Bence böyle demeniz biraz şey olmuş... Konu sahibinin elinde olan bir şey değil ki hastalığı... Benim de Obsesif Kompülsif Bozukluğu olan, çok akıllı, çok zeki bir teyzem var. O da çok zor bir çocukluk geçirmiş. Şu an bakarsak her şeyi var ama kendine güveni, bazen yaşamaya takati yok. İşin kötüsü tedavisini de bıraktı. Ama konu sahibi bırakmamış. Bence de asla bırakmasın.

çok geçmiş olsun tedavini ihmal etme. intihar videoları izleyeceğine kafanı iyimser şeylere yönlendir meşgul et.

başka bir konu olsaydı yazdıklarınızın bir kısmına katılabilirdim fakat yazdıklarınızın bu konuya kesinlikle uygun olmadığını düşünüyorum size de saygılar A

Gerçekten çok geçmiş olsun, tedavini ihmal etme bence de. Yaşadıkların çok zor ama inşallah çok kısa zamanda bütün sıkıntıların geçer. İntiharı lütfen düşünme babanı ve kardeşlerini, daha da önemlisi geleceğini, güzel günlerini düşün. Ruh sağlığı, psikolojin LYS'den önemli bence sıkıntı yapma bu konuyu. Ben şöyle bir şey duydum: bunun tedavisi sana da çok bağlı. Sen iyi olmayı istemelisin her şeyden önce. Bir değişiklik yapmalısın, olumlu düşünceleri koymalısın olumsuzların yerine. Kendini sorunlu, lanetli biri gibi görmemelisin. Daha çok gençsin. Bu sıkıntılardan, olumsuz düşüncelerden, depresyondan gün be gün, ama az ama çok bazen başa dönerek ama hep biraz biraz çabalayarak kurtulmak tedavine devam etmene, azmine, isteğine de bağlı bence... Elbette ahkam kesmek kolay. İnşallah her şey düzelir senin için. Burada paylaştığın için teşekkür ederiz en azından kendim adına ederim :)

hatta illa kitap olmasına gerek yok kısa kısa ilginç hikayeler de olabilir sonra linkini verirsin bizlere biz de girip okur paylaşırız listemizdekilerle M mrs

Bazen sıkıntılarımızı tanımadığımız insanlarla paylaşmak rahatlatır Belliki cok yipranmissin bu genc yaşına kadar Artik silkelen at bu geçmişteki yaşadıklarını unutulmayacak şeyler yasamissin ama unutmak silmek senin elinde sürekli geçmişe dönüp kendini yiyip bitirmesine izin verme aklına geldigi zaman tam tersini düşünmeye başka seylerle uğraşmaya çalış bu senin hayatın kurtulmakta senin elinde En buyuk kk

hakikaten arkadaşınızın durumuyla şu yazılanları bir tutabiliyor musunuz? yazıp rahatlamak için mi yazdınız?

Canim benim, icime isledi yazdiklarin, bir kismida tanidik geldi. Sarilmak istedim sana inan ki cok üzgünüm bütün bunlari yasadigin icin. Sevgi eksikliginden oldugunu düsünüyorum. Ama bu konuyla ilgili bilgilerim ne yazik ki yetersiz. Allah yardimcin olsun.

