Ya soru soruyorum bilerek cümle kursunlar konu uzasın diye bu sefer "evet, hayir, yaptım, bitti" gibi kelimelerle cvp verip yine susuyorlar

Evet tam olarak bu. Enerjimin düşmesi olayını dengeliyorum bunu öğrendim çok şükür ama maruz kalmaya devam etmek sinirlendiriyor artık.

Off allah kolaylik versin bam telime bastiniz. Ben de bugunlerde enerjimi ve vaktimi resmen haraca baglamak isteyen birine mesafe koymaya calisiyorum. Bazi insanlar anlamiyor kendinizle kalmak isteyebileceginizi. Ben zehirleniyorum resmen cok insan gorunce arada boyle kucuk molalar bana da iyi geliyor.

İşte ben de bunu çözemiyorum ama direkt söyleyeceğim artık "biraz da siz konu açın" diye

Onu da yapıyorum bu sefer röportaj yapan bir gazeteci gibi hissediyorum kendimi verdikleri cümlesiz ve kısa cvplar yüzünden

Evet ama zorunlulukmus gibi hissettiriyorlar artık, konuşmadığımda alınan tavır da saçma ve sinir bozucu.

Bi yerde okumuştum konu açmayan sessiz sakin insanlar sizin gibi enerjisi yüksek insanların enerjilerinden beslenirlermiş. O yüzden muhtemelen siz yoruluyorsunuz onlar güç topluyor sizinle olunca :)

Yalnız takılmayı sevdiğimi açık açık söylediğim halde peşime takılıp bir de sohbet konusu açmamak tüm tahmmul seviyemi tüketti. Dünden beri deniyorum bi kere de ben onları dinleyeyim sohbet açmayayım diyerek ama ağrımayan başıma ağrı girdi enerjimin düşüklüğünden. Öğlen çıkmasam bu sefer bunaliyorum havalar da düzeldi..

Söyleyin. Ee siz de anlatın bir şeyler, neler yapıyorsunuz pek anlatmiyorsunuz diyin örtülü bir şekilde.

Yine de geliyorlar markete giderken bile peşimde özellikle biri

Hayır evli birisi, diğeri bekar ama öyle bir şey yok aralarında. Belki de ikisi de benden hoslaniyordur

Seninki de zormuş gerçekten.. sen de kitap, mizah dergisi falan okusan kafan da dağılır..

İş yerimde iki arkadaşım var, bir kadın bir erkek. Gün içinde kahve saatimde, yemek saatimde, bir şeyler atıştırırken, ne bileyim markete giderken, molalarda yürüyüşe çıkarken illa ki gelmek isteyip geliyorlar. Ben kişisel alanına düşkün bir insanım, kahve saatimde bir şeyler okurum, yemekte bir şeyler izlerim, özetle yalnız olmayı severim. Zamanı kendime göre böler ve düzenlerim. Buna rağmen biriyle zaman geçiriyorsam da son derece enerjik, yapıcı, pozitif ve konuşkan/dinleyen biriyim. Hadi tamam benimle takılsınlar ama konu da açamıyorlar, ben açarsam sohbet çok güzel ilerliyor ama açmadığımda tek kelime yok! Az öncede denedim konu açmadım bu sefer onlar gerildi, boyle yeni gelin gibi bi alınganlık havasına girdiler sanki konuşmak zorundaymisim da konuşmayıp onları mağdur etmişim gibi! Siz konu açın bi kere de öyle konuşalım değil mi? Çok gerginim şu an.. Öğlenleri kimseye bir şey demeden çıkıp döndüğümde de aynı tavır oluyor ve ben artık her öğlen geriliyorum.. Dert değil evet, öyle içimi dökmek istedim :)

Aynı aynı.

Ya istemsizce güldüm artık. Anne ördek ve yavruları gibi olmuşsunuz.

İkisi birbirinden hoşlanıyor olmasın? Belki her fırsatta birlikte olmak için sizi bahane ediyorlardır.

Ne tuhaf tipler var he Konu olarak hep sizden besleniyorlar. Alman hesabı yapsınlar olmaz öyle

Dert olmaz olur mu? Gün içinde o bir saat öğle arası o kadar değerli ki.

Bana psikoloğum bile dert yanıyor

Seviyorum iyi insanlar ama bu şekilde devam edemiyorum artık, özellikle bu gün! Bana enerji gökten yağıyor sanki. civciv89

Aslında onların anlamaları lazımdı. Bence rahatsızlığınızı açık açık söyleyin. Veya çağırın da konu açmayın

Yani iki taraf da çok girişken değilse arkadaşlığın başında olabiliyor böyle şeyler. Bence zamanla aşılır samimiyet ilerledikçe. Siz de bazen kimseyi beklemeden gidin yemeğe, ya da molada yalnız kalmak istediğinizi anlatmak için kitabınızı okuyun veya telefonunuzda takılın.

