Evlendiğimi veya çocuk sahibi olduğumu ben de düşünemiyorum, düşman başına Belki de hayatımın diğer sorunlarını buna yansıtıyorumdur, haklısınız.

ben psikologum -ruh hastalığı vurgunuzdan ötürü belirtiyorum-, annem kedim için mesela 'yazık yaa bunun da annesi babası yok yaa, tek başına hiçbir kimsesi yok yaa.' gibi acındırmalı cümleler kurduğunda gözlerim doluyor, 2 laf daha duysam ağlayacak hale geliyorum. kedim bir gün kanlı dışkılamaya başladığında ağlama krizine girdiğim ve yerimden kalkamadığım için veterinere 10 dk sonra gidebildim anca. vallahi insan bebeği olsa böyle olmazdım, çocuğun ağzı dili var sonuçta anlatırdı derdini. ama hayvan sözkonusu olunca içim gidiyor, her türlü sorumluluğu bende, başına bir şey gelmesinden çok korkuyorum.

Özellikle kuzenle ilgili olan kısım aşırı irrite edici. Çevremde var senin gibi insanlar ve evet şımarıksın. Dışardan bakılınca aşağılık kompleksi olduğun belli oluyordur eminim. M

Bu kedi artik ev kedisi degil mi ve ailenizle birlikte yasamaya coktan alismamis midir. Hic hayvan bakmadim bilmiyorum ama ev kedileri tirsak olmuyor mu biraz, gidemez herhalde bir yere. Yazliga gitsin onlarla iste takilsin orda. Felaket senaryolari yazmayin kafanizda. . push ;

Ruh hastası falan değilsiniz sizi oyle iyi anliyorum ki birtanecik yavrum ölünce günlerce agladim esim dayanamadi ve yeni bir yavru aldı asla kimseye birakamiyorum evin icinde gözüm sürekli onda ya bir sey olurda ölür diye ödüm kopuyor sanirim kaybettigimiz icin böyle oldu bende o moddayim surekli ya bir sey olursa diye. şuan yanında olmadiginiz icin kontrol sizde degil böyle dusunmeniz bana cok normal geldi ben wcye giderken bile kuşu yanimda götürüyorum kafamda oturmayi seviyor evet biraz abarttigimin farkindayim ama obur kuşum öldüğünden beri boyleyim sizde kopeginiz öldüğü için kedinize asiri baglanmissiniz kime birakirsaniz birakin akliniz hep onda kalacak o yüzden en güvendiğiniz kişiye birakinda kaygı seviyeniz daha az olsun

Teşekkür ederim. Bugün deseler ki şu veya bu kararı aldık, tüm samimiyetimle söylüyorum karşı çıkmam çünkü zaten orada değilim, elimden gelebilecek çok da bir şey yok. Ama bana bu iki seçeneği sunuyorlar ve çözüm bulamıyorum, benim tercihime bırakıyorlar. Altında yatan sebepleri konuyu açtığım mesajda anlattım olabildiğince detayıyla. Ben sadece mantıksız davrandığımı duyup ikisi seçenekten en mantıklısını veya bizim göremediğimiz bir seçeneği arıyorum.

Allahım ne büyük dertler var Ya Rabbim

Kuzenimin hakkını yemek istemem, hakkaniyetli ve iyi bir insandır. Ancak benim kadar dikkat eder mi, beraber yaşayacağı insanlar nasıldır hiç bilmiyorum. Yoksa kedimizin rahat ve mutlu olduğu evinden küçük bir kafese gitmesini istemiyorum. Hareketli ve başka hayvanlarla aynı ortamı paylaşmayı sevmeyen bir kedim var malesef. Ailem kendisini küçük ve kedi olan bir ben olarak tanımlıyor T

Herşeyi kontrol edemiyoruz maalesef bunun sonucunda doğuyor kaygı bozukluğu yani insanın hayatını zorlaştırıyor bence şu koronoda online terapi alma şansı varken alın derim

ben çocuğumu bırakıp gitsem birde üstüne ikiniz yazlığa gitmeyin nöbetleşe evde kalın diyemem. kıskançlık olayı için dr gidin normal değil. escada35

Çok fazla takıntı yapıyorsun. Tamamen psikolojik aynı benim temizlik hastalığım gibi. Mesela bende eve kılı dökülür diye asla eve kedi köpek alamam. Tik olurum. Normal şartlarda gerekirse halının üstünü 10 kere süpürür eve misafir bile almam kirletir diye. Bende temizlikte senin kadar tikliyim.

Yani evet belki bir şımarıklık ama aile evimizde sonuçta zindan değil, eli yüzü düzgün dört başı mamur bir ev. Sonuçta bir iki aya uluslararası ulaşım kuralları az çok belli olur, ona göre yolumuz çizilir. Ben sadece kural kaltığı gibi sorumluluğu başkasına atmalarını istemiyorum çünkü takıntılarımdan dolayı kedimize o sürede bi olay olursa kendimi tutamam, kalp kırarım. Kalp kırmayı istemiyorum. Clarkkent Bir kedi annesi... Anneler

Bebek oldugunda annem deliler gibi kosarak gelecek biliyorum, calisma hayatina dondugumde bir sure yazlik be yurtdisindan uzak kalacak diye anneme kiyamiyorum. Torununa bakmasini teklif edip hayatini engellemek icin bir kedi icin boyleyseniz ilerisi icin bence bir destek almalisiniz. Kedi cocugunuz gibi de olabilir evet ama bu tarz bi anne baba evlat iliskisi bile saglikli degilken sizin durumunuz hic mantikli degil.

