eve döndüğümde bi gun yemeği kursa ne bileyim etrafı toplasa o da yok yatağını bile toplamıyor ama herkes böyle söylüyor düşenin dostu olmaz kendimi ömrümün sonuna kadar suçlu hissedermiyim parası varken iyiydi ama diyorum ya sorun para değil çaba sarfetmemek kendi kardeşlerinin karıları çalışmıyor ve hepsi evine bakıyopr ya ben çalışmasaydım o zaman sokaklarda kalıcaktık herhalde bunları düşününce daha çok sinirleniyorum offfff napıcam ben Borzo

ben psikologum gunde onlarca insanı dinliyorum ama kendime gelince bişey yapamıyorum objektif olamıyorum çocuk yapmayı aklımdan tamamen çıkardım. çok konuşmaya çalıştım ama hemen duygu sömürüsüne dönüyor param yok diye böyle deme eskiden böyle değildi düşenin dostu olmaz bigun çok para kazanıcam görüceksin aslında dert para değil çaba sarfetmemesi birilerine bağımlı olması elinden geleni yaptığına inansam böyle olmazdı belkide zaten yıllarca gece çalıştıe vde yoktu o gece gitti ben gunduz haftada bir gun 3-4 saat bir arada kaldık şimdi evde çalışmıyor bişey söylediğimde sende karar ver evcdemi oturayım çalışayımmı dşyor ortası yok sanki bunun acıyormuyum sevbiyormuyum karar veremiyorum bunu anlamanın bir yolu varmı dilara1 canim kizim

eşimle 4 yıldır evliyiz geçmiştende 5 yıllık birlikteliğimiz var. ben 17 yaşındayken nişanlandık. birlikteliğimiz evleninceye kadar çok guzeldi yada ben öyle sanıyordum. hekresin karşı çıkmalarına rağmen evlendim. aslında gerçekten iyi bir insan ama evliliğin sürmesi için iyi olmak yetiyormu bilmiyorum. bazen ayrılırsam onun gibi birini daha bulamayacağımdan korkuyorum. nişanlı olduğumuz dönemde bir dediğimi iki etmedi. ne istediysem ne söylediysem yapam mülayim sorumluluk sahibi biriydi. ama evlendiğimiz gunden tibaren kardeşleri sorun oldu. onları hep benden üstün tuttu. aynı işi yapıyorlar. önce onlara sonra kendine para almaya başladı. daha 1 yıllık evli değilken maddi sorunlar başladı. ben üniversite öğrencisiydim evlendiğimizde. diyeceksiniz o yaşta ne işi vardıda evlendin işte inat uğruna kendimi kanıtladığımı sandığım bir evlilik yaptım. ama mutlu olduğum anlarda olmadı değil. neyse geçen yıl işten ayrıldı tam 7 ay evde oturdu. hiç bir işe başlamadı. daha sonra tekrar işine geri döndü. bu arada eşim bar işletmecisi yani gece çalışıyor bense gunduz. 6 ay daha çalıştıktan sonra geçen temmuzda dukkanı kapatıldı o gunden beri evde oturuyor. hergun sabah çıkıp akşamn eve geliyor ama beş kuruş kazandığı yok. evin kirası herşey benim üzerimde. o kadar çok sıkıldım ki. bunun yanında oldukça agresif. beş karış suratla oturuyor. ne yapacağımı şaşırdım. saygımı kaybetmeye başladım sanki. eşim gibi görmüyorum sadece üzülüyorum onun adına belkide acıyorum. onunla konuşmak yüzüne bakmak içimden gelmiyor. neden derseniz çalışmak için kardeşlerinin işyeri açmasını bekliyor. son 4 aydır hep birilerini bekliyoruz. birileri sigarasını alıyor birileri yemek ısmarlıyor. kendimi asalak gibi hissetmeye başladım. birileri gelip bizi gezmeye götürüyor. eğer birileri iş açarsa çalışmaya başlayacak yoksa çalışamayacak. bu arada ben çalışmama rağmen evde hiç bir iş yapmıyor ben işten geliyorm yemeği hazırla evi temizle eve bak tüm sorumluluk üzerimde ne oldu erkeklere anlamıyorum lütfen ne yapmalıyım çok sıkıldım yoruldum konuşmaya bile halim yok boşanmalımıyım yada ne yapmalıyım yardım edin MutlulukRecetem

Allah yardımcınız olsun bence konuşun iyi günde kötü günde hastalıkta ve sağlıkta beraberiz eşimizle öyle değil mi :bbo: dilara1 canim kizim

Eşin Kötü bir süreç yaşıyor olabilir... Ama bu demek değildirki kendini tamamen soyutlasın bıraksın.. Ben bir erkeğe asla yakıştırmıyorum şu durumu.. Ben boşanırdım.. Şahsen. Hiç çekemem, akşama kadar çalışıcam Kocam evde yatıcak üstüne kapris yapacak. Millet acıcak falan. Allah yardımcın olsun. Gxuxlsxuxm

akşama kadar evde oturan çabasız, başkalarınn verdikleriyle yetinmeye çalışan ve eşinin elina bakan bi erkek... nasıl kendine yediriyor bu durumu ve çabalamıyor anlamıyorum... ama dayanılaz bi durum olsa gerek... allah yardımcınız olsun...