İçinde kin taşımıyorsun çünkü. Ben de aileme karşı kinci sayılmam tabi. Ama öyle durumlara zorluklara girdim ki onlar yüzünden aklım başıma geldi diyebilirim. Ha ben görüşüyorum şuanda ama bana en çok zarar veren babam ve ablamdı. Babamı tamamen sildim o da beni sildi zorlamadı sağolsun. Ablamla da görüşmeyi kestiğimden beri daha rahatım, ama hala annemi doldurup benim evliliğime eşime bulaşmaya çalışıyor. Ama görüşmediğim için de tamamen dışarda kalıyor.

seni çok iyi anlıyorum, benim ailem de kötü insanlardan oluşuyor. bu benim sosyal hayatımı da mahvetti, manevi eksiklik, sevgisiz aile ortamı çok kötü bir şey. şuanda iş ve maddi olarak kendimde o gücü bulamadığım için ayrı evde değilim, sizin yerinizde olsam kesinlikle görüşmem bırak ne halleri varsa görsünler. ben de bu evden tamamen çıkabileceğim günleri bekliyorum, az kaldı inşallah.

Bazi insanlar sende olan ışıktan korkarlar... Onun için o kadar eziyet ederler

maalesef konuşulabilecek olsalar şimdiye kadar çoktan konuşmuş olurdum. olmayan şeyleri bile kafalarında olmuş gibi inandırıyorlar hayır öyle olmadı diyorum yalancısın sen yalan söylüyorsun diyor annem. Pamukannesi83

Iyi de neden? Uveylik mi var?

Bence sizi endişelendiren yaşlı ya da hasta olmaları değil şimdiye kadar tatmadığınız kabul duygusu. Anne ve babanızdan kabul görme çabanızı tebrik ederim ama, anlattıklarınızdan yola çıkarak söylüyorum, ne yaparsanız yapın kabul göremeyeceksiniz. Öncelikle bunu içinize sindirmeniz gerekiyor. Kendiniz için yaşayın. Hayatınızı kendinize göre şekillendirin ve istediğiniz hayatı yaşayın. Birilerinden kabul görmeye çalışmak fazlasıyla yıpratır, sizi aslında olmadığınız ve olmak istemediğiniz bambaşka biri yapar.

benim ailem kesinlikle özür dileyecek insanlar değil. zaten bu kadar uzamasının bir sebebi de odur. hep kontes yapsın modundalar. onların eline ayağına kapanmam gerekli ayaklarını öpüp ben hata yaptım deyip bir de pati verirsem işte o zaman kıymetli olurum. kapılarında sadık bir köpek olmamı istiyor annem.

Ben senin yerinde olsam evliliğim ve eşim iyiyse bir daha adlarını anmam. Ama noterden kagir falan yazmazdım. Kendi fikrim bu tabii. Elbet bir yerde 'Ben ne yaptım?' Diyecektir. Ilahi adalete inanmak lazım. Allah yardımcın olsun

Biliyormuusn yanliz degilsin. Maalesef ailelerimizi secemiyiruz. Sana tavsiyem mumkun oldugunca "ailenden" uzak dur. Ve artik dusunme bile onlari. Inan cok mutlu oluyorsun. Arada bir aklina gelince aciticak ama yapacak birsey yok. Kabullen ve uzak dur cunku duzelme olayi diye birsey yok. Kendi hayatina odaklan ve mutlu oldugun seyleri yap. Toksik insanlari hayatindan cikar. Bambaska biri olucaksin.

Durumunuza çok üzüldüm. Psikolojik destek alıp içinizdekileri dışarı aktarmanız sizi rahatlatır. Anneniz kesinlikle normal değil psikolojik olarak hasta. Bundan adınız kadar emin olabilirsiniz. Biliyorum yapması zor ama görüşmeyin, konuşmayın. Uzak durun. Bu tip insanlar enerji emicidir, kötü huyları ve davranışları ile sizi hep üzüp aşağı çekerler. Hayatınıza dahil ettiğiniz sürece yaşayacağınız şeyler üç aşağı beş yukarı aynı olacak. Aile dediğin insanı sarıp sarmalar, iyi ve kötü günde yanında olur. Sizde bu durum olmadığı gibi sevgisizlik ve ötekileştirme üzerine de diğer çocuklara yapılanlar ile nispet var. Eşinizi aileniz kabul edin ve önünüze bakın. Varsayın ki anne, babanız hayatta değil... Sevgiyle kalın... Not: Size bu mesajı hem evlat, hem anne hem de psikolojik danışman görüşü olarak yazdım.

