Benim annemde beni hiç beğenmez hep beni eleştirir. Kız kardeşim var mesela onu hep takdir eder, bende bazen acaba sorun bende mi diyorum kötü bir insan da değilimdir hani, ama annemi seviyorum faydasida çokdur. Çocukluk travmalarım var malesef bu eleştiriler yüzünden bilmiyorum sorun kimde :) anneniz ne olursa olsun sizi kabullenmesi gerekiyor. Tedaviye sizin değil daha çok annenizin ihtiyacı var bi anne çocuğu dr da olsa terzide olsa eşit sevmeli neyi ne kadar başara biliyorsa öyle kabullenmeli anneniz sizden çok şey bekliyor anladim kadarı ile iyi taraflarınızı görmüyor bile, her anne ister çocuğu iyi yerler de olsun ama biraz fazla hırs yapmış, yinede anneniz çok iyi birisi bence annenizi sevin tatlı dille çözmeye çalışın kadın temizliğe gidiyormuş mesela ne emekler veriyordur. Sizde sonuna kadar haklısınız işinizi bölümünüzü beğenmiyor diye bu kadar insanın ruhu zedelenemez. yenGEnC

Bunlar mükemmeliyetcilik değil ki, kendi egosunu tatmin etme isteği, kendi olmayan şeyini sende bulmaya zorlama, zorbalık ve toksiklik. Üstelik evlat ayırıyor. Bir köşede susup oturana kadar annenin ne kadar "mükemmel" olduğunu yüzüne vursana. Eminim hem sana iyi gelir hem o kendisiyle yüzleşmis olur, hem de bir dahaki benzer şikayetlerinde "nasıl yetistirdiysen öyleyim, iyi bile çıktım bu aileden" dersin daha bir şey demeye yuzu olmaz...

Mükemmeliyetçi olsa kendi mükemmel olmaya calisir. Anneniz kendin eksikligini sizde tatmine çalışıyor gibi

Bence anneniz de destek alsın doktorunuz kendisiyle konuşsun ya da siz bu durumu nasıl konuşacağınzi doktorunuza sorun. Çok zor bir durum gerçekten Allah yardımcınız olsun çekilecek gibi değil tam ömür törpüsu

annenizin davranislari normal degil evet ama size buna bir son verdirecek çozümü ben soyleyeyim hemen hemen ayni seylere maruz kalmis bir insan olarak. kendisinin gercekte ne oldugunu annenin suratina suratina vuracaksin, boyle insanlar toplum icinde gercek yuzlerinin gosterilmesinden pek hoslanmiyorlar malum kusursuzlar ya :) zamanla kendisinin gercek yuzunu baskalari gormesin diye kendileri susup kösesine cekiliyor. ilk zamanlar buyuk tartismalar buyuk kavgalar cikacak sakın sinme ve seni bu sekilde manipüle etmesine izin verme artik. sen izin verdiğin icin sana boyle davranabiliyor emin ol.

Benim annem de yaptığım hiçbir işi beğenmez. Ben de protesto olarak hiçbir şeye elimi sürmüyorum. Çocukluktan beri sen okuyorsun oku kızım diye hiçbir iş yaptırmadı, sonra neden yardım etmiyorsun oldu. Diyorum sen bir şey öğretmedin diye bu sefer bana kızıyor. Dediğim gibi hiçbir şeye elimi sürmüyorum. Kendi evimde yaparım öğrenirim diyorum. Ancak şükür ki anam da babam da tipimle beni aşağılamadı. Hep güzel kızım diye sevdiler beni. Bunun ne kadar önemli olduğunu insanları tanımamla anlıyorum. Karakterim açısından vurduğu çok oldu ve bunlar beni de çok üzüyor kimi zaman. Bana sen kötü insansın, gıcıksın, hiç arkadaşın yok diye laf ettiği çok oldu. Bu sorunu da sevdiğim İnsan sayesinde çözdüm. İki kişi olmak iki kişilik yaşamak çok farklı ve güzel bir duyguymuş onu anladım. Demem o ki senin gibi ve sana benzer birçok insan da var maalesef. Bazen evlendiğimde sevdiceğime ve çocuğuma annem gibi davranacak mıyım diye korkuyorum. Bu beni çok üzüyor. Sen de soru sahibi bence kaç kurtar kendini o evden. Anladığım kadarıyla çalışıyorsun, bu kriz zamanında zor ama başka eve aparta vs çık, kendin için yaşa.

