Bu konuda böyle yorum yapmam belki doğru değil ama ben gitmem. Siz de demek ki o adama karşı hiçbir şey hissetmiyorsunuz ki öz babam yerime biyolojik babam demişsiniz. Aranız da mükemmel de olmasa bir ilişki, görüşme vs olsaydı gitmemeniz hata olurdu lakin sizin aranızda böyle bir şey olmamış. Ben de biyolojik dedemi asla affedemiyorum. Ölünün arkasından konuşmak doğru olmaz ancak cenazesi için evine gittiğimde ve yüzüne baktığımda hiçbir şey hissetmemiştim. Hesabımız mahşere kaldı artık.

Gitmelisiniz diye oy vermiştim ama bu yazdiğınızdan sonra kesinlikle girmeyin diyorum. Sizi daha fazla üzecek hiç bir şeyi yapmayın. Yeterince üzülmüşsünüz zaten

Malum kanal filan bilmiyorum hanımefendi şahsi fikrim ve etrafımda gördüğüm bu. Hayatındakilere eziyet edip kötü davranan kimsenin yatağında pamuklar içinde huzurla öldügünü görmedim. Bu benim fikrim size uyar uymaz bilemem

Keşke dememek için giderdim. Ayrica affetmek hakkınızı helal etmek zorunda değilsiniz, gidin görün bu kadar

Size öneride bulunmak istemem ama ben gitmezdim

Ah benim güzel kuzum, Rabbim yüzünü evladından güldürsün inşallah Biyolojik baban ne kadar kötü de olsa, sana bakmamış, seni aramamış ta olsa bence git. Onun için değil kendin için git. Şuan bu durum aklında yer etti ya, yaşasa da ölse de hep bu ikilemin aklına gelecek. Git ve kendin için onu affet, hakkini helql et demiyorum sadece affet. Yükünü at hafifle. Sana muhtaç bir evladın var ve ne zorluklarla dünyaya getirdiğini biliyorum. İleride vicdan muhasebesi yapmaktansa, eşin ve evladına kafan rahat yaşa.

Bilmiyorum işte çevrem diyeyim.. Pişman olursun vs. diyenler etkiledi beni.. ilk duyduğumda %100 gitmemekti fikrim hatta inanır mısın üzülmedim bile.. Sonra birileri affetmek kendini özgürleştirmektir vs. gitmezsen pişman olabilirsin vs. kafam karıştı Resmen, kendimi kendime açıklarken buldum kendimi gibigibiyim

Herkes kendi defterini dolduruyor bu hayatta. Hakkını helal et demem. Allah'a havale et. Allah'a bırak O çözsün. Ama yerinizde olsam giderdim. Ne derse desin he der susar çıkardım sanırım.

Konu başlığınızı görünce gidin diyecektim ama kendisini 1 kere bile görmemişsiniz ve kararınız %doksan dokuz gitmemekten yana imiş. 1 kere bile görmediyseniz gitmenize gerek yok. Ama içinizde bir keşke kalmaması için gidebilirsiniz. Hakkınızı helal etmek veya affetmek zorunda değilsiniz. Ölecek adama kırıcı bir şekilde konuşmanıza da gerek yok. Yani adamın sizin hayatınızda çok olumlu ya da olumsuz bir etkisi olmamış bence. O yazdığı yazıdan sonra engellemişsiniz zaten. İçinizde bir keşke kalmaması için gidebilirsiniz ama kötü etkilenecekseniz gitmeyin.

kendime bakardım. gideceksemde kendim için giderdim gitmeyeceksemde kendim için gitmezdim. onun helalleşmek istemesi, içini rahatlamak istemesi falan umurumda olmazdı. ben ne hissederim gidersem yada gitmezsem. buna göre karar verirdim.

Ben olsam kendi gönül rahatlığım açısından giderim haklarımı helal ederim. O zaten amellerinin bedelini öder, ben helal etsem de etmesem de... vicdanını temizlese kaç yazar. Ama benim kafa rahatlığım her şeyden önemli.

Kendinizi affetmeye görmeye zorlamayın o vakit. ben bu git gör içindekileri boşalt vs tarzı tavsiyeleri doğru bulmuyorum bu benim fikrim. Demek ki bünyeniz ruhunuz yapmak istemiyor, istemediği bir konu hakkında zorlamakta kendi hakkına girmek oluyor bence. Af kavramına inanmıyorum kabul vermeye inanıyorum. Affedince değil kabullenınce öfke diner. Affetmek bana biraz kendimize yaptığımız ayıp gibi geliyor.

Zor bir karar ama ben böyle konularda inanılmaz katıyım Ben asla görüşmezdim

Defalarca kez bir şeyleri düzeltme şansı olmuşken hepsini bile isteye harcamış. Ben hastalık ve ölümün bir şeyleri temizlediğini düşünmüyorum. O yüzden ben olsam gitmezdim. Çünkü gördüğüm bu durumda insanlar oldu, hiçbirine öyle büyük aydınlanmalar gelmedi. Herkes her durumda neyse o oluyor bence.

gibigibiyim Gibi arkadaşım Ben gitmezdim. Allahım pişman olmayacağın kararlar almanı nasip etsin inşallah.

Arkadaşınız en azından elinden geldiğince çabalamış. Bizde 2-3 kere arayıp dedemden küfür yemekten başka çabası olmamış birisi var elde. Anneannem-dedem ölene kadar aynı evde oturdu, telefon numaraları bile değişmedi. Bir kere bile girişimi olmadı, ne bir okuluma gelme ne başka bişey.. Hadi diyelimki zordu 1 kere bile denemedi ki zor olduğunu bilsin. Hadi diyelimki herşeyi denedi olmadı 18 yaşımdan sonra arayabilirdi, 24 yaşımda anneannemi dayımla kuzenimin ölüm haberini aldığında aramış ve ilk görüşme talebi o zaman oldu.. Çünkü bence ölümün var olduğunu hatırlattı bu haber ona.. Sosyal medya hesabımda çalıştığım kurumun adı yazıyor telefonu da.. 1 gün çıkıp işyerime gelebilirdi.. Ama o sosyal medyadan babalık taslayıp, ölüm döşeğine gelince de peşime düşmeyi tercih etti. Bu çaresizliğe kim inanır sizce?

