Çok üzüldüm size.. Annen ne yaptıginin farkında değil muhtemelen.. Ben de anneyim.. Ama evlatlarimiz bize ait değildir.. Annen de bunu ogrenecek, öğrenmeli.. Öyle ya da böyle

Sizin omuzlarınıza çok büyük bir yük yüklüyor. Böyle çok kadın var. Hep başka biri için bir şeyleri yapmıştır ya da başkası neden olmuştur. Size bu yükleri yüklemesine izin vermeyin. Önce şunu içselleştirin, herkes kendi seçimlerini yaşar. Ben arkadaşların aksine sizin rahatça konuşacağınız bir psikologa gitmenizi öneririm. Çünkü şu an annenizle aynı evdesiniz ve onun manüpilasyonuna gelip ilişkinizle ilgili hatalar yapabilirsiniz. Anneniz gerçekten çok bencil, siz de aşırı fedakarsınız. Anneniz iyileşmeyi istemedikten sonra yapacak bir şey yok. Kendiniz için bir şeyler yapın. Doğuya gelmeyi de istese bile aynı evi kabul etmeyin. Boşanırsınız, bunu görmek çok zor değil.

En iyisi annenizde evlensin herkes kurtuluşun demekten başka bişey kalmadı

İki abim var. Biri evli. Uzakta üstelik DOĞUDA çalışıyor. O da karısını aldı gitti doğuya mesela. Onun yanına hayatta gitmez. Nazını kahrını çekmezler bunu iyi bilir. Diğer abim ise çok sorunlu, o da uzakta. Ailenin en küçüğü olarak bu yaşıma kadar herkese ablalık yaptım. Kendimi kullandırdım. Artık mutlu olmak istiyorum ama kaç senelik köleleri ellerinden kaçacak diye mutsuzlar biliyorum bunu. Engel olmaya çalışacaklar. Ya da paranoyak oldum, ama yok olmadım. Tanıyorum ailemi K kedi annesi fundy örnek

Nişanlımı da bezdiriyor, azarlıyor hatta. İkimize de yapıyor bunu. Geceleri tek kalamazmış mesela, burada kalsaydık da aynı evde yaşamayı planlıyorduk, inanılmaz kavgalar yaşandığı için bu fikirden vazgeçtik. Ben çok bitmiş durumdayım annem konusunda, inanın şu an konuma yorum yazdığınız için size sarılıp ağlayacak haldeyim. Çaresizim.

Bensiz hayatta durmaz o. Değil birkaç sene, 3 saat de durmaz. Gitmemem için her şeyi yapacak, babamı dolduracak, bu işi bitirmeye çalışacak bundan çok eminim ve çok korkuyorum K kedi annesi fundy örnek

O zaman altlı üstlü bir ev kirala ayrı otursun. Ama bir sekilde aynı evde yaşamayın.. Ayrıca baban üzerinden seni tehtit etmesi ayrı bi vaka zaten. Bırak ya.. hiç üzülme hiç birsey yapamazlar.. kendi ayaklarinin ustunde duruyorsun! Babanin ve annenin seni evlendirmesine muhtaç değilsin. Hiç bir anne baba icin boyle konusmam ama cidden bu kadar bencillik olamaz. Seninkiler başka dilden anlamiyorlar, anladiklari dilden konuş. Net ve kararlı ol.. asla taviz verme.

Valla bir şekilde benle evlenir yine başkasıyla evlenmez annem :) Evlilikten nefret ediyor. Mesela nişanlımla azıcık tartışsak "seni dövecek bu göreceksin" diyor. Kendisi aynı şeyleri yaşadığı için

Yuvadan uçma zamanın gelmedi mi annenin bohçan gibi peşinde ne işi var yahu gene destegini ol tlc deki bağımlı anne evlatlar gibi çok tehlikeli

valla bundan sonra yuksek giderlerini kendisi karsilayacak ozaman

Tatlım engel olurlarsa olsunlar direk evlen git

Bazen böyle konulara rast geliyorum. Anne kız hastalık derecesinde birbirine bağımlı oluyorlar. Aynı odada aynı yatakta bile yatanları duydum. Sağlıksız bir ilişki. Burda sen kendini birey olarak kurtarmış gibi görünsen de aslında bağımlısın. Annenin keyfi simarikliklariyla karalar bağlayıp mahvoldum bittim yoruldum diyorsun. Koskoca bir kadın o farkında mısın? Ona biraz şans vermelisin. Bence neresi olursa olsun, anne seninle gelmemeli. Diğer tüm bireyler gibi zamani gelince ayrı evlerde yaşayan ayrı hayatları olan ama birbirini çok seven sık sık bir araya gelen ana-kız olun. Yoksa o evlilikten hayır bekleme. Ne güzel ne istediğini bilen başarılı azimli bir adam bulmuşsun. Annenden azar yemeye bile katlanıyor. Bence adımını güzel at. Avm ye gidemiyor diye kıyamet koparan, hep senden fedakarlık bekleyen annenin istekleri mi nişanlın mi? Eğer bağımsız birey olmayı basarabilmissen anneni mağdur etmeden kendi mutluluğunu seçmenin yolunu bulursun

O zaman ya bir psikologla görüşmesini sağla ya da ömrünün sonuna kadar annenle beraber bekar yaşa. Çünkü böyle evliliğin de zehir olur.

Bir hastalığı yoksa ki azarlayacak kadar kendisini biliyorsa, nişanlısını aynı evde yaşamayı kabul etmesinden dolayı ona minnet duymalı zira çoğu kişi istemez.

