Valla o da ben misafirken yspmayacakti bunu bana. Yillardir ilk defa geliyorum. Gayet de hos oldu. Bana acimayana aciyasim gelmiyor artik. Daha omur boyu gorusmem. Bem kendine misafir gelmisim yillarir ilkdefa. Mecbur kredi cekeceksin derse ben de onu derim Sabrim yok daha onu boyle gormeye yeter yani.. Ki moralimin hic iyi olmadigini soylemistim kendine. Biraz olsun anlar ablalik yapar sanmistim.

14-15 yaşlarındaylen dayımda benim herşeyime karışırdı, hızma taktım diye beni 3 saat ağlattığını bilirim.. Sizi anlıyorum bu yüzden, zamanında neleri kursağımızda bıraktılar

Ayyy kendi annemi okudum yav. En kısa sortlarimi evlendikten sonra giydim. Evlendiğim yıl bir yaz akşami eşimle çıkarken "sort mu giyeceksin?" dedi. Hoop eşim atladi. " Çok sıcak be anne başka şey giyilir mi?" Sazı ben alsaydım elime muhtemelen sizinki gibi olurdu. Öyle iyi anlıyorum ki sizi. "Karışma anne" lafını çok duydu benden. Bu kez de "işime karışıyor deme de şöyle yapsan böyle olur" diye giriyor lafa :))) Alışmış başka türlü yapamıyor. Şakaya vuruyorum artik. "Sultanım sen bunları düşünme artık. Bunu da ben buyuteyim sen sev/ ben pişireyim sen ye/ ben temizleyeyim sen kirlet, keyfine bak." gibi cevaplar veriyorum. Serzenisiniz basit bir konu için gibi görünse de birebir aynı şekilde büyümüş ve aynı şeyleri yasamıs kadin olarak yazınızın son kısmında bahsettiğiniz kişi benim diyorum. :) Sade sert bir kahve, bir de sigara şöyle derin bir nefes :)))

Ben hep kendi kendimle konusup kendimi telkin ettim.. Bazen birileri cikti anlatabilecegim anlattim. Kendi kendime vind bu da bi sinav ogreti ders al belki boyle olmasaydi kotu olacakti bir seyler vs. dusundum hafifletmeye calistim belki de. Belki de dogrudur bazi yonlerden cunku dedigim gibi aile kacinilmaz, secilemez... Ama zararlari da cok oldu maalesef, dayaktan sonra odamda yatagimda buzusup agladigimi hatirlayinca uzuluyorum tekrar mesela, aglamakli oluyorum, disaridan baska bi cocugu izler gibi, cok masumdu cunku, belki abarti geliyor bazi kimselere ama ben de boyle hassasim iste. Manevi yonden zor oldu hep, asagilanmak azarlanmak anlasilmamak karsilastirilmak vs. vs... Ay neyse.. Insallah hallederiz, insallah ileride cocugumu kirmam...

Dilediğinizi düşünmekte serbestsiniz, size göre şımarık biri enerjisi vermişimdir, olabilir. Konunun içinde olan benim ve kendimi, pek çok insanın kendini bilmesine nazaran çok daha iyi biliyor ve tanıyorum. Şımardığım anlar olur, annemin de eşimin de olur elbette, birbirimize nazımız geçer. Ancak bu konu benim için böyle bir konu değil, taviz veriyorlar vb düşünceleriniz üzerine açıklama yaparak kendimi boşuna yormayacagim, anlayanlar bana yeter.

Manipule edilmek ya da manipulasyon teknikleri uzerine arastirma yaparsaniz konumunuzu ve durumunuzu daha net görürsünüz. Ben de annem tarafindan bu baskilara maruz kaldim. cok uzun zaman once psikiyatrist ile cozdum. o zaman ogrendim. Bir de toksik aileler terimini araştırın. Bu aeada ben de anneyim. cocuklarima oldukca demokratik ysklastigimi dusunuyorum. Tercihlerinde ozgurler...

kuyruk acılı tiplerin gelip yerli yersiz yorum yapmalarına hiç şaşırmadım burada bir insan kimseye açamadığı yarasını açıyor şifa bulmak için bu tipler de geliyor "aa açığını yakaladık" diye sinekler gibi üşüşüyor yiyin efendiler yiyin, bu hanı yağma sizin. anca sineklerin yediğinden işte güçlü duran kadınlara içten içe uyuz olanlar işte kıskanın, zayıf noktaları olsa da hep güçlü duracak bu kadınlar sizin alamadığınız riskleri aldıkları için çatlayın tamammı. hah. gangsta, benim annem sizinki gibi değildi ama olsa katil olabilirdim affetmezdim çok net annelik iyilik kutsallık bikbik diye ötmesin kimse kimse doğurdu diye çocuğuna iyilik adı altında duygusal şiddet işkencesi çektirme hakkına sahip değil anne ya hani çocuğuna kıymık batsa canı acır derler e bu anne konuştukça çocuğunun acı çektiğini görmüyor mu karşısında? işkence yahu! psikiyatrlerin genelde dediği söylenen bir laf vardır hani "bize hastalar değil hastaların hasta ettikleri geliyor" diye asıl sizin annenizi psikiyatre götürmeniz lazım ağır oldu üzgünüm anneniz hakkında böyle konuştuğum için ama annesi yüzünden bütün hayatı mahvolan çok insan var o bir şeyler hep eksik kalıyor ve o insan ömrü boyunca onu tamamlamaya çalışıyor hep bi çaba içinde demek istediğim, hatayı kendinizde aramaktan vazgeçin 1 senedir tanıdığım bir arkadaşım var, sizin konunuzu okuyunca o geldi aklıma o kızın gözündeki fersizlik, ben kimsede görmedim yüzü gülerken gözünün içindeki boşluk... anlatamam ya ben hayatımda öyle göz görmedim ya. mutsuzluğun dibi ve bunu yapan, sürekli yeren bir anne! otuz küsür sene! acımamış, çenemi tutayım dememiş, yermiş de yermiş! kanadığını görmüş kızının, gene durmamış! nasıl bir vicdan! vuran içerden olunca duvar da öremez ki insan! resmen belaltı! düşündükçe çıldırcak gibi oluyorum siz yine içinde bulunduğunuz durumun farkındasınız, inanın çok büyük şans ama nolur nolur nolur kendinizde aramayın meseleyi onaylanma ihtiyacı falan... ya ne bileyim, bu tür şeyler sanki insanlar "aa hastalığım şuymuş" diyip kaderine razı olsun diye uydurulmuş bir şey gibi geliyor bana çok yazdım ama bir şey anlatmadım sanki tek ricam kendi içinizde kaybolmayın nolur o arkadaşım gibi kimse öyle bir karanlıkta kalsın istemem ve annenize yeri gelirse söyleyin -umarım hiç gelmez ama - , onun gibi annesi olsa öldürebilecek insanlar olduğunu.

Ozel olmayacaksa psikaytide nasil bir yol izlendi? Neleri fark etmenizi sagladi? Ve en onemlisi nasil bir cozum sundu size?

Elbette yazabilirsin, okurum ve müsait olduğumca cevaplamaya çalışırım. Biz, psikolog karşısına oturup konuştuk da. Kabul de etti bazı noktalarda aşırıya kaçtığını ve istemeden, salt sağlığım ve emniyetim için düşünerek aslında yer yer zarar verdiğini. Benzer şekilde ben de onun canını yakmak adına başka noktalarda aşırıya kaçtığımı, bu sağlıksız etki-tepkilerle olmadığım biri gibi davrandığımi, "Yerime her şey nasıl olsa düşünülüyor, yapılıyor" fikri ile alttan alta tembelliğimi beslediğimi vb. bunları konuştuk, üzerine kararlar aldık. Ve fakat kısır döngü gibi, en iyi olduğumuz an, yine, yeniden başladık durduk itişmelere. Ne o "Karışmayayim" diyebildi ne ben "Umursamayayım" diyebildim. Öyle geldik, geçiyoruz. Bakalım ne olacak bu son konuşmamızda, doğru zamanı, en sakin ve sağlıklı ruh halimi kolluyorum.

Çok fedakar bir bencil aslında. Nasıl izah etsem, sizi kendinizi berbat hissedeceğiniz kadar fedakarlıklar içinde bırakır, yerinize her şeyi yapar, düşünür, inceler, alır, getirir, götürür, kendi sağlığını çiğner, kendi dinlencesini bırakır, sizi dinlendirmek için çabalar. Sonuç olarak bunun karşılığını, memnuniyet ve yer yer itaat ile bekler. Oysa ondan talebim yoktur "Şunu yapsana anne" diye. Hatta uyarırim "Anne yapmaa! Yapma kendi keyfine bak gözünü seveyim, yapma! Ben yaparim-yapiyorum" vb. Aslında onun annelik anlayışı bu ve kendi rahatlığı için böyle davranıyor, kendisini ancak bunları yapınca görevini yerine getirmiş bir anne olarak huzurlu hissediyor. Bencil fedakarlık böyle bir şey işte. Eh evladı da kendi kendini "Bak, senin için her şeyi yapıyor, yoruluyor" düşüncesi ile vicdanen dövüp durur hale geliyor, suclu ve sorumlu hissediyor. Böyle bir döngü. Saygısız kısmı, bir bana karşı sanırım. Hiç büyümeyen ilk göz ağrısıyim onun için. Dipdibe olma durumunu açıklamaya çalıştım 4. sayfada, istemsizce konuya haddinden fazla duygusal yaklaşıyorum, aslında olmamalıyım dediğiniz gibi, bir noktada o bağımlılık kopmali. Ve yine doğru diyorsunuz ki kendime ediyorum. Ufaktan üstesinden geleceğim umarım, evimdeydim günlerdir. Bugün, konuşmayı planlıyorum. Bir yandan "Yine kendini yordugunla kalacaksın" diyorum, bir yandan da "Bu konuşma artık buna senin son vermen için gerekli, o değişmiyorsa, sen değişecek ve bu yükü atacaksın" diyorum. Öyle işte, karman çorman bir şey... Sayfalardir yazıp duruyorum ama bir dediğim diğerini yalanlar gibi karışık, dolaşık görünebilir, ben netleşiyorum ama git gide. Teşekkürler yorum için.

yani, kötü bir şey yapmadıkça, yaşam tarzıyla ilgili seçenekleri göster ama kararı ona bırak. teşekkürler:) umarım iyi bir anne olabilirim. 6 aylık hamileyim ve şimdiden çok korkuyorum..

Anliyorum, dinliyorum, burdayim.. Cok guzel ifade etmissin kendini, insallah bu durumu asabilmis birileri cikar gelir de yol gosterir

Annem ev hanımı şu an. Terziydi. helin hivda

Bence sort meselesi degil. Eskiden olanlarin ozguvenini zedelemesi. Buyuzden artik kucuk de olsa birsey duymak istemiyor. Bende de oyle olmustu.

Yahu o kendimi ifade edis seklim bu kendimi ifade edis seklim diyorsunuz da buradaki yorumlarinizdan belli kendinizi normal ifade etmiyorsunuz. Hemen ters konusuyorsunuz. Burada sizi en ibjektif bicinde yorunlayacak insanlar biziz. Çünkü sizi tanımıyoruz burada anlattığınız kadarınızı biliyoruz. Üstelik insan kendini anlatırken ne kadar objektif olmaya çalışsa da kendisini haklı göstererek anlatır. Buna ragmen sizin yazın 2-3 ay annenize gidip kalmanız saçma bulunduysa gerçekten sacmadır. Hem annenizle en ufak seyde çatışmaya girecek kıvamdasınız hem de bütün yaz birliktesiniz. Ayrı odanız olsa ne olacak sabah aksam ayni sofrada aynı mekandasınız işte. Madem sabrınız yok madem sizi zıvanadan çıkartıyor gitmeyin o zaman. Kocanız seviyo diye gidiyosanız da bu olayda yaptığınız gibi adama cemkirirsiniz bidaha yaylaya gitmek de istemez. Anneniz sizi hala cocuk gibi görüyor. Siz de ayni seyi oglunuz büyüdüğünde göreceksiniz. Sizin oglunuza iyi bakamadıgınızı düşünmesi tuhaf bir durum degil yani. Size karışmaması tuhaf olurdu. Ayrıca şort kısa anne gibi giyin dediyse de dedi, ben mutluyun deyip geçin. Madem anne babanız yaşlı o yüzden onlarla olmak istiyorsunuz o yüzden yaylaya gidiyorsunuz o zamab onlara ateş sacmak yerine ılımlı olun. Seker hastası insanların yanında bu kadar olay yaratmak ne kadar mantıklı? Sizi topyekun şımarık buldum ben. Size saygi duyan bir esiniz var onun üzerine yüklenmissiniz gereksiz yere. Anneniz klasik bir anne iste ona gereksiz yere bilenmissiniz. Ama yine de diplerinden ayrilamiyorsunuz. Sebep ne, onlarla olmaktan mutluyum onlar hasta mutlu olsunlar istiyorum. E o zaman neden böyle krizlere giriyosunuz? Anneniz de esiniz de size iyi sabrediyor. Biraz dönüp kendinize bakın. Size daha yumuşak bir yorum yapmak isterdim ama burada üyelere yaptığınız anlamsız çıkışlardan sonra böylesi bir mesajın size daha uygun olduguna karar verdim.

Seni çok iyi anlıyorum. Benim annem de benim üzerimde o kadar baskı kurdu ki çocukluğumdan beri, onun onayı olmadan bir şey yapamıyorum. Tepki de veremiyorum, surat asıyorum, pasif agresifim sanırım. Mesela ben annem o şort olmamış dese, gider çıkarırırım, içime sinmez, ama suratım da asılır istemsizce.. Bir çözüm bulamadım, ama eşine çok yüklenmişsin

Ben dayak yemedim ama bunları birebir yaşadım nerdeyse. hiç birey olmama izin vermedi hakkaten. Bana da sen nasıl asker çocuğusun, asker çocukları şımarık olur derlerdi. ne şımarıklığı her hareketimize "iyiliğimiz için" bizim adımıza karar verildi. Ama artık niyetinin de Halis olduğunu düşünmüyorum, o 60 ben 36 olduk hala yarış ve kendini ispat etmek çabası içinde. Ben yoruldum mücadele etmekten.

Ben de ablamin biriyle bu sekildeyim. Ogretmen kendisi. Hep benim sozum gecsin ister ama bir okadar da benim iyiligimi dusunur. Cok arayip sormayiz birbirimizi gecmis sikintilardan dolayi. Ben arayip sormam daha dogrusu pek. Ama yine de benim icin degerlidir. Bu arada esine cok yuklenmissin.

Kötü olmuş ya, hay Allah. Niye ki bu kadar büyüttü, bu kadar müdahale etti? Yaş farkı mi var aranızda baya? Kendisini size karşı bir çeşit küçük anne gibi mi görüyor desem, ama gerçekten bencilce davranmış. Canınızın sıkkın olduğunu bile bile, o kadar zamandan sonra görüştüğünün ilk günü... O da anlatır mı size dertlerini yoksa gizler mi tulipa? Aslında abla kardeş daha aynı saf, daha yan yana olması lazım insanın, sonuçta aynı jenerasyonun insansınız, birlikte anılar, paylaşımlar var. Ne desem bilemedim açıkçası, gerçekten moral bozan bir durumdur sizin için. Yokuspokus

Biz ablamla eetesi gun baristik bu arada. Gitme dedi ozur diledi. Bugun donuyorum. Ablamla iliskimizin iyi olmasini cok istiyorum iliskimiz kotu olunca eksik gibi hissediyorum biraz kendimi. Kendini torpulemeye calisti sonrasinda. Ama arada unutmasi an meselesi:) Bir de surekli beraber kaldigimiz ablamla daha iyi olsaydik.

Yalnız annenize katlanmakta zorluk çekiyorsunuz ama 2 ay yan yanasınız. Bu gerçekten çok mantıksız.

Öfke krizi çok geçirdim, sonra öfkemi kontrolü öğrendim... Annemin kullandığı cümleyi eskaza bir başkası kullansa, bir başkasından işitsem; sakin kalamazdım. Bunu aştım. Salt annem kaldı. Bunu da aşmaya adım adım yaklaştığımı hissediyor ve rahatlıyorum. "Öyle kabul ettim ve artık umurumda değil" diyeceğim sanırım son konuşmamızla beraber. Bu, 30 senelik yükü alacak... Dinleneceğim düşüncesi bile dinlendiriyor şu an.

