İnşallah

Ayrılmak gibi ciddi bir adımı attıysan elbet unutursun.

Kendime kızgınlığım zaten daha çok, onun ne yaptığıyla neden ilgileniyorsun sen kendi hayatına bak diye. Öyle düşünüyordum başta ama o karşılaşmalar beni olumsuz etkiledi galiba forevermorrenk Mustafa Kemal Atatürk Anneler

Sürekli iş dışında evde olmak, işe gidince de onunla karşılaşmak dengemi çok bozdu. Malesef dikkatimi toplayamıyorum kitap bile okuyamıyorum bir süredir sürekli zaman öldürüyorum sadece. Evde kalmak zaten yoruyordu şimdi dayanılmaz oldu düşüncelerden

Nişanlandık, eşya baktık, evi nasıl dizeriz hayali kuruyorduk çocuk gelecek vs. Hepsi dilindeymiş sadece. Bana da öyle geliyor belki de yaşım geldi aday da uygun olabilir diye düşündü. Bu tarz düşünceler gurur incitiyor, üzülüyor insan neden öyle yaptı ki diye

Başkasıyla sende olacaksin ve döktüğün göz yaşları icin pişman olacaksin inan ki bide şöyle düşün o acaba senin gibi düşünüp üzülüyor mu değmez inan ki değmez hayatta en değerli şey sensin kapattı bir kitabı başkasına bak hayatini devam ettir insanlar neler yaşıyor bende kendiminyenonyeni topluyorum zor zamanlar atlattım o yüzden değmez bunu sonradan anlıyorsun o zaman kendi değerin dahada artıyor dahada sağlam oluyorsun olgunlasiyorsun

Güçsüz olabiliriz zaman zaman. Yaşadıklarımız yıpratır. Utanacak bir şey yok bunda

Sizde zamanla unutursunuz zaten :) Birde şöyle düşünün kaç günlük dünya da böyle bir adamı çekmek zorunda kalmadiniz :)

Zamanla geçecek sabırlı ol, doğru adımı atmışsın ama bu ilişkinin yasını tutmayacağın anlamına gelmez. Bir süreç bu yavaş yavaş geçecek, yeter ki onunla iletişime geçme. Geçersen her şey başa döner

Keşke en başından daha mantıklı kararlar alabilseydim, kendime kızgınım, öfkeliyim, utanıyorum ve hepsini de hak ettiğimi düşünüyorum. Çok gurursuz davrandım zamanında bu ilişki için artık ona bile halim yok, her şeyi geride bırakmak istiyorum sadece yakın zamanda

İnşallah kısa zaman sonra onu da diyeceğim zamanlar gelir. Hayırlısı neyse o olsun diyorum şimdi . push ;

Kolay değil emek vermek ve verilen emeğin hiçe gitmesi başka şeyler hayal ederken bambaşka şeylerin olması içiniz de bunları hazmetmek iç hesaplar yapmak pişmanlıklar tek tek sindire sindire bitirmek gerekiyor aklınızda bunlarin olması bitirmek çabaları duygu iniş çıkışları olması normal bütün bunlara tabiki güzel günler de geliyor özlem çoğalıyor zaman bütün bunların geçmesine yeticek merak etmeyin

Çok şükür erken kurtuldum o konuda ne kadar şükretsem az ama dediğim gibi kendimi sevilmemiş ve değersiz hissettim galiba aileden de o tavrı görünce. Açıkçası en azından bir hayırlısı böyleymiş bekledik. Bu kadar umursamazlık beni biraz şaşırttı Bissunicole

Normal tabi ki. İnsanız hepimizin egosu var. Sizin de egonuz zedelenmiş biraz. Emin olun geçecek. Aşk, özlem, unutamamak değil bu. Hem yılların alışkanlığı, hem ego. Kurtarmışsınız kendinizi böyle bir insandan, böyle bir aileden.

