Ben sizin gibi düşünen kadınlara çok saygı duyuyorum. İlerisini gerisini ne olacağını bilemeden hop hamile kalıp doğurup altından kalkamayanlar var. Çünkü ne kadar anlatılsa da insan başına gelmeden nelerden vazgeçip nelerden fedakarlık yapacağını kestiremiyor. Çocuğunu çok isteyerek dünyaya getirip psikolojisi harap olmuş birçok anne baba var. Özellikle anneler bedenen de yıprandığı için bir nebze daha kötümser olmaya yakın oluyor. Benim hamileliğim, doğumum, doğum sonrası hem bedenen hem ruhen iyileşmem her şeyim çok zor oldu. Daha yeni yeni bir düzen oturtuyorum ki çocuğum çok kolay bir çocuk. Ne olursa olsun sorumluluk çok fazla. Bir süreliğine birey olduğunuzu unutmanız gerekiyor. Bu da psikolojiyi çok bozuyor. korkmakta haklısınız. Daha yaşınız genç, bir süre daha bekleyin, belki ilerde istersiniz. Herkes çocuk sahibi olacak, bu duyguyla doğacak diye bir şey yok. Ben bir tane daha doğurur muyum, hayır ama annelik duygusunu tatmadan ölmek ister miydim ona da kesinlikle hayır :)

Anne olupta pişman olan birinin olacağını hiç sanmam... Çok absürt durumlar istisna... Zaman zaman hepimizin bı isyan anı oluyor insanız biz... Tabiki çocuk olunca düzen değişiyor şahsen biz daha düzenli olduk eskiden herifcanla serseri gibiydik şimdi herşey planlı programlı tıkır tıkır İnanılmaz sabır öğreten birşey ve bu sancılı bir dönem çocuk büyürken bende büyüdüm resmen Şunu taktir ediyorum.. sırf eşi eve bağlamak bahanesiyle ki bu mümkün değilken! Bilinçsizce çocuk yapanların... Durumunu gözetmeksizin sırf doğurmak için doguranlarin bulunduğu şu dünya da bilinçli kadın beni umutlandırıyor. Çocuğun sorumluluk olduğunu bildikleri için cekinenler doğurmak için doguranlardan daha bilinçli bı anne olur

Evlilik bir tek çocuk üzerine kurulu olmamalı zaten ama bu konuda eşinizin de fikri önemli sonuçta o baba olmak isteyebilir. Ben başlarda istemiyordum kendi kararımla oldu ikinci çocuguma 8 yıl ara verdim korkularımdan dogumla alakalı onu da ben istedim şimdi diyorum iyiki olmuş keşke erken yapsaydım büyürdü Rabbim olmayanlar tüm isteyenlere de nasip etsin inşallah.

kendi fikrimi yazarsam; elini çarpsan kutsala değen bir ülkedeyiz buna rağmen anneliğin kutsal olduğuna inanmıyorum.. yani anne var, anne var hangisi kutsal.. bunun yanında anne olunca bütün hayatın alt üst oluyor elbette nasıl olmasın ki.. benim çocuklarım kendileri banyo yapacak kadar büyüdüler, şimdi bir kedim var resmen çocuklarımın bebeklik zamanına geri döndük karı koca :) o bile bu kadar hayatımızı etkilerken çocukların etkilememesi imkansız.. hayatını, eşinle ilişkini, düzenini her şeyi etkiliyor bu kesinlikle göze alınmalı.. bunun yanında çoğunluk anneler gibi yaşlandığımda beni aramaları gibi bir beklentim de yok.. kendi hayatlarını kursunlar, ayaklarının üzerinde dursunlar ve ben onların mutlu olduğunu bileyim yeter.. @Pitikaremitikare pitişime kesinlikle katılıyorum.. anne olması gereken kadınların çocuk düşünmemeleri gelecek adına ruhumu karartıyor resmen.. burada anne olduğu halde iki kelimeyi bir araya getiremeyen kadınları okuyup, konu sahibi ve onun gibi düşünen kadınların anne olmak istememeleri çok kötü yahu.. hiç olmazsa biz mutlu olalım diye yapın

Tam 10 yıl sonrasındayım suanda son 3 yıldır istiyorum, ama olmuyor olması için suanda cırpınıyorum resmen. hala cok cocuk sevgim yok, sorumluluktan hala korkuyorum ama kendı evladım olsun ıstıyorum anneliği tatmak istiyorum yani, zorluklar yasayacagım ama elbet gececek ve benden bir parca benı mutlu edecek eminim

Sizin gibi düşünüyordum ben de. Yaklaşmazdım bile bebeklere. Keyfime düşkün bir insanımdır. Bir gün ben artık istiyorum galiba dedim ve bebeklere bakış açım değişti. Şimdi bir bebeğim var ve sabrıma kendim bile şaşıyorum. Kızımla birlikte keyif yapıyorum artık. Sanırım bu iş psikolojinin hazır olmasıyla ilgili. Olur ya da olmaz sizin kararınız. 10 yıl sonra isterseniz o zaman yaparsınız. Her evlenen bebek yapacak diye bir kıstas da yok.

Benim gibilerin olduğunu bilmek huzur veriyor ama toplumda yoksunuz burada varsınız fakat her gün üreme manyaklarıyla burun burunayım. Kedilermi onların çocuklarından daha iyi sevip bakıyorum :) Rockeropt

Sizi tebrik ederim. Ne güzel yazmıssınız. Çocuk sahibi olmamak/istememek bir tercihtir saygı duyarım ama hanımefendi haddini aşan bir cümle kurmuş. Kutsal analık ayağına ne demek oluyor ya!!!

Daha once de defalarca yazmisimdir. İleride pisman olursam diye cocuk yaptim. Hatta tek cocuk hic istemedigimden hemen pesine 2. Yi yaptim. İkisi icin de cok pismanim, daha gecen gun onlara bakip planladigim, istedigim hayat kesinlikle bu degildi dedim bunlari diyorum ama cocuklara iyi bakiyorum o ayri ama gurban olurum sana yavruuuuum anneeeem gibi bi tipim elbette yok. Velhasili, kucagina alinca fikrin degismiyor. İkisinde de ilk soyledigim seylerin sevgiyle falan hic alakasi yoktu. Ama siz kendinizi herkesten daha iyi tanirsiniz, belki ilerde pisman olacaksiniz onu bilemeyiz Tamam simdi let the linc begin

Valla ayni sizin gibiydim cocuk fikri bile korkutuyodu. Evlendim evlenir evlenmez hamile kaldim gunlerde agladim psikolojim bozuldu resmen. Bebegim dogdu dogdugu andan beri her gece sukrediyorum iyiki olmus iyiki var canim kizim benim. Yani demek istedigim cocuk yapin demiyorum ama olursa da bence benim gibi fikriniz degisebilir G

Bunun için tek cevabım annelik gerçekten delilik :)) düzen bozulmuyor kesinlikle çünkü düzen namına birşey kalmıyor, uykusuzluk had safhada oluyor çoğu zaman, hiçbir şey eskisi gibi olmuyor AMA bir kez gözlerini kısıp gulerken yarımlak bı konusmayla "anni" demesi yetiyor :))

bende hep sizin gibi diyordum ama sunu soyleyim o tekmeleri hissetmek bile pahabicilemezmis hayattaki en guzel deneyimlerdenmiş

Ben o kutsal anneciklerden değilim o zamanKendine has, belki mesajlarımda rastlamışsındır,3 çocuğum var. Ve anne mi doğdum onu bilmem ama, annelik hevesiyle büyüdüm. Şunu diyebilirim ki, gerçekten çok çok isteyip, ruhen de hazır olmalı insan, yoksa bir ömür boyu insanı etkileyebilecek büyük bir karar. Ben buna gönüllüydüm. Ama şunu da biliyorum ki, sadece ve sadece hamile kaldığı için doğurup, ben seni doğurdum, büyüttüm diye başa kakan anneler var. E mecbur doğacaktı, ömür boyu karnında bebeğiyle gezen yok. Daha bu hafta sonu, arkadaşımın gözyaşlarına şahit oldum. Annesinin tavırlarına çok içerliyordu. Hayatları düzene girmeden, daha bebek düşünmezken annesi ona hamile kalmış. Ve her ortamda da demiş küçükken, ona istemeden hamile kaldığını... Düzene girdikten sonra dünyaya gelmiş 2 kardeşi daha var. Annem beni hala kabullenemedi, eltisine, görümcesine, kaynanasına bakar gibi uzak ve duygusuz bakıyor hala bana, kardeşlerimden farklı muameleyle büyüdüm, hala da farklıyım diyor. Yok, ben de artık, sen ve konu sahibi gibi düşünenlere hak vermeye başladım bunlardan sonra. Canı gönülden isteyenler çocuk doğursun. Planlı olmayabilir tamamen, fakat o bebeğe hazır bir çift kalp olmalı kesinlikle...

Anne olup pişman olan, söyleyemeyen, her olumsuz olayda çocuğu bahane eden çok kadın var burada da. Çocuk için boşanamamak, işe ihtiyacı olup çalışamamak daha da niceleri. Olay çocuğunu sevmemek değil, anneliği sevmemek. Ama bizim toplumumuzda bunun şakasını bile yapsan, kutsal annecikler seni tükürükle boğuyor Bir ara bana inşallah anne olamazsın diyen bile oldu bu forumda

Çocuğum var artık hepiniz biliyorsunuz bir anne olduğumu ama kutsalım, herkes anne olmalı deme hakkım olduğunu düşünmüyorum asla, evlenmek, çocuk sahibi olmak, 2. 3. hatta 5. çocuğu doğurmak tercihtir, evlenmeyene aaa evlenmelisin, evlilik kutsal bir müessese insanın bir kocası olması lazım demek ne kadar abesse çocuğun olmalı demekte o kadar abes. Çocuk olmalı diyenler doğan bebeklere kendi bakmıyor, herkes kenara çekiliyor sen uğraşıyorsun, maddiyi geçtim, manen bir birey yetiştirmek çok yorucu, doğurdum oldu bitti artık gerisi gelir diyemiyorsunuz. Bir çocuğun bebekken gaz sancısı, uyku sorunu, hastalıkları, yaş sendromları vb oluyor, sanıyoruz ki en büyük sorunumuz bu, büyüyünce düzelecek diye düşünüyoruz yanılıyoruz, asıl maraton büyüyünce başlıyor, bunun uyuşturucusu var, pedofilisi var, tecavüzcüsü var, kötü arkadaş çevresi var, ergenliği var, okul eğitimi dışında doğduğundan itibaren evde aileden göreceği eğitim var, nişanlasan nişanlısı ve ailesiyle sorun yaşayacak mı kaygısı var, evlense eşiyle ne halde diye düşünmesi var oğlu var, bunları yazınca kötülemiş olmuyorum, her ebeveynin karşılacağı olası sorunlar bunlar, çocuklar bireysel yaşama geçtiği andan itibaren çevresel faktörler devreye giriyor, yani annelik mezara kadar devam eden bir süreç.

Benimde bir arkadaşım aynı sizin gibi ilk görüşte aşk istiyorum diyor. Öyle bişey olmaz anca filmlerde olur diyorum inanmıyor ama evlilik hayalleri kurar hep

İşte bu durum çok üzücü.. Bazı pişmanlıkların asla geri dönüşü yok ve durumunuz ister istemez çocuğa yansıyor. Ne diyebilirim ki anne olmadığım için bunun nasıl bir duygu olduğunu bilmiyorum.. Belki anne olanlar üzüntünüze biraz derman olabilirler demlicaykeyfi Ve dünya bir çölse durma. Seraba su getir. Anneler

Benimse tek hayalim bir bebeğim olması. Herkesin hayata bakış açısı farklı. Allah herkesin gönlüne göre versin, isteyen kimsenin kucağını boş bırakmasın

Anne olduktan sonra pişman olabileceginiz birćok durum oluyor. Uykusuzluk, fiziksel acılar, yorgunluk vs.. Hazir degilseniz yapmayın. Bilinçlisiniz en azından. Tebrikler

bunu bilmem kaç konuda yazdım ama çocuğu olduğu için pişman anne bulamazsın! evet yorgun olur, halsiz olur, depresyon da olur, çirkefleşir ama pişman asla olmaz. ben kucağına bebek alınca içi gidenlerdenim. oğlum doğunca büyük bir şok yaşadım. uyumayan, sürekli ağlayan, mızmız bir şeydi kuzucuğum. yani böyle olacağını hiç düşünmemiştim. bütün hayatımız değişti ama iyi ki diyorum hep. Rabbim ömrümden alsın ömrüne eklesin kuzumun. hatta 2. yi de nasip etsin inş bana. yalnız anne olmayı istememek de tercih yani. anormal bir şey yok.

32 yaşımda anne oldum, ilk hamileliğim bebeğimin kalbi durduğu için kürtajla son nlanmıştı. tekrar hamile kalmayı, bebeğimin olmasını çok istemiştim, doktor doktor gezdim tekrar aynı travmayı yaşamamak için, hamile veya bebek gorunce bile gozlerim doluyordu... kizim oldu cok sukur ama ben ciddi anlamda zorlandimAnnemin yanimda olmasina ragmen uykusuzluk, yorgunluk, surekli emmek istemesi uzun bi sure alisamadim, eski ozgur gunlerimi ozledim.. demem o ki kolay bi surec degil, kizim 7 yasinda simdi en yakin arkadasim oldu, sarilinca herseyi unutuyorum ama ayni seyleri yasamaktan korktugum icin baska bi cocuk istemiyorum mesela.

eger esiniz bu isteginizi biliyorsa ve bunu bile bile sizinle evlendiyse o da asla cocuk istemiyorsa sorun degil tabiki. 2 yasinda bir kizim var. herseyim o benim sevgisi tarif edilemez. ama inanin bunu sesli olarak kendime bile soyleyemesem de bazen keske daha gec yapsaymisim diyorum. evet onsuz bir hayayi dusunemiyorum asla can parcam o benim. ama, ama diyorum iste bazen. hele o dogumdan sonraki 10 gun surekli eyvah diyordum. eyvah surekli bana ihtiyaci olan biri var! eyvah ben ona mecburim o bana mecbur! bundan sonra ne olacak? deyip duruyordum. ama oluyor bir sekilde. uyumlu bir kizim var. her yere gidebiliyorum onunla tatile seyahaye yuruyuse gezmeye hic beni engellemiyor aslinda. yine de korkuyor insan.

Herkesin kendi hayatı, kendi fikri.. İsteyen doğurur, istemeyen doğurmaz.. Fakat çocuk doğurmak istemeyen bazı kadınların da çocuklu kadınları kutsallık ayağına çocuk doğuran diye yaftalaması normal mi? Tabi ki annelik iç güdüsel.. Hissetmediğiniz sürece doğurmayın zaten.. Allah hakkınızda hayırlısını versin.. İstemeden hamile kalırsanız sizin için kabus olur.. Çünkü büyük sorumluluk çocuk.. S

eşinle eskisi gibi olmuyor tabiki çünkü yorgun oluyorsun ve küçük olduğu için her ihtiyacıyla ilgilenmen ev işinde de eşin destek olmazsa iyice bitkin düsmen olası ancak eşim ilk gün nasilsa öyle ben ilk dikişler sonra kolik gaz sancisi ceken aglamayan uyumayan bi bebegim oldugu icin yorgunluktan reddediyorum tabi oda anlıyor işleri yaparken yardim ediyor bebeği kendi uyutuyor ve sevgili gibi kaçamak hayatına dönüyor

+1'imle katiliyorum bacim. Yasim 33, zerre kadar cocuk istegi yok icimde. Bizde annelik mecburiyet gibi sunuluyor kadinlarin onune, baska secenek birakilmiyor. Sonuc bir suru mutsuz huzursuz aile, saldim cayira cocuklar.. Sen icinden geleni dinle. Istemiyorsan yapma:)

Ya şöyle elbette mutlu olanlar kadar mutsuz olan boşananlar da oluyor fakat bu aldatıp, kıskançlıktan sevgilisine zarar veren, üzen, yıpratanlar da hep bizim çevremize denk gelince lanet olsun diyorsun Yoksa sen de %100 bu durumu yaşayacaksın diye bir kural yok ama soğuyorsun ilişkilerden ve dediğiniz gibi ister istemez korku oluyor ki kendi ailem de bir mutsuz aileye bir örnek aslında :) Evlenen kuzenlerim mutsuz ama çaresiz üstelik bunu az çok bile bile evlendiler kadınlar bunu neden yapıyor anlamıyorum. Adam herkesin içinde rencide ediyor kızı bağırıyor daha sevgiliyken bile tartışma kendi aralarında elbet olur ama herkesin içinde yapamazsın ama kız bunu görmezden geliyor sonra evlenince daha beter bir durumla karşılaşıyor maalesef. Ben bunları düşünüyorum hep şimdi ki üslubuna, davranışına, karakterine, hassas olduğum noktalarına bakıyorum ki ileri de pişman olmayayım :) arkadaşınız da istiyor sanırım ama hem korkuyor hem de beklentilerinin karşılanmamasından çekiniyor olabilir. Zaten hiçbir şey demeyin tavsiye de etmeyin bence herhangi birini çünkü ne derseniz diyin o hep kuşkuyla tanışacak ancak bir anda beklenmedik bir biçimde konuşupta hoşlanabileceği olursa sevgili olabilir :) Evet biz artık ciddi olsun istiyoruz bunca zaman olmamış hak ederiz inşallah Valla ben hiç olmayacak demedim sadece kendimi tanıdığım için biraz zor ama hayırlısı olsun dedim her zaman tabi çevrem bunu hep istemedi olarak algıladı özellikle kuzenlerim ve arkadaşlarım hep şunu söylüyor '' senin sevgilinin şu dünyada ki her şeyden çok merak ediyorum nasıl biriyle nasıl bir tiple olacaksın ilk bize söyleyeceksin '' diyorlar asdfgh gruptan paylaşırım diyorum ben de beklentiyi fazla yüksek tutuyorlar yani böyle olunca

Bende bu fikre alışmaya çalışıyorum fakat benim sebebim farklı

Amin çok teşekkür ederim. 10 yıl belki daha fazla sene yaşadıklarımı inkar ettim, herşey iyi gidiyormuş numarası yaptım ama inanmak istediğim gibi gitmedi hayat. Ben de herşeyi olduğu gibi kabullenip çözüm yoluna gitmeyi deniyorum şimdi. Hiçbirşey henüz yoluna girmiş değil ama en azından sırtımda taşıdığım yanlış inançları atmak bile bir miktar rahatlattı. Bakalım hayat ne gösterecek:)

yaptığınız için pişman olmak yapmadığınız için pişman olmaktan daha kötü değil mi?

