ne yazıkki bunu diyorlar, benım kızım halaaa söylüyor 10 yaşına geldi, ne zaman emekli olacaksın ben seni okuldayken bile çok özlüyorum diyor, gene şükür et ben tam 3 aylıktı bıraktıgımda.

Ne kadar güzel söylemişsiniz bazı insanlar gerçekten ruh emici insanın moralini bozmak için çaba sarfediyorlar

Bende çalışan anne çocuğuydum üzülürdüm ama belli etmezdim anneme. Tabi buyuyunce anladım ama insan hassaslaşıyor iste.

Kendimi teselli ettigim pozitif dusunmeye calistigim seylerin gercek oldugunu duymak daha cok motive etti beni. Var olun.

Ama çünkü annelik. Bir de çünkü toplum baskısı. Gel-git yaşarsan o toplum baskısı alır avcunun içine. Yaz tatili geldi, ben ek iş mi yapsam diye hayallerdeyim, çocukla evde 2 ay yaşlandırır açıkçası beni Bak daraldım yine.

Allah hepimizin/herkesin yardimcisi olsun. Sağlik olsun napalim alışıcaz oyle ya da boyle.

3,5 aylikken ise donmek zorunda kaldim, ilk zamanlar gun boyu ahlayarak gecti cok zorladi cidden hic kimseye birakmamistim o gune kadar cunku, ise baslayinca evet cok zor geciyor, hic uyumadan ise gittigim zamanlar oldu, ne eve ne cocuga yetisemiyorsun ama mecburiyet var elimizi kolumuzu baglayan... alisiyorsun yapacak bosey yok ne yazikki... sonundaoldu Nirvana Anneler

haklısın tabiiki hissettiklerinde. sadece yalnız değilsin demek istiyorum ama şu an tahmin ettiğin kadar da kötü olmayacaksın. Alışacaksınız bir şekilde... En azından şu an "annee işe gitme" diyemiyor benim kızım gibi asıl onu demeye başlayınca zorlaştı benim için durum burcak86 hiçbişe

Bakış açınıza hayran kaldım gerçekten. her insan farklidir, bebegimle aramdaki bağ haric cokta duygusal bi insan sayilmam ama bilemedim abartiyomuyum gercekten! Keske bende sizin gibi olsam demeyecegim. Zamanla olurum belki buyuk konusmamak lazim.

Bu ilkleri görememe olayı dramatize eden şey. Yok öyle bir şey ya. Sabah anne diyen bebe akşam da der, sabah tay tay duran bebe akşama kadar koşmayı öğrenmez, o tay tay durmayı illa ki görürsünüz. Hiçbir şey kaçırmayacaksınız yani. Özlemek, işten sonra ona koşup sarılmak çok güzel. Bütün gün dipdibe olmak tahammülü zorluyor bence. Mümkün olsa birkaç ay daha kalsanız keşke, ama başlamanız gerekiyorsa da olumlu yönlerine odaklanın. Uyku düzeni de belki babaannenin elinde oluşur, deneyip göreceksiniz.

Bu tarz anlattiginizda normallesiyor hersey. Is saatleriniz cok guzelmis, nazar degmesin :) keske benim olsaaa :) saka bir yana sartlarinizda vicdan yapacak durum yok. Ama bazi sartlar varki vicdan yaptiriyor.

Zaten bu enerji emiciler bitirdi beni. Ay calismasan olmazmi nasil kiyacaksin, cok zor olucak bence aç kal ama 3 yasina kadar kendin bak. Sacma sapan can sıkan yorumlar. Deneyimli insanlardan duymak daha guzel. Sağ olun.

Sut iznin yok mu? Trafik vs ile toplam da kaç saat ayrı kalacaksın.

