Genelde bu bölüme girer konuları okurum... Özellikle girdiğim bir başlık değil... Konu sahibesine yaşayabileceği sıkıntıları yazdım... Pollayannacılık oynayamazdım... Çünkü bipolar, kişiyi ve çevresini ciddi şekillerde etkileyebilir, ilaç dizginlemesinin yanında muhakkak pisikoterapinin de görülmesi gereken bir hastalıktır.. Bipolar karakterle ilgili bir rahatsızlıktır demedim, bir duygudurum bozukluğudur.. İleri seviyelerdeki hastalarda, bastırılan duygular ortaya çıkar.. Yazdıklarım birer karakter bozukluğu değil, duygudurum bozukluklarına ilişkin bir kaç örneklemedir.. Genelde, kişi çok çaresiz kaldığı durumlarda, gerçekliğe "ben" kavramı ile tutunur.. Sevgi toplamak, beğenilmek adına, "ben güçsüz değilim, zayıf değilim" mekanizmasıyla hareket eder.. Pek tabi kendine toz kondurmama duygusu kadar, "hiç bir işe yaramıyorum" durumu gibi aşırı özgüvensizlik gibi bir duygu da ortaya çıkabilir.. ... Kişi, cennet ve cehennemi aynı anda yaşayabilir yani.. Son olarak, pek tabi bipolar olmayan, sizlerin neler yaşadığını anlayamaz... İçeride, dışarıdan görünenin elbette mislisi oluyordur... Bu nedenle kıracak bir cümlem olduysa affola... Ama benim de birebir gözlemlediğim davranışlar bunlardır... Herhangi bir kuyruk acımı, bir rahatsızlığı kullanarak çıkarırsam, kendimden de şüphe etmem gerekir.. Bu yüzden, uslup cidden kötüydü.. Geçmiş olsun tekrar... Son düzenleyen: Moderatör: 23 Ocak 2013

6,5 senelik evliyim eşimle tanıştıktan 2buçuk sene sonra evlendik ozamanda hastaydım şimdide öyleyim bu durumu bile bile evlendi.. Eminim evlenirken geçer elbet diye evlenmiştir ama geçmedi.. Ve asla ne yüzüme vurdu ne de hor gördü.. Aksine bana hep destek oldu... Doktorlara para dökmekten, benim ağlama krizlerimden, depresyonumdan bıktığı zamanlar olmuştur adım gibi eminim.. Çünkü ben bile kendimden bıkıyordum o nasıl bıkmasın.. Ama bana hiç belli etmedi hep iyi olmam için uğraştı.. Evlilik kumar gibi diye düşünüyorum.. Ama herşeyi yalansız baştan anlatmak lazım.. Birde istediğin kadar kork evlenmekten kaderin kimse o seni elbet bulur diye düşünüyorum.. Yaşayacaklarının önüne geçemiyor insan.. Benim en büyük fobim hamile kalmaktı herkes çocuk diye can atarken benim hep ödüm koptu hamile kalmaktan.. Nedeni saçma takıntılar işte bilirsiniz... Ve korunurken hamile kaldım.. Oysaki senelerdir aynı şekilde korundum hep.. Ama işte vakti gelmiş.. Öğrenince yaşadıklarımı size anlatamam krizler geçirdim.. Eşim çocuk çok istemesine rağmen senden önemli değil hiç birşey aldıralım dedi... Ama Allah'a çok sığındım bu günahı işletme bana Rabbim dedim hep.. Allah yardım etti hep biryerden döndüm aldırmadım.. Şimdi Allah nasip ederse bir kızım olacakmış... Hala yoğun anksiyeteler geçiriyorum.. Ama hep dualarla ayakta durmaya çalışıyorum.. O yüzden arkadaşlar şundan daha çok emin oldum ki siz istediğinizi yapın yada istediğiniz kadar korkun birşeyden kaderinizde yazılan gerçekleşiyor.. Zamanı gelince...

arkadaşım da yaşadı benzer bişeyi.. geçmişinde psikoz yaşamıştı boşanma arifesinde kocası kızın tüm çevresine zaten sorunlu o psikolojik tedavi görüyo dedi.. kızın da önemli iş ilişkileri var falan... bu durumda zati karaktersiz olan adamın kendisi.. eşin sırrı öyle herkese verilmez kardeşim.. mertliğe sığmaz..

canım burdan attığım son mesajımı gördün mü

Bir ömür boyu mutluluklar bacım

Merhabalar, Bipolar bir kadının yaşadıkları bunlara bakışı bipolar bir toplumda bipolar olmanın zorluklarını yeni bloğumda yazıyorum. Fikirleriniz ve konuk yazar olmak isteyenleri bloğuma bekliyorum. sevgiler... Bloğumun adı: Son düzenleyen: Moderatör: 25 Ocak 2016 B

tenemesir sadece mutlu olmuyorsun o an sağlıklı düşünemiyorsun atak gerçekten ciddi bişey Arkadaşlar aranızda bipolar olan yok mu kimse cvp vermedi de pek

bipolar hakkında herşey ::: BiPolar Nedir

efsalciğim mesaj hakkım hala dolmadığı için tel no mu yazamıyorum M

teşekkür ederim, ama hastalığın tüm detaylarını neredeyse bir dr kadar iyi biliyorum, araştırmaktan uzman oldum :) ben sadece benim gibi bu hastalıkla mücadele eden ve anne olabilen var mı onu merak ediyorum. ve atakların evlilikleri üzerindeki etkisini de . push ;

valla ben buna hayatımın sırrı olarak bakmıyorum.. sadece herkesin bilmesine gerek yok.. kırıcı ve salak olabiliyorlar çünkü... bipolarlık çok yaygın bildiğim kadarıyla.. takma bence şekerim.. bu arada çok karamsar bakıyorsun bence.. ben evlenebileceğimi düşünüyorum.. ama kilo problemim var benim de.. ilaçlardan çok kilo alıyorum maalesef.. onun dışında normal insanlardan farkımız yok canım.. altını çiziyorum bunun normal insanlardan farkımız yok.. bipolarlıkla ilgili kitapları okursan onlarda hep yazar bunun şeker hastalığı gibi bi hastalık olduğunu.. takma bence.. herkesin bi sınavı varmış.. benim de hayatım çok kolay değildi.. daha bir büyütüyor bu hastalık beni... insanlara daha farklı bakıyorum.. dediğim gibi hastalık çevremde ne kadar gereksiz insan varsa eledi geçti.. bu yönden bak sen de..

