1. Bebeğe ne kadar alışamam derseniz dahi annelik farklı birşeydir öyle seversiniz ki neden daha önce yapamadım dersiniz. Ayrıca yaşınızda ilerliyor zaten bir tane olsun temiz olsun. Aldırmak konusuna gelince bebeği aldırmakla büyük cinayete girişmiş olursunuz vebalini asla kaldırmazsınız o bir melek allah hesabını sorar senden o bebeğin ahı boynunda kalır nasibi vardır ki allah size o hediyeyi verdi. Bizde hormonlardan kaynaklı bazen bakabilir miyim yapar mıyım diye düşünüyoruz bunlar hormonlardan.

Hamilelikte bu şüpheler olabiliyor alışamadım diye düşünmeyin.. Çok büyük bir durum değişikliği yaşıyorsunuz bocalamanız normal.. Ama doğunca "alışabilir miyim" korkusu tamamen geçiyor.. Bırakın alışmayı zaten hayatınızda hep varmış gibi oluyor.. Yokluğunu düşünemiyorsunuz.. Tabi bu dediklerim sevgi anlamında yoksa eski rahatlık günleriniz muhteşem hatıralar olarak anılarınızda yerini alıyor Uğruna ölecek kadar çok seviyorsunuz, hayatta ki en büyük amacınız o oluyor ve tabi en büyük iş gücünüz :) 32. yaşında anne oldum oradan biliyorum :) I inekobasi

Herkesin bebeği olacak diye birşey yok Bebeksiz insanlarda mutlu oluyor Hazır hissetmiyorsan hamile kamamalısın Hamileliği istemiyorsan gebeliği sonlandırma kararı gene sana ait Kimsenin seni yargılamaya hakkı yok

Bunları sorgulamanız için biraz geç değil mi? Su soğuk ama girince alışıyorsunuz diyebilirim. Ben de hamileyken öyle bir bağlanma yaşamadım. Zaman geçtikçe alışıp seviyorsunuz. Kucağınıza aldığınızda da öyle bir mucizeye tanıklık ettiğiniz için şükredersiniz.

Ben planlı olmasına rağmen bebeğim doğup da 3 aylık olana kadar çok bir şey hissedemedim. Sonrası tam bir aşk. Ama filmlerde ya da kitaplarda anlatıldığı gibi rahime düştüğü an aşk duyacaksiniz, baglanacaksiniz diye bir şey yok. Zamanla bebekle olan iletişiminiz arttıkça alışıp seviyorsunuz zaten.

şuan yaşadığın mucizeyi yaşabilmek için neler vermezdim neler. öncelikle hayırlı olsun. hissettiklerin çok insani duygular anne olmak kolay değil umarım kendin için en uygun olan kararı verirsin sevgiler

5 hafta cok erken biseyler hissetmek icin. Ben kendi karnimi kocaman oldugunda sevmeye oksamaya baslamistim. Bebegim dogdugunda hicbir sey anlamamistim, nasil yani bebegim mi oldu, simdi ben resmen anne mi oldum diye dusunmustum. Hala da dusunuyorum bazen, bi dakka ya ben anneyim dimi diye. Annelik kimisine otomatikman geliyo, kimisi de zamanla ögreniyo. Karninizda olusmaya basladigi ilk gunden itibaren tanimaya basladiginiz, karninizdan ciktiktan sonra da yuzyuze tanimaya devam ettiginiz birisi oluyo aslinda cocugunuz. Bir annenin evladina hissedebilecegi asktan sevgiden diger yazarlar bahsetmis zaten. Ama elbette annelik zor bir is, kim kolay diyebilir ki? Bir cok kadin hamilelikten itibaren ya da dogumdan sonra ruhsal ve fiziksel zorluklar yasiyor. Kimisi profesyonel yardim alarak duze cikabiliyor. Ve bu cok normal aslinda. Rol degisimi oluyor, sadece esken bir de anne oluveriyorsunuz, aileye yeni birisi katiliyor, aile ici dinamikler degisiyor. Size ne dersek diyelim yine de kendi ic sesinizi dinleyin. Simdi cocuk sahibi olmak zorunda degilsiniz. 40 yasinda da doguruyo artik kadinlar. dogurmaya karar verirseniz de esinizle ve annenizle is bölumunu nasil yapacaginizi konusmanizi öneririm. M ManzaramDeniz

Çok normal bir duygu bence. Daha çok küçük büyüyüp hareketlendikçe sizi çok mutlu edecek. İnanın büyüdükçe sevgiside büyüyor. Allah sağlıkla kucağınıza almayı nasip etsin filmdelisi

bende merak ediyorum da adını unuttuğum için konuyu bulup alışıp alışamadiğını öğrenemedim

Yas itibariyoe bence cocugu aldirmayin bir daha nezaman hamile kalacaksiniz ve cocuk ile arabizdaki yas farki gittikce acilacak ne gerek var? Haftalik hamilelikte bisey hissetmeyi beklemeyin zamanla olacak gore gore hissetmeye basladikca dogumdan sonra ilk basta zor olur ama sonra iyiki var dersiniz ben bile oyle dediysem herkes der bence :)

Herkesin olaylara verdiği tepkiler farklı. 5 haftalık hamilelikte ne hissedip de seveceksiniz ki? Benim isteyerek yaşadığım hamileliklerimde duygu yoğunluğum olmadı, kalp atışı ultrason görüntülerinde eşim benden hep daha heyecanlıydı. Hareketlerini hissetmeye başlayınca hamileği daha çok benimsemiştim. Şuan kendinizi iyi şeyler hissetmek için zorlamayın.