Çalışmak zorundaysan kabullen önce çalışmqn gerektiğini. herşey daha kolay olacak

Sut iznim var. 9 saat calisicam Allahtan sirket evime uzak degil trafik cok etkilemez. En fazla 35 dkda evdeyim

Supermis :)

Ben de 8 aylık bıraktım oğlumu kreşe, şu an 4,5 yaşını geçti dün akşam bana anne daha çok çalış para kazan da beni denize götür, akvaryuma götür

Bu konunuz bana kızımı babaanesine ilk bırakıp gittiğim günü aklıma getirdi. Ağlayarak gittim 1 saatlik yolu hem daha 7 aylıktı anne sütünün yanında ek gıdaya yeni geçmişti.4 yıldır annem bakıyor oda alıştı bende alıştım bana hadi işe git para kazan bana bebek al bile dediği olmuştur. Yani zamanla oda sizde alışıyorsunuz.

Oof oof. Babaannesi bakacak. Daha doğrusu deneyecek. O bakamam derse o zaman halim harap asıl

Babaannesi bakacak, evet onun için çalışacağım / çalıştım ama şunu da atamıyorum beynimden. Ilerde büyüyüpte anne keşke bu imkanlara sahip olmasaydık ama seninle olsaydım sen büyütseydin beni derse kahrolurum

Valla anliyorum evet. Buyudukce anliyor insan egriyi dogruyu. Evet su an diyorum ki iyiki calismis. Cunku onun calisiyor olmasi muhtac olmamasi kendi kafasina eseni yapcak maddi gucte olmasi birilerinin lafi altinda ezilmeyecegini bilmek vs vs hepsi bana ornek oldu guc oldu.. ben oyle bi anne gore gore buyumus oldum. Vizyonum o su an. Ama evet.. annem okula giderken her hafta yikayamazdi bazen uniformami onlugumu. Bazen utusu kotu bi gomlekle giderdim. Ne biliyim sacimi alel acele yapardi ilkokuldayken. Herkesin annesi pasta borek corek koymus olurdu beslenme cantasina ben hazir yas pasta pogaca falan gotururdum.. evimiz herkesinki gibi dort dortluk duzenli olmazdi. Kaybolan seylerimi anneme sormak gibi luksum yoktu annem bilmezdi cunku ben kendim bulurdum falan.. herkes kendi kendine kotarirdi islerini.. ha yemek islerinde falan da kucuk yasta sorumluluk aldim ufaktan. Sonra ben 6yasindayekn kardesim oldu onun sorumlulugunu da azicik almis bulundum sanki. Ama hepsi birsey katti bana yani. Bi sure dedim keske calismasaydin blaa blaa blaa ama sonunda gecip bakinca anliyosun yani. Bence calismalisin ama su an zorunluluk yoksa biraz daha dur bebegin kucuk.. :/

Ben de bebegim 8 aylıkken göreve başladım ama emin ol korktuğun gibi endiselendigin gibi olmuyor tatlim hatta sürekli bebek odaklı olmadığın için psikolojin çok daha iyi oluyor

Bu kadar dramatikleştirmeyin. Ben de çalışan bir kadınım ve 2 çocuğum var. Hiç biri kalkıp da "anne keşke çalışmasaydın beni sen büyütseydin" demedi. Amaç onlarla uzun saatler geçirmek değil, amaç onlarla kaliteli vakit geçirmektir. İlk zamanlar zor gelecektir ama bir süre sonra alışırsınız. Sonuçta mecbursanız yapacak bir şey yok. Bizim hayatımız çocuklarımız olabilir ama inanın onların hayatı bizden ibaret değil. Sizin dediğiniz kadar etkilenmiyorlar bu durumdan.

Aahh keske ama cok zor bizim ulkemizde bu tarz uygulamalar

Ben beş aylıkken başladım. Benim bebeğimin de hiç düzeni yoktu. Kolikti. Çok ağlıyordu. Eve gelene kadar içim içimi yiyordu. Babaannesi baktı sağolsun. Şu an dokuz aylık. Biraz daha düzene girdi . Zamanla bu tempoya alışırsın. Gün içinde yanında olamasan da eve gelince işi gücü boşver sadece bebeginle ilgilen. Gittikçe her şey rayına oturacak. Bunu onun için yapıyorsun unutma. Keşke imkan olsa da biz kendimiz buyutsek bebeklerimizi

Amin 9 saat çalışacağım

Amin canim insallah

bende 3 hafta oldu başlayalı ve ben 3,5 aylık bıraktım ben napayım

Sizin durumunuz daha farkli. Daha zor. Allah size yavrunuzu dilediginiz gibi buyutmek nasip etsin

herseyin hayirlisi. günde kac saat caliscaksin?