Offf canim benim ya sana sarilmak istedim su an. Lutfen kendine cok yuklenme. Konunun uzmani olmasam da, okuduklarim dogrultusunda annende narsistik kisilik bozuklugu olabilir gibi geldi cunku sana hissettirdigi bogucu, yikici duygular, senin sinirlarina saygi duymamasi, kendi keyfi icin senin hayatini harcayabilmesi... hepsi bana narsizmi hatirlatti. Sucluluk duygusuyla mucadele etmek zordur bu yasadiklarin hic kolay degil. Biz sana suclulugunun gereksiz ve yersiz oldugunu anlatsak da senin vicdan azabin epey eskiye dayaniyor ve koklu. Bu yuzden belki sen de psikologa giip destek alabilirsin cunku sen de duygusal siddet magdurusun bence. Ve bunu tek basina ustlenmen zor olabilir gencecik bir insansin ve insanin en yakinindan boyle baskilar gormesi cok zor bir sey. Ama uzulme tamam mi icini ferah tut. Surekli "HAK ETMEDIGIM SUCLULUGU ISTEMIYORUM" cumlesini tekrar et kendi kendine. Internetten narsist annelerin kizlari ile ilgili yazilar oku. Sucluluktan ve uzuntuden depresiflikten kurtulmak icin her seyi yap. Oncelik sensin ve senin mutlulugun sen en guzel en mutlu hayati hak ediyorsun tamam mi bunu unutma sakin. Her sey yoluna girecek. Kardeslerini dusun annen onlara soz geciremeyince hayat durdu mu? Durmadi. Sana da bir sey olmayacak. Korkma. Sadece icinde seni bitiren duygulari, uzuntuyu, gereksiz suclulugu yeneceksin.

Bence anneni yanına götürme. Olduğu yerde kalsın.. maddi desteğine devam edersin. Ömrünü annenin istekleri doğrultusunda geçiremezsin. Aksine bir anne cocugunun mutlulugunu avmlere degisiyorsa sende bu konuda vicdan yapma. Çok bencilce konuşmuş.. bu muhabbetleri sakın nişanlına yansıtma.

Merhaba. Bunları yazıp yazmamayı çok düşündüm, hiçbir şeyin çözüm olmayacağını biliyorum çünkü. Geçenlerde nişanlandım. Çok mutluyum. Seviyorum, seviliyorum ve ilişkimde her şey yolunda. Sevdiğim insan kendini bildi bileli memur olmak isteyen ve bunun için çabalamış bir insan. KPSS'de 13.000 oldu ve iyi bir puan aldı. Dersanelerle görüştük ancak yaşadığımız şehirde atanmasının %30 ihtimal olduğunu, şehir dışında şansımızın yüksek olduğunu söyledi. Annemse bunu duyduğundan beri hayatı zindan ediyor bize. Şırnak'a atanacağımıza ikna olmuş durumda, ki batı olması daha yüksek ihtimalken. "Ben kafam atınca çekip gitmek isteyen bi insanım, nereye gidicem o zaman? Orda burdaki gibi AVM'ler var mı sanıyosun? Mutlu olmayacaksın" gibi sözlerle beni bezdiriyor. Annemle babam ayrı ve annem benle gelmek durumunda. Kendi işimi yapıyorum ve iyi para kazanıyorum. Aileme ya da evleneceğim insana ekonomik bir bağımlılığım yok. Bilgisayarımı götürdüğüm yer iş yerim. İşime engel olacak hiçbir durum yok. Aksine annem bu konuda benimle yaşamak durumunda, bana sürekli "hayat standardımı düşüremem!" diyor ama o standartları ben sağlıyorum. Ve ben sevdiğim insanla gitmek istiyorum. Ama ailemden bu konuda sıkıntı çıkarsa ne yaparım bilmiyorum. Kavga gürültü kaldıramayacak kadar yoğun ve en önemlisi yılmış bir insanım. Annem çok uzun zamandır eziyet ediyor bana birçok konuda, neler yaşadığımı anlatamıyorum ama birini bulsam içimi çok feci dökeceğim. Mutluluğum 2 gün bile sürmedi, o kadar mutsuz ve yılgınım ki, mahvoldum resmen. Neden bu konu tartışmaya dönüşebiliyor? "Buradan özel sektörde iş bulsun" falan diyor. Kaç yaşında adamın kariyer planını ben yapamam, eğer bunu istiyorsa bunu yapmalı. Ben de gitmek istedikten sonra sorun ne? Üstelik kim memuriyet şansını yakar ki? Sizce de böyle değil mi? NOT: Kötü bir yer çıkarsa gelmeyeceğini söylüyor bu arada. Batıdaki yerlerden küçük bir ilçe olursa da gelmezmiş. Kafayı yermiş. Öyle diyor.

Şu "babanı araya sokup bu işi bozarım" tehdidi olmasa, ben her şeyi fark ettiğim için önüne de geçerim. Bekarken bile evimi ayırırım istesem. Yapamayacağım hiçbir şey yok. Ama beni tek hassas noktamla tehdit ediyor, bunu açık açık yapmıyor ama ben algılayabiliyorum. Bunu herkes yapıyor bana. Küçük abim çok sorunlu biridir, hafif hafif tehdit edip arkasından para istiyor mesela. Çok zor durumdayım ben. Evlenip Mars'a falan atanmak istiyorum. . push ; benyeniyimgaliba

O halde kendi bilir, gelmezse gelmesin bir zahmet başının çaresine baksın!!!

Boyle cok evlat var bu sekilde ailelerinin dayatmalarini yasayan. Artik kendi hayatimi yasayamam asla vs gibi dusunme. Bir suru insan da kendisini bir sekilde bu baskidan kurtarip mutlu olabiliyor. Farkinda olduguna gore artik seni manipule etmesi biraz daha zor zaten :)

Hep bunu söyler bana. "Ben genç yaşta senin için dul kaldım, istesem evlenirdim. Sana hayatımı adadım" der

Bence baban da hicbir sey yapamaz. Kayinlari filan arayip sacma sapan konusabilir, ben vermiyorum kizimi filan diyebilir, ya da ne bileyim dugune filan gelmez en fazla. Bunlar insani anlik uzup yipratabilir ama korkma bence sen istedikten sonra hicbir sey yapamazlar gelmezlerse seni desteklemezlerse kendileri bilir! Sen haklisin burda hakliligindan emin ol gerisi kolay. Hesaba katmadigim bir durum olabilir tabi oyleyse kusura bakma.

