Annem aslında sosyal çevresi olan sosyal biri, benim gibi değil. Hakkını arar, yedirmez. Ailem böyle değiller. Babam da sessiz biri ama. O da yine de fikrini ifade eder çekinmez. Asosyal değilim benim gibi. Ananem büyüttü beni, annem çalışıyordu. dedem ananemi sürekli döverdi. Kavga şiddeti görerek büyüdüm o evde. Bağırış, çağırış, sürekli olaylar... Acaba onlar mı beni içe kapanık yaptı diyorum.

Doğru bugüne kadar bir şekilde geldim, tektim ama çocuklar söz konusu artık onlar için de zaman çabuk geçecek. Pişman olmak istemiyorum artık hiç bir şeyden.

Annem aynı sizin gibiydi. Küçükken bize kızanlara bağıranlara tek kelime etmezdi. Yani ezilerek büyüdük. Velhasıl içime kapanık olarak yetiştim. Üniversiteden sonra kendimi yetiştirdim. Ve bazen anneme bunun için çok kızarız. Onların rol modeli sizsiniz şuan.

Ferhans'ım ferhanslığımı yapayım. Eee bu utangaçlıkla kocayı nasıl buldun kız. Bizim kızlar altından girip üstünden cıkıyor milletin de tık yok

Bir keresinde eski iş yerimden mesela hakkım olan kalan maaşımı çekmeye gidememiştim. Öyle onlara kaldı paranın içte kalan kısmı.

Güzel fikir teşekkür ederim fikir verdiğiniz için

Eşinize diyemez misiniz 2 çocuk nasıl yaptınız yahu? sessizmanifesto Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Hakaret etmişsiniz açıkça. Öğretmensiniz sanırım. Herhangi bir çocuğa bu tür kelimeler kullanırsanız sizden hayatı boyunca nefret eder.

Çocuklarınız yanınızdayken hakkınızı arayın, yedirmeyin. Çocuklar da zaten evebeynlerini taklit ediyorlar, onlar da kendilerini savunmayı öğrenirler bu sayede.

Zaten karar aldım bundan sonra çocuklarım ve ben, bizim isteklerimiz ihtiyaçlarımız ön planda olacak. Bağ bahçe umrumda değil artık.

Sadece üzülmek durumu değiştirmiyor c Silkelen kendine gel. Terapiyse terapi. Ne gerekiyorsa yap. Youtubeda yada online birsürü eğitimler var bunla alakalı. Yada bi kursa felan yazıl. Bir an önce yenmeye bak. Madem anne olmayı seçtin hemde iki sefer, bu çocukları korumak kollamak senin ve eşinin görevi. Çocukları anne babasından ne görüyosa belli bi yaşa kadar bunu normal yada doğru zanneder. Bunu kendine ve onlara yapmaya hakkın yok.

Ezik gerçekten çok kaba... Sizin gibilerin yetiştirdiği çocuklardansa eziklerin yetiştirdiği nazik narin çocukları tercih ederim yine de.

Ama iyi bir insan olması yetmezki. Bazen iyi dediğimiz eşler farkında olmadan piskolojik şiddet uygular bize. görmezden gelinmek, sürekli duygularının yok sayılması, abarttığını düşündürmek. Yani hayat arkadaşın senin bukadar kötü olduğunu görüp seni karşısına alıp neyin var diye sormazmı? Yada beraber çare aramazmı? gerekirse gece gündüz uykusuz kalıp seninle ilgilenmesi gerekmezmi? Çırpındığını görüp böyle vurdum duymaz olması bence iyi birşey değil. Gerçekten bir an önce işşe iş, hobiyse hobi. Birşeylere meşgul ol. Özgüven konusunda yardımcı kurslar varsa git, yada bi piskoloğa danış. Lütfen kendini ihmal etme.

Bu kadar korkak olmayın kimse sizi yemez ısırmaz hakkınızı savununca. Bunun için tedaviler var, ama işin %90ı cesaret, kendinizi düşünmüyorsanız çocuklarınızı düşünün onların bu kadar özgüvensiz olmalarına izin vermeyin

Çok güvendiğim nir arkadaşımın tavsiyesiyle başvurdum, psikolog kendisi. Tabi o süreçte doktor sitesinden falan da yorumlarına baktım. Klinik psikoloji üstüne de ingilterede master yapmış, donanımlı biri güveniyorum kendisine açıkçası. Hayır farklı sorunlarım vardı en başta köksüzlük, bağ kuramama gibi... bunlara sonradan sıra gelir gibi oldu; uzun bir süreç işte. Bebeklik ve çocukluk hepsi var; ihmal edilmişim de ötle böyle değil yoksa böyle çok dramatik bir öyküm yok. Maruz bırakma sonraki aşama ama; önce o travmaları bir teknikle nötrlemeye çalışıyor sonrası davranış değişikliği daha rahat oluyor. Her yönüyle zahmetli bir süreç ama değer; kendimi baştan yapıyorum hocam haksızlık değil mi diyorıö bazen... sonuçta arkadaş edinmek, ilişki yürütmek.. gibi diğer insanların rahatlıkla yaptıpı şeyleri öğreniyorum. Evet sizi yeniden yapıyoruz diyebiliriz buna ama farkında ve şanslısınız, der o da bana. Öyle işte

Baba çok sosyal ama benim kadar zaman geçiremiyor çocuklarla. H

Ya evet çok güzel fikir bunları uygulayabilirim, kendimi zorlarsam bunları yapmaya iyiye gider diye umuyorum çünkü çalışırken bu kadar kötü durumda değildim. Ücretsiz izinde iyice kötü oldum. Bu görevleri yazıp yapmaya çalışacağım teşekkür ederim. Evet geç değil hala çocuklarım küçük, değişebilir her şey. Kendimi zorlayscağım sosyal ortamlarda. 33 yaşındayım, eşim bana göre iyi biri ama kendimi yalnız hissediyorum bu konuda. Ben bir yıl önce sanırım anksiyete geçirdim. O an anlamıyor insan tabi ama içinden çıkıp geri bakınca çok sıkıntılk bir dönemmiş diyorum. Her gün bir litre sütten puding yapıp onla besleniyordum resmen. Bir gün eşime dedim ki keşke sigara olsa da biraz bahçede içsem. Eşim saçmalama demişti o gün bana. İnsan biraz eşinin halinden anlamaz mı... Saçma sapan besleniyor, içi bunalmış belki sigara içecek kadar ki hayatımda ağzıma ne içki ne de sigara sürmüş biriyim... O gün bana neyin var değil de saçmalama demişti mesela. Ama diğer türlü iyidir yani bilmiyorum bana göre iyi diyorum ya. İyi bir eştir. Yardımcıdır her zaman, üzmez beni, kızmaz bağırmaz. Yemek de yapar temizliğe de yardım eder.

