Annem konusunda fikirlerimiz aynı. Ama o erkek ve benim kadar rijit degil. Benim kadar umursamıyor onlarla ilişkisini, bu yüzden Sanırım etkisi benim kadar yıkıcı degil ve annem ona 1 yıla yakın baktı. Sonrasında da 6 yaşına kadar çok sevgi dolu bir akraba baktı. Ben 2.5 yaşında kreşe başladım.

Böyle spirituel şeyler gerçekten oluyor mu sizce, Çekim yasası vs den bahsediyorsunuz sanırım. Bunlar cidden işlevsel mi? Merak ettiğim için soruyorum, yanlış anlaşılmasın.

Bende de var bu. Ben de sorunlu bi ailede sevgisiz bi ortamda büyüdüm. Aşırı ilgi ve sevgi açlığım var. Neyse ki ilgili bi sevgilim var ama azıcık ilgisi düşse dünya basima yıkılmış gibi hissedip panik oluyorum. Çok kötü bir his gerçekten. Birilerinin ilgisine sevgisine bağımlı olmak cok kötü. Nasil çözülür ben de bilmiyorum.

Anneme ofkem yok artık. Ama içimde büyük bir öfke ve güvensizlik hiss-i var. Özellikle ilişkilerimde ve zor zamanlarımda beni yakalayan.. Belki salt anneme yoneltseydim daha iyi bile olurdu

Bu kitaptan ve dediğiniz diğer kitaptan var bende, henüz okuyamadım. Ama yazdığınız hoşuma gitti, daha şevkle okuyacağım. Burdan @ derinsularda nın önerdiği kitapları aldım ve okuyorum hepsi cidden bize yönelik kitaplar.

Neuroformat/Barış Muslu... Katılabilirsen mutlaka seminerine de katıl. kurtul bu hislerinden.

Evet oradan. Sorunun ne olduğunu biliyorsunuz ama bununla ne yapacağınızı bilmiyorsunuz ki genelde hep öyle olur.

Kendini seveceksin. Duygu durumunu baska bir insana baglamayacaksin. Cogu insan sevgi acligi cekiyor aslinda bakma yani. Ama bunun üzerini birseylerle kapatiyor. Ya alisveris bagimlisi oluyor ya madde ya alkol. Yada sürekli kendini baskalarina begendirmeye calisiyor sevgiyi disardan baskasindan bekliyor. Aslinda söyle birsey var.. sevildigimizi düsününce x kisisi bize sevgisini isinlamiyor sadece biz sevgiye aciyoruz kendimizi o anlarda. Yani icimizdeki o sevgi hissine var olmasina izin veriyoruz. Öyle ögrenilmis bir yanlis var ortada. Bunu da baskasi olmaksizin yapmaya basarmaliyiz. O yüzden kendimizi sevelim ve icimizdeki o hissin var olmasina izin verelim. Disarda aramaliyim icimizdeki güzel hisleri.

Ilk aylar bebeğin güven temeli için çok fazlasıyla onemli. Ilk 6 ay annesi ile kalan çocukla kalmayan çocuğun güven temelinin aynı olacağını düşünmüyorum ben. Farklı düşünüyoruz sadece. Nooption memento mori memento

Endişelerimiz, korkularımız veya hoşlanmadığımız şeyler illaki önümüze geliyor. Önceki

Maalesef ankarada değilim. Bazen benim de geçiyor gibi oluyor ama sonra bir bakiyorum hic olmayacak insanlardan hoşlanıyorum sanıp insanların dengesini bozmuşum:/ En büyük travmayı 3 sene önce cidden aşık olunca yaşamıştım korkunç zamanlardı. Her seferinde yanımdayken öfke krizleri geciriyordum ne verse yetmiyordu bana falan filan

benımde annemle pek aram yok ben kucuk yasta annenın calısmaya baslamasıyla alakalı oldugunu pek dusunmuyorum annemde calısırdı ama calısmasa da annemde o anne sıcaklıgı yok mesela, kuzenlerıme daha fazla anneydı :) abımle ben ıkımızde annemın eksık cok yanıyla buyuduk hatta anne olunca annemın bazı eksıklıklerını farkettım oncesınde normal gelıyordu anne olunca annem ne hatalar yapmıs meger dedım bıraz uzuldum ve aramızdakı kopuklugun sebebını anladım ama benım babanem cok anactı onun buyuklugunden cok faydalandım bırde babamla aram cok ıyı ondan sanırım etkısı sızdekı etkı kadar olmamıstır yanı o kucaklama sarmalama uste tıtreme sevgısı varya onu buyuklerınızle daha fazla vakıt gecırerek doldurabılırsınız her ınsanın sevılmeye ıhtıyacı vardır bu bır ıhtıyactır bazı ebeveynler yetersız kalabılıyor maalesef

Bi psikolog, 2 psikiyatrist degistirdim. Hatta biri ile 2 yıl çalıştım. Maalesef bu konuda bir katkısı olamadi. Belki de o dönem daha ciddi sorunlarım olduğu için bilemiyorum

Sanırım buraya actigim benim için en önemli konu ; Maalesef daha ben 40 günlükken filan annem ise başlamak zorunda kalmis, her şeyin burada başladığını düşünüyorum. Sonraki yıllarda duygusal olarak hayatımda yoktu hic. 4 yaşındayken bile onunla vakit geçirmek istemediğimi anlatır. Üniversiteye kadar annemle de babamla da hic düzgün bir ilişkim olmadı. Çok küçük yaşlarda akran zorbalığına uğradım, hep yalnız kaldım. Sevgi konusunda hep yetersiz geldiler. Bilemiyorum ben mi çok şey bekledim yoksa onların sevgi verme kapasitesi mi azdı. Bu sevgi açlığı ile hala baş edemiyorum. Önce yıllarca depresyon yasadim birlikte yeme bozukluğu, hep korkunç ilişkiler. Şimdi neyseki hepsi düzeldi gibi. Ama bu sevgi açlığı geçmiyor. Sürekli bununla ilgili ataklar yasıyorum. Birini seviyorum sanıyorum sonra çok bağlanıyorum, çabalıyorum ama olmuyor ve donup bakınca aslında onu sevmediğimi sadece hayatımda biri olmasını çok isteidigimi fark ediyorum. Böyle böyle ilişkilerimi mahvediyorum, insanların dengesini bozuyorum. Çünkü birden bir şey hissediyorum açıkça söylüyorum, etkileniyorlar, heyecanlanıyorlar, hayatımda olmak istiyorlar o an; sonrası gelmiyor tabi ; çünkü yok aslında iki taraftada yok. Ama o zamana kadar insanlar yapmayacakları şeyler yapıyorlar, suçlu hissediyorlar. Ya da birini cidden sevince de çok ciddi sinir atakları geçiriyorum acayip derece güvensizlik içinde hissediyorum. Eskiden bana şefkat göstermiyorlar ondan derdim ama son yılda fark ettim ki alakası bile yok. Sorun tamamen bende. Bunun dışında her zorlandigimda bunu yaşıyorum içime bir acı çöküyor. Isım var hobilerim var, yalnız yaşadığım çok sevdiğim bir evim var, sağlığım var. Ama bu sorunu nasıl çözebilirim bilmiyorum. Hayatımı çok ciddi ölçüde etkiliyor. Annemle şuan aramız stabil. Anne duygusalligindan ziyade Hayatımdaki biri gibi onu kabul edince ona dair acılarım geçmişti. Eskiden sürekli ağlardım neden böyle duygusal bir ilişkimiz yok diye. Hiç olmadı çünkü. Tek bir an bile annem var gibi hissedemedim. Çok farkliyiz fikirsel olarak, asla ortaklıkta buluşamayacak kadar. Bu konuyu nasıl donusturebilirim? Okuduğunuz için teşekkür ederim.

genelde senin tezini destekleyen yorumlar var. belki de benim yapım farklı bilemedim.. E enenisa sen kız evlat diye istenmemişsin ben toptan evlat olarak istenmemişim babam annemi kürtaj masasından kaldırmış.

Şu son zamanlarda açılan anne konuları o kadar çok ki. Demek hemen herkesin bu problemi varmış. Dün bir üyenin yazdığı Freudun sözü de çok ilginçti: "ne yaparsanız yapın kötü olacak". Demek bu iki taraflı bir şey. Çocuklar annelerden yaralı, anneler çocuklardan vefasız gibi. Duygusal olarak gerçekten zor. Çözüm ne bilmiyorum ama yukarıda bir üye hadis yazmış. Bu da aklıma şunu getirdi. Geçen gün birisi dedi ki "geçmişin kapısını kilitleyin" diye hadis varmış. Ben duymadım ama çok mantıklı geldi. Beynimiz düşündükçe katlanarak artan bu stresi kaldırmıyor galiba. En mantıklısı gerçekten akıl ve ruh sağlığımız için geçmişin kapısını kapatmak

Bazı makalelere göre güvenli bağlanma doğru romantik ilişkiyle de kurulabiliyor. Yani o kritik zamanda aldığımız yarayı doğru sevgiliyle/eşle kapatabiliyoruz. Bendeki durum böyle oldu mesela kendi durumumu araştırırken keşfetmiştim. O yüzden hala şansınız var, kaygılanmayın. Peki bakıcınız kimdi? Onunla ilişkide bağlanma kuramadınız mı acaba?

Kızlar herkese merhaba. Ben bu kitabı okudum bu hafta. Bende anne sevgisizligi birde üzerine babamı küçük yaşta kaybetmem ve çeşitli yaşadığım hayatta bir çok insanın başına gelen bir takım sorunlardan sonra kendimi bazen inanilmaz güçsüz hatta değersiz hissettiğim bir bazi zamanlarim oldu ve her insan gibi arada olmaya da devam ediyordu. Bu kitap bana inanilmaz iyi geldi hatta icinde uygulamaları falanda var. Her insanın yapabileceği düzeyde. Uyduruk bir kişisel gelişim kitabı değil. Psikolojik bir kitap. Hatta yazarın sorunlu ilişkileri düzeltmek diye baska bir kitabı daha varmış ama onu okumadim. Bu kitabı herkese tavsiye ediyorum. Çok iyi geleceğini düşündüm bu sayfada benzer sorunlar yaşayan kişilere

