Merhaba Lilimu; Annem babam ben 6 yaşındayken ayrıldılar şuan 25 yaşındayım evliyim... Babamla ilgili bebeklik çocukluk anılarına dair ufak tefek kesitler dışında aklımda hiç bişey yok. Yaşayamadığım baba-kız ilişkisine hep özendim acı çektim yerini dolduramadım, fakat ozamandan bu zamana annemi asla suçlamadım, çünkü bu ayrılık olması gerekiyormuş annemin ve bizim sağlıklı mutlu bir hayat geçirebilmemiz için... Annem hep yetmeye çalıştı, yeri geldi anne şefkatiyle yaklaştı yeri geldi baba olmaya çalıştı Onuda yordu biliyorum bu ıkı sorumluluğu yüklenmek ama elbette annemde böyle hayal ederek evlenmemişti babamla. Bu yaşıma kadar hep olgun davranmak düşünmek zorunda kaldım babasız büyüyen bir çocuk olarak. Anneme destek olmak zorundaydım ki hayatı gögüsleyebilelim. Babamla görüşüyorum hep görüştük zaten, annem hiç bir zaman babamı kötülemedi herseyi kendim görmemi istedi. aynı yerde yaşamıyoruz babamla.. Sanırım 50 yaşına geldiğimde de aynı duyguları hissedicem baba kelimesini kullanmayı yazmayı bile özleyen hala babalar gününde ağlayan, parkta sokakta alısveriş merkezlerinde baba kız gördüğü zaman içi sızlayan biriyim. Sizede hayatta kolaylıklar diliyorum ve başarabileceğinize inanıyorum. Bebeğiniz büyüdüğünde oda bizim gibi sizi anlayacak bundan emin olun sizi suclamayacak. Babasız oluyor belki ama ANNESİZ ANNEMSİZ asla... Allah yardımcınız olsun.

benimde anne babam ayrı küçükken bazen babamı özlerdim filan ama bydükçe herseyi öğrendim annem abna babamı hiç kötülemedi hp iy bi adam olarak anlattı babamlada grüştürdü ama bana hep bi terslik var gibi geliyodu annem babam için hep iy seyler anlatırken babam aksini ypıyordu ve annemi kötülüyordu büydüğümde 14-15 yşımda amcamın kızı ki amcasıyla küs ve annemi yngem die sevip sayan bi kişidir bana tüm gercekleri anlattı sok ile birlikde gözüm acıldı yapbozun eksik parcaları tamamlandı ve ben annemin beni koruyan bi melek oldğunu bi kez daha anladım işe yaramaz bi adamla rüzgar gibi ordan oraya savrlmaktansa annem ve sevdiklerimle mutlu bi hayat yasıyorz kızınız için cok iy oluyo emin olun byür büyümez anlşıycak bu sürecde zorlancaksınız ama işe yaraamaz bi adama ömür harcamakdan da iydir kmse keyif için boşanmaz sonucta Rabbim Kolaylık versin size dua etcem kızınızla mutlu olun :) L

21 yaşındayım, 1 yaşındayken ayrılmış annemle babam. küçükken ara ara büyüdüğümde de ara ara görüştük. küçüklüğüme dair babamla ilgili hatırladığım şey arkadaşlarımın babamı sordukları benimde ağladığım.. camdan gören komşumuz direkt annemi aramış rüzgar ı al sokaktan çocuklar ağlattı diye. o zamanlar üzülüyodum evet sana bütün samimiyetimle söylüyorum 'baba' kelimesini kullanmak istemiyordum, kitap okurken dahi o kelimeyi atlıyordum. çünkü benim babamda 'işe yaramaz baba'lardandı. anneniz size yetebildi mi demişsiniz. annem bana öyle bir yettiki o benim candan ötem herkes annesi ni bir babasını bir sever, benim babam yok annemi iki severim öyle söyleyeyim. çünkü bilirim o kadar üzüntüden sonra benim için neler yaptığını.. annemin babamın kesinlikle birlikte olmasını tercih etmem etmedimde. annem boşandıysa vardır bi sebebi dedim şu an 21 yaşındayım ve akıl erdirebildiğim yaşta olduğum için babama da kızgın değilim, sadece şu var ne okula başlarken ne ilk okumamda ne ödül aldığımda ne mezuniyetlerimde eksikliğini hissetmedim fakat düğünümde çok büyük hissedicem ama yine de davetlim olmayacak, en özel günümü görmeyi hakkettiğini düşünmüyorum üzerine düşen sorumlulukların birini bile yerine getirmediği için.. siz eksikliğini nasıl giderebilirim diye düşünmeyin, öyle güzel annesinizki bunu düşünmeniz endişelenmeniz bile çok güzel.. bi süre dolduramasanız bile aklı eren yaşlara geldiğinde herşey oturacaktır eminim.. oda sizin mutluluğunuzu ister çünkü.. iyi geceler