Böyle daha yumuşak yorumların alnından öperim

2017'de açılmış konuyu nasıl buldun ben asıl onu merak ettim

Ablacım bu konunun gidişatı hep aynı Bebekler melek nasıl sevmezsin Keşke benim olsa allah niye istemeyenlere veriyor Vs vs vs Sürekli aynı şeyler çocuk sahibi olamayan kadınlar vs istemeyen kadınlar

Benim de öyle hayallerim yok. Çocuk yapmak için çok geçerli bir sebep bulamıyorum. Bakalım ilerde ne olacak. Gerçekten çocuktan sonra hayatın onun olacak artık. Gayet normal bir kadınım. Anne olursam da mükemmel bir anne olurdum eminim. Önceki

Hele bi denemeye başla, bi süre olmasın sonra ağlarsın çocuk da çocuk diye... :)) Tecrübe ettim ondan biliyorum

Öncelikle ben de çocuk istemeyen kısımdaydım. Evlenince de fikrim değişmedi. Bu kadar büyük sorumluluk ve özveri bana göre değildi. Hele bir doğur bak nasıl hissedeceksin diyenler benim etrafında da vardı. Babamın çok ciddi bir hastalığı fikrimi değiştirdi duygusal davrandım anne oldum. Doğurdum hiç öyle anlatıldığı gibi şeyler hissetmedim. Çok uzun zaman alışamadım. Pişman olan var mı demişsin pişmanlık diyemem çocuğuma haksızlık. Kızım 22 aylık tek tırnağına zarar gelse dünyayı yakabilirim ama aması var.

Bir cok kadin anne olduguna pisman ama bunu itiraf edemiyor. Ustu kapali belli ediyor ama. Mesela gelip diyor ki; maddi sorunlarim var. Ben calisiyordum cocuk olunca ciktim. Hayatim ev ev isi cocuk oldu. Kendimi vasifsiz hissediyorum. Hep borc hep borc istedigim seyleri de hep erteliyorum. Simdi bu pisman degil mi? Pisman. Icten diyor ki cocuk olmasa bunlar olmazdi. Eski hayatim daha guzeldi. Sorsan pisman degildir. Cocugu onun herseyidir. Ama basbaya pisman iste.

2018 den beri giris yapmamis

işte bazi insanlar bu tur annelere bile saygi duyun diyor hatta ne niyetle dogurursa dogurur sana ne demeye getiriyor. Ama ben yillardir arkadasim olan ve anneligi kaldiramayan bu turlu tanidiklarima saygi duyamam. Uygun bir uslupla guzel seyler soylemeye calisiyorum, artik hayata bebeginizle devam edeceksiniz, olur o kadar daginiklik ayip degil, rahat olmaya caliş gibi... Hatta elimden geldigi kadar işlerinde yardim ediyorum, biraz yukleri hafiflesin diye veya evime geldiklerinde sen çayini iç ben de bebek seveyim vs diyorum. Yardimcisiz cok zordur, yani anne olur, kizkardes olur, yakininda olsa ne ala ama benim annem dunyada bile degil ne diyeyim. İnsallah tahammul edemeyecegim sorumlulugu almam hicbir zaman. S Sismaniye

anne olmak şart değil istememeniz de gayet normal ama eğer bunu eşinizle baştan konuşmadı iseniz ve kendisinde baba olma arzusu varsa bir müddet sonra beklenti içine girebilir... ben hep anne olmayı ıstedım tek olsun ama benım olsun dedım evlendım hemen hamıle kaldım ve su an bır kızım var, benım ıcın her daım oncelık sıram aılem kendım ve esım olmustur ama artık baş sırada kızım var herkes bir yana o bir yana, evlılıgı bıle gereklı goren bırı olmadım hıc bekaret vs umursamadım ama annelık bambaska bırsey.. zor sabır ve fedakarlık gerektıren bır durum ama pişman olmayacagınız bır sey tabı su da onemlı kadının kendını her anlamda hazır hıssetmesı sart... ben daha yenı bır gebelıgı sonlandırdım cunku plansızdı, esım de bende hazır degıldık... pişman olup olmamak sıze baglı, zorlugu var ama en azından bır tane evladınız olsun bunun yaslılıgı da var bır gun herkes gıdecek sızın eserınız sadece evladınız kalacak.

Ya arkadaş... Gercekten bunlari dusunecek ne yasiyorsunuz?Sadece kendinizi dusunuyorsunuz esiniz istiyor, neden dikkate almiyorsunuz?Bunun adi bencillik. Ben tupbebek surecindeyim. Ama eminim sen korunsan da ne kadar istemesen de cocugun olacak. Genelde istemiyordum, kaza oldu, korunuyorduk diyenler hamile kaliyor. Kalpten isteyenler, hayattaki herseyden cok bu duyguyu tatmak isteyenler olamiyor. Boyle de adaletsiz bir dunya...

Hayvanlar çiftleşme dönemlerindeyse, yemek bolsa ve barınakları varsa yani keyifleri yerindeyse çiftleşerek bolca ürerler. İnsanlarında düşünen hayvanlar olduğundan yola çıkarsak, bilinçaltımız yolunda gitmeyen bir şeyler olduğunu seziyor bu nedenle bilinçaltı bize hazır olmadığını söylüyor. Biyolojik yaşımız zamanın daraldığını hatırlatıyor olabilir ama hala gerçekleştirmek istediğimiz hayaller var örneğin gezilecek yerler, yapılacak işler var eşle kaliteli vakit geçirme bunlar çoğaltılabilir. İşte bu yüzden hazır değiliz. Tabi hazır olduğumuzda herşeyin yolunda gitmesi en büyük temennimiz Chess

çocuk sahibi olup pişman olmaktansa, neden çocuk yapmadım diye pişman olmak çok daha iyidir. birinde pişmanlığınızın bedelini sadece siz ödersiniz, diğerinde minicik bir bebeğe ödetirsiniz. eğer istemiyorsanız asla asla çocuk yapmayın, bir insanın hayatında alabileceği en büyük en ağır sorumluluk bu, üstelik ben sıkıldım, yapamıyorum diyip kaçabileceğiniz bir sorumluluk da değil. gerçekten çok istemiyorsanz hiç bulaşmayın.

Kadın anne olmaktan pişmanlık duymaz kesinlikle ama ebeveyn olmaktan pişmanlık duyabilir. Ben de de var bu pişmanlık. Anne olmak ve ebeveyn olmak bambaşka şeyler. Siz de ebeveyn olmaktan sorumluluk almaktan çekiniyorsunuz ki haklısınız.

. Hayatimizda binbir pismanlik olsada asla pisman olmayacagin sey evlatdir iki evladim var 26 yasindayim evet genc yadimda anne oldum yeri geldi gezmedim tozmadim eve kapandim yeri geldi saç bas daginik dolasdim firsat olmadi toplamaya ama hiç pisman olmadim iyiki varlar kizimida oğlumuda çok seviyorum hayat onlarla guzel sende asla pisman olmassin neden daha once yapmadigina pisman olursun asil

Seninle aynı durumdayım bende sen daha yeni evlisin üstelik.. Benim 10. senem hala çocuk istemiyorum hiçbir zamanda istemedim nedense.. Belki ilerde anne olacağım belki olmayacağım bilemiyorum ama sanki hiç olmayacakmışım gibi geliyor. Çocuksuz olmak bana göre eksiklik değil o yüzden olmasa olur diyorum açıkcası.. Takılma bu kadar bence sıla ne demiş "En Doğru Zaman Canım İstediği Zaman" :))

Ben anneyim hiç pişman olmadım kararımdan. Çocuksuz olupta özgürce yaşayan insanlarıda asla hazımsızlık edip gömmeye çalışmadım, yargılamadım. Kimseye çocuk yap demedim anneliği göklere çıkarmadım. Bazı kişiler sadece tercih meselesi deyip geçemiyor. Çoçuğu olanlar boşluktan yapıyor pişmanlar kutsal analık ayağı falan demek çok çirkin değilmi sizcede?

benim kastettigim bir grup var gercekten evliligi evcilige çeviren, cocuk sahibi olmayi da ciddiye almayan. Ancak bunlar çogunluktur demedim Etragimdaki cogu arkadasimdan bahsettim. Sonra da soyledigim konuya degindim ama cogunluk demedim, zamane insanlarindan boyleleri var dedim. Sizi tanimiyorum, alinmaniza gerek yok bence

Kendinizi hazir hissetmeden de yapmayin zaten. Zorlanirsiniz. Ilerdede pisman olabilirsiniz bunuda unutmayin.

Ben de kendimi hiç anne olarak düşünmedim . 30 yaşındayım. ablamın bebeğini kucağıma alınca acaba mı, dedim. Bu niraz da biyolojik saatle de ilgili sanırım. Belki de yaşın ilerlemesiyle hayat tarzının zaten değişiyor oluşuyla ilgili bilemiyorum. 24 yaşında evlendim çok sosyal bir hayatım vardı büyük şehirde yaşıyordum. bir çok bekar arkadaşım vardı. gezmekler tozmaklar eğlenceler bitmiyordu. bir çocuğum olsa hayatımı mahveder diye düşünüyordum. şimdi küçük bir yerde oturuyorum. bekar arkadaslarım evlendi baska baksa yerlerdeyiz. artık görüşmüyoruz bile doğru düzgün. gece hayatım bitti, eskiden bütün gece bar bar geziyordum. geçen akşam bir konsere gidelim dedik saat 12 oldu nasıl uykum geldi anlatamam. be bunu evde de dinlerim dedim. eve geldik. şimdi biraz daha farklı bakıyorum, hayatımı mahvederden hayatıma renk gelir dönemine mi geçtim ne:)

Su an ufukta evlilik yok, ama dusunuyorumda. Su hayatta bi iz birakamadan gitmek zoruma gider. Ornegin babamin kuzeni var. Su an 60 yaslarindalar. Cocuklari olmadi Allah vermedi. Ona yapicak bisey yok, kismet nasip. Ama ufaktan " yanliz geldik, yanliz yasadik, ve biz öldukten snra kimse bizi anmiycak, ha variz ha yokuz' diye b dusunce tarzi sariyor beni onlar aklima geldiginde. Ve tamda " ben cocuk istemiyorum" dusuncesi bu yukardaki cumleye heveslenmek olunca. Ben garipsiyorun bu karari.

"Hele bi kucagina al" cumlesi size hayatinizin en buyuk kumarini oynatir. Cocuk istiyorsaniz ama zamanindan emin degilseniz ve hamile kaldiysaniz bu cumleyi soyleyebilirim ben sadece. Bi bebek bence bu hayata yapabileceginiz en guzel yatirim. İs, tatil, gezi, okul.. Hicbirisi sizden sonra, yillarca sizin anilmanizi saglayabilecek seyler degil. Ve kesinlikle hissedeceginiz duygulari, alacaginiz hazzi, yorgunlugu, sabri hicbir sey yasatamaz size.

Çocuğunuz olursa pişman olmazsiniz. Ben pişman olanı görmedim. Hayırlısı olsun.

Cook meeak ettim ne yapti acaba 5 yil icerisinde. Ben de istemiyordum. Hani nasil desem, hic istememek degil de, o istek icime dogunca oksun diyip yorumsuz kaliyordum. Ya bi sure olmazsa, 30 u geceriz, sonra daha zor gelir diyip bi denedik, oluverdi Hala emin değilim hislerimden. Klasik cocuguna düşkün aşırı anaç annelerden olmayacagim kesin de, nasil bisey olucam kestiremiyorum bakalim. Hayirlisi

Çocuğu olup da pişman olan Yok çünkü vicdan azabı çekiyor pişman olanlar çocuklarına karşı ve söyleyemiyorlar. Herkes anne olacak diye bir şey Yok. Gençsiniz henüz. Değerlendirmek için süre var. Bir bebeği büyütmek kolay değil. Ancak istenerek yapılabilecek bir iş. O yüzden kendinizi biraz akışa bırakın.

Nadir de olsa bu düşünceler geliyor gelmiyor değil ne yalan söyliyim. Tek başıma yaşamayı yeğlerim iş ona gelene kadar... ama daha çok iyiki çocuklarım var duygusu var tabi içten gelen bişey. Ama üzüldüğüm nokta kendi emellerimize göre çocuğu yapıyoruz büyütüyoruz ediyoruz. Sonra şikayet etmeye hakkım yok diye kendimi sorguluyorum. Ha bu olmadı yeniden yapalım şusu eksik ayar çekelim olmuyo. Allah sağlık sıhhat versin acılarını göstermesin evlatlarımızın.

Tabi ki bu sizin tercihiniz ve ne güzel dürüst davranıyorsunuz, ileride fikriniz değişir ise evlat edinirsiniz

Vallahi yazdım yazdım sildim!!!! Kutsal analık ayağı falan ne çirkin bir yaklaşım bu böyle. Belliki evlat sevgisi tatmamışsınız. O bebelerle boşluk doldurmuyoruz biz

Konu sahibine yapılanı siz de anne olanlara yapmışsınız. Çoğu anne neden pişman olsun ki, pişman olan istisnalar vardır ancak. Kutsal analık ayağı filan... hoş olmamış. Bazı kadınlar dana anaçtır. Benim kedim doğurdu iki hafta önce onun yavrularını bile gece gündüz izleyip siz mucizesiniz diyorum, öpüp kokluyorum. Anne olmak isteyene ya da anne olmak istemeyene "saygı duymak" tek olması gereken. Herkes kendi fikrinde olmayanı karalamaya çalışıyor.

cumartesi günü tam imesin önünde trafik sıkıştı, yanımızda beyaz bir araba, içinde genç bir çift, adam araba kullanıyor kucağında minicik bir bebek, ben de şunlara bak ya bebek ön koltukta falan diye söylendim, sonra adam bebeği kadına verdi, camı yarıya kadar açıp bir sigara yaktı, yetmedi kadın da yaktı, dizinde bebek, elinde sigara, cam açık... arabada sigara içenler bilir, rüzgar vurunca sigaranın közü uçar koltuklar falan delinir, genelde aracında sigara içenlerin koltukları delik deşiktir. o bebeğin yüzüne köz mü uçar, dumanı zehirler mi, ani fren yaptığımızda camdan fırlar mı, umursamayan da anne... o yüzden çoook büyük anlamlar yüklemeye gerek yok anneliğe, gönül isterdi ki sadece hakkını verebilenler anne olsun ama maalesef doğurganlık yeteneği olan her dişi doğurabiliyor ve bir şekilde "doğan büyüyor" o yüzden anneliği aşağılamak da, kutsamak da aynı düzeyde anlamsız.

Hazır değilsin çok normal. Keşke anne olamayacağını hisseden herkes bunun bilincinde olsa çünkü hazır hissetmeyip istemedikleri için çocuk olduğunda çocuk ilgisiz, özgüvensiz büyüyor. Hatta doğurup doğurup salıyorlar sokağa sadece çocuk sadece doğurmaktan ibaret değildir. Eğitip öğreteceksin, sevgisini vereceksin, koruyacaksın... Bunlar dile kolay ama gerçekleştirmesi zor. Ben de 25 yaşındayım sevgilim bile olmadı hiç zaten kendimi bildim bileli istemiyorum derdim o zamanlardan bu yana hala istersin istersin diyorlar elaleme bakma onlar herkesin aynı hayatı yaşayacağını aynı hislerle ilerleyeceğini sanıyorlar. Onlar için çocuk şart olmazsa olmaz. Çok yanlış. Tabiki eşinin düşüncesi de önemli ama bence çocuk için her iki tarafta istekli olmalı. Ben de çocuk istemiyorum evli değilim ama evlensemde en azından iki yıl istemem ki içten gelmeli bu duygu anne olmak istiyorum demelisin. İleri de şöyle pişmanlık oluyor çocuktan ziyade kadınların geç doğum yapması sağlık açısından sıkıntı oluyor sanırım yani doğum daha zor oluyor diyorlar ama ne kadar doğru bilmiyorum. Bir de genç anne olmak güzel mesela annemi ablam sanarlar Ona iltifatlar yağar ben öyle aval aval bakarım asdfgh. Kendini ne zaman hazır hissedersen o zaman çocuk sahibi ol. Tabi ki kısmet bu işler hakkında hayırlısı neyse o olsun :) defne-28

Evlenmeden önce eşimle bütün düşüncelerimi paylaştım. O ben sana bırakıyorum diyor. Babalık konusunda henüz bir baskısı yada isteği olmadı. Ama ilerde fikri değişirmi bilemem.

Allah sabır versin canım.

