bu arada annen aşırı derecede kıskanç sahiplenici ve ben merkezli biri. şimdi sen genç kız oldun. kendi yaşayamadığı şeyleri sende görmeye tahammül edemiyor. kızı da olsan, yanlış olduğunu bilse de bu duygusuna engel olamıyor. evlensen de bırakmaz peşini. olabildiğince, onun gönlünü hoş ; kendinden uzak tut. S

bir anne kizini niye kiskanmasin ne sacma yorumlar var ya.. kadin sadece kizini fazlaca korumaya calismis onuda kaybetmekten korkmus ama kendi psikolojiside normal olmafdigindan bunu dogru yolla yapmamis.. bide onu dinlememeniz otoritesinin sarsilmasini fln hazmedememis olay bu.. annenizin kotu bi anne oldugunu dusunmuyorum/bosanmis ailelerde bazi annelerin eve sevgilisini getirip yan odada bilmemne yaparken cocugunun gelis gidis saatini nerde kaldigini hic umursamayanlar biliyorum.. alakasiz olcak ama annenizin burcu nedir? Snm :) Aktif

aynı durumdayız ben cesaret edipte konu acamadım umarım sana söylenen tawsiyelerden yararlanabılırım bende.. Snm :) Aktif

Sanırım annenızın yanında bı tek sız kaldığınız için ıktıdarı sizin üzerınızde kurmus siz de söz dinleyen bır tip olduğunuzdan hep onun dediği olmus.. Sizinle ılgılı önemlı bı konuda onu dinlememiş olmanızı hazmedemıyo olsa gerek! Annenızı değiştirebıleceğinizi zannetmıyorum acıkcası kac yasına gelmıs kadın yıne benım dediğim olsun ıster.. Çok fazla tartısmaya gırmeyın böylece daha az kırılır sıze eskısı gibi olmayı da beklemeyın zira artık hayatınız önemlı ıkı kısıden ıbaret olduğundan eskısı gibi olmanız zaten mumkun olmaz.. Snm :) Aktif

Evet eskisi gibi olamayacağız.. ama yok mudur bir orta yolu bilemedim.. tecrübesi olan ablalarım varsa paylaşmalarını dilerim.. cevabınız için teşekkür ederim

Gerçekten çok teşekkür ederim, bunları duymaya çok ihtiyacım vardı benim..

Herkese cok tesekkür ediyorum... Emin olduğum herşeyi bir kez daha sorguluyorum artık. Dışardan bakmaya calısıyorum. annem sürekli "Beni şöyle üzdün, baban bıraktı gitti ama ben gitmedim" dedikçe kendimi suçluyordum. Sanki dünyaya gelmemin sorumlusu benmişim de herkese fazlalık geliyormuşum gibi... Ve bunun gibi birsürü şey.. Kendi uzaklaştırıyor beni kendinden, farkında değil.. R rouges

Belkide annenin sana anlatamadigi baska bir derdi vardir, ve bir sekilde sana patliyordur her defasindada:44:Bence biraz sabirli olmaya calis. Eminimki annen senin zarar görmeni istemedigi gibi senin üzülmenide istemiyordur. Sonucta sen 1 üzülsen annen 10 üzülür. Sen onun canisin cigerisin, bir anne asla evladinin kötülügünü istemez. Annene karsi ilimli ve anlayisli olmaya calis. Bu arada sormamda bir sakinca yoksa annen kac yasinda ve sen kac yasindasin? Snm :) Aktif

canım annen bir boşanma atlattığı için biraz problemli olması doğal, bide şöylle oluyor yaş geçtikçe anneler daha sinirli oluyor biz büyüyoruz bende annemle hep kavgalar ederdim hemde hiç bir neden yokken batıyordum ona hemde tek çocuğum ona rağmen o zaman üzülüyordum ölmeyi bile düşünüyordum hep, maalesef anneler bilinçsiz muhakkak kı senin iyliğini istiyor, sende paylaşacak bir kardeşin olmadığı için ona gidip anlatıyorsun ilşkini ufacaık bir mutluluğun olsa anneciğinle paylaşmak istiyorsun seni çok iyi anlıyorum ama ben böyle agrasif olmasının nedeni boşanma yani baban aslında sorun biz atlattık bitti dediğimiz şeyler slında bastırdığımız duygular ve ara ara karşımıza çıkıyor işte annen bunu sindiremmeiş ki bu doğal ben ne olursa olsun boşanmaya karşıyım bir erkek evlendim dedği kadına ömür boyu sahip çıkmalı oratada aldatma gibi büyük nedenler yoksa öyle çekip gitmemeli asla sana gelince hayatta ne olursa olsun sen tek başınasın bunu unutma erkek arkadaş, aile, koca hepsi gelip geçici, güçlü ol kendi sınırlarını çiz, hayatta bir duruşun olsun, güçlü görün güçlü olmasanda, istersen dertleşriz de senle ama dedğim gibi hayyataki herşey güçtür unutma bunu sen eğer güçlü olursan kimse sana birşey yapamaz, annenide alttan almaya bak, oda yaşamış bir sürü şey bilemezsin kimsenin ne hiseetğini mutlaka senin iyiliğini düşünüyor bende okul yıllarımda hep kavga ederdim şimdi daha iyiyiz herşey gönlünce olsun Snm :) Aktif

