Arkadaşlar bir şey danışmak istiyorum tecrübelerini paylaşan siz bayan arkadaşlarıma. Eşinizin sizi sevdiğini nasıl anlarsınız, biz kadınlar farklılıklar arzediyoruz ama bu odunların hepsi aynı malum, ambalajları farklı sadece:) Ama şunu kastetmiyorum, birçok erkek bence alışkanlıklarına bağlanıyor, evde bir düzenin olması, kendi otoritesini sağladığı bir düzen, artı alışkanlıklar. Bunları kaybetme korkusundan kaynaklanan sevgi görüntüsü altındaki çekince değil kastım. Gerçek bir sevgi, en insanisinden. Yalnız şu var erkeklerin yetiştirilme tarzı nedeniyle böyle bir şeyi hissedebileceğinden bile emin değilim artık, öle olsa neden değişsinki bu erkekler evlendikten sonra pepeti kendine gel

Evlilik'in içine girdikten sonra sudan çıkmış balığa döndüğüm için kitaplar okudum baya evlilikle ilgili. Kişisel gelişim kitaplarınıda takip ederim. Psikoloji kitapları okumayıda severim. Bunları uygulamaya dökmek, hayata geçirmek en önemlisi tabeki bu konuda çok başarılı olduğumu söyleyemem. Ama farkındalığımı artırdığı bir gerçek. Bunlar içinde eşim tarafından ayrıca eleştirilirim hep, okuduğum kitapları eleştirir, bense onun okudukları hakkında hiç yorum yapmadım. Çünkü bu açıkçası bir ilgi meselesi. Hatta eşim şu anki durumun sebeplerinden biri olarak bu okuduğum kitaplardan öğrendiklerimi gösteriyor. Ne diyebilirimki? Bu kitabı hemen dün kitapçıma sordum kalmadığını söyledi, en yakın zamanda temin edip okuyacam. Teşekkürler tavsiyen için. E

Aslında eşimde sizin yapınızda... Ben madem beklentilerine hitap edemiyorum ( ki şöyle söyliyeyim yapmadığım birçok şeyi onun için yapmaya çalıştım, belki 4/4 yapamadım, onun istediği ölçüde ama elimden geldiğince çaba verdim, tabe bunu ben böyle düşünüyorum) ayrılalım demiştim, ve o da oraya gittiğinde kendisi için dönüşün olmayacağını söylemişti. Ki eşimi tanıdıysam dönüşü gerçekten olmaz, neyse o... Evet başlarda işim olsaydı ayrılırdım, ama şimdi verdiğim emekleri düşünüyorum, zoruma gidiyor ayrılmak. Ama dibe vuracaksa vursun modundayım, gözümü kararttım.

bence bir psikolog yardımı alın... o size eşinize ve evliliğinize bakışınızdaki hatalı tarafları gösterecektir... mükemmel uyumu yakalayabilirsiniz ama bu bakış açınızla değil... sevmediğiniz, eleştirdiğiniz bir adama sırf anne babanızın evine dönmemek için katlanıyorsanız önce kendi ayaklarınızın üzerinde durmayı öğrenin... siz anne-babadan kurtulmak için evlenmiş ve eşinizi farklı biri olarak algılamışsınız ama farkında olmadan anne-babanızın sorunlarını kendi evliliğinize taşımışsınız... muhtemelen bu korkak, pısırık, ailesine karşı sizi savunamayan, sabit fikirli adam babanız yani eşiniz... bir şekilde bu evliliğe katlanan çünkü gideceği yeri olmayan kişi de anneniz yani siz... ama artık katlanamıyorsunuz değil mi? işte o nedenle yardım alın ve ayrılmayı şimdilik erteleyin... çünkü tek suçlu eşiniz değil... tozlutarihkokusu

Allah seninde yardımcın olsun kardeşim. Çocuğun en azından merhem oluyordur yüreğinin ve ruhunun yangınına diye tahmin ediyorum. Yuva bozmak zor evet, ama anlaşılamadığını görmek daha zor sanki. Zaten ömrümün çoğu bu duyguyla geçti, sanırım kotam dolmuş artık kaldıramıyorum anlaşılamamayı. Hakkımızda hayırlısı olsun, nasibimizde ne var onu yaşıyoruz işte. Ama bazı kararlarda bizim elimizde oluyor bazen, ben şu an bütün ömrümü onunla geçirebilirmiyim sorusuna yürek dolusu evet diyemiyorum. Daha iyisini bulmayı da ummuyorum, olmadığını biliyorum çünkü. Heralde yalnız gider bundan sonra benim hayatım. E

Evlenmeden önvce nasıldı? Nasıl görüyordun onu? Boşanma da kolay değildir, onu da düşün..

Güzel dileklerin için teşekkür ederim. E

Amin canım, Allah cümlemize büyük büyük sabırlar versin. Hele bir de aile desteği yoksa. Ben sınav puanımı öğrenince Allah'ımın ne kadar büyük olduğunu anladım. O kadar sıkıntılı bir çalışma döneminden sonra böyle bir puan almak benim için başarıydı. Yeri geldi haftasonu ailesine gelmiyorum diyeki çok sık görüşüyoruz birçok insanlara göre. Sonuçta ailesi nazı geçen insanlar, ama bunlar yüzünden benimle tartıştı, kavga ettik. Sınava hazırlanma sürecinde gezmemi tozmamı ciddi azalttım, sadece bazı zamanlar bana iyi gelen insanlar ve ortamlarda olmaya gayret ettim. Ama dediğim gibi işte ailesine gitmiyoruz diye beni çok üzdü, ders çalışmam gerektiğini söylediğim zamanlar. Ben de idare etmeye mecbur kaldım.