Ben de asla çocuk istemiyorum. Evlatlık alabilirim. Bu dünyada yaşıyoruz ölüyoruz gidiyoruz. Hiç bir önemi olmayan bir şeyin içine yeni bir canlı atmak istemiyorum. Hazır gelmiş hatta maalesef bu dünyada yalnızlığa mahkum edilmiş birine el uzatmaktan gurur duyarım. Bunun dışında çocuk doğurup onu da bu bilinmezlik dolu sonu ölümle sonuçlanacağı kesin sonuç odaklı bakarsak da anlamsız hayata atmak istemiyorum

cok haklisiniz. Arkadasimin bebegi daha 8 aylik. Cocuk agladiginda bagiriyor, dayanamiyorum sus artik, tahammul edemiyorum sana off poff, tepki bu sekilde. Evin kirlenmesine alisamiyormus, gezmek istiyormus, bu cocuk her seye engelmis. Ve var ya kac sene ugrasti o iteledigi cocuk olsun diye, ameliyatlar oldu, dusuk oldu. Dualar etti vs... Biraz rahat ol rahatla aliş bak artik hayatin bu bebisle beraber olacak diyorum. Baska bir arkadasin 1 kizi var, bir de yeni oglu oldu. Cocugu ihmal ediyor. Cocuk yerde buldugu incik boncugu yiyor, alsana agzindan diyoruz aman bana ne diyor. Offf seni bakiciya atip gidicem eski hayatima donucem, git basimdan, laflar boyle. Kocasi cok zengin, ailenin beklentisi oldugu icin 2 tane pespese yapti sonucu bu oldu. Bunlari gordukce cok sinirleniyorum ve uzuluyorum. Baskasinin cocuguna nasil ki kizamayiz, belli olcude davranmamiz gerekir. E bu cocuklar da Allah'in emaneti. Biz dogurmus olsak da, baskalarinin cocuguna kizmadigimiz sekilde kizmamak lazim diye dusunuyorum.

Hazır olup olmamakla alakalı değil, ben kendimi anne olarak göremiyorum. Hiç bir bebek görünce keşke benimde olsa demedim mesela. Pişmanlıktan sanırım. Önceki

Bu dediklerinizin hepsi oluyor.. Bu duruma biraz hazır olmak gerekir. Alisiliyor düzene oturuyor herşey zamanla

Ayni duygulari yasadigimdan 8 sene cocuk yapmadim. Esimin cok istedigini bildigimden ona haksizlik etmek istemedim ve hamile kaldim. Suan oglum 3 aylik olmak uzere. Insanin kendi cocugu cok baska bir seymis gercekten. Hic pisman degilim.

yazdiklarinizi kabullenmek eminim zordur. Kendinize itiraf edip, burada da yazmişsiniz. Bu durustlugu ve cesareti herkes gosteremez. Allah size ve ailenize saglikli huzurlu mutlu gunler gostersin.

Arkadaşlar cevaplarınız için hepinize tek tek çok teşekkürederim. Toplum tarafından öyle bir kalıba konulmuşuz ki kime anne olmak istemiyorum desem bana canavarmışım kötü merhametsiz bir insanmışım gibi bakıyorlar. Aslında hiç doğmamış çocuğumu o kadar çok seviyorum ki onu dünyaya getirmek istemiyorum.. Çünkü belki de ona karşı çok iyi sabırlı, tahammülü bol olan bir anne olamayacağım.. Yazdıklarınızı okuyunca bir nebze rahatladım.. Yaşadığım çevre toplumsal baskılara boyun eğen, daha çocukluktan itibaren anne olmak zorunda oldukları kodlanmış insanlarla dolu.. Ve kendimi bu insanların arasında çok yalnız hissettim.. İyi ki varsınız güçlü kadınlar:)

Evet bunu hissedenler gerçekten genellikle iyi bir evlilik sürdüyor darası başımıza o zaman arkadaşınız aileyi aradan çıkarsın o psikolojiyle de iyi hissetmiyordur zaten buluşup tanışmanın kötü bir tarafı yok ki. Sadece ilkte sevmemiş enerji almamışsa çok zorlamaya gerek yok. Arkadaşınız bu konuşmaları görse lanet olsun buluşucam tamam derdi herhalde DD

gerçekten de kolay değil, ama hayatınızın düzenini sağlamak sizin elinizde. bunun dışında herkes anne olacak diye birşey yok, kimseyi takmayın bence. ayrıca ne zaman hormonların hadi kızım yürü diyeceği de belli olmaz, belki seneye kendinizi bebek ister şekilde bulacaksınız belki de hiçbir zaman bulmayacaksınız. ama eğer ilerde isterseniz de modern tbbın mucizelerine başvurabilirsiniz.

Yanlis dusunmussunuz alinmadim. Beni tanimayan birisinin benim için özellikle anneligim için yorum yapicagini elbet düşünmem. Ama yinede konu bir görev yada bir meslek değil bahsettiğiniz duygu annelik duygusu. Şimdi size annelik duygusundan dem vurmiycam. Ama su dünyadaki en zor şey sorumluluk fedakarlık olmasına rağmen en içten duygusu bana gore Konu böyle hassas olunca yorumlarida ona göre yapmak bana daha doğru geliyor. Herkesin tercihi Hazır hissetmeyen anne olmasın demek bile kimseye düşmez. Oda bir tercih sebebidir. Herkes hissettiğini ve tercihini dile getirmeli bence sirf dusuncesini dogrulamak icin bile Boyle bir ornekle tamamlamak gereksiz bana gore. Bahsettiğiniz kisilerde annelik hissini o sekilde yaşamak istiyordur. O da bir tercih meselesi degilmidir. Önceki

Herkes anne olmak zorunda değil. Kendini bu duruma hazır hissetmediğin sürece yapma! Ama şunu da demeden geçemeyeceğim. Bende anne olmadan önce çocukları ve bebekleri seven biri değildir. Karında bir canlının büyümesi, onun o tekmelerini hissetmek harika tarif edilemez bir duygu. Etrafımda çocuk doğurduğuna pişman olan bir anne duymadım. Yaşın 28 geç değil artık 40 yaşında bile anne olan var. O zamana kadar fikrin değişebilir.

Bizim bir komşu dede de 5 çocuğuna rağmen soğuktan donarak yalnız öldü, evladın da ebeveynin de hayırlısı nasip olsun, anne babanın hayırsızı da kötü, bakmayan, hırpalayan, sokağa, çöpe atan, kendi elleriyle öldüren anne babalar var

Doğru düşünüyorsunuz ciddi sorumluluk hayatınız tamamen değişiyor. Hazır hissetmiyorsanız bir süre daha bekleyin yaşınız genç...

Bir kızım var 10 yasında ikincisi 2 yasinda ben. ikinciyi bile zar zor yapmisken yıllar sonra şuan. hamileyim 32 haftalık :) ve 27 yaşındayım. Hic anaç ruhlu olmadım çocukları çok aman aman seven biride değilim ama kendi cocuklarim olunca bir başka geliyor ben bile hala inanmıyorum uç. çocuk annesi olduğuma belki planladigim gibi gitmedi bazı şeyler çok yorucu arada tek çocukla kalsaydım ne rahattim ben demiyor değilim :) ama bu onların varlığında değilde yaşadığım fazlaca yorgunluktan R

Bende çok anaç olamıyorum nedense yaratılış zahar. demlicaykeyfi Ve dünya bir çölse durma. Seraba su getir. Anneler

İyi misiniz Eskiden olsa yadırgardım diye yazdınız ya onu merak ettim neden yadırgardınız diye Arkadaşınızdan örnek falan da okumadım yorumunuz da Aman neyse A

Kafayı yemek ayrı. Anneliğin Kolay olduğunu zaten kimse iddia etmez. Bütün hayatının değişeceğini, bütün planların artık canın istediği gibi değil bebeğe uyduğu şekilde yapılacağı, uykusuzluk yorgunluk şu bu herşeyi anlıyorum. Be tabiki kabul ediyorum. Ama anne olmaktan pişman olmak benim için "keşke bu çocuk hiç olmasaydı" demek. Bunu diyebiliyor musunuz? Ne de olsa sizi tanıyan bir Allah'ın kulu yok burda. Böyle bir düşünceniz varsa niye söyleyemeyesiniz ki?

Ben de cocuk istemiyorum. Cok buyuk sorumluluk. Eger bakiciyla falan yasamiyorsaniz hayatiniz altust oluyor. Ayrica, kuresel isinmaya en zararli sey cocuk yapmak. Dunyada yeterince kimsesiz cocuk var. Ilerde pisman olursaniz onlara bakarsiniz. Mavisaclikadin Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

İşte toplumdaki baskıdan dolayı çoğu insan dile getiremiyorum

Ben de 23 yaşındayım 2.5 yıllık evliyim. Eşim istiyor ama ben istemiyorum.. Anne olacakmışım gibi gelmiyor o hissi hissetmiyorum.. Bebeğim olsun isterim ama baya sonra ama eşim bi ara sürekli isteyip durdu yine öyle olmasından korkuyorum.. Bu his gelir mi nasıl olur bilmiyorum. Herkes zor diyor ama pişman olan da yok. Tabi o sorumluluğu almak o hissin gelmesi zaman olabilir fakat sevdiğin adamdan bir yarı ikinize benzeyen sizi çok sevecek bir evlat olması bu duygular da pişman olunacak duygular olmaz herhalde MissCherryBlossom

yahu biz çocuk sahibi olmayı istemezken rahatımız bozulmasın diye ya da çocuklardan nefret ettiğimiz için istememezlik yapmadık ki... ben her zaman büyü, oku, sevdiğin insan ile birlikte ol, seveceğin bir işin olsun diye yetiştirildim, büyütüldüm.. kimse bana büyü de çocuğun olsun hayalleri sunmadı.. benim de bu tarz hayallerim hiç olmadı.. çocuk sahibi olmak için gerçekten maddi manevi birikim olması gerektiğine inanıyorum ben de... körü körüne doğurayım rızkını Allah verir, olur gider diye düşünmedim hiç.. her şey yoluna girdiğinde de olmadı, olmayabilir de.. pişman mıyım? asla, yine dönsem o günlere yine aynı şeyleri yaşardım.. yaşlanınca bana baksın, bayramda telefon açsın, benden bu dünyaya hatıra kalsın diye çocuk doğurulmasını da hiç anlamıyorum...

Ben de aynı siz gibiydim, anne olmayı hiç hayal etmedim, hiç de istemedim, hep erteledim..12 yıllık evliyiz, su an 39 yaşındayım, daha da geç olmadan bir tane bebiş bizim de olsun barı dedik, köprüden önceki son çıkış telaşıydi, olacaksa bir tane olsun diyerek denemeye başladık..2 yıldır deniyoruz, bu sefer de hırs yaptım sanırım nasıl olmuyor diye 5 hamilelik yaşadım 2 yılda, maalesef olmadı.. pes ettim ben de. herkes üremek zorunda değil.. ama günün birinde bir çocuk sahibi olmak isteyeceğiniz ve pişmanlık duyabileceğiniz düşüncesi varsa çok da geç kalmamak lazım. geciktikce işler feci karışıyormus, onu anladım..

istemeyen hazır hissetmeyen kadınlar anne olmasın ama burada bu tarz açılan tüm konularda 'çocuk istemiyorum' diyen kadınlara bakıyorum da hepsi kendini bilen, akıllı, güçlü duran, mantıklı ve bilgili kadınlar tesadüf mü bilmiyorum. Keşke sizler anne olmayi isteseniz sizler gibi insanların yetiştirecegi çocuklar gerek bu ülkeye :) Neyse kendi tercihiniz tabi :)

Eskiden bende yadırgardım çocuk istemeyenleri... Ama şimdi de daha farklı düşünüyorum içinde çocuk sevgisi olan, sabırla bakabilecek, sinirlenince beddua etmeyecek, dövmeyecek insanlar anne olsun... Sürekli doğurup sokağa salan sorumsuzlara anne olmak yakışmıyor keşke onlar kısırlaştırılsa... İsteyen anne olsun isteyen olmasın. Bunu bile tartışma konusu yapanlarda bir garip

degildir. Savunmaya geçmeniz de alindiginizi gosterir bana. Dedigim gibi rahat olabilirsiniz, sizi tanimiyorum. İstedigimi dusunmekte de ozgurum. Bana gore fotograflarini paylasmak icin cocuk dogurmak yanlis. Evliligi evcilige çevirmek yanlis. Sorumlulugunu bilmemek yanlis. Yeni bir birey o. Haklari var. Buyuyunce benden izin alamayacaginizi bile bile ne hakla fotograflarimi paylasirsiniz deme hakki var. Fikrimi bir sozunuzle degistirecek degilim. Neden kendi dogrunuzu dikte ediyorsunuz onu da anlamis degilim. Herkesin kendi dusuncesi diyip geçemediginize göre, var bir sey daha fazla uzatmamak icin gozardi ediyorum. Bu kadar diyalog bu konuda kafi

İnsan neden cocuk istemez ki? Maddi durum olmaz anlayabilirimde rahatım bozulacak diye düşünmemek.. İstemezmisiniz yarın yaşlandıgınızda tabiki Allah hayırlısını versin, Sizi arayan soran bi evladınız olsun.. Ben anne olmayı en çok isteyenlerdenim henüz nasip olmadı olurmu Allah bilir, Bugün genciz gezeriz rahata bakarız peki ya yarın? Aslında yarınada çıkacagımız belli degil, Yine kendi içimde karmaşaya düştüm, Hergün içinde bulundugum kendimle ettigim kavga bu, Çocuk olmaması dünyanın sonumu ama çok istiyorum peki ya nasip olmazsa yine kalbim sıkışıyor, zügürt tesellisi.. Açmayın böyle konular..

5 sene önceki konuyu nereden buldunuz da hortlattınız yaa Belki de konu sahibi anne oldu?

üç çocuk doğurdum, beni tanıyanlar şok oldu.. hiç istemiyordum, ilerde belki bir tane, der gecistirirdim. . Çok sosyal bir insanım, gerçi bir ay öncesine kadar öyleydim :/ rahatımı bozmak gibi bir düşüncem yoktu kısaca.. yalnız hesapta olmayan birşeyler oldu ve ilk çocuğum doğdu.. bir hafta içinde kaybettim.. sonra dedim bu bir uyarı mi :) aradan 3 yıl geçti tekrar doğurdum. bir üç yıl daha geçti ben yine doğurdum.. Babam artık dur, yeter, sen kuluçka makinası değilsin dedi :) hamilelik lerim de hiç planlı olmadı. tufaya geldim :))) Okuyorum, iki çocukla uğraşıyorum, çok zorlanıyorum, çoğu zaman ağlayarak uyuyorum, çok tempolu bir hayatım var.. sabah uyanıyorum, yüzlerine bakınca bütün sıkıntımı unutuyorum :) ama gün içinde tekrar tekrar aynı sıkıntıları yaşıyorum. hiç öyle güllük gülistanlık değil ama çooookkkk güzel geçirilen vakitler de var.. keşke olmasalardı demedim hiç :) annem kişiliğimi bildiği için sık sık uyarır bu konuda, sabırlı ol diye :) insan çocuğu için nasıl öyle düşünür be!!! Zor mu zor, ama benim seçtiğim hayat ve birkaç sene sonra aynı özgürlüğe tekrar kavuşacağım. Kucuklukleri zor.. gerisi çorap söküğü. . nasıl yaslandigini bile anlamazsın.. Edit : Yani çok isteyen doğursun, arada kalan, hayatı yaşasın, keyfini çıkarsın, bıksın, sonra çocuk düşünsün. . herkesin çocuğu olmak zorunda degil..

Görünüş için özgüven eksikliği yaşıyor olsa bile karşı taraf onunla görüşmek istediğine göre beğenmiş demektir. Tabi hep reddettiği için korkuyla yaklaşıyor olabilir ya beğenmezse ya sevmezse gibisinden ama tabi konuşmadan bilemeyiz maalesef. Kafası karışık muhtemelen istiyor ama korkuyor ben de yaşadım çünkü ben de gerçekten evlilik düşünüyorum ama daha evlenmek istemiyorum asdfg. Ooo aile girdiyse devreye adamda evlenmek istiyor demek ki bekletmişse artık reddetmeyeyim demiştir belki ben görünüşüme çok takılmam ya çok güzel değilim ama bu ilişkilerde fazla görüşüne takılmamak gerek yoksa hiç evlenilmez

Sizinki daha çok kararsızlık gibi göründü bana. Neyse, sorunuza cevap vermek gerekirse, anne olduğuna pişman olan çok kadın var. Bunun için facebookta bir grup var hatta, millet anonim olarak duygularını ve pişmanlıklarını yazıyor. Ek olarak anne olmaya uygun olmayan kadınların elinde heba olmuş çok çocuk var. Yani siz bakmayın milletin " anne oluca anlarsın, anne olunca mutluluktan uçarsın" laflarına. Hele ki Türkiye gibi bir ülkede kimse de cesaret edip pişmanlığını, mutsuzluğunu itiraf edemez, çünkü korkunç bir toplum baskısı var annelik konusunda. Anneliğe bayılmak ve çocuğun için ölmek zorundasın çünkü milletimizin çoğu insanına göre. Cevapları okumadım ama eminim burda bile baskı ve taşlama içeren yorumlar yapılmıştır veya yapılacaktir. Çocuk sahibi olmak hayatı değiştiren ve sıkıntısız da olmayan bir mesele. Keşke herkes kendini ölçüp tartsa da öyle çocuk yapsa. Anne olmak istemiyorsanız istemiyorsunuzdur, bunda yanlış bir şey yok. " dur bakalım, bi olsun da, çok severmişim" diye düşünüp zorlamamak lazım.

Bu bir tepki mi yoksa fikir mi anlayamadım:) S Sismaniye

Hanımlar, rica ediyorum konu aaaa nasıl çocuk istemezsin veya aman analık mı eksik olsun kavgasına dönmesin. Anne olmak isterseniz olursunuz, istemezseniz olmazsınız, her ikisi de kişilerin hür iradesiyle tercih ettiği birşeydir ve insanların tercihlerine saygı duyulmalıdır.