Acabamın tek nedeni aslında şu; hani derlerya affetmek özgürlüktür.. Affetmek aslında kendini rahatlatmaktır.. Ama ben yapamıyorum.. Affedemiyorum içimde.. görsem de affedebileceğimi düşünmüyorum.. Ve bende bunun büyük bi ruhsal çöküntü yaratacağını düşünüyorum.. Bu ruhsal çöküntüyü de kaldırabileceğimi düşünmüyorum.. Bu adamın bana verdiği zarar zaten açık.. bir de 3 yaşındaki bebeğimin onun yüzünden zarar görmesini istemiyorum.. Depresyonum çocuğumu illaki etkileyecek. Kafamda sürekli bunlar dolanıyor

Tam tersine gitmeseniz ve ölürse daha beter kendinizi kötü hissersiniz ve hayatınız boyunca kendinizi sorgularınız. Zaten sorgulamaya başlamışsınız bile. . Ayrıca kendinizi kötü hissedecek bir şey yok. Sonuçta yanlış yapan o. Siz değil. Her. Ne kadar başkalarını suçlasa da o da içten içe yanlış yaptığını biliyor. Sadece savunma mekanizmasını geliştirmiş kendince. Çünkü halkalı olmaya en çok onun ihtiyacı var.

Senden helallik istemesi de bencilliğinin parçası zaten Can çıkar huy çıkmaz

Kendi vicdanimin beni ilerde rahatsiz edecegini dusunerek gider, hesaplasir, dönerdim. Hakkimi helal etmezdim. Eşe yapilanlari anlayabilir, helallik verebilirim ama cocuga sirt donmeyi beynim kabul etmiyor. Ustelik sirt dondugum bir cocugum var iken yenilerini yapmak... Ayrica bir kiz cocuguna babanin verebilecegi onlarca sey varken, babasizligin goturecegi onlarca sey varken terketmeyi secmesi buyuk vicdansizlik. Tabi terketmeyi sectigini varsayarak konusuyorum sadece.

Hic ölum yasadiniz mi bilmiyorum ama vefat ederse hayatiniz boyunca kafanizin ici durmayacaktir. Ölum oyle bir sey ki kizginlik falan birakmiyor simdi hasta da olsada yasiyor bunu biliyorsunuz ama tamamen bu dunyadan ayrildiginda ne olacak?pismanlik zordur, sizi hasta edebilir. Gidin

Arkadaşımda bu durumdaydı. Git dedim. Gİtti babasıyla görüştü. sonra bABASI vefat etti. ve bana dua etti

Ne kadar sizi bıraktığı icin size sevgilinize karışmaması gerekse de ben olsam giderdim 24 yaşından beri aklindaysaniz mutlaka o da üzülmüştür ve üzüntü gerçekten ciğerlere vuruyor

Git diyenlerin kanser olduğu için acıma duygusuna yenik düştüğünü düşünüyorum. O yaşlılıkta kanser yaşadı ama siz acı dolu bir 24 yıl. Kimin durumu daha kötü. ben olsam gitmem

Git derim o ne yapmış olursa olsun, ilerde içinde hep Bi keşke olabilir.

Neden yapıyor bana bunu yaa bi insan neden bu kadar bencil oluyor aklım almıyor.. Hiç demiyor mu bu kadar yoktum bundan sonra olmamam daha hayırlı.. bari ölürken üzmeyim şu kızı.. Hiç demiyor mu anlayamıyorum.. Bir arkadaş yazmıştı konuşmasına fırsat ver diye.. Ben ona o fırsatı uzunca bir süre verdim.. Bana 1 kere bile eşeklik ettim hata ettim köpek gibi pişmanım gel geçmişe sünger çekip sıfırdan baba kız olalım demedi.. Bana o fırsatlarında yapmadığı babalığı taslamayı tercih etti, başkalarını suçlamayı tercih etti, bırak çocuk sorumluluğu, bu en büyük hatasının sorumluluğunu bile üstlenmedi.. Ben bu adama neyin helalliğini vereyim.. Hala bencil, hala bencil..

Karar sizin ben gidin ya da gitmeyin diyemem ama çevredeki insanların yaşamadıkları bir hayat üzerinden özellikle ebeveyn-evlat ilişkilerinde direkt evladın vicdanına oynamalarını haksız ve anlamsız buluyorum. Siz 7-8 yaşlarındayken belki okuma bayramınızda belki babalar gününde belki bir kızla babasını el ele parkta yürürken gördüğünüzde o çevre sizin neler hissettiğinizi biliyor mu? Babanıza yaptıkları empatinin binde birini size yapıyorlar mı? Bu her şeye karışan çevreler aynı vicdani duygu sömürüsünü babanıza da yaptılar mı? Koca bir ömürden bahsediyorsunuz, Türkiye'de evladından koparılan kadınların bir kısmı gerçekten evladından tam anlamıyla koparılıyor kadın ne yaparsa yapsın ne kadar çırpınırsa çırpınsın evladını göremiyor ama erkeklerin genelinde böyle bir sorun yaşama oranı yok gibi bir şey varsa da az bir kesimi, dediğiniz gibi polisle gelirdi dava üzerine dava açardı, siz çocukken görüştürmediler diyelim reşit olduğunuzda sizi bulurdu, okuduğunuz okulların önüne gelebilirdi, yapabileceği birçok şey varken yapmamış, hadi hasta olunca aklı başına geldi desek son nefese kadar aklı neredeydi? Kimseye hiçbir şey açıklamak zorunda değilsiniz, hiç tanımadığınız birine evlat olmak, ona son evlatlık vazifenizi de yapmak zorunda değilsiniz, içinizden gelmeyen hiçbir şeyi yapmak zorunda da değilisiniz, aklınızı söylenenlerden arındırıp yüreğinizin sesini dinleyerek ne yapmak istiyorsanız onu yapın.

Kalbinizi acıtacak hiçbir adım atmayın, niye yine yaralanan siz olasınız ki Meseleye biyolojik de olsa baba diye bakmıyorum ben, hayatı boyunca tüüüüm kötülükleri yapıp zararı olan kalp kıran ağlatan üzen birini son nefesinde affediyor mu herkes? Şu sitede bile biraz kavga ettikleri insana, ki kavga da beğenmedim attın yorumuma olumsuz cevap verdin vs gibi şeyler olmasına rağmen bir hastalığı acısı olduğunda geçmiş olsun başın sağ olsun demeyi çok görenler varken hayatınıza doğrudan etkisi olan birini sırf kazara sıfatı anne veya baba diye affetmek

Keşke dememek için giderim ama bu onu affedecegim anlamına gelmez

gidin yaaa ama hakkınızı helal etmeseniz de olur içinizde kalmasın

banada çok pişman olursun diyen oldu ben dinledim laflarıni, şu hayatta bir pişmanligim varsa oda onlari dinlemem di. size gül bahçesi sunmayacak bu saatden sonra ölüm döşeğinde bile annenizi vs suçlayacağina kalibimi basarım. bir kez bile saçımızı okşamamış insanlara bu vicdan bu insaf fazla arkadaşım.

