kac ay oldu bosanali? Bosandigina pisman gibi konuşmuşsun. Pisman misin? Milana22

İşim burada olduğu için, buradan ayrılamıyorum. Haklısınız, ben kendimi toparlayamadığım için çocuğumda alışamıyor herhalde Terapiye başlamak isterdim ama sıfırdan yeni bir düzen kurduğum için, maddi açıdan şu sıra imkansız

Aglayanin malı guldurmez derim ben de. Şu an geçiş surecindesiniz ve hemen geçmeyecek doğal bi durum yaşadığınız ki evladiniz en hassas yeriniz. Çok yuklenmeyin kendinize. Geçmişi dusunmeye baslayinca gürültülü bi ses açın. Boşanma nedenlerinizi hatırlayın geçmişi ozleyince. Zamanla geçecek her şey gibi. En kötüsü geçti şükür. Allah kolaylık versin

Cok guzel, hayattaki en büyük yara, pismanliktir. Zamanla alışacaksın, ölüler unutuluyor. Hersey unutuluyor insan nelere nelere alışıyor emin ol Rabbim yar ve yardımcın olsun. Cocugunla guzel. gunlerin olsun insallah

Amin, hepimizin inşallah Milana22

sizden geçer de evladınızdan geçer mi onu bilemiyorum. boşanma vakalarında en ağır darbeyi alan taraf çocuklar oluyor hep keşke böyle olmasaydı...

geçer tabi ki. forumda bi sürü boşanmış kadın var. geçiyor yani. ölüm yok ya ucunda. zamana bırakmak lazım.

O zaman bulundugunuz yerin guzelliklerine odaklanin, herseyden once yeni hayatinizi kabullenin Gecmisi birakin, odediginiz taksitler, verdiginiz emek, hicbiri cocugunuzdan ve sizden daha degerli degil Sukredin, kurtuldum, ozgurum artik diyin ve dusuncenizi boyle sekillendirin Cocugunuzun varligina sukredin, ozgurce dilediginizi yapma hakkina sukredin, elinizde bir insani sekillendirme imkani olduguna sukredin, bir cocukla yanliz gecireceginiz vakitin varligina sukredin, ona hayati ogretecek olmaniza sukredin Bir insani bastan asagi yaratacaksiniz, sizi karsiliksiz seven ve karsiliksiz s3vdiginiz bir varliga sahipsiniz buna sukredin Bir sure sonra goreceksiniz ki cok iyi gelmis sukretmeniz, toparlamissiniz, hayata bambaska bakoyirsunuz, icinizdeki ofke akmis gitmis kurtulmussunuz Daraldiginizda bana ozelden yazabilirsiniz, her daim dinlerim

Henüz boşanma sürecindeyim. 1 yıl oldu. Asla pişman değilim. Doğru bir kara verdim, arkasındayım. Ama alışamıyorum, bağımlılık gibi olmuş sanırım

Neler geçmezki insan hayatında. Buda geçer. Sabır ve zaman lazım. Kimse boşanmak için evlenmez. Birlikte kurulmuş yuva, bir çocuk, onca zorluk sıkıntı çekilmiş. Ben böyle adamları anlamıyorum işte. Adam gibi ol evını aılenı koru, sorunlarını çöz. Yok kalmadı adam gıbı adam

Yorumunuz, benim için çok değerli. Teşekkür ederim. Çocuğum atlatsın, şu an için tek isteğim, tek düşüncem o. Sorumsuz bir eşti. Sorumsuz da bir baba oldu, öyle de gider.

Ağlayamıyorum, sanki biraz ağlasam, bu sıkıntıları atacakmışım gibi geliyor. Yok olmuyor, tek damla yaş gelmiyor gözümden. Bu bir hastalık mıdır? bilmiyorum. Yıllarını verdiğin birinden, evinden, düzeninden ayrılmak zormuş. Boşanmak, çok zormuş arkadaşlar Karşındaki kişinin, davranışları ve psikolojik baskılarıyla, uzun süre düşünüp, çocuğun varken, böyle bir karara varıp, aylar geçtikçe, onu, amacına ulaştırdığını anlamak, akıllıca davranamadığını anlayıp, kendinle çelişip, kendine kızmak, zormuş. Bu muymuş benim yıllarımı harcadığım adam? demek, acı vericiymiş. O hala, birlikte aldığınız evde, deli dolu istediği hayatı çılgınca yaşarken, sizin o eve girememeniz, karşıdan bakmanız zormuş. Onu kovmak lazımmış, gurur yapıp terk etmemek gerekiyormuş. Geç anladım. Her şeyi geçtim, yavrumun boynunun bükülmesine dayanamıyorum. Eski evini, oradaki arkadaşlarını çok özlüyor. Oradaki arkadaşlarıyla görüştürünce de, çocuklar - niye gittiniz? annen baban neden ayrılıyor? diye sorular soruyorlar. Yavrumun, gözleri doluyor hiç kıyamıyorum Artık görüştürmüyorum. 15 günde zar zor arayan bir baba, geçirdikleri sadece birkaç saat.. Bu mu babalık? Üzerimizdeki, bu sıkıntıları atmak için, hafta sonları geziyoruz. Tatile gittik, hobilerimiz var, sürekli sosyaliz, yeni arkadaşlar edindi/edindim, ama geçmedi bu boşluk, geçmiyor. Kin ve nefret doluyum. Çok kızgınım çok, hem kendime hem ona. Geçecek mi arkadaşlar bu günler? Bitecek mi? Neden, yeni bir düzen kurmuşken, aylardır, alışamıyoruz, mutlu olamıyoruz? Kendimi çok bitkin ve mutsuz hissediyorum.

Evdeki maddi hakkinizi aldiniz mi? Bosanmis bir anne olarak size tek bir tavsiye verebilirim, siz alisamadiginiz, siz toparlayamadiginiz surece cocugunuz da alisamayacak ve gozleri dolmaya hep devam edecek Guclu olmak zorundasiniz, yasadiginiz yeri sevmiyorsaniz tasinin, kendinizi iyi hissedeceginiz yerde yasayin Cocuklarin alismasi cok kolaydir ama anne bu halde olursa coxuk perisan olur Cocugunuz icin mutlu olmak zorundasiniz, gecmisi geride birakin ve guzelliklere odaklanin Affedemiyorsaniz en kisa surede terapiye baslayin, iyi gelecektir

Mahkemede hakkınız olanı kesinlikle alın. Hatta daha fazla alın. Çocuk sizde çünkü. Eski eşin bu ilgilenmemezlik durumunuda kanıtlayın. Nafaka talep edin. Çocuğun psikolojisinin bozulmaması açısından ona daha çok sosyal çevre kazandırın. Umarım geçer.. Ayrılmış bir anne babanın çocuğu olarak söylüyorum. Çocuklar için geçiyor. Anneler için baki.. Sebebi ise karşıdaki insanın sorumsuzluğu. Sorumlu olursa bilemem..

Aydınlanmamı sağladığınız, değerli yorumunuz için, çok teşekkür ederim.

Aglayanin malı guldurmez demişsiniz, inşallah öyle olur. Çok teşekkür ederim. . push ;