Şu an bebeğe hazır değilsiniz burada kşm ne yazarsa yazsın isteğiniz gelmeyecek. Zamanı gelince o istek doğar zaten içinize. Kendinize zaman tanıyın. Önceki

Bu şekilde hissetmemen de hiç Bi problem yok. Çok normal her kadın anne olmak zorunda değil. Zaten hazır değilsen sırf birileri istedi yada toplumsal baskıdan dolayı çocuk yapma. Anne olmak istediğin zaman anne olursun. Yaşın çok geç değil. 40 yaşına kadar yolu var en kötü tüp bebekle anne olursun . Senin yaşında aynı şeyleri düşünüyordum. Anne olmak istemiyorum derdim. Bana göre değil yapamam ben, bakamam falan derdim. Ama belli Bi zaman sonra o duygu geldi yerleşti farkında olmadan. Eşimde hiç zorlamdı beni. Kimseyi de çok takmadım. Herkes bişi söylerdi kaç sene oldu artık çocuk şart. Ama ben kendim istediğim zaman hazır hisstiğim zama da anne olmak isterim dedim. Ve hazır olduğum gerçekten kendimi anne olarak hazır hissettiğim zaman hamile kaldım. Düşüncelerin yanlış değil çok kişi yargılar belki ama bence anne olmak dünyanın en zor ve en güzel şeyi. Bu senim içine damlaması lazım. O duygu içine damlayınca sende istersin zaten. C Cilekliekler7 Hakediyorum her milimini bu dik gülüşün.. Anneler

Bir oğlum var rabbim eksikliğini göstermesin.. onu çok çok seviyorum ama hep diyorum erkenmiş anne olmak için hatta benlik değilmiş de diyorum:) anneliği bilmem de bi daha dünyaya gelsem baba olmak isterim, daha rahat

Bende hiç çocuk bebek sevmedim diyebilirim içimden gelmiyor, ilgimi çekmiyor.. anaç ruh bende yok ama sizin gibi canavar gözüylede bakmadım çocuklara.. hayatımı nasıl altüst edebilir benden küçük bişey :) böcekten korkmak gibi bişey sizinki.. aslında böcekte sizden korkuyor farkında değilsiniz. Bana kalsa çocuk istemezdim ama eşim çok istedi ve bi kızım var.. iyiki var, dünyanın en güzel şeyi.. elbet zorlukları var ama sevgisi yetiyor herşeyi yaptırmaya..

Bende istemiyorum, rahatıma düşkünüm, eşim ısrarlı bu konuda çok istiyor. Yetiştirenleri görüyorum çoğu çocuk olsun diye doğurmuş, evliyiz çocuğumuz olsun kafası. Bende hep derdim bendemi tuhaflık var diye, konuyu görünce benden biri daha var dedim. Çocuk yetiştirmek incelik istiyor, bizim ülkemiz bilinçsiz çocuk doğurmakta en ön safta:)

Bak canım bende evlendiğimde senin gibi düşünüyordum rahatıma düşkün bir insandım. calışıyordum bütün düzenim bozulacak korkusu vardı içimde ama sonra yasım ilerdikçe olsun istedim çünkü düşünsene senin kanından canından bir parçan olacak bana benzeyecek neden olmasın dedim kendime bi düzen kurdum ve cocuk sahibi oldum iyiki var onunla cok mutluyum. Anne olmak cok güzel bir duygu hayatımda bunu öğrendim... N nscckts Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Daha zamanin var endise etme Herkes anne olmak zorunda degil ki Onemli olan onu istemen Sen oluruna birak

23 yaşında anne oldum.. ben bu hayatta hiç agır bir sorumluluk almamıştım bilyormsunuz.. yaşadıklarım hayat herşey beni o kadar yıprattı ki.. cocuk büyütmek cok zor gercekten.. cok emek isteyen bir durum.. bütün düzeniniz bozuluyor hayatınız değişiyor herşey kafana göre gezemiyorsn tozamıyorsn gittin yerlerde bile oturamıyorsun eşin ile sohbet edemiyorsun mesela cinsellik bile hemen olmak zorunda ya uyanırsa =) 5 dakika agız tadıla gecelerı uyuyamıyorsun kac kere telefonda anneme agladımı bilirim.. anne lütfen gel ben bunu uyutamıyorum.. bakamıyorum.. eşimi arar aglardm lavobaya gidemiyorum diye.. banyoya girmek için bile 5 dakikam vardı ilk zamanlar saclarmı bile toplayamazdım.. hiç uyanmasın die sallardm yeterki uyanmasın gazlanmasin die =)) ohoo daha neler neler sırala sırala bitmez =) geldim 24 yaşına çalışan bir anneyim artık iki kat daha zor işim oglum 15 aylık artık yürüyoruz.. anne diyoruz hele o anne demesi yok mu hayat yeniden doguyor sanki. .. o benm parçam herşeyim en kıymetlim su an onun saysende ayakta duruyorum onun sayesnde güc buluyorum bütün yaşadıgm zorluklara ragmenn iyi ki anne olmuşum diyorum birdaha asla yapmam diyordm şimdiş 2. ci için uygun zaman ne zaman olur ki diyorum =).. onu kucagınıza aldıgınzda evet tüm dünyanız değişiyor.. herkez anne olmak zorunda değil kimse bu yüzden size kızamaz kınayamaz lakin pişmanlık durumu var işte.. belkide cok pişman olacaksınız bilemeyiz. ama hazr olmadıgınız birşeyide yapmaynn.. birşey daha eklemek istiyorum o kadar zorluga ragmen cevremde o kadar halsiz uykusuz depresyona girmiş anne olmasına ragmen bütün zorluklara ragmen anne oldugu için 1 gün dahi pişman olan bir insan görmedim..

1 yasinda oglum isteyerek oldu bebegim dunyanin en guzel duygusu diyebilirim ama bir o kadar da zormus esim yardimci degil herseyiyleben ilgileniyorum kova burcu kadini olarak sosyal hayat kendime vakit ayirma tamamen bitti oglumun buyumesini dort gozle bekliyorum hobilerimi el islerimi kitaplarimi cok ozledim. Sanirim ben hayatima tek cocukla devam edecegim. Isinizi yasaminizi seviyorsaniz pisman olmassiniz cocugunuz yok diye tamamen size bagli

Çocuğunuz olur olmaz bilemem, ama sadece şunu diyebilirim en azından çevremden örnek verecek olursam çocuğu olupta pişman olan neden yaptım diyeni görmedim.

Ben evli değilim ama kendimi bildim bileli aklım ermeye başladığından beri yani asla anne olmayacağım dedim hep. Benim içimde de annelik duygusu yok :) Çocuk yapmazsak pişman olur muyuz olmaz mıyız bilemem ama sizin konunuzdan şunu demek istiyorum. Gerçekten annelik yapamayacak olanlar sorumluluk alamayacak olanlar sırf toplum yüzünden baskı yüzünden sırf üremek için sırf yaşlılığında kendine baktırmak için çocuk yapacak olanlar çocuk yapmasın...

Ya iyi yanları da var ama kötü taraflari da var. Bende istemiyordum hapla korunduğum halde oldu yani olacagi varmis kendisi gelmese biz asla yapmazdik sanirim eşimde bende asla istemiyorduk bizimde olmayiversin diyorduk ama oldu suan 13 aylik ya nasil tarif ederim bilemiyorum yüzünü burusturmasi acikinca bana sarilip meme emmesi yada cani aciyinca sokulup avunmasi acaip bisey ya varya o an dünyayı bile yıkabilirsin uğruna. Hele bide kosarak gelip sarilmasi yokmu deli oluyorum resmen alıp içime sokasim geliyor. Asla istemiyorum diyen ben şuan işe başlamamak icin bahaneler uretiyorum. Geçen eşime diyorum insallah saglik evi olur yeni tayin yerim oglumla birlikte gider geliriz işe diye yabi düşün bakici fikri bile gozlerimin dolmasina yetiyor.

Önemli değil bende istemeyenlerden olduğum için isteyenlerde ne gibi duygular oluyor onu merak ettiğimden sordum Önceki

Aynı düşüncelere ben de sahibim, ama Allahın gücüne gidicek ilerde çok pişman olurum diye dile getiremiyorum. Benim de hiç öyle hayalim yok anneliğe dair. Ara sırada isim düşünürüm sonra yok nasıl bakacağım tüm düzenim değişecek diye düşününce vazgeçiyorum her şeyden. Hani annelik doğuştan geliyordu. Herkesin bebesini de sevemiyorum. Çocuk severken bile seçiyorum. Bazen sağlam saçmalıyorum. demlicaykeyfi Ve dünya bir çölse durma. Seraba su getir. Anneler

Aynı fikirdeyim, ben de istemiyorum. Allah isteyen herkese nasip etsin. Herkese aynı duygular verilmiş olsaydı aynı durum karşısında kimisi katil, kimisi öldürülen olmazdı zaten. Pişmanlık duymazsın 10 yıl sonra, yaparsın bir tane Allah verirse. 85'ine gel o zaman pişman ol.

güzel düşünce. katılıyorum. Siminru Canım

Falanca kişi bencillikle evlat sahibi olmus diyenler, cocuk sahibi olmak zaten bencilcedir. Bana evlat sahibi olmak için bir sebep sunun ki bencilce olmasın. İnsan da bencil bir yaratiktir zaten. Menfaati olmadan adım atmaz.

ben çocuğu olmayanlara hep derim ki bir gün çocuk düşünüyorsan bugün yap hiç düşünmüyorsan da konusunu dahi açma. doğursan muhteşem anne olursun o öyle doğal bir şey ama istemiyorsan da kendini buna zorlamamalısın. kimsenin de bu konuda seni kınamasına izin vermemelisin. bizim toplumumuz bu mevzuda biraz saygısız çocuk yapmıyor musun sorusu bariz mahrem soru hadi çiftleşinvari bir şey. baktın ilerde istedin yaş ilerliyor olmadı hiç çıkarın kalmazsa da bir evlat edinir bir can kurtarırsın. kendin doğurmandan bile daha ulvi bir durum benim gözümde.

Boyle keskın cizgilere ve kararlara ne gerek var. su an istemıyorsunuz. belkı zamanla istersınız onu da o zaman dusunursujuz.24 saat içinde kararını ver mi dedi biri.. Annelık yası da uzadı. onunuzde guzel seneler var, gereklı gorursenız tekrar degerlendirirsiniz. Ben iki yıllık evlıyken asla cocuk şstemıyorum uzun bir süre demiştim eşime o da tamam demişti. bi papağan aldım aldıgıma bin pişman oldum. yok hayvan uyurken ses olmasın yok ısık hayvanı rahatsız eder yok baska odada yalnız kalamaz yok bı yalnız sıkılıyor es alalım. ya sorumluluk duygum yuzunden kendı hayatımı kısıtlıyorum. etrafımdakileri de buna zorluyorum. bı de bebek olursa ne olur acaba diye istemedim, hıc bebek cocuk da sevmem, angarya gelır butun işleri... sonra fikrimiz degisti. eşimin yaşı bendem daha buyuk cok gec baba olmak istemıyorum dedi ben de hak verdim. uzun konusmalar sonucunda. Ve hayat siz plan yaparken basınıza gelenlerin toplamıdır ya, sancılı bir dıs gebelık gecirdim. ardından düşük, ardından bi düşük daha.. cok zorlu süreçlerdi. Fiziken cok yıprandık, ruhen stres her zerremı ele geçirmişti. falan filan. Simdş 1 yasında kızım var. hala cokuk cocuk pekmeewmıyprum. Sevmıyorumdwn kasit ilgilenmeyi sewmıyorumm gurultulerını sevmıyorum. yoksa cocuktan kutsal bir canlı yok gozumde artık. Annelık bana cok sey ogretti. Bu arada kendımı paralıyorum.. telefon tv vermıyorum. Bunun ne demek oldugunu cocugu olanlar bılır. yqnı cocugumla hep ilgilenıyorum, oyun vs.. annelık zaten yorucu. benı rahatsız eden kısım annelıgın cefalari degil de. bır bebegi koruma zorunlukugu bi cocuga gelecek sunma elınden tutma yalnız bırakmama guwenlıgını saglama.. bunlariın altında eziliyorum o yuzden dusunmuyorum artık.. onume gelenımyasıyorum. bunu da ogretti mesela bebegim. gelecek ıcın plan kurmamayı, tevekkul etmeyi, anı yasamayı. Siz de kendı hayatınız ıcın en dogrusuna içgüdünüzle karar vereceksinizdir

Allah her isteyene degilde; akil sagligi yerin olan, dogru yetistirecek olan ve mutlu&huzurlu bireylere nasip etsin anne/babaligi. Ben 37 yasindayim ve hala istemiyorum. gun gectikce ileride de hic istemeyecegimi dusunuyorum. hayat o kadar zorlasti ki, guzel bir hayat sunmak, kotuluklerden/kotulerden korumak, duzgun bir gelecek sunabilmek her gecen gun zorlasiyor. Egitim kalitesi, gida kalitesi, soludugumuz hava; hersey ama hersey gun gectikce kotulesiyor. dunya ust sinifa hizmet ediyor artik, cocugu 4/4luk buyutemeyeceksem, istememeyi tercih ederim. Birde ben universite hayatim dahil bu yasima kadar cok calistim, son 6-7 yildir hele tuvalete gidecek zamani bile zor buluyorum. bundan 2-3 yil sonra hayati doyasiya yasamak istiyorum. gezeyim, yeni yerler goreyim, sokak hayvanlarina bir fayda sagliyayim etc. Bu dunyada yeterince insan nufusu var zaten. Ben birazcik doganin icine ettigimizden hayvanlara fayda saglamak istiyorum ileride. ha olurda ileride birgun cok istersem, evlatlik alirim ve sahsen oylesini tercih ederim. hazir anne sevgisine ihtiyaci olan bir yavru varken dunyaya cocuk getirmem.

Daha gençsin canım, bende senin yaşında aynı öyle düşünüyordum, 31 yaşında ilk defa anne oldum 34 ikinci şimdi 40 yaşında yım ve oğullarımı dünyalara değişmem onların bir anne deyişine kurban olurum Freyza ❤ ❤ tek ayak

canim 5 kez düşük mu yaşadım?

canı gönülden istemeyle de çok alakası yokki bu durumun. ben de 6 sene doktor doktor gezmelerin sonucu hamile kalmış bir annenin kızıyım. kaynanam annemden daha yakın bana. başka konularda da belirttim annemin "yavrum" deyip de bana bir kere sarıldığını hatırlamam. ben de 4 senenin üzerine hamileyim şimdi ve tüp bebekle. anneme hamileliğimi söylediğimde ilk cümlesi sakin bir ses tonu ile "kuzenin de hamile imiş, ikinize de çok sevindim" demek oldu kuzenle yakın değiliz bu arada. ne alaka şimdi? bazı insanlar istese de içinden gelmiyor sanırım anaçlık, bazılarını da şartlar zorluyor. çocuk bakımı, ev işleri, işe gitme falan hepsini kadın yüklenince anaçlık diye bişey kalmıyor da olabilir. çocuk her türlü sevilir. en istemeyen kadının dahi olduğunda kolay kolay sevmiyorum diyeceğini zannetmiyorum ama bakım işi zorluyor kadınları bence. erkeklerin elini taşın altına daha fazla koyması gerekiyor. anne bebekle ilgileniyor zaten, ev işleri ve yemek gibi şeylerle de baba ilgilenip annenin yükünü hafifletmeli. kadın robot değil, herşey üstüne yıkıldığında sinirlerinin sağlam kalması çok zor. sonra gelsin depresyonlar...

Angelina.. Çocukluğumdan beri anne olmak istemisimdir. cok severim bebekleri. Bir bebegim var ve çok zorda olsa çok mutluyum.. İyiki varsın yavrum diye uyanıyorum. hatta keşke başka çocuklarında olsa diye dua ediyorum. o yüzden seni anliyamiyorum. seni anlayamasamda hani böyle çok sorumsuz olup sırf kendi bencilligi için veya kocayı elde tutmak için türlü sebepler için çocuk doğurup sonrada hiç ilgilenmeyenleri düşününce keşke o kadınlarda senin gibi ölçüp tartsa ve anne olmaya niyetlenmese diyorum. Eminim anne olduğunuzda o kadınlar gibi olmayacak üzerine titreyeceksiniz:) hakkınızda hayırlısı olsun.

Kadın doğurmama hakkına da sahiptir. Kendinizi hiç suçlamayın çok normal.

Şimdi gençsiniz ve yeni evli sayılırsınız. Belki yoğun bir işiniz ve hayatınız var. Ama bunların hiçbiri böyle kalmayacak. Hayat sürekli değişiyor, bizler de değişiyoruz. Aslına bakarsanız bebek de hep bebek kalmıyor :) Yani uykusuzlukmuş gazmış bunlar çok kısa sürüyor. Keşke doğurmasaydım diyen duymadım ama keşke doğursaydım diyen çok var. Ben ileri yaşta pişman olabileceğinizi düşünüyorum. bezaaa

Umarım bu düşüncelerinizi evlenmeden önce eşinizle paylaşmışsınızdır ve oda kabul ederek sizinle evlenmiştir. Sonradan alınan bir kararsa eşinizle ilerde ters düşebilirsiniz. Siz anne olmak istemiyor olabilirsiniz ama belki eşiniz baba olmak istiyordur. Bu çok ciddi bir konu, eşinizin sizden boşanmayı isteme hakkı bile var bana göre.

Yapanların bir kısmı pişman bence, annelik ayağına ses çıkaramıyorlar. Geçen annem, teyzem, anneannem muhabbet ediyoruz. Benim de pek çocuk isteğim yoktur, yine dile getirdim. Anneannem, olmasa da olurmuş dedi. Teyzem ki kendisi 7 sene çocuk tedavisi gördü ve sonrasında tedavisiz 2 çocuğu oldu, biri üniversitede şu an, o bile aynen öyle çok da gerekli değilmiş dedi. Sonuçta çocukları için her şeyi yapabilecek kişiler ama aynen dedikleri gibi çocuk demek her şey demek değil. Genelde çocuk kocasıyla geçimsiz olan kadınlar için bağımlılık gibi bir şey bence..

Saygı duyuyorum fikirlerinize benim icimde hep anne olma istegi vardi kendimi bildim bileli anac bir tipim yolda gordugum bebegi sever agzi yuzu kirli olani siler temizlerim karsı koyamadığım bir his bu Ben böyleyim siz tam tersi bunda yadırganacak bir durum yok tulipa ΛŁŁ -SТΛЯ başlangıç 66; güncel 62; hedef

millete bakmayın siz, bizim toplumuz göre: doğan büyür, rızkını verir, bize de çocukken annemiz bağırdı ama seri katil olmadık, biz de sokakta büyüdük ama başımıza bişey gelmedi, iyi eğitim şart değil okuyan okuyor vs vs vs dünyanın en ciddi işini öyle hafife alıyoruz ki, üzerine kafa yoranı garipsiyoruz...