Bence ikisi de olur. Ama psikiyatristtense psikolog daha iyi olabilir sizin için. Tabii hepsi aynı değildir ama psikiyatristler genelde yüzeysel yaklaşıyor. Sizin probleminiz hormonlarınızda ya da beyninizde değil. Sizin probleminiz duygusal şiddetin hayatınızın büyük bir parçası olmasında. Annenizi tanıyıp tanımamasından önemli olan sizinle uzun uzun konuşacak birini bulmanız.

Ya da daha iyisi mi siz onu evlendirin önce

Genelde ağır yaşamlarda oluyorlar canım dr ne dese ben annesiyim dr dan iyi bilirim diyr iyice yediriyorlar çocuklarını veya kendine bağımlı kalsın diye zayiflamasını istemiyorlar

Kardeşleriniz nerede? Siz giderseniz onlarla takılır belki.

Anne dediklerimiz çocuklarının iyiliğini ister, mutlu olmaları için savaşır yeterki eşiyle mutlu olsun diye düşünür, öyle davranır fakat sizin annenizde tam tersi durum söz konusu.. Bozmaya niyetli gibi.. Anneniz ne istiyor sizin hiç evlenmemenizi mi? Bence nişanlınızla sorunu yoktur, onun yerinde kim olursa olsun aynı şeyi yapacaktır büyük ihtimalle. Bunun da sebebi siz evlenince rahatı bozulacak olması tabii ki. Sizin bile kendi annenizi çekemediğiniz anlarınız var , nişanlınız daha kaç defa çeker ki?

Şimdi düşünüyorum da ben boşanalı 1,5 sene kadar olacak. 4,5 yaşında da bir oğlum var. Bu süre içinde hayatımda kimse olmadı ve olmayacak da... Bazen acaba biri olsa desem bile bunu yapamam, oğlum 7/24 benimle birlikte, bir başkasına ayırabilecek ne zamanım ne de enerjim var, ileride bir gün oğluma ben kendimi sana feda ettim deme hakkım var mı? Kesinlikle yok çünkü bu yaşam şekli benim tercihim ve hayatta ki tek önceliğim onun mutluluğu... İleride evlenir ve beni hayatından uzak tutmak isterse de yeter ki o mutlu olsun diye uzak dururum. Gerekirse bir bakım evinde hayatımın son günlerini geçiririm ama yine de evladımın mutluluğuna gölge etmem. Bu hayatta ben mutlu olamadıysam bu benim hatalarımın sonucu suçlu da benim sorumlu da benim... Bu işte tek günahı olmayan benim dünyalar tatlısı yavrum ve benim elde edemediğim mutluluğu o elde etsin diye tüm ömrümü veririm...

İşte bak dediğim gibi, onsuz hayat bilinçaltında imkansız hale gelmiş. Birbirinize yazık ediyorsunuz. İnanin ona bişey olmaz, esas istemediği hayata sizinle sürüklenirse 3 kişi mutsuz olursunuz. Düşünmek bile istemiyorum o evdeki huzursuzluğu. Aklı başında hiçbir anne, kızının sevdiği adamın mesleğini sallayıp çöpe atmasını bekleyecek kadar bencil olamaz. Sizi köle etmiş damadı da edecek. Ama eloğlu sizin gibi boyun eğmez bıkar alır başını gider. Çok yazık olur çok

aynı apartmanda yaşamayı bile doğru bulmuyorum annem bana 4-5 bina ilerde oturuyor işim oluyor gidemiyorum ona bile alınganlık yapıyor hele aynı evde yaşamak, çok zor yapamayız kayın valideme köye gidiyoruz 1 hafta fazla kaldık mı ciddi anlaşmazlıklar çıkıyor ya laf sokuyor ya da sudan sebeblerle kavgalar çıkıyor anneniz yanlızlık konusunda korkuyor belki yaşı ve yaşadıkları gereği haklıdır ama sürekli dipdibe olamazsınız, düşünsene doğu çıkıyor mecbur geliyor eşin yorun geliyor ama o. sürekli laf sokuyor öff böff ediyor

Hiç canını sıkma su akar yolunu bulur. Sana tavsiyem nişanlına bunları elinden geldiğince yansıtma. Annen de kocaman kadın birazcık hayatının sorumluluğunu alsın, kendini de hiç suçlu yada sorumlu hissetme, yoluna bak, gelmek istemiyorsa gelmez, umarım çok huzurlu bir evliliğin olur da hiç yaşayamadığın gerçek aile ortamını ve sıcaklığını eşinle ve evlatlarınla yaşarsın. Sen iyi bir evlatsın, darısı başıma

Boşanırken baban mı haklıydı onu da bu kadar bezdirdiyse. Ben olsam annemi almam

Psikolog musunuz acaba, durumu çok iyi tahlil ettiğiniz için sormak istedim, belki görüşme imkanımız olur diye

ana seni tek çocuk sandım kardeşler varsa daha bi kesin kararlı olmanız lazım

Annenizi hayatınızın içine daha fazla sokmayın. Tehditlerine de kulak asmayın bence. Siz daha iyi tanıyorsunuz ne yapacağınızı daha iyi biliyorsunuz ama bence kendi hayatınızı kuracaksanız diğer şeyleri devre dışı bırakın artık. Birde zamanında gittiğim psikoloğun bir lafı vardı; bize gerçekten hasta olanlar değil, hasta olanların hasta ettikleri geliyor. Yani annenizin tedaviyi reddetmesi bu aşamada normal ve kızmayın bana ama annenizin düzeleceğini de sanmıyorum ben. İnatçı ve ileri derecede takıntılı bir kişiliği var, bir şeyleri düzeltmek ya da normale döndürmek zor onun açısından. O yüzden siz paçanızı kurtarın bir an önce ve nişanlınıza annenizle olan bu durumdan bahsetmeyin. İlerde ne olacağı bilinmez hem gururu incinir adamın hem de en ufak tartışmada bu olanları size karşı kullanabilir. Annenizle ayrı yaşamaya başladığınız an, anneniz bir iki mırın kırın eder ama sonra alışır geçer gider. İnsanlar nelere alışıyor..

