Ama 'gerçekten' istemediğiniz bir evlilik ise...

Onu bende merak ediyorum, ınsallah konu sahıbı cevap verir

Boşanmak psikolojik açıdan ne kadar zor? - Kararlıysanız ve psikolojik anlamda güçlüyseniz korktuğunuz kadar zor değil. En azından mutsuz evlilikten daha zor değil, fakat evliliğin yürümeyeceğine ikna olmanız gerek. Çevremin, arkadaşlarımın yorumları çok yaralar mı? - Çevrenizde sizin iyiliğinizi isteyen size iyi gelen insanları tutmalısınız, sizi yaralayan yorumlar yapıyorsa o kişi pek de dosttur diyemeyiz. Ama yakınız olmasa da illa ki konuşan olacaktır, siz verdiğiniz karardan eminseniz ve boşanmaya dünyanın sonu gibi bakmıyorsanız fazla yaralamıyor. Dik durur gibi yapmak değil gerçekten dik durmak önemli. Bana da eşiyle çocuğuyla nispet yapmaya çalışan tek tük kişi oldu, onların yerinde olmak gibi bir isteğim olmadığından ve aslında komplekslerinden dolayı bunu yaptıklarını bildiğimden pek de yaralanmadım. Sadece insanlar niye böyle diye üzülüyorsunuz. Yaralandığınız zaman da olur elbet, bu hislerden korkmayın. İş hayatına dönünce boşanırsam bir zorluk yaşar mıyım? - Tutucu bir ilde sanayi bölgesinde çalışmama rağmen büyük sorunlar yaşamadım. Sadece iş yerinde beni dışlamaya çalışan oldu ve bu da ne hikmetse bir kadındı. Çoğunlukla problem yaşamadım, yine dönüp dolaşıp aynı yere geliyorum ama verdiğim karardan çok emindim ve arabeske bağlamadan normal hayatıma devam ettim. Üzüldüm de mutlu da oldum ama her durumda rutinime devam ettim. Ne kadar sürede normal hayata dönerim? - Ortalama bir sene. Ara sıra eşimi özler miyim? - Tek bir saniye bile özlemedim çünkü verdiğim karardan emindim. Keşke boşanmasaydım der miyim? - Bkz bir önceki cevap. Pişman olmadım, never yani. Evli insanları görünce içimde bir burukluk veya keşkeler olur mu? - Arada oluyor, yani aile kurmak güzel birşey bence, bazen acaba karşıma uyumlu olduğum düzgün biri çıkar mı diye düşünüyorum. Ama nasip yani, sürekli bu hisle yaşamıyorum hayatımda bir eksiklik hissetmiyorum. Hakkınızda hayırlısı olsun, ben boşanırken çok kararlıydım ve eski eşimi ahlaken ve karakter olarak sevmemeye, evladımın babası diye hayal edememeye başlamıştım. Toyca bir kararla hızlıca evlenince bilememişim işte böyle nasipmiş. O yüzden boşanmak evet kolay bir karar olmasa da beni aman aman sarsmadı. Hayatım da iniş çıkışlarım olsa da genel olarak iyiye gitti. Herkesin şartları farklı tabi, belki de eşiniz iyi bir insan ve siz fevri karar veriyorsunuz, o zaman boşandıktan sonraki hisleriniz anlattıklarımdan farklı olacaktır misal. Bunu en iyi kendiniz bilirsiniz.

Yani işin içinde aldatma, şiddet felan olsa karar vermesi daha kolay olurdu değil mi? Benim eşimde insan olarak iyi bir insan, harika bir baba ve gülüp eğlenebiliyoruz da. Ancak bu küslük huyu herşeyi götürüyor. Ne desem fayda etmiyor. Ve en kücük sey icin bir hafta sürebilir bu. Bu şekilde yilbaşim mahv oldu mesela. Ve ben artik direnemiyorum. Artik inceldiği yerden kopsun modundayim şimdi.