İnsanın sınırlarını çizmesi, kendini müdafaa edebilmesi gerekir. Yoksa hem özel hem iş hayatında sömürüden kaçması imkansız olur. Henüz geç değil. Kendinizi değiştirin, çocuklarınızda değişsin.

Bu utangaçlığı yenmek lazım çocuklardaki. Tiyatro, dövüş sanatları kursları önerdi yukarıda arkadaşlar okudunuz mu bilmiyorum ama siz de deneyin isterseniz oğlunuz için. İnşallah dediğiniz gibi bana benzemezler, elimden geleni yapacağım bunun için.

Nasıl yapıyorsunuz neler yapıyorsunjz bana biraz tavsiye verir misiniz acaba? sessizmanifesto Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Biraz ben de böyleyim, eşim de. Çok fazla kişisel gelişim ve Çocuk gelisimiyle ilgili kitap okudum. Çocuğum böyle olmayacak dedim. Onun yanında çok sosyal ve girişken davranmaya çalışıyorum. Kendim de yol kat ettim aslında ama oğlumda da var cekingenlik. Genetikle alakalı bazı şeyler ama üstüne calisildikca, bol bol kurs, etkinlik vs ile zaman içinde daha iyi olacaklardir

Aynen öyle olmuş. Çocukların sürekli sosyal ortamlara girmesi lazım. yoksa çocuk farlı farlı bir ortama girdiğinde nasıl davranacağını bilmadiği için özgüveni düşüyor.

Evet öyle yapmalıymışım onu öğrendim.

Ben de konuyu harekete geçmek için tavsiye alayım diye açtım. Kızım birinci sınıfa başlayacak. Bana daha çok ihtiyacı olacak. sessizmanifesto Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Analdım. o zaman istemeyi öğretmek gerekiyor Eğer size sıkıntı olmazsa şöyle yapabilirsiniz: Örneğin biri eşyaaını aldı tatlim iatwyebilirsin de, gitmem deyince gel beraber gidelim de, siz kibarca istetip alın. bir kaç kere bunu yapıp sonra beraber gidip onun konuşmasını destekleyin. aonra beraber gidip bir adım geride durun gibi. Öyle yavaş yavaş kibarca naaıl hak istenir öğretebilirsiniz

Anneniz nasıldı?

Sürekli açıklıyorum aslında, anlatıyorum vs ama çekiniyorlar. Gidip isteyerek örnek olmam gerekiyormuş. C

Benim annem tanıdığım en özgüvenli insanlardan biridir ama ben ona göre çok çekingen bir çocuktum. Yıllar geçtikçe yavaş yavaş aştım bu durumu. Ben annemi birebir kopyalamadım yani bir yandan da herkesin doğuştan gelen bir karakteri var. Aksine sürekli sosyalleşmem, diğer çocuklarla oynamam için iteklerdi beni :) ama parkta çocuklarımı koruyamıyorum demenize çok üzüldüm. İşte bu çocuklar için travmatik ve yaralayıcı bir olay. Siz çekingensiniz diye öyle olurlar mı bilmiyorum ama her çocuğun annesini, babasını arkasında duvar gibi hissetmeye ihtiyacı vardır. Ben annemi her zaman arkamda kaplan gibi hissettim ve hayatımın çok yerinde işimi kolaylaştırdı çok şükür. Bu hisle çok sorunumu annemin haberi bile olmadan, onun arkamda olacağını bilme güveniyle aştım. Size tavsiyem sırf bu hissi çocuklarınıza vermek için bile tedavi görün. Kesinlikle çabalayın. Annelerini onları koruyamayacak biri gibi görmeleri büyük bir yara.

Yıkarıda bir arkadaş yazmış Tülay Kök videolarını kendiniz için öneririm, çocuklar içinde maddi olarak zorlamazsa (çoğu yerde 600-700 tl civarı seans ücreti çünkü) oyun terapisti olan bir psikologla götüşseniz ihtiyaç varsa oyun terapisi alsalar. Muhtemelen kaygı sorunu olabilir, genetik bir şey çünkü bu, oyun terapisi ile baya yol alabilirler.

Öyle mi yapmam gerek bilmiyorum ki ya işte o an beynim donuyor resmen. Dediğiniz gibi gidip isteyelim demeliydim. L Leopar Taytli Burhan Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Rica ederim, tiyatro kursunun da faydalı olduğunu duymuştum, hem diksiyonlarına da faydalı olur :)

Acaba ismini özelden atsanız olur mu hocanın? Ya da sorun yoksa buradan da yazabilirsiniz vermek isterseniz tabi. Ben de biraz okuduğum şeylerden yola çıkarak çocukluğumla ilgili olabileceğini düşündüm tabi ama o tarz şeyler için profesyonel destek lazım.

Sosyal ortamlara girerek sosyal insanları gözlemleyip onlar gibi davranarak

Üzülüyor musunuz peki öyle gördüğünüzde çocuğunuzu B

Şu savunma sporu mantıklı geldi bana özgüven kazanır

Nasıl yetiştirdiniz kendinizi? sessizmanifesto Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bu eğitmekle ilgili değil. Bence sadece yardım almanizi öneririm bir uzmandan. Umarım her şey güzel olur kendi başınıza altından kalkacgnz bir durum değil malesf öncelikle bunu fark edin.