Açıkcası konuyu açmadan olarak anneme de buradaki konunun özetini yazdım, o da bir çözüm bulalım beraber dedi. Biz bulamadık, zaten bu yüzden konuyu açtım ama farkında olduğum psikolojik sıkıntılarım daha çok ilgi çekti Kedimiz için ne yapacağımız yerine kara kara nasıl bir ruh hastası olduğumu düşünüyorum başladığım yerden daha da kötü bir yerdeyim yani anlayacağınız. Amor-a

Valla ruh hastasi tanimi da insandan insana degisir sonucta. Benim icin ruh hastalari hayvan ve insanlarin canina kiymet vermeyenlerdir mesela. Ne güzel ki kedini seviyorsun onun icin endise duyuyorsun :) Ama bir gercek var ki, sevdiklerimizi nekadar koruma altina almak istesek de olmuyor. Bazi seylerin önüne gecilmiyor. Teslimiyet önemli. Ailen de negüzel bir aile ki sana secenekler sunmuslar. Herkes kendi ailesinin simarigidir bence :) Simar simarabildigin kadar Yazliga alsinlar kedini bu arada bence. Sonucta ailen kediye kedi de ailene alismistir. Simdi yavruya ayri bir stres olmasin yabanci biriyle. Hem nazin ailene gecer.. kuzenine degil.

Merak etme onlarıda çok mantıklı kişiler aramıyor asıl yardıma ihtiyacı olanlar çekiniyor. Planlamasını yapıyorlardır

Yani dünyanın en büyük derdi değil farkındayım, şükür ki herkes sağlıklı ve başını sokabileceği bir çatısı var. Rahat batması diye düşünebilir insan ama beni aşırı strese sokup endişe sevilerimi yükseltiyor. Asıl derdim endişe seviyem, bunun en küçük konuda bu kadar yoğun kendini göstermesi ve sağlıksız bağlanma eğlimim. B

kuzenine güveniyorsan onunla kalsın kedi

Haklısınız, takıntı yapıyorum çünkü büyürken takıntılılık ile sorumluluk arasındaki farkı öğrenemedim. Şımarık olarak değerlendirilebilirim ama asla sorumsuz bir çocuk olmadım. Umarım ikimiz de hayatta bizi geriye çeken takıntılarımızı en kısa zamanda sağlıklı bir şekilde aşıp, tek sefer geldiğimiz bu hayattan keyif alabiliriz :)

kendini ruh hastası olarak görme allah yardımcın olsun üzme kendini

Yurtdışında yasiyorsunuz su anda degil mi? Bende yurtdisindayim, size ozel mesaj atiyorum

Evet, anne ve babamı anlamıyorum çünkü duyguları konusunda çok açık değiller. Her konuşmamızda dip dibe karantina da olmaktan nefret ettiklerini hissetiriyolar. Her görüntülü konuşmamız onların bir birine laf sokuşu ile geçiyor. Ben bu süreçte, arkdaşları ile bir araya gelemediklerinden dolayı, baş başa olmalarını sağlıklı bulamıyorum. Malesef kavga/laf sokuşu ile geçen bi aile hayatımız vardı. Birbirimizi kısa sürede gördüğümüzde en iyi anlaştığımız dönemi yaşamıştık. Belki bu covid-19 geçene kadar kediye dönüşümlü bakmaları bana en sağlıklı çözümmüş gibi geliyor. Hem bir birlerinden uzak kalırlar, hem de kedimiz en çok güvenebileceğim iki kişi ile huzurlu yaşar. Ama görüşlere de açığım. Ruhum

Him bence bipolar bir psikiyatriye görün derim. Guzel yanı kendinin farkindasin

Düz şımarık ve bencilsiniz, herkesin kendi hayatını sizin kafanızda kurduğunuz ve gerçekleşmemesi ihtimali oldukça yüksek olan veya gerçekleşse dahi hayatın olağan akışında hemen hemen herkesin yaşayabileceği şeylere göre düzenlemesini bekliyorsunuz.

Istemez olur mu tam bir sevgi delisi Benim bu ruh hastalığım kedimden de kaynaklaniyor bana aşırı bağlı ve bensiz yasayamayacagini düşündürüyor bana Bugün markete giderken peşime takıldı dönmedi o derece sürekli dibimde Bir de 5 ay önce gençlik hastalığı atlattı ölecekti bu yüzden de fazla bir bağımiz var aramızda ☺

Ben anne babanızı tanımam etmem ama empati diye bir şey var. Kendimi onların yerine koyduğumda anlayabiliyorum gayet doğal yazlığa gitmek istemeleri. Siz nasıl anlayamıyorsunuz hayret ettim. Şu saydıklarınızın zerre önemi yok. Kedinizi düşünmeye harcadığınız zamanın yüzde biriyle anne babanızı düşünseniz keşke. Benim ailem de sürekli tartışma halinde ama anladım ki doğal halleri bu. Evliliğe bu şekilde devam ediyorlar, ayrı kalmak birlikte olmak kendi verecekleri bi karar. Evde kediyle tek başına yaşlı bir insanın kalması size nasıl en sağlıklı çözüm gelebiliyor? Farzedelim yalnızken biri düştü, başına bir şey geldi kediniz için bin tane felaket senaryosu yazmışken kendi anne babanızı hiç mi düşünmüyorsunuz? B barga

hayvan sahibi olanlar daha iyi anlar benimde kedimle tavşanım var hayvanı çocuğunmuş gibi görebiliyorsun Clarkkent Bir kedi annesi... Anneler

