Belki ben de dipteyim şuan bilmiyorum. Umudu kaybetmek harammis, umutsuz olmak yani. Bu bile bir umut aslında. Annem tutuyor elimi sagolsun, onun sayesinde biraz iyiyim. Bir sene önceden de ayniydim, didindim kastim kendimi düzlüğe çıkayım diye. Daha kötü oldu. En olmayacak şeyler oldu. Şimdi dibi gördüm daha ne olabilir en fazla elimde avucumda ne varsa kaybederim diyorum. Bu kaçıncı kaybedisim zaten, bünye aşılı. Mecbur ya bu dipte kalicaz ya da yukarı cikicaz. Ailenin desteğiyle sen, annemin desteğiyle ben inşallah yenicez bugünleri.

Ruhsal problemlere bazen vücudumuza eksik aldığımız besinler de yol açıyor. Belki alakasız gelecek sorunuza ama yine de dikkate değer bir konudur araştırmanızı tavsiye ederim. Vitamin ve minarel eksikliği olup olmadığını kontrol etmek lazım, tahlil yaptırmak lazım diye düşünüyorum. Aynı zamanda düzenli spor da iyi gelecektir. Allah yardımcınız olsun, iç huzuru versin

Haklısınız amacım yok çünkü neye elimi atsam kurutuyorum. S

Her gecenin sabahı var elbettte ama bazen kutuplardaki gibi 6 ay sonunda doğuyor güneş... sabırla dua et canım Allah inşallah bi çkış kapısı acar M M e

Mutsuz ve kaotik bir ülkenin mutsuz vatandaşlarıyız. Hepimiz bu kaostan az yada çok payımıza düşeni alıyoruz. Hemen hemen herkes dönem dönem batıyor ve maalesef bazıları dipten yukarı çıkamıyor. Dibi görüp de tekrar yükselebilenler direnip vaz geçmeyenler oluyor. Nefes alıyorsan umut var demektir unutma, kendine tutunacak bir dal bul. Bundan 10 yıl kadar önce sıkı bir vurgun yiyip dibin de dibini görmüş biriyim. Herşeyin topta moka battığı bir dönemdi. Benim tutunma noktam kalp krizi geçirip tıkalı 5 damarı açılan, açık kalp ameliyatından günlerce gözünü açmadan makinelere bağlı da olsa hayata tutunan sevgilim oldu. Adam 21gün sonra iyileşme sinyalleri verdi iyi oldu ben de onunla birlikte toparlandım aylarca florance nigtingale gibi hasta sevdiceğe baktım.(Gerçi kalp krizinden 5,5 ay sonra ayrıldık ben dipten çıkmış eski sevgilim de kefeni yırtmışken zirvede bıraktık) Geçiyor yani bugünler.

Daha çok gençsin ve çok olgun duruyorsun yorumlarını beğeniyorum takip ettiğim kadarıyla ile bakış açın çok düzgün işte bu duruş belki dipte bulduğun erdemden kaynaklı sen fark etmemesende:)))))

sorunun ne tam olarak? Truman Show Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben de o sabahi bekliyorum Umarim bir gun gunes dogacak Dogsun Dogmali

birinden başla düzeltmek için. sağlık demişsin, ucunda ölüm var mı? Munzevi Zencefil Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Örneğiniz çok güzel. Çok sağ olun. Ben de o sabahı görürüm elbet.

Dibi gördüm ben de Hem çok kere.. Şimdi sadece hatırlıyorum arada.. Hayat güzel, umutlu ol.. Dipte kalınmıyor, bir şekilde çıkılıyor ordan.

Herkes zirvede yaşamıyor mutluluğu. Dibi görüyoruz ama ordan çıkmaya çalışıyoruz. Haksız olduğun bi konu var oda hala mutlu olabileceğin şeyler olduğu. Hayat bu deneme yanılma yöntemiyle gidicek. Bi gün yanılmayacağın şeyler çıkınca değerini daha güçlü hissedeceksin inşallah.