Evet canım hersey onlar için. Alışıcaz bi şekilde

Umarım boyle olur. Ne sekilde olursa olsun alismak zorundayim alışılır.

Bir şey diyemem ona, haklısınız. Keşke herkes en fazla 8 saat çalışsa günde, ailesine de zaman ayırsa doya doya, sosyalleşmeye/etkinliğe de. Eşimin şartları da bizi o kadar kısıtlıyor ki ve oğlum babasını o kadar özlüyor ki, anlıyorum. Dip not: Valla ben de bizim bebeyle babasının ilişkilerini geliştirmesini çok özlüyorum, başbaşa parka çıkmalarını falan

İlk kızımı 4 aylık ikinciyi 5 aylık bıraktım, çalışmaya başladım. Bu alanda çalıştığım için söylediklerime güvenebilirsiniz. Çocuk psikolojisi sanıldığı kadar zayıf değildir. Hiçbir insan büyüyünce 'Anne ben 5 aylıkken ilk kez agu dedim ama sen yoktun, ne biçim annesin.' demez. Nedense annelerin hassas psikolojilerinden faydalanan bazı enerji emiciler bu durumları abartırlar. İlk 1 hafta zor geçer ama sonrasında ikiniz de alışacaksınız ve her şey güzel olacak, güvenin kendinize. Durumu eziyet olarak görürseniz kendinizi boşuna yıpratmış olursunuz.

Yani çalışmayan annelerin çocukları daha mı akıllı, ahaklı, ozguvenli vs yetişiyor. Bence degil... Tam tersi bile olabilir. Bence kadın vazgecmemeli kariyerinden. Hiçbir erkeğe baba oldun üç sene izin al deniyor mu? Denmiyor... Hep kadın vazgeçsin. .. saçma bee

Amin amin..

Belki der evet mesela 15 yasinda der.. sonra 20 yasinda iyiki de calismissin der ama bosverin. Ben oyle oldum en azindan.. bebekken cocukken ne oldugunu diger cocuklardan farkli falan oldgnu annenin nerde oldugnu pek sorgulamiyorsun ama ergenlikte gecmisi dusunup bi sinie oluyorsun.. ama aklin kemale erince annem benim icin iyiki de yapmia diyorsun..

Benim gördüğüm çocuklar çalışan annesi olmasından gurur duyuyor. Hiç çalışmayıp bana baksaydin diyeni görmedim. Tam tersi annesinin mesleğini severek gururla söylüyorlar. Çocuklar bile anlamış belki de bir ayaklari üstünde durmalı.

Demez. Kendimden biliyorum. Çalışan anne çocuğuydum. Bugün iyi ki de çalışmış beni en iyi şartlarda okutmuş diyorum. Şimdi de emekli ve huzurlu. Ben de şu anda çalışan anneyim. Memur olduğum için 2 yıl bakabildim. kreşte ve çok mutlu şimdi. 1 yıl idare et, seneye kreşe başlarsa biraz daha rahat edersin.

Yalnız değilsin demeye geldim :) aynı dert bizde de var ama ne yapalım her şey minikler için.