Annemi suçlama evresini yıllarca doya doya yaşadım. Sonra sizin gibi düşündüm hayatımda biri gibi kabullendim onu sadece. Hiç bir kızgınlığım yok suan aramızda kotu degil. Ben geçmişin getirdiği sevgi içinde rahat edememe ve güvensizlik hisleri ile baş edemiyorum

belkı su dusunce bıraz hafıfletır o sorunlarla bagdastırmanızı sızın dunyaya gelmenız ıcın bır vesıle kendısı sızınle annelık duygusunuda tattı sayenızde anne oldu, hanı hep sadece cocuk olarak dusunuruz genelde halbukı bu emek hak hayat tecrubelerı ve sorunlara dayandırma karsılıklı eger kendı ıcınde sorunları varsa bazı seyler tam oturmamıssa esle problem yasanmıssa dogum zamanlarında dogumla bırlıkte herseyde kotuye gıtmısse agırda bır lohusalık gecırmısse bunlarla da baglantılı olabılır o kopukluk sızı sevmedıgı ıcın degıl temel olarak yanı bırbırıyle baglantılı es zamanlı sıkıntılarından hayat mucadelesınden kadına verılen agır yuklerden gozlerınızın ıcıne bakıp sevgısını gosterememıstır ondan eksık hıssetmıssınızdır yanı ben ustunde durmadım kopuklugun o anneyse bende evladım anne olarak kutsalsa benı dogurarak o kutsallıga erıstıgınden kıymetler karsılıklı onun yapısı o demek kı deyıp gecıstırdım belkı kendı zamanında kendı yasadıkları vardır onun yerınde degıldım bılemeyecegım dıye dusune dusune ıkna oldum yoksa annem neden boyle neden bunu yaptı keske sunu yapsaydı noktasına gelırsınız o noktaya gelırsenız ıcınden cıkılmaz bazı arkadaslar yuzles demıs mesela hıc ıyı fıkır degıl daha cok kabuk tutan yaranızı yolmus kanatmıs olursunuz akısına bırakın zamana bırakın ustunde durmayın

kreşe gittiğimde ilkokula gittiğimde kimseyle uyum sağlayamadım o dönemlerde yanına oturulması istenmeyen kişiydim... Bana böyle hissettirenler benim yaşlarımdaydı 5 6 yaşlarındaki çocuklar... 18 19 yaşlarımda ailemin mükemmeliyetçiliği hat safaya ulaştı ve ben zaten olan depresyon durumuyla baş edememeye başladım Her yaptığım olumsuz şeyde aşırı derece kızılınıyor ve çevre düşünülüyordu... Annem ne yaptı biliyormusun yataktan hiç çıkmadı biri ölmüş gibi ağladı, babam senin yüzünden diyerek beni daha çok mahvetti Kardeşlerim de aynı şekilde... Çantamı aldım çıktım hedefımı değiştirdim hedefim kendim oldum sadece ben ama kendimi mutlu etmek de sandığım kadar kolay değilmiş Hala bir miktar öyleyim ama o zamanlardan daha azı artık sadece kendim için hedeflerim var para biriktimek tatile gitmek başarılı yıl geçirmek istedıgım filmi izlemek... Ve uzunnn tartışmalar hakaretlere varan tartışmalar sonucunda kendi çaplarındabenim durumumu kabul ettiler... Sevgi beklemeni net anlıyorum o açlığı net anlıyorum ama hiç bir zaman tam olarak sevildiğimizi bilemeyeceğimiz bir dünyadayız... Hedefin sevgi görmek değil de sen olsun kendin... Her gelenin bir gün gitme ihtimali Bence %51 Bu kadar yüksek bir oran için kendini gözden çıkarma ama şu da değil çabalama umursama demiyorum çabalamadan umursamadan sevgi olmaz bundan zevk de alamazsın... Her ilişki her ne konumda olursa olsun kötü durumlarla vardır ayrılık tartışma beklentilerini karşılayamama gibi... Hayatın sevgiye bağlı olmasın kendime bağlı olsun ailede sadece bir yere kadar...

Konuyu anneniz olceginden cikarip genele yaymissiniz. Ikili iliskiler de dahil hedefte kaliyor o zaman. Icinizde cozemiyor artik arapsacina dondu diyorsaniz psikiyatrist kontrolunde bir surec rahatlamanizi saglayabilir. Ama yine de insan bir baskasina, muhtac durumda, yardim ettikce iyilesiyor. Duzgun kurumlarda gonulluluk olabilir. Inanin farki goreceksiniz.

Çözüm şu diyebilmeyi isterdim. Benim ki ne kadar kendimle barışmakla düzeldi de desem birkaç dış etkenin bir araya gelmesiyle yoluna girdi. Kendini tanımalak için bu kadar net yazdığını düşünmek istiyorum zira geçmişim şöyleydi de ben bu yüzden böyleyim diyenler bana pek samimi gelmiyor. Çoğunlukla yorumlarını mantıklı bulup beğendiğim biri olduğundan objektif olmak açamaklı yazdığını düşünüyorum. Malesef ne kadar çaba da gösterse insan bazen tek gereken şey zaman...

Yorumlarda yazıldı mı bilemiyorum ama annenizle aranızda sıcak bir bağ kurulamamasının nedeni çok küçükken bakıcıda büyümeniz ve annenizin de size karşı biraz uzak hissetmesi olabilir. Bunu hem annesinden ayrı büyüyen hem de bir anne olarak yazıyorum. Annemle aramdaki ilişki başka insanlarınki gibi sımsıkı değil maalesef. Bunun ikimiz de farkındayız, annem çok pişman beni annanneme verdiği için. Ama ben onu yine de anne olarak seviyorum. Diğer kardeşlerimle aralarındaki ilişki daha sıcaktır mesela. Ama ben de anneme Kırgın değilim. Çünkü annannemle büyümesem okul hayatım olmayabilirdi, şuan burada olmayabilirdim, köyden biriyle evlenmiş olup, bambaşka bir hayat da yaşıyor olabilirdim. Ama bu sıcaklık böyle değişmez bence. Çünkü önceliğim hep annannem olmuştur. Bence sizde de böyle olabilir. Sevgi karşılıklıdır derler. Annenizle bu konuyu şöyle de konuşabilirsiniz. Size olan hamilelik süreci nasılmış, bebekliğinizde işteyken sizi çok özler miymiş, tekrar bebek olsanız da sizi tekrar büyütmek ister miymiş.. gibi en eski zamanlarla ilgili konular olabilir. Çünkü bazen anne adayları ve anneler daha başka sorunlarla uğraşmaktan anneliğin, bebeğini sevmenin tadını alamıyor. Onlarda da bir şeyler eksik kalabiliyor. Bu yüzden yeniden çocuk isteyen insanlar biliyorum eski sorunları çözdükleri için yeniden anne olup bebekle vakit geçirmek için.. belki o vakitler yaşananlar annenizde de travma etkisi bırakmıştır ya da derin bir iz. Konuşabilirsiniz. Bazen filmlerde oluyor, olayların ardından başka hikayeler çıkıyor ve insanlar sevgilerini açığa vuruyor yıllar sonra.

Hiç kimseye küçümseyici yorum yapmam, Siz öyle anlamissaniz kendi çocukluk yaralarınıza odaklanin bence.

Size önerebileceğim psikanalistle psikoterapi çalışmanız. Freudyen terapi yani. Bilinçaltına en iyi etki eden bence bu. Bilmiyorum daha önce terapist hangi yöntemle çalıştı sizinle. Uzun sürer, sizi derinden sarsar hatta gün olur terapiye gitmemek için stresten karnınıza kramplar girer ama süreç bitince muhteşem olursunuz. Romantik ilişki konusuna gelince cidden doğru insanla karşılaşmamışsınız, yapboz parçaları gibi bi araya gelip ahenkle dans ederdiniz, canına filan da okumazdınız/okuyamazdınız. Velhasıl ruh sağlığınız için iyilik hali diliyorum size.

bana sorunu yanlış yerde arıyorsun gibi geldi. sen 40 günlükken işe başladığını sorup mu öğrendin? benim annemde çalışıyordu kaç günlükken kaç aylıkken başladı bilmiyorum. birde gündüz çalıştı peki akşam? annenle ilişkin başka sebeplerden iyi olmayabilir. ama işe başlama süresine takılman manasız bence.

kendi içindeki sorunu çözmeden anne olması ne kadar doğru? insanlar ebeveyn olunca kendi çocukluğunu yaşıyor gibi oluyorlarmış yani çocukluğu acı içindeyse anne olunca çocuğu ona acı veriyor gibi olacak. evlenip anne olmak boşluk doldurmak için değildir.

Bence yüzleşmek çok da rahatlatmıyor neden neden diyorsunuz ben yüzleştikten sonra bile uzağım ve sürekli neden diyorum... Yok onlarda şöyleymiş yok yanlış yapmış olabılırlermiş de... O günler geri gelmeyecek her yüzleştiğimde daha çok öfkeleniyorum.. Çocuk kaldıracak psikolojin yoksa allahaşkına doğurma

Önce anne baba ilişkileri nasılsa çocuğun çevresindeki ilişki de öyle oluyor. Bir de bir zaman dalga konusu olan elektirik alma meselesi dogru aslinda. Sadece erkek kadin iliskisi değil normal ilişkilerimizde de gördüğümüz bazı insanlardan haz etmeyiz, bazılarını ise ilk kez görmemize rağmen sanki yıllardır tanıyormuş gibi hissederiz. Çünkü karşılaşma esnasında bilinç altımız alış veriş yapar, enerjisini algılar. Iki cins arasındaki ilişki de ise -belki çok kez şahit olmuşsunuzdur- hep aynı tiplerle ilişki yaşarlar. Kadını hep aldatan veya şiddete meyilli erkekler çeker çünkü bilinç altında o var. Görünüşü çok etkilemez. Erkeklerde de ilişki yaşadıkları kadınlar hep aynı tipte olur.

Hayır benim bakicilarimi anlatırken söylemişti. O anlatmasa hic aklıma gelmezdi. Maalesef psikolojide güvenli bağlanmanın temeli ilk iki yıl anne ilişki ile kuruluyor. Bilimsel temelli dediklerim. Bende bu yüzden sorunu burada arıyorum, belki de siz haklisinizdir yanlış yerde ariyorumdur Sevdaya

Şu dizilerde görünen anne- kız iliskisine hep ozenmistim küçüklüğümde ama annem asla sevgisini belli eden biri değil Saç okşamak öpmek vs hiç yaptığı şeyler değil Ama evlenip uzak bir yere gelin gidince bizim anne- kız ilişkimiz çok başka boyut kazandı

Ben de azıcık sevilmediğimi hissedeyim hayatımdaki kişi tarafından korkunç bir şeye dönüşüyorum. Normalde trip hayatta atmam sinirlenmem ama o zaman başka bir canlı çıkıyor içimden kendimi bile tanıyamıyorum. Kolayca da tekrardan sevildiğime de inanamıyorum. Belki de sizin öfke krizleriniz de bu nedenledir. Malesef profesyonel destek dışında kendi kendinize yenilebilecek bir durum olduğunu sanmıyorum çünkü kökenleri çok çok derinden malesef...

Ben bu konuda konuşursam cok ağır konuşurum sonra banlanirim yazık olur. Yani konusursam anneyi suçlarım ki, bendeki anne görünümlüyü anlatsam sayfalar yetmez ki buna gerek yok. Bir anne bir evin suyudur hayat damaridir birlestiricisidir 10 parçaya boluneni yinede dimdik duranidir. O taraflarda sorun olunca böyle oluyor iste 8 sene antidepresan kullandim. 3 ayri psikiyatra da gittim. Suanda çözümü buldum. Görüşmemek. kullerimden yeniden doğuyorum. Tabi sizin durumu cozebilcek psikolog varsa psikolog öneririm. Birde o ikili iliskilerde karsi tarafi suçlayıcı olma durumu da aileden geliyor. Genelde begenilmeyen elestirilen evlat olunca oyle oluyor

Sevindim sizin adınıza Evet bahsettiğim buydu yani olduğun gibi olmak, zayıflıklarınla korkularınla, insan gibi yani

Hayır, aslında çok önemli değil ama açıklayayım. Her hoslandigimda karşılık alıyorum, ama bu genelde uygun olmadigim insanlarla olduğu için uzun vade bir sevgiye dönüşmüyor karşılıklı. Ve üzücü şeyler oluyor yıpranıyorum. Sonra da bakiyorum ki hic sevmemişim. Bu arada karşıdaki insanın dengesi bozuluyor, benim bozuluyor bomboş yere. Aslında karşılık almasam muhtemelen hic yıpratıcı olmaz, olmadı der geçerim.

Bu dediğim herkesle olmuyor zaten ama en son benim için çok değerli biriyle oldu. Sanırım o beni etkiledi. Kendim üzüldüğüm yetmiyormuş gibi adam benim yüzünden değerlerini çiğnedi, yanlışlar yaptı saçma sapan bir hal aldı. Bu olay bana suçlu hissettirdi. Gerçekten birini sevince asıl oyun başlıyor zaten öfke nöbetleri geçiyorum istediğim ilgiyi alamadığmda. Yukarıda arkadaşlar doğru kişiyi bulamamışsındır yazdılar, katılıyorum muhtemelen öyledir ama doğru kişi olmasa bile birini sevince sürekli öfke nöbeti içine girmekte hic hoş bir şey olmuyor

Ben anne hakkını asla ödeyemem benm babamda gosteremezdi korkuyla büyüdük gbi bişey Bende 80-90 kuşağıim Evet o zamanlar öyle şeyler göstermek söylemek tuhaf karşılanıyordu Şimdi ki bazı annelerinde yaptıkları doğru değil elbette O zamandakiker de doğru değil herşeyin kararında olmak lazm bana gore

Ben naptim simdi bak ben ne kadar sevgi dolu cevaplar veriyorum sana birde kendi yorumlarina bak sanada iyi gunler elestiriye gelemeyen hanfendi..

ilk önce şükür etmeyi öğrenin... "kafanızı kaldırıp" şöyle bir etrafa baktığınızda hayatın ne kadar acımasız olduğunu belki idrak edebilirsiniz... sizin sıkıntınıtı diye ifade ettiğiniz durum tamamen sizin şımarıklığınız ve rahatlık batması denelebilir... çünkü; yazmaya çalıştığınız cümlelerle içinde samimiyet göremedim...