Eleştiri ve kıyaslamalarla büyüdüm ben de... Ne yapsam yaranamadım mesela. Yazdıklarınızı okurken aslında aynı yerden yaralanmış olduğumuzu fark ettim. Şu an bana en büyük zararı ne biliyor musunuz? 2 çocuk annesi çalışan bir kadınım ve özgüvenim sıfır. İşyerinde hata yaparım, amirim azarlar diye her gün diken üstünde işe gidiyorum. Yaptığım işi defalarca kontrol ediyorum hata olmasın diye... Büyüklere saygısızlık etme, sus diye diye insanlara cevap da veremiyorum bu yaşımda bile. Çünkü haklıyken bile kendimi savunmama izin vermez, susturur, üstüne özür diletirdi. Biraz biraz hala bu yaşımda yırtmaya çalışıyorum kendimi... Ama özgüven konusunu aşamıyorum. Kendimi maddi anlamda toparladığım ilk fırsatta ciddi bir terapi almak istiyorum. Çünkü artık kaldıramıyorum.

Kıyafet konusunda kesinlikle böyle olduğunu düşünüyorum ben de ve birkaç kere yüzüne söyledim yine çıldırdı. Ciddiye almamak da bir çözüm yolu evet ama 3 söyleniyor ciddiye almıyorum 4'te artık zoruma gidiyor karşılık veriyorum. Bir de nereden vuracağını çok iyi bilir, eğitim konusunda pişmanlıklarım çok fazla ve bir laf söyler doğru olduğu için yıkılırım. Açıkcası benim şimdiye dek hiç erkek arkadaşım olmadı, yaşadığım özgüvensizliğim dışarı vurdu tabi ki Candan Erçetinin dediği gibi sevdim sevilmedim, seveni sevemedim. Buradan da vuruyor sık sık ve dediğiniz gibi gerçekten ben birini severim sevmem umrunda değil beklediği tek şey biriyle evlenmem ve rose evde kaldı denilmesin.

Ayrı eve cıkın dicem de ist.1 odanın kirasının 2000 tl oldugunu duyduktan sonra, kimseye veremiyorm bu tavsiyeyi. İs bulup calısıp daha az zaman gecirebilirsiniz anneyle. Anne sevgisiz büyümüs sanırım, egosunu tatmin ediyor gibi üzerinizde.

Anneniz hırslı biri gibi görünüyor. Tatmin olmayan biri gibi. Açıkçası annenizin huyu değişmez ama baskınlığı törpülenebilir. Tepkinizi koyarak sizi domine etmesine izin vermeyin. Annenizin bu tavırları karşısında sizin tepkiniz nasıl oluyor? Susup kalıyor musunuz?

Çok üzgünüm ama anne kişisi mükemmeliyetçi filan değil, evlat ayıran bir ruh hastası. Annelikle uzaktan yakından alakası yok. Sizi ruhsal açıdan çoktan sakat bırakmış, gülerek anlattiginiz bazı travmalar o kadar ciddi ki bugün evinizi ayırıp tedaviye baslasaniz bile ömür boyu telafisi olmayacak. Herkes doğurmasın gerçekten artık okudukça içim daralıyor.