Çalışmak zorundaymissiniz. O yüzden bu kadar yüklenmeyin kendinize. Zorunluluk olmasaydı düşünürdünüz. Boşuna yıpratmayin kendinizi. Allah sağlık versin işten gelince ilgilenir mutlulukla buyutursunuz. Duzeniniz zamanla oturur merak etmeyin. _Lavin_

Kurumsal bir sirkette oldugunuzdan emin misiniz? 8 aylik bebekle 9 saat calisamazsiniz. kirmizigitar

Insallah canim. Seneye krese vermeyi dusunuyorum zaten cunku kayinvalidemde hasta kadincagiz. . push ;

Demez... siz ona gereken ilgiyi gösterir, mevcut zamanınızı iyi değerlendirirseniz demez. Annem çalışan bir kadındı. Mahallemizde çalışan tek kadındı hatta. Diğer arkadaşlarımla aramda çok fark vardı. Negatif değil, pozitif anlamda. Emin olun annenin çalışması çocuk için her zaman iyidir, tabii ki çocuk güvenilir ellerde olduğu sürece.

Çalışan anne olmak böyle birşey ne yazık ki.. hepimiz yaşadık ve kızım beş buçuk yaşında hala aynı hisler, eskisi kadar yoğun olmasa da, onu özel okulda okutabiliyorum, onun için yatırım yapabiliyorum, onun hayat standardı ve benim ruh sağlığım için çalışmak en iyisi, bundan eminim.

Canım benim ya benimde aklımda hep yer eden mevzuydu bu durum. Henüz çocuğum yok ama Allah nasip eder de olursa bende 1 yıl sonra başlamak zorundayım düşünüyorum da el kadar bebek nasıl bırakılıp gidilir Ama emin ol herkes boyle... Yine babannesi varmış şanslısın olmadı bir bakıcı tutarsın babannesi yardımcı olur üzme kendini

Evet bende böyle teselli ediyorum kendimi ama içimdeki o huzursuzluğu yok edemiyorum. Bi yandan teselli olup diğer yandan içimi kemiriyor bişeyler M

Mümkün değil canım

Haklısınız

aıledn yakın bır bakarsa gozeun arkada kalmaz canm. ben de bıraktım ama tabı bu kadar küçük değildi. alışıyosun zamanla. bırakacağın kişi önemli M magicat tam zamanlı

Yani sut izni kullanmayacak misiniz simdi? Hakkım olan bir seyden, heleki bebegimin hakki olan bir seyden "icraat farkli, sikayet gibi olmasin" diye basit bir sekilde vazgecmezdim. Olsun sikayet, niye olmasin? Arayin sgk'yi. Sömürülmeyi ben kabullenemiyorum. Kusura bakmayin bana sanirim bu yuzden cok tuhaf geldi. E

Ben de haftaya 6 yasindaki kizimi annemin yazligina birakip donecegim, gunlerdir uyuyamiyorum bu yuzden... Yasi kac olursa olsun calisan anne olmak da zor, calisan anne cocugu olmak da...

Çok zor o kadar iyi anlıyorum ki.. Kim bakacak peki

o da olur insallah lightpinklady Bslngc:74.7 Gncl:63.2 Hedef:62

Imkan yok canim. Birazda ozgur ruhum, calismayip eşimden beklemekte zor benim icin. Hem oglum hem kendim icin calismak zorundayim

Coook tesekkur ederim. Insallah dediginiz gibi olur. Sizde saglicakla kalin

Sizi cok iyi anliyorum. Benim kendi isimdi esimle birlikte avukatiz ve kendi ofisimiz. Oglum dogunca 6 aya kadar evden idare ettim. 6 aydan sonra haftada bir gun falan ofise gittim. Bazi gunler isim uzun surecekse yanimda goturdum cunku emiyordu. 8 aydan sonra haftada 2 gune cikti 3 gune cikti derken hergun gitmeye basladim. O zaman ben de senin gibi dusunuyordum ve iki cocugu olan doktor arkadasim bana kiziyordu ise baslamayi ertleme ise baslamak sana da bebegine de iyi gelir kendini daha dinamik hissedersin diye. Gercekten de oyle oldu. Cunku insan ozluyor ve evde surekli cocukla ugrasmanin vermis oldugu tukenmislik sendromuna girmeye firsatin kalmiyor. Isten eve heyecanla gelip onunla vakit geçiriyorsun. Onemli olan zaten fazla vakit gecirmek degil kaliteli gecirmek. Sizde emin olun max 3 ay sonra iyiki ise baslamisim dersiniz.

merhaba, babaannesi bakacakmış, bir kere bu büyük bir sans. Su anda kafaya bu kadar takilacak mesele degil. ola ki babaanne yorulur bakamazsa o zaman sorun var demek on bile cozum var.. eve bakici tutarsınız, babaannenin gözetimi altında. Benim 2 3 arkadasim bu sekilde baktırıyor..