... ama şu varki eşimin bir erkek olarak dış ortamlardaki çekingen yapısı, ev alma gibi konularda hiçbir hırsının olmaması, ailesine hayır demeyi becerememesi, dediğindede hissettiği suçluluk duygusuyla beni nedensiz yere azarlamaları, sabit fikirliliği ve hep onu ikna etmek zorunda olan benmişim gibi davranması gibi konular hep canımı sıktı. Sıkmaya da devam ediyor... Bu saydığın özellikler çoğu erkekte var; ailelerine hayır diyemezler. Bazıları çok çekingendir, bu bizi rahatsız eder; bazıları çok ataktır, iletişiminden rahatsız oluruz. Çoğu borçtan çok korkar vs. Bunların hepsinin ve daha birçok özelliğin toplandığı çok ilişki var. Evliliğinizde şiddet yoksa, seviyorsanız değişimi siz yaratın. Bence eşiniz çok ürkek, çocuğunun olmasından bile ürküyor. Seviyorsan, seviliyorsan mücadele et... E

seni çok iyi anlıyorum ben de bu gün bole bi konu açtım aynılar aynılar allah bize sabır versin E

Senin adına sevindim herşeyin düzelmesine. Anlaşılamamak çok acı birşey, insanı çok yaralıyor ve umutsuzluğa sürüklüyor. Hele benim gibi hayatı boyunca bu konuda sorun yaşamış biri için çok önemli ama herşeyden çok önemli. Eşimin beni kaybetme korkusu varmış gibi durmuyor, zaten duygularını göstermeyen biri varsada ben bilmiyorum. Sevdiğinide bilmiyorum. Dayanın demişsiniz ama artık yoruldum birşey yapmak gelmiyor içimden. Dün konuşmaya çalıştım işte hatta ifade ettim hep benden bekliyosun ilk adımı diye, üzülmemi, kırılmamı hiç önemsemiyorsun, gayet televizyonunu izliyor, bilgisayarınla uğraşıyor, uykunu uyuyorsun. Umurunda bile değilim. Eskiden ağlardım üzülürdüm ama bende onun gibiyim artık sanki. Yinede konuşmak istedim, bazı meseleler var objektif ol dedim, ne yazıkki yine ben haklıyım dedi çıktı işin içinden. Bende eğer böyle konuşacaksan, objektif davranmayacaksan, konuşma bitmiştir dedim, kalktım, gel konuşalım falan dedi, beni anlamayan bir adamla konuşcak şeyim yok, yol ayrımındayız zaten bitsin bu iş dedim. Siz neler yaptınız onu merak ediyorum? Nasıl verdiniz çabanızı, özel değilse paylaşırsanız? E

Bu soğumalar bir başladımı ara ara da tekrar ettimi artık sıkıcı bir hal almaya başlıyor ve ayrılayımda kurtulayım demeye başlıyorsun kendi kendine. uzak kalınca evet özlüyorum ama bunu artık alışkanlıklara bağlıyorum. insan alışkanlıklarından vazgeçemiyor, bunun yanında elbette paylaşılan onca güzel şey var. onları düşününcede neden böyle oluyor peki o zaman demeye başlıyorsun. anlayacağın insanın kendi iç sorgusu, hele de biz kadınların hiç bitmiyor. onun işyerinde kendini iş yoğunluğuna vererek bunları düşünmekten kurtarıyor. kendi iç dünyasını bilmiyorum. ama onun da pek tadı yok gibi. inadı herşeyden baskın, artık bende inada bindirdim. öncesinde yelkenleri suya indiren ben oluyordum hep. ama artık bende yoruldum. istenmediğimi düşünüyorum, sürekli değiştirilmeye çalışıyorum, yoruyor artık bu beni. çok yoruyor. güzel şeyler hep geriden geliyor. bide insanoğlunun özelliklede biz kadınların çok kötü bir özelliği, unutamıyoruz bize yaşatılanları. hele birde haketmediğimizi düşündüğümüz şeylerse bunlar, üzerine bir set çekemiyoruz. Atamaya katılcam zaten, umudumu ona bağladım. İnşallah olur en kısa zamanda, ama puanıma bakılırsa 1-1,5 seneyi bulabilir. Nasip artık. E

Merhaba.. Öncelikle Allahım sıkıntıların için sana kuvvet güç versin.. acaba kpssyi kazanırsan ve şehir dışına giderseniz tabi eşinde gelirse hem ev alma imkanınız olur.. hemde artık bi ev reisi oldugunu anlar.. hatalarını görebilmesi için belkide ailesinden uzakta olmak ona ve evliliğinize iyi gelir.. ama sorun sen atandıgın zaman eşin seninle gelirmi..:26:

iki tarafta birey olamamışsa sorun olmuyor çünkü sorunlar bastırılıyor... ama bir taraf artık yeter dediğinde başlıyor sorunlar... yoksa kör topal birbirlerini ağırlayabiliyorlar... siz sanırım gidişattan rahatsız olan tarafsınız... işte eşinizin ne yaptığı, ne düşündüğü sizi ilgilendirmesin bu durumda... kimseyle de aynı fikirde olmayı beklemeyin... hatta mümkünse dünyaya yeni gelmiş gibi kendi fikirlerinizi, kendi düşüncelerinizi oluşturun... anne-babanız olun ve o küçük kızı yetiştirin... ve çocuk sahibi olmayı erteleyin... önce kendiniz... kendi hayatınız...