Ama hic bir zaman değilmiş. Bunu bile bile evlenmişsiniz? kirmizi

Teşekkür ederim tavsiyeniz için... Birkaç gün sessiz kalmak, dinlenmek mantıklı galiba. İnşallah sonu hayra çıkar. Çok sağ olun...

cocuk yapmayin, yol yakinken bosanin donun ulkenize. K karincacik

Sanki ben bunlari yazmişim. Bende hep alttan almaktan tükendim. Hep küslüklerinden. Asla benim tarafimdan bakmamasindan,.. Ha iyi bir baba felan fakat yetmiyor. Sürekli hep bir olayin patlamasi, hayal kirikliklar,.. Sonuç, bende boşanmaya karar verdim. Bunu bir 10 yil daha yapamam.

Öyle ne mahkemeler kurdum ben kafamda, kaç kez boşadım. Ama sonuçta arada hala sevgi varsa- ki bunu anlamak zor değil- ayrılmak zor gelir, özlersiniz, özleyeceğim korkusu ile ilişkinize can verebilir miyim umudu ile mücadeleye devam edersiniz. Yıllar insanları değiştirir. İki taraf birbirinin dilini çözer. Kavga konuları değişir ya da azalır. Bakış açınız değişir. Onunla olmak istiyorsanız, kabul etmeyi öğrenirsiniz. Veya zaman size aslında herkesin eksiklerle dolu olduğunu öğretir, tahammül gücünüz artar böylelikle. Ama ne olursa olsun tek bir tarafın desteği ile ayakta kalmaz bir evlilik. İnsanız, kusurlarla doluyuz. Herkes zaman zaman yorulur, bırakmayı düşünür. Biri güçten düştüğünde diğeri tutacak evliliği. Bu kişi hep aynı kişi olmayacak.. Evlilik ancak böyle yürür. Eğer karşınızda evlilik devamını hep sizin omuzunuza yükleyen birisi var ise çok yıpratmayın kendinizi.. Bunun dışında mücadeleye değer..

Aslında son yazdığınızı okuyunca daha iyi anladım sizi. Başka ne yönleri var sorunlarınızın sabaha kadar anlatsanız yine de biz bilemeyiz, anladık deriz ama siz ne hissetiniz, kendi hissettiklerimix kadar biliriz çünkü onlarla karşılaştırırız. Ve anlattığınız şeyler evet üzücü. Empati kurmaya çalışıyorum. Evet zor. Ama her şeyi yaptım diyorsanız bu evlilik için, zor gelmez diye düşünüyorum boşanmak. Ama hakkaten her şeyi yaptınız mı? Bırakın bir evliliğin bitmemesi için gerekli çabayı göstermeyen taraf o olsun. Siz üzerinize düşeni yapın, o yapmadığı için de biterse bu evlilik vebal onun olsun. Ama lütfen bir uzmanla görüşün. Sizi bazı anlattıklarınızdan kendime benzettim. Dogruya sırf onun gönlü olsın diye yanlış diyemem. Ondan çok çekiyor insan maalesef.. Kolaylıklar diliyorum. Ben de çok karışık yazdım. Afedersiniz. Kendimce size yardımcı olmaya çalıştım. Kolaylıklar diliyorum

Dert sahibi olup konu açmak istedim bir an. Bu ne güzel tane tane madde madde yazmaktır. Emeğinizden öperim. Boşandığınız şahıs için üzüldüm. Burda bile böyle tane tane anlatan bir insani anlamamış olması için ağır sorunlu olması lazım.

İstemediğin bir evliliği sürdürmek daha zor. Kesin bilgi...

Ben sizin o düşündüğünüz, hakaret olarak algılamadığınız kısmı temsil etmiyorum o halde. Eşimle aram uzun zamandır iyiydi, maddi açıdan cekincelerim vardı ama eşimin işine dair umutlarım da vardı. İki haftada her şey değişir. Fikirler değişir, duygular da degisir. Doldum evet, iki haftada dolmadim, ama bugun aslında değiştiğini zannettigim seylerin değişmediğini anladım. Bu da bence yeterli bir sebep böyle bir konu açmam için.. Mihail Zoscenko

Bazen benimde kafam karişiyor, hepmi böyleydik yoksa ben yenimi uyandim? Ve düşündükçe, biz hep böyleymişiz. Hep ben alttan almişim yada kendimi suçlamiştim. Geçtiğimiz yil psikologada gittik, ilk başta fayda etsede, artik etmiyor. Ve bende enerjide artik tükendi. Hep ite kaka ilişkide istemiyorum. Savaşmak istemiyorum. Yoruldum. Küslügü sürdürmek, partnerini kirmakta saygisizlik değil mi? Öfkeyi idare edememek, negatif duygular ile nasil baş etmesini bilmiyor. Benim üstüme kusuyor . Ciddi derecede artik biktim. Huzur istiyorum sadece.