özellikle bazı erkekler çok acımasız, bipolar değilim ama anksiyete tedavisi görüyorum. en ufak bir kavgada bu hassas sıkıntınızı bel altı vurarak yüzünüze çarpmaya çalışıyorlar. o yüzden konu sahibini hastalığımız aynı olmasa da çok iyi anlıyorum. bizim hayatta tek dostumuz önce kendimiz. güvendiğiniz sırrınızı verdiğiniz hayat arkadaşınız bir gün size "neyse ki sorunlu kişiliğini bulamamış birinin görüşlerine önem vermiyorum, toplum sağlığı için tedavine devam et" diyebiliyor...

aurorascığım müsaitsen msn de online olabilir misin? yakarm

Merhaba arkadaşlar Öncelikle hasta olan tüm insanlara rabbim acilen ve acilen şafii isminin hürmetine şifalar ıhsan eylesin... Benim annemde bipolar bozukluğu var ve çok değil ama yılda 1 kere geçiriyordu bu sene iki sefer geçirdi ve ağırdı tedaviye başladı çok zor bir dönem geçirdik yani annem o esnada zaten yıpranıyor ama ben ona bakarken eriyordum ya insan annesini öyle görmeye dayanamıyor insaallah iyi olacak inanıyorum... arkadaşlarında dediği gibi doktor çok önemli ilgisi alakası uzmanligi herşeyi önemli... konu sahibi arkadaşa gelincede bu allah muhafaza delilik gibi birşey değil ki sadece duyularin kontrolünü kaybediyorsun ve insaallah tedavisı mümkün bir rahatsızlik şükür etmeliyiz daha nice nice ağır hastalar var ben annemi hastaneye götürdüğüm zaman görüyorum aklını kaybeden hastalati filan tedavisi yok çok çok zor allah yardımcıları olsun ve eğer kaderinde evlenmek var ise zaten o birgün mutlaka gerçekklrsir ama kaderinde yoksa istersen tüm dünyayı dolaş melek gibi insanlari bul ama kaderde yoksa yine evlenemezsin nasip bunlar rabbim gönlünüze göre hayırlı eş nasip eylesin :)

sevgili nusco yazdıkların bana ilaç gibi geldi, çok çok teşekkür ederim. söylediklerinin her kelimesi çok doğru. ama ben bu kadar zamana rağmen aynı psikolojideyim ve hastalığın istikbalimi, özel hayatımı etkilemesinden hala çok korkuyorum. umarım benim kaderim de seninkine benzer ve ben de bu hastalığa rağmen bir yuva kurma şansını yakalarım bunun için bana dua et lütfen. yalnız söylediklerinden biri yani karşı tarafa hastalığı hemen söyleme fikri beni korkutuyor. sonuçta kimdir kimin nesidir belli olmadan paylaşmak bana göre değil. inan benim rahatsızlığımı ne bir komşum ne de arkadaşım bilmez. ben atak geçirdim hastanede yattım taburcu oldum ve nerelerdeydin diye soranlara şehir dışındaydım dedim, onlar da şüphelenmedi bile. ama söylesem dilden dile yayılacak, bana bir sürü soru sorulacak belki hasta muamelesi yapılacak, inan bunları kaldıramam çünkü atak dışında birçok insandan çok daha sağlıklıyım. beni en iyi sen anlarsın rica etsem bana eşine bipolar olduğunu nasıl söylediğini anlatabilir misin, bu konuda yardıma ihtiyacım var da malum

Hızlı Döngülü Bipolar1'im. Günde birçok defa atak geçiriyorum. auroras 'ın dediği doğru ama benim günde çok fazla sayıda atağım oluyor. Yani bazen 8-10 defa peş peşe manik-depresif-hipomanik ataklar geçiriyorum. Hastalığın hakkını da veriyorum bu arada. Hepsi çok uç noktalarda oluyor. Tabi çok yoruyor. Çok sık görülmeyen bir türmüş ama olabiliyormuş malesef Gittiğim doktora da pek güvenemiyorum. Sanki hastalığım hakkında yeterli bilgi sahibi değilmiş gibi geliyor. Tüm doktorlarda aynı hisse kapılıyorum. Sürekli başka bir doktora gitmek istiyorum. Hepimize çok geçmiş olsun. Allah daha beterinden korusun

profilinize psikolog olduğunuz bilgisi var verdiğiniz bilgiler için teşekkür ederim. hastalığımı gayet iyi tanıyorum. epey araştırdım. ama neticede daha yeniyim. mesela bazı bipolarlar atağın geliyor olduğunu hissedip dr a gidiyorlarmış, ne güzel ama ne yazık ki ben atağın geldiğini anlamadım acaba tecrübesizlikten mi? keşke atağı hissetsem hemen dr a koşarım. ben hissedememekten korkuyorum. neticede o an hastalanmış oluyoruz. ilaçlarımı düzenli içiyorum. ama gene de atak geçirme korkum var. lityum kullanıyorum sadece başka bir ilacım yok. o da ancak %70 koruma sağlayabiliyormuş. ya %30. ben atak esnasında saçmalayan biriyim. eşimin beni öyle görüp benden soğumasından korkuyorum ve birde hastalığımı nasıl söyleyeceğimi bilmediğim için şuan özel hayatımı dondurmuş durumdayım. nasıl olsa öğrendiği an beni istemeyecek diye düşünüyorum ve bu fikirden kurtulamıyorum ki bir adım atayım. hastalığımı psikiyatride yatarak tedavi gördüğümü nasıl söyleyeceğim? fikir verir misiniz?

canım benim bak şimdi.. ben atağımı şöyle anlıyorum.. çok yoğun stres yoğun konuşma isteği, heyecan fazlalığı, hareketlilik anında direkt doktordayım.. çevrem de diyo zaten ne çok konuşuyosun bu ara diye.. sen azcık bile hissetsen git.. geçen doktorum bana kendini çok iyi mi hissediyorsun o zaman doktora git dedi.. çoktan kastımı bilirsin.. fazla özgüven.. kastı o.. benim hastalıkta yaptıklarımı bilsen of of of.. ama demiştim ya suçlama kendini.. isteyerek yapsan evet suçla.. ama biliyosun o durumu.. suçlama artık kendini.. affet ya.. önce kendini affet.. insanız.. herkes ne hatalar yapıyo.. hem de bilinçli hatalar.. en azından normalin değildi.. bu ayrıma var.. ANAHTAR KELİME: KENDİNİ AFFET ÖNCE.. Sonra da kendini sev.. bu arada sanırım hepimiz kendimize çok acıyarak bakıyoruz.. bunu da bırakmak lazım.. bana kimse acımıyo valla.. : D evet planlar yapma.. seni strese sokacaktır.. çocuk da yaparsın neden yapmayasın.. 2 sene değil hemen bile yaparsın doktorunla o durumda temas halinde olaman lazım... psikolog desteği alman iyi olabilir.. bunu düzelmek için değil düşüncelerini düzene koymak için yapabilirsin... ben almıyorum böyle bir destek ama keşke ilk ataklarımda alsaymışım.. çok büyük utançlar yaşadım hayata küstüm ama benim bi ablam var onun desteğini hep görürüm.. ailemin katkısı oldukça fazla.. beni sorgulamıyorlar artık.. ve psikolojik desteği onlar veriyorlar.. kendimi hobilere verdim bu da çok işe yaradı.. ortamlara gir canım.. dans, müzik, resim.. hobilerin olsun ve akşam kurslarına gitmeni tavsiye ederim.. hayat o kadar güzel ki.. şimdi ben bunu söylüyorum.. herkese hastalıktan bahsetme.. bunu anlayacak çok az insan var.. bu bir sır değil ama herkes de o olgunlukta değil.. sağlıkçı insanlar bunu anlayabiliyorlar.. hemşire arkadaşlarım doktor arkadaşlarım hiç yadırgamıyorlar beni.. diğerleri dangalaklık yapıyor bazen.. hayatın bu hastalıktan ibaret değil bak bunu iyi anla.. herşeyi hastayım ben gözüyle değerlendirme.. normal bi insansın aslında sen de.. bunun farkındasın değil mi? psikolojisi bozuk insan ne demek sence? bence sapık insanlar sapkın insanlar o gruba giriyor.. sapkın değiliz çok şükür... lütfen dediklerime kulak ver.. çünkü sana tecrübelerim sonucu edindiklerimi yazıyorum.. çok zaman kaybettim ben pişmanlıklarımla.. şimdi gerçekten anlayabiliyorum.. ve kaybettiğim zamana kişilik aşınmalarıma yanıyorum.. o kadar gerilere gittim ki kişilik olarak kendimle ve hastalığımla ilgilenmeye daldığım için... sadece basit bi rahatsızlık.. abartılacak bişey yok.. inan buna.. ben merak ediyordum ataklarımda çok kötü şeyler yapar mıyım diye ve doktoruma sordum.. 'kişiliği temiz birisin merak etme olmaz bişey' dedi.. ve hakikaten ne kadar saçma sapan atak yaşadım ama yanlış hiç bişey yapmadım çok şükür.. yapmayacağım da inşallah.. kabul görmek açısından bakınca olaya şunu değerlendir normal hayatında ne kadar kabul görüyorsun? ne kadar seviliyorsun? bu değişmiyor.. eğer sen kendine dalmazsan ileri gidersin bu konuda ama kendine fazla dalarsan küçük bir çocuk gibi oluyorsun.. her ortamdan kendini soyutluyorsun.. hata yapmamak için daha çok hata yapıyorsun.. bırak hayat akışıyla gelsin...