Annem kötü değil son derece sorumluluk sahibi annelik görevlerine sıkı sıkı tutunmuş vaziyette ama biraz fazla sıkı.. Okulum bitti işimi elime aldım yakında hayatımı kurucam ama hala ilkokul çocuğu muamelesi görüyorum... Tek istediğim bir kişiliğimin bir hayatımın olduğunu kabul etmesi ve bana kendi istediği kişi olmamı bu kadar dayatmaması Burcu akrep, ama birebir uymuyor özellkleri aslında. mortishya

canım annelerimiz, ne kadar da "biz arkadaş gibiyiz herşeyi anlat" deseler de gidip de flörtünü anlattığında böyle bir kalıyor önce... kendi annemden bilirim. en küçük teyzem derdi bana "turamit annene tüm flörtlerimi anlatırdım çok iyi dertleşirdik" üstüne annem de diyor anlat, flörtümü anlattım "daha küçüksün okulun var..." neyse... başkasıyla flörtüm var mesela hani bir süreç vardı 2-3 hafta bir bakıyorum daha adını bile koymamışım giderim söylerim " eee niye bunca zaman sakladın"... flörtümle çıkacağım gün illa bir tedirgin ve 10 kere tel açmalar akşam 5 de gel dediğini bilirim... düğüne 1 hafta vardı akşam çıkmamıza gene izin vermedi. okula giderdim dersteyken açmadım diye burnumdan getirirdi ya da işte mesaiye mi kaldım ertesi gün işten çıkacaksın diye baskı yapardı. sevgilimle haftada 1 buluşsam ona bile laf ederdi... inan unutmuşum hepsini... ne kavgalar. eşimle en mutlu günlerimizde benle kavga ederdi. isteksizliğiyle siniriyle üzerdi beni. aileler tanışacak bi surat bi surat... çeyiz alacam ayyy zoraki gleiyor. e gelme ben gider alırım. acelen ne diyor? nişanı takmışım ya ne acelesi... neyse canım çok iyi anlıyorum seni. zamanla anladı annem de yanlışını. düzeldi şükür. ama ben 27 yaşımda evlendim. asla kurtulayım diye evlenmedim. annem karşı çıktı diye kimseden ayrılmadım ama sırf anneme inat da kimseye bağlanmadım. ben şu an evli bir ablanım canım. sıkma canını oturuyor zamanla. tek çocuğuyum annemin. kabul etmese de resmen paylaşamıyordu. eşimle flört ederken resmen işin bozulmasını bekledi, tamam sabote etmedi şükür ama uzattı da uzattı. eşimin ailesi tanışmaya geldi, istemeye gelecekler yokk dedi kaç kere erteledi... güzellikle sabırla bekledik. evlendik. hiç karışmaz evimize. 6ay gelmedi bile aman yeni evlisiniz rahatsız etmeyim diye ki kaç kere çağırdık... hala daha bizde kalmaz, evimize karışmaz... ben haftada 1 giderim. telefonda sürekli konuşuyoruz. kavgamız falan yok... zor evet ama zamanla oturur canım. şimdiden de sevgilini annene karşı koruma. boşver. haklısın anne de geç. ters tepiyor. bu sorunlardan dolayı da sevgilinin kusurlarını görmüyor olabileceğini aklının bir köşesinde tut. sen gene annenin eleştirilerine kulak ver ama takma kafaya... anne bu atsan atılmaz. zamanla oturacak. sabırlı ol. Son düzenleyen: Moderatör: 6 Aralık 2011 Snm :) Aktif

belki bu yaşadıklarından sonra babana bakış açın biraz değişebilir. büyüdükçe anneni farklı görmeye başlamışsın. daha doğrusu senle olan ilişkisi değişmeye başlamış. demek ki yanındaki insana hayatı zehir edebilecek potansiyele sahip bir kişilik. daha da büyüdüğünde sorunların boyutuda değişip büyüyecektir. sen çocuk aklıyla idrak edememiş olabilrsin ama annenle baban arasında perde arkasında neler yaşandığını bilemeyebilirsin. çocuk genellikle annenin gösterdiği şekilde görür. balki babanın da başedemediği birşeyler yaşandı. ben babanla konuşmanı ve dertleşmeni tavsiye ederim. bakalım altından neler çıkacak. hiç bilmediğin şeyler olabilir. hayat bazen çok karmaşık olabiliyor. R rouges