Yapma ya! Hangi sekilde engel olacakmis evlenmene? Ne yapabilirde? Gerekirse sade nikah ile gidersin ve ardina hic bakmadan. Gerekirse simdi bile ayri evde yasarsin dügüne kadar. Bilemedim artik bu noktadan sonra konu absürd bir hal almaya basladi. Yalniz basina hic kiyafet alamadiysan, nasil sevgilin ile tanistim iliski yürüttün? Nasil ise gidiyorsun?

Çok taviz verilmiş ya evet anne baş tacı kesinlikle ama sizin bir hayatınız var ya. Sizinle yaşaması bile çok uygun değil bence Aynı evde rahat edemezsiniz ki nişanlın evde en basit donla bile gezemez bir uzanayım dese ayıp olur yani. Mesela benim 6 aylık kızım var pazartesi okullar başlıyor ve ben çalışacağım annem bizde olacak hep dee gidip gelirim kalmam diye eşim ısrar ediyor kal diye annem kendisi istemiyor. Herkes evi de rahat diyor. bence anneniz düşünceli davranmalı. Konuşun maddi destek yapın şuan neredeysenırada kalsın.

Babam uzun zamandır beraber olduğumuzu bilmiyor. Bunu babama söylerse sorun olur. Daha önce yaşadığımız sorunlar vb. bunlardan bahsedebilir.

Seni o kadar iyi anlıyorumki... Gelmezse gelmesin boşver

Anneniz artık birey olmayı öğrenmeli. Madden demiyorum bunu ama bir insan evladı gayet yalnız yaşayabilir, kendi başının çaresine bakabilir. Hem sizin vicdanınızı sömürüyor hem de nişanlınıza kadar dahi karışıyor. Kendi istediği yerde kalsın, götürmeyin zaten. O ne demek yahu! Maddi olanaklarını sağlayın madem, istediği hayatı yaşasın. Ama sizi bunaltmasın. Ay ergen çocuk gibi ne o öyle!

Annenizin çok güzel bir hayatı olmuş sayenizde, der tabi bu benim hayatım diye. Kızı ile aynı hayatı, aynı hevesleri, aynı şeyleri yaşıyor... Öte yandan siz de annelik yapıyorsunuz... 60 yaşına gelen siz olmuşsunuz... sizin hayatınız ne olacak? Sizin sevdiğiniz, sizin seçiminiz?

annenizin emeklisi falan yokmu peki

maalesef Ankara'da bildiğim biri yok. internette sağlık alanında uzmanların bilgilerinin olduğu sitelerden bakın. hangi üniversiteden mezun, hangi alanlarda çalışmış onları dikkatlice incelediğinizde içinize sinen birini bulursunuz muhakkak. benim kendi yöntemim kişinin adını soyadını aratırken yanına şikayet yazmak. hakkında olumsuz eleştiriler varsa hemen çıkıyor. kolay gelsin size. benim size verebileceğim en önemli tavsiye biraz bencil olmanızın vakti geldiğidir. insanları mutlu etmeye çalışmaktan vazgeçin, çünkü bunu yapamazsınız. elinizden gelen herşeyi yapsanız, sürekli çabalasınız bu sizin göreviniz gibi algılanıyor. yapamadığınız ilk anda nankör oluveriyorsunuz. etrafınızdaki alıştırmayın, şımartmayın.

Bu arada bunu da yapıyor zaten, "kızım atansa giderdim, o benim evladım, neden onun seçimi yüzünden gidiyorum, benim bir hayatım var" falan diyor. Hayatım dediği de benle aynı şeyleri yapmak. Doğru düzgün yemek bile yaptırtmadım ona, sevmiyor diye. Sonu böyle olacakmış Louder

Sakin olun inanın çözülecektir. Size bir kaç sey sormak istiyorum. lütfen hayal ederek duygularınızı dökün. isterseniz buraya yazmayın sadece tüm senaryoyu görün ona göre hissettiğinizi yaşayın. Annenizi bırakıp gittiğinizi düşünün.. sadece başka bir şehirde eşinizle bir yaşam dediğimde ne hissediyorsunuz? Annenizde sizinle birlikte tayin olduğu yere gittiniz. eşiniz ve siz aynı evde anne ayrı evde kalıyor ne hissediyorsunuz? Anneniz eşinizin tayin yerini sevmedi işinize taş koymaya çalıştı ama siz nişanlınızla kaçtınız ne hissediyorsunuz? Anneniz eşinizin tayin yerini sevmedi sizde annenizi bırakamadınız nişanlınızla ayrıldınız ne hissediyorsunuz?

Bence ilk seans bile bir adımdır. Bizim sözlerimiz bir uzmanınki kadar etkili olmaz. Bence genç bir psikolog sizi daha iyi anlar. Çok özel değilse sizi babanız üzerinden nasıl tehdit ediyor? Babanız size ne yapabilir ki?