Kediniz için endişelenmeniz normal. Ben de kedimi annem de dahil olmak üzere kimseye emanet etmem. En ufak bir hatada hayatı tehlikeye girer. Hiç büyümeyen çocuk gibiler. Evim 5. Kat tüm pencereler çocuk kilidi takılıyken açılır. En üst düzey özeni gösteririm. Evini bir canlıya paylaşmayan anlamaz, çocuğunuz gibi oluyor gerçekten. Olur da kızarsam günlerce aklıma gelir vicdan azabı çekerim niye kızdım diye. Sizi anladığımı belirtmek için yazdım bunları. Ama siz kendi eğitiminiz için yurtdışına gitmişsiniz. Şimdi aileniz belirli olmayan bir tarihe kadar evde kedinin başını bekleyemez ki. Sokağa atalım dememişler zaten ki dememeleri de lazım. Çözüm üretmişler. Ya yanlarına alacaklar ya da bakması için kuzene bırakacaklar. Başka ne yapsın bu insanlar? Ben farklı bir çözüm göremiyorum bu soruna. Anneye babaya yazlığa gitmeyin kediyle kalın demek de ailenize haksızlık değil mi? 3 - 5 gün değil. Belki bütün yaz sürecek bu. Herşey sizin istediğiniz gibi olmaz. Bir de terapi alın. Endişelenmek normal de sürekli ya bir şey olursa diye yaşanmaz. Onlar da ölümsüz değiller. Bizden daha kısa ömürleri var. Büyük ihtimalle bizden önce hayatları son bulacak. Ama sürekli bunu düşünerek yaşanmaz.

Doiy lütfen Tr'den bir uzmandan hemen online terapi vs bir destek almaya başla. Yaptığın şımarıklık bencillik değil sağlıklı düşünemiyorsun. Bu söylediklerinin hepsini yaşadım. Kardeşimin kedisine bakmak zorunda bırakıldım. Ben bakmasam arkadaşına bırakmak zorundaydı. Ailemizden bir kişi solunum yollarından rahatsızlandığı için evden uzaklaştırmak gerekiyordu. Bu arada kedi dedim ama benim için o bizim bir parçamız. O kadar karakterli o kadar hassas bir hayvan. Çok severek özenerek baktım. Kardeşim o süre zarfında bana düşmanlaşmaya başladı. Durumundan haberdar etmek için arada şöyle yaptı şu bu diye anlatırken sinir olmaya başladığını farkettim önce. Sonra sormayı ve ben anlatırken dinlemeyi kesti. Benimle iletişimini sınırladı. Bir sene maddi durumum kötüyken bir de o aralar herşeyiyle ilgilendim veterineri maması kumu aklına gelebilecek herşeyi. Bir sene sonunda bir erkek arkadaş buldu bir süre ara ara evinde kalmaya başladı. Herşey benim için normal. Gelip düzgünce bugüne kadar baktın emeğin geçti sağol şimdi alabilirim demeden gelip sinirli sinirli oturup sonra getirdiği çantayı açıp aldı nasıl olacak vs diyemeden kaçarcasına çıkıp gitti. Engelleme girişimim zaten olamaz ama o bu yolu seçti. Neden anlattım bunu biliyor musun? Mantıklı bir insansın kendi durumunun gidebileceği noktayı gör istedim. Anne baban ya da kuzenin senin hatırına bakacak kedine. Elbette bakarken aralarında bir bağ oluşacak kaçınılmaz olarak. Sen evrak işlerini halledip onu da yanına alıp gidebilirdin ama yapmadın. Şimdi bunun faturasını o insanlara çıkartma lütfen. İki öneri de mantıklı. Kedini sevmeden zoraki bakacaklarına kedin senin özleminle hasta olacağına bırak birbirlerini sevsinler. O başka türlü bir sevgi oluyor merak etme seninle olduğu gibi olmaz. Kediler benim tanıdığım kadarıyla herkesle farklı bir ilişki kuruyor. Sen lütfen bu takıntılı ve post travmatik stres bozukluğu gibi görünen durumu çöz. Hayatında yolunda gitmeyen başka şeyler var muhtemelen ve sen bütğn sorumluluğu kediciğine yüklüyorsun. Sen döndüğünde bir iki gün kapris yapar üçüncü gün gelir koynuna merak etme. Kedinin bir ömrü var ve ben bu kaybı da yaşadım. Lütfen bağlılığını buna göre kur. Hayat bu maalesef hepimiz geçiciyiz bu dünyada. Sevgileri hep kalbimizde kalıyor sadece.

Bu kadar cok bagliysaniz bence yurt disina gidemezdiniz. anlattiginiz gibi cok bagimli olsam onu ya goturur yada gitmezdim. bence sizinki tamamen takinti kedi veya baska biri sizin icin bi bosluk var ve oraya kediyi koymussunuz.

Kuzen konusunda haklısın ne kadar iyi olsa da kediler özel dikkat istiyor, pencerelere, balkon kapılarına dikkat gibi. Hayvan bakmayan insanlara bu detay tuhaf geliyor ama çocuk gibiler iki dk gözünden ayıramıyorsun hemen bir muzurluk peşindeler. Pansiyonlara geçen yıl baktım, huysuz kedileri özel odalarda bakan bakıcılar var, armut.com dan bulmuştum ama tabi pipirikli ben bırakamadım kedimi, tatile gitmekten vazgeçtim Kuzeni sıkı sıkı tembihleyip, detayları anlatsanız ciddiye alıp dikkat eder mi? Ailenizle gitmemeli Fıp çok çok büyük bir risk ve kedi dışarı çıkmasa da hastalığı insanlar içeriye taşıyabilir, asla alınacak risk değil Clarkkent Bir kedi annesi... Anneler

Önce annem sonra eşim istemediği için hiç kedi köpek sahiplenemedim ama çok cok severim. Bence onlar da küçük birer çocuktan farksız. Ben sizin ruh hastası falan olduğunuzu da düşünmedim çünkü benim evcil bir hayvanım olsa onun güvenliğini her açıdan düşünürüm. Çünkü siz onun bir nevi annesi oluyorsunuz. inşallah probleminizi en mantıklı ve onu güvende tutacak yoldan çözersiniz.

Siz de, ama yine de teşekkür ederim yapıcı eleştirinizden.

