman ki nikah oluyor kadın kayınvalidemin sürekli çağırması, araması beni rahatsız ediyor demeye başlıyor ve tavır takınmak sınır çizmek istiyor. Ben genel olarak kadınların sevgiliyken eş ailesiyle içli dışlı olmasına gidip gelmeye karşıyım, sevgililik evliliğe dönecekse gider bir tanışırsın o kadar, bu eski kafalı olmak çağın gerisinde kalmak demek değil, her ne kadar bizim gençliğimizle bugün arasında dağlar kadar fark olsa da, bizim coğrafyamızda bazı şeyler hala değişmedi. Gelin alınıp verilen bir şey sanki, gelin aldım, kadın kocasının ailesine aittir gibi düşünceler son bulmadı devam ediyor. Altın takar ev veririm eşya alır düğün yaparım o kadar masraf karşılığında gelin aldıysam karşılığını beklerim düşüncesi var hala ve siz evlenince aranızdaki ilişkiyi şekillendirmeye çalışınca evlenmeden önce kayınvalidenin etrafında nasıl pervane olduğunuz yüzünüze vuruluyor. Ben sevgiliyken böyle pervane olan kadınları da anlamıyorum madem aslında evlenince kayınvalideyle görüşmelerine sınır koyacaksın, temizliğini yapmak misafirini ağırlamak sevgiliyken de hoşuna gitmiyor neden yapıyorsun? Herkes aslında kadın da erkek de olduğu kişi gibi davransa, aman sevgilimin/nişanlımın/eşimin gözünde bir yerim olsun deyip olduğundan farklı görünmeye çalışmasa bugün evliliklerde bu kadar sorun yaşanmaz. 28 yıllık evliyim, 34 yıldır eşimleyim sevgiliyken eşimin ailesine asla gidip gelmedim, yüzük takıldı yine her dakika gidip gelmedim, evlerine gittiğimde servise yardım etmek dışında mutfağa gireyim bulaşık yıkayayım, temizliğe yemek yapmaya yardım edeyim demedim, herkes kendi evinin işini yapsın ben niye yapayım, evlendim hafta 8 gün 9 kayınvalideye gideyim arayayım demedim, şehirdışına taşındılar aman gideyim toplanmaya yardım edeyim bile demedim, evde 3 kişiler bana mı kalmış toplanmaları, bir konudan bir laftan rahatsız olduysam anında dile getiririm, aman kayınvalide üzülür, eşim tepki gösterir demem, en azından kırılma üzülme veya belki kavga o anda olur ama herkes Mune bu konuda son sözünü söyledi deyip bir daha aynı mevzuyla bana gelmez. Kadınlar sınırı baştan koyacak, gerekirse tartışacak, belki kırılacak veya kıracak ama en azından küçük küçük sorunlar zamanla içinde birikip dağ gibi üstüne yıkılmayacak.

Ticari yorumunuz öyle doğru ki. Hep derim evlilik bir şirket ortaklığıdır ve şirketler asla duygu ile yönetilemez. W

Kiz, hata dediğim Taksim'de bomba patladığında bana günler sonra yazmak öyle çok büyük bir hata değil ama bence red flag:) sonradan sessiz kalması hepten kıpkırmızı bayrak. Bir de şaka gibi 'tum haberler hep bu olaydan bahsediyor, çok endiselendim' dedi, ben de haklı olarak 'madem tüm haberler bundan bahsediyor neden yazmak için üç gün bekledin?' diye sordum. Yazdigi aciklamaya da beğenmedim attım. Bir yıllık aşk hikayemiz böylece bitmiş oldu, geriye atmaya kıyamadıgim elişi hediyeleri kaldı anaokulu sergisi gibi duruyor hala odamın muhtelif yerlerinde... Aslında bence hiçbir erkek kendini gizlemiyor. Hiçbir erkek de değişmiyor. Sadece insanlar görmek istemiyor. Mesela bir arkadaşım var. Oğlanın annesi bizim kızı begendi, öyle tanıştılar. Alyans seçerken anne de geldi, bir şey alınacak önce anneye soruldu, kızın hoşuna gitmeyecek bir şey olsa da annenin gönlü kalmasın diye yapıldı. Adamin anneci olduğunu görmemek için kör olmak lazım. Neyse bunlar evlendi, zamanla kızın gözündeki perde kalktı. Başladı şöyle anneci, böyle anneci, şunu da annesine sordu, bunu da annesine dedi. Yani tabii ki soracak, adam annesinin evlen dediği kızla evlenen bir adam yani, ne bekliyordun ki? Teyzem de ne zaman görsem telefonda sevgilisiyle kavga ederdi, sonra Nisanlandilar telefonda kavga etmeleri devam etti, sonra evlendiler ne zaman bize gelse yine telefonda kavga etti. Sonra çocuk doğurup boşandı. sorsan 'cocuktan sonra çok değişti' der :) Kadınlar da bir tuhaf

Dostluk ilişkileri sonradan daha iyi kuruluyor bence. Lise çağı vs arkadaşlıkları sonradan birbirini kıskanıyor. İlk yorumlardan biri hanımefendi püf nokta akıllı davranmak dedi. Dengeyi bulup akıllı davranmak ve biraz çıkarcı olmak.

İşte tamamen uzaklaşmak veya duruma göre politik davranınca da bazen geriye yalnızlık kalıyor. Elbette saçma sapan ilişkiler yerine yalnızlık daha iyi ama bir yerden sonra bu duruma insan elinde olmadan canını sıkabiliyor..