Canım seni biliyorum zaten boyle daha minnaklari duyunca size hakaret ediyormusum gibi geliyor, kendime kızıyorum ama sonra ogluma bakınca kıyamıyorum yine. Alisicam tabiki belki alisincada kendime kizicam keske o kadar uzulmeseydim diye

Adapte olsaniz da kolay degil inanin, cocuk ilkokula başlayacak ben hala kim bakacak kim alacak dertleriyle uğraşıyorum ve bu daha yillarca boyle gidecek, alismaya calisin..

Adı kurumsal, icraat farklı canım :) sikayet etmek gibi olmasinda

Evet insallah hep babaannesi bakar suan tek duam bu

Ooof. Ne kadar zor ya annelik guzel oldugu kadarda zor!!!!

Çalışan anneyim oğlum 40 gunlukken gitmeye basladim cok zor oldu ilk zamanlar burnumda tutuyordu ama şimdi oglum 9 aylik oldu ben de mutlu ve huzurluyum oglum da. Tek tavsiyem bakacak kisi surekli degismesin cocuklar baglaniyor. O bagi kurmasına izin verin. Ayrica calismayan bir anne cocugu olarak hep keske annem calissaydi derim içinizi ferah tutun.

Bunlari duymak iyi geldi sağ olun.

Valla benim verdiğim en doğru karar oğlumu kreşe vermek olmuş, şimdi çok daha iyi anlıyorum özellikle de evde yakın akrabalar tarafından bakılan yaşıtları ile bir arada olduğu zamanlarda, biraz da çocuğun karakteri ile alakası vardır mutlaka ama gelişim farkı bas bas bağırıyor.

Aynen öyle :) ve bence çalışan anneler üzerinde toplum baskısı var yanı ben öyle düşünüyorum. Sanki çoçuğa öncelik vermiyormuşuz gibi bir yaklaşıma girdikleri için anneler de huzursuz oluyor. Ben artık umursamıyorum kimseyi

Amin Allah herkesin yardimcisi olsun. yavrulara saglik versin.

Çocuk büyüdükten sonra anne keşke çalışmasaydın demez. Çalışan anne çocuğu olmak, çocuğa hem sorumluluk yüklüyor, hem kendi başına idare etmeyi öğretiyor. Mesela okuldan geldikten sonra yemeğini ısıtıyorsun, her şey önüne gelmiyor. Gün içinde başın sıkışsa anne baba yok, illaki idare etmeyi öğreniyorsun. Düşsen kanamanı kendin durduruyorsun. Boşa dramatize etme, annemin belki en sevdiğim özelliği çalışan bir kadın olmasıdır.

Şuan doğum iznindeyim. 8 aylık olunca bende ise döneceğim mecburen. Endişenizi üzüntünüzü o kadar iyi anlıyorum ki. Istiyorum ki hep dibimde olsun. F flower world

Ayni seyi yazacaktim ki sen yazmissin.. ilkleri ilk anne gorunce ne oluyor ki? Ilk yuruyen cocuk zaten bir omur yuruyor hani bu gunes tutulmasi gibi omurde bir kere olan bir sey degil ki? Bence tam tersi calisan anneler cocuklariyla cok daha iyi iletisim icinde oluyorlar cunku birbirlerini ozluyorlar ve paylasacak daha cok seyleri oluyor. Durumunuzu trajik hale getirip kendinizi yipratmayin, emin olun cocugunuzun gozunde de guclu bir anne olacaksiniz..