Yeme bozukluğu için bşy diyemem ama diper konuda anladım sizi. Karsı tarafa çok değer veriyorsunuz ve illa o da beni sevecek moduna giriyorsunuz. Böyle çok kırılırsanız. O ilgilenmiyorsa zaten yeterince hoşlanmıyor demektir. B da sevgi olamaz bence. De bi iki kişi çok iyi anlaştığında kafa yapısı çok uyduğunda kendiliğinden doğal gelişen birşey. Siz bence sevgi ve hoşlantısı karışıyorsunuz. Hoşlantı duyduğunuz kişinin de hemen sizden hoşlanmasını ve ilgi duymasını bekliyorsunuz anladığım.

O kitaplara da hemen bakayım. Bu kitabı şiddetle tavsiye ediyorum bugüne kadar okuduğum ve en begendiklerimin basında oldu ve okumaya da devam edeceğim bir kitap. Çünkü bir kere okunup kitaplığa koyulacak bir kitap değil bence. Inanılmaz iyi geliyor. Ve bölümlerden oluştugu için nasıl hissediyorsak o hislerimize uygun bölümüde okuyabiliriz. Bence basucu dedikleri kitaplardan Neden mutsuzum, neden hiçbişey yapmak istemiyorum, neden ofkeliyim, neden depresyondayım ve bunun gibi soruların cevapları ve bunları yenme şekilleriyle uygulamalari olan bir kitap. Ben fazla duygusal bag kurdum

Belki psikatrist degil de kisisel meditasyona yonelmelisin. Aslinda zor bir cocuklugun olmamis, ne bileyim ac kalmamissin, dovulmemissin. Yani yasadiklarini kucumsemiyorum elbette asla, ama daha zor hayatlardan mutlu yetiskinler cikabiliyor. Ve onlara baktigimda gordugum kendileri kendilerini sevdikleri ve onlari seven insanlara siki sikiya baglandiklari. Anne babamiz da birer insan, hata yapabilirler, sorunlu olabilirler, mucizevi yaratiklar degiller neticede. Bir de ilk iki yil guvenli baglanma saglanamadi ve bu artik duzeltilemez bir sorun dusuncesi cok tehlikeli. Evet ideali belki odur, dogrudur, ama her sey duzeltilebilir. Ne demisler, imkansiz olan tek sey henuz yapmaya baslamadigin seydir. Kendine iyi gelecek seyi bulup devam ettiginde bunlari geride birakacaksin.

Teskkur ederim. Arkadaşlar konusunda çok şanslıyım. Muhteşem ilişkilerim var, etrafimda beni gerçekten cok seven iyi hissettiren insanlar var. Ama sanırım şimdiki ilişkiler biraz daha yüzeysel kalıyor. Bu yara daha derinde.

Bence ikinizin de birbirinize karşı hissettiklerinizi paylaşmanız çok iyi gelecektir. Ne mutlu size ki sizinle iletişim kurmak isteyen bir anneniz var. Hem kendiniz hem de anneniz için yapın bunu. İkinize de yazık çünkü...

Be de o kitabı almayı düşünüyorum ama bunu tek başına yapmak çok güç

Sanırım direkt yanimda iken bir tek uyuduklarinda sinir krizi geçiyorum. Ya da işte gittiklerinde. Sanmıyorum bu seviye olduğunu bilmiyorlardir. Ceyl_an Bolluk, bereket, aşk 💚 tek ayak

Ben de daha önce terapi aldım ve sadece son doktordan çok fayda gördüm. Hatta şimdi baktığımda bir tanesinin beni hiç anlamamış olduğunu bile düşünüyorum. İnsan beyni geçmişteki problemleri çözebilen bir yetiye sahip. Geçmişte çok büyük travmalar yaşayan insanlar da tedavi ile normal tepkiler veren sağlıklı bireylere dönebiliyorlar istedikleri ve problemlerinin farkında oldukları takdirde. O yüzden bence denemeye değer.

Yıllarda aldim. Salt bu konuda degil. Depresyon ve yeme bozukluğu üzerine. Ama bu konuda hic bir etkisi olamadı.

Yani size psikolojik destek alın diyeceğim de bunları en iyi bilen sizsiniz zaten. Ama bilinçaltı temizliği yatırabilirsiniz. Sorunun nerden kaynaklandığını bulabilirsiniz. Ben bu tip şeylere çok inanırım.

Bu arada benim annem ev hanımıydı biz güvenli bağlanma kuramamışız. Bu mevzuda çalışan anne çalışmayan anne çok farketmeyebiliyor. Annenin duygusal yatırımı önemli bağlanma için. Çalışan anneler üzerine alınmasın lütfen.

Bugün doldum sanırım yazasım var Müsadenizle @Yesyesshanım. Çok başarılı bir öğrenciydim... Bütün öğrenim hayatım boyunca derece yaptım. Bir sınava asla 2. Kez girmedim. Ne mı oldu? 95 alsam niye 100 almadın oldu. Üniversite sınavında bile derecem vardı. Ne mı oldu? Kendin için yaptın oldu. Aman diyorum şimdi. Niue öyle parçaladıysam Kendi mı. Her animi doya doya yaşasaydım. Kimse durup da aferin demedi. Şimdi hangi genci görsem diyorum ki sınırlar dahilinde anı en güzel şekilde yaşayın. Her şey olur. Ama o anlar iz bırakır. Çocuklarıma da aynı şeyi yapmaya çalışıyorum. Aşırı başarı odaklı olmasınlar. Hayattan zevk alsınlar istiyorum. Keşke içimdeki çılgın kızı öldürmeseydim. Deli doluydum. Maalesef bastırdım. Şimdi ailemden uzaktayım. Özlüyorum evet. Ama yakına gidince aynı şeyleri yaşarım diye korkuyorum.

sizde yorumlarımı begene üyeleri dikkate almamıssınız. herkes işine ne gelirse onu dikkate alıyor. iyi dileklerinizin samimiyetine de inanmıyorum. insanı böyle bir yerden vurmaya calışan birinin hiç bir konusa samimiyetine inanmam ya neyse. siz bu güzel kalbinizle mutluluk akıtmaya devam edin ben de höt höt yazmaya.

Yoo ben öyle değildir demiyorum, sadece spirituel şeyler hakkında fikirlerim netlesemedi. Bazen sizin gibi düşünüyorum, bazen tam zittini. Bu konuda net bir inanç içinde değilim bunu anlatmaya çalıştım.

annem iyi karşılar çok mutlu olacagına bile eminim çnkü bu ilişki yıllarca benden cok onu yıprattı, kızı olmasını onunla çok iyi bir ilişki kurmayı hep cok hayal edermiş. ama benim bunu yapabilecek cesaretim yok maalesef

Aynen öyle cnm

Belki bana düşmez ama yine de yazmak istedim, belki bana da samimi değilsin dersiniz sıkıntı değil, gerçekten söylüyorum söz konusu yorumda alttan alttan vurulan bişey görünmüyor aslında, neden 'böyle bir yerden' vurulmaya çalışıldığını düşündünüz mesela? Veya nereden vurmaya çalıştılar sizi o kısmı da ciddi söylüyorum anlamadım. Kaldı ki nomunomuchua ben de öyle mutluluk şelalesi çiçek böcek bir tip değilim içimdeki öfke yazılarıma da o yansıyor diye kendisi söylemiş, aynı şekilde siz de içinizi bir yoklayın ve bulduklarınızı kabullenmeye çalışın diye belirtmiş. Aslında iyi birşey söylemiş sizi yermeye çalışmamış ama minnoş minnoş yazmadığı için belki de kötü birşeymiş gibi anladınız. Ben sizin yorumlarınızı bilmiyorum açıkçası, belki sevgi doludur belki donuk donuktur, sadece savunmaya geçtiğiniz mesajınız çok dikkatimi çekti diye yazmak istedim, üstüme vazife değil diye düşünüyorsanız affola. Bazen bende şu oluyor, içimde derinlerde duran bir konuda hassas isem hemen savunmaya geçerim, çünkü yaralanmaktan korkarım. Sonra düşündüğümde anlarım ki karşı taraf benim iyiliğime olan bir şeyi anlatmaya çalışıyor, en çok da babamla yaşarım bu olayı. Sevgi konusunda da aynı bu durum, çoğumuz gibi ben de hayatta bazı travmalar yaşadım. Duygusal olarak hassas olduğum bu dönemlerimde dünyada yapayalnız, sevilmeyen, kendini dünyanın kötülüklerinden koruması gereken bir kedi yavrusu gibi düşünüp acaba çocukluğumda birşeyler mi var diye içime dönerim. Sonra onların da birer insan olduğunu, belki hatalarının olduğunu, onların da zor zamanlar yaşadıklarını ama genel olarak bizi güzel yetiştirdiklerini ve aslında bizi sevdiklerini düşünüp rahatlarım. Gerçekten de kendi dillerinde sevdiler bizi. Örneğin annem kendi annesinden pek sevgi görmeden büyümüş hatta kız-erkek ayrımcılığına uğramış. Şu anda felçli olan anneanneme hep kayırdığı dayım değil ötelediği annem bakıyor ve hiç zor gelmiyor ona, arada dertlenir çocukluğunu ve gençliğini anlatıp ama eninde sonunda o yaralarla hayatına devam eder. Yetişkinlik biraz da böyle bir şey. Mesela genç kızlığımda annemle öyle yakın sıcak bir ilişkimiz yoktu, sonradan -ben boşanınca- içimdekileri annemle paylaşmayı öğrendim. Niye böyle oldu sebebini hala da bilmem, çok düşündüm bulamadım. Belki de annesinden böyle gördüğünden. Doktora moktora da gitmedim bunun için. Yazdığım 20 kg yazının ana fikri çoğumuzda sizinle benzer yaraların olduğu fakat artık birer yetişkin olarak bunların farkında olup kabullenmemiz gerektiği. Birçok insan bu yaraları taşıyor baş etme becerisi geliştiriyor. Sağlıklı romantik ilişkiler kuruyor, sağlıklı aileler haline geliyorlar. Siz de yaparsınız. Youtube'da tülay kök videolarını tavsiye ederim, ben çok faydalandım.

Şöyle bir işe yarayacak, eğer sorun bu ise belki çözümü bulurum. Ama yaramayadabilir. Belki iş/ kariyer vs konularda olsa bende kendime bu hakkı tanımazdım ama ilişkilerimde gerçekten mahvoluyorum ve çok rahat baskasina suç atıp kaçacağım şeyler yaşıyorum, bunların farkındalığına mak belki de biraz daha kendimle yüzleştiriyor beni.

belki öyle ama akşamları da o sevgiyi verip o güveni hissettirebilirdi. ben kesinlikle anne yapısından kaynaklı diye düşünüyorum.

Tam bebeklik döneminde annenden ayrı kalman güvensizlikte yaratmış olmalı. Annenin en az 2 yıl çalışmaması gerekiyordu 40 gün çok az bir süre. Bu kritik dönemde bunu yaşamışsan ya aşırı bağlanırsın ya hiç olmaz. Sevgi açlığından çok güven duyma ihtiyacından kaynaklanıyor. Bu durumda psikolojik destek almak zorundasın, kendi başına halledebileceğin bir şey değil

O zaman şöyle yapabilirsiniz gercekten sevdiğiniz sevebileceğiniz kişiye yönelin. Herkesle denemeye çalışmayın Kendinizi tanıyın ve ne istediğinize dair kriter koyun.

