Valla ben yalnız daha mutluyum. Gelen derdiyle geliyor anacım bana nasılsın diyen yok ki, kendimce hobilerimi yapıyorum kendime zaman ayırıyorum gezıyorum yıyor ıcıyorum erkek desen zaten salla adam yok ortalıkta. Bu kadar takmayın hem dedıkodudan ondan bundan fuzulı bır cok seyden kendınızı korumus oluyorsunuz. Kım ne yaparsa yapsın bosverın

Ben de aynen böyleyim. Ben de çözümünü bulamadım. Ama nedenini biliyorum ben biraz işkoliğim; iş zamanı iş sohbet zamanı sohbet biriyim. Ben buyum napayım. Aşamıyorum. Arkamı döndüğüm zaman herkes grup ben ortada kalakalmiş oluyorum

Sorun edeceğimi düşündükleri için çağırmadıklarını sanmıyorum, çünkü pek sorun çıkarmam, muhabbet falan da ederim, sus pus durmam. Yani umursamadıları ihtimali aklıma geliyor o daha kötü, etkisiz eleman gibi.. B blankenese

Bende çok yalnızım evleneli 1 bucuk sene bir allahin kulu komşu çalmadı kapımı

Bence sebebini düşünerek enerjinizi harcamayın, ben de düşünürdüm ama gerek yokmuş gerçekten. Eğer o kişileri kafanızda bitirirseniz yeni insanlarla tanışıyorsunuz . Şöyle ki; çok çok yakın bir arkadaşım çok kırıcı konuşmalar yaparak benimle ilişkisini tamamen kesti sonra bir baktım etrafımda bir sürü arkadaşım var. Yeni arkadaşlarla tanışmak İçin de biraz sosyalleşmeniz lazım. Spora gidin, hobi edinin, kurslara gidin.. gerisi gelecektir.

Bu çağda o kadar yalnız insan var ki. Konulara baktıkça kendimi yalnız hissetmiyorum en azından. Benim gibi yalnızlık çeken insanların olmadığını görmek aslında bu yüzyılda insanların içten içe büyük bir yalnızlık çektiğini görmeme neden oldu.

Bu taktiği arada ben de yaparım ama yıldım gerçekten, bir de sebebi ne çözemiyorum. Sebebini bilsem, çözüm bulmaya çalışırım, bulamazsam da denenmiş olurum en azından.. B

Aslında eşinizin olması büyük bir şans, hayat arkadaşınız, dert ortağınız ve mutluluğunuzu paylaşacağınız birisi var. Hem de gidip başkasıyla plan yaparken sizi dahil etmeme gibi bir durumu olmaz

Aynısı geçen gün başıma geldi. Ne mi oldu tüm arkadaşlar bir arkadaşın evinde toplanmış beni çağırmamışlar. Ben ki herkesi ararım ayşe geliyor fatma sende gel muhabbet ederiz birbirimizi görürüz diye.. Tesadüfen öğrendim toplandıklarını aradım o arkadaşı ne var ne yok diye tabi ne yapacağını bilemedi mecbur benide davet etti. Gitmedim ve o arkadaşla görüşmeme kararı aldım. Aradı özür diledi ama bitti benim için... Şimdi kafam rahat iki yüzlü insanlari hayatımdan çıkarıyorum

Ben insanlarla çok çabuk kaynaşan biriyim, yeni insanlar tanımayı severim. Sizinkine benzer bir olay yaşamıştım. Hiç bozuntuya vermeden hayatıma devam ettim, sohbet arasında hep çok yoğun olduğumu gibi cümleler kurarak aslında çok sosyal olduğumu onlara ihtiyacım olmadığını belirttim. Yine yalnız kalmıştım ama gururlu bir şekilde

Ben de kafa yapıma uygun fazla insanın bulunmadığı köy gibi bir yerdeyim. Aslında yalnız iyiyim ama bazen eksiklik hissediyorum ve en önemlisi aslında çocuklarıma örnek olmak, onlarla ortamlara girmek istiyorum gelişimleri açısından. Ancak başaramıyorum. Zaten belli yaşın üstüne çıkınca o eski dostluklar kurulamıyor sanırım. Hala ortaokul arkadaşlarım en samimi olduklarım