Canım, eğer sana azıcık da olsa umut verebildiysem bu beni çok çok mutlu eder. Ama inan her şey zamanla daha iyi oluyor. Sen ne zamandır tedavi oluyorsun tatlım? Ben 3 seneyi "bu ilaçlar bir işe yaramıyor, ben hep böyle mi kalıcam?" diye diye geçirdim. Önce yanlış teşhis konuldu, depresyondasın dediler; antidepresanlar durumu daha da feci bir hale getirdi. Sonra başka bir doktor tek bir cümlemle "bu depresyon değil, bi-polar bozukluk" dedi, başka ilaçlar verdi. Kimi etki etmedi, kimi yan etki gösterdi, o ilacı dene, yok bu ilacı iç, yok şu dozda olsun derken 3 sene sonunda doğru ilacı ve doğru dozu bulduk. Tabi her sabah her akşam annem zorla ağzıma ilaçları tıkmaya çalışıyordu. Senin yazdıklarını okuyunca, aynı o dönemde benim aklımdan geçenler dedim. Ben de bu kabus hiç bitmeyecek, ne okulu bitirebilicem ne bir işim olacak, hep aileme üzüntü ve yük olucam diye içimden geçiyordu, ama lütfen inancını kaybetme, inan geçiyor. Saçma sapan yorumlar yapanlar, resmen ateşe körükle gidenler de çok oldu. Sinirimden çok ağladım. Şimdi o döneme baktığımda en pişman olduğum şey ilaçlarımı almamak için gösterdiğim direnç ve anlamsız inattı. Ha bir de niye kendimi o insanların lafıyla üzeceğime sırtımı dönüp gidemedim diye üzülüyorum. Bu konuda beni anlıyorsundur eminim. Onun için belki de hemen söylemek istememe konusunda haklısındır. Benim pek komşuluk ilişkilerim yok, ama samimi olduğum görüştüğüm bütün arkadaşlarım durumu biliyor. Ne yazık ki dedikodular ve arkamızdan söylenecekler konusunda bir şey yapamıyoruz. Baksan halkın yüzde 80'i depresyondadır, kim bilir ne psikiyatrik rahatsızlıklar geçiriyorlardır ama biz bilinçli davrandık tedavi görüyoruz diye kalkar bizim dedikodumuzu yaparlar, bir gün can-ı gönülden "Nasılsın?" diye sormazlar. Hep şöyle dua ediyorum, "Allah bizi iyi kalpli, iyi ahlaklı, merhametli, insan gibi insanlarla karşılaştırsın". Eşime nasıl söylediğime gelirsem; biz beraber olmaya başladıktan bir ay kadar sonra ona söyledim. O hayatıma girmeden önce hep "ben evlenmiycem, kimseye tahammül edemem, kimse de benim kahrımı çekmez" derdim. Ama baktım karşımda gerçekten iyi bir insan var, sorumluluk sahibi, onurlu bir adam, benim de görüşlerim değişmeye başladı. Bir gün resmen karşıma aldım, "seninle aramızda gizli saklı hiçbir şey kalmasını istemiyorum. Benim böyle bir rahatsızlığım var, hala tedavi görüyorum. İlaçlarımı azalttım, gün gelecek tamamen bırakıcam, ama sana her zaman her şey iyi olacak diye bir garanti veremem. Eğer gideceksen şimdi sadece arkadaşın olarak da kalırım" dedim. Bir de biz birbirimiz üniversiteden tanıyoruz, o zamanlar aramızda bir şey yoktu sadece merhabamız vardı. O zamanlar bana "zıpzıp" diyormuş sonradan söyledi, ben de "onu yapan mani dönemindeki bendim, zıplamayı bırak uçabildiğimi zannettiğim bile oldu" demiştim. Neyse, ondan sonra her şeyi yavaş yavaş yaşamaya, hiçbir şeyi aceleye getirmemeye karar verdik zaten. 1 buçuk sene sonra nişanlandık, o arada ben yüksek lisansa başlamıştım, o bitti, tam 2 buçuk sene sonra evlenmiştik. Yani hiç aceleye getirmedik. Baya bir uzattım zannedersem, umarım içini sıkmamışımdır Dualarım, bütün iyi dileklerim seninle canım

Mevsim geçişi de yaşamıyoruz ama, hayırdır inşallah? Bu ne güzel uslup, ne güzel bir ifade...

Melekyavrum haklısın, tüm söylediklerin çok doğru. zaten siz eczacılar bir de dr hastalıklar konusunda oldukça anlayışlısınız ama toplu genel olarak psikiyatri hastalarına karşı çok önyargılı. yakında 36 yaşında olacağım ben de aile kurabilmeyi çok istiyorum. yoksa allah gecinden versin anneme bir şey olduğunda yapa yalnız kalacağım evliliği bu kadar önemsememin nedeni bu... psikolojimi bozan şey de şu oldu, beni biriyle tanıştırmak istediler, bipolar olduğumu söylemeye cesaret edemedim depresyon dedim onu bile büyüttüler düşün, aracı olan kişi vazgeçtikleri haberini ulaştırdı. bu yüzden korku kaldı bende sanki bipoları duyduğu anda terk edileceğim hissi var bu yüzden umut olsun diye bu konuyu açtım belki evlilikleri iyi gidenler bana umut olur. H Heyheyliyim

