yaygın anksiyete bozuklugu.. ben tedavi görüyorum. çok düzeldim şükürler olsun. sürekli kap çarpıntısı, kalp ağırlıığı, gelecek korkusu.. ve daha neler neler.. çok beterdir. annemde var diyorsunuz ya.. bir kısım bilimadamı genetik olabileceğini söyluyor. bir kısmı ise aynı aileden olan insanlar, aynı sorunlara maruz kaldıkları için bu hastalık da ortak kaderi paylaşıyorlar diyor. en kısa zamanda tedavi olun acil şifalar..

bu arada bu hastalığın adıda yaygın anksiyete bozukluğu arkadaslar. Endişe, evham, kötu seyler olacak korkusu vb.. eklektik

canım gecmıs olsun ama senınkı panık atak sanırım anksıyete degıl CennetKokulum kuzusu'nun

ah ah onu gelin bana sorun bide. sürekli kaygı. herşeye karı böyleyim. özellikle kendime. kalp çarpıntıları, her an kalp krizi geçirme korkusu, hastalık korkusu, ölüm korkusu. çocuguma bişey olucak korkusu. ah ahhhh daha neler neler. kaç gece frlayıp ölüyorummm diye hastanelelre yollandık. kaç kere haftalarca nefes alamıyorummmm diye diye gerçekten nefes alamadımmm. beyin kanaması geçiriyorum diyen biriyim baş agrısınaaa ahh gelin bana sorunn bide. ama psikolojik olarak herşey elimizde arkadaşlar. ben olumlu düşünmeye çalışıorum o anlarda kafamı başka şeylerle dagıtıyor ve öyle şeyler düşünmeye başladıgımda camı açıp nefes alıyıroum derin derin bu sene çok daha az. ama tamamen kurtulmadımmm. ama herşey elimde b iliyorummmm kurtulucam ben bundan gokluna

canım seninki panik atak bende kızımda yaşadım daha dogar dogmaz bende endişeler başlamışdı ben tedaviolmadım ama şimdi yılların biriki ile ruhen sıfırım TatLiGaci Heidi ve

ya ben ne yapayım. yaklaşık 8 senedir aynısını yaşıyorum canım eşime karşı.. Ve su an hamileyim. Kızım daha doğmadan sendeki endişeler başladı bile bende. Boyle hayat nasıl gecer bilmem..((

çocuklarımım küçükken ben de öyleydim, takıntıymış bu okb yani. biz o zamanlar bilmiyorduk habire dua ederdik. çok şükür doktorsuz halletik, şimdi psiokolg olayı çıkmış dünyanın parasını götürüyorlar onlar hallediyor diyorlar ama parası olmayan ne yapsın. bence her annenin kabusu bu yenmeye çalış, zamanla geçti yani. şimdi büyüdüler yine korkmuyormuyuz, annelik kolay değil. CennetKokulum kuzusu'nun

Bendede var bu durum Allah Yardım etsin.

canım bendede oldu böyle haller baktık olacak gibi deyil doktora gittim ilaç verdi çok faydasını gördüm sende gitsen iyi olur böyle yaşanmaz çok kötü bir durumopuyorumnanaktan B biranne54

Ben evhamlı psikopatın tam kendisiyim hiç kimse beni geçemezz yaşasın sempatiksalakcinni sempatiksalakcinni

gokcen uzuldum tatlım benım senınkı kadar degıl dısa vuramıyorum sınır ve stres olarak cıkıyor dısarı . push ;

Beni gülen varsa aynen iade ediyorum sempatiksalakcinni

Evhamlı (korkak(, endişeli, kaygılı, panik haliii bendede var hepsi yanlız değilsin canım

Yani evhamlı olanla kişlere dışarıdaki insanlar tepki veriyor ya bize abarttığımız söylüyorlar yada gülüyorlar... Burdakibeni gülen buydu cnm kaydirigubbakcemile5