Anladım. Kız kardeş olsa farklı olurdu zaten. Bir nebze de olsa o sevgiyi tadardin. Erkekler daha içe kapanık oluyor. Uzulse de söylemez muhtemelen. Annenle yuzlestin mi? Bir de inanıyorsan eğer cakralarina baktır ve ona göre uygulama yaptır.

Bir kaç tane değişmiş, hepsinin korkunç olduğunu söylerdi. Doğru romantik ilişki konusunda umudum sıfıra yakın artık, kendim gibi bağlanma sorunu olan insanları buluyorum birde canına okuyorum onların defne-28

hmmm peki böyle anlarda onların yanında mı yaşıyorsunuz bu sinir krizlerini yoksa yalnız başınıza mı? Yani demem o ki onların sizin onlardan ötürü sinir krizi geçirdiğinizden haberi oluyor mu? yoksa kendinizi yiyip bitirme şeklinde mi?

Çok şahit oldum o tarz yazılarınıza bu forumda. Hatta aklımda aşırı güçlü bir karakter canlanmıştı. Ama sanırım sizde gayet insani haller olduğunun farkındasınız paylaşılan tüm sorunların, buradaki yazınızdan sonra bunu anladım. Dilerim bundan sonra insanları kırarken iki kez düşünürsünüz.

İşte bu yüzden diyorum. Çocuk yetiştirmek bir sanat bence. Anne baba ise birer zanaatkar. Ama ülkemiz maalesef bu konuda çok eğitimsiz ve gelişime açık değil. Ayni sorundan muzdarip olduğum için seni çok iyi anlıyorum canım arkadaşım. Anneme sarıldığımi bile hatırlamıyorum. Bazen hisleri davranışlarla da desteklemek gerekir. Çünkü insan beyni bunu ister, onay ister. Sırf bu yüzden daha evlenmedim ama çocuk gelişimi ile ilgili birsürü kitap aldim. Umarım birgün bu konuda daha bilinçli bireyler oluruz. Hatta bugün ise gitmek için servis bekliyorum, önce bir araba durdu, sonra içinden orta yaşlı bir kadın indi, genç bir kadın bavulu ile geldi, kadın onu karşıladı ama birbirlerini öyle bir öpusleri vardı ki, ben anca öyle izledim... Konuya tavsiyem pek yok, kelin ilacı olsa... Doğan Cüceloğlu'nu takip ediyorum bu aralar, bana iyi geliyor. Belki sana da iyi gelebilir deyip kaçıyorum.

işte sen bilimsel temelli diye sarılmışsın ama çalışan bir dünya kadın var ilk iki yıldan önce çalışmaya geri dönüyor yarısı. muhtemelen annen çalışmasaydı da annenle ilişkin bu düzeyde olacaktı. yani tamamen annenin yapısından kaynaklı çalışıp çalışmamasıyla değil bence.. hissettiğin açlık yine olacaktı.

Neyin Öfkesi? Kıskançlık mı? Insan biriyle Flört ederken genelde mutlu olur. Siz karsı tarafa çok mu ısrarcı oluyorsunuz acaba? Bir de evet doğru Kişiyi bulunabildiniz bende. Ama bu sekilde de giderse üzgünüm ama kalbiniz kırılır sanki

O dönemde her anne kırk günlükken işe başlamak zorundaymış, büyük iş arkadaşlarımız anlatıyor, bebeklerini bırakıp gözleri arkada işe gidiyorlarmış. Anneniz sizi rahatlığından bırakmadı, bunu düşünüp kızgınlığı bir kenara bırakmayı deneyin. Güvensizlik, akran zorbalığı, sırtını dayayacak birinin olmadığı hissi ve beraberinde gelen anksiyetik depresif ruh hali bende de çocukluğumdan beri var maalesef. Geçenlerde birisi nlp diye bir terapi yönteminden bahsetti. Geçmiş olumsuz duygulardan kurtulmayla ilgiliymiş galiba. Uygulayanlar olumlu sonuçlar almış araştırın dedi. Siz de bakın isterseniz. Bir de zafer akıncı beyin yazılarını tavsiye etti

Sevgi açlığı dediğin şeyle o kadar çok savaştım ki... çok zor, çok problem getiren bir duygu Ama yaşım 35 i aştığında bunun çözümünün bir aşk olmadığını anladım Bu anneden yani kadın cinsinden gelen bir yaraydı, yaşlı teyzeleri sevmeye başladım ondan sonra, mesela eski oturduğum yerde bir komşum vardı çok iyi gelirdi bana, yalnız yaşıyordum o dönem beni bir akşam görmese hemen arardı ne oldu nerdesin diye, ilk onunla keşfettim bu durumu. Sonra çevremdeki yaşlı teyzelerle diyaloğumu devam ettirdim, en sonunda kayınvalidem girdi hayatıma, şimdi ona nazlanıyorum, bana çok iyi geldi. Tıbba saygım sonsuz ama bazı yerlerde çözüm değiller, eksik bir sevgiyi hiç bir tedavi tamamlayamıyor. Şimdi bir alt komşum var, 70 küsür yaşında, bazen o bana geliyor bazen ben ona iniyorum, kızıma kek yaptım diye arıyor bazen deli gibi mutlu oluyorum, sağolsun varlığı yetiyor, aşağıdan gelen tıkırtıları bile bana huzur veriyor. Diyeceğim o ki bu açlığın ilacı aşk değilmiş ben onu anladım, Rabbim kolaylıklar versin

Uçabileceğini öğrenmiş yavru bir kuş misali Atarken ilk adımlarımı mutlulukla, Büyük bir gururla sallanarak durdum orada. Ağzım kulaklarıma varmıştı ama Seni bulamadım arkama baktığımda. Anneciğim, neredeydin? Okulun ilk günü, bindirildim O gürültülü, tangır tungur otobüse. Çocukların toplandığı, ebeveynlerin onları izlediği Yepyeni bir dünyaya, O yabancı yere gittim. Anneceğim, neredeydin? Çocuklar benimle alay ettiğinde, İçimi sızlatan sözleri yankılarken kulaklarımda, Bir parça teselli duymak isterdim Eve ilk ağlayarak geldiğimde. Ama sessiz kalmıştın sen hep. Oradasın eski fotoğraflarda, Ama yoksun ki anılarımda. Bana sarıldığını ya da rahatlattığını, Sırf ikimizin bulunduğu özel anları hatırlamıyorum bile. Kokunu ya da dokunuşunun beni nasıl hissettirdiğini de. Gözlerinin rengini hatırlıyorum Ve içindeki o derin acıyı... Aşamadığım pek çok şey gibi, O da gizlenmişti bir maskenin arkasına. Bana baktın ama beni görmedin. Sıcaklığın asla ulaşmadı bu küçük kızın kalbine. Neden kaybettik birbirimizi, anneceğim? Neredeydin? Yoksa sorun ben miydim?

benide hamilelik boyunca annemde babamda istememiş babam kürtaj istemis annem günah diye yaptırmamış 34 yaşındayım beni hicbirsey mutlu etmiyor ve kendimi bildim bileli yaşamak istemiyorum annemin 9 ay bana hissettirdiklerine bağlıyorum benzer durum sizde de varmı

evrende kaybolma diye bir şey olmadığından, her şey uzayda ya da kara delikte her neyse işte depolandığından söylemlerimizin de dalga dalga yayılıp kainatın her yerini kapladığı düşüncesi de bununla ilgili. Yani ağzımızdan çıkan şeylerin olumlu mu olumsuz mu olduğuna çok dikkat etmemiz gerektiğinin bir nedeni

Ben mutluluk akıtıyorum demedim ki ama.. :) Hayal kırıklıklarım burdan oraya yol olur. Bu sebepten yazılarıma sitem, öfke, yorgunluk yansır. Bunun bilincindeyim dedim. Samimi olmadığımı düşünmekte özgürsünüz. Ama size haklı bir bakış açısını gayet uygun sözcüklerle gösteren herkese karşı bu tavrı takınıyorsanız ilişkilerinizin yürümemesi çok doğal. İyiliğiniz için kendinizi objektif değerlendirmenizi tavsiye ederim. Mihail Zoscenko çok güzel açıklamış. Yaşadıklarınız uçuk zor değil, hepimiz benzer eksiklerle büyüyüp yara aldık. Yetişkinlikte bunlarla baş etmeyi öğrendik de belki bu sebepten bir parça iyi durumdayız. Bal kaymak da değiliz hani. Dibe vurup vurup iki doğrularak yaşıyoruz işte. Mutluluklar dilerim.

Küçükken köyde yaşardık 4 kardeşiz annem tarla hayvanlar ve ev işleri arasında öyle Şapur şupur öpen koklayan biri olamadı ama sevgisini hep hissettik. Öpen seven kucaklayan hep babamdı ama annem küçük hareketler ile belli ederdi sevgisini. Mesela pazardan hepimizin en sevdiği farklı peynir hep sofrada olurdu. Hastayken yiyebildiğim tek şey daha burnum akmaya başlamadan hazır olurdu. Gece gelir yanımıza yatardı. İlla yani canım kızım filan demek gerekmiyor. Sonra biz ergen olduk ilçeye taşındık anne kız kahve saatlerimiz başladı. En dandik toz kahve ve süt tozu ile yapılan ama bizim okuldan gelmemiz beklenmiş olarak kahve içerdik. Sosyal medyadaki tv dizilerindeki anne kız profilleri 2000li yılların ilişkileri ben 80-90 kuşağında çocuktum bizim zamanımızda göstere göstere çocuk sevmiyorlardı ama herkes bilirdi sevildiğini kOllandığını. Şimdi de böyle göstere göstere sevgi yaşayanlar kesinlikle vitrine oynuyor gibi geliyor. Annem ile günde iki üç kez konuşuruz bazen yetmez bile. Hep aynı naptın ne yedin içtin vb ama bilirim sevdiğini.. Bir de şöyle bir şey var belki konu sahibinin annesi de kızım şöyle bir gün gelip içten sarılmadı benim için şunu yapmadı diye özeniyor olabilir ya da keşke zamanında çalışmak zorunda olmasaydım diye pişmanlık yaşıyor olabilir. Bir yerden birinin adım attım sevgi göstermesi gerekir ki en saf ve karşılıksız olan anne evlat sevgisi.. benim şansıma kardeşlerim vardı hem kedi köpek gibi dövüşür hem de akşam beraber uyuyalım diye ağlardık

Terapide bir söz var Annenin doyuramadığını, dünya doyuramaz Diye. Durumunuz tamamen buna bir örnek. Benim de iki tane kızım var, biri 7, biri 1 yaşında. 7 yaşında olanla bazen çok çatışıyoruz, bazen sinirlerime hakim olamıyorum, bağırıyorum, sert sözler söylüyorum sonra çok büyük pişmanlık yaşıyorum. Anne ile olan ilişki hayatin her anına yansıyor, her şeyi etkiliyor, o yüzden öfkemi kontrol altına almam gerektiğini biliyorum, çabalıyorum, inşallah daha sakin kalmayı başarabilirim.

Peki böyle düşünmen ne işe yarayacak? Geçmişe dönemeyiz sonuçta. Herkes hayatı yakaladığı yerden yaşıyor. Bu konuda biraz hassasım galiba çünkü benim hiçbir zaman geçmişimi bahane etme lüksüm olmadı. Sende yakaladığın yerden yaşamaya devam et. Geçmiş senin geçmişin de olsa elinde olmayan sebeplerin önüne çıkmasına izin verme.