Annen tam bir psikolojik vaka Ne ararsan var valla. Benim annem de kıyas yapar ama aşağılamaz ya ne tekken ne başkasının yanında. Anne yapmamalı zaten bunu. Umarım en kısa zamanda ayrılabilirsin o evden yoksa seni çok yorar

Benim annem mükemmelliyetci değil ama biraz kuralciydi ve kimseye güveni yoktu oraya gitme bunu giyme şunlarla konuşma hep ağır bir kız ol vs. vs. vee ben halen bile kimseyle samimi olmamı düzgün bir iletişim kuramami içe dönük olmamı annemin yaptıklarına bağlarım. haa büyüdükçe anlamaya başladım tabi yeri geldi hak verdim kız kardeşlerime hiç öyle değil mesela çok daha rahat. Kötü biri değildi annem. Ben ilk çocuğuydm ve yeni anneydi yanlış yapmak istemiyordu sadece öyle düşünüyorum. ben camdaki kız Nalan gibi annem ne dese bir gün hayır demedim hep ne dediyse yaptım. Sonra çalışmaya başladım ve bana da bir güven geldi annemle konuştum beni fazla sıkıyorsn faln içimi biraz döktüm. O da sıkılmıştı galiba sürekli bir komutan gibi üstümde durmaya ve çok hızlı bir şekilde herşey benim elime geçti artık ben ne desem o olurdu ben annemi değil annem beni dinliyrdu. neyseee sizin konunuza gelirsek anneniz sadece ben en iyisini yaptım en iyi şekilde bakıyorum demek ve millete hava atmak için size pahalı şeyler alıyor övüyor gibi. Hiç annenize karşı gelip bunları olduğu gibi anlattınız mi?

Tepki koyduğum oluyor tabi ki ama şöyle söyleyeyim annemin bir sınırı yok. Yani kendisine ne kadar tepki verilirse vitesini o kadar yükseltiyor. Önceden hasta bir kedim vardı bu kedi bu evden gidecek diye tutturdu bir gün aniden asla olmaz dediğimde ise gerçekten o gece evden çıktı gitti...

Bu kadar aşırı olmasa da annem de çok mükemmeliyetçidir. Artık böyle durumlarda ben kendime hep şunu tekrarlıyorum: "Ben yanlış değilim, o böyle davranarak kendini iyileştirmeye çalışıyor." Benim elimden bu kadar geliyor diyorum.

Burada yazdığınız ne varsa hepsini söylemişliğim vardır ama inanın gerçekten o zaman durum daha iyi olmuyor. Aksine babam bana destek verirken anneme annem gibi konuştuğumda, bana daha yüksek perdeden karşılık verdiği için evde büyük bir kavga çıkıyor ve bu sefer babam da beni suçluyor. Üstelik evdeki iki kedim annem için bir tehdit unsuru bir bakıyorum ikisini de bahçeye salıvermiş ki birisi görme engelli evden çıkmaması gerekiyor. Yalnızca tip konusunda annem genç kızlığında gerçekten çok güzelmiş. Renkli gözlü, uzun boylu, incecik tüm fotoğraflarında en çok da buradan vurur benim ondan ne kadar alt seviyede olduğumdam. mor delisi

aslında sevdiğinden ya da düşündüğünden değil sırf çevreye iyi görünmek için size güzel kıyafetler alıyor ve sizi başkalarına övüyor. anneniz ciddi manada toksik biri, bu yüzden dediklerini ciddiye almamaya çalışın. dışardaki her hareketinizi eleştirmesi de aslında kendi kompleksinden. yani size olan bu davranışlarının sizinle alakası bile yok aslında, kendi kompleksi :) sizin yapmanız gereken; toksik biri olduğunu kabul edip söylediklerini ciddiye almayın. en çok kendinizi ve mutluluğunuzu düşünün ve ona göre hareket edin. bir karar alırken onun sözlerini ciddiye almayın çünkü o sizin için en iyisini değil dışardan bakan biri için en iyi nasıl göründüğünüzün hesabında. mesela mutsuz bir evlilik yapacaksınız ama dışardakiler evde kalmış demeyecekse onun için yeterli :) aslında onun bu davranısları bana cok tanıdık, muhtemelen o da düzgün bir cocukluk yasamadı, zaten bu yüzden kompleks olusturdu muhtemelen. o yüzden ben olsam kin bile duymam.