Ya kendimizi boyle avutmayalim, gayette bir suru insanin yanina kar kaliyor yedigi haltlar, kirdigi insanlar, devirdigi camlar.

Bencil yada değil bu artık onu ilgiledirir. Yerinizde olsam girdim. Ve ona sen kendini affettiysen bende seni affediyorum derdim. Belli ki gitmeseniz pişman olacaksınız o halde gidip bir görün. Hem üzerinizdeki bu yükü de atıp rahatlayacaksınız.

Zor bir karar, sanırım ileride keşke dememek için bile olsa ben giderdim...

Gitmem, 24 yil olu taklidi yapan adami baba yerine koymam. Benim icin yabancidan farksiz olur. Insan utanir yahu, ufacik cocuk nasil buyudu ac mi tok mu ne hallde 20yil nasil aramaz? Bir de utanmadan helallik mi isteyecek? Insan cagirmaya utanir.

Selam kızlar. 16 gün önce biyolojik babamın 4. evre akciğer kanseri olduğunu haber aldım. Ve beni görmek istediğini öğrendim . Bu biyolojik babayla annemin yolları ben henüz 1 yaşındayken vukuatlı bir şekilde ayrılmış. Kendisini hiç tanımıyorum ve 1 kez bile görmedim. Ben 7 yaşındayken annem başkasıyla evlendi ve ben onu babam kabul ettim. O da mekanı cennet olsun 3 yıl önce ben 7 aylık hamileyken ani bir şekilde vefat etti Bu biyolojik adam beni ilk kez 24 yaşımdayken aradı ve görüşmek istedi. Görüşmedim. Takıp eden zamanlarda dönem dönem sosyal medyadan, ortak tanıdıklar vesilesiyle falan görüşme talepleri oldu hepsini yanıtsız bıraktım. Ama sosyal medyadan ben onu takip etmesem de onun beni takip etmesine izin verdim.. bir kapıyı açık bıraktım ama o bunu iyi değerlendiremedi. Mesajlarında sürekli annemi, anneannemi, dedemi suçladı, görüştürmediklerini falan söyledi ama benim elimde halen sakladığım haftada 1, bayramda seyranda beni görebileceğine dair kapı gibi mahkeme kararı var. Yani istese polis yoluyla gayet de görebilirdi ama o benim 24 yaşımı bekledi Şu an 42 yaşındayım, 10 yıl kadar önce şimdiki eşimle henüz sevgiliylen sosyal medyaya koyduğum bir yanak yanağa fotoğraf üzerinden, uygunsuzluğuna dem vuran uupuzun bir mesaj yazınca, benim tepem gerçekten attı ve kendisini de yakınlarını da heryerden silip engelledim. Annemden sonraki evliliğinden olan kardeşimle ben 24 o 20 yaşındayken tanışmıştık. Onun annesiyle de kardeşim 13-14 yaşındayken ayrılmışlar. Aralalarında mükemmel bir ilişki olmasa da görüşüyorlar vs. 3. evliliğinden de 1 kardeşim daha var ama onunla hiç tanışmıyoruz.. Aslında anlatılacak çok şey var ama sizi de yormadan soruma geçeyim. Sizce bu hiçbirşey hissetmediğim adamı görmeli miyim? Nedenleriyle yazarsanız sevinirim PS: Benim kararım %99 gitmemekten yana ama kafamın içini temizleyemiyorum.

Bırak o instagram filozoflarını Süslü cümleler geçmişi geri getirmiyor Gidince her şey silinecek sanki Bırak enerjini kendi yavruna harca Babanın yavrusuna yapmadığını sen kendi evladına yap

Ben gidip helalleşmeniz yönünde oy kullandım. Bana göre o kötü bir baba olsa da bu sizin evlat olma sınavınız. Sizin yerinizde olsam gidip hesap sorup helalleşirdim ama bu hayat sizin hayatınız elalem ne der diye düşünmeyin. Psikolog Nihan Kaya başkalarının affetsen ne olur baskısının da bir istismar türü olduğunu yazmıştı. Bu yüzden bence burda fikir alıp iyice kafanız karışmasın çünkü herkesin bambaşka hayat görüşü var. Eşim de benzer bir durumda ve hiçbir güç bana hakkımı helal ettiremez o adama diyor onun bile fikrini değiştiremiyorum. Bence siz içinize dönüp gitmesem pişman olur muyum diye düşünün çünkü ölümü geri alamayız telafisi yok umarım hakkınızda en hayırlısı ne ise o yönde karar verirsiniz

Size yıllarca rahat rahat mesaj yazabilecekken hep etrafı koymuş araya, ama "uygunsuz" gördüğü bir şey için maşallah rahat rahat yazabilmiş. Ben görüşmeye değer bulmazdım. Üzerinizde hiçbir emeği olmayan, değeri sokaktan geçen adamla eşdeğer bir varlık.

Ben olsam gitmem, en ihtiyaç duyduğum zamanda yanımda olmayan, kendini aklamak için herkesi suçlayan, işine gelince namustan dem vurup,"babalık" taslayan bir adam benim için yok hükmündedir, hesabı öbür tarafa bırakırım affetmem...

Bazen yanlış da yapmak gerekiyor galiba...

Ben oyumu giderdimden yana kullandım. Ama hakkını helal etme kısmına bir şey diyemem. Sadece sonra pişman olmamak için giderdim. Bir de bu herkesin kişiliğine göre değişir Ben içimde kin, öfke barındırmayı sevmiyorum kendim mutsuz oluyorum onun için değil kendi iç huzurum için giderdim bir de merak ederdim sanırım neye benziyor acaba diye. Aman ne bileyim işte biz yaşamadık sizin yaşadıklarınızı sonuçta affedilir gibi de değil telafisi yok..