Ama sizin alkisli tepkiniz hatta bana cevabiniz da "reactionary" yani refleks olmus artik. Anliyorum herseyinize karisilmasi igrenc bir duygu da, ben sortun aksam icin cok "casual" cok uygun olmadigini, yani Avrupa'da ozellikle cok tercih edilmedigini soylemek istemistim. Gun icinde problem yok. Daha "dressy" seyler giyilmesi gayet de aksam adabina uygun. Hani amerika'da Redneck partilerind egidip mudding yapacaksaniz bustiyer short yaninda da bir sise Jack anlasilir da, Turkiye bir Dogu Avrupa ulkesi. Ben size alternatif oneri olarak sundum yirtmacliyi, ama refleks araya girdi. Ben sizden yanayim bence savunmaya gecmeye gerek yok.

Çocukken mini mini şortlar giyerdim, askılı badiler filan. daha 8-10 yaşlarındayım ama öyle bi mahalle baskısı varki üstümde anlatamam. sokakta her gören beni çevirip kızım böyle giyinme filan diye tembihliyor. yaşlı teyzeler annemi çevirip bak kızını böyle giydirme senden sorulacak hesabı filan diyorlar düşünün daha çocuğum. annem ne mi yaptı hepsinin ağzının payını verip oturturdu. benim kızımın giydiği kimseyi ilgilendirmez dedi. ve benim annem öyle okumuş bi kadında değil ilkokul mezunu. hiç bi zaman başkası için yaşamamak lazım. yoksa içimizde hep uhde kalır bazı şeyler.

Ben hiç bir yalanımı söylemedim, hiç zamanda hiç bir anda anlamayacaktı, yine moralim düşecekti.. Ha çok hayati bir şey de olmadı aslında. Ben mesela "yalan söylediğim için" rahatsız oldum ama anneme söylediğim için pek rahatsız olmadım, o itti beni çünkü. Ha bazı konular var ergenlikten kaynaklı hiç bir türlü söyleyemezdim sanırım bilemiyorum :) Ama vicdan azabı duysam dahi çok sürmedi. Ben hiç kucaklaşmadım, o tutup sarılmıştır ama ben hiç sevgi gösterisinde bulunamadım.. Yapı olarak da çok gösterdiğim söylenemez ama annem beni hep itti, babam desen ağır duruşlu ve sessiz o da göstermez öyle, düşüncesiyle, davranışlarıyla, konuşmalarıyla daha çok, sanırım ben de ona daha bir benziyorum. Belki ben çok sevgiyle pıtırcık yaklaşsam farklı olurdu biraz ama ben çocuktum ya, anne olan sendin, çok normal ittirilmiş olmam, yapım da böyle demek ki, kapatıyorum ben kırılınca, anlaşılmayınca kendimi... Belki zamanla ayrı ev falan olunca biraz daha değişiriz. Bazen de kaynanadan daha çok kaynana olabilirmiş gibi geliyor bana düşünüyorum da bazen :) İki arkadaş gibi konuşma hiç olamadı bizde de. Babama zaten bilinen her şey aktarıldı arka planda işler biraz farklı yürüyordu sanırım, saklasaydı yalan söyleseydi çok kızabilirdi babam diye düşünüyorum öyle hissettim ki fazla kızan bir insan değil, ama annemin yaklaşımı da hep tersti. Ben güle güle gidip bak "böyle böyle olmuş", "şöyle şöyle yaptım" derim o anında bozardı beni, lafı bir şekilde dönüp dolaştırıp kötüye götürür daha çok bana dokundururdu alakasız da olsa, suratım düşerdi hemen. Sonra kapatırdım yine kendimi ama ara ara denerdim, isterdim konuşabilmeyi ve pişman olurdum. Ama babamla mesela sırrım vardır bir kaç tane, işte çıkarılmıştım bir dönem söylemedim mesela anneme sonra o durdurulmuştu ben kendim ayrılmıştım işten ama babam daha önce çıkartıldığımı bilir annem bilmez.. Aşağılardı çok bilse, uğraşamazdım zaten iş yeri çok yormuştu ama anlatamazdım ona, kendi morali bozulunca hepimizinkini de dibe çekiyor . Babam da hep bunları asıl annenle yaşaman, konuşabilmen lazımdı der bana. Evet özür de duymadım hiç. Bir kere benden bir konuda özür beklemişti yanlış hatırlamıyorsam, bilerek hiç öğrettin mi tarzında bir şey söylemiştim.. Ara sıra böyle dokundurmalar yaptım dayanamadım her şeyi bana yüklemesine, belki biraz anlar bir şeyleri diye dediklerim doğru olmasa bile bazen düşündürsün istedim, kendisi gibi yaklaştım. Hani koca kız olmuşsun kendin öğren gibi bir şey değil, olayın kaynağı "özür" de değil, bir şeyleri sorgulasın istiyordum, bendekiler "tepki" çünkü. Zamanında çok sıktım kendimi çok zorladım ama arada bir şeyler dökülüyordu ağzımdan napayım. Bir gün hasta olsam o zaman anlayacak heralde derdim ama şükür olmadım henüz valla hayret ediyorum. Ne konuştum ya, konuşsam çıkar daha.. Bu konuda çok dökülme ihtiyacı hissettim ömrüm boyunca, bazen birilerini buldum anlattım anlattım ama geçmedi, heralde anca psikolog durdurur beni bu konuda bilemiyorum. Neyse şu aralar çok şükür eskisi kadar değiliz, büyümek biraz etki ediyor gibi iletişime. Bir de çalışınca özellikle daha iyi oluyor, hatta ben hadi gel çarşıya gidelim falan diye çıkartıyordum onu iş çıkışları, maddi yükümü de üstünden alınca iyi oluyordu heralde. Evde olunca biraz değişiyor yine işler :) Evet kötü düşündüklerinden yapmıyor kimse, çok dualar etti bana, her hastaneye işimiz düştüğünde falan ne olduğu belirlenip kötü bir şey çıkmayınca kutlayalım diyerek hastaneden çıktı herkesi aradı söyledi , çocuklara bir şeyler dağıttı vs. vs. yani biliyorum seviyor ama çok da kırılıp üzüldüm ben, engel olamıyorum bu hislere. 180 derece döndü hep ve bu benim güvenimi sarstı uzaklaşmamı sağladı. Ne güzel davranıyor deyip bir şeyler paylaşmaya yeltensem yine suratım asık kalıveriyordum yani... Umarım halledersiniz, topikteki tüm bu konudan dertli insanlar halleder bu konuyu :)

Okuyamadim ama umarim kalbiniz feraha kavusur

Benimki de sanki ben oğluma bakamıyormuşum gibi davranır. Çokta güzel belli eder. Bir sinir hastası da burada var.

Aynen, belki ben de özür istemedim, olayı sorgulasın, anlasın ve samimice hak versin istedim. Nadiren, ağzından özür dileği çıktığı zaman bile döver o özrü ile. Hani anlatsam ne derece anlaşılır bilmiyorum, o an yanımızda olup şahit olmanız lazım. Kaldı ki o özür ağzından çıkana kadar ben kırk kere cinnete varıp dönmüş hale gelirim. Eh o da lütuf olarak "Kusura bakma" der. Anlıyorum sizi de... Sanki büyümüyor anne ile yaralı kalınca insan, bir yanı utandırılmış, küstürülmüş bir çocuk olarak kalıyor. Umarım, ümit ediyorum ki hallederiz, halletmeliyiz.

Anlıyorum, istekleriniz, beklentiniz doğal ve olması gerekenler. Ama bazen olmayınca olmuyor deyip geçmek gerekiyor sanırım. Ne kadar acı da olsa, ne kadar daha iyisinin olacağını bilseniz de, kabul etmek bizim için en ideali. 2 gündür ben de annemle konuşacağım güya, erteleyip duruyorum, çekinir gibi. Bugün sabah düdüklü tencereyi patlatmış kardeşim, Allah'tan bir şey olmamış yaralanmamış, tabi ortalık et suyu ile yıkanmış resmen. Gün boyu onu temizledik, geldim yardım ettim. Defalarca sildik de sildik, çamaşır sularıyla, parfümlü deterjanlarla, duvarlar, yerler, ocak, dolaplar vb her yer elden geçti. Maksadım kahvaltı sonrası çayı beraber içerek sakin ve derinlemesine konuşmaktı. Olmadı. Yarın da misafiri varmış, yarın da kaldı... Ötelenip duruyor öylece... Ve git gide daha sakin, daha kabule açık bir hale geldiğimi hissediyorum. Ümidimi kırıyorum sanırım.

Şöyle söyleyeyim. çocuk yetiştirmek dengeyi tutturabilmek zor iş. nerde sınır koyacağını bilmek nerde özgür bırakacağını ayarlamak zor iş. konu sahibi anneniz hiç mi onaylamadı sevgisini göstermedi mi. yoksa siz hep kötü anıları mı hatırlıyorsunuz. ilişkilerde niyeti önemsiyorum. kişinin amacı beni üzmek canımı yakmak mı yoksa patavatsızlık cehalet mi. eğer ikinci şıksa tolere edebiliyorum. birde şu var annen istediği kızı yaratabildi mi senin üzerinde tahakküm kurabildi mi. senin hayatının üzerinde çok fazla etki gücü tahakküm gücü yoksa çok da ne düşündüğü önemli değildir Yokuspokus

Şu "onay ihtiyaci" sanırım 35.5 yasimda bundan yeni yeni sıyrılıyorum. Itiraf edeyim tam olarak başardım da sayilmaz.

Söz konusu annem olunca, fazlasıyla duygusal bir insanım, sevgisini belki de haddinden fazla gösteren bir kadındır. Her zaman fazla ilgili, fazla meraklı ve fazla evhamlı olmuştur bana karşı. Hareketlerinin aşırıligini, 8 sene çocuk sahibi olamaması ve bu süreçte çok yipranmasi, kendisini bir çocuk fikrine cok saplamasına bağlıyorum. Çoğu insan için mükemmel bir anne dışarıdan bakıldığında. Bir gün bile okula kahvaltısız yollamışligi yoktur bizi, "Siz yorulmayın" diyerek her işe koşar, yerinize düşünür, planlar. Aslında buraya konu açıp sayfalarca onu şikayet ettim diye suçluluk duyuyor bir yanım, ona okusam mesela burayı "Ben bu kadar kötü bir anne miyim?" diyerek gözleri dolardı eminim. Huy olmuş artık ona, bizim büyüdüğümüzü kabul edemiyor. 31 yaşındayım, hala daha "Terli terli oturma buraya üşürsün" diye balkonlardan içeri kovalar, öyle bir kadın. Elbette çok güzel hatıralarımız, sohbetlerimiz var. Belki 3. ye tekrarım olacak, yine söyleyeyim, annem aynı zamanda arkadaşım da. Hakkını yiyemem, benimle iyi baş etti belki de. Ama çok müdahil, çok yöneten oldu başımda. Beni yaralayacak, eksik ve yetersiz hissettirecek kadar ileri gitti bu evhamlı koruma, kollama ve yönetme davranışları içinde. Bunu tabi iyilik düşüncesi ile yaptı. Ancak izi kaldı bazı şeylerin. Ve hala daha, konuştuğumuz ve anlaştığımız halde kendisine hakim olamayarak 31 yaşında olmama rağmen, eleştirir, müdahil olur, enerjimi emer, yorar. İstediği kız olmadım, ama ben ben de olamadım tam. Böyle arada bir yerde kaldım, yapımda olmayan uyumsuz, ters ve haddinden fazla öfkeli bir yön gelişti içimde, bir çeşit otomatik pilot savunma mekanizması gibi. Onu önemsediğim için ondan geçemedim, bilmiyorum belki de sağlıksız düşündüm, bir çeşit bağımlılık hali gibi. Şimdi iște, son patlama, kendimde başka noktaları fark etmemi sağladı. Düzenliyorum, düzeltiyorum 30 yaşından sonra. Bu konuda hep ufak bir kız olarak kalmışım, büyüyorum anladıkça.

Güldüm ben de okurken, aynısını yaşadım, bana "ben bilirim doyduğunda" dedi kocaman halimle, çok zaman geçmedi, büyüyünce daha çok koyuyor iradesizmişsin gibi davranması :) Küçükken çok fazla şey yedirirmiş bir gün elime tutuşturduğu ekmek arası bir şeyi atmışım balkondan aşağıya akrabalardan biri görmüş.. Ergenken kuş kadar yiyordum, heralde hem ergenlik melankolisi hem de baskı birleşince, bıkmadan usanmadan ye ye ye derdi her yemekte.. Ben hiç mutlu etmeyi düşünmedim tek düşündüğüm beni çok zorladığı, baskı uyguladığı çünkü bunu çok alenen yapıyordu Belli bir yaşa kadar sırf korkudan, e küçük olunca pek tepki göstereceğim durumlarda da kalmadığımdan tamam dedim bir çok şeye, sonra sonra tepki göstermeler başladı özellikle ilk aşkımı yaşadığım ve öğrendiğinde :) O zaman çok yalan söyledim ve şu yaşımda zerre pişman değilim, ayrılacaksın dedi, ayrılmıcam dedim, üzüldüm bir ton ağladım, aldatıldım bilmem ne ama "ben" karar verdim, o dedi diye değil. Bu arada sonradan yemeği sevdiğimi de farkettim. Bir de sofrada "bak şundan da ye, niye yemedin, çok faydalı" vs. sayıyordu, tam onu yiyeceğim, belki kendi kendime en son yerim dedim ama vazgeçiyorum sırf o dedi diye yapmış olacağım onun gözünde diye, e ortada sofrada duruyor işte yersem yerim dimi, neyse bayadır duymadım bunu. Tek başına basit ama yaşadığım bir çok baskıyla sinir bozucuydu. Küçükken dayak da yedim, çok kırılıyordum üstüne bu yüzden de ağlıyordum, bir çocuğu annesi ağlatırken aynı zamanda "anne" diye bağırması ne çaresizlik. Uyduruktan sebepler yüzünden çoğu, büyük şeyler olsa neyse.. Sorsan uslu çocuktun der ama neden? Belki senin baskın yüzünden ya da değil diyelim o zaman ne diye bu kadar öfkeliydin. Bazen umursamaz çocuklar görürdüm annesi bir ton kızıyor ama o "hee" deyip koşup gidiyordu keşke öyle olsaydım derdim. Bana bir çok konuda inanmadığı oldu ki şu hayatta en çok yalanı onun yüzünden ona söyledim evet ama söylememek içinde hep çok zorlamışımdır kendimi, bazen sakladım bazen yalan söyledim, bazen laf yiyeceğimi bildiğim halde kaldırabileceksem çok çok büyümeyecekse yine doğruyu söyledim, bazen yarım anlattım vs... Yalanlarımdan da hiç pişman olmadım ama hiç yalana da alışmadım hep nefret ettim. Onun göremediğinin aksine ben çok daha kendini bilen bir insandım. O sadece kendi istediği şeyleri yapmamı bekledi. Bazı yapamadığım şeylerde de dönüp kendine bakmadı hiç, moralimi dibe vuruyor öz güvenimi zedeliyor, bekledikleriyle tam zıt şeyler. Bazen annem bana bir konuda inanmadığında bir şey anlatmaya çalışıp anlamadığında, mesela bilgisayarda virüs çıktı diyelim "neler karıştırdın da oldu" diye lafı uzatıp dururken bilgisayar öğretmenimi tutup kolundan oturtup anlattırmak istiyordum :) Çok yoruyordu beni, suçluyordu. Sonra aynı şekilde psikolog, rehber öğretmen vs aklıma hep birilerini karşısına oturtup anlamadıklarını anlatsın da anlasın artık derdim kendi kendime. Anca başkalarından duyunca inanıyor, bana inanmıyordu ama o aşk yalanından olan bir şey değil, normalde yalanın beyazından pembesinden bile nefret eden bir insanım ben kendimi bildim bileli. Bir arkadaşım "kendine zarar verecek kadar dürüstsün" demişti bir gün hiç unutmam. Hep karakterimin zıttı şeyler duydum. Şimdi dışarıdaki insanlara tahammülüm kalmadı pek, anlaşılmamak çok geriyor. Bir de benim söylediklerimin zıttını söyleme dürtüsünü çok yaşıyor. Şimdi psikologa gidecek pek durumum yok ama ilk fırsatta gizlice gitmek istiyorum, çünkü o tarz şeylerde de özellikle sinirlenince "deli misin sen, bak ben mi gittim sen gittin" falan bir ton laf duyarım. Tek çocuğum ben, bir gün biri bana "hiç mi şımartmadılar seni" demişti... Sonuç olarak dediğiniz gibi çocuklarımızda dikkat etmemiz lazım artık olabildiğince, umarım ileride başarırım. Böyle anlatınca bazen üzülüyorum, o da çok üzülürdü görse sonra da elaleme mi anlatıyorsun bunları der kızardı, kalbi çok temiz aslında biliyorum ama olanlar da bunlar maalesef.