Benim annemle aram yüzleşerek, ona sevgi beslemedigimi soyleyerek, çocukken yaptigi ufak ama unutamadigim hatalari her defasinda ayrintili ayrintili yüzüne vurarak, benim cocuklugumdan onun kendi cocukluk sorunlarina gecis yaparak bagirarak aglayarak ama rahatlayarak gecti :) Normalde asla kavga etmem. Bu forumda da bilen bilir-uzlasmaci bir kisiligim var ama annemle aramiz Kavgalardan ihtiraslardan beslenen koç-koç çifti gibi Ha bir de dunyada en korktugum insan annemdi. Tum cocuklugum, ergenligim ve universite yillarim boyunca . Sehir disina ciksam gece arabasini tercih ederdim ki annemle iyigeceler konusmasi yapip cikayim ben otobusteyken aramasin. Bir mekana gitsem gözüm hemen teleofn calinca koşacak sessiz oda arardi. Sonuc olarak bu hassas karnimi görüp beni bunla vurmak isteyen herkes -terkettigim sevgililerim - kotu ayrildigim ev arkadaslarim falan mutlaka anneme ulasip benim hayatım hakkinda uzuuuuun ve abartılı bilgiler verir. Çünkü baska hicbir sekilde beni uzemeyeceklerini-etkileyemeyeceklerini bilirler. Annemle de iste bu kavgalar bizi daha da cok yakinlastirdi - sacma ama boyle :) Yeni sayfa acmaya bu kavgalardan sonra karar verdik hep. Onun istedigi bir cocuk olmadigimi, kendi hayatim oldugunu hep bu kavgalardan sonra anladi... O kadar uzun zaman yuzlestik ki artik icimde birsey kalmadi :) anneme karsi olan ofkem azaldi ve samimiyetle söylüyorum ki onu cidden sevmeye basladim son birkac yilda. O yüzden size de tavsiye ederim yüzleşmeyi.

Bebeklik ve cocukluk kisminin insan hayatinda "guvende " hissetmek adina en onemli zamanlar olduguna inanıyorum. Elbette farklı dusunebiliriz. Bütün hayatım ya da hatalarımi dönüp oraya bağlamıyorum tabiki ama yazdıklarımı bebekligim dışında bir yere baglayamıyorum. Çünkü bunun dışındaki olaylarda çok mantıklıyimdir, olabildiğince çözümcul bir hayat sürerim. Ama bu konular maalesef böyle ve belki de ben bunu geçmişe bağlayarak yanılıyorumdur. Bende her zaman senin yorumlarını beğeniyorum. Bu yorumun içinde çok teşekkür ederim.

Konu sahibi, benim de eskiden anneme karşı içimde çok öfke vardı hatta çalışmayacagim okul okusam da çocuğumu büyüyeceğim o benim gibi olmasın derdim. Sanırım biraz fazla demişim ki bunu hala iş bulamıyorum çünkü annemden değil de işinden de nefret etmiştim =/ Neyse, bir gün aldım annemi karşıma konuştum. İçimdeki her şeyi anlattım. O ağladı ben de ağladım. Açıkçası dedikleri çok mantıklı değildi ancak bu şekilde bir paylaşım yapmak, içimizi dökmek çok iyi geldi. Yakınlaştık. Anneniz nasıl karşılar bilmiyorum ama belki siz de deneyebilirsin böyle bir şeyi. En azından içinizde kalmaz. Öfkenizi bir miktar dindirisiniz

Sizin anlattıklarınıza benzer şeyler deneyimledim ilişkilerimde. her şey yolunda giderken niye kavga etmiyoruz diye kendimi yediğim veya tam tersi her şey kötüyken bile inatla ilişkiyi sonlandıramadığım oluyordu. Bir şeyler ters gidiyordu bunu anlıyordum sürekli kaygı halinde olmamdan ama arkadaşlarımın dediği gibi yalnız kalmaktan korkan biri de değilim hatta ilişkilerim bittiğinde de kolayca toparlanan ve yoluna devam eden biriyimdir aslında. Bir gece oturdum ve ben kaygının nedenini bulacağım diye inatla saatlerce yazdım sonunda anlam verebildiğim bir şeyler çıktı. Ayrılık anksiyetesi yaşıyordum ve bunun nedeni şuydu, o dönem en zor geçen depresyon atağımı yaşıyordum yeme bozukluğuyla birlikte ve hayattan tamamen kopmuştum yataktan kalkmaya bile enerjim yoktu. Hayatıma aldığım erkekleri beni hayata döndürecek, günlük hayata katılmaktan bahsediyorum en azından yataktan çıkmak, araçlar olarak görüyordum. O kişiyi kaybetmekle ilgili bir sorunum yoktu ama hayatımda bir ilişkimin olmaması demek beni günlük hayata ve sosyalleşmeye itecek bir kanalın olmaması dolayısıyla depresyon atağımın daha da kötüleşmesi demekti. Depresyon sonucunda geliştirdiğim ayrılık anksiyetesini yenmeye çalışırken de kendimi farklı bir duruma soktuğumu fark ettim bu defa da sık sık birileriyle görüşüp onları hayatımdan çıkarıyordum. Bunu neden yaptığımı düşündüğümde de bu ayrılık kaygısını yenmek için adeta sürekli ayrılma provası yaptığımı fark ettim. Şimdi ise romantik ilişkilerden tamamen kaçındığım bir döneme girdim. sorunlarım böyle evrilerek yok olacak diye umuyorum. Ben alkolik bir babayla büyüdüm ve tıpkı sizinki gibi annem çalışıyordu. Hatta o dönem babam askere gitti ve bana bakan bakıcılar da sık sık değişmiş. Yani bana bakım veren kişi asla sabit biri olmamış ne yazık ki. Bu karışık bağlanma stilimin ordan geldiğini düşünüyorum. Ben sürekli kendimden bahsettim kusura bakmayın bu arada ama yazmadan edemedim, konu açılmışken ben de içimi dökmek istedim. Sizin de yaşadığınız diğer psikolojik sıkıntılar mutlaka ilişkilerdeki davranışlarınızı etkilemiştir bence önce aralarında bir bağlantı var mı ona bakın. Fark etmek adına yazın bol bol. Bir de bu konudaki duygu ve düşüncelerinize ne sakıncası var sorusunu sorarak temele inebilirsiniz. Örneğin, sevgisiz kalmamın ne sakıncası var gibi. Cevabınıza da aynı soruyu sorun böyle böyle belki takılı kaldığınız bir anıyı veya bir duyguyu keşfedebilirsiniz. Siz farkındalığı yüksek bir kadınsınız okuduğum kadarıyla. Kendinizle yüzleşip şifa bulmanız bu nedenle kolay olacak bana kalırsa. Sevgiler

hiç bir halta yaramıyor. ha içini dökmüş olur anca.

Bu paragraf benim de hayatımın, ilişkilerimin özeti. Umarım çözümünü bulursunuz/buluruz. İnsanları incitiyorum ama elimde değil, sonra kendime de kızıyorum, bu döngü beni daha da mutsuz ediyor. Sebebi sevgi açlığı mı yoksa çocukken yaşadığım birkaç şey mi ben de çözemedim. En iyisi uzmanla konuşmak sanırım.

Kendi yaşadıklarımdan cidden ders aldığım için asla anne olmayı düşünmüyorum. Annelik asla benim yapabileceğim bir şey degil.

Benzer evrelerden geçmiş ve romantik ilişkisinde başarıyı bulmuş biri olarak yazıyorum. İnanın bu şekilde evrilerek büyümek insana çok fazla şey katıyor. Geldiğim noktayı son olarak görmüyorum. Hala evriliyorum. Sizin de bunu tadacağınızı yazmak istedim :)

Annenizle ilk iki sene o kritik güvenli bağlanmayı gerçekleştirememişsiniz. Bu da sonraki ilişkilerinizi etkilemiş. Ama işin ilginç yanı siz bunun farkındasınız. Kişi bunun farkına varınca yaşantısını olumlu bir hale çevirebilir. Psikolojik destek de aldım diyorsunuz, bence farklı bir doktorla terapi deneyin. Belki de çözdüğünüzü sandığınız şeyler hala çözülmedi ki yolunda gitmiyor hala bir şeyler.

Annem oldukça fedakar bir anneydi ama 90lardaki anne çocuk ilişkisi işte. Yapma etmeyle büyütülen çocuklardandım bende. Bazı geceler sevilmediğimi düşünerek ağladığımı hatırlıyorum ya da ağzımdan tükürükler çıkartıp ölü taklidi yapmıştım benim için endişelensin sevgisini göstersin dye. Çocukken çok hissedemedim sevgisini. O boşluğu kimse dolduramıyor. Arkadaş kardeş akraba mümkün değil yerini alamaz. Belki kalpten seven bir sevgili eş bir nebze merhem olabilir ama malesef bu tarz kişiler genelde sağlıklı ilişki yürütemiyor. Doğru insanı bulsak bile sevgili ya da eşin vereceği sevgi annenin vereceği koşulsuz sevgi gibi olamaz. Bu konularda uzman değilim ama koşulsuz çıkarsız sevgi gösterebilen, sadece sevgi isteyen varlık köpekler... onları sevmek onlarla ilgilenmek inanılmaz iyi geliyor bana. Henüz ayrı evim olmadığı için sahiplenemedim ama siz durumunuz müsaitse bir evcil hayvan edinebilirsiniz. Çok uzattım ama bir nebze size iyi gelebileceğini düşünüyorum.

Yorumlarimla bunların Hiç bir alakası yok. Gayet düzgün yorum yaptığıma inanıyorum. Siz insanları yorumlarına göre "problem" atfetmeye devam edin.

Derin yara zor dur dikiş tutmaz tampon yapsan kanaması durmaz en olmadık yerde sızlar sızısını bastıramazsın

Ayni seyi dusunmusuz daha onceki bir yorumuma anlamlandiramadigim sekilde aldigim agresif tepkiden dolayi aklimda kalmis.

Konu elti, görümce savaşları değil. Anne ile ilişki konusunda derin yaraları olan birine "verdiğin acımasız cevaplar bu yüzdenmiş" diye yazarsanız o insanı oradan vurmaya çalışıyorsunuz diye algılanır.

Açıkçası ben böyle bir hadis olduğundan da şüpheliyim ancak ne olursa olsun geçmişin kapısını kilitlemek kolay olmuyor. Bilinçaltımız daha anne karnındayken kayda almaya başlıyor her şeyi. O yüzden istediğimiz kadar unuttuk diyelim yaşananlar unutulmuyor ya da olaylar unutuluyor ama etkileri devam ediyor. O yüzden unuttum diyip kendini kandırmak yerine sorunun köküne inip çözmek uzun vadede daha iyi sonuç veriyor bence. Ama dediğinizde haklısınız anne konusunda yaralı bir sürü kişi var malesef. Belki de onların da yetişme tarzındandır, bilmiyorum. Çok üzücü bir durum aslında çünkü anne ile olan problemler ömür boyu tüm ilişkilerimizi etkiliyor farkında olsak da olmasak da

Beyniniz gercekleri kaldiramamis. Bu durum sizi depresyona sokmus. Annenizin dogum sirasinda vefat ettigini bu kisinin size baktigini bir an dusunun. O zaman bu kisiyle duygusal iliski citaniz daha dusuk olacaktir. Size bakip buyuttugu icin mutesekkir bile olacaksinizdir. Bir hayale tutunma degil bu. Beyninizi alismadigi bir dusunme sekline donusturme cabasi. O psikolojik rahatlama hissi size gercek anlamda toparlanma gucu verecektir. Belki klise olacak ama sahipsiz bir bebege , yasliya, hayvana bakmak ilgilenmek icinizdeki sevgi acligina iyi gelecektir.

Yeme bozukluğu derken nasıl birşey kastediyorsunuz? Ben bu sevgi eksikliğinin terapi ile geçeceğine pek inanmıyorum. Genelde annesi erkenden bırakıp işe dönmüş ya da anne babası ile çok vakit geçirmemiş yeterince sevgi görmemiş kişiler hayatına giren kişilere çok çabuk bağlanıyor ve herkesi en büyük Aşkı sanıyor. O biraz bende de var kendimden biliyorum. Bence kendi kendinizi sevmeye ve kendinizi mutlu etmeye bakın. Bir de insan Doğası sevmeye ve sevilmeye müsait. Herkes içten içe kendisini çok seven birini Arıyor aslında. Hisleriniz abartıya kaçmazsa çok doğal.