ilişkilerde maalesef hala çok fazla vericiyim, genelde kıymetim asla bilinmez. bunu törpülemek için uğraşıyorum ama epey zorlanıyorum. deli gibi aşık olsam hadi neyse ama aşık olmadığım insanlarla olan ilişkilerimde de nedense hep fedakarlık yapıyorum. bence bu çok gereksiz. o sebeple ben biraz iş hayatına değinmek istiyorum çünkü iş anlamında bence törpüledim bu sınır ve vericilik meselemi. darısı ilişkilerimin başına ilişkiden kastım gönül ilişkisi tabii, aile ve arkadaşlarla olan ilişkilerimde fazla verici değilimdir. 5 senedir iş hayatındayım, ilk iş yerim her şeyi kendi kendime, işi yapa yapa öğrendiğim ve bir sene çalıştığım küçük bir yerdi. yeni olduğumdan kendimi kanıtlama çabası, başka iş bulmamam korkusu, tecrübe lazım kalabildiğim kadar kalayım düşüncesi falan derken mobbingden tutun saçma sapan birçok şeye ses çıkarmadım, katlandım. mesai saatleri dışında da çalışırdım, sürekli kapasitemin üzerine çıkıp kendimi yorardım. yetmezdi, başkalarının yapması gereken işleri de yapar, başkalarının hatalarını bile üstlenirdim. evet, kimsenin amiri, şefi değildim ama dallamanın tekinin yaptığı hatanın hesabı bana sorulduğunda "bu iş x'in sorumluluğundaydı, ben zamanında kendisine gerekli bilgileri verdim işin yapımıyla alakalı. niçin böyle olduğunu x'e sormalısınız" demek yerine ezilip büzülüp kendime pay çıkardım. evet bu tam bir salaklıktı. sonra tabii x durur mu, sallamasyon yaptığı şeylerle alakalı patron ortama girip hesap sorduğunda kesinlikle sesini çıkarmadı mesela. ben yaptım, benim hatam demedi mesela. ben x'in ne kadar kötü niyetli olduğunu o an farkettim ve kendi yaptığım yanlış davranışları o an görebildim. sadece bu da değil, gecenin on ikisinde gelen işi uyuyorum diye yapmadığım için fırça yedim. yoğun bir günde, bir arama yapmam gerekiyordu. tamamen unuttum, akşam saat onda patron arayıp beni azarladı. çok yoğunum, ben hiçbir şeye yetişemiyorum dediğimde ise "wurst sen ne yapıyorsun ki bütün gün? saat saat yaz bakayım bana sen bütün gün neler yaptın" diye bir cevap aldım. işte o zaman anladım, salak gibi çırpınıyordum beni sevsinler, takdir etsinler, wurst'ün kafası gerçekten daha farklı çalışıyor desinler falan diye. asla demeyeceklerdi. sonra sağlık sorunları yaşamaya başladım. yanımdaki o x denen çocukla kavga edip ayrılmak istedim, istifa ettim. oradan ayrıldıktan birkaç ay sonra, o iş yerinde bana en dostça davranan kişinin kuyumu kazdığını öğrendim birilerinden. çıktıktan 3 hafta sonra şu anki iş yerime başladım. senelerdir burada çalışıyorum. her zaman herkese ve işe karşı hep bi sınırım oldu. sadece kendi görevlerimi yapıp geri kalan hiçbir şeye karışmıyorum. kimseyle yakınlık kurmuyorum. herkesle yüzeysel sohbet edip kimseyle bozuşmuyorum, sürtüşmüyorum. kimseye de asla güvenmiyorum. işi hiçbir zaman ilk iş yerimdeki gibi sahiplenmedim. bi hata yaptığımda özür bile dilemiyorum, uyarı için teşekkürler deyip düzeltiyorum. asla polemiğe girmiyorum, konuları uzatmıyorum. sorulmadığı sürece fikrimi söylemiyorum, talep edilmediği sürece kimseye yardım etmiyorum. birkaç hafta önce internetimdeki sorun yüzünden ekip arkadaşımdan üst üste birkaç kez yardım istedim, burnumdan getirdi. Kimseyle sürtüşmüyorum dedim ama gerektiğinde lafımı söylüyorum. Mesela bu yardım konusunda arkadaşın birkaç saçma cümlesine cevap olarak "böyle düşündüğünü bilmiyordum. Bundan sonra ben de bu mantıkta olucam o zaman" dedim mesela. artık çok çaresiz kalmadıkça yardım da istemeyeceğim. biz ekibiz hikayeleri falan yalan. geçenlerde benden yardım istedi, o bana nasıl davrandıysa aynı şekilde davrandım. bu kadar bağ kurmadan ve duygusuz çalışabilmemin altında, evden çalışıyor olmamızın da etkisi var benim için. ayda bir dışarıda ekip buluşması yapıyorlar, bazen ekiyorum gitmiyorum bazen de gidip havadan sudan sohbet edip bir kahve içip kalkıyorum. uzun kalmıyorum yanlarında. canımı sıkabilecek şeylere kafayı takmaktansa "beğenmeyen ödesin tazminatımı çıkarsın beni işten" deyip geçiyorum. en azından iş hayatımda kesinlikle verici falan değilim.

Gerçekten değen biri benim eşim mi? İyidir, ahlaklidir ama tekrar dünyaya gelsem aynı vizyonda oldugum biri ile olurdum. Yıllarca o iyi biri diye tolere ettiklerim hasta etti beni. Burdaki gençlere de bunu söylüyorum hep. Geçen gün diyor ki başkası olsa annemle ve kız kardeşimle mahalle kavgası çıkarırdı. Sen yine seviyeyi korudun diyor. Aaaa dedim günaydın. Şimdi özür diliyor onlara engel olamadigim için diye. Erkekler azcik salak oluyor. O yüzden aşk, sevgi güzel ama azcik cikariniza göre adam bulun. Çok materyalist ama malesef gerçek dünya. Uyanık olan kazanıyor gerçek bu.

İşte oradan sonra tekrar şans verilirse gözlemlemek lazım. Sözde mi eylemde mi diye. Türkiye'de o kadar çok söz veriliyor ki her konuda. W

Evet çok şükür ki öyleydi. Gerekeni yaptık. Kendimi psikolojik savaştan çıkmış gibi hissediyorum.

Evet, demiştim. Bak nasıl da doğru çıkmış. Benimki de yapmıştı aynı şeyi, pişmanım bilmem ne ayakları. Yeniden barışmadım ama bir süre iletişimde kaldım. Sonra saçma sapan bir sebepten haksız yere beni suçladı. O iletişim de kesildi, karşılıklı uzaklaştık. Bir kere borcunu bahane edip yazdı, kalsın istemem dedim kesip attım. Birkaç gün sonra doğum günümde yazdı, yine kısa bir cevapla kestim. Daha da yazmaz, yazacak yüzü de yok. Benden de yüz bulamadı. İçimi öyle öldürdü ki onunla yeniden olmak demek mutluluk değil sinir stres benim için. İçin ölmüşse gerçekten istemiyorsun ya.

Siz mutluysanız, huzurlu mutlu dingin bir evlilik yaptıysanız ne önemi var ki? Yaşadığınız tecrübeler size doğru kişiye doğru zamana götürmüş.

Benim üniversitede aldığım terapi ve isyerinde yaşadığım 2 olay çok etkili olmuştu. Olaylar beni çok rahatsız ederse tamamen o noktada bırakıp odagimi değiştirebiliyorum İş yerinde de 2 olayda benim dışımda gelişmişti tepki versem çok daha zora düşecektim Günlerce sabaha kadar ağlayıp sıfırdan başlar ise gider sadece çalışırdım. O tepkisizlige alışmam olayların geldiği nokta beni çok geliştirdi. Ya anında ben bundan rahatsız oldum derim hayatımda herhangi önemi olmayan bazı insanlara dur demeyi bilirim birsey gerekli ise mutlaka hakkı ile olur ve karşımdakinin içine sindiririm artık herkes alıştı eşimin ailesi mesela neyi yapacağımı neyden hoşlanmadığımi çok iyi anladı. Birde karşıdakini salak yerine koymaya çalışanlardan nefret ederim anında kapi dışarı olur. Kavga etmem ama neleri kaybettiğini görür ve kendini toparlar. Bazende ne yaparsanız yapın karşıdaki sadece kötüdür öylesini anlar anlamaz oracıkta bırakmak lazım Hayat son 1 ayda bana çok kısa olduğunu öğretti. Artık iyilikte yarisirim ama kötülüğe asla sessiz kalmam Meğer 1 ay önce çok cesur çok cesaretliymisim iyi yaşamayı mutlu etmeyi erteleme cesaretim varmis Mesafe derken pat diye sevdiklerimi kaybetmek keşkelerle yaşamak varmış.