liabrendl

Öncelikle herkese selamlar. Konu sahibi arkadaş hala okuyor mu bilemiyorum ama ben de 10 seneden fazladır bipolar bozukluk hastasıyım ve 3 seneyi geçti çok şükür mutlu bir evliliğim var (yaklaşık 6 senedir de beraberiz) ve bu aralar bebek sahibi olma çalışmalarındayız. 1 buçuk 2 senedir ilaçlarım kesildi. 2001 senesinde üniversitenin 2. senesinde benim hastalığım ortaya çıktı. Bir arkadaş burda bu rahatsızlığı şeker hastalığına benzetmiş; o kadar doğru bir saptama ki Doğru doktor, doğru ilaçlar, ve doğru dozajla hallolmayacak bir rahatsızlık değil çok şükür ki. Çevrende sana destek veren insanların olması çok önemli, seni yargılamayan, eleştirmeyen, kınamayan Mani dönemlerinde sizi frenleyecek, depresyon dönemlerinde de sizin kolunuza girip ayağa kaldıracak birileri Benim nacizane tavsiyem bir ilişki ihtimali bile olsa rahatsızlığı hemen karşı tarafa söylemek. Zaten anlayabilecek zekada, sizi koşulsuz sevebilecek insan bunu dert etmez. Siz de bu yeterlilikte olmayan bir adam için ilişkinize onca yatırım yapmamış olursunuz. Zaten hastalık kontrol altına alınmadan bir beraberlik de çok zor oluyor. En azından benim durumumda böyleydi. Kendine 3-4 sene ver, ilaçlarını çok düzgün al, hiç atlama ki kanda belli bir yoğunluğa ulaşsın. Bir de kendine bir hedef, amaç belirlemek gerekiyor. Benim için üniversiteyi bitirmekti bu mesela. Doktor değiştirmekten de korkmamak lazım. konuşabileceğiniz, sizi anlayan bir doktor bulamak baya zor, eh bir elin parmakları bir mi? Birinin "müthiş doktor" dediği kişiyle siz rahat edemiyebiliyorsunuz. Kendimi tekrarlamış gibi olucam ama asla kimsenin sizi yargılamasına kınamasına izin vermeyin. Biz hasta olmayı seçmedik sonuçta. Evet, mani döneminde de depresyon döneminde de yaptıklarım çok uzun süre yüzümü kızarttı, sakladım, konuşmak istemedim. Şöyle düşünmeye başladım sonraları; "bunları yapan ben değildim, hastalıktı". Bunlarla barıştım galiba sonunda. Ve en azından bana anlatmak iyi geliyor, bunu fark ettim. M

arkadaşım geçmiş olsun. senin için zor olmazsa atak döneminde neker yaşadın yazabilirmisin M

aurorascığım atağı nasıl hissettiğini anlatmışsın, ama bende b belirtiler olmadı zaten ben birden düşünce bozukluğu yaşadım, hani önden bi kıpırtı olsa belki anlarım ya da daha çok yeniyim belki ondan. atak esnasında pek bişey yapmadım zaten sadece saçmalıyordum, boynum kırıldı diye tutturmuştum anneme tabii o annem olduğu için ondan utanmıyorum, kendimi affetmiyorda değilim, yanlış anlama ben kendimle barışık bir insanım, zaten atak dışında gayet normalim, kendini normal bulmuyor musun demişsin, dediğim gibi atak dışında birçok insandan daha normalim hatta:) sokaklar psikopat kaynıyor... ama ben sadece eş adayıma durumu nasıl kabul ettireceğimi bilmiyorum, psikiyatride yatmış olmak biz tecrübelilere göre gayet normal insani bir durum ama toplumun bakış açısı maalesef çok farklı. bunu paylaştığımda kırılmaktan korkuyorum. böyle düşünmeme neden olan olay da talibimin geçirdiğim yumurtalık ameliyatını duyduğunda çocuğu olmaz belki diye benden vazgeçmesi. düşünsen bir de manik depresifi psikiyatri kliniğini duysalar ne olur demek ki, ben bunu anlayışla karşılayacak birini bulacağıma inanmıyorum belki de çünkü inan benim çevremde herkes kendisinden daha üstününü arıyor, kimse sorun istemiyor. bilmiyorum işte. bakın kızlar bugün bir tanıdığım gene beni evlendirmek için harekete geçti, hemde kimle biliyormusunuz ameliyat olduğumu duyup benden vazgeçen ailenin oğluyla, neymiş efendim başta çocuğu olmaz belki diye çekinmişler ama sonradan durum açıklığa kavuşmuşmuş. şimdi problem şurada ben bu çocukla o olduğunu bilmeden tesadüfen tanıştım ve itiraf etmek gerekirse beğendim. ama ben daha bu insanlarla tanışmadan önce ameliyatı bahane eden aile olduğunu bilmiyordum tabi. ee şimdi bugün bana bu haberi veriyorlar. ben çok zor beğenen biriyim yıllardır beğendiğim biri olmadı, seneler sonra tam gördüğüm an etkilendiğim biri çıktı karşıma o da bu ailenin oğlu çıktı çıka çıka... ee bana başında ameliyatla ilgili problem çıkaran bir aile varken ortada be oğullarına bipolar olduğumu nasıl söyleyeyim ya kimseyi beğenmem beğenmem beğendiğim de benim durumumu taşıyabilecek biri değil. auroras msj hakkım dolduğu an sana tel no mu vereceğim konuşmaya çok ihtiyacım var

korkacak birşey yok. her hasta farklıdır, herkes aynı olacak değil, sanrıları olan psikozlu bipolarlar da vardır, hafif geçirenler de. öncelikle ilaçlarını her daim kullanır, doktorunla irtibatta kalırsan, bilinçli kalırsan şimdiye kadar yaşadığın hayatından daha güzel bir hayatın olucaktır. sonuçta kontrolde olacaksın. korkman gereksiz, kafanda büyütme derim. internette fln çok araştırıp da çok uç şeyleri görüp de korkma derim. Hannah

bitanem genetik bir rahatsızlık ama ne evlenmene ne cocuk doğurmana engel değil sadece tedavine başlamalısın

sanırım sen aradığım kişisin yardım rica etsem bana destek olur musun. ben hastalığımı daha yeni öğrendim daha öncede yazdığım gibi alışmaya çalışıyorum ama kaygılarım var. geleceğimle ilgili manik depresif bir eşle evli olmak nasıl birşey ataklardan sonra eşinden soğuduğun oluyor mu diye sorsam ayıp olur mu. çünkü benim eşim neler yaşayacak ya da yaşamayacak anlamaya çalışıyorum. evliliğinden biraz bahsedebilir misin efsal. sen eşinde bu hastalığın olduğunu bilerek mi evlendin? tenesemisir Her şey insanlar

Bipolar bozukluk, iki uçlu duygu durum bozukluğu yada manik depresif.. Günlük yaşamda herkesin duygusal dünyasında inişler çıkışlar olur. Öfke, sevinç, keder, coşku, huzursuzluk, endişe gibi.. Ancak bipolar bozuklukta yaşamsal olaylarla kısmen veya tamamen ilişkisiz olarak süren ve yoğun duygu-durum değişimleri olur. bu değişimler düşünceleri, fiziksel sağlığı, davranışları ve kişinin işlevlerini, yaşamını etkiler.. Bipolar bozukluk eğer erken tanı ve tedavi edilirse; - Okul, evlilik ve iş sorunları - Alkol / madde kullanımı - İntihar girişimleri engellenebilir korkulacak hiçbirşey yok yani.. gelecekle iligili kaygılarınızın olması çok normal çünkü her insan gelecek kaygısı yaşar sadece siz duygularınızı daha yoğun yaşadığınız için daha çok kaygılanıyosunuz ama tedavi oluyorsanız ve düzenli ilaçlarınızı kullanıyorsanız hiçbir problem yaşamazsınız. bu arada bipolar bozukluk sizi duygusal ve fiziksel strese daha duyarlı hale getirecektir. tedaviniz hayat boyu olmasada biraz uzun sürecektir. İlaçlarınızı ben iyiyim ve artık kullanmıcam düşüncesiyle değil hekiminize danışarak yavaş yavaş bırakmalısınız.. evlilik hayatınızda tedavinizi eksiksiz yerine getirdiğiniz sürece herkes kadar sorunlarınız olur diye düşünüyorum. şuan genel konuşuyorum sizdeki tam durumu bilemiyorum çünkü.. aklınıza takılan herhangi bişey olursa sorabilirsiniz.. geçmiş olsun.. M

