bunu düşünmemin sebeplerinin içinde bunalmamın da payı var ancak o kadar büyük bir yükün içine girdim ki ancak altından bu şekilde kalkabilirim gibi geliyor... annem çarşı pazar dahil çok nadirdir kendi çıksın alışverişini yapsın. illa ben de olucam... bu bana ağır gelmiyor ama ileriye dönük düşündüğümde korkutuyor şimdiden bazı şeylere alışsın istiyorum. çünkü çarşı pazara çıkmak onun yapamayacağı bişey değil ben ileride nasıl onu yanlız bırakabilicem şu an daha sağlıklıyken bişeylerin altından kalkmasını istiyorum. bunu söylediğimde kabul de etmiyor kırılmaktansa böyle bir yol geldi aklıma. hem maddi olarak da rahatlamış olucaz... matteroftime

22 yaşındayım ve 9 yıl önce annemle babam ayrıldı. Zaten 2 gece evdeyse 5 gece gelmezdi ya da çok geç gelirdi. O zaman lise sınavlarına hazırlanıyordum ve birkaç ay önce kardeşim çok ağır bir rahatsızlık geçirdi günlerce hastanede kaldılar. Babam yerine dayım masrafları karşıladı. Sınava 1 ay kala birgün okuldan geldiğimde babam eşyalarını toplamış ve gitmiş. O zaman tam ihtiyacımın olduğu çağdayım çok sarsıldım. Sürekli yaşanan sorunlardan dolayı annemin psikolojisi altüst olmuş çocuğuna mı baksın evi dağıldı ona mı üzülsün çok kötü bir haldeydi. Bu durumdan dolayı herşeyi üstlenmiştim. Alacak verecek ki babam ayrıldıktan sonra milyarlarca borcu olduğunu öğrendik devlet dairesiydi vs herşeyi dilim döndüğüncek ben hallettim. Yaşadığımız ilçedeki anadolu lisesini kazanabilmiştim ki çok çok daha fazlası bekleniyordu benden. Babam ayrıldıktan sonra bizde o ilçede kalmamızın bir anlamı olmadığını düşündük ve İzmir'e geldik teyzemin boş olan evine. Ananem maddi anlamda destekçi teyzem de evini vermişti. Dayım da o zaman için sağlık karnemiz olmadığından sağlık giderlerini karşılıyordu. DPY sınavına girdim burs kazandım onun yanında da sağlık karnesi çıktı bana... Dershanesine kadar kendim buldum en ucuz en düzgün nasıl olıur diye kıtkanaat ödedik. Ama öyle bir hayatım olmuştu ki sanki ben annem annem de ben... yapı olarak da çok korumacı yapısı olduğu için hem sorumluluklar hem de çok sıkı korumacılık nefes aldırmadı bana. Erkek arkadaşım oldu tartışcağım zaman doğru düzgün tartışamadım bile annemin karışmalarından... Geçen sene çok ciddi bir hastalık geçirdim ve kanserin eşiğinden döndüm... Arkasından psikolojim altüst oldu ve yataklara düştüm... son 6 aydır iyi durumdayım ama eskiye göre çok daha güçlüyüm... annemi bazı şeylere alıştırdım ve büyüdüğümü kabullendirdim çok zor olsa da. bunu düzeltmişken bu sefer ananem bizimle yaşamaya başladı. annemin bin kat daha beteri... Herşeyi öğrensin herşeyin içinde olsun karışsın sürekli konuşulsun hep bunları istiyor... her ikisini de sukünetle idare etmeye çalışıyorum ama yoruluyorum. Öte yandan babamla ilgili hala borç harç mevzuları saçma sapan şeyler dönüyor... En son geçen ay artık babam öldü benim için dedim ve sildim görüşmüyorum. Çok zor oldu ama yapmak durumda kaldım. Annem ananem çok değerli benim için canım feda onlara ama yorgunum. Artık kendi evim olsun kapısını kapattığımda herşey orda kalsın istiyorum. Ayrıca şu zamana kadar bizi baktılar artık kimseye aldığım 3 kuruşluk şeyin hesabını vermeyi bütün gözlerin üstümde olmasını istemiyorum. kimseye minnet etmek istemiyorum. Şimdi üniversite son sınıftayım. Bu sene öğrendim ki lise düzeyinde kpssye girdiğimde kazanırsam hem çalışıp hem okulumu bitirebiliyormuşum. başvurdum ve annemle çok ciddi şekilde kazandığımda izmire en yakın yerleri yazacağımı artık ayaklarımın üstünde durmam gerektiğini ve kazanırsam gideceğimi söyledim. kararlı olduğumu görünce bişey diyemedi ama biliyorum içten içe istemiyor. ben artık birşeylerden sıyrılmak hem yakınlarında ama hem de uzağında olmak istiyorum. ama acaba nankörlük mü ediyorum diye de bazen aklımı kemirmiyor değilim. sizden bir fikir istiyorum kızlar...