Bunlar benim görüşüm tabii, herkes farklı düşünüyor olabilir lakin ben ülkemizde hala gelin-kayınvalide ilişkilerinin yeteri kadar gelişmediğini, erkek ailelerin bir kısmı müstesna büyük kısmının geline bakış açısının hala gelin alınır, kayınvalideye hizmet eder anlayışında olduğunu düşünüyorum, sevgiliyken gelip gitmeleri hoş karşılamasalar da duygularını bastırıyor bakılıyorlar ama bir yandan da sevgiliyken gelin adayı sürekli onlardaysa bu evlenince de böyle devam eder deyip beklentiye de giriyorlar. Anlatmak istediğimi karışık mı anlatıyorum bilemiyorum:))) Ben kızıma ne tavsiye ediyorsam size de aynısını yazıyorum, bugün kızım sevgilisinin ailesine gidip gelse kızarım oldu olacak çamaşırlarını bulaşıklarını yıka evlerini de temizle derim, ben kendi evimde bile kızıma senin yaşına gelene kadar iş yaptırmadım, birkaç senedir kendi istiyor da bazı ev işlerini yapıyor onda bile emeği için teşekkür ediyorum, kendi kıymetini bilsin ailesinde gördüğü değerin altında bir değeri sevmek sanmasın istiyorum, kadınlar sevdikleri adamlarla bir hayatı paylaşmak için evlenmeli, hastalık vb durumlar olur başka ama onun dışında kimsenin ailesine hizmet için evlenmemeliler.

Kesinlikle

Forumun bug'i mıdır bilemiyorum amaÇoğu konu hemen hemen aynı yere çıkıyor. Konu sahibi de cogunlukla yazılanlara önce savunma yapıyor, sonra saldırıyor, sonra kabullemeyip kaçıyor. Yazanlar da otorite değil tonlarca hatamız oldu ve hala oluyor. Ama en azından bir yerde hatalarımızı sahiplenmeye başladık. Kurban psikolojisinden çıkıp.

Yok hiç sıcak bakmadılar. Öncesinde rahatsız eden ozseziler evlilikte balyoz gibi kafama indi. Biri yazmış iyiyse cami yaptirsin diye. Cok doğru. Düzgün annelerin yetiştirdiği evlilik bilinci olan adamları secin. Evet seçin yazıyorum. Ben de böyle bakıyordum, yok iyi kalpli yok çocuk ruhlu yol beni çok seviyor. Evet seviyor ama bu yetmiyor evlilikte. Evlilik ticari, ruhsal, ebeveyn olma bütün bunların ortaklığı. Biri yazmış 2.5 aylık evliyiz. Kocam annesini çağırdı bana sormadan, 2 ay kalacaklar mis, kadın herşeyi değiştiriyor diye. Neyi degistireceksin ki burda kendi kararindan başka?

Valla hiç üzülme. Bana da son zamanlarda adımın kısaltması ile hitap ediyordu. X olsun mesela ki hiç sevmem. Kim söylese sevmiyorum. Baktım iyice ağzına yapıştı, önce güzelce, tatlı dille ve gülerek uyardım. Ya bebeğim bana x demesen, hiç sevmiyorum o kelimeyi, dedim. Dikkate almadı, demeye devam etti. Sonra sertçe uyardım. Sana daha önce güzelce söyledim, yapmaya devam ediyorsun. Ben hoşlanmıyorum sen de bana x demeyeceksin, dedim. Neymiş efendim ben triplere girmişim. Çocuk gibiymişim. Ne alakası var, sevmediğim bişeyi yapıyor ve tepki gösteriyorum bundan daha doğal ne olabilir? Demek ki bana, isteklerime, istemediklerime saygı yok. Sende de benzer durum olmuş anladığım kadarıyla.

Bence sorun şu. Evlilik, sevgililik, aşk konusunda kimse oturup anlatmıyor. Varsa yoksa tabular. Ailelerin kültürel durumuna göre buralı olmasın, kimi ailelerde zengin olsun, dindar olsun, arabası olsun, okumuş olsun vs vs konular. Ben rahat bir ortamda buyudum. Allah'a şükür mesleğin olmalı diyen bir ailede. Ama kimse es, sevgililik konusunda seçerken şu önemli, bu önemli demedi. Adeta o konu hep havadaydi. Bir de tabi medyanın etkisi var. Bir çift birbirini sever ve evlenir. Sonrası mutlu son...

Bu söyleyeceğimi çıkar olarak düşünmeyin, denge olarak düşünün. Arkadaşlık, aile yada aşk fark etmez, ilişkilerde tek taraf hep veriyorsa, sabır taşı olsa çatlıyor sonunda :) aslında sadece vakit kaybetmemiş oluyorsunuz. Bu vericilik de maddi olabilir, manevi de. Hatta bilgi akışı bile olabilir. Ben karşımdakini üzmemek için hassas davranıyorsam aynı hassasiyeti beklerim de. bunu her seferinde sineye çekmek için elinin kolunun epey bağlı olması lazım. Yoksa bir noktada aptal yerine koyulmuş olduğu gerçeği ile yüzleşiyor insan :)

Abinizle annenizin arası nasıl? yenGEnC

zaten bence ülkecek sevgi açlığı çekiyoruz çünkü kimse sevgisini belli etmiyor. B BeatrixKiddoo Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Aaa, kötü olmuş bilmemen. Hastanede dogduysan cimerden saatini öğrenme diye bir şey varmis. Şurada tarif ediyor nasıl olduğu Doğum saatini öğrenme işleminin adı da reftikasyon, şurada biraz anlatmis ama ne kadar güvenilir bir şey bilmiyorum. Aileni sıkıştırsan saatini hatırlayan kimse çıkmaz mı ya, gece mi, gündüz mü, ezan vakti mi. Yani tam saati bilmeseler bile vaktini bilirler heralde 3nity

Aslında doğru nişanlılık bunun için var. Birbirini tanımak olumsuzluğu görünce gerektiğinde ayrilabilmek icin. Bu dediğim benim için geçerli değil ama burda da var. Sanki nişanlı olunca ayrılmak zormus gibi. Kimi zaman ama nisan attı denir korkusu.

Kendinize değer veriyorsunuz işte ne güzelSizin konunuzda hatayi tolere etmeme var Ama bir nokta daha var forumda da sık sık görüyorum. Adam direk bir hata yapmıyor. Ama ailesinin toksikligine engel olmuyor. Burda gizli, daha tehlikeli, daha uzun süreli bir psikolojik şiddet başlıyor. Kadında sürekli eşim çok iyi, benim aileme iyi, kv çok kötü, eşimi dolduruyorlar gibi savunma oluyor. Hep erkege 5 yaşindaymis gibi sevkat gösterme. Erkeklerin büyümesine anne, es, kız kardeş olarak biz kadınlar bir türlü izin veremiyoruz. W