Biyoenerjiden bahsediyorsunuz sanırım uzaktan faydali mı sizce hep farklı illerde oluyor uzmanlar.

Annemle ben kuramadık o ilişkiyi ama eşimle güvenli bağlanmayı kurabildim mesela. Bu ilişki farkındalığımı çok arttırdı, çok fazla içgörü yapıp çok fazla sorguladım davranışlarımı mesela. Hatta bu bağlamda makaleleri okuyunca çok şaşırmıştım, kendi adıma aydınlanmaydı benim için. 13 yıldır da hayatımda eşim hala en yakın insandır benim için. Sevgi aşk zaten var da aa ne muhteşem ilişkimiz var şeklinde anlatmıyorum bunları. İtici olmak istemem. İnsani bi yakınlığım var ona, zayıflıklarımı korkularımı herşeyimi bilir, çok iyi hissediyorum yanında. Senin için doğru insan olunca kullanmıyor zaten seni ya, böyle bi korkun da olmuyor hayat akıp gidiyor. Güven hissettiğin kişiye şüphe hissetmiyorsun yani.

Evet K Kuf Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

bunu sabah erkenden okudum ve o kadar iyi geldi ki. muhteşem bir öneri, hiç düşünmemiştim su güne kadar. iyiki bu konuyu açtım derdirttiniz : var olun.

Hayır hayat boyu yuzlesebilecegimi sanmıyorum bu konuda konuşabilmek 25 yılımı aldı. Çakralar konusunda emin değilim açıkçası

içinizi dökmenize sevindim umuyorum bi nebze sizde rahatlamışsınızdır. o öfke yada atak anlarında hiç bir şekilde zihnimi devreye sokamıyorum. cok deneme yaptım ama dürtü çoğu zaman galip geliyor

aynı sorunu yaşıyorum

Yorum yapmak istedim ama ne yazacağımı bilemedim. Problemini biliyorsun, çözmek de senin elinde diyeyim.

Merhaba. Benimde konu sahibiyle benzer bir problemim var anne ve aile sevgisi görmedim. Görmüyorum. Duygusal anlamda bir bağım yok annemle. Ve bu durum beni çok etkiliyor özellikle son zamanlarda. Siz hangi şehirdesiniz bilmiyorum ama eğer istanbulda bende fayda gördüğünüz doktora gitmek isterim. Çünkü psikiyatra gitmeyi düşünüyorum bu haftaicinde. Bu arada konu sahibi lütfen kusura bakmayın sanki kendi problemimi anlatmış gibi oldum.

Freud popüler kültüre kurban gitmiştir zaman zaman, cinsellikle ilgili çarpıcı açıklamalarından dolayı manipüle edilmiştir bana göre. Kendisine hastayım ruhu şadolsun Müslüman olaydı Allah rahmet eylesin derdim Bilincinizin bilinçdışıyla barıştığı gün iyi olacaksınız

Sizi hiç tanımadığım ve en az üç seans dinlemediğim için açtığınız konu hakkında yorum yapmak istemedim. Benim yerime kitaplar konuşsun...

Ne yani, tedavi sürecinde olduğu için yaptığı sivri ve gereksiz agresif yorumlarla alakalı ona vah vah mı demem gerekiyordu? Bana hiç farkında gibi de gelmedi.. Önceki sayfaları olduğumda en ufak bir 'olumlu' eleştiriye dahi tahammül edemeyip insanları bozup geçmiş. Kendi adıma da, sizin tanımınızla eşdeğer bir şey yaptığımı düşmüyorum. Zira empati yapacağını da düşünmüyorum. Aksine, herkes gibi kendi düşüncemi onun yaptığı gibi içinde herhangi bir 'empati' barındırmadan yazdım. Bu kadar. Bana eski konumla laf sokan yine oydu. Her neyse, size iyi günler diliyorum.

Onun ilişkisi nasıl anne babayla?

Psikolojik destek almalısın. Bu tüm hayatını etkileyen büyük bir sorun. Ve bir anda düzelmesini bekleme. Gerçekten bir durumu değiştirmek, dönüştürmek zaman ve emek ister

Evet sevgilime annelik yapsam gecerdi belki. Konunuza yaptigim yorumu begenmeyip eski konularima bakip beni incitmeye mi çalıştınız? Insanin bu kadar bos vakti olmamali.

Yenibirhayataaa Ben yazacaktım yazmayayım dedim, aynen öyle burda genelde üyelerin ismine bakma gereği duymam ama siz Yesyess benim de aklımda bu tarzınızla yer ettiniz. Klasik bir güvenli bağlanma sıkıntısı aslında. biliyorum çünkü ben de yaşadım psikoloğa veya psikiyatriste gittiğinizde bu sorundan bahsettiniz mi? Yani yeme bozukluğu diye gittiyseniz bu konuya hiç girilmemiş olması normal. Ben çok faydasını görmüştüm. Önünüzde iki yol var: annem böyleydi o yüzden böyle oldum diye sızlanmak ve hayatınızı ele alma sorumluluğundan kaçmak veya annemle ilişkim bende x y z problemlerine yol açmış bunun farkındayım şu saatten sonra bu yetersiz ilişkinin bana daha fazla zarar vermemesi için neler yapabilirim diye düşünüp ona göre yaşamak

EMDR tavsiye ederim Dead Cell

yakın bir arkadaşım bu konuyla çok ilgileniyor ve anlattıkları çekim yasasına beni ikna ediyor. Gelgelelim bu tek sebep değil bence, çok çok faktör var bana göre

Bazi yorumlarindan bu tarz bir problemin oldugunu anlamistim desem? Anne sevgisinden mahrum kalani hic bir sicaklik isitmaz derler.. neden bu sekildeydi annen? Annen ve baban ayri miydi? 4 yasindaki cocuga annesi neden onla vakit gecirmek istemedigini soyler? Kimsenin hayati 4/4 luk degildir. Daha kotu durumlara bakip sevin.. gercekten bu cok ise yariyor.. suan saglikliysan ve kendine yetiyorsan sevin.. Erkekler konusunda ise.. bi cok konuda yazdigim gibi.. ozellikle bu devrin erkegini anlamis degilim.. her donemde kadinlar uzulup ezilirdi ama artik farkli sekillerde kullanilip uzuluyoruz bence. Bu konuda maalesef sana verebilecek super bir fikrin yok. Birseyleri zorlama bence.. cunku bazen ters tepiyor bazense hic bi ise yaramiyor.

Bir de aşık olunca bu durumu yaşamanız kaybetme korkusu aslında. S

Ben eskiden anneler mutlaka çalışsın diyen biriydim. Okuduklarımdan sonra, gördüklerimden sonra anneyle çocuğun en az 2 sene birlikte olması gerektiğine inanıyorum artık.

Çok teşekkür ederim, hiç birini okumamıştım; okuyacagim

Geçen ay, bir üyenin konusunda video paylaşıldı. Bir psikolog diyordu ki "anneden alamamış, partnerden istiyor o açlığı kapatmasını. Partner de korkup kaçıyor, sonra niye ilişkilerim yürümüyor diyorlar. Annede su yok, ısrarla istiyorsunuz, veremiyor, istemeyi bırakın. Anneden de, partnerden de istemeyin rahat bırakın hem onları hem kendinizi "

Bak yine ayni seyi yaptin ben kotu yorum yapiyorsun demedimki zaten.. bu bir his sadece ve beni hakli cikarmis mi? Cikarmis.. bence burda bizleri tersleyecegine senin iyiligini istedigimiz icin seni elestirdigimizi dusun.. dost aci soyler, uzgunum..

Hayat düşüncelerden ibaret maalesef negatif şeyler evrende yansıma şeklinde geri dönüyor maalesef buna bende çok inanıyorum. İnandığınız şey maalesef doğru

bence tam tersi. biz koşulsuz sevemeyiz çünkü öyle sevilmeyince insan bilmiyor. seveni bulmak kolay.

Size şu kitapları tavsiye ederim. Sorunun kökenini daha iyi anlamanıza yardımcı olabilir. Eklentiler IMG_0512. jpg 65,6 KB · Görüntüleme: 26 IMG_2125. jpg 124,9 KB · Görüntüleme: 29 670c7a6a-19ca-4c45-8e76-65df07d563f0. jpg 24,6 KB · Görüntüleme: 14

Varolan annenin yokluğu kitabında mıydı bu şiir Mihail Zoscenko

Melegim her zamanki gibi sevgi dolusun

Önce sen kendini değiştireceksin, daha sonra etrafındaki dünya değişecek. "Sen kimseye ve kimsenin sevgisine muhtaç olmayan, kendi kendine yetebilen olgun bir kadınsın. Etrafında seni sevmek isteyen insanların varlığına inan ve onlara şans ver." öncelikle bu temel felsefen olsun. Hissetmek istediğin sevgiyi sen arayıp bulmayacaksın, seni seven insanları hayatına dahil edip bir daha o kapıdan dışarı çıkarmayacaksın. Sen kendine kıymet vermez ve başkalarına muhtaç addedersen, karşındaki sana hiç değer vermez. Bu yaşam tarzını kendine kılavuz edin, yapamıyorsan da destek al.

Arkadas yumusak dilde soyleyenlerede ayni tepkiyi verdi bak bakalim benim msjimin hangisi kirici? Hepsi gayet yapici olumlu ve destek niteliginde.. yani bir kac kisi hissettik diyorsa vardir bunda bunda birsey. Zaten boyle bi durumun olmasi vahim birseyken, birilerinin dile getirmesi neden sorun olsunki?! Neyse..

Çekim yasası konusunda fikriniz nedir . push ; askitotomsu Yiğit Aras_SMA

Bunu bende yaşadım. Arada nüksediyor. Bence bu durum anne karnında başlıyor. Anne ile iletişim çok önemli. İkinci kız çocuğu olduğum için babannem ve çevre annemin burnundan getirmiş. Annemde maalesef beni suçlamış. Yeni doğmuş bebeği. Halam anlatıyordu. Kırkım çıkmamış daha kimse dönüp yüzüme bakmamış. Kısaca istenmemişim. Hala bu durum beni etkiliyor. Hala insanlar tarafından istenmiyorum sanıyorum.. Çok sevildiğim yerden ve kişiden kaçıyorum. Ürküyorum. Güzel şeyler yaşadığımda layık görmeyip kendimi ezikliyorum. Çünkü çok eleştirildim. Millet keşke senin gibi kızım olsaydı derdi bizimkiler bend En memnun olmazdı. Yazacak çok şey varda şimdilik bu kadar. Kendini aşmış zorlukların üstünden gelmiş kişilerle görüşerek ve öyle insanların hayatlarını okuyarak kendimi motive ediyorum. Annemle aram nasıl? Fena değil. Hala babannemle yaşıyor. Hala onu memnun etmeye çalışıyor. Bende Onları pohpohlayarak idare etmeye çalışıyorum. Şuanda tek üzüldüğüm kişi kardeşim. Maalesef o arada eziliyor.

Bende bazen yanlış insanlara aşık olduğumu sanma var ama bu çok sık degil. Ama yine de o zaman bir ilişki başlatmaya çalışıyorum karşı tarafta bir anda gelen bu hoştan etkileniyor saçma sapan şeyler oluyor, yipraniorum ve en sonunda bakiyorum ki sadece hayatımda biri olsun diye yapmışım ana özne asla o adam olmamış. Asıl sorun ise gerçekten birini sevdigimde başlıyor. Istediğim ilgiyi göremezsem çıldırıyorum. Kendimi de mahvediyorum karşıdakini de. Öfke nöbetlerim oluyor. Yeme bozukluğu ise psikiyatride tanımlanmış 4 yeme bozukluğu var. Bendeki binge ataklari şeklinde ilerliyordu. Bir anda çok fazla kalori almak kontrolünü kaybetme şeklinde.

bu yardım ettikçe iyileşme olayına bir türlü nail olamadım, belkide kısa süreli denemelerde bulunduğum için.