Gitmem benzer durumdayım ve bu konuda hiç çelişkim yok. Biz daha iciceydik daha önce şansı oldu kullanmadı benim hesap sorma şansım oldu. Yaklaşık 15 senedir hiç bağım yok

İçinizde aceba olacaksa gidin. Gitmezseniz o aceba yakanızı bırakmayacak... Umurunuzda olmayacaksa gitmeyin...

Bu şekilde düşünmenize çok üzüldüm. Hastalık da vefat da kaderdir, imtihandır. Kimin neyle nasıl sınanacağını bilemezsiniz.

Gitmelisin diyenlerdenim.. Yalan dünya en gerçek ve geri alınamayacak tek şey ölümdür.. Öldükten sonra acabanın da, keşkenin de hiç bir faydası olmuyor. %1 bile olsa acabanız var ve bu acaba keşkeye dönmeden önce bence gdip helalleşin derim.. yani ben olsam öyle yapardım, bu şekilde üstüme yük kalmasındansa gider yükümü atardım ki içimde hiç bir keşkeye yer kalmasın. Geçmişi değiştiremeyiz ama geleceğimize yön verebiliriz, yüreğinizdeki kırıklarla devam etmeyin gidin ve serbest bırakın..

İşte o %1 aynen affedip kendimi özgür bırakabilmek için.. Ama yapamıyorum.. Affedemiyorum.. Ona hakkımı helal etmek içimden gelmiyor 2 haftadır içimden olumlu düşünmeye çalışıyorum.. Herkes hata yapar vs. ama olmuyor.. Öfkem geçmiyor

Gidip salya sümük sarılıp seni affettim demenize gerek yok. Çünkü zaten affedilmez. Ama gidip bir görüp hakkınızı helal edin gelin. Bunu bir boyun eğme olarak görmeyin. İçinizde kalmasın keşke demeyin.

Sırf şunu yazdığınız için gidin diyorum çünkü belli ki kafanıza bu düşünce girmiş ilerde gitmezseniz pişman olacaksınız. Kendi vicdanınızın size ilerde pişmanlık oluşturmasını engellemek için gidin görün derim. . push ; gibigibiyim

benim de babam 12 yaşımdan beri hayatımda yok.. bi an düşündüm de böyle birşey olsa hayatta gitmezdim, yada gider helal etmiyorum hakkımı deyip geri gelirdim.

hiç görmediginiz baba duygusunu size tattirmayan bu adamı ölüm döşeginde görüp kendinize onu affetmek için bahaneler arayacaksiniz değermi? zaten gittiginizde karşılaştiginiz şahisı bir baba gibi düşunmeyeceksiniz öyle bir kivilcımınız olmayacak yani. ilerleyen zamanlarda size bir nebze bile iyiligi dokunmuş yedi kat yabancı öldüğünde bile daha çok üzüldüğünü fark edeceksiniz. gidip boş yere kafanizi karistirmasina izin vermeyin. mesele helallik ise helal etmek istiyorsaniz telefonda edin etmek istemiyorsaniz muhattap olmayin.

Ya kaldıramazsam.. ya bu bana çok ağır gelirse.. ya kendimi toparlayamazsam.. kendimi geçtim, 3 yaşında bile olmayan çocuğuma bunun hesabını kim verecek... bilmiyorum.. kendime, psikolojime hiç güvenmiyorum...

Tabi ki karar sizin ben sadece kendi fikrimi söylüyorum bence gitmelisin.. ilerde hep içinde bir ukte kalabilir. Şuan kalmaz gibi gelir vicdanım rahat içime dert olmaz diye düşünürsün ama ilerde sen kabul etmesen bile derinlerde bi yerlerde hep bi ukte kaldığını fark edebilirsin..

Hesap sorma zamanı geçmiş, ama yarın en ufak bir keşke deme ihtimalinize karşı gidin derim. Ne zararı olacak ki? Ne yaparsa size şimdiye kadar zaten vermiş olduğu zararı verebilir?

Sizin babanız varmış zaten. Bu adam sokaktaki herhangi biri. Biyolojik baba demek otomatik helallik demek değil. Hesabınızı takip ederken bile kızım yavrum yazmamış, sürekli rahatsız etmiş. Çocuk yetiştirmek bakmak büyütmek çok zor, çok ağır sorumluluk. Sizi 1 yaşında bırakıp gitmiş, aramamış sormamış hastamısınız öldünüz mü kaldınız mı hiç tınlamamış. Görüştürmediler göstermediler diyecek tabi. Adımımı atmam onu görmek için. Bana elin adamı babalık yapmış, sevmiş büyütmüş. Helalliğimi ona verdim der geçerim.

nasıl yaşadılarsa öylede ölsün böyle insanlar

Dediğim gibi ben illa ki şöyle yapın diyemem, hiç tanımadığınız bir adamı son nefesinde görmek bence de çok kötü bir anı, zaten çok gerilmiş ve stres altında olacaksınız belki bir şeyler diyecek ve ağzından çıkacak her şey yine anneniz aileniz hakkında olumsuz sözler olacak belki de tam tersi geçmiş için özür dileyecek affetmenizi isteyecek ama bu saatten sonra özrün de affet demesinin de sizde bir karşılığı olacak mı? İnsanlar hata yapabilir ama hataları zamanında düzeltmek söylenmesi gerekenleri zamanında söylemek gerekiyor, iş işten geçtikten sonra hiçbir anlamı kalmıyor, üstelik ben de sizin gibi babanızın bencilce davrandığını düşünüyorum, 42 yıl boyunca size tek bir güzel anı bırakmayan bir adam ölürken ki son halini aklınıza kazıyacak anı diye, belki o konuşacak sizin haykırmak istedikleriniz boğazınızda düğümlenecek hasta birini yattığı yerde üzmemek için onda olmayan sizde olan vicdanınızın sesini dinleyerek, peki sonra?

Babanı kesinlikle gör. inan çok rahatlıcaksın

İnanın yüzünü bile bilmiyorum.. yolda karşılaşsam tanımam.

Gitme tabii ki ya. Kızı büyüyünce kendini hatırlatmış, senin ona ihtiyacın varken değil de senin artık ona destek olacağın çağda. Bu yüzden bile aranmayı hak etmiyor. Bu olaydan çıkaracağın tek ders düzenli kanser taramasına gitmek olsun. Onun dışında sana babalık yapmayan adam ne halt ederse etsin. Neden helallik vereceksin ki?

Ben olsam giderdim en ufak "gitse miydim" sorusu bile kötü olur yaşam boyu.

