Depresyonunuz ileri boyutta gibi gözüküyor. Fakat doktorun senelerce sürecek bir süreç demesi bana çok tuhaf geldi. İlaca başlanır süreç takip edilir sonrasında gerekli görüldüğü takdirde farklı ilaçlara geçiş ya da dozaj yükseltimi yapılır. Sürecin devamına daha baştan karar vermek bana çok saçma bir yaklaşım geldi. İlaçlar belki size iyi gelecek birkaç ayda toparlayacaksınız nasıl böyle emin konuşabiliyor ki? Devlet Hastanesi'ne gitmeye devam edecekseniz bile başka bir doktor seçin.

Yani ben şimdi duloxx ve tegretol kullanıyorum çok bi değişim olmadı anksiyete geçirme konusunda henüz 1.5 ay oldu kullanalı ilaç kullanırken mesela yine eskisi gibi keyif alcak mıyım film lerden ailece bir arada olmaktan yürüyüşten aslında ilaçları bırakmak istedim duygularım ölüyor diye eskiden keyif aldığım şeylerden keyif almak istiyorum

Psikolog da çözüm olabilir iyi bir terapi belki ilaca gerek

Çocukluk döneminde fiziksel şiddeti cok yaşadım ergenlik cağlarında ve 20 'li yaşların başlarındaysa cok sık olmasada yasadim ben aslinda hepsi geride kalmis unutup gitmişim gibi geliyordu. Normal hastalıklarda bile ilaç kullanmayan biri olarak ilaçlara karşı cok önyargılı yaklaşmıştım. Doktor ilk gunler için ilaçların sinirlilik hali gibi ters tepkiler göstereceğini söyledi artik bekliyorum Umarim faydasını görürüm kitap önerileri ve bilgilendirmeleriniz için ayrıca tesekkur ederim dikkate alacağım oberoilerimizi

Çok teşekkür ederim.

konu geçen senenin konusu, umarım konu sahibi iyileşmiştir ama depresyon tanımınız yanlış, düzeltmek için yazıyorum. konu sahibinin anlattığı sizinkinden farklı bir depresyon çeşidi yalnızca. atipik depresyon deniliyor buna. klasik depresyondan farklı olarak; bunda çok yeme, çok uyuma, dışarıda normal görünebiliyorken, maskenin altında büyük bir depresyon, kol ve bacaklarda büyük ağırlık hissi gibi özellikleri var. yorulmak ve tembellik değil bu. depresyonun farklı bir şekli. ve tabi ki onun kadar ağır. atipik denmesinin sebebi az görülmesi değil, klasik melankolik depresyondan farklı belirtiler göstermesi. senelerimi çaldı benden ve eşimden, çocuğumdan. ben diğer yorum yazan arkadaş gibi, sınavlarda derece yapan, irade gücü ve organizasyon becerisiyle tanınan, son bir kaç senemde yaptığım işlere insanların şaşırdığı bir insandım. en son aşamada aile bireylerimin ismini unutacak seviyeye gelmiştim. yani tembellik ve yorulmuşluk çok çok yanlış bir tanım olur.

Yani evet sanırım ilaç dan sonra biraz arttı şimdi biraz kontrol edebiliyorum.. 1 2 gündür diyelim.. Ama duyguları dondurması iyi bişey değil ozaman da hissiz keyif almazsam nasıl olcak ben nabıcam ya beni bu hayata bağlayan duygularım onlar gittiği için mi depresyondayım acaba

B12 ve D vitamini bendede çok düşük zaten dod vitamini eksikliği depresyon belirtileriyle yakın diye öncelikle dahiliyeye göründüm aslında düşük olmasına rağmen doktor sadece bu değerler bu kadar uyku yapacak kadar degil demişti. Psikiyatri doktoruna söyledim oda bu vitamin eksikliginden falan değil dedi. Ama vitamin takviyesi almayı

Kimya değiştirme konusunu bilemeyeceğim. Her şeyin dofalina yönelip ilaçtan mümkün mertebe uzak duran bir insanım normalde de. Ama bazı durumlarda mecbur kalınca kullanıyoruz. Karakterimiz her gün bile farklilaşabilir bu bana normal geliyor. Tabi bizi ciddi derecede kötü etkilemediği sürece. Çocuk açısından iyi olmuş evet Takmamanın bile fazlası olmaması gereken bir şey evet ama faydaları çok çok fazla. Doktorunuza bu düşüncelerinizden bahsettiniz mi ne diyor?

Eğer kullandığınız ilaçlar bu amaçla kullanılan ilaçlarsa etki edecektir. Etmediği takdirde doktor dozunu yükseltebilir ya da ilaç değiştirmeyi önerebilir. NedirYani Kalbindeki Endişeleri

Çok teşekkür ederim ilginiz için hiç tanımadığınız biriyle alakadar oldunuz.. Bunları yapıyım uygun zamanda. 3 seçenek var eskisi gibi keyif almamamın sebebi ilaçlar yada depresyon.. Bunu da düşüncem bi bakalım..

o kadar katılıyorum ki şu cümlenize. depresyon veya diğer psikiyatrik hastalıklar utanılacak şeyler değildir. nasıl bir hipertansiyon, enfeksiyon veya diyabet normal bir hastalık olarak karşılanıyorsa, psikiyatrik hastalıklar da aynı şekilde normal karşılanmalıdır. insanız biz, bu yüzden ruhumuz var, doğal olarak ruhumuz da rahatsızlanabilir. aslında depresyon başta olmak üzere bazı psikiyatrik hastalıkların biyokimyasal bir temeli de var. vücudumuzda nörotransmitter dediğimiz bazı maddelerin normal dengesi bozulunca psikiyatrik semptomlar ortaya çıkıyor. depresyon, OKB, şizofreni... bunların temelinde bahsettiğim maddelerin dengesiz oluşu var. işte bunları tedavi eden ilaçlar da NT'leri düzene sokuyor ve kişi normale dönüyor. uzun sürmesi, bu dengenin vücut tarafından tekrardan kurulmasının zaman almasından kaynaklanıyor. yani sizde değil diğer tüm depresyon hastalarında böyle. bir enfeksiyon 5 gün antibiyotik kullanarak iyileşebilen bir hastalıksa, depresyon da aylarca ilaç kullanıp iyileşen bir hastalık. böyle düşünün. hepsi hastalık, bedensel veya ruhsal kategoride olmaları hiçbir şeyi değiştirmiyor. aslında antidepresanlar 3-4 haftada etki göstermeye başlıyor ancak iyilik hali başladıktan sonra en az 6-9 ay tedavi gerekiyor. iyileştim diyip ilacı bırakmak yok yani. merak etmeyin, ilaç tedavinizin işe yaradığını göreceksiniz, hissettiğiniz tüm bu şeyler normale dönecek... o zaman da iyi ki tedavi olmuşum diyeceksiniz, hayattan tekrar zevk almaya başlayacaksınız, bana inanın :) her şey biz insanlar için. antibiyotik kullanmakta utanılacak bir şey yoksa, antidepresan kullanmakta da utanılacak bir şey yok. bana inanın. çok samimi söylüyorum. sevgiler

Özelden o psikoloğun adını yazmanız mümkün mü acaba? En buyuk kk

Ilgi bekliyorsunuz evet. Ilgiye muhtacim demek neden zor? Haftanın 3 gününü verdiğiniz seve seve zaman ayırdığınız insana ilgilen benle demenin nesi yanlış? :) Tekrar ediyorum sevdiklerimiz bu zamanlar için var. Bakış acınızı degistirmelisiniz..