Annen mükemmeliyetçi değil hasta, aklın varsa acilen iş bul ve kendini öldğreceğini de söylese evini ayır. Bu kadınla yaşanmaz. Kaçarak kendine en büyük iyiliği yapmış olursun

Anneniz kendi geçmişini size yansıtıyor. Mutlaka ağzından çıkar o kötü sözler anne, baba, eş vs kişilerine aittir yıllarca bu sözleri duymuştur. Sizin için tavsiyem yok insan anne babasını seçemiyor size düşen içinde ki sevinci öldürülmüş bir anne Kibariyenin Annesi

Merhabalar, annem kendimi bildim bileli aşırı mükemmelliyetçi bir anne. Her anne evladının "en iyi" görülmesini ister tabi ki ama bu kadar da aşağılar mı sahiden bilmiyorum. Çocukluğum eleştirilerle geçti. Ev işlerinde yardımcı olmaya başladığımda "aferin kızım ne güzel yapmışsın" demez, "bulaşıkları ne biçim yıkamışsın, makineyi ne biçim doldurmuşsun, böyle çamaşır mı serilir beceriksiz." Duyduğum tüm cümleler bunlardı hep. Misafirliğe giderdik 8-9 yaşındaydım, her eve geldiğimizde orada neden şunu yaptın, neden bunu yaptın gibi düzenli azar çekerdi. Şu anda evlere temizliğe gidiyor, para biriktiriyor anne yapma yorma kendini diyorum meslek sahibi olsaydın da sen eve para kazandırsaydın diye bağırmaya başlıyor. Daha önce yazmıştım okuduğum bölümden çok pişmanım şu an yeniden başka bir bölüm okumak istiyorum ve zaten bu durum canımı çok sıkıyor, beni sürekli buradan vuruyor. Şunun kızı ne güzel okumuş, bunun kızı ne iyi ev işi yapıyormuş, falancanın kızı evlenmiş ne güzel yuva kurmuş hep bir kıyaslama, kendimi bildim bileli. Bu arada beni maddi açıdan asla desteksiz bırakmadı, çocukluğumda istediğim bir çok şey alındıysa annem sayesinde olmuştur. Fakat 1 alsa 2 aldığına laf söyler, başıma kakardı. Hatta bazen en iyi mağazalara gider dünya kadar kıyafet alır bana. Evet bunu hala yapar ama şöyle yapar. Ben kendi istediğim bir şeyi alırsam dünyanın lafını söyler ama onun zevkine uygun fiyatı 5-10 katı şeyleri bile alabiliriz. Özellikle bir cemiyet, düğün toplanacaksa ben umursamam dolabımdan giyinirim derim bir bakarım annem düzgün bir şeyler satın almak için zorlar. Çünkü bazı mekanlarda onun kızı olarak ve onun zevklerine göre mükemmel görünmemi ister. Maddi desteğini en basiti şöyle açıklayayım az da olsa dijital işlerden vs kendi minik kazançlarım oluyor. O kazançtan kedilerime 150-200 liralık veteriner ücreti çıksa bağırır çağırır, ama 400 lirayı beğendiği ve bana yakışacağını düşündüğü bir gömlek için düşünmeden verir. Bugünlerde mevzumuz evlilik, taliplerim. Ben neyime güveniyormuşum da beni beğenen her erkeği reddediyormuşum. Sanki ben çok güzelmişim, karakterliymişim de bu erkekleri eleştirebiliyormuşum. Geçenlerde o senin beğendiğin erkek tipleri var ya sana sümüğünü bile atmaz dedi öyle gücüme gitti ki ben soğukmuşum, beceriksizmişim, tipim zaten kötüymüş o benim yaşımdayken ipincecikmiş ben kütük gibiymişim bu halimle beni beğenenlere şükretmeliymişim vs vs... Kendini tüm itirazlarıma rağmen işe gittiği için benden en büyük beklentisi evi güzel bir şekilde çekip çevirmem. Tüm gün evde yatan bir erkek kardeşim var kendisi yer içer odasına çekilir. Onun yaptığı tüm dağınıklık, pislik de benim üzerimde yük. Bu arada bir de yl öğrencisiyim yetiştirmeye çalışıyorum ama ben ne kadar etrafı düzenlesem, toparlasam da hemen arkasından dağıtan biri olunca tekrar tekrar aynı işleri yapmak çok can sıkıcı. Anneme bu konu hakkında dert yandığımda yine bana kızıyor. Bu sabah bileğimi burktum, şişti epey yürüyemiyorum bile bu yüzden evde yapılması gereken tüm işleri bırakmak durumunda kaldım ve saatlerdir beni azarlıyor, yetmiyor beddualar savuruyor. Tüm bunların yanı sıra değer verdiği veya önemsediği yabancı insanların yanında ise aksine bahsettiklerimin aksine bizden övgüyle bahseder. Rose çok çalışkan, çok düşünceli, doğru, dürüsttür, benim evlatlarım çok anlayışlıdır, insancıldır falan filan. Düşünebiliyor musunuz psikiyatriste gittik geçen hafta kadın çocukluğumu sordu ve annem tutup çocukluğumda aşırı mükemmel çocuk olduğumdan bahsetti durdu. Dehb tanısı kondu şahsıma annem bir başladı konuşmaya, doktoru öyle bir şey olmadığına ikna etmeye çalışıyor. Sonra bana bir kızmaya başladı beni doktora rezil ettin, ailemizi küçük düşürdün, biz anlayışsız anne baba mıydık, bizi mi kötüledin ne yaptın - günün sonunda bana kalan yine azar yine azar oldu Yakın samimi olduğu insanların içindeyse yaptığım her işte beni yine yerer. Eve misafir gelmiştir 1 saniye oturmam, çayları doldururken demli dökmüşüm bu yüzden en az 15 insanın içinde beni aşağılar mesela. Bir de 2 tane kedim var beni azarlamalarına, onun standartlarına uymadığım için küçük düşürmelerine ve tüm bunların sonucunda dibi boylayan özgüvenime alıştım da kedilerimi kapı dışarıya koyma tehditleri kaldıramıyorum, moralimi çok bozuyor. Bazen düşünüyorum ben mi sorunlu bir insanım acaba sahiden diye sizlerin de anneleri böyle davranırmıydılar?