Ben olsam giderdim. Hiç gidesim gelmezdi ama giderdim çünkü şöyle düşünün, giderek aslında ona değil, kendinize iyilik yapmış olacaksınız. İleride keşke deme veya vicdan yapma ihtimalinizi yok edeceksiniz. Çünkü o da bir zamanlar bazı şeyleri önemsememiş, farklı bakmış, arkada bırakıp yoluna devam etmeyi seçmiş ama hayat ilerlemiş, belli ki bi şeyler değişmiş ve önemsemeye başlamış, farklı bakmaya başlamış. Aynısı hepimiz için geçerli. Siz de şuan haklı olarak öfkelisiniz ama kim bilir belki bi gün gelecek hiç ummadığınız şekilde hissetmeye başlayacaksınız... O yüzden ben olsam kendime iyilik yapmak olarak görüp giderdim.

Hesabı Allah'a versin.

O ne demek ya? Eskiden malum kanalda sırlar dünyası falan olurdu, kötülük yapanlar hastalıkla cezalandırılırdı. Sanmıyorum ki öyle olsun.

şahsi fikrim kendin için affet ve git huzur bulursun kimsenin yaptığı yanına kalmıyor cezayı sen verme

Hahhhaaa bilmiyorum valla miras işlerini hiç sorgulamadım ama bunu düşüneceğim Beni güldürdünüz teşekkür ederim

Git bence 3 günlük dünya.

Varlığı da yokluğu da zarar bazılarının işte.. Tedavi gördüğünü hatırlıyorum bilmiyorum ya affetmek her zaman özgürlük mü? Her hata affedilebilir mi? Gidince ne konuşacağını da bilmiyorsun çok bencil bir adam acindirip vicdanıni rahatlatacak.

Niyetim seni etkilemek değil. Detayları sen bilirsin Bahsettiğim kızla ev arkadaşı olarak yaşadık birkaç sene. O sebeple yakınen biliyorum. Okulunu söylemedi. Bir gün benim arabamla çıktık evinin yakınındaki tüm okulları dolaştık kızı bulmak için. Uyarmış galiba önceden. Bulamadık. Sonra cimere yazıp öğrendik. Gittik rehberlik müdür müdür yrd hiçbiri çocuğu gösterme yetkilerinin olmadığını, babasının kesin talimatı olduğunu bu konuda dilekçe yazıp verdiğini söyledi. O yüzden diyorum kadın olsun erkek olsun kendi egosuna çocuğunu alet eden herkesten nefret ediyorum. Ama onun kızı da yıllar sonra sen beni terk etmişsin demişti kadına. O ş... Z insan kızın psikolojisini düşünmeden onu terk edilmiş konumuna soktu. 18 yaşından sonra kısmına katılıyorum. Ona söyleyecek bir şeyim yok

Ben giderdim sadece keşke dememek için. Ama tüm ömrümden yemiş bir adamın da ölüm döşeğinde benden helallik istemesini samimi bulmam seni allah affetsin der geçerim.

Valla gidip hesap sorun diyeceğim ama kanser moral lazım oldugu için gereksiz yere hem canını sıkacaksın hem de ona bir şey olsa sen üzüleceksin yine. Ben olsam gitmem sanırım. Hakkımı da helal etmem, sırf hasta diye geçmiş unutulmuyor.

Ben 37 yaşındayım bende babamı hiç tanımıyorum terkedip gitmiş bizi ben asla ama asla gitmem helallesmeye falan zaten hakkımı helal etmiyorum vicdan falanda yapmam üzerimde hiç bir emeği olmayan babalık yapmamış adam öte de ölsün bir zahmet acımam

Ben gitmezdim sanırım.

Evet hesap da sorabilecek bi vicdansızlığa sahip değilim.. Ve gitsem yine o vicdanını serinleticek ve ben yine içimdeki keşkelerle, onunla olan tek anımın ölüm döşeğindeyken olmasını kabullenemeyerek belki de büyük bir travmayla yaşamıma devam edicem. Ve benim 3 yaşında çocuğum var depresyona girme lüksüm falan yok

Umrumda bile olmaz

Babalık vasfı taşımayan, sokaktaki herhangi bir insandan farksız birisi. Ben olsam gitmezdim

İçindekilere tercüman oldun sevgili Mune.. daha neler neler de derim ama bu kadarı bile kafi, duygularımın özeti.. İçimden gelmiyor.. kinimden nefretimden falan da değil tam olarak.. çok girdi var kafamda bu hisse dair.. Başta kendime hiç güvenmiyorum.. psikolojimin çok bozulacağını düşünüyorum.. bu fikir bile bu kadar bozduysa, yaşamak ne kadar bozar hiç düşünemiyorum.. bunu kendime ve çocuğuma yapmaya hakkım olmadığını düşünüyorum.. Benzer bir durumu yaşamış bir arkadaşımla konuştum geçen hafta.. Bana dedi ki.. "sadece şunu düşün; Bu insanla ilk ve son anın, onun ölüm döşeğindeki hali olacak.. Bunu kendine yapma. Buna değmez.. Sonra o göçüp gidecek.. sen de bu dramatik anıyla ömür boyu yaşayacaksın" ... O kadar haklı ki..

Konuyu okumadan oy kullandim ama bence git icind3 kali4 belki. He yok yüzünü bile bilmiyorum dersen gitme

O kadar aynı düşünüyorum ki Varlığını değil ama yokluğunu hayatımın her evresinde, kalbimin her zerresinde hissettim ne yazık ki.. Ama o çok geç kaldı..

Neredeyse bire bir aynılarını yaşadım. Ben gitmedim, cenazesine de katılmadım. Vicdanım rahat. Bugün olsa aynısını yapardım.

Arkadaşım gitme ne zorluyorsun kendini 42 yıl bu ya Torunu olmuş bir çorap aldı mı Kızım Bi ihtiyacın var mı diye sordu mu Ölürse ölsün herkes ölecek Herkes hakkettiği sonu yaşasın bırak Şu halde bile seni geriyor faydasız adam

Utanmıyor işte çok ilginç. Ve bu yaşımda bana yine zarar veriyor.. Kaç gündür kendimi iyi hissetmiyorum. Bi kere de kendini düşünme dimi yaa bari ölürken bi iyilik yap ve hiç habersiz öl git.. 41 yıl önce gittiğin gibi git. Bir kere de erdemli ol. Vicdanını temizlemeye çalışmak yerine bi iyilik yap.. Ama yok.. Ölürken bile zarar ziyan

Gitmeyin. Bilemiyorum sizin yaşadıklarınızı, size yaşattıklarını Allah görüyor, hakkımı helal ediyorum deseniz bile merhamet duygusuyla diyeceksiniz, icinizden gelmiyor ki. Öte yandan annenizden sonrasına 2 evlilik 2 çocuk sığdırmış ya bu adam, sizi mi sığdıramamış bir yere. Ben olsam gitmezdim açıkçası.