En büyük sorun bu aslında. Her şeyi ben başarıyorum, ben sağlıyorum ama asla yönetemiyorum. Bu durumdan bıktım. Acaba nasıl bir psikolog bulmalıyım, hangi tedavi yöntemi gerekli bunları araştırıyorum Louder

Atama olmadan evlenmeniz iyi olabilir o zaman, evliyken gitmenize kimsenin sesi de çıkmaz. Ayrıca nişanlınız şu an sessiz davranıyo olabilir ama evlendikten sonra eşiniz siz söylemeden annenizle görüşmenize engel olur diye düşünüyorum.

nasil karsilarsiniz bilmiyorum ama aklima sadece bu fikir geldi anneniz evlenmeyi dusunmezmi acaba

Şimdilik kapatın bu konuyu lafını bile etmeyin gideceğiniz yer kesinleşince ona bir seçenek sunarsınız kabul etmezse kendi yolunuza gidersiniz

O zaman sen de al karşına anneciğim sen kendini benim için hep feda ettin artık senin de bir hayat arkadaşı bulma zamanın geldi sen de mutlu olmayı hak ediyorsun seni evlendirelim biz de Kökten çözüm... Louder

Annenizin ciddi bir hastalığı yoksa neden sizinle yaşamak zorunda? Siz anne evlat rollerini değişmişsiniz. Birlikte yaşamak çok kötü bir fikir. Ayrıca hayat sizin hayatınız, gitmek istiyorsanız gidin. Anneniz de yaşadığı şehirde kalmaya devam etsin. Bir iki sorun olur sonra herkes herşeyi kabullenir. Nişanlınız bugün iyidir, susar ama evlenince düşünce ve yaklaşımların da değişebileceğini mutlaka hesaba katın. Bugün sorun edilmeyenler yarın batmaya başlayabilir.

Şu konuyu erkek arkadaşımın böyle bir annesi var diye açsaydınız, erkek arkadşım çok çaresiz vs diye her şeyi olduğu gibi anlatsaydınız, surda size yapılan anlayışlı, kıyamamlı yorumların hiç biri olmazdı. Hepimiz o adamı hemen bırak kaç kurtar kendini, erkek arkadaşın büyümemiş, annesine bağımlı, bir ömür böyle geçer mi derdik. Annesinin sözünden çıkamayan, hayatını yönettiren, çaresizim, güçsüzün kafansindaki adam ne kadar iticiyse kadın da o kadar itici emin ol. Ayrıca psikolojik olarak sorunlu sadece anneniz değil bence bir uzmana danışın bu sorununuzu.

Kıyamam ya.. ama şunu söyleyim nişanlın da bir yere kadar katlanır haklı olarak. O yüzden anneni durdurman gerekir. Eğer annenle aynı evin icinde evli olursan evliliğiniz sarsıntıya girer. Daha nişanlıylen sizi yöneltmeye çalışıyor aynı evin içinde sizi mahfeder. Sen evladısın 2 gün sonra unutursun veya idare edersin.. ama eşin ne söyleneni unutur ne de bir süre sonra tahamül etmeye devam eder. Bu sefer evliliğinizde saygı bir süre sonrada sevgi biter. Aileleri ilişkiden uzak tutmak lazım saglikli bir evlilik icin. Eger bunu annen kabul etmiyorsa yapabilecek birsey kalmamistir. Sen evlat olarak elinden geleni yapiyorsun. Her zaman onun istedigi gibi olmaz sartlar. Sevinmesi lazim ki damatı ve kizi onunla yasamayi kabul ediyor.. bir de uzerine yer begenmiyor

Önce annenle boşanmalısınız. Sonra evlenirsin.

O kadar haklısınız ki. Ben gerçekleri abimler şehir dışından gelince gördüm. Annemin değişen tavrı ve bana, bize yaptıkları sayesinde. O süreçte birkaç gün küs kaldık. Çantama kendi tokamı koymayı özlemişim. Hepsini annem yapar. Peçete alırım çantama mesela. Daha elimi atmadan "ben sana almıştım" deyip çıkarır. Bunun gibi belki 1000 tane olayla bağımlı gibi bir şey olmuşum ben. Halbuki kendim yaşamak istiyorum. Yıllardır bu evin sorumluluğunu sırtıma aldım. Aile desteği görmedim pek. Bunu başaran bir insan olarak, bana "eğer yalnız olsan hiçbir şey beceremezsin" gibi bir tavırla yaklaşıyor. Ben her şeyi beceririm aslında. Becermek de istiyorum. Büyüdüm, inanın büyüdüm. Ama bunu fark etmeme engel olarak bağımlı bir çocuk haline getiriyor sanırım annem beni. Hayatımın en temel kararlarında bile müdahale görmekten bıktım, şu yaklaşımı hakkında tüm üyelerden yorum istiyorum ben, sizce bu yanlış değil mi: "Kaç yaşında geldim, evleniyorum diye bir şey yok! Ailenin yorumu, fikri önemli!"

Hangi şehirdesiniz? Belki örnerebileceğim biri vardır. Klinik psikolog ünvanı olan birini tercih ederseniz iyi olur. Tedavi yöntemi hakkında ahkam kesemem yollar farklı olsada amaç aynı olduğu için yönteme çok takılmayanlardanım.