Ben 1 yasındayken annem ve babam ayrılmıslar... Suan 25 yasımdayım... Kucukken gercekten bazı seylerde eksık yasadım nasıl anlatsam bılmıyorum... Anlatamam sanırım o duygularımı... Ben ınan 18 yasıma geldıgımde anladım o duyguyu hıc unutmuyorum...18. yas gunumdu evde dogum gunumu kutlamıstık annem bana surprız yapmıstı butun arkadaslarımı davet edıp sonra aksam oldu herkes gıttıkten sonra ben bulasıkları yıkamak ıcın mutfaga gecmıstım... Yagmur basladı ben elımdekı bardagı bıraktım camın onune gecıp hungur hungur aglaamaya basladım... Annem sesımı duydu geldı ıcerı gelme yalnız kalmak ıstıyorum dedım... Kendıme sordum butun soruları neden benım babam yok... Gercekten o gun anlamıstım onun yoklugunu acı bırsey suan ondan nefret edıyorumm... Benım annem bıze baktı buyuttu yıllarca calıstı abım ablam ben 3 kardesız ve annem hıc bır zaman babamızı kotulemedı asla yapmadı bunu... Sızde kotulemeyın sakın gorusun hatta cocugunuz ıcın... Allah yardımcınız olsun...

ben bu başlıka annesi babası ayrılmış olan varsa aramızda onları davet ediyorum... çünkü ben boşandım ve çocugum babasız kaldı diye üzülüyorumşçok üzülüyorum... o babası bir çocuga sarıldıgında yüzünde bir acı beliriyor.. henüz 5 yaşında.. işe yaramaz bir babası var ama bunu anlamıyor. safça seviyor... annesi babası ayrılmışlar varsa burda her yaş grubundan ne olur söyleyin kötü mü hissettiniz hep?kızdınız mı?annenize mi babanıza mı kızdınız?anneniz size yetebildi mi?ben mahvoluyorum kızımn önünde gene de yetemediğimi düşünüyorum bazen. çok mu acı çektiniz?ne zaman bitti acınız?babanızı görünce ne hissediyorsunuz?annenizin babanızın birlikte olmasını mı tercih ederdiniz? ne yapayım ki kızım onun eksikliğini hissetmesin?