Görmem görmüyorum da zaten, biyolojik babam öldü ölecek diyaliz merkezinden çıkamıyor bana bir kere baba de diye telefonda yalvardı demem asla isteyen bana istediği lafı diyebilir ama benim ona baba demem kendi babama onun emeğine varlığına hakaret benim bir kere başımı bile okşamamış adama merhamet etmem sırf ölüyor diye numarasını bile engelledim geçtim ölmüş bile olabilir o derece haberim yok

Ben şahsen giderdim keşke dememek için. Madem bu kadar istiyor belli ki pişman.

Gitmezdim

Giderdim. Yüzleşirdim. Helalleşip helalleşmemek sizin tezahürünüzde. Ben bu kadar kopuk yaşamazdım. 3 kere evlilik yapmış. Çocuklarıyla ilişkisi kopuk. Benim psikiyatristim diyor. Sevmeyi bilmeyen bir insan sevgisini de gösteremez diyor. Sizin hayata gelmenize vesile olan insan. Hiçbir şey yapmamış bile olsa can borclusunuz.

Merak etmeyin siz hakkınızı helal etseniz de 40 yıl boyunca yapmadığı babalığın vebali onun boynunu hemen bırakmayacak.. Siz helal etmekle hesabı ALLAH'a bırakmış oluyorsunuz sadece.. Gerçekten affetmek kendinize yapabileceğiniz en büyük iyilik ve babanıza verebileceğiniz en büyük ders olur.

Ben açıkçası şuanki çabasınında ölüm korkusuyla vs olduğunu düşündüm. Görmek istese gerçekten bir yolunu bulurdu, yinede en doğru kararı siz verirsiniz tabiki yaşadıklarınız kolay değil umarım bundan sonrası çok güzel olsun sizin için

İşte bunun kendime iyilik olacağından çok emin olamıyorum.. Psikolojime güvenmiyorum

Baba sizin içinizde kanayan hep bir yara olarak kalsın istemiyorsanız gidip yüzleşin, helallik yerinizde olsam vermezdim. Ama gidip bunca senenin acısını, nedenleri, keşkeleri, yaralarımı ortaya döker öfkemi kusardım. Hiç görmediğiniz biri, sokaktan geçse fark etmezsiniz belki babamdı diye ama... o "AMA" ölene dek peşinizi bırakmamasını istemiyorsanız gidin.

Sorumsuzluk kimseyi kötü biri yapmaz.. ben kesinlikle giderdim.. helallesirdim. Bu dünya dargınlıgi kızgınlığı kırgınlığı nefreti içimizde büyütüp bir ömür tutmaya değmez.

Gibi hanım ben sadece sizin içinizi merak ettim. Gitmeseniz sonra acaba mı diyecek misiniz? Yani konuşmasına bir kez müsade etseydim. Ben kendi adıma konusacak olursam 42 yıl sonra bir araya gelmem 20 lerimde çoktan gidip hırsımi alıp bir daha gormezdim herhalde. Yani kanser kimseyi masum yapmıyor ama ben çevrede biraz realist ve vicdansız bulunan biriyim

Sizin adınıza yorum yapamam şunu yapın bunu yapın diye ancak kendimi sizin yerinize koyduğumda; ben olsaydım 42 yaşıma kadar varlığını bir an bile hissetmediğim yoldan geçen herhangi birinden farksız olan bu adama sırf kanser oldu diye merhamet edip, benden helallik vs alıp kendi vicdanını temize çıkarmasına müsade etmezdim. İnsan nasıl yaşarsa öyle ölür diye düşünüyorum, hastalık bir sebep değil sonuçtur belki de.

Aslında kast ettiğim şey gelecekteki kendinize iyilik yapmak, şuanki kendinize değil. Çünkü zaman geçer, bazı şeyleri beynimiz çarpıtır ve birden kişileri idealize etmeye başlarız. Olay günü çok haklı da olsak bi gün gelir, keşke demeye başlarız, yanlış bile olsa. O günlere yatırım olarak düşünün. Yoksa şuanki siz açısından bakarsak kendinize haksızlık ediyomuşsunuz gibi de gelebilir. Ama belki de yıllar sonra elinizde olmadan çok farklı bakacaksınız meseleye. Tıpkı biyolojik babanız gibi. O da 24 yıl başka türlü bakmış, 24 yıl sonra başka...

Yaşarken faydası olmamış, ölürken olsun bari. Git bir ağzını yokla. Hem ziyaret hem ticaretO bencilse azcik sen de ol. Ben çok saftiriktim hayat kafama vura vura öğretti.

neden kötü kötülüğünü yapıyor da sonra bizler ay üç günlük dünya diyip affetmekle kaliyoruz, kendileri bizi görme şerefine nail oluyor ki. 3 gunluk dunya bizlere de üç günlüktü kimse bizim gözümüzün yaşına bakmadı

Lalecim gitmeyeceğim gibi görünüyor ama kafamı karıştıran söylemler oldu çevremde.. Acaba yanlış mı yapıyorum diye sorgulattı bana insanlar.. Ordan buraya derken, 42 yıllık kapattığım defterler açılıverdi önümde kaç gündür allak bullak hissediyorum.. Fikirlerinize ihtiyacım vardı.. İnşallah kendim için doğru olanı yaparım

O insanlar sizin yerinizde olmadığı için söylemesi basit geliyor. Siz de başkası için belki aynı şeyi söylerdiniz. Git gör pişman olursun vs derdiniz. Kendinizi rahatsız huzursuz hissedecekseniz gitmeyin. Sizin de küçük çocuğunuz var. Helallik istemek bile bencillik. Öleceğini anlayınca mı aklına gelmişsiniz? Ben de şaşıfelekçıkmazı gibi düşünüyorum. Malı mülkü parası varsa alırım mirastan payımı gider kimsesiz çocuklara bağışlarım ya da durumum iyi değilse çatır çatır harcarım. Affetmek her zaman sırtından yük almıyor insanın. Kapanmış yaraları da deşiyor. Adam sağlıklı ve de kızıyla geç de olsa bir ilişki kurmak için çağırmıyor, hasta ve öleceği için çağırıyor.