Hayatımda hiçbir zaman kendime ait kararlarım olmadı, olduysa da annemi rahatsız etmeyecek, aksine mutlu edecek kararlardı. İşim gibi mesela. Evde olabileceğim bir iş annem için harika oldu, buna hep destek oldu. Çoğu zaman haksız da olsa o birileriyle tartıştı diye arkasında durdum, mantığıma asla yatmayan tartışmaların içine girdim, öyle çok şey yaşadım ki kendime ait olmayan. Sanki bir başkasının hayatını uzaktan izliyor gibiyim. Annemi uzun süre götürdüğüm psikiyatriste nişanlımla beraber gidip durumu anlatmayı düşünüyoruz. Sonra da annemi tek götürmeyi. Belki doktor ikna eder bu hareketlerin yanlış olduğuna. Ama en yakın arkadaşım ise "bari gideceğin doktor annenle ilgili olmasın, onun içinde olmadığı bir şey yap artık" diyor. Sizce hangisi mantıklı? Onu tanıyan bir doktora gidip konuşmak mı yoksa sil baştan yapmak mı? Louder

Amin sağolun. Rabbim size de hayal ettiğiniz hayatı versin inşallah. Tek çocuk musunuz kardeşiniz var mı? Louder

Kardeşleriniz de mi var? O zaman neden tek sorumluluk sizde? Ben tek çocuksunuz diye düşündüm açıkçası... O zaman hepten boşverin. Kurun kendi hayatınızı, uyum sağlayabildiği ölçüde yanınızda olsun. Uyum sağlamamayı seçiyorsa da onun bileceği iş. O zaman çözümü o arasın.

Bahsettiğiniz konu 2 ay değil, yıllar öncesine ait hanımefendi. Konumun gerçekliğini sorgulayarak burada aradığım yardımı ve fikirleri sabote ediyorsunuz. Güzellik salonuna gidebilmemle konumun ne alakası var? Size açıklama yapmak istemiyorum, çünkü amacınız bambaşka. Lütfen konuma bir daha yazmayın. T

Hayatimda hic tek basima kiyafet almadim demistin. Anneannemin ölümünden sonra almadim demedin. Eski konularina baktim, güzellik salonuna dahi gidiyormussun. Bana konu artik gercekligini yitirdi. Bide "görsen cok güclü kadin sanirsin beni" dedigin Türk dizi klasigi. Güclu kadin kapali kapi arkasinda eziliyor. Hi dügün hersey icin maddi gücünü var, ondan dolayi bir iki ay önce acil 300 tl'ye ihtiyacin var diye ceyiz satmak istedigin icin konu acmistin. Kaldi ki günümüzce cogu insanda bu güc yok artik. Hele ki bir 24 yasindaki bir kizda. Neyse daha fazla yorum yapmayacagim. Iyi forumlar.

ilerde boşanmak istemiyorsan, annenden uzak dur...

Babamı kullanarak elimdekileri almakla tehdit etmeye öyle alışmış ki, her fırsatta bunu yapıyor. Bunu çözmek zorundayım. Kaybetmeyeceğim hiçbir

Hayatta hiç bir şeyin garantisi yoktur. Sağlığın, annenin, sevgilinin, paranın... tek güveneceğim şey kendim. Babam yıllarca annesine baktı. Şirketi vardı babamın evleri arabaları arsaları çiftliği yazlığı. Çoook rahat ayrı bi ev ya da altı üstlü bir ev tutulabilirdi yapmadı. Çünkü babaannem 20 yaşımda dul kaldım da yine de bırakmadım evlenmedim senin için diye diye büyütmüş babamı. Babamda babaannem için hep daha fazlasını bir adım sonrasını yaptı. Ama babaanneme yetmedi. Yavaş yavaş annemle arası bozuldu bizimle zıtlaştı. O ev babaannemindi biz misafirdik sanki. Böyle yıllar geçti. Babamda fark etti ama geç oldu. Çoook olaylar yaşandı. Babam geri dönülemez bir hastalık yaşadı şimdi hafızasını kaybetti çocuk gibi oldu öz bakım becerilerini bile destekli yapabiliyor. Çok kafaya taktı çok üzüldü. Babama herkes söyledi yaptığının yanlış olduğunu. Bazen aklı gelir yerine ahh der şimdiki aklımla bi daha yaşasam. Annem yüzünden der hepsi. Şimdi çok çok çok az görüşüyorlar. Nişanlınız bile dayanamaz aslında3 kişilik hayatınıza. Vazgeçin. Ben olsam nişanlımla basar giderim annemi arkamda bırakırım. Bi kere gözünüzü kapatıp yapın

Benim durumumda biri için en tehlikeli hal farkındalık yoksunluğudur diye düşünüyorum. Birkaç ay öncesinde yaşadıklarıma kadar ben de öyleydim. Doğru olan bu sanıyordum. Annemsiz cafeye gidip oturduğum sayılıdır. Öyle ki üniversite son sınıfta anneannemi kaybedince vize-finallerime bile annemi götürürdüm, evde yalnız kalmasın diye. O zamanlardan beni uyaran arkadaşlarım vardı. Onları dinlemedim. Şimdi çok pişmanım. Avuçlarımdaki hayatım eridi gitti ve annemin kontrolüne geçti. Çocukluktan beri yerleşmiş bir "o benim için her şeyi feda etti" düşüncesi var. Oysa evlenmek isteseydi evlenirdi. Annem evlenmek istemediği için evlenmedi bunu çok iyi biliyorum. O kadar sorunlu bir hayatımız var ki, sağlıksızlık akıyor ilişkimizden. Sadece annemle değil tüm ailemle böyle aslında.

Evet bağımlıyım, ben bu duruma mahkum edildim. Gerçekleri çok kısa zaman oldu göreli. Ben birbirine çocuk taklidi yapan, aynı odada uyuyan, birbirinden hiç ayrılmayan anne kızız sanıyordum ama köle olduğumu yeni yeni görüyorum. Sağladıklarımı birazcık elinden çekiştirince ne hale getirdi beni, süründüm resmen. Onu bırakıp gitmek benim için devrim olur, bunu nasıl yaşarım bilmiyorum. Onu ölüme terk edermişim gibi geliyor, beni öyle bir noktaya getiriyor ki bazen ölüp gitmek istiyorum. Kurtulmak istiyorum. 3nity

Anne biz gidiyoruz Sen de artik yalniz yasayacaksin Benim de kendi hayatim olmali bunu istiyorum Diyeceksin o zaman tanrica_fides