Yok sayıyorum. Sözlü münakaşaya mümkün olduğunca girmiyorum. Ve kabulleniyorum; o böyle bir insan, psikolojisi düzgün değil. Hata bende değil onda ve benim yapacak hiçbir şeyim yok. Kendime telkin ettiğim bunlar. Sinirlendiği zaman ağzından çıkanı kulağı duymuyor ben de fazla kırılgan bir insan olduğum için geri dönülmez yaralar açıyor. O yüzden duymamaya çalışıyorum, kulaklık takıp müzik dinliyorum. Onla bir yere gitmem, özel bir şey paylaşmam. Benin hayatımda yoldan geçen insandan farksız. Gönül bağım çoktan koptu, fiziken de kopması için çabalıyorum.

Çoğu insan ilişkim başarısızlıkla sonuçlandığı için annem haklı gibi oluyor sahiden. Hepsinin sonu ben gerçekten sevilmeyecek insan mıyım sorusuna çıkıyor. En kötüye evet demek, bekar kalmamdan çok daha iyi bir seçenek onun için sanki.. Sözlü olarak kovmaları benim annem de çok yapıyor hatta bazen ileri gidip ölmem için beddua ediyor. Siz nasıl başa çıkıyorsunuz narsist bir anne ile?

Allahım ya Öyle üzüldum ki 3 kızım var benim 19/16/9 yaşlarında En büyüğü de dahil kucağımda severim yemin ediyorum Hayatımda bir defa vurmadım Gereken her an özür dilerim Yatağına girer öper koklarim her birini ayrı ayrı overim annem üstünüzde kaç kızın hakkı var bu ne güzellik derim bayılırlar :) ki gerçekten kızlarım dünya güzeli Büyük kızım üniversiteyi dereceyle kazandı ortanca kızım 3. Yabancı dilini ogreniyor en küçüğüm satranç şampiyonu ve tenisle ilgileniyor Ya bilmiyorum sözdür yani ağızdan çıkar Övmek para ile mi Sevdiğini söylemek para ile mi Kızım Ankara'dan İzmir'e gittiğinde öyle çok ağladım ki anlatamam Ama ona olan sevgim onu köle değil özgür yapar kendi evi var orda oturuyor orda okuyor Size gelince Ben sizinki gibi de olsa annem olsun isterdim Henüz iki aylıkken ve tek ayağım alcidayken terk edip gitti beni Keşke annenize arkadaş olsaydım inanın onu aydinlatirdim Yaptıklarının sizde ne kadar büyük travmaya yol açtığını ona tane tane anlatırdım ergenlik döneminde benim çocuklarım yaşıtlarının ebeveynlerie yaşattığı hiçbir sorunu bana yaşatmadılar Ben bunun temelinin onlara verdiğim sevgi saygı ve güven olduğunu düşünüyorum bana hiçbir konuda yalan söylemediler beni hiçbir konuda uzmediler bu bağlamda etrafımdaki velilere de çok desteğim oldu bazlar insan en iyi dersi kendisiyle aynı şartları taşıyan insanlardan öğreniyor Çocuklarımızı sevelim ozellerine saygı duyalım ozguvenlerini geliştirelim toplum içinde rencide etmeyelim Sevmek ve olduğu gibi kabul etmek bu kadar kolay ve guzelken neden hayatı zorlastirir ki insan kendisine tam tersini yaparak

