aynı seyı bende yasıyorum gıyıme duskunuz yanı ben duskun oldugum ıcın ben kendımı ve oglumu bu konuda hıc kıyaslamıyorum abartıyorum ayakkabıya uyumlu tshırt bazen pantolona uygun ayakkabı bıle aldıgım oluyor. ve her defasında o pısmanlıgı yasıyorum bu kadar muhtac ınsan varken hıc alamıyorken benım yaptıgım ıs mı dıyorum. ama dıyorum herkezın nasıbı sonucta bende elımden geldıgı kadar yardımlarım oluyor baskalarına, ama bu benım vıcdanım gelırım ıse nasıbım dıyorum. parada bırıktırıyoruz. ama o pısmanlık bende hep var

Merhaba arkadaşlar evet başlıktan da anlaşıldığı üzere parami harcamaya korkuyorum. Biz 3 kardesiz babam bizi küçükken terketti. Çok maddi sıkıntı çektik çünkü hiç bi gelirimiz yoktu. Çok şükür bi şekilde annem bizi büyüttü. Ben kpss yi kazandım 6 senedir memurum 3 senedirde evliyim. Ama memur olduğum günden beri aldığım maasimi bi türlü istediğim gibi harcayamiyorum. Bişeyler aldığımda sürekli pismanlik duyuyorum. Pismanligimda söyle "ben bunu alıyorum ama hadi israf ediyorsam acaba günah mi bunu alıyorum ama nice mhtac insan varken almam dogrumu " gibisinden bi pismanlik. Asla cimri değilim evime sürekli misafir alırım ağır sofralar hazırlarim bitişi para istesin veririm geri vermesede olur derim ama konu kendim olunca is değişiyor kendime eziyet ediyorum resmen. Bu pismanlik duygusundan nasıl kurtulurum sizce?

Keşke bende tutumlu olsam

İşin ilginci hiç de içim sıkılmıyor harcarken, ya da sonradan pişmanlık duymuyorum. Para batıyor galiba bana

Bence kendin kazaniyorsun kendin yemeyi bil yoksa bugun yarin cok pisman olursun yemegenin malini yemesinler sonra

İnanirmisiniz hiç kredi kartı kullanmadım :)

Al benden de o kadar. Kardeşim hep "eve dönerken cebinde para kalsa çöpe atar yine getirmez" der benim için

Aynen dediginiz gibi insanlar ne durumda yaşıyor bense kıyafet derdindeyim diye vicdan yapıyorum diğer taraftan da zamanın da giyemefim şimdi param var giyeyim diyorum iki arada bir derede kalıyorum

Harcama yatirim yap

Bir dönemlik de olsa yaşadığın o maddi, manevi yalnızlık duygusunu tatmış olmandandır. Allah kimseye muhtaç etmesin. Ben şu açıdan pişman olacağımı biliyorum. Bakıyorum annem yememiş, gezmemiş, giymemiş öyle geçip gitti ömrü. Değdi mi? Kim uğruna? Kıymetli mi oldu? Ödül veren mi oldu? Yooo diyorum.. Bunu bilsem de veremiyorum 400ü elbiseye. Kardeşlerim cimri diyor sonra :)

Ben de korkuyorum. O kadar uzun zaman maddi ve manevi olarak yalnızdım ki... Aileme hiç bir sıkıntımı göstermemek, Muhtaç olmamak adına öyle çok cebelleştim ki... 3 kazanınca çeyrek harcadım, 2,75 biriktirdim. Hep acil ihtiyaç alışveriş Yaptım. Ben de hediye vermeyi, zor durumda Olanları sevindirmeyi severim ama kendime kısarım daima. Ödüm kopar hala birinden bir şey istemekten. Kocam çok zorlanıyor bu huyumdan, biliyorum...

Bi memur olayim luzumsuz seyleri bile alcam diyorum kendime. Tadini cikart. Zaten ala ala hevesin kalmaz herhalde. :)

Aynı ben,, bazen utanıyorum aldıklarımdan insanların durumlarını görünce.. Alsan bir dert almasan bir dert..

Ben de hiç pişmanlık duymuyorum. Bu da kötü...

Kısacık ömrümüzde yaşadığımız bir günün dahi maddi değeri olculemez... hayatın her anı çok değerli. Kendinizi mutlu hissettiğiniz 1 saniye bile pahabicilemez. O yüzden imkanınız da sagliginiz da varken harcayın mutlu edin kendinizi, ailenizi. Hem o parayi yerden bulmuyorsunuz ki alın terinizle kazanıyorsunuz tabiki harcamak da hakkınız.