teşekkür ederim mellodii, ben bir bipolar olarak dediklerine katıldığımı söyleyemeyeceğim, yazdıklarınız sizin hastalığı tanımıyor oluşunuzdan sanırım. bipoların benmerkezci olması ancak iyilik döneminde de kişi bencilse hastalık döneminde belki bu durumu daha da artar. bencillik, benmerkezcilik bir karakter özelliğidir bipoların özelliği değil. ben tam tersine çevre merkezciyim örneğin hep başkalarına endekslenmiş olduğum için mutlu olamıyorum. aman millet ne der, ya şöyle olursa vs. diye takmaktan eş adayım ve ailesi bipolar olduğumu duyunca ne olacak korkusu geldi yenemiyorum

sakin ol canım öncelikle ben bir eczacı olarak o kadar cok kişiye bu teshis ve raporla o kadar cok ilaç veriyorum ki bilemezsin ne bu ilaçları kullanan insanlar ne de sen uzaylı değilsiniz, herkesin bir sorunu var senin ki de bu bu hastalığı öncelikle tedavi etmeye calıs, evlenme işini bu kadar önemseme, inan evlilik dünyanın merkezi değil ayrıca kimse de senin sorun ettiğin kadar bunu sorun etmeyecektir, evliliğe mani bir hastalık değil ki bu beynimizin efendisi biz olmalıyız önce bunu benimse, şuan beynin senin efendin olmus bir an önce kendini toparlamaya calıs ben sana basımdan gecen dertleri anlatsam inan oturur aglarsın ama ruh sağlığımı korumam lazım, güzel yarınlar için sen de bir an önce kendini dinlemeyi bırak ve mutlu olmaya calıs lütfen M

canım sana bi mesaj attım.. mesaj kutuna bi bak istersen..

Allah kimseyi kötü ve bencil insanlarla sınatmasın, Hastalık herkesin başına. Bu toplum başkalarını kınamak ve ayıplarını saymakla meşgul, yeri geliyor değil eşine anne babana bile güvenemiyorsun. Allah kimseyi zor duruma düşürmesin. Zor zamanlardayız. Allah tüm hastalara şifa versin. L

Geçmiş olsun... Öncelikle bipolar hastası olanlar fazlasıyla "benmerkezci" dir... Kendilerine hiç bir koşulda toz kondurmazlar... Bir sorunu bu kişiyle kolay kolay konuşamazsınız... Hele ki sorunun kaynağı kendisiyse.. Asla kabul etmezler.. "Siz kimsiniz de konuşuyorsunuz ben gibi haşmetlinin yanıda" havasındadırlar... Bize çok anormal gelen şeyler, onlara normal gelir.. Hayatlarında her şey 4-4 lük gitse bile, egoları hiç bir zaman tam manasıyla tatmin olmaz ve bu da onlara mutsuzluk getirir.. Bu sebeple hep bir arayış içindedirler.. Bunların hepsi özel hayatı ve ilişkileri fazlasıyla etkileyen durumlar olsa da, sizi korkutmasın... Bu hastalığın seviyeleri vardır.. Kimi çok hafif atlatır, kiminin ki böyle ağır geçer... Bipolar olup ta, bunun farkında olmayan o kadar fazla insan var ki.. Tedavinizi asla bırakmayın... Son düzenleyen: Moderatör: 22 Ocak 2013

Merhaba ben bipolar olduğunu ağır bir manik atak geçirmesi sonucu öğrenmiş biriyim. taburcu olduktan sonra dr ların verdiği tedaviyi eksiksiz uygulamama rağmen hastalığı yeni öğrenmiş olmaktan mıdır bilmem geleceğe yönelik aşırı kaygı içerisindeyim. 35 yaşındayım ve bekarım evlenmeyi elbette ben de istiyorum ama bu hastalığa yakalandıktan sonra yaşamım nasıl etkilenecek bilmiyorum. eş adayıma hastalığı nasıl izah edeceğim evlendikten sonra atak geçirirsem bu eşimin benden soğumasına sebep olur mu vs bir sürü kaygım var. aranızda bipolar tedavisi görürken evlenen ve anne olabilenler var mı, hastalık özel hayatınızı nasıl etkiledi, eğer deneyimlerinizi paylaşabilirseniz bu bana çok büyük bir umut olacak. sevgiler...

Evet evet... Hastalık anında kişinin girdiği durumu anlatmaya çalıştım.. Belki ifade edemedim.. Yalnız gözlemlediğim şöyle bir durum da var, bipolar olduğunun farkında olmayan, dolayısıyla tedavi olmayan yüzlerce insan var... Tedavi olunmadığı zaman da maniler sürekli bir hal alabiliyor maalesef... Böyle bir tanıdığım teşhis konulmasına rağmen ısrarla inkar ediyor durumu... Bu arada kilo konusuna takılma, ben de zamanında 26 kilo kadar verdim... Adım at ve ilk zamanlar biraz dişini sık yeter.. Gerisi gelecektir Cuma yarışmalarında motive olabilirsin..

geçmiş olsun cnm, benim de anneannem bipolardı, bu hastalığın genetik geçişi var piyango bana vurdu ben ilaçlarımla barıştım sayılr kabullendim yani, mecburum içeceğim yeterki bi daha öyle bi atak geçirmeyeyim. ama özel hayatımı nasıl şekillendireceğim onu bilmiyor ve kaygılanıyorum Kızlar bu arada dün akşam hani bahsettiğim önce geçirdiğim miyom ameliyatından dolayı beni istemekten vazgeçip sonra tekrar karar değiştirdiği söylenen aile ne hikmetse bize çay içmeye geldi :O yani böyle bir taleplerine ilişkin bişey konuşulmadı, sadece çok fazla soru soruyorlar, evin odalarını bile gezmek istediler. meraklarından mı yoksa anlam çıkarmalı mıyım bilemedim. ilk başta bizi tanıştırmaya çalıştıklarına o vazgeçen aile olduklarını bildiğimi belli etmiyorum ben hiç. onlarda bi bahaneyle tanıştılar zaten bizimle. ama amaçları beni istemek de olsa ben bu durumda nasıl evleneceğim, onlara hastalığımı nasıl söyleyeceğim bilemiyorum başında yumurtalığımdaki problemi duyup vazgeçti bu insanlar sonra başkaları yok öyle bir problem deyince bana yakınlaştılar bahanelerle, bipoları duyduklarında kesin gene vazgeçerler haksız mıyım... belkide sadece ahbaplık etmek için geldiler aracı olanlar aklımı karıştırıyo, anlamadım ben bu işten bişey S

kontrollerimi aksatmıyorum zaten, eğer atak geçirmezsem ilacı 3 yıl sonra kesecekmiş doktorum ama sonra atak geçirir miyim bilmem belki henüz yeni oluşundan ben atağın yaklaştığını anlayamıyorum auroras, keşke anlasam hemen dr a giderim sen kaç yıldır bipolardın? ilk zamanlar atağın gelişini hissedebiliyor muydun, acaba tecrübeyle alakalı mı diye soruyorum, bir de yatarak tedavi gördün mü hiç M