Teşekkür ederim, boşandığım kişi pek üzülünecek biri sayılmaz çünkü vicdan sahibi değil ve oldukça bencil idi, böyle insanlar kul hakkına girdiklerini pek düşünmüyorlar. Ben kurtuldum ama o onu çekecek bir başkasını buldu, genelde böyle oluyor zaten :))

Naparsanız yapın öfke ile karar vermeyin bence. Her şeyi yaptım bu evlilik için diyor musunuz. Bir uzmana gittiniz mi mesela, aklı başında aile büyüklerine danıştınıx mı. Nasıl çözeriz veya haksızı siz söyleyin hakem olun dediniz mi. Onu yapmak bu zamanda zor biliyorum. Ama belki aile yapınız buna müsaittir. Belki en dogru karar boşanmak sizin için. Ama belki de evli kalmak en dogrusu. Ama buna işte olayların üzerinden biraz zaman geçmişken, en azında slain düşünecek kadar zaman geçmişken karar verin derim. Kocadan çok çekmiş kadınlar için boşanma tabi ki kurtuluş oluyor. Onlara kolay gelir, ama fevri kararla boşanan bazıları da pişmanım diyor. burda da açılan konuları görüyoruz. O yüzden Kişiye göre değişir bence. Bir uzman yardımı alın bence. Allah yardımcınız olsın

2 haftada bu kadar kötüye nasıl gider bir ilişki? Öfkeyle hareket ediyor olmayın

Galiba dediğiniz gibi aynı şeyleri yaşıyoruz... Sizin için de kendime de üzüldüm... İnsan öyle arada kalıyor ki... Yani eşim için ak ya da kara diyemiyorum, gri diyebiliyorum. Böyle bir durumda da insan karar veremiyor, ben de. cogu zaman kendimi sucladim. Ama şu an baktığımda kim gerçekten haklı/haksız ayırt edemiyorum..

Çok teşekkür ederim

Yanı adamın freelance çalışmasını bile sorun etmişsiniz. Ben eşinizin öfkesinin, hırçınlığnin sizin onu surekli yetersiz gören enerjiniz olduğunu düşündüm bu yazdiklarinizdan.

Ayrılmak isteme sebebiniz nedir? S

Şuan boşanma aşamasındayım. Çok kötü şeyler yaşamama rağmen içim cayır cayır yanıyor. Ama geçecek herşey zamanla olmayan bir evlilik bu dünyada yaşanılan cehennem bence. Ama elinden gelen herşeyi yapıp bütün yolları denediysen pişman olmak için sebebin yoksa çokta korkma. Ama bence senin kararın öfkeye dayalı gibi inşallah herşey hayırlısını bulur K karincacik

Bosanma cok zor bir süreç kesin karar vermeden kalkışmayın pişman olursunuz

Boşanacak bir durum da olmadı bu zamana kadar, hep küçücük seyler büyüdü de büyüdü. Bugün de beni sokak ortasında bırakıp gidecek kadar bir olay bile değildi konuştuğumuz konu. Ben ona haklısın deyip sessiz kalıp konuyu kapatabilirdim de, ama doğru bildiğim bir şeyden bilerek feragat etmek istemedim, hatalisin dedim, sinirlendiğinde de ağır konuştum. Bilmiyorum evlilik bana çok zor geldi. Zaten kiminle evlense insan muhakkak anlaşmazlık olur farkındayım, ama aklı başında bir insan olarak ondan sakinlik ve bana karşı naif olmasını bekliyorum. Bunu göremediğim zamanlarda evliliği sorguluyorum.

