O kadar haklısın ki. İnan ailesinden birilerini kaybeden herkes aynı şeyleri yaşıyor. 6 ay önce kardeşim vefat etti biraz mutlu olsam o toprak altında ben nasıl gulerim diyorum. Çoğu günler sebepsiz aglamaktan delirmis gibi oluyorum. Yasadiklarin çok normal basinsagolsun

Bende kardeşimin vefatın da yaşamıştım aynı şeyleri. Sanırım kabullenme dönemi sizin de. Insan kabullenemiyor inanamıyor aslında ne yapacağını bilemiyor çünkü herkes bilse de ölüm olduğunu yakınlarına yakıştıramıyor. Ben annemin yanin da olayım derken yaşayamamıştım üzüntümü içime attım ve hastalandim. Psikolojik tedavi gördüm şimdi iyiyim ama psikolojik tedavi görürken annemin daha da üzüldüğünü gördüm. Acını yasa sonuna kadar. İster ağla ister bi süre yas bağla. İnsanoğlu yaradılışinda var alışıyor herseye. Bi sabah kalkıp bakacaksın ki alışmışsın. Yine için bir acımıyor değil ama ne yapacağıni bilebiliyor insan. Hayatına devam ediyor.

Sizin de başınız sağolsun, kardeş acısı çok zordur, düşününce bile burnu sızlıyor insanın

Ölüm doğal bir olay da çok sevdiğin o kişiyi bir daha görmemek, birlikte bir kahve bile icememek, sesini unutmak ve ihtiyacın olduğunda arayamamak vs vs bunlar insanı mahvediyor. Yapacak şey yok hepimiz ölecegiz deyip teselli buluyoruz.

Başınız sağolsun.. Ben de 10 sene evvel kaybettim babamı. Çok zordur elbet. Bir zaman onun sevdiği yemekleri yerken bile zorlanırsınız. Hayattayken göstermediğiniz sevginiz, tahammülsüz davrandığınız huyları aklınıza gelir durur. Keşkeler bırakmaz yakanızı. Anneniz bu durumu nasıl atlatacak onun tasası bir yandan. Ya ona da bir şey olursa ne yaparım korkusu. Babanızın göremeyeceği tüm güzel günler içinize oturur. Ama kalanlar yaşama devam eder. Artık aklınıza gelse de canınız eskisi kadar yanmaz. Güleceksiniz, onun sevdiği yemekleri yiyeceksiniz o da çok severdi diye anımsayıp onun için bir parça daha fazla yiyeceksiniz. Düzen böyle.. Allah sabır versin.

Iyi aksamlar kizlar. Konuya direk giriş yapacagim ve umarim cok uzun olmaz, olsada kusura bakmayin, hakkınızı helal edin. İçimi dökmek istiyorum sizlere. Yaklaşık iki ay önce sevgili babacimi kaybettim o günden bu yana kendimi o kadar boş ve tuhaf hissediyorum ki. Hic biseyden zevk alamiyorum. Mesela bi an komik bisey oluyor gülmeye basliyorum ve aninda kendimi suclu ve yanlis bisey yapıyorum gibi susturuyorum. Sanki bi beklenti icindeyim, sanki biseyleri bekliyorum gibi hissediyorum kendimi. Acaba güzel günlerin gelmesini mi? Ama bundan sonra sanki hic bisey güzel olmayacakmis gibi. Düşüncelerim ve hislerim o kadar karman corman ki ne dusunecegimi bilmiyorum. Bazı günler ağlamadan geciyor, sonra kendi kendime diyorum: sen nasil böyle olabilirsin ki sen babani kaybettin aglaman sizlaman yanman lazim. Ve kendimi nedense babama ihanet edermis gibi hissediyorum. Cok karisik yazdiysam kusuruma bakmayin lütfen ama kafam cok karisik, herseyin eskisi gibi olmasini istiyorum sadece ama malesef olamicak hele annecimi gördüğüm zaman icim parcalaniyor, aklim hep onda annem icin cok ama cok üzülüyorum. Bir yandan giden babacima mi yanayim yoksa yalniz kalan annecime mi

Ölüm normal birşey ölüme üzülmekte öyle Üzülmek yada yada üzülmemek için kendinizi zorlamayın Babanız hep yanınızda ölüm insanı ayırmaz ayıramaz siz babanızı sevdiğiniz sürece Başınız sağ olsun Hepimiz birgün öleceğiz

10 sene önce babamı kaybettim. Çok normal bunları yaşamanız, komşu ölse bile ne kadar etkileniyoruz sonuçta hayat bir şekilde devam ediyor. 'Ağlamak ile gülmek kardeş' derdi rahmetli anneannem. Kendinizi suçlamayın. Şimdiye kadar neye alışmamış ki insan? Elbette geçmeyecek yaranız ama alışacaksınız, anneniz de alışacak. Anneniz ile ne güzel görüşebiliyorsunuz.. biz başka ülkelerdeyiz Allah tüm ölmüşlerimize içinde de bizim babalarımıza rahmet eylesin

Sağolun sizin dw başınız sağ olsun