Ben bu soruya tarafsız cevap veremeyeceğim, narsist bir annenin çocuğu olarak. Böyle annelerin çocukları genelde hep sorunu kendinden arar. Her ama her ilişkilerinde fazlaca kendisini suçlama eğilimindedir. Siz de şuan aynısını yapıyorsunuz. Bence bir anne çocuğunu desteklemeli, onun yaralarını sarmalı. Yeni yaralar açmamalı. Sen kendini ne sanıyorsun da reddediyorsun cümlesine ben çok üzüldüm. Bunun sonu en kötüye evet demek anneniz farkında değil mi? Benim annem de eline geçen her fırsatta beni sözlü olarak evden kovar. Ekonomik açıdan ona bağımlı olduğumu bildiği için bunu kolayca yapar. Bunun da sonu en kötü ile evlenerek kendini kurtarmak, hiç düşünmüyor mu acaba söylerken diyorum. Velhasıl önem arz eden özgüveninizi zedelemesine izin vermemeniz. Mükemmeliyetçi mi yoksa kendi mutsuzluğunu başkalarına hayatı dar ederek giderme mi bu bilemiyorum ama kendinizi lütfen koruyun. Bu cendereden kurtulmak için yanlış şeyler yapmayın. Gerekirse psikolojik destek alın. Sizinle güçlü bir duygusal bağ kurdum, başarınız başarımdır.

Sen insanlarin hizmetçisi misin annenin misafirine bir saniye oturmayasin ya? Konu sahibi gencecik kızsın ama tam olarak "kocam ikna etti, kaynanamgilin evine taşındık, bir saniye hizmette kusur etmem, her şeyi yaparım ama kaynanam azarlar" konularını açan kadın enerjin var. Böyle bir pasiflik, böyle bir "aman Ali Rıza bey, tadımız kaçmasın" modu. Sen böyle dilini yuttuğun sürece annen seni Cook eleştirir. Bazen insanları susturmak lazım.. Mesela doğum yapan insanlara dırdır eden çok olur. Bu bebek sarı mi, sütün yaramıyor, bebek ac, mama ver, mama verme emzir, emzihe alıştır, dişleri bozulur emzik verme Eğer anne ayıp olmasın diye, tadımız kaçmasın diye ses cikarmiyorsa mahalle bakkalı bile akıl verir, herkes anneligini elestirir, en sonunda kendi tadı kaçar. Ama mesela benim ablam eleştiri yapacak olan insanın daha cümlesinin başında ters ters konuşarak lafı ağzına tiktihi icin insanlarin "amaaan ne halin varsa gör" diyip susmalarina neden oldu:) benim annem herkesin çocuğuna kusur bulur. Bu başını tutmuyor doktora götür, bu niye konuşmuyor doktora götür, benim kızlar 10 aylıkken yürüdü bu daha ayakta duramiyor doktora götür" . Hele onu dinleyen olsun hiç bırakmaz eleştirilerini. Onu yedirme, bebek zayıf, bebek şişko.. ama kendi torununa bir şey diyemiyor, çünkü annesi deli. Söyleyip canım sikilacagina susayim diye düşünüyor:) Yani insanlar da karşısındakine göre davranıyorlar. Mesajın başında dediğim gibi sen böyle hiç tepki vermeden ezilmeye devam edersen bunca sene annen ezmis, evlenince kocan ailesi ezer, yaşlanınca da çocuğundan çekersin. Biraz kendine saygı duy, saygı duymayani da sana saygı duymadığına pişman et. Birak biraz da annen evin huzuru kaçmasın diye susmaya başlasın.

