Benim annem de kanser hastası onun moralini yüksek tutmak için yaptıklarımız ya da sırf kendisini kötü hissetmesin diye kendi hayatlarımıza devam etmeye çalışırken eminim bize de böyle diyen vardır. Siz ayyazık yaa çok üzüldüüm deyip eve gelip tv yi açıp unutuyorsunuz. İstiyorsunuz ki onlar sürekli öyle olsun. Emin olun asıl ateş onların yüreğine düştü ve üzüntüleri sizinkiyle kıyaslanamaz bile. Anneniz hayatta mı bilmiyorum ama bunu sadece başınıza geldiğinde anlarsınız şu an anlamanız mümkün değil anlayamadığınız şeyler için de yorum yapmayın.

Kanseri genelde kadınlar daha hızlı bir şekilde yeniyor... Kanser dahi olmasa işin içine akciğer girince ne yorum yapılsa boş oluyor çünkü çok önemli organlardan bir tanesi de akciğer... Çevremde meme, mide kanseri ile savaşan iki kişi tanıyorum meme kanseri olan şu an son terapisi alıp evine döndü çok şükür... Mide olan hala savaşıyor... Kişiden kişiye yenme olayı değişiyor bir de kişinin terapilere ve kanser hücresine dayanıklı olup olmadığı ile alakalı... Çocukları mutlu görünüyordur annesinin yanında çünkü en önemli şey moral... İçten içe kimse bilmez kimin ne kadar yandığını... Allah tez zamanda şifa versin inşallah çok geçmiş olsun.

Amin kizlar. Onun yaninda ben belli etmemeye calisiyorum zaten ama esimin yaninda basliyorum aglamaya Ya elbette haklisiniz onun yaninda moral verici olmak lazim ama mesela oglu ev yaptiriyor, surekli onun muhabetindeler esiyle. Yok surasini soyle yaptiralim, yok su esyayi alalim. E be adam, annen gidiyor... Bi birak evi. MeryL

Doğru olanı yapıyorlar zaten. Gülüp eğlenecekler, kimi zaman evden kimi zaman yazlıktan kimi zaman arsadan bahsedecekler. Zaman zaman onun bunun dedikodusunu yapacaklar. Önemli olan bunu başarabilmek. Ağlamak, sızlanmak kolay.

Yorum yapanlara ne kızıyorsunuz Allah aşkına üye olalı bir ay olmuş nerdeyse gelip kaç yıllık üyelere atar gider yapıyorsunuz. Hayır sorun da yok yani çocuklarını zorla mı ağlatalım anneniz kanser ulan ne ağlamıyorsunuz ne mutlusunuz mu diyelim? Konu açacak bir şey göremedim sırf konu açmak için konu açıyorsunuz.

Çok geçmiş olsun, Allah şifa versin inşallah. Çocuklar da annelerine moral olsun diye öyle davranıyor olabilirler. İnşallah şifa bulsun, belli olmuyor tedaviye yanıt kişiden kişiye değişiyor ama en önemlisi moral

Ben derdimi anlatamadim galiba. Oturup 7-24 yas tutalim falan demiyorum.

bence sorun sizde. Moral vermek gerekiyor. oturup yas mi tutmalı insanlar. lakeoftears

Kızmayın kimseye, Şen şakrak olmalılar. Birine kanser teshisi konulduğunda etrafındaki insanların ölmeden mezara koymalarına sinir oluyorum. Mümkün mertebe normal davranmak gerek bence. Her gören ah vah etse, sarılsa aglasa kadın için ne kadar yıkıcı olurdu.. Yapacağınız en güzel şey yanlarında olduğunuzu hissettirmek adına, arayıp sormak, imkan varsa ziyaret etmek, bunu yaparken de hastalığını unutturacak enerji ile yapmak..

Ben takdir ettim oğlunu, gelecekle ilgili plan aşılıyor annesine.

Bence ah vah etmelerinden iyidir. Hastalığı ciddiye almamaya annelerine olayları büyütmediklerini hissettirmeye çalışıyor olabilirler. En iyisi bu bence. Bende olsam bende şen şakrak olmaya, hastalığı ciddiye almamaya çalışırdım. Kimsenin içini bilemeyiz. Gülün, güldürün moral verin, hastalığı ciddiye almayın, günlük hayatınıza devam edin. Bu hastalığın başka türlü geçtiği görülmemiştir.

İnşallah çabucak kurtulur, En önemli şeyin moral olduğunu söylüyorlar kanserde, üzüntüyü belli etmemeye çalışın.

Bu durumda morel sart, InsALLAH tekrar sagligina kavusur,. Bir yandanda esinizin ailesini bukadar sevmeniz derdini paylasmaniz bana güzel geldi,

Çocuklarına kızmayın öyle davranmak zorundalar, emin olun onlarda devamlı üzülüp eğer yapan varsa hasta olduğunu hatırlatanlara kızıyorlardır. Benim annem meme kanserini yendi. Geçmiş olsuna gelip, sırf üzüldüğünü belli etmek için aklısıra teselli eder gibi o kadar dangul dungul konuşan insan vardı ki, deli oluyordum. Sizi tenzih ediyorum siz tabi ki öyle yapmıyorsunuzdur, hassasiyetiniz konu açmanızdan belli zaten ama üzüntünüzü belli etmeyin, pozitif enerji verin.

Kizlar o kadar kotuyum ki Konu esimin teyzesinin rahatsizligi. Kanser teshisi konulamadi bi turlu, aylarca oyalandilar. Bir-iki ay once akciger kanseri teshisi kondu maalesef. Hemen kemoterapiye baslandi. Kemoterapinin de bir suru yan etkisi basladi. Ve gecen carsamba da doktorundan, durumunun cok kotu oldugunu, artik yapilacak bir sey olmadigini, yayilma ve buyume oldugunu ogrendik. O kadar kotuyum ki... Henuz onlarin hayatina gireli 3 yilim oldu. Bu kadar kisa surede bu kadar cok sevmistim. Simdi esime ve onlara destek olmaya calisiyorum ama ne mumkun. Sanirsiniz teshis bana kondu. Cok uzuluyorummm, surekli aklimda, icim yaniyor Teyzesinin iki oglu ve bir kizi var. Onlara bakiyorum, uzuluyorlar elbette ama yine de şen şakraklar. Onlara da icten ice kiziyorum. Sorun bende mi onlarda mi bilmiyorum. Elbette kendini salmak kotu ama... Bu illet hastaligi yenenler var mi cevrenizde? Neler yapmak gerekiyor? Dua edin nolur. Not: Kizlar millet otursun yas tutsun demiyorum zaten!! Neyse sadece dua edin lutfen.

Yani daha çok üzülmeyen çocuklara kızıp konu açmışsınız gibi gözüküyor kusura bakmayın. Eleştirmek kimseye düşmez kalkıp tanımadığımız insanları da burda kötüleyemeyiz kusura bakmayın. Konu açtıysanız iyi, kötü gelen yorumlara makul cevaplar vermelisiniz atarlanıp durmanıza gerek yok zira sinir olduğunuz biz değil teyzenizin "nankör evlatları"...