Konu sahibi siz bir zincirkıransınız. Yaşadığınız ve mücadele ettiğiniz şeyleri evlatlarınıza yaşatmak istememek, bunun için bir fikir almak istemek bile bir adım. Sosyolojik olarak bakarsak, bilhassa önceki nesilde, toplumumuzda ideal kadın "ağzı var dili yok" olan, kimseyle münakaşaya girmeyen, sessiz sakin bir tip olarak konumlanmış. İstisnalar ve bunu aşanlar elbet var ama anneniz de ilk gruba dahil. Lütfen ona da kızmayın, kendisinden bekleneni ve o enerjiyi sizlere geçirmiş. Temelde kompleksle büyümüş, aynı evde ablanızla farklı tepkiler vermişsiniz. Bu noktada mizacınız devreye girmiş. Lütfen siz önce kendinizi düşünün. Çocuklarımız kıymetli ama önce kendimizi düşünmeli, ışığımızı öyle saçmalıyız. Mış gibi yaptığınızda emin olun bunun gerçekliği evlatlarınıza da geçecektir. Bu yüzden onlara şunu yaptırın, bunu öğretin diyemiyorum. Önce beslenmesi gereken ruh sizinki, önce siz kendinize güveneceksiniz ki; kızlarınız da özgüvenli bir annenin enerjisiyle aynı doğrultuda sağlıklı yetişmiş bireyler olacaklar. Önemli olan sadece bunu bilmek. Bu arada eşinize söylemekten çekinecek bir durum göremiyorum. Bu farkındalık bile bir özgüven göstergesi. Lütfen peşinden gidin. Bu döngüyü kıracağınıza inanıyorum. Siz zamanında size uzanmayan elin ta kendisi olacaksınız. Sevgiyle.

25 e kadar bende öyleydim ama 25 den sonra düzelmeye başladım biri önüme geçse mutlaka uyarıtım bi haksızlık yapılsa sesimi çıkarırım siz kaç yaşındasınız 30 civarı tam oturuyor benim büyük oğlum da çekingen babası da öyle ama küçüklen daha çekingendi şu an 7 olmak üzere kreşler kurslar okul falan derken aştık çok şükür LeylaSultan93 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Maalesef ezik annenin ezik çocuğu olur, annenin ve babanın karakteri çocukları çok etkiliyor, armut dibine düşüyor kim ne derse desin, çocuklarınız pasif olmayı sizden öğrenmişler, bence bir uzmandan yardım alın...

Merhabalar hanımlar; Kendini bildim bileli aşırı özgüvensiz biriyim. Sırada birisi önüme geçse, birisi laf atsa bir şey diyemem. Birisi kavga etse karşılık vermem çok zor. Sosyal ortamlara çok az giriyorum. Tek gördüğüm kişiler pandemiden beri KV, görümce, kendi annem babam kardeşim. Nadir eşimin arkadaşlarının eşleriyle görüşürüm. Sosyal fobi mi diyorlar neyse ondan var heralde diye düşünüyorum. Çalışıyorum aslında ama bebek bakmak için ücretsiz izindeyim, bu beni iyice asosyal yapıyor. Benim için bir şey yapmak, biriyle konuşmak, bir eşimi dostumu aramak adeta zorlu bir görev gibi. Birine baş sağlığı vermek isterim cesaret edip arayamam mesela. Sonra da üzülür dururum. Neyse bugün kızlarımla sahildeyiz, kovalarını başka çocuklar aldı. Gidip isteyemediler çok üzüldüm Büyük 6 yaşında, anne ben utanırım dedi. Utandığı da 2 yaşında bebekler. Küçüğüm de yaklaşık 3 yaşında. O da çekindi isteyemedi. Büyüğümü bir de okulda arkadaşı zorbalamış. Kalemlerini çöpe atmış. Bir şey diyememiş bizimki... Küçükken benim de bir kere bebeğim elimden çalındo resmen. Geri alamamıştım. Hala aklımdadır. Acaba bu travmayı kızlarıma da mı geçirdim. Ben de mesela bu yaşımda biri eşyamı alsa gidip bu benim ya demeye çok çekinirim. Çocuklarımı parka götürmeye filan bile bu sebepten çok sıkılıyorum. İçime çok dert oluyor kendim neyse de çocuklarım bari benim gibi olmasalar keşke. Ne yapayım böyle ne dersiniz? Bunu yaşayanlar var mı? Hayatımda pek çok heves ettiğim şeyi bu huyum yüzünden yapamadım. Akrabalarımı arayıp hal hatır sormaya bile çekinen biriyim resmen.

Ama ben genel olarak inatcı biriyim. Genelde cocuklar annelerinden gördügünü uygular. Yanlıs anlamayın ama eğer cocugunuzun yanında misaifirniz sigara iciyorsa siz misafire cocugunuzdan daha fazla değer veriyorsunuz demektir.

Benim annem de özgüvenli aslında. Ben böyleyim sessizmanifesto Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ozguveñ ve cesaret konusunda çok iddialiyim. Çatır çatır kavga ederim. Cok kolay hayir derim. Mudurume bile haksizlik karsisinda atar yapmisligim vardir. Polise bile çevirmede kafa tutup bir macera yasadim. Keza kizimin babasi da oyle. Anane dayı desen daha ataklar. Ama kızım aşırı çekingen ve ürkek. Bizden gördü de böyle oldu desem değil. Biraz da karakter meselesi sanırım.

Zaten kızım da okulda yaşamış zorbalık. Ben de çok yaşadım hem utandırılma hem zorbalık. Bıyığımla kilomla gözlüpümle dişlerimle çok dalga geçildi. Atlattığımı düşündüm ama belki de atlatamadım her şey birikti.

Ben oldukca sosyal ve gerektiginde hakkimi sonuna kadar arayan bir insanim çirkefe baglamam gerekirse ağzımdan çıkanı kulağım duyacak şekilde bağlarım eşimde benim kadar olmasada keza öyle.. oğlum suan 6 yasinda biri adini sordugunda soylemez utaniyorum der halbuki evde arkadaslarinin yaninda zıpırın maskotun teki önce birkac dakika konusmasi lazim alismasi icin İnanılır gibi değil ama ufakken bende öyleymişim utanıyormuşum bilemiyorum eğite eğite düzelicez inşallah 16 aylık kızım herkesten sosyal herkese gider güler konusur ama oğlum bebekken dahi kimseye gitmezdi en azindan gidip birlikte hadi isteyelim kovalarımızı hata ettiler vs deseniz cok iyi olurdu.. sizin durumunuzu anlamazlarsa size benzeyeceklerini sanmiyorum siz hep onlara dogrusunu ve olmasi gerekeni anlatarak konusun zamanla duzeleceklerdir

Harikasınız ya altın gibi tavsiyeler. Ben aslıdna destek almak da isterim ama ona bile cesaret edip gidemiyorum. Mesela en basiti eşime diyemem ben bununla ilgili destek almak istiyorum diye. O bile benim için çok zor. Online olursa belki rahat da olurum.