Kızlar, benim sorunum annemle. Artık denemediğim bi yol kalmadı ama düzeltemiyorum. 3 senedir evin içinde huzurum kalmadı. Çoğu zaman ölmeyi düşündüm. Uzun uzun anlatıcam şimdi, lütfen bu konuda fikri olan söylesin. Ruhen çökmüş durumdayım artık, yolun sonuna geldiğimi hissediyorum... Şuan 20 yaşındayım. Annemle 17 sene boyunca aramızda apayrı bir bağ vardı. Babam sorunlu ve bencil bir insan olduğundan, zaten 9 sene evvel olaylı bir şekilde boşandılar. (Babaya öyle denmez demeyin, şimdilerde kendi de kabul ediyor yaptıklarını ve pişman, ama ben ona 9 senedir 1 kez baba demedim, benim için bitmiştir çünkü.)Annem boşanmayı yuvanın dağılmasını hiç istemedi ve gururunu bile hiçe sayarak gitmemesi için ona yalvardı. Dayak yedi, hakaret yedi, herşeye razı oldu yuvası dağılmasın diye. Ama boşandılar ve biz zaten onlar evliyken de annemle etle tırnaktan öteydik. Birbirimize aşık gibiydik ve bize herkes imrenirdi. Genç bir kız olduğumda da hiç bir zaman sözünden çıkmadım. Üniversitede onu yanlız bırakmamak için şehir dışını yazmadım bile. Ben üniversiteye başladığımda sorunlar kavgalar başladı. Harfiyen sözlerine uymadığım için. Ama yine ben arkadaş gibi anne kız ilişkimi sürdürmek istedim. Annemden hiç bir zaman hiç bir konuda birşey saklamamak istedim... Arkadaşlarımı, hocalarımı, dertlerimi paylaştım. Şu anki erkek arkadaşımın ilk adı geçtiğinde, o başka biriyle birlikteydi. Biz sadece arkadaştık. Ve her arkadaşımı anlattığım gibi ondan da bahsettim anneme. Bir yandan kavgalarımız devam ediyordu. Aylar geçti, erkek arkadaşım ve o zaman çıktığı kız ayrıldılar. O esnada biz yakınlaştık ve 3 ay sonra biz çıkmaya başladık. Çıkmaya başladığımızda annemle kavgalıydık ve benle konuşmuyordu yaklaşık 1 haftadır. Annemle barışma çabalarım esnasında onunla çıkmaya başladığımı da söyledim. Bana küçüklüğümden beri "genç kız olunca senin de bir erkek arkadaşın olabilir, bunlar normal şeyler" diyen annem, onunla çıkmaya başladığımı söylediğimde kıyameti kopardı. O günden sonra da ilişkimiz hiç iflah olmadı. Hep kavgalıyız, hep küsüz. Nasıl olur da birinden ayrılıp benle bu kadar çabuk başlarmış. İşte 3 senedir benle konuşmamasının, erkek arkadaşıma ağza alınmayacak küfürler etmesinin, hatta arayıp hakaret etmesinin temelinde bu yatıyor. Diğer sebepler de buna bağlı olarak benim onu aldattığımı , ezip geçtiğimi, sevmediğimi, saygı duymadığımı düşünmesi. Ben bu zaman zarfında ne mi yaptım? Ben hatalar yaptım, özür diledim, yalvardım, özür dilemedim, kızdım, konuşmaya çalıştım, kavga ettim, annemden birden fazla kez dayak yedim, okulumu bitirdim, hepsini yaptım evet ama ben gençtim. Gençliğimin arkasına sığınmıyorum ama bunları yaptıysam da sebebi her gün odamda tek başıma yapayanlız kalmamdı. Annem istediğimde dışarı çıkmama izin vermez, gündüz saatleri içinde akşam ezanı okunmadan evde olacak şekilde izin verir. Arkadaşlarıma çok nadir yollar. Zaten evde abisi veya babası olan arkadaşlarıma hiç yollamaz. Üniversite hayatım boyunca 1 kez bile bir etkinliğe, üniversite şenliğine veya konsere yollamamıştır. Herkese imrenerek geçti yıllarım. Kendimi bu yıllar içinde hep hapis hayatı yaşar gibi hissettim. Şımarıklık değil bu, yaşım ve yapım gereği oturup saatlerce düşünüyordum her gün, kendi kendime saatlerce ağlıyor, hayatım bitsin istiyordum. Bu inanın çok zor. Çünkü ben tek çocuğm ve annemle birbirimizden başka kimsemiz yok. Tüm dünyam annemdi. O bana tamamen sırt çevirince benim nasıl bir depresyonda olduğumu düşünün. Benim için gelecek tamamen bir boşluk haline gelmişti. Bu arada erkek arkadaşımın kötü niyeti olduğunu asla ve asla düşünmedim de, görmedim de. 3 sene oldu ve biz her sorunumuzu bir şekilde halletmeyi başardık. Annem ona hakaret ettiğinde de ağzını açmadı, gık demedi. O benim de annem, onu kazanmalıyız dedi hep. Çok aşığız. Ve ben ondan ayrılmak gibi bir ihtimali düşünmüyorum. Evlenmeyi istiyoruz en kısa zamanda. Tam düzelttim diyorum, annemle konuşmaya başlıyoruz; ama 1 2 hafta içinde annem kavga etmek için beni silmek için bir bahane buluyor ve küsüyoruz. Bana ve erkek arkadaşıma ağza alınmayacak sözler sarfediyor. Bağırıyor, haykırıyor, her seferinde evlatlıktan reddediyor. Çok ama çok canım yanıyor artık çok sıkıldım. çok yoruldum. En son bugün annem işteyken ben habersiz izinsiz dışarı çıktım diye olay çıkardı ve yine küstü. oysa dün çıkacağımdan bahsetmiştim ona... Nolursunuz bi şey söyleyin bana. ben annemle aramı nasıl düzelticem.. Vakti geldiğinde, 2-3 sene sonra nasıl ruh eşimle evlenicem.. nolucam ben... o kadar umutsuzum ki hayattan...