Yanlis anlamayin dusuncelerinize saygım sonsuz ama ilk defa bu tarz yorum yapan bi anne ile karsi karsiyayim. Resmen cocugunuzdan kacıyorsunuz kahvetelvesi

Öyle bir şey demez. Bir anda büyüyüp okula başlayacak zaten. Zaman su gibi akıyor. Keşke, küçük bebeği olan anneler yarım gün çalışabilse veya evden işleri yürütebilse. İmternet çağında zor bir değil. Ona uygun işler seçilebilir. Bu konuda bir ayarlama yapılsa bütün anneler ve ya evinde hastası olan çalışanlar için.

Bebeğe kim bakacak? Siz büyük fedakarlık yapıp onun için çalışıyorsunuz kendinizi üzmeyin. Hem tamamen atmıyorsunuz ya ilklerinde yine siz olacaksınız inşallah.

Kimilerine göre belki çokta abartılmaması gereken bi mesele. Sonuçta milyonlarca çalışan anne var. Ama her anne bu bunalım yolundan geçiyor dimi? Bebeğim şuan 8 aylık, kurumsal bir şirkette çalışıyorum ancak bu kadar izin alabildim. Bebeğim olsun diye tedaviler gördüm vazgeçtikten bir kaç ay sonra hamile olduğumu öğrendim. Hamileliğim tatlı bi heyecandan çok eziyete dönüştü, çalışmak zorundaydım ve 33 haftalıkken erken doğum yaptım. Psikoloji olarak hiç rahatlayamadım 8 aydır evdeyim çok şükür oğlum şuan sağlıklı ama yaşadıklarımın etkisinden bir türlü çıkamadım derken ayrılma vakti geldi çattı. 21 haziranda iş başı yapacağım ve uykularım kaçıyor. Nasıl olacak, uyku düzenimiz yok, istediğim gibi yetiştirebilecek miyim, ilklerini göremeyeceğim belkiler vs. beynimi kemirip duruyor. Bu konuda tecrübe sahibi ya da önerilerde bulunabilcekler varsa çok memnun olurum. Dipnot: çalışmak zorundayım Uzun oldu biraz kusuruma bakmayın. Bi derdim vaar kendime göre çok büyük!!!

8 ay yine iyi bakmışsın. çok daha erken bırakmak zorunda kalanlar var. ama bunların hepsi onun için daha güzel bir geleceği olsun diye...

Yapmayın lütfen, bu kadar üzülmeyin. Tabiki çalışan anne olmak zor. Ama bu şekilde büyüyen sadece sizin çocuğunuz değil. Kadın doktorlar, öğretmenler, avukatlar, fabrika, şirket çalışanları ve daha niceleri. Elbette zor oluyor ama İnanın insan alışıyor. İşteyken açıp fotoğraflarına bakıyorsunuz, özlüyorsunuz. Ama yeri geliyor az rahat ver be çocuğum diyorsunuz. Emin olun çalışmak iyidir. Bazen de evdeki koşuşutırmacadan kaçıp dinlenmektir. Değişik insanlar görüp Yeni muhabbetlerdir. Sadece biraz özlem ve eve dönüşte koşuşturmayla geçen zaman olacak

yooo vallahi hic birsey de olmuyor aynen dedigin gibi ilk o anda gorunce basimiz arsa degdigi falanda yok ben calismiyorum su an evdeyim yapayalniz iki evlat buyutuyorum ama inan. o kadar yiprandim ki isteyen elestirsin evey surekli evse durmaktan arkalarini toplamaktan yetisememekten yoruldum isim olsaydi diyorum dahami iyi olurdu insallah ufagin biraz. daha buyusun hemen baslicam calismaya cunku kim ne derse desin bi zamanda hayat zor calismak sart neredeyse Allah yardimcimiz olsun

Ne guzel, sevindim adınıza. Insallah bana da nasip eder.

