Hissetme bebeğim kendini iğrenc hissetme sen iğrenç olacak naptinki? Derslerine yogunlas sana üç şey kazandirir ; zaman geçirmiş olursun fazla düşünmezsin, sınavlarında yüksek puan alınca üniversiteyi kazanınca başari duygusu sana mutluluk verir şundan en fazla 7 yıl sonra iyi bir meslek sahibi olursan kimseye yük olmazsin sana bakanlara borcunu odersin ve senin de baktigin yardım ettiğin kişiler olur daha güçlü olursun bir kadın olursun... esmaeslem Annem. &#8734;. &#9829; tek ayak

Merhaba Esma.. Sana teselli vermek için, yalandan cümleler kurmak için yazmıyorum; bi dönem benim başımdan da yaşadıklarına benzer şeyler geçti. Sana bunları anlatmak istiyorum. Ben de 10 yaşımdayken babamı kaybettim. Akrabalarımızla bir sürü maddi problemler yaşadık o dönemlerde, acımız yetmiyormuş gibi elimizde kalanlara da göz diktiler. Arkamızdan konuştular. Bir çocuğun duymasını asla istemeyeceğimiz saçmalıklar duydum o dönemde. Ben de acımı uyuyarak, saklayarak çözmeye çalışırdım. Sürekli uyurdum ilk aylarda. Annem desen yıkılmış durumdaydı. Sürekli gözü yaşlı, hiçbir şey yemeden ayakta durmaya çalışırdı akrabalarımıza rağmen. Annem yaşayacağımız yeni bir yer, yeni bir ev bulma derdindeyken ben hep küçük kardeşimle birlikteydim. Hiç yaşanmamış gibi davranmaya çalışırdım babamın vefatı hakkında. Okula döndüğüm ilk gün öğretmenim tahtaya çıkartıp anlattırmıştı tüm sınıfa, babamın nasıl vefat ettiğini. Ne denli iğrenç davrandığını şimdilerde anlıyorum, o zaman dik durup hiç ağlamadan sorduğu her şeyi anlatmıştım. Yavaş yavaş günler, aylar geçiyordu. Annem hep üzgündü, hep mutsuzdu. Asla gülmezdi. Ben de kabullenmeye başlamıştım böyle bir hayatı. Sürekli uyku halim, yerini kitap okumaya bıraktı hiç tanımadığım bir hocam sayesinde. Kitapların içindeki kişiler o kadar gerçekti ki, yaşadığım dünyaya tercih ederdim çoğu zaman. Sürekli kitap okurdum. Böyle böyle büyümeye başladım. Ortaokul dönemimde en nefret ettiğim şey, okulun ilk haftasında ailelerimizin mesleklerinin sorulmasıydı. Tek tek sayardım bana ne zaman sıra geleceğini, defalarca tekrarlardım kafamda "babam vefat etti." cümlesini nasıl söyleyeceğimi. Bi yandan da derslerime çalışıyordum, ailemin tek umudu bendim çünkü artık. Ben adam olup kurtarmalıydım mutsuzluğumuzdan bizi. Annem de yavaş yavaş sarıyordu yaralarını, içten gülüyordu ara sıra. Nasıl mutlu olduğumu bilemezsin o güldükçe. Yaşadığım şehrin en iyi liselerinden birini kazandım bu süreçte. Annem gerçekten çok sevinmişti, ve kendimce şunu düşünürdüm, bizi daha da çok üzen akrabalarımıza başarılı olarak, dimdik durarak cevap verdiğimi. Kitapları hiç bırakmadım ama. Lise hayatım boyunca da bana eşlik ettiler. Kişiliğimi oluşturmamda, babamın yokluğunu kabullenmemde, başkalarının karşısında kendimi eksik hissetmememe en büyük faydayı sağladılar. Ki bana açtıkları yeni dünyalar da cabası. Zaman zaman annemi çok üzdüğümde oldu, ergenlik problemlerimle lise çağında. Çok başarısız olduğum dönemlerde oldu. Güzel arkadaşlıklar da kurdum, kötü arkadaşlıklar da. Ama hiçbir zaman ezilmedim hayatımdaki eksiklikten dolayı. İnsanlar babasız büyümüş beni hiç üzgün, mutsuz