Çok teşekkür ederim. Desteğiniz ve iyi dilekleriniz güç veriyor. İyisini düşünmeye çalışıyorum. Çok kolay değil işim ama biliyorum bebeğim için iyi olmak zorundayım. Ben daha hiç kokusunu almadan bu kadar düşünüyorsam bebeğimi onlar beni kimbilir ne kara düşünüyor ve ben üzüldüğüm için ne kadar üzlüyorlar. Kabullenmek zor bazı şeyleri ama hayat işte. Bunu da yaşamak varmış.

Hepimizin yardımcısı olsun. İnsana evladı güç veriyormuş bunu anladım. Terapisti çok ertelemeyeceğim. Ama doğuma kadar beklemek istiyorum. Daha önce çok iyi sonuç aldığım bir psikolojik yardım deneyimim var. Konu bambaşkaydı ama kazandığım içgörü çok önemliydi. Terapistim son seansta "Artık kahve içemeye gel sen." deyip yollamıştı. Ama terapi seansları zaman zaman sarsıcı olmuştu benim için. Büyük ağlama nöbetlerine filan neden oluyordu bazı seanslar. Çok faydasını gördüm ama nasıl anlatsam sancılı bir şeydi. Sanki gerçekten yeniden kendimi keşfeder gibi. O nedenle doğuma kadar eşimin ve birkaç sığınacağım limanın desteğiyle yol almam lazım. Bebeğim o sıkıntılı yüzleşme anlarına içimde tanık olmasın. Ama inan, şimdiden çok iyi geldi içimi dökmek. Dediğin gibi ana baba olunca iş bitiyor. Kendi evliliğim olsa belki böyle olması gerekiyordu demekte bu kadar zorlanmam. İnsan kendisi için bir kere yanıyor, şimdi ben iki kere. Dedim ya birini suçlayabilseydim acım daha az olurdu belki. Ama bunu yaşamayı da öğreneceğim, bununla da yola devam etmeyi öğreneceğim. Karnımdaki can parçası olmasa depresyonun dibine çoktan varmış olurdum, ama şimdi günümü herşeye rağmen gülümseyerek bitrmemi sağlayan birşey var. Ben de onlar için bunu ifade ediyor olmalıyım. Ben de onların canının parçasıyım. Onlar da beni böyle parçalanmış görünce kendilerine ve birbirlerine öfkeleri, isyanları ve üzüntüleri daha da artıyor olmalı. Sanırım onlara da pek iyi gelmiyor benim bu kadar kendimi koyuvermem. O yüzden daha güçlü ilerlemek için elimden geleni yapacağım. Ama bazen kendime yenildiğim anlar oluyor, konuyu açtığım an da öyle bir andı. Akşam girmiyorum nete. birşey yazan olur da cevap veremezsem bir süre kusura bakmayın.

Umut var belki de ama durum vahim ayrılmasalar da. Sabırla beklemekten başka çare yok.

Yani umut derken işte bu şekilde sürüp gider, ne bi adım geri ne bi adım ileri... onlar bunu artık bir yaşam tarzı haline getirmişler, bildikleri başka bir hayat yok. Eskiden kendimi çok yıpratırdım, günlerce ağladığım, bunalımlara girdiğim oldu. Sonra baktım ki bunlar böyle aynı tas aynı hamam, olan bana oluyor, ben de takmamaya başladım. Üzülmüyor muyum, tabiki çok üzülüyorum, keşke benim de normal bi ailem olsa, annem diyebilsem, babam diyebilsem, ama olmuyor işte. Onlar kendileriyle öyle meşguller ki gözleri çocuklarını bile görmüyor. Yapacak bir şey yok. Sanırım kabullenmek en doğru çözüm bizim açımızdan, yoksa kendimizi yıpratmaktan bi adım öteye yol gidemiyoruz.