Konumun tekrar açılmasını istedim, nitekim hala daha konuşmaya ihtiyacım var, anlatmaya ve birilerinin okuduğunu/dinlediğini bilmeye... Haddinden fazla içimde tuttuğum için sanırım, bir ay boyunca konuşsam filan, anca rahatlarım gibi. Konu, en kısa kestiğim hali ile bile bu kadar uzun ve yineliyorum "Benim için kırılgan ve hassas" çünkü annem ile ilişkim üzerine; lütfen yorumlarken, bu hassasiyetimi göz önünde bulundurun. Ve yineliyorum: İstediğim, bizimkine benzer anne-kız ilişkisi içinde kırılmış, belki bu itiş kakışları travmalaşmış kişilerin, yorumları ile "Seni anlıyorum" diyip, omuz çıkmaları. Böylece içine hapsolduğum gergin havam tamamen dağılsın, geçmiş yine geçmişte kalsın ve totalde annemle bir kez daha oturup, en sağlıklı haliyle iletişime geçebilelim. Dün zaten bir ayrıntıyı fark ettim "Onaylanma isteği" ile ilintili ve daha da hassaslaştım, konu, aptal bir polemik ile heba olmasın, ben de hali hazırda yatışmamışken okuyarak sinirimi daha da arttırıp yanlış adreslerden çıkarmayayım istedim, kapatılmasını uygun buldum. Bugün, düne nazaran bir tutam daha iyiyim. Sağ olsunlar, buradan edindiğim arkadaşlarım beni sakinleştirip daha düzgün düşünerek, çözümü seçebilmem adına ciddi mesai harcadılar. Onlara teşekkür ederim. Bazen kmlerce uzağınızda, tamamen sizin dışınızda birileri, hala daha yarı yarıya size yabancı olan kadınlar, karşı karşıya gelip el sıkışıp gözünün içine bir kere bile bakmadığınız kişiler, sizi en berbat hislerin içinden çekip yukarı çıkarabiliyor; 30 yıllık dostumun veremediği morali ve desteği dün verdiler, tekrar teşekkürler, iyi ki varsınız, iyi ki karşıma çıktınız, hayatıma dokundunuz. Bazılarınızın "Modern göstermeye çalışıyorsun kendini" tarzı yorumlarına ise bire bir cevap vermek istemiyorum; zira konumun bununla bir alakası yok ve cevaba, açıklamaya değer bulmuyorum bu söylemleri. Durumumun ele alınabilecek en özet yönü, olsa olsa "Kuşak çatışması" olur. Bizim annem ile aramızda olan şey, yetiştiğimiz zaman, çevre itibari ile gelen farklılıklarımızın, iki baskın karakter arasında, ikisinin de hayatını ciddi etkileyip kalitesini düşüren bir savaş, bir alışkanlık halini alması. Bitmeyen bir savaş ve daha yorgun olan savaşçı da benim, bu savaşın bitmesini isteyen de. Çünkü bir noktadan sonra içimde tuta tuta hastalandım. Doktorum ile konuşan annem, hatalarını kabul etti, ancak ne zaman ki o kara günleri hatırlamamak üzere unuttuk ve eskisinden daha iyi bir şekilde toparlandık, hayatımıza yeni insanlar karıştı, çoğaldık, yeniden "Biz" olduk; yine eski haline döndü. Diyorum "Farkında olmadan yapıyor, iyiliğini düşünüp çenesini tutamıyor" , ama diğer yanım da itiraz ediyor "30 yaşındasın, sana hala küçük bir çocuk gibi davranarak güç bela toparladığın özgüvenine inatla çivi çakıyor, bunu görmeli! Göremeyecek biri değil, anlamayacak biri değil, neden hala anlamıyor?" diye. Çünkü kendisine karşı ümidimi bitirmediğim tek kişi annem, daha doğrusu her seferinde kırılan ümidimi yeniden sadece annem için inşaa edip duruyorum bıkmadan. Yoruluyorum, ama bıkmıyorum. Bıkıyorum, ama vazgeçmiyorum. Vazgeçerken bile vazgeçemiyorum. Pek çoğunuz benzerlerini yaşadınız, kiminiz umursamadınız, büyük bir mesele olarak görmediniz, kiminiz bildiğinizi okumaya devam ederken içinizde bir yerlerde boşluğa benzeyen bir hisle baş etmek zorunda kaldınız, kiminiz ise uyum sağlayarak ipleri saldınız. Bazen derdim "Belki dövseler, sövseler daha iyi olurdu; bir fiske vurmadan, tek çirkin laf söylemeden, hep alttan alarak, hep iyilik telaffuzu ve imkanlar sunarak ruhumu dövdüler" Anneme şu örneği verdiğim çok oldu "Bir çiçeği sulamamak da öldürür, fazla sulamak da! Fazla sulama!" Oy oyyy... Ne günlerdi yav. Kendimi köşeye sıkıştırmaya çalışıyorum, kendi kendime itiraf edebileyim diye; senelerce kendi üzerime vardım, sorguladım ve şunu gördüm: Şu anki duruşumun yarısı "Anneme inat olsun!" fikri ile beslenen, tepkili ve haddinden fazla asi bir duruş. Tam manasıyla ben olmadığım bir şey yani. Örneğin: Onun istediği bölümü okudum ancak salt o "Bak, senin istediğin yer olsaydı bu mevkide olamaz, bu maaşı alamazdın" diyemesin diye mesleğimi yapmadım. Ha, bu inadın kazananı var mı? Yok. Gerçek kaybedeni kim? Ben. Saçma bir inat içinde zamanımı, emeğimi çöpe attım. Bunu da benzer durumu şu an yaşayan genç arkadaşlara bir ışık olması için yazıyorum, kendinizden çalmayın, hayatınıza bakın kızlar. Böyle bir inadın, kazananı olmuyor, harcananları oluyor. Kendi kendimi tahlil ettiğim kafa içi sohbetlerimde kendime şunu söyledim durdum: Kurban olmaktan vazgeç! Kendine "Böhü, hep annem yüzünden oldu" demekten vazgeç, çünkü 15 yaşında ergen bir kız değilsin ve şimdi, şu an hayatını yeniden şekillendirmek için harekete geçmemene sebep yok. Kendi tembelliğini, yorgunum-yılgınım-onların suçu diyerek perdeliyorsun. Elini, kolunu bağlayıp oturtan mı var seni buraya? Var aslında, o kişi de sensin! Sen, kendine acımasız olduğun kadar kimseye olmadın, suç varsa, bu sana ait. Bunları çok tekrarladım. "Parmak sallamak en kolayı, kendine bir bak" diye çok dedim. Ama her şeyi yarım bırakmaya devam ettim; çünkü "Ne için uğraşacaksın ki? Yine onu memnun edemeyeceksin. Sen ne kadar kendim için yapacağım dersen de, annenin takdiri için yine kırk takla atacaksın" diyen küskün yönümü bir türlü teselli edemedim. Bir dönem, anneme hak verdiğim zamanları yaşadım; "Annen haklı çıktı bak, sana böyle böyle yapma demişti, sen gittin yaptın, üzülen sen oldun. Biraz ona uysaydın, o da sana uyardı. Annelik içgüdüleri ile seni korumaya çalışıyor; onun açısından düşün, kalabalık bir ailede kendisini hiçbir zaman özel hissedememiş bir çocuk olarak büyümüş ve senin böyle olmaman için elinden geleni yapmış; evlenip gitmiş de 8 yıl evlat hasreti ile yanmış. Neyini eksik ettiler? Her istediğine sahip bir çocuk olarak büyüdün, ama onlara onların istediği gibi karşılığını vermeyi beceremedin! Şimdi doyumsuz, huzursuz birisin. Bazı şeyler de eksik kalıversin, şükürsüzlük yapma" vb. Anlayacağınız, objektif de oldum, subjektif de oldum, annemin tarafına geçip kendime de yüklendim. Ben bu ilişkinin, en tatmin edici, en sağlıklı, en sorunsuz hale gelmesi için, bir minik çözüm için kafa patlattım. "Hee" deyip geçemedim, ya da "Mesafe koyarım!" diyerek silemedim onu. İstediğim mesafe değil, çünkü yanyana en dipdibe olduğumuz zamanlarda bile aramızda adı olmayan bir çeşit mesafe var ve bu hisle içim kanıyor. Dediğim gibi, basit bir şort mevzusu bile değil, kendimi üç gündür daha derinden ameliyat ettiğim, "Nerede hata yapıyorum, niçin bu kadar doluyuz, hani anlaşmış, aşmıştık? Niçin hala daha geçmişin izlerini taşıyoruz ve niçin affedemiyoruz?" dediğim, her adımı, her sözü müdahalelerle dolu bir anne-kız ilişkisi. Kardeşim gibi ona "Hee" deyip geçebilecek psikolojide değilim, çünkü onun önüne durup "Rahat bırak şu çocuğu biraz!" diyen bir ablam yoktu, aksine ona destek çıkan ve en gereksiz anlarda bile kendimi suçlu hissetmeme sebep olan insanlar vardı yanında, 30 sene boyunca "Hee" deyip geçemeyeceğim bir kalıp içine kırılıp kırılıp yerleştirildim ve öylece dondum. Karakterime, giyimime, konuşmalarıma, yaşam stilime ve fikirlerime herkes her şeyi söyleyebilir, bir yere kadar umurumda olur en fazla; ancak annem benim zaafım, ölüm kadar ciddi umursarım. "Umursamıyorum" derken bile umursarım, nitekim ben bu 30 senelik savaşın mümkün olabilecek en samimi barış ile geçmişe gömülmesini dileyip, şekilden şekle girmiş, kılıktan kılığa bürünmüş evlat tarafıyım. Annem ise salt tek tip, tek karakter, tek doğru ile set gibi duran "Anne-anaç" olan taraf. Karşı taraf olmak istemiyorum, aynı saf olmak istiyorum. Bunları niçin anlatıyorum; için için kalıcı bir çözüm istiyorum belki de, birileri "Ben de tıpkı böyleydim annemle, ama bir gün böyle böyle oldu ve biz sil baştan başladık" desin, çıksın ve ümidimin boşa olmadığını söylesin istiyorum. Ya da en acı yönüyle sayfalarca, "Ümidini bitir, değişmez" diyenlerin yorumunu okuya okuya, şu köprüden son kez geçip, ardıma bir daha bakmayayım istiyorum. Böyle işte, umarım daha açıklayıcı olabilmişimdir, olaylardan bağımsız duygusal dökümüm budur. Yani "İki ay kalman mantıksız" vb. bir yorum istemiyorum, mantıksızlığın sebebi, mantık ile alınmış bir karar değil, duygu ve ümit ile alınan bir "Birlikte kalırız iki ay" kararı olması. Ya bu ümitten geçeceğim, ya da düzeltmenin bir yolunu keşfedeceğim. Budur yani. Ve şunu da fark ettim paylaşmak isterim; "Bu öfke, bu sakinleşememe hali bu kadar zaman aldıysa, annene, eşine çıkıştığın, öfkeni çıkardığın halde, hala daha dalga dalga içeriden yayılıyorsa kızım Gangsta, senin bu derece öfkelendiğin kişi, kendinsin." diye düşündüm. Kuvvetle muhtemel, kendime duyduğum öfke bu. Tüm bunları buraya yazdığım için pişman olacağım muhtemelen, ama, çözüm bulabileceksem, buna değer.

Doğru, önce kendimi onaylamam, önce kendimle barışmam lazım. İçimde bir yön annem gibi eleştirel, kendisini eleştiren sürekli. Bunu aşmalıyım sanırım önce, önce ben bi çıkmalıyım şu kısır döngüden.

Şu 3 gündür kendimi dinlemeye çalışıyorum, tahlile uğraşıyorum "Ne istiyorum" diye. Kendimde yakaladığım şey ise gerçekten acı: Ben, tamamen kendimi yaşadığım biçimiyle annemin onayını istiyorum. Ondan geçemiyorum, "Aman yaa" diyemiyorum söylediklerine. Zeki bir kadın, olayları en geniş haliyle ele alabilecek kapasitede. Dar görüşlü, fikrine saplanıp kalmış biri değil; belki böyle olsa onu umursamamak çok daha kolay olurdu. Ama önemsediğim biri, anne olmasının haricinde başka bir yönden arkadaş gibiyiz. Belki de derdimin net izahı bu. Hani deniyor ya, "Amaan çek git evine, zaten 2 ay kalınca illa patlar bir yerden" diye. Doğru, hak veriyorum, illa ki bu süreçte bir şeyler patlar aşılmadıysa. Ama istediğim çekip gitmek değil, onun samimi kabulünü görebilmek. Onun beni tam da olduğum gibi hiçbir şekilde eleştirmeden kabul etmesi. Kabul etmesini istiyorum, dokunmadan öyle, olduğum gibi. Vallahi bu ya, bu işte. Bendeki şey tam olarak bu, bu yüzden yatışamıyorum üç gündür. Aha, ağlama da geldi, nokta atışı yaptım kendime. Ağla Gangsta iyice ağla da soğu. Sağ olun kızlar tüm yorumlar için; neden çekip gidesim varken bile çekip gidemediğimi daha iyi gördüm.

Ay bir de bu var. Bir şey oluyor, of şimdi anneme söylesem şöyle böyle der kafamda kuruyorum ve büyük oranda da nokta atışı olur iyi gününde değilse. Himayesinden kurtularak karar vermek kolay olmuyor her zaman... Bazen baskılıyorum onu yapmam gerektiğine inandıysam bazen de etkileniyorum o an yapamıyorum bekliyorum vs. daha bir şeyi yapmadan ağırlığı çöküyor üstüme... Anne olunca görürsünün onun görüşüyle bir olmadığını gösterebilmeniz güzel bir şey olmuş :)

amaan tipik türk anası değil mi, erkekler gayet rahat ama baskı hep kızlara. eşinizle aranız iyiyse bence diğer şeyleri takmaya gerek yok. bir de şunu anlamadım, 2-2,5 ay annenizin yanında ne işiniz var ayol? gitmezsiniz ya da 1 hafta kalıp dönersiniz olur biter, bu nedir böyle? 2,5 ayı annenizin yanında geçirirseniz başınıza bunların gelmesine şaşırmamanız lazım.

Seni sen olma izni vermediği için yıllarca hırçın ve huzursuz olman bundan dolayı e bazı kızlar zeki olur ve buna asla izin vermez ne kadar izin versede yıllarca ''ben'' olma çabası vermisşin açıkca kuşak çatışması yaşamışsın, bu özellikle üni okuyan kızlarda daha da belirgin oluyor aslada tam olarak annelerine benzemezler bence annen çok müdahale bulunmuş boş yere çatışma çıkartmış ''elalem'' için ama o nesil zaten elalem ile büyümüş hayatını o kafayla geçirmiş hep, o nesil kadınlar fazla konuşmayacak erkeğine evine laf getirmeyecek, kadınlık işlerini becerecek, ama artık yeni nesil yemek pişiren erkek istiyor özellikle meslek sahibi olanlar

Bu yaziya 10 uzerinden 10 veriyorum. Cevap vermek icin birkac kere okumak dusunmek istiyorum cunku cok onemli tespitler var. Inanilmaz guzel bir itiraf- kendini bulma yazisi. Tesekkurler.

galiba seni anlıyorum ama bazen insanları değiştirebilmek imkansızdır yani annen aslında araştırmaya okumaya öğrenmeye açık bir insan olmasına rağmen bazı tabularını kıramamış bu saatten sonra birbirinizi yıpratmaya gerek yok bazen duymazlıktan gelmek gerekir babamla benzer sorunlar yaşadık çok uzun zaman çünkü adam çağının normlarına göre yetişmiş ne kadar okusa da, gözlemlese de aşamıyor içindeki o keskin çizgileri ve benim üzerimde her şeyi hak görüyordu kendine. onun sanki kuklasıyım gibi. dediklerini yapacağım yasakladıklarını ya da beğenmediklerini yapmayacağım. böylece sorun kalmayacak. ben açıkça karşı gelmeyi denedim bu, ilişkimizi iğrenç bir hale getirdi çünkü ne o ne de ben haksız olduğumuzu kabul ediyorduk. şimdi onu olduğu gibi kabulleniyorum. dediklerini dinlemiyorum ama karşı da gelmiyorum yani o söyleyip rahatlamış oluyor ben duymazlıktan gelip kafama takmayarak bildiğimi yapıyorum. benim çözümüm bu, ve inan ki elalem temalı dediklerini 10 dk falan düşünüp sorguluyorumdur. sonra beynimi meşgul etmiyorum. kendi içinde bunu çözebildiğinde iç dengeni sağlayabileceksin diye düşünüyorum... sevgiler ve başarılar...