3 çocuğum var kucağıma alıncaya kadar bir şey hissetmedim. Oglumu defalarca aldırmaya kalksam da bir şekilde olmadı ilk ağlamasını duyduğumda kafamı bir çevirdim o an aşık oldum diyebilirim Bence herkes hamile olduğu anda bir şeyler hissetmiyor zamanla zaten sana muhtacligi bile annelik hissini tetikliyor

Umarım bende sizin gibi olurum. Çok teşekkürler E

Onuda düşünüyorum inanın. Sizin gibi yıllarca uğraşan bir çok kadın var. Zorluk yaşamadan hamile kaldım. Umarım sizinde en kısa zamanda bebeğiniz olur (

Ben 3. aşılama ile bile isteye hamile kaldım, aldırmayı dusunmek dışında aynı hisleri bende yaşadım tahminim herkes aynı tereddütü korkuyu yaşıyordur. İnsanlar hamile kalinca doğurunca hemen o hayata adapte olamıyor, hamielikte dogumda cocukta yep yeni degisik bir hayat baslangici bizler icinde. Yani suan sizdeki bu hisler oluyor tuhaf gelmedi bana ama tabi gerisi sizin bileceginiz iş.

Sakin ol. Henüz kalp atışını minik elleri gormedin. Minik ayakları hissetmedin. O doğduğunda kucağından biri almak istese panter kesilceksin. . Kucağa alıştırma diyen densizlere onun benim kucağıma ihtiyacı var benimde onun kokusuna diceksin. Doğduğu an hemen ağlasın diye dua etceksin. Sonra neden aglio diye hemen kucağına alcaksin. Ve kucağına aldığın an susacak. Çünkü dokuz ay alışık olduğu koku ve sıcaklığa kavuscak. Korkma. Annelik cokk güzel.

şu an daha o kadar çok yeni ki, zaten hemen hissedilebilecek bir şey olduğunu düşünmüyorum. mantık çerçevesinde daha ne olduğunu anlayamamışken, kalp atışını duymamışken, hiçbir hareketini hissetmemişken nasıl hemen aşkla bağlanabilirsiniz ki. ben 2 buçuk yıldır uğraşıyorum, yaşım da büyük değil. 1. aşılamam tutmadı, bugün 2. için gittim fakat yumurtalarımdan biri kist olduğu için bu ay da kaldı muhtemelen. belki bu kadar istememe rağmen hamile kaldığımı öğrensem ilk etapta bende ne hissedeceğimi bilemeyebilirim, o yüzden bir şey diyemiyorum. belki hareketlerini hissederken alışırsınız, belki doğuma yakın belki de doğduktan sonra ama illa ki seveceksiniz eminim. sadece hayatınız kısıtlanacak tabii ki, mesela benim bir tanıdığım var asla çocuk sahibi olmak istemiyor, istemeyeceğim de hiçbir zaman diyor. eğer sizde bu kafadaysanız kalbinizden geçeni yapın, ama ileride olur diye düşünüyorsanız zaten yaşınız da çok küçük değil. bu düşüncedeyken olması, doktor doktor aramaktan çok daha iyi. M

Biz ne desek boş o cocugu dogurup büyütecek ve sorumlulugunu alacak sizsiniz Ikinci cocuguma çok isteyerek hamile kaldim ama bu sorumluluk depresyona soktu beni Ayrica hormonlariniz yüzunden de böyle düşünuyor olabilir siniz . push ; A Ankee Nirvana Anneler

Amin canim. InsaAllah Y

Ben de aynı sizin gibiydim düşünceler bakımından vs anne gibi hissetme konusunda vs ama aldırmayı hiç düşünmedim o doğduktan sonra herşey değişti elbette ama şu an kızımla bile vakit geçirmek o kadar güzel ki ölürüm canımı veririm resmen onun için annelik güzel bir duygu yaşadıkça anlarsınız evet çok korkularınız olacak ama onun kılına zarar gelir mi diye belki çok ağlayacaksınız acayip duygusallaşacaksınız ama bunlar normal şeyler ben anne olduktan sonra acayip duygusallaştım mesela O Osirius Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

Şuan ortada kalbi atan bir canli bile yok sevgi duymamaniz çok normal. Doğsun, kollarınıza alın hatta iletişim kurmaya başlayın, size gülücükler atsın o zaman değil sevmek cigerinize soksasiz doymazsiniz. Böyle şeyler düşünerek şimdiden strese sokmayın kendinizi. Hamile kalır kalmaz, bebeğim de bebeğim diyen kadınlara da aldırış etmeyin. Bana oldum olası yapmacık geliyor böyle şeyler.

Ailem eşimle ilişkimize en baştan beri çok karışıyordu ve ailemin babam olmadığı için bana ihtiyacı var. Bu durum çok kullanıldı. Eşimle en özel anlarımızda gezmemizde tozmamızda aranmalar karışmalar. Telefonu açmadığımda evlatlıktan reddetmeler, günlerce gidip özür dileyip yalvarana kadar konuşmamalar. Annemin ben evladı değil kocasıydım. Ve ya bu durum bu şekilde gidecekti ya da sonsuza dek bağımı koparmam gerekecekti. Bağımı koparamadım yapamadım dolayısı ile o da hiç dizginlenmedi. Çocuğunuz olmuyor sizin kesin sizde sorun var, komşular soruyor rezil ettiniz beni, kocanı alıp doktora götüreceğim seni de. Böyle böyle 1.5 sene sonunda bir bakmışım evliliğimi hayatımı yaşayamadan şu an hamile haberi bana ağır geldi. Bu kadar yük varken sırtımda bir de anne olmak düşüncesi beni korkutuyor. T