Ya bişey soracağım? Miras kalacak mıKimse kızmasın habire evlenip çocuk yapıp tüten adamin arkasindan hellalik derdine mi düşsün. 42 yaşındayken helal etse ne olacak konu sahibinin 6 yaşındaki hali helal ediyor mu?

Annenizle ayrılırken 1 yasındaymışsınız. Anneniz ne yasadı bilemem ama belki de sizi fercekten göstermemek için elinden geleni yaptı. Mahkeme kararı var deseniz bile polis zoruyla görmek vs cok travmatik belki bu yol yerine ikna için cabaladı. arada sosyal medya su bu defalarca girişimi olmuş. Anneanneyi aramış. Bence ölüm döşeğinde aranmamayı haketmiyor. Objektif fikrim gidin görüşün. Hak helal etme kısmına gelince elbette kırgınlıklarınız vardır. İncitmeden kırgın oldugunuzu söyleyebilirsiniz. Ana hiç gitmemek olmaz bence.

Bence git o 3. Kardeşin için.. soğuk davranirsin.. helallik işlerine girerse onlar ahirete kalsın dersin olmadı.

Gitme o halde. İçinden helallik verdiğin için kendini suçlayacaksan hiiiç gerek yok maceraya. Affetmek büyük erdem ama zorla da helal edeceksin diye bir kaide yok. Ölüm her zaman var olan bir gerçek. Karılarına işkence eden erkekler de ölüm döşeğinde helallik istiyor mesela. Eeee o kadar sene karına eziyet et sonra hasta olup ölmeye yakın hakkını helal et re re ro ro. Yok öyle.

Kişiye bağlı. Çok ikilemde kaldıysanız bence bir psikologla görüşüp fikir alın. Herkesin psikolojisi farklı. Mesela ben böyle bir durumda asla gitmezdim. Kendimi tanıyorum. Psikolojim bozulurdu. Yüzünü görüp sesini duymak bana iyi gelmezdi. Belki size mesaj attığında fotoğrafını gördünüz ama gerçekle bir olmaz diye düşünüyorum. Çocuğumla dışarı çıkarken ya da bir şeyler yaparken zihnim sürekli o sesle ve gördüğüm yüzle anılar oluştururdu kendi çocukluğumla ilgili. Günlük hayatta acaba o hayatımda olsaydı nasıl olurdu diye düşünmeden duramazdım belli bir süre. Bana iyi gelmezdi yani kısacası. Dediğim gibi bu benim kişiliğim, benim psikolojim ve benim görüşüm. Başka biri keşke son kez görseydim diye düşünebilir. Sakin kafayla düşünüp kendinize göre karar vermelisiniz.

Benim hayat felsefem her alanda, avcuma ne s... ki yüzüne ne siviyayim olduğu için hiiic keyfimi bozamam. Ama siz sonra takacaksaniz gidin. 15 dk oturun çıkın.

Gönlünün rahatlamaya ihtiyacı yok. O adam senin baban değil. Yabancı biri. Ben gitmezdim.

Ama sizin anılarınız vardı.. Benim onunla tek bir anım yok, ona karşı sevgim yok. Benim üzerimde değil hak, düştüğümde parktaki amcanın elimden tutup kaldırdığındaki kadar emeği bile yok.. Hayatımda bana çok fazla kötülük yapmış insan var.. her birini affedebilirim çünkü iyi anılarımız da var.. Ama bu adamla kocaman bir boşluk var..

Tamamda ablacım bu adam kanser olmadan önce arayipp sormamis ölüm dosseginde öbür dünyaya üstümde hakkı olmadan gideyim diye düşünüyor... ben olsam dönüp bakmam öbür dünyaya bırakırim orada hesaplasirim

Travma yaşayacağınızı düşünecekseniz hiç gitmeyin ve kendinize bunu yapmayın. Oturun sakince bir düşünün ve neye karar veriyorsanız ikisin dede vicdanınız rahat olsun. Sonuçta siz onu değil o sizi bırakıp gitti ve görmek istemedi. Eğer gitmemeye karar verirseniz içinizden affedin derim affetmek size iyi gelecek. Şöyle düşünün zaten içinizde biyolojik babanıza karşı duygu yok o yüzden nefret kızgınlıkta bir duygu içinizde nötür olmak duygu beslememek için affedin.

Cok zor bi karar ama Ben gitmezdim baba baba degilki neden gideyim maddi manevi yaninizda olmamis bosanmayi anlarim evlat silme cok kötü. gitsem bile seni Allah affetsin derim. bu dünyada hesabini veremedgin seyleri oteki tarafa saklama derim hep Vicdan sizin vicdaniniz bizim fikirlerimizden cok ölürse gitmedim diye ne hissederim gidersem ne hissederim psikolojisi sizde daha önemli

Aranızda hiç bir bağ olmayan bir adamı görmek iyi gelmeyecekse kendinizi zorlamanın ne anlamı var? Gidip yakasına yapışıp, hesap sorma vakti geçmiş adam sadece içini rahatlatacak, sizin içiniz ne olacak? Bu ziyaretin size kötü geleceğini düşünüyorsanız gitmeyin derim. Ben kindar bir insanım, toleransım yüksektir ama biri bittiyse geri dönüşü yoktur, affetmek zordur benim için. Affetmek kendimi iyi hissetirmiyorsa affetmek zorunda değilim. Kimse kimseyi affetmek zorunda değil. Sadece onun yaptığı kötülükleri kendinize yük yapmayın. Affetmek gönülden gelen bir şey, zorla olmaz ki. Vaktinde af dileseydi sizden.

Kılını bile kıpırdatma böyle bir adam için...

