Korkmayın, insan doğası arızayı seviyor inanın sadece dozunda, saygı içinde olmalı herşey.. ben de herşey normalken dalaşırım istemdışı, sakin olduğum zamanlar da olur. O zaman da o dalaşır

Şey... ikincisi

Çoğu kişinin burda yazdığında pek farklı bir şey diyemeyeceğim sanırım. Hayatınızın merkezinde eşiniz olmasın. Üzülürsünüz. Ayrıca o daha şanslı baya seviyorsunuz eşinizi. Erkeklerin öyle ince düşündüklerini düşünmüyorum ben

yani normal olmadığının siz de farkındasınız ki konu açtınız

Hayatınızın merkezi eşiniz olursa ilerde üzülme ihtimaliniz çok fazla. Umarım hep mutlu olursunuz

Sevmek, sevilmek güzel de bu duyguyu bu kadar irdelemek, eşi, aradaki ilişkiyi bu kadar hayatın merkezine almak yanlış, hem de çok yanlış. Anladığım kadarıyla genç bir arkadaşımızsınız. Hayat zaten bu yanlışı, tabiri caizse yüzünüze vura vura öğretecek size. Umarım çok üzülmezsiniz.

İlişki de arıza tabi ki çıkacak. Her zaman aynı çizgi de ilerleyecek değil ya?ilişki dediğin inişli çıkışlı, gel gitli olur. Bunun için vicdan yapmana gerek yok. Aman aman büyük kavgalar bile halloyu yeri geldiğinde.

Bence biraz normal <Geceleri eşim yanimda uyurken onu ne kadar sevdiğimi, o olmasa ne kadar mutsuz olacagimi düşünürum. Beni her zaman böyle sevmesi için dua eder, nasıl bir sevap isledim ki esimle tanisip hayat arkadaşı olduk diye düşünürum.> Bu kısmına katılıyorum Çünkü bende öyle hissediyorum Sevdiğin kişi tarafından sevilmek kadar güzel birşey var mı hayatta Ama hatalarını düşünmek telafi etmek vicdan bilemedim.. İsteyerek kimse hata yapmaz ki Her ilişkide illaki sorun çıkabilir ama bunu vicdan meselesi yapmamalısın. Sorun olduğunda oturup konuşup anlaşmalısınız

Bende bazen senin gibi ne sevap işledim de Allah onu bana verdi diyorum bazen de tam tersi bu bana ceza olarak geldi diye düşünüyorum siz de sanırım kendinizi sorun çıkaran taraf olarak gördüğünüz için vicdan azabı çekip böyle rahatlatıyorsunuz kendinizi bunda psikolojik bi rahatsızlık olarak düşünmedim.. birde sizde fazla fevri olmaktansa sakın kalmaya çalsın eşinizi haksız yere üzmeyin böylece vicdan yapmak zorunda kalmazsınız.

Kızlar 5 yıllık evliyim. Geceleri eşim yanimda uyurken onu ne kadar sevdiğimi, o olmasa ne kadar mutsuz olacagimi düşünürum. Beni her zaman böyle sevmesi için dua eder, nasıl bir sevap isledim ki esimle tanisip hayat arkadaşı olduk diye düşünürum. Sonra gun icinde hatali oldugum davranışları düşünüp ertesi gün telafi edeceğim şeyleri planlarim. Hayat görüşlerimiz bambaşka olmasına rağmen değişik bir uyum yakaladık. Ne yalan söyleyeyim bukadar sevmeme rağmen ilişkide arıza çıkaran taraf olduğum için mi, eşimin fazlaca sakin karşılamasından mi bu vicdan muhasebeleri bilemiyorum. Kaybetme korkusu yaşamıyorum ama yanımdayken bile özluyorum. Bu normal mi yoksa kafayı mi yedim?

Eşinizi sevmeniz ve hatalarınızı görmeniz çok güzel. Eşiniz sessiz sakin diye sizde öyle olma durumunda değilsiniz çünkü herkesin karakteri farklıdır. Bazisi daha fevridir bunu kontrol edemez. Esinize sarılın uyuyun ama vicdan muhasebesine girip ayrıca çok seviyorum düşüncesi ile uykunuzdan olmayın. Yatin uyuyun yani. Mutlulugunuz baki olsun.

Bence böyle düşünmeniz çok güzel. Eşinize değer vermeniz sorunlu olduğunuzu göstermez.

Neden kendinize yükleniyorsunuz ki ortalıkta sorun yok sonuçta sevdiğiniz için öyle hissediyorsunuz. Duygularınızı kabul edip sakince hayat sürün kendinize yüklenmeyin sakinleşin gayet normalsiniz :) Belkide alışık olmadığınız bir duygu olduğu için tuhaf buluyorsunuz mutlu olmak bazı insanlar için tuhaf geliyor çünkü bazı insanlar mutlu olmaya alışık olmuyor biriyle sürekli kaybetme korkusu yaşayarak sürekli tırtıklıyor bu duygusunu. Anlık yaşayın anın keyfini çıkarın mutluysanız mutlusunuzdur :)

Insallah oda seni böyle seviyordur