Merhaba ben bir süre önce üyelik almıştım ama sadece okuyordum şuan dertleşmeye ihtiyacım olduğu konuşmaya ihtiyacım olduğu için buraya yazmaya karar verdim. Ben 18 yaşındayım geçen sene kazanamadım mezun olarak hazırlanıyorum bu sene. 4. sınıftan itibaren ailemde sorunlar vardı annem problemliydi babamdan nefret eder beni de doldururdu ona karsı. Ben hayal dünyasında yaşamaya başladım saatlerce müzik dinler hayal kurardım gerçek dünyayla bağım koptu. Liseye geçtiğimde sınıfta sürekli uyumaya başladım biri bişi der de cevap veremezsem diye derslerde kulaklıkla oturuyor hoca kızarsa da dinliyor gibi yapıp hikayeler yazıyordum. Lise ikide psikoloğa gitmeye başladım sosyal fobi dendi uzuun terapiler sonucu biraz düzeldim gibi oldu. Ama hala hayaller devam ediyordu gerçeklik algımı yitirmiştim okul bitsin eve gidip hayal kurayım diye bekliyordum. Okulda bi çocukla yakın arkadaş olduk her derdimi dinler çözüm arardı anlıyordu beni. Lise 4 ün yazında bu kez psikiyatriste gittim hayaller yüzünden depresyon tanısı kondu yaklaşık bi yıldır antidepresan kullanıyorum ve yüksek dozda başladım yanında uyku ilacı vardı kilo aldım iyice içime kapandım. Bu arada lise 2 de annem babam boşandı bu yıl ikisi de farklı insanlarla evlendi biz kardeşimle babamda kalıyoruz. Babamın eşinin bi cocugu var ikini de çok seviyorum iyi ki varlar ama bi kavgamız oldu babamın eşiyle o haklıydı özür diledim soğuk davranmıyor kesinlikle annemden daha ilgili ama ben hala suçlu hissediyorum unutamadigimdan pek rahat olamiyorum artık. Önceden beri kendime zarar verme eğilimim vardı zaten tırnak yerdim hala yiyorum annemle kavga edince saçlarımı keserdim bu yıl bacaklarımı kesmeye başladım psikiyatristim anksiyeten var dedi ve antipsikotik ilaç verdi 3 ay kadar kullandım kestik ilacı kendime zarar vermeyi bırakmıştım. Son bi kaç aydır yine başladım eskisi kadar değil minik çizikler sadece ama önemli sonuçta. Bi kaç haftadır iyi değilim hiç. Lisedeki o yakın arkadaşımla iki aydır birlikteyiz seviyorum beni de anlıyor her derdimde yanımda ama yardımcı olmaya calistığında tersliyorum sinirleniyorum elimde olmadan. Ders çalışmıyorum lys ye iki ay kaldı ve ben denemelerde 5-6 soruya bakabiliyorum anca kitap açmıyorum çünkü. Sosyal fobim tekrar başladı mı anlayamıyorum dershanede yine kafayı gomup uyuyorum kimse benle konuşmasın diye herkes bana bakıyor dedikodumu yapıyor ya da aptalca davranıyorum da bana gülüyorlar gibi geliyor. Ilkokulda sosyal bi çocuktum dans ederdim tiyatroya katilmistim başrol oynardım ama liseden itibaren tüm hayatım bomboş geçti. 2 ayda lysyi de toparlayamam gibi denesem belki ama çalışamıyorum. Başına geçtigimde dersin kağıt karalamaya ağlamaya başlıyorum. Cidden hayatımla ilgili ne yapacagıma dair bi fikrim yok internetten insanların intihar hikayelerini okumaya ölmeden önce çektikleri son videoları izlemeye başladım odamdan cıkmak ailemi görmek istemiyorum. Canım babam kaç yıldır benim icin uğrasıyor onu da sorunlarımla boğmak istemiyorum adam çok uzuluyor bisi olucak diye korkuyorum. Bugun de eski fotograflarıma bakıp aglamaya vs basladim intiharımı planlarken buldum kendimi yine. Neyse cok uzun yazdim sadece anlatasım geldi tesekkurler buraya kadar okuduysaniz.

Okuyup da cevap atan herkese teşekkürler şuan çok ihtiyacım var 'var olmaya'. Babam brnim için çok uğrasıyor zaten o ve kızkardeşim olmasaydı napardım bilmiyorum. Sosyal fobimi yenmek ve özgüven kazanmak için psikolog onerisiyle yan flut ve binicilik kurslarına yazılmıştım ikisini de annem yüzünden bıraktım. Şuanda da lys öncesi babam oturup ders çalışmam taraftarı ki haklı da. Bir şeye üzüldügümde geçmişte yaşadıgım her şey aklıma geliyor bi türlü kurtulamıyorum. Bu haftasonu annemdeydim sorunlarımın yarısını biliyordur anca ve ciddiye almıyor pek. Yıllardır maddi manevi yanımızda degil evine kadar babam bırakır gelip bizi almaz ki arabası da yok babam kendi aldıgı arabayı ona verdi boşanırken bizimle ilgilenebilsin diye o sattı yenisini alıp kocasının üstüne yaptirdi. Çok istiyorum annem neler yasadigimi bilsin ama kadın umursamıyor. Cok korkuyorum sinavdan yapamamaktan. Dunyanin sonuymus gibi bi sene daha kalip babami endiselendirmek istemiyorum da. Cogu insanin daha cok sorunu var biliyorum ama iste en buyuk dert benimki gibi geliyor boyle zamanlarda. En buyuk kk