Evet her gecenin bir sabahı var. Gözlerim kan çanağına dönmüş deli gibi sallanarak çığlık çığlığa ağlayıp ben şimdi ne yapacağım dediğim gecenin bile sonunda güneş doğdu. Her gecenin sabahı var ama nasıl var, benim için sadece yeryüzü aydınlanıyordu o dönem içim değil, hala da tamam süperim diyemiyorum ama artık acılarını üzüntülerini bile rutine oturtuyorsun oturtmak zorunda kalıyorsun. Hayatında muhtemelen, arkadaş aşk aile gibi konularda keskin bir kırılma noktası olmuştur, o noktadan sonra sendelemeye başlıyor zaten insan. Umarım güneş birgün bizimde içimize doğar.

"Kafamı çarptım az önce hüngür hüngür ağlıyorum. Sorun kafamın acısı değil aslında." şu cümle o kadar güzel ki. o kadar güzel ifade etmişsin ki. bunun bir de değişik versiyonu var. ben artık ona geçtim; sevinilebilecek en ufak şeyde duygu seline kapılmak. telefonumun çok gereksiz bir özelliği bozulmuştu mesela. sonra düzeldi kendiliğinden. ben oturup buna hüngür hüngür ağladım :) telefonuma sarıldım, öpüp durdum falan. sıyırdım iyice. ama uzun süredir hayatımdaki en güzel gelişme oydu, ne yapayım. nasıl geçer bilmiyorum. ben de bugün spora başlama kararı aldım. bir de kendimi geliştirme. kitap okumayı bir süredir bırakmıştım ona geri başlama mesela. ya da dilimi geliştirmek için uğraşmayı düşündüm. bilmiyorum. bekleyelim. geçer herhalde

Okadar samimi geldiki yazdıkların gözlerim doldu. tek başına çok şeyle mücadele etmek zorunda kalmış çok zor günler geçirmiş yeri gelmiş gururu kırılmış yeri gelmiş parasız kalmış yeri gelmiş ailesine mahcup olmuş biriyim. insan öyle anlarda gerçekten dibe vurmuş hissediyor. çok şükür şimdi iyiyim bi hayatım bi düzenm var binbir çabayla tek başıma kurduğum. sorun bittimi dersen tabiki bitmiyor insan hep mücadele halinde olmak zorunda yaşamak için. ama düştüğümüz zaman düştüğümüz yere yapışmak yerine çıkmak için uğraşmak

bu gotik ruh hali hayatın bir parcası mutlaka bir dönem etkiler pozitif ol sürekli bununla savasan biri olarak diyorum. aburcuburcu

Iyi geceler herkese. Kafamı çarptım az önce hüngür hüngür ağlıyorum. Sorun kafamın acısı değil aslında. Demek istediğimi anlamışsınızdır. Bu konuyu neden açıyorum onu da bilmiyorum. Sadece içimi dökmek istedim. Arkadaşlarıma, aileme anlatamadıklarım... Yiğitliğe b. k sürdürmemek adına. Ya da yine bir umut diyorum ki yıllar sonra bu konuyu okuyup dersler çıkarmak mümkündür belki? Bir yıldan fazla süredir hayatım kademeli şekilde bozuldu. En son ne zaman güldüm mutlu oldum hatırlamıyorum. Hayatım boyunca hiç bu kadar umutsuz, çaresiz olmadım. Hep çıkış kapılarım alternatiflerim vardı. Her sabah kalkınca güneş doğsun istemiyorum. Karanlıklarda kalıp uyuyup hiç uyanmamak istiyorum. Mutsuzluğu, umutsuzluğu atamıyorum üstümden. Dünyadaki bütün acılara ağlamak istiyorum. Ağlıyorum da. Gelen her şehit haberi çocuk tecavüzü içimden insanlık adına kalan ne varsa söküp atıyor. Sanırım karakterim de zayıf. Acılara katlanacak kadar güçlü değilim. Bazı insanların yerine kendime koymaya çalışınca bile anlıyorum bunu. Insanları kırmaktan korkardım çok büyük şeyleri bile tolere ederdim ama artık hiçkimse umrumda değil ki bence bu iyi bir şey bir bakıma. En kötüsü de sanırım önceden ölümden korkardım. Yaşanacak güzel günler tadılacak duygular olduğunu düşünürdüm. Şimdiyse yaşamımı devam etmemin tek sebebi olarak annem ve babamı görüyorum. Panik bozukluk problemim de vardı. Ilaç kullandım bir süre şimdi başa sardığımı hissediyorum. Tekrar doktora gidicem bir de spora başlamak istiyorum. Kendimi bu kuyudan çıkartmaya çalışıyorum ama imkanım kısıtlı. Sorunlarım hakkımda ayrıntı vermedim çünkü bunları konuşmaktan çok yoruldum. Size sormak istediğim şu, bu şekilde dibi görüp de yaşamayı tekrar nasıl sevdiniz? Sanki hayatım hep bu seyrinde devam edecekmiş gibi geliyor, uykularım kaçıyor.