çocugunu görmeye bile az geliyor arkadaşlar... hele şimdi uzak bir şehre taşınacakmış daha da az gelecek.. belki ayda bir belki 3 ayda bir.. belki de hiç... çocugu gordugunde yalan soyluyor bir iki saat görüyor ve çıkıp gidiyor. bu giderek azalacak eminim... ben görüştürsem bile o aramayacak sormayacak... eksik olacak... ben babasını kötülemiyorum... onunla ilgili hiç konuşmuyorum... gelecegi günlerde geleceğini soyluyorum... dönduğunde eğlendin değil mi çok diyorum.. seni çok seviyoruz diyorum... ama arkadaşlar uzak bir şehre taşınacağını artık bizimle yaşamayacağını çocuga söylemesini istiyorum... onu kandırmak istemiyorum.. yalanına ortak oluyorum çünkü böyle... içim acıyor ona yalan söylemek istemiyorum... lütfen söyleyin bunu ona söylemesi doğru değil mi?artık sizinle yaşamayacağım bu evde kalmayacağım demesini istiyorum.. ben söyleyince inanmıyor. babama soracagım diyor. o da hayır kızım geleceğim dedene bakıyorum uzakta çalışıyorum gibi sözlerle onu kandırıyor... ben asla kötülemiyorum. konuşmuyorum onun hakkında.. gezdiriyorum tatile götürüyorum.. hep onunla geçiriyorum vaktimi... ama birgün bizimle tekrar yaşayacak öyle söyledi babam diyor.. onun yanında da baba dedem hasta o yüzden bizimle kalmıyorsun slında bizimle yaşıyorsun demi diyor. o da evet diyince bana dönüp bak babam ne diyor gördün mü diyor seviniyor.. ben bir yalan içinde yaşasın istemiyorum arkadaşlar.. L

bizim kızımızın yanında hiç kavgamız olmadı desem yeridir. ama sürekli bir gerginlik ortamı vardı. kızım o yüzden hiç anlamıyor. babam niçin gelmiyor hayır o bu evde yaşıyor diye diretiyor. ne olacak bilmiyorum... ne yapsam da onu eksik bırakmasam diye kendimi yiyorum.

Merhaba canım... Benim de annemle babam ayrılmış ben 2 yaşındayken. Şu anda 29 yaşındayım. Küçükken duvarlara söylermişim babamı özledim diye Bizim ki de ipsiz sapsızın teki. Hala da öyle. Hayatımda 2-3 kez görüştüm. Sevemedim kan bile çekmedi sen düşün. Psikolojik açıdan hep bi savunma halindeyim. Okul zamanları dışında pek sıkıntı çekmedim. Annem 100 babaya bedel bi kadındır. Bizi ezdirmedi, kendi de hiç evlenmedi. Herşeyimizi yaptı, aldı, yaşattı. Çok şükür Allah başımızdan eksik etmesin. Bi ablam bi annem var. Şimdi üzülecektir tabi ki babaya en çok ihtiyacı olduğu dönem. Ama ilerde çok güçlü bi kadın olacak merak etme...

Annemle babam ayrildiklarinda 18 yasinda olmama rağmen bende zor atlattim. Benim için büyük yikimdi. Ayrıca suan 20 yasindayim ve o aci dinmiyor. Hala çok üzülüyorum. L

bizde durum biraz farklıydı hiçbir çocuk annesinin babasının ayrılmasını istemez ama ben anneme baskı yapıyodum daha 13 yaşındayken babamdan ne zaman boşancaksın daha ne yapmasını bekliyosun ayrılmak için diye... olgun bilinçli bir cocuktum babamın annemi kandırmasına, kullanmasına gönlüm el vermiyodu babam hep aynıydı ve değişmesi imkansızdı annem hep küçük kardeşim için sabretti çünkü o hiçbirşeyin farkında degildi konusu açılınca hemen ağlamaya başlıyodu babam gitcekmi nerde kalcak niye onu atmak istiyosunuz diye bize kızıyodu sizin dezavantajınızda çocugunuz küçük olması ama eminm bilinçlenince oda sizi anlayacak hiç bir kadın keyif için boşanmaz buna eminim şimdi kardeşim annemden özür diliyo benim yüzümden ona katlanmışsın diye çünkü büyüdükçe babamızın nasıl bir insan oldugunun farkına vardı

yapabileceğin en iyi şey çocuk psikoloğuna danışmak canım

Merhabalar bn 21 yaşındayım annemle babm 16 yaşndaykn ayrldlar.. bn herzamn annmn yanında oldum bzi hiç aç açıkta bırakmadı çok sukur... her zamn yetti elinden gelni yaptı abmle... ewet babasz olmak zor hele kız çocgu bnn eksiklğini daha çok yasyr... Ama sz onn yannda olursanz her zorlğu birlikte asabilicegnze inanyrm... suan herzamnkinden daha çok ilgiye ihtyacı var onn hep yannda oldgnuzu sewgnizi hissetmesne ihtyacı var. sizn bilinçli bir anne oldgnza inanyrm Allah yardımcınz olsn...