Bir yıldır Freelance çalışıyor. Öncesinde evlenmeye öyle hevesliydi ki, benim için öyle riskler aldı ki ben onunla iş konusunda böyle bir sorun yaşayacağımızı hiç düşünmedim. A Arya_Stark01

Her harfine katiliyorum en onemli sey kararindan emin olmak bu cok onemli. bende kararimdan emindim ve ayni seyleri hissediyoruz.

Elbette eşinin davranışının elle tutulur tarafı yok. Saygısızlıktan kastım, onurunu incitecek şekilde bel altı vurma teşebbüsleri gibiydi mesela. Bazı insan edepsiz oluyor, benim ex gibi. Eşinin tavrı ise bende şu izlenimi uyandırdı, alttan almaktan bıktım diyorsun, yani idare etmişsin genelde. Davranışı sağlıksız insanın en sevdiği şey bu, kişi nasılsa çekecek biri var deyip davranışını düzeltmeye yanaşmaz çünkü değişmek çok zordur üstelik gerek de yok çünkü tolere eden biri var. Özellikle kendi iç dünyalarıyla bağlantısı zayıf olanlar kişilik bozuklukları olduğunu anlayamıyorlar bile. Madem bu evliliği gözden çıkardın, kararını uygula ve kendini mutlu huzurlu edecek şeylere yönel. Belki ailesini kaybetme tehlikesi tedaviye yönlendirir ve ikinizin de mutlu olduğu bir denge kurarsınız, bu imkansız değil. Fakat olmazsa da boşanırsın elbet, ben evliliğe her koşulda zulüm de görülse sürmesi gereken bir yapı olarak bakmıyorum. Senin ve dolayısıyla evladının huzuru herşeyden önemli, üç günlük dünya sonuçta. Ne yapmalıyım diye sormadın aslında, belki haddime değildi bunları söylemek ama mutlu olmanı isterim o yüzden dışarıdan bir gözle gördüğümü yazmak istedim.

En son açtığım konu ile şimdiki konum adasında çok fark var, biliyorum, bir bebek ne zaman olmalı diye sordum şimdi ise boşanmak zor mu diye soruyorum... Neler oldu neler bitti şimdilik anlatmaya pek gücüm yok. Aldatma, şiddet vs yok. Ancak yorgunluk, iki tarafın da sinirlendiğinde alevlendiği, kırdığı ve kırıldığı bir ortam var burada şimdi. Detaylarını ilerleyen zamanda güncellerim belki. Mesleğim var, ailem kararlarımda arkamda durur, boşanırsam da sayet ailemle yaşarım tekrar, birlikte de mutlu mesut yaşayan insanlarız. Ama benim sorum şu: Boşanmak psikolojik açıdan ne kadar zor? Çevremin, arkadaşlarımın yorumları çok yaralar mı? İş hayatına dönünce boşanırsam bir zorluk yaşar mıyım? Ne kadar sürede normal hayata dönerim? Ara sıra eşimi özler miyim? Keşke boşanmasaydım der miyim? Evli insanları görünce içimde bir burukluk veya keşkeler olur mu?