Benim de komşum vardı böyle. Beni kahvaltıya, kahveye, akşam oturmaya çağırmışlığı var. Gittim. Ben onu çağırdım, geldi. Avm'de karşılaşıp kahve içtik... Allahtan taşındılar. Bir insan hiç mi konu açmaz, hiç mi boş muhabbet yapmaz. Konuşasın yoksa beni neden çağırıyorsun hep ben mi konuşayım anlamadım. Çok sıkıcı olmaya başlamıştı benim için. Yarım saat geçince kalksam ayıp olur mu diye düşünüyordum içimden. Çalışan ve çocuklu insanlarız. Şimdi araya mesafe girdi de rahatım görüşemiyoruz diye

Bencede en mantıklısı bu. Çünkü diğer sinyallerin hiç birini anlamamışlar. Açık açık söylemek en iyisi.

dinlemem umursamam kimse kusura bakmasın

Konuyu dert değil diyerek açmıştım ama basbayağı dertmiş

O kadar benzer bir durumun içindeydim ki 3-4 yıl önce. Temelli evden çalışmaya geçince rahatladım. Ben de insanlarla birlikteyken sessizlikten çok rahatsız olurum ve sürekli zorlayarak da olsa konu açarım. Ama tek başıma olmayı tercih ederim akmayan bir sohbetin içinde olmaktansa. Ben kendi başıma çıkmak için üst üste hep bahaneler uyduruyordum. Yemek yemiyorum sadece yürüyüş yapacağım, hızlı hızlı yiyip kuaföre uğrayacağım, bu öğlen bir arkadaşımla buluşacağım falan gibi. Tabii sağlıklı bir iletişim değil bu. Normal olan "ben öğlen iznini tek başıma geçirmek istiyorum" diyebilmek. Ama sonra işyerinde surat asıyor insanlar, onun gerginliğini yaşamaktansa böyle bahaneler uyduruyordum haftanın 3-4 günü.

Onların hayatıyla ilgili soru sorsanız? mesela ne izledin en son? aa güzel mi anlat biraz. şekinde onları konuştursanız hep.

onlarda toplamaya geliyorlar bide şeye gıcık olurum sürekli dert yanan insanlar ayyy

bir şeylere maruz kalma durumu çok can sıkıcı. bende iş yerimde benzer durumu yaşıyorum allahın heeeer günü öğle arasında ekonominin ne kadar kötü olduğu, bahçede beslediğimiz kedinin ne kadar büyüdüğü konuşuluyor. sadece hmm hmmm diyorum. öğle aram tam bir işkence. kısır bir döngünün içinde gibiyim. bütün enerjim ruh halim yerle bir oluyor. çıkmasam neden gelmiyorsun oluyor. sen şanslıymışsın çevrede kafa dağıtacak alanın var. ben çıkamıyorum da sanayinin içindeyiz. keyifsiz iş ortamı eziyet gibi

Sen de şey de gülerek ay bi kere de siz konu açın yahuu

Sizin sohbetinizi sevmişler gibi geldi. Sanırım o yüzden yanınızda olmak istiyorlar sizin konu açmanızı bekliyorlar.

Bence hiç belli olmaz. Neler neler duyuyoruz. Bence acımayın bozulsunlar bozulsunlar. Bir gün giderler. Yapacak bir şey yok.

Çok benzeri bende de var. İş yerinde yalnız kalmak istiyorum kalamiyorum. Ben muhabbeti ilerletemeyen, az biraz dedikodu yapamadığım insanlarla vakit geçirmektense yalnız olmayı tercih ederim. Bence açık açık söyleyin hep ben konu açıyorum biraz da siz konu açın sıkılıyorum deyin. Hiç ayıp olur filan diye düşünmeyin.

Markete, yürüyüşe, annemle başkasıyla yemek yememe rağmen geliyorlar ya o derece tuhaflar ki. 1 saat öğle paydosum var ve bir yakınım gelmiş sizin ne işiniz var? Yakınımla sohbet ediyorlar bu sefer de

önemli birşey ama ya, zamanımızın kıymetli olduğuna inanıyorum. Bu arada yasadıgınız durum çok komiğime gitti hatta bi an düşündüm böyle bişey olsa napardım diye bende gerilirdim yani. Mola saatinizde gölge gibi gelip gidiyorlar, daha ne olsun derin sohbet edemediğim yuzeysel muhabbetlerden bende sıkılırdım yani

Öyle yapamıyorum ben direkt dalıyorum konuya sorun gibi :)

Haklısınız. Sürekli konu açmak zorunda değilsiniz ki bazen insan konuşmak istemiyor gününde olmuyor siz çağırmayınca veya konu açmayınca anlamaları lazım aslında başka nasıl belli edilir ki.

Öğlen arası birşeyi bahane edin, randevum var, evliyseniz eşim gelecek gibi... Belki bir kaç kez olunca anlarlar. Yada umudu keserler. Her öğlen size bel baglamazlar

enerjik olduğunuz için onlarda bu havadan faydalanarak enerjınızı emmeye geliyorlar :) ben sıkılıyorsam o ortamdan durmam sohbet açmak zorunda değilsiniz.

Çok iyi anlıyorum. En güzeli alın kitabınızı çıkın. Biri sorarsa yemek yerken kitap okuyacağım dersiniz. Birlikte okuyalım diyecek halleri de yok herhalde.

Bence sosyal zekaları çok düşük siz girişken ve konuşkan olunca otomatik olarak ölümüne kanka olduk sanıyolar

İki gündür konu açmıyorum ve mecburmusum da kinu açmayarak onlari mağdur etmişim gibi tavır alıyorlar ve deliresim geliyor, sanki eve davet edip ilgilenmiyorum ya böyle bir saçmalık