Kızlar merhabalar tekrar, Ben bu yaşanan soğukluktan sonra gözümü karartıp ayrılmak istediğimi ifade ettim. Mahkemeye gidip dilekçeyi verdikten sonrada eşyalarımı toplayıp gitmek istediğimi söyledim. Bunu bir 10 gün önce ifade ettim ve en kısa zamanda olmasını istedim ama eşim bunu erteleyip duruyor, zar zor bu çarşambaya ikna ettim, kararlı olduğumu görmesini istedim. 2 haftadır salonda uyuyorum ben. En büyük hatalarımdan biri de daha önceleride böyle girişimlerimin olması, ayrılmak istediğimi söylememdi diye düşünüyordum. Bu sefer kararlı olmam şart. Çünkü tükürdüğümü yaladım. Muhtemelen yine aynısını yapacağımı düşünüyor. Eşimin reaksiyonunu görmek istiyorum. Daha önceki denemelerimdede mahkemeye başvuru tarihini hep ötelerdi. Sonra biz bir şekilde yine barışır, herşey eski haline dönerdi. Bende tükürdüğümü yaladığım için aynı sorunları yaşamaya mahkum kaldığımı düşünüyorum. Kararsız bir yapım var, ama bu bana zarar veriyor. Beni ciddiye almıyor Sonuç olarak bu sefer sonuna kadar gidip eğer seviyorsa kaybetme korkusunu yaşamasını istiyorum. Gerçi bu korkuyu alışkanlıklar ve iyi kötü konforumu şekillendirecek bilemiyorum ama bunu yaşamamız şart gibi geliyor. Çünkü sorunları iyi konuşarakda, kötü konuşarakda çözemedim. Olmuyor, benim de bir kişiliğim var, tamam ödün veriyorum ama bir yere kadar. Napcağımı bilmiyorum. Beni sevdiğinden bile emin değilim, beni kaybetmek istemiyor gibi ama bunu kendi bencilliğindenmi konforunu kaybetmek istemesindenmi yapıyor bilmiyorum. Kafam çok karışık, sabit bir kişiliği var. Kararlılığımı bu son noktaya gelerek görmezse herşey eskisi gibi olmaya devam edecek. Ve ayrılmayı sadece ben istiyormuşum gibi davranıyor, ben onun da sessiz kalarak buna katkıda bulunduğunu söylüyorum, o da diyor ki; sen istiyorsun ne yapabilirimki sen bu kadar isterken falan filan diyor. Bana bir akıl verin, sonuna kadar gitmelimiyim? Bir blöf babında, ama olursada, ondan aksi bir reaksiyon, ayrılmayalım gibisinden gelmezse bende uğraşmak istemiyorum, ayrılsam yeridir kararındayım. E

Çok doğru ifade etmişsin, ben daha fazla ödün vermeye karşımdakide hazırsa hazırım, aslında ondan samimi bir adım geldiğini hissetsem vazgeçebilirim, deneyebilirim tekrar. Karşımda her dediğim doğru diyip, objektif değerlendirmeler yapmaktan kaçan bir adam var ki bana söylenen erkeklerin geneli böyle. Özellikle aile ile ilgili mevzularda objektif davranmadığını yakaladığım zamanlar oldu. Bu beni inanılmaz kırdı, çünkü güven yara almaya başladı. Aslına bakarsanız şu anda gözü kapalı en çok güvendiğim insan yine de eşim. Ama ne bilim bazı şeyleri yaşamak ne yazıkki insanı daha da çileden çıkarıyor. İşim olsa ayrılırmıyım ondan da emin değilim açıkçası. Belki bir anlık hırsla. Ama pişman da olabilirdim akabinde. Hala yapılcak birşey benim kararlı olduğumu görmesi ve kaybetme korkusunu yaşaması. Bu noktaya gelmek zorundaydı. Aksi takdirde beni ciddiye alacağını düşünmüyorum. . push ; E

Geçici olarak soğumuş olabileceğini düşün. Kendine biraz zaman tanı. Sonra fikirlerin değişebilir. Biraz ailenin yanına git istersen.. uzak kalınca belki özlediğini soğumadığını hissedersin.. Atamaya katıl yine de, onun fikri ne?

Inşallah atanırsın... Once bı kendı ayaklarının uzerınde dur bakalım sonra ayrılırsın... Bu arada merak ettım annen ve baban suan kac yaslarındalar? E

Kesinlikle gelmiyceğini söyledi, kendine güvensiz biri, orada yeni bir iş bulmak, şimdiki düzenini bozmak kolay altından kalkabileceği şeyler değil. Ve en önemlisi, ailesi burada, onları bırakacağını sanmıyorum. Yeni bir iş bulmayı bahane ediyor, ama adı üstünde bunun bir bahane olduğu aşikar. Ailesini bırakabileceğini sanmıyorum. Ben bu sınava çok stres altında hazırlandım, bırakın sınavın stresini, bana açıkçası destek vermedi. Çok canım acıdı bütün bu olanlardan. Arkamda olduğunu bilmeyi çok istedim.