canım benim ben de aynı senin gibi bir dönem geçirdim şu an atlattım sayılır. 1,5 sene boyunca hayat burnumdan geldi. erkek arkadaşım, annem vs telefonunu açmasın hemen ayılıp bayılırdım ağlardım titrerdim kendimden geçerdim, kesin bişey oldu diye akla hayale gelmicek senaryolar kurup kafamda buna inanıp olmuş gibi tepkiler verirdim. ben biraz eskiden beri ya çok telaşlı ya çok gamsız davranan biriydim ama böylesi değildi tabiki bu çok farklı bişey. ben ilkokuldayken, 15 yaşındaki kuzenimin kanser olduğunu öğrendik 2 sene mücadele verdi ama 17 yaşındayken kaybettik. o olaydan çok fazla etkilendim ben. sonrada, yaklaşık 17 ay önce anneannemin kanser olduğunu öğrendik çok mücadele içinde bir 14 ay geçirdik. beni anneannem büyütmüştü ve onsuz tek bir yazım bile geçmemişti. sürekli ondaydım yada o bizdeydi. o nedenle bu haberi duyunca yıkıldım bir an, o günden sonra da paniklerim, endişeli evhamlı hallerim başladı. teyzem, annem kuzenlerim nöbetleşe anneannemde kalıyorduk hastalığı boyunca ve benim kaldığım günlerde olsun evde kaldığım günlerde olsun farketmiyordu birden bişeyim yokken mütiş bir endişe duymaya başlayıp ya şöle olursa ya böle olursa ya eve hırsız girerde kardeşime bişey yaparsa ya annem eve gelirken kaza geçirirse ya anneanneme ben yokken bişey olursa diye daha sayamayacağım senaryolar endişeler... kendimi günlerce toparlayamıyordum bu endişeleri bu evhamları bu ruh halini yenemiyordum. uyurken bile birden kalp çarpıntısı yla sıçrayarak uykularımdan uyanıp ağlıyordum. sürekli sevdiklerime bişey olursa korkusu beni mahvetti. en sonunda bunu kendi kendime yenebileceğime inandırdım kendimi. çok çabaladım. çoook uğraştım. ama işe yaradı. çünkü doktora gitmek istemedim. teyzem panik atak tedavisi gördü onun gibi sürekli uyuyup sersem gibi dolaşmak istemedim ilaçların etkisinden. sonraları gördümki yol katediyorum. sakin kalmayı başarabiliyorum. öncelikle duygusal müzik dinlemeyi bi kenara bıraktım, felaket tellalı olan insanlarla arama mesafe koydum, eğer çok yakın arkadaşım bana kötü negatif şeyler anlatıyorsa geçiştirdim yada dinlemedim dinliyor gibi yaptım. bi kere bunları yapacaksın bencil olmayı öğreneceksin bazı konularda. panik haline geleceğimi hissettiğim anda kendime şunları tekrarladım; "bunlar yalnızca senin aklının hayal ürünleri, böyle bir şey yok, allahın izniyle olmayacakta, herşey çok güzel olacak, şu an aklın sana oyun oynuyor yarım saate bu histen eser kalmıcak sakin ol" dedim ve neşeli şeyler açıp izledim. gittim annemin yanına kardeşimin yanına alakasız konulardan konuştum. sonunda baktımki unutmuşum bile. ilk başlarda çok zorlanacaksın ama işe yarayacak kendin yenebilrsin bunu güçlü olmalısın. bunu bütün bunu yaşayanlara söylüyorum. hikayenin sonuna gelince; 2009 kurban bayramı arifesinde anneannemi kaybettik. çok iyiyken birden bilincini yitirdi ve üç gün boyunca öylece yattı. hepimiz başındaydık. 3 gün boyunca başından ayrılmadım hastalığında da öncesinde de olduğu gibi.. ve hep düşündüm. herşey ne kadar boştu. yanına tek kalan güldüklerin, eğlendiklerin, dolu dolu geçirdiğin günlerdi. anneannemi kaybettikten sonra bende inanılmaz bir sakinlik, durgunluk geldi. 4 ay geçti bu olayın üstünden ve geçici olmadığını anladım. yani o yaşadığım 1,5 sene ve son 3 günü bana çok şey öğretmişti. bu rahatsızlığı yaşayan bütün arkadaşlarımıza sesleniyorum. bunu kendinizde yenebilirsiniz, hemen doktora başvurmadan önce benim tavsiyem kendi kendinizi telkin etmeniz. güçlü durmanız. çünkü bunlar yalnız aklımızın oyunları. CennetKokulum kuzusu'nun

cocuk cok buyuk bır sorumluluk tabıkı ama ben abartıyorum ece sureklı ızlıyorum yanlıs yapmaktan korkuyorum

canım anlamadım ben senı benı gulen varsa felan ::fisfisfis CennetKokulum kuzusu'nun