yorum bile yapamıyorum... bugün sosyal medyada bazı canavarlar ruhlarındaki tüm iğrençlikleri kusuyorlar, 22 yaşında bir canın üzerinden. ağızlarından salyalarını akıta akıta seviniyorlar gencecik bir insanın öldürülüşüne... biri geziciler demiş biri rabiacılar demiş ne farkeder, artık insanlar ve insan görünümlü şeytanlar sahnede... Eki Görüntüle 799695

yazdığım şeyi okudunuz değil mi? ben tek bir kutuplaşmaya inanıyorum dedim, insanlar ve insan görünümlü şeytanlar... bunda yanlış anlaşılacak bir şey olduğunu sanmıyorum. bana verdiğiniz cevabın yazdıklarımla hiç alakası yok çünkü... weiss Hayr-ül a-bı

Ben hem saskinlik icindeyim, hem korkuyorum. Ne yaptigimizin farkinda degiliz. Bir noktaya kitlenmis baska hicbirsey görmüyoruz. Ölümler bile bu kitlenmislikten kurtarmiyor. Korkuyorum cünkü SINIRLAR yikildi. Dur noktasi kalmadi. Olan ölenlere, atesin düstügü ana yüreklerine oluyor. Bilmiyorum, bilemiyorum. Dogruyu yanlisi irdeleme kabiliyetimiz mi yok oldu nedir? Ahmet, Komiser Mustafa, Ismail, Esma, Mia, Misir da, Suriye de cirpinarak ölen cocuklar, insanlari kendine getirmiyor, getiremiyor. Allah sonumuzu hayretsin!

Öyle bir zamandayız ki... Her iki ölüm için üzülen insanlarsak karaktersizlikle suçlanıyoruz maalesef. Bu karaktersizlikse evet karaktersizim. Çünkü ben gerçekten bu olanlara, ölen insanlara hele o çocuklara çok üzülüyorum. Dünyanın ne hale geldiği görülmüyor mu? Bu hal için salyalarını akıtarak bekleyen kurtların farkında değil mi kimse? Yani bize çocukken okutulan o hoşgörü, o dünya barışı birer yalanmış şimdi daha iyi anlıyorum.

Keske olabilse, keske insanlar bir dakika durup düsüne bilse. Uc noktalarin körüklemesine karsi durabilse. Ölüm bile ayristiriliyorsa, demek ki artik bir durup silkinip " ne yapiyorum ben" demek gerek. Dedigim gibi bende cok sinirleniyordum, yapilan hakaret, taciz, asagilamalar beni tepki vermeye itiyordu. Ama sunu cok iyi biliyorum artik. Bu tür davranis sergileyen insanlara ne dersek diyelim faydasi olmayacak. Tersine her gecen gün bizi onlar gibi yapacak her sözümüz, her hareketimiz. Onun icin olaylari yorumlarken, insan olarak düsünülmesi gerektigine inaniyorum. K

Yahu nedir bu kim neye ne kadar üzüldü yarisi ya. Oyun gibi resmen. Sanki milletin koluna aci ölcer taktilar, kim neye ne kadar üzülmüs test ediliyor. Yahu insan vardir, babasi ölür "takdiri ilahi" der bir damla yas akmaz gözünden, insan vardir, dizilerde ki dramatik sahnelere saaatlerce aglar. Herkes kendi vicdani, insanligi kadar üzülür sine ne ya. Yada kimin neye üzüldügünden size ne? Anlamakta zorluk cekiyorum ya! Burada benim ve diger kisilerin bahsettigi sey, kimin neye üzüldügü, ne kadar üzüldügü degildir! Bahsedilen ölü yaristiriciligindan vazgecilmesidir. Kim neye ne kadar üzülürse üzülsün kime ne? Ama ölülere saygili olunsun biraz, ayiptir ya. Birakin artik ölü yaristirmayi. +benim ölüm senin ölünü döver hııııııhhhhh - Asil benim ölüm seninkini döver hııııııhhhhh + seni vaatn haini seni, sen Ahmete az üzüldün Mehmete daha cok üzüldün tüüüü - asil sensin vatan haini sen ikisinide üzülmedin tüüüüüü Tam olarak bu modda insanlar ya. Yuh artik ne diyelim, bir silkinin bir durun ya nedir bu hisr, öfke! weiss Hayr-ül a-bı