Sizin yaşadığınız durumun aynılarını bende yaşıyorum artık aile olarak bile göremiyorum onları. Eşimle ev alıcaktık, babama kefilin birisi sen ol dışardan birisi olcağına dedim. Babam ben olamam dedi, annem ise ölüm var kalım var baban kefil olamaz dedi. Eşimin ailesi kredi için arsayı hipotek ettircek bizim borca karşılık dedim. Annemin dediği cümle şu oldu o onun annesi babası oldu. Siz benim neyimsiniz dedim hiçbirşey demediler. O gün bugündür konuşmuyorum

al anneni babanı git notere mirastan feragat et. sonra da görüşme bir daha. erkek kardeşine yaptıkları yatırımın geri dönüşünü! gelinden alsınlar diye dua et ve bekle.

Madem esiniz ile araniz iyi, hic takmayı kafaniza... Ben yerinizde olsam tüm fitnenin ele başı olan abla ile görüşmezdim... Gitmeyin, gelmeyin, arada bir arayın yabanciyi arar gibi... Senin yaşadıklarını farklı boyutta bircok evlat yaşıyor maalesef... ve ben evlatlar arası ayrım olmadığına inanmıyorum... Kaderin tecelli edeceği günü bekle...

Ne mutlu ki eşiniz sizi seviyo ve yanınızda. Ona sarılın ve bi hastalık gibi sizi saran sözde ailenizden uzak durun sağlığınız için. Sizi haketmiyorlar.

Hepinize destekleriniz için çok teşekkür ederim gerçekten. Annemle babam yaslilar biri 67 biri 75 yasinda bizi çok geç yapmış annemle babam. Erkek kardesim dedigim ikizim aslinda. Ve aslinda abim şehit olmuş. Yani abimden sonra çocuk yapmaya karar vermişler. İşte yaşları bu şekilde oldukları için herşeye ragmen gonullerini yapmak istedim her zaman ama benden beklentileri çok farklı biz zaten hayata 10-0 geriden başladık esimle. Düğünü kendimiz ysptik eşyalarımizi kendimiz aldik. Yemeyin icmeyip kenara para koyuyor sonra benden ona para vermemi falan istiyor. Elimden geldigince giderken bişeyler götürmeye çalıştım hep ama ne bileyim. İçim gitmiyor bişey almaya. Çünkü ihtiyacı yok. Kendi kendini geçinmeye calisça biri yapıyor. Böyle anlatsam uzayıp gidecek iste...

Bu konuda terapiste gidin. En azından görüşmediğinizde vicdanınızın sızlamamasını sağlarsınız terapi sayesinde. Ve evet, kendi ruh sağlığınız için görüşmeyin. N noples

En azından sığınacak bi eşin içinde mutlu olduğun bi evin evliliğin var... Ya esin ailenin bu sahip çıkmazligini kullanıp seni kimsesiz gibi görüp şiddetle laflariyla yerle bir etseydi..

bende 4 yıldır sizin gibi düşünüp görüşmedim. ama babama kıyamıyorum bazen anneme bile acıyorum. özlüyorum. zaten sevgi ile büyümedim. eksikliğini hissediyorum ve hep bi yanım buruk.. o yüzden son bi kez denemeye karar verdim. şimdi düşündükçe aklıma geliyor mesela... zamanında bana dizüstü bilgisayar almıştı annem onu vermiyor mesela sonra kendi bursumdan aldığım düzleştirici ve maşamı da vermemişti ki o zamanlar iyi bir marka almıştım baya tuzluydu. o evlenmeden önceki dönemde de diplomamı saklamıştı vermiyordu. polisle gelirim dediğimde anca korkup camdan dışarı atmişti poşetle. üniversite okurken aylık verdiği harçlığın miktarının düşürmştü. kıyafet almaya bile param yetmiyordu ki eski şeyleri giyip duruyordum. kredi kartı çıkartıp taksitle alabilmiştim ihtiyaçlarımı lise ve üniversitede hep yurtlarda kaldım. diyorum ya anlatsam roman olur belki de...

keşke olsa... o zaman sevilmememin bir nedeni olduğunu bilir daha rahatlardım...