Yokuspokus Anne-kız sağlıklı ilişki oturtamayanlardanız. Annem aşırı baskıcı ve her şeye müdahil bir baba ile büyümüş. Benim babam ise tam tersi, isteklerimize saygı duyan ve çocukluğumuzdan beri kendi kararlarımızı almamıza destek veren biri. Ama annemin gözünde ebeveyn tanımı bu olmadığı için, babam dahil herkesin üzerinde bir üstünlük kurup ille de kendi dediği kendi istegi olsun diye çaba gösterir. Olmadığı zamanlarda ise işler çirkinleşir... Bağırıp-çağırmalar, hakaretler, küsmeler, tripler, kendi dediğini yaptırana kadar bütün kozlarını kullanır. E babam koca adam etkilenmemiş bu durumdan he der geçer ama çocuğu olarak ben çatıştıkça ve her seferinde bir şekilde onun dediği oldukça hayatımın her alanında acaba annem ne derdi düşüncesi beynimde çınlayarak hareket ettiğim oldu ister istemez. Kocaman kadın oldum iş güç sahibi, evlendim eş oldum, hala kendinde karışma haddini bulur. O bulur da artık hiç bir şey eskisi gibi değil. Benim bu süreç anne olmamla baştan şekillendi. Çünkü hep anne olunca anlarsın, analık hakkı, anneler böyledir, anne sevdiğinden düşündüğünden böyle davranır acabaları beni net davranmaktan alıkoymuş. Çünkü bir tek onu bilmiyordum. Şimdi ben de anneyim. İlk bebeği kucağı alır almaz o öyle olmaz böyle olur müdahelelerine maruz kaldım ve boyun eğdim, çünkü bilmiyordum. Ne zaman Doğum şokunu atlatıp kendime geldim. Orada durdurdum. Bitti artık. Şimdi ben de anneydim ve kendimi her şeye müdahale etmek zorunda hissetmiyordum. Ne eşimin çocuk üzerindeki haklarına, kararlarına, becerilerine karışıyordum, ne de kundaktaki bebeğin isteklerine. Demekki annelik bu değildi. Müdahale etmekle sevmek, korumak-kollamak aynı şey değildi. Ve biz yeni bir döneme girdik. annem yine dediği olsun diye çabaladı, bu Seder yaptıramadıkca kavgalar ettik. Kavgalar büyüdü, günler haftalar süren küslüklere kadar geldik. En sonunda artık pes etmeyeceğimi anlayınca, Konuşarak çözme evresini yakaladık... Şimdi bir şey olduğunda, catısma haline geçtiğimizde sinir katsayısına göre :) iki yol izliyorum. Ya hiç cevap vermeyip, he deyip geçip kendi bildiğimi yapıyorum. Daha sonra oturup bak defalarca konuştuk sen benim annemsin canımsın ama bu benim hayatım artık bırakmalısın, konuşması yapıyorum... Yada kavgaya donmeyecek kadar sinirliyse o an sen istediğin fikri söylemekte özgürsün, hala çocuğun olarak görüyor olabilirsin ama 30 yaşında koca kadına ne yapacağı söylenmez, karışılmaz. Sen bana böyle çocuk gibi davranmak devam edersen ne eşim bana saygı duyar, ne çocuğuma annelik yapabilirim, ne de kendim mutlu olabilirim diyorum... Bu süreçte farkettiğim bir şey daha, bu beynin içindeki annem ne der yada annem olsa şöyle yapardı düşüncesi bitmeden ergenlik bitmiyor :) Çünkü o baskı hala üzerinde kalıyor ve sen hala ona itiraz etmekle uğraşıyorsun içinde. Kısacası 28 yaşında ergenliği bitmiş bir kadın oldum ben :) darısı başınıza diyeyim...

Bu küçük bir örnekti, yıllardır yaşattığı /yaşadığım. Kendince benim için iyi olanı söyler ama eskiden üslubu çok kötüydü, yaralamak, aşağılamak içindi, çünkü kendisine de uygulanan oydu. Ben büyüdükçe eğitmeye çalıştım, ama yanındayken yapamadım. Ne zaman kendisinden komple uzaklaştığımı ve bunu kaçarak yaptığımı anladı o zaman biraz dank etti sanırım. Ama benim için çok geç. Ne kadar uzaksam o kadar iyiyiz, Her gün telefonda konuşuruz, balımlar canımlar, aşklar uçuşur, Sevgililer gününde annemi ararım ilk, çünkü ilk aşkım annemdi, ona sanırım 7 yıl önce söyleyebildim bunu. Babam olmadığı için sanırım :) Çok duygulandı, ağladı ilk duyduğunda, o da beklemiyordu böylesi bir sevgi benden ona. Kendi kelimeleriyle bunu mahvettiğinden o gün haberi olmuştu, ama diyorum ya çok geç. Uzak olduğumuz kadar iyiyiz, yanıma gelir gelmez ilk dakikada kavgaya başlarız. Kapanmıyor ki yarası, hala daha acıtıyor işte. Neyse.

Hemen aynı şeyleri yaşadım, yaşıyorum. Annem mükemmelliyeçidir. Ona da bu özellik kendi annesinden geçmiş. Annem herşeyin yakışığını en iyi bilendir. En iyi renk uyumu, en iyi desen uyumu, en iyi fikir, en lezzetli yemek, en doğru karar, en yeinde müdahale ona aittir. Annem dışında herkes figüran, tek başrol ona aittir. Annen gibi 'eh sen bilrin oğruunu ama' da demez, 'doğrusu bu!' Der kapatır konuyu. Bunun ne kadar yorucu olduğunu, saygı ve kabul görmemenin özbenliği ne kadar da yorduğunu çok iyi bilirim. 'En doğru zevk, fikir, karar diye birşey yok anne, fikirler, zevkler, kararlar var' diye dedalarca karşı çıksam da müdahalelerine, değişemeyeceğini anlamam uzun sürmedi. Annemin yaptıklarını fark ettiğimden beri teşekkür etmek, saygı duymak, hak edilen herşeyi övmek, haklıya hakkını vermek, saygı duymak, kimsenin özbenliğine dokunacak yanlış hareket ve sözlerden kaçınmayı şiar edindim. Annemin babası o çocukken ölmüş. Ufak ufak, basit, yersiz anılar hatırlayıp pişmanlık duyar zaman zaman. 'Hatırlıyorum, ben çocukken babam beni yanına çağırmıştı öpmek istemişti de naz yapıp gitmemiştim, keşke gitseydim.' gibi küçük ve masum. Toplasan beş anısı yoktur. Beşi de 'keşke' ile yad edilir. Keşke diyecek hiçbir anı bırakmamaya çalışıyorum sadece arkamızda. Dantellere bayılır, nefret ederim. O bana gelirken serer, o gidince kaldırırım. Yeter ki benden yana gönlü hoş olsun. Gördüğün gibi annenin huyu sustuğu yıllar içinde de değişmemiş. O karaktere hapsolmuş, masum dğilse de suçlu da sayılmaz.

Siz mümkünse her zaman yazın. Ifadeleriniz muhteşem. Tespit de başarılı. Hangi işle mesgulsunuz bilmiyorum ama kesinlikle yazmalisiniz.

Hepsını okudum :) benım annemin tam tersıymiş ben cocukken ogrettı tek sey sus konusma sen kucuk sun du buyuklere saygılı ol cevap verme oldu bunun dısında hıc bısey ogretmedı ozguvensız ezik bır sekilde buyudum halende oyleyım kendimi ıfade edemiyorum cunku ne zaman konusmaya kalksam sen sus derlerdi mal gıbı buyudum herkesten de korkarım bide boyle durum var hangisi ıyı sence

Ben bu konuda erken yaşta ipleri elime aldım. Annemin "o kısa, bu açık" laflarına hiç kulak asmadım. Küçük şehirde yetişmeme rağmen istediğim gibi giyindim. Ama tabii vazgeçmez anneler :) Geçenlerde yine "taytının üzerine giydiğin bluz kısa kalmış, poponu örtmüyor" diyecek oldu, "ben bir yerimi örtmeye çalışmıyorum ki" dedim, çıktım. Hala da kısa etekler, şortlar, daracık taytlar giyerim. Pantolon giymeyeli seneler oldu. Kendime böylesini yakıştırıyorum. Annemin laflarını anında savuşturduğum için çatışma noktasına gelmedik pek. Kocamınsa kısalık ya da açıklıkla ilgili laf etmesi söz konusu bile olamaz. Ama siz de eşinizin biraz fazla üzerine gitmişsiniz gibi geldi bana. O arayı bulmaya çalışmış sanki.

bunu okuyunca bir anne olabileceğimden korktum.. ben de çok karışırım, çenemi tutamam. erkek kardeşimden biliyorum. ondan 14 yaş büyüğüm. saç sakal biçiminden tutun da giyim tarzına, konuşma şekline kadar karışırım. sizin dediğiniz gibi, "onun iyiliği" için.. kimi zaman dediğimi dinler kimi zaman bildiğini yapar. şimdi siz bunalıyorsunuz ya, peki bi insan çocuğuna karışmadan nasıl durabilir? nasıl frenler kendini? ya gerçekten anne haklıysa? çocuğunu göz göre göre kendi haline nasıl bırakabilir? bunun ölçüsü ne olmalı? çocukların kimi zaman yönlendirmeye ihtiyacı yok mudur? bunu 20 yaşını aşmış çocuklar için söylemiyorum. tabi ki o yaşlarda da karışmak abese iştigal. şimdi bunu söylerken bi yandan da kendimle çelişiyorum, şöyle ki: benim annem de bana çok karışırdı, 30 yaşımı geçtim hala karışır. e şimdi ben bunu sorgularken annemi nasıl yargılayabilirim? kafamda deli sorular:)

Öncelikle seni alıp buradaki çoğu kadının üstüne atmak istiyorum. Belki kıyıdan köşeden senden bişey kaparlar. Bu cümle kuruş, paragraf, ifade biçimi müthiş. Harika bir kadınsın bence sen. Yalnızca içinde tuta tuta patlamışsın. Haklısın. Ama çatma kimseye. Kimseye de hesap verme. Şortunu da giy, saçını da boya. Anne dediğin şöyle böyle... Kim karar veriyor buna! Biz karar veririz kendimize. Ama sakinleş. Geçmişi değiştiremezsin. Yapacağın onlar konuşurken sen he diyip yine kendi bildiğini yapmak başka bişey değil. Sadece kendini yıpratırsın.

Mesaj aynı

Ah Yokuspokus ah, en büyük imtihanım annem, seninki melek kalır benimkinin yanında. Bi ara kafan kaldırırsa özelden yazmak isterim, ama kangren oldu bizde durumlar.. bazen nasıl davranmak konusunda psikolog görüşü almayı bile düşünüyorum, ben çoktan feragat ettim ondan ama o beni bırakmıyor

Aldık. Bu kırık asi ergen değil, küçük çocuk kırığı aslında içeride bir yerde, inatçı ve küçük bir çocuk, biraz daha geriye gitmek lazım. Küçük çocuklar, iz gibi taşırlar, bu yüzden büyük.

Siz yanlışı zamanında elalem ne der diye giymediğiniz ve anneniz istiyor diye sevgilinizi voleybolu bırakmakla yapmışsınız. Annen değişmez ben olsam bebemi alır giderdim evime bir dahada yazın gitmem herkes yerini bilmeli annem babamda olsa

Anlıyorum sizi, benzer hisler yaşadım konular pek aynı olmasa da, olay yine baskı ama konular bende daha çok küçüklükten itibaren öfke ve korku yönetimi uygulayarak öz güvenimi, "benliğimi" baskılayıp gereksiz bir ton şeyde öfke gösterip en ufak şeyi kötüye çekerek bende ciddi kalp kırıklıkları yaratması... Aşırı korumacılık da var işin içinde. Hiç rahatça bir şeyler paylaşamadım, büyüdükçe biraz azaldı bazı şeyler sadece. Bir şeyi ilk seferde yapabilmemi, anlamamı bekler, olmazsa tartışma çıkar, "beceriksiz" vb. laflar çok duydum, bu yüzden evde hiç bir işe elimi süresim gelmiyor yıllardır kolay kolay, yaşadığım bazı şeyleri anlatamıyor saklıyorum moralimi alt üst etmesin diye. Terör estiriyor istediği zaman, onun moduna göre moda giriyoruz resmen. Çok bağrış çağrış yaşadık. Bazen zorunlu uzak kalmalarımız olduğunda o kadar ferahlık hissediyorum ki, cildim falan düzeliyor, geldiğinde/geldiğimde yine aynı şeyler başlayınca bir an kaldırmakta zorluk çekiyorum. Bazen uzun süre sonra olunca daha bir geriliyor insan sanki. Bir süredir azaldığını farkettim ama bazen bahsederken ağlarım istemsizce çünkü hassas biriydim daima, çok etkilemiş, hiç bunu düşünmedi, anlamadı. Sinirden ya da kırgınlıktan kendimi tutamayıp ağladığımda "ne diye ağlıyorsun ki" diyordu.

okudum okudum neden annenize kizamadim.. Neden sizin gibi ofkelenmedim.. hatta neden size kızdım bilemiyorum. anneniz her ne olursa olsun eli öpülesi bir kadın. eger kendisiyle konuşsak eminolun onunda icselleştirdigi durumlar mutlaka vardır. hataniz ne biliyormusunuz çok tepkisel yaklasmaniz. Sanki kadin ilk defa karistida şok oldunuz. neden kabullenmiyorsunuz annenizi. neyse bu seferlik böyle olsun deseniz veya ay anne ben böyle çok rahatım filan deyip daha böyle yumuşacık olsanız ne olur da hatta birde esinize okadar ofkelenip kriz oluşturuyorsunuz. Yokuspokus

Bir birikimin sonucu bu, şok olmadım, sadece geçmişi anlimsayarak fazlaca sinirlendim. Sayfalarca açtım konuyu. Buyurun, en son yorumum, sizin için cevap olacaktır, hemen alıntınızın üstüne ekledim. tulipa ΛŁŁ -SТΛЯ başlangıç 66; güncel 62; hedef

teşekkür ederim

Benden 6 yas buyuk. Ayni annen gibiydi o da. O da iyiligimi dusunurdu aslinda kavga etsek de.. Ek olarak sinirlenince ne dedigini bilmez. Onceden cekiyordum kavga etsem de. Artik ben de cekecegimi cektim zaten hayattan. Gr tahammulum yok artik bu duruma. Ki moralimin iyi olmadigini iki mitlu edilmeye ihtiyacim oldunu soylemistim. Abla abla diye pesinde geziyordun. Abla sunu yapalim bunu yapalim. Yani belliydi halimden iki gr huzur ve mutluluk bulmaya calistigim. Aileme siginmaya calistigim... O da acar icini Maddi olarak zordalar esiyle arada sikinti yasar soyler bulustugumuzda... Ki ben kardesligimi yaptim uzuluyor diye kredi cektim. O da iki gr ablalik yapsa olurmuydu? Yoksa tellesmeyiz pek. O gelir normalde anne evine. Ben yillardir ilk deda geldim. Ozlemisim sehir disinda bir ablama gitmeye. Ki en anlasabilecegimiz duzeyde ablam bu. uni mezuni yaslarimiz yakin. . Ben de sinirleniyorum artik cok fena. Konusma sinirliyim diyorum yine konusuyor... Sinirlendiginde cok agzini bozar. Belden asagi vurur.. Ben de biktim bu duruma artik. Ben de sinirleniyorum cok son yillarda. Cunku ablalik bekliyorum ve cok ihtiyacim var. Ama yok olmaz bizden... Bosa caba.. Sonra da yarin kendin git resmi kuruma dedi. Anan bir gr isimi halletmesinler.