Ben de diyemiyorum aynen böyle bir şey cidden çekinirim çok. Neyse ki eşim o konularda hiç esirgemez. Demek ki anne neyse öocuk da öyle olacak diye bir kaide yok aslında. D

Peki psikiyatriste mi gittiniz yoksa psikolog mu? Terapist nasıl seçtiniz acaba onu sorabilir miyim? Direkt özgüven problemi ile mi başvurdunuz? Bir de travmalarınız çocukluğunuzla mı ilgili acaba özel değilse biraz bahseder misiniz? Maruz kaldıkçs ben düzeliyorum aynen dediğiniz gibi. Yüzleşme iyileştiriyor. Fakat ben bebek filan derken çok fazla eve ve içime kapandım.

Çok üzüldüm gerçekten sizin adınıza. Biz iki kardeşiz ben duygusuz kardeşim öfkeli oldu. Sizin gibi o da çabuk parlar. Bağımlı ilişkiler kurar erkek arkadaşları ile. Destek ne için aldınız öfke için mi yoksa özgüven problemi için mi? Çözemediniz mi bunu? G

Evet psikolojik yardım almayı zaten düşüyorum ama henüz hazır değilim. Ama mutlaka yapacağım. sessizmanifesto Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Şu hayata bir kere geliyoruz ve farketmesek de çok çabuk geçiyor yıllar. Ben de sizle aynı yaştayım ve bu yaşa geldiğime inanamıyorum hala:) Daha da geç kalmadan eşinize en azından bi bahsedebilirsiniz destek almak ve değişmek istediğinizden.

Ya ben sizi çok çok iyi anladım gerçekten sıkıntınızı derinden hissettim. Siz de tedavi olun ya da videolar kitaplar önerdiler onlara bakın. Bir hayatımız var gerçekten heba ediyoruz. Yaşamıyoruz ki gitmek istediğimiz yere gidememek çok sorun... Bizi elimizden tutup kursa vs götüren olmadı. Karateye yazdırın demiştim mesela. Hiç oralı olmadılar, çok özenmiştim halbuki en yakın arkadaşım gidiyordu. Babam zaten işkolik ondan hiç hayır yoktu, annem de çalışıyordu vakti yoktu öyle şeylere belki de bilmiyorum. Siz de bir adım atın ya böyle gizlenerek yaşamayın gerçekten

Arkadaşlar söylemiş Fatih civelekoglunu. onun bazı videolarını bir kaç kere dinledim mesela. Duygusal izolasyon diye bi tabiri var. Oda bana tam uyuyor. O videodan sonra aydınlanma yaşadım. Çocuklarıma da bundan sonra öyle davranıyorum. Ayrica Beyhan budak ve tuba dadasoglu videoları da bana iyi gelmişti.

Sizden ne görüyorsa elbetteki onu yapiyor çocuklarınız psikolojik yardım almalısınız ve çocuklarınıza hakkını savunmanın kötü birset olmadığını öğretmeniz gerek

Benim annem öğretmendi. Aşırı sosyaldir, 70lerinde ve her gün insanlarla birlikte, sosyal etkinliklerde. Küçükken genelde bizim hakkimizi savunmadigini, hep başkalarının çocuklarını üstte tuttuğunu, salıncakta olsak başka çocuk gelince hemen bzii indirdiğini, tartışma olunca bizi yanına alıp karşı tarafa izin verdiğini falan hatirliyorum.. Ben de farkında olmadan çocuğuma böyle yapmak üzereydim ki, kavgacı olan eşim beni uyardı. O günden sonra bu konuya özellikle dikkat ediyorum. Başka çocukları üstte tutmadan, normal haklar neyse onu yapıyorum özellikle parkta. Mesela bi çocuk gelince hemen benimkini indirirdim artık kızıma soruyorum, veya makul dakika sallıyorum. Ona örnek olmak için etrafındakilerle konuşup bol bol kendimi ifade etmeye çalışıyorum. Evde drama yapıyoruz, mesela bı arkadaşın senin kalemini aldı, mesela birisi senin tokani bozdu vs. 2bucuk yaşından beri oyun grubu ve okula gidiyor Kızım çok sosyal, ama hakkını savunamiyo, karşısındakini kırar diye cekiniyo. Benden dolayı öyle oldu Annemden dolayı ben hep karşımdaki haklı sanırım, hep karşındakini anlamaya çalışıp onun da bı mantığı var derim, bişey olmaz ben kaldırırım çekerim bu çileyi derim.. kırmak istemem tartışmadan aşırı derecede kaçarım. Halbuki ben de oldukca sosyal biriyim fazla çevrem vardır.. Zor bu işler ogrenilmislikleri bozmak zor ama çocuklarımız çok önemli. Bu sene savunma sporlarından birine yazdiracagim inşallah bu da çok etkili olur hatta ben de gitmeyi düşünüyorum Kişisel gelişim kitapları da etkili oluyo, farkına varmayi sağlıyor Kolaylıklar dilerim

Siz kendinizden memnunsanız sıkıntı yok tabi ama bazı sıkıntılar çocuk sahibi olunca büyüyor. Bilmiyorum çocuk insanın yara kabuklarını kaldırıyor sanki. Tuhaflık konusunu boş verin ya kim normal ki... G

Sizden bunun örneğini görmediği için istediğiniz kadar söyleyin psikolojik yardım alın bunu. İçin çünkü gerçekten buyuk sıkıntı

Çok teşekkür ederim hepsini not aldım, harekete geçeceğim bunlar için. Anaokulu için çok küçük geliyor sanki bana. Kasımda 36 aylık olacak kıyamıyorum ama evde kalıncs da yine sosyal ortama girmesi çok az olacak. Profesyonel destek için cesaretim yok ama gizlice online destek alsam mı diye bir süredir kafamda. Ama bir türlü aksiyona geçemedim.