O istedi diye degil kendim icin giderdim. Olup gittikten sonra gitse miydim dememek icin. Affetmezdim sadece acaba gitse miydim dememek icin yani

Umarım ne karar alırsanız alın vicdanınıza rahat olur. Ama ben olsam gitmezdim sanırım. Çünkü önce can gelir. Oraya gitmek sizin psikolojinize zarar verecek gibi duruyor

Mahalle bakkalindan az gordugum uzerimdeki emegi sadece beni yapmak olan bi babayi ben gormek istemezdim. Ustune ustluk hem kifayetsiz hem hadsiz. Babalik etmedigin kadina edep adap dersi vermek ona kalmamis. Her kadindan bi cocuk yapip yoluna bakmis. Benim. ona helal edecek bi hakkim olmazdi. Sizin varsa bisey diyemem

Sonrası gözyaşı, kalp ağrısı.. şimdiye kadar olanlar yetmezmiş gibi :)

İşte en güzel yorum Babalık o kadar kolay mı yahu 42 yıl 3 kuruş faydan olmasın Baktın öbür dünya göründü helallikten bahset Ne güzel iş Diğer babalar keriz mi gezip tozmak dururken son dakikasına kadar evladının yanında olsun Git ya da gitme ama gitmezsen de zerre pişmanlık olmasın içinde

Tam olarak aynı şey değil ama örnek vermek istiyorum benzer olduğu için. Ben annem, babam, amcam, dedemle beraber büyüdüm. Amcam babam gibiydi, babamı beklemezdim onu beklerdim işten gelsin diye. Çok çalıştı, babam vefat ettiğinde de bize bakmaya devam etti. Sonra bi anda her şey bozuldu, ben evlendikten sonra annemi evden kovdu bana neler neler söyledi küfürler etti, eşime küfürler etti, anneme küfürler etti. Engelledim önüme baktım. Sonra hastalandığını öğrendik, kanser her yerini sarmış. Gitmedim. Annem de hastayken annemi evden kovmasını sindiremedim. En son halamlar arayıp her kapı açılmasında sen geldin sanıyorlar falan deyince, o sırada da annemin doktoru için İstanbul'a gelmem gerektiği için gelmişken uğradım. Felç olmuştu, sadece eli oynayabiliyordu. Ağladı görünce, yaptıklarına dair hiçbir şey konuşmadık, iyileşince geleyim sizin eve falan dedi olur gel tabii dedim. Bi daha gelirim ziyaretine diyerek çıktım, aşağı yukarı 1-2 ay sonra vefat etti. Şu an düşünüyorum, gitmesem görmesem üzülür müydüm? Sanırım üzülürdüm. Hakkımı helal ettim mi, annem ettiği için ettim. Üzerimde 26 senelik emeği vardı. Affettim mi hayır affetmedim, yaşıyor olsaydı da gidip görmüş olmama rağmen yine affetmezdim. O rahat etsin diye değil, kendi içim rahat etsin diye gittim. Babamı senelerdir görmem rüyamda, amcamın vefatından birkaç gün sonra gördüm, arabada oturuyorlar bir yere gidiyorlar ve gülüyorlardı. Muhtemelen içimin rahatlaması için bilinçaltımın bana oyunuydu ama o gecenin sabahı dedim ki iyi ki gittim, benden çıktı konu, artık hesap vereceğinin yanında. O yüzden ben sizin yerinizde olsam giderdim, gitmeseniz de neden gitmeyeceğinizi anlarım yine de.

İşte affetmenize gerek yok, ben affetmedim, ki benim çok iyi anılarım olmasına rağmen affetmedim, sizde hiç anı yokken affetmeyecek olmanız gayet anlaşılabilir. Ama gitmeniz birini affettiğiniz anlamına gelmiyor, ben kendi içimi rahat ettirdim, ondan kötülük gördüm ama ben yine de son iyiliği yaptım rahatlığı var içimde. Kendimi tanıdığım için aksi durumda yine kendimi suçlayabilecek biri olduğumu biliyordum. Siz de kendinizi tanıyorsunuzdur, gittiğinizde ya da gitmediğinizde neler hissedersiniz eminim içinizde bir yerlerde cevabı vardır. Herkes uyuduğunda kendinizle baş başa kalacak olan sizsiniz, o yüzden içinize en çok ne siniyorsa onu yapın

Gidin. O kapı gibi dediğiniz mahkeme kağıdı icra yolu ile çpcuk alındığı dönemler yani yakın tarihe kadar sçmürülmeye çok müsaitti. Kızının Velayeti kocada olan bir arkadaşım vardı. Şartları onu buna mecbur kılmıştı. Adam bir sefer bile çocuğu annesine vermedi. O kağıt ile yaradı mı hayır. Çünkü anneyi çok sıkıntıya sokuyordu. Psikoloji kalmadı kadında. Her seferinde görmek için ayrı icra davası açması gerekli idi. Bunun için ise dosya masrafı, gelen polisin yaktığı yakıta kadar kendisinin cebinden çıkmak zorunda idi. Babaya ne mi oldu. İcrada çocuğu veriyorsa sorun yoktu. Hatta icra yolu ile alamasa sonrasında sanırım 3 aylık bir süre idi o sürede çpcuğu teslim ederse icra düşüyordu. Tel yaptırımı komple velayet davası açma hakkı veriyordu ancak sorduğu avukat en az 2 sene sürer demişti. Zaten kadının o dönem maddi durumu bunu karşılamıyor idu. İşteyken bakacak kimsesi de yoktu. Arada çocuğun yıpranması da cabası. Sonra İkisi de başkaları ile evlendiler başkalarından çocukları oldu adam yine değişmedi. Hazmedemedi yeni hayat kurmasını. Ne mi oldu? Kadın yeni doğan 2 çocuğunun da bu süreçten etkilendiğini gördü onları bari korumak istedi. Kızı zaten bu süreçte büyümüştü. Detayları bilmem ama kaç sefer icraat gidip kaç sefer eli boş döndüğüne ben şahidim. İcra parası çıkarabilmek için cebindeki parayı nasıl dikkatli harcadığına. Şimdi sistem değişti icra kalktı ancak önceden icra ile çpcuk teslimi sçmürülöeye ve yıpratmaya çok müsaittir. Babanız seni göstermediler deyince aklıma tekrar geldi o görüntüler. Kadın olsun erkek olsun çocuğunu karşı tarafa göstermeyen zorluk çıkaran kimsenin yatacak yeri yok bence. Gittin sabah kapı açılmıyor ne yapacaksın kapıyı mı kıracaksın? Polisle icra ile gitsen kapı açılmazsa eğer belirtilen adreste yok diye tutanak tutup gönderiyorlar sadece. Başka ne yapacaklar. İcra takibi başlasa bile 3 ayda teslim etse o takip düşüyordu. Allahtan bitti o dönemler