"Anne, ben seni yalnız bırakmak istemiyorum ama artık bir yuvam olsun istiyorum, gelirsen başımın üstünde yerin var, gelmek istemiyorsan ben senin herşeyini karşılamaya çalışırım" gibi konuşsan yavaştan. Hazırlasın kendini, sonra daha zor olucak sanki. Ben çok gördüm böyle anneler, bencillikten yapıyorlar maalesef Önceki

Annem benim ayaklarım üzerinde durduğumun farkında, aslında babam da farkında ama değil gibi davranıyor. "Ben istemezsem olmaz" tavrı hep var. Annem "ben senin iyiliğini istiyorum, çok sıkılacaksın, o sabah gidecek akşam gelecek, sen delireceksin" gibi tonlarca laf ediyor. Bir de "sen bu yaştasın diye bir şey yok, karışırım" tavrı. Normalde de deli gibi çalışan bilgisayar başından kalkamayan bir insanım ben. Delireceksem de, sıkılacaksam da sevdiğim kişiyle olmak istiyorum. Ama anlatamıyorum. Sürekli sorun çıkarıyor, nişanlımın ailesine de rezil oluyorum sürekli. Aynı evde yaşama fikri benim için tamamen bitti. Altlı üstlü oturulacak. Şimdi atamadan önce evlenmek istediğimizi söyleyince "birkaç ay için ev açmayın, burda otururuz, atanınca tutarsınız evi" diyor. Kendisi rezil etti aynı evde yaşama planını, şimdi de ayrı evde yaşarız diye korkuyor ve bunu baltalıyor. Ben ne istediğini çözemiyorum. 3nity

Adı ne programın? Bayılırım böyle belgesellere

Annenize münasip bir eş mi bulunsa acaba :)

Söylenecek çok bir şey kalmamış. Bu mesajı da epey ciddiye almanı öneririm. Louder

Oğlunuzla mutlu bir ömür diliyorum öncelikle, gerçek fedakarlık da bu değil mi zaten? Benim "bana hayatını ada" gibi bir tercihim, baskım olmamıştı ki, bunun acısını neden çekiyorum? Bu durum bir "acı" haline dönüştürülmeseydi, annem güzel güzel davransaydı ben de ona hayatımı adardım, ki adadım da çoook uzun zamandır. Ama annem şımarık bir çocuk gibi davranıyor ve en kötüsü sanırım bunun "sevimli, ilgi çekici" olduğunu zannediyor. Yani "ıyy yaşayamam ben öyle köy gibi yerde" dediği zaman elit ve sevimli olduğunu düşünüyor. Bu korkunç bir durum

hayat sizin hayatınız. ne kadar anneniz de olsa hiçbir anne bu kadar bencilce davranamaz diye düşünüyorum. abilerinize de farklı olduğunu söylemişsiniz. bence anneniz yaşadığınız şehirde kalsın, temel ihtiyaçlarına yetecek kadar bir para gönderin sadece. gerekirse lüks ihtiyaçlarını da abileriniz karşılasın madem. 'anne artık benim kendi ailem ve sorumluluklarım var' dersiniz, huzursuz edebilir tabi ama uzaktayken etkisi azalır. oralarda avm yok ben ne yapacağım ne demek ya, bi daha sinirlendim. K kanada

En iyi psikiyatristlere götürdüm, aylarca terapi de gördü. İlacını bazen kendi kafasına göre içmiyor mesela, o gün dünyanın en çekilmez insanı oluyor. Asla savaşamıyorum, karşı duramıyorum, gücüm ve cesaretim yok. Kendimi toplamak zorundayım çünkü sevdiğim insanı kaybetmek istemiyorum

Size özel mesaj göndereceğim . push ; A

Siz bu duruma eyvallah edebilirsiniz ama nişanlınız nereye kadar dayanacak? Anneniz biraz uyumlu olmak durumunda. Bagımlılık için de gerekirse profesyonel yardım alın, hayatınızı bu şekilde devam ettirmeniz çok zor...

Öyle bir şey yapmayacağından eminim ama yakında benim gibi çıldıracak böyle giderse, onu biliyorum

Annen gelmesin o zaman. Maddi desteğini yine yaparsın. Yalnız kalmaktan korkuyorsa da bi zahmet biraz fedakarlık yapacak sizinle gelecek. Gelmiyorsa da kendi başına yaşamayı öğrenecek.

Dışarıdan baksanız "uuu, ne özgüvenli, güçlü kadın" dersiniz. Ama annem o ses tonuyla konuşmaya başladığında ezilip büzülüyorum. Tehditleri olmasa ezdirmezdim kendimi bu noktadan sonra. Ama evlenince o tehditler de son bulacak. Yeter ki evlenmemize engel olamasın

Benim annem 60 yaşında bir anne olgunluğuna erişsin, başka duam yok artık. Çok teşekkür ederim desteğiniz

Ben de çok mutlu olacağı bir evlilik yapsın isterdim ancak asla yapmaz Louder

Annenizin çözümü ne? Evlenmemeniz mi? Yoksa damadı işinden etmek mi?

Sakın bitirme tatlım. Ne yaşandı bilmiyorum ama annenin yuvası yıkılmış babandan ayrılmış senin de yuvan yıkılmasın

Canım benim sen de bu kadar hanım hanımcık olmayacaksın madem. Deli deliyi görünce çomağini saklar çok inanırım buna. Bi cinnet geçir bi intihar ederim ayakları bi kaç ortaklığı yıkıp dökme... Evin gerçek çocuğu kim öğrensin.

Annenizi bir uzmana götürmekle başlayın işe. Psikolog olur psikiyatr olur siz karar verin. Ve sizde gidin uzmana. anneniz gibi insanlarla yaşamak kolay değil yıpranmışsınız belli. . Bence sonrasında daha doğru kararlar verir hale gelirsiniz zaten. Biraz kendinizi düşünerek kararlar alın bence. Kararlarınız ya anneniz ya sevdiceğiniz üzerine kurulu. Hayatınızın başrolü olun biraz.