Yazdıklarınızı okurken nedense anneniz için üzüldüm. Evet çok baskı görmüşsünüz üzerinizden atamamışsınız bu psikolojiyi. Kendinize göre haklısınızda. Aranızdaki anne kız ilişkisini bilemem ama ne olsada annenize karşı bu kadar sert hareket etmeniz üzücü bence. Yaptıkları doğru olmasada bu muameleyi hakediyormu sizce anneniz? Bakışlarınızla bile korkutmuşsunuz kadını. Bilmiyorum bir buruk hissettim okurken. Sizde bir annesiniz ve birgün gelecek annenizin bu hallerini bile arayıp özleyeceksiniz. Bunu düşünerek biraz daha sakin ve yumuşak davranmaya çalışabilirsiniz.

Seni o kadar iyi anlıyorum ki, ömrünün yarı yılını ailesini boyunduruğu altında geçiren birisi olarak içinde biriken öfkeyi ayni şekliyle ben hala daha yaşamaya devam ediyorum. Kendi kuralların, kendi çizgin olsun istiyorsun, ancak bilge ebeveynlerimiz o çizgiyi silip kendi bildikleri noktaya çekebiliyorlar, çünkü bizler hayat tecrübesini yaşamamış sorumluluk nedir bilmeyen, aklı selim hareket etmekten uzak, es kaza Allah yüzümüze bakmış kayırmış da öyle bu yaşa kadar gelebilmiş insanlariz Yeetteerr deyip tüm tabulari yıkmak, evet benim de bir kişiliğim, benim de bir karakterim, benim de fikrim zikrim var deyip yakıp yikasın geliyor her şeyi. Yine şanslısın ama ailene zor da olsa sesini duyurabilmişsin, en azından artık neye kızdığını anlayacak yahut hangi noktada durmaları gerektiğini hatırlatacak konuma getirmişsin. Kendi hayatin, kendi doğruların var, kendi kurduğun dünyana aynı bu şekilde sınırını bilen insanları dahil etmeye devam et. Elbet öğrenecekler, elbet bir gün bir noktada artık 'pes' edecekler. Bulunduğun noktaya gelebilmek için çırpınan, kısılmış sesimi aileme duyurmaya çalışan biri olarak cok imrendim sana.

Sanırım ben de bir değişim sürecindeyim ve onun sancılarını çekiyorum. Dediğiniz gibi, anne oldum ve sorguladım, annemin "Anne olunca anlarsın" miti, loğusa psikolojisinden çıkıp, yavaş yavaş çocuğum ile olan ilişkimi daha sağlıklı irdeledikçe, yıkıldı. Bunun getirdiği ayrı bir sinir de var sanırım, kandırılmış hissi mi desem, değişik bir şey. Sanırım annem "Anne olunca anlayıp, bana hak vereceksin" derken aslında beni nasıl bir anne olmayacağıma hazırlamış oldu, "Onun gibi bir anne olmayacağım" dediğim bir sonuca ulaşmak büyük hayal kırıklığı yaşattı. Bir yerlerde gerçekten onu anlamayı, ona benzemeyi istedim çünkü. Ve doğru diyorsun, çok doğru, "Annem onaylar mı? O ne düşünür? " hali bitmeden, ben bu yönden büyüyemem. Teşekkürler yorum için. Farkındalıklarla dolu bir beş gün yaşıyorum. Teşekkürler herkese.

Bu olay iyi olmuş bence içinizi döküp rahatlamıssınız.

Bunu yazmaya gelmiştim, siz yazmışsınız bile. Aslında bu olayı içinizde büyütüyorsunuz. Açıkça söyleyeyim lütfen kırılmayın, uzaktan bakınca bana ergen tribi gibi geldi. Hani sivilceli hayata küsmüş anarşist, "kimse beni anlamıyor" minvalinde düşünceleri olan ergenlerden bahsediyorum. Tabii ki de size bu yakıştırmayı yapmıyorum, yazdıklarınızdan belki olgun birisiniz. Ama bu düşünce tarzınız ve bu kadar büyütmeniz bana normal gelmedi. Belli bir geçmişin etkisinin günümüze yansıması ve olayların en ufak kıvılcımda içsel bir yangına gitmesi söz konusu. Bunun da kendiliğinden aşılamayan psikolojik sebeplerden kaynaklandığını düşünüyorum. Bu nedenle benim tavsiyem, psikolojik bir yardım almanız olacaktır.

Mesaj tekrarı

Of kiyamam. Uzmus seni annen. Kelimelerin otesinde anlatmadan hissedebildim.:)Insan elden gordugunu unutabiliyor. Siliyosun veya yok sayiyosun. Kotu dusunebiliyosun hakkinda ozgurce. Ama aile oldu mu. Anne baba kardes. Onlarla yasadigin sorunlari unutmus gibi yapiosun ama icinde yara gibi oluyor. Bana nasil boyle davranir ben onun caniyim, yada ben onun hakkinda boyle nasil dusunurum kotu muyum ben gibi.

Sabir diliyorum konu sahibi. Ne fena bir durum ama duzelecek bence anneye gidip soyle simsiki sarilip anacigim sen hic uzulme ben yolunu bulurum deyip sap diye opun.

bence bu onaylanma isteği değil, bu kadar müdahaleden kim olsa kafayı yer ve herkes kendi tercihlerini yaşamayı ister. çünkü özgür bir birey olmak bunu gerektirir zaten. anneniz bencil ve saygısız. anneniz diye bu şekilde kabul edip dipdibe olmanız da bence hata. kendinize ediyosunuz. Yokuspokus

Mune @Margarikotin rica etsem konumu kapatabilir misiniz? Cevabını buldum sorunumun. Teşekkürler yorumlayan herkese.

Gangsta sizi bilmem ama biz aile olmayi beceremiyiruz. Bak buraya geldim mutlu olayim diye. iki yegenim var buyuk biri memleketten burda calisiyor ablamda kaliyor. Ya insan birlikte eglenemez mi. Birseyler yapamaz mi birlikte. Gun boyu herkes odasinda yatisti. Ya olmadi birlikte film izlenir eglenilir. Ailemle eglenemiyorum. Heekes dunyasindan bezmis. Ama birseyler yapilabilir beraber. Bende var bunlarda caba yok iste. Birlikte foto cekilmek bile zul bunlara. Beni de boyle alistirmislar demekki ben de disardaki insanlardan pek tat alamiyorum.

Ben de asker çocuğuyum :) Şimdi bir şey desem böyle yaptın şöyle yaptın, maddi sıkıntılar yaşadık hala daha var, yemedim yedirdim o kadar şey yaptım almadım aldım ettim sayar döker.. Evet yaptı ama maneviyat? Balık tutmayı öğretmektir bence bu.

Ben de hayatımın yalanını anneme söyledim ve dediğin gibi, buna alışamadım, ölesiye nefret ettim. Zamanlar sonra da oturdum karşısına "Ben bunu bunu yaptım ve sana yalan söyledim. Beni bir daha yalana itme lütfen, lütfen sana yalan söylemek zorunda bırakma beni" dedim. "Sen benim kızımsın, yalan söyleyip bundan rahatsız olmazsan zaten şaşardım" filan demişti. Böyle, buna benzer barıştığımız, kucaklaştığımız, anlıyoruz birbirimizi dediğim zamanlarımız çok oldu. Ama artık onda otomatikleşmiş midir, önemsemediğinden midir, her barış ardından kavga getirdi. Her sarılma bir başka uçurumu hazırladı. Tuhaf... Bir çok olay yaşadık, mesela lise zamanı bana verdiği sözü "İyiliğiniz için" diyerek tutmadı. Derin bir olaydır bu, iki arkadaş gibi konuşmayı bırakma kararı aldığım ve güvenimin sarsildigi travmatik bir zamandı. Psikoloğum ile paylaştığımda gayri ihtiyari kaşları çatilmiş ve "Bu bir genç kız - anne ilişkisi için büyük hata, çok büyük hem de" demişti. Annem hatasını kabul etmemişti iyiliğim içindi yaptığı. Senelerce inkar etti. Ve bu konuyu en taze sanırım bir 5-6 ay önce konuştuk. "Bilememişim, öyle iyi olur sanmışım" dedi geçti. Özür bekledim. "Tamam özür dilerim" dedi ama geçiştirmek, konuyu kapatmak içindi, biliyorum. Çünkü onu tanıyorum. Hatasını telafi edebilirdi, umursamayıp "Tamam memnun olacaksan özür dilerim" babında bir özür ile geçti üzerinden. Ben de geçeceğim sanırım, bugün karşı karşıya geldik, ben soğuktum, babam "Anneni biliyorsun işte, idare ediver geç. Bazen bilmiyor lafının nereye gittiğini" filan dedi. Bir şey demedim. Yarın, daha biz bize kaldığımız bir an konuşup kapatacağım. Her şeyi, hepsini, her yarayı... Kendimi deşmeyi bırakacağım, çok oyaladım, çok çaldım kendimden.

Sevindim tulipa aranızın düzelmesine :) İster istemez oluyor sanırım abla kardeş, anne kız arasında. Küçük kardeşler hep küçük kalıyor, evlatlar hep çocuk kalıyor onların gözünde. Biz de düzelttik arayı, uzun uzun konuşmadık bile. "Anne, belki fazla tepki gösterdim ama biliyorsun işte, artık böyle konuşman, ufacık bile müdahil olman beni bir şey bilmezmişim gibi hissettiriyor. Ben sana soracağım yerde soruyor, fikrini almıyor muyum? Bazı şeylere de karışmamanı istiyorum sadece. Senin de iyi niyetine söylediğini biliyorum. Seni anlıyorum, bak ben de evlat sahibiyim artik. Bazen aşırıya kaçıyorsun, aslında sen de bunun farkındasın, fark etmeyecek birisi değilsin. "filan dedim. O da "Biz hep kendimizi düzeltmek zorunda olduğumuz, konu komşuya kadar herkesin ailemiz olduğu bir çevrede büyüdük, bazen elimde olmadan sana da aynını yapıyorum. Haklısın, karışamamam lazım. Unutuveriyorum 30 yaşında olduğunu. Sizler benim canım ciğerimsiniz. Yine ağzımdan kaçarsa mazur gör, artık bizim yaş 60 küsur olmuş. Kırılma dediğime, sen bilirsin zaten en iyi olanı, benim kızımsın. " dedi. Toparladik, ben de artık minik müdahalelerde he deyip geçmeyi ogretmeliyim kendime. 3-4 gün önce gittim komple sarışın oldum geldim." Ay evimize bi turist gelmiş. " dedi güldü, sonra "Yakışmış kız" dedi filan. Beklerdim ki "Saçına zarar verecek o boya, ipek gibi saçların vardı, kendi rengi çok güzeldi" vb diyecek. Demedi :) Sevindim çocuk gibi :))

Hic korkmayin, bilincli bir sekilde anne olmak cok onemli, bol bol okuyun, kendi kafanizda tartin okuduklarinizi, becerilemeyecek birsey degil annelik Bizim gorevimiz onlara hayatla ilgili dogrulari ogretmek, yalanin kotu oldugu, iyi insan olmak gerektigi, dogayi ve hayvanlari sevmeyi, toplum icinde yasama kurallarini, gorgu kurallari vs.. Ama karar mercii herzaman onlar olmali, bol bol konusun anlatin ona, o zaten dogruyu ogrenecektir bu sekilde

Tesekkur ederim detaylar icin arastiracagim mutlaka

Aynisi aynisi aynisi. bu kadar olur. sizinki gene sakince guzellikle soyluyormus. benimki bir de azarlar, tersler, kucumser sanki. hani olur ya sen yapamazsin sen edemezsin oyle iste. ustune birde dedigi yapilmazsa surat yapar azarlar kuser. hep onun dedigi olmali onun sozu dinlenmeli onun lafinin ustune laf olmamali. cocuklarimi yetistirme tarzima karisir-giydirecegim kiyafete kadar-benim her hareketime laf eder elestirir. yapar da yapar. millet ksyinvalidesiyle sorun yasar cocuk bakiminda ben annemle. kayinvalidem bakarken daha rahatim. ona nazim gecer laf soylerim alinmaz ama anneme diyemem. kaslarinin ortasi catmaktan dogal seklini aldi. artik gulerken bile catik hep mutsuzdur. ufacik birseyi buyuturde buyutur sorun yapar kebdine. insanlarin her hareketinde her lafinda bir olumsuz bir anlam arar kendisine karsi yapilmis. kisacasi annem mutsuzluguyla mutludur. en basitinden bugun aramizda gecen bir dialogdan ornek vereyim. ben dovme cok severim ama canim da bir o kadar tatlidir. yani gayatta cesaret edip yaptiramam. ben de careyi gecici dovmede buldum. ayak bilegime hint kinasindan dovme yapiyorum. silindikce uzerinden geciyorum. bugun gene uzerinden geciyordum. annem kizim sakin bunu cocuklar buyuduklerinde yapma. hadi simdi ufaklar anlamiyorlar ama buyuduklerinde gercegini yaptirirlar sonra ozenirlerde dedi. e yaptirsinlar. isterlerse yaptirabilirler tabiyki dedim. annemin cevabi:iyi kizim iyi devam et yaptirsinlar. benim gozume gozukmesinlerde o halde ne yapiyorlarsa yapsinlar oldu. ben bu cevaba sasirdim mi hicccccccccc sasirmadim. gecen yuzme kursuna yazilcam onun konusu gecti. annemin cevabi kizim senin 2 cocugun var. kurs neyine. hele cocuklarin buyusun. simdi onlarla ilgilen. dedim cocugu olana kurs yasak mi?cevap yine ne halin varsa gor. okurken 99 alsak 100 alan var mi diye sorardi. sevincimizi yasayamazdik. halamin kizi muhendisligi birakip tiyatro bolumune gitti. annemin yapmadigi elestiri kalmadi. nasil boyle birsey yaparmis hic mi kafasi calismiyormus. ornekler anlatmakla bitnez. ama benim annem babam bosanmis. annem tek basina cok zorluklarla buyuttu kardesimle beni. hayat mucadelesini hep tek basina verdi. ben buna bagliyorum. ama beni yedi bitirdi su yasima kadar. ben artik takmiyorum. birsey yapacagimda soylemiyorum direkt yapiyorum yapacagim seyi. annemi cok seviyorum ama kimse icin artik uzulemem ve su saatten sonra kimseyi umursayamayacagim valla

Annem. Her seferinde tutucam kendimi diyorum ama her seferinde tersliyorum. Tutamiyorum kendimi.

Anammm okuyamadım sonuna kadar konu çok uzun. anne ışte bizde de var değişik versiyonları. azcik uzak kalmaya çalış he de geç bazen bazen de unut dediklerini...

Anneniz öğretmen mi ne iş yapıyor bana öğretmenliği anımsattı tulipa ΛŁŁ -SТΛЯ başlangıç 66; güncel 62; hedef

Dibindeyim, annem de babam da şeker hastası, artı babam kalp hastası ve yaşlı insanlar. Onlarla vakit geçirmeye bayılmıyorum ama onlarsız da olmak istemiyorum. Karşılıklı faydalandığımız çok farklı noktalar var, onların tecrübeleri ile çocuk büyütürken, psikolojik olarak daha rahatım. Kimsenin bundan bir şikayeti yok, birkaç aylığına bir arada olmak bizim aile dinamiğimiz. Ancak karışma, sürekli, istenilmediği halde fikir sunma hali onun sevmediğim, karşı karşıya geldiğimiz huyu. Eh, tak edince zaten geçiyorum kendi evime vs. Evime geçince annemi hayatımdan silmiş de olmuyorum tabi. Evet, şort giyince kendimi ifade etmiş oluyorum. İnsanların giyimleri, tıpkı uzaktan selamlaşmaları gibi bir ifade biçimidir, bunu salt şorta indirgemeyin lütfen, konu "Şortuma kısa dediler ühüü" den daha farklı. "Al çocuk da senin olsun" dedikten hemen sonra nüfus dairesine geçmiş, çocuğumu kardeşim olarak kaydettirebiliyor muyum diye araştırılara başlamıştım tabi. Zaten biri de çocuk kısmına takılmasa şu forumda, dişimi kıracağım.