görmedi. Hep güleryüzlü olmaya çalıştım, evde de dışarda da. Annemin güçlü duruşu da bu durumda büyük bir etkendi elbette. Artık evimizde huzurlu bi ortam vardı. Hayatta yaşanabilecek en kötü deneyimlerden birini yaşayan üç insandık. Çok büyük bir acıydı ve çok zordu. Acısı hiç geçmedi, ancak zamanla alıştık böyle yaşamaya. Babamı utandıracak, üzecek hiçbir hareketim, davranışım olmadı. Hep onun kızı olmak için çabaladım. İnanır mısın ki bu dönemlerde çoğu zaman evimiz neşeliydi. Lise bittiğinde hiç aklımda olmayan bir bölümü kazandım, mimarlık. Evden ayrılmak zordu, benim için de ailem için de ama dayanmak zorunda olduğumu biliyordum. Benim seçtiğim bir yoldu ve söylenmek, uzaklıklardan pişman olmak benim gibi birine asla yakışmazdı. Elimden geleni yaptım bu dönemde de. Ve tatillerde huzurlu evime gitmek beni hep çok mutlu etti. Zaman zaman 10 yaşımdayken evimizin durumunu hatırladım, hiç bitmeyecekmiş gibi gelen huzursuzluk, acılar, en beteri de özlem. Hala çok özlüyorum babamı, hala sitem ediyorum ona bizi erkenden bırakıp gittiği için. Ama o da istemezdi biliyorum. Ve kardeşimle ben başarılı oldukça, annem mutlu oldukça o da mutlu oluyor, eminim. Hala rüyalarımda konuşuyoruz babamla, dertleşiyoruz. Onu asla unutmadık, sadece kabullendik yeni hayatımızı ve mücadele ettik. Şu an üniversite son senem. Bir sene sonra küçükken hayalini kurduğum zamanlar gelecek, bir işim olacak; kardeşime ve anneme, çok daha güzel bir hayat sunmaya çalışacağım. Bir şey daha söyleyeyim mi Esma? Bunca koşturmanın arasında aşık bile oldum. Yakında annemin de tanışıp, onaylayacağını umduğum, beni çok seven bir erkek arkadaşım var. Kimseye anlatamadığım bu acılarımı bile paylaştı benimle. Başkalarının yaptığı gibi acımadı ama, yaralarımı sarmak için çabaladı. Şu an durduğun yerden mutluluk, huzur, başarı sana çok uzak görünüyor olabilir. Benim için de öyleydi, annemin acılı yüzünü görürken, okulda hocalarım beni teselli ettiğini sanıp saçmasapan yorumlar yaparken, sınıf arkadaşlarım bana acırken veya arkadaşlarımı okuldan almaya babaları gelip, ben otobüsle dönmek zorundayken. Bütün bunlar geride kalmadı elbet, ama artık canımı eskisi gibi acıtmıyorlar ve ben hayat denen bu yolda bir tık daha iyi olmak için sürekli çabalıyorum, babam benimle gurur duysun diye. Onu hatırladığımda üzülmüyorum, onu ne kadar çok sevdiğimi, kısacık bi süre birlikte olsak bile bana çok güzel anılar verdiğini düşünüyorum. Eminim ki atlatacaksın sen de bugünleri. Sana tavsiyem umutsuzluğa kapılmamaya çalış ve insanlarda bulamadığım dostluğu kitaplarda fazlasıyla bulabileceğini fark et. Sakın unutma; sen annenin kızısın. Seni yetiştiren o güzel kadının kızısın. Senin için çok güzel hayalleri, istekleri vardı ve o da senin yanında olmayı her şeyden çok isterdi. Ama hayat bu seninki de böyle yaşanmak zorunda. Sen elinden geleni yap, öyle güçlü dur ki hayata karşı; annen gururlansın. "İşte benim kızım bu" desin. not: Çok uzun yazdım biliyorum, ama hepsini okuyacağına eminim. Bu acıyı yaşamayan biri seni, beni anlayamaz, çok iyi biliyorum. Eğer konuşmak istersen, dertleşmek istersen ben hep buralardayım. Sevgiler.