Böyle bisey okumustum travmalar cocuklara geçer diye. Çözüm olarak normal daveanin elestirmeyin o sekilde sevin kabul edin cocukların en çok da olduğu gibibsevilmeye ihtiyacı var. Zamanla düzelir gerisi. İşe de baslayin isterseniz daha da artmadan bu durum

Siz örnek olacaksınız onlara, hadi kızım gidip istiyoruz diyeceksiniz ki, onlar da davranışsal olarak sizden öğrensinler

Benim de annem hiç hakkını korumazdı ve hala korumaz. Annem sosyal biri ama hep başkalarını haklı görüyo bence uğraşmak istemiyo kimseyle. Ben de çocukken kendimi koruyamazdım nedeni annem olabilir. Sizin konunuzdan sonra düşündüm ilk kez bu yönden... Benim dönüm noktam üniversite yıllarımdı. Önce fiziksel olarak sonra da kendimi koruma konusunda aşırı bir özgüven yüklendi sanki. Kendime değer vermeye başladım. Hatta çocukluğumun dolmuşluğu mu ne gerektiğinde bağıra bağıra, her yolu deneyerek sonuna kadar arıyorum hakkımı. Çünkü kimsenin haddine değil bir başkasının alanını işgal etmek ve hakkını çiğnemek.

Özgüvensizlik karakter özelliği değildir, aşılabilir bir öğrenilmişliktir. Yani sizden çocuğunuza direkt geçmez, ama sizi görerek ve örnek alarak özgüvensiz davranırlar. Mümkün olduğunca, özellikle parkta onların önünde hakkınızı/haklarını savunun. Ellerinden oyuncağını aldılarsa uzaktan müdahale edin, çocuğunuzu yanınıza çağırıp "Tatlım oyuncağını arkadaşından geri isteyebilirsin, o oyuncak senin. Ben arkandayım burdan izliyorum merak etme" gibi destekleyebilirsiniz. Yanınızda, arkanızda olduğunuzu bilirse bir müddet sonra kendi başına da hakkını koruyabilmeye başlayacaktır. İş biz anne-babalara düşüyor burada. Biz onların önünde nasıl davranırsak, birebir taklit ederek öğreniyorlar.

Çevrede o kadar boş egoya sahip ünsan varki. Gördükçe bunlar neyine güveniyorda bu kadar kendilerini bir halt sanıp başkalarını hor görebiliyor diyorum kendi kendime. Yani o kadar egolu olacak hiçbir özellikleri yok. Çok gğzel çok zeki çok hoş sohbet vs yok hatta çoğu o kadar boş konuşıyor ki ve bu boş sıkıcı konuşmalarına güvenip kendilerini sosyal egolu görüyorlar. Demem o ki ywterliliklerinizin farkına varın o egolu özgüvenli olanların hiçbir artı özelliği yok. Hatta çoğu boş insanlar. Sadece boş boş kendilerini bir halt sanmışlar üstün özellikleri Olmadıkları halde. Ben sizin gibi insanlara toplumda efendi kendi halinde derim özgüvensiz demem hatta öyle insanları severim. Ama geliştirebiliyorsanız geliştirin kendinizi her anlamda ki boş tenekeler küçümsemesin sizi

İş dışında hep birlikteyiz aslında ama şöyle ki köyde arsamız var bağlı bahçe derken iyice asosyal olduk heralde. Kendi içimize kapandık gibi mi oldu ne oldu ha. Bissunicole

Evet genelde karşı çıkamam, haksızlığa uğramamak için de sosyal ilişkilerim işte çok zayıf zaten. İnsanlarla mesafem çok fazla, sınırlı genelde. Kendimi korumaya alıyorjm böyle. sessizmanifesto Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Evet tabi fıtrat da var, biliyorum o da çok etkili ama mutlaka beni de aynalıyorlardır davranışlarında. Güçlü olma konusunda haklısınız Adım atacağım bununla ilgili.

Bence basit hedefler koyabilirsin kendine gün içinde. Parka gittiğinde tanımadığın başka bi anneyle kısa sohbet Markette kasiyerle kısa sohbey Yeni bi kursa yazılmak Mesela çocuklarına markette küçük ödüller karşılığında birşeyler sordurmak Dışarda yemekte kendilerinin sipariş vermeleri Komşularla belki daha çok görüşmek yada aileyle Çocukları oyun gruplarına yazdırmak Onlara küçük görevler vermek Bugüne kadar kötü gitmiş olabilir ama bugünden sonra ipleri elinize alın. Böyle durumlarda susmak yerine küçücük olsada adımlar atmaya çalışın. Kaç yaşındasın? Eşin nasıl biri?

Benim annemde aynı bu şekildeydi hatta kovayı aman alsın ne olucak bişey deme ayıp derdi üstüne de kesin. ve sonuç bende de özgüvensizim ve sosyal fobim var. Annemi okul toplantılarından hatırlıyorum öyle sinik otururduki zaten bi kere falan gelebilmiştir. Tam bi baş belası gerçekten özgüvensizlik. Benim annem öldükten sonra da iyice azdı nedense tek derdim kimseye gözükmeden yaşamak çocuk bile yapmadım cesaret edemedim okulu olacak gidecem ne diyecem bi olay olsa onlara da yazık olacaktı. Ama siz bence mutlaka yardım alın onlara yol göstermek adına hep adım atın değişebilirler bence. Bizim annelerimize göre uslu çocuktuk sesi çıkmayan işlerine bile gelmiştir eminim.

Bende de vardı kısmen; hala yenmiş değilim tam olarak. Altında yatan travmalara odaklandıktan sonra terapistimin dediği maruz kalacaksın! Başka seçeneğiniz yok; kendinizi belki en kolaydan. Başlayarak bunları yaşatacaksınız. Sevmediğiniz, yanında kötü ezik çirkin ya da her neyse.. bulduğunuz insanın yanında vakit geçirmeye çalışmalısınız biraz

Çok teşekkür ederim dediklerinize bakayım bir belki biraz faydası olur. Kendimi de biraz zorlamam lazım bu konuda.