Benim anneminde varsa yoksa yeğenleri var. Abisinin kızları. Onlar benden yasca büyükler 10 yas buyuk biri otekide 4 yaş, annemin uzun seneler cocugu olmamış. Yigeni nisanlandi burdan otobuse binip bilmemkac km yola gitti ben evlencem dedigimde de bana yapmadigi kalmadi Ne ceyizi beee ne ceyizi. Para yok. Bilmemne. Bayılma numarasi da yapti bana vurmaya da kalktı istediler ki evlenmeyeyim bana zulum etmeye devam etsinler ama amaclarina ulasamadi babam ve kendisi simdi de bana gelmis sen kardesinden daha merhametlisin diyor güvendiği daglara karlar yağmış olmali ama ben onun yaptiklarini unutamiyorum ve unutmicam evlat ayiran ailelerden nefret ediyorum

neden ısrarla düzelir diye bekliyorum bilmiyorum ya da ne beklediğimi bilmiyorum inanın anne demek içimden bile gelmiyor hani kv ye anne derken garip hissedilir ya öyle oluyorum. bizim şu aralar mesela maddi sıkıntımız var ve kimse bilmez. söylemem de zaten bunlar olurken kardeşime yatırım yapılması beni çok incitiyor. kabul edemiyorum. keşke üvey evlat olsaydım ya da evlatlık belki o zaman beni sevmiyorlar dediğimde gerçek anne babam değiller diye bi dayanak noktam olurdu.

Görüşmeyin. Yada beklentinizi sıfora indirip görüşün. Aile olarak değil de uzak akraba gibi. Teacher01 KarmaşıkBeyin tek ayak

doymaz olur muyum. stresten sıkıntıdan 20 kilo aldım evlendiğimden beri. eşimle de sıkıntılarımız oldu elbet ama hep birbirimize tutunmayı bildik. benim en yakın arkadaşım eşimdir zaten. benim istemediğim şey; annemi babamı cenazade kefenle, kardeşlerimi de onları toprağa verirken görmek... suzn

üzüldüm... üvey gibi davranmislar size... hic oturup konustunuz mu size niye böyle ayrimcilik yaptiklarini? bi aciklamalari yok mu?

senin yerinde olsam asla görüşmem ailemle

Sallayin gitsin. Bende annemle ve kardeslerimle cok sey yasadim. Yaklasik iki yildirda kendi sagligim icin gorusmuyorum. Ne bana atilmadik iftira kaldi nede altin gibi kalbi olan esiime. Biz hep alttan aldik ama hic bir ise yaramadi en sonunda saglik sorunu yasayinca hastanede beni ayagina getirmek icin buna gerek yoktu dedi. O gun bitti :)

Okirkene çok üzüldüm ne yalan söyleyeyim. Bence görüsmeyin hem ne güzel size destek olan bir esinizde varmis aramayin bile bunun gibi bir aileyi. Bende yillarca erkek-kiz evlat ayirimina maruz kaldim. Kiz evlat oldugumdan dolayi yasatmadiklari sey kalmadi.

evet görüşmediğimde daha rahattı kafam ama hep bir yanım buruk. gerçi görüşsem de buruk ya. eşim görüştüğümde üzüldüğüm için aslında görüşmeni istemiyorum üzüyorlar çünkü seni diyor ama işte dedim ya vicdanım el vermiyor. görme duyma dediklerini diyorlar. hayır duasını al diyorlar. ben bu yaşıma kadar bi kere teşekkür ettiğini duymam hep bi memnuniyetsizlik hep bi beklenti.

anladığım kadarıyla eşinle mutlusun. o zaman bu görüşme çabası neden. doymadınmı hakaret yemeye bırak ne hallesri varsa görsünler

Bu ısrar niye

Biliyor musunuz Silip atılmaz derdim silip atılıyormuş Öyle kafam rahat anlatamam Rabbim günah yazmasın bana ama size de yazık silin atın valla ya!