ayrıca canım benim neden gelecek için o kadar kaygı duyuyorsun.. boşveeeeeerrr oluuur gider.. olmazsa da hayat güzel.. çocuk koca bunlar hep olacak şeyler ama sen eğer kendini böyle negatif yüklersen olacak olan da olmaz sen yeter ki olaylara pozitif bak.. gün gelecek olacak de.. ne düşünürsek onu çekeriz ben bu ara buna inanıyorum.. hem böyle negatif olursan somurtursun koca adayları da kaçar valla : D neşe dolu ol.. kimse eksiksiz değil.. karşına çıkacak mükemmel mi sanıyorsun.. her şey insanlar için.. bunu bilen olgun kişilerle karşılaşırsın umarım.. M

cnm seni ekledim senin ok lemen lazım

#278 Bende bipolar bozukluk a sahip bireyim. Aslında uzun zamandır iyiydim belki de mutluluk un tavan olduğu evredeydim bilmiyorum ama şuan dipte olduğum kesin. Sürekli uyumak istiyorum kafamda binlerce şey geçiyor uyurken etrafımda binlerce yüz bana bakıyor gbi geliyor nefeslerini sürekli hissediyorum. Sanki bazen ben bu dünyada değilim herşey gerçek değil bir rüya eşimde bana zarar verecek gönderilmiş kişi gibi geliyor. Beynimin içinde bu ve benzeri binlerce düşünce geçiyor. İlaç tedavisi görüyorum ama çok uykum var ilaç mı yoksa durumdan dolayı mı bilmiyorum ama bıraksalar aylarca uyurum sanırım. Tek bildiğim iyi gitmediğim. Tegretol 200 mg günde iki kere ve riseperdal gece 1 içiyorum bilmiyorum kendimi hiç umut lu hissetmiyorum. Başta belki çocuk sahibi olsak bendeki geçmişten kalan bu travmatik bipolar geçer diye düşündüm ama eşimin çocuğa karşı isteksizliği ile tamamen çocuk fikrine de kapalıyım. Sizce ne yapmalıyım

Benim de abim bipolar hastası 8. yılına girdi. Çok zor günler geçirdi canım abim ilk zamanlar kabullenemedi, geçeceğini düşündü ama artık alıştı o da biz de bugününe şükrediyoruz. Stres, huzursuz ortam baya etkiliyor hastalığını, olabildiğince sakin bir yaşamı olmalı ama gerçekten de seneler geçtikçe hasta bilinçleniyor ne zaman atak yaklaşsa önlemini alıyor. Allahım herkese şifa versin kolay bir hastalık değil tabi ama sonuçta bizlerden hiçbir farkınız yok sadece ilaçlarınıza dikkat etmeniz lazım.

Tüm yorumlarınızı okuyamadım konu sahibesi, sanırım bipolardan ziyade, bipolar olup evli ve anne olanlarla iletişime geçip bilgi almak istiyorsunuz. Bekarım, 6 yıldır bipolarla mücadele ediyorum. Hastalık hakkında evlilik ve anne olmak dışında paylaşmak, danışmak istediğinizde görüşebiliriz.

onlara hiç girmesem daha iyi olacak efsal. çünkü dr bile bunu çok fazla deşmedi, ama kötüydü hatırlamak istemiyorum. sende bipolar mısın? H Heyheyliyim

mani halinde yaptığım şeylerden dolayı çevrem ve ailem beni asla kabul etmedi, ailem psikolojik tanı koyulduğu için benimle kimsenin evlenmeyeceğini düşündü ve panikle kırk yaşında bi adamla evlendirildim o zaman ben 23 yaşındaydım,, bunu asla kendime yediremedim, eşime herşey anlatıldı başta kabul etti ama sonradan sıkıntı çıktı çünkü o benim sessizce yere bakıp akşama kadar koltukta oturacağımı sanmış yaşadığım sinir krizleri ve ağlama nöbetleri onu bunalttı, saolsun onu sevdim alıştım rahat bi hayatım var ama evliliğimizde sayemde iki uçlu oldu, bi gün mutlu mesut kafede otururken ertesi gün boşanmaya karar verebiliyoruz, ve şu an bebeğe karar verdik,, bakalım, umudunuzu kırmak için söylemiyorum sadece bilgi olsun diye anlattım L

iyisini istemek pozitif düşünmek lazım elbette ama belki ben hastalığımla tanışalı yeni olduğu için böyleyimdir. gelecek kaygım had safhada. çok kötü bir atak geçirdim ben auroras tekrarlarsa eğer gene o kadar ağır mı olur bilmiyorum, korkuyorum. ilaçları düzenli içtiğim halde korkuyorum. dr un gelecek planı yapma demesi beni çok kötü etkiledi. ben sordum anne olmak için 2 yıl bekleyeceksin ama plan yapma diyor. bu ne demek insan kendi hayatını planlayamaz mı yani bu o kadar mı her an herşey olabilir tarzında bir hastalık. çok korkutucu M

şöyle bir durum var zaten mani halinde kişi kesinlikle durumunu kabul etmez.. ben bilinçli olduğumu düşünüyorum hastalık konusunda ama beni bir de hastayken görün : D iç görü dedikleri bişey var psikiyatride onu kaybediyor hasta.. kendini peygamber zannedenler oluyo.. olağanüstü şeylere inanıyor insan falan.. zor bi hastalık.. hastalık anında kişiyi zaptedebilmek de çok zor.. ama elde olan bi durum değil.. gerçekten hiç bir bipolar hastası öyle davranmak öyle kırmak öyle korkmak öyle hayallerle yaşamak istemez.. kilo vermek kolay olmuyor.. ben de bir 30 kilo verdim 2 yıl önce ama sonra 20 kilosu tekrar geldi .. kilo olarak 90lardayım.. en az 30 kilo vermem lazım eski halime dönmem için.. 17 gün diyeti diye bir diyete başlamayı düşünüyorum.. kitabını aldım bi kısmını okudum annemi de ikna etmem lazım.. bakalım.. Aydan görülüyorum ben ne yazıkki : D... . push ;

meraba... ben de bir manik depresifim.. İlaçla tedaviyi 1 sene önce bıraktım. Zordu ama psikanaliz ve sürekli mücadele ile şimdilik çok daha iyiyim. Yaşadıklarımı blogumda yazıyorum. Bu bir reklam değil sadece birazcık faydası olursa çok sevinirim. adresim Uzun süredir bu savaşın içindeyim, sormak istediğiniz her konuda da burdayım. Kendinizi kötü hissetseniz bile sadece yazabilirsiniz. İyi akşamlar. Son düzenleyen: Moderatör: 20 Nisan 2016

çok teşekkür ederim... cümlesine bana da inşallah

bence kimsenin bilmesine gerek yok.. dediğim gibi tepkiler çok saçma sapan oluyor.. kimse de tanıştırmaz seni o durumda hakikaten.. kafana gerçekten yatan biri olur o zaman düşünürsün hem.. doğmamış çocuğa don biçme şimdiden : D ya şu var canım ben her atağımdan sonra hala pişman oluyorum yaptıklarımdan dolayı.. çevremdekiler çok mantıklı baksalar da insan yediiremiyor kendine.. ama zaman geçince ben unutuyorum.. unutmaya çalışıyorum.. hep diyorum insanlara benim bir çöpüm var oraya atıyorum hatırlamıyorum olanları.. aklıma gelince hatırlama hatırlama diyorum kendime.. bi faydası yok çünkü geçmişi deşip durmanın... kilo konusunu takmadan edemiyorum.. eskiden 60larımdaydım.. bi ara 100lere çıktım.. 70lere indim.. şimdi yine 90lardayım maalesef.. nasıl kilo veririm bilemiyorum.. geleceğin şeker hastası adayıyıym... kilo çok kötü bişey.. bakalım hayırlısıyla onu da versem rahatlayacağım..

