İlaç konusunda yorum yapmıyorum fakat bu ilaçları kim verdi ve ne teşhis kondu sana biraz açıklar mısın? B

Giderli

Herhalde ilaçları doktor kontrolünde alıyorsundur. Bence doktorunu arayıp şikayetlerini anlatırsan daha iyi olur. S Semblante iyi

Şekerim bence evden çok erken yaşta ayrılmışsın ve senin aile ilgi ve sevgisine ihtiyacın var. Neden ailenle yaşamıyorsun? N Nehir1971 2. üyelik sebebi ile profil pasif edilmiştir. 2. Üyelik! tek ayak

Ailenizden çok küçük yaşta ayrı yaşamaya başlamışsınız, ister istemez çevrenizdeki insanları kendinize yakın hissetmeye ve ailenizden saymaya daha ileri boyutu onları kaybetme korkusuna kapılmışsınız. Psikiyatri doğru karar. Yüzeysel dinledi dediğinize göre, koyulan teşhis gözlemsel teşhisti. Bahsettiğin yarın ki seansta tam tespiti yapacaktır. Olabildiğince kendiniz olun. Sorulan sorulara gerekirse 1 saat cevap verin, ama içinizdekileri kusun. Sizin farketmediğiniz ama sarfettiğiniz bir cümle dahi, koyulan teşhiste ya da durumun gerilemesinde yardımcı olacak bir unsuru doğurabilir doktorun zihninde. Bunun dışında size bir akıl vermeyeceğim, en doğru olanı çoktan yapmışsınız. Durumunuzun, rahatsızlığınızın farkındasınız ve en önemlisi bunlar artık bitsin istiyorsunuz. Bu demek oluyor ki, kısa süre içerisinde iyileşeceksiniz. Kişi eğer durumunun farkında ve gerçekten iyileşmek istiyorsa, geçmeyecek ya da etkisi azalmayacak hiçbir psikolojik hastalık yoktur. Artık canınızı sıkmayın ve doktorunuzun öğütlerini can kulağıyla dinleyin ve uygulayın. MissCherryBlossom

bayanlar şu günlerde bi depresif nöbet geçiriyorum. 20 25 gün önce yakın bi arkadaşımın normalde gülüp geçeceğin sıradan hareketlerine karşı aşırı biir hassasiyet ve alınganlık göstererek başlayan durumum son 5 gündür sinir krizleriyle birlikte seyir ediyor. doktora da gidiyorum 16 gündür de ilaç içiyorum artık dışarıdan bi uyaran olmasına gerek yok aklıma gelen bir düşünce bile ellerimi titretiyor kalp atışım hızlanıyor vücudum geriliyor derin nefes alıyorum kendime telkin veriyorum düzelir gibi oluyor ama sonunda daha fazla dayanamayıp koy veriyorum böğüre böğüre ağlıyorum kendimi kimin yanına nereye atacağımı şaşırıyorum birini bulup konuşuyorum anlatıyorum ama hep aynı şeyleri her gün aynı şeyleri. ya annem ya arkadaşım ya dersane hocası ya okul hocası bu sinir krizinden sonra bi sakinlik sanki hiçbir şey olmamış gibi. duygu durumum o kadar değişken ve uçlarda ki ben bile şaşırıp kalıyorum düşüncelerim çok yoğun, çağrışımlarım çok hızlı, kısa bir sürede aynı anda aklımdan o kadar çok düşünce geçiyor ki. bi anda içime iyi bi his doluyor bi anda kötü bi his. bu arada 18 yaşındayım sınava hazırlanıyorum yurtta kalıyorum. ailevi problemlerim yok sınav kaygım korku verecek düzeyde değil sadece yukarda söylediğim yakın arkadaşımla sağlıklı bi ilişki yürütemiyorum ona karşı duygu anlamında aşırı bi bağımlılığım var. aramızda hiçbir alıp verememe bir kırgınlık bir çözülemeyen durum yokken sanki beynim onunla aramda bi sorun varmışcasına o bana en küçük bi soru sorduğunda mutlu olmam benle ilgilendiğinde sevinmem, en küçük bi ters sözünün çok üzmesi çok acıtması.. bu şekilde peşpeşe günlerde sinir krizi ağlama nöbetleri geçirmiş olan varsa nasıl yaşadı ve atlattılar? vee yakın arkadaşıyla ilgili böyle ilginç bi sorunu olan?

Canım normal, geçici bir durum. Seni rahatsız eden sözleri davranışları olmuştur. Söylerken anlamadığın Bilinçaltından sonra sonra çıkmıştır. Arkadaşından uzak dur. Kendini kaptırma, benim durumum bu eyvah hasta oldum deme, sağlıklıyım de. Herkes dönem dönem sıkıntılı ruh halllerini Yaşar bir süreçtir geçer. Sevdiğin insanları ara, sevdiğin şeyleri yapmaya çalış. . push ; C

evet daha çok yeni ilacın etkisi için biliyorum. sağolun ilginiz ve vaktiniz için. :) A AklinYolu1