İşte ben de hiç pişman olacam diye bir his yok, ilginç olan. Ailemin durumu da hep çok çok iyiydi, Allah'ıma çok şükür. Ben sürekli kendime yetememe korkusu var, bir türlü çözemediğim...

bakın zaten yeterince maddi sıkıntı çekmişsiniz küçüklüğünüzde bu saatten sonra para acaba israf mı diye düşünmeyin. yiyin için gezin gönlünüzce. harcadıgınız kadar sadaka verin gerekirse ancak harcayın. bu dünya Sultan Süleymana bile kalmadı. Size de kalmayacak. En azından dolu dolu yaşayın. Allah sağlık sıkıntısı vermesin.. sevgiyle

Tam tersine ihtiyacım olanları bile almaya korkuyorum sürekli ya yine parasız kalırsa korkusuyla

Bu duygudan kurtulamıyorsanız alışmayı deneyin. 3 günlük dünya ne zaman öleceğimizi bilmiyoruz, sağlığınız yerindeyken ve imkanınız varken yiyip için gezin giyinin süslenin. İnsan yaşlanınca hastalıklardan başını kaldıramıyor, hiçbir şey tat vermiyor. Her şey vaktinde güzel. Kendinizi önemseyin, değerli olduğunuzu unutmayın. Ayrıca ayda bir defa gücünüz ölçüsünde ihtiyacı olan kişi veya kurumlara maddi destek sağlarsanız bu da pişmanlıklarınızı azaltabilir.

Allah'ım ne güzel korkular :) bende maaşımdan fazlasını harcıyorum :/ pişman oluyrum gerçi ama yine harcıyorum.

sizde kendimi gördüm.. bir ayakkabım varsa ikinciyi almam mucizedir.. alınca acaip vicdan azabı çekiyorum ama kendime yapıyorum bende başkalarına vermeye yedirmeye bayılırım hep aklımın bi köşesinde millet açlıktan ölüyor utan repliği dönüyor

çok amaçsız ve işine yaramayacak şeyler almıyorsan sıkıntı yok bence

Yatırım yapın. Harcayacak paranız kalmasın :)

bende biraz korksam iyi olacak çocukluktan kalmadır o korku. cimrilik değilse gereksiz şeyler almıyorsun demektir. buda iyi bişey zaten.

Ben de yokluk görmüş biriyim şimdilerde durumum iyi allaha şükür ama ben de harcayamam biriktirirm. Öyle marka takıntım eşya takıntım yoktur. Bizden az geliri olan arkadaşlarıma bakıyorum da gösterişli ev eşyaları, gereksiz pahalı telefonlar, hep markalı giyim kuşam vs. taksitle de olsa alıyorlar. ben öyle değilim ve o kadar şatafatı kendime yakıştıramıyorum. Bu karakter olmuş artık pek düzelmez bence...

fani dünya her şey bitecek, sevdiklerinize yemek verip mutlu olmak da güzel ama arada kendinizi de mutlu edin. kullanacagınızdan emin olacağınız şeyler alın. bende idareli bir insanım, elimdeki şeylerle hayatımı devam ettirebilirim ama nefis işte görüyor gidiyor bir çanta daha alıyor. ee olsun o kadar kefenin cebi yok. yaşlanan büyüklerim hep "eskiden yoktu yiyemezdik şimdi var sağlığımız yok yiyemiyoruz" derler. varken yemek lazım tabi aç kalanları da düşünmek onlara yardım etmek lazım. o zaman suçluluk duygusundan kurtulabilirsiniz.

bu cimrilik degil yetistirilme tarzindan kaynakli hep tutumlu olmayi aliskanlik haline getirdikten sonra cok daha rahat bir ortma geçince ekstradan aldiginiz hersey luks gibi gelmeye baslamis anladigim kadariyla bu duyguyu yenmenin en iyi yolu aldiginiz paranin bir miktarini direk yatirin banka hesabınıza birikiminizi yaptikyan sonra geri kalanini da yavas yavas harcamaya calisin birden değiştirmek zor olur pismanlik duygusu bastirir aldiginiz her seyde bunun icin yavas yavas acilmaya calisin

Öyle gördük de ondan.. Hesap yaparak büyüdük. Yokluk ne biliyoruz. 6 kız kardeştik biz birimiz alsak diğerleri de isterdi. Anneciğim ne yapsın, hangi birimize alsın ki yoktu o kadar. Büyüdük, kazandık, bolluk içinde bile harcayamıyoruz bu sefer. Bizde de diğer kardeşlerim daha rahat harcar ben kötü etkilenmişim sanırım. Ben aslında harcıyorum ama çok harcamaya kıyamıyorum. Mesela bir elbise için 150 liradan fazla veremiyorum, yazık gibi geliyor. Bir abiye beğendim geçen 400, bir diğeri 800. Arkadaşımın düğünü var da.. Ablam diyor çok beğendiysen al kızım, maaşın var. Ben diyorum yazık günah değil mi? Off biliyorum şimdi giymediklerime çok pişman olcam ilerde aslında..