Aa yanlış kalmış aklımda psikolog sanıyordum ben seni O zaman madem okumadın lütfen ilk iş "iyi aile yoktur" u al oku, çok sarsilacaksin, ilk birkaç gün perişan olacaksın ama çok faydasını göreceksin eminim

yok hayır. beni olumsuz olarak hiç etkilemedi. yazdım daha öncede yapı meselesi sanırım. annemde öyle bir kadın deyip öyle kabul ettim.

Bunu söylemesi kolay ama hepimiz aslında yalnızız yalnız geldik yalnız gideceğiz günün sonunda herkes çekilir kosesine kaliriz kendi iç sesimizle. Hayatimizda olan sevdiğimiz kim varsa çok baglanmamaliyiz. Bu sorununuzun bir çözümü değil belki ama sadece farklı bir bakış açısı sunmak istedim. Ne kadar cabalasak da bir insanin yerine başkasını koymak cok zor. Bir de bir evcil hayvan sahiplenmeyi düşündünüz mü hiç?

ama bir şekilde belli ediyorsunuz yani onlara doğru mu anladım? Sadece daha şiddetlisini yalnızken yaşıyorsunuz

Ben sizin konunuzu okudum. Yalnız sizin erkek arkadaşınızla yaşadığınız durumla Yesyess in yaşadığı durum inanılmaz farklı. Bunu anlayamadiniz mi? Kendi konunuza yaptığı yorumdan sonra Yesyess inde dediği gibi araştırıp can acıtmak adına bunları yazıyor olduğunuz enerjisi belli oluyor zaten. Ama yanlış kıyaslama yapıyorsunuz. Ayrıca bir insanın sevgisiz büyümesi yazık ve acınacak bir durum değildir. Bunu insanların yüzüne bu şekilde acımasızca vurmak asıl acınacak bir durumdur -bence- Birde bu şekilde bilerek ve isteyerek can acıtmak için yorum yapan birinin de sevgi dolu olduğunu düşünmüyorum.

Anne sevgisi bambaşka bunun eksikligini yaşadıgın için senin adına üzüldüm Seni seven bir dostun falan var mı Ben şunu düşündüm senin için sürekligi sevildigini bilmek istiyorsun bu sana bi güven veriyor bu yüzden belki sürekli birilerinden hoşlanmış sın senin tabirince Ama bişey diyim bu şekilde ifade ede bilen biri bence çok özeldir kendini sev kendini mutlu et kendin için bişeyler yap çevrende eksik tarafını doldura bilecek birisi yoksa sen kendi kendine doldurmaya çalış Mutlu kall

Kıyamam ya. Nasıl yaralar açıyor benliğimizde. Aslında süpriz hamilelik olmuşum. Ablamla aramda 15 ay var. Hamilelikte itibaren istenmemişim. Ama erkek olurum umuduyla aldırmamışlar. Bunlar hep etki ediyor Maalesef. Ailemin durumu çoook iyi çok şükür. Keşke derim sıcacık sevgi görseydik. Dışardan bakan mükemmel aile tablosu görür. Eşim bile tam bilmez. O da aileme özenir. İlk defa buraya böyle net yazdım.

Bana ve birçok danışanına göre normal bi kitap gibi okunup geçilip rafa kalkacak bir kitap değil. Bilakis fiilen uygulama kitabı.. Hele bukadar yoğun duygu boşalmaları yaşayabiliyorsaniz kötü duygu ve hisleri zirveye çıkartıp yüzleştıgınizde tüm o berbat hissettiren şeylerden sonsuza kadar kurtulabilirsiniz.. en en en kötüsü nötrleşirsiniz hiç değilse. büyük şehirlerden birinde yaşıyorsanız kesinlikle seminerine katılmanızı tavsiye ediyorum.

Çok şükür dost değiliz. Iyi günler size.

Anladım. Ama bir deneseniz ne kaybedersiniz ki? Belki derdinize derman olur Benim de bazı takıntılarım vardı mesela. Sürekli olumsuzu düşündüğümü fark ettim. Söylemlerimi ve düşüncelerimi değiştirmeye çalışıyorum. Bir atasözü var ya " bir şeyi 40 kere söylersen olur " diye. Örneğin siz de kendinizi ilişkilerim hep korkunç bitiyor diye sartlamayı bırakin " ali ile basladigim ilişki bu şekilde bitmeyecek, küçükken kötü şeyler oldu ama hepsi geçti. Artuk her şey çok güzel olacak " gibi. Bunu bir müddet yaptığınızda sonuca kendiniz bile inanmayacaksınız.

gercekten bende kk da ilk defa böyle bir davranışla karsı karsıya kalıyorum. çok sasırdım, sizede ince yorumunuz için çok teşekkür ediyorum Nooption memento mori memento

Olur size sorarım bundan sonra kac kere düşüneceğimi.

Ama şunu da belirteyim, çekim yasası hakkında bilgim sınırlı. Sadece söyleyip düşündüklerimizi kendimize yaklaştırdığımızla ilgili

Bir insan kendisi yorum yaparken karşısındakinin ne hissedeceğini yada düşüneceğini umursamadan 'dan dan' yazıyorsa, karşılığında da sevgi dolu bir yorum değil 'dan dan' bir yorum alır. Ayrıca ben arada bana yorum yapanların profiline bakıyorum eğer profili açıksa ve yorumu bir şekilde iyi yada kötü dikkatimi çektiyse. Kişiye özel bir durum değil. @derinsularda adlı bir üye var mesela. Yorumlarına çok denk gelirim ve severim. Onun da profiline bakıyorum ne gibi tavsiyelerde bulunmuş diye. Benim konumla hanımefendinin konusu arasında içerik olarak bir bağlantı kurmadım ben, yorumumda da kendi konuma değinmemiştim. Sadece bana Özdeğer'den bahsediyordu ben de konusuna girince kendisinin de bu tarz bir sorunu olduğunu belirttim. Kendisi benim konumu gündeme getirip laf soktu. Ayrıca kimseyi de birşeyle vurmuyorum. Tabi herkesin hayattaki durumu, gücü farklı. Kimi annesini babasını kaybeder fakat güçlü durmak zorunda kalır, kimisi de annesi 40 günlükken işe girdiği için travma yaşar. Bir şey diyemiyorum. İyi günler

tıpta plasebo etkisi inanılmaz bir sey, bunu düzenli irdeliyoruz arkadaslarla. tam bir neden bualamadık. peki ilişkiler konusunda cekim yasası konusunda fikriniz nedir?

Freudyen terapi hic denemedim ama hoşuma gitti bu fikir, freud un tüm analizlerini desteklemesem de bilinçdışı kavramları hep ilgimi çekmiştir. Katılıyorum doğru insani bulamadım. Ama bulduklarimla da bunlari yasamak hic sevimli olmuyor. Özellikle birine aşık olduğumu sahip karşıdakinin hayatini dengesini bozmak hic hos bir şey degil.

Ne demek rica ederim

Psikiyatristim yapmayı düşünüp sonra vazgeçti. Emdr çok uzman eller tarafından yapılmadığında etkisiz olan bir şey. Hala bilimsel bazda tamamen desteklemiyor. Teşekkür ederim öneriniz icin

Teşekkürler Benim de anneannemle aram çok iyiydi. Onu kaybetmek büyük travma yaratmadı çünkü hastaydı. Ama onu her gün özlüyorum. Babam küçükken aramızın çok iyi olduğunu iddaa eder annemden çok o bakmış bana zaten, ben pek anımsamıyorum. Ama ilkokul ergenlik yıllarında çok koptuk. Üniversitede toparladık şuan çok güçlü bir bağımız var. Annemle aram iyi değil diye üzülmüyorum aslında. Sadece işte bazı hayat sorunlarımı ona dayandiriyorum.

Kuzum çok şaşırdım konunu okuyunca, sen zaten psikologsun sorunun temelini biliyorsun, çözmek de senin elinde Zaten bilirsin mutlaka ama ben anne sevgisizligi yada çocukluk sorunlarında dair konularda mutlaka nihal kaya'yi öneririm, iyi aile yoktur sahene bir kitap, okumussundur zaten diye tahmin ediyorum, çözüm senin elinde Senin gibi bir kadın sorunu bildiğine göre çözümü çok rahat bulur diye düşünüyorum

Bence yuzlesmelisin. En çok bu rahatlatir seni. Yani diğer konuda elbette fikirler farklı ama ben olsam her yolu denerdim sanırım.

Ben bunu merak ediyorum mesela. Annem babamla ve ailesiyle olan sorunlarından ötürü bizimle duygusal olarak ilgilenemedi, aslında sevgi dolu bir anne ama psikolojisi çok bozuktu, hala da öyle. Baba dersen zaten bencil. Hayatımda ilk defa benden özür diledi, annemin zoruyla. Sebebini de biliyorum benden ev isteyecek :) Dolayısıyla bende yanlış seçim yaptığım bir evlilikten sonra tekrar doğru bir bağ kurup geçmişimi tamir edebilir miyim merak ediyorum. Sanki herkes benim duygusal açığımı görüp beni kullanacak gibi geliyor. Ki bir kaç kişi bunu yapmaya çalıştı. İyice umudum kırıldı. burcak86 hiçbişe

Çoğu insan zaten süper anne-kız ilişkisiyle büyümemiştir... Ben de aynı senin gibi anneden uzak buyudum ama kafanda büyütme bu kadar bence.. artık yetişkinsin kendi boşluğunu kendin doldur evlen cocuk yap ve ona iyi anne ol.. kendi yasadıklarından ders almışsın zaten..

yani sanırım sizin için asıl sorun bu öfke nöbetlerini yenebilmek? yalnız öfkenizde haklı da olabilirsiniz haksız da önce bir onu anlamak lazım. Misal ilgi görmeyince öfke nöbeti yaşıyorum demişsiniz sevdiğiniz net size karşılık mı vermiyor yoksa saat başı aranmak her gün görüşmek istiyorsunuz bunları mı yapmıyor? Yani sevdiğinizde sizi öfkeye iten asıl nedenler ne? Belki de sadece sizi gerçekten sevmeyenlerden ilgi beklediğinizden beklediğinizi göremiyorsunuz. ve de bu öfke nöbeti dediğiniz şey nedir? Atıyorum gidip etrafı dağıtma, ağır hakaret küfür vs savurma falan mı?Yoksa salt tartışma mı? Şimdi ikisinin farkına göre sizde kişiliksel bişiler gelişmiş olabilir ve bunun değişmesi biraz zordur askitotomsu Yiğit Aras_SMA

34 yaşimdayim bir kere cani gonulden öpse bir kere annecim dese oturup aglarim heralde. emegi cok ustumuzde evet ama sadece emek ve bende bunu aşamiyorum isin kotu tarafi her yan yana geldigimizde annem nasilsin yavrum kurban olurum diye telefonunu actigi bir cocugu daha var. bazilari şanssiz oluyor sanirim bizim payimiza da bu düşmüş yapacak bir şey yok diyip yolumuza bakacağiz uzulsekte bir sey degismiyor madem ozaman kocamam bir amaaan s. ktir et diyip hayatimjza devam edecegiz

Genellikle yorumlarını mantıklı bulduğum ve beğendiğim bir üyesiniz. Belki çok klasik olacak ama bir şeyi değiştiremiyorsak kabullenmeliyiz diye düşünüyorum. Geçmişimizi değiştirmek gibi bir imkanımız malesef yok. Bu yüzden geçmişimizi olduğu gibi kabul edebilirsek geleceğe daha emin ve sağlam adımlar atabiliriz diye düşünüyorum. İkili ilişkiler konusunda tavsiyem ise, biraz flört etmeye, yalnızca güzel vakit geçirmeye odaklanın. Aşk mı gerçek mi vs diye düşünerek hem kendinizi hem karşınızdaki insanı yıpratırsınız. Baktınız mutlu değilsiniz, karşınızdaki güveninizi kıracak bir şey yaptı o zaman ayrılırsınız olur biter. Önceliğiniz kendiniz olsun. Kimseyi mutlu etmek gibi çabalara girmeyin. Her zaman en değerli kendinizsiniz bunu unutmayın.