profil resimdeki kız sensin dimi?... biliyormusun çok güzel bir kızsın... sadece okula gitme. okuldan sonra halk eğitim kursları oluyor onlardan birine yazıl... sen sevinince sanki annen çok üzlecekmiş gibi hissediyorsun. yok hayır annen daha çok sevinecek. bir yazında öldükten sonra yok olunuyor yazmışsın. doğru değil ruh yaşamaya devam ediyor. ona inan... inanmak için elinden geleni yap... eğer buna inanırsan daha iyi olursun.

Esma'cığım.. Mesajını beğendiğim arkadaşların ve diğer arkadaşların mesajına ek olarak sana arkadaşlık önereceğim. Burdan iki arkadaşım oldu. Ve eski arkadaşlarımdan çok daha iyiler.. Ayrılık acısını bile arkadaşlarımla daha kolay atlatıyorum öncesine nazaran.. Psikiyatrise git ama düzenli arkadaşlık gibisi yok. Sürekli görüşülen aklı başında, karşılıklı, vefalı bir arkadaş insana ciddi anlamda bir destek sağlıyor.. Numaranı bana özel mesaj olarak atarsan sana devamlı arkadaş olurum..

Kendimi yine çok kotu hissediyorum. Bi kac zamandir boyle hissetmiyodum kafam sinavlarla felan mesguldu ama yine igrencim.. annemi çok özlüyorum sinav zamani aklimdan cikmis gibiydi ama simdi yine aklimda.. Okulumu hala sevmiyorum sevilcek gibi degil.. alismaya calisiyorum.. bide okulda surekli anneyle ilgili seyler oluyo yani din hocasi mesela benle kafayi bozmus surekli bi yerde gordum mu sıkıstiriyo annen icin soyle dua oku felan tarzinda.. kirmamak icin biseyde diyemiyorum ama surekli boylesine denmesi canimi yakiyo.. Cok yoruldum.. kendimi teyzeme yük hissediyorum.. annemi cokcokcok ozledim coook... S sibelizim Kağanin

Yaaa teyzene yuk olsan seni yanina alirmiydi? Bir dusun bakalim. Teyze anne yarisidir. Teyzen boyle dusundugunu duysa hissetse uzulmez mi sence? Bence cok uzulur. Okulun gircek duzeni inan bana. Ben 4 yil istemedigim bi bolumu okudum. Simdi istedigimi okuyorum. Istemesekte bazen bazi seyleri yapmak zorundayiz. Sinir bozucu ama hayat boyle. Kendini uzme bak boyle kendini uzuyorsun. Cevrendekileri uzuyorsun. Anneni tabi hatirlican. Unutcak halin mi var? Unutursan o zaman uzul. Hep hatirlamalisin ki ona gore hayatina sekil vermelisin. Uzme ama kendini cidden uzuluyorum. Bu kadar uzak olmasaydik kahve icerdik :) kizardim bol bol sana guzel gozlu seni uzme artik kendini hic bir sey icin kendini suclama. esmaeslem Annem. &#8734;. &#9829; tek ayak

seni iyi anlıyorum canım. bana da şuan hayal kurmak saçma geliyor. o kadar çok hayallerim kırıldı ki ben de artık hayal kurmaktan çok korkuyorum. ama gerçekleşen hayallerim de oldu. hem de tam artık iş işten geçti olmaz derken. belki şuan kırılan hayallerimin yerine çok daha güzelleri gelecek bilemiyorum. zaten hayal kurmak istemesem de hayal kurmaktan vazgeçemiyorum. umut fakirin ekmeğidir derler. bu hayatta umutsuz yaşanmaz ki. sen de hayal kurmaktan vazgeçme. yaşayamadıkların olsa da elbet yaşayacakların da olacaktır. güçlü ol sabırlı ol. hayat elbet güzel şeyler de getirecektir. dirim