Herkese iyi pazarlar Aslında sanki buraya yazıp çözüm arayışında olmam gereken başka derler var ama bugün bu konunun gerginliğini o kadar fazla yasiyorum ki... Sıkıntıma gelecek olursak 1 yıla yakindir aşırı uyuma isteği beraberinde yeme bozukluğu aşırı yemek yene isteği halsizlik bitkinlik falan vardı. Ama son 3-4 aydır hicbirsey yapmayacak hale geldim isten eve gelir gelmez uyuyorum neredeyse ertesi güne kadar artik ütüsüz kıyafetlerle ise gitmeye sacimi adam akıllı taramamaya banyoya anca bi kaç günde bir güç bela girmeye başladım. Son bi parca temiz kıyafet kalıncaya kadar çamaşır falan yıkaamıyordum bazen giyinecek temiz kıyafet bulamıyordum. Arkadaslarimla buluşma isteği bi yere gitme farkli bi aktivite içinden hicbirsey yapmak gelmiyordu. Bu aşırı uyuma isteğinin ve halsizligin normal olmadığını düşünüp dahiliyeye gittim vitamin degerlerine troidlerime falan bakildi değerlerde düşünlük var ama bu kadar uykusuzluk yada halsizlik yapacak kadar degil dedi. Hicbirseyde yazmadı. Açıkçası aklıma psikiyatriye gitmek geldi ama sanki her başvurana depresyon tanısı konulacak antidepresan başlanacak diye tedirgin olduğumdan ben ağrı kesici bile kullanmak istemeyecek kadar ilaçlardan kaçan biri olduğum için girmedim ama 3 ay icinde git gide daha kotu oldum. Gecen hafta psikiyatriye randevu aldim göründüm doktor depresyondasınız hanımefendi dedi. Doktor bey tamam hic sıkıntım yok diyemem ama herkes kadar maddi herkes kadar iş yada ailevi sıkıntılara sahibim falan dedim. Oda durum kişiden kişiye değişir mesela birisi cok buyuk sıkıntıları dahi cok fazla umursamazken kimi daha küçük şeylerde yıkılabilir onun gibi düşünün. İlaç basliycaz ama başında söyleyeyim bi kaç ayla devam edip bitecek bisey degil bu tedavi yıllarca sürecek yıllardan söz ediyorum bilginiz olsun dedi o an kendimi tutamayıp ağladım. Çünku ben yıllarca halsizdim bitkindim ben abartıyorum ilaç kullanmak istemedim özelliklede antidepresan şimdi bunun yıllarca sürecek demesi beni cok etkiledi paikilojik olarak. Neyse esas konuya geleyim durumu kimseye söylemedim paylaşmayı düşünmedim şimdiye kadar herseyi tek başıma yaşadığım gibi. Ama şu var ki ailemle yaşıyorum uzun süredir hicbir ise el atmıyorum kardeşlerimin haklı isyanları bazen laf dokundurmalari oluyor onlar tembelliğine vuruyorlar ama inanın tembellik degil inanınki susuzluktan ölsem bir bardak su alacak hali kendimde zor buluyorum yoksa yıllarca evin işlerini onlar yokken tek başıma yaptim ettim. Arkadaşlarım var çağırırlar falan uzun zamandır pek onlara buluşmalarına katılamıyorum bişeyleri bahane ederek halbuki inanın gidecek gücü bulamıyorum kendimde. Bi arkadaşım var çok yakınım benim icin gercekten farkli cok seviyorum kendisini fırsat buldukça haftada 2-3 gun mutlaka ya uğrarım ya disarda buluşuruz ama ondan olsa hergun buluşup görüşelim cok iyi niyetli güzel birşeyler hazırlasa çağırmak ister hergun görüşelim buluşalım ister ama evlerimiz uzak ben işten sonra ona uğrayıp eve dönünceye kadar çok geç oluyor. Haftasonu ise bana evden cikmak ışkence gibi geliyor. Dün cagirdi sahiden halim yoktu konuşunca canim senin hergünü halim boyle ama dedi bugün konuştuk bu seferde reddedince kendimi kötü hissettim bazen herkese depresyondayım ondan boyleymisim diye haykırmak geliyor ilaçlardanmıdir nedir dusundukce ağlayasın geliyor kendi sıkıntım bir yana birde insanlara açıklama yapmak cok yoruyor beni.

Öncelikle geçmiş olsun. İlaç kullanmak konusunda tereddütlü olduğunuzu okuyunca bir-iki şey yazmak istedim bilgi amaçlı. Mantığınıza yatarsa belki daha iyi uyum sağlarsınız. Doktorunuzun dediği gibi depresyon için çok trajik olaylara gerek yok her zaman. Duygularımız beyindeki kimyasal maddeler ile düzenleniyor. Duyguları etkileyen küçük veya büyük olayların etkisi olsun, başka hastalıkların yan etkisi olsun ve hatta aileden gelen genetik yatkınlık olsun bu kimyasal maddelerin kendi arasındaki dengesi zamanla bozuluyor. Araştırmalar fiziksel değişikliklerin de olduğu gözlenmiş. İlaçlar bu dengeyi sağlıklı insandaki konumuna getirmek için. Bu süreçte bazen çok sinirli olabilirsiniz, manasizca neşeli de olabilirsiniz. Beyniniz dengesini bulmaya çalışıyor. Yukarıda bir arkadaşın dediği gibi bu da diyabet gibi kimyasal, hormonal bir hastalık aslında. Keyfi bir uygulama yapmıyorsunuz içiniz rahat olsun. Tedavisiz bıraksaydınız uzun dönemde bağışıklığınız zayıflayabilirdi. Allah korusun hastalıklara açık hale gelebilirdiniz. Doğru kararı verdiniz müdahale ederek. İyi bir dostunuz olmasına çok sevindim. Bugünler dostla çok daha hızlı ve rahat atlatılıyor. O kişinin bir derdi olsa size söylesin isterdiniz diye düşünüyorum. Büyük ihtimal o da öyle düşünecek. Tabiki kendinize en büyük destekçi siz olun. Düze çıkınca geriye dönüp bakacak ve kendiniz için yaptığınız bu iyileşme ile gurur duyacaksınız emin olun.