Bu yazıda kendimi buldum. O kadar özgüvensiz bi anne-babanın çocuğuyum ki. Hayatım cehennem gibi geçti, başıma her şey geldi ve herkesin yanına kar kaldı. Bu dünyadaki cehennemi gördüm diyebilirim. Beni de bu sebepten dolayı 12 yaşında tekvando kursuna yazdırmışlardı. Fakat olmadı. Ben de şu an çok öfkeli birisiyim. Kimse de beni anlamıyor. Bu forumda da mesela çok kez sinirli davranış sergiledim. Dalga geçtiler hep. Sizle dalga geçilmemesine şaşırdım, çünkü her şeyi dalgaya alan bi kitle var. Ben çözümünü bulamadım. Sinirli birisiyim ama hala daha kendimi eksik hissediyorum. Bu özgüvensizlik, kanınıza bi kere girdi mi uyuşturucu gibi kurtulması zor oluyor. Umarım çocuklarınızın başına benim başıma gelenler gelmez. Gerçekten korkunç olaylar. Ve özgüvensizliği yaşadığım bütün sorunların temeli olarak görüyorum. Burada bana çok kez "destek al, destek al" dendi, destek de alıyorum ama hala o boşluk geçmiyor. Geçmiş olsun şimdiden, bu dünyadaki cehennemdir özgüvensizlik. Kendimden biliyorum

Konu sahibi benim annem çok cabbar bir kadındır. Babam ise daha sessizdir. Ben belli bir yaşa kadar hep sessiz kendi hakkını savunamayan tarafımı kullandım. Sonra lisede büyük bir depresyon geçirdim. Akran zorbalığı sayesinde. Sonra bir açıldım bir açıldım. Çok öfkeli bir insana dönüştüm. Sonra duruldum tabi. Bu sessizlik çocuklarınıza akran zorbalığı olarak dönebilir. Mutlaka dikkat etmek gerekiyor.

Pedagog kizimin yanında, evde eşimle tartışma örnekleri yapmamizi önermişti bir de. Gerçekmiş gibi yani Hakkını savunmayı, tartışma olabileceğini, yöntemini vs görmüş oluyor

Bu nasıl bi üslup. Yuh size.

Sosyal fobi genetik yapı gibi geçmez ama siz onları yetiştiriyorsunuz. İster istemez çocuklar bu davranışları aynalıyor. Terapi almak maddi olarak zorlayabilir belki ama Fatih Reşit Civelekoğlu'nun atölyeleri var keza Tülay Kök'ün YouTube atölyeleri var. Fiyatları çok çok makul. Bu tarz eğitimlerle kendinizi geliştirin. başka türlüsü çocuklarınıza da size de zarar.

Üç çocuk, o ayrı bir konu ama bu farklı bir şey. sessizmanifesto Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Sizin bu hayattaki hakkını gözeteceğiniz kendinizden sonra ilk kisi cocuklarınızdır. Ben annemin o tavrında misafirlerine daha cok değer verdiğini düşünürdüm, cocuklar böyle düsünüyor. Biz ailece bi karar aldık cocukların yanında sigara icmiyoruz demek icin cok bi efor sarf etmezsiniz bence

Yaşınız kaç bilmiyorum ama bizim nesil hep ana babalar tarafından bastırılarak büyütüldü. çoğumuz küçükken içine kapanık çocuklardık. Çocuklarımızın da kendilerini aşmaları için belli yaşa ve okgunluğa gelmeleri önemlidir. Ben de küçükken öyleydim, büyüdükçe kendimi savunmayı öğrendim. Çocuklarım da zaman zaman sinik davranırlar, normal karşılarım, düzeltmeye çalışırım. Endişeye mahal vermeyin yani

Çok teşekkürler bunu dinledim biraz önce. Tam beni anlatıyor. Yapılması gereken şeyi de anlatmış sonunda. Zorla da olsa tepki vermek olaylara. Yaptınız mı siz

Aynen kardeşiniz gibi bağımlı ilişkiler kuran birisiyim. Desteği özgüven problemim ve onun bana kattığı sıkıntılardan dolayı aldım/almaya da devam ediyorum. Sinirli birisi olmam, işi biraz çözdü gibi. Artık kimse yaklaşmıyor. Bu da asosyal birisi olmama neden oldu. Çok sert mizaçlıymışım dışarıdan. Sert duruyormuşum. İyi de oldu diye düşünüyorum, yanlış kalplerde oldum şimdiye kadar ve yalnızlık daha iyiymiş. Kafa rahat... Ve de bu sefer de millete tuhaf geliyorum. Forumdakiler olsun, dışarıdakiler olsun. Ama çözemedim, sorunuza tam anlamıyla cevap verecek olursam.

Bahsettiğiniz videonun linkini atar mısınız lütfen Ben bugüne kadar kendini hep duygusuz biri sanırdım ama bir aydınlanma yaşadım. Ben aslında duygusuz değildim ben duygularımı bastıran biriydim dedim.

Hem de eğitimci... Gerçekten insan hayret ediyor.

özgürleşme videosu da var youtubeden aratin. Eski bi video

Çocuklarla birlikte gidip istemeliydiniz Sizle kavga edecek hali yok ya karşıdakinin Siz ne yapar nasıl davranırsanız onlarda aynı şekilde davranır

Rica ederim. Anaokulu için küçük değil tersine tam zamanı. 3 tam ya da 5 yarım gün gitsin bu yıl. 36 ay itibariyle sosyalleşme ihtiyacı başlar çocukların. Bu konuda yazılmış güzel kitaplar var. Özgüveni Keşfedin -Psikonet yy. İlişkiler - Psikonet yy. İçindeki Çocuk Bir Yuva Bulmalı - Pegasus yy. Senin Suçun Değil- Psk. Beyhan Budak

Üzülüyorum tabiki, okadar hassas ki biri bişey diyecek olsa boncuk boncuk doluyor gözleri.. ama alıştım fıtratına, daha sakin bı çevre edindim mümkün mertebe özgür bıraktım

Tamamdır tavsiyenize mutlaka uyacağım. Çok üzülüyorum en değerli yıllarını heba etmek istemiyorum kendi sorunlarım yüzünden.

