Boşverin. Ebeveynler genelde çocuklarının iyiliği için her şeyi yaptıklarını söyleyerek aslında kendi bencil duygularına hizmet ederler. Zaman ne gösterir bilinmez ama çocuğunuz istediği takdirde onun yeteneğine uygun iyi bir eğitim almasını sağlamak ona yapacağınız en büyük iyiliklerden biridir bence.

Çocuğum asla istemediği bir mesleği yapsın istemem tornacı olacaksa mesela illa doktor ol demem ama tornacı olmak için bile okumak gerekiyor :) demek istediğim bu :) hayatını yaşasın isterim ama dozunda... 14 yaşında icip sarhoş olmasın mesela bunu istemem ileride ister içer ister içmez o bilir ama o yaş cok cok erken :)

O sizin dusunceniz bu da benim. Karsilikli saygi duyalim birbirimize ve kirici olmayalim deyip konuyu kapatsaydiniz keske bu kadar uzulmeyin insanlarin dediklerine. Herkes konusur herkes biseyler soyler onemli olan saygi cercevesinde kalip fikir alisverisi yapabilmek.

Dün 30 küsür yaşındaki kocamla babası, el ele tutuşup oturuyorlardı. Ben de lisede yatılı okumuş bir kadınım. Kaderime acıdım!!!

Ben de onu diyorum ya zaten. O zaman ki olanaklara göre hareket edilir. O donanıma sahipse gönderilir, dener ve mutsuz olursa geri gelir. Bu bir zorunluluk değil ki. Bana veya ailesine ihtiyacı olursa biz gideriz. Zaman neyi gösterir elbet bilmiyorum. M I N E R V A İzaha gerek yok, gördünüz yürüdüm çıktım. 🚶🏻♀ tek ayak cezası Anneler

Bu arada söylemeyi unutmuşum lisede ben de 1 sene İngiltere'de eğitim aldım, düşünün hem de bundan kaç sene önce... bu sayede dil konusunda kolejdeki eğitimimi kat be kat desteklemiş olmuştum. Şimdi düşünüyorum da iyi ki ailem bana güvenmiş de bu önemli mevzuu kökünden o dönemde halletmişim ki benim ailem de birçok konuda çok tutucu idiler.

Bencede lisede değilde ünide göndermek gayet mantıklı imkan varsa.. A

Ben de öyle söyledim. Hayat artık teknoloji üzerine kurulu ki bundan 10 sene önce şuan ki telefonlar bile hayaldi belki 10 sene sonra neler çıkar, neler. İsterse gider. Gider sevmezse de döner. Bu kadar basit yani. Milletin aklına Amerikan liseli dizileri mi geldi ne anlamadım. Partiden partiye akıp, kokain çekecek sandılar herhalde.

Kesinlikle katiliyorum, zaten suca bulasma kapasitesi olan birini evede kapatsan bir yolunu bulup yapar, o yuzden bana ailelerin bu mantigi. cok sacma geliyor. Gerekcesi ne olursa olsun ailenin cocugun en ihtiyaci oldugu donemde onu yalniz birakmasi bence dogru bir tavir degil. Cocugun gununun nasil gectigini bilmiyosun, en yakin arkadasi kim tanimiyosun, en sevdigi/sevmedigi ogretmeninden bir habersin cocugunu sozde kotu ortamdan sakinmak icin yasadigi evden ve kendinden uzaklatiriyosun, ama ona sundugun diger ortamin nasil oldugu hakkinda bir bilgin yok garip bir celiski yaptiklari.

14 yaşındaki çocuk çok şey der :) Ama hayati kararlar alacak kadar olgun düşünmez. Anne ben gitmek istiyorum dedi diye yollanmaz bilmem kaç saat uzağa. Neyi eksik hissedip ne umduğunu öğrenmek lazım Öncesinde bir kac aylik deneme yapmak lazım. Vicdansız değilsiniz ama daha yola baslamadiginiz için toysunuz.