Bu arada konu sahibi şunu da eklemek isterim Depresyona inkara gerek yok. Bedenimiz nasıl hastalanıyorsa ruhumuz da hastalanabilir bundan daha doğal bir şey yok. Hem doktora gidiyor hemde herkes kadar sıkıntım var dediğinizde bu tutarsızlık olur. Problemin siz de farkındasınız ki orada bulunuyorsunuz sonuçta. Yargılamak için değil farkındalık katmak için bunları da eklemek istedim. Tedavi olmanız gerekiyorsa olmalısınız. Hayatı böyle yaşamaktansa bir süre ilaç kullanmak daha kolay bir yol.

Dün biraz kızımı babasına bırakıp yürüdüm oturdum bi bankta düşündüm neden böyle oldum diye bıraksalar sabaha kadar eve girmezdim önceden eşim kızım onlarla olmak iyi geliyordu çünkü beni hayata bağlayan kendimi iyi hissettiren keyif aldıgım şeyler vardı şimdi onlar olmayınca enerjim sabrım olmuyor çünkü bu hayatta sadece anne oldugum evladım olduğu için mutlu değilim kitspslrımla mutluydum duygularım vardı canlıya cansıza sevgiyle bakardım şimdi bişeyler gitti ve ben boşluktayım

Evet yorumunuzu tekrar sakin kafayla bir okudum, kotu bir sey de dememissiniz... Simdi sizi anladim. Ben neden bir anda cok sinirlenip size yukseldim ki? Cidden cok ozur dilerim. Dedigim gibi, tek bir kelime beni gecmise goturdu aslinda size degilmis o yorumlarim gecmisteki insanlara imis. Valla kusura bakmayin kisisellestirdigim icin.

Inanın başka seçeneğim olsa en azindan baska bir doktorun fikrini almak acısından bile giderdim Zatwn uzun süre geçer gider anliktir dedim is yoğunluğuna is stresine bağladım mevsim geçişlerine bağladım geçer gider diye düşündükçe daha kotu oldu ne kadar erken yol alsam o kadar cabuk biter düşüncesiyle başladım ilaç kullanmaya

Ne değişti hayatınızda? Hep böyle miydiniz bir kırılma noktası mı yaşadınız?

Hayir depresyondaki insana tembelsin diyen bir yoruma saygi duyamam. Keske depresyonda iken de bu turden yorumlara saygi duymasaydim. Bu tur yorumlar bana cok zarar verdi. Siz baska birine tembel diyebildiniz ama ben size hic hakaret etmedim. Saygisiz olan ben degilim.

arkadaşınıza açıkça söyleyin, seninle alakası yok; seninle vakit geçirmeyi çok seviyorum ama ruhsal durumum bu aralar pek iyi değil diye. yürüyüş çok iyi gelecektir kendinizi zorlayıp günlük yürürseniz farkı anlayacaksınız. İlaçlar korkunç şeyler değil gerekirse kullanılmalı. depresyon da diğer hastalıklar gibi bir hastalık, beynin kimyası değişiyor. Ülseriniz olsa, astımınız olsa ilaç kullanmayacak mıydınız? Depresyon da emin olun onlar gibi bir hastalık. İlaçların ilk haftalar da etkisi ters oluyor, daha karamsar, daha hassas oluyorsunuz ama bunlar normal, bırakmayın sakın. Bana 'iyi hissetmek' ve 'hayatı yeniden keşfedin' kitapları inanılmaz faydalı oldu. Yazarları da psikiyatrist ve kendi kendine nasıl yardımcı olacağını gösteriyor. Özellikle hayatı yeniden keşfedin kitabı beni çok etkiledi, bu yaşta kendimi anlamaya başladım. Sorunlarımın temelini ve nasıl çözeceğimi öğreniyorum. Ben biraz aceleciyimdir, önce internette psikologların hazırladığı şema testini çözüp kendi bölümümü bulmuştum. Siz doğru hatırlıyorsam fiziksel şiddeti çok görmüşsünüz, şu an tam o bölümdeyim, kuşkuculuk ve kötüye kullanılma şeması diye geçiyor, örneklerle açıklamış nasıl oldugunu neden kaynaklandıgını ve nasıl aşılacağını. Size de cok faydası olabileceğini düşünüyorum. Kitap sayfası paylaşmak yasal mıdır bilmiyorum ama direkt o sayfaları atmak istedim size cok faydası olacağını düşünüyorum.

Siz mutlaka kişisel gelişim kitaplarıyla, videolarla destekleyin kendinizi. Kendinize soru cevap yapıp köküne gitmeye çalışın probleminizin. Neyden şikayetçiyim? Şikayetçi olduğum durum ne zamandır var? O zamandan önce nasildim? Nasıl olmak istiyorum? Bu duygu bana ne hissettiriyor? Hissettirdiği duygudan neden rahatsızım? Bu tip sorular sorarak en derine inmeye çalışın. Önünüzde bir kalem kağıt olsun ona yazın ki okuduğunuzda problemi, ne istediğinizi, nelerin eksik olduğunu tam olarak ortaya koyup ona göre bir çözüm yolu bulabilin. Bazen dağ gibi görünen problemler ve sıkıntılar çok küçük taşların yerinin değiştirilmesiyle paramparça olabiliyor. Buna gerçekten inanın. Psikoloji biraz insanın kendi kendini iyileştirmesi üzerine. Farkındalık iyileştirir.

ben de en yakın arkadaşımın tavsiyesiyle gitmiştim doktora. hala ve hala minnet borçluyum o arkadaşa. o kadar müteşekkirim. bu bir hastalık, psikiyatriye git dediği için. çünkü o zamana kadar dahiliye, kadın doğum, nöroloji dolaştım. doktorlar bile psikiyatrik olabilir demedi. daha çok, olan şeyleri büyüten, nazlı, derdi yokken dert arayan biriymişim gibi davrandılar. eczacı arkadaşım, bir sağlıkçıyken, yeme sen de diyebiliyordu. çok iyi biliyorum saatlerce aynı konumda, saçma sapan şeyler izleyerek geçen zamanları. kendimi işe yaramaz, artık bozulmuş bir makine gibi gördüm. 40 kilo aldım ben de. oğlumdan götürdü, eşimden, hayatımı durdurdum, bazı konularda hayatım gitti elimden. o kadar okudum, o kadar bilinçlendim ki bu konuda. insanların sözleri incitemiyor artık beni. ama hala devamlı duyduğum laflar, bırakma kendini, kafana takma, bilimum akıl verip sırt dönmeler. ve bunlar eskiden kendi sıkıntıları sebebiyle benim omzumda ağlamış kişiler. eskiden üzülürdüm beni anlamıyorlar diye. şimdi sözler hiç umrumda değil. umarım geçmiştir sizin rahatsızlığınız da. iyileşmişsinizdir. çok iyi anlayabiliyorum yaşadıklarınızı.