Diğer konunuzu da bildiğimden direkt sizinle alakalı bir yorum yapacağım daha doğrusu eş ve eş ailenizle ilgili, siz baştan kendinize uymayan biriyle oldurmaya çalışmışsınız, eşler birbiriyle aynı huy da olmak zorunda değil her konuda aynı düşünmek zorunda da değil hatta belki zıt kutuplarda bile olabilirler ama farklılıklarında bile bir uyum yakalamaları gerekir, sevgiliyken veya nişanlıyken de aranızda uyumsuzluk vardı bence ama sevginiz bunu görmenize engel olmuş ya da evlenince farklı olacağını düşündünüz bilemiyorum Annesinin karakterini biliyormuşsunuz, eşinizin de karakteri evlenmeden önce de bellidir mutlaka, bir gün öyle bir gün böyle olan eş varken annesinin sınırını bilmemesi normal değil mi? Eşiniz annesiyle görüşmeme raddesine gelene kadar, size hak verirken annesine de hak verdiği olmuştur, oğlu hak verince sizin hükmünüz kalmaz ki Farklılıklarda bile uyum yakalamaktan kastım biraz da bu, siz beyazı seviyorsunuzdur eşiniz siyahı, siz eğlenceli birisinizdir eşiniz sakin ama söz konusu birbiriniz olunca, evliliğinizi doğrudan etkileyen konular olunca birlikte hareket edebiliyor olmanız gerekiyor, örneğin ailelerle görüşmeye bir sınır çizecekseniz sizin çizdiğiniz sınırı eşiniz destekleyecek, onun çizdiği sınırı siz. Bu çocuk yetiştirirken bile böyledir, sizin hayır dediğinize eşiniz evet derse çocuk kendisinden yana olan ebeveynin dediklerine uyar diğer ebeveynin sözlerini umursamaz.

Ben normalde hep iyi anıları hatırlayan biriyimdir hatta kimden ayrılmış olursam olayım sanki ayrıldıktan sonra melek olur o insan benim gözümde. Son sevgilimde hiç öyle olmadı mesela. Çok yoğun bi hayatım yok, ayrılık sonrası yoğunluk da yaratamadım. İlk bir hafta zor geçti, sonra aklıma düştükçe bana yaptığı saçmalıkları ve kötülükleri düşünüp kendimi ona karşı öyle bi doldurdum ki şimdi nefret ediyorum o şahıstan özlemek bi yana, sokakta görsem boğarım, o derece. İlk kez bu yöntemle soğuyorum birinden, çok da hoşuma gidiyor açıkçası. Mesela beni strese sokardı, şu an sıfır stres. Mesela çulsuzdu, ilişki boyunca çok para harcadım ben. Geçenlerde aldım zamlı maaşı, hala cebimde ve kendimden başkasına harcamama gerek yok. Öyle sevindim ki anlatamam. Mesela evi çok uzak ve soğuktu, diyorum ki ay bu kış kıyamette yol çekmeme gerek kalmadı. Değişik ama güzel bi yöntem oldu bu benim için. Geçen gün banka sisteminden baktım, salak hala elektrik ve telefon faturasını ödememiş. Amaaan neymiş ya iyi ki kurtuldum.

Bu yöntemi ben de kullanayım bari benim kötü düşünecek çok olay ve durum var da

Benim her defasında gönlümü almaya çalıştı da ne oldu? Sürekli aynı hataları yaptı durdu. Bir süre sonra o bile kıymetini yitiriyor. İletişim problemi varsa toparlanması hepten güç...

Bence yanlış düşünüyorsunuz kız anneleri de kayınvalidedir. Her kayınvalide sanmıyor. Karışma hakkını aslında gelin veriyordur sınır çizemediği için. Huysuz yaşlılar demenizde üzdü açıkcası ben ne olursa olsun kaynanam ve kayınpederime kıyamıyorum anne baba neticede. B BeatrixKiddoo Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Kesinlikle. Karşımızdaki kızmasın, küsmesin, üzülmesin diye sineye çeken taraf biz olursak sürekli kişiliksiz olur çıkarız bir bakmışız istediğimiz hiçbir şey yok elimizde.

Neyse ki şıpsevdi bir insanım. Yoksa işim çok zordu. Ama bence en iyisini yapıyorsun, ne kadar daha aklayacaksin ki adamı 'degisir aslında beni seviyor, bilse yapmazdı' diye. Ne güzel kendini frenliyorsun, birkaç şans daha veriyorsun... hala olmuyorsa da hiç olmasin daha iyi, emin ol kendini frenlemeye devam etsen balatalari siyiran sen olursun sonunda

Bu kadar uzun yazıda tek gördüğüm, astrologunun olması nasıl oluyor bu? Benim de olabiliyor mu

Yani yolunda evet ama diğer anlamda hep bir eksik hissediyorum. Sevgi büyük bir motive kaynağıdır. O olmayınca... Evet, yeni nişan attım. Buldum dediğim kişi yanlış kişi çıktı. Büyük bir hayal kırıklığı. Bunu atlatmak da kolay değil. Amin bu arada teşekkür ederim, hepimiz inşallah

Anne-babamın 6 yaşında boşanması, babamdan ne manevi ne maddi destek görmem, babasız büyümem... Baba travması ve erkeklere güvensizlik. Sevgi açlığı, özgüven eksikliği, karşımdaki kişiye güvensiz bağlanma, kaygılar, yalnızlıktan korkma hissi Böyle olunca aşağılık kompleksi olanlar, narsist özellik taşıyanlar, öfke problemi olanların açık hedefi haline geliyorsun, istismar ediliyorsun. Ama çok şükür ki fazla uzatmadan hayatımdan çıkarıyorum ve o yalnızlık boşluğuna geri dönüyorum...

Kimse dört dörtlük değil. En azından diğer yönlerden sayıp seviyorsa yine tolere edilip devam edilebilir. Benimki artık tolere edecek durumu da kaçırdı. Yani konuyu biliyorsunuz, emin olun öncesi de var, daha kötü şeyler de oldu. Birkaç huyu düzgün olsaydı devam ediyor olurdu

Bu konuyu hem dertlesiriz hem de genç arkadaslar sürekli aynı konuları yazıp yazılanlara fazla reaksiyon gosteriyor onun için actim. Bu konuyu daha cok genç onlara yol gösterir amacıyla actim. Yaklaşık 1 haftadır forumdayim. Konular hep aynı aslında. Genellikle sınırı koruyamayan insanlar yazıyor. Yanlış anlaşılmasın ben kendimi farklı bir yere konumlandirmiyorum. Belki bir nebze akillanmisimdir. Kv, kp, görümce, anne, arkadaş, sevgili... at kosturuyor, taviz veriyoruz veriyoruz. Konularda gerçeklerle karşılaşan insanlarda hemen savunma ama kocamiii, annemi vs... uzemem halleri. Niye toksik ilişkilere tutunuyoruz? Neden kv problemini görürken eşimizi geç görüyoruz? İlişkilerden gitmek niye zor? Tecrübeli arkadaşlar ne yaşadı da sinir cekebildi? Niye ozguvenimiz çok düşük? Buralardan kendini çıkaranların tecrübeleri?

Bir de bu konu var. 30 sinir değil. 29 yaşında kötü bir evlilik yapmak yerine 35te iyi bir evlilik yapın. Bol bol yeni insanlarla tanışın ne istediğinizi ancak anlarsınız.

o dönem ben üni için farklı bir şehire gitmiştim. sonra annemin de psikolojisi iyi değil intihara meyilli birisi daha önce çok denedi bileklerini mi kesmedi ilaçlar mı içmedi. Sonra öğrenince daha çok annem değil ben kavga ettim babamla daha önce de aldattığı biliyordum ama o an malesef ki çok daha kötü şeylerini gördüm babam annemi ikna etmeye çalışıyordu hep. Sonra ayrıldılar ben de okulumu bıraktım annemin yanına geldim. Annem kardeşimi bana bıraktı ki 19 yaşındaydım farklı bir şehire taşındı. pandemi geldi geri döndü. o ara babam felç geçirdi ben babamla barıştım. dava açtılar ama geri döndüler annem de affetti. Şuan hala var mı ilişkisi bilmiyorum artık babamı kontrol etmiyorum. Zaten annem ve babam 2 kere evlendi daha önce de boşandılar ama geri barıştılar. artık ikisini de saldım

Fiziksel şiddetin yanında psikolojik şiddet daha çok uygulanıyor. Ve çoğu kişi bunun şiddet olduğunun farkında değil. Farkında olsa da karşı gelecek gücü kendilerinde bulamıyorlar. Çünkü yalnızlık ve sevgi açlığı onlara korkutucu geliyor.