Amma gömmüssün kendini. Ben ruh hastasi birini görmüyorum. Asiri evhamli ve hersey kendi planina göre islemesini isteyen birini görüyorum. Ki bu durumlar zaman zaman hepimizde ortaya cikabilir. Bazen birseyler bizim elimizde olmuyor. Mesela bu pandemi gibi. Olmasaydi hersey kendi programina göre isler ve kedini yanina alabilirdin. Dedigim gibi elimizde olmayan cok sey var. Akisina birakmali. Fazla endiselenmemeli. Korku ve endise insani aptallastiriyor. Bu corona yüzünden ne insanlar var ki kendilerini saglikli iken hasta ettiler sterillesmeye calistikca. Hayata güven biraz.. Kendini de ruh hastasi olarak görme. Sen kendini ezdikce seni ezenler cogalir. Kendinin en iyi dostu ol :)

Herkese merhaba, Öncelikle fazla detaylı ve uzun yazdım, okumak istemeyen veya özet geç diyenlere göre göre bir konu değil. Konumuz kayınvalide/görümce/elti/koca problemi de değil. Konumuz büyük ihtimalle 3 yaşındaki bir çocuk gibi kaprisli olan bir insan olmam (27 yaşındayım) veya düz takıntılı bir ruh hastası olmam ve bunun kedimiz üzerinden siyaret etmesi. Okuyan herkese şimdiden teşekkürler. Sorunum kedim, ailem ve sanırım ruh hastası olmam. En başından başlamak gerekirse her şey 5 yıl önce köpeğimiz yaşlılığa bağlı öldüğünde başladı. Kendisi çok ani ve hızlı bir şekilde hastalanmış ve ölmüştü. Hayvanları ne kadar sevsem de uzun bir süre başka bir evcil edinmeyi istemedim, ki en büyük isteğim bir kediyle beraber yaşamaktı. Her neyse, bundan yaklaşık 2.5 yıl önce annem evimize bir kedi yavrusu getirdi ve benden beklendiği gibi kendisine aşırı bağlandım. Kedimiz 7 aylıkken, ailemin dikkatsizliği de yüzünden, 3. kattaki evimizin balkonundan düştü ve ben gece geç saatte eve geldiğimde fark ettim. Gece 3e kadar sokaklarda ağlaya ağlaya aradım ve bulamadığımım için ertesi gün gideceğimiz yurt dışı turuna katılmamaya karar verip evimizde kaldım. Bir hafta boyunca sabah akşam kendisini sokaklarda aradım ve çok şanslıyım ki sağ salim bir şekilde buldum. Bu olaydan sonra kendisine olan bağlılığım sanırım sağlıksız halini almaya başladı, sürekli başına kötü şeyler gelmesinden korkar bir şekilde buldum kendimi. Sonrasındaki 2 ay boyunca sürekli balkondan düşüp kaçtığını gördüğüm rüyalar gördüm, ki hala da görmeye devam ediyorum. Sorun şu ki ben eğitimim sebebiyle 4 ay öncesinde yurt dışına taşındım, ev kiralamayı ve kedinin evrak işlerini halledene kadar da aileme bıraktım. Ancak tahmin edersiniz ki covid-19 yüzünden hem kedimin evrak işleri gecikti, hem de getirebileceğim tarih belirsizleşti. Bugün ailemle görüntülü konuşurken annemlerin Türkiyede'ki önlemlerin esnetildiği ilk anda yazlığımıza gitmek istediğini öğrendim ve sinir krizi geçirttiren ve ruh sağlığımı sorgulatan olaylar gerçekleşti. Annemlerin iki önerisi var, birincisi kediyi evimizde bırakıp yaşıtım olan kuzenimin kedi ile bizim evde kalması diğeri de yazlığımıza götürmeleri. Ancak iki öneriyi de kabul etmek istemiyorum. Yazlık evin bahçesinde bir sürü FIP hastası sokak kedimiz var ve evin dibi yol. Sarhoş araba kullananı, fast and furious sitili araba kullanan dolmuşu vs gece gündüz sokakta. Kedimizi araba ezebilir veya kendisi malesef tedavisi olmayan FIP'i diğer kedilerden kapabilir. Kuzenim konusu ise bambaşka uzun bir hikaye. Eğer bu planla devam edilirse kendisi bizim evde master'ı bitene kadar yaşayacak ve bu dönemde ailem yeni aldıkları eve çıkacak. Bu yeni alınan ev de giriş kat ve işlek bir sokak yanında, o yüzden ailem kediyi diğer evde kuzenime bırakmayı düşünüyor. Ve dananın kuyruğu da burada kopuyor benim için. Ben kuzenimden çok hoşlanmıyorum, hem kendi özgüvensizliklerim hem de her ne kadar kabul etmek istemesem de gereksiz kıskanç olabilişim. Aklımdaki sorular ya kediye iyi bakamazsa, ya yine kaçarsa ve en utanç vericisi ya benden çok onu/kız arkadaşını/ev arkadaşını severse ve de beni artık sevmezse. 2-3 yaş çocuğu gibi kıskançlık krizine girdiğimin ya da ruh hastası gibi düşündüğümün farkındayım. Benim isteğim 3 ay boyunca evimizde dönüşümlü olarak kedi ile annem babam kalsa, hiç kediyi kuzenime bırakmasalar ve ben biraz önümüzü görebildiğimizde kediyi getirebilmem. Manas detanının rekorunu kırmadan sormak istediğim sorular şunlar: Sizce en makul çözüm ne, ben ruh hastası mıyım veya bildiğin düz şımarık mıyım? Dünyanın en özgüvenli insanı sayılamam ve 2 aydır full karantina sürecinde iyice garip bir ruh haline girdim. Mantıklı düşünemiyorum ve yardımınızı istiyorum. Biliyorum herkesin derdi başından aşkın, ancak benim de derdim bu. Bu sorunun altındaki daha büyük sıkıntılarımın da farkındayım, evet psikolojik yardıma ihtiyacım var. Şimdilik bu sorunumu, uzun vadede de özgüvensilik/paranoyaklık/kabul edilme ihtiyacımı çözmek istiyor, bu konularda fikirlerinizi bekliyorum. Esra

Çok yabancı film izliyorsun K

Takıntılı bir kişi olduğumun veya gerçekleşme ihtimalinin düşük olduğu şeylerin peşinde olduğumun az çok farkındayım ve bunu çözmeyi her şeyden çok isterim. Ancak tüm çocukluğunuz boyunca detaylara önem veren/sorumluluk seviyesi yüksek bir çocuk olarak büyütüldüğünüzde ileriki yaşlarda saçma sapan bir şekilde patlak verebiliyorsunuz sanırım. Kaygı seviyemi düşürebilmek için önerilere açığım.