Bu konuda size katılıyorum. İlk çocuğum doğduğunda ben ne oldu anlamadım hatta korktum ben hep böyle mi hissedeceğim diye etrafta o kadar abartılı tepki verenleri görünce kendimden şüphelenmiştim. Ama o sonra o büyüdükçe yaşanmışlıklar arttıkça sevgisi tüm benliğimi sardı

Kesinlikle katılıyorum başlarda öyle düşünüyor insan ama sonrasında da çabalıyor olmuyor

Daha dur alismak icin cok erken. Kalbini bi duy hareketlerini bi hisset. Vahiy gibi hamile oldugunu anladigin an alisma durumu olmuyo zaten. Ben de 5 haftalik hamileyim. Ama hic hamile hissetmiyorum kendimi. Sanki yok yani oyle dusun. E

Merhaba, 8 aylık evli bir bayanım.34 yaşındayım. Yaklaşık 10 gün önce 5 haftalık hamile olduğumu öğrendim. Fakat henüz ne olduğunu ve buna hazır olup olmadığımı bilmiyorum. Şu an hiç birşey hissedemiyorum. Bebek sahibi olmak konusunda daha öncede kaygılarım vardı. Eski hayatımı yaşayamamak, sorumluluk bunlar beni hep korkutan şeylerdi. Kısıtlanmaktan, yapmak istediğim şeyleri yapamamaktan, bebeğe karşı yetersiz kalmaktan hep korkardım. Hamile kaldığımdada bu korkularım devam etmekte. Eşimin sevgisinden ve çok ii bir baba oalcağından çok eminim. Şu an gözümün içine bakıyor ve bu bebeği çok istiyor. Ama ben hala isteyip istemedğimden emin olamıyorum. Hali hazırda çalışıyorum. Doğum iznimi kullanıp, bebeği anneme bırakıp çalışmaya devam edeceğim. Bakım açısından en yakınım olan annem var bu konuda bir sıkıtnım yok fakat doğduktan sonrada eğer bu bebeğe alışamazsam ne yaparım diye korkularım devam etmekte. Yakınlarım bebekle konuş, sevmeye çalış karnıdnayken diyorlar fakat ben hiç bişey hissedemiyorum. Evet bazı alışkanlıklarıma son verdim acaba istemesem bunlarıda yaparmıydım diye düşünüyorum. Bu korkular geçermi ne zmaan geçer hiç bilmiyorum. Kafam çok karışık bazen aldırmayı düşündüğüm oluyor kendimi bu yüzdende suçluyorum. Bunun için fazla vaktimde yok. Bu durumları yaşamış arkadaşlar varsa yardımcı olabilirlermi?

Birçok kişiyi ilk kalp atışını duymak ağlatır. Bana sadece karnımdan kalp atışı duymak garip ve biraz da komik gelmişti. Zaman gectikce ultrason fotoğraflarında bir bebek belirmeye başladı. Sanırım.12 haftası falandı, tatlı yiyip kontrole gitmiştim. Ekranda zıplayan minicik bir bebek gördüm. Hayatımda şahit olduğum en garip ve en tatlı şeydi. Elleri, ayakları, bedeni bu nasıl bir mucize dedim içimden. Detaylı ultrasonda yüzünü görmek, artık iyice belirginleşen tekmelerini hissetmek daha da çok alışmamı sağladı. Cinsiyet öğrenmek, alınan giysiler, ismine karar veriş o bebeği daha da gerçek hissettiriyor. Yavaş yavaş arada bir iletişim kurmaya başlamak, elinizi koyduğunuz yere tekme atması. Rabbim isteyen herkese nasip etsin. Ha bu arada hamilelikten önce bebeklere pekte bir şey hissetmeyen bir tarafım vardı. Şimdi doğsa da doyasıya sarılsam diye bekliyorum NedirYani Kalbindeki Endişeleri

Canim 19 ay hamile kalmak için çok ugraşmişdim. Ve sonra ikiz hamilelik yaşadim. Bu kadar çok istememe ragmen 7 hafta civarlariydi depresyona girmisdim. Sonra 5 ayinda kaybettim. Hayatimin en aci gunuydu ve şu an yureyimin en guzel yerindeler. Hamilelik ilerledikce guclu bir bağ olacak aranizda. Hareketlerini izledikce ultrasona gun sayacaksin. Galiba hamilelikde her annenin yaşayacagi bir surec bu depresyon. Merak etmeyin çok guzel anne olacaksiniz. Evinize adeta guneş gibi doğacak yavrunuz. Yalniş adim atmayin. Karninizdaki bir nimet. Alişana kadar sabredin. Şimdjden ilerisini dusunmeyin. Hayat bir seruven. Sadece işden eve gitmek için değil. Tabiki zorluklar, duzenimizin değişmesi gibi şeyler yaşiycaz. Hayat bu zaten. E

Çok yeni olduğu için ve plansız olduğundan durumun şaşkınlığını yaşıyorsunuz sanırım. Doğum çocuklar bebeklerle ilgili kitaplar var okumak istermisiniz. Aldırmayı bile düşünüyorum diyince o kitaplardan birinde ki hikaye geldi aklıma. Sizi kaygılandırmak istemem ama bebekler herşeyi hissediyor. Bende yeni anneyim 36 yaşında oldum. Her bebek aynı değil zorlukları var tabiki o tatlılıkları yok mu herşeye bedel. Kontrollerde bebeği gördüğünüzde karnınız büyüdüğünde kımıldamaya başladığında düşünceleriniz değişebilir. Z zeraseba MELEĞİMİ