Hayır bence alakası yok yani illaki vardır ama düşündüğünüz kadar olduğunu dusunmuyorum, ben son derece girişken kızımı ezdirmeyen her konuda gerektiği kadar konuşabilen gerekirse kavga edebilen biriyim ve kızım nasılsa öyle tanıyor beni, ama benim kızımda sessiz sakin utangaç yani beni rol model alıyor olsa böyle olmamıs olması gerekirdi

Yine başka psikologlar da bakabilirsiniz. Benim içime sinen, bakış açıma uyan insanlar olduğu için söyledim belki çok daha iyi gelecek bir uzmanın atölyesine denk düşersiniz

Siz kendi kendinizi egitemezsiniz egitecek olsaniz bu zamana kadar yapmis olurdunuz. Net bir sosyal fobiniz var, terapiye baslayin. Terapi iyi gelmezse ilac da kullanabilirsiniz. Siz kendi sosyal fobinizi yenemezseniz yetistirdiginiz cocuklar da oyle olacak. Benim annem de bir markete baska marketin poseti ile girmezdi. Uzunca bir sure ben de sorgulamadan bunu dogru kabul etmistim. Cok sukur ki girdigim diger sosyal ortamlar bu gibi anne eseri sosyal fobimi koreltti ama buyuk kismi yetiskinligime de tasindi. Cocuklarinizi seviyor onemsiyorsaniz uzman destegi alin. Sosyal fobi oyle evde kendi basiniza cozulecek bir sorun olsaydi bugun ulkenin yuzde altmis yetmisi goz goze gelmekten bile utanacak seviyede olmazdi.

Naçizane tavsiyem; çocuklarınızı bir savunma sporuna, dövüş kursuna göndermeniz. Kızlarınız kalkıp birini dövmeyecekler, ama kendlerini savunabileceklerinden emin olacaklar. Aslında hepimizi korkutan temel şey; karşımızdakinin bizi dövmesi, öldürmesi. Kızlarınız kendilerini koruyabileceklerini bilirlerse, daha bir kendinden emin, özgüvenli çıkacaklar insanların karşılarına ve olaylar daha kolay bir şekilde çözülecek.

Of çok üzgünüm gerçekten ben de böyleyim, çocuklarımı dediğiniz gibi parkta bahçede koruyamıyorum o yüzden de götürmek istemiyorum. Bu sefer onlar da sosyal olamıyorlar.

Haklısınız onlar yanımdayken örnek olup onlara da bu davranışları öğretmem lazım. En büyük örnek benim.

Evet muhtemelen benim endişelerim onlara geçiyor. Ben de böyle düşüyorum. Muhakkak o zaman bol bol parka bahçeye sosyal ortama girmemiz lazım ki böyle fırsatlar çıksın karşıma sessizmanifesto Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben kendimden memnun değilim. Çocuk sahibi olmayı zaten Allah korusun. Tüplerimi bağlatmayı düşünüyorum. Böyle acı dolu bi hayata çocuk getirmem tuhaf kaçardı, o kadar acı çekmişim zaten

Misafire değer vermek değil aslında bu basit bir bakış açısı olur yalnızca onu söyleyecek güç yok bende. Kolay bir şey gibi geliyor normal bir insana belki birine bir şey söylemek, kendini ifade etmek vs bunlar aşırı stres yapıyor özgüvensiz birinde. Beynim duruyor gibi oluyor ama içten içe için gidiyor üzülüyorsun vs. D

Kötülük yapıyorsunuz. Tabiki bu çirkef olun anlamına de gelmiyor. Ama haklarını savunmalarını, konuşabilmeyi öğretin.

Yaşım 33 evet gerçekten aşırı bastırılmış büyüdük düşündükçe fark ediyorum. Çocuklarımı o yüzden desteklemek istiyorum bu konuda.

Böyle anladıysanız ne yapabilirim ki

Evet öyle ama çocuklukta da aynıydım, insan birden değişmiyor. Ama değişeceğim elbet çok yol kat ettim aslında. Tedavi de alacağım inşallah. Onu da yapacağım yani. sessizmanifesto Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Bana da öyle bir aydınlanma gelse keşke bir anda. Ben bir kere hastanede bir şey yaşadım kendimi savundum ama nasıl kötü oldum, o duyguyla araba kullanırken kaza yaptım. Bunları aşmam lazım. Belki annenizde aşamamıştı umursamazlığa verdi. Bana da öyle diyorlar ne kadar rahatsın umursamazsın diye ama her şeyi içime atıyormuşum meğer sessiz değil bastırılmışım. sessizmanifesto Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Rica ederim

Evet öyle düşününce hep zaten diyorum kendine haksızlık etme sessizmanifesto. Eğitimim, çalıştığım işi düşününce baya yol kat etmişim diyorum. Çok teşekkür ederim gerçekten yorumunuz cesaret verdi ❤

Psikoloji kavramlarını kullandım ama anlamadınız maalesef yorum yapamayacağım o yüzden, eziklik psikolojik bir durumdur

Yani o tarz ortamlardan kaçış yok, arkadaşım yok benim pek. Kurs için vs de vaktim yok. Ne yapsam ki bilemedim.

Haklısınız çocukların gözünde yalnızca o an var.

Oyun grubu da olur yarım gün anaokulu da. Yeter ki haftada en az 3 gün yaşıtlarıyla birlikte olsun.

Bunu yazan bu Mihrimah Sultan isimli kullanıcı öğretmen bir de. Çocuklar, bunun gibilere emanet

Ben ağır hastasın hastasıydım annem misafirlere sigara icmeyin diyemezdi. Annemin tam tersi olacam dedim hep, büyüdüm taban tabana zıttıyım. Biseye tırnaklarımı gecirdim mi hakkımsa alırım

Size yapılan haksızlıklara hiç karşı çıkmaz mısınız peki? İşyerinde, alışverişte, sokakta her yerde haksızlığa uğruyoruz mesela hep kabul mu edersiniz ki yapılanları? sessizmanifesto Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Abimin kızı da çok özgüven siz bir çocuktu. O kadar çekingendi ki kısık sesle konuşuyordu. Daha sonra abim çocuğu gittiği her yere kendiyle beraber götürmeye başladı. Yanlış bir hareket yapamadığı sürece özgür bıraktılar. Çocuk şuan 8 yaşında gayet iyi durumda.