Canım çok sabırlı bir insanmışsın. Gerçekten çok zor zamanlar geçirmişsin. Neyseki verdiğin emekler boşuna gitmemiş. İnsanı en çok üzen bu oluyor sanırım. Herşey bir yana verdiğin emeklerin, katlandığın fedakarlıkların yerini bulmaması, hiç sayılması. Eşin sonunda doğru yolu bulmuş ve senin kıymetini anlamış. Çok çetin bir sınav vermişsin gerçekten. Ama mükafatıda tatlı olur bunca cefadan sonra. Allah sana, eşine ve çocuklarına güzel talihler versin, mutluluğunuz katlanarak artsın, hiç bozulmasın inşallah. E

sizi çok iyi anlıyorum. değer verilmediğini düşünmek ya da bunu hissetmek insana ümitsizlik veriyor yaptığınız hiçbir şeyin önemi olmadığını, hayatınızı boşuna harcadığınızı düşünüyorsunuz. kısa bir süre önce ben de aynı duygu ve düşünceler içerisindeydim üstelik düzeleceğine dair umut ta taşımıyordum içimde bununla ilgili konu da açmıştım ama hayat bana öyle bir sürpriz yaptı ki inanamadım eşim şimdi o kadar ilgili bir adam oldu ki sürekli olur olmaz şeye çocuk gibi küsen adam şimdi değil küsmek ben yüzümü az da olsa ekşitsem hemen panik oluyor üstelik benim ona allahın bir lütfu olduğumu dahi söyledi bunları neden anlatıyorum sizin ve benim gibi umutsuzluğa düşmüş, ne yapacağını bilemeyen bilse de sonuçlarından çekinen hanımlara bir ümit olur diye ben biraz daha dayanın derim naçizane tabii ki sonuç herkeste aynı olmayabilir ama neden şansınızı denemeyesiniz belki de denemediğiniz yollar vardır yıkmak için göstereceğiniz gayreti yapmak için gösterin baktınız hiç umut yok o zaman en azından vicdanınız rahat olur allah yardımcınız olsun E

Ben evet bunu itiraf etmekte zorlansamda artık gelenekçi kalıplarla büyüyen bir insan olmama rağmen zincirlerimi kırmak istiyorum. Eşimin farkı, ataerkil anlayıştan uzak olduğunu düşünmemdi. Bir de evde çok huzurlu bir ortamım yoktu, sürekli evde huzursuzluk yaratan kişi olarak annem beni suçlardı. Aynı huzursuzluk evde devam ediyor. Şimdi anlıyorumki mutsuzluğundan yapıyordu bunu. Sonumun annem gibi olmasından korkuyorum. Bu korkuyla 29 yaşına kadar evlenmedim. Sonra eşimle tanıştım, onun farklı biri olduğunu düşündüm. Mutlu olmak istedim. Kendi hayatım, düzenim olsun istedim. Ben evliliği iki kişilik düşünmüştüm. Biz iki kişi uyumlu olduktan sonra herşey vız gelir diye. Ama o uyumu yakalayamadık gibi geliyor bana. Görüntüde yakalanmış gibi, ama eşimin sabit fikirli bir insan olması, ailesinden getirdiklerine körü körüne bağlanması beni ondan soğuttu. Ben bu kadar gelenekçi bir adam olduğunu anlamamışım. Erkek olmanın getirdiği konforu o da elinden bırakmak istemiyor. Kendimle yüzleşmenin bu yaşa kalması çok acı, zorlanıyorum, içim çok acıyor. Bu öğrenilmiş çaresizlik duygusundan silkinmek istiyorum. Ama kanadı kırık bir kuş gibi hissediyorum kendimi. Tek arzum memur olmak, çalışmak, iyi kötü kendime bir düzen kurmak. Emek verdim bunun için, stresle dolu 8 ay geçirdim. Umarım olur. Dediğin gibi canım kendi üzerime titremeliyim. Kendini değersiz hisseden biri, kurtuluşu hep başkalarının onayında arıyor anladımki. Tıpkı benim gibi. Artık onay istemiyorum, yalnız kalmayı tercih ediyorum. Zaten hep öyleydim.

Evlenmeden önce kibar, anlayışlı, centilmen bir adam olarak görüyordum. Aslında yinede benim kendi çevremde gördüğüm erkeklerden daha nezaket sahibi. Artı ailesine karşı düşkünlüğünü, özelliklede ablaya karşı düşkünlüğünü anlamamıştım. Çekingenliğini evlendikten sonra farkettim. Anlayış konusu ise benimde hatalarım var muhakkak ailesiyle ilgili yaptığım yorumlar bana karşı anlayışını zedelemiş olabilir. Girişimcilik yönününde zayıf olduğunu anlamamışım. Ben iteklemek zorunda kalıyorum ve bundan hiç hoşlanmıyorum. Çünkü böyle biriyle evlenmek istesemde çevremde zaten çoktu, ama ben onun farklı olduğunu düşündüm. Hatam bu.