Bir kere tanrı değil allah demeniz lazım ne derseniz diyin bunun cezası var maalesef inançlı da olsa inançsızda olsa bunun vebalinin olduğunu kabul edelim maalesef artık din konusunda açık saçık anlatırken taşlanılıyorlar, istiyorlar ki modern düşünüp modern hareket etmek o bebek rahme düştüyse sonucu ne olursa olsun doğurulmalı. Daha uzun anlatamıyorum araştırın bakalım Kendi görüşüm eğer istemiyordu madem bir sürü korunma yöntemleri var, neyse her koyun kendi bacağından asılırmış

Henuz cok kucuk onu hissetmeye basladiginizda sevgisi size gelmeye başlar, hele dogdugunda işe bırakıp gitmek cok zor gelicek eminim hic endişe etmeyin, kendinizi hayatin akışına bırakın, boyle bir mucizeye kolaylıkla sahip olduğunuz için şükredin E

Ultrasonda görüp kalp atışını vs. duyunca belki değişir hisleriniz. Sağlıkla gelsin. K

HHaha ay beni okumayın valla bazen tam heh oldu diyorum, sonra bir atak matak geliyor değişiyor sil baştan başlıyorum. İki ileri bir geri

Şu an böyle düşünmen çok normal bebek bir hareketlensin onu içinde hisset o zaman annelik duygusu içine gelecektir. Yaradılışımızda var sanki her zaman anneymişiz gibi bebek doğduktan sonra olan şefkat merhamet benimseme duygusu. Korkmayın geçici bir dönem bu Yaşadıklarınız.

O konuyu ben de hatırlıyorum. Acaba şimdi alıştı mı warrior

Hamılesınız dualarınız kabul olur. Ablam 2 kayıp gebelık yasadı. Gecen gunde yumurtalarının çok az oldugunu ogrendı. Gunlerdır aglıyor. Yumurtaya bakıolar ya o testten yaptırdı adını çok bılmıorum. Cunku bu konuyu konuşmak ıstemıyor. Tüp bebek yaptırcak. ınsallah tutar. Bence aldırmayın. Bence harıka bı anne olucaksınız. Hemen baglanmazsın zaten. Aldırmayı susunme bence. Bırde ısteyenlere herkese nasıp etsın dıye dua edersen çok sevınırım.

Biraz daha buyusun anlarsiniz. Hareketiyle anne ben burdayim desin icinizde kopamazsiniz o size armagan alışırsınız . push ;

:)))) S ssummer Başımıza bizim için hayırlı olan ne ise o

Daha erken gibi evliligin yeni cunku.. karisik duygular icindesin. Dusuncesine bile Alisman gerekir bence.. bi kac ay sonra cok baska dusunursun gibi geliyor bana E

İlk hamile olduğumu öğrenince bende korktum. Planlı bi gebelikti aslında ama ilk çocuk olmasının etkisi belki de şimdi nasıl olacak, neler değişecek hayatımda diye çok tedirgin oldum. Zaman zaman hala korkuyorum bir şeyleri yanlış yapmaktan ama içimde onun büyüdüğünü düşünmek bambaşka.. Tabiki senin hayatın ama bu tarz günlük telaşelere kapılıp yanlış bir karar verme canım çok iyi düşün Ipek - Aktif

Kendinize biraz merhamet gösterin lütfen. Bebek şu anda yarım santim bile değil 2 mm. Minnacık. Nasıl şu anda görmeden hissetmeden aşık olabilirsiniz ki, aşık olmanız için zaten bebeği çok istiyor olmanız lazım? Doğum öncesi korkularınız var anlıyorum ancak kendinizi şu anda yok bebeğe aşık değilim acaba korkularım gerçek mi olacak diye hırpalamayın. Biraz zaman verin.

Ben çok istediğim ve olması için çok uğraştığım halde sizin gibiydim. Ne kalp atışında ne ileriki zamanlarda hiçbir şey hissetmedim. Karnımı sevmek bile nasıl saçma geliyordu. Bunun için de çok üzülüyordum. Doğunca da aynı şekilde oldu lohusalık bitene kadar böyleydi şimdi böyle mükemmel tarif edilemez bir duygu yaşadığım için her saniye şükrediyorum. Çevrenize aldanmayın, dizi filmlerdeki gibi değil hiçbir şey. Çok iyi bir anne olacaksınız henüz çok erken. Kendinizi şartlandırıp beklentinizi yükseltmeyin ve en az 8 ay boyunca sonra yapamam dediğiniz ne varsa yapmaya çalışın Bol bol uyuyun, gezin, kitaplar okuyun. Doğum izniniz bitince üzüleceksiniz bence

Nasil boyle buyuk buyuk konusuyorsunuz? Allah sorar, boynuna dolar falan. Yani dini konu zaten yasak ama kaldi ki buradaki insanlarin inancini bilemezsiniz, belki tamamen inancsiz insanlar da var aramizda. Size mi kaldi tanri sana sorar, aldirirsan seni yakar demek. Kadinin psikolojisini, yasadiklarini ve yasayacaklarini bilmiyorsunuz belki Allah merhametli olacak, siz konu sahibi icin neyin dogru oldugunu daha mi iyi biliyorsunuz da burada hic de cekinmeden beylik laflarla yargilayarak kizarak konusuyorsunuz? Bir de olunca seveceksin, niye daha once yapmadim diyeceksin yazmissiniz. Siz hic depresyona giren, kendine ve bebe zarar veren insanlari duymadiniz galiba. Asıl kadin dogursa kendi psikolojisi bitip bebege de fiziksel olmsa da manevi olarak, duygusal olarak zarar verse asil siz bu vebali nasil odeyeceksiniz bunu dusunun bence! Konu sahibi bu psikolojiyle basa cikamiyorsan, kendin dogru karari veremiyorsan mutlaka bir psikologa git lutfen. Burada herkes kendi secimlerine, iyikilerine, keskelerine, kendi bakis acilarina gore yorum yapacak ama kimsenin hayati seninkiyle ayni degil ve olmayacak. Bu konu buradan akil alinacak bir konu degil. Psikologa git ve tam olarak ne istediginize, nasil mutlu olacaginiza birlikte karar verin. Belki anne olacak bir karakter degilsiniz, belki de aslinda yersiz korkulariniz var ve bunlari atinca bebeginizin dogmasini iple cekeceksiniz. Bunu saptamak icin lutfen bir danismanla gorusun.