Zor biri. Annenizi törpülemenin başka yolunu denemelisiniz. Yani rest çekmek dışında onu ne durdurabilir? Zaafları nedir bunun üzerine düşünmek lazım.

O zaman kendinizi geri cekip muhatap olmayacaksiniz, madden orada ruhen baska bir yerde. Bunu yapabilen birilerini bulabilirseniz daha iyi anlarsiniz Nasil yapilacaginI. bir de kardesiniz evlenmesin ya, kizina boyle davranan el kizini cig cig yer

Kızlarınız ne kadar şanslılar annem sizin gibi insanlarla konuşsun isterdim ama hiçbir şeyi olduğu gibi anlatmaz. Ve onun anlatmasıyla sonuç benim sahip olduğum mükemmel anneye rağmen değerini bilmeyen bir evlat olmam çıkar yalnızca. Özgüven, özgüven, özgüven o kadar değerli ki insanın sosyal ilişkilerinden, iş yaşamına, eğitimden kariyere yaşamın %99'unu belirliyor neredeyse.

Zamanında peki iyi bir meslek sahibi olmanız için neler yaptı?

Allah beni böyle yaratmis deyin sizde o zaman kendi dogurdugunu begenmeyenide ilk defa duyuyorum. Anneniz hayatında yaptığı hataların bedelini size kesiyor izin vermeyin siz sustukça tepenize biner ya kaba tabirle dinsizin hakkından imansız gelir derler ya siz pistikca sinir oluyor demekki

Yazdıklarınızın çoğunda ilk gençlik ve üniversite yıllarımı gördüm. Benim annem de yapardı anlattıklarınızın bazılarını. Okul için harçlık verir sonra da kardeşinin de hakkını yiyorsun derdi. İşsiz kaldığım dönemlerde hep falancanın kızları çalışıp neler yapıyor onları dinledim. Ben çok çalışkan bir öğrenciydim, kardeşimin eğitim hayatı maalesef öyle olmadı. Ama annem her toplulukta kız çok çalışıyor ama oğlan zehir gibi, bunun 10 kere okuduğunu o 1 kere okusa yetiyor derdi. Evleneceğim zaman eşya bakmaya gittik mesela eşim sen git bir bak bakalım neler beğeneceksin sonra da gidip alalım dedi sağolsun. Birkaç bir şey beğendim ama vitrin istemediğimi söyledim. Vay efendim ben o kadar çeyiz aldım niye koymayalım niye görünmesin diye bildiğiniz sinir krizi geçirdi. Eve gelene kadar hayatı bize zehir etti, anlatamam size. Akşama kadar sürdü. En sonunda ben patladım. Sanırım sinirlerim boşaldı. Öyle de susmuş oldu. Anne olduktan sonra anılarım tazelenir oldu. Sürekli bir yerlere gidiyor aklım, o sözleri nasıl taşımışım sırtımda bilmiyorum. Ben evlendikten ve özellikle çalışmaya başladıktan sonra yaşadıklarımın normal bir ilişki olmadığını anladım. Yani o sarmaldan çıkınca. İçindeyken başka çare yok ve herkes öyle zannediyor insan. Mutlaka bir iş bulup ayrılın evden. Anneniz de destek alsa en iyi olur aslında.

Kimi anneler kızlarını kıskanır genelde sizinki de öyle bir durum olabilir Evet kadınlar arası kıskançlık anne kız arasında bile oluyor maalesef