Evet çok haklısın. Herkesi çok önemserim ben. Etrafımdaki herkes mutlu olsun, yüzü gülsün isterim. Biriyle tartışsam, kızsam, küssem ve hatta bir daha hiç görüşmesem bile onu düşman gibi göremem ve kötü haberini alsam üzülürüm. Giden benden gidiyor işte böyle olunca da.. shiningg

psikolojik destek alırsanız daha kolay atlatırsınız bence.. MagicD hayat senin

Bende bu tarz bir donemi atlattim birkacyil once. Hatrlamak dhi istemiyorum Hala kiziyorum kendime niye bir psikolog yardimi almadim diye Belkide almaliyim yine olmasin diye. Neden yasadim bunu h ala bir fikrim yok shiningg

umarım... teşekkürler... malesef öyle...

Çok büyük bir sorun mu anlatacaklarım bilmiyorum ama ben sürekli kendimle savaş halindeyim. Sanki sürekli yanlış davranıyormuşum gibi kendimi sorgulayıp duruyorum. Acaba şurda şöyle davranmasa mıydım, yanlış bir söz mü söyledim, acaba karşımdaki beni yanlış mı anladı, keşke okulda şöyle yapmasaydım, keşke o gün şunu giymeseydim falan filan... Her şeyi sorguluyorum kendimle ilgili. Başka insanların benimle ilgili ne düşündüğünü çok önemsiyorum. Yani herkes beni beğense ne olacak, beğenmese ne olacak. Ama yok, sürekli kendimle uğraşıyorum. Bu birkaç yıldır böyle. Biraz da etrafımda kendini çok yüksekte gören insanlar fazlasıyla mevcut. Onların kompleksli halleri karşısında mı böyle hissediyorum bilemiyorum. Güzel bir ilişkim var. Zaman zaman onu da bunaltıyorum bu düşüncelerle. Ciddiyiz, kuzenleriyle, kardeşiyle tanıştım. Yakında ailesiyle de tanısıcam ve korkuyorum. Çünkü biliyorum ki tanıştıktan sonra acaba şöyle yapsa mıydım, acaba yanlış bir şey mi söyledim diye kendimi yiyip bitiricem. Sevgilime ve ailesine karşı çok fazla hissediyorum bu korkuları. Tartıştığımızda acaba yanlış bir kelime söyledim mi, ya da beni yanlış mı anladı diye düşünüp duruyorum. Evde de bazı sorunlarım var, eski konumu okuyanlar bilir. Her şey üst üste geldi biraz. Bir de acaba aşağılık kompleksine mi kapıldım diyorum ama değil. Ben kendime güvenirim ve kendimden ödün vermem hiçbir şey için. Ezik bir tip değilim de. Her şeyi içimde yaşıyorum anlayacağınız. Bu acabaları arkadaşlarım söz konusu olduğunda da yaşıyorum. Sürekli kontrollü olmaya çalışıyorum ama olamıyorum. Sanki hep mağrur, asil ve kontrollü olmam gerekiyormuş gibi. Yani şaka kaldıramazdım düşünün, daha yeni yeni espri yapmayı ve şaka kaldırmayı öğrendim. Her gün artık sallamıcam hiçbir şeyi, sevdiklerimi ve kendimi önemsicem ve içimden geldiği gibi yaşıcam diyorum ama gün içerisinde aklıma geliyo 5 ay önceki bir mevzu ve içim sıkılıyor. Yani mantıklı düşününce önemsenmeyecek şeyleri önemsiyorum. Hanımlar yardımcı olun bana, nasıl kurtulurum bu duygudan?

kesinlikle şu son günlerde ben de kendi içimde bir savaş veriyorum.. inanın çok iyi anladım sizi.. ah bir de çözüm bulabilsem... içim bir sussa.. kendi kendimi bitirdim gereksiz düşüncelerle... umarım siz de biran evvel toparlanırsınız.. shiningg

Haklısın galiba.. Sorun kabullenme meselesinde.. Zaten kabullensem daha az kaygı duyar ve daha mutlu olurum diye düşünüyorum. Çeşitli sorunlarım var elbette ama etrafımdaki birçok insanla kıyasladığımda defalarca şükrediyorum Allah'a.. Ama böyle takıntılı bir insan oldum son zamanlarda ve bu durumdan kurtulmalıyım.. shiningg

:) seni öyle iyi anlıyorum ki.. Tuhafıma giden bunu kesintisiz yaşıyor olmam. Neden sürekli kontrollü olmalıymışım gibi hissediyorum bilmiyorum. Doğal olmak ne güzel oysaki.

Teşekkür ederim, umarım sizde bu sorundan kurtulursunuz. Ne kadar zor insanın kendisiyle savaşması..

devlet hastanelerinin psikolokları var eğer gitmeyi düşünürsen. illaki özel olması gerekmez. ben de çok fazla düşünürüm gereksiz şeyleri çevremdekiler de hep kızar bu duruma geçmiş geçmişte kaldı geleceğin de garantisi yok diye shiningg

bu sürekli olan bişeymi.. Yoksa arada sıradamı bende öyle bi ruh hali içerisindeydim bi ara sonra geçti ama

Sürekli, 7/24.. Delirecek gibi oluyorum bazen. Yani sürekli kendimde hata aramaktan kendim gibi davranamıyorum ve asıl bu nedenle saçmalıyorum zaman zaman. Oysa kendimi rahat bıraksam, istediğim gibi davranırım ve mutlu olurum ama yapamıyorum.. shiningg

Aslinda bence her insanda var biraz anlattiklarindan. Yani hepimiz söylediklerimizi tekrar gözden gecirip arada tüh keske böyle davransaydim diyoruz. Biraz da bu konuya takildigin ici daha fazla düsünüyo olabilir misin? Hani tik gibi, kurtulmaya calistikca daha cok yapariz. Düsünme bence. Yani yanlis ya da tuhaf bisey yaptigini düsünme. Özellikle yeni bir ortama girecegim geceler sabaha kadar uyuyamadigimi, söyle davranirim böyle konusurum diye planlar yaptigimi biliyorum. :) Bence bi anormallik yok. Anormal olmadigini kabullendiginde de daha az düsüneceksin. :)

Geç farkettim yeni yorumlar yazıldığını. Takip ediyorum forumu düzenli ama sınav dönemi olunca dalgınlığıma geldi sanırım.. Öncelikle ilgin için teşekkür ederim. Bende düşünüyorum psikoloğa gitmeyi ama işin maddi boyutu var. Bir de hangi psikoloğa gitmeliyim bilemiyorum. Tanıdığım, iyi diye duyduğum hiç kimse yok. shiningg

çevrendekileri fazla önemsemenden kaynaklı diye düşünüyorum. oysa değeri önemi en başta kendine vereceksin ki kendine güvenin gelsin ancak o zaman aşarsın bu düşünceleri 1