canım seni o kadar iyi anlıyorum ki... instagram olayına kadar kelimesi kelimesine aynı şeyleri yaşamışız diyebilirim. ben de çok sabırsızım daha sonra görüşelim yeliz şimdi sinirliyim dediğinde bile kalktım gittim, sonuç ne? sıfır. bunları yapmamızın sebebi tabii ki kaybetme korkusu canım. ama hatalıyız. ama şunu düşünüyorum, beni kaybetme korkusuyla yaşamaya iten kendisi oldu. elimden gelen her şeyi yaptım bu ilişkide. bak şunu anlatayım sana, belki biraz içini rahatlatır, çok kötü hissettiğini biliyorum çünkü tamamen aynı durumdayım, ben bu adamın 2 sene peşinden koştum. iki sene her şeyi yaşadık ama sevgiliyiz diyip elimden tutamadı... bunu gerçekten bi çok kız yapmaz, her zaman asla sevgili olmıcaz demesine rağmen hiç vazgeçmedim, hep hissettim. bu 2 senenin sonunda yine bana çok uzak davrandığı bi dönemde, gerçekten vazgeçmeye karar verdim, mesaj attım. ben seninle arkadaş kalamam, sevgili de olamadığımıza göre hayatından tamamen çıkıyorum dedim. ve bana artık kendi yolunu çiz yeliz, kendi ayaklarının üstünde dur dedi. çok zoruma gitti tabi. ama ilk kez inat ettim ve 1 ay hiçbi şekilde iletişime geçmedim. whatsapp, facebook, kapattım. instagramda onla olan tüm resimlerimi sildim. twitter ve instagram kullanmadığı için o hesaplarıma dokunmadım. çünkü amacım sadece gözüne gözükmemekti. hiç bir şey yazmadım. sadece 1 ay sonra instagramda gülerken fotoğraflarımı paylaşmaya, ve arkadaşlarımla gezip dolaştığıma dair check inlerimi gördü sadece twitterda. ve ben onun umrunda olmadığımı sanıyordum, girip bakacağı aklıma bile gelmezdi. ve bir sabah saat 7 de aradı beni, açmadım. mesaj attı yeliz orda mısın diye, müsait değilim arıcam yazdım, ama gerçekten özellikle olmadı bunların hiçbiri, tamamen tesadüf yapmam gerekenleri yapmışım :) sonra aradım, inanamadım ama beni özledin mi diye sordu... 2 sene peşinde koşturan, sevgili olmak istemeyen adam. ve sonrasında yüz vermedikçe ilgilenmeye üstüme düşmeye devam etti. ayrı kaldığımız süre zarfında inanılmaz kıskanmıştı ve atamıyodu üstünden. saçma sapan senaryolar kurmuş kafasında, gelip takip etmiş vs vs... çok uzattım biliyorum ama ben yine aynı tas aynı hamam halime döndüm, ve bunun tek suçlusu gerçekten o. kendime olan bütün güvenimi, mutluluğumu, gülüşümü aldı benden. isteyerek yapmadığını biliyorum ama yaptı, sonra da terk etti beni. çünkü ben eskiden böyle değilmişim. onun sevdiği yeliz bu değilmiş. kıskançlıktan her şeyimi kısıtladı razı geldim, şimdi de hayatında sadece ben varmışım gibi davranıyorsun diyor. e salak zaten sadece sen varsın, sevdiğim bi hobi bile bırakmadın bana. şimdi eskiye dönme vakti. her ne kadar ilişki istemiyorum vs vs dese de, biraz zaman geçince özleyeceğini biliyorum. ve ona beni özlemesi için hiç vakit tanımadım çünkü hep çok sabırsızdım, özledim demeden gittim, bir dediğini iki etmedim. egosunu şişirdim de şişirdim. beni bırakmalar, sensiz yaşayamamlar, çok seviyorumlar... hiçbirini hak etmedi. ve şimdi hak ettiğini alacak. onu görmezden geleceğim ve hayatıma devam edeceğim. eğer seviyosa zate gelecektir. sevmiyosa da gittiği iyi olmuştur. uzattım biraz kusura bakma yazmanı bekliyomuşum sanki :) :) T