ARKADAŞLAR HEPİNİZİN YORUMLARINI TEK TEK OKUDUM İŞ YERİNDEYİM VE ÖYLE DUYGULANDIMKİ GÖZYAŞLARIMA HAKİM OLAMADIM. BENDE BOŞANDIM 29 YAŞINDA 2 ERKEK ÇOCUĞU ANNESİYİM. OĞLUMUN BİRİ 2 YAŞINDA BİRİ İSE 6 AYLIKTI. ŞİMDİ BİRİ 3 YAŞINDA DİĞERİ 1,5.. ANLAŞMALI BOŞANMAYA RAZI ETTİK KARŞI TARAFI VE HAKİM AYDA BİR KEZ GÖRÜŞ GÜNÜ VERİRKEN BEN İKİ HAFTADA BİR HAFTASONU CUMARTESİ PAZAR YATIYA VERİYORUM ÇIOCUKLARI BABALARINIDA TANISINLAR İSTİYORUM.. ÖYLE GÜZEL YÜREKLİ BİR AİLEM VARKİ BABAM ÇOCUKLAR KÜÇÜK ANLAMAZ DEMEYELİM BU ÇOCUKLARIN YANINDA BABALARI İLE İLGİLİ OLUMSUZ BİRŞEY KONUŞMAYALIM DİYE KARAR ALDIRDI BEN BABA EVİNE DÖNDÜĞÜM HAFTA.. ONLARIN YANINDA ASLA KÖTÜ BİRŞEY KONUŞMUYORUZ.. BABAMI ÖZLÜYORUM ONU SEVİYORUM DEDİKLERİNDE HEPİMİZ BABANDA SENİ SEVİYOR DİYİP GÖRÜŞMELERİNE KAÇ GÜN KALDIYSA PARMAK HESABI YAPIP GÜN SAYIYORUZ. ÖNCEKİ KONULARIMA BAKARSANIZ NEDEN BOŞANDIĞIMI AYRINTILI YAZMIŞTIM ÇALIŞMAYAN KUMAR OYNAYAN BİR BABA MALESEF. AMA KARŞI TARAF BENİM KADAR İYİ NİYETLİ DEĞİL MALESEF.. ANNEN SENİ AZ SEVİYOR BABAN ÇOK SEVİYOR.. YADA ÇOCUĞA SÜREKLİ OYUNCAK FALAN ALIYORLAR ÇOCUK PAPAĞAN GİBİ HERKESE SÜREKLİ BABAM ŞUNU ALDI BUNU ALDI DİYE ANLATIYOR. GEÇEN HAFTA SONU BABASININ TELEFONUNDAN OĞLUM ARADI HOPARLÖR AÇIK 'ANNE BEN BURDA KALMAK İSTİYORUM DİYOR 3 YAŞINDAKİ OĞLUM' İŞTE O AN YIKILDIM KIZLAR EYVAHH DEDİM... SANKİ OĞLUMU KAYBEDECEKMİŞİM GİBİ BİR HİS GELDİ. ÇÜNKÜ KİM OLSA BABADA KALMAK İSTER BİLGİSAYAR TABLET OYUNCAK SAĞLIĞA ZARARLI FAST FOOD TARZI YİYECEKLER ARABAYLA GEZMEYE GÖTÜRMEK GİBİ BENİM YAPAMADIĞIM YADA SAĞLIĞA ZARARLI DİYE YAPMAK İSTEMEDİĞİM HERŞEYİ SUNUYORLAR ONA.. İŞSİZ GÜÇSÜZ KUMARBAZ ETRAFINDAKİLERİ DOLANDIRMIŞ BİR BABA AMA VELAYETİ İSTİYORUM DİYOR ELİMDEN GELENİ YAPACAĞIM DİYOR.. TABİKİ AKLI BAŞINA KAYBEDİNCE GELDİ YOKSA ÇOCUĞUNU BİR KERE PARKA GÖTÜRMÜŞ BİR BABA DEĞİLDİR ATEŞLENDİĞİNDE GECE YARISI ACİLE GİTTİĞİMİZDE BİLE BENİ UYANDIRDINIZ DİYE HASTANENİN İÇİNDE KÜFÜR EDEN BİR BABAYDI O.. ŞİMDİ İSE MELEK ROLÜNDE ÇÜNKÜ BENİM ZAAFIMIN ÇOCUKLAR OLDUĞUNU BİLİYOR. DİYECEKSİNİZ Kİ MUTSUZ BİR EVLİLİĞE NEDEN 2 ÇOCUK YAPTIN.. TAMAMEN CAHİLLİK.. İYİKİ DOĞMUŞLAR RABBİMİN GÜCÜNE GİTMESİN 5 YIL ÇOCUĞUM OLMADI TEDAVİLERLE BİLE OLMADI SONRA KENDİLİĞİNDEN GELDİ MELEKLERİM... AMA MANTIĞIMI AKLIMI KULLANABİLSEYDİM BÖYLE BİR EVLİLİĞE DOĞURMAK İSTEMEZDİM TAMAMEN CAHİL CESARETİ. BABALARININ İMKANLARINI TERCİH EDERLERSE ONLARI ZORLAYAMAM SAYGI DUYMAKTAN BAŞKA ÇAREM YOK BUDA BANA ŞİMDİDEN ÇOK ACI VERİYOR.. BELKİDE ÇOK ERKEN BUNLARI DÜŞÜNME İÇİN İÇİM KARMAKARIŞIK. AMA HİSSEDİYORLAR YOKLUĞUNU BABALARININ.. GEÇEN GÜN OĞLUM ANNE BİRAZ BABA OLURMUSUN DEDİ MESELA İÇİM SIZLADI YUTKUNDUM DÜĞÜM OLDU YUTAMADIM.. BANA UMUT OLDU YAZDIKLARINIZ.. İNŞALLAH SİZLER İÇİN BUNDAN SONRA HERŞEY GÜZEL OLUR SEVGİLER:)