Konuyu okuyunca birden duraksadım... amaç birbirine meram anlatmak ise daima... Ben ve benim gibi düşünen insanların asla 'onlar ölsün, bizimkiler sağ olsun'gibi bir mantık icinde olduğunu düşünmüyorum. Daha geçtiğimiz sene pkk illeti yüzünden can veren 24 şehidimiz için bile lanet mitinginde 1000 kişi dahi toplanamazken, Mısır'da ölen ve sırf 'Müslüman ve Arap' oldukları için ülkemde toplanarak lanetlenen olayları anlamıyorum. İyi ki öldü denerek isimleri zikredilen zavallı gezi parkı genclerine yapılan yakıştırmayı anlamıyorum. Ve yine Libya'da, Afganistan'da, Irak'ta acı çekerek ölen türlü işkencelere maruz bırakılan insanlara olan tepkisizligi anlamıyorum. Kusura bakmayın ölümün her türlü haksızlığını protesto etmeye hazırım ama birileri çıkar da kafasından siyasi bir sembol uydurur da bunu tam da Suriye gibi komşu olduğumuz bir ülke ile savaşa hazırlık icindeyken, hedef şaşırtır gibi ve bugüne seni huzur dolu ülkemde tek kanlı olay gibi gösterirse buna kanmam. Üzülürüm zavallı insanların basına gelene ama hedef şaşırtmaya kanmam... weiss Hayr-ül a-bı

Ülkemde, Dünya'da yaşanan kötü olaylar, ölümler için üzgünüm, aslına bakacak olursanız üzgünüm lafı bile yetersiz kalıyor(( Beni yaradana mahçubum, insanlığımdan utanır oldum Biz misafirperver bir millettik sözüm ona ama bir bakıyorsun dün Mai, ondan önce Sarai, Pippa ve daha bir sürü unuttuğum insan bizim topraklarımızda, içimizden insanlarca öldürüldü( Biz elhamdülillah müslümandık, Ahmet'in mezhebi, Ethem'in ideali üzülmemiz için engel mi? Suriye, Mısır kaynıyor, alev topu oldu, o alev çocukları yakıyor, Esma, kundaktaki bebe bizim topraklarımızda doğmadılar diye ölümlerine göz yummam mı gerekiyor? Vicdanımı sorguluyorum yazılanları okudukça, korkuyorum, korkum can vermek değil, o can bana zaten emanet, bölünüp yok olmamızdan korkuyorum. Ben insanım ve insani değerlerimi kaybetmek istemiyorum, merhametimi, vicdanımı yitirmek istemiyorum, artık Dünya'nın hiçbir yerinde çocukların ölmesine dayanamıyorum, adı Esma olur, Ahmet olur, adı Julia olur fark etmez, dini, dili, rengi, mezhebi umrumda değil. Hepsi bir ananın evladı. Umarım herkes bir an olsun düşünüp ne yapıyorum ben der weiss Hayr-ül a-bı

İşte tüm o cümlelerinizin arasında bence en önemli ve defalarca vurgulanması gereken cümle bu. Siyasi görüşümüz, dinimiz, mezhebimiz, derimizin rengi, etnik kökenimiz, düşüncelerimiz, örf ve ananelerimiz, bunların hiçbirinin önemi kalmıyor ölüm denen en derin, en acı duyguyu yaşadığımızda. Hepimiz burada siyasi düşüncelerimiz için yazıp çizeriz, ben sizin savunduklarınızı onaylamam, siz benim savunduklarımı, onaylamamak umrumuzda olur mu? Olmaz bence ama ölüm acısı, bir hayatın son bulması söz konusu olunca aynı duyguları paylaşabiliyor muyuz? Benim için mühim olan bu, acılara birlikte ağlayabilmek...

Yapmayin yapmayin! Yazik. Öfkeniz, kininiz yada her ne ise sizi böyle körükleyen duygunuz, dur deyin. Bir durup düsünün. Ölüm ölümdür. Ille bir tek kelimeye yada cümleye takilip kendi kendinizi doldurmak istiyorsaniz söyleyecek sözüm yok. Cocuklar daha cok insanin icini acitir evet! Cünkü cocukturlar! 8 yasinda evlendirilip ic organlari parcalandirilmaz! Savaslarda korunma altina alinmalidir, dokunulmazdirlar. Afetlerde, kazalarda, zor durumlarda ilk kurtarilacak olanlardir! Ilk kurtarilmalari, diger insanlarin daha degersiz olmalarindan dolayi degilir, cocuk olmalarindan dolayidir! Irkina, rengine, diline, dinine bakilmaz cünkü cocuklardir! Her annenin, hatta insan olan her insanin, cirpinarak ölen bir cocuk, vurularak ölen bir yetiskinden daha cok canini yakar. Bu diger ölümlere üzülmedigi icin degildir. Bu, ölenin cocuk olmasindandir! Ölüm öülmdür, acidir, insan olan insan, ölen her insan icin aci duyar ama bazi ölümler insanin daha cok canini yakar. Cocuklarda bunlardandir.