Merhaba, iyi akşamlar. Konu aslında içeriği itibari ile büyütülecek bir konu değil ama büyüdü. Varsayımlar üzerine sohbet ederken konu, saçmalama, için nasıl el verecek, vicdansız mısın el kadar çocuğa dek geldi. Bir whatsapp arkadaş grubumuz var. Arkadaşlarla çocuklarımız hemen hemen aynı yaşta. Muhabbet eğitime geldi. Arkadaşlardan biri, ünüversiteyi burada okutturmam kesinlikle, dedi -ki çocuklar daha beş yaşında. Yani öylesine bir konu. Bu konu üzerine konuşurken bende, "Eğer olursa lisede bile gönderebilirim," dedim. Kızlarda bana başladı, yok artık, saçmalama, yaşı çok küçük olacak, evinden ailesinden koparmak olur mu? "Çocuğum isterse neden olmasın," dedim. Ya konu o kadar saçma ki... bir anda vicdansız oldum. Ya hanımlar, siz çocuğunuzu o da isterse, yurtdışında okutacak gücünüz olsa okutmaz mısınız? Ne bileyim o zaman geldiğinde önüne bu seçeneği de koymaz mısınız? Tamam düşününce çok zor, yaşaması daha zordur elbette. Ben düşününce çocuğum iyi bir eğitim alır, diyorum ama başka bir yanım ya en güzel çağlarından birini kaçırırsan, diyor. Anne kız yapabileceğiniz birçok şeyden ödün verirsin vs. Niye böyle tepki koydular bilmiyorum da vicdansız da değilim. Çocuğu aileden koparmak mıdır bu?

Burada ozellikle muhafazakar turk aileleri lise cagindaki cocuklarini Turkiye ye gonderiyor. Neden diyecek olursan lise doneminde uyusturucu ve cinsel iliski arkadaslar arasi cok yaygin, hatta gencler arasi son moda cinsel icerikli grup partileri ailelerde boyle ortamlardan uzak tutmak icin annane, babanne evine cocuklari okumaya gonderiyor. Ammma cogunun sikayeti cocuklarla aralarindaki bagin koptugu yonunde. Ergenlik gercekten evebeyn ve cocuk arasindaki iliskileri zedeleyen sancili bir donem. Bu donemi aileden uzakta geciren cocuklarla aileler arasinda gercekten ciddi sorunlar ortaya cikabiliyor. Buyumenin en hizli doneminde cocugun en ihtiyaci oldugu sey onu anlayan, dinleyen bilincli bir anne babadir. Bende 13,14 yaslarindaki cocugumu ozellikle yabanci bir ulkeye gonderme taraftari degilim. 18 yasinda yurtdisina geldim. Dilini, kulturunu bilmedigim bir ulke sudan cikmis balik tabiri az kalir yasadiklarima.14 yasimda gelseydim daha da zor olabilirdi hersey, ozellikle icine kapanik, cekingen bir cocuksaniz... Universite donemi kesinlikle aileden ayrilmak icin daha uygun bir donem evet! daha olgunsun, kendine olan guvenin daha fazla, ergenligin o sancili donemi asiyosun. Arkadaslarini ve icinde bulundugun ortamin daha fazla farkindasin, hem yetiskinsin hem genc...

Biraz olsa saydığınız olanakları sağlayamayacak olsam, gözüm arkada kalacak olsa zaten ekstra ekstra düşünürüm ama gerekirse her gün ararım, o gelemiyor bile olsa istediğim zaman atlar yanına giderim

Anne ben gitmek istiyorum derse ve iyi eğitim imkanı olursa engel olmam ama gözüm kulağım hep üzerinde olur. M I N E R V A İzaha gerek yok, gördünüz yürüdüm çıktım. 🚶🏻♀ tek ayak cezası Anneler

Arkadaslariniza şöyle deyin herkesin hayatina kimse karisamaz Bu yeterli olur sanirim cocuk senin hayat senin kimseye tasasi düşmez.

Aynen katılıyorum, bir varsayım üzerinden size vicdansız denilmesi de ayıp, aman boşverin takmayın kafanıza, özür dilerim ama süper anne, muhteşem anne, kutsal anne, ayağı öpülesi eş, tapılacak eş modası hasıl oldu artık, eh haliyle yarışa girenler var, çocuğunu göğsünden 5 cm uzaklaştıran vicdansız anne ilan ediliyor, bazıları içten içe size hak vermiştir de hak verdik derlerse bağlı bulundukları o gruptan dışlanırlar, o yüzden gık demeye cesaret edemezler, bildiğinizden şaşmayın, anneliğinizi bildiğiniz gibi yapın, herkes kendine baksın önce.

Ben bozulmadım aslında da, hanımlar daha 14 yaşında çocuk aileden koparılır mı, vicdansızlık falan dediler. Hiç öyle illa gidecek orada burada okuyacak derdim yok. O imkan var, gitmek isterler ve yapıları da müsait olursa gönderirim. Giderler ve yapamazlarsa da, hemen dönerler. Daha 10 sene var neredeyse. Elbette şuan düşündüğümde de garip oluyor içim; hayal etmek bile zor. Özellikle de benim gibi kızlarının büyüdüğü zamanları hayal eden bir insan için.