Siz yine kendinizi üzüyorsunuz, dogurmakla anne olunmuyor... Anne baba aslında dünyaya gelmemiz için vesile seçim hakkımız yok ama onları olduğu gibi kabul edip kendimizi üzmemek bizim elimizde. Boşverin inanın daha kötü anneler var. Çocuğuna kocası tarafından taciz edilip susan kadınlardan biri de anneniz olabilirdi. Sukredin halinize. Ben sizin yerinizde olsam ufak ufak borcumunn olduğunu cıtlatıp düşündüklerimi kibarca söyleyip olanları seyredip mesafe koyardım duruma göre. Gerekirse hiç gitmem ama kafa rahat

Ben de ailem için hep en iyisi olsun diye düşündüm zaman zaman onlar için son sırada olduğumu düşünüyorum genelde veren taraf bendim. Son 2 3 yıla kadar. Kısaca bazı aileler erkek çocuğu önemser ve ona yatırım yapar biz sizi de seviyoruz deseler de gerçekler ortadadır. Biz de öyle. Ben artık kabullendim. Bencillestim kendimi düşünüyorum artık. Soylemesi Kolay yapması zor olan ise ailen bile olsa kendinden çok düşünme sevme. Kendine odaklan. Bosver onları ve yaptıklarını. Miras falan da red etme.

Her doğuran ana olamiyor maalesef. Üzüldüm sizin adiniza. Insallah esinizle bir ömür cok mutlu olursunuz da size bu kötü günleri yasatanlar kapiniza muhtaç olurlar

aileniz sizi ikinci plana atmış, öncelikleri ablanız ve kardeşiniz. Açıkçası onlara karşı içimden çok şey gitmiş olur;sevgim, saygım... vs. Hak ettiğim ilgi ve sevgiyi de evlat olarak alamıyorsam şahsen ve üstüne üstlük kardeşlerimin kayırıldığına da şahit oluyorsam asla görüşmek istemem. neden kendimi üzeyim, işkence edeyim evet çok üzücü ama gözümün önünde beni dışlamalarını ve haksız davranışlarını neden göreyim. Huzurum ve mutluluğum önemli. eğer yaptıklarını fark edip pişman olurlarsa da onlar zaten seni ararlar ve gönlünü almak içim elinden geleni yaparlar. onlardan bir arama ve özür gelmedikçe kendim onları aramam. durumunuz zor ama kendi ruh sağlığınız da önemli, ileride çocuk sahibi olacaksınız, ilgi ve sevgiyi çocuklarınıza verip, onlardan alacaksınız.

Ablanızı, kardeşinizi bilmem ama annenizle konuşmayın bence.