Acıma yetime döner koyar gözüne demişler

Çocuk konusu benim de arada kaldığım bir konu. Gerçekten çocuğu siper etmek mi yoksa çocuğun iki ebeveynle yaşama hakkını almak mi? Kendimde de arada kaldığım oluyor Çünkü boşanan çiftlerde ebeveynlik olgunluğu olmuyor. Bakın bugünkü post adam nişanlısının oğluyla aynı odada bırakıyor, nisanina götürmeye kalkıyor. Çocugu pedagoga götürelim diyen yok. Kendimden bağımsız kuzenimde de aynı şey var. Erkek, artık karısını sevmiyor. İki taraf da kabullendi. Ama bosansam karım 3 çocuğu alır memleketine gider. Çocukları göremem, verdiğim para da karısının sorumsuz kardeşine benzin parası olur. Büyüyene kadar böyle diyor. Aaa yok çocuklar senin mutsuzluğun hisseder klisesini söyleyemiyorum bu durumda. Çevreden vs cekinecek bir adam değil. Bu işleri çocuk olmadan önce düşünmek lazım. Çocuk olunca boşanma konusundaki kriter hangisi çocuğum için sağlıklı ortam diye düşünmek lazım galiba? Tabi ki dedigim çocuk var diye psikolojik, fiziksel şiddete boyun eğmek değil. B BeatrixKiddoo Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben ortak alanda kimse kimseye hizmet etmeden, sinemaya gitmek vs gibi aktiviteleri yapma taraftariyim. İnsanı biraz da ailesinin yanında tanimaz mi insan? Cevremde çokça fakultedeyken böyle değildi cümlesini duyuyorum. Üniversitedeyken ailesinden ayrı erkek daha modern, daha anlayışlı davranıyor. Sonra fakülte bittikten sonra özüne dönüyor. Bir de erkekler kendi ailelerini evlendikten sonra birazcık eşi karakterli ve duruşu olabilen eşleri varsa görüyorlar. Sorun bekar bir erkeğe benim annem kendi halinde, kimseye zararı dokunmayan bir insan der. Kadın ustune kv etiketini aldığı anda ne kadar kotu yönü varsa ikiye katliyor. İşin özü iş istemeye gelmeden görmek taraftariyim. Nasıl otururlar, nasıl davranırlar, sevgiliniz onların yanında da aynı insan mı?

Forumun bug ını bulmuşsunuz. Bu konuda tüm meseleyi çözüp, forumu Kapatıp gidelim Yaş ve tecrübe fark ediyor bence. 35 yaşındayım, bir sürü keşkelerim var. Bu keşkeler boşa gitmedi elbette, onlar sayesinde zamanla iyiki dediklerim de çoğaldı. 16-17 yaşlarımda babama hep, 'bırak da kendi yanlışlarımı yapayım, sen yaşadın gördün ben de yaşayıp göreyim' dedim. Şimdi yaşanmış'ı yeniden tecrübe edecek kadar salaklığa lüzum yok diyorum Sevdiklerimizin hatalarını başkalarına yüklemek, Bkz. Eşeğine vuramayan semerine vururmuş. İlişkilerden gitmek niye zor? Bkz. Alışmış kudurmuştan beterdir. Diğer tecrübeli arkadaşları bilmiyorum ama sınır koymayı hiç planlı yapmadım. karakter meselesi, küçüklüğümden beri sınırlarım konusunda keskindim. Özgüven eksikliği hissettiğim konular genelde az bilgi sahibi olduğum, ait hissetmediğim, yada daha iyisini yapabileceğimi biliyorken eksik olduğumu bildiğim konular. Bir de biraz insanların şikayetçi oldukları şeyleri değiştirmeye üşenmemesi gerekiyor diye düşünüyorum. Sürekli şikayet edip, çözümleri görmezden gelmek tembellik sanırım.

Bu baştan kabul bana yanlış geliyor. Sanki ihtimalleri de böyle böyle kapatıyoruz. Hayatımda hiç ummadığım zamanlarda karşıma yeni insanlar çıktı. Şu an en sık vakit geçirdiğim insanları tanıyalı 2 yıl bile olmadı. Bugün canım bir şeye sıkkındı, bir mesajımla arkadaşım geldi sarıldı :) benden 10 yaş kadar büyük, alakasız bir yerde alakasız bir şekilde tanıştığım biri. Yarın ne olur bilemem, belki 5 yıl sonra hayatımda hiç olmayacak. Ama iyiki onu tanıma şansım olmuş :)

Ben özgüvensiz çocukluk geçirdim. Sürekki karşımdani düşündüğüm için değersiz oldum. Ne zaman kendimi geliştirmeye başladım o zaman insan ilişjilerim düzeldi. Ben bu evlilikle ilgili problemlerde de şunu düşünüyorum gelin nasıl iletişim kuracağını bilmediği için ya komple kopuyor ya da bağımlı oluyor. Ortası için sağlam psikoloji lazım.

kendi adıma konuşuyorum sevgilimi çok seviyorum. Borderliner olduğum için tabii ki bu bahane değil ilişkilerimde karşı tarafa çok fazla eziyet ediyorum ve bunu sevgilimle astım. şuan bana kötü yorumlar gelecek ama ben eskiden ilişki konusunda çok sıkıntılıydım. Sevgilimden önce çok ama çok kötü ilişkilerim vardı. 40 yaşında adamla da oldum 48 yaşındaki adamla da. Sevgili durumu olunca da resmen zulüm ediyorum. Şiddet uyguluyordum ve bu şiddet gibi gelmiyordu asla. küfür ediyordum kavga esnasında tırnaklarımla karşımdakine saldırıyordum. Sevgilimle bir gün böyle tartışma yaşarken kolunu tırnağımla deştim öfkemi asla kontrol eden biri değildim. Sonra o an durdum dedim ki ben ne yapıyorum? ben nasıl böyle bir şeyi yapabilirim. Oturup ağladım günlerce kolunu öptüm sevgilim sorun yok dese bile o kadar dert oldu ki. Ailemden şiddet görmedim en azından hatırladığım kadarıyla babam sadece bir kez tokat attı. Onda da ona ağza alınmayacak hakaretler etmiştim benden 3 yaş büyük sevgilisi olduğu için. Kendimi bi an anne olarak düşündüm o zamanlar yeni hala olmuştum ve bebekleri çok seviyorum zaten. Ben anne olsaydım karşımda çocuğum olsaydı nasıl olacak diye düşündüm. Ya da tersi olsaydı o bana siddet göstermiş olsaydı ne olacaktı dedim. Sevgilim gerçekten beni çok ama çok olumlu anlamda değiştirdi. Eskiden ilişkilerimde sadakatim yoktu karakter olarak berbattım. aşksal dışında diğer ilişkilerim iyidir insanlar beni çok sever. Sonra kendimi çok değiştirdim tedavime başladım beni insanlar ne zaman görse enerjin ne kadar olumlu ne kadar iyi pozitifsin diyor. Hatta kv adayım bile bana senin bu kadar takıntılı olduğunu ben hiç farketmedim ne kadar güler yüzlü anlayışlı biri diye çok sebinmistim dedi. Şimdi düşünüyorum ve annesinin hareketlerinin suçunu ona atamam diye düşünüyorum. Ayrılsak da yalnız kalacağımı düşünmüyorum çünkü istesem de kalamıyorum. Tekrardan birini tanı güven sev çok yorucu geliyor. yenisinin annesinin iyi olacağı ne malum diyorum kendime. Ve gençken sevilip sevmek ailemi kurmak istiyorum 30 yaşında sırf hadi yaşım geldi birini bulup evleneyim demek istemiyorum

