en önemli önerim, hiç bir şeyi vazgeçilmez olarak görmeyin. probleminizin iş ile ilgili olduğunu düşünüyorum. Ay yapamazsam ne olur deyip dert edinmeyin. Yapamazsanız yapamazsınız, en fazla işinizden olursunuz. Ki sağlığınızdan olmaktan önemli değil. Siz elinizden geleni yapın, yaptığınız şeyi belgeli yapın, bir soran olunca, şunları şunları yaptım ancak problemi çözemedim deyin. daha sonra bırakın onlar ne düşünürse düşünsün.

Yaşadığın olayla birlikte kafan dağılmış ve karışmış Konsantre olamıyorsun Biraz zaman biraz da fazla düşünmeden çabalarsan eskiye yakın olursun Fazla mükemmelliyetçilikte iyi değil bence, kendine fazla yüklenme Herşeyin ortası karar K

Bu aralar kendimi herşeyde yetersiz hissediyorum ve gereğinden fazla stres yaşıyorum. Yapım gereği mükemmelliyetçi bir tutumuma sahibim. Bana çok zarar verdiği için önüne geçmeye çalıştım. Önüne geçemedim ama alışmıştım artık. Ta ki şu son 1 aya kadar. Üzerimde biraz fazla sorumluluk oldu ve ben kendime hakim olamıyorum. Kendimi yetersiz hissediyorum, strese giriyorum ve gözyaşlarıma hakim olamıyorum. Tabiri caizse dayak yemiş gibi ağlıyorum. Çok basit bir mevzuda bile gözyaşlarımı kontrol edemiyorum ki hiç hoşlanmam herşeye ağlamaktan. Tamamen istemdışı bir durum ve bana kendimi daha güçsüz hissettiyor bu ağlamalar. O an uğraştığım ne varsa "Hiçbirşey yapamıyorum, benden birşey olmaz"diye diye kendimi eziyorum. Öyle eziyorum ki normalde çok sıradan yaptığım bir işi bile uzmanlık gerektiriyormuş gibi düşünüp, kendimi beceriksiz konuma getiriyorum. Çok dirayetli olan ben, şu son zamanlarda İyice kendini salmış ve bitik durumdayım. Güçlü ve sorumlulukları için mücadele eden eski halime geri dönmek istiyorum. Çok strese mani olmak, detaycılıktan vazgeçmek, duygu kontrolu sağlamak için önerileriniz nelerdir? Alys

İnanın zihnimde kendimi sürekli buna şartlıyorum. Hiçbirşey senden, ruh ve beden sağlığından önemli değil diye. Ama elimde değil engel olamıyorum. Önceden kontrol altına alabiliyordum, artık dizginleyemiyorum da. K