Bu konuda yazsam sayfalar tutar. Yalniz degilsiniz.

Fazlasıyla şımartıldığınızı düşünüyorum, anne ve eşiniz tarafından... eşinizin yanında annenize kötü bakmanız, laf etmeye çalışmanız vs... bunlar çok çok saçma şeyler. Annenizin ve eşinizin gözü açılır da bu kadar taviz vermezler umarım size. Bright crystal Balık

Okuyamadım hepsini gözüm kör oldu

Yokuspokus merhaba Yazdıklarının hepsini okudum. Senin annenden gelecek onaylanmaya ihtiyacın yok ki. Önce sen kendini bi onayla bakalım ardından annen de onaylayacak emin ol. Annen neyi eleştiriyorsa senin o yönün kırılgan ve olgunlaşmamış. Yaz bakalım şalterlerini attıran hangi tavır? Sen olduğun gibi mükemmel olduğunu anlasaydın, bilseydin annenle olan bu konuşman "tuzu uzatır mısın" ya da " bugün de hava çok sıcak" gibi sıradan gelecekti.

Kendini kapana kısılmış hissettin değil mi? Boğuldun, bu benim hayatım diye bağırdın içinden. Bedenlerimiz içinde başkalarının hayallerini yaşıyoruz. Ben kendi isteklerimi yapıyorum, kim ne düşünür umurumda değil. Ailem de kabul etmek zorunda kaldı. Sana iyi gelen şeyleri yap, yapma dedikleri varsa özellikle yap rahatlarsın.

Of bu kadar olur ya.2 anne ancak bu kadar benzeyebilir. ozellikle cocuk yetistirme konusunda. bizde de oyle. cocuklarin bir yerlerine azicik birseyy olsa buzlar havada ucusuyor bizde ciglik cigliga. ben de hayatta gik demem duserler kalkarlar carparlar. sonra kalkarlar ayaga devam kosup ziplamaya. ama annem varken bir dustuler mi yarim saat agliyorlar. cunku cocuklardan once annem baslar. ah yavrum of cok kotu dustu, neren acidi, cok mu acidi, oy kiyamam sana ve bir dolu laf. cildiriyorum birsey de denmiyor. hemen iyi kizim cok biliyon sen herseyi bir laf denmiyor ay ben gidiiyorum ne halin varsa gor. kac kez valiz hazirladi ben gidiyorum diye. her seferinde de git anne git, gitcem diyorsun gitmiyorsun bir git diyorum. sonrada kaliyorsam sirf su cocuklarin hatrina diyor kaliyor:))o ihanet hissini hayatimin her alaninda milyon kere hissettim. annem ne der, annem uzulur, annem kizar, annem de annem. bu durum acayip zedeliyor insanin ozguvenini. cunku sen sen olmaktan cikiyorsun artik. kendimin degil annemin hayatini yasiyordum resmen. ta ki 3 sene oncesine kadar. artik bambaskayim. esim gibi ya takmiyorum ya da dedigim gibi ne istiyorsam gidip yapiyorum danismadan. sonradinda ginlerce soylenip duruyor duymuyorum valla. ama bu hisler bana hamile kalinca kendiliginden geldi. bir caba harcamadim

Konuyla ilgili degil ama Türkçenize hayran kaldım. Kadınlar kulübünde rastlanmayacak kusursuzlukta bir yazı olmuş. Ellerinize sağlık. Çoğu insanın aksine düzgün bir Türkçeyle yazılmışsa uzun yazı okumaya bayılırım. Sizin yazınıza da bayıldım.

Iki madde. ANNENI KAYBETTIGINDE COK ARAYACAKSINN. ANNEYI IDARE ET ONDAN DAHA GERCEK SEVENIN YOK. Ikincisi. Sort. Kendini ifade sekli degil. Bikini mini vs bunlar cok rahat giysiler degil. Hani kombat tur diz ustuyse OK bayagi rahat olur da, aksam uzeri sort giyilmez. Ozgurluk falan degil, Isvec Norvec'te de aksam gezmelerinde uzun seyler giyilir. Yani statement yapmak icin baska bir sey sec bence. Yirtmacli elbise olabilir bilemiyorum ama sort? gunluk giysi Yokuspokus

Ben nefes alamama ile acile gittim. Onlar yonlendirdi cunku fiziksel degildi. Benim vucudum böyle tepki vermiş. bir kac terapi sonucu dusundugum ile hissettiğim seylerin farkli oldugunu gördüm. Kendimden çok annemi onemsiyorum ustelik ayri fikirlerdeysrk bile suçluluk duygusu hissediyorum. zira çok elestirilmisim cocukken.. Ve herseyi net anlamlandirmaya basliyorum. Bunu oyle sevecenlikle yapıyor ki kendimsen nefret ediyorum bu kadar iyi bir anneye sahibim ona layik degilim vs.. Dr un tavsiyesiyle yazmaya basladim. Bahsettigim konulari arastirin orada hayir demeyi öğreniyorsunuz.. kirmadan kendi sınırını belirliyorsun.. umarim anlatabilmisimdir..

Konuyu tekrar açmana sevindim. Burda şorta takan insanlara cevap yazma bile. Düzelir mi demişsin ama sanmıyorum düzeleceğini. Benim son konum da bununla ilgili bakabilirsin. Ben ümidimi kaybettim. Bide yazıda yanyana olsak da aramızda sınır var yazmışsın ya o durum bizde de var. Niye bilmiyorum yani hep bi sınır var arada. Sevdiğini söylüyor ama sınır var. Diğer kardeşime öyle değil ama. Ona gider espiri yapar sarılır vs. Ben annemin beni sevmediğini öğreneli bi ay oldu. Lanet olsun gözlerim doldu yine. Başka insan olsa banane derdim ama anne ya bu anne evladını kayırıp nasıl bana bunları yaşatıp üzüldüğümü dahi umursamaz. Beni görsen ağlattı beni eşimin yanında sonra umursamadı. Duygusal bu deyip çekti gitti. Ama içimde biseyler koptu anlatabiliyor muyum. İçimde ümit vardı beni sever, beni düşünür, bana iyi davranır diye ama o ümit söndü. Sanki annesiz kaldım gibi hissediyorum. Telefonda haftada bir hayırlı cuma mesaji atıyorum. Ama onun dışında içimde koptu yani güvenim bitti. Anlatamadım tam..

bana çok abartı ve gereksiz bir konu gibi geldi. yani ben evladıma yöne verebilirim. hele de annen inançlı kadınsa bu ona çok normal geliyordur ve gelecekte yapacak bir şey yok. sanırım ben de annen gibi olurdum. kimsenin işine giyimine hiçbir şeyine karışmam kardeşlerim de dahil. ama evladıma önerilerde bulunurum, bunu borç edinirim. şimdiler de pedofili var başımızda. çocuklarımızı koruyoruz kolluyoruz. sosyal medyaya foto falan koymuyoruz. ee gençlikte bu adamlar bırakıyor mu kadınları hayır! gene müdahale düşüyor bence annelere. tulipa ΛŁŁ -SТΛЯ başlangıç 66; güncel 62; hedef

Güncel: Sayfa 4 Selam kızlar. Uzatmadan konuya geçeyim; çünkü konu uzun olacak muhtemelen. Bugün üçüncü gün ve hala tam tekmil sakinleşmiş, sinirimi üzerimden atabilmiş değilim. Durup durup ağlayasım geliyor mu desem, elime geçen bir şeyleri bir yerlere fırlatmak istiyorum mu desem, çığlık çığlığa "Karışma artık!" diye balkonlardan haykırasım var mı desem, bilemiyorum; öyle bir sinir, o kadar derinden bir öfke. Aslında buraya konu açmak niyetinde değildim, çünkü üzerine tartışılası, çözümü olan bir konu değil. Üstelik benim için cam gibi kırılgan, hassas bir konu. Dün adamı evden kovaladım, duşa girip saatlerce su altında kaldım, çay demledim kendime, sevdiğim müzikleri açtım, kah gezeledim, kah oturdum yok, olmadı. Zaten tam sakinleştiğim sıra, bir cümle ile yeniden alevlenip durdum. Muhafazakar bir ailede, "Elalem ne der?" lafını işiterek büyüdüm ben, çoğunuz gibi. Annem de babam da normal, bilindik insanlar; tipik bir aileyiz. Kimsenin çoluğunu çocuğunu ayıplayıp konuşmazlar, ancak benim her hareketimi yönetme istemi içerisinde, "Ayıplarlar" fikri ile yaklaşırlar. Cahil desem, cahil de değiller, okuyan, araştıran, bilgiye açık insanlar; kendimi bildim bileli evimize günlük üç gazete girer, gündem sürekli takiptedir, fikirler çoğu kez açıktır ve her şeyinizi konuşabileceğiniz derece sakin dinleyicidirler. Ama annem... Annem... Off... Dominant ötesi, evinde kelimenin tam manasıyla diktatör, hakim ve manipülatif bir kadın. Eskiden beridir üzerimde kol kanat, abartı yönlendirme çabası ve kafasındaki kalıba uygun olmam gayretinde. Çok restleştik, çok kavgalar ettik, kapıyı çarpıp çıktığım çok oldu. Kabul etmezdi, o hatasızdı çünkü anneydi ve her şeyin iyisini o bilirdi, bizim için istediği şeyler sadece iyiliğimize olanlardı. Tüm bu müdahalelerin arasında elbette giyimimden konuşmalarıma, saçımın renginden seçmem gereken mesleğe, hangi şehirde okumam gerektiğinden tutun da erkek arkadaşlarımla olan ilişkilerime her şeyime maksimum derecede karışıldı ve ben de artık bir noktadan sonra "İllallah" diyerek saldım gitti. Onların uygun gördüğü alanda lisans sahibi oldum, onların seçtiği şehirde okudum. Onlar öyle münasip buldular diye erkek arkadaşımdan ayrıldım, onlar şunu giyme dedi giymedim, şurada şöyle konuş dediler öyle konuştum... Bir noktadan sonra içime içime bir huzursuzluk aldı geçti beni ve yine kavgalar, itirazlar başladı. Annemin hemen hemen her cümlesi şuna benziyordu: "Kızım, anlıyorum ben seni, çok iyi anlıyorum biz de genç olduk ama senin geçtiğin yollardan şimdi dönüyoruz. Yanlış yapmanı, incinmeni istemiyorum. Hem elalem ne der, ne düşünürler hakkında?" Ve git gide "Elalem için mi yaşıyorum!" 'a bağlayıp daha asi bir insan oldum çıktım. Salt anneme inat üni. deyken saçımı turuncu-mor yaptırıp geldim mesela bir gün. Kadına inmeler inecekti. Onun giyimime getirdiği sınırları bir bir yıktım, nitekim çok sevdiğim ve yetenekli olduğum voleybolu, profesyonelliğe taşımaya adım adım yaklaşırken, onun "O mayo ile mi oynayacaksın! Olmaz, her yerin görünür!" vb. lafları yüzünden ağlayarak bırakmıştım. Hepsi böyle doldu, doldu taştı. Sonra yine doldu doldu taştı ve yine yine yine... Giyim konusunda onun getirdiği sınırlamayı yıktım yıkmasına da, senelerce söylenmekten bıkmadı. Her hoşuna gitmeyen bir şey giydiğimde "Ya tabi yine en iyisini sen bilirsin yavrum, ama sanki öyle pek şey olmamış gibi" vb. cümlelerle canımı sıktı durdu. En son bekarken "Bu ev benim evim ve benim kurallarıma göre yaşamak zorundasın, koca evinde istediğini giy!" dediğini anımsıyorum, çünkü o kadar sinir olmuştum ki dişimden gıcırtı sesi gelmişti bu cümleyi sessizce sindirirken. Neyse işte, gel zaman git zaman; bu konular aşıldı, alışıldı. Üzerine çok konuşuldu "Haklısın kızım, ben cahilce davranmışım, bilememişim, neden öyle düşünürmüşüm acaba"lar denildi, haklar verildi, konu kapandı gitti, bir daha da açılmadı. Ta ki 3 gün öncesine kadar... Annemlerdeyiz bir süre, Ramazanda geçmiştik yanlarına. Yayla evinde, serin bir mekanda oldukları için genelde yazları orada geçiririz. Her ne kadar ben pek istekli olmasam da, eşim onlarla vakit geçirmeye bayılıyor, böyle bir düzen oluştu işte anlayacağınız, yazları iki iki buçuk ay kadar onlarla takılırız, bir arada oluruz, birlikte yemek yer birlikte planlar yaparız. Arada biz baş başa kaçarken de oğlanı onlara bırakma, oradan oraya taşıma, yok alışma süreci vb. derdimiz olmaz, çünkü orada da bir düzeni var çocuğun. Vs vs... Geçen sene hamileyken annem başlamıştı ufaktan, şunu ye şunu yeme, şunu iç, vitamin attın mı vb. kontrol ve müdahalelere... Doğum sonrası çocuğuma nasıl bakmam gerektiği konusunda da dibine kadar müdahil oldu, yöntemlerimi çoğu kez eleştirdi, pek çok kez de kendi bildiğini okuyarak beni "Otur ve izle" modunda bıraktı. Çocuğun ayağına çorap giydirir, ben çıkarırım o giydirir. "Anne aylardan temmuz ya temmuz!" derim, "Burası yayla evi, çocuk üşür, bilemezsin sen" der yine giydirir. O kendi işine döndüğünde çocuğu soyarım rahatlasın diye, isilik çıkarmasına ramak kalmış yavrumun, sonrasında "Ay bu çocuğun gözü çakmak çakmak kırmızı bakıyor, sanki bugün durgun, üşüttünüz işte" diye başlar... Vs vs... Hadi bunlara da ses etmiyorum, aşırı anaç bir kadın ve ben de her lafa kırılacak kadar umursayan biri değilim. Bunları da yaşanan olayı daha iyi kavranılsın diye anlattım, yani tarzı böyle bir kadın annem. 3 gün önce misafirler filan vardı, yanlarında baya baya direktif verdi çocuk konusunda yönetti, eh, ses etmedim, yol yordam gösteriyor neticede bozulmadım. Ama kafam beynim şişti. Akşamına benim adamla gezinelim dedik, oğlanın uyku saati geldi zaten uyudu. Hazırlanıyorum ben de, neyse giydim denk gele bi şort bi tişört, saçımı da tepeden topladım. "Hadi hazırım" filan dedim eşime. O sırada aynı odada oturan annem atladı: "Ya kızım o şort akşam gezmesi için kısa değil mi? Yine sen bilirsin de, olmamış, yakışmamış" dedi. Hiçbir şey söylemeden sadece baktım, ama yılların bakışı idi yani öyle keskin bir bakış. Annem "Aman karışmıyorum, ne giyersen giy" dedi benim o bakışımın ardından. Ancak olay bu kadarla kalmadı, eşim de annemin konuşmasının hemen ardından "Bence de sanki biraz kısa gibi hayatım, annene katılıyorum" dedi... Eii yanlış cevap! "Ben giydim, uygundur! Size fikrinizi soran olmadı!" dedim ama dişlerim birbirine girmiş haldeydi. O an nasıl desem, bütün hayatım boyunca mücadelesini verdiğim bu konunun, böyle saçma bir anda, durduk yere tekrar açılması... Ya çok sinirlendim kızlar, çok ama çok. Basit bir şort mevzusu değildi çünkü bu benim için, kendimi ifade etme biçimime kadar, her şeyime karışılan bir hayatın konsantre haliyle, bayat ikramı gibiydi tekrar. Neyse, baya uzattım ya, sonrasını yazayım hemen. Arabada başladım zaten, uzun zamandır birine karşı o kadar cümleyi art arda sıralayıp, o kadar dövercesine konuştuğumu hatırlamıyorum. Yerin dibine girdi zaten benimki; özür diledi "Gayri ihtiyari o an çıktı ağzımdan, annene öyle ters bakınca kadın kötü hisseder diye destekleme ihtiyacı hissettim, yoksa karışmam ben sana. Giymeni istemediğim şeyi almana izin vermezdim ki, dolabında durmasına izin vermezdim, ben bu konuda rahatsız değilim, öyle o an çıkıverdi ağzımdan öyle, düşünemedim nasıl hissedeceğini" vs dedi durdu. Yok... Sakinleşemedim, kabul edemedim. Eve geçtik, kardeşim whtsptan yazdı "Abla, iyi misin, çok sinirli çıktın?" vs... Onla konuştum biraz. O da "Annemi bilmiyor musun sanki, takma ya boşver abla. Onun huyu artık, hee de geç, geceni mahvetme" filan dedi. Dedi demesine de, sakinleşemedim. Çünkü annemin bana yaptığı, tüm başından beri anlattığım şeyleri, kardeşime yapmasına izin vermedim. O, bu konuda ben kadar yıpranmış değil. İyi ki de değil. İstediği mesleği okudu, istediği okulda okudu. Zerre müdahale ettirmedim. Hoş, sütten ağzı yanan, yoğurdu üfleyerek yer misali, annem de benle beraber değişti tüm o savaşlarımız boyunca. Daha ılımlı, daha "Elalem ne der?"den kopuk, umursamaz bir insan oldu. Oldu da, olan bana oldu. Neyse. Kardeşimle konuşurken, annem aradı. "Niye o kadar sinirlendin ki?..." ile başlayıp "Anne oldun artık, elbette giyimine dikkat etmek zorundasın. Bir ağırlığın olmalı, anne gibi giyinmelisin tabi" ile bitirdi. Benim ikinci şalter de bu konuşma ile indi. Telefonda "Ben olamıyorum anne, sen ol. Al çocuk da senindir, istediğin gibi bak, istediğin gibi giydir, istediğin gibi yetiştir, onu da sinir hastası et. O zaman anlarsın!" dedim. Tartıştık ve "Yeter artık, ne kadar haklı olduğunu dinlemek istemiyorum, çünkü sen hep haklısın değil mi? Anne dediğin senin kafandaki gibi tek kalıp giyinir, ergenler de öyle, genç kızlar da öyle, tüm kadınlar senin belirlediğin kalıba göre giyinmek zorunda çünkü sen insanüstü haklı ve bilgesin!" dedim kapattım. Eşim bir iki bir şey diyecek oldu "Annene çok yüklendin" diye. Onu da kovaladım. Dün gece eve almadım. "Sigaramı bırak ve git!" dedim. Bugün özür üstüne özür... "Anladım hassasiyetini, çok özür dilerim" vs vs... Yemeğe götürdü öğle arası, telafiye çabaladı vs.. Vs vs vs... "Sakinleşemiyorum, biraz daha yalnız bırak beni" dedim. Akşam, yaylaya çıkıp giysilerimizi toplayıp oğlanı da alıp evime geçeyim diyorum. Tabi annem ne diyecek, ne yapacak, vakti zamanındaki kritikleri, tartışmalarımızı, konuşmalarımızı ve karışmama kararını unutup, kendini haklı görmeye devam mı edecek, bilmiyorum. Aslında daha çook ayrıntısı, derini var bu olayın; onlara göre "Basit bir şort olayını büyüttü Gangsta" ... Bana göre ise zaten ömrümce birikip birikip devasa bir hale gelen, üzerine hiçbir fikir, tartışma kabul etmeyen şeyi, durduk yere dürttüler. Neyse işte böyle, anlatıp rahatlayayım dedim. Öylesine birileri okusun belki "Ben de böyle çok müdahale içinde büyüdüm" desin, canımın sıkkınlığı azalsın filan... Yorgun hissediyorum üç gündür, yorgun ve sinirli. Neden bu kadar müdahale eder ki insan, aynı insan değiliz ki, elbette farklılıklarım olacak, kime ne... Amaan neyse. Sonuç: Kendimi yakaladım kızlar, yorumlar için teşekkür ederim. Konu ne karışması, ne müdahale etmesi ve benim bunu kaldıramıyor, geçemiyor oluşum değil sanırım öyle görünse de. Dibinde "Onaylanma isteği" var. Gidip sarılıp ağlayacağım, o moda girdim şu an. Ona kıymet vermesem, onu önemsemesem bu kadar sinirlenmem imkansız zaten. Ya içim kıyıldı 3 gündür, öfkem dinmedi, "Hee öyle öyle" deyip geçemedim. Onaylasın, benle, sadece olduğum gibi gurur duysun istiyorum; değiştirmeye çalışmasın. Ondan nasıl geçerim, o benim annem. Ama böyle bir uçurum var sanki, barışamadığım, direndiğim yıllarca. Sevgiyi şarta bağlayan biri olmadı hiçbir zaman, ama saygıyı bağladı sanırım. Onun saygı duyacağı bir kız olmamın yolu, onun kafasındaki kız olmamdan geçiyordu. Ben de kendim olarak saygı, onay bekleyerek öfkelendim durdum. Çünkü sadece annem değil, dediğim gibi, o benim arkadaşım aynı zamanda. Bunu şu an idrak ediyor olmak ne acayip bir his. Çekip gitmek istiyorken bile, çekip gidememem, hala daha ısrarla beklenti içinde olmam bu yüzden muhtemel. Tekrar teşekkürler yorumlayanlara, gözlerini kanatma pahasına okuyan yürekli insanlara.