Ah be canım, ben artık arayı bulmayı bırakalı çok uzun süre oluyor. Bilakis tetiklemeye çalışıyorum, evet ayrılın, en doğrusu bu, siz de kurtulun biz de diyorum. Ama onlar bunu maalesef başaramıyorlar. Annem çıkıyor yok yaa ayrılayım da evleri paraları başkasıyla yesin diyor ardından babam çıkıyor ayrılırım ama bu kadın hasta, kim bakacak ona diyor... annem dayanamıyor ben o... luk yaparım yine yaşarım diyor... Olayın vehametini görebiliyor musun? Bu çok korkunç bir şey... O yüzden hiç elleşme, nihayetinde koskocaman insanlar, elbette iyice düşünüp taşınmışlardır. Haa gönül ister miydi böyle olsun, elbette istemezdi. Ama bizim payımıza da bu düşmüş. Allah büyük, neylerse güzel eyler... vardır bir bildiği... dediğin gibi Allah bize de onlara da sabır versin.

Valla bilemiyorum, benim de en korktuğum böyle sürüp gitmesi mi yoksa ayrılmaları mı bilemiyorum. Ben aslında annem babam deyince içi dolu dolu olailen bir insanım. Hani nasıl anlatayım, sorunlu bir ailede büyümedim. Aile deyince aklıma gelen şey bu birikimler patlayana kadar içinde yaşadığımız o sıcacık yer. Kabullenmemi zorlaştıran da bu sanırım. Herkes bize imrenirken bizim ailemizi böyle parça parça ediyor oluşumuz. Keşke bir onbeş yıl öncesine sarabilsek bandı da o biriken şeyler birikmeden hallediliyor olabilse.

Mutlaka psikoloğa gitmelisin mutlaka!!!! İnan bir insanın tek başına altından kalkabileceği bir yük değil bu.. Bir de şimdi beben var yardım alırsan gerginliğini minimuma indirirsin... Belki de boşanmazlar bilmiyorum ama gördüğüm kadarıyla yani senin anlattıklarınla hissettiğim bazı yerlerde son noktaya gelmiş oldukları.. Yeniden hayırlısını diliyorum hepiniz için..

çok üzücü, Allah yardımcınız olsun. A

Ahhh canım ya... Boşanma beraber alınabilecek bir karar değil ki.. He yok mu eşiyle oturup biz bu işi yürütemiyoz, çocuklarla konuşalım bitirelim diyen.. Elbette vardır.. Ama toplumun genelinde bir taraf yıllarca alttan alıyor, üzülüyor, yıpranıyor, düşünüyor, karar alıyor, vazgeçiyor sonra yeniden hesaplıyor vs. vs. ve bir anda hiç olmadık bir şekilde patlıyor.. Ev, yaşam konusu nasıl olsa açılır, tartışılır şu anda onların da morali yeteri kadar bozuktur zaten.. Kaç gün oldu bilmiyorum ama ilk günler kabus gibi gelirken gerçeği yaşadığını farkettiğin zaman daha zorlaşıyor..

Aslında sen daha şanslısın. Sizinkiler birbirine kıyamıyor, anlatıklarından anlaşılıyor bu. Bizde böyle değil işte. Eğer biri öfkeliyse karşısındaki umrunda olmaz, ki biri öfkeliyse öteki de mutlaka öfkelidir. Bizimkiler ayrı evde olsa hayatta öyle annem babama yemek filan yapmaz. Bir de öyle saman alevi değil bizimkiler. Küslük çok sürüyor. Yıpratan da bu zaten. Aynı evin içinde günlerce haftalarca sinir savaşı şeklinde yaşıyorlar, konuşmadan etmeden. Ama barışınca da birkaç ay çok iyi. Böyle bölük pörçük anlatınca birşeye de benzemiyor ama. Sizin için umut biraz daha fazla sanki. MonaPisa

Sağol Lale.. Büyük destek oldun gerçekten. Herkesle de konuşulamıyor böyle şeyler. Son noktaya geldiler mi? Ben de emin değilim. Ama gelmediyseler bile bu kez bir bahaneyle sorunun derinine inmeden konu kapansın istemiyorum. Bir terapistle konuşmaya ikna etmiştim gibi aslında ama konu uzayıp da sinirler gerildikçe bunları konuşmaya fırsat kalmadan olay anlattığım noktaya geldi. Belki de benim için konuyu zorlaştıran şu. Dışarıdan bakılınca kendi çevrelerine göre imrenilecek bir hayatları var. Sorunsuz hatta etrafta pırlanta gibi denen türden iki çocuk, Allah bereket versin fazla olmasa da yetecek kadar gelir, gezmeyi seven birbirine arkadaşlık eden bir çift, kafa dengi karı koca, aydın insalar, mükemmel anne, mükemmel baba. Ama işte bu aileler konusuna gelene kadar herşey. Bu konu açılınca tabirimi caiz görün içlerinden canavar çıkıyor. Ve en fenası da ben birine haksız, birine haklı diyemiyorum. İkisinin de öyle çok haklı olduğu nokta ama aynı zamanda öyle çok hatası var ki. İletişim kurabilseler sorun çözülecek. Ama bu konuda asla konuşulamıyor. Her konuda kendi kuşaklarından sekiz adım ötede iletişim becerisine ve medeni cesarete sahip bu iki insan bir konuda kendileri olmaktan çıkıyor. Biri hatalı olsa, birini suçlayabilsem belki kabullenmem daha kolay olurdu. Ama o kadar arada bir noktada ki işin sorumluluğu. Bunları kendi annem babam diye yazmıyorum. Gerçekten objektif olmaya çalışıyorum. Kardeşim çok daha olgundur benden, o da aynı fikirde. Hatta maalesef eşim de bazı şeylere tanık oldu. O da aynı fikirde. Zor günlerin beni beklediğini biliyorum. Biraz rahatlamak için konuyu açtım. Bebeğime zarar vermek istemiyorum. Yardım almaya başlayacağım ama terapiste gitmem birşeylerle yüzleşip canımı yaka yaka içimi temizlemem demek. Bunu bir süre ertelemek zorundayım. Seanslar çok stresli geçebilir. Laale Aşikardır Zat-ı

Sen beni iyi anlarsın o zaman MonaPisa. Zaten beni bağlayan da bu. Şu anda istesem bir şekilde yeniden barış ilan edilmesini sağlarım. Çünkü şimdiye kadar beni işin içine soktukları her seferinde birbirlerini anlamaları için bir yol açtım ve kavgayı bir şekilde zoraki de olsa tatlıya bağladım. Biraz da duygusal baskı filan... :)) Ama artık bu olsun istemiyorum. Bu sorun çözülecekse çözülsün, çözülmeyecekse de çözülmeyeceğini bilelim istiyorum. Aklım böyle çalışıyor ama yüreğim sanki 10 yaşında bir çocuğun yüreği, kaldıramıyorum. Daha önce de yazdım ya, en zoruma giden şey de şu. Aslında ortada herkesin yaşadığı sorunlardan daha fazlası yok. İhanet, şiddet, hayata bakışta farklılık, maddi sorun, ne bileyim hayattan beklentilerde bir farklılık yok. 35 yıldır bitmeyen bir inat var. Konu aileler tabi ki ama hani burada açılan konuları filan düşününce ailelerle ilgili de öyle ahım şahım bir sorun yok. Sadece kabullenemiyorlar bazı şeyleri. Ama öyle büyümüş ki artık bu inat, zannedersin ki hiç iyi günleri olmamış. Oysa öyle güzel bir aileydik ki biz. Çoculuğumu mutsuz hatırlatan hiçbirşey yok. E bu kadar basit mesele de dediğin gibi artık hakaret vs. noktasına gelince de aklım şaşıyor, beynim dönüyor. Paylaşamadığınız ne sizin deyip çekip gitmek istiyorum. Sabır, başka ilaç yok, sabır. MonaPisa

Yerçekimlikaranfil öncelikle bir evlat olarak hassasiyetinde çok haklısın. Yaşı kaç olursa olsun evlenip başka bir yuva kurmuş olsun, hiç kimse annesinin babasının boşanma gerçeğini kabullenemez. Buna ancak zamanla alışabilirsin. Böyle konuştuğuna göre boşanma fikirleri kesinleşmiş gibi gözüküyor. Ayrılmamaları için hiç umut yok sanırım. . push ;

Çok sağolun. Ben de artık en hayırlısını dilemeyi öğreniyorum sanırım yavaş yavaş. Elimden birşey gelmiyor ki!! Bilemiyorum sonu nereye gider ama ben artık kabullenme sürecine girdim sanki. Canım yana yana.

Canım benim... Emin ol boşanma kararını ne kadar enine boyuna düşünerek de alsak yine de bir yerden bir açık çıkıyor işte.. Senin ailende son noktayı kim koydu bilemiyorum ama inanıyorum ki fedakar olan taraf elinden gelen sabrı göstermiş, senin bebeğini bile düşünmüştür.. Ama işte tıkanıyorsun bir yerden sonra.. Belki tam tarif edemiyorum şu anda.. Ama kızma onlara.. İnan onlar da asla böyle olmasını istemezdi..

Çok teşekkür ederim Catharsis. Buna benzer sorun yaşayan ne çok insan var. Bu da bize özgü toplumsal gerçeklerden biri herhalde. ıki hafta oldu. Hala ayrı evde kalıyorlar ama boşanmaya dair bir adım da atan yok. Gelecek günlerde neler olacka bilmiyorum. Barışabilir gibi de bir halleri var. Barışırlarsa sorun çözülmüş de olmayacak tabi. O zaman yeni arayışlar lazım. Bense daha iyiyim. Artık sonuçları kabullenme konusunda içim fakrlı söylese de dıştan daha soğukkanlı duruyorum sanki. Ama dediğin doğru, bu fikir sanki onları değil de beni iki parçaya bölmek gibi hissettiriyor. Bu lafın benim için yeni bir ışık yakan laflardan biri oldu. Bunun için ayrıca teşekkür ederim. Bundan sonrası onlara kalmış. Koca koca insanlar. DUYGUCIKMAZI maskeli balo ve shte

Gerçekten olanları insanın aklı almıyor. Bizimkiler sizinkilerin teris bana akıl veriyor. İlk annesi babası ayrılan sen misin? Kabullen artık diye. Ama sonra bir şekilde benim tepkilerimden de etkilenip barışıyorlar. Birkaç ay çok iyi. O kadar iyi ki sanki örnek aile nasıl olur desen bizim resmimizi çizerler. Sonra aileleri ile ilgili bir ufak olay gene herşeyi sil baştan ediyor. Ben de bu sefer vicdan azabı duyuyorum benim yüzümden mi barışmışlardı, ne hakkım var diye. Ama tabi mantıklı düşününce biliyorum ki ben işin bahanesiyim. Cesaret edemedikleri için benim hassasiyetimi bahane ediyorlar. İşte böyle bir kısır döngü ve açmaz. Bu sefer farklı ama, hissediyorum bunu. Ya boşanacaklar ya da bu işi çözmek için bir adım atacaklar. Aslında olay büyümeseydi ben onları terapi için ikna etmiştim. Belki bir kapı açar konuşabilmeleri için. Konuşabilseler aslında herşey başka olacak ama... MonaPisa

çok üzücü bir durum 35 yılın ardından gelen ayrılık. aslında önemsemediğimiz küçük sorunlar git gide büyüyor ve bir müddet sonra önüne geçilmez hal alıyor. iki tarafında canına tak ettiriyor. rabbim anne ve babanızın hakkında hayırlı olan şeyin en güzelini versin

35 yılın birikimi daha fazla oluyor heralde. En iyi içinde büyüyen biri olarak, bu olayların aslında biranda patlamadığını en iyi siz bilirsiniz heralde. 35 sene içinde bu olayların mutlaka patlak vermiş olması lazım.35 yıl birşeyler paylaşılmış, bundan sonra neden diye düşünüyor insan ama tak dediği biryer oluyor heralde. Pek net şeyler konuşulmamış ve karara bağlanmamış, belki de iki tarafta kısa bir ayrılıkta, birbirlerini daha iyi anlayacak ve hayatlarında ne kadar önemli olduklarını farkedecekler kimbilir. Bu durumda olmaları bile üzer insanı tabi ki, ama en azından ortada henüz boşanma olayı mevzu olmaması sizi rahatlatsın biraz. Aynı şekilde bana söylemesi kolay gelse de, size yaşaması zor da olsa, her iki tarafta ayrı olarak mutlu olucaksa, ayrılık sonucuda, insanı rahatlatmalı, ama kolay şey değil ve mantıklı yaklaşılacak bir durumda değil. Karar ne olursa olsun, haklarında hayırlısı olur inş. Siz de kendinize ve bebeğinize dikkat edin. Herşey düzelecektir, bir yolunu bulacaktır inş, bulmalıda, hiçbirşey yerinde saymıyor, herkes için en iyisi olur inş.

Bizimkiler ayrı şehirdeler, orda 2 evimiz var, yaklaşık 2 senedir evlerini ayırdılar ama ne ayırma, ayrılsak da beraberiz modunda. Annem yemek yapar, babam sefer tasıyla alır gider evine, sonra çamaşırlarını getirir annem yıkar geri verir. Babam alışveriş yapar bırakır vs. vs. lakin bu karşılaşmaların hemen hepsi meydan muharebesi şeklinde geçer. Yok bile bile bunu aldın da yok bile bile tuzlu yaptın da... Ben telefon etmeden önce içimden 3 kulhuvallahu bi elham okur da açarım telefonu, çünkü hasbelkader sinirli bir ana denk gelirsem (ki 24 saatin 22 saati böyle bir tehlike var) ben de alırım güzelce ağzımın payını. Ama bazen de bi bakarım ooo seninkiler oturmuş karşılıklı kahve höpürdetiyorlar... eee noldu yaa daha 1 saat önce kanlı bıçaklıydınız, ee kızım işte sizden konuştuk 3 günlük dünya falan filan. Aa ne güzel yaa derim içimden, 1 saat sonra ararım dönmüşler başa... annem babamı kovmuş, babam şikayette... of ki ne of. Seninkiler o bahsettiğin adımı dilerim ki atabilip bir şeyleri yoluna koyabilirler, ben benimkilerden umudu kestim, birinden biri göçüp gidene kadar bu iş böyle sürer gider.

Çok teşekkür ederim, destek olacak birkaç söz duymak çok önemli şimdilerde benim için. Evet doğrusu alınan bir karar yok, öfkeyle çıkılan yollar var aslında. Dönülür mü bu yollardan, bilmiyorum. Dönülse bile bu birikmiş sorunlar nasıl çözülecek onu da bilmiyorum. Sabır, zaman, metanet... İşte ancak bunlarla ayakta durabiliyorum. Bebeğim en büyük gücüm. Yavrum daha gelmeden annesinin en büyük desteği. Zaman çözecek herşeyi öyle ya da böyle. MonaPisa

canım sen sakın kendini çok üzme bebeğinide düşün.. kolay değil çok zor bir şey senin için ama. Kendini şöyle teselli et annenle baban ayrılacak bile olsa sen onlardan ayrılmıycaksınki.. belki onlar açısından daha iyi olur bilemezsin.. Bütün bunları onlar yaşıyor şu an.. şunuda unutma onlarda böyle olmasını istemezlerdi.. Kim isterki.. işte bazen insan kendisi bile neyin nereye varacağını bilemiyor... inşallh ikisi içinde hayırlısı neyse o olur canım... kendine ve bebişine iyi bak... guclubacismile

Çok sağolun. Toplu alıntı yapamıyorum. O yüzden hepinize bir mesajda ama teker teker teşekkür ediyorum. Aslında onca yıl bende de onlarda olduğu kadar birikim yaratmış demek ki. Bu yüzden çok olgun ve normal karşılayamıyorum. Her zaman aşırı hassastım bu konuda, şu anda da öyleyim. Bir yandan da kızıyorum onlara. Bunca yıl sabrettikleri şeylere birkaç ay daha sabredemediler diye. Şimdi herşey karmakarışık ve bulanık. Ne olacak, nasıl olacak? Doğumumda nasıl bir araya gelecekler? Kim ayrı eve çıkacak? Nereden nasıl yeni bir düzen kurulacak? Şimdilik biri evimizde biri de bir başka evimiz var orada. Yazlıkta yani. Kış gelince ne olacak? Daha bir hafta önce seneye torunlarının bahçede nasıl dolanacağının hayalini kurarken, bu hafta anne babamla konuşmak için ayrı ayrı telefon etmem gerekiyor. Canım çok yanıyor. Laale Aşikardır Zat-ı

Çok sağol. Ama işte 35 yıl konuşamadıklarından bu hale geldi. Bundan sonrası için çok umudum yok.

Doğru söylüyorsun. Bu işin kolayı yok, acısızı yok. Belki ben de bu konuda yardım almalıyım bir süre sonra. Şu an biraz ket vurmak lazım gibi. Bebeğim için. Aslında "Tamam boşanıyoruz." da demediler. Bir hışımla çıkıverdi evden annem, babam da aynı öfkeyle "E mutsuzsan git" dedi. O kadar. Daha olay birkaç gün önce oldu. Bakalım biraz kafa dinlesinler. Ben korkuyorum ama. Dediğim gibi benim de bu konuda psikolojik ve bilinçaltı birikimlerim var ve anormal hassasım. Ama ilk defa en kötüsüne kendimi hazırlamam gerektiğini hissediyorum. Ben de bir eğitimden geçiyorum sanırım. Laale Aşikardır Zat-ı

Rica ederim canım.. Elimden gelen maalesef bu kadar işte.. Anlatmak, anlatmak ve sadece anlatmak... Kendi yaşadıklarımla örneklendirmeye çalıştım işte.. Keşke daha fazlasını yapabilsem.. ınsan kendinden geçiyor da ana baba deyince zınk diye kalıyor işte.. Çok çok zor anlıyorum ama işte bazen kader deyip tevekkül ediyoruz bazen de olaylara olan müdahilimiz artıyor.. Evlilik başlı başına karmaşa, bir de işin içine keskin kararlar girince iyice bunalıyor insan. Terapist konusunu ertelemeni tavsiye etmem.. Ben uzun zaman reddettim çok ceremesini çektim sonra. Yolunda gitmeyen bir durum varsa ruhsal ya da fiziksel bunu hissettiğin anda önlemini almayınca daha da büyüyor yaran farkında olmadan.. Terapi seanslarım uzadı hatta daha farklı yanlış hareketlerim oldu.. Sinirli bir kadın oldum mesela ki ben asabiyet nedir bilmezdim... Geçecek bunların hepsi canım benim.. Ama şu anda tam ortasındasın olayların.. Ne başı ne de sonu burası.. Yürüyeceksin bir yerlere de işte... Şükürler olsun ki Yaradan çok büyük sabır veriyor bu dönemde.. Allahım senin de yardımcın olsun canım inşallah..

33 yaşındayım, 7 aylık hamileyim, annemle babam boşanıyor. İhanet yok, şiddet yok, dünya görüşü farklılığı yok... Olan ne? 35 yılın birikimi, asla unutulmayan öfkeyle söylenmiş sözler, sürekli problemlere konu olan aileler. Bu köşeye böyle bir konu açacağımı asla düşünmezdim. Hiçbir zaman bitmemişti sorunlar ama hiç bu noktaya geleceğini düşünmemiştim. Laale Aşikardır Zat-ı

hayırlı olsun

ışin kötüsü düşünmediler. Tatil için yanlarındaydım, bir süredir zaten gerginlik varmış aralarında. Küs gibiydiler. Bir ufak olaydan bir tartışma çıktı. Gene tabi ki 35 yıl öncesinden başladılar haklılıklarını ispatlamaya çalışmaya. Ben de müdahil oldum mecburen. Müdahil oldum derken, tartışmaya katıldım anlamında değil de ikisine de hatalarını söyleyip olayı yumuşatabilmek için. Ama dedim ya bu konuda o kadar hassasım ki, çok ağladım. ıyice strese girdiler, iyice gerildi ortam. Ben de "benim varlığım sizi çok geriyor biz erken dönelim" dedim. Annem ben de gidiyorum dedi. Eşyalarını koydu valize, eve geçti. Öyle çok uzun uzun düşünüp karşılıklı konuşup karar vermediler yani. Şaşkınlığım belki o yüzden. O kadar şok edici ve ani ki kim nerede nasıl yaşayacak o bile belli değil. Ne zaman bir araya gelip birşeyleri konuşacaklar, kim dilekçe verecek? Çok zormuş, 35 yılı ortasından ikiye ayırmak.

Canım sakın kendini üzme. Onlar aslında şu anda geç kalınmış bir şeyi yapıyorlar. Bazen ayrı ayrı olmaları beraber olmalarından çok daha iyi, kavga bitiyor, gürültü bitiyor, sükunet geliyor. ınan bana keşke diyorum benim annem-babam da boşansalar, şaka gibi ama o kadar mutlu olurdum ki. 42 yıldır birbirlerini yiyorlar ve bu bu sürtüşmenin boyutları artık hakaret, beddua, küfür vs. dönüştü. Keşke onlar da ayrılsa da her gün her gün bu dertlerle uğraşmak zorunda kalmasak. Emin ol hayırlısı budur, üzme kendini. ıkisini birarada ama mutsuz göreceğine, ayrı ayrı ama mutlu görürsün...

Üzüldüm Yerçekimlikaranfil. Biraz da kendi ailemi gördüm anlattıklarında.. Annemle babam özünde çok dost, çok sevgili bir çiftken, tek sorunları, birbirlerini tek incitişlerı, birbirlerinin aileleri yüzünden oldu. boşanma lafı geçti bizimkilerde ama boşanmadılar. ben daha mutlu olacaksanız ayrılın dedim, kararımı sorduklarında. ama dilim böyle söylerken, içimde bir şeyler 24 yıllın verdiği bir şeyler paramparça olmuştu, dağılmıştım. sanki birbirlerinden ayrılmaktan değil de, beni parçalara ayırmaktan söz ediyorlarmış gibi.. boşanma olmadı bizde. belki sizinkiler de ayrılmaz. aslında şu an bizimkiler net olarak ne şekildeler bilmiyorum. uzaktan bakınca iyi gözüküyorlar ama ben ağır bir ruhsal hastalık geçirdim. tedavim sürüyor ve başka şehirde yaşıyorum. belki de sırf bu yüzden herşey sineye çekildi, hiç bir sorun kalmamış gibi gözüküyor olabilirler.. bu arada en doğrusu; yapabilirsen eğer, onlara anne baba olarak değil de ayrı bireyler gibi bakabilmek. onları bir bütünmüş gibi düşünmek yerine. onların sadece anne, ve ya sadece baba olmadıklarını kabullenmemiz gerekiyor bir noktada.. kendileri ile ilgili kararlarını içimizden dahi olsa sorgulamadan kabullenmek en mantıklı olanı... başarabilene tabi.. gecenin bu vakti, yanlış anlama gelebilecek kötü bir şey yazmamışımdır umarım. amacım gerçekten sıkıntını bir nebze olsun hafifletebilmek, yoksa doğru olan şudur, budur diye ahkam kesmek değil yerimseniben