Keşke tam emin olup, istediğinize, baş edebileceğinize kesin karar vermeden hamile kalmasaydınız, düzgün şekilde korunsaydınız, plansız bir gebelik olduğu anlaşılıyor yazdıklarınızdan. Ben hamile kalmadan önce mental ve fiziksel bir hazırlık sürecinden geçip, iyice tartıp düşünülmesi gerektiğini savunuyorum, umarım zamanla alışırsınız, alışamazsanız da o yavruya çok yazık olacak.

bende 11 haftalık hamileyim bende senin gibiyim bebeği istiyorum ama korkuyorum. ayrıca bu annelik hissi öyle abarttıları kadar hemen gerçekleşmiyor. arkadasım 3 ay önce dogum yaptı kucagıma verdiklerinde bile garipsedim ama şimdi şimdi alışıyorum anlıyorum diyor. bunlar zamanla olacak şeyler. herkes senin benim gibi. sadece ötesini düşünme ne güzel hastane dolaşmadan rabbim nasip etti. ben hep eğer iyi bir anne olmasaydım rabbim bana nasip etmezdi. o bana güveniyor ben neden nankörlük yapıyorum diye soruyorum hep kendime. bisi olsa aklım cıkacak. her zaman bol bol dua ede ede gidiyorum hastaneye farkındaolmadan alışıyorum anneliğe :) sosmivida Guru Anneler

O zaman tecavuz sonucu, ensest magduriyet sonucu hamile kalan bebekler de dogurulsun mu? Tanri sonsuz merhametliyken siz kimsiniz insanlara cehennem karari cikariyorsunuz? Kimsenin icinde bulundugu durumunu tam olarak bilemezken ne kolay yargi dagitmak! Kimbilir sizin ne hatalariniz var ama millete ne guzel boynuna dolanir, mahvolursun diyorsunuz. Siz oturun kendi gunahlariniza bakin. Ayrica bugun size yeni bir bilgi olsun da insanlari da darlamayin ve komik olmayin: Allah Arapca, Mevla Farsca, Rab Ibranice, Tanri Turkce ifadedir. Hepsi ayni Kutsal Varligi ifade eder. Ben de Turk oldugum icin Turkce konusmam kadar normal birsey olamaz.

Umarım dediğiniz gibi olur. çok teşekkürler

Cümleye nasıl başlayacağımı bile bulamadım :) Bende çok istedim çocuğum olsun ama o çift çizgiyi görünce yaşadığım stresin, kaygının, mutluluğun tarifini hala anlatamam. Hem ağladım hem güldüm saçma sapan duygu karmaşası yaşadım. Doktora gittim kalp atışlarını duyunca daha da korktum ama bir yandan sevinçten delirdim. Şimdi aynı bedendeyiz oynadığını hissettikçe kucağıma alacağım günü sabırsızlıkla bekliyorum :) Evet eskisi gibi olmayacak ama inan bana daha güzel olacak

Çok normal aslında. Siz öğrenir öğrenmez muhteşem bir aşkla bağlanacağınızı mı düşünmüştünüz Onlar biraz dizi film romantikleri diyelim. Bence 6-7 aylık olup artık iyice bebek olduğunu görünce, her hareketini hissedince anlıyor insan. Ayrıca anneniz varmış, şükür, bu bile çok yardım alacağınızın göstergesi. Kendinizi hiç kasmayın, oluruna bırakın, boş yere üzülmeyin. Seneye bu konuya denk geldiğinizde neye endişelenmişim deyip güleceksiniz

Benim gebeliğim de beklemediğim şekilde başladı. Bende uzun süre kabullenemedim. Şu an daha hissetmiyorsun bile onu sevip konuşmanız sizin için hiç bir şey ifade etmeyecek. Ama içinizde büyüyüp hareketlendikçe karnınızda bir canı hissetmeye başladıkça işler çok değişecek. Hele kucagınıza aldığınızda anneliği anlayacaksınız. Evet zor evet eskisi kadar özgür olamayacaksınız. Hayatınız çok değişecek ama emin olun bu dünyada kimseyi sevmediğiniz kadar çok seveceğiniz bir cana sahip olacaksınız. Ve o duygu her şeye değer. giggles Shady's back. Anneler