Kastettigimi tam ifade edememiş olabilirim :) sizin dediklerinize katılmakla beraber şunu demek istedim; kişi bu şekilde davranınca alma/verme dengesini koruyabilen aynı zamanda hem kalbine hitap eden hem aklına uygun birini bulma ihtimali azalıyor gibi. Olması gereken bu ama böyle hem kalbe hem akla uygun ask iliskilerine denk gelme ihtimali de zor gibi artık. Şuanda da tam ifade edememiş olabilirim demek istediğimi

Umarım çok mutlu olursunuz. Sizi görünce baklava geliyor aklıma.:)

Bence yanlış bir korku, hayatımızı el alemin ne der demesine göre yaşayamayız, evlilik ciddi bir şey, alacağınız yanlış bir karar tüm hayatınızı etkiliyor, kötü giden hayal ettiği evliliği yaşayamayan bir sürü kadının ne özgüveni kaldı ne psikolojisi. Nişanlıyken ayrılmak evlendikten sonra ayrılmaktan çok daha kolay üstelik, biz kadınlar gerçekten çok duygusal ve çevrenin ne dediğine aşırı önem veren canlılarız, duygusallığımız yüzünden kötü eşe bile bağımlılık geliştirip çocuk da varsa çocuğum var savunmasının arkasına sığınıp boşanmaya korkuyoruz, nişanlıyken de bunu yapan var gerçi, emek verdim deniyor, her şey hazır el aleme ne derim deniyor, evlenince düzelir deniyor, kendi elimizle kendimizi mutsuzluğa mahkum ediyoruz. Kadın kendine değer verecek, ben o kadar değerliyim ki böyle bir aileyle yaşamaya mahkum edemem kendimi diyecek, adamın olumsuz yanları fazlaysa pollyanna olmayacak, kaç erkek kadın için kendini değiştiriyor? Bir elin parmaklarını geçmez ama kadın erkek için çevresini, yaşam tarzını, karakterini bile değiştiriyor, çalışıyorsa sırf eş istedi diye işten çıkıyor, neden hayatınızı bir erkeğin eline bırakıyorsunuz? Erkek sizi olduğunuz gibi sevsin, olduğunuz gibi kabullensin, evlenmek değişmek değildir ki beraber gelişmek demektir. Önceki

Bir sorum var, yaptığı şeyin seni üzdüğünün farkına varsaydı ve özür dileseydi, evet hatalıyım, evet seni istemeden üzdüm/düşüncesizlik ettim bir şansı olur muydu?

Çok doğru da bazısı da anlamıyor ki. Ben en baştan kisiligimi ortaya koydum. Hiç saklamadim. Vıcık vicik olmadım. Eşime dedim ben buyum. Eger geleneksel bir eş, gelin istiyorsanız o ben değilim demisligim bile var. Ama sırf kayinvalide hiç durmadı. Anneme şikayet etti annem tersledi susmadı, eşim en sonunda nerdeyse görüşmeyecek duruma geldi. Niye bütün bunlar? Kafasındaki gelin şablonuna uymadim ve kendi kutsal kv rolü oynayamadi diye bu kadar yıkım, inatçılık, kalp kirmalar...

İşte bu yüzden benim 20li yaşlarımdaki kadın erkek ilişkisine bakış açım çok değişti. Çünkü kadın dönüşüyor, erkek çok zor. İki kişi birbirini sever, tolere eder, beraber yapar kafasının yanlış olduğunu düşünüyorum. Çünkü erkegin değişmesi çok uzun zaman alıyor. Bizde erkeğin, ailesinin çok kriteri var. Kadının ailesinin az. Aman iyi çocuk, zamanla olur kafası yanlış. Kadın kvye kendini begendirmekle ugrasmayacak. Uyanık olup bakacak bu kv benim kişiliğine uygun mu? Bu adam ben çalışmasam evi gecindirebilir mi, ben tatile gitmeyi seviyorum bu adam yazın ne yapar, ne yer, sinirlenince nasıl, hayattan istekleri ne vs vs Postlarda bakıyorum aslında iyi adam ama sinirlenince başka biri oluyor diye. Aslında başka biri olmuyor gerçek yüzü o. Sen bunu görüp kendine değer verip bana uymadı deyip çekip gitmen lazım. Bunun için de ailelerin kızlarını ayık yetiştirmesi lazım.

Bence kayinvalidelik diye bir konumun olmaması lazım. Bir anda huysuz yaşlılar bu gereksiz konum nedeniyle herşeyi yapabileceğini sanıyor. Konum sıkıntılı. Kendi kızına laf geciremez ama oğlunun karısının herseyinr karisir. S

Aynen öyle en ufak bir şeye üzülsem dile getirsem tavır yapıyordu seni bir türlü mutlu edemiyoruz diyordu sanki benim bir şeyi dile getirip üzülmeye hakkım yokmuş gibi...

Benzeri benim başıma da geldi. Biz nisanliyken ailesinin evine yemeğe gittik. Yoğun bir günün ardından buluşup gittik o sırada eşim hadi gel yolumuzun üzerindeki avmden birseyler bakalım dedi. Yok dedim gecikiriz. 1 saat geç kaldık. Görümce gece boyunca sürat asti konuşmadı, dedim ki bak abine söyledim gecikiriz diye o da önemli değil dedi, neymiş hanımefendi bizi beklerken şekeri düşmüşmus. E ye o zaman. Tüm gece terör estirdi. Neyse bu kız evliliğimizin her noktasinda sürekli kapris yaptı, çocuk gibi küstü, ağladi, hep problem kız modunda gezdi. Sorun şu ki o gece ben niye o kaprisi çektim? Abisi, ailesi niye köşeye çekip ayıp ediyorsun demedi? Ben başıma geleceği gördüm ama umursamadım. Çünkü burdaki arkadaşlar gibi aman eşim iyi tribine girdim. Kız zaten hayatın her alanında problemli bir tip ama oradan kalkmayan ben, senin tribini mi çekeceğiz diyemeyen eşim sucluyduk. Tuhaflik değil düzelir zannetme. İşte kimse değişmiyor, düzelmiyor.