Dünyaca tanınan biri olduğu için örnek vereceğim, İdil Biret 8 yaşındayken müzik eğitimi için Fransa'ya gitmiş, İdil Biret gibi müzik dehası olacağı öngörülen ve Dünyaca ün yapmış birçok müzisyenimiz daha 8-10 yaşlarındayken yurtdışına gitmişler, belki kimisi ailesiyle gitmiştir hepsinin biyografisini net olarak bilmiyorum ama zamanında el kadar çocuk olan bu insanların aileleri evlatlarının geleceği için hasret çekmeyi, bağırlarına taş basmayı bile göze almış. Kimse kimseyi evladının geleceği için eğer iyi bir adım olacaksa farklı bir şehirde veya ülkede okumasına onay vermeyi vicdansızlık olarak nitelendiremez, belki çocuğunuz bir matematik dehası olacak ve yurtdışı okulların dikkatini çekecek, belki İdil Biret gibi, belki Pekinel kardeşler gibi müzik dehası olarak görülüp Almanya, Fransa gibi ülkeler okullarına davet edecek, annelik fedakarlık demekse evladının geleceği için onun yoluna taş olmamakta bir fedakarlıktır.

İşte olurda bir gün giderse büyüğü veya küçüğü, hangi şart ve koşullarda gideceğini; içimden geçenleri yazmışsınız. Ben de aksini düşünmüyorum. Güvenemeyeceğim bir yere gönderemem zaten. Mutsuz olacaksa gönderemem. Bana ihtiyacı olduğu zaman, yanında biterim. Bunu anlatmak istiyorum bende.

Aklıma Cesur Yeni Dünya'dan muhteşem bir alıntı geldi. "Tüm şartlandırmaların amacı budur; insanlara, kaçınılmaz toplumsal yargıları sevdirmek." Belki bu durumu tam olarak karşılamıyor ama toplumun nasıl şartlandırıldığını da çok güzel açıklıyor. Teşekkür ederim abla. Anlaşılmak güzel şey.

Aynen bende sizin gibi düşünüyorum- hatta aynı cümleleri kurmuş bile olabiliriz sohbet esnasında. Ve evet bende aynı tepkileri aldım. Evlatlar için herşeye katlanılır tabiki özlemde dahil. Artık teknoloji çağında uzaklar yakın oldu. Onun hayatı, geleceği için erken dönemde krarlar almak anne babaya düşüyor.

5 yaşındaki çocuğa geleceğe yön vermek ve birde vicdansizlikla yargılanmak akıl ve ahlak kumkumalarina da bayılıyorum.. Çocuk sizin istediğiniz gibi yetiştirirsiniz...

İnsanlar galiba, "Saldım çayıra, mevlam kayıra," diye yollayacağımı düşündüler de 14 yaşındaki çocuğu isteği dışında veyahut isteği ile bile olsa güvenliğinden emin olmadığım bir yere göndermem -ki %100 güvenli bir yer yok. Anne sana ihtiyacım var, der atlar yanına giderim. Anne özledim, yapamıyorum derse, hiçbir şeye mecbur değilsin derim. 10 sene var şuan ama mutlu olmayacağı bir şeye asla zorlamam. Yeter ki kendine inansın, güvensin ve mutlu olsun.

Biraz olsa saydığınız olanakları sağlayamayacak olsam, gözüm arkada kalacak olsa zaten ekstra ekstra düşünürüm ama gerekirse her gün ararım, o gelemiyor bile olsa istediğim zaman atlar yanına giderim. Olanak var. Bu sohbetin geçtiği arkadaşlar da bu imkanlara sahip. Özellikle ben zaten, çocuklar üniversite çağına geldiklerinde güvenlikli siteden ev tutucam, çat kapı gidicem diyen insanım. Hiçbir zaman da çocuğum asla yapmaz, demem. . push ; 3nity

Vicdanla alakasını kuramadım bahsettiğiniz şeylerin. Varsayım konuşup neden bozuldunuz anlamadım ama söylemeden geçemeyeceğim, Bekara boşamak kolay :) Size iki örnek vereyim, Kardeşim ve ben Aynı anne-babanın, aynı şartlarda yetişen çocukları Ben dünyanin bir ucuna 16 yasimda 3 ayligina gittim, kardesimi hic bir kuvvet yollayamazdı. Bana kalsa üniversiteyi yurtdışında okurdum, ailen çok uzun vadeli olduğunu düşündü, yanaşmadı. Kardeşim için bu konuşulmadı bile. Karakter meselesi.. kimi yapar, kimi yapamaz. Ama siz bunun uzerine sekillendirmeyin egitim hayatini. Kendi dilinizde dertlesememek ne demek hic yaşamadıysanız çocuğunuzu 14 yaşında gönderebilirsiniz gibi gelir.. Kervan yolda düzülür. Kac kere degisecek fikriniz :)