İnşallah uzak bir sokağa vurur ben de çok istiyorum aklıma gelmediği zamanlar olsun kendi hayatıma bakayım inşallah en kısa zamanda KudrAlobar Ayak

geçirdiğiniz zaman kurduğunuz hayaller ve onun umrunda olmadığınız için uzuluyosunuz. biraz ego zedelenmesi biraz hayal kırıklığı. eğer sizin peşinizde kossaydı bu sefer de kurtulamadım falan diye kafaya takacaktiniz zamanla hepsi geçer. aklınıza o gelince direk birini arayın konuşun film açıp izleyin kitap okuyun dikkatinizi başka şeylere odaklayn daha rahat geçer bence.

Heleki bide evlilik düşünceside varsa hemen nasıl kesildi iletişim demekki çok da içselleştirmemiş o düşünceleri

Bir süre malesef ben de o modu aşamadım. Şükür doğru yolu buldum ama bu sefer de bir değersizlik hissi aldı başını gidiyor, beni geriye çekmeye başladı bu durum başlarda böyle değildim

Sürekli aklımda olması normal mi, sürekli bir hesaplaşma içindeyim neden yapmadı, neden böyle olmadı diye. Umarım kısa zamanda azalır

Çoğu insan üzüntüsünü dışarı yansıtmaz. Üzülmediğini nerden biliyorsunuz? Siz üzgünsünüz bu gayet normal. İnsanız sonuçta. Üzülün ama kendinizi hırpalamayın. Kötü hissetmeyin yüzü yoktur belki :) KudrAlobar Ayak

Aynen öyle kasma kendini gurursuz olduğunu da düşünme kendine kızma duygular başk mantık başka sonuçta ama duygusal tarafın baskın olmasın hemen mantığı devreye sokabil dengede kal

Öyle paradoksa girer işin içinden çıkamazsın kendini suçlama bi kere robot değilsinki duygusuz da değilsin o umursamaz sen hemen yaşadıklarını unutamazsın çok normal kendinle barış bence artık oldu olabilir de

Çünkü belirsizlikle bitirilen hiçbir şey tam anlamıyla unutulamaz hatta buna eğitimde zeigarnik etkisi deniliyor. Beyin tamamlayamadığı hiçbir seyi unutamıyor. Bunu kabullenip ciddiye almaman gerekiyor kendine sürekli"dibine kadar yaşayamadık ondan böyle hissediyorum, yaşasak daha kötü olacaktı" de ve yaşattığı kötü anları düşün

Üzülmediğine eminim neredeyse, ben de hayatıma devam etmek istiyorum yaşadığıma üzüleyim sadece yanıma kar kalsın aldığım dersler önüme bakayım ama yapamıyorum şu an. Sizde mi benzer bir süreç yaşadınız, nasılsınız şimdi

Değersizlik değil. Senin yüzüne bakacak yüzü yoktur eminim. Hem erkekler kadınlar gibi üzgün olduklarını belli etmez. Kendilerini sokağa vururlar. Sen unut artık onu, kendine bambaşka bir yol çiz.

Bu bir süreç.. geçecek emin olum geçecek.. siz dikkatinizi odak noktanızı başka yere veren kurslar bulun hobiler edinin zamanla azala azala bitecek üzüntüleriniz de ilginiz de..

Hayatınıza bakın kendinize de kızmayın siz seven tarafsınız ve kolay değil elbette ama aklınıza getirmemeye çalışın

Uzun zamanı birlikte geçirdiğiniz bir insan sonuçta normal böyle hissetmeniz. Zamanla azalacaktır bu duygular.

En çok üzen tam da umrunda olmamak. Bir ay öncesine kadar hayatımız birdi, her şekilde bitebilirdi ama en azından insan yerine koydu beni diye kalırdı aklımda

Bir an önce siz de tamamen istediğiniz noktaya gelip çok mutlu olursunuz inşallah. Allah hayırlı insanlarla karşılaştırsın

Sessiz kalmak karşı taraftakini çıldırtır diye boşuna dememişler. Adam ayrılık aşamasında diyalog kursaydı bu kadar kafaya takmayacaktınız. Sessizliği sizi düşündürüyor. " Belki de onun da tam amacı budur. "

Sağ olun, evet yıpratıcı üzücü bir süreç oluyor malesef

Gayet normal bu duygular. Ama üzerine düşünmeye devam ederseniz daha çok içine çekecek sizi. Doğru olanı yaptım, üzüleceğim ama zamanla geçecek diye telkin edin kendinizi. Beyin biraz şapşik bir organımız, kendi söylediklerimize zamanla kendimiz inanıyoruz. Bu yüzden telkin iyi bir yöntemdir çoğunlukla. Bissunicole

