Ben üslubunuzda ve incinmişliğinizi anlatışınızdaki nahifliğinizde bile çok güzel bir insan gördüm. Sevgiyle kalın hep

Evet eleştirir genelde.. çok teşekkür ederimm S

Seni yeni doğan cocuguna helallik verme psikolojisine sokan anne utansın. Bu kelime burda sevilmiyor ama narsist annen. Seni eze eze, kardeşinle kiyaslarak özgüvenini düşürüyor. Set çek, yardım isteme. Konuşturma. Bak nasıl kedi olacak.

Öncelikle bebeğinizi güle güle sağlıkla büyütün güzel günlerini görün. Genç bir anne daha yeni annesiniz ama günler geçtikçe bebeğe alıştıkça annelik daha güzel olacak unutmayın sizin kadar kimse bebeğinizi sevemez çünkü annesi sizsiniz. Şimdi sizi üzen herkesi hayatınızdan çıkarın bırakın sizi özlesinler kıymetli olursunuz hala özlemezlerse zaten değeriniz yoktur. Bebeklerimize annelerimiz yardımcı olmak zorunda değil kendinize gelin güvenin güçlü olun zira artık bir annesiniz Anneniz bile olsa borçlanmayınız senden ayrı çektim bebenden ayrı çektim diyemesinler biraz zorlanısin ama geçecek pozitif yönden bak sağlıklı bir bebeğin var güle güle büyüt

Anneniz normalde de hep eleştirel biri miydi? Ben hep öyleymiş gibi hissettim. Belki bu zamana kadar tolere ettiniz. Bu arada siz çok iyi bir annesiniz.

Annem bize bugüne kadar hem anne hem baba oldu. Allah var iyi bir anne, hakkını yiyemem. Ama bir huyu var ki beni uzaklaştırıyor. Zor bir çocukmuşum. Annemden de farklıyım diye bu hep bir suç olarak empoze edildi bana. Sürekli suçlanarak beddua edilerek eleştirilerek büyüdüm. Bebeğim olana kadar takmıyordum. Şimdi lohusalık geçirdim, haliyle ihtiyacım oldu. Ne sorsam suçlayacak bir şey buluyor. Sen zaten şöylesin sen zaten böylesin.. Bebeğim bazen durmuyor. Yemek yapamadığım, hatta yiyemediğim oluyor. Vay sen yapamıyosun. Kardeşin yaptı, sen yapamıyorsun.. ki annem kardeşime haftada bir bile olsa gidiyordu. Üstelik kardeşimin de çok zorlandığını biliyorum. Ben uzakta yalnızım. Lohusalığımda da annem 1 hafta yanımda kaldi. Eşim izin alamadığında bebeğimi 2 vesait hastaneye bile götürdüm tek başıma. Tek başıma bebeğimi de yıkamayı öğrendim. Sadece susturmayı beceremiyordum. Onu da anneme gide gele öğrendim. Hakkı da geçiyor ama yardım alınca işte laf söyleme hakkı da buluyor. Ben suçlanmaktan, ben olduğum için dışlanmaktan çok sıkıldım. İyi niyetle iyi şeyleri kötü üslupla söylediği için sürtüştüğümüzü söyledim. Ağladı. Bana çok emeği geçmiş, yazıklar olsunmuş.. Annedir yine diye dayanamadım, suçlu olduğumu düşünmediğim halde özür dileyip gönlünü aldım. Şimdi evime kırgın döneceğim.. Geçen sağlık ocağında hemşire kimseye kulak asmamamı söyledi. Sen çok iyi bir annesin dedi. İnsanlarin neler söylediğini tahmin ettiği için bir cümleyle bütün modumu yükseltti. Mutluluktan uça uça eve geldim.. İki gram takdir etmek çok mu zordu.. Ben daha zormuşum o bana bakmayı başarmış. Hiç lohusalık psikolojisine girmeyen de varmış. Dedim daha fazla giren de var. Hepsi normal, bu bir suç değil. Ama anlatamıyorum.. zor bir doğum geçirdim. 1 ay popomun üzerine oturamadım. Başımda büyüğüm olmadan lohusalığımın çoğunda bebeğime tek baktım. Eşim ne kadar yardımcı olabildiyse artık.. Doğrularımla yanlışlarımla ben kendimi kucaklıyorum.. hatta o zor doğumun ardından bebeğimi kucağıma alır almaz ilk işim helallik vermek oldu ki kendini benim gibi suçlu hissetmesin.. öyle işte dertleşmek istedim..

ay ayni benim annem ya benimki daha degisik. kendisine iş düşünce ortada olmaz yok olmayı tercih eder ama, işin yoksa bol keseden yok şu şoyle yok bu böyle yok ben böyleydim vs. vs. ben artik umursamiyorum çoğu zaman, hatta yüzünede söylüyorum bu hayatta her şeyin en iyisini en doğrusunu sadece sen bilirsin başka kimse hiç birşey bilmiyo derim A anderunmastisi