Sizi pasif görmüş, hayatınızda söz sahibi olmaya çalışmış, siz hayatınızdan çıkarınca da şoke olmuş. Çevrenizdeki insanları etkileyerek hala hayatınız üzerinde gücü olduğunu ispat etmeye çalışıyor. Ben olsam, insanları etkilese de etkilemese de zavallı gözüyle bakar, onun için üzülür, "yazık ya" deyip gülüp geçerdim. Amacı zaten sizi hala etkileyebilmek. Ne yaparsa yapsın, etkilenmeyin, gülüp geçin.

Siz lisede değilsiniz ama karşı taraf hala büyümemiş... taraf tutmaya zorlayarak, taraf tutan arkadaşlarınız olduysa bu vesileyle onlarda doğru insanlar değilmiş der hayatınızdan çıkarırsınız... Arkadaş olarak da az olsun, öz olsun, güvendiğiniz sırrınızı, sırtınızı paylaşacağınız arkadaşlarınız olsun yeter

Bir insan ona değer verip defalarca alttan aldığım halde kırıp dökmeme çabamı pasiflik olarak değerlendiriyorsa, kusur arama çabasında olup kendini hayatımda tamamen söz sahibi görerek kararlarımı sorgulamaya başlıyorsa normal olarak hayatımdan çıkarıyorum. Biraz sonra bahsi geçecek olan bu kişiyi dolaylı bir yolla dahil olduğum bir olay ve bu saydıklarımın etkisiyle hayatımdan çıkarmıştım. Arada bir dışarıda görüştüğüm işyerinden bir kız arkadaşım, aylar önce arkadaşlığımı bitirdiğim bu kişi tarafından alenen taraf tutmaya zorlanıyor, ben şu olayda şöyle şöyle yapmıştım, sana şunu diyen kişiye sırt dönüp taraf tutmuştum, senin burda tarafsız davranmanı anlamıyorum türevi cümlelerle ve onu ikiyüzlülükle suçlayarak. Bu duruma sebebiyet verdiğim için kendimi suçlu hissetmek istemiyorum sonuçta ben arkadaşımın kiminle konuşup konuşmayacağına karışıp böyle bir tartışma yaratmıyorum ki. Kendimi soyutlamamak adına kimseyle iletişimimi koparmamaya çalıştım ama sanırım istiyor ki onun konuştuğu kimseyle konuşmayayım tüm ortak arkadaşlara set çekeyim. Kötü niyetini hissettiklerime de mecburen çektim de sevip iyi vakit geçirdiğim arkadaşlarımla neden iletişimi keseyim? 24-25yaşlarındayız ve haliyle bulunduğumuz yer lise değil. ben en son bu tip olayları orada bırakmıştım çünkü.. Büyüyorum, yaşadıklarımdan ders alarak. Arkadaşlıkların bile temelinde menfaat olduğunu görerek. Ama hala alışamadım insanların pişkin davranışlarına, hala şaşırabiliyorum ben yapmayayım dediğim şeyleri bir başkası bana yaptığında. Ciddi araştırmalara girmeyi düşünüyorum bu konuda, insanlar neden birbirine hayatı zorlaştırır. İşyeri dışında pek bi arkadaşım yok - gerçi kimsenin kimseye güvenemediği sevgisinden emin olamadığı bu devirde şart mı artık onu da bilemiyorum da. -

Bunun yaşla ilgisi yok. Akıl yaşıyla ilgisi var. Arkadaşımın kiminle konuşup konuşmayacağına arkadaşım kadar verir. Herkes bir birey, kimse kimsenin tapulu mali değil. Olgun olmayan, yetişkin tavır sergilemeyen insanlarla görüşememek mantıklı karar bence

Arkadaşını sen arada bırakmıyorsun karşı taraf bırakıyor kendini suçlama. Bu sebeple arkadaşın sana sırt cevirirse de birak çıksın hayatında. Az insan iyidir...