hmmm demek sosyal fobi deniliyor buna inanki cevap veremiyordum kendime güvensizlikmi cesaretsizlikmi... anlayamıyordum cevremle paylaşıyorum delimisin sen diyorlar. kendimi bildim bileli böyleyim ben. benimki sanırım almanyada doğup büyüdüm küçük yerde yaşıyorduk nüfus 15000 :)herkes birbirini tanıyordu sokağa yanlız çıkınca sanki herkes bana bakıyor gibi geliyor huzursuz oluyorum. burda alışverişe çıkınca mağzalara giriyorum çalışanlar kapıdan girer girmez yardıma geliyorlar sık boğaz oluyorum baskı altında hissdiyorum kendimi birşeyler almak zorunda hissediyorum kendimi. o yüzden hiç girmeyeyim diyorum girmiyorum. başkası yanımda olunça rahat oluyorum takmıyorum ama yanlız olunca olmuyor aslında türkiyeye geldim geleli yine bir açılmam oldu ama bu konuda daha cesaretsizliğimiyenemedim belki zamanla yavaş yavaş... bugün makrete gidicem ilk admla bir başlayalım dimi:)) cevap verip yardımcı olduğunuz için herkese çok tsk ederim Allah yolunuzu açık etsin kızlar sovr86

Sosyal fobi diyorlar ona işte canım, bende senin gibiyim. Yalnız başına markete bile gidemiyorum. Yenmek istiyorum ama bi adım bile atamıyorum. :26:

kızlaarrçok tsk ederim yaaa inanın okurken bile abartığımı düşünmeye başladım. buraya paylaştığım 3. derdim ve hepsindede yardımcı olundu ve güzel sonuçlara vardım inşallah bundada öyle olacak. ilk başta bir kendim çabalayım diyorum eğer olmazsa ozaman piskoloğa giderim. mesela bugün KENDİ BAŞIMA çarşıya indim:))) alt kata biri taşındı yeni komşum benimle yaşıt kapıda karşılaştık yanına gittim konuştum hayırlı olsun buyur gel vs... bunu yapamazdım şaşırdım hatta kendime ve mutlu oldum. çarşıya indim mağzalara girdim çalışanlar sık boğaz eden odu ama yokmuş gibi davrandım. daha beğendiğim kıyafetlere deneme aşamasına gelemedim oda olur zamanla:))) ama inanın bugün çok mutluyum en azından yapmam dediğim küçükşeylerden başladım. buarada yanlız alışveriş gerçekten daha zevkliymiş:)))))sizin verdiğiniz fikirlerle in. allah dahada birşeyler yapıcam tsk ederim kızlaaarrr:))))

kızlar benim bir sorunum var... direk konuya gireceğim. kendime güvenim yok sanırım ve cearetim zaten yok nezaman birşeyler yapmak istesem yanımda tanıdığım biri olmayınca yanlız yapamıyorum. şöyle bir örnek vereyim yaklaşık 2 yıldır evliyim çalışmıyorum canım sıkılmaya başladı eve dikiş kursuna başlamak istiyorum ama yanlız olduğum için gidemiyorum yanımda illa bir arkadaş yani tanıdığım biri olacak, sadece insanların içine girince yanımda biri olacak bidaki derslerde kendim gidebilirim sadece herşeyin ilkini illa biri olacak. eşimin ayda birdefa arkadaşlarıyla toplantısı var bayan erkek ayrı oturuyorlarve ben bundan dolayı gitmek istemedim bayanlardan kimseyi tanımıyorum cekindim. spor salonuna yazılmak istedim yanlızım diğe oda olmadı. arada carşıya ineyim hava alayım alışveriş yapayım diyorum olmuyor vs... vs... vs bunun gibi daha çok şeyler neyapabilirim kızlar ben hep böyle olmak istemiyorum açılmak istiyorum kendime güvenmek istiyorum yeni yeni arkadaşlıklar edinmek istiyorumm bana bir fikir verin lütfennnnn...

yavaş yavaş yenmeye çalışın bunu, daha küçük adımlarla mesela, zamanla azalır yok olur diye düşünüyorum. güvenin kendinize, korkularınız varsa korkularınızı yenmeye çalışın mesela ama yavaş yavaş. umarım biraz yardımcı olabilmişimdir.

olay yine sende bitiyor cesaretini toplayıp birinde ilk adımı atmalısın, ilk zaman çekinsen de zamanla kendinde alışıcaksın, mesela ben yalnız alışverişten daha keyif duyarım kafama göre takıldığım için, hatta bekarken bigün dolaşırken kafama esmişti tek başıma gidip salsaya yazılmıştım, arkadaşlar baya dalga geçmişlerdi yanlız olcak şeymi diye gayette oldu kursta benim gibi birsürü insan vardı E

Çok mutlu oldum senin adına canım, ee darısı başıma artık ne diyeyim. :) Aynı şeyleri bende yapamıyorum çünkü. B

Kendimden aldigim keyfi baskalarindan alamiyorum ben. Gecen ay iki arkadasimla kestim gorusmeyi, yuk gibi geliyor, sense tam tersi. Bilemiycem... Bir arkadasim vardi sadece geceleri disari cikiyordu. Vampir gibi yasamaya baslamisti. Oyle gece gezmelerine degil, gunluk islerini de gece hallediyordu. Sonra psikologa gitti, yavas yavas duzeldi. Seninki ayni olmasa da sende bir psikologa gorunebilirsin.

Aklima ilkokula yeni baslayan cocuklar geldi. ilk gun anneleri goturur, sonra kendileri gider ya. sizinki de o hesap. Canim ucunda olum yok ya. Hem kendini de denemis, bazi seyleri asmak icin caba sarfetmis olursun. Kendine hedefler koy. En basitinden basla. Carsiya tek gitme hedefi koy mesela bir sure. Sonra baska hedefler. Ama bayagi caba sarfetmen gerekecek. Anlattiklarindan sorunun biraz daha buyuk oldugunu dusunuyorum ben. Ozguven gibi. Istersen psikologa da gidebilirsin, daha cabuk asmanda yardimci olur diye dusunuyorum. Ikinci tavsiyem ise, kendinin keyfine var. Ben de bircok yere yalniz gitmeye bayiliyorum, insan kendini bilince kendiyle aldigi keyif bambaska. O zaman da kimseyi istemezsin yaninda, ben giderim dersin.