ben 10 yaşındayken ayrıldılar.. kardeşim 9 diğer kardeşim 4 yaşındaydı daha... üzülmedim.. aksine sevindim ben.. evde huzursuzluk çıkmayacak artık diodum.. içip içip annemi üzmeyecek diye sevinmiştim.. aklımız eriodu bizim.. o yüzden böyle düşündüm belki de.. ayrıldılar, adam bizi ne aradı ne sordu.. tek bir kuruş yardım dahi etmedi.. benim çocuklarımın boynu bükük kalmasın demedi.. annemle kaldık üçümüz de.. kendi çabalarımızla, dedemin allah ondan razı olsun desteğiyle okuduk.. onun yanında yaşadık zaten bizim için yokluğu varlığından çok daha iyi... L

keşke bu sayfaya daha çok yazan olsa 1Sen

canım sana annesi ve babası ayrı biri olarak şunları söylemek isterim çocuğuna huzurlu bir ortam mutlu bir aile ver yeter emin ol bu hiçbir şeye değişilmez benim annem babam iyi ki ayrıldılar diyorum ben özlüyor muyum evet babamı özlüyorum aile olmayı özlüyorum ama şu da bir gerçek ki annem babamla yaşayıp her gün huzursuz olmaktansa ben annemle huzurumla yaşamayı tercih ediyorum keşke daha önce bitiripte bana bu eziyeti yapmasalardı boşanacağım ama çocuğum için diiyen herkese diyorum ki yapmayın çocuğu daha çok yıpratıyorsunuz ve sen hiç üzülme boşandım çocuğum mutsuz olur diye mutluluk huzurdan geçiyor... annesininminikprensesi genc