Kişisel gelişim videoları vs seyretmenizi öneririm ayrıca. Mesela ailenizden bağımsız olarak kafa dinlediğiniz saatlerde nasıl hissediyorsunuz?

Kesinlikle. Bunu Googla atipik depresyon yazinca ilk cikan sonuclardan olan, bir Prof Drun sitesinden kopyaladim. Atipik Depresyon Atipik Depresyon, major depresyonun bir alt dalıdır. Tipik depresyondan farklılık gösteren bir takım belirtiler vardır ve bu belirtiler bazen tanı konulmasını geciktirebilir. Umutsuzluk ve çökkünlüğün çok ön planda olmaması, olumlu olaylar karşısında duygudurumun geçici olarak neşeli olması, bu farklılıklara bir örnek olabilir. İyi bir haber aldıktan ya da dışarıda arkadaşlarla vakit geçirirken kişi kendisini iyi hissedebilir. Yine de, duygudurumdaki bu iyilik dalgalıdır. Atipik depresyonun diğer belirtileri arasında kilo artışı, artmış iştah, aşırı uyuma, kol ve bacaklarda ağırlık hissi , reddedilmeye karşı hassaslık, alınganlık vardır. Atipik depresyon bazı terapi ve ilaçlara diğerlerinden daha iyi cevap verir. Bu yüzden bu alt türü ortaya çıkarmak özellikle önemlidir. Bir kere konu sahibi belli ki bu halinden dolayi asiri suclu hissediyor ya, ve bu durumunun ailesi bile farkinda diil. O kadar vakit gecirdigi arkadasina bile soyleyemiyor cunku simarik olmaktan, rahatsiz etmekten korkuyor. Hasta iken bile ev isi yapamadim diye kotu hissediyor. Guclu algilanmaya o kadar alismis ki depresyonu bile maskeli depresyon, gulumseyen depresyon olarak bilinen atipik sekilde ortaya cikmis. Tam tedavi alacak. Forum sitesinde bilmis bilmis yorumlar. Yok sen depresyonda diilsin yok tembelsin bilmem ne. O kadar sinirlendim ki. Bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olan insanlardan cok ama cok biktim artik.

Yazayım tabi. Ben geçen sene görüşmüştüm, umarım size de bana yardımcı olduğu gibi yardımcı olur. Gittiğim diğer psikologlardan da fiyatı daha uygun ve çok daha verimli geçti. Sayesinde 1 yıldır nefes alıyorum. Dönüş yapıyorum özelden.

Siz gerçekten depresyondasiniz.. Ilaclarinizi kullanin, depresyon her zaman hayatta büsbüyük kötü bir seyler olunca olmaz. Bazen hastalıktır, diyabet tansiyon gibi size de depresyon var. Tedavi olmaniz gerekli, ama belki kendinizle cok iyi ilgilenir cok büyük adımlar atarsiniz tedaviniz hizli biter? Bu ihtimali görüşün doktorunuzla eger uzun uzadıya ilaç kullanmak istemiyorsaniz. Bir de içinize sinen bir doktora gidin, uzun bi tedavi, sonradan değişmesi tedavinizi zora sokar belki. Peki sizin probleminiz evden cikana kadar mi? Çıkınca mutlu hissediyor musunuz

Çok teşekkür ederim zaten artik özbakım bile yapamayacak hale gelmek kabullenip doktora gitmeye yönlendirdi beni Bilemiyorum sanki insanlara depresyondayım desem ilgi alaka bekliyormuşum gibi gorunucem diye cekiniyorum kimseyle paylaşmadım ne kadar sürer ne kadar süre paylaşmadan devam ederim fikrimde yok dogrusu

Zaten direk sizin durumunuz ilaçsız çözülecek bir durum gibi görünmüyor ilaç kullanmama gibi bir şansınız yok ilaçlar yasadiginiz durumun beyine hasar vermesinin onune geçiyor Süreci anlattı verdiği ilacı 3 hafta kullanmamami eğer yaramazsa değişeceğini yada suruna görev dozu değişeceğini sonradan farkli ilaçlarla devam edeceğini sürecini biraz anlattı Atipik depresyon olduğunu söyledi zatwn uzun zamandır bu durumdaymışsınız falan dedi aldığım kiloların beslenme bozukluğunun bundan kaynaklı olduğunu söyledi beni en çok üzen sürecin uzun sürecek olma düşüncesi

Öncelikle sizin hayatınız normal bir insanın hayatı gibi değil, sizin geçmişten gelen ciddi travmalariniz var ve sizin çocukluğunuzu yaşayan birinin bu travmalara sahip olmaması garip olurdu zaten. Kendinizi lütfen lütfen lütfen kabullenin. Ve ailenize, arkadaşlarınıza bu durumu söyleyin, herşeyi içinize atmışsınız artık atmayın. Aileniz cahil insanlar büyük ihtimal size deli diyceklerdir ama sizi deli sanmalari iyi bile olabilir sizin için. Yerinizde olsam herşeyi abartarak anlatırdım, ki yerinizde oldum sayılır. Ailemin aklını çıkarmıştım bile isteye, bana ne yaptıklarını görsünler istedim. İyi oldu yine olsa yine yaparim.

Özbakım bile yapamayacak noktaya gelmişseniz kabullenememe lüksünüz yok maalesef.. Aslında paylaşmamakla hata ediyorsunuz. Sevdiklerinizle paylaşın ve destek isteyin. Ben sizin yerinizde olsam ilaç gücüyle değil de sevgi gücü ile aşmaya çalışırdım önce bunu. O yakın arkadaşınıza söyleyin. Kapınıza hatta odanıza kadar gelip çıkarsın sizi. Birlikte maske günü bakım günü düzenleyin. Eminim çıkana kadar zor gelecek. Keyifli zaman geçirdikçe iyi hissedeceksiniz. Arkadaşlar bu zamanlar için var. Çekinmeyin. Şifa diliyorum..