HAKLI olabilirsiniz ozaman ben sadece kendi adıma konuşabilirim. Tüm yorgunluklarıma rağmen İYİKİ olmuşlar demlicaykeyfi Ve dünya bir çölse durma. Seraba su getir. Anneler

Benim çocuk yapmak gibi bir planım yok.. çocuk büyük bir sorumluluk ve artık dünyanın iyi bir yer olmadığını da düşünüyorum.. dünya kötü diye çocuk sahibi olmamak tabiiki tek başına yeterli değil.. buna tek başıma karar vermedim.. eşimle konuşarak karşılıklı aldığımız bir karar.. fakat ülkemizde çocuk sahibi olmama isteğine saygı gösterilmiyor ve çocuk sahibi olanlar kendilerini bir sıfır önde görüyor :)) anneyim ben, kutsalım bilmemne ayağına kırılan eski fındıklar bile hoş görülüyor örneğin anne olan ünlüler.. dünyaya getirdikten sonra çok seviyorum diyenler de ayrı garip.. tabiiki seveceksin, bakacaksın.. insan kıyabilir mi minik masum bir canlıya.. ben çocukları severim ama anaç bir tip değilim, sorumluluk alamam insan yetiştirmek ağır yük.. amann kendi kendine büyür diyen bir tip olamam.. anne olduğuma pişmanım diyen birini tabiki duymazsınız kimse bunu açıkça itiraf edemez.. fakat birçok eski insandan şimdiki aklım olsa bu kadar çocuk yapmazdım diyenlere rastlarsınız.. halbuki çocukları büyüdü evlendi gitti ama hala söyleme ihtiyacı duyarlar.. velhasıl çocuklar büyüdükçe dertleride büyür.. istemiyorsanız yapmayın.. yaparsanız tabiiki ah niye çocuğum oldu pişmanlığını yaşamazsınız.. eşinizle konuşun.. ortak kararınız bu ise kimse onaylamak zorunda değil.. sevgiler.

Anneyim. Çocukları kendi irademle doğurmuş gibi görünsem de aslında, zorla yapılan evliliği, sevgisiz bir yuvayı görmezden gelmek, evde en azından sevgimi verebileceğim bir canlı olsun diye yaptım. Yanlış bir karar mıydı? Dünyanın en yanlış kararıydı. Çünkü doğan çocuğa hakaret gibi birşey bu. İlkini bu yanlış düşünceyle yapmış olsam da ikincisini "madem bir tane oldu, madem boşanmayı kafaya koydum, o zaman bir kardeşi olsun da beraber büyüsünler. Baba eksikliğini hissetmesinler" diye doğurdum. Pişman mıyım? İnsan pişmanım demeye gönlü razı olmuyor ama bu şartlar altında çocuklarım olmasaydı tek saniye eziyet çekmek zorunda kalmazdım. Çocuklar için değil ama bu adamdan ve bu evlilikten doğdukları için üzgünüm. Çocuklarım çok daha iyi bir babayı hakediyordu. Kısacası, öyle anlatıldığı gibi anne olunca periler etrafınızda uçuşmuyor, sırtınızda doğal kanatlar çıkmıyor. Eğer hazır değilseniz o düşünceler ömür boyu size kendini hatırlayor, ama sık ama seyrek..

Çok esprili çok güzel anlatmissin :)

hatta ben ameliyat etsinler evlenince anne olmak istemiyorum derken :) 30 yaşında deli gibi anne olma isteği ile aylarca uğraştım.5 yaşında dünya güzelim iyi ki oldu zamana bırakın strese mahal yok

Yarın beni arasın diye yi örnek olarak verdim.. Yorumumu iyice okudunuz mu acaba? Neyse polemik istemiyorum.. Senin fikrin sende kalsın. Koşullara bakarsak zaten kafadan cocuktan vazgecmeli. Cevap yazmanıza gerek yok tekrar bana cevap hakkı dogmasın teşşekürler iyi günler.

Herkesi kastetmemis ki @brooke forrester ama kimi kadinlar gercekten boyle. Evliliginde bulamadigi mutlulugu cocugunda arayanlar, can sikintisindan cocuk yapanlar, hatta ayni zamanlarda evlendigi kuzeniyle once ben doguracagim diye yarisan bile gordu bu gozler. Siz bebeginizle mutluysaniz ne guzel..

toplum baskısı, üreme ispatı bebek nerde diye sorduklarında çocuğum var diyebilmek vss. doğanın kanununa uymak

1 sene önceki halim gibisiniz. Önceki konularıma bakabilirsiniz nerdeyse tamamen aynı şeyleri düşünüyodum. Daha sonra kazara hamile kaldım, henüz anne olmadım ama onun varlığını kabul etmem ve onu dünyadaki her şeyden çok sevmem 1 gün sürdü hamileliğimi öğrenince. Doğuma az kaldı ve ben onun tekmelerini 2-3 saat hissetmezsem korkudan ölecek gibi oluyorum. Nası bi anne olurum bilemiyorum ama onu çok seviyorum ve sevicem de. O yüzden hayatın ne getireceğini bilemezsin bazen akışına bırakmak gerekiyo bence...

Mecburiyet ve kabullenilmiş çaresizlik . push ; B

Ben de istemiyorum pişman olacağımı düşünmüyorum. Aksine çocuğum olsa kesin kafayı yerim gibime geliyor. Karakterim anne olmaya uygun değil zaten. Ne sabır ne sevgi ne sorumluluğu kolay kabullenme yok bende. Çocuklar, bebekler bana küçük oldukları için ayrıca sempatik gelmiyor. Ha karşımda 40 yaşında biri ha bebek aynı tepki oluşuyor bende. Yani nötrüm. Gürültü çıkaranlardansa kaçıyorum. Kişinin kendini bilmesi iyi bir şey. %100 değişeceğimi pişman olmayacağımı, anne olmayı çok seveceğimş bilsem yapardım. Böyle bir kesinlikte yok işte.

1 tane yaptim bir daha tovbe :)

Sadece hazir degilsin. Ben de 28 de evlendim. Senin gibi dusunuyordum Hazir degildim. Hamilelikten dogumdan bakmaktan korkuyordum. Evliligim otursun dedim biraz da. Sonra 30 da bosandim. Yillar gecti. Max iki yil daha gecse ve evlenmemis olsam omur billah cocugum olmaz;( . Bu arada ara ara cok istedim icim acidi hic bir tane bile olmayacagina. O guzel duygudan mahrum olan azinliktan olacagima...

Hazır hissetmeden asla yapma çünkü gerçekten tam da dediğin gibi oluyor. Şu içmen bile ona bağlı. Ama hazır olduğunda dünyanın en güzel duygusu. Hele bir kucağına al diyenlere de aldırma. Elbet kucağına alınca seversin ama sadece sevmekle bitmiyor. Çok büyük bir sorumluluk. B Baharyagmuru35

Burada bazı kadınlar görüyorum ya anne ya hamile ağzı zehir akitiyor adap yok üslup yok yada daha ilk çocuğuna yetmiyor bilinçsizce ikinci çocuğu istiyor vs vs Onlara bakınca burada anne olmak istemeyen ve bunu bile çocuğum olursa ona yetemem korkusuyla düşünen kadınlara çok saygı duyuyorum.

üzüldüm allah gönlünüze göre versin herşeyin hayırlısı Önceki

Ben Hollanda'da yasiyorum. Cok olmasa bile tanidigim birkac Hollandali bayan var, cidden tum samimiyetiyle 'cocuk istemedik, hayat seklimize uymuyordu, yapmadik ve gayette memnunuz' diyen, ama azinliktalar. Ayrica 'hic istemedim gencken, su anda pismanim gec kalicam bir an once yapmazsam' diyen, hatta iliskisi olmayan ve bunun ciddi pismanligini dile getiren bayanlarda taniyorum. Hatta ve hatta sirf cocuk yapmak icin bir erkekle birliktelik yasayip, bebekten sonra heriften ayrilanini bile taniyorum! Ne enteresan hayatlar var yahu. Herneyse konuna gelecek olursak; demem o ki, yanlizlik bir yere kadar. Cocuk yapipta pisman olanini gormedim, ama yapmayipta pisman olanini cok gordum.

Evet, en önemli eksiklik benimseme ve sabır...3. bebeğim doğduğunda diğerleri 4 ve 2.5 yaşlarındaydı. Bu dediğiniz sözleri çocuklarıma tek bir kere kullanmadım. Zorluklarım vardı evet, ama kaynağı onlar değildi. Eşimle yürüttüğümüz bir işimiz vardı ve ben çocuklarımı da yanımda götürüyordum. Bakacak yakınım yoktu, yabancıya da bırakmadım. Onlarla herşey güzel geliyordu bana. Ama o sabır ve benimseme olmadan, çok zor.

Yok canım aslında ilk başta istedim sonra eşim istemedi şimdi o istiyor ben kaçıyorum karışık yani bizde durumlar sanırım dengesiz bir insan oldum

nasıl ya? yarın biri beni arasın diye bugün sorumluluk almak istememek neden size anormal geliyor ki? kaldı ki benim allah bağışlarsa bir evladım var yaşlandığımda beni arasın diye değil ben evlat istedim ve o sorumluluğu sevdiğim için doğurdum. çocuk istemek nasıl bir duygu ise istememek de o kadar normal bir duygu. özellikle ülkenin içinde bulunduğu koşulları düşününce ben mevcutu bile nasıl kaliteli yetiştireceğim diye düşünmekten uyuyamazken hiç olmasın diyenleri çok net anlıyorum ve kesinlikle haklı buluyorum.

Ay niye kızalım ☺ Çocuk istemek ne kadar normalse istememek de o kadar doğal. Ama burada kimsenin gelip de çocuk yaptım pişmanım diyeceğini sanmam. Fakat reddit miydi neresiydi hatırlayamadım birçok kadın böyle şeyler anlatıyordu. Bence emin olana kadar kimse şansa bırakmamalı belki severim diyerek. Ben kendimi bebeksever olarak tanımlıyorum mesela ama başkasının cocugunu sevmekle tamamen sorumluluğunu almak başka şeyler diye birçok faktörden emin olmayı bekliyorum kafamda.

evli erkeklerle birliktelik yaşamak da "ahlaksızlık" olarak kabul görmüş olsa da 3 güne bir evli birinden hoşlanıyorum konusu okuyoruz. yani dediğin gibi annelerin "çoğu" pişman olsa herhalde hiç bir yerde olmasa burda görürdük bunun gibi 3-5 konu. çocuk sahibi olmak istemeyenleri gayet anlayışla karşılayabiliyorum. ki evlendiğim aydan itibaren çok çok istedim çocuk sahibi olmayı. ama çocuk sahibi olmak istemeyenlerin, çocuk sahibi olan veya olmak isteyenleri eleştirmesini anlayamıyorum kusura bakmayın. henüz hamileyim kucağıma almadım ama ultrasonda minicik bedenini hareket ettirmesini, kolunu bacağını oynatmasını izlemek dahi paha biçilemez bir his benim için. o çocuk var diye boşanamadığını söyleyen kadınların çocuk öncesi de berbat bir evliliği var emin olun. öncesinde boşanmak yerine çocuk yapıyor, sonra da "ohhh be boşanamam artık süper bir bahanem var" psikolojisiyle "imi çiçiğim vir nisil bişiniyim bin" diye ağladıklarını görüyoruz. sonuç çocuk sahibi olmak istemeyen olmasın, çift olarak anlaşmışlarsa bize armut yemek düşer

Ayni duygu bende de var ama ben 10 sene sonrayi dusunup kendimi yemiyorum. Düzenin bozulacağı bir gercek. Esimle kedi edindik evlendikten bir sure sonra ve o bile hayatimizda degisiklikler meydana getirdi, kısitlanma yaşadık. Cocugumuz oldugunda esimle mutlu olmaya devam edecegimizi sanmiyorum aksine bizde kopmalar yaşanabilir diye düşünüyorum.

işte bebek icin yanip tutusanlar kadar, çekinen istemeyen, sorumluluk almaktan şuphe duyanlar da "var" =)

hamile kalınca otomatik olarak istiyorsun merak etme. bu senin doğal sürecin hemen hemen bütün canlılarda var ve bu güdüyle doğuyorsun olay olduğunda o ortaya çıkar tetkiklerini yaptır ve kalmak istiyorsan kal bence OnDeryaa Yürümek; yürekten gülerekten yürümek... tek ayak

Nasıl insanlarız anlayamıyorum... Kadın evlenmeli, çocuk dogurmali bunlar yoksa hicsin. Paran yok pulu yok borç girtlaga dayanmış ama üremek tam gaz devam. Bir tane dogurdugunda kardes lazım ikinci Nerede lafları.. Umarım bir gün herkese saygı duymayi öğrenir bu toplum. Geçen gün kuaföre gittim ve elli yaşlarında hiç evlenmem is bir kadın geldi. O gittiğinde hiç evlenmemis acaba "acı suyu alınmış midir " lafları yla kahkaha lar ucustu. Guleriz acinacak halimize misali.. Kendiniz nasıl uygun görürseniz onu yapın lütfen.. Herkes çocuk doğurmak zorunda değil.

merhabalar tamda böyle konuları okuyordum ve hepsi son zamanlarda aktif olmayan konulardı :) aslında benim durumum daha değişik ve cocuksuz hayat fikrine sahip insanların planlarını öğrenmek ve kendimi rahatlatmak istiyorum Önceki

Banli oldugum icin konuyu okuyup yorum yapamamistim hala gundemde olmasina sevindim Benim iki tane cocugum var ikisini de hazir oldugum zamanlarda isteyerek yaptim, yasamam gereken herseyi yasayip, aklimda yapmak istiyorum dedigim hicbirsey kalmadigi anlarda oldu ikisi de bu yuzden hic pisman degilim Ama gecenlerde xok samimi bir arkadasimla otururken arkadasim dedi ki, cok mutsuzum biliyor musun, kizimi cok seviyorum ama ben anne olmamaliymisim, zevk almoyorum annelikten ve eski hayatimi ozluyorum, simdiki aklim olsa hic yapmazdim dedi, her ne kadar onun gibi dusunmesem de empati yapinca cok iyi anladim arkadasimi Siz ne guzel zaten farkindasiniz, ileride mutsuz olmaktansa hic yapmamal daha iyi bence, her kadin anne olmak zorunda degil, sadece gonulden isteyen ve bilincli doguran kadinlar olsa dunya daha yasanir bi hal alirdi bence Cunku aslinda pek cok kadin toplum baskisi yuzunden bunu fark edemeyip doguruyor sonra sorunlu anne cocuk iliskisi ve buyuyunce sorunlu insanlar hayatlarimizi mahvediyor

Ayni fikirde olmamak düşman olmayı gerektirmiyor size burda kimse kizamaz, o cepte. 10 yıl sonra pişman olursanız ve o sırada dogurganliginizi yitirmiş olursanız bir bebeği evlatlık alabilirsiniz, bundan daha güzel birşey mi var ha ben başkasının çocuğuna hiç annelik yapamam diyorsanız o zaman bilemem.

Aynen öyle. Saçma sapan bi yerden girmişler olaya. Ayıp bişey. Tercih meselesidir bu. Nasıl ki anne olmak istemeyeni yargılamak kimsenin haddi değilse, çocuk sahibi olan kadınlara da böyle çirkin ithamlarda bulunmak, çok acımasızca.

Kk da kavgaya dönmeyen konumu var

korunduğum halde hamile olduğumu öğrendim. hiç hazır hissetmedim, annelik fikri çok uzaktı.. eşim o kadar heyecanlandı ve mutluydu ki tarif edemem. ona haksızlık ettiğimi bile düşündüm. sonra ekranda görüntüsünü gördüm, kalp atışlarını dinledim.. dakikalarca ağladım. endişe yerini heyecan ve mutluluğa bıraktı. bebeğim şuan 11 haftalık. yaşayabileceğin en mucizevi duygu olduğunu söyleyebilirim.

Çocuğunu sevgiyle sabırla büyüten annelere saygım sonsuz. Bir insan yetiştirmek eminim ki zordur. Uykusuz geceler, sürekli inişli çıkışlı duygular.. Ama böyle kadınlar anne olmamalı.. Böyle sevgisiz büyümemeli çocuklar.. Bu çocuklar büyüdüğünde kendi ruhunun acısını başkalarının ruhunu acıtarak dindirmeye çalışacak.. Bu sevgisizliğin acısını bir ömür çekecek bu çocuk.. Çok üzülüyorum böyle çocuklara ve çok kızıyorum böyle'ANNECİKLERE'...

Kendini hazır hissetmemiş alakalı Ve kadın hazır hissetmeden doğurmamalı Balcicekk33

burada böyle konular açarsanız saçma sapan yorumlar almanız olası. anne olmak istersiniz veya istemezsiniz bu sizden başka kimseyi ilgilendirmez.