Ben de aynı durumdan muzdaripim. 33 yaşındayım ve 1,5 senedir evliyim. Eşim çocuk olmasını hep istiyordu ama ailem çok baskı yapıyordu bu konuda. Benim o zamandan da kaygılarım vardı hep erteliyordum birşeyler bahane ederek. Sonra baskılar artınca ailem tarafından düşünmeye başladım. Hatta başka bir topik açıp orada testlerimi yorumlamalarını istemiştim. Çok videolar izledim insanlar öğrenince seviniyor zıplıyor eşlerine ailelerine sürpriz yapıyor. Benim de olsa nasıl yaparım diye düşünmüştüm ama öğrendikten sonra git gide daha kötü olmaya ağlama krizleri ve panik atak geçirmeye başladım. Git gide alışırım diye bekledim ama olmuyor şu an 5. Haftadayım ben de. Ultrason görüntüsünü aldığımda sevinirim olmuştu sevinemiyorum. Aldırma gibi bir karar da veremem psikolojik olarak o durumdan da korkuyorum vebal almaktan. Ben anladım ki ailem 1,5 sene boyunca ilmek ilmek bilinçaltıma işlemiş ve ben hazır olmadığım halde kendimi onlara ispatlama gereği duymuşum. Bunu fark ettiğimde iş işten geçmişti. Şimdi neye ağlasam bilemiyorum sanki eşimle aramızdaki heyecanın artık bitecek gibi hissediyorum, ailemle de sıkıntılar var, şu an ailemin baskısı yüzünden oldu ve mutsuzum diye onlara kızmama mı, eşimi üzdüğüme mi, ne yapacağımı bilemediğime mi ağlayayım bilemedim. Biliyorum evlat sahibi olmayı 4 gözle bekleyen anneler var bu yazdıklarımıza kızıyorlar ama biraz da bizim açımızdan düşünün. Ben bunları yaşamayı mutsuz olmayı ister miydim? Şu an sizin gibi havalara uçmayı o kadar çok isterdim ki? Bu huzursuzluk kaygı hissi tarif edilemez. Allah hayırlısını versin.. M

bende hamileyim elimi koyup sevmek falan çok saçma geliyor bana, bi bağ oluşmasıda olmadı nedense... bende kendimden şüphe ediyorum bencil bi insanım anneliğin fedakarlık demek olduğunu biliyorum öylede olmalı diyorum ama ben olamam ki diyorum sürekli... birde burda bir konu sahibi vardı doğumdan sonra baya kabullenmekte zorluk çekmişti, okuyup takip etmiştim onu o hanımın konusundan dolayıda şuan kendim den baya şüpheli ve tereddütlüyüm NedirYani Kalbindeki Endişeleri

Ben gebelik öncesi çok tedirginlik yaşamıştım sonra hamileliğimde bazı sağlık sorunlarım çıkınca bebeğe bir şey olacak kaygısını çok yaşadım ama sizin de yasadiklariniz çok normal. Evet binlerce yıldır insanlar doğum yapıyo ama insan hamile kalınca anlıyor ki bu hiç de normal bir şey değil. İnanılmaz bir şey. Umarım bu süreci sağlıkla yaşarsınız velev ki bebek dünyaya geldikten sonra çocukla Sevgi bağı kuramadiniz ki bu tip durumlar var ama dusundugunuzden daha az ama mümkün. O vakit kesinlikle bir uzmandan destek almalısınız. Ben çok istemiştim dünyaya geldikten sonra ise hiç bir şey istediğim gibi olmadı hayatım alt üst oldu, sürekli akıl vermeye çalışan insanlar, her konuda bilirkişiler, anlayissizliklar, eşimin yanımda olmaması... Derken kendime her gece Allah'ım oglumun da benim de canımı al da kurtulayım diye dua etmeye başladım. O uykusuzluk hormonların değişimi falan derken zaman geçti şuan 25 aylık. Şunu söyleyebilirim doğduktan sonra çok zorlanabilirsiniz, uykusuzluk, halüsinasyon, kendine vakit ayiramama hatta insan gibi bile hissetmeye bilirsiniz. Yaşanan küçük şeyler size derin bir acı verebilir ama bir çok anne bunları yaşıyo hatta tüm anneler. Hisleriniz normal bu süreci de anlamaya çalışın neden böyle hissediyorum sorusunu sorun, daha önce size böyle hissettiren bir şey yaşadınız mı? Bu sürecin normal olduğunu kabullenin. Dediğim gibi eğer gerekirse de gecikmeden destek alın derim

Ben hareketler bir yana, kucağıma alıp, birkaç aylık olana kadar düzgün bir şey hissedemedim. Ha ama yine çok korumacı, çok ilgiliydim, o minnakligi,. masumlugu yine çok hoşuma gidiyordu ama bebekler tepki vermeye başladıkça daha da artıyor sevgi. Bunu kimse inkar etmesin.

Öyle mi dersiniz ( umarım

Hangi anne 1 2 aylıkken bişey hissedebilirki anne olduğunuzu kucağınıza alınca anlıyorsunuz genellikle 9 aya kadar bişey hissetmemeniz normal Son aylarda oldukça rahatsız hissediyorsunuz Bebek doğunca artık anne olduğunuzu anlayacaksınız İçinizde şuan cinsiyetini tipini bilmediğiniz bir canlı var yabancı hissetmeniz normal Bi fikrinizin olmaması ne yapacağınız hakkında düşünmekte normal Yani sizin düşündüğünüz gibi bir bağlanma olayı olsaydı gebelik testine gerek kalmazdı değilmi F flamefire Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Canım. Bu yaşadıkların o kadar normal ki sanıyorsun ki eskisi gibi olmayacak hayatın evet olmayacak ama ona öyle bir bağlanacaksınki bu zamana kadar yaşadığın hayat sanki boş gelecek tekmelerini hisset doğdunda o kokusunu içine çek bak nasıl sahipleniyorsun.. Onsuz hiçbirşey yapmayacaksın onun bir gülüşü seni dünyanın en mutlu insanı yapıcak

Dediğim gibi herkesin duygu yoğunluğunu farklı ben ilk doğumumdan sonra kaygı ve acı dışında birşey hissetmemiştim. Kadınlara annelik duygusunun otomatik ve hamileği öğrenir öğrenmez yüklediği gibi bir algı var bunu hissetmeyen kendini eksik sanıyor en yazık ki.