5 yıldır bipolarım.. artık çok takmıyorum şahsen ben.. ilaçları kesinlikle bırakma gerisini düşünme bence... hastalığı sana şu şekilde açıklayayım.. insanların vücudunda sinirsel iletimi sağlayan sinir dokuları arasında maddeler var bizde bu maddelerden bazıları bu dönemlerde az veya çok salgılanıyor.. bu da ruhsal olarak kendini gösteriyor.. düzelme olasılığı çok çok az diye biliyorum... ben de 28 yaşımdayım ve evlenmedim daha.. ve her aşık olduğum kişi hastalığımdan sonra kaçıyor benden.. çok mu sorun? hayır.. ne kadar gereksiz insan varsa hepsi hastalıktan sonra dökülüyor valla.. benim yapamadığımı sağolsun hastalık yapıyor... evlilik diyosun ya bipolar olup da evlenenler var tabiki hamile kalanlar çocuk yapanlar da.. çok önemseme.. ben de klinik tedavisi aldıktan sonra bayaa bi bocalamıştım.. farklı bir deneyim sonuçta : D bu arada bir doktor tanıdığım herkes bipolar bence diyor bana hep.. hayat güzel canım ruhunu daraltma boşu boşuna.. bu arada hemen ilk fırsatta sen de söyleme canım hastayım ben diye.. tabiiki korkup kaçarlar.. gerçi kaçsınlar da bence.. o kadar olgun değillerse ihtiyacın yok öylelerine.. hani derler ya 'iyi günde Kötü günde' diye evlilikten için.. öylesi lazım insana...

yok ben değil eşim manik depresif. M

Hımmm.. Bak evet bu çok daha doğru bir bilgi oldu... Benim de gözlemlerim anlam kazanmış oldu şimdi... Evet kesinlikle çoğu insanda gördüğümüz hipomani olabilir.. Şu dönemde, kimsenin ruh sağlığı yerinde değil... Türkiye'de hemen hemen herkeste majör depresyon var zaten... Bu rahatsızlıkları bedensel rahatsızlıklardan ayırt etmek çok yanlış... Bu arada ben de panikatak ve majör depresyon tedavisi görüyorum... Çok şükür ataklarım yok denecek kadar azaldı... Senin de atlatmana çok sevindim..

öncelikle geçmiş olsun arkadaşlar... şimdi şöyle birşey var hastalık kötü, ok ama hastalığın farkında olmak, birde tedavi görmek varya mükafat yani. hele birde doktorunuz işinin ehli ise sakın bırakmayın derim tedavinizi. ben yazın başlarında klinik tedavisi gördüm yaklaşık 1 ay kadar.3. doktorumdu gittiğim.. sürekli kriz geçiriyodum artık iğnelerde işe yaramıyodu. sivicit düşünceleri ve ağlama krizlerim vardı. majör depresyon teşhisi ile klinikte yatırıldım.. odönemler gerçekten tehlikeliydim hem kendime hem çevremdekilere karşı.. bende o hale nasıl geldim bir anlam verememiştim.. sonra birşey çok mutlu olduğum ve birden tam tersine iyileştim çokkk mutluydum ve bir an önce çıkmak istedim... arada verdiğim kararları değişen duygularımı hayatımı hiç irdelemiyorum bile... zaman geçti ve teşhisim koyulu iki uçlu bipolar mizaç bozukluğu.. bakalım bir aydır ilaç kullanıyorum ama berbat bir durum... doktordan çıkınca ağladım ama ne ağlama.. baktım 2 dk sonra gülüyorumişte böyle

okuyunca sinirim bozuldu gece gece ya işte bu korkular yüzünden ben beni beğenenlere şans veremiyorum, görücü usuu tanıştırmaları kabul edemiyorum. offff hep yalnız kalacağım sanırım ne yapacağım ben ya

Çok geçmiş olsun. Allah şifa versin. M

Öncelikle geçmiş olsun. Ben bir dönem kişisel merakından dolayı araştırmıştım bu hastalığı. Tam adını hatırlamıyorum ama çok kapsamlı bir forum sitesine denk gelmiştim. merak ettiğin her sorunun cevabını bulabilirsin orda. İstersen bi arat. M

amin canım.. hayırlı doğumlar sana da.. . push ; L

mrb kızlar hepinize çok geçmiş olsunn... Benim annem 20 yıldır bipolar iç sesi var Bununla yaşamayı öğrenin ve ilaçlarınızı ASLA bırakmayın... zor bi hastalık ama tedavinizi bırakmadığınız da kontrol altına alabiliyor... Malesef benim annem bir kaç kere ilaçlarını bıraktı ve her seferinde ataklar daha da kötü oldu ve tedaviyi baştan almak zorunda kaldı doktorları ve daha sürdü o yüzden ilaçlarınıza dikkat edin annemin doktoru gerekirse her şeyden önemli bu ilaçların gerekirse ekmek almayacaksın bu ilaçları alacaksın demişti... Bi de doktor çok önemli bu konuda... M

İhmal edilip ilac kullanilmazsa ve atak gecirilirse, ilac tedavisi daha uzun sureli olarak uygulanir.

geçmiş olsun yakarmcim, ben henüz yeni bipolarım dolayısıyla hızlı döngülü mü değil mi onu henüz bilmiyorum açıkçası. inşallah değilimdir. ama yaptığım araştırmalara göre hızlı dönü yılda en az 4 kez mani atağı geçirmeyi gerektiriyor. sen bipolar 1 misin yoksa bipolar 2 misin eğer bipolar 2 isen o yaşadığın hipomani olabilir. hiç manik epizod geçirdin mi?

doktorum bana bu hastalıktan bahsedene kadar yaşadıklarıma anlam veremiyordum.. ama hastalığı söyleyipte yaşadıklarımı bağdaştırınca dank etti. şimdi beni neyin tetikleyip neyin tetiklemediğini biliyorum.. onagöre uzaklaşıyorum o ortamdan.. çok zor günler geçirmiştim git gidede büyüyordu hastalığım 12 kilo verdim 40lara indim yani. ben depresyonun bukadar beterbir hastalık olacağını bilmezdim diyordum meğer depresyonumu tetikleyen nedenler varmış.. bazen sinir olduğum insanlara karşı iyi oluyor bahanem, moralimi bozuyor uzak durmalıyım diyrum kızıma hamile kaldığımdada kötüydüm doğum yaptıktan sonrada kötü.. zamanla dahada kötüleştim kliniklik oldum yani.. belkide kızımdan önce bilseydim gebe kalmaktan korkardım. şimdi yine bir çocuk istiyorum. ama önce zemin hazırlıyorum ilaçlarımı içmeli iyileşmeliyim tam olmasada.. kendimi olacaklara hazırlamalıyım.. rabbim hakkımızda hayırlısını eylesin.