Neden annen seninle gelmek durumunda. Önce annene yalnız yaşamayı öğret, zira çocuğun gibi her yere götüremeyebilirsin.

Anneniz sizi etkisi altına almış. Bir kere siz bu durumdan kurtulmalısınız. Savaşmayın ama dirayetli ve kararlı olun. Karışınızdaki anneniz de olsa manipüle edilmenize izin vermeyin kesinlikle. Çizgileriniz ve kararlarınız olsun. Anneniz ya uyum sağlar ya kendi hayatına istediği gibi devam eder. Dilerim sorunu çözer ve mutlu olursunuz.

Yıllardır beraber yaşıyoruz. Anneannemi kaybettikten sonra bağımlılık durumuna geldi bu durum. Evde gündüz bile kalamaz uzun süre mesela, benim bir hayatım yok diyebiliriz. Bunları düzeltemiyorum. Savaşamıyorum.

Ankara'dayız, çok teşekkür ederim ilginiz için. Umarım vardır bildiğiniz biri

Yaşadığımız şehirde iş bulsun. İşten atılma korkusu içinde yaşayıp gidelim, önemi yok. Yeter ki onun istediği olsun. Kölesi olan ben, asla onun kararları dışına çıkmasın. Her şeyi en iyi o bilir. Bende hata ama, ben ona 24 yaşında bir genç kızın hayatını yaşattım. Her yere onunla gittim, her şeyi ona sağladım, en güzelini, en fazlasını. İnanın milyonerlerin anneleri benimki gibi yaşamıyordur, üstelik en değer vermediği evladıyım. Kardeşlerimin korkunç hatalarına rağmen toz kondurmaz. Ama benim hayatımı oyuncağı gibi görüyor, mahvedebilir, oynayabilir, karar verebilir.

Annen yalniz yasamaya alismak zorunda Eli ayagi tutmuyor mu? Maasi vs yok mu? Bunlar olumluysa bence ayrilin artik annenizden. Yalniz yasayan ilk kadin anneniz olmayacak

Bilemedim ne diyeceğimi. Allah yardımcınız olaun, yüreğinize ferahlık versin.. Siz nişanlınızla bildiğiniz gibi devam edin. Anneniz doldurmaya başlarsa, etrafı ayaklandırmaya falan, tehdit edin bir daha yüzümü göremezsin diye. Belki onun da içine sinen bir yer olur, problem falan kalmaz ortada. Ama ev tutacağınız zaman ayrı tutmaya çalışın. Alt-üst, karşılıklı gibi... aynı evin içinde eş adayınıza da hayati dar eder. Senin yüzünden geldik buraya diye...

Babam annemden daha beter maalesef. Aldatma, fiziksel şiddet, duygusal şiddet her türlü pislik varmış. Ben 1 yaşındayken ayrılmışlar. raava

Babam korkunç bir adam, eğer kafaya takarsa beni kaçırır yine evlendirmez. Annem de bunu bildiği için korkutuyor beni. Ya da bazen diyorum ki, "acaba annem mi yarattı bu korkunç baba figürünü kafamda?", çünkü erkek arkadaşımdan bahsedince beklediğim korkunç tepkileri vermedi. Her şey yolunda gitti. Babamdan yana sıkıntı çıkaramazsa bu işi de bozamaz, bizim de tek korkumuz bu Louder

Resmen anne istismarına uğramışsınız üzüldüm. Çözeceğinize inanıyorum bunca zaman harika evlatlık yapmışsınız. Karşılığını mutlaka alacaksınız içinizi ferah tutun. Çaresizde değilsiniz çare sizsiniz. Duygusal değil mantığınızla hareket etmeye çalışın net olun hazırlayın annenizi sevdiğinizden ayrılmayacağını yanlışsa benim tercihim ben gideceğim mesajını hep verin. sizi kaybetmekten korkmuyo hiç gerekirse hiç konusmayacağınızı söyleyin. sizi kaybetmekten korksun biraz, bunu sağlayın. Babanızı ne şekilde doldurabilir ki damat adayını sevmiyor mu siz anneniz aramadan babanıza anlatın durumu olmaz mı?

İki abim var ama daha önce de yazmıştım ikisi de uzakta, yakında da olsalar annem sadece bu tavırlarını bana gösteriyor. Abimlerin hiçbir sözü, hatası, onun hoşuna gitmeyen davranışı onu bu noktalara getirmiyor mesela. Sadece ben ben ben

Anneni psikologa yolla. Istemiyorsa kendi keyfi bilir. Sen kapiyi ardindan kapat git nereye gitmek istiyorsan. Sen izin veriyorsun diye annen seni eziyor. Baktin hic olmadi, hastaneye yatirirsin psikolojik terapi almasi icin. Kendini daha fazla ezdirme, iyi evlat olacam diye kasma. Iyi evlat olmak annenin psikolojik terör sacmasina izin vermek degildir! Annen uyumlu olsaydi bile yine senin ile beraber gelmesin. O ev sadece sana ve esine ait olmali. Kendinde psikolojik destek alabilirsin özgüvenini toparlama adina.

Hayır değilim teşekkür ederim böyle düşündüğünüz için onure ettiniz. Naçizane fikrim sadece. Mantıkla analiz etmeye çalıştım, biraz da sizinle empati kurdum, gerçekten zor durum, anne bu kolay değil. Ama her bağımlılık aslında aynı temele sahiptir. Sigarayı bırakmaya çalıştığınızı düşünün, çok güçlü bir irade ve dışardan destek gerekir. Belki bu konuyu nisanliniza kabaca açabilirsiniz.