Bir kadın sevildiğini duymak ister, hissetmek ister. Çekingen ama size geldiğinde maşallah o çekingenlikten eser kalmaz arkadaşım. İletişim sorunlarımız var doğru, birbirini anlayamamak. İlk yıla göre yine iyiyiz doğrusunu söylemek gerekirse, ama ne bilim ürkek erkek profili insanı rahatsız ediyor, çünkü benim babamda aynı eşim gibiydi. Akrabalarına, ailesine kendini ifade edemez, ne bilim konuya komşuya ifade edemez acısını annemden ve bizden çıkarırdı. Eşim hoş belki bu kadar değil ama şu var ailesine karşı kolay kolay hayır diyemez, dediğindede hissettiği suçluluk duygusunu bana nedenli nedensiz veya ısrarcılıkla yansıtır. Bu kısır döngü kırılacak gibi durmuyor. Umudum yok açıkçası. Beni kaybetmekten korkuyormu onuda bilmiyorum, beni sevdiğinden bile emin değilim. Kendince bunu ifade ettiğini söylüyor, hakkını yiyemem hiçbir şey yapmıyor değil. Ama ne bilim, sanki beni tatmin etmiyor bu. Ne istediğimide paylaşıyorum, o da kendi istediklerini paylaşıyor. Sen ne bilim işte sabah kahvaltı hazırlamadığın için bende onu yapamıyorum a geliyor olayki, ailesiyle ilgili mevzular ayyuka çıkmadan önce içimden geliyordu, sonra çok kırıldım ve benimde içimden gelmemeye başladı. Yane böyle bir kısır aptalca döngünün içindeyiz, nasıl düzelir ben tamamen kişiliğimi hiçe sayıp onun istediği kadın olurum. O zaman düzelir herşey, ama ben ben olmaktan çıkarım o ayrı. Zaten benim değişmem gerektiği düşüncesinde, sen değişmezsen hiçbir şey değişmez diyor. E

İnşallah canım, bende çok arzu ediyorum. Düşüncem şehir dışına atanıp bir mola verip bu ilişkiye ne olacağını görmek. Ama sabrım elverirse tabe. Yoksa babaevine dönmeyide göze aldım. E

Ayrılığın doğru zamanı yoktur. Ve sözlerinden anlaşılıyor ki hazırsın aslında bu evliliği düzeltmeye, sadece eşinden bekliyorsun o adımı. O adım gelmezse ayrılacaksın ama yine de emin değilsin. Biz sana ne dersek diyelim unutma ki acıyı biz değil sen çekeceksin. Çok iyi düşün canım. Herşeyi yaptıysan, sevgin umudun inancın bittiyse süründürme kendini ayrıl. Ama hala yapılabilecek şeyler varsa devam et. Evlenmek çok kolay ama boşanmak tam bir eziyet emin ol. Kesin karar verip emin olmadan boşanma adımı atma, yoksa yıllarca süren seni oradan oraya sürükleyen bir davada bulursun kendini. Allah yardımcın olsun. E

Anlattıklarınızdan yola çıkarak şuan için boşanmayı ve çocuk yapma konusunu düşünmeyin derim ben. . . Evet arada problemler var ama aşılamayacak konular değil gibi. . . Öncelikle eşinizle sıkıntılarınızı aynı bize anlattığınız gibi dile getirin. . Sırf bu sebeplerden dolayı atamanızın şehir dışına olmasını istediğinizi söyleyin. . Tepkisine bakın. Yalnız ailesine bağlılığı konusunu hiç açmayın derim ben. . . Ne yazık ki bu konuda erkekler aradaki dengeyi kuramıyor ve işin içine ailesi girdi mi bir canavara dönüşüyorlar. . Ona iş bulma konusunda manevi destek olun. . İş konusunun sizin içinde önemli olduğunu onun işsiz kalması durumunda en az onun kadar sizinde zorluk çekeceğinizin farkında olduğunu belirtin. . . E

Ani çıkıştım belki bitsin diyerek ama canıma tak etti arkadaşlar. Şimdiye kadar böle ifadelerim oldu, ama blöf olarak kaldı. Ama şu an inanın çok ciddiyim, atamayı bekleyecek sabrım bile yok. Babaevine dönmeye razıyım, bir süre orada kalırım, sonra atamam olur giderim diye düşünüyorum. Hayırlısı bakalım. A

Ben aslında yapı olarak çok ürkek, korkak yapıdayım. Eşimle aramda karı-koca ilişkisi devam ediyor, ama şu var, aramızda halledilemeyen bir çok problem var ve ben soğuduğumu hissediyorum ondan. Boşanma konusu benim tarafımdan dillendirildi ama onunda istekli olduğunu düşünüyorum. Ailesiyle sınırları koruyamadığını düşünüyorum ve bu beni çok rahatsız ediyor. Bundan dolayı bazı konularda hayır dediği için hissettiği suçluluk duygusuyla bana karşı olumsuz tavırlar geliştiriyor. Mesela tartışma sonrası haksız da olsa hakikaten bilmem bir gün gelip benimle konuşmak isteyip arayı ısıtmaya çalıştığını. Hep ben adım atmışımdır ama yoruldum artık. Zaten aile hayatımda yaşadığım şeyler beni evlilikle önyargılara sürüklemişti. Onu farklı bulmuştum ama evlilik hayatına girince başka başka yönlerini farkettim. Ataerkil bir yapısı olduğunu mesela, oysaki öncesinde ne centilmen adam diye düşünmüştüm. Ailesinden getirdiklerine sıkı sıkı sarılmış değişmeye kapalı. Benim de artık kimseyi değiştirmeyle uğraşcak vaktim yok. Zaten hayatımı yaşayamamışım bu yaşıma kadar. S