Biz anlasamadik sanirim. Sut izinim olucak tabiki ama ben hergun saat farki olarak degil 1 gun olarak kullanicam

Bende annesiz büyüyen bir çocuğum... Hayatım boyunca annemden sevgi göremedim. Ben 2 yaşındayken annem beni babaanneme bırakarak istanbula geldi. Günlerce karanlık odalarda anne anne diye ağladım sonra babaanneme anne demeye başladım. Annemi çok seviyorum ama ondan uzakta büyümekten sanırım hep bir uçurum var aramızda onu çok sevdiğim halde seni çok seviyorum diyemiyorum. İçten içten ona hep kızdım beni annesiz bıraktı diye.. Ben 18 yaşıma gelene kadar annem çalıştı, sonra o işten ayrıldı sonra ben iş hayatına atıldım. Vardiyalı bir hayat yaşadık anlayacağın. Önce annem hep yoktu sonra ben hiç olmadım. Keşke diyorum keşke beni bırakmasaydı. Evlendim çocuğum olacak şuan bile gözlerim dolu dolu unutamıyorum beni bıraktığı o anı. Eminim onun içinde kolay değildi ama ben senelerce annesiz ilkokul çağına geldim.. Anne sevgisi görmedim o kadar sevgisizim ki o kadar iliklerime kadar. Hala daha geceleri ağlıyorum onsuz geçen yaşamadığımız senelere.. Onsuz geçen karne günlerine, onsuz geçen veli toplantılarıma, onsuz geçen okul çıkışlarıma.. Onsuz geçen herşeye... Hiç hazır ütülü kıyafet giymedim ben çocuk halimle kendim ütüledim. Çocuk yaşta ev işi yapmayı öğrendim. Arkadaşlarım sokakta oyun oynarken ben evde yemek yapardım. Ne çocukluğumu ne genç kızlığımı yaşayamadım. Ben hiç çocuk olmadım. Güzel kıyafetlerım olmadı, hiç ağlayan bebeğim olmadı. Hiççç.. Yaşadığım şu koskaca ömrü bir hiç sayıyorum. Sevgisiz annesiz... Şimdi benim de çocuğum olacak elimden geldiğince onu bırakmayacağım en azından benim çocuğum uyksusundan uyandığından anne diye ağlamasın.

Tesekkur ederim, insallah guzel olur hersey

Part time çalışanız?

Dimi napalim duzen boyle ne yazik ki.

Küçükken bir kitapta okumuştum, anne bebegini komşuya bırakıp işe veya başka bir yere gidiyordu. Bebek ilk defa anne demiş, akşam komşu bunu hevesle anlatmış, anne ağlamış falan filan. Ben de ne kadar duugusal diye okuyorum, bizim bebeden sonra fark ettim düşüncenin saçmalığını. Kitaplarla filmlerle iyi işlemişler bizi, olan bu.

Babaannesi bakicak canim aliiscaz bakalim

yok ya tamamen ben anneyim her şeyi önce ben görmeliyim romantizmi.. allah aşkına ilkini yakalasan ne, yakalamasan ne çocuk bir ömür anne diyecek, yürüyecek hatta biraz daha ileride anne tarafından "kurban olam bir dakika sussan yemek nereme gitti anlamadım" moduna girilecek yani nedir bu duygusallık yalnız bizim gibi anneler yaşlanmaz ha

Benazir Butto 40 günlük lohusayken işbaşı yapmış. Yönetmesi gereken bir ülke varmış malum :) Kadınlar güçlüdür. Çocukları için fedakarlık yaparlar. Sizin işe dönecek olmanız da, çocuğunuzun geleceği için yapabileceğiniz çok büyük bir fedakarlık. Üstelik çok şanslısınız çünkü babaanneye emanet edeceksiniz. Bebeğini tanımadığı birine emanet etmek zorunda kalan kadınları düşünün. Üzgün hissetmeniz normal. Zamanla alışırsınız. Çocuğunuz çalışan, kendi ayakları üzerinde duran, güçlü bir kadın figürüyle büyüyecek. İlerde bunun çok faydasını görürsünüz. Kolay gelsin şimdiden :)