Valla bir insanin ariza oldugunun farkinda olmasi guzel, hakaret amacli yazmadim kendiniz yazmissiniz zaten ruh hastasiyim diye Kesinlikle normal degilsiniz ama durumun farkindasiniz ve degisebilirsiniz, ve lutfen yasli basli insanlara zulum etmeyi birakin, onlarin hayati uzerinde bir kontrolunuz olmamali, konuya once buradan baslayin Ve yol gostermek acisindan, zaten sorununuzun kaynagi aileniz, inanilmaz simartmislar sizi Normal saglikli bir aile yapisinda sj sekilde olaylar olmaz

Dediklerinize katılıyorum ve yargılamadığınız mesajınız için teşerkkür ediyorum.

Çok haklısınız, duymaya ihtiyacım olan da sanırım saçmalıyor oluşum

Çok teşekkür ederim, derdimi anladığınızı düşünüyorum. Gidecekleri yerde ne sosyal mesafe kurallarına uyulduğunu ya da hastanelerin büyük şehirlerde çalıştığı gibi çalıştığını düşünmüyorum. Derdim kedinin akibeti üzerinden siyaret etse de çok katmanlı. Sadece kedimizin sağlığını veya kuzenime olan gıcıklığımı düşünen bir psikopat değilim günün sonunda.

Kedinin ölümsüz olmadığını kabullenmeniz lazım ve kaygı bozukluğunuz için psikiyatrist

Açıkcası düşündüğüm ama eyleme koymadığım bir öneri. Ne bileyim millettin türlü türlü derdi var, daha sonra da çözüm arayabileceğim bir dertmiş gibi. Bu günlerde daha çok ihtiyacı olan bir insanın görüşme saatini elinden almak istemiyorum. Ancak görmezden gelip, konuları çözmeden kaptma eğilim olduğu için belki de kolaya kaçıyorumdur :/

Kedi ev kedisi değil mi? Maması, suyu, kumu, oyuncakları evin içinde yani yazliktaki kedilerden endişeleniyorsanız ve kuzenden de haz etmiyorsanız 3 4 aylığına aileniz titiz bir şekilde yazlıkta bakacak kediye ve dışarı çıkartmayacak. Ben yanında olmadığım zamanlar balkona bile çıkartmam, camları açmam neden başıma dert açayım ki? Aslında çok büyük bir sorun yok ortada, tanımadığı birine baktırmak kedinin psikolojisini de bozar. Bence aileniz bakmaya devam etmeli. Evin giriş katta olması vs onemli değil, kedi evde olacak ve dikkatli bakacaklar o kadar.

Doğru diyorsunuz, belki de gereksiz detay düşünerek kendimi baltalıyorumdur. Milana22

Teşekkür ederim anlayışlı mesajınız için. Fazla kendisini didikleyen/eleştiren bir yapım var biraz. Başka insanların da benim gibi olabaileceğini düşünmek ve başka bir bakış açısı iyi geldi :) Yine de bunları törpüleyip rahat bir insan olmayı isterim.

Kedim var ve seni çok iyi anlıyorum. Aslında şımarıklık değil sonuçta can taşıyor ve sen bakmışsın sonra herhangi bir şey olsa unutulmuyor. Bence ailen hükümete güvenip yazlıklarına gitmesinler. Çünkü herhangi bir vaka olduğunda bulundukları yerlerdeki hastanelerde yatak sayısı yeterli olmuyor. Evlerinde kalsınlar bence bir önlerini görsünler öyle. Fip konusunda haklısın biz bir kedimizi dışarı cıkmasına izin veriyorduk corona kaptı geldi evdekilere de bulaştırdı ne çektik. Bir tanesini de kaybettik maalesef Nooption memento mori memento

Ben de oyleyim, ordan biliyorum benibosver Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Sorun şu ki asla kapının sinekliğini kapamayıp, eve diğer kedilerin, tarla farelerinin vs girmesine sebep olup sonra bana balkona tabak taşırken (2 sn bile olsa) niye kapıyı açık bıraktın diyebilen kişiler. Çok dikkatli değiller ve bi iş yanlış gittiğinde başkasını/bir birlerini suçlamaya meyilliler. Ben kediyi yanınızda götürün desem, götürseler, o da kaçsa aile dramı çıkar.

Bu endişelerinizi uzman yardımıyla hafifletebilirsiniz. Yoksa herkes korkar sevdiklerini kaybetmekten. Kediyi aileniz yazlığa götürüp balkona cama çıkarmasınlar. Bahçeyle temasını engellesinler. Yine en çok güvenilecek kişi bence anne ve babanız.

Bence ruh hastasi degilsin, kontrol bagimlisisin accessdenied

Anlayışlı mesajınız için teşekkürler, Açıkcası ben buraya gelmeden önce ailem ile bu durumu konuşmuş ve kendisini yanıma getirmek istediğimi söylemiştim. Geçici lojmanda kalacağım iki ay için yanlarına bırakmıştım, evi ayarladıktan 14 gün sonra da yaşadığım ülkede ve dünyada önlemler artmaya başladı. Yani normal koşullarda ben şu an evimde kedimle beraber olacaktım. Onları da sıkıntıya sokmak istemiyorum ama içimden bir canavar çıkıyor bu belirsiz süreçte. Köpeğimiz öldüğünde, şansıma dersten erken çıkıp veterinerine gitmiştim ve birbirimize veda edebilmiştik . Sanırım herkesden uzağa tek başıma taşındığım için anksiyetem her yerden fırtlıyor çünkü sevdiklerimizi ne zaman kaybedeceğimiz malesef belirsiz.