hepsi geçer bunların:) evlenip çoluk çocuğa karışınca daha iyi olursunuz merak etme. anneni de çook ararsın R rouges

Tabi ki sakıncası yok yazmıştım zaten ben 20 yaşındayım, annem 46

S svc

annenizin bütün problemi sizi kıskanması bence yani sizi başkasıyla paylaşamıyor belliki bütün dünyam annemdi demişsinizya onunda tüm dünyası siz olmuşsunuz yanlız kalma korkusundan yapıyor belkide T turamit

Ona defalarca kez benim için ne kadar değerli olduğunu, hiç kimsenin onun yerini alamayacağını söyledim.

annenle sorunlar yasamanin sebeplerinden bir tanesi bastan anneni cok dinlemen olmus.. dogalolarak ileride 1 kez dedigini yapmazsan mutlaka sorun yasarsiniz, yasamissiniz da. annenin yasadiklari da hic kolay degil inan. bir kadin ayriligi, ihaneti vs. kabullenemez.. disaridan normal gorunse de kalbin de herzaman o aciyi tasir. onu da anlamaya calis. evde erkek olan arkadaslarina yollamamasi cok dogru. bu bencillik degil seni dusunuyor. evet arkadasin, annesi duzgun olabilir ama babasi, abisi nasildir akillarindan ne gecer bilemezsin. annen isini sansa birakmiyor bu konuda kizma. ama sosyal etkinliklere katilmana izin verebilir. guzel bi dille anlatirsan onceden ortamini yaparsan seni yollayacaktir. ve arkadaslarinla tanismasi da guven icin onemli. erkek ark. ilgili onyargilari olmasi da cok dogal. cunku onceden hayatinda baska birinin oldugundan falan, ozelinden bashsetmissin. burada senin de hatan var aslinda. ben anneme arkadaslarimi anlatirken buna girmezdim. ne olursa olsun anneni de anlamaya calis.. onun yasadiklarini, hayat tecrubelerini goz onune al. erkek ark. duzgunse zaten annen zamanla kabullenecektir. onyargilari silinecektir. cok takma bunlari. mortishya

bende üniversite yıllarımda hep annemle kavga ediyordum. ben de tek kızım. onun onaylamadığı biriyle beraberdim. şimdi düşününce evet haklıymış kadın diyorum. erkek arkadaşınla bir kavgan gürültün oldumu annene yansıttığın? yada annenin görüp senin göremediğin bişeymi var? erkek arkadaşın üni. mezunumu? aile hayatı sizinkine benziyormu v. s? bi sebebi vardır belki istememesinin diye düşünüyorum. eğer sebebi yoksa belki seni herşeyi olarak gördüğü için seni kaybetmekten korkuyordur. psikolojik bir sebep olabilir. kadıncağız o kadar zor şeyler yaşamış psikolojisi de bozuk olabilir. S svc