Annem, bana ve kardeşime keşke sizi doğurmasaydım, o zaman hayatım çok farklı olur derdi. Severdi, korurdu, eğitimimize önem verdi okuttu, hep peşimizdeydi ilgiliydi, dışarıda yemek yemez eve de getirirdi biz de yiyelim diye. Anneydi işte ama pişmanlık vardı içinde aynı zamanda. Özellikle babam ile olan sorunlarında ona katlanma nedeni olarak bizi görüyordu sadece. Zaten akıl sağlığında ciddi sıkıntılar yoksa anne pişman olsa bile çocuğuna iyi bakıyor. Derinde biryerlerde pişmanlık duygusuyla yaşamak istemiyorum. Çocuğum olsa maddi anlamda yeterim, donanımlı bir çocuk olması için elimden geleni yaparım, onun için yurt dışına bile yerleşirim ama manevi olarak sabrım yok. Bir çocuk nasıl yetiştirilmeli, nasıl mutlu bir insan olarak büyür biliyorum ama ben hatalarını, huysuzluklarını iyi idare edemem, sinirlenirim, kızarım boğarım onu büyük ihtimalle. Yazık değil mi ona? Ona yazık peki ben pişmanlık hissettiğimde geri dönüşü olmayan bir yola girdiğim için kendimi tükettiğim anlarda bana yazık olmayacak mı? Psikolojik olarak altından kalkamayacağımı düşünüyorum. Hele sorunlu bir birey olursa içim yanar. Tüm suçu kendimde bulurum biliyorum. Mutsuz etme ihtimalim olan bir çocuğu doğuramam. İsteyen herkesin olsun inşallah ama ben kendime güvenmiyorum. Tamam yeter dayanamıyorum tüm bunlara dediğimde benim yerime dayanacak yedek bir anne getirmeyecekler. Hadi sen 2-3 ay annelikten muafsın, kendine geldiğinde devam edersin demeyecek kimse, dese bile kim bırakır çocuğunu. Ne çocuğun ne kendimin günahına girme riski ile bu büyük sorumluluğun altına giremem. Gözümde fazla büyüyor belki olsa çok mutlu olacağız beraber ama ya olmazsak? Korku bu işte.

Amin kardeşim hepimizin

1,5 yıllık evliyim. Torunu dört gözle bekliyorlar. Bir cesaret karar verdim, nisan ayında hamile kaldım ama bunalıma girdim. Hamile olduğumu öğrendikten sonra çok kötü günler geçirdim.8 haftalıkken kalbi durdu. Demek ki hayırlısı böyleymiş dedik. Şuan cesaret edemiyorum tekrar aynı şeyleri yaşamaya..

Sanırım bu hayatta yapmayı becerebildiğim tek şey;çocuk. Anneliğide, çocuğuda seviyorum ama çok zor. Sorumluluk zor. Doğduktan sonra her şeyin kesişim noktası çocuk oluyor. Bende bilemedim gerçi iyi mi ettim kötümü ettim ama yinede şükür diyelim. Olacağı varmış gelmiş işte dünyaya yavrum. . push ; T Tweety -Zık- tek ayak

Herkese Merhabalar; 28 yaşındayım 2 yıllık evliyim.. Resmen bir çıkmazın içindeyim ve sizin fikirlerinize ihtiyacım var. Arkadaşlar ben anne olmak istemiyorum. Yani içimde annelik duygusu yok.. Bebekler ve çocuklar bu dünyanın en masum canlıları bunun bilincindeyim ama hayatımda hiçbir zaman çocugum olsun hayalleri kuran bir kadın olmadım.. Hani bazı kadınlar kucağına bir bebek aldığında benim de olsa keşke diye düşünürler ya böyle bir düşüncem asla olmadı.. Sürekli kendimi sorguluyorum bende mi bir tuhaflık var diye ama bir canlının bana anne demesini bana bağımlı olmasını istemiyorum. Belki bana kızacaksınız ama çocuk olunca hayatım alt üst olacak bütün düzenim bozulacak gibi hissediyorum. Bu sorumluluğu alacak kadar güçlü hissedemiyorum kendimi. Bu konuyu kimle konuştuysam hele bi kucağına al bak herşey değişir diyor ama ya pişman olursam.. Arkadaşlar anne olup pişman olan varmı içinizde? Eşimle konuşuyorum bu durumu eşim zorlamıyor illa ki çocuğumuz olsun diye ama 10 yıl sonra neden böyle düşünmüşüm keşke çocuk yapsaydım diye büyük bir pişmanlık içindede olabilirim.. İşin içinden çıkamıyorum. Lütfen ama lütfen fikirlerinizi bekliyorum

Anneyim iki çocuklu. Herkes anne olmalı demiyorum, gerçekten isteyen olmalı, altından kalkabilen olmalı. Çocuklarımın bazı konularda ayak bağı olduğunu düşündüğüm oldu ha bunu vicdan azabını yaşadım ama düşündüm de. Annelik öyle toz pembe değil, harika değil yani. Pişman olursanız evlat edinirsiniz. Ama olacağınızı sanmıyorum, o duygu sonradan gelmez, yoksa yoktur.

Bende senin gibi düşünüyordum. Hamile kaldım eşimin yaşı geçiyor diye. Neyse hamileliğim bile komikti o his bir türlü gelmedi. hatta karnına düştüğü gibi annecim diye sevenlere anlam vermedim hiç. Hep korktum hep eşimi suçladım sen istedin yaptık dedim herneyse. 15 gün oldu doğuralı. İlk gün doğum tranvasındanmıdır nedir ştt pşt diye seviyordum çocuğu bir acayip geldi bana. Ama daha doğumda ben asla kanlı bebeğe değmem derken yanağını sevdim. O güzel fal taşı gibi açmış gözlerini bana bakıyordu. Hastahanede ikinci gün aşkıö diye sevmeye başlamıştım. Eve geldim ve herşey değişti. Sancısı olduğunda acı çektiğinde dudağını büzdüğünde keşke bana olsa onun canı yanmasa dedim. Öptüm kokladım. ve gerçekten sakinlik olup eve gelince diyorsunki iyiki yapmışım. Okadar güzelki. Bence bebel dahi olsa insanların çocuklarına aşırı bağlanmaması lazım. Birgün gidicek bilincinde olmalı ve sen sadece bir aracısın bu dünyaya bir insan getirmek için. Bende severmiyim pişman olurmuyum diyordum ama hiç pişman olmadım. evet çok küçük dışarı çıkamıyorsun ama kurbanda geziceğim onla. Eşin yardımcı bir insansa gezmeyi seviyorsanız bir çocuk çokta engel değil. Sadece eğitim verebilicek yapıdaysan uyku ve yemek düzeni vermelisinki sanada hayat kalsın. Ben 15 günlük bebeğe uyku düzeni ve yemek düzeni oturtmaya başladım. Millet küçücük çocuk olurmu diyor ama dinlemelisin. Tracy hogg un kitabı çok işe yaradı. Gün içinde bayada zaaman kalıyor, uyuyorumda. Pişman olucağını sanmıyorum. Çocuk senin hayatına uyum sağlıyacak sen onun hayatına değil

Ikisi de. 2 gundur anne olmasa miydim acaba diyr dusunmeye basladim. Cocuklarimi canimdan cok seviyorum ama annelik cok zormus.

Niye kizalim her kadin anne olmak zorunda degil. Eger o istek yoksa zaten yapmayin cunku cocuk buyuk bi fedakarlik gerektiriyor ve anne olma istegi yoksa o fedakarliklar gozunuzde buyur. Belki simdi degil 3 yil 5 yil sonra belki 10 yil sonra fikriniz degisebilir. O zaman da eger kendiliginden olmazsa tedaviyle olur yada olmayabilir. Bu riski alacaksiniz mecbur. Yada belki de fikriniz hic degismez. Bence cok guzel bir sey cocuk ki dogurdum zaten ama evlilik icin mutlu olmak icin sart mi yoo bence degil

Bnde eşimle arama soğukluk girer diye korkuyorum öyle birşey oluyor mu? Bi de en korktuğum şey cinsellik.. Çocuk 2 3 yaşına gelince yerinde durmayacak ee nasıl olcak gece gündüz hep ayakta diyor herkes bebekken de gece uyanmalar yorgunluk Vs. Durumları. Yanlış anlaşılmasın tabi ama insan herşeyi düşünüyor.. Bu de hiç anne olmak hissi yok istek yok bu istek zmnla gelir mi?

Sözlerinin bir çoğunda haklısın, fakat süregelen bir ayrım olunca insan bunu sorgular doğrusu. Bahsettiğim arkadaşın annesinin, kazayla! hamile kaldığını onun ve bizim bulunduğumuz ortamda rahatça anlatmasını, annem ve halamın onu kaş göz ederek susturmaya çalıştığını bende hatırlıyorum. İnsan yaradılıştan sevgisiz, soğuk olabilir ki belki annen de öyleydi, belki sorumluluk ağır geldi, fakat istemeden doğurdum ben onu dediği çocuğun diğerlerinden ayrımını neyle açıklayacağız... Artık geride kalsın deyip affetmek istediğim anlarda bana yeniden herşeyi hatırlatıyor diyor gözyaşlarıyla 2 çocuk annesi annesi kadın... Yoksa sadece vicdansızlık mı bilmiyorum...

Benzer konulara yazdığımı yazacağım, bir kadın için anne olmayı istemek ne kadar doğalsa anne olmak istememesi de o kadar doğal, diyelim ki dediğiniz gibi 10 yıl sonra fikriniz değişti, sağlığınız elveriyorsa yine anne olma şansınız var, kadınlar belli yaşa kadar doğurganlıklarını koruyorlar, 40-50 yaşında anne olan var. Nasıl istiyorsanız öyle yaşayın, toplumun size biçtiği anne rolünü üstlenmek zorumda değilsiniz, kaldı ki bir birey yetiştirmek o kadar kolay değildir, gebelik, doğum anneliğin belki de en kolay kısmı, asıl zorluklar doğduğundan itibaren başlıyor, eğitimli, iyi, vicdan ve merhamet sahibi, bilinçli bir birey yetiştirmek enerji ve sabır istiyor, annelik sürekli kendinizi geliştirmek demektir, doğdu nasılsa büyürle çocuk yetişmiyor maalesef.

Bende aynı sen gibi dusunuyodum çocuklarla aram hiç iyi değildir, bebek görünce sevme huyum hiç olmadı, ben heralde hiç anne olamam diye düşünürken, şuan hamileyim nerdeyse 8 aylık ve onun yüzünü ultrasonda gördüğümde ben bu zamana kadar boşuna yasamisim dedim gerisini sen düşün, allahm nasip ederde kucağıma alırsam sanırım o an dünya durucak. Bazı duyguların tarifi yoktur, evet belki aglicak hayatımdan bezdircek bazı geceler, ama ben onun için herşeyi göze aldım daha şimdiden o kadar seviyorum ki, bazen hayat bunalttiginda onun için güçlü olmalıyım diyorum, duruşum hayata bakışım kisiligim o kadar güçlendiki, sen diyorsun ya tüm duzenim bozulcak güçsüz hissediyorsun aksine bence insan kendine çeki düzen veriyor ve onun için dağları devirecek bir güç hissediyosun bu bir mucize... Allah'ım isteyen herkese nasip etsin. İnşallah sende hazır olduğunda hayırlı zamanda anne olursun. Benim bebegminde sağlıkla doğması için dua edin kizlaar

Ben de istemiyorum. İsteyeceğimi de sanmıyorum. Kadın olmak demek anne olmak demek değil kendinizi kötü hissetmeyin sakın. İstemiyorsanız istemiyorsunuzdur.

ülkelerin ekonomisi için bile genç nüfus lazım. yüzyıllar içinde ne koşullarda insanların bebekleri olmuş. isteyen yapar istemeyen de yapmaz. kendileri dünyaya nasıl gelmişler acaba anneliği yerenlerinn?

Evettttt O BENIM!! iki kizim var onlara kurban olurum allah yokluklarini gostermesin tabiki cocuklarimi cok seviyorum Ama zamani geri alacak olsam yada dunyaya bi daha gelicek olsam istemezdim bu ayip degil hele sacma sapan kinanacak bisey hic degil BANA GORE anne oldugun an sen denen sey bitiyor artik kendinden daha cok dusundugun ve kendini uzun yillar unutacagin bi donem basliyor tamam anne oldun ama ayni zamanda EŞ ayni zamanda KADINSIN insani ihtiyaclarin var devam eden bi hayat var ama sen bi donem soyutlaniyosun sadece anne olup bebegine yetebilme derdine dusuyosun hayat akip gidiyor sen sen degilsin artik.. Tabiki bi gulusu omre beden tabiki ona gelen bana gelsin tabiki tirnagina tas gelmesin o candir o baska evladini herkes sever ama annelik agirdir tasimasi altindan kalk. asi zordur ve emeklisi yok geri donusu yok artik yoruldum yok mola verme yok sayet ben BEN olmayi özumu cok ozluyorum bir kez daha dunyaya gelsem yada yeni bastan evleniyo olsam anne olmak istemezdim NOT: Ozgur hur irademle dusunemi belirttim eminim herkes mukemmel annedir eminim bi aykiri fikir budur hic suphem yok ama kimseyede yargilamak dusmez bunuda belirtmis olayim

Ben sizin yapamadığınızi yapıyorum katılmasamda size saygi duyuyorum. Sizin üslubunuz bana zaten cok uzak hircin ve öfkeli. Nasıl anlamak istiyorsanız oyle anlayin.

kızımı dogurdum 2. asla dogurmayacam dedim kv yüzünden 2 senedir kızım kardeş istediği için 2 yıldır her ay göz yaşı döküyorum, çünkü olmuyor, allahım bununla sınamasın benı bir tane daha sağlıkla bagışlasın affet ebni allahım diye yalvarıyorum, yazdıklarını okurken allahım affet dedim senin adına saglıkla kal Z

Bir de çocugu ne icin istiyoruz bu çok onemli. Ve sebeplerin çogu bana bencil geliyor.

http://www.5harfliler.com/bir-tabunun-yikilisi-cocuk-sahibi-olmaktan-pismanlik-duyanlar/ Şöyle bir okuyun derim. Allah ikinciyi de tez zamanda hayırlısı ile kucağınıza almayı nasip etsin inşallah.

Herkes anne olacak diye bir şey yok İstemiyor olmamız da bence anormal bir durum yok Kendinizi biliyorsunuz ne güzel Yapmayın pişman olunca geri yollanmıyor Hem sizin hem çocugın sağlıgına olumsu etki yaratabilir İlerde isterseniz bir çocuk sevgisi belki koruyucu aile olursunuz İleri yaşlarda bayramları özel günleri tatillerde geçirir oyalanırsınız Artık çok güzel yaşlı bakım evleri var yaşlanınca da kimse bakmazsa oraya gidersiniz hem yaşıtlarınızla takılmış olursunuz Yapmayın bence de Allah isteyene versin Ekliyorum, mesajımı gönderdikten sonra okıdum da, torun gelmiyor diye trip atan kayınvalide gibi olmuş :)

Yani bu durum Allahın insana bahşettiği bir his her kadın anne oalcak diye bir kural yokki. benimde 1 kızım var ama 2. ciyi hiç düşünmedim gece ruyalarımda sürekli kendimi hamile görüp aglama krizlerine giriyorum

Canim benim oncelikle kendini neden uzuyorsun istemeyebilirsin herkes anne olmak zorunda degil. Ayrica daha cok yeni evlisiniz bu ne acele. Bekle 3 4 sene daha sonra tekrar dusunursun hislerinde bir degisme var mi diye. Ben de evlendikten 5 sene sonra cocuk yaptim onceligi kariyere esime askima verdim. Bekledigimden de pisman degilim anne oldugumdan da pisman degilim. Herseyin bir zamani var. Sen ne zaman istersen.

Turkiyede kimsenin açık açık pişman olduğunu söyleyeceğini sanmıyorum ama şunları bir okuyun isterseniz http://www.bbc.com/turkce/haberler-dunya-38220935 http://www.5harfliler.com/bir-tabunun-yikilisi-cocuk-sahibi-olmaktan-pismanlik-duyanlar/

Benim de içimden hiç gelmiyor anne olmak. 31 yaşımdayım. Hala kendime anne sıfatını yakıştıramıyorum. Bir de ben tembel insanım. Zor geliyor gözüme uykusuz kalmak, her yere onunla gitmek, ne bileyim sabah kahvaltı hazırla, akşam yıka. Bir de şu gerçek var ki neredeyse tüm yükü anneler çekiyor. Öyle olunca ben cinnet getiririm. Çocuğa da kızamam ha bire eşimle kavga ederim. Bunları düşününce iyice vazgeçiyorum.

Aynen onu tanıdığınız için az çok kimin uygun olup olmayacağını biliyorsunuz artık benim arkadaşıma da naza teklif edicem ne der diye sordukların da arkadaşım boşa edersin çünkü reddedecek derdi Ama cidden hepte istemediğimiz kişiler çıkıyor ya olmayacak ya artık saçma sapan tiplerle karşılaşıyoruz ben dedim onlara beklentiyi çok yüksek tutmayın diye çünkü yakışıklı beklemiyorum hatta istemiyorum sadece sempatik karizma olabilir öyle düşünün en fazla dedim Biri de diyor sen zengin biriyle evlenirsin zaten aldıkların da pahalı olur artanlarını bana verirsin hayal güçleri o kadar genişledi şuan da İnşallah canım teşekkür ederim umarım beklediğimize değer :)

Kesinlikle. Ben de anne olana kadar anneliği kutsal sanıp annemin yanlışlarına boyun eğdim. Sonra anne olunca yine normal bir insan olduğumu, kutsal falan olmadığımı anladım ve toplumun şu "annenin her dediğinin yaptığının bir sebebi vardır, karşı çıkılmaz" tezinin saçmalığını bizzat anlamış oldum

Toplumun genel haline bakilirsa aslinda cogunlugun anne-baba olmaması gerekir. Ama oluyorlar durduramiyoruz. Sonra da gelip baski yapıyorlar.

Konu başka yerlere çekmek de istemiyorum o kırk gün olayı ilk ilişki filan onlardan da korkuyorum.. İnş düzene girer herşey

herkesin kendi fikri çıkarlarınıza göre yorum yapılması gerekmiyor şart değil hee bnde çocuk sahibi olmak istiyorum hatta olmuyor bnm.. evlat sevgisi tatmamış olabilir olmuyor olabilir ama benm gibilere kutsal analar başlıyor en muhteşem duygu anlatılamaz bilmem ne olmadığını bilmiyorlar çünkü.. artı istemeyedebilir insan dünyanın en tuhaf insanısın sorunlusun gibi muamele görüyorsun

En basitinden kendi annemden pay biçiyorum. Beni ve erkek kardeşimi yani son iki çocuğunu doğurmasaydı ve çalışmaya devam etseydi şu anda çok farklı olabilirdi herşey. Bir kere daha50 li yaşlarda olupta bu kadar çökmezdi. Ve hayatını tatmin olmuş bir şekilde ekonomik özgürlükle yaşardı. O ne yaptı bize bakıcılık yapmayı tercih etti. Kendi yaşamından çalarak.