Yaşadıklarımı düşüncelerimi yazmışsınız tek tek. Hayal kırıklığı, hayallerimin başkasıyla olma ihtimali, ben üzülürken o başkasıyla mutlu düşüncesi çok utanıyorum ama ihtimali bile beni çok üzüyor, gözlerim doluyor başkasıyla olacağını düşününce. Her şeye rağmen nasıl özlüyorsun diyorum sonra güzel bir anı geliyor aklıma keşke böyle olmasaydı diyorum

Bir sürü yarım kalmışlık, acaba nasıl olurdu düşüncesi zaten yoran. Sürekli bir sorular dönüp duruyor acabalar, nedenler. Tamamen bitirdim yani öyle diyordum birkaç gün öncesine kadar hala da kararım da netim ama duygular çok üst üste ve karmaşık geliyor. İnşallah geçer

Daha önce de kısa bir ayrılık yaşamıştık, ordaki tavrı kimse için üzülmeye değmez aman kaç günlük dünya şeklindeydi beyefendinin sülalesi rahat galiba o yüzden öyle düşünüyorum :) benim kızgınlığım da daha çok kendime zaten bu kadar iyi idare ederken neden başa dönüyorum neden takıntı haline getiriyorum diye

Benim ki daha ağırdı evet toplandim diyelim tam kendime gelmesem de zaman gerekiyor duaya sarılıyorsun kendi kendinetelkin veriyorsun hayat devam ediyor oykebtada boyke ayakta durmak. lazim

Sadece bu ayrılık süreci bile seni insan yerine koymadı ve umursamadı onun için önemli değilsin diye bas bas bağırıyor. Belki bir başkası olsa sırf bu sebepten adını ağzına almaz siler, atar. Ben tam aksine bana vermediği her duyguya sinirlenip üzülüyorum. En iyisi dediğiniz gibi görmezden gelmek galiba, zamana bırakip geçmesini beklemek

boşver diycem biliyorum zor olcak ama gercekten boşver hayatına devam et

Zaman öldürüyorum ben de zaten bir an önce geçsin gitsin diye

Kesinlikle konuşarak bitseydi bazı şeyler aklımda kalmazdı diyorum ben de. Ama bu durum aklımı kurcalıyor. Uğraşacağını bile düşünmüyorum açıkçası galiba takıldığım da bu. İnsan bir iyi madem sen bilirsin bile demez mi diye. Tek mi yaşadım o kadar yılı nasıl bir duygusuzluk bu anlamadım

Acının da soğuma zamanı var, yavaş yavaş, sabırla, aklını meşgul edecek şeyler bul ve yap en güzel yolu bu.

O sizi hiç umursamıyor bile siz anca kendinizi yipratiyorsunuz

Hanımlar herkese merhaba. Daha önce konu açmıştım nişanlımdan bana iddia bağımlılığı konusunda söylediği yalanlar, yüklü borçları ve bağımlılığın yarattığı kişilik problemleri sebebiyle ayrıldım. daha sonrasında ailesi arayıp ne oldu ya da hayırlısı böyleymiş gibi tek bir kelime etmedi. Kendisi de aynı şekilde, öylece hayatımdan çıktı gitti. İlk birkaç hafta daha iyiydim çok kararlı bir şekilde her yerden sildim ve tek bir kere bile bakmadım, takip etmedim ta ki bu birkaç güne kadar. Son zamanlarda iş sebebiyle sık karşılaşıyoruz ve ben galiba her şeye rağmen özlüyorum. Birkaç gecedir uykumdan uyanmaya başladım elimde telefon whatsappta biriyle konuşuyor diye saatlerce takip ettim, iş yerinde asla insan içine çıkmıyormuş, kimseyle konuşmuyormuş haftalardır bunu da sordum aptal gibi ne yapıyor diye. Asla pişman değilim kararımdan ama ne zamana kadar böyle olacak, bugün iş yerinden dönerken arabasını piknik alanı gibi bir yerde gördüm acaba kimle nereye gidiyor diye düşündüm, üzüldüm bu kadar kısa zamanda biri olabilir mi diye. Normal mi bunlar, utanıyorum böyle şeyler düşündükçe takip etme, ne yaparsa yapsın diyorum ama bir yandan da geceleri uykumdan uyanıyorum ben her şeye rağmen üzgünüm ama o üzülmeyecek diye. Ben ayrıldım ama insan nişanlısı ayrılmak istiyorum diyince bir hayırdır demez mi benden kurtulmaya ne meraklıymış diye de üzüldüm. Saçma sapan düşünceler farkındayım daha çok uzun süre geçmedi belki ama sessizliğine bir sürü anlam yüklemek böyle boş şeylerle zaman harcamak istemiyorum. Dediğim gibi asla geri dönme gibi bir düşüncem yok ama onun hayatında önemsiz biri olmak mı egomu zedeledi ondan mı takıldım allahtan belamı mı istiyorum bilmiyorum nasıl atabilirim tamamen aklımdan yardımcı olur musunuz KudrAlobar Ayak