Yapı farkı olabilir, aslında ortak bir paydada buluşmak zor olmasa gerek, birlikte oturulur film izlenir, birlikte anı biriktirilir. Sanırım sizinkiler, monotonluğa hapsetmis iyiden iyiye kendilerini. Ya da seni gözden mi çıkardılar ki kendilerince, hani ne bileyim insan özler, ozlemeli. Ya da maddi olarak zorlandiklari oluyor demiştin, acaba bu sebepten mi bir yerlere çıkmıyorlar desem, illa para harcamak zorunda da değiller gezmeye. İnşallah düzelir aranız. Bizim tekrar aile olarak birbirimize kucak açmamız, benim hastalanmamdan sonra gerçekleşti aslında layığıyla. Biz de bir ev içinde kopuktuk. Fikir yürütmeye çalışıyorum durumun hakkında ama, en iyi sen hisseder, görürsün.

Benim anne de çok müdahil oluyor çocuk yetiştirmede izlediğim yola. Hani Sezar'ın hakkı Sezar'a, adım adım, ay ay bir çocuğun neleri ne ölçüde yemesi gerektiğini benden iyi bilir, hangi besinin ne için gerektiğini, sebzelerin vitamin muhteviyatını ve ne ile karıştırılıp-karistirilmamasi, ne kadar pişmesi vb. inanılmaz bilgili bir kadın. Yemek seçen bir çocuğa yemediğini, o tadı kamufle ederek başka bir yemekmiş gibi yedirebilir. 8 sene çocuğu olmamış annemin, çok okumuş, hevesle çok hazırlamış kendini, bilgi deryası gibi bu tip konularda ve ben gözüm kapalı teslim ederim çocuğumu besleme konusunda ona. Benden çok önde ve onun tecrübelerinden faydalanmak beni rahatlatıyor. Ancak diğer mevzularda böyle değil, çocuk düşer "Ah yavrum vah yavrum" refleks aşırı tepkiler verir. Uyarırim "Anne, yapma, korkak, ağlak biri olacak çocuk"... Bir yere uzanacak, çıkacak vb bir şey yapacak olur çocuk, hemen istediği şeyi eline verir. Uyarırım "Anne, yapma, kendisi alsın, kendisi başarsın, çalma onun başarısını" ya da "Anne, kötü düşmedi, hemen kaldırıp alma kucağına, bırak, kendi kalksın" vb... Beni aynen bu müdahaleler ile bir yönden kendine bağımlı hale getirmiş bir anne ve ben bunu çocuğuma yapmayacağıma dair yemin ettim. En içim acıdığı anda bile yüzüne bakıp gülümseyerek "Anneciğim, kalabilirsin düştüğün yerden" diyor, kalkınca tebessümle onaylıyorum. O dövmedir, burun-kaş deldirmedir çok tartışırdik, dövmeciye girip, nereye ne şekil bir dövme yapılacağını seçip, 10 dk sonra caydıgim çok an oldu. Sanki anneme ihanet ediyorum gibi acayip bir histi. :) Şimdi komik geliyor, eşimin dövmesi var bacağında ve annem gördükçe söylenir. Ben yaptırmış olsam herhalde hala daha beynimi yiyor, tıpkı senin annenin dediği gibi "Çocuğun da yapacak böyle, iyi örnek olamadın ona" vb diyor olurdu. Nitekim eşime "Onu sildirin, lazerle siliyorlarmis, sildir çocuğum, baba oldun sen." deyip durduğu bir zamanı da yaşadık 5 ay sürdü sanırım bu ikna çabası. O umursamadı, bozulmadı üstüne "İlahi anne" deyip gülebildi. Sanırım ben de, biz de bunu yapabilmeliyiz, bu barışık ruh hali için kendimizi tamir edip, şu saplanıp kalmışliktan çıkmalıyız.

Benimki de öyle. Onun istediği gibi olsam ona da memnun değil denedim yani. Hiç farkında değil ben öfke sinir krizleri geçirip aylarca küsüp başka şehire taşındım gittim. Şu an aramız iyi uzakta olduğu için. Ama yaz tatillerine gittiğim de gene enerjimi dip noktalara düşürmeyi başarıyor. Tek kaldığında kafasında kurgulamış bir sürü kötü şeyi aktarıyor ve benim yaptığım tercihlere getiriyor lafı. Yapacak birşey yok öyle kabul ettim.

Karismadan da gayet guzel anne olunuyor, bi anne olarak soyluyorum, cocugum koru bir yola saparsa mudahale ederim ama giyecegi kiyafet, sececegi meslek, okuyacagi okula asla karismam, bu onun hayati nasil mutlu olacaksa oyle yasamali Hele ki saca basa kiyafete asla karismam Benim gorevim ona dogruyu gostermek zorlamak degil Kendi hayatimdan bir ornek vermek gerekirse, oglum heryere futbol formasiyla gider, yaz kiş fark etmez, ben ona nerde nasil giyilir anlattim, restorana giderken, plaja giderken, futbol oynamaya giderken vs.. ve karismadim kendi haline birakrim 1 sene heryere formayla gitti, sonra aksam disari cikarken formayi cikarip gomlek giymeye basladi Ilk basta kizip formayi zorla cikarttirsaydim tepkisi ve onda actigim yara farkli olurdu 9 yasinda ve kendi kararlarini almasina izin veriyorum, ona secenek sunup secmesini istiyorum, bu sekild3 bagimsiz bireyler yaratabiliriz Anne cocuk iliskisi o kadar ozel ki, her mudahale xocugun gelecekteki hayatini etkiliyor, iyi yada kotu anlamda

Konu açmamayı düşündüm, hassas olduğu için, ters bir yorum alırsın bak içinin bir daha acıdığıyla kalırsın dedim. Ama açtım, çözüm istedim, birileri okusun birileri işitsin istedim... Sonra da iyi ki açmışım dedim; bu konu benim, tüm ama tüm dert olarak sayılabilecek şeylerimin içinde tek savunmasız kaldığım, tek gardımı düşürdüğüm konu idi. Ve sanırım, bunu aşmak üzereyim; şu 4-5 gün içinde ayrı bir yönümün güçlendiğini hissettim. Şu saatten sonra bu konu üzerinden herhangi bir saldırı dahi alsam, umurumda olmayacak. Bana benden daha öte saldırıp yaralayabilecek kimse kalmadı. "Annem"i kendi içimde yeniyorum. Annem karşımda değil, yanımdaymış gibi benle savaştığı için senelerce, diyorum ya işte "Beni dövse, bana sövse daha iyi olurdu belki" ... Katil olma kısmı için ise sadece şunu söyleyebilirim, bazen "Ölsem de kurtulsam" dediğim olurdu. Yani en fazla kendimin katili olabilirdim herhalde. Yorum ve desteğin için teşekkür ederim; anneme son dediğiniz cümleyi kuramam, ağlatırım onu. Çok kırılır. Kırmak, yeni yaralar açmak niyetinde değilim, toplamaya çalışıyorum. Umarım konuşup toparlayacağız, ya da ben artık feragat edeceğim ondan, ediyorum, kendimi hazırlıyorum da sanki.

Senin annenin caresi var ya. Onla duzgunce konusabilirsin bence. Ben aamla hic konusamam kavgaya doner. Bir de guzel anne bence annen. Sadece cok mudahil. Ben ablamdan senin annenden gordugu kadar fazla bir yardim gormedim okadar. Sadece diger ablamlara gore biraz daha iyiligimi dusunur. Dusunur sadece. Cok bir hayat yardimi olmadi.. Ama cok da laf sokar gereksiz.

Okurken yoruldum acikcasi. Ama cogu anne boyle. Madem oyle gitmeyin annenizin yanina. Yada gidiyosaniz bir iki hafta kalip donun. Kadinin anacligina dayanamiyosun ama evlendigin halde de dibindesin. Hakli oldugum yerlerde var haksiz oldugun yerde. Mesela duymazliktan gelebilirdin. Kardesinin dedigi gibi he de gec yani. Zaten huyu buymus. En son patlamaniz sizi rahatlatsa da her defasinda patlamayla cozulmez bu is. Anlayamadigim bir sort giyince mi kendinizi ifade etmis oluyosunuz. Al cocukta senin olsun demek ise ayri bir olay. Bence siz genel olarak iyi degilsiniz annenizde uzerine tuz biber olmus

Okurken konuyu ben açtım zannettim. Voleybol olayını ben de yaşadım. Bırakmadı beni izin vermedi spor yapmama. Şort muhabbetinin aynısını biz de yaptık. Ama şunu söyleyeyim sen benden daha şanslısın. Çünkü kardeşin senin yanında. Benim kardeşim annemle birlik kurup beni bitirme planı içinde. Öyle şerefsiz bi velet. Neyse benden iyi durumdasın bide çünkü annenle karşılıklı yanlış yaptığını söyleyebilmişsin ve kabul etmiş! Bu o kadar büyük bişey ki. Benimkiyle hiçbir şekilde konuşulmuyo bile. Asla. Şansıma sıçayım sinirlendim. Neyse bacım iyi durumdasın bana göre

Ben degil ama eşim sizinle birebie aynı anneye sahip.. Flört dönemi anlatirdi da abarttığını düşünürdüm.. Annesi öğretmen olduğu için midir bilmiyorum aşırı kontrolcü, lider ruhlu, dikdatör, dediğim dedik bi insan.. Düşünün ki 30 yaşına gelmis adamin cips yemesine bile laf ediyor.. Böyle konuyu tek tek ele alinca basitmiş gibi dursa da, üstüste koyunca gerçekten çekilmez bi dert.. Eşim çözümü asilikte bulmuş.. Aşırı asi annesine karşı, resmen yılların hıncını alıyor.. Çoğu kez ben de eşiniz gibi, annesine üzülüp ona arka çıkıyorum.. Ama özellikle kızımız doğduktan sonra aynilarini bana da yaşatınca anladım ki gercekten insan boğulacak gibi oluyor.. En kötüsü de şu ki gercekten iyiliğimizi isteyerek yapıyor bu mudaheleleri.. Işte insan en çok o yüzden stres oluyor.. Kötü amaçla yapsa eser gurler verirsin ağzının payını.. Valla sizi cok iyi anlıyorum, eşim gibi yapın da diyemem cok kötü annesiyle arası, cok kırıyor kalbini.. Belki araya biraz mesafe koymak çözüm olabilir.

aynı kendi annemi ve ilaveten babamı gördüm :) yıllardır hep ben böyle istiyorum sen istiyorsan kendine böyle yap derdim. tabi uzun savaşların sonunda geldik o noktaya. o yüzden durulmuştu bir süredir... aynı tartışma geçenlerde patlak verdi yine. eve parke döşeteceğiz ben klasik parkelerin aksine rengarenk bir parke beğendim. bizimkiler ısrarla eve yakışmayacağını söylediler. en son pazarlığa girdiler salon başka olsun kalan ev bu parke olsun diye. dedim sen değilmiydin yıllarca bana bu ev benim evim benim kurallarım geçer sen misafirsin diyen. benim evime karışamazsınız. beğenmiyorsanız da gelmezsiniz evime bende size gelmem olur biter dedim. şimdilerde ay bu parkede pek spor oldu değişik oldu gibilerden yan çiziyorlar... uzun lafın kısası acını anlıyorum bacım :)