Nasıl hiçbir şey yazmadı tmm hemen yazmaz ama eğer troid değerinse düşük çıkan mutlaka her ay takibi yapılmalı anladığım kadarıyla TSH düşmüş hipertroid riskiniz var ki uyku hali depresyon hepsini hipertroidde var. siz her ay kan verin ASM de troid çok düşebilir ya da düşmüş haldeyken aniden çıkabilir hipotroid durumuna gelebilirsiniz depresyon çok arttı diyorsanız mutlaka düzenli kan verin TSH çok artarsa veya çok düşükse dahiliyeye gidin. sakin ihmal etmeyin.

Burada doktorların fikrini istemiş olamaz değil mi bu üye? Bizim fikrimizi istediği için konu açmış. Ben de fikrimi söyledim. Hangi cümlemde sakın tedavi olma, sen depresyonda değilsin, doktor yalan söylüyor cümleleri var? Bana göre, ben böyle düşünüyorum diye ifade etmişim ama sinirden okuyamamışsınız sanırım. Ben 7 yıl depresyon 4 yıl anksiyete tedavisi gördüm, depresyon tedavisiz geçmeyen bir hastalık, ben de 40 kilo alıp sonra 60 kilo verdim. herkesin yaşadığı, deneyim kazandığı bir dönem var. Ben de fikrimi söyledim. Burada açtığım depresyon, intihar konularım var. Siz nasıl bu kadar kesin konuşuyorsunuz kişiyi tanımadan? Beni azarlama hakkını nereden buluyorsunuz? Ben kesin bir yargıyla konuşmadım yorumumumda, ama maşallah siz yargı dağıtmışsınız. Bu ne sinir bi sakin. Eski olduğunu bilseydim yazmazdım zaten. Size de son cevabım, şuraya iki satır yazıp azarlanıp yollanmaktan bıktım. Herkes içini dökmek için başkasını kullanıyor neredeyse, kendi fikrinizi yazıp, diğer üyelere saygı duyun bu kadar basit. Konu sahibi umarım iyileşmişsinizdir. Umarım uyku sorununuz bitmiştir, hayattan keyif alıyorsunuzdur. Buradan yapabileceğim dua etmek. En buyuk kk

bu konularda yazarken biraz hassas olmak lazım gerçekten. bilerek incitmek için yazıldığını düşünmüyorum ama bilgi sahibi olmadan fikir sahibi de olmamak, lafın nereye gittiğini bilmek gerek. ben majör depresyondan önce SAD denilen mevsimsel depresyonu yaşardım her sonbahar. ama halimi anlatamazdım kimseye. allah tan o geçici olurdu. ama bana da, çok yakın bazı akrabalarım tembellik seninki, başka bir şey değil derlerdi. allah düşmanımın başına vermesin diyorum, major depresyon öyle bir hastalık..

Merak ettim kac yıldan yada kac aysan sonra bıraktınız Geronimoo Okçu'nun önünde saygıyla eğil tek ayak

Buradaki üye depresyonu kabullenememiş, doktor depresyondasın diyince ağlamaya başlamış. Ben elbette ona kalk spor yap, bak nasıl iyi olacaksın, müzik dinle hepsi geçecek demek istemedim. Kabullenemediğini anladım, moral vermeye çalıştım. Panikle tedavi zaten olumlu sonuç vermez, önce rahatlaması lazım, aslında depresyon biraz da kendini bırakmışlık olabilir, biraz çaba istiyor sanırım, herkesin de başına geliyor aslında, belki de karakterim böyledir diye düşünmesini istedim. Zaten doktoru ona yol gösterecektir ilaçlar etki etmeye başladıkça bu panikten de kurtulacak. Çünkü ben de depresyonda olduğumu kabullenememiştim, bu yüzden çok geciktirdim tedavimi ve çok kötü sonuçlar doğurdu bana. Birisi bana; bana da öyle oluyor ya, hep uyuyorum, bazen canım hiç bir şey yapmak istemiyor dediğinde çok rahatlıyordum, demek ki herkeste olabiliyor ama ben çaresini bulmak istiyorum derdim. Neyse ikimizde bu hastalığın koca bir hayata mal olabileceğini bilen insanlarız. Anlayışlı olmak zorundayız. Ben de kırdıysam özür dilerim. İnşallah bir daha hiç yaşamayız hiç birimiz. Tekrarlama korkusu bile yetiyor insana Allah korusun.

Maalesef bulunduğum yerde pek doktor alternatifi yok Devlet hastanesine gidiyorum öncesinde özel kliniğe psikologa gidiyordum oda bütçe olarak beni zorluyordu psikoterapi ile devam ettirirseniz tedavi acısından daha faydalı olur dedi. Mutlu hissetmek soyle soyleyeyim başkalarıyla bir araya gelip zaman geçirmeyi cok sık olmasada bende seviyorum iyi geliyor. Ama hazırlanmak gitmek resmen işkence gibi

Devlet hastanelerine güvenmeyin. Bu kadar emin konuşuyorum. Sizi direkt ilaca yönlendireceklerdir. Özeldeki bir psikiyatra götürün, ilaçlık durumunuz olup olmadığına orada karar vereceklerdir. Ama sizinki ilaçsız düzelecek gibi durmuyor. Depresyon sizin bütün hayatınızı etkilemiş neredeyse. Şunu eklemeliyim, bir ilaç tedavisinin yıllarca sürmesi, eğer şizofreni tanısı konmadıysa yıllarca süremez. Bu detayın daha tedaviye başlanmadan belirtilmesinin sizi tedavi görmekten alıkoyabileceğini danıştığınız doktor anlayamamış olmalı. Başka bir doktora görünmeniz lazım.

Hayır aksine sizin için tehlikeli olacak derecede yoğun yaşanan duyguları biraz dindirmek iyidir. Ben de bir dönem kullandım. Bu sayede biraz sakinleşip kendimi toparlayabildim. Kaç senedir de ilaç kullanmadım hiç şuan gayet iyiyim. Büyük ihtimalle ilaca alışma sürecindesiniz. Adapte olunca normale dönecektir.