Evet bu yorgunluk herşeyi öldürüyor, ne için çabalıyorum demeye başlıyorsun. Zaten devamını istemek birazda çocuk sahibi olmayı istememden. Sanırım olmayacak, atanırsam hayatıma kimseye muhtaç olmadan kendi kararlarımla devam etmek istiyorum. Allah nasip eder inşallah. E

ondan sonra bana gelenler geldi biz annenle neler yaşadık o bile nankörlük etmiyor sen neden kıymet bilmiyorsun seni rahat mı tepiyor hayatımı mahfettin diye ağlamaya başladım büyük bir sinir kriiz geçirdim annemi de arayıp ben boşanmaya karar verdim size mi geleyim başka yere mi gideyim dedim onun da etekleri tutuştu tabi k validem başladı oğluna laf saymaya nedir senin bu suratsızlığın çocuk musun sen diye neyse benimki bayağı bir korktu yelkenleri suya indirdi 20 yılın birikimini 15 dakikada saydım döktüm ilginçtir ki bazı şeyleri bir türlü ifade edemiyordum o an sanki dilim çözüldü sonra bizim problem bir elti var k valideyle küs bu arada bu kadın bana hırsız demişti 2.5 yıl önce o zaman bile eşim benim duygularımı anlamayıp sadece takma kafana demişti özür dilerim çok uzun oluyor ama inanın kısaltıyorum o yüzden arada kopukluklar da olabilir neyese bu elti bayramda yeni yapılan eve geldi ama kvalidenin elini öpmedi 1 saat dahi durmadı gittiler bu arada şehirden köye geliyor yaklaşık 2 saat mesafe tabi herkes şok

kıyamaz... sizin çocuğunuza duyduğunuz şefkatle bakar size, şefkatle sarar... sarıldı mı kavrar... hayran hayran bakar hep... gözleri sizi okşar... ne biliyim öpüşünden, dokunuşundan, sarılmasından anlarsınız... kollarında cenneti yaşar ve hep orada olmak istersiniz... en güzeli, en özeli, en meleki, en ipeki, en çiçeki sizsinizdir onun için... onun kokusunu, tenini dünyaya değişmezsiniz sonra... siz artık başka biri olursunuz... ışık saçarsınız... anlarsınız... ikinci konu erkekler hissediyor, seviyor, çok seviyor hemde... sadece sizin onda sevgi, şefkat, şehvet gibi duyguları uyandırabilmeniz gerekiyor... o hisleri aktive edebilmeniz gerekiyor... o hisleri uyandırdınız mı size zaten hayran hayran bakıyor bunu nasıl yapıyor diye... koşulsuz sevmeniz gerekiyor... değiştirmeye çalışmamanız gerekiyor... çünkü erkekler değişmiyor... erkekler kadına göre şekil alıyor sadece... civa gibi... bulunduğu kabın kütlesine göre... değişen sadece kadın... eşiniz hep aynı adamdı... siz değiştiğiniz için onu farklı görüyorsunuz artık...

Merhaba, Buradan sana ne söylersek söyleyelim senin yaşadığın durumu tam anlamıyla bilemeyeceğimiz için yanlış yönlendirmeler yapabiliriz. Ben sana farklı bir tavsiyede bulunacağım. David Burns isimli bir yazarın "İyi Hissetmek" isimli kitabını okumanı şiddetle tavsiye ederim. Öyle saçmalıklar yazan gelişim kitaplarından değil. Ama sana bir çıkış noktası olacağına ve yol göstereceğine inanıyorum. Çok pahalı da değil 10 tl gibi birşey. Lütfen ihmal etmeden al ve vazgeçmeden oku. Allah hakkınızda hayırlısını nasip etsin inşallah..

tabii ki paylaşırım gerçi çok uzun kısaltmaya çalışayım evliliğm boyunca tüm fedakarlıkları ben yaptım inanın objektif ve vicdanlı bir şekilde söylüyorum bunu benim ailem dış kapının mandalı gibiydi bense onun ailesini sürekli sırtımda taşıdım gerekmeyen yerlerde bile mesela benim odun bir kaynım var ben yeni doğum yaptığımda bile bizdeydi neymiş sınav sonucu bekliyormuş sobalı evdeydik çocuğumu emzirmek istediğimde odadan çıkmak yerine maç izliyorum git yatak odasına diyen bir tip eşimse idare etmemi söyleyen bir tip bu arada diğer bir kaynım okumak için bizde tam 4 yıl 4 kaynımın düğün merasimleri benim başımda ana baba sağ ama kız istemeye bile biz gidiyoruz evimde hiç rahat değilim biri gelir biri gider kapıdan kovsam bacadan girerler neymiş abilerinin eviymiş 18 yaşında evlendim bu daha çocuk diyen olmadı kaynanamın yaptıklarına hiç girmiyorum bile eşim işi gereği ya il dışında ya yurt dışında eşimin gittiğine mi üzüleyim kayınlarımdan birinin muhakkak gelmesine onunla yalnız yaşadığıma mı bu arada evin iç dış bütün işleri bende hamileyken kontrollere bile yalnız gittim gerek işinden dolayı gerek keyfinden bu arada da kıymetimi bilmek yerine olur olmaz herşeye küsen bir koca diğer yaşadığım sıkıntılar neyse de inanın 20 yıllık evliliğimin en az 12 senesi küs geçmiştir hiç abartısız ailem derseniz hemen hemen aynı kafada kocan nasıl isterse öyle olacak dedi babam annemse küslük konusunda ne olmuş küser küser barışırsınız dedi mart ayında kvalidemlerin evi yandı elimden gelen herşeyi yaptım evimi ve çocukları bırakıp hastanede onunla kaldım allah var nankörlük etmedi hep dua etti başka bir ildeydi hastane bu arada 2.5 ay eltimde kaldılar sonra bize geldiler yeni ev yapılana kadar kalacaklar bu da iyi ama benimki evde anam babam misafir hareketlerime dikkat edeyim demedi çocukça sebeplerden ayrı yatakta bile yattı rezil olduğumuza mı yanayım yaşadığıma mı k valide buna kızdı falan neyse bir gün pazara g, ittik eşimle kendi istediği kayısıyı almadım diye yine küstü bu . push ; tulipa ΛŁŁ -SТΛЯ başlangıç 66; güncel 62; hedef

