Ben zaten 3 senedir tedavi görüyorum fakat bir türlü düzelmedi bu takıntı durumu. Yaşadığım pişmanlıkları kafamdan bir türlü atamıyorum. Su içerken de, lavaboda da, gezerken de, ayakkabımı giyerken de hep aklımda... Hayatı zehir ediyor bana. A

Bahsettiğim kişinin bana iyi gelmediğini, yanında çok kötü hissettiğimi zaten biliyordum. Bile bile bi ikinci kez niye buluştum diye kızıyorum kendime. fataldanger

bahsettiğin şeyler yaygın anksiyete bozukluğu gibi görünüyor. işe yaramıyor diye bir şey yok doktora git bütün bu hissettiklerini anlat. ama iyi bir doktor bul seni enine boyuna dinleyecek biri olsun. doktora gitmezsen bu soruların ardı arkası yok sürekli başa dönüp aynı soruları soracaksın

Aslında her zamanki gibi bir dönem. Ama işte kafama takacağım hataları yaptığım bir dönem aynı zamanda da. O kişinin bana kötü geldiğini bile bile buluştum onunla. Kendime çok kızıyorum. Enayinin malın önde gideniyim ben. C captain price erkek

ama herkes hata yapar. onunla buluşmak hata diye arkadaşlarında buluşmak neden hata olsun. boşa yıpratma kendini.

Arkadaşlar bu aralar özellikle yaşadığım ve üstesinden gelemediğim bir psikolojik rahatsızlığımı sizinle paylaşmak istiyorum. Bazı insanlarla veya arkadaşlarımla çay kahve içmek için buluştuğumda, iki üç saat oturup konuştuğumuzda konuşmanın içeriğinde mutlaka kafama takılan bir şey oluyor, veya karşımdaki kişinin üslubundan çok negatif bir enerji alıyorum. O kişiyle evlerimize dönmek üzere ayrıldıktan sonra kendimi o kadar tükenmiş, o kadar bitkin, o kadar yorgun hissediyorum ki... Sanki karşımdaki kişi tüm negatif enerjisini bana yüklemiş gibi. Acaba bu beynimin bana bir işareti mi? Bu kötü hissetmelerim "bu insanlardan uzak durmalısın" mesajı mı veriyor bana? Bu bir şey değil, işin ikinci boyutu daha çok rahatsız ediyor beni. "O kişiyle neden buluştum neden buluştum neden buluştum, buluşmamalıydım" diye saatlerce takılıyor zihnime. Sürekli annemi babamı rahatsız ediyorum, şöyle mesela: "Neden Ezgi'yle buluştum, buluşmamalıydım değil mi?" diye soruyorum. Ve bunu gün içinde yüzlerce kez tekrar edip onları usandırıyorum. O kişilerle buluşmuş olmanın pişmanlığının ve bu takıntılı pişmanlığın üstesinden gelemiyorum. Kendimi çok çok çok kötü hissediyorum. Fikirlerinizle bana yardımcı olabilir misiniz? Hiç iyi değilim, beynim saplantılı bir şekilde bu pişmanlıklar fikriyle uğraşıyor. C captain price erkek

Yanında kendinizi huzursuz hissettiginiz kimseyle gorusmeyin

Polyannacilik oynamak her zaman akla ve kalbe iyi gelmistir bende. İkinci kez bile bile görüştüm hata yaptım diye kendini kemirecegine, iki kez şans verdim artık eminim bir daha gorusmemek konusunda diye kendine güven ver. Kendini kötü hissettiren her seyden ve herkesten uzak dur. hayat bunlari surekli yineleyecek kadar uzun değil.

psikiyatriye git kesinlikle

Bende de farklı bir takıntı türü vardı. Beni mahfetmişti. 7 aylık kızıma zarar verme korkusu. Aşırı stresli dönemlerde ara ara tekrarlıyor. Kurtulmak istedikçe içine daha da çekiyor. Ne zaman ki stresten kultuldum, bundan da kurtuldum.

İşte tam da o yüzden kızgınım kendime. Buluşmada kafamı takan olumsuzlukların olduğu en son kişiyle eskiden de görüşmem olmuştu ve o zaman da kendimi çok huzursuz, çok kötü hissetmiştim. Bunu bile bile neden ikinci kere yine buluştum diye kendime çok kızgınım ve bu takıntımı zihnimden atamıyorum. Kafayı yiyecek gibi oluyorum. fataldanger

stresli bi dönem filan mı geçiriyorsunuz?