ailen doğru hareket ediyor. ülkemizde bir münevver karabulut örneği varken, inegölden kaybolup aylardır bulunamaya sinem örneği varken çok haklılar. sonradan aileler ağlayacağına şimdi siz ağlayın. benimde 22 yaşında oğlum var. sürekli peşindeyim, sürekli ararım, eve gelmeden yatıp uyumam

belki buraya birden fazla pek çok konu açtım ama ben gerçekten anlamıyorum artık ailemi. o kadar çok yoruldum ki her zaman peşimdeydiler, her zaman ne yapsan haberleri olsun istediler, bir yere gitmek istesem nereye gidiyorsun ne yapıyorsun kaçta geleceksin.22 yaşındayım üniversite 2. sınıftayım yine peşimden okuduğum şehre geldiler. ben çok yoruldum arkadaşlar hiçbirşey yapamıyorum, bir yere gitmek istesem izin yok, okula gidiyorum ne zaman geleceksin, kaçta bitiyo sorgu sual başlar tamam okuldayken fazla kasmıyorlar ama okul dışında hiçbirşey yapamıyorum artık, arkadaşlarım gerçekten herşeyi yapıyor, beni çağırdıklarında kendimi kötü hissediyorum. kendi ayaklarının üzerinde duran insanlara imreniyorum bazen. ben okulu bitirdiğimde sudan çıkmış balığa döneceğim. hiçbirşeyi kendi başıma yapamıyorum. birde bunun üstüne annemin üstüme gelmesi, evdeki huzursuzluk... keşke diyorum gelmeselerdi de özleseydim belki daha huzurlu olurdum bazen diyorum ki sabret ama canım çok sıkılıyor çoook... aile içindeki huzursuzluk, bazen şiddetli tartışmalar, annemin çabuk sinirlenmesi üzerine tuz, biber oluyor malesef... bir tek yazınca rahatlıyorum sadece.