Tek tek alıntılayamacağim, bütün mesajları okudum ve hepsine cevap vermeye çalışacağım. Eşim namuslu, beni seven biri. Çok dürüst, ailesi ve akrabaları tarafından saygı duyulan mert biri. Kariyerime mesleğime saygılı, sirf kendimi gelistireyim diye kursuma işinin arasında götürüp getiren beni bekleyen biri. Ancak; - kızgınlığı çok şiddetli, benim kızgın olmamı kabul edemeyen bir yapısı var. Ki ben de sivri biriyim, alttan almaya çalışsam da fikrimi açık net söylediğim için sorun yaşıyoruz. - maddi açıdan bekarlığımda daha refah içindeydim. Eşimin kapasitesi güzel ama evde Freelancr çalışıyor ve bir şirkete girmeyi düşünmüyor, bu da onu azimsiz olarak görmeme sebep oluyor. - Her şeyi çok erteliyor. Hayata dair kesin ve net planları çok yok. Onunla spontane yaşamak lazım ve benim bu durumda ona ayak uydurmaktan başka çarem çok yok. - En ufak kavgamız bile saçma sapan büyüdüğü için bosanalim diyor ve hep benim cabalarimla sabrımla devam ediyoruz sonra da gözümün içine baka baka özurler diliyor. Bugün ise beni başkasıyla alakalı bir konuda tartışıp ona sinirle davrandığım için sokak ortasında eve gidiyoruz dedi, ben peşinden gitmedigim için de beni yolun ortasında bırakıp gitti. Başka bir ülkedeyim, ağlaya ağlaya birkaç araca bindim, insanlar beni durdurup neyin var yardımcı olalım mı dediler, şarjım azdı, sonra aradı gelip beni olduğum yerden aldı. Ama ben artık böyle sinir harplerine, böyle çocukluklara sabretmeli miyim bilmiyorum. Evet ağır konuştum ancak hep sabreden taraf ben olmak istemiyorum. Ve onu alttan aldığım, sevmediğim şeylere tahammül ettiğim çok şey de var. Sadece beni tahrik etmesine gelemiyorum. Bu son olay ise ikimiz için de çok ağırdı, ve büyük ihtimalle bosanalim diye gelecek ve ben çok kırgınım ve de üzgünüm ve artık hayır bosanmayalim sinirle böyle kararlar almayalım demeye gücüm yok.

AhhhAhhhhhh şuan arkam saģlam olsa birdesteģimolsa koşakoşa boşanırım okadar çok istoorumki kuşgibi olmayı. Ama ya kųş gibi olamazsam ya uçamazsammm diye hep tutuorum

Ne kadar acımasızsınız. Beni tanımadan etmeden bu yorumu nasıl yaparsınız. Ben asla bir varlığı, bir bebeği yarabandı olarak kullanacak bir kadın değilim! O konumu okusaydiniz eşimle çok mutlu zamanlarimi yaşıyorum ve artik bebek düşünmeye başladım dediğimi görürdünüz. Konumu bilip yazanlar da iki haftada ne oldu acaba boyle büyük bir karar vermek. icim diye yazdılar. Çok yazık.. Gurbuzanne

Arya üzüldüm bunu yazmana. Uzun zamandır da evliymişsiniz, hep mi böyleydiniz de boşanmaya niyet ettin? Bazen ilişkilerin tıkandığı zamanlar olur ama geçer, yeter ki saygısızlık ve güvensizlik olmasın.

Evlilik zor degıl de Kocanız zor. Sorun cokmaması icin kendiniz olmayın istiyor, her kadının yapacagi sey degıl bu. Sizinde degılmıs. Simdi bosanmasanız bile yeniden yeniden olur bunlar. Cunku adamın fıtratı bu kirmizi

Teşekkür ederim... Çok güzel yazmışsınız... Benim şu an duygularım çok olumsuz çünkü bugün çok korktum ve çok üzüldüm... Onu olduğu gibi kabullenmeye çalıştım, eskiye kıyasla ilişkimiz çok çok iyiydi, kavgalarimiz azalmıştı. Ama bugün onu eskisi gibi çok fevri ve sert görünce ben ne yapıyorum dedim kendi kendime. Bana da yazık, bu hayat benim. Ve kimse benden daha değerli değil... Ondan gelmeyecek adım için bende gidecek bir adım yok, şimdilik tek bildiğim bu...