öncelikle merhaba. 7 senedır arkadasım olan bır ınsanla 10 ay once bır ılıskıye basladık.25 yasındayım o ıse 27. cok guzel bır ılıskımız vardı aılesıyle tanıstırdı benım aılemle tanıstırdı. benı cokk ama cok sevıyordu. fakat 3 ay once problemler basladı. gereksız yere tartısmalar kuslukler vs... bana hep lutfen bıraz bekle akısına bırak olayların ustune gıtmek herseyı mahvedıyor dıyordu. fakat benım en kotu huyum sabırsız olmak. cok ustune gıttım hemen barısalım hemen hersey duzelsın ıstedım. gorusmeme kararı aldık 1 hafta. kesın ayrılıcak dıyordum fakat ayrılık konusması yaptıysada ayrılmadı. ve bana ıyıkı benı bırakmadın dedı. neyseee sonrasında ısler daha karıstsı. ben cok asabıydım aılevı ve ısle ılgılı konular yuzunden kavgalarımız sıklastı. ayrılalım dedı tamam dedım ama vazgecemedım aradım agladım yalvardım. fakat bu onu benden uzaklastırdı. benım asık oldugum kız bu degıldı. kendıne guvenen, ayakları ustunde durabıbılen bırıydı. suan takıntılı bensız yapamıcakmıs gıbı davranan bıırırsın, sınır krızı gecırıyorsun sureklı aglıyosun. onceden senı kaybetmekten korkardım ama bunu kaybettırdın dedı. suan ıkımızde ılıskı yasıcak durumda degılız senı hala sevdıgımı bılıyorsun ama cok daraldım bunaldım kavgalardan suan ayrılmak ıstıyorym dedi. birbirimizi sevdıgımız surece yıne bıraraya gırerız lutfen bırak akısına zaman bıze gostersın ne olacagnı dedı. sonra 2 hafta hıc aramadım. ınstagramdan kızların fotolarını begenıp duruyormus arkadasım soyledı cok kotu oldum aradım bunu kavga ettık. sen degısmıyorsun ıste hep aynısın dedı. bundan sonra dıkkat edıcem tum sosyal aglarımı kapatıyorum kımse sana benımle ılgılı kotu bısey soyleyemıcek dedı ve kapattı. bu takıntılı halınden kurtulmadıkca senınle hıcbı sekılde konusmak ıstemıyorum benı sakın bırdaha arama dedı. cok uzuldum halıyle ama 2 hafta oldu aramıyorum. gecen hafta bır arkadasımıza olmuyo bu ılıskı devam etmıyo cok bunaldım sıkıldım onun yapısında bırısıyle ılıskımı olamaz benım demis. onu cok sevıyorum ve cıdden tekrar olmasını ıstıyorum. benı sevıyor ama ınanılmaz uzaklasmıs sogumus durumda benden. sızce ne olur? ben onu aramadıkca ozlem araya gırer ve arar mı pısman olurmu? suan onun gozunde kıskanc takıntıklı habıre aglayan onsuz yapamayan bır kızım. 2 3 ay aramasam bu ızlenımım degısır dıye umuyorum. onu aramadıgımda 'ya bu kız benı aramıyor acaba degıstımı ' der mı? suan o kadar yalnız hıssedıyorumkı kendımı... arkadaslarım sıkıldılar artık hep bu konuyu duymaktan o yuzden burdan yazıyorum. kendıme dertlesebılıcegım, aynı seylerı yasamıs olup bana akıl verebılcek hemcınslerımle konusmak ıstıyorum. şımdıden teskkurler

canım benım o kadar anlaıyorumkı senı.'sankı hayatında sırf ben varmısım gıbı davranıyorsun'dedı banada erkek arkadasım.. onur gurur kalmadı. suan cıdden cok uzgunum. ınan bana ayrılıktan zıyade onun kafasındakı ben suanda takıntılı asık apptal bır kız. tek ıstegım kafasındakı o dusunceyı degıstırmek. ılıskı devam etmıs etmemıs artık bunların pekte bır onemı yok zaten bızım yapmamız gereken kendımıze guvnemeye baslmamamız bence. bızler degerlıyız cunku. oncelıkle kendımıze odakalanalım mutlu