Büyüyünce gececek insallah.

Merhaba hanımlar. Benim bu konuyu açmaya çok ihtiyacım vardı ve düşündüm ki benim durumumda olan birçok arkadaşımız da vardır. Ben asosyal bir insanım. Hayatımda olan olumsuzlukları paylaşabileceğim hiç arkadaşım yok. Benim gibi yalnız ve bunalmış arkadaşlarla burada dertleşir, sorunlarımıza çözüm buluruz diye düşündüm. Fakat lütfen zaten sorunlarını paylaşmak için burada olan arkadaşlarımıza moral bozucu yorumlar yapmayalım. Kimseyi de buradan yardım etmeden göndermeyelim. Hiçbirimiz birbirimizi tanımıyoruz ve belkide en yakın arkadaşımıza karşı olduğumuzdan daha rahat olabiliriz burada. Lütfen kimse kimseyi yargılamasın. Unutmayın ki herkesin hayata bakış açısı ve doğruları farklıdır. Umarım hepimize faydalı olur :)

anlatmaya bir yerden başlayabilirsin:)

ben de böyle bir konu açmak için dolaşırken tesadüf benim yapmak istediğimi çoktan başka bir arkadaş yapmış diye sevindim ama aktif bir konu başlığı olmamış üzüldüm. seninle aynı durumdayız. samimiyetine inandığım acaba şöyle mi düşünür böyle mi düşünür vs demeyeceğim rahatça her şeyimi anlatacağım bir arkadaşım ne yazık ki yok. arkadaşlarım var ama benim içimi anlatacağım kadar güveneceğim dertleşeceğim biri yok. anlatımlarım sadece yüzeysel kalıyor. hadi tekrar aktif olun açtığınız konuya geri dönün. dertleşelim

güzel düşünmüşsün canım

Merhaba, Ben aranıza yeni katıldım. Başlığınız üye olmamda etken oldu.

Benımde derdım klasik aslında çalışan anne olmak ve vıcdan... Burda cok konular okudum hatta açtım dertlestım arkadaslarla ama malesef yınede ıcım oyle huzursuzki Hem kendı ayaklarım üzerinde durup sigortamı ödemek ıstıyorum hemde çocugumu bırakıp gıttıgım ıcın her sabah ayrıbır vicdanla boğuşuyorum ve 2,5 senedir durumumum bu cok yoruldum

bende senin gibi vicdan azabı çekiyorum ama çalışmadığım için. çünkü zaman çok çabuk geçiyor ve 2 üniv mezunu olduğum halde çalışmıyorum. çalışmak istediğimde de biliyorum yaştan dolayı giremeyeceğim işe. şimdi 2. çocuğuma hamileyim. ekonomik özğürlüğüm yok. çalışmak istesemde ailelerden uzak olduğumuz için yabancılara çocuğumu emanet edemem diye bazı hayallerimden vazgeçtim ama dünyanın binbir türlü hali var. ekonomik özğürlük önemli.

merhaba canım =) güzel bir konuya değinmişsin çünkü çoğumuzun yaşadığı şeyler bunlar... okurken "bende" dediğim yerler oldu. Arkadaşım bile yok diyorsun ama samimiyetini buradan hissettim. sanki karşımdasın yüz yüze konuşuyor gibiyiz... herkesin kayıpları, yitirdikleri oluyor inancını boşa çıkaran birileri ve pişmanlıkları oluyor. dost diye sarıldıklarımız, sevip tüm umutlarımızla bağlandıklarımız oluyor. Bende zor günler geçirdim ve hani derler ya dertler geldi mi üst üste gelir diye hah işte aynen öyleydi ve elimden gelen bir şey yoktu sadece elimi açıp bazılarını Allaha havale ettim ve Allahtan sabır diledim... Sabrım da oldu şükrüm de. " İnsan kırıldığı zaman insan olduğunu hisseder, kırdığı zaman değil " Tüm kırgınlığına rağmen yaşamaktan vazgeçme. İnan her şey geri geliyor, sana bir şey olmasın =) stresli sıkıntılı olduğumuzda her insan farklı şekilde stresini dışa vurur. Kimi farkında olmadan kendine zarar verir, kimi yemek yer kilo alır ne olursa olsun bu senin bir şeylerden utanmanı gerektirmez. Kilo aldın diye çirkin olmazsın nice yüreği çirkinler kir pas içinde olanlar başını eğmeden gezebiliyorsa senin böyle sebeplerle eve kapanıp daha da kötüsü içine kapanıp kötü şeyler düşünmeni istemiyorum kabullenemiyorum. Lütfen kendini üzme. 2 yıl sana sadece 2 yıl kaybettirir ama böyle umutsuz olursan daha çok şey kaybedersin. Güzel şeyler düşün her şey güzel olsun =) söz ver bana

Yanı aslında maddiystimiz düzelince okula baslicam demissiniz. ailemizpara gonderemezmis. Hem çalışıp hem okuyabilirsiniz şahsen ben öyle yapardım. omce kkendine güven sonra her şeyhhallolur. Bu süreçte kiloyaddikkat :)

Derdim cok ki hangisine yanayım?:-( C

Sen de gerçekten çok içtensin. Gerçek bir arkadaş gibi konuşuyorsun. Tabiki kendime fiziksel bir zarar vermem. Öyle biri değilim. Ama insan istemeden düşünüp düşünüp üzülüyor. Umutsuzluğa kapılıyor. Ben sadece her kötü şeyin sonunda iyi birşeylerin olması gerektiğine inanmak istiyorum artık. Önümdeki siyah perdeler kalksın ve yoluma devam edeyim istiyorum. Benim kendime zararım kilo almak oldu işte. Özgüvenimi kazanmak için herşeyi yapacağıma ve hayallerimi başaramasamda deneyeceğime söz veriyorum. kailesi umut fakirin

Isterseniz önce ben başliyim. Küçük bir yerde yaşıyorum. Hiç arkadaşım yok. Olanlarından ya kazık yedim ya da başka şehirlere yerleştiler. Birkaç yıl içinde çok fazla kilo aldım ve insan içine çıkmaya utanır hale geldim. Maddi açıdan çok rahat büyüdüm ta ki birkaç yıl öncesine kadar. Maddi durumumuz şimdiye dek olmadığı kadar kötüleşti. Üniversiteye gidersem ailem para yollayamaz. Borçlarımızın bitmesine 1 yıl var. Ben şimdiden üniversite için 2 yıl kaybettim. Farklı mecburi nedenlerden dolayı. Benim seçimim değildi. Kendimi eve kapattım ve artık olumlu düşünemiyorum. Konuşabileceğim kimse de yok. Geleceğimle ilgili çok hırslıydım güzel planlarım vardı. Ama şuan hiçbirşey mümkün görünmüyor. Kendime inancımı yitirdim. Hatta ben bu hayatta ne yapıyorum diye düşünürüm hep. Böyle ağır bir depresyondan kurtulan var mı aranızda? Bana ne tavsiye edersiniz? Tecrübelerinizi duymak isterim.