Zamana bırak herşey zamanla yoluna giriyo gerçekten klişe ama doğru özlemende normal kendinide suçlama o anlamda

Eminim aklına bile gelmediğine. Ve ben kendi kendime zehir ediyorum hayatı o umursamıyor sen neden böylesin diye sürekli kızgınım Bissunicole

Çok şükür ki erken döndüm bu yoldan :)

Duygularını kontrol edemezsin ki özlemde olacak bu süreçte sorularda acabalarda kırgınlık kızgınlık vs hepsi olacak. Bu süreci ayrılık aşamasındaki herkes yaşıyor nefret ederek boşanan kadınlar bile... Ki siz hevesleriniz varken yaşanmamışlıklar varken ayrılmışsınız kursakta kalan şeyler illa ki vardır. Mantıkta bittiyse özlem duygusundan çok korkma ama sakın geri dönmeye ikna etmesin seni özlem duygun. Sakin ol ve herkesin bu aşamadan geçtiğini bil yani özlüyorsun diye bitirmemiş değilsin geçicek..

İnanın o kadar beklediğim hareketleri yapıyor ki. İnsanlar onun hakkında kötü düşünsün istemez, iş yerindeki herkes üzgün çok durgun vs diyormuş ama eminim sırf öyle desinler diye kasıtlı yapıyor. Birkaç gün konuştuğu biri de değilim, aile olma hayali kuruyorduk ama kendi kendime gelin güvey oluyormuşum

İşte öyle bir aileden de kurtulmuşsunuz, sadaka falan verin Ya evlenip çocuk sahibi olup bu tavırla karşılaşsaydınız. Kendinizle birlikte çocuğa üzülecektiniz bir de aramayan sormayan baba, babaanne, dede yüzünden.

Üzülmenizi anlıyorum. Ama yaptığınız doğru olan şeydi bu yüzden önünüze bakın. Sormayın insanlara napıyor diye gerek yok. Ayrılırken üstünüze düşmeme sebebi hatasını biliyor olmasıdır belki. Takıntı yapsa daha mı iyiydi?

Teşekkür ederim deneyeceğim. Karşılaşmalar olmasa zaten iyi kötü toparlamıştım, geçecek biliyorum sadece sürekli düşününce kendimi güçsüz hissedip utandım

Herhalde yarın öbür gün dövse sövse oğlumuz canımız diyip arkasında duracaklardı ben de asla pişman değilim kararımdan ama işte insan yaşananları hatırlayınca bir şeyler farklı olabilirdi düşüncesi üzüyor. Tek taraflı emeğime çok üzüldüm forevermorrenk Mustafa Kemal Atatürk Anneler

Başlarda asla sormadım ama şimdi merak duygusu çok ağır basıyor. Ben bu durumdayım ama kendi üzülmedi bile sen neden kendine bunu yapıyorsun diyorum sürekli. Asla istemem öyle bir durumu Allah korusun sadece sanırım hiç istememiş zaten diye düşününce kendimi kötü hissettim

Zamana birak baska care yok her ayrilikta bu yasanir özlemek hatta tekrar denesekmi diye dahi düşünülür bunlar dogamizda var en güçlüsü bile yara almadan cikamaz...