canım işin çok zor gibi görünüyor. kimin evliliği mükemmel ki!! biz ne aşkla evlendik, aileler dışında pek sorunumuz olmadı 1 yıl öncesine kadar. 1yıldır neler çekiyorum bir allah bir ben bilirim, bir de 21 aylık kızım var. dün bile ortada bişey yokken gidip yatağını ayırdı eşim ilk defa yani eşinle açıkça konuşsan. çünkü yuva bozmak çok zor. ya da umut yok dersen atanmayı ebkle şart koş, ya gel ya bitecek de. gelirse ailesinden uzak olmak, senn çalışman, yenni bir şehirde olmanız size ii gelebilir. gelmezzse de kendi kaybeder... E

Kızlar lütfen tavsiyelerinizi paylaşırmısınız? Desteğinize çok ihtiyacım var.

Annem 57 babam 82. K

sizin kaçarınız olsa çoktan ayrılmış olacaktınız belli ki, eşiniz de bu durumun farkında doğal olarak iki taraf ta ayrılmaktan yana hissediyor olabilir evlilikler bitebilir de, böyle bir ortamda siz nasıl çocuk yapmak istiyorsunuz ona şaşırdım açıkcası...

Bence öncelikle calismaya baslamalisin, o yüzden insallah atanirsin.. Ayni sehirde kalma imkanin varsa kal ve calis, özgüvenin yerine gelsin, kendin icin birseyler yapmaya calis, istedigin evi kendine alabilirsin ozaman, kredini kendin ödiyebilirsin, e kocanda eve baksin madem, deger dersen mücadele et, cünkü bu saydigin eksiklikler bircok erkekte var malesef ama yok ben cok caba gösterdim, degismiyor, adim atmiyor, artik yoruldum dersen, hakkinda hayirlisi olsun arkadasim, allah kararindan pisman etmesin insallah.. . push ; akandeniz herşey güzel

gercekten ayriligi göze aldiniz mi? esinizle aranizda hic bir sey yok mu? Esinizin size uygun biri olmadigini anlasamadiginizi söylüyorsunuz, bosanma konusu gecti mi? SImdi atama yapilip gittikten sonra nedeni sormak ister?

eşinden soğuduysan evliliğin iin çabalamaktan yorulduysan ne söylenebilir ki çocuğun yokken ayrıl demekten başka aklıma birşey gelmiyor inşallah atanırsın herşey gönlünce olur E

daha sonra eşimle bu konuyu konuşurken dedimki onun benden ne gibi üstün bir özelliği var da onun haksız istekleri bile yerine getiriliyor da benim hakkım olanlar bile gerçekleşmiyor diye eşime sanırım biraz daha dank etti kısacası olaylar bana çok yardım etti bir de ben çok mücadeleci bir insanım olayları sineye çekmem düzelene kadar uğraşırım gördüğünüz gibi zaman neler gösteriyor bilemeyiz anlamayana da her yolu deneyip anlatmak lazım bol dua ama bol da çaba şimdi kazanan ben oldum evet uzun bir zaman ama en azından 20 yılımı kurtardım diye sevinçliyim daha da kötüye gidebilirdi değil mi okuyan herkesten özür dilerim ve de herkesin sorunlarını çözmesini içtenlikle isterim E

hayatını yaşamadıysan şimdiye kadar bundan sonra yaşa arkadaşım.. allah pişman etmesin aldığın kararlardan inşallah.. inan bana ömür gelip geçiyor... canın nasıl istiyorsa, nasıl mutlu huzurlu olacaksan onu yap... inşallah ataman olur inşallah... hakkında en hayırlısı olsun.. sakın ama sakın erteleme hayatını... SuLtan42

bazen burdaki konuları okuyorum kendımı goruyorum bu sorunlar tek taraflı degıl aslında bılıyormuusnz. mutlaka eşinizde sızın bırseylerınzden memnun degıl ben su an 4 yıl bıttı evlıyım. ve ılk zamnlar ne sorunlar yasamıız dıyorum duusnunce ve sızlerı okuyunca. ama bende ılk yıllarıma gore cok farklıyım. bıraz kendınzı de dusunce olarak degıstırın herseyı dert etmeyın- hayattan zevk alın- ıstıyorsanız yapın- eşinize haber edın ızın almayın - bagımsız bır kııs oldugunuzu o olamadnda yaşayabılecegınzı hıısettırın- ısrarcı olmayın- dırı dır etmeyın konuşun net cumleler kurun imadan kaçının. . . naçizane bu fıkırlerım tabıkı kımse yanlış anlamsın ukallaık degıl inanın hersey karsılıklı bu hayattta ne verırsenız onu alıyorsunuz. bazen ben bısey demıyorum falan dıyorz ama bakıısmzla bıle dusuncemıızı yansıtıyoruz. sevgınızı hısısedın esınle sadece cocuk vs ıcın degılde o oldugu ıcın onunla beraber oldugunz hıısnı verın. en ufak bır cıkar varsa olmuyor. cocuk yapmakta aynı kullanmak gıbı bısey yanı. ınsanların degısmeyecek özelliklerı vardır cekıngense bır dugmeye basıp barısık bır ınsana dönusmez. çocukkkenden bellıdır bu. ınsanları oldugu gıbı kabul edelimm pepeti kendine gel

inş. atanırsın mesleğin atanma durumun ne bilmiyorum inş. olur ve ayakların daha sağlam basar yere VAZGECILMEZIM DÜDÜKSÜZ

