Ben de antidepresan kullanmak istemiyorum etkileri ağır ve kalıcı bir çözüm değil gibi malesef. Neticede bu fizyolojik bir hastalık değil ki ilacı bırakınca nükseder gibi geliyor. Ömür boyu da kullanamam ki psikolog mantıklı

Bunu ben de deneyeceğim. Asla psikiyatrların işini küçümsediğimden değil, ama bu tarz ilaçların legal uyuşturucu olduğunu düşünüyorum. Bırakınca bir süre sonra yine aynı.

Ben de boyleyim. Kim olursa olsun. O sorun halledilebilecek derecedeyse susamiyorum konusmak istiyorum icimde kalmasin yeter ki. Konusamazsam icim icimi yiyor hapisteymisim gibi hissediyorum. Kirildiysam feristahi gelse tek kelime etmiyorum edemiyorum o ayri. Konuyi takip edicem acaba bu hastalik mi ben karakter olarak baktim hep ama..

Ben de ilaca karşıyım aslında. O yüzden psikiyatr değil de psikologa gidip rahatlamak ve olayı bilinçaltında çözme taraftarıyım.

aslında kısa bir süreç değildi kızlar. birgün pencereden bakarken kendi kendime dedim ki, şuan düşündüğüm şeyi kafama takmak bana zarar veriyor, doktora gitsem ilaç bnm için geçici bi sakinlik, hep böyle yaşayamam.. ve karar verdim. diyelim bir sıkıntı yaşadım ve aklımdan çıkmıyor. oyalanacak bambaşka birşey buldum. ne zaman aklıma gelse onu unutturacak birşey yapmaya çalıştım. başlarda olmadı tabi ama yavaş yavaş alıştım. çünkü birşeyi kafama taktığımda, o sadece benim hayatımı zehir ediyordu, birinin boşver diyeceği birşeyi günlerce düşünmek üzülmek hayattan kopmak sadece beni bitiriyordu. bir süre sonra daha kötü birşey yaşadığımda bu oalyı da unutuyordum. ama bju yetmezdi, olayların üstüne de gitmem gerekiyordu. bi sorunum mu var, söylemem gereken bişey mi, o an söylüyodum. diyelim ki bir söz söyledi ve alındım, içime atıp düşünmek yerine o an 'bana bunu mu demek istedin' diyordum. ve zamanla fark ettim ki aslında farklı şeylermiş ve ben boşu boşuna kafamda kurmuşum. bu çok özet hali, motivasyondan geçiyor herşey. daha mutlu olmayı öğrendim, hala var mı, çok az var. ama hayatımı etkilemiyor. artık bu kız birşeyi odasına kapanıp günlerce bişey yeyip içmeden düşünmüyor ve çok mutlu

Aynen ya konuşmaya devam etsek büyüyeceğini biliyorum yine de tutamıyorum erkek arkadaşım sakin falan da değil alttan da almaz pek ve büyük büyük tartışmalara sürükleniriz bu kez çok daha kötü etkileniyorum. Bi süre uzak kalıp sakinleşmek ve daha sonra güzelce konuşarak çözebilmek isterdim, ve tabi ki bu süreçte kendimi yiyip saçlarımı filan yolmadan . push ;

Çocukluk mu kaldı :) psikoloğa gitmeyi düşünüyorum ben

bu sanirim ofke kontrolunu bilmedigimizden oluyo psikologlar cocuklukta ogrenilmeli bir sure sakin kalmayi sonra konusmayi ogrenmeli diyorlar Ama artik zor galiba bizi psikolog paklar

Kızlar bende çok kötü bir takıntılılık var. Dilimizde böyle bir kelime var mı bilmiyorum ama ne demek istediğimi açıklayacağım. Olumsuz ufak bir şey bile olsa aşırı tepkiler veriyorum içimde fırtınalar tufanlar kopuyor resmen. Daha sonrasında ise o durum düzenlene kadar kendimi yapmam gereken işlere veremiyorum. Örneğin diyelim ki erkek arkadaşımla ufak bir tartışma yaşadık ve son sözler söylendi, karşılıklı küsüldü ve sessizlik.. Ben bu sessizlikte asla ve asla hiçbir şeye odaklanamıyorum, sürekli bunu düşünüyorum ve sinirlerimi bozup en sonunda mesaj atan arayan kişi oluyorum. Aşırı takıntı yapıyorum böyle şeyleri. Hele büyük bi tartışma olsa bi süre konuşmayalım sakinleşelim olayı yok bende direkt o an konuşulacak ve konu kapanacak bana göre. Erkek arkadaşım ise tam tersi bi süre yalnız kalıp sakinleşmeyi tercih eder. Ben katlanamıyorum o sorunu çözmeden beklemeye. Biraz bu huyumu kontrol altına almak istiyorum. Beni olumsuz etkiliyor çünkü. Ne yapabilirim

Anksiyete okb arası bir şey yazdığınız. Tam olarak nedir ne değildir bilinmez ama bunlara yakın gibi. Doktora gitmelisiniz bence. Çünkü bu aldatıldım ne yapmalıyım gibi bir dert değil. Hayatınızı etkileyen ve psikolojik bir dert. Yanlış yönlendirme olmadan önceliğiniz doktor olsun.

Bu tarz bir sorun bende de vardı, ki hala biraz var, doktora gittim. En az 1 buçuk yıl ilaç kullanmam gerektiğini söyledi. İlaçlara bağımlı yaşamak ne kadar doğru bilmiyorum, ilaçlarla daha kötü olmuştum çünkü kafamı kaldıramıyordum en son..

Nasıl başardınız peki?

Bende sessiz tarafım eşimde konuyu uzatıcakta uzatır illa çozülecek hiç çekilen tipler değilsiniz söylim. Valla bazen öyle sinir oluyorum ki benden çok dır dır ediyorsun diyorum susuyor

Hiç sormayın. Hele antidepresanlar. Sene 2010 üniye hazırlanıyorum. Uyku bozukluğum var doktor antidepresan verdi. Kuş gibiydim kullanırken sonra lanet olsun dedim çöpe attım. O dönem farkettim ki bir çok öğrenciye aynı ilaç veriliyor. Sanki kızılay dağıtıyor gibi millete antidepresan verip gönderiyorlardı. Hala da aynı demek. Yazık. Bir de hastanın hayatı üzerine yeminliler. İlla can kastı mı olması gerek. Psikoloğa biraz bütçe ayırıp rahatlamak daha iyi.

Ben o konusmanin problemi arttirmakdan baska birsey yapmicani bilmeme rahmen kesinlikle cenemi tutamiyorumhirs yapiyorum kucucuk kavga kocaman oluyo. allah tan esim sakin idare ediyor beni

Bende de vardı, ama ilaç kullanmaktansa kendim üstesinden gelmeyi tercih ettim ve büyük ölçüde bunu başardım. Artık daha mutluyum.

Sizin farklıdır belki.. Ama yine de FrKafka nın dediği gibi psikolog daha iyi sanki. Konuyu takipteyim