şimdi bu yorumunuzdan sonra ilk sayfadaki yorumumu tekrar ekliyorum "Ailemle yaşıyorum diyorsunuz kim var evde Yani herkesin çamaşırı ayrı yıkanıp ütüsü ayrı mı yapılıyor Pandemide ben bugün yıkanmayım deyince kimse olmaz gir yıkan demiyor mu Evde bir sıkıntınız var mı Yani ben işten geldim odama girdim uyudum bir olur iki olur da birileri sen hayırdır der olağan ev şartlarında Görmezden gelmeleri için farklı bir sebep var mı yani o bunu yapmıyor çünkü... denilip idare etmelerinin sebebi ne" evde anne baba kardeş var çamaşırınız vs neden ayrı yıkanıp ayrı ütüleniyor ne bileyim neden yemek hazırlanacak ayrı ayrı evde akşam yemeği yok mu herhangi birisi pişirmiyor mu ben 25 yaşıma kadar ailemle yaşadım görümcem 40 mesela ama annesi evde yemek de yapar çamaşır da yıkardı ya da evde kim varsa annen kendi çamaşırını yıkayıp seninkini ayırıyor mu yine pandemi de o evde yaşayan diğer insanlar neden banyo yapmıyorsun diye neden seni dürtmedi tekrar soruyorum bu yaşamınızı görmezden gelmelerinin sebebi ne evde birisi var bakın çocukları olmanız vs değil evde yaşayan birisi sofraya oturmuyor bisküvi yiyor, yıkanmıyor vs vs neden tepkisizler ya da onlar bir şey söylediğinde siz mi olağan dışı tepkiler veriyorsunuz da sustular ben evde kedi bile mamasını az yiyince peşinde dolanıyorum neden böyle diye

Yaklaşık 3 ay kadar kullandım diye hatırlıyorum. Ya da 4.

Beni incitti acikcasi yorumu, hem de cok incitti. Bugun 4 5 sene gecmis uzerinden, bugun bile incitti. Cunku boyle yorumlar duydum ben de o donemlerde. O anlara gitti aklim. Ne derdin var ki, tembelsin, obursun, bogazini tut, obursun, butun gun yatilir mi. Bilmiyorlar, okumuyorlar ki. Tamam hepimiz depresyon uzmani olmak alt turlerini bilmek zorunda diiliz ama ben bilmedigim bir konuda yorum yapmam mesela ve tanimadigim bir insana da tembelsin demem. Bana tembelsin diyenlerin hicbiri de hayatlarinda benim kadar erken yasta calismaya baslamamisti, benim kadar caliskan, hayat dolu degillerdi. Hayatin anlamini sorgulamiyorsan depresyonda degilsin demis. Kahkaha attim. Ben depresyondayken hayatin anlamini sorgulamiyordum cunku gunde kac tane hayatlari alt ust olmus multeci gormustum stajlarimda bile ve dunyanin en travmatik olaylarini dinlemistim, iskence gormus Afgan dosyalari okumustum, ben sansliyim, ben ayricalikliyim, ben cok sansliyim diyordum hayatin herkes icin bir anda tepetaklak olabileceginin bilincindeydim. Benim ne derdim olabilir ki diyordum. Doktora gitmistim benim bir derdim yok demistim ama konstantre olamiyorum enerjim yok belki de vitaminsizim diyordum. Tembelim diyordum. Kendimi sucluyordum sadece. Bir kere ev arkadasima acaba depresyonda miyim da farkinda mi degilim dedim. Ev arkadasim ayni bu bayan gibi "sacmalama ne depresyonu tembelligine bahane bulma" dedi. Bu yuzden aylarca doktora bile gitmedim. 40-45 kilo aldim. Egzama cikti saclarim dokulmeye basladi. Icimde bir anda intihar istegi belirmeye basladi. En ufak elestiride sucluluk krizine girip "olsem bu dunyadan bir bogaz eksilir mi acaba" diye dusunmeye basladim. Ama keyifsiz degildim. Aciyordum Iste benim stilim programini. Saatlerce bakiyordum programa. Guluyordum oradaki Nur Yerlitasa filan. Baska hicbir sey dusunmeden. Saatlerce. Ev arkadasim ev isi yapmiyorum diye beni kovmustu. Annemlerin yanina gittim. Elimde yapmam gereken bir ceviri var. 3 sayfa filan. O zaman issizdim ceviri yaparak para kazaniyordum. Onu bile yapamiyordum aslinda. Oradan bile kovulak uzereydim. Ekrana gunlerce bakiyordum 3 sayfayi bitirememistim. Babam durumumu fark etti. Dedi ki kizim sen hastalanmissin. Sen bu degilsin. Ve beni elimden tutup doktora goturdu. Ve iyilestim. Bu tur hadsizce yorumlar iyi niyetle filan yapilmiyor. Yargilamaya ve kendini digerlerinden ustun hissetmeye, "seninki de dert mi be" demeye merakli insanlar tarafindan yapiliyor. Evet en depresyonda sensin biz geri kalanlar abartiyoruz demek geliyor icimden. Hic iyi niyetle yaklasamam artik boyle insanlara. Kusura bakmasinlar.

Önemli değil. Anlaşılmayan insanların nasıl çırpındıklarını, başkasına nasıl hemencecik öfkelenebildiğini en iyi ben bilirim, çünkü yaşıyorum. Önemli olan sonunda karşılıklı telafi etmek Çok kırılmıştım vallahi, ama hemen beni doğru anlayıp özür dilediniz ya, gerçekten asilsiniz, hepsi geçti

İlaçlar belli bir süre duyguları dondurabiliyor. Ama bu tür tahammülsüzlükler değil de daha çok durgunluk verir ilk zamanlarda. Antidepresan ilaçlarının işleyişi böyledir genellikle. Sizin ilaçlardan sonra çoğaldı mi o kısmı anlayamadım? Bu arada doktor değilim sadece ilgili olduğum tecrübeli olduğum bir alan ve konu

Başka bir doktorla daha görüşün derim ama sizin kararınız. Uzun surecekse de o senelerden sonra bir "artık bitti bütün kötü şeyler" demek var bir de "keşke tedavi olsaydım şimdi iyileşmiş olurdum" deyip yiten birkaç sene daha olması var. Ne kadar erken başlarsanız sizin karınız olacak.

Tamam ben de alingan davranmis olabilirim ozur diliyorum. Size o kadar sert cikismak istemezdim sadece bir lafinizin uzerine. Muhtemelen yanlis anladim, sizi tanimadan. Aslinda yargilamak istemedim sizi de, ki siz de depresyon atlatmissiniz bu hisleri anliyorsunuzdur. Dedigim gibi, yorumunuz bana o zamanlarda duydugum tembelsin suclamalarini hatirlatti. Depresyonda degilsin sen, tembelsin diyen bir ev arkadasim vardi. Atipik depresyondaki insanlarda zaten cok buyuk bir sucluluk ve en ufak bir reddedilmeye kotu soze suclamaya karsi cok buyuk bir hassasiyet oluyor. Melankolik tipin aksine habire bir gulme, iyiyim ben deme, gizleme egilimi oluyor. Semptomlari sanki bile isteye yapiyormus gibi yansitilinca, simarik, tembel gibi yaftalamalara maruz kalinca cidden cok yikici bir etkisi oluyor bunlarin. Dedigim gibi ben bir tecavuz magduru ve bir depresyon hastasi olarak bunlari yasadim. Sizin yorumunuzu bu kadar sert yargilamamin sebebi bu. Aslinda sizin yorumunuz vesilesiyle, kendimce bu konuda farkindalik yaratmaya calismis bile olabilirim. Tekrar ozur diliyorum ve kisisel algilamamanizi rica ediyorum.