öncelikle çok üzüldüm yaşadığın şeylere buradan yorum yapmak çok zor, hem psikolog hem psikiyatr gitmişsin, ilaç alıyorsun bunların ötesinde birşey söylemem mümkün değil... Allah yardımcın olsun... fakat belki farklı şeyler deneyebilirsin şu anda yazacaklarımı seni pohpohlamak için yazmıyorum, son derece inanarak yazıyorum bunu bil! bence yazı dilin çok iyi buraya açılan ne konular var inan, seninkinden kısa olmasına rağmen okuyamayıp kapatıyorum. ya sıkıcı, ya yetersiz, ya noktalama işaretleri eksik oysa konunu hiç sıkılmadan, anlayarak okudum bir de diyorsun ki hayal kurmayı seviyorum ikisini birleştirmeyi denesene kitap yazmaya çalış! bak mesela Harry Poter yazarı J. K. Rowling Harry Potter onun ilk kitabıydı ama çok başarılı oldu, muhteşem hayal dünyası sebebiyle illa derslerinde başarılı olacaksın diye birşey yok bu sene olmazsa seneye olur kendine güzel bir konu bul, ilk taslaklarını hazırla, şöyle bir 50 sayfa falan yaz, kendine bir facebook sayfası aç ve yayınlamaya başla mesela gün aşırı 1 bölüm dilersen sonra, yayınevlerine de gönderirsin çok ciddiyim kendini toparlamana yardımcı olur, kendine güvenmene yardımcı olur fakat en önemlisi hayata tutunmana yardımcı olur ben, yazım dilinden, yazış şeklinden sende böyle bir kapasite olduğuna kanaat getirdim hem hayal kurmak gibi çok sevdiğin birşeyden yola çıkacaksın mutlaka denemelisin derim

benımde bır arkadasım vardı senın gıbı ruhsal sıkıntılar yasayan, bır evın bır kızı yedıgı onunde yemedıgı arkasında, aılesı gozunun ıcıne bakarlardı ama kız dogustan sorunluydu

ne kadar hassas bir konu ne kadar saçma cevap kişiler var. ilk öncelikle lütfen herkesin yorumuna aldırış etme. zor bir dönemden geçiyorsun zor şeyler yaşamışsın ama bak ne şanslısınki seninle ilgilen bir baban sevdiğin bir kardeşin ve iyi bir üvey anenen var. herkes hatalar yapabilir unutma hepsi telafisi olcak geçicek şeyler bunları kafana takma. kendini çok güzel ifade edebiliyorsun bu bile bi başlangıç bence. sınavı kazanamsanda kazanamazsın herkes kazınıcak diye bişey yok daha çok çalışır bir dahakine kazanırsın daha yaşın 18 cnm önünde koskocaman bir hayatın var. intaharı okumamış olarak sayıyorum ağzına dahi alma bence bir daha. olumlu düşün olumlu olsun doktorunu aksatma

Bir de canım üvey annene karşı haksız olduğun bir durum olmuşsa bile bu anlattıklarından ben şunu anlıyorum: kesin o onu unutmuştur çoktan. Ben gün içinde ev arkadaşıma neler yapıyorum herkes haksız durumlarda bulunuyor. Sen küçüksün o büyük elbette senin yaptığın bir şeyi unutacak affedecek. Üstelik özür de dilemişsin. Gerçekten ne gerek var artık kendini üzmeye?