işte ben de hep onu düşündüm. evlendiğim zaman hem kendi evim hem annemin alışması benim açımdan zor olucak. şimdiden yavaştan alışsın diyorum ama bazen de içimden bi ses acaba yanlış mı yaparım diyor. iyi dileklerin için çookk teşekkür ederim umarım İzmir yakınında her istediğim zaman gidebileceğim ya da annemin gelebileceği bir yer olur. opuyorumnanaktan kelebeklikuzu

çok zor şeyler yaşamışsın canım kolay değil. ama ümidini yitirme olumlu bakmaya çalış. kendi ayakların üzerinde durabilmen çok önemli her şeye rağmen vazgeçme asla nazz81 artık

yaşadıların kolay şeyler değil ama anneciğini bırakma. evlenince nasılsa bırakacaksın. :gitme:senağlama odegil hadi be snde yarım

aklım fazlasıyla karışık... artık ananem bize yerleşti ve öyle ki gözü resmen üzerimde. bilgisayar başına geçerim kabahat dışarı çıkarım binbir soru... annem de herşeyin farkında soru sormaya başladı mı bi bahane bulup yanından ayrıl kızım yapcak bişey yok diyor. ama ben şiştim malesef. her saniye allahım bana güç ver sabır ver sesim yüksek çıkmasın kırmayayım kimseyi diye dua ediyorum. sanki yakında bi yere gitsem bi evim olsa kapasam kapısını şu kaynayan kazanın içinden çıkıcakmışım gibi geliyor... ama bi yandan da bırakamıcakmışım nankörlük yapmış olucakmışım gibi geliyor. annemle konuştuğumda bunu bazen kardeşinin yanına giderim bazen senin yanına gelirim sen gelir gidersin aklın kalmasın diyor. ama kıyamıyorum işte anneme... D

gerçekten çok zor şeyler yaşamışsın buna rağmen pes etmemişsin tebrik ederim :) annen babanın yokluğunda sana iyice bağlanmıştır uzakta olman onu psikolojik olarak nasıl etkileyecek bunu düşünmen lazım... ama bir yandan da kendi geleceğini garntiye almak istiyorsun bu güzel bişey hem maddi olarak da rahatlayacaksanız ve annenize de zararı olmayacaksa gidin derim sonuçta sizin de bir hayatınız var...

canım çook zor günler geçirmişin ama hep üstesinden gelmişin bu konuda tebrik edrim seni şimdi ben olsaydım bu kadar cesaretli olamam diyorum. bence ailen konusunda bencillik yapmış olmassın çünkü ilerde sende bir aile kurmaya kalksan annen yine yalnız kalacak bence şimdiden senin uzaklığına alışması gerekir kendi başına sen olmadanda bütün sorumluluğu alması gerekir inşl isteiğin yer gelir canım şimdiden hayatta başarılar sanazemuszemus odegil hadi be snde yarım

çok bunalmışsın. yaşadığın şeyler kolay değil. azimli bir kızsın belli. evden uzaklaşmak isteğini de anlıyorum. ama aile olmak böyle bir şey işte. iyi günde de en kötü günde de bir arada olabilmek ve sıkıntıları birlikte aşabilmek.. ben aile konusunda biraz katı düşünüyorum sanırım. nasıl bir anne tüm sıkıntılara, bunalımlara, psikolojik sorunlarına ragmen evlatlarını bırakıp gitmiyorsa, gitmemişse. evlatlar da tüm olumsuzluklara rağmen annelerinin, ailelerinin yanında olmalılar.. yani annenizle yaşamak varken ayrı bir evde yaşamanız fikri bence olmamalı.. yaşlı bir komşumuz bu durumlarda hep şunu söylerdi. sürüden ayrılanı kurt kapar... aklıma hep bu gelir..