Şımarıksın. Çevrendeki herkes kedin dahil seni sevmek zorunda değil. Kediler evde kim varsa onu sever. Bir kedi için ortamını değiştirmek, yanında kalacak kişiyi değiştirmekten daha zor. Ailenin onu götürmesi daha kötü. Kuzenimle kalması en mantıklı. Kedinin psikolojik sorun yaşamaması için dahi. Ve bu sürecin ne olacağı belli değil. Şuan böyle ama 1 ay sonra? Tekrar sokağa çıkma yasağı gelmeyeceği ne malum? Bu durumda ailen nasıl gidip gelecek? Evde birisinin onunla kalması daha mantıklı tekrar ve tekrar. Benim de üç kedim var, birisi benim kendimin. Evimi erkek arkadaşıma bıraktım onlar için. Çünkü onlar benim arkadaşım, sahipleri değilim. Sadece kendimi düşünemem. Onları kötü olacakları bir ortama getirmektense deli gibi özlüyorum. accessdenied

hayvanlarla aranda görünmez bi sevgi şevkat bağı oluyor KARACAY

Kedinin kuzeninizi ve ev arkadaslarini daha çok sevmesi kiskancliginiz disinda ben abarti birşey goremedim. Kedim benim ya da eşimin dikkatsizligi yuzunden düşüp ölebilecek olsa veya kaybolsa ben de oldukça etkilenirdim ve kendimi suçlardim bir süre. Tehlikede olabilecegi ortama goturulmemesini istemeniz de gayet normal aileniz kediye dikkat etmiyor belli ki balkondan dusebildigind gore, kuzene kiskancliginizi bir kenara birakirsak vicdanli bir insansa dikkat edecekse kuzene birakin derim.

Hay senin kedine diyesim geldi . push ; ciykinkuybaa

Öncelikle başınız sağolsun, bir evcilin vefatı gerçekten çok zor. Beni ihtimali bile istemediğim noktalar götürüyor psikolojik olarak. Sevdiğimiz herkese, insan veya değil, sağlıklı ömürler diliyorum. Günün sonunda insan için en önemli kişi yine kişinin kendisi, bizlere de sabır ve başa sağlıklı çıkma mekanizması diliyorum :)

Ben sizi yargılayamıyorum, benim de bir kedi kızım var, ben de biraz fazla bağlıyım hatta azcık bağımlıyım da diyebilirim. Onun için ne tatiller iptal ettim, aklım çıkıyor başına bir şey gelecek diye. O sebeple endişenizi anlayabiliyorum. Ama anne ve babanızın da kendine göre planları vardır, yani iyice tembihleseniz yazlıkta dikkat etseler kapılara, pencerelere vs, en azından siz alana kadar. Olmuyorsa mecbur kuzeniniz bakacak. Pandemi durumundan kaynaklı ister istemez zaten kötü etkileniyoruz, bir de sizin için bu durum daha kaygı verici olmuş, ama sakin olmaya çalışın ve olumlu düşünün lütfen.

Yani konunuzu okuyunca tek cocuk oldugunuzu da asiri simartildiginizi da anladim hemen, sizin gibi insanlar var cevremde, dedigim gibi en azindan bunun farkindasiniz, aksiyon alin, yasiniz 27 henuz geç degil

Farkındayım ancak şu anda dilini bilmediğim bir ülkede 18 m2 bir evde karantinadayım. Önceliğimi terapiye/psikiyatiste vermem gerektiğini ve mantıksız davrandığımı duymak rahatlattı.

Ailenizle konuşmayı deneyin. Ben bunu annemden rica etsem benim için idare eder mesela. Kedimi de sever çünkü. Madem iki ucu pisli değnek. Şansınızı c planıyla deneyin.

budur. Clarkkent Bir kedi annesi... Anneler

Islak banyo terligiyle dövme hissi uyandırıyorsun insanda

peki ya öneri?

Sizin için aynı şeyleri diliyorum teşekkür ederim

ileride çocuğunuz olduğunda muhtemelen ona daha fazlasını hissedecek ve kaygılanacaksınız. Uzman desteği alın. Önceki

bilemedim. ilk yorumumda dediğim gibi ben psikolojik rahatsızlık olarak görmedim. kötü tecrübenizden dolayı fazla bağlı olabilirsiniz kedinize bana normal geldi. ancak sizinde dediğiniz gibi şartlar değişti bence ailenizin uygun bulduğu çözümü kabul etmeniz gerekirdi. sonuçta onlarında sevgisi bağlılığı var kediye. koskoca insanların sizin istediğiniz şekilde hareket etmesini istemek bana tamamen şımarıklık gibi geldi. en iyi çözümü bulursunuz inşallah.

Tam olarak nereden başlamam gerektiğini bilmiyorum, eleştiriye/değerlendirilmeye garip tepkilerim olabiliyor bu da sanırım büyürken mikroskop altında gibi ailem tarafından incelenmemden ötürü.

Hak veriyorum, ailemin tek çocuğuyum. Uzun yıllar sonra bi sürü sorundan sonra doğmuşum ve şımartılmışım. Çocukluğumda ve ilk gençliğimde yaşayıp bastırdığım sorunlar da patlak veriyor büyük ihtimalle ve mücadele edemiyorum. 2 aydır evde tek başına durmak hiç ama hiç faydalı olmuyor. Abarttığımı ve şımarıklık yaptığımı duymak iyi geldi açıkcası.

dilerim her şey gönlünüze göre olur kendinizi ruh hastası olarak insanların bazen elinden gelebileceği hiç bişi yoktur ama kaygılarınız için bir psikayatıra görünün isterseniz

Bence bi doktora görünün bu kadar düşünce bu kadar takıntılık hiç iyi değil farklı bi boyut sizin ki Allah yardımcınız olsun.