Çok önemli bir şey yazmışsınız. Bilgi akışı. Bu da arkadaslikta çoğunlukla somuruluyor. Bir taraf derdini anlatıyor tavsiye alıyor diğer taraf konuşunca kayıp. Kendine ait olanın kıymetini bilip hem paylasmamak.

Ruhen ve bedenen zarar gördüğüm için 40 yaşından sonra çoğu şeye ve kişiye sizin deyiminizle sınır çektim. Ugrasmadim, otomatik oldu çünkü çok yorulmuştum..

Bu anlattığınız işte çağımızın vebası resmen. Zamana da mekana da uyumsuz ama bir şekilde o zamanın ve mekanın içinde kendi kuralıyla var oluyor. Eskiden ayıplanırdı şimdi bir de makbul bulunuyor. Modern zamanın ve şehir hayatının getirdikleri kötü, e köyüne dön? O da yok.

Bana en acilinden seçim sonuçları lazım asjsjsjs Kendimle ilgili her şeyi biliyorum bence de öngöremediklerime müdahale edemiyorum Doğum saatimi bilmiyorum ya, o bilgi hiç güvenilir değil, yine de bakılıyor mu sana niye asistan muamelesi yaptım şu an

Bu ufak bir mevzu değil. Taksim'e yakın bir yerde yaşıyorsan önemli. Haberi olmadıysa ayrı tabi

Kesinlikle doğru. Yıllarca sonra sen hakliymissin diye çizilen sınırın da değeri azalıyor. Belki ondandır burdaki kv postlarinda donup eşinize bakin diye yirtinmam. Bundan bağımsız her alanda insan acaba bu yol beni nereye götürecek diye düşünmeliymis. Hayatını hırsına kurban etmemek gerekliymiş.

İnsan yalnız kalmaktan endişe ediyor, belki bundandır ya da sağlıksız bağlanmaktan. Kendisine değer vermeyişinden. Birçok sebep sayabiliriz aslında. Zaten zamanla artık bu tarz sağlıksız ilişkilerin zararını gördükçe kendi uzaklasiyor. En azından akıllıca davranıp uzaklaşması gerek. Ben kendi adıma iliskilerde bunu yapıyorum. Fakat şimdi de şöyle bir sorun oluyor. Yalnızlık hissi. Yani aramayani arayıp sormayinca, o zararlı deyip uzaklaşınca, şu daha ilişkinin başında böyleyse sonradan kim bilir ne yapar diye diye elde kalıyor sıfır.

Hanımlar burda da önemli bir husus var. Damgalama. Bunu yapan kimse uzak durun. Çok önemli bir kırmızı nokta. Burda çocuk gibi olmakla suçlanmış sırf isteğini dile getirdiği için. Ben kendi evliligimde kv tarafından soğuk ilan edilmistim. Gece gündüz görmediğinden. Artık çok zorunlu durumlar dışında görüşmüyorum. O yüzden dili geçmiş zaman kullaniyorum. Böyle kız olurmuymus. Bunu direk yüzüme soyleyemedi. Hayır soğuk değil mesefaliyim, toplumun her kesimi ile saatlerce sohbet edebilirim. Sadece saatlerce susup suratıma bakan, konuşunca laf sokan ve dedikodu yapan bir kadına saklabanlik yapmadım sadece

Çok kolay gitmemek lazım. Mükemmel ilişki yok. İnanın herkes birşeyi tolere ediyor. Önemli olan o tolere ettiğiniz şeyin sizi sizden etmemesi. S

Benim daha ciddi konular. Mesela kendi bir düğün yeri seçti, ben de tamam dedim sonra fiyatını duyunca değiştirmeye çalıştı. Ben de orayı beğendiğim için üzüldüğümü söyledim, hiç mi burada olma imkanı yok dedim. O da zor biraz dedi. Sonra bana mahalle arası bir yer atıyor. Ben de bunları beğenmedim diyerek daha uygun başka yerler attım. O da bunlar bizim akrabalara uzak gelmezler dedi. Halbuki 20 dakikalık mesafe. Hep böyle sorun çıktı. Ben de üzüldüm dolayısıyla bana patladı o olayda da. Sen her şeyi büyütüyorsun surat yapıyorsun demişti orada da. Gerçi sonra benim ilk beğendiğim yer oldu da, bir önemi kalmadı tabii artık.

Kesinlikle doğru. Bende ek olarak kimseyi ama kimseyi değiştirmeyeceğimi idrak etmem oldu. Bir de acımasız gelebilir ama karşımdaki insana acıyacak olsam hemen soruyorum o sana acıdı mi?

Tabii ki bir şansı olurdu. Gönül almayı bilmek önemli bir meziyet. Çünkü kalp sevdiği insanlara karşı cam gibi bir şey, normalde takılmayacagi şeyler değer verdigin kişiden gelince seni uzebiliyor. Yani ne kadar özensen de, sevdiğin insanın kalbini kirabilirsin. İnsanlar böyle böyle, üze üzüle birbirlerinin hassas noktalarını öğrenirler, kendilerine cekiduzen verirler. Yani gönlümü alsa unutur giderdim meseleyi . Ama zaten bizim hep iletişim problemimiz vardı, daha önce de rahatsızlığımi net bir şekilde dile getirmiştim. Demek ki ciddiye almamış Mutlu muyum? Hiç değilim aslında ama olsun. Benim ittirmemle devam edecek ilişki ittirsin gitsin, ben daha iyisine layık olduğuma inanıyorum

Sizinki kadar çetrefilli, toksik ailelerde bence çok uzun psikiyatrik tedavi şart. Çünkü baştan anne, baba algısı yanlış. Umarım travmalarinizdan ozgurlesirsiniz.

Çok ince düşünceli zor şeyler yaşayan hayat içinde koşturan bir sürü sorunla cebelleşen insanların kalbi gerçekten kötülük ile dolu değilse fazla merhamet acıma yetime koyar sana oluyor. Ne yazıkki özgüvensizlik konusu nedense herkeste çok yoğun. Gencim ve almak istediğim çok kıyafet var ve bu kıyafeti giyersem güzel olacağım daha sonra özgüvenim yükselir gibi bir beklentideyim misal. Ama şu aklıma gelmiyor bunu da yazarken farkettim özgüvenim yüksek olsa onu değil kendime yakışacak her zaman giyebileceğim cesur minimal bir parça alabilirim. Şimdi ki koyun gibi popüler kültürün arkasından gitmeye gerek olmazdı. Ama şunu kabul ediyorum özgüvensiz insanların çocukları değersiz olduğunu düşünmeye mahkumdur

Orda geçmişe tutunma var. Bir de kim totosundan uydurduysa yuvayı dişi kuş yapar manyağı var. Kurtarıcı rolü o adamı kurtaracak. G

Ayrılığın ilk zamanları en zorlu zamanlar. Aklına düştüğü anda eşin dostunla plan yap:) hatta yakın arkadaslarindan açık açık seni sık sık oyalamalarini söyle kendin de oyalanacak şeyler bul. Çok fazla kendinle başbaşa kalmamaya çalış. Ben bu ayrılık sürecim başladığı vakit evde lazere başladım mesela, topik falan açtım. Haftada üç jiletlenip lazerlenmekten o yoğunlukta çocuğu düşünemez oldum sen de kendine elini beynini oyalayacak şeyler bul mutlaka. Bol şans diliyorum, umarım bir süre sonra nostaljinin verdiği yetkiyle sadece iyi anıları hatırlayıp barismazsin

Bir de bu var. Hayatımızdaki canavarlarla uğraşırken katilasmamak lazım. Manyak çok ama herkes manyak değil. 3nity

Evet ben de bugün cevap versem yine beni manipüle edecekti, barışsak yine aynıları olacaktı daha çok üzülecektim. Hiçbir şey değişmez...