Boşanmak zor değil, boşanmaya karar vermek zor. Umarım hayırlısı olur hakkınızda

Biliyor musunuz evlenmeden önce eşimin maddoyatinin alışmadigim bir sekilde olduğunun farkındaydim ama o zamanlar azimliydi. Ailem zorlanirsin dedi, ama ben hayat müşterek bir kadın değil erkeğe kimseye dayanmamali dedim. Kendim çalıştım, didindim. Buraya onun ülkesine geldim, burada kendime iş imkanları oluşturdum, onun istemediği işte çalışmadım, kabul ettiği iste ise çok gelirimiz yok ama olsun kariyerime katkısı var diye onun da desteğiyle çalıştım severek. Ama sonuç olarak ihtiyaçlar bir şekilde birikiyor. Evet şimdilik idare ediyorum, ama ileride ne olacak? Hayat müşterek diye çıktığım yolda onu bazı zamanlar yanımda göremedim. En basitinden aileme ziyarete gittiğimde biletlerimi hep ben aldım. Tamam sorun değil, alayım. Ama ailemin fark ettiği ihtiyaçlarımı onun fark etmemesi ailemin almayı teklif etmesi ve benim utanmalarim ne olacak? Karışık yazıyorum, kusura bakmayın. Çok doluyum, zihnim şu an da olumlu ve olumsuz her şeyi karıştırmış bir durumda. Ama zannettiğiniz gibi biri değilim, aksine maddi olarak. daha çok fedakarlık yapan taraf benim.

Onun istemediği yerlerde çalışmadım diyorsunuz, bakin bu fedakarlık degil. Bu karşınızdaki patron koltuğuna oturtmaktir. Ve bunu yine siz isteyerek yapmışsınız. Kendi isiginizi anlamında o istediği diye sondurmeyi seçen sizsiniz. Ailem ihtiyaçlarımı anlıyor diyorsunuz, haklisiniz bu utanç verici bir şeydir ama bunlar olurken bebek konusu asanda sizsiniz 1 hafta önce. Sizi üzmek için söylemiyorum, sizde bunları görün istiyorum. Size tavsiyem daha duygusal degil daha mantıksal ilerlemeniz ilişkinizde.

Hayir, aksine, çok tesekkür ederim güzel laflarin için. Zaten beraber psikologa gittik biz ve bir degisim olmustu ilk basta. Simdi yine sil bastayiz. Ve kim bilir tekrar psikolog ile yön verilebilir, baze seyler törpülenebilir fakat artik enerji kalmadi bende, umutta. Ya simdi "düzelmis" gibi olup, 6 ay sonra tekrar patlak verirse? Ana sorun karakter çünkü, ve o kolaycana degismez. Bu konuda her kadin ve anne gibi kendimi suçlu his etmiyorum degil, kizima karsi. Biraz dahami çabalamaliyim? Biraz daha mi alttan almaliyim? Bu sorularida soruyorum kendime. Ancak surda kalmis 50-60 yil, hep bu sekilde, hep tedirgin geçiremem ki. Hep savasamam ki. Hep "ya hayir, hakli degilsin, biraz benim tarafimdan düsün" diye tartisamam ki. Yorgunluk ile karar vermek dogru mu? Bilmiyorum ama pes ediyorum. Artik yigildim.

Hangi ülkede sin ve kacyildır evlisiniz? defne-28

+1 Çok güzel özetlemişsiniz iki mesajınızda da

Aryacım cok uzuldum sana, bu duygular ıcınde olmana. Rabbım en kısa zamanda hayırlı bir cıkıs yolu göstersin sana ınsallah

Bence sizin biraz durmaya ihtiyacınız var. Şu an öfkeniz geçmiş değil. Durun. Zamana bırakın. Çünkü görüyorum ki kendi yaptıklarınızla eşinizin yaptıklarını ya da yapmadıklarını tartıyorsunuz. Ben daha çok feda ettim diyorsunuz. Ki muhtemelen de öyledir. Ama bu tartılar, kafa icinde yapılan mukayeseler genelde öfke dinmeye başlarken insan beynini rehin alır. Öfkenizij tamamen geçmesini bekleyin. Eşinizi alin güzellikle anlatın. Derdinizi açın. Her şeyi bilsin. Bir terapiste gidin. Akli selim aile büyüklerinize danışın. Onlar size tecrübelerini anlatsınlar. Sonra zaman verin. Düzelme bekleyin. Baktınız olmuyor o zaman tekrar boşanma üzerine konuşuruz. Benim tavsiyem elinizden geleni yapmanız. 2 sene sonra "acaba" dememeniz.

Hangi ülkede sin ve kacyildır evlisiniz

Tek bildigim keske bosanmasaydım demeyeceğin

Ne kadar acımasızsınız

Neden olcak muhtemelen cocuk bu evliliği kurtarır mı diye düşünmüştür.