Ailemle yaşıyorum diyorsunuz kim var evde Yani herkesin çamaşırı ayrı yıkanıp ütüsü ayrı mı yapılıyor Pandemide ben bugün yıkanmayım deyince kimse olmaz gir yıkan demiyor mu Evde bir sıkıntınız var mı Yani ben işten geldim odama girdim uyudum bir olur iki olur da birileri sen hayırdır der olağan ev şartlarında Görmezden gelmeleri için farklı bir sebep var mı yani o bunu yapmıyor çünkü... denilip idare etmelerinin sebebi ne İlaçlarınızı için uzun yıllar içseniz de olur iyiolun da ilaç içince iyi olun Babamın tansiyonu var son 25 yıldır her gün ilaç içiyor ama bu sayede hayatta ilaçlar gerekli yerde kullanıldığında kötü değildir

Depresyon tedavisi görmüş biri olarak şunu hissettim, sanki sizde tembellik var gibi. Siz yorulmuşsunuz bence, dinlenmeye ihtiyacınız var. Ben depresyonda değilim ama haftasonları bir yere çıkmaya üşeniyorum. Depresyon tedavisi görürken dışarı çıkıp insanlarla bir arada olmak acı veriyordu bana. Siz mutlu hissediyorum demişsiniz. Depresyon şuna yardım edemiyorum, dışarı çıkmaya üşeniyorumdan çok duygu durumu bozukluğu. Mesela hiç bir amacım kalmadı, hayatta hiç bir şey zevk vermiyor, ben nasıl yaşayacağım, insanlar neden mutlu, yemek yemek istemiyorum, su içmek duş almak ne kadar anlamsı diyor musunuz? Neden yaşıyorum diyor musunuz? Eğer bunlardan birini sormuyorsanız yıllarca sürecek bir tedaviniz yok bence. Sadece yorulmuşsunuz ve tembelsiniz. Ben yıllarca tedavi gördüm ama sizden çok farklıydım. Ayrıca depresyonda olan biri yıllarca tedaviniz sürecek diyince ağlamaz, onun için önemli değildir bu. Şimdi doktordan iyi mi bileceksin diyebilirsiniz ama, ben de çok doktor değiştirdim ve nihayet bir psikolog kurtardı beni bu durumdan. N

Merhaba yardımcı olur musunuz bende okb panik atak anksiyete var doktorum bunların en tepesinde kaygı bozukluğu oldugunu sebebi bu oldugunu söyledi ve 2 yıldır depresyon da oldugumu anlamadım sürekli kızımla denizde yim güzel bir an ama keyif almıyorum gibi sorgulamalara başladım yağmur yağıyor keyif almıyorum film izlemekten kahve vs keyif aldıgım herşey izlediğim filmler saçma gelmeye başladı doktor ilaca rağmen depresyon a girmişsin dedi 1 ay oldu duloxx ve tegretol a başladım iş güç yapıyorum kendimi zorluyorum ama kış ayını soğuk havaları severdim kızıma karşı aşırı öfke ve tahammülsüzlük var tutuyorum kendimi.. Dediğim gibi ilaçlar mı bu hissizliğim yoksa depresyon mu geçer mi doktorlar dan bıktım gidiyorum şuan ama artık özel hastaneler bile yeterince cvb vermiyor . push ; Hasbinallah

Peki sizce depresyonda mıyım iyi geldi sizinle biraz konuşmak NedirYani Kalbindeki Endişeleri

Geçmiş olsun. Birçok belirti bende de var, ben de psikiyatriye gitmek istiyorum. Küçücük bir iş bile gözümde çok büyüyor ve aşırı yeme isteğim var benim de. Sürekli iç sıkıntısı, bunalım vs. Şu an ne durumdasınız, ilaç fayda ediyor mu? En buyuk kk

Neredeyse 2 yıldır sorguluyorum birde sizce ilaçlar kimyamızı değiştiriyor mu.. Evet çok duygusallık yıpratır fazla hayal kurmak ve her tanıdığım komşu için bile şehir değiştirip taşınamam bağımlılığım olurdu.. Sanki kanım canım ailem eşim gibi çok değerli ve hayatımın ortasında olurlardı ama şimdi pandemi var annemi göremiyorum önceden ağlardım arkasından şimdi 2 aydır görmüyorum.. Bu bana iyileşmekten ziyade bu duygular olmadan yaşamak beni mahvediyor diyorum ki keşke ilaçlara başlamadan bu duyguları kontrol etmeyi öğrenseydim duygularım da olsaydı ama okuyarak terapi vs ile kendimi geliltirseydim çünkü 2 yıl önce okb tavanken anafranil stilezan kullandım ve hiç takmıyorum bişeyi bebeğim düşüp düşüp hiç ağlamayan bi çocuk çünkü hiç tepki vermedim yemek yemez hiç tepki vermem çok düzgün yetişti aslında bu yüzden.. Ama ilaçlar dan diye düşünüyorum beni farklı insan yaptı insanlarla yarış halinde olan bazen kibirli davranan biri oldu okumuş ama hiç bişey olmamış bir kitap okumamış insanların çok üstten konuşması falan bende ay bununla işim olmaz dedirtti kendime şaşırdım ben hep herkesle iyi geçinen biri oldum tuhaf bir karakterim oldu bilmiyorum arkadaşlar ilaçlar da sıkıntı yaşayan oldu mu NedirYani Kalbindeki Endişeleri

Anne babam ve kardeşlerimle yasiyorum Çamaşır konusunu daha cok vurguladiginiz için once ondan başlayayım cok fazla kıyafetim yok aynı şeyleri cok sık giyindigim icin banyodaki çamaşırların yıkanma zamanına denk gelmediği için kendim yıkarım genelde ütü ama genelde babamınkiler disinda herkes kendi kıyafetini kendi ütüler. Maalesef düzenli bi akşam yemeği aliskanligimiz yok haftaicleri isten gelen yemeğini yer genelde Banyo konusuna gelince eskiden gelir gelmez banyoya giriyordum ama zamanla öteleye oteleye kebdimde alıştım evdekileride bu halime alışırdım sanirim EEskiden soyleniyorlardida alıştılar sanirum

