laf dinlemekten kastım anne babasının isteklerine göre hayatını şekillendiren çocuk değil. Özgürlük başka bir şey, başına buyruk kimseyi düşünmeden hareket etmek başka bişey. Özellikle bebeklik-çocukluk döneminde söz dinlemesiydi kastettiğim.. yaramaz olmayan, nerde ne yapıcağını bilen, yapmaması gerektiği şeylerin farkında olan çocuk yetiştirmek güvensiz çocuk demek olmuyor.

çocuklar anne babalarını modellerler. onlar ne yaparlarsa bunları alırlar, sözün ardındaki davranışları tıpkı bir sünger gibi emerler. söylenenden çok yapılanlar önemlidir onlar için. bu yüzden siz kendinizi önce iyi bir ebeveyn olarak yetiştirmeye çalışın. çocuğunuz da zaten buna göre sizin yaptıklarınızı kopyalar. bir de kitaplar falan etkili olsa da yaşana yaşana öğrenecek birşey bu sanırım. bazen bilmek uygulamak için yetmiyor çünkü maalesef. Allah hayırlı evlat nasip etsin =) Laale Aşikardır Zat-ı

Anne değilim de kendi ana-evlat ilişkimi değerlendirdim de... Laf dinleyen değil kendi istekleri, hayalleri doğrultusunda yaşayan, çocuk özgüvenli olur bence. S

Merhabalar.. Bebeğimi beklerken aklıma bu soru takıldı... Dünyaya getirdiğimiz ilk andan itibaren bizim şekillendirdiğimiz bir hamur var elimizde. İyi sağlam karakterli çocuklar yetiştirmek bize bağlı. ama nasıl? Bununla ilgili önerebileceğiniz kitaplar var mı? Ayrıca görüş ve önerilerinizi bekliyorum. Çocuğun kişisel gelişimi için yapmamıız gerekenler neler sizce?

Sürekli uyarılan, eleştirilen çocuklarda özgüven eksikliği olur. Özellikle eleştiriler aşağılama ve hakaret boyutunda ise, çocuk kendini değersiz hisseder. Çocuğa birşeyler öğretmek, yönlendirmek güzel ama yaşından ve becerisinden fazlasını beklememek lazım. Örneğin resim yapıyorsa, güneş öyle olmaz, kuş öyle çizilmez gibi hevesini kırmamak gerekir. Aksine destekleyip motive etmek yerinde olur. Çocuğu toplum hayatından ve sosyal çevreden uzak tutmadan, her ortamın kurallarını bilecek şekilde yetiştirmek gerekir. Örneğin durmuyor diye yemeğe götümemek, tutturuyor diye alışverişe götürmemek yerine, buralarda nasıl davranacağını öğretmek ve çocuğun sabrını zorlayacak ölçüde uzun kalmamak yerinde olur. Ben çocuğa tamamen dürüst davranmaktan yanayım. Oğlumu bu şekilde yetiştirdim. Örneğin birşey alamayacaksam, alırız demem, bir yere gidemeyeceksek gideriz demem. Ama buna karşılık, gideceğiz demişsem gitmemiz lazım, yaparız demişsem yapmamız lazım. Bir de çocukla sadece komut boyutunda iletişim kurmak son derece sakıncalı. Yapma-elleme-koşma-bağırma gibi... Mutlaka birlikte oyun oynamalı, anlattıklarını sözünü kesmeden dinlemeli, illaki uyarı yapılacaksa, yapma demek yerine, gel şöyle yapalım diyerek farklı alternatif sunulmalı. kikirikli Canım

Kendine öz güveni olan anne-baba, İnsanları dinlemeyi bilen anne-baba, başka insanlara saygı duyan, Çocuğun yanında hep eleştiride bulunmayan , takdir edebilen, hayatın güzelliğine yaşanaması gerektiğine inanan anne-babaysanız çocuğunuz bu vasıflara sahip olacaktır zaten. Çocuk neyi görürse onu yapar, nasıl yaşaması öğretilirse öyle yaşar... Ayrı bir efor sarfetmenize gerek kalmaz. Sizin doğru pencereden bakabilmeniz hayata, çocuğunda o pencereden bakabilmesini sağlar...

teoride çok basit; aynı, tutarlı ve sürekli davranmak. çocuğunuz herhangi bir davranış sergilediğinde , sürekli olarak, aynı ifadelerle tutarlı davranışlar sergilemelisiniz. bugün yaptığı bir davranış için kızıp, ertesi gün yaptığında görmemezlikten gelmeyeceksiniz. bir de olaylara vereceğiniz tepkiler, çocuğunuzla iletişim, onun fikirlerine-düşüncelerine verdiğiniz önem... herşey önemli. Doğan Cüceloğlu, Haluk Yavuzer gibi isimlerin kitaplarını okumanızı tavsiye ederim.

Anne Değilim Ama Şunu Bilir Şunu Söylerim; Çocuğa Neyi Yasaklarsan, O Her Zaman Cazip Gelir.. Fazla Baskılı Büyümemeli.. Laale Aşikardır Zat-ı

konuşmak konuşmak konuşmak... oğlum doğduğu günden beri konuşurum herşeyi tüm detaylarıyla anlatırım, yaptığım herşeyi.. örneğin yemek yiyoruz yemeğin içindekileri anlatırım balkonda oturururz dışarda ne gördüysek herşeyi anlatırım ve hiçbir zaman ona bebek gibi davranmadım hep karşımda yetişkin bir insan varmış gibi konuştum ve bu konuşmaların olumlu etkisini çok gördüm oğlum 2 yaşına yaklaştı şuan gerçekten bir yetişkin gibi mesela çocukların büyük çoğunluğu suya farklı bişeyler der benim oğlum ilk konuştuğunda su dedi süt dedi çocuklar kelimeleri tam anlamıyla ifade edemezler annelerin hoşuna gider onlarda böyle telefuz ederler ben bunu hiç yapmadım geçenlerde yayla evinde oğlum elini toprağa koymuş babaannesine enerji enerji demiş gülmekten öldük herkes sen enerjiyi nerden biliyorsun dedi.. inanılmaz bir kelime hazinesi var şimdi gelelim bunun sonucuna oğlum bu konuşmaların neticesinde herşeyi anlıyor ve ona göre hareket ediyor mesela koşuyor oynuyor bende oğlum koşarsan düşersin bir yerine bişey olur acır felan diyorum oda anlıyor ve düşünüyor koşarsak düşeriz diyor çok akıllı bir çocuk herşeyi mantık çerçevesinde yapıyor buda onun bir yetişkin gibi davranmasını sağlıyor buna çok örnek verebilirim... birde benim ve eşimin davranışlarına dikkat edip onları örnek alması ellerim kirliyse oğlumun önünde sürekli ellerimi yıkayayaım diyorum şimdi elleri kirlense hemen ellerimi yıka anne diyor bu küçük bi örnek... kendi yaptığım şeylerine oğluma anlatarak yapıyorum herşeyi konuşup anlatıyorum... yoldan ambulans geçse ambulansın ne işe yaradığını hastaneyi, anlatıyorum... dışarda gezmeye gittiğimizde felan insanlar bakıp hayran kalıyor bazıları ise şaşırıyor bu çocuk niye bu kadar akıllı diyor ve onun davranışlarına karşı bizim tepkilerimizde önemli mesela istenmeyen hoş olmayan davranışları karşısında tepkisiz kalıyorum hiçbişey yapmıyorum oda bunu bir daha tekrar etmiyo çünkü tepki verdikçe çocukların o davranışa olan ilgileri artıyor vs vs vs