Ben de anneyim bir kızım var. Haber izleyemiyorum aklım çıkıyor. Şehit ailelerine bakamıyorum. Kızım 15 günlükken özgecan olayı oldu. İçim parçalandı. Annen senin için ne kadar endişeleniyordur, üzülüyordur. Hepimiz çok zor dönemler atlattık. 2010 hayatımın en kötü yılıydı. Resimlere bakıyorum çok güzel görünüyormuşum. Şimdi düşünüyorum da her halde yine kuyruğu dik tutma çabasıymış... 2011den sonra her şey düzeldi bende. Dilerim sen de seneye bugünleri güzel anarsın... MinervaMcGonagall "Be a voice, not an echo." tek ayak

edersin edersin. başka çaresi mi var? Truman Show Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Dibi görmeyi severim. Birkaç senede bir kuyunun en karanlık yerine inerim, şuanda da o dönemdeyim. Ama bu süreç beni korkutmuyor. Çünkü düşecek daha beter bir yer olmadığı için, bundan sonraki her sıçramam beni ancak ileriye taşıyor. Ve daha da güçlü bir şekilde yaşama devam ediyorum. Çok alışılagelmiş ama bir o kadar da doğru bir söz; öldürmeyen şey güçlendirir. Bunu bildiğim için, yuvarlanıp gidiyorum işte...

Çok haklısınız işte böyle durumlar da hem utanıyorum hem kızıyorum

Oyyy kıyamam. Sabah kafamı vurup yarım saat ağladım ben de. Kafamın acısı ilk damlalara sebep olunca kalbimin acısı da devamını getirdi. Benim de iki aydır sıkıntılarım var ve bir türlü toparlayamadım. Daha dirayetli bir insan olsa bu kadar dağılmazdı diyip duruyorum. Kendime kızıyorum ama toparlayamadım işte. Eşime de sarmamaya çalışıyorum. Kendim hallederim, kendim altından kalkarım diye. Ama işte oturdum ağladım bu gün. Her gecenin bir sabahı var. Ama o gece ne kadar sürecek acep? İnşallaj kısa sürer, Allah tüm sıkıntıda olanlara yardım etsin inşallah. Ben terapi alıyorum, emin olun iyi geliyor bunu tavsiye edebilirim. Spor fikri de çok iyi. Ben terle beraber sıkıntılarından bir nebze atıldığına inanıyorum. Uyku kaliteniz bile artıyor. Hoş ben moral bozukluğu ile sporu da bıraktım M magicat tam zamanlı

Kanka memleket iyice b. ka sardı, aklı başında herkes üzgün o konuda haklısın. Lakin böyle büyük mutsuzluklarda bir kırılma noktası oluyor genelde. Seninki nedir? Terk mi edildin kötü bir şeyler mi oldu? Dibi görmenin ilk ve esas sebebi neydi?

Ben de ilk zamanlar mutlu insanları görümce kendime acırdım. Şimdi mutlu ya da değil insanlar zulme haksızlığa uğramadıkça umrumda değiller.

İnan ki ben de bu durumdaydım, bazen uykudan gözümü açtığımda düşünür uyanmasaydım ne olurdu sanki derdim

"Dip o kadar derin ve esnek bir şey ki," "Hep daha, hep daha da dip var. Ve o dip garip bir esneklikle insanı yukarı fırlatıyor sonunda" der bir yazar... Asla umutsuz olunmamali ve baslikta da dediginiz gibi her gecenin bir sabahi mutlaka vardir. Bu bir dogum seruveni gibi gelir bana.. Bir bebek dogarken ne kadar anneye aci vererek ve karanlik bir ortamdan gelse de sonunda dunyaya gozlerini acmayi basarabiliyor; o yuzden umut daima var.