O şekilde de değil baenzen farklı kılıflara bürünüyor en basiti özgü en probleminin altından başka bir ytamva öyküsü çıkabiliyor. Bellek bunları negatif olarak kaydediyor konuşmalarımıza bike dikkat etmeliyiz bir şey geçecek diyorsakgeçecektir verdiğimiz mesaj o çünkü.

Evet maalesef o dönem sosyal fobim vardi. Evde yalnız kalınca şarj oluyor gibiydim. Ama eve bir kedi gelince anksiyete nöbetleri geçirdim 2 gün:) Ve arkadaşıma verdim

Bu yorumu okumadan yazmistim, ama demekki hepimiz ayni seyi hissetmisiz

Ee yani? Bunu kendiside biliyor ki boyle bi konu acti.. gayet yumusak yazdim emin olun.

çok teşekkürler biliyorsunuz ben de sizin yorumlarınızı beğeniyorum. ilişkilerdeki sorunum aynen dediğiniz gibi ; kötü bir tanım olacak ama sanki sadece sahip olunca tamamen benim olunca rahata erecekmişim gibi geliyor. kendim gibi baglanma sorunu olan insanlar bulduğum için bu hissi deneyimlemedim hiç. kendimi mahvedip karşımdaki insanın gereksiz yere dengesini bozmuş oluyorum. ama öyle gelen atak anlarımda zihnimi devreye sokamıyorum, çok denedim. teşekkür ediyorum güzel yorumunuz için.

Bir arkadaş yazınca kabul etmemişsiniz durumu hatta kızmışsınız ama ben de yorum tarzınızda hep bir sevgisizlik, duygusuzluk hissederdim. Nedenini bu konunuzda daha iyi anladım. Bunu sizi eleştirmek ya da kırmak için yazmıyorum. Yanlış anlamayın. İnsan yazısına elbette duygu durumunu yansıtır. Mesela ben dan dan, höt höt yazan insanların gerçekten mutlu, hayatıyla barışık insanlar olduğuna inanmam. Kimse kusura bakmasın. Mutlu insan mutluluk akıtır. Öfkeli insan öfkesini yansıtır. Ben misal hayal kırıklığı çok birikmiş biri olarak sitem, öfke, yorulmuşluk kusarım çok zaman. :) Bunun da bilincindeyim. Sevgisiz insan ise bunu döker satırlarına. Öncelikle kabul etmek lazım. Sorunu çözmenin ilk adımıdır. Anladım ki sorun bende demişsiniz. Bu iyi bir başlangıç. Dilerim kısa zamanda çözülür sorununuz, ilişkileriniz düzelir.

Aynı hastalıktan muzdarip insanları iki gruba ayırmışlar. Gruplardan birine hastalıkla alakalı olmayan bir hap verip " bu hap hastalığa birebir bir ilaç, bunu kullandığınız zaman tamamen iyileseceksiniz" demişler diğer guruba da hastalığı iyileştiren bir hap verip " bu ilaç aslında çok etkili değil ama biz yinede veriyoruz" demisler. Sonuç birinci gruptakiler iyileseceklerine inandıkları için gerçekten iyileşmişler ikinci gurup ise iyilesememis. Bir de bizim inancımızda Peygamberimiz " ya hayır söyleyin ya susun. " " suizan edip de haklı çıkmaktansa hüsnüzan edip yanilmayi tercih ederim." Demiş. Çünkü karşıdakinin enerjisi sözleri bizi acayip etkiliyor. Sürekli azarlanan, eleştirilen bir insan bir zaman sonra özgüvenini kaybeder. Kendi de beceriksiz olduğuna inanmaya başlar. Ya da neyden korksak veya hoşlanmasak o basımıza gelir. Yani sözler ve düşünceler sandığımızdan daha etkili.

o an öz kontrolum olmasa çok yıkıcı seyler yapabilirim ama her ne olursa olsun özkontrolumu koruyorum ama bu sinir beni mahvediyor saatlerce kendime gelemiyor bedenim bile, o tarz bir sinir harbi yaşıyorum. öte yandan cok doğru insanlarla karsılastığımı söyleyemem ama her ne olursa olsun bu derece tepkisel olmak dogru gelmiyor. örneklemem gerekirse birlikte vakit geciriyoruz mesela ama asla doymuyorum, gece bende kalmasını istiyorum hayır diyor ya da bir sekilde o gitmek istiyor ve ben sinir krizi geçiriyorum

Hayattaki her şeyi bilinçle açıklayamıyoruz maalesef. Bazı şeyler bilinç dışı olabiliyor. Mesela rüya. 7 saniye içinde kitaplara sığacak şeyler görüyoruz. Bazılarını gerçekten yaşıyoruz. Ve genelde bilinç altında yaşadıklarımız oluyor. 40 günlük bir bebek olarak annenizin sizi yalnız bıraktığını hissetmişsiniz ve bu yaşınızda hala onun izlerini taşıyorsunuz. Ben fiziksel ve ruhsal hastalıkların önce beyindeki düşüncelerle başladığını düşünüyorum. Yoksa neden hepimiz farklı farklı hastalıklar yaşıyoruz? Herkes her hastalığı aynı oranda yaşardı, ne fazla ne eksik olurdu.

hmmm ve bunlar yeterince sevildiğinizi düşünmediğinizden oluyor? Yeterince sevildiğini hissetmeniz için ne lazım ki neden böyle hissettiriyorlar? Bu sadece sizin kuruntunuz mu? Yoksa böyle hissetmeye iten gerçekçi şeyler mi var? Belki de yeterince derin ilişki kurmaksızın, misal, O erkekle yeterince vakit geçirip sizin için ufacık da olsa bir fedakarlık, önceliğin siz olduğunuzu hissettirecek bir şey yapmaksızın evinize mahreminize alıyorsanız bu da sizin öfkelenmenize sebep olabilir. Yani aslında ona değil kendinize kızıyor olabilirsiniz. İlişkiyi derinleştirmek önemli. Çünkü anladığım kadarı ile karşınızdakine bir şey söylemiyorsunuz yani tartışılacak bir mevzu yok ortada. Yokken böyle oluyor. Eğer bu dediğim şekildeyse yaşadığınız olumsuzluk, sevgi açlığı dolayısıyla bir türlü yetinememek değil zaten gerçekten o sevgiyi alamadığınızdandır. Erkeklerle kurduğumuz ilişkilerde biraz stratejik davranmak durumunda olduğumuzu düşünüyorum. askitotomsu Yiğit Aras_SMA

Konu hakkında yorumum psikoloğa gitmelisin bence, iyi bir psikolog çözer bu durumu. Konudan bağımsız ayrılık acısı temalı konulara yaptığın eleştirel, küçümseyici ve suçlayıcı yorumlarının sebebini şimdi anlıyorum.

Aman tanrım. Konunuzu okuyunca size gerçekten üzüldüm. Psikolojik tedavi alın diyeceğim ama zaten almışsınız bir ton. Bunların yanında yeme bozukluğu vs. de varmış. Yanınızdayken öfke krizi geçirmeniz, ne verse yetmemesi sevgi açlığından kaynaklanan özdeğer sorununuzdan. Kendi ailenizden sevgi göstermediğiniz için kendinizi değersiz hissediyor olabilirsiniz. Aşağılık kompleksi de olabilir. Bu da özgüven problemleri yaratmış. İnş geçer

Ince yorumunuz icin gercekten cok tesekkur ederim.

Teşekkür ederim milana, önemli değil ama düzelteyim psikologlara ayıp olmasın. Psikolog degil doktorum ben. Yukarıda derin sularda da kitap önerilerinde bulundu, açıkçası bu konuda hic okuma yapmamıştım. Sadece makale bazlı bakıyordum. Teşekkür ediyorum ikinize de. Mutlaka okuyacağım.

En acısı da ne biliyor musunuz. Evlilik sürecindeyim. Sıfır destekle kendim yapıyorum hazırlığımi. Bakıyorum milletin ailesine üç beş demeden katkı yapıyorlar. Benimkiler de giderayak bana şunu da yaptıralım, bunu da yaptıralım derdinde. Zaten aldığım maaş asgarinin bir tık üstü. Yani şu süreçte ailemin gerçek yüzünü çok acı bir şekilde gördüm. Annelik babalık sırf dogurmakla olmuyor. Lütfen mesajımı okuyan kk ahalisi, çocuklarına sevgi verin. Sevin sarmalayin. Utanmayın, çekinmeyin. Ben sarmalanmadim. Sürekli sözlümden beni sarmalamasini istiyorum mesela. Sevin. Güvenin. Her daim arkasında olduğunuzu hissettirin. O sevgisizlik insanın bir ömrüne mal oluyor neredeyse...

Hayır hiç kıskanç değilim. Flört degil sevgilim olunca oluyor. Yeterli ilgi görmediğimde çıldırıyorum. Aksine hic ısrarcı değilimdir :) sanırım kendimi doğru ifade edemiyorum

Sevgiliniz içeride uyurken odada kendi kendinize sinir krizi geçirip sabah yanına gideceğinize yada yanınızda kalmadığı için öfke nöbeti duyup hayatı karşınızdakine zindan edeceğinize annelik yapmanız daha hayırlı olurdu belkide. Yorumlarınızdan da sevgisiz olduğunuz belli oluyor. Çok yazık. Daha fazla yazmayacağım.

Kardeşin var mı?

Sanırım birincil bakıcınız ile güvenli bağlanma yaşamamış düzensiz bağlanmışsınız. Düzensiz bağlanma daha çok sürekli bakıcısı değişen veya 3 4 kişinin bakımını yaptığı çocuklarda görülebiliyor. Düzensiz bağlanan insanlar depresiz kaygılı ve ikili ilişkilerinde sorun yaşayan tipler oluyorlar. Bunun için özel terapiler var. Tabi sorun buysa...

Öyle seylerin tıbben bir geçerliliği yok, bu yüzden ne kadar işlevsel olurlar hic bilmiyorum. Aslında bende sizin gibi inansam denerdim ama sanki biraz yüzeysel şeyler gibi geliyor bana.

Belki de farklı bir psikoloğa gitmeniz gerekiyor. Ben de benzer süreçlerden geçtim sizinle çocukluk olarak ancak şu anda iyiyim çok şükür. En azından farkındayım bazı şeylerin. Eger Ankara'dasanız eğer özel mesajdan iyi bir psikolog önerebilirim.

Ah su anne problemleri... hangi olayi deşersem deşeyim ben de hep annemi buluyorum. Freud bosuna tavsiye isteyen anneye dememis "ne isterseniz yapin, nasilsa kötü olacak" diye

Bu sözü yeme bozuklugu tedavimde çok duymuştum. Maalesef yüzde yüz doğru bir söz

Şu konunun sahibi, tedavi sürecinde ve sorunun farkında olduğu için onunki geçer de; sizinki "Henüz farkında olmadığınız" için daha zor bir halde gibi görünüyor, oturun bence; "Ben, bana sert gelen ve hoşuma gitmeyen bir yorum sonrasında, gittim o kişiyi arattım ve salt onu incitmek için -hususi hassas- bir konusunu bulup psikolojik durumu-kendini analizi ile alay ederek kendimi tatmin ettim ve ona empati yaptırdığımı düşünerek vicdanımı susturup esasen öfkemi kusarak rahatladım, bu ne kadar doğru bir davranış?" diye kendinizi bir sorgulayın ve kızı da, konunuzdaki yorumunda haklı çıkarmış olduğunuzu bir düşünün kendi faydanız için derim. Gerçekten buna gerek yok.