Hic kimse çocuğuna bakıp hic olmasaydi demez ama yillar geçip cocuk sahibi olmak imkansizlasinca keşke der... D

Arkadaşınızın talibi çokmuş bu konuda aynı değilmişiz ben de öyle doktor avukat gelmedi ya oturdum kendimi sorguluyorum şuanda Peki hiçbiriyle görüşmüyor mu yoksa görüşüp beğenmiyor mu? Bu arada kulakları çınlamıştır arkadaşının hakkını helal etsin artık Ben her zaman olmasa da karşı taraf çok istekli olursa hadi bir görüşeyim diyorum ama yok pişman oluyorum görüştüğüme bir de üniversite de ben ikinci öğretimdim o da birinci öğretimden çok istedi görüşmeyi iyi hadi buluştum gitmiş tüüm sınıfa buluştuk diye anlatmış daha ne saçmaladı bilmiyorum sınıfındakiler aval aval bana bakıyor bir de aleyna tilki hesabı parmakla gösteriyorlardı asdfghj Olgun biriyle karşılaşsam keşke ama nerdee. Evet ya merak ettim valla buradan bekliyorum

Çok yaşa tatlı cadı bende 7 yıllık evliyim hiç düşünmedim geçen ay eşim biraz baskı yaptı ve kendimi kötü hissettim şuan bile acaba diyorum

Anne olmak istiyorum istemiyorum konularina ben artik hic yorum yapmiyorum, konu amacindan sapiyor bir sekilde mutlaka. Anne olmak istiyorum/istemiyorum konulari safi kavga dovuse donuyor 4-5 sayfadan sonra

Sende hiçbir anormallik yok. Hazır hissetmiyorsan hazır değilsindir. İstemiyorsan da istemiyorsundur. Bu kadar basit :)

Olmadı valla herkes inanamıyor ama nasip olmadı Hep bi dene diyorlardı karşıma çıkanlar ya ergen ya ağzı bozuk ya kıskanç olduğundan eledim hep. Bir de en önemlisi sevemedim kimseyi öyle görünce aşkmış ya da hoşlantıymış o da olmadı e olmayınca olmuyor işte Arrietty_

burde daha ilginci müvekkilimin biri geldi kredi aidat için vekalet verirken miras konusu geçti kendisi 17 yaşında 1 cocuğunun oldugunu anneliğe hala alışamadığını sabrının olmadığını ancak eşi ölürse mirasa kv kp ortak olmasin çocuguna ve kendisine kalsin yaşlanıncada bir bakanı olsun diye yaptığını söyledi ben o an agzımdan çıkacak kelimeyi tuttum saygıdan kadın çıkınca odama girdim ve agzima ne geliyorsa saydım böyle bencil insanlar anne olmasın

Ay konu sonsuzluğa doğru gidiyor :) Analar gelip o duygunun muhteşemligini anlatıyor ki bence çocuk istemeyen birine bunları anlatmak çok garip ve gereksiz, istemeyenler geliyor zaten boşluktan çocuk yapıyorsunuz diyor orası da ayrı bi saçma konu hiç olup gidecek gonşular :/

anne olmak istemeyişinize saygı duyulur fakat eşinizde çocuk istiyorsa yaptığınız şey yanlış sizin anne olmamak gibi bir hakkınız varsa eşinizinde baba olma hakkı mevcut böyle bir durumda kişiler en başında her şeyi konuşmalı.

Annelik çok zor isteyen bile bunaliyor sadece sağlığı değil özel gereksinimleri olan bir bireyde dünyaya getirme ihtimali var sonsuz bir sevgi ve sabır olmalı planlı hamile kalinmali vs vs ben çok çok isteyerek doğurdum cok severek büyütüyorum çok şükür Rabbime isteyen herkese versin istemeyen doğurmasin diyorum zorla değil herkes anne olmak zorunda da değil hayatın amacı annelik değil mutlu olacağım gibi yaşa inşallah

Bnm annemde bana bu sekilde cok sitem ederdi, hatta seni doguracagima tas dogursaydim bile derdi. Bn annemle onca catismamiza ragmen anne oldum, iyiki dogmuslar omurleri uzun saglikli bereketli olsun ama bazen bogulacak gibi oluyorum. Kimisi dunyada en cok anne olmayi sevdim diyor, bnm icinse annelik bi dk oturmadan kosusturma cunku aylardir esim yok gorevde ve iki cocukla gurbette yalnizim. Bilmiyorum buna ragmen bidaha dunyaya gelsem anne olurdum ama yanimda bi sag kolum olmasi sartiyla, evde yardimci vs.. Ilk 3 senesi acikcasi kabus gibi, disi yurumesi konusmasi inadi tuvaletini ogrenmesi vs.. ama sonrasi corap sokugu gibi geliyor acikcasi. Zor cok zor ama guzel. Kendinize guvenmiyorsaniz hic bulasmayin, bedenen ruhen insan cok yipraniyor.

Kafayı yemek ayrı birşey bende çok bunalıyorum yeri geldimi çıldırıyorum. Ama akşam özellikle yataklarında uyurken iyiki yanımdalar ve bizimleler diye dua ediyorum. Çocuk tercih meselesi tabi fikirler de kişiden kişiye değişir. Rabbim bana iyiki nasip etmiş. Rabbim isteyipte olmayanlara ve hakedecek herkese nasip etsin.

Konu baya eskiymiş Konu Sahibi pişman oldun mu?

Bende arkadaşımı zengin biri ile hayal ediyorum hem yakışıklı olsun hem zengin hemde seni çok sevsin diyorum. Çünkü arkadaşımın babasını kaybetti maddi yönden de babasının emekli maaşı var annesi ile beraber o maaş ile geçiniyorlar. Oyüzden de hep zengin biri olsun merhametli olsun arkadaşımı çok sevsin istiyorum... Geçenlerde bir savcı arkadaşımla tanışmak istemiş haber göndermiş arkadaşım da bişey dememiş o an çok umutlandım "kız bir kerecik görüş olmazsa tamam olmadı dersin ama bir görüş" dedim sonunda belki olacak yani nerden biliyor ki. Birde savcı yani ilk defa o savcı da ısrar ettim kararsızdı en son

bende beklemediğim anda hamile kaldim birkac sene istemiyordum düzen otursun eşimle alışalım diye bekliyordum korunmaya ragmen oldu ilk ögrendiğimde çok agladım kalp atışını duyunca salak mıyım ya o benim kanım canım dedim kızım var 6 aylık henüz çok yorucu annelik hamilelik dogum bebek bakım hayatımı kaplıyor ama bi gülüşüne dünyayı veririm gercekten çok büyük sorumluluk gerektiriyor altından kalkabilene versin rabbim

Tam olarak gebelikten önceki düşüncelerim. Gebelikte ise hem hayatım bitti dedim, hem oldu artık sağlıkla gelsin dedim, kendimi alıştırdım ufak ufak. Doğumdan sonrası başka, önceye dair birçok şeyi gerçekten çok özlüyorum ama çocukla da çok mutlu oluyorum ve geçici bir mutluluk değil. Çocuk kararı çok zor, ben alamadım o kararı plansızdı bizimki. Şimdi olsa yine erteler dururum ama iyi ki olmuş. Çocuk istemeyen çiftleri de çok iyi anlıyorum.

instagramda bacaksızela diye bi bebek sayfası var oradaki videolara bakmanı tavsiye ederim gerçekten bebek isticeksiniz :) Miyav_su

eyvallah Tweety kardes, ben de opuyorum, Allah gonlune gore versin

Her kadın doğurmama hakkına sahiptir. Fakat burada sen ve senin gibi kendini düzgün ifade edebilen insanlar yerine iki kelimeyi bir araya zor getiren, kendini damızlık gibi gören, gelecek kaygısından yoksun kimselerin anne olması kanıma dokunuyor...

gayet normal bir kadınsın. herkes çocuk sahibi olmak zorunda değil. olanların çoğu da pişman da kutsal analık ayağına itiraf edemiyorlar. ya da hayatlarındaki boşlukları o bebelerle dolduruyorlar. etrafında yetişmiş insanların ailelerini gözlemle. kendi gençliklerini yaşayamamış aileler, maddi yetersizlik içinde çocuk büyütmeye çalışmalar, boşanmak isteyen ama çocuk var diye boşanamayan aileler... çocuk yapmak özünde çok bencil bir eylemdir. geri dönüşü yoktur. çocuğuna haksızlık yapacağını, çocuk büyütmenin fedakarlıklarını kaldıramayacağını düşünüyor olabilirsin. seni eleştirmek bir kenarda, bu büyük karara gözün kapalı atlamayıp kendini tarttığın için tebrik ederim. anne olmayı istememek bir eksiklik ya da bir problem değildir. hayatını kendin için en güzel şekilde yaşamanı dilerim:)

Bu duygunuzun tuhaf bir tarafı yok aslında sadece ülkecek tek derdimiz evlenmek, üremek, ev kredisine girip borç ödemek ve sonunda çocukları evlendirip ölmek şeklinde sıralandığı için herkes birbirine bunu empoze ediyor. Her kadın anne doğar vs bunlar palavra ve 10 aylık bir bebe sahibi olarak garanti veriyorum hayatınız alt üst olacak. Ha ben durumumdan memnunum çünkü çok istedim anne olmayı ama bu anne olmak istemeyen bir kadına dayatma yapma hakkını vermez bana. Bence kendi iç sesinizi dinleyin

Anne olmak bir görev değil aynen bir his ve bu hissin sağlıklı bir anne olmak için bayan da olsamasi şart. Anne olmak isteyeni anladığım gibi olmak istemeyenede saygı duyarım. Benimde Allah bagislarsa iki oğlum var. Iyikide rabbim nasip etti varlar. En kötü anımda bile onlarla ilgili keşke demedim hep iyi ki dedim. Bana anne olmak iyi geldi. Söyleki anne olmadan ve olduktan sonraki bana bakıyorum sabır özveri yeryonlu bakış gerçekten karşılıksız sevgi bunların hepsi cocuarimdan sonra daha iyi oturdu sukurki. Ama hazır hissetmeyen bayanlara da saygım var tercih meselesi. Ama yorumunuzda hoş olmayan birşey varki sosyal medyaya çocuk resmi paylaşmak için doguruluyor. Annelik anne olmak bu kadar basit mi yada oyle mi düşünüyorsunuz. Bu evmi arabamı esyami gösteriş için yapılsın. Siz genelleme yapmışsınız evet ama cogumluguda icine katmissiniz. Bence azınlık ve ve gerçekten psikolojisi iyi olmayan bir bayan anneliği bunun için tercih edebilir. Zira akıl mantık işi değildir bu kadar özel bir duyguyu bu kadar hafife indirmek W

ayyyy miyav_su sen cocuk ıstemıyor muydun? benim aklımda hep mıyav_su cok cocuk ıstıyor super anne olur dıye kalmıs :)

Bence de olma.

Su an inanılmaz mutlu oldum ya... Sayfalarca okudum.. Konuyu sanki ben açtım orası zaten ayrı da.. Ülkemde bu kadar bilinçli kadın olduğunu asla düşünmüyordum.. Kendimi o kadar yalnız hissediyordum ki.. Canımlar ya seviyorum sizi bir de çocuk istemeyenler hayvan sever ve genellikle vejeteryan oluyor ya ben. Keşke hepiniz kankam olsanız. Nerdesiniz bulamıyorum sizi kalabalıkların içinde

Aaaaa ikizimmiş o benim cidden yalnız değilmişim E karşımıza bizi etkileyecek yiğit bi erkek çıktıda biz mi istemedik cidden kolay olmuyor özellikle uzun bir süre sevgilin olmamışsa. Beni zaten çevremdekilerin ilişkileri yeterince soğuttu üstüne hiç sevebileceğim biri çıkmayınca gerekirse bi kedi alır onunla yaşarım moduna geçtim :) Bana da diyorlar bi konuş diye ki enerji alırsan görünce bile hissediyorsun aslında ama hadi deneyeyim diyorum daha kendini yetiştirememiş biri çıkıyor karşıma bununla neyi deneyeceğim ben şimdi Ve eğer gerçekten içten sevmediğin hoşlanmadığın biriyle zorlarsan o kişiden daha çabuk soğuyorsun hemen en ufak yanlışında ayrılmak istiyorsun konuşmak istemiyorsun. Bu zamanda ne sadece mantıkla ne de sadece sevgiyle evlenebilirsin ikisi de tek başına evliliği zorlaştırıyor maalesef. Arkadaşınıza selamlarımı gönderiyorum buradan evlenmesin boşversin

özel olucak ama neden bunalıma girdiniz hazır olmadığınız için mi TurkuaZveMoR

Yazdıklarınıza hak veriyorum istemeyene baskı yapanları anlamıyorum saçma buluyorum ama bişey aklıma takıldı. Sormazsam çatlarım gerçekten hiç sevgiliniz olmadı mı? A Anlayann

Buarada Angelina1 bana ara ara hormonal midir nedir bir anaçlik geliyor, o zaman diyorum ki takvime isaret koyayim, cocuk istedigim ve istemedigim gunleri sonra bakayim çogunlukla ne hissetmisim B Bendenizdebirgemi

bekarligimdan beri bebek cok severim. ama sadece severim:) gider kucagima alir oper koklar tamam kolay kolay cocuk sahibi olabilcegimi dusunmezdim hic cunku gercekten buyuk sorumluluk hem fiziken hem ruhen de yipratiyor hamilelik safhasinda oldugum halde diyorum bunu ustelik.. ama farklida bir duygu kendinizden once dusunuyorsunuz daha simdiden.. bende rahatligi seven sikintiya gelemeyen biriyim. oyuzden tek bir cocuk benim icin ideal diye dusunuyorum 28 yasindayim. sonrasinda istesem belki olmazdi cunku hormonlarimda oynamalar baslamisti bile.. keske bebegim. olmasaydi diyen kimseyi duymadim ben ama gercekten icten istemeden de olucak birsey degil

Bende kendimi bildim bileli hiç çocuk isteğim olmadı. Çocuk için uğrasmadım. Hayatımda hiç bebek sevmedim. Kimsenim çocuğunu kucağıma alıp sevmedim. Elime zorla bebek verirlerdi o çocuğa nasıl laf verilir bilmem. Aptal aptal ben çocuğa çocuk bana bakardı. Tutmasını bile bilmem. İlk evliliğimde öyleydim. İkinci evliliğimi yaptım. Bebeği tutma konusunda bile acemiyken ben o halimle kalktım çocuk yapmak için uğrastım. Dr a gittim geldim. Hamile kaldım. Kaybettim... bilmeden ikinciye kaldım. Onunda kalbi durdu ikinci kez kürtaj oldum. Hemde 3 ayın içinde gerçekleşti bunlar. Velhasıl iyice uzaklaştım. Eşim çok istiyor. Bense ikimizin parçası olacağı düşüncesiyle heyecanlanıyorum sadece. Allah ne zaman nasip ederse o zaman olur inşallah. Hasret çekmiyorum ama olsa iyi olurdu heralde. Nebilm ya. Ruhsal olarak iyi olmadığım bi döneme denk geldi konun :)) İstemiyorsan yapma canım. Kmse seni zorlayamaz bunun için. Çünkü ona sen bakacaksın hayatını adayacaksın...

Istemiyorsaniz anne olmayin sonra acisini cocuklar da cekiyor... sadece siz degil.. Anne olunca hayatiniz altust olacak demiyelim de tamamen degiscek diyelim hele ilk zamanlar wc ye bile gitmeye vakit bulamayacaksiniz. Bana gelirsek 2 cocuk annesi olarak Allahima cok sukur tarifsiz bir duygu

Her kadin cocuk sahibi olmali diye bir sey yok ki. Cocuk gercekten buyuk sorumluluk, surekli bir kalp carpintisi bazen, hic kolay degil. Yeri geliyor gercekten cok istedigin bir seyi yapmaktan vazgecmek zorunda kaliyorsun. Ama pismanlik olmuyor o ayri. Omur boyu sanki yeni baslayan ask gibi pirpir ediyor kalbin. Anne olmak veya olmamak tamamen senin sececegin bir sey. Hatta sadece esi istiyor diye kendisi istemeden cocuk sahibi de hic olunmamali bence. Yillar icinde fikrin degisir mi bilmiyorum. Cocuk istemeden yillarca mutlu olan ciftler de var sonrasinda fikir degistirip anne olmayi secenler de. Su an istemiyorsan yas olarak da vaktin var. Acele etme derim.

Yazdiginizi gece okudum vok yogundum simdi bebegimi sallarken okuyorum. Kimseyi dinleme sen ne zaman hazir olursan o zaman senin icin dogru ama bu tek başınada verebilecegin bi karar degil esin ne diyor? Ben ingilizce ogretmeniyim bende basta istemedim 3 yil korundum sonra olmadi tüp bebek yaptik 1 tane bebisim oldu sonra bu analik insanin icine girince ben bide tutup ikiz dogurdum 40 kilo aldim gezme tozma is kariyer hepsi kaldi jac gecedir uykusuzum bilmiyorum ama bütün samimiyetimle yaziyorum kendine sor hazirmiyim. Icindeki ses tamam deyince 1 tane yaparsin. Annelik içgüdüsel sende var babalik sonradan ogreniliyor. B blossom- Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bu kopmayı ben çok derinden hissediyorum eşim her ne kadar saçmaladığımı düşünse de. Ne kadar aynı kalabilir ki, tam uyutup iki kelime laf edeceğiz, bir çığlık. Şimdiye kadarkiler bir yana bu bir yana denecek ortak yönümüz var artık, eskisine nazaran daha keyifli vakitlerimiz oluyor ama o kopuş da ortada yani. Ama toparlayacağımıza inancım tam. Eşime bakarsan yok öyle bir uzaklaşma.