Aslında böyle bir konu açsam mı, açsam bir fayda sağlayabilir miyim diye durdum bir düşündüm ama en azından denemiş olurum diyerek konuyu açmaya karar verdim. 35 yaşımdayım ve hayatımın dairesel bir şekilde tekrarladığını hissediyorum ve bu durumun farkına daha önceden de farkına varmış olmama rağmen bir türlü engelleyemiyorum. Yeni bir şehre geldim ve yeni bir iş ortamına girdim, iş ortamında arkadaşlıklar edindim. Tabii bu insanların hepsiyle aynı derecede yakın değildim ama birkaçıyla daha sık ve iş dışında da görüşüyordum. Bir süre sonra fark ettim ki yakın dediğim arkadaşım beni aramıyor, iş zamanı yanıma pek gelmiyor. Hatta arkadaşlar arasında gruplaşmalar olmuş ve ben o grupların dışında kalmışım, dahası farkında olmadan hiçbirinin içine girememişim. Evli, çocuğu var diye hafta sonu aramıyor görüşmek istemiyor dediğim arkadaşım, hafta sonu başka biriyle şehir dışına gitme planı yapmış, gideceği kişi benim de arkadaşım olmasına rağmen bana haber veren olmadı, hatta öğrendiğimde bile gel diyen olmadı mesela. Sorun şu ki bu durumu dönem dönem yaşıyorum ve sonunda yalnız kalıyorum, sebebini de çözemiyorum. Sosyal imkanları geniş bir şehirden, kafa yapıma uyacak fazla insanın olmadığı bir şehre geldim, burada da yalnız kalmayı başardım, ama tekrarlanan bu durumdan çok sıkıldım. Nerede yanlış yaptığımı da çözemiyorum bir türlü, hayat nehir gibi akıp giderken ben kenarda durmuş seyrediyorum gibi hissediyorum, içine girmeye çalıştıkça nehir beni geri atıyor sanki. Nerede yanlış yaptığımla ilgili fikriniz veya bu durumu/hissiyatı daha fazla yaşamamam için çözüm önerilerinize açığım.

Gerçekten öyle çoğumuz karşıdan mutlu görünen yalnızlardanız

Ankarada yaşarken ben de pek takılmıyordum ama şimdi kısıtlı bir alanın içindeyim, insan ister istemez ne oldu da ben yine dışarda kaldım yahu diye düşünüyor :/

Ünide ilk hafta herkes gruplaşmıştı, ben kaynaşamadım hemen, o gruplarda aralarına yeni birilerini kolay kolay almıyordu, alsalarda dediğiniz gibi kendi aralarında plan program yapıp görüşüyorlardı. Okulun kulüplerine yazıldım en yakın arkadaşımla orda tanıştım. Spor salonuna yazıldım orda da başka arkadaşlar edindim. Sizde yeni bir çevre deneyebilirsiniz. Görüşmek istemezlersede kendileri bilir.

Aslında arkadaş edinmekten çok bunu sürdürememek bende bir problem mi var, neden olmuyor sorusunu sormama sebep oluyor..

Karakter olarak nasılsınız? Belli bir yaştan sonra zaten daha geçici anı kurtarmalık arkadaşlıklar oluyor ki bunda da doğal olarak insanlar rahat edebilecekleri herşeyi problem etmeyecek insanlara öncelik veriyorlar. Misal şehir dışına çıkan kişiler sizle ilgili şöyle bir kanıya kapılmış olabilir mi? "Ya şimdi o şunu sorun eder buna takılır"

Yani dışarıdan bunu takmayan bir insan gibi görünüyorum sanırım. Aslında yalnız kalmayı, yalnız vakit geçirmeyi de severim. Ama arkadaşlarla birlikte vakit geçirmenin yeri ayrı, onun tadı başka. Hep yalnız hep yalnız olunca, insan kendi için de de yalnızlık hissine sürükleniyor. girlinred

üzülmeyin ya ben varım kızlar evet sosyal ortam gibi olmaz biliyorum ama ne zaman isterseniz derdinizi mutluluğunuzu dinleyebilirim:)