Uzun bir süre ben yaşadığımın ergenlik bunalımı oldugunu, yaşadıklarımın abartılacak sorun yaratıcak şeyler olmadıgını, yaşadıklarımın sadece üzüntü olduğunu düsündüğüm için tedavi olmak istemedim, kendi kendine geçer dedim. Hala arada düsünüyorum özellikle kendimi değersiz hissettiğimde aklıma gelir. Ilaç kullanmaya başlamadan önce 2,5 yıl her hafta bazen haftada iki kere terapiye gittim o yüzden hemen ilaçlara sarıldıgımı düsünmüyorum. Ve içtenlikle söyleyebilirim bu zamana kadar gerçekten iyileşmek için uğraştım. Bazı şeylerin insanın kendinde bittiğini düsünmüyorum. Şiddete gelince bazen burda şiddet görenlerin yaşadıklarını okuyorum ve ağzım açık kalıyor ama düzeyi az da olsa ben de annemden siddet gördüm. Tabi bana anne dayağı şiddete girmez diyenler olabilir ki ben dayak değil de psikolojik şiddetten muzdariptim daha çok. 1. Sınıftan itibaren beni döverken elinden kaçarsam kardeşimi tutup gelmezsen onu döverim derdi paşa paşa gider dayağımı yerdim. Babamdan nefret etmeme sebep olmuştu akıl almaz iftiralarla baban bana şuan yaptı bunu yaptı seklinde küçükken babamdan nefret etmeme sebep oldu. Bir insan 14 yaşındaki kızına neden yata odasında neler yaşadıgından bahseder? Babasını kotü göstermek adında cinselliği ima ederek baban istemediğim şeyler yaptı der? 12 yasında ben meme kanseriyim kimseye söyleme diye beni aylarca ağlatmıştı sonradan bişi cıkmadı neden yaptı hiçbir fikrim yok. Zaten evliliklerindeki en büyük sorun annemin bizle ilgilenmemesiydi ve işyerindeki biriyle -babama göre- fazla samimi olmasıydı ki o zamanlar babamı suçlardım anneme iftira atıyor diye. Ama boşandıktan 6 ay sonra adamla aynı apartmandan ev aldı sonra da evlendiler. Ki ben yine de kendi hayatı babamla arasındaki beni ilgilendirmez dedim destek oldum akrabalarına benim yardımımla söyledi evlenecegını. Koskoca kadın dügün yaptı gelinlik giydi ben destek oldum içinden geliyorsa yap diye. Ama dügününde kardeşimle bana ayak altında dolanmayın ayıp olur dedi utandı bizden. En son kardeşimin notlarına laf etti kocası bi hakkı varmış gibi ben sinirlendim görüşmeyi kestik sonea kocası hastanelik oldu annem orda 1ay hastanrde kaynanasından görümcesinden yemediği laf kalmadı yine ben kıyamadım gittim yalnız hissetmesin diye. Kaynanası geldi kendi evinde uğursuzsun dedi oğlumun başını yaktın dedi ağzını açamadı onun yerine ben susturdum kadını. Bunun üzerine gelip de bu haftasonu durduk yere her şeye ağlarken, sen bizle ilgilenmedin hiç dediğimde sen her şeyi maddiyata bağlamışsın al nafaka vericem babana rahatlarsın dediğinde çok koyuyor insana. Şimdi niye anlattım bilmiyordum da insan söyledikçe söyleyesi geliyor. Neyse tekrar teşekkürler cidden rahatlıyorum yazdıkca A

Dini inancın nedir bilmiyorum ama müslümansan ibadet edip dini kitaplar ve hikayeler okumanı tavsiye ederim. Senin gibi bir arkadaşım vardı. Halen arkadaşız. Aynı zamanda akrabamız. Çok ağır ailevi sorunları vardı. Her yeri kesik içindeydi. O da senin gibi intihar etmek isterdi. Neşterle her yerini keserdi. Psikiyatriste falan giderdi. İbadet etmeye başlayınca düzeldi. 1 ay sonra düğünü var hatta. Herkes onu küçük görür aşağılardı, şimdi takdir ediyorlar.

emin ol daha fazla sorunları olan arkadaşlar var, daha şimdi okudum, lise öğrencisi babası annesini dövüyor sürekli, en azından şiddet ortamında değilsin sana destek bir baban var.. hiç desteksiz bile güçlü olmayı başaran kadınlar var.. örneğin benim aile ortamım çok kötüydü, şiddet vardı çocukken ailemde.. ama aştım herşeyi.. kendine bunu yapmaya hakkın yok silkelen.