Canım benim yaşadığın seyleri tahmin bile edemem acını anlamaya çalışıyorum cok zor olduğunu biliyorum uzaktan konusması kolay belki ama hayat devam ediyo güçlü olmaya çalış hayata karşı dik dur derslerine cok çalış iyi bi universite kazan inan annen de boyle olmasını isterdi senin uzulmeni hic istemezdi. Hangi sehirdesin bilmiyorum ama istersen derslerin konusunda yardimci olmaya çalışırım. Su an umutsuz olmanı anlayabiliyorum ama inan bana düzelir anneni unutacaksn demiyorum ama alsacaksn. Guclu olmaya cals lütfen yazdıklarını okurken içim acıdı =( K

lütfen artık profesyonel bir yardım al esma,, böyle hayat geçmez kardeşim, babanla yaşayamıyorsun, teyzene yük olduğunu sanıyorsun, okulunu sevmiyorsun, kendini sevmiyorsun, iyi niyetli yaklaşımları hoş göremiyorsun bu sana zarar verir güzel kardeşim, burda hiçbirimiz ah vah dışında derdine derman olamıyoruz inan çok üzülüyoruz ne olur artık bir piskoloğa git esmaeslem Annem. &#8734;. &#9829; tek ayak

Okudum hepsimi ama yazicak bisey bulamiyorum ablacik.. cok gucluymussun bem kitap okumaktan hoslanmiyorum ki okurken de kitaba takiyorum kendime eziyet ediyorum.. umutsuzlukda elimde degil ki gelecegimizi bilemiyoruz simdi kurcagim hayaleleri belkide yasamadan ölucem hayal kurmak felan o kadar sacma geliyo ki artik.. Limonlu_Cheescake Ulan İstanbul! tek ayak

Cok tesekur ederim Okulum zaten tam gun eve gelince o kadsr cok yorgunum ki bide dersler kaldiramam ki tesekkur ederim.. alwaysnforever

canım benm konularına şöyle bir göz gezdirdim, neler yaşamışsın... doktora gitmen çok iyi sakın aksatma. şunu düşün ölünce hayat bitmiyor tam tersine yeni başlıyor, daha yeni kaybetmşsn anneni zamanla daha da azalıck acın üzüntn, yine çok özlicksn ama bu canını dahada az acıtıck. biliyorum buna alışılırmı diceksn ama alışıcksn. hem acısını veren rabbim sabrınıda verir. bu sıkıntını teyzenle konuşabilirsin o seni anlar onunla dertleş bence zaman zaman. derslerini ihmal etme çalış, çalış ki annen işte bu benm kızım desin. bilseydi ders çalışmadığını sürekli üzüldüğünü ne yapardı sence üzülmezmydi şimdide aynı o seni görüyor ve üzülüyor senin için bu halde olduğun için. birde annen demekki çok iyi bir kadınmş ve Rabbim onu yanına almış, bazen ne yaparsak yapalım bazı şeylere engel olamıyoruz buda onlarda birisi, kadere razı olmak gerek, daha çok küçüksn bu acı sana ağır geliyor ama elindende birşey gelmez bebiş, elinden gelen tek şey güçlü olmak evet acım var ama hala ayaktayım, buna rağmen mutlu olucm diyebilmek bunları anneni mutlu etmek için yapabilmek... esmaeslem Annem. &#8734;. &#9829; tek ayak

Derslere yogunlassam da hic bir sey yapamiyorum tum derslerim igrencc.. uni de ne istedogimi bile bilmiyorum ki.. tesekur ederim