Uniye adapte olduktan sonra "sehirdisi yazsaydin daha mutlu olabilirdin aptalll" diyerek vahlanicaksin, ben sana soyluyorum yapacagin sey bu. Neden aile boyleyken evde okumak istedin anlam veremedim? Kotu bi akil yurutme bicimi. Gitseydin de abilerin essek gibi yatmaktansa iki don nasi yikanir ogrenseydi... Neyse, universite deniz gibidir canim girince alisirsin hic korkma. Guzel arkadasliklar kuracaksin orda cicegim

İlk gün senin için zor olacak ama bu şekilde psikolojin rahatlayacak, insan içine daha fazla girebileceksin emin ol. Tabi senin gayretinde önemli. Şimdiden üni sayfasından bölümüne bak, instagramdan facebokktan falan. İnsanlar oradan gitmeden önce hemen bir tanışıyor

Abilerin neden dışarı çıkmıyor ki çalışmıyorlar mı?

Asla! bunu aklından çıkar! Evliligi bir kaçış yolu olarak düşünme, Hayatını x1000 mahvedersin. Ve herşeyden önce yapamiyorum kafasindan uzaklaş. WunderLost Yaprak döker bir yanımız, bir yanımız bahar

Şehir dışında üni okusaydın kendine olan özgüvenin de artardı. Anksiyeteni bir tık yenmiş olurdun. Bazı insanlar aile olmayı, kurmayı beceremiyor. Çocukları yalnız başına markete bile yollamazlarsa sonuç bu. Sosyalleşmeye çalış biraz, üniversiteye gidecekmişsin kendine arkadaş edin, gezmeye tozmaya bak. Bu hayata bir daha gelmeyeceksin, bu yaşlara da dönmeyeceksin.

Ailenle aynı şehirde olacak olsan da üniversite okumak sana iyi gelecektir. Sosyalleşeceğin bir alan olmuş olur evden uzaklaşmış olursun az da olsa. Ama ev işleri konusunda anneniz yaşlı ise en azından abileriniz gereken desteği vermeli. Bunu konuşun yetişemiyorum çok yoruluyorum deyin evin tüm yükü sizde olmasın yani. Ve tabiki de yağmurdan kaçarken doluya tutulmak olur sizin için o yüzden asla evleneyim kurtulayım şeklinde bir yanılgıya düşmeyin. Aileniz başka şehirde okuyamazsin tarzı bir sınır koyuyor mu? Eğer koymuyorsa farklı bir şehre geçmeye çalışın Farabi tarzı programlar oluyordu hala var mı bilmiyorum gerçi.

Merhaba ablalarım. Ben 20 yaşında, daha bu sene üniversiteye başlayacak olan bir kızım. Üniyi aile evinde okuyacağım. Aslında bilerek sehir dışı yazmadım. Anksiyete falan ne varsa hepsi bende. 4 yıldır düzenli psikyatra gidip ilaç kullanıyorum. Psikolojim fena anlayacağınız. Beni delirten asıl şey aslında Ailem. Annem yaşlı ve hasta olduğu için ev işleri falan hep bende. Evin de tek kızıyım. 2 abim var. İkisi de bekar. Biri çalışıyor. Diğeri de üniversiteyi bıraktı. İkisi de evde. Babam da çalışıyor. Kızlar anlayacağınız 5 insan aynı evde yaşıyoruz ve hepsinin yemeği, bulaşığı, çamaşırı, temizliği bende. Ev, ev değil tımarhane. Hepimiz asosyal olduğumuz için asla dışarı falan çıkmıyoruz. Akraba gezmesi bile bayramdan bayrama. Bu arada hiç arkadaşım da yok. Yani dertleşmem gerektiğinde konuşacak, derdimi anlatacak kimse yok. Bir tek kendim varım. Abilerim ve annem de ayrı gıcık. Hepsi de benle uğraşıyor. Bu sırada birkaç haftaya üniler açılacak. Çekingenlik, özgüvensizlik ne yapacağım. Daha tek başıma dışarı çıkarken korkarak utana sıkıla çıkıyorum, koskoca ünide ne yapacağım. Ben ne yapacağım hiç bilmiyorum. Hayatım çok kötü gidiyor. Hiç bir çıkış yolu görünmüyor. Arada diyorum evlenip kaçsam mı burdan. Ne yapmam gerek. Allah için akıl verin

Abilerin neden sana hiç yardımcı olmuyor anlamadım. Erkek oldukları için mi? Keşke şehir dışı yazsaydın da donlarını yikayip, karınlarını doyurmayi ogrenselerdi biraz. Soruna gelirsek de zaten bir evi çekip çevirecek beceride biriymissin. Senin yaşında ben yapamazdim mesela. Okulunu da kazanmıştım mis gibi. Okula başladığında özgüvenin tazelenecek, kendine geleceksin, hiç merak etme.

Sen hizmetçi misin. Arada yardım etsinler. Biri makineye bulaşık koysun Biri sofra kursun mesela. Cok ayıp ya. Nefret ediyorum benim ailemden akrabamda öyle. Ben de ise gidip geliyorum. Mesela kuzenimle aynı işyerinde çalıştık onlara gittik. O erkeğim diye oturdu çay servisi yaptık erkeklere. Ama bende çalışıyorum. Kadin erkeğe hizmet etmek zorunda mı değil. Eskiden kadınlar ev hanimiydi. Simdi kadın erkek çalışıyor. Calismazsa bile ufak tefek işler yapilabilir.

Bu döngüyü kırmak elinde Bi tane arkadaş bulursun önce Sonra yavaş yavaş çevren genişler vargasabreu

Şehir dışına hem anne ve babam, özellikle babam izin vermedi. Kız çocuğunun tek başına işi yok diye. Hemde ben tek başıma yapamam diye yazmadım

Üniye başladıktan sonra dersleri bahane ederek evde yaptığınız iş yükünü azaltın. Abilerinde iş yapmalı. Okula başladığında, yeni arkadaşların olduğunda özgüven kazanıp, kendine geleceksin.

Hayatının en güzel yıllarını yaşayacaksın, bi kere bunun farkında ol. Sosyalleşmeye çalış, kimse senin asosyal olduğunu, utangaç sıkılgan olduğunu bilmiyor, alnında yazmıyor bunlar, Kendini sürekli telkin et. Tüm odağını okulda ders ve sosyal başarına ver. Mesleğine yarayacak kulüplere gir, erkek-kadın herkesle arkadaşlık kur tabiki önce herkesi gözlemle. yani uzun lafın kısası üniversite tek kurtuluşun, ne kadar iyi kullanırsan o kadar iyi. hem sosyal hem mesleki anlamda gelişmeye bak. okul sonrası için bile şimdiden ne yapabilirim diye düşün. iyi bir mesleğin olmazsa bu dertlerini 5 sene sonra yine yazarsın buraya cünkü. dil öğren ayrıca ilerisi için. S Spizella