Bundan sonrası içinde yani kalp atışı duyunca hissediliyormuş, bak yine olmadı o zaman ilk hareketinde kesin olur gibi de düşünmeyin yani öyle olmayacak herkes farklı. Doğunca da olmayacak hatta o zaman daha değişik oluyor ama hele 2 aylık olsun size bir gülsün işte o zaman bu nasıl bir duygu böyle diye diye dolanırsınız

Çift çizgiyi gördüğümde tepinerek ağladım, kan sonucunda hastaneyi ayağa kaldırdım yanlış bu diye, bebeğim doğdu aylarda alışamadım. Ne hareketi ne görüntüsü hiçbir mutluluk yaşatmadı hamileyken. Şuan 'kirpiğine gurbaan' modundayım Bazı kadınların hayat öncelikleri bu olmasa dahi, emek ettikleri ve kendi sorumluluğunda olan bir can için yapabileceklerini kendimden biliyorum. Dünya bir bebekten ibaret değil lakin benim bebeğim ve en iyisi olmak zorundayım algısıyla devran değişiyor.

Bebek ana rahmine düşer düşmez o duygu olmuyor zaten bebek doğar doğmaz da olmuyor. Hatta ben bebeğim ilk doğduğunda neden yeğenimi daha çok seviyorum diye oturup ağlamıştım zamanla oluyor o duygu emekle oluyor yaşantıyla oluyor.. sevgi gerçekten emekmiş.. ohh çok güzel çocuk doğurmuşum iyi ki doğurmuşum diyorsunuz.. ps: şu an uyutmak için 2 saattir debelendiğim bebem karşımdayken yazıyorum bu satırları.. eşek sıpası bir gülüyor bütün yorgunluk gidiyor

Kaygılanman çok normal. Ama ben mesela çok isteyerek hamile kaldım. Bu kadar şüphem olsa korunurdum. Demek ki içten içe istiyorsunuz. Zamanla alışacaksınız.

Sizdemi başlarda böyle düşünüyordunuz? Tahin Helva

Konuşacakmış bir de. KARNIYLA.

Madem istemiyordunuz yaşınız da küçük degil Korunma yöntemini iyi seçebilirdiniz Gercekten istemiyorsanız ve ben yapamam diyorsanız çaresine bakarsınız. Kim ne derse desin o bebeğe genellikle siz bakacaksınız cunku. Herkes kendi yaşamından sorumludur. Kaldıramayacagınız şeyin altına girmeyin. Ne anneleri görüyoruz. Hamilelik süreci Bebek doğduktan sonra ki süreç Ek gıda süresi Beslemesi Bunların hiçbiri kolay değil. Nerden baksan 5 yıl bunların sorumluluğu olacak. Dünyaya insan getireceksiniz oyuncak degil, o yüzden iyi düşünün. Aşırı sorumluluk gerektiren, düzen gerektiren ve bu bir gerçek kadının saçını süpürge etmesi gereken bir durum. Yanlış anlamayın sorumsuz, anlayissiz bir anne olmaktansa hic olmamak daha iyidir.

4. bebeğime hamileyim. 1,2 ve 3 gibi değil kesinlikle biraz zamansız geliyor ufaklık :) olsa da olur olmasa da modundaydim ilk başta. Sağlıklıysa durur bu sefer kendimi çok sakinmicam diyordum ama hiç de öyle olmadı. Bu da diğerleri gibi benim bebeğim ve aynı şekilde sakiniyorum, koruyorum onu. Ben kesin sever, benimsersiniz diyemeyeceğim. O duyguları besleyemeyen anneler var maalesef. Umuyorum ki bebek büyüdükçe ve onu hissettikce duygularınız olumlu yönde gelişsin. Kaygılarınızı anlıyorum, kendinizi olumlu yönde telkin edin, kötü, zor yanlarını düşünerek moralinizi bozmayın. Güzellikleri, zorluklarını geçiyor emin olun. İnşallah kötü düşünceleri unutup, bebeğinizi büyütmeye odaklanıp sağlıkla kucağınıza alırsınız

Böyle hissetmeniz çok normal. Ben planlı olmasına rağmen hamile olduğumu öğrenince korktum hatta ağladım. İstemediğimi düşündüm. O da bir süreç ve geçiyor zamanla hamile olduğunuz fikrine ve bebeğinize alışıyorsunuz. Hareketlerini hissettiğinizde anlıyorsunuz artık anne olduğunuzu

Kimi yıllarca didinir her soru sorulduğunda içi yanar da susar kimi de bu mucizeye acaba der sen çok büyüksün yarabbim size saygı duyuyorum kalp kırmak istemem herkesin kendi tercihi ama bir iki dknizi ayırıp olmayanların burda açtığı konuları okusanız ne demek istediğimi anlarsınız evet çocuk sahibi olmak bir tercih bunu dünyaya kesinlikle getirmek isteyen insanlar da var ve bu yüzden kendilerini koruyorlar çünkü istemiyorlar siz ise önlemini almadan tedbirsizlik etmişsiniz şimdi ise sorguluyorsunuz yapmayın lütfen neyse daha fazla isyan edip günaha girmek istemiyorum. A

Ben 39 yaşındayım şuan 35 yaşından beri uğraşıyorum Sizin de yaşınız var Aldırmayı düşünmeyin bence Yarın öbür gün olsun diye uğraşmak çok daha zor.

Daha 5 hafta ne ki küçücük bir su damlası. o büyüyecek sizinle karnınızdan da olsa iletişime geçecek kalp atışını duyacaksınız, içinizde bir can olacak bazen elini karnınıza dayayacak onu hissedecek güleceksiniz. Bunlar güzel şeyler çok büyük bir mucize bence. Öyle şeyler düşünüp içinizi soğutmayın.