Sanırım bende ruh hastasıyım. Tatile gideceğim zaman aracımla 250 km yolu baska bir şehire, aileme birakiyorum. Göz bebeğim o. Tatilimi yapip hemen tekrar o kadar yolu kuşumu almaya gidiyorum, çünkü ailem dışında baska kimseye emanet edemem. O yüzden cok iyi anliyorum sizi. Rahatsiz olacagi aklinizin kalacağı yere gitmesini istemiyorsunuz. Zaten kedilerde değişikliği pek sevmiyor. Ama ailenize nasil kal diyeceksiniz ki, kuzen nasil güvenilir birimi? D

Ben sizi anlıyorum ama siz anne babanızı anlamıyorsunuz. Yazlığa gitmek istemek en doğal hakları, bu kadar eve tıkılmışken iki yaşlı birey için bahçe bulunmaz nimet. Kedim mutsuz olurdu demişsiniz. Anne babanızın mutsuz olmasını önemsemiyorsunuz ama bu durumda. İnsanlar kedinizi ve kendilerini düşünerek bir çözüm önerisi sunmuşlar size hatta bir değil iki ama sizin çözüm öneriniz sadece kediniz odaklı. N Nfrtettti

Açıkcası tüm ailemi, 6 yıllık sevgilimi, akrabalarımı ve de arkadaşlarımı/çevremi vs. en az 3 yıllığına terk ettim Ancak, çevremdeki herkes eğitimim için bu adımı atacapğımı biliyordu ve destekliyordu. (Ki bu 10 yıldan fazladır amacım olan ve istediğim bir durumdu, aynı zamanda herkesin de desteklediği) Kedimiz ailemize geldiğinden beri benim yanımda kalacağı aile meclisi içinde belli bir durumdu, ki bugüne kadar da da gelecekti covid-19 sağolsun. Yine de yargınıza sağolsun, teşekkür ederim yorumunuza :)

Açıkcası aşağılık kompleksim var, ama kuzenime karşı mı bilmiyorum. Cinsiyetimiz, ilgi alanlarımız, okuduğumuz konular vs farklı. Bence kompleksli olduğum konu büyük ailemle büyüyemem , konulardan uzak bir birey olmam ve onu kıskanmam. Ve annelerimizin gereksiz ve tatsız bir baskı oluştırması ilk ergenlik yıllarımızda. Yoksa kağıt üstünde ben daha üst kişiyim. Aramızda sağlıklı bir ilişki oluşmadı, ve bu beni üzüyor. Rakip değil dost olmamız gerkirdi sanki.

Hayvanlari çok severim. Civcivimi gezdirmek için çocuk parkına götürmüştüm :) kedi kanadını yaraladı, hemen veterinere götürdük, röntgen, ilaç, tedavi derken iyileşti şükür. Ama o gün hepsi yirmi yaş üstü olan evdeki herkes çok üzüldü. Yani biz de hassasiz. Ama sizin hayatınızı tamamen kediye göre duzenlemeniz ve ailenize de baskı yapmanız yoğun kaygı bozukluğu mu yoksa daha mı ciddi anlamadim. Mutlaka doktora görünün, hem geçmiş olsun hem güzel kalbiniz için teşekkürler En buyuk kk

Kedi için ailenizin düzenini değiştirmesini istemeniz, dönüşümlü eve gidip gelmelerini istemek, yok hastalık kaparsa yok araba çarparsa gerçekten kaygı bozukluğı işaretleri hele ki kedinizi kuzenden kıskanmak nirvana boyutunda. O bir hayvan ve kendini korumaya programlanmış her araba caddede kediye çarpsaydı kedi kalmazdı kaçabilirler merak etmeyin hayvanlr bulaşıcı hastalıklara insanlardan daha zor yakalanır ailenizinde bir hayatı var onlara da hayatı dar etmeyin rahat olun demek bişey olup ölse depresyona gireceksiniz biraz da ailenizi düşünün

Açıkcası ben yurdumdayken ailem yazlığa gitsin diye gün sayardım, orada mutlu olduklarını biliyorum. Nerede ne yaptıkları, mutlu ve sağlıklı oldukları sürece, derdim değil. Kedi normalde bu tarihte yanıma gelmiş olacaktı ama covid-19 yüzünden her şey belirsizleşti. Ben kendimi biliyorum ve aile huzurumuzu bozmak istemiyorum. Psikolojik sorunlarımın da farkındayım ve çözmeyi emin olun ki en çok ben istiyorum, hatta ihtiyaç duyuyorum. Sadece sundukları çözümü çözüm olarak göremiyorum, ve psikoljik sorunlarım yerine kedimizin akibeti için çözüm arıyorum. Clarkkent Bir kedi annesi... Anneler

Yorumunuz için teşekkür ederim, dediklerinizin farkındayım. Ancak içinde olduğum durumda bunun mümkün olmadığının da farkındayım. Şimdiden gelecekteki bebeğiniz için sağlık ve mutluluklar dilerim :) S

Yalnız değilsin bende farkındayım A

Ben de ayni böyleyim ya bizimki de yazlığa giderken yolda çok kötü oluyor kalp krizi falan geçirecek diye korkuyorum. O halini gördüğümden beri göndermekte zorlanıyorum. Ben yokken götürsünler diyorum artık. Bence yazlığa gidebilir sever orayı. Bizimki çok seviyor gittikten sonra. kedi arkadaşları da var bir şey olmadı şimdilik. Eskiden ben de biri kalsin evde ona baksin isterdim ben de baktım. Ama böyle olmuyor gerçekten. Çok düşünmemek lazım kafayı başka şeylerle oyalamak falan belki. Tek çocuk olarak prenses gibi büyütülmüştüm ben de. Onun sıkıntılarını çok yaşıyorum terapiler de güvenmiyorum zaten param da yok. Ama belki durumunuz varsa rahatlatır bir konuşmak. Ben olsam denerdim.