Anlıyorum ben yinede dediğime direkt öyle değil demek yerine bir düşünmenizi tavsiye ederim. Çalışan o yani nasıl ne şekilde çalışacağına kendisinin karar vermesi daha doğru değil mi? Evlenince insan fikir danışır evet ama kendi rahatı neyse yine onu seçer ben böyle bakıyorum. Ayrıca ihtiyaçlarımı karşılayamıyor bence hiç bir kadının kullanmaması gereken bir cümle. Evlilik ihtiyaç karşılama kurumu olmamalı bir kadın için. Umarım hayırlısı neyse o olur.

insanın aklına bosanma fikri geldiyse ve bu kişi cesaretli ve bilinçli bir kadınsa bu fikirden dönmek için karşı tarafın sizi dinleyip, sorunlarınızı anlayıp, çözüm için adımlar atması gerekir. bunların olabilmesi için de sağlıklı iletişim kurabilmek çok önemli. siz mesela esinizle oturup sakince sorunlarınızı kavgaya, tehdide vardırmadan tartıştınız mı? yapmadıysanız tavsiyem once kendi kafanızda bu evlilikte neler olmazsa olmazdır sizin için onlara karar verin ve devam ederse bu evliliğe devam etmek istemediğiniz durumları belirleyin. ben evlilikte ya da ılıskılerde onceden bilmiyor muydun tanımıyor muydun durumlarına ınanmıyorum. hepımız yasayarak tecrube edınıyoruz ve olaylar karsısında tepkılerımız, aldıgımız aksıyonlar degısıyor. hele kı siz ulke değıstırmıssınız farklı bır kulturde yasamak ılıskılerı cok etkılıyor bence. yasamıs bırı olarak soyleyebılırım kı ıkı tarafında uyum surecı farklı oluyor ya da o sosyal hayatta farklı hızda degısım saglıyor. bu degısım negatıf ya da pozıtıf olabılır. Bu da daha once tanıdıgınız ınsandan uzak bırını karsınıza cıkarıyor. bence sız sakın bır sekılde kendınızı dınleyın ne ıstedıgınıze karar verın ve bu ısteklerınızı de esınızle kararlı bır sekılde konusun.

Ben burdan sizin icin konunuzu okuyunca iyi bir enerji aldım bence siz ayrılmak yerine daha yapıcı kararlar alın birlikte oturun konuşun belki terapi olur ama ayrılık son karar olmalı sizin icin. Bilmiyorum pozitif enerji geçti henüz gösterilecek çaba bitmemiş bence

Sagol canim, benimde zaten tek istegim huzur ve dogru bir karar vermek.

Kimine Kolay gelir derken şunu kast ettim. Kadın zaten cehennemi yaşıyor. Yani o kadın rahata anca boşanarak erer. Haklı da buluyorum bu rahatını ce destekliyorum da böyle boşanmaları. Ama aksi sonuçlar da olabilir. Ben detayı bilmiyorum evliliğinizde. Bilsem de size ağır gelen bana ağır gelmeyebilir. Size dokunmayan davranışını ben boşanma sebebi olarak görebilirim. Her evlilik ayrı bir alem bence. Nolur bir uzmanla görüşün. Üzüldüm sizin adınıza.

Sorun etmek benim hakkım. Bazı şirketlerden iş teklifi aldım yüksek maaşa ama istemedi. Kendi ülkemde kalsaydım kendi ihtiyaçlarımı rahat rahat karşılardım. O, ailesi burada diye bu ülkedeysem, daha iyi bir işte çalışmak varken sabahları erken kalkmayı sevmediği ve baskı altında çalışmadığı için az maaşla çalışıyor ve ihtiyaçlarımı karşılayamiyorsa sorun ederim. Ben onunla evlenmek için sabah ezanından önce kalkıp işe gidip para biriktirdim. O ise benim kadar dertli değil bu konuda.

Habıre bosanalım diyen adamla, habıre bosanalım diyen adamı ikna etmekle gecmez omur. Gucunuz de tukenmıs