Aldiracak olsaniz buraya bu kadar yazmaz gider bir doktor bakardiniz. Cocugu doguracaksiniz pişman olsaniz da "iyi ki dogurmusum" diyeceksiniz. Burada benzer birrr suru konu okudum. Hatta cocuga alisamadim diye 2562626 tane şikayet konusu acip 2. Bebesini dusunen bir üye vardi. Yani nasil olsa dogacak ve alismak zorundasiniz cokta sorgulamayin artik.

yasal süre 9 haftaymış galiba ben 8. haftamda kontrole gitmiştim elleri ayakları oluşmuş ilk aklıma gelen nasıl kürtaj yaptırıyor kadınlar demiştim... ben ki kürtaja karşı değildim olanlarada kızardın tecavüz sonucu yada maddi imkansızlıktan doğurmak istemeyn insanlara hak veriyordum ama onu görünce ilk aklıma gelen oydu... bence bi gör ondan sonra tam kararını ver

Sakinn 5 hafta bebege kim bakacajk diye düsünmek icin cok erken:) Ama tam emin olmadan neden cocuk sahibi olmaya kalktınız ki_?

aynı düşünceler bende de vardı. plansız hamile kaldım ama çok sevinmiştim. fakat zaman zaman nasıl olacak? ben bunu istiyor muydum? hayatım kısıtlanacak vs vs diye düşünürdüm. kendimi çok suçladım sizin gibi. ve sonrasında 10 haftalık düşük yaptım. şuan daha da suçluyorum kendimi bebeğim beni anladı mı? hissetti mi? vs vs diye. şuan çok yeni kafan karışıktır normal. ama bebeğinle konuş ve onun şuan tek hissettiği sen ve senin düşüncelerin. kalp atışını duyduğun zaman her şey değişecek. benim bu dünyada duyduğum en güzel sesti.. hele bir de hareketlerini hissetmeye başla. alışacaksın demem yanlış olur, anne olacağını hissedeceksin merak etme. umarım sağlıkla ilerler <3

Çok teşekkür ederim umarım dediğiniz gibi olur acele etmeyeyim (

Allahim evlat hasretiyle yanan nice yarali yurekler var. Senelerdir hastane hastane gezen bu ugurda acılar çeken. Ne olur Rabbim sen onlara nasip eyle. Soyleceklerim bukadar

Bunu yapan da biz kadınlar ne yazık ki. Bakar mısınız, şimdiden karnını sev demeye başlamışlar bile.

ben çok istediğim halde konuşamadım öyle şarkı dinletmek falan bana çok yalancılık gibi geldi yaa içimden gelmeyen şeyi, zorla hissediyormuş gibi yapmanın manası da yok. 21. haftada detaylı ultrason çektirdiğimde ancak hissettim desem yeri. Çok ağlamıştım miniğimi orada görünce.

Bana da işediği testte iki çubuğu görür görmez ağlayıp "onun hayatı benimkinden daha önemli" moduna giren insanlar hayatını aşırı abartılı yaşayan, klişelerle dolu gibi geliyor. Gercekte çoğu insan zaten uzun bir süre bağ kuramiyor karnındaki bebekle, hiç merak etme. Sadece linç korkusundan aciklayamiyorlar... Benim bir arkadaşım ikinci çocuğu için "diğerinin gözünden anlardım ne istediğini ama bu çok boş bakıyor, sanki yabancı gibi" falan derdi. Ama tabii ki benim gibi yadirgamayacak yakınlarına. Yoksa instada falan "canımdan can, kanından kan, gördüğüm an anladım ki sen tek aşkımsın" falan devam Sen de alışırsın elbette, zamanla - bağ kurdukca onun senin bir parçan olduğunu anlar ve daha çok seversin. Daha yolun Cook basindasin

Çok istediğim halde bana da ilk aylar acaba gerçekten var mı diye gelmişti uzun bi süre Üstelik ultrasonda gördüğüm, kalp atışını duyduğum halde hep bi acaba yaşıyordum Duyar duymaz büyük bi aşkla çocuğuna bağlananlar da illa ki vardır Ama bana da öyle olmadı Zamanla aranızdaki iletişim artınca tekmeler, tepkiler, ultrason görüntüleri gibi bağlılık da artıyor bence

O kadar istememe rağmen senelerce çocuğum olmadı. Olunca bana tuhaf bir his gelmişti. Hem alışamadım hem de kabullenemedim. Sigarayı bırakmak bana acayip koymuştu. İçtiğim kahve miktarını azaltmak, günden güne çıkan karnım, çatlaklarım, bulantılar.. doğduktan sonra bile hemen alışamadım ben o kadar olsun diye beklediğim bebeğe. Ama sonra içime tuhaf birşey geldi, şuan kendimden geçerim evlatlarımdan gecemem. Bunlar zamanla olacak şeyler. Demem o ki bu kadar istememe rağmen bile alışmam zaman aldi siz de alisirsiniz. Hele o minnak ekşi kokulu ayaklardan öpüp kokusunu içinize çekince herşeye değer diyeceksiniz

Aslında birkaç kitap aldım fakat onlarıda birkaç sayfa okuyunca sanki iyice içim daralıyormuş gibi oluyor.( Bir kez kontrolüm oldu tabi kesecik olduğu için hiç birşey hissedemedim. Önümüzdeki hafta kalp atışlarını duyabilirmişiz. Umarım dediğiniz gibi olur biraz büyüdüğünde daha olumlu duygular beslemeye başlayabilirim (