merhaba hanımlar uzun ve karışık yazdıysam özür dilerim. şimdiden okuyanlara teşekkür ederim. benim uzun zamandır sıkıntım var ama hep erteledim düşünmedim geri plana ittim şimdi ise yüzleşmek zorundayım vicdanım için. nerden başlayacağım hiç bilmiyorum ama anlatmaya çalışayım. ben 4 yıl önce evlendim ama ailem yoktu yanımda. eşimi tanıştıklarında çok seven ailem ablamın bir lafı ile eşime cephe alıp bizim evlenme işine karşı çıktılar. annem eşimin benle evlenmek istediğine bile inanmadı. afedersiniz ne o... kaldı, ne kahp... . zaten evde ne bir odam ne bir yatağım vardı kıyafetlerim bile valiz içinde duruyordu. en son annem ile ablamın konuşmasına şahit oldum: o çocuğun bunu istediği bile yok kullandı kullandı atıcak onu istemeye bile gelmicekler bizimki kendi kendine gelin güvey oluyor. dedi annem. ki önceki gün evlenme teklifi almıştım. eşim inanmıyorlarsa ben tek gelip görüşeyim dedi. neyse ben artık yaşadığım hapis hayatı ve hakaretler sonucunda zaten dolu olan valizimi alıp çıktım evden amacım annemi ciddiyetime inandırmaktı. velhasıl bana ne geri gel diyen oldu ne konuşmak için gittiğimde karşımda muhattap birini bulabildim ne de neler oluyor gel toparlayalım diyen. eve tek dönemezdim annem döver hatta öldürür diye çünkü erkek kardeşimi bi kere üstüne oturup tokatla yanağını morarttığını hatırlıyorum. en sonunda eşime dedim benim arkamda kimse olmayacak gel evlenelim madem bekliyorduk çünkü belki bir şeyler yoluna girer diye. ve evlendik. 1 sene görüşmedim ailemle hala hakaretler diz boyu idi ve küçük yaştan beri güzel okullar kazanıp düzgün bir çocuk olup sıkıntı çıkarmasam da hep küçük görülüp hep salak damgasıyla yaşadım. artık ne gururum kaldırabiliyordu bunları ne de sevdiklerine inancım kalmıştı. sonra zaman zaman barışma girişimleri oldu hep ama başarısız oluyordu. annem gelip en son evime bana or... eşime peze... diye bağırınca, eşim o an evden çıktı. kapıyı kilitlemiştim annem gitmesin diye. eline bıçağı aldı keserim seni dedi gözü dönmüş gibiydi bende bıraktım gitti. eşim eve gelmiş beni yarı baygın görünce direk annemi aradı ve bir daha bu eve giremezsin dedi. sonra ben eşimin işi dolayısı ile tayin istedim onda da bir dolu küfür ve hakaret yedim. gene bir sene boyunca gitmedim. arada telefonla görüşmeye çalışmalar oluyordu ama hep sonu hüsran. en son tatile çıkmıştık eşimle ve ablamın bulunduğu şehirden geçiyorduk. kahvaltı için durduk. sosyal medyada paylaşmıştım. görüşmek istersen iş yerime beklerim diye msj attı ve ben de gittim. barıştık, ağlaştık, gülüştük. eşimle de benim için yüzeysel de olsa konuşmaya başladılar. o gece ablamlarda kaldık sonra tatilimize devam ettik. dönünce anneme gideceğim diye söz verdim ve dün resmi tatil dolayısı ile gittim. çalışıyorum çünkü. annem bu sefer sakindi ama sürekli erkek kardeşime alacakları evi, aldıkları arabayı(ki annem babam ve kardeşim 3ü biriktirip almışlar arabayı. şimdiki bir ev fiyatı araba) ve bir arsa daha almak istediklerini söyledi kardeşime. en son da kardeşimin kenarda parası olduğunu, annemin de 3 ayda aldığı bir geliri var onu da kardeşimin parasına kattiğini ve babamın da para biriktirdiğini söyledi. hepsi de kardeşime ev alırken paraya katılacağını söyledi. ki hatırı sayılır mal varlığı var hali hazırda. . ablama da doğum, ev parası falan derken bir sürü yardımda ve hadiyelerde bulunuldu. ama benim evime daha girmiş bir iğnesi bile yoktur ailemin. ben dün bir kez daha beni o kadar sevmediklerini anladım. varsa yoksa kardeşim var onlar için ve elinden geleni yapıp bana hiç bir şey bırakmayacağını her şeyi kardeşime bırakacağını söyledi. asla paragöz ve miras peşine koşacak bir insan değilim ama gücüme gidiyor. içimde sevgi saygı eksilmiş inanç yok. hani aile her şeydi? hani karşılıksız seven aile idi? benim annem beni miras bırakmamakla tehdit ediyor. kredi çekip araba aldığımızda bile yine küfür kıyamet gitti ortalık. yaşlı oldukları için dedim bundan sonra toparlıyım. bu hayattan göçtüklerinde bari güzel hatırlayalım birbirimizi diye. ama yapabileceğimden emin değilim. sadece görüp duymamazlıktan gelmek gerek diye düşündüm ama baba evine girerken kalbimi de dışarda bırakmam gerektiğini anladım. nasıl yapıcam bilmiyorum. . dün evime geldiğimde ağlamaktan helak oldum yorgunluktan uyuyakalmışım ağlayarak... lütfen bana bir akıl verin.. o kadar şey var ki daha yazamadığım, yazmaya başlasam sayfalar yetmez. tükendim artık...

İlk paragrafı okurken ben ne ara bunları yazdım diye okudum resmen. İnan birçok insan bunları yaşıyor, yalnız değilsin. Ailenin sana maddi olarak desteği olmayacak belli, bir arkadaş daha yazmış hatta; ben olsam notere götürür mirastan feragat ederdim, bir daha da görüşmezdim. İnan karşılıksız seven aileler olduğu kadar karşılık bekleyen anne baba da çok fazla. Görüşmediğinde daha mutlu olursun.

Seneler içinde olan görüşme çabaları hep sizin tarafinizdan mi oldu? Yoksa onlar da bir adım attilar mi? Neden sürekli eski yaralarinizi acitip tekrar gün yüzüne çıkaracak şeyler yapiyorsunuz? Eğer çok vicdan yapiyorsaniz da kırk yılda bir bayram gibi zamanlarda sadece telefonla arayin. Asla evinize sokmayin siz de gitmeyin bence.