Uzuldum senin adina. Yok ama annemkn hakkini yemiyim simdi annemin yaptigi canimi acitmak icin degil aslinda. Nasil desem cocugu uyuttum cam acik mi diye sordu. Yok kalkar cama. gider dedim. Sicakolur dedi. Burasi cok serin dedim. kapisi da kapali mi dedi. Anne bura cok serin bak balkonda usudum iceri girdim dedim. Olsun ev sicak oluyor dedi. Biraz daha surdu sonunda babam napiyo diye konuyu degistim cunku o ne derse dogrudur. :))) ha cam acik desem bu sefer de kalkar bakar duser diye giderdi bu konusma. Bunun gibi seyler. Mesala bana geldiginde dokulenleri supurcem yemekten sonra her seferinde 10 kere supurme islak mendille al der. Supurgeyle mi ugrascan der. Falan fisman. Kendi evinde de supurur. Cok ilginc ama benim supurmem yasak :))) bunun gibi sacma seyler. Ama yoruyo basit gibi gelsede. 10 kere ayni nasihati vermesi gibi falan. Bi anda cikisiyorum bende yada inatlasiyorum. Ama senin annenin yaptigi hepten sinir bozucuymus. :/

Yokuspokus Ben simdi sehir disinda dedigim ablama geldim yillik izinde. Yillardir gelmiyordum. Ki ozlemisim bu sehri. Malesef ilk gunden kavga ettik. Yarin bilet aldim donuyorum. Halbuki ben ailemle azcik mutlu olayim diye gelmistim. Disara cikacaktik aksam. Ben makyaj yapiyordim hani fotofraf cekiliriz faceye instigrama koyarim millet benim ailemle mutlu oldugumu gorsun diye. Hani zaten bu siralarda mutsuzum. Ablama da anlattmis durumumu. Icimi. Hani abla sefkati beklemistim. Hani belki daha hassas davranir beni iki mutlu etmeye calisir hani ona misafir gitmisim. Hic birlikte fotomuz onla yok. Fotofraf cekriririz. Ablamla diye instigrama koyarim diye. Hicbir ablamla samimi degiliz zaten. Bu bir buyugum. Ogretmen. Hani yine de en anlasabilecegim arkadas gibi olabilecegim bu.. iki gundur makyaj yapmama takti bir yere giderken. Ne gerek varmis nereye gidiyormusuz. Allik sordum yegenime yok dedi ablama sordum. Yine ayni teraneleri soyledi. Hayati boyunca allik kullanmamis vs. Yani bir insanla bukadar ugrasmaua ne gerek var degil mi?Makyaj alti ustu. Karsi oldugumdan da degil. Ona gore oylesine cikarken yapmaya gerek yok. Forograf cekiliriz diye desim anlamiyor. Ben de sinirlenince arrik kendimi tutamiyorum kavga ettik. Yarin beni bir gelge icin bir yere goturecekti. Al kendin git dedi. Oraya gotur senden baska birsey istemiyorum sonra da giderim zaten dedim. Hayir kendin git dedi. Bir daha tartistik. Bu ablam icin kredi cekmistim ben. Bu ayki krediyi de odeyemeyeceklerdi tamam demistim. Ben kredi cekerken iyi simdi bu isimi halletmiyormusun dedim. Cekeceksin tabi dedi.. Nasil mecburmusum. Sen de goturmek zorundasin ozaman dedim. Biraz once bilet aldim. O resmi belge isini de birakacam. Yarin 16.40 da gidecem. Bir daha gorusmeyelim dedim. Neden boyle bir abla diye cok uzgunum. Olmaz artik bizden. Her karsilastigimizda payavatsizligi yuzunden kavga ediyoruz. Beni bir abla gibi zerre dusunmuyor. Empati 0.. Ki ben onun icin 80binlik kredi cektim. Ve bu ayki krediyi odeyemeyecekler. Maasim bu ay komple krediye kesilecek. Ben birkardes gibi elimden geleni yaparken o hep boyle bencil oldu.. Simdi eskidinden de bencil.. Bir tarismada kendin git dedi.. Zaten geldim birsey anlamadim yattilar durdular gunduz. Sonra da bu.

Konuya girmeyeyim okumayayım diyorum ama okudum yine :) Çok hassasım ben de bu konuda. Umursamamazlık zor benim için de. Çok yakın değiliz olamıyoruz pek ama "annem". Keşke köstek değil destek olsaydı daha çok, keşke heves kırmak yerine daha çok yap deseydi, sindirmeden, benliğimi bastırmadan, çok fazla eleştirmeden büyütseydi, benim yapmak istediğim yapamadığım şeylere benden çok heveslenip sonra olmayınca bana sarmasaydı kızmasaydı, bir çok şeyden soğutmasaydı beni, haksız yere suçlamalar yapmasaydı ısrarla, ara ara bel altı vurmasaydı sinirini kontrol edemediği için, ne bilim gerçekten o kadar küçük şeylere karşı sinir gördüm, laf işittim ki yıllardır, manevi olarak hep kendi kendimi büyütmek zorunda kaldım... Şimdi çocuğuna çok kızan bağıran döven kişilere "ah yazık" diyor ama sen de yaptın diyorum bazen dayanamayıp.. Gerçekten çok çok boş şeylerden çok sinir gördüm. Çok hassas bir insan kalben , ben de öyleyim ama empati yok. Başka zaman içinden yapıyor gibi ama bir an da yok oluyor. Düşünüyorum o da neler yaşadı da böyle oldu bilmiyorum onları da birileri yetiştirdi ve onların anne babaları da onlarda bazı izler bıraktı. Sevgi de gösteriyor ama tam tersi yaptıklarından dolayı hiç karşılık veremedim henüz. Benim anneme göre anneniz daha konuşulabilecek bir insan, öfkesi, siniri yok görünüşe göre ama biliyorum konuşuyorsunuz devam ediyor ve daha çok birikiyor birikiyor.. Zamanında konuşmayı denedim ben de ama haksız olmak istemediği için hep susturdu, sonra kah kavgalar ettik o şekilde anlatmaya çalıştım kah sustum. Çok sinir krizleri geçirdim maalesef... Bir de demişsiniz ya kendinize; "Böhü, hep annem yüzünden oldu" demekten vazgeç. Ben şahsen annem bana manevi anlamda bu kadar ağırlık vermeseydi, onun yerine benim karakterimi yapımı anlamaya tanımaya çalışıp ona göre davransaydı diğer insanlara karşı da daha az kırılgan daha rahat biri olabilir miydim acaba diye düşünüyorum, öz güvenimi de zedeledi çünkü, ama sonra her şeyde bir hayır vardır bu da bana hayatın "ileride bu konuda böyle yapma, dikkat et" deme şeklidir, uygulamalı öğretidir belki diyorum mecbur :) Anne babamızı seçemiyoruz sonuçta, değiştirilemeyecek bir kader bu, kabullenmek bu psikolojik bağı koparabilmek gerekiyor, ben henüz başaramadım pek ama.. Hayata başlangıcımız, ilk tanıdığımız örnek insanlar onlar. Tamam hepimizin düşüncesi aklı fikri var bir noktada bazı şeyleri düzeltip azaltabiliriz ama biz hamurken bir karakter şekillenmiş, küçükken/ergenken bunları o kadar düşünemiyoruz ki, farkında olduğumuz/olmadığımız boşluklar oluşmuş, gözümü öfkeye/korkuya/dayağa açtım ben mesela, her şeyin başı aile. Annem diktatör babam da o kadar sessizdir ki o da aslında sinirli biri gibi ama görünüşe göre annemin siniri hepimize yetiyor, annemden kaçıp babamla konuşmaya çalışırdım , evde konuşacak paylaşacak insan arardım, sonradan babamın da işin arka kısmında anneme bir şeyler yap et dediğini öğrendim benim için, bazı konularda da dur demesini bekledim anneme ama pek olmadı onu desteklememesine rağmen, bunlar da üzmüştü ama yine en rahat konuştuğum kişi babam oldu evde, sözlerimi farklı noktalara çekmediği için, bana çok "takma, boşver" der ama olmuyor, özellikle kişiliğime laf söylediği zaman.. Aileler ama iyi ama kötü bir çok şeye sebep olabiliyorlar. Ama yapacak bir şey de yok, %100 uyum zor bu konuda, karakterler farklı farklı, her çocuk da aynı tepkileri veremeyebiliyor, biri siniyor biri asileşiyor vs. vs.. Sizin de çocuğunuza göre yanlış olan başka bir durumunuz olacaktır belki ama esas olan farkında olup yapılacak en düşük hale getirmek bunu, büyük şeyler olmaması.. "Farkındalık" önemli... Ben mesela annem gibi sinirli tahammülsüz bir insan olacaksam , psikolog pedagog ile azaltma imkanım olmayacaksa Allah'ım evlat verme bana diyorum isteyeceğimi bildiğim halde, çekiniyorum kendimden. Kırıcı olduğunu tahmin ettiğim insanlardan da kaçıyorum hep... Bir de evet ergenlik ruh hali gibi dursa da bunlar, farkında olarak ya da olmayarak yetişkinliğimizde de kendilerini gösteriyorlar ki psikologlar bu yüzden çocukluğa inmiyorlar mı? Yazmayım dedim ama yazdım yine uzun uzun :) Pek aynı değil konularımız ama anneler, baskılar ve izleri deyince bir of deyip dökülesim geliyor.

sizin ilk fırsatta krediyi yüzüne vurmanız hoş olmuş mu peki? helin hivda

Üçüncüye tekrarlamayayım, diğer yorumlarıma bakın isterseniz. Bu katlanıp katlanmama mevzu da değil, bu nokta annem ile eskiden beridir çatışma yaşadığımız, yönetim savaşına girdiğimiz nokta. Bunun haricinde annem kötü, faydasız biri değil. Kaldı ki bu iki aylık süreç bizim aile dinamiğimiz. 3 yıldır tekrarlıyoruz, babam ve kardeşimle de bir arada olmaktan mutluyum, eşim de mutlu, aramıza geçen sene katılan oğlum da bu süreci geniş aile içinde geçirmekten mutlu. Yardımlaşıyoruz, annemi dinlendiriyorum bu iki aylık süreçte, ev işlerini üzerinden alıyoruz, rahatlatıyoruz. Aynı şekilde o da oğlanın bakımını benimle paylaşarak beni rahatlatıyor. Her ne kadar eşim ilgili ve bilgili bir baba bile olsa, annem kadar tecrübeli değiliz ikimiz de. Bu tatil gibi buluşmalar, karşılıklı faydalandığımız ve aile olduğumuzu hissettiğimiz buluşmalar. Buna hepimizin ihtiyacı var, bu yüzden mantıklı. Mantık dışı olan kısmı, annemin müdahale halini devam ettirip katlanma eşiğime kadar çıkarabilmesi ve benim onun anlamasını istiyor olmam. Onu gözden çıkaramıyorum, onu önemsiyorum. Bu yüzden onunlayım.

Annemin bir erkek evladı olsaydı, eminim o da rahat edemezdi. Cinsiyet ayırımı yapan bir kadın değil, erkek-kadın fark etmez. Diktatör misali. Bu iki aylık kalma halleri bizim senelik gelenek gibi; yayla evi, ayrı odamız filan var yani, hani maaile toplaşıp uzun bir yaz tatilini devre mülkte geçirmek gibi. Evime geçsem tabi en iyisi o kısım ayrı ve doğru diyorsun.

Bugun ben de soyledindim 30 yasindayim annemle baba evinde anlasamazdim ama idare ederdik Evlendim daha iyi olduk ama hala inatci. Yillarr gectikce huysuz olduguna ve beni yordugunu farkettim. yine ezilen ben ortancakardesim sessiz yuvarlanip gidiyorlar oglan kardesim de. Birtane Oyle oluyor maalesef

Şöyle dile getirmişim durumu; buradan "Şort ifade biçimi midir yağğni?" yi çıkarmak da ayrı bir gayret olsa gerek. Alkışlıyorum, ne diyeyim.

Benim de annem çok benziyor. Sürekli asagilayip ben senin iyiliğin için söylüyorum der. Konu sahibi yalnız değilsin bunu bil. Bana da bir akıl verin catistigimizda karışma dediğimde sen benim kizimsin diyor. Benim vücudum benim kıyafetim dediğimde sen de benimsin diyor. Bir türlü anlatamadım çocuk dogurunca kendinden ayrı bir insan yarattığını. Ne diyebilirim ne yapabilirim yardım

Teşekkür ederim. Benim de sayfalar tutuyor sanırım yazdıkça, sonu gelmeyecek gibi.

@Milana22 çok güzel cevaplamış; sürekli bir evham-endişe halinde çocuğa yaklaşılıp, onu kollamak, bu yönden çocuğu ya çok tepkili ya da eli kolu bağlı hale getiriyor. Atıyorum "Üşürsün" diye kat kat giydirmek ve "Bunu giymek istemiyorum" denildiği halde inatla "Böyle çok daha güzel görünüyorsun ama" diyerek kendi kafasına göre zorlamak; bunu 12,13 yaşlarına kadar aralıksız yapmak... Çocuk istediğini giyip de üşüdüğünde, en fazla ufak bir soğuk algınlığı ile baş etmek durumunda kalır anne ve çocuk da kendi istediğini giyerek hevesini alırken aynı zamanda üşüdüğünü görerek seçimlerini daha düzenli, daha mevsime uygun yapmaya başlar. Bu bizim en ufak inatlaştığımız nokta mesela, sürekli "Böbreklerini üşüteceksin!" diyerek ensemde gezen, zorla çıtçıtlı badi giydirmeye çalışan bir anne düşünün 15 yaşlarındaki kızına... Bu davranışın, küçüklükten bu yana aynı şekilde devam ettiğini de ilave edin... İnadına giymezdim, hasta olurdum "Bak gördün mü, beni dinlemedin ondan oldu" derdi ve ben yine dinlemezdim. Çünkü onu, bu davranışları sebebiyle cezalandırmak isterdim. Ona verebileceğim en büyük ceza da, evladına zarar vermek olurdu, yani kendime. İşte aramızdaki ilişki, böyle sağlıksız bir şey halini alacağına, bıraksaydı kendi istediğimi giyseydim, kendim üşüyüp görseydim ve gördüğümde hiçbir şey söylemeseydi... Olmaz mıydı?

Bu konuyla kendinizi oldukça modern oldukca çağdaş biriymis gibi anlatmaya çalışmanız vs hepsi yavan biliyor musunuz. Çünkü siz bu kadarsınız. Malesef kendinizi medeni insan seviyesinde ifade etmek yerine böyle cevap verebiliyorsunuz. Kocanız ve aileniz iyi bir tepki gösterene kadar yaşadığınız hayatin keyfini sürün.

Niye bilmem, ben de öyleyim. Zamanında ünide okurken sigara içtiğimi bile bile evime ayak basar basmaz,-ki yemin ediyorum rahatsız olmasın diye evi 24 saat havalandırmıştım-allah belanı versin sigara içiyorsun değil mi demişliği var. Merhaba demeden! Anladım ki derdi sigara kokusu değil, benim aklınca açığımı yakalamak, çünkü ilk yakaladığını sandığında beni çok tehdit ettiği için kendimi kötü hissetmiştim, onu ben ezildim sanmıştı, Değildi, ezilmemiştim, benim sağlığımdan ona neydi aslında, Sigaraya başlamam bile ona olan tepkimdendi. Anlamasını istemiştim, anlamayınca direkt yüzüne söylemiştim, ama hıh sen de kimsin bakışıyla tekrar bakmıştı ama benim aslında çok güçlü bir karakter olduğumu iyi biliyordu. Karışık yazdım ben de evet ama bu hisleri annesiyle sorunu olanlar iyi bilir, Yokuspokus YALNIZ DEĞİLSİN. Birgaripinsan sen de, Ben de sizdenim. Diğer tüm sıkıntılarımı rahatça anlatırken, annemle olan sıkıntılarımı anlatırken şimdi olduğu gibi canım acıyor, gözlerim dolu dolu klavyedeki harfleri bile görmeden basıyorum tuşlara, Tek hissettiğim acı, Koskoca kadın oldum 35 yaşındayım ama canım 5 yaşındaki çocuk gibi acıyor.

Öyle yapıyorum, yapmaya da devam edeceğim. Sıkıntı basıyor aynı tarif ettiğiniz gibi. Millet ne der, nasıl bakar diye düşünmek, böyle düşünmek için birilerinin sizi programlanmaya çalışması, berbat bir his.