Bence acilen psikolojik destek almanız lazım. Şımarıklık yapıyorsunuz evet ama bu şekilde açıklanabilecek kadar basit bir durum değil yaşadığınız ve insanlara yaşattığınız. Kedinin sorumluluğu sizde ailenizin bulduğu iki öneri de mantıklı. İkisi de kedinin yararına ama siz istiyorsunuz ki insanlar sizin kediniz için aylarını feda edip eve kapansın. Dahası kedinin başına gelebilecek senaryoların hepsini kafanızda kurmuşsunuz.

en makul cozum tedavi olmaniz. V

Ruh hastası değilsiniz. Kediniz için endişelenmek çok normal. O bir bebiş ama takıntı boyutuna gelmiş. Ki bu da normal, çoğumuzun vardır takık olduğu şeyler. Belki işi, belki evi, belki çocuğu... Bunun farkına varmanız da güzel bir şey. Uzman yardımı alırsınız. Geçer gider. Öyle dert edilecek şeyler değil. Hepimiz zaman zaman desteğe ihtiyaç duyuyoruz.

Bence ruh sagligin yerinde degil. ilerde cocugun olsa vay haline. Hayat bu hersey olabilir o zaman hic bise yapmayalim.

Hayvanları sevmeniz, baktığınız hayvana sorumluluğunuz güzel. Ama biraz abartmişsiniz. Ailenizin yazliği var ise ne diye bu korona varken eve kapansın kendi kapılarının önünde ferah ferah otururlar. Kediye göre bende hareket etmezdim.. Çünkü evde tek birakmiyorlar ki götürelim deseler yok, kuzenin baksin deyince ona da yok. Koskoca insanlar sana göre hareket edecek değiller. Biraz şımarık ve kiskançsiniz. Allahtan kendinizin farkindasiniz biraz kendinizi torpulemelisiniz. Farkında olmasaniz tam bir ruh hastası derdim sanırım. Ama bizler doktor değiliz bilemeyiz nesin. Velevki kedin kuzeninı sevdi bundan şu süreçte mutlu olman lazım. Zaten kedi senin kimse alamaz sevse nolur? Sevmese asıl daha kötü değilmı? Evlenseniz çocuk olsa eşiniz falan sizi hayal edemiyorum. Biraz içinize dönüp hatalarınızi görüp ki gormuşsunuz bu konuda kendinizi eğitip özgurlesmelisiniz. Sizin için bu durum daha zor bunaltıcıdir eminim. Neden hayatı kendinize bukadar zehir ediyorsunuz? Biraz Salın kendinizi daha düz düşünün ayrıntıya girmeyin. Güzel şeyler düşünün.

Sağlığına kavuşmasına ve sevilmeyi seven bir kedi olmasına çok sevindim. Sağlıklı ve mutlu ömürleriniz olsun beraber.

Duzgun bir psikolog bulun, terapi alin, size bu isin uzmani yol gosterecektir

Sizi anladığımı düşünüyorum çünkü aynı şeyleri ben de yapıyordum buraya gelmeden önce. Ama insanın elinden çok bir şey gelmiyor sanırım bu konularda. Ayrıca fotoğraftaki minnoşa da bayıldım, benim için de sevin

Aman tedavi olmadan anne olmayin belliki evli degilsiniz ama doktorluksunuz orasi kesin askitotomsu Yiğit Aras_SMA

Çok teşekkür ederim, dil bariyerinden ve covid-19dan ötürü şu an bir psikoloğa veya psikiyatra görünemiyorum. Ancak yapılacak listemde :) ATTRAENTE ACTA EST

Kuzenime elbette anlaşmazlıklarımız olsa da güveniyorum, tek başına o baksa güven konusunda derdim olmaz. Ama biz yaşıtız, az çok hayallerimiz ortak. Yakın zamanda kendi kariyeri için başka şehire veya yurt dışına çıkması gerekse, o zaman ne olacak? Ben zaten ömür boyu kediyi aileme yıkma derdinde değilim sadece bu yaz için biraz özveri bekliyorum. Altında yatan sebeplerim sağlıklı değil belki ama çok mu uçuk beklentim? Nooption memento mori memento

Sanirim kontrol bozuklugu bu yani herseyi kontrol altina almak istiyorsunuz. Olabilir kedinizi cok seviyorsaniz evhamlanabilirsiniz bende bi kedimi acemligimden kaybettim ilk tecrubemde ama aci oldu diger kedilerden dolayi genclik hastaligi kapti ve 8 aylikken kaybettim onu halen daha kardesimle cok uzulur kendimizi suclariz ama giden gelmiyor cok ozluyoruzda. Sizde geldiginizde psikiyatriye gidin en azindan belki sorunun kaynagini bulabilirsiniz. İlerde ayni evham ve kaybetme korkusunu kendi cocuklariniz icinde yasae misiniz acaba bilemiyoruz simdilik sadece kediye karsi valla uzman gorusu lazim bizim alanimiz degil bunlar malesef. Fikir veremedim cunku bende bilmiyorum kuzenin gercekten iyi bakar belkide seni sevmesede belki kedileri cok seviyodur ama sakinan goze cop batar biraz rahatlamaniz lazim . push ;

Ne diyeceğimi bilemedim okurken çok şaşırdım. İnsanlar evlatlarını bu kadar düşünmüyor, yazık size gerçekten ciddi hasta olursunuz böyle yapmayın kendinize. Ruhsal hastalıkların tedavisi çok zor henüz başınıza gelmemişken yapmayın kendinize. yalniz

teşekkür ederim. Farkındalık güzel bir şey :) A

birini dertleriyle itham etmek saygısızlıktır . push ; ATTRAENTE ACTA EST