Ya zaten ille de gidecek, ille de gidecek demiyorum. İki kızım var, isterlerse ileride ve o donanıma da sahiplerse giderler. Yapamazlarsa da dönerler. Anlamadım neyin tepkisi oldu bu.

üniversite kesinlikle bence dışarıda okunmalı ama lisedeyken bence riskli çocuğa bağlı biraz. aklı başında olgun bir çocuksa olabilir. bunun için vicdansız damgası yemeniz saçma. benim var yurtdışında okuyan birkaç kişi liseden beri hatta bir tanesi orta okuldan beri diyim. geldiklerinde konuşuyorum genelde çok mutlu sayılmazlar ama dediğim gibi çocuğa bağlı. bazı çocuğa iyi geliyor aileden uzakta kendi kendine yetebilmek bazısına kötü.

aman bosverin yahu. cidden kimin ne olduğunu olacağını bilemeyiz. ben büyükşehirde doğup büyüdüm. aileme yalan söylememek için sevgilimle buluşmaya gitmezdim. evde öyle otururdum akrabam benden birkaç yaş küçük olan bı kız da köyde evden hiç çıkmadan aynı anda dört beş kişiyi idare edip sürekli kendine kontör falan aldırır vakit gecirirdi laklakla. yengem liseyi üniversiteyi disarda okumus ve mezun olur olmaz da çok uzak bi sehre atanmis. dayim ilk sevgilisi ve direk evlendiler. dediğiniz gibi herkes kop kop parti çocuğu olacak değil. kendini bildikten sonra kop kop parti çocuğu olmasında da mahsur yok bence hayat ne getirir bilmeden bu kadar abartmasalar keşke.

Bu sosyal medyanın bir sonucu mudur yoksa zaten var olanı sosyal medyanın desteklemesi midir bilemem ama istisnaları kendini bilenleri tenzih ederim lakin insanlar kadın erkek fark etmeden bir öne çıkma, beğenilme furyasına kapıldı gidiyor, çoğu maddiyatla ilintili bir yarış var, arabasıyla, eviyle, eşyalarıyla, kullandığı telefondan tutun da gittiği cafe-restaurant'a kadar nereye ne harcadı, ne marka kıyafetler aldı herşeyde bir yarış halindeler, işleri, eşleri, çocukları, eğitim seviyeleri derken bir bakıyorsunuz etrafınızdaki bir sürü insana yabancılaşmışsınız. İnsanlar artık böyle bir yer edinmeye çalışıyor çünkü, belki mükemmel olduğunu duyma isteği belki arkadaşlarının yarattığı mükemmel dünyada yer edinme çabası, gerekçeleri nedir bilmiyorum ama dediğiniz gibi sahte bir dünyada sahte bir yaşam sürüyorlar. Maalesef artık dostluklar dahi baki değil, kaldı ki hiç kimse dört dörtlük değildir, mükemmellikse hiçbirimiz mükemmelliğin yanından bile geçemeyiz zira insanoğlu'nun kusurları vardır, hata yapa yapa öğreniriz hayatı. Yıllardır hayat felsefemdir, bir elin parmaklarını geçmez sosyal yaşamdaki arkadaş çevrem, komşu bile edinmem çünkü çocukluğumdaki komşulukların kalmadığını gördüm, sizi aşağı çeken, eleştirmek yerine yererek kendi mükemmelliğiyle övünen insanlardan içtenlik, samimiyet ve dürüstlük beklemeyin. Evet belki arada bir nefes almak, bir kahve içip sohbet etmek istiyor insan, bunu herkesle yaparsınız ama hepsi o kadar, artık öyle bir hale geldi ki ya yüzeysel arkadaşlıklarınız olacak iki gülüp geyik yapacaksınız ya da 1 dostunuz olacak ondan başkasıyla irtibatınız olmayacak.

Sonra diyorlar ki; Hayat çok koptun her şeyden. Koptum çünkü artık her şey iki yüzlü gelmeye başladı. 5 sene önce şen şakrak sohbetler ettiğim arkadaşlarımla, bugün oturup doğru düzgün iki kelime edemiyorum. Arkadaşlarım sosyal medyada mükemmel anne, her gün çocuklu post ama gerçeğe dönersek hepsi klasik anne. Değişen ben değilim aslında onlar. Hemen hemen tanıdığım herkes samimiyetten kopup, gösteriş delisi olmaya başladı. Arkadaşlarımdan tut, eski komşularıma kadar herkes. Yaptıkları her şey aslında birbirleri arasında bir yarış. Bir hafta önce kızımı okuldan alırken benden 15 yaş büyük eski komşumla karşılaştım, sitedeki diğer komşuları sordum; ben artık çok görüşmüyorum onlarla, dedi. Şaşırdım çünkü aralarında birbirlerine manevi kız kardeşim dediği insanlar var. Herkes birbirinin arkasından konuşup yüzüne gülüyor. Ben ayak uyduramadım maalesef bu tür oyunlara. Olduğum gibiyim kabul eden buyursun gelsin. Cici anne, cici arkadaş, cici komşu olamam.

Benim çok yakın arkadaşım da 'emzirmeyince duygusal bağ kurulamıyor, çocuk annesi gbi görmüyor' demişti. Tabi ki o emziriyor ben emzirmiyordum Genç nesilin içinde de evhamlı ve hurafeli ninelerden öğütler yatıyor ya, çok gülüyorum bu duruma.

Pöffff herkes de pek bi ideal anne. Herkes bu kadar muhteşemse metroda, sokakta, parkta böğürerek koşan, ... nın.. mına k... rm diye küfreden çocuklar kimin eseri merak ediyorum. Çemkirme faslını geçersem... Çocuğunuzu en iyi siz tanırsınız. Bazı çocuk o yaşta anneden kopamaz. Daha duygusaldır. Daha ailecidir. Bazı çocuk da müthiş özgüvenlidir. Ben anne-baba ile sağlıklı ilişikiler kuran ve zamanı geldiğinde bağımsızlığını kazanan çocukların hayatta daha başarılı olduğunu düşünüyorum. O gün geldiğinde çocuğunuzun yapabileceğine inanıyorsanız. neden olmasın o yaşta anne babasından uzakta okuyan ilk çocuk olmayacak. Bu memleket yıllarca devlet parasız yatılı okullarında anadan babadan ayrı büyüyen öğretmen, doktor, avukat yetiştirdi. Çocukla zaman geçirmede anahtar kelime bence "kaliteli zaman"dır. Kendinizi ve çocuğunuzu en iyi siz tanırsınız

İşte ben tam da sizin kızınızın geçtiği yollardan geçmiş, çoluğa çocuğa karışmış biriyim. Hayatımda göremeyeceğim şeyleri tecrübe ettim, hiçbir zaman rastlaşamayacağım insanlar tanıdım. Eğitim bir kenara, hayat deneyimi açısından muhteşemdi ve inanın ne öğrendiysem orada, aynı hayat felsefesi ile yaşıyorum. Sizin ve kızınız adına çok sevindim, asla ama asla dünyanın bir ucuna 5 parasız da gitse 'acaba ne yapar' diye düşünmeyeceğiniz bir evladınız olacak. Çünkü o daima hayatta kalmanın yolunu bulmuş olacak.

Bunların hemen hemen çoğu burada da var zaten. Normal liselerde de, özel liselerde de var. Özel liselerde özellikle hepsi olmasa da zengin ailelerin çocukları öyle yaşıyorlar neredeyse.

Ben gönderdim lise eğitimi için kızımı. Daha doğrusu kızım çok istedi biz de desteklemek zorunda kaldık. Çünkü hayatı boyunca elde ettiği bu fırsatı değerlendirmesine engel olduğumuzu düşünebilirdi. Önünde 3-4 değişik seçenek vardı ve kızım 14 yaşında evden ayrılmayı seçti. Kardeşim dahil bir çok kişi çocuğumuzu onların çocuklarını sevdiğinden az sevdiğimizi ima ettiler nerdeyse. Çocuğa yazıkmış, en güzel günlerini yaşayacakken bu kadar zorluk ve sorumluluğa ne gerek varmış, üniversitede gidermiş bla bla bla. Hepsine kulaklarımızı tıkadık. Bana göre çocuğun evrimleşmesi için üniversite çok geç. Bizim liselerde beyin ve kişilk gelişimine katkı nerdeyse sıfır. Zorlanmadık mı? Çookkkk... Maddi ve manevi ağır bir bedel bu. Ama çocuğumla bağımın koptuğu tezini şidetle reddediyorum. Bir çok ebeveyen yan odadaki çocuğundan habersizken ben kilometrelerce ötedeki çocuğumun bırakın davranışlarını tüm duygu ve düşüncelerinden haberdarım. Her şeyi konuşuruz, saatlerce dinlerim, hatta ödev kitapları beraber okur, sınav haftaları uzun uzun fikir alış verişi yaparız. Teknoloji sağolsun. Yani iş çocukta bitiyor. Hedefi olan ve farkındalığı yüksek çocuklar zaten gidenlerin çoğu. Bizim okul oldukça disiplinli ve güvenli bir okul ayrıca. Kızım da doğru ve yanlışı ayırt edebilen bir çocuk. O anlamda bir endişe yaşamadık biz. 3 yıl oldu. Özlem hiç bitmiyor tabi. Ama değer mi bunca bedele derseniz emin olun değer. Bizim liselerde sadece öğretim var, kızım ise gerçekten iyi bir eğitim alıyor.

Bazı insanlar, onlarla aynı fikirde olmadiginizda sızı vicdansız ilan ederler. Bu insanlardan kendi iyiligimiz için uzak durmalıyız. Ben bu sene basladım hayatımdan çıkarmaya.

Aynen dediğiniz gibi oluyor. İster istemez çözüm odaklı düşünmeyi öğreniyor. Başının çaresine bakmayı, gerektiğinde yardım istemeyi öğrendi. Gün gün karakteri güçleniyor. Artık daha cesur ve biz olmadan da hakkını savunabiliyor. Yine belirteyim ki bu karar tamamen çocuğun karakteri ve farkındalığına bağlı. Bugün döneceğim dese alır getiririm. Zorluğu çok ama ben burda mutluyum diyor.

Ben de önüne kesinlikle taş koymak istemiyorum. Kendini ve ne istediğini bilen bir çocuk olsun istiyorum. Zamanın ne göstereceğini kimse bilemez. Ben sadece düşüncemi belirttim ve enteresan bir tepki aldım. Daha on sene var ama o zaman geldiğinde çocuklarımın önüne tüm seçenekleri koyarım. Elbette onların o zaman ki karakterlerini de ele alarak bazı kararları veririm.

Ben bir buçuk sene imam hatibe gittim. Yapana bir şey diyemiyorum ama bu gözler neler gördü, neler. Her tenefüs muhakkak bir sınıfta öpüşen koklaşan, elini sevgilisinin orasında burasında gezdiren, mescitte soyunup sevişen ve daha nice şeyler gördüm. Yapan burada da yapar -ki hadi ben devlet lisesindeydim. Evlendikten sonra eşim ve çevresi dolayısı ile zengin çevre çocuklarını bizzat gördüm. Onlar daha büyük oynuyorlar, ortamları çok feci. Ee benimkilerin öyle olmayacağı ne malum?

Ben lisede öğretmenim ve yurtta nöbet tutuyorum, çocuğum yok ama hep şöyle düşünürüm, eğer çok iyi bir okulu kazandıysa lisede çoçuğumu evden dışarı gönderirim, ama orta dereceli bir yer için yanımdan ayırmam, üniversite de ise artık o kalmak istese bile başka şehre gitsin ayaklarının üstünde dursun isterim, lise ergenlik çağı olduğu için çok zor bir dönem ve benim görüp tanık olduklarım böyle düşünmeme sebep. Ama sizin düşünceniz sizi vicdansız yapmaz, sadece farklı bakıyorsunuzdur o kadar.

Göndermemek mi lazım?

Cehalet çok ilginç bir durum aslında... Köklemiş fikirleri olan ve ikna edilemez herkes bilgi edinmenin karşısındadır ve bu maalesef kalıcı bir cehalettir. Bildiğimiz eğitimle de geçmiyor böylesi. Tıpkı Aristoteles'in dediği gibi: "Cahil insan konuşur, bilge insan ise sorgular ve düşünür." kk birinci noteri kinayeye zeka barajı konsun istiyorum ben

Kimin başına ne gelecek bilemeyiz. Şimdiden derin konulara dalmayın sabit fikirli olmayın. Şimdiki düşüncem bu ne olur bilmem diye söyleyin işin içinden çıkın. Gün doğmadan neler doğar. Bunu hiç unutmayın. Kimin haklı olduğu önemsiz herkes kendine göre haklı.

İşte göndermezseniz değil 30, 50 de bile ana baba el ayağı tutarak oturur, onlar 'he' demeden sokağa adım atamazlar. Bir erkek özellikle erkek diyorum, kadınlar zaten bireysellik savaşındalar uzun zamandır; her anlamda hayatta kalma becerilerini geliştirmez, kendi başına insan olmayı öğrenemezse, sadece bir ailenin oğlu olarak kalıyor ne yazık ki...

ben 18 yasina geldiklerinde bavullarini ellerine verip gonderecem diyorum, esim bile kiziyor bence takilmaya gerek yok, cocuk hazirsa zaten kendisi talep edecektir, hazir degilse de iyi egitim alsin diye cocugu zorlayacak haliniz yok ya.

Yoo çok haklısınız. Bizim doğu ülkelerinde çocuğu kendine bağımlı hale getirmek, dizinin dibinden ayırmamak marifet sanılıyor.

Sizin anlattığınız gibi toz pembe yaşayacaksa ne ala ama hersey öyle olmuyor malesef biraz gerçekci olup olaya oyle bakmak gerek ayrıca özgürlükte bir yere kadar oraya okumaya gidecek ipin ucunu kaçırmasını istemem oğlum kızım özgür takılsın amaan bu yıllar geri gelmiyor diyerek oturamam sanırım, çünkü gercekten o yıllar geri gelmiyor çocuklarımıza bırakacağımız en değerli miras onlari hayatlarını idame edebilecekleri bir meslek sahibi yapmak... Illa doktor amir memur degil ileride para kazanabilecekleri bir işleri olmalı buda bence eğitimden geçiyor. Tabiki gezsin tozsun aşık olsun fakat hayatını hep o yaşta kalacakmış gibi planlamasın geleceği için çabalasın isterim. Dediğim gibi şuan anne değilim bu benim fikrim filmdelisi

Aynen. Kafasına silah dayayıp, gideceksin diyecekmişim gibi tepkilendiler.

Ben zaten genel olarak söylenen şeyleri takmam da, ileride göndermeyi de düşündüğümden hani o da istese bile çocuğum için kötü mü olur acaba, endişesine kapıldım. M I N E R V A İzaha gerek yok, gördünüz yürüdüm çıktım. 🚶🏻♀ tek ayak cezası Anneler

aynen öyle. neler neler oluyo da haberimiz bile olmuyo çoğu zaman. sen su an sadece evladını iyi yetiştirmeye çalışırsın gücün yetmediği yerde profesyonel yardım alırsın. daha da ötesi çocuğun bileceği şey sen veya ben veya başka bi ebeveyn napabiliriz ki ne kadar mudahil olabiliriz. müge anlı da mi ne vardi. kız voleybol takımında oyuncu lise öğrencisi pat kayboluyo. hamile kalınca korkup kaçmış küçücük çocuk. kimse kendi çocuğuna yakistiramaz ama kimsenin de garantisi yok işte. filmdelisi

Bu tamamen çocuğun kişiliğine bağlı, gönderilecek çocuk var, gönderilemeyecek çocuk var

Birazdan buralara hassas anneler de damlar, hazır olun şaka bir yana siz haklısınız, ne mutlu ki çocuğunuzun sizin gibi bir annesi var genelde böyle tepkisel olanlar cahil kesim, ikna etmeye bile değmez...

Davranmasın ne olacak? Hangimiz o yaşta aklıselimdik? Baskılardan dolayı mı bu şekilde insanlara dönüştük? Aşk acısı çeksin, okulu eksin gerekirse başarısız olsun, sarhoş olsun, gezsin yani ne var ki bunda? Kötülüğü neresinde?

Aman ayrılmasınlar yanlarından kendilerine bağımlı bireyler yetistirsinler

Şimdi büyük oğlum 13 yaşında 14 e girdi 5 yaşndayken bende sizin gibi düşünuyodum ama şimdi ayri kalmaya tahammul edemem gibime geliyor unv ye bile yanımda okusun okulu bitince yurt disina gitmek isterse gitsin ama bi tamamen benim duygusalligim fatkli düsunen insanlarin da vicdansiz olduklarini düşünmüyorum herkes çocuğu iyi yerlerde olsun okusun başarıli mutlu ve istediği gibi yaşasin ister arkadaslariniz ön yargili davranmişlar marilyn monroe

iyi de bu çok eskiden beri olan bişey. devlet başarılı olan çocukları, özel olan çocukları ya ülke içinde ya da yurtdışında eğitime alır masrafları da karşılar. maddi durumu olan da aynı şekilde gönderir eskiden beri. sorun bı bakalım aziz sancar, Halil İnalcık gibi büyük isimlerin anneleri de yavruuuuummmmm dese bu insanlarin bize ve insanlığa kattıklarını anneleri tolere edebilecek miymiş. bence saçma bi yüklenme olmus size karşı

Gereksiz tepki gösterdi hanımlar. Sonuçta herkes kendi çocuğu için en iyisini ister

Ya bizde 30 yaşındaki adamı neredeyse annesi ayağında sallayıp niniyle uyutacak Ne lisesi ne üniversitesi hemde yurt dışında hemide kız çocuğu Bana sorarsan sonuna kadar haklısın da işte sen benle olmuyor

Param olsa, babasi da kabul etse neden yurtdisinda okutmayim ki. Cok guzel bir firsat, kacirmam ben.

Ülkemizde eğitim yok net... O yüzden imkan olsa ortaokulda dahi gönderilse keşke

Ben de zaten gidecek ille de ortaokuldan mezun olur olmaz, 14 yaşında gidip liseyi yurtdışında okuyacak demedim. İsterse gider, hatta Türkiye içinde de yatılı olarak o zaman ki durum el verirse ve gitmek isterse gider, diye açıkladım. Fakat arkadaşlar, 14 yaşındaki çocuğa bu cazip gelir zaten, dediler... dediler de dediler.

aslında tepkileri size değil. Bazı annelerde görüyorum bunu. Farkında bile olmadan garip tepkiler veriyorlar. En iyi anne olduklarını kanıtlama telaşına düşüyorlar farkında olmadan. Emziren bir arkadaşım emziremeyen arkadaşıma ki ikisi de arkadaş aynı zamanda, çocuğa anne sütünden başka bir şey verilmez. Su zehirdir dedi. Ki kesinlikle öyle bir kadın değil aslında. Ama işte bazen böyle dilin kemiği yok durumlar olabiliyor. Sonra kendisi de fark etti ama.. Öteki zaten emziremediği için suçlu psikolojisinde... Sizin mantığınız doğru. Çocukları zorla gönderecek değilsiniz olmazsa eve sokmayacak değilsiniz. Başarı kadar başarısızlık da iyi bir öğretmendir.

Ben de şaşırdım zaten. Akıllarına liseli dizileri geldi herhalde. İyi de yapmak isteyen çocuk burada da yapar zaten, yapanını da gördüm. Ne bileyim tepki yedim. Çocuğun kafasına silah dayayıp, gönderecek halim yok sonuçta. İsterse gider yani bu kadar basit.

Arkadaşlarınız vicdan kelimesinin anlamını vicdansızlığın ne demek olduğunu çok çok yanlış anlamışlar aydınlatın onları..

Aynen öyle. Şiddetli bir ergenlik döneminden geçerler ve kayacak bir yapıya sahip olursalar göndermem zaten.

O yaşlarda çok içtiğim için yaklaşık 10 senedir, yılda 2 yi geçmez alkol tüketmem Benim diyeceğim özetle şu, beceri en iyi duruştur hayatta

benim kizim 11 yasinda baska bir ülkede bir hafta tatile gitti sinifiyla birlikte, döndügünde daha olgun daha bilincliydi, ailenin önemini daha anlamisti. ve kesinlikle ne istedigini daha cok biliyordu. su an 14 yasinda, önümüzdeki yil ögrenci degisim programina katilip liseyi baska bir ülkede bitirmek icin basvurularini yapiyor. tabiki destekliyorum, destekliyoruz. dunya artik eskisi gibi degil. ucak biletleri otobüs biletinden ucuz. haftasonlari gidip gelme imkani daha yüksek. oglumda bu yil gidiyor baska bir ülkeye geziye. oda 12 yasinda. büyük ihtimal oda lise bitmeden evden ayrilacak diye düsünüyorum. hayalleri cok büyük olan, ögrenmeye merakli, daha cok yasayarak ögrenmek isteyen bir nesil yetistiriyoruz. onlarin dünyalarinda bizler gibi sinirlar yok. ne güzel ki yok. anne baba olmak benim icin ömrü boyunca dizinin dibinden ayirmamak ona sürekli kisitlamalar getirerek korumaya calistigini iddia etmek degil. anne baba olmak benim icin ona hayatta kalabilmek iyi bir yasam elde etmek icin gerekli donanimi verip özgür birakmak demek.

ya ama çok tatlısınız

Mesele de cahil insanlar olmamaları. Beni en çok zaten şaşırtan, gayet modern ve medeni olan arkadaşlarımın böyle tepki vermesi şaşırttı.