Bence ailecek depresyonda gibi yaşıyorsunuz Bir an önce düzenli bir yaşam edinmek lazım Herkes çok mu farklı saatlerde geliyor Paylaşım azalıyor bu hal ile

Ilaclarini kullan canjm yillar dedigi 1 -2 yil filandir. Durumuna gore belki erken de keser NedirYani Kalbindeki Endişeleri

Ya açıkçası depresyonuda diger hastalıklardan farkli görmüyorum Ama uzunca süre bir ilaca bağlı bağımlı kalma düşüncesi beni korkutuyor. Bazen ister istemez patlak veriyor dertlerini paylaşıyorum ama bazen düşünüyorum da anlatsam ellerinden ne gelecek ne yapabilecekler ki onlarida uzmanın bi manası yok diye dusunuyorum NedirYani Kalbindeki Endişeleri

Evet 3 doktora gittim ama hiç birinin dürüst olduguna inanmıyorum ya muayenehanesi var müşteri yiz onlar için problem olmasada problem var 2 hafta da bir git 600 TL bayıl. Özel hastane doktorları gereksiz testler yeterki gelsin muhabbeti yoksa hastanede ki durumu vahim gelen giden yoksa yani dürüst insan yokki net bişey demiyorlar birde bir çok kişiden değiştiğini duydum ama doktorlar yok ilaç m yapmaz falan diyor tabi ki inanmıyorum NedirYani Kalbindeki Endişeleri

Bende de depresyon var sanırım işten eve gelince böyleyim konu sahibi gibi cevremdekilerinde tek bildiği beni kötülemek iş yerinde de ruh sağlığı normal biri olduğunu pek sanmıyorum. En buyuk kk

Annem babam normal bi hastalıktan farkli görüpte cokta dikkat göstereceklerini dusunmuyorum bazen bir yanım soyleyeyim diyor bir yanında gerek yok gibi söylüyor. Arkadaşlarıma söylesem ne yapacaklar ki herkesin isi gucu ailesi kendibe ait dertleri var diye düşünüyorum. Söylemek isteme nedenimse söylersem en azindan davetlerine buluşma isteklerine katılmıyorum diye kırılmalar belki anlayış gösterirler araya mesafe koymazlar Evdekiler belki ise güce el atmıyorum diye kirilmazlar diye dusunuyorum. Yoksa her sıkıntı gibi bi sekilde gecer geçiririm kararındayım sanirim. Keske derdimi anlatabilsem inanın bi bardak su almak bile e diyet gibi geliyor eskiden yeme bozukluğu vardi simdi gidip yemek birseyler hazirlamaya bile eriniyorum biskuvi ile karnımı doyuruyorum yada buzdolabından çıkarttığım kahvaltiliklarla ayakta tezgahın önünde

Sanırım tahmin ettiğim gibi bir probleminiz var. Sorumluluklardan tek kalamamaktan yorulmuş gibisiniz. Tek başınıza geçirebildiğiniz vakitleri coğaltabileceğiniz bir imkanınız varsa bunu mutlaka yapın. İnsan kendisiyle olmayı özlüyor.

Hayir cok ama cok yanlis bir bilgi veriyorsunuz ben de 2 sene major depresyon tedavisi gordum 1 psikiyatrist ve 1 klinik psikologla calistim, yasam enerjim bitmisti yerimden kalkamiyordum ve 40 kilo almistim, normalde cok caliskan ve kendi basinin caresine bakan bir insanim. Ama asla bir duygu hissetmiyordum. Disari cikinca gulup eglenebiliyordum. Sadece bazen aglama krizlerine giriyordum ve intihari dusunuyordum cok nadir. Duygularimi hissedemiyordum. Aynen bu konuda arkadasin bahsettigi semptomlari yasiyordum. Sadece 24 saat uyuma halindeydim. Kolumu bile kaldiramiyordum. Bana atipik major depresyon teshisi kondu. Atipik deniyor cunku sizin yasadiginiz semptomlari yasamiyordum. Yani klasik duygu durum bozuklugu semptomlari yerine genel bir hissizlik, nadiren ortaya cikan sucluluk ve degersizlik krizleri, asiri bir yemek yeme ve uyuma istegi vardi. Doktora bile "aslinda bir seyim yok sanirim ama bilmiyorum, kendimi cok garip hissediyorum" demistim. Ancak terapi sonrasinda bazi duygularimi hissedebildim ve uzuntulerimi yasayabildim. Ben tecavuze ugramistim mesela. Bunun beni etkilediginin farkinda bile degildim. Astigimi dusunuyordum. Disardan baksan gulen, eglenen sakalar yapan. Sadece asiri tembel, konsantre olamayan. Sadece sacma sapan beyin gerektirmeyen programlar izleyerek yatakta makarna yemek isteyen. Herkesten saklayan. Kimseye anlatmayan. Arkadaslarla bulusmamak icin bahaneler bulan. Ev islerini yapamayan. Ama iste o bir maske. Her depresyona giren hayatin amacini sorgulamiyor aktif olarak kendini bok gibi hissetmiyor. Ve size gore ben tembelim oyle mi? Girdigi her sinavda Turkiye derecesi yapmis, 3 sene gece gunduz hic yorulmadan Afrika'da kamplarda calismis, ise gitmek icin gece 2de uyanmis, her girdigi iste performans degerlendirmesine mukemmel not verilen ben tembelim size gore. Her insan depresyonu ayni sekilde yasamaz. Doktor olmadigim icin isin ayrintilarini bilmiyorum ama bana atipik major depresyon teshisi konuldu ve iyi ki o tedaviyi gordum iyi ki o Efexorlari ictim, iyi ki klinik psikologla o terapiye devam ettim. Hayatim kurtuldu. O sekilde devam etseydim hicbirsey hissetmeyecek, arada aradaslarla bulusacak, gulecek eglenecek, ama 120 kilo olacak, isimden kovulacak ve yine bir kriz aninda kendimi oldurecektim. Belki su an hayatta olmayacaktim. Evet doktorlardan daha iyi bilmiyorsunuz ve insanlara bu sekilde kesin tanilarla tembelsin diyemezsiniz. Bu arkadas zaten kendinden suphe ediyor, depresyona girmeye hakki bile olmadigini dusunuyor, sucluluk hissi cok yogun oldugu icin travmalarini inkar ediyor ve zaten asla yardim isteyemiyor, uzulup aglayamamasinin, yas tutamamasinin sebebi de belki bu bastirilmisliklar, tedavisi olan bir hastalik tanisi almis, ve belki en sonunda ihtiyaci olan yardimi alabilecek, sizin yorumunuzu okuyup "evet ya abartmayayim ben sadece tembelim ve simarigim doktor yanlis tani koymus" derse bunun vebalini alabilecek misiniz?