Hayat her zaman tek düze gitmiyor maalesef ki. Kendi yaşadıklarım aklıma geldi yazını okuyunca. Ben bir yıl öncesine kadar hayata tozpembe bakan, her sabah güneş doğduğu için içini kıpır kıpır olan ve mutluluk saçan biriydim. Aktiftim, mutluydum.. Sonra birşeyler oldu ve kara bulutlar kapladı üzerimi. Çok zor günler geçirdim.. bunu anlatmak zor bir Allah bir insanın kendi bilebiliyor yaşadıklarını.. Sonra cirpindim ve hala mücadele ediyorum hayatın gerçekleri ile karşılaşmak çok zormuş ve hep bir mücadele halinde olmak. Hayata karşı, insanlara karşı.. Ama müslümanın silahı da umutlu olmak.. sabretmek.. Baska çare var mı ki? Kendimizi zorlamamiz lazım bir süre sonrası gelir mutluluk duygularının..

Kuzum ben okadar dibe vurdumki yani artik o derim dibler benim mekanim Nasil desem: - cocuk yaşda babam öldü - sonra peşine annem. Sap gibi kaldim. - evsiz kaldim. Ac kaldim. Tek kaldim. - beyinde ceviz kadar tümör Insan atlatiyo. Aşiyo. Asla kendime acimadim. Benim motom... allah dagina göre kar verir! Kendimi hep diblerde buldum. Benligim öyle gelişdi. Kendime olan sevgim ve saygim sonsuz! Nekadar güclü ve yenilmez oldugumu BEN biliyorum. Unutmadan... mutlulugun sirri: Kimseyi kicinin teline takmamak! Derdini acini dibine kadar yaşa. Yaşa ve güclen. C captain price erkek

Bi amaca bağlanmalısın ki mücadele edesin. Herkes herşeyin farkında malesef ki.. Ama hayat devam etmeli zira şu şekil bir yaşamla da elde kalan sıfır yine. Bu karanlığı yok etmek adına bir mum yakmalısın, bir amacın olmalı. Ona ulaşmak için çaba sarfetmelisin. Truman Show Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Çok haklısınız işte böyle durumlar da hem utanıyorum hem kızıyorum. Umarım geçecek bu günler.

Destek almayı düşünüyorum evet sağ olun:)

Ayni hisler sanki ben yazmisim o yazilari gibi.. bidde mutlu insanlari gorunce hayrete dusuyorum bu kadar mutlu olucak ne var diye. Belkide goremedigimz cok sey var mutlu olmaya sebep. Ne zaman goruruz Allah buyuk elbet ki her gecenin bi sabahi var buna inaniyorum bu boyle gitmicek.

bu gotik ruh hali hayatın bir parcası mutlaka bir dönem etkiler pozitif ol sürekli bununla savasan biri olarak diyorum

Dibi görüp çıkan o kadar çok insan var ki.. Ancak yazıldığı kadar kolay değil. Ben yazdıklarınızdan çokça sonuçlar çıkardım fakat uzaktan tespitlerde bulunmam sağlıklı olmaz. O nedenle tamamen size faydalı olabilecek önerilerde bulunmak istiyorum. Öncelikle kesinlikle kan değerlerinize baktırın herhangi bir sorun yoksa bir psikologa gidersiniz, o gerekli yönlendirmeyi yapar Lütfen kendinize rutinler oluşturun ve başlarda istemeseniz de düşünmeden yapın. Spor yapmak kesinlikle ruhsal durumumuzu toparlayıcı harika bir yoldur. İlle de spor salonlarına kapanmamız gerekmiyor, sadece yürüyüş de harika bir spordur. Çoğu depresyon hastasına psikologları yürüyüşü şiddetle önerir. Spor&depresyon ilişkisini okumanızı tavsiye ederim, sizi motive edecektir. Kişisel gelişiminize yatırım yapın, özgüveninizi yeniden inşaa edin. Özetle :Önce doktora gidin, kan değerleriniz normal mi, depresyona neden olacak boyutta bir eksiklik var mı?depresyonda mısınız, bu depresyonun boyutu nedir, panik bozukluğunuz ne durumda, ilaç kullanılacak mı? Tüm bunlar belirlendikten sonra da yeni bir başlangıç yapın, spora başlayın. Beyin kimyanız düzeldikçe, ruh haliniz de iyileşecek ve enerjiniz umudunuz artacak böylece bir bakmışsınız ki dipten çıkmışsınız.. Bol şans diliyorum