Zamanla düzeleceğine inanabilirsin. Beynin kimyası dersen özellikle kış aylarında depresyon daha çok artar. Ilaclarin etkisini göstermesi biraz daha zaman alır. İlaçlarını mutlaka düzenli kullan. Sadece depresyon ise atlatman daha kolay. Bağımlılık konusunda ise tek arkadaşın o ise bağlanman normal. Sosyalleşmeye çalış ve başka arkadaşlar da edin. B

gerçekten teşekkür ederim benim için bakmışsınız. tam da bunları karşılıyor. okuldaki bi hocam bunu iyi bir psikoterapistle birlikte çalışarak zamanla çözebileceğimi ve yaparsam bundan sonraki hayatta her ilişkimi de sağlıklı yürüteceğimi söyledi. ailemde şizofreni falan yok ama ailece biraz takıntılı hassas insanlarız. 14 yaşında yatılı okulda yurtta kalmaya başladım kaldığım odadaki kızlar sınıf arkadaşımdı aynı zamanda işte dışlama, dalga geçme, çekememe gibi şeylerle beni hep huzursuz ettiler hem okulda hem yurtta. cahillikten odamı değiştirmeye cesaret edemedim üst dönemler herkesin bi odası düzeni vardı oda değiştirmek imkansız gibi geliyordu o yüzden aylar boyunca sınıfta ve yurtta cehennem hayatı yaşadım o arkadaşımın omzunda ağladım hep onlar beni odada gürültü yapıp uyutmadıkça onun yanına gittim birlikte uyuduk yani anne gibiydi benim için duygusal olarak bi yönümü tamamlamış. bunun adını bu olaylar olduktan sonra koyuyorum. anne rolü biçmişim ona biraz. birbirimizin memleketlerine gittik, gezilere gittik eski arkadaşlarımızı tanıştırdık gerçekten çok fazla şey paylaştık. aslında başka samimi arkadaşlarım da var onun da var öyle günün 24 saati de beraber değiliz sınıfımız dersanemiz farklı sadece yurtta aynı ranzayı paylaşıyoruz. ikisnin ayrı düşünülemediği çok samimi iki kişi gibi de değiliz. meselaa seneye üniye gideceğiz belki de farklı şehirlerde olacağız orada yeni insanlarla tanışacağım onlarla belki çok yakın olamayacağım belki olacağım, bu arkadaşımla belki hiç görüşemeyeceğiz bunları biliyorum ve olgunlukla da karşılayabiliyorum. kaldı ki öyle hedeflerimiz çizdiğimiz yollarımız da bir değil.

bana direkt orta halli depresif nöbet teşhisi kondu psikiyatri verdi tabiki. doktora son gittiğim gün ilk sinir krizi geçirdiğim gündü. devamı da hep geldi. yarın randevum var. uzun uzun konuşacağız dedi doktor yüzeysel bakmıştı biraz olaya derine inecek biraz daha yarın sanırsam.. her gün her gün aynı şeylere ağlamak çok zor, insanın nasıl midesi hastalanıyorsa aynı beyni de öyle hastalanıyor kimyası bozuluyor. çünkü duygu durumum o kadar değişken ve zıt ki önce ağlayıp sonra etrafımdakilere bağırıp çağırıp bi zaman sonra da bunların ne kadar saçma olduğunu düşünüp gülesim geliyor. o vakitlerde sanki her şey kontrolümden çıkıyor benliğimi kaybediveriyorum. şu anda adam akıllı bir şekilde bunları yazıyor zamanla düzeleceğime inanıyor ve huzurlu hissediyorum. ama yarın özellikle sabah uyandığımda? kendini şartlamışsın demeyin yatmadan kendimi bugünkü sondu diyip teskin ediyorum ama öyle olmuyor. A AklinYolu1

Yanlış anlamanızı istemeyerek soruyorum: acaba aşık mısınız arkadaşınıza?

Bağımlı kişilik olabilir mi acaba? :26:

Yakın akrabalarında veya ailende şizofreni var mı? Anlattıkların kişilik bozukluğunu gösteriyor gibi. Arkadaşına olan bağlılığın onu kaybetme duygusundan ileri geliyor olabilir En ufak olumsuz tepki onu kaybedeceğini düşündürdüğü için. Bence doktorunla konuşup o arkadaşından uzak kalacak yöntemler geliştirmelisin Çünkü o sana ne kadar yakın olursa duygu durumuna o kadar negatif etki yaratıyor. Bak bir de nette şunu buldum: Bağımlılık morbid bir durumdur. Yani medikal modele göre aslında bağımlılık bir hastalıktır. Bağımlılıkta bireysel özgürlük sınırları yoktur. Bağlı olunan nesne ya da kişi yoksa, o zaman kişinin yaşamını özgürce sürdürmesine imkan yoktur. Bağımlılıkta çaresizlik ve mutsuzluk en egemen iki duygudur. Bağımlılık gereksinimleri nelerdir. Sevgi, şefkat, korunma, güven beslenme, sıcaklık gibi gereksinimler, bağımlılık gereksinimleridir. Bağımlı yaşanan ilişkilerde, bağlı hissetmenin yarattığı engellerden dolayı oluşan çaresizlik, zaman içinde öfkeye dönüşür. Günün yeknesaklığı, geliştirici özelliklerin olmayışı, tatminsizlik, yılgınlık, sıkıntı sıktır. Yaşamlarını bağımlı geçiren kişilerde sokağa çıkmama, fobiler, panik ataklar sık görülür.

Forumda ilaç ismi vermek yasak diye biliyorum. MissCherryBlossom