Gunumuz cocuklari cok farkli malesef. Guclu anne figuru istiyorlar. Kendilerini arabayla okuldan alan anneye falan bayiliyorlar. Calisirsaniz bu cumleleri duyacaginizi sanmam ama calismazsaniz "keske calissaydin ben de arkadaslarim gibi tatile gitseydim, ben de iphone kullansaydim, keske senin de araban olsaydi" gibi seyler duymaniz cok olasi. Benim annem calisiyordu. 2 teyzem ev hanimiydi. Ama kuzenlerim hep bize ozenirdi. Biz yazin dunyayi gezerdik mesela. Onlar 365 gun ayni 4 duvar.

Cok uzuluyorum ama hayatin gercegi bu. Yapicak hicbiseyimiz yok Allah yardim etsin

Sesli söyleyememişlerdir düşüncelerini, benim gibi düşünen de az değil aslında. Başka yorumumda söyledim sanırım, arada özlemek gerekiyor iyi geliyor. Ben evdeyken verimsiz anne oluyorum, eşim de biraz geç geldigi için çocuk benden sıkılıyor, ben çocuktan sıkılıyorum bütün gün. Böyle söyleyince ot gibi geçirmiyoruz günü, normal vakit geçiriyoruz. Ama günde bir iki saat bile ayrı kalsak farklı bir enerjiyle doluyorum. Bir de ben çok uzun saatler çalışmıyorum, en geç 4te oğlumun yanındayım, bazen daha erken, oğlum da anneanne ve dedesiyle mutlu. Vicdan yapacak durumum yok pek açıkçası.

Bak şimdi ben 2 aydır çalışıyorum. bebeğim 10 aylıktı. ağlayarak işe geldim ilk gün. dedim ben yapamıcam. onunla uyanmak beraber yemek beraber oynamak paha biçilemez çünkü. ama gel gelelim şartlar... sonra ikinci gün daha az üzülüyorsun. üçüncü gün daha az. dördüncü gün geçiyo hiç bunları dert etme. düşüncek daha sorunlu şeyler var. akşamları da gayet güzel vakit geçiriyoruz. haftasonları beraberiz. daha ne olsun. hemde bakıcıya bırakmak zorunda kalmıcaksın. babannesi kanı canı yani.

işin ilk günü bir kötü oluyorsun 2. günü gayet normale dönüyorsun. kolik bir bebeğim vardı 4,5 aylıktı işe başladım. ama şunu fark ettim işten eve dinç gidiyordum. rahat tuvalete giriyordum, rahat çay kahve içiyordum rahat besleniyordum işteyken. eve gidince de oğluma vakit ayırıyordum. şu an 4,5 yaşında Rabbim ömürler versin inş. bu arada oğlumun tüm ilklerini de ben yaşadım. ilk dişini ben fark ettim. ilk emeklerken ben gördüm ilk adımlarken ben gördüm. yani Rabbim nasip de ediyor.

2 ay 12 günlüktü oğlum işe başladığımda Çok ağladım üzüldüm işi bırakmayı düşündüm ama oğlum 4 yaşında şuan ve iyi ki işimi bırakmamışım diyorum Şuan birşeyler istediğinde alabilmek bu imkana sahip olmak harika ama alamasaydım inanınki çalışırken üzüldüğümün on katı üzülürdüm Bazen bana diyor ki anne sen çalış bana şu oyuncağı al Ablam ev hanımı ve oğlu her seferinde teyzem gibi çalışsana senin de çok paran olsa ya bilgisayarın olsa diyo Beni daha güçlü görüyo O yüzden bence üzülmeyin ilklerini düşünmeyin hepsini siz göreceksiniz emin olun Kendinizi üzmeyin Sağlıcakla kalın

Cok zor cok

Annemi daha iyi anliyorum. Anneligin ne kadar zor ama bi o kadarda guzel oldugunun farkina varıyorum. karmakarisik kendimi cok tuhaf hissediyorum belkide adapte olamadim hala. Bilemiyorum