Bence düşündükleriniz hiç tuhaf değil. Herkes anne olmak zorunda değil bence. Zaten bir çocuğun sorumluluğunu alabilecek kadar hazır değilse kişi anne baba olmamalı bence

Çok saol canim.. bıraktım artık, herkes doğurmak zorunda değil.. her şeyden önemli olan saglik.. kısmet bu işler

İnanmıyor olabilirsiniz veya herkes bu şekilde değildir evet ama ben gayette "sevgi pıtırcıgı" diye tabir ettiğiniz bir anneyim. Öyle diyeyim yani :) herkesin düşüncesi farklıdır elbette. İyiki olmuş. Günlerce uykusuz kaldım vs. ama eve falan asla kapanmadim. Düzenim hiç alt üst olmadı. Çünkü biz ona göre değil onu kendi hayatımıza göre büyütüyoruz. Bu konudaki genellemeleri yanlış buluyorum. Elbette isteyen/bakabilecek olan çocuk sahibi olmalı. Herkes doğuracak diye bir kaide yok.

Her konuya yazıyorum, isteyen çocuk sahibi olur istemeyen olmaz bu kadar büyütülecek bir konu değil bu. sadece Türkiyede her konuda korkunç bir toplum baskısı var, herkes her şeye yorum yapıyor, geliyor burnunu sokuyor, bu benim seçimim diyorsun karşı taraflar laftan anlamıyor... sıkıntı burda. Avrupa'da çocuksuz çok çift var, gayet normal bir durum kimse senin nedee çocuğun yok demiyor kimse kafa ütülemiyor. İstemeyenleri de sıkıntıya sokan yer toplum baskısı bence, her kafadan bir ses çıkmasa, insanlar sakince kendi fikirleriyle kalsa bu kadar acaba olmaz diye düşünüyorum.

Aynen ''Yapmazsan pişman olursun asıl'' ı az önce okuyunca Yine dedim ki ;

Ben sizi çok takdir ettim. Kendi duygunuzun ve isteğinizin o kadar farkındasınız ki. Ben her kadının anaç bir tabiatı olduğu fikrine karşıyım. Çocukları severim. Oldukça da iyi anlaşırım. Ama bakım vermek ve bizzat anne olmak kesinlikle istemem. Topluma kulak asmayın lütfen toplum herkesi doğurmaya teşvik ediyorda ne oluyor birçoğunun psikolojisi bozuk. Birçoğu yoklukla, hastalıkla, eğitimsizlikle boğuşuyor.

Sizin hayatınız sizin kararınız. Yoksa yoktur. Belki olur diyerek böyle bir risk alınmaz, ya olmazsa? Bence hayata çocuk getirmek ya dalar bellilerle ile olmamalı. İyice düşünüp taşınılmalı. Zira çok zor bir süreç, ömür boyu sürecek bir fedakarlık. Gerçekten bunu kabullenip, isteyen insanlar çocuk yapmalı. Herkes çocuk sahibi olmak zorunda da değil.

Saksıdaki çiçeğe bile ne kadar özenle bakıyoruz, ki küçük bir insana :) bakmak, onunla ilgilenmek ne kadar zordur. Nasıl ki evlenmek bir tercih ise çocuk sahibi olmak da veya olmamak da bir tercihtir. Saygı duymak lazım. Asıl sorun çocuğuna gereken ilgiyi göstermemek, iyi yetiştirememek.

Hanımlar konu annelik yada anne olmayi istemekle ilgili hoş olmayan genellemelere gidiyor yapmayın Her anne olmak isteyen boşluk doldurmak için olmuyor çok çirkin bi itham ancak bunun yanında her anne de asla kutsal değildir

bilemedim ki ya... dediğin gibi içten gelen bişey herhalde. Kedim vardı, hani çocukla kıyaslanamaz bile sevgisi belki. Ama ona bile baktıkça içim kaynıyordu. etraf, bütün kıyafetler tüy içinde kalıp bir insan evladı evime girmek istemeyince "keşke sahiplenmese miydim?" diyip sonra da sevimli suratına bakıp "başlarım evin iyiki var be" diyordum. Bütün perdeleri yerle bir edip, ip yumaklarıyla evi labirente çevirmiş halinde bile kenardan "miyavv" dediği anda bütün kızgınlığım geçiyordu. Henüz sadece hamileyim çocuğun zorluğunu yaşamadım. Muhakkak ki o değişim sırasında zorlanabilirim. Ama kedim için bile keşke olmasaydı diyemezken kendi çocuğum için diyeceğimi sanmıyorum. Amin...

21 yaşındayım bende çocuk istemiyordum. 26, 27 de yaparım diyordum. Sonra dedim ki o kadar ömrüm olacak mı? Ve ben bu duyguyu tatmadan ölmek istemiyorum. İlk ay tutmadı o kadar üzüldüm ki psikolojim bozuldu neden olmadı diye. 2. Denemede çok şükür ki tuttu.. ne kadar istediğimi şimdi anladım... aylarca yıllarca olsun diye yanıp tutuşanlar var şimdi halime şükrediyorum. ama bu duygunun tarifi yokmuş gerçekten. Yine de karar sizin.

Çevre baskısı ve sürekli mükemmel annelik empoze edildiğinden bunu söyleyebilecek biri yoktur zaten. Misal ben söyleyebiliyomuyum kafayı yediğimi? Hayır.

ne kadar yazilsa bos o yasanmadan bilinen bir sey degil ben de nasil olsa olacak diye bir cocuk yaptim tup bebek tedavisi gordum niye buradayim istemiyorum ki dusunceleriyle zoraki 4 aya kadar hic bir sey hissetmedim taakii ruyamda kizimin karnimda oldügünü gorene kadar delirdim cildirdim haftalarca agladim iyiki var oyle buyuk bir sevgisi var ki dunyalik zevklerin hepsi bos

yani orası öyle anne olmayı çok isteyip layıkıyla yapanlar var kuzenlerim gibi kazayla hamile kalıp üniversitede evlenmek zorunda kalıp sosyal medyada hergün bebek paylaşıp gözünün içine sokanlar var. artı bana laf çarpmaları yaşın kaç oldu demeleri abes bir halt yaptıklarını sanıp.. sözüm meclisten dışarı sakın yanlış anlamayın gerçekten çocuk sahibi olmakla bir halt yediklerini sananlar var bu konuda çok doluyum çocuğum olmuyor bnm zaten konularıma bakabilirsniz bu duyguyu tatmak da istiyorum tabi konu sahibi gibi düşünmüyorum

Cok hassas bir konu aslinda bu. Anne olup olmak istemeyenleri yargılamak kadar çocuk sahibi olmayanlarinda bu duyguyu kucumsemesi gereksiz. Zira herkes tercihlerini yaşar. O cocuk olduktan sonra bosanamamayi bahane gosterenler de bunun arkasına siginmasin istisnalar dışında. Onlarında mukemmel bir evliliği mi varmış da çocuk olduktan sonra bisanamiyorlar. Evliliği kurtarmayı cozum olarak bulan kişilerdir onlar bahane lere siginilmasin. Herkesin kendi kararı iki dusuncedeki bayanlarda saygı duymalı olaya. Ama kutsal anne olmak için sırf sosyal ağlarda paylaşım yapmak için çocuk dusunulmez. Dusuneninde akıl sağlığından şüphe ederim. Kimse bu duyguyla göklere çıkıldığını söylemiyor. Ama yaşadığınız diğer duygulara benzemediğini bildiriyorlar. Zorluklarını sorarsanız çok zor ama karşılığı benim annelik duyguma göre paha gidilemez. Yani bu bir duygu görev değil çok güzeldir yada gereksizdir bu dünyaya çocuk getirmek. Neye göre kime göre iki tarafta birbirinin tercihini yadirgamamali tercih meselesidir ya

2 kimyasal gebelik 2 düşük, 1 de 17. Haftada ölü doğum Önceki

En azından adaletli bak annen, o da böyle biri der geçersin:)

Icinizde öyle bir duygu yoksa o zaman korunun.. Yalniz bi düsüncenizden umarim evlenmeden önce esiniz de haberdardir, yoksa ona karsi haksizlik yapmis olursunuz... Her kadinda illaki öyle bir istek olmuyor, hem belki biyolojik saatiniz gelmedi, belki hazir olunca o istek olusacak ya da olusmayacak.. _Hakkinizda hayirlisi olsun Miyav_su

Şu konuda, anne olanını da, olmayanını da incitecek o kadar çok yorum var ki..

Bendr istemiyordim ams dunyanin en guzel seyi :)

Zaten bu sorumluluğu alabileceğini düşünen üstesinden gelebileceğine inanan insanlar doğursun, istemiyorsan istemiyorsundur ve bitmiştir... Kimse sana sen ne biçim kadınsın diyemez yadırgayamaz dışlayamaz... Hazır değilsindir, bir zamanı elbet vardır... Eşin de saygı duyuyormuş eee kime ne? İkinizin kararı önemli gerisi teferruat. Bir bebeğim olsun çok istiyorum, anne olmayı çok istiyorum fakat hep diyorum ki o evlat hayırsız olacaksa hiç olmasın... Önemli olan hayırlı ve sağlıklı evlat gerisi için elbet bir zaman vardır...

Kesinlikle herkes anne olmak zorun da değil hele içinden gelmiyorsa ben 27 haftalık erken doğum yaptım bebeğimi kaybettim ikinci hamileliğim de rahim ağzı yetmezliği nedeniyle Rahime dikiş atıldı ve sürekli yattım bunun gibi hayatım da bir sürü zorluklar var ama iyi ki kızım dünyaya gelmiş Annelik çok güzel bşr duygu Allah isteyen herkese nasip etsin en önemlisi anneliğin hakkını verebileceklere nasip etsin . push ; E

Herkes çocuk sahibi olmak zorunda değil. Cidden psikoloji istiyor, sabır istiyor, fedakarlık vs vs birsürü şey. Bunu kaldırabilirim diyen istemeli zaten. Kiminin yaşam tarzı uygun değildir veya icinde anne olmak isteği yoktur. Olmasın dünyanın sonu değil o kişi için. Isteyipte olmayan bi kişi içinse herşey demektir. 24 yaşımda anne oldum. Iyiki de olmuşum. Lütfen her anne olmak istemeyen insanın bir tutulamayacagi gibi analık ayağına pismanlar ses cikarmiyolar falan denmesin. Bu çok kötü ve talihsiz bir cümle. Allah isteyen bakabilecek durumda olan herkese versin. Istemeyen, kendini hazır hissetmeyen veya bakamayacak olanlarda nasıl istiyorlarsa o sekilde olsun. Ama lütfen kimse haddini asmasın.

Evlilikte 5. Yila girdik. Yeni yeni bebegin hayali canlaniyor kafamizda. Sadece bir dusunce yani. Annem beni 50 yasinda dogurmus. 50 de geç, kendisi ben 21 yasindayken vefat etti, olan geride kalanlara oldu. Bana gore 40i gecirmemek lazim. En azindan cocuguna biraz daha enerjik yaklasmak açisindan yani... Yaşin 28miş zaten daha erken. Gez toz eglen hayatini yaşa. Belki 5 yil sonra falan kendin istersin. Daha panik olmana gerek yok yaştan dolayi =) etrafimda gordugum cogu anne de cocugundan sikayetci, yilmis ve cocuga bagiriyorlar. Bir sey dokunce eline vurani da gordum. Ne diyeyim. Aslinda cogu kisiye gore degil anne olmak ama nasil ki zamane insanlari evliligi evcilik etti, dogurmayi da eminim her saniye resim koyup altina bir seyler yazmak icin istiyorlar

gerçekten o kadar zor mu bnm çocuğum olmuyor olduğunda ayaklarımın yerden fln kesilecek zannediyorum toz pembe geliyor bize o zmn ne diyeyim olmayacaksa da hakkımızda hayırlısı Rabbiminbir bildiği var isyan etmiyorum artık

Bana göre bu dünyada yaşanılması gereken en güzel duygu... Zorlukları yok mu? Var tabi ki, ama yinede "iyi ki" dediğim tek duygu... Ne söylesem boş, anlatılmaz yaşanır...

Her kadın anne olmak zorunda değil. Aksine içinizden gelmiyorsa kendinizi hazır hissetmiyorsanız anne olmamak en iyisi. Sizin mutsuzluğunuz o çocuğa yansıyacak. Mutsuz bir şekilde mutsuz bir çocuk yetiştirmektense anne olmamak iyidir. Daha yaşınız da genç zaten. Madem eşiniz de zorlamıyor şimdilik erteleyin en azından. Kimbilir belki 3-5 sene sonra hazır hissedersiniz kendinizi. Yine aynı fikirde olursanız bir kaybınız olmaz. Çok üstünde düşünmeyin bence.

İnşallah gönlüne göre biri olur ya kendimden biri olduğu için daha iyi anlıyorum onu Bir de hiç sevgilisi olmayan ya da uzun süre olmamış olanlar ilk defa kötü biriyle karşılaştımı çok daha yıpranıyor artık bir daha hiç istemiyor. Herkesin duyguları farklı işte elimizde değil ki gamsız rahat olalım Ohaaa savcı mı evet bi görüşebilir bence de DD seninde savcı enişten olur belki belli mi olur görüşmek sıkıntı değil görüşüyorsun ama hep hayal kırıklığı oldu mu artık kimseyle görüşesin gelmiyor. İşin komik yanı annem geçenlerde şunu söyledi '' elin kezbanını bile en az 3 kişi istemeye geldi seni bir kişi bile istemedi arayıp sormadılar bile ben de ona şaşıyorum '' dedi. Cidden o bile olmadı bak ama tabi bu özgürlük takıntımdan da oluyor istemeye gelenler de genelde karşı tarafın ailesinin istemesiyle oluyor e kadın bakıyor ben mini etek askılı çıkıp geziyorum istememiştir oğulcuğuna Arkadaşını valla ben de merak ettim görüşürse olumlu olumsuz haber et bana da sonucu

Duygularımın tercümanı olmuşsunuz, çocuk sevmiyorum, istemiyorum da.32 yaşındayım. Hayırlısı bakalım :)

size şöyle anlatayım ilk evliliğim bitti ikinci kez evlendim ve ben ilk bebeğimi sırf boşanamicam nasılsa bari elimşn altında kafamı dagıtan bir çocuk olsun diye yaptım cok ciddiyim hamile kaldıgımı öğrendiğimde içime bi tuhaf his düştü taa içimde mercimek kadar olan bu canlı nasıl beni böyle sevdiğim sigaradan bile uzak tutabilirdi kalp atışlarını duydugumda artık çevremdeki çocuklu bayanlara başka bakar oldum hele bir de ilk hareketlerini hissetmeye başladığımda içimde bebeğim oynadıkça dedim ki bu önce Allahın mucizesi ve onu bana verdi şimdi içimde ve canlı! öyle tatlı bir özlem duydum ki bebeğime eşimi sevmiyordum ama onu bile sevmeye başladım onun sayesinde oldu bu içimdeki mucizem elbette sorunlar bitmedi boşandık ama şunu söyleyeyim bebeğini hissedene kadar ondan gelen herşeyin aslında nasıl tatlı nasıl güzel nasıl yorucu ama mucizevi oldugunu anlayamıyorsun o benim kıymetlim düşün ki canını gözünü kırpmaksızın vereceğin biri var hayatında.. içinde.. sana birşey diyemeyiz senin kararın elbet ama inan bana dünyanın en güzel mucizesi anne olmak :) sevgiler

Eşinizin ikna etmesi lazım... Balcicekk33

Aynı ben diyecektim ki bir çocuğumun olduğunu ve ikinciyi düşündugumu hatırladım

Neden yadırgardınız merak ettim.

Kesinlikle istemiyorsanız yapmayın. Çünkü sonra o bebek sahibi olmanızı isteyen herkes bir anda yok oluyor

Sanki bu yazıyı ben yazdım... dusunduklerımın bırebır aynısı sana okadar söylüyorum emzıren kadın gördüğümde ıgrenırdım ama şuan Anneyım ve sana sukadar söylüyorum neden daha önce yapmadım dedım bebegım olduğunda anlatması okadar tarıfsız ve okadar özel bı duygu kı Allah bu ozellıgı ıyı kı vermış dedım cunku erkekler hıc bı zaman anlamıcaklar... benım nefesım mutlulugum güç kaynagım bana herkes senın gıbı bırı bukadar iyi anne oldu yA herkes öşür dıyor bebegımın yuzune bakınca gozlerım doluyor öyle farklı bı duygu taraf edecek kelıme yok BethHarmon

Insan planlar yapabilir ama her zamab hayat plan dogrultusunda gitmiyor. Engelli bi cocugunuz olabilir mesela, Esinizle iliskiniz de bozulabilir. Hatta olebilir de. Anne olmayi kabul etmek her durumda anne olmak demek. Bazen bu dusunce beni boguyor. Geri iade diye bir sey yok. Tam yetemeyince de uzuluyorsunuz. Cocuklarin bi sucu yok. Onlarin hak ettigi tek sey ilgi ve sevgi. Haliyle giden ya anneden gidiyor ya da ilgisiz cocuklar saliniyor topluma.

Annelik gerçekten sağlam bir psikoloji ve cesaret istiyor. İnsan kendini hazır hissetmiyorsa çocuk yapmamalı zaten. 'kucağına alınca her şey değişir' diyenleri dinlemeyin. Ben çocuk konusunda nötrdüm. Yani bir yanım isterken bir yanım hayatım altüst olucak düşüncesiyle korkuyordu. Evet, evlat sevgisi yaşadığınız yaşayacağınız hiç bir duyguya benzemiyor. Ama bazen sorumluluğu altında eziliyorum. Bazen iyi ki doğurmuşum derken bazen ben ne yaptım diye oturup ağlıyorum. E yaşadığımız çağın durumu da belli. Yani çocuk istememekte okadar haklısınız ki.. Allah isteyene nasip etsin. Olanlara da sağlık versin