"İnsanın kendisinde biter" dememiz gerçekten kolaycı bir yaklaşım haklısınız. Bunu söyleme sebebimiz aslında size cesaret vermek, sizin gibi genç bir insan bu kadar zor bir durumda olunca insanın içinden ister istemez öğüt vermek, sen iste yeter demek geçiyor yoksa kesinlikle "bu durumu abartma kendi kendine çöz" demek için değil bunlar. Veya durumunuzu küçümsemek için. Bu yüzden yanlış anlamayın. Bir de siz de istekli olun, pes etmeyin anlamında. Yoksa "şımarıksın şusun busun" asla böyle düşünmeyin. Bence terapi size çok büyük bir içgörü yeteneği vermiş veya var olan iç gözlem yeteneğinizi çok geliştirmiş gibi duruyor. Çok akıllı bir kızsınız, inşallah annenizin hatalı davranışlarının ruhunuzda açtığı yaraları onaracaksınız. Yani içimden bir ses yıllar içinde bunu çok iyi başaracağınızı söylüyor... B

rabbim yardımcın olsun. çok üzülerek okudum.

evet tutuyorum cunku bu tarz sorunları olan kısıler olumu yada baskalarını suclamayı alıskanlık halıne getırıp, kendılerını acındırıyorlar, aslında hersey kısının kendısınde bıter. arkadasım bır ornek sadece.. ısterse ıyılesebılır, ısterse mutlu da olabılır en buyuk terapi kişinin kendi kendini telkin etmesidir bence... her insan zaman zaman tukenır, sonu boyladıgını dusunur ama kımı bu dusunceden cabuk sıyrılırken kımı seneler suren tedavılerle, kendını sadece uyusturan ve uyku halıne sokan ılaçlarla bunun ustesınden gelır. arkadasımız ılaçla tedavı oluyor ama bırazda bosverlıgı var, kendi içinde yatan ışığı göremiyor ve yasıda cok genc tam ergenlık bunalımı yasayacak yasta, aile içi sorunlarda bazı seylerı tetıklemıs, lisede basladı sıkıntılarım dıyor altını cızerım aıle ıcı gecımsızlık+ergenlık bunalımı+ belkı arada aılenın ıstem dısı ılgısızlıgı yada cocuklarını farklı yonlendırmelerı ve kendıne duyulan guvensızlık ve hıclık duygusu ben sadece onu yureklendırmek ıstıyorum dost acı soylermıs ama yanlıs bırsey dedıgımı dusunmuyorum. saygılar...

Aynen katılıyorum daha cok üzülmesini sağlar geldi banada

canım yazdıklarını tek tek okudum, bence senın sorunun anne ve baba arasında yasanan sorunların sana yansıması, ıcten ıce bu duruma uzulmen ama elınden bırsey gelmemesı nedenıyle ıcıne kapanmandan dolayı oluşmuş. bellı kı tedavı oluyorsun ve aılende senın ıcın en ıyısını ıstıyor. lys yı bır sene kazanamazsan cok bırsey kaybetmezsın ama bu ruh halıyle yasamaya devam edersen hem bu canına kıymana kadar varan kotu sonuclara yol acabılır hemde senden daha cok aılenı uzer. bence toparlan bıraz, kurslara yazıl, gezılere katıl dıs dunyaya acıl. hastalıgını reddetme ama onunla yasamayı ve hayattan zevk almayı ogren. etrafına bır baksan ınsanlar nelerle ugrasıyor, kiminin borcu var parasızlık çekiyor, kimi tedavisi olmayan hastalıklarla boğuşuyor, kimi aile sevgisinden yoksun, kiminin bır ıkı kelime paylaşcak kimsesi yok, kimileri evsiz barksız ac susuz sokak köşelerinde yasıyor halıne sukret ve sılkelen bence... themis1990 canım oğlum