Güzel tespitler yapmışsın. Evlilik terapisi desteği aldık bir süre. Sonra sınav hazırlık sürecinde olduğum için bu sürecin beni çok yıpratmaya başladığını fark ettim. Eşimin değişime kapalı olduğuna farkettim, gittiğimiz terapist yanlışları ortaya koydu ama onun değişime kapalı olduğunu gördüğüm için umudum kırıldı. Ve yarıda bıraktık, açıkçası ben de inatçı bir yapıya sahibim. Ama inanın eşim kadar değil. Çoğunlukla tükürdüğümü yalıyorum, sözümün arkasında duramıyorum, belki içselleşmiş huzurumuz bozulmasın diye veya içten içe kaybetme korkusu adı herneyse bilmiyorum. Bunu da gerçekten onu sevdiğim içinmi yoksa baba evine dönmemek için mi yapıyorum bilemiyorum. Aslında ailesiyle ilgili mevzularda ısrarcı olmasax diğer eksileri tolere edilebilir bir insan. Ama içimde öfke var. Kendimi olduğu gibi dile getiriyorum, bazen belki kırıcı sözlerle istemeyerek ama karşımdaki insanın duyarsızlığını görünce çok inciniyorum. Öfkeleniyorum, anlayamıyorum. Eşim sınava yakın zamanlarda ailesiyle ilgili bazı şeyleri benim gündemime taşıdı ve benim en başımın kalabalık olduğu zamanlardı sınavla ilgili. Önemsenmediğimi hissettim. Kimsenin beni kaale almadığını, hala eve çağırmalarla ilgili de ailesiyle ilgili bana danışmaz, aileside beni aramaz bu konuyla ilgili. Oysaki evle ilgili her hazırlık iyide yapsam kötüde yapsam bana bakar. Asıl danışılması gereken ben değilmiyim, müsait de olamayabilirim, çalışmayan bir bayanda olsam. Bu ifade ettiğimdede yine ben suçlandım, neymiş kendimi geri çekiyormuşum. Oysaki yapmaya çalıştığım mesafe koymak, yüz göz olmamak. Duyduklarım, hissettiklerim en başından böyle davranmamı söyledi bana. Özetle bununda suçlusu ben oldum. Eşime karşı güvenim çok ciddi yara aldı benim. Evet belki beni aldatmadı, üstüme yürümedi, şiddet görmedim fiziksel olarak, ama duygusal olarak çok yıprandığımı hissediyorum. Bunda tabe geçmiş yaşamımın, hassas ve alıngan yapımında etkisi inkar edilemez. Tek suçlu tabiki o da değil. Ama onunda defoları var. Özgüvensiz biri olduğunu görüyorum tıpkı benim gibi. Hayır demeyi beceremeyen, elalemi kafaya takan, duygularını ifade etmeyi bilemeyen ve çoğu zamanda bir kadına nasıl davranılacağını bilmediğini görüyorum. Ben çok hassasım içimde, örselenmişliğim çok, kendime acımak adına söylemiyorum bunu. Eskiden bu hatayı yapıyordum, ama bazı şeylere bakış açım sanki değişmeye başladı gibi. Artık 30' u geçmek mi, evlilik sorumluluğu almakmı, seni koşullu seven insanlarla çevrelenmekmi. Nedir bilemiyorum bana bunları duyumsatan. Kafam çok karışık anlayacağınız. Ama senin dediğin gibi arkadaşım o rolleri bizlere giydirmiş olabilirim. Baba figürü arızalı bende. Yaşıyor ama yok hayatımda. Anneme yaptıklarını affedemiyorum. Annemin mutsuzluğuda bize çok yansıdı, şiddet gördük, ruhumuz örselendi, kendine güvensiz, insanlara güvensiz, çekinen, kendini değersiz hisseden, ifade etmekten aciz insanlar olduk. Bunu aşmaya çalışıyorum aklım böyle olduğuma erdiğinden beri, kendimce bir yol aldım. Ama yeterli değil tabe. Bunları bazılarını eşimle paylaştım, açıkçası onu kendime yakın buldum, ama sonrasında bütün tartışmaların suçlusu haline geldim. Çünkü mutsuz bir çocukluk yaşadım, dolayısla psikolojim iyi değildi, kendi kendime sorun çıkarıyordum. Oysaki hislerim, sezgilerim kuvvetlidir, bir miktar abartmış olabilirim o ayrı. Ama memnuniyetsizliğimi karşı tarafın anlamasına bekledim, zaman zaman anlamış gibi davrandı, ama işine geldiğinde. Belki hassaslığımdı bunları bana yaşatan bilemiyorum. Böyle işte.