Arkadaşlar merhaba, bende uzun yıllardır Bipolarım. Ancak son dönemde büyük bi anormallik olduğunu hissederek doktora gittim. Doktorum hastalığım ilerleyerek boyut değiştirdiğini ve "Hızlı Döngülü Bipolar" olduğumu söyledi. İçinizde Hızlı Döngülü Bipolar olan var mı? Gün içinde çok sayıda Manik, Depresif ve Hipomanik ataklar yaşıyorum. Hepsini tek güne sığdırmak ruhumu ve bedenimi yoruyor. İlaçlar yetersiz geldiği için doktorum dozu 2 katına çıkarttı. 2 hafta sonra Dahiliyeden başlayarak diğer bölümlere de görünmem gerekiyormuş. Hızlı Döngülü Bipolar olan varsa lütfen yaşadıklarınızı ve atak sıklıklarınızı paylaşır mısınız? M

Arkadaslar bı tanıdıgımızın doktora ıhtıyacı var bıpolar bozukluk tedavısı ıcın tavsıye edebılecegınız doktor varmı acaba Ankara'da? Sweetdimple Amor

Amin inşallah canım heleki bizim gibi hassas insanların yakınlarının anlayış göstermesi çok önemli.. Kesinlikle herkese anlatılmaz ancak işin ciddiye bineceğini ve iki tarafında duygularından tam anlamıyla emin olunduğu zaman söylenmeli.. Rabbim bu mubarek gecede hepinize özellikle bu konuda anlayışlı eşler nasip etsin.. Ve korkusuz hamilelikler inşallah.. Çünkü evlat sahibi olmak istiyor insan çevremdekileri görünce hep ağlıyordum benim çocuğum olmayacak diye Evlatlık alalım bile demiştim eşime..

bu arada, kafana gerçekten yatan biri olursa o zaman düşünürsün demişsin. bunun olabilmesi için önce tanımam gerekmez mi. ama ben nasıl olsa sonu gelmeyecek düşüncesinden tanışmaya yanaşamıyorum ki sorun orada zaten. çünkü benimle taşanlar genelde beni beğeniyor, ama manik depresifi nasıl söyleyeceğim, söylediğimde ne tepki alacağım mesele bu. nasıl olsa olmayacak diye hiç birşey yaşayamıyorum ben. sence tanışmalı mıyım? hastalığımı birine söylemek bana çok zor geliyor ne hikmetse. galiba kırılma korkusu bu

auroras iyiki çıktın karşıma, beni bu kadar iyi ancak benim yaşadıklarımı yaşayan biri anlayabilirdi o da sensin. kilo verme konusunu dr unla konuştun mu ne ilaç kullanıyorsun bilmiyorum ama belki değiştirebilir. msj hakkım dolmuş olsa sana özelden msj yazacağım ama daha çook var. bak ben sabahları aç karnına kiraz sapı kaynatıp içiyorum sonra en az yarım saat hiç birşey yemiyorum. ve çoook az yemek yiyorum. gene de ancak 2 kilo verebildim bir ara bir baktım füze gibi fırlıyo kilom. ama ooo kadar hızla kilo aldım ki panikledim. şimdiki yeme düzeninde karnım aç olduğu halde kilom düşmüyo. demek ki bir de yemek yesem ne olacağım :) M

Bipolar oldugumu yeni ögrendim demissiniz de dikkatimi cekti: manik atak gecirmeden önce anti-depresan kullanmis miydiniz? Cünkü bazi kisilerde antidepresan kullanimi manik ataga sebep oluyormus. Bu durumda doktorun ilaclari dengeli bir sekilde ayarlamasi gerekiyor. Siz de ilaclari düzenli olarak kullanir, tedavinizi aksatmazsaniz günlük hayatinizda zorlanmazsiniz diye düsünüyorum. Es adayi konusunda belki söyle yapabilirsiniz; doktorunuz veya psikologunuzla iletisim kurun, bir gün o da sizinle gelsin ve doktorunuzla konussun. Hem aklinda soru kalmaz, hem de doktorun aciklamalari icini rahatlatir. Kulaktan dolma sözlerle, etrafin yorumlariyla hareket etmez. S

http://www.kadinlarkulubu.com/norol... visi-goren-hamileler-gelin-birlik-olalim.html Arkadaşlar bu forumu takip etmenizi okumanızı öneririm Bahar arkadaşımız 6 adet antidepresan kullanarak sağlıklı bir çocuk dünyaya getirdi.. Bende anskiyete bozukluğu ve depresyon hastasıyım şuanda günde 1 ilaç kullanarak hamileliğimi devam ettiriyorum... Eşim ataklarımda kötü zamanlarımda hep yanımda oldu.. Çok kötü günler geçirdim hamileliğimde zor geçiyor hormonlarda hastalığı fazlalaştırdı.. Burayı okumanızı ve Bahar arkadaşımızın hamilelik sürecini takip etmenizi öneririm... E

psikiyatr bana da bipolar tedavisi başlattı ama ben sadece bir ay yuttum ilacımı.. sahi manik depresiflik nedir acaba.. Manikken çok mu mutlu oluyorsun? mutlu olmanın nesi kötü olabilir ki :) M

efsal mesaj sayım yetersiz olduğu için cevap yazamıyorum. mail adresin varsa özelden gönderirsen mailleşebiliriz ya da msn M

canım hızlı döngülüde gün içi atakları da olabiliyor... 'sabah manik öğlen depresif akşam manik' gibi... belki abartı bir anlatım oldu ama buna benzer.. tam bilgim olmamakla birlikte bunu bir yerde okumuştum.. yakarm sana da çok çok geçmiş olsun... M

merhaba... öncelikle geçmiş olsun... ben hastalığı çok iyi tanıyorum... yazıkki çok acı bir şekilde tanıştım... sana tavsiye edebileceğim tek şey ne hissedersen hisset mutlaka tedavine düzenli devam et. yakınlarının uyarılarına mutlaka kulak ver. ben iyiyim deme sakın... eğer düzenli tedavi görürsen hayatın boyunca çok verimli ve özel bir insan olarak yaşarsın.. . push ;

Asil onemli olan koruyucu tedavidir. İlaclar cok onemli, duygu durumu duzenliyici denir. Gelen ataklarin hafif gecirilmesi saglanir. Kimi durumda hasta hayati boyunca hic atak gecirmeyebilir. Koruyucu tedavi 5 yila kdr uygulanir Sizin cabaniz ve gayretiniz cok onemli. Koruyucu doneme ozen gosterin. Evlenen cok insan var, ilaclarini duzenli kullanip atak yasamayan cok var. Bu hastalik evlenmeden once cikabilecegi gibi evlendikten sonra da cikabilir. Dr, unuzun dediklerini harfiyen uygulamaniz cok onemli. S

sevgili auroras yazdıkların hem moral verdi hem de üzüldüm. tavsilerinin hepsinde çok haklısın. ama hastalığımdan sonra kaçıyorlar demişsin, bu çok üzücü. işte aynı şeyleri benim de yaşama riskim var. ben 35 yaşındayım dediğin gibi tanışır tanışmaz değil ama bir süre sonra bipolar olduğumu eş adayına söyleyeceğim. ee söyleyeceğime göre güvenimi kazanmış olacak zaten, düşünsene onu kimseye anlatmadığın seni çok etkileyen hayati bir sırrını vermeye layık bulacaksın ama o kaçacak auroras benim o kadar zor bir hayatım oldu ki hep selamete çıkmayı beklerken bir de bu hastalığım çıktı. ben kırılmaktan korkuyorum. inan alacağım tepkinin korkusundan çevremdekilerim beni tanıştırmak istedikleri kişilerle tanışmayı kabul etmiyorum bu hastalıkktan sebep hep yalnız kalacakmışım gibi bir karamsarlık var içimde M