Ben de 5 yaşındaydım. Eski konularımdan duygularımı okuyabilirsin. Sadece şunu söylemek isterim; babası kötü biri olabilir hatta namussuz bile olabilir. Ama, çocuğunuzun yanında babasıyla ilgili kötü konuşmayın. Babası ile kavga etmeyin. Onun yanında mümkün olduğunca iyi olun. Önemli olan bu. Benim annemle babam hep kanlı bıçaklıydı. Ben babamın anneme şiddet uyguladığını da gördüm boşandıktan sonra, annemin bir şekilde intihar ettiğini de. Boşanma bir travma değildir. Sonrası önemlidir. Mesela annemle babamın, o kadın yüzünden ilk kavgalarını hatırlıyorum hala, ki 5 yaşındaydım yani. Annemin bağırmalarını, babamın oturma odasında yattığını, benim yatak odasında yattığımı, sonra bir gece yarısı annemin kalbinin rahatsızlanıp hastaneye kaldırıldığını... Bunların hepsini hatırlıyorum. Mesela annem 2 sene babama göstermedi beni. ilk anaokulundaydım, sonra ilkokul 2. O zamanları hatırlıyorum. Babam gizli gizli görmeye gelirdi beni, sonra o giderken çok ağlardım. Zordu... Şimdi bile gözyaşlarımı tutamıyorum inan. İçimde sevgisizlik oluşturdu bunlar, sinir oluşturdu. Çoğu zaman kendime zarar vermeye eğilimliyim mesela ve de kalbimde bir boşluk var sürekli. Geçmiyor. Herkesin annesi babası boşanabilir ama önemli olan boşanmadan sonrası...

bende ayrıldılar diye şükrediyorum... o oatamda büyümek beni mahvetti... sizde çocuğunuzu mutsuz bi ortamda büyütmemekle en iyisini yaparsınız.

22 yaşındayım kızınızın yaşlarındayken sadece babamın bizimle yaşamadığını algılaya biliyordum bir resmimiz var kiii nasıl sokulmuşum babama hiç bir zaman dolu dolu "baba" kelimesini kullanamadım... yaşamadım da o duyguyu hiç bir zaman arkamda çınar gibi babam var gölgesi bile yeter diyemedimm yoktu çünkü hiç kızmadım anneme babamada kızmadım binlerce kötülük yapmış anneme ve bana kızmaktan çok kocaman bir boşluk var içimde "babam sağolsun" hiç bir zaman kapanmayacak babamı görünce içimden sarılasım gelmiyor özlemiyorum onu merak etmiyorum seviyorum mu onuda bilmiyorum ama kalbimde kocaman bir boşlukla yaşamaya mahkum etti beni annemin babamla barışmasını hiç istemedim ben 17 yaşındayken böyle birşey söz konusu gibiydi sanki kendim dedim istemiyorum diye... kızınızın size kızacağını düşünmüyorum ama her zaman bir tarafı yarım kalacak nagihanbastug

ben de birgün yaptıklarına karşılık kızımın ona benim hiçbirşeyimsin demesini istiyorum.. neden pişman oluyorsun ki... baba olsaydı... bak seni nasıl incitmiş... herşeyin bir bedeli olmalı..

16 yaşindayim annemle babam ayrildiginda 7 yasindaydim suan zorunlu babamla kaliyorum.. Anneme veya babama ayrilar diye hic bi zaman kizmadim kizinizin zarar gormesi daha dogrusu kendini babasiz hissetmesi sizinle alakali Ona annelik yapip yeri gelince babalik, ablalik, kardeslikde yapabilmelisiniz.. kardesi yoksa bi kac seneye arkadaslarindan gorup bunun boslugunuda hisseder o bosluguda her sekikde siz doldurmalisiniz ben babamin boslugunu hic hissetmedim babasiyla sarilanlarada hic ozenmedim her zaman arkamda annem vardi o bana yetti.. zaten zamanla size cok daha fazla baglanicak

Benim annemle babam birbirlerine çok küçükken aşık olmuşlar. Annem daha 15 yaşındayken balkonda babamı askerden izine geldiğinde görüyor ve o ilk bakışmada herşey başlıyor. Annem ile babam komşu çocukları. Aslında aileler çok iyi anlaşırken ilişkileri ortaya çıkınca herkes küsmüş, kavga kıyamet başlamış. Babamı zorla başka bir kadınla evlendirmişler. Ama babam hala annemi istemeye devam etmiş. ( Bu arada 2 de çocukları oluyo babam ile o kadının ) Ananem en sonunda annemi babama veriyor. Neyse.. Annemle babam dini nikahla evlenip ev açıyolar. Bu durumdan öbür kadında haberdar. O kadın babamın annemi sevdiğini bile bile geldi. Ben 3 yaşıma geldiğinde bi gün babama neden bizimle kalmadığını sordum. Kem küm etti. Annem babam gidince kucağıma yattı ve ağlayarak durumu anlattı bana. Bense annemi teselli etmeye çalışıyodum.. Öyle böyle babam bizim yanımızda ben 12 yaşıma gelene kadar durdu. Sonra birgün aniden gitti.. Biz o evden taşındık ama hergün o eve gidiyodum babam gelirde bizi bulamaz diye.. Annem yine beni karşısına alıp babamın artık gelmeyeceğini söylediği an kafamda kocaman bi şimşek çaktı. Saatlerce ağladım. 4 saatin sonunda annemin yanına gittim kucağına oturdum ve onun hem kızı hem kocası hem babası herşeyi olduğumu söyledim ve aniden erkek rolüne büründüm. Lise hayatım bu yüzden mhavoldu. Bütün erkekler benden korkardı. Üzerimdeki etkisi anladın üzere çok çok kötü oldu. Babam daha sonra benimle görüşmeye çalıştı ama ona sen benim hiç bişeyimsin dedim Çok pişmanım.. Kızını babasıyla görüştür. Ayrıldınızı babasıyla beraber açıkla. Ama çok gvenli bi ortamda oyun sırasında açıkla. Ve babasını sürekli görsünki yoklunu hissetmesin ne kadar o adam sorumsuz olsada. Allah yardımcın olsun cnm...

Ben 5 yaşındayken annemle babam boşanmaya karar vermişlerdi. Sebebi ise bende kalsın. Gerçekten büyük şoktu benim için. Ben babamın yanında kaldım onu seçtim çünkü.. Kızlar babalarına düşkün olur derler ya ondandır belkide.. Annem 3 saatlik uzağa gitti anneannemlere.. Hasretle özlüyordum annemi. Babamda gelip yarama basarcasına annemi kötüleyince ağlıyordum. Gerçekten burda önemli olan boşanma sonrası. Asla babasını kötülemeyin. yoksa ruhuna büyük yaralar açarsınız.. ve babasıyla görüşmesine izin verin babasıyla da kanlı bıçaklı olmayın arkadaş gibi olun.. sevgiler..

Gözlerim doldu. Ne zor sizin için. Mahkemenin izin verdiği kadar goruşturun babasıyla. Demek ki iyilikten anlamıyorlar. Siz çocuklarınızı düşündüğünüz için yaptınız, onlar anlamadı. Eğer imkanınız varsa her ay sizde çocuklarınıza birşeyler alın. Bilgisayar alın. Haftada bir fastfood yedirin. Zararlı görüyorsanız bir iki isteyin ve gönderdiği kutuları saklayın, evde hazırlayın ve istemiş gibi yedirin onlara; evdekini kabul etmiyorlarsa. Biraz daha fazla zaman ayırın. Her zamankinden anlayışlı olun. Bilemiyorum ne diyeceğimi; bende olsam kaybetme korkusu yaşardım. Buyuduklerinde sizi anlayacaklardır