Sınır çizmek bu toplumda sürekli savunmada olmayı gerektiriyor. Ozellikle büyük şehire yerleşmiş ama alışkanlık olarak köyündeymis gibi olan aileler var. Onlar çok sikinti. Köyde olsa geleneksel yaşamını sürdürür birbirleri ile evlenirler, şehire tam adapte olsa bireysellesir. Kasaba kültürü bunun adı. Forumda da çok sik var kv geleneksel surekli o evliliğin içinde ama iş maddiyata gelince gözler gelinin parasinda. Ya da tam tersi bana altınlar alınsın, kv evinde oturayım ama bir sekilde kv'yi nasıl göndereyim sorulari. Tam iki yüzlülük.

Kesinlikle doğru ama çok düşkün baba olsa da başka kadınla evlenince o düşkünluk kimi zaman azalıyor. Anası olmayanın babası olmazmış diye bir laf var ya. Onun doğruluk payının olduğunu dusunuyorum. Ama kalan konularda haklısınız. Beni foruma getiren konu da bu konudaki ikilemimdi zaten. Hala düşünüyorum ama en azından buranın bana katkısı boşanmadaki tutucu tavrımi azaltmak oldu. Ama hala ikinci evliliğe sıcak bakmıyorum:)

Bence bu sorunun cevabı kimse olduğu gibi davranmıyor. herkes farklı bir role bürünüyor. Sonralari hep denir ya evlendikten sonra çok değişti. Kesin anası dolduruyor. İlişkilerde gidemiyoruz çünkü bizim yaşadıklarımızdan daha onemlisi elalemin düşünceleri. Özgüvenimiz birey olduğumuzu farkında olmadığımız için düşük. Türk toplumu olarak kurban rolünü çok seviyoruz.

O kadar doğru ki Munem. Öz eleştiri yapayım ben öyle bir kızdım. Kaynanamı önceden tanırdım sevgiliyken kahvaltılara da geldim görüştüm de. Bunun yanlış anlaşılacağını kimse söylemedi bana. Beni oğlunun eşi olarak değilde yönetebilcekleri kız olarak gördüler saygı göstermediler. Benim hatamdı. Evlendikten sonra beni saymamaları rahatsız etti. Bunaldım ama saygısızlık olur diye sustum. Dahada abarttılar eşimde ilk sene ciddi kavgalar ettik. Sorun yine bendeydi kendimi ifade edip sınır çizemediğim için. En önemlisi bizlerin nasıl iletişim kuracağımızı öğrenmeleri. Olay anında tepki göstermek ve eşimizle mümkün olduğunca az tartışmak. Önceden kendimden ödün versemde hep laf sokulurdu kıymetli olmazdım şimdi kendi istediğim gibi davranıyorum. Keşke genç kızlarımızın yanında sizin gibi bilinçli ablalar olsa. Ben 24 yaşındayım kimse böyle güzel anlatmadı. Keşke anlatsaydı.

Püf nokta akıllı olmak. Mantıkla davranmak, duyguları yeri geldiğinde bir kenara bırakabilmek.

Ohoooo o sayılmaz. Zaten arkadaşınsa ne olduğunu yada olmadığını bilir hiç tanımadıklarında da başarı oranı yüksek mi B BeatrixKiddoo Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Sizin yazdığınız, benim gördüğüm ilişkileri bitirmede çoğu kişi zorlanıyor. Ve bazıların ilişki bitince çektiği derin acılar. Belki ben anlayamıyorum. En ufak sevgi kırıntısına bel bağlamalar, olmayacak şeyi oldurmaya çalışmalar çok fazla geliyor bana. Sadece niye körü körüne bağlanıyorlar onu çözemiyorum. Kadınlarımızın da sevgi algısı bozuk Belki hayat tecrübeleri yoktur. Ölümden başka her şeye çare var aslında. Sınırlar konusuna katılıyorum. Biraz asi ve özgür ruhlu olmak gerekiyor belki de.

30 yaşım dönüm noktamdır, o kadar hırpalandım ki... Sonunda kendi hayatımın prensesi olacağım, kimseyi çekmeyeceğim dedim. O günden beri artık kendimi ifade edebiliyorum, kimsenin beni sevmesi için eğilip bükülemem. 36 yaşımda evlendim ve bu kuralı hiç esnetmedim, iyiyim şükürler olsun.

En azından iş, arkadaşlık hayatı yolundaymis desem çok mu sinir bozucu yorum olur. benim şu ara diğer konularda böyle yolunda değilmiş gibi olunca bu açıdan baktım. :) Sizin açtığınız konuyu biliyorum. Karşınıza kendinize denk insan çıkar ve mutlu olursunuz umarım.

Hayır bi de barışıp kabul ettikçe yalama gibi bişey oluyor, iyice yüzsüzleşiyorlar. İnanılmaz gereksiz tepkileri vardı o adamın. Neyle gönlünü alacak, tamam aşkım düğünde pasta olsun mu diyecekti? Bir evlilik içinde uzlaşmanız gereken ama zıt fikirlere ve isteklere sahip olabileceğiniz yüzlerce konu var. Her defasında böyle mi olacaktı yani? Saçmalık.

Sevgiliyken ailesiyle tanışsanız bile iç yüzleri nişan yapınca çıkıyor, sevgiliyken ailesi ortada bir resmiyet yok diye çok başka davranabilir ama ne zaman ki yüzük takılıyor işte o zaman erkek ailesi kayınvalide kayınpeder moduna giriyor, ben eşimle flört ederken ailesiyle resmi olarak tanışmadım evlerine gitmedim, yüzük takıldı ondan sonra gözlemledim, ki ailesiyle ailem benzer kültürde insanlar çıktılar, aile yapılarımız birbirine benziyordu, sonra ev işi konusunda test ettim, arada servislere yardım etmek dışında misafir gibi oturdum tepkilerine baktım, baktım nişanlıma hiçbir şikayet gelmiyor, nişanlım bana mutfakta anneme yardım eder misin gibi taleplerde bulunmuyor, sonra ben sigara içerim baktım kayınpeder tam babam kafasında sigarayla saygı olmaz diyenlerden, ben de içiyorum nasılsa gelsin yanımda içsin kız diyor. Ben yüzük takıldıktan sonra gözlemleyip tanımanın bir olumsuzluğunu yaşamadım, nişanlandık annesine babasına hizmet etmem lazım deyip kendimi de olduğumdan farklı yansıtmadım, bir söze bozulursam da hemen söyledim, ben açık davrandıkça olduğum gibi kabul ettiler, Allah sağlıklı ömürler versin hala da kayınpederim bana gelse saygı gösterir hürmet ederim ama her zaman bildikleri tanıdıkları gelinleriyim, eşime de iş yaptırırım kayınpedere de. B BeatrixKiddoo Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik