İnşallah Bizimki de 3 gün rahat kalıyor da sonrasında üzülüyor. Çok insan canlısı değil ben ve eşimden başkalarından da korkuyor Daha önce kamera olayını denedik facetime dan, sesimizi duyunca bilgisayarın önüne gelip miyavlayınca dayanamadık gittiğimiz yerden bi gün erken döndük Valla insan çok bağlanıyor ya

Ne telkini vereyim mesela? Ne diyeyim?hicbirsey olmayacak diye icinizden tekrarladiniz mi hep?

Yaa sizin tatlı kalbinizi yerim:)) Bazen bu şekilde takıntılar başlayabiliyor. Kendi kendinize kontrol etmeye çalışın sanırım okb olarak geçiyor. Ben kitaplar okuyordum, kafaya takmama sanatı, eyvah başıma kötü bir şey gelecek beni daha olumsuz etkiledi. Orada yazan olayı düşündükce bile gerildim. Ama zeynep sevil çarmıklı pembe fili düşünme bunu keyifle okudum tedx konuşmalarıda var yumuşacık harika bir ses tonu bir izleyin bence. Beni rahatlatmıştı o biraz :) Bende de şöyle şeyler var mesela renkli renkli tv battaniyem var ilk önce mavi olan kareyi görürsem başıma bir şey gelecek :)) yok kahvemin son yudumunu 3 seferde içemezsem şu ölcek gibi saçma saçma düşünceler :)) töbe est. Bazı dönemler oluyor. Geçiyor sonra :)) eşim şey diyor ya rabbim ne kadar güzel dertlerin var :))))) . push ;

Uzun zamandır kendime bile itiraf edemediğim durum canımı sıkıyor. Kimseye bahsetmedim, eşime bile. Bayadır her evden uzaklaşacağımızda çok canım sıkılıyor. Aklıma yolda ölmek geliyor ve eve geri dönememek geliyor. Eskiden aklımın ucundan geçmezdi. Evde bir kedim var. Ben ölürsem ve sokaklarda sefil kalırsa diye korkuyorum ve anneme " birsey olursa kedime bak" demistim daha once ama bu ciddi bir muhabbette olmadi ve anlam veremedi sanirim ve kadına ben ölürsem gibi muhabbetler yapip korkutmak istemiyorum durduk yere ama ben ciddiydim. Ona bakacağına söz verse sanki daha iyi hissedecek gibiyim. İçimde hep bir sıkıntı oluyor. Cok savunmasiz bir hayvancagiz, arkamdan bensiz rezil sefil aç olsa cok uzulurum.

Vasiyet yazdirip kapiya asarsam tam deli derler. :)) max 1 hafta ayri kaliyoruz zaten ve daha once de anneme emanet ettim ama aklım kaliyor yinede hergun arayip sorarim mutlaka. Daha uzun birakamam malesef.

Ben çok duygusal birikimdir bu yüzden hep böyle şeyler aklıma gelir belki sizin de öyle. Hiç unutmam lise zamanımda Ankara'ya yarışmaya gidiyorduk, annem bile küçük bir kağıda vasiyet yazmıştım insanın yola çıkınca başına türlü türlü hadiseler gelebiliyor, ya da bu tarz düşüncelere dalıyor. psikolojik bir sorun değil bence. Sadece varacağınız yeri ve yapacaklarınızı falan düşünün, yolculuğu düşünmeyin. Bir de benim o halim uçak/otobüs kalkınca geçer, sizinki nasıl bilmiyorum.

Bende evlendikten sonra böyle bir his geldi ama seninkinden biraz farklı. Eşimin işi sebebi ile aşırı korku yaşıyorum ona birşey olursa hayatta yanlız kalacağım hissi aşırı şekilde yaşıyorum. Hani derler ya iliklerime kadar hissediyorum aynen öyle sürekli bunu hissediyorum. Böyle giderse tedavi lazım olacak bana. Hele geçen gece arkadaşlarımıza çaya gittik eşim orada afrine ilk girdikleri gece yaşananları anlattı daha çok korku geldi. Elimin tersi ile vurmak istedim sus artık sus duymak istemiyorum

Benim lohusalık ve sonrasında böyle bi ayarlarım oynamıştı, trafiğe çıkma korkusu olmuştu, üzerimden güç bela attım; bebek arabasıyla kaldırımda gitmeye bile çekinirdim "Savrulan bi araba gelse bebeğimle beni kaldırımda ezse" filan ne senaryolar. Ama hayat böyle yaşanmıyor. Ben kendi kendimi telkinle atlattım ama sizin durum hafif bir depresyondan ziyade, panik atak-kaygı bozukluğu, bir tutam da okb kokteyli gibi bir şey görünüyor buradan bakınca. Bi doktora görünmekte fayda var, çünkü söz verdirmelere doğru gitmiş, biraz sizden çıkmış gibi.

bende gecen esime vasiyet veriyordum.. olur ya ölürüm hastalanirim kedime iyi bak diye, 2 tane evladim var kedimde evladim gibi 3 kabul ediyorum ben.. cok ugrastim bende yaralari vardi derin gece gunduz kremledim geceleri korktu sakinlestirdim, boyunlukla 1 ay gecirdi sinirleri cok bozuktu hep sefkat gosterdim. ben durumunuzda gariplik gormedim insan sevdigi seylere deger veriyor ve onlari dusunuyor. gunluk hayatinizi cok etkilemesin ama..

Bilirim. Benim kedim de dost canlısı değildi çok. Üç gün bırakmıştım bir kez geri geldiğimde üzerime atladı kucağıma yattı tshirtümü emdi saatlerce o halini hiç unutmam, demek beni beklemiş demiştim. Öldü tabi toprağı bol olsun. Sizin gibi iyi kalpli insanlar oldukça dünya hep güzel bir yer olmaya devam edecek. İnanıyorum.

Bende de benzer şeyler var.. Oğlumun Odasını ayırdık 1 ayı geçti, , aklıma Allah korusun ya deprem olursa oğlumu kurtaramazsam korkusu oluyor sanki aynı odada yatarak daha güvendeyiz.. 2. olarak da yine bebeğimle ilgili hava alsın diye çıkardığımda korkuyorum ya biri yanaşıp bana vurup bebeğimi kaçırırsa? Vs vs... Sebebini galiba bilmiyorum. 99 depreminde gardolap yatagıma düşmüştü altından geçmiştim.. Annem gelmişti... Kaçırılma korkusu ise Allah korusun tayvanda mı ne öyle bir olay olmuş o aklıma yer etti

Bana cok anormal gelmedi dusundukleriniz. Cunku bizim de bir kedimiz var. Ben de esimle bana birsey olursa kedim ne olur diye dusunuyorum bazen. Tamam evden cikarken vs birsey olursa diye pek aklima gelmiyor ama ben olmasam bir tek esime sonsuz guvenirim ikimiz de deli gibi seviyoruz. Evcillerimiz evlat gibi bizler icin o yuzden endise etmemiz normal sanki. Ama annem bile bizim kadar iyi bakamaz diye dusunmuyor degilim. Kimse bizim kadar sevemez gibi geliyor. Kedimize hist deseler bozuluyoruz biz:)

Kedi başının çaresine bakamaz mı, cidden çöpleri karıştırıp yemek bulamayacak kadar içgüdüsü yok mudur, o kadar merak etmeyin sonuçta ardınızda bebek bırakmıyorsunuz onu da bebek ağzına biberon verilmezse kendi kendini besleyemez diye örnek olarak verdim yoksa can karşılaştırması yapmıyorum. Kediniz gayet de başının çaresine bakar ama sizin ince düşünceniz hoşuma gitti Bir de anneniz kediyi bırakmaz sahiplenir diye düşünüyorum ben olsam öyle yapardım.

Var ben. Ben köpeğime bakıp ağlıyorum. Ve yaslandi 7 yaşında bunu düşünüp cok uzuluyorum. Bazen ona bağırıyorum oda korkuyor yan yan bakıyor mesela yaramazlik yapti diyelim. Hemen gidip cok ozur dilerim tamam tamam diyip öpüyorum. Kedime de cok üzülüyorum gariban oldugu icin sokakta buldugum icin aklıma o geliyor Bugun kopegimin genital bilgesine dogru sanki lekeler var isilik gibi onu taktım kafaya ev tasiyorum diye babam bakiyor suanda kopegime Bende böyle cok kotu seyler düşünüyorum kafayi yemis gibi bazen Cooooooooook seviyorum çünkü. Yok iste suyunun icine kıl düşmüş icmesin bisey olursa falan diye düşünüyordum sonra dedim kedi kopek tüy yutsa ne olcak zaten kendileri tüylü Ay daha cok abuk subuk seyler var Bende kakasini kontrol ederim mesela kabız olmustu afedersin süt icirdim mecburen. Hayvanlarla cok ugrasiyorum oysaki biseyleri yok keyifleri sagliklari yerinde

Okb de türlü türlü, illa bi doktor kadar bilemem ama işin hasta kısmında tür tür yaşadığım-uğraştığım için bazı cümleler tanıdık geliyor, ondan. Okbye bağlı panik atak oluşuyor zaten çoğunlukla, takıntı halinde büyüdükçe panik/kaos şeklinde de atağı geliyor. Baktınız kendinize telkinle olmayacak, siz yine de bi destek sorun; zararı olmaz.

Hayatınızda içinize sinmeyen ne yaptınız? İçten içe cezalandırılacağınızı düşünüyor gibisiniz Denas14

Şu an tatile gidiyoruz kedimi 1 haftalığına eve bıraktım arkadaşım bakacak arada gidip Bu konuyu okumam hiç iyi olmadı Kamera sistemi kurdum, her gün bağlanıp bakıcam napiyim

bana mı normal geldi tek. evcil hayvan çocuğu gibidir insanın derler ya. bende de iki tane sıpa var, düzenli güncellerim eşime vasiyetimi. o da ölürsem şöyle şöyle yaparsın diye benim önümüzdeki 15 yılımı planlar sağolsun, ona sorduk sanki eşim dışında da kimseye güvenmiyorum, ikimiz birlikte göçersek diye düşünmek bile istemiyorum.

bende aynen bu korkuları ara ara yaşıyorum, sanırım en hassas noktalarımız evlatlarımız ve evladımız yerine koyduğumuz miniklerimiz. ilk doğum yaptığımda beşiğine koyduğum bebeğime deprem esnasında yetişemezsem diye korkuyodum, lohusalıktan herhalde diyodum, geçti çünkü zamanla.

Bu arada bu his bana Doğum sonrası gelmişti ama sonra düşünmemeye çalışarak bastırdım atlattım diyemem ama

Hayır, baskılamak-yok saymak daha kötü yapıyor Riva, kabul ve gerisini bırakmak. "Ne olacağını bilemezsin, böyle düşünmenin faydası yok" derdim bazen. "Olacaksa olur zaten engelleyemezsin" de derdim. Normalde mümkün değil kaderci bir insan değilim, illa bi yırtınırım akışa bırakmam ama böylesi hallerde iş düşüne düşüne kendi psikolojini bozmaya doğru gidiyorsa, o noktada kaderci olurum, bırakıveririm; baskılamam da, "Olacaksa olur napayım?" derim.

Cute? Senmisin ege ye kardeş geldi mi bu 3. Mü H E

Tesekkur ederim. Bir film acip kafami dagitarak uyumayi deneyeyim en iyisi. Sabah yola cikacagiz. Bunu deneyecegim. Yarin evden cikmadan anneme soylemeyi dusunuyordum aslinda ama soylemeyecegim birakacagim. Sagolun hepiniz.

Aynı hisler bende de var. Hamileliğe veriyorum, devam ederse hamilelikten sonra ben de gideceğim. Önce sevdiğim insanları kaybettiğimi, onların hayatlarını düşünüyorum, canlarının yanmalarını, bir daha olmayacaklarını, onlarsız hayatı, hayallerini, planlarını, üzüntülerini liste çoğalır gider. Bir keresinde kardeşimin sabah işten çıkıp yürüdüğü 5 dk lık yola ağlamıştım, içerlemiştim. Sonra beni kaybetmeleri ve benim yokluğumda duracakları acıyı düşünüp üzülüyorum. Off içim daraldı, sağlıklı değil bence :-( Geçen kendimi tutamadım anneme de eşime de bana bir şey olursa çocuğum annemde olacak, o bakacak diye sözler verdirdim. Annem ağlamaya başladı, eşim bir tuhaf oldu susturmaya çalışıyor. :-(

Aynı durum bende de var. Benim de bir köpeğim var. Özellikle her uçağa binişimde, 2 gün önceden daha artıyor bu düşünceler. Ve her seferinde, anneme, abime, teyzelerime eşime eğer uçak düşerse köpeğimi anneme verin derim. Bunun kavgası olur her seferinde, 'ne saçmalıyorsun' filan derler... Beni de çok rahatsız ediyor bu düşünce. Hatta bendeki ölüm korkusu öyle abartı oluyor ki bazen 'keşke hiç doğmasaydım, o zaman ölmezdim.' Gibi şeyler saçmalıyorum :/

En büyük korkum, ben erkenden gidersem kızımın annesinin olmayışı olur kesinlikle.. Annem vefat ettiğinde 20 yaşındaydım onu çok aradım gelir diye çok bekledim ama gelmedi... en çok nisanlanma düğün doğum ve devamında doğan bebegimle ilgili kV nin yaptığı yorumlarda aradım... ne zaman babası gibi, torunum dese anneme sormak isterdim ben nasıldım uslu muydum ne zaman yürüdüm konuştum vs diye sormak isterdim... yasanmisliklar insanı derinden etkiliyor evet sağlıklı değil. Senin durum aslında normal hamilelikte hormonlar uçuşa geçiyor malesef. Sağlıkla büyüt bebeğini Quuen

38 yaşındayım ben bunu ta aklımın erdiği zamanlarda annemlerle tatile cıkarken dahi düşünürdüm. hala da bu düşüncem devam eder. tadavi ol demeyeceğim:)

Hayir etkilendigim bir kaza yok cocuklugumda. Ölümüne uzuldugum biri oldu ama durum onun oncesinde de vardi. Insallah oyle yapar iyi bakar ama belki acısından kedimi unutursa filan. Ailemle ayni sehirde bile degiliz ailem gelene kadar kedimi atarlar kesin.

Tedavilik bir durum oldugunu dusunmuyorum. Ilk defa tamamen saf duygularla sizi seven bir canli var hayatinizda, tamamen size muhtac bu sizde bir sorumluluk duygusu olusturmus olabilir. Bence bu saf sevginin kiymetini bilerek yasayin. Kimin basina ne gelecegi asla bellibolmaz. Cok sevin ve sevilin...

Ne güzel bir kedi sevgisi bu... sana muhtaç saf sevgisiyle yaklaşan bir can var karşında... Bu seni çok yoruyordur eminim. Güzel şeyler düşünmelisin aklından at kötü düşünceleri.

Benim kedim 3 gün evde tek kalmıştı yeterince mama ve suyla. Ama üç günü aşan durumlarda hep yanımda götürürdüm. Sizin bakacak biriniz varmış, kamera sisteminiz varmış bir şey olmaz inşallah korkmayın.

:-( amin canım hepimiz inşaALLAH. Gerçekten seninki de çok zormuş :-(

Bende de ben olursem esimi cok ozlerim korkusu var. Soyle yani iki sene oldu ben kanser atlattim. Hastayken bu korkuya sahip oldum daha da gecmedi. Öldügümü dusunuyorum. Sonra icime oyle bir ozlem dusuyorki. Esimi ozlemekten icim yaniyor. Hasret oyle kavuruyor yani. Ama olmedim esim yanimda. Garip bir his. Hastayken biz eşimle sevgiliydik o zamandan basladi daha da artti. Psikologa gidiyorum hastaligi atlattiktan sonra ama psikologa bu korkumdan hic bahsetmedim. Ufaak ufak sorunlarim azaldi belki bahsetsem bu da gecer.

sanırım nick benzerliği durumu var, ben bahsettiğiniz cute değilim.

kedıne değil olan annene olur, o hertürlü karnını doyurur ama annenın yanan ciğerini hiçbirşey söndürmez S Spizella

Panik atak durumu varda otekileri bilmiyorum. Ama normalde detayci, takintili degilim pek kendimde oyle hastalik hastasi degilim. Kediye karsi sacma sapan takintilarim var. Yok kakasi hafif sividi hasta mi, yok karninda sislik var kanser oldu Gecenin 3unde oturup ölecekkk kucucuk daha kedim diye oturup agliyordum neyseki kanser filan degilmis. Hergun tuvaletini temizlerken kac tane cis ve kaka yapti bakiyorum eger 1 gun boyuncaa yapmadiysa yapana kadar kumu kontrol ediyorum. Yapmiyorsa yapmasi icin alip kuma koyuyorum. Her halta veterinere soruyorum. Bir dunyaaaa evcili olan insan var ve boyle sıyırmış gibi davranan baska var mi acaba

Bu düşünceye iten sebep vardır diye düşünuyurum. Bazen bu düşünceler artar bende, nedenini bilirim ani anne devamında art arda dedeler babaanne dayilar vs gibi yakınlarımı kaybetme korkusu ve benim ölmem gibi.. Ölümüm sonrasında kimler uzulurden tut teee evden ayrılırken bir not bile yazdığım olurdu... benden sonra bulur okurlar diye Tedavi olmandan ziyade en azindan bir kereligine bir Terapiste gidip bu durumu anlatmam eminim iyi gelecektir.

Vasiyetinizi yazarsınız. Eve bırakırsınız. Anneniz, ailenizden biri sahiplenir. Korumasiz olduğu için bu hissiniz var, çok doğal.

İşin ilginci ailem veya akrabalarim icin endiselenmiyorum. Endiselenmiyorum derken tabiki onemsiyorum ve gercekten onlari kaybetmek istemem bu beni cok uzer ama korkum onlari kaybetme korkusu degil. Ben ölürsem kediye ne olacak diye uzuluyorum. Ben ölsem herkes basinin caresine bakar kimse bana muhtac degil ama kedicigim bana muhtac, savunmasiz garibim... Aç sefil arkada kalirsa...

Canımbu panik atak