Kesinlikle haklısınız güçlü annesi olan biri hayatta daha başarılı ve mutlu olur. Ben anneniz kadar o derece değilim sanırım, olmayacağım da inşallah çocuklarım için. Mesela ben araba sürmeyi kızım kreşe başlayınca öğrendim. Uzun yıllardır ehliyetim vardı ama sürme cesaretim yoktu. Çünkü gerçekten düşünüyorum da hiç cesaretlendirilmedim. Malımız kıymetliydi zaten mazallah... Bir de benim çekingenliğim derken... Sonra eşim bana arabayı verdi dedi ki bu çocuğu sen götür getir öğren. İş başa düştü öğrendim. İlk bir kaç hafta resmen güvenlik şeridinde yavaş yavaş giderek sürdüm sonra açıldım. Çocuğum söz konusu olmasa sanırım yapamazdım zaten.

Yahu niye kızıyorsun görende sanacak hakaret ediyorum, ezik demeyeyim o zaman pasif olarak açıklayayım, ezik terimini psikolojideki bir terim olarak kullandım, bazı insanlar çocukken ezilerek büyür ve hep ezilmişlik duygusunu yüreğinde taşır, anne ne kadar edilirse çocukta bu enerji ile büyür, umarım kendimi ifade edebildim

Teşekkür ederim evet kızımı bu yıl tekvando kursuna vermeyi düşünüyordum. Hem farklı bir sosyal ortam olur hem de dediniz gibi kendilerini savunmayı öğrenirler.

İsteyerek olmuyor aslında dediğim gibi benim için basit bir telefon konuşması bile cesaret edip yapmam gereken bir şey. Kalbim bazen hızlıca atıyor o tarz şeyler yapmam gerekince. Önce ben kendimi eğitme liyim.

Aynen ben de böyle yapayım yukarıda bir arkadaş da yazmış bu şekilde yapmalıydınız diye. O an aklıma gelmedi örnek olmak.

Dediğiniz gibi yarım gün aslında gitse ya da üç tam gün harika olur. Oyun grubu tarzı bir şey tavsiye eder misiniz yoksa kreş mi illa olmalı? Kitaplara bakacağım kitaplardan çok faydalandım çocuklarımı yetiştirirken. çok sağ olun

Çocuklara özgüven kazandırmak yetişkinlere göre çok daha kolay. Burda en büyük sorumluluk babaya düşüyor.

İnşallah iyi hissedersiniz zamanla

Evet baktım arkadaş önerince Tülay Köke. Onları izleyeceğim. Çocuklar çok vahim değiller aslında. Büyük kızımı okul psikoloğu değerlendirmişti. İhtiyacı olmadığını söyledi ama böyle ufak tefek şeyler yaşayınca ben kafama takıyorum işte. Sosyal konuşkan bir çocuk iletişim becerisi var. Ama işte şu eşyasını isteyememe vs onun için belki tekrar görüşebilirim dediğiniz gibi. Küçüğü de kreş ile görüşeceğim bakalım akranları ile bir araya getirmem lazım bolca.

Belki kocası onu buldu, nereden biliyorsun? Ben de böyle özgüvensiz, sessiz, sakin birisiyim. Beni de en sonki pislik eski sevgilim kendisi buldu, biz bulmuyoruz yani, onlar bizi buluyor. Kendisi de bi de benim tam tersimdi, aşırı sosyal, kızlarla sürekli pislik, abaza herifti. Rehberinde 2000 kişi vardı hatta.

Yanlış anlaşıldım, özür dilerim

Bu da çok mantıklıymış gerçekten çok teşekkürler ya

Erken çocukluk uzmanı olarak yukarda arkadaşların yazdığı güzel tavsiyelere katılıyorum. Savunma sporları kursu, 7 yaş sonrası takım sporları kursu ve drama kursu kızlarınızın özgüvenini geliştirir. Küçüğü mutlaka anaokuluna gönderin bu yıl. Kendiniz için de profesyonel destek almanızı tavsiye ederim. Bunu hem kendiniz hem kızlarınız için yapmalısınız.

Benim annem her anlamda olmasa da biraz böyle bir insan. Hep başkaları haklıdır, hep onlar memnun edilmelidir. Daha bu zamana kadar tek bir şeye itiraz ettiğini, bir kere ne kendini ne bizi savunduğunu görmedim. Ergenliğimde birlikte bir şeyler yapmak isterdim, bir yerlere gitmek, alışveriş yapmak vs. Sorumluluk alamadığından götüremezdi, çünkü dolmuşa otobüse binmesi gerek mazallah ineceği bineceği yeri sormalı, başka anne kızlara özenirdim hep, bizim hiç öyle anımız yok. Büyüdükçe içim hem acımayla, hem öfkeyle doldu. Şimdi o bana sitem ediyor, birlikte gidelim vs diye. Ama asla değişmedi artık ben koca kadınım ben götürebilirim çünkü. Benden bekliyor, sanki o çocuk biz anne oluyoruz bir yerden sonra. Ben annem gibi olmadım, canavar gibiyim ama sonuçta o yetiştirdi, etkileri var üzerimde. Büyüdükçe de daha çok kızdım anneme, kendime engel olamıyorum bu konuda. 38 yaşıma geldim nerdeyse, hiç şöyle arkamı toplar diyeceğim bir durumda olmadı ve bunun acısını çok çektim. Lütfen çocuklarınız için destek alın. Nasıl yaparsınız bilmiyorum ama bu sorunu halledin. Yazarken bile içim anneme öfleyle dolup taşıyor, siz çocuklarınıza bunu yaşatmayın. Onlar sizin gibi olacak diye bir şart yok, ben olmadım ama insan güçlü bir annesi olsun, ona sırtını yaslayabilsin istiyor. Çocuklarınız daha çok küçük ve durumun farkındasınız, çözebilirsiniz.

Ben de benzer durumları yaşıyorum aslında sizinle, annem sosyal biri ama mesela biri önüne geçse sırada ses çıkarmaz. Demek ki çıkarmak gerekiyor. Özellikle çocuğumuzun yanında bu tarz konularda örnek olmalıyız. Düşünüyorum da şimdi küçükken mesela tatile giderdik akrabalardan gizlerdik, pikniğe giderdik aman duymasınlar alınmasınlar vs... Sürekli hep bir bsşkalarına göre hareket etme, başkalsrını düşünme... Demek ki zamanla içimize işlemiş bazı şeyler de. Kişisel gelişim kitabı olarak öneriniz var mı? sessizmanifesto Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik