20 de anlamak çok olgunluk. 28 de anladım. Benden bi cacık olmayacagını

Yeni hayaller kurun bence! Nefes aldığımız sürece ümit var demektir.

Bazı şeyler çok olumsuz giderken bazı isteklerimiz de oluyor. Hayatın kendisi bu, olanları da görmeye çalışın konu sahibi. Tüm hayallerinize de ulaşamamış olamazsınız, illa bazıları olmuş, kontrolünüz dışındakiler olmamıştır. Veya olduramamışsınızdır, herşeyi mukemmel yapmak zorunda değiliz. Yüksek beklentiye girmeden, elimizden gelenin en iyisini yapıp bırakmak lazım. Fazla çaba ve herşeyi kontrol etmeyi bırakıp hayatın akışına uyum sağlamaya çalışmak gerekiyor sanırım.

Asla kaybettim demem hayallerimden de vazgeçmem, yaşanacak çok güzel günlerim var hayat bomboş yaşamak için çok kısa o nedenle başkalarına değil kendi hayatınıza odaklanın ve başarmak için mücadele edin.

Bu soruyu 12 yıl önce sormuş olsaydın çok farklı cevaplardım, 4 yıl önce sorsaydın cevap vermek bile anlamsız olurdu, 1 yıl önce sorsaydın daha farklı ama şuan bambaşka. Bunlar benim hayatımın dönüm noktaları ve şuan görüyorum ki (4 yıl önce hariç benim yapabileceğim hiçbir şey yoktu) kendim için en doğru yolları seçmişim.

Üniversitede tercihlerde istediğim bölüm denk gelmeyince anladim galiba. Ama yine de bir seyler olayim diye istemedigim bölümde okudum. Sonra bölümü sevdim alıştım, arkadaş ortamı cok iyiydi şükür olsun. Ama iş çalışmaya gelince sudan çıkmış balık gibi oldum. İdealist gecen 3 yılın ardından düzenin rutinine sıkılarak uyum sağladım. Derken cocukluk travmaları beni rahat bırakmadı. Aglamak kendimi ice kapatmak ve psikiyatrik ilaclar üçgeni oluştu. Bi gün annem babam evdeyken, geceleyin, ilaç içerken intiharı dener gibi bi seyler yaptim, baktim fena oluyorum, yere düşüp kalkamiycak gibiyim, bi daha yapmadım öyle şeyler. İşten ayrildim, tedaviye başladım. Evlendim. Sag olasica kocam ve ailesi yüzünden pek de iyi degildi her sey. Tekrar tedaviye başladım. Birkac zaman önceydi. Randevu alip gitmeyenler yüzünden randevu bulamadim. İlac bitti. Kalakaldim. Bir kriz geldi. Tam da esimin borcu faizi çıktı. Açtım ağzımı, saydim saydirdim, çık git evden dedim. Korktu, bi daha yapmicagina söz verdi. Tedavim devam ediyor, ilaci azalticaz doktorla. Başka bölüm okuyup çalışmak ister miydim, isterdim ama calismak beni cok yipratiyor, o yüzden evde durmayi veya evden calismayi tercih ederdim. Bu sıralar kendi akrabalarima canım sıkıldı, dibe düşecek gibiyim. Hayattan zevk almiyorum. Ölmek istiyorum, kocamin umrunda ama bir sey yapmiyor. Ben de yapmiyorum, yapmak istemiyorum. Bir de hep hastayim, hep yorgunum. Her seyden bıkmış sayilirim. Ölmek icin birkac kez dua da ettim. Dayanamayan, güçsüz, zayif bir yapim var. Dedigin gibi sonumu bekliyorum sessizce. . . Ama bi yandan da umudum hep var, Allaha inanıyorum ve güzel günler ve güzel bir ölüm beklentim var

Ülkede zeka ölçeğinin de çoğunlukla standart çok seçenekli testlerde başarılı olmak olduğunu düşünürsek, o da gayet çalışmakla oluyor. Bugün "güzel" bulunan kadınların çoğunluğu öyle gözükmek için inanılmaz çaba ve vakit harcıyor. Yok saç bakımı, yok cilt bakımı, makyaj tekniği, giyim stili, vs. bunlar da hep emek. Tabii herkes model olarak doğmuyor ama gündelik hayatta güzel bulunan insan olmak için model olmaya gerek yok. Ülkenin sorunu zaten başarılı olan insanlara bakıp, onların şanslı olduğu sonucuna varmak. Tabii ki şans önemli ama sağa sola bakıp şikayet ederken, kimbilir ne şanslar kaçırıldı.

Benim gördüğüm kadarıyla hayatta bir şeylere ulaşan, başaran insanlar genelde daha pragmatik ve arabesklikten uzak insanlar. Buna arabesklik yerine duygusallık, ayakları yere basmama da deniyor ama özellikle ülkemizde herkes mağdur herkes kurban. Hiç oturup hayal kuran bir insan olmadım, belki böylesi daha kötü bilmiyorum ama istediğim şeyler vardı küçüklüğümden beri, mesela ekonomik olarak rahat etmek, güzel bir evde yaşamak, özgür ve güçlü olmak gibi. Bunlar hayal mi bilmiyorum ama bunlara nasıl ulaşabilirim diye sorup cevabını bulunca ona çabaladım. Şansım da yaver gitti muhtemelen, düşündüğümden daha iyi bir hayatım var. Ama gitmeseydi de yine temel ölçüde bu istediklerimi başarırdım. Hayatı başınıza gelen olaylar silsilesi olarak görmek yerine, günlük/anlık seçimlerinizin sonucu olarak görmek lazım. Hayal kurarken de gerçekçi olmak lazım. Örneğin iyileşmesi mümkün olmayan bir yürüme engelliniz varsa, zıplaya hoplaya gezme hayaliniz gerçekleşmeyecek ama başka şeyler de var hayatta. 20 yaşında hayallerin gerçekleşmeyeceğini anlamak olgunluk ya da gerçekçilik değil, tam tersi kurban psikolojisi. 20 yaş ne ki? Daha beyniniz gelişimini bile tamamlamıyor o yaşta.

Kayıp gül kitabını okumanızı tavsiye ederim . Hayatta hiçbir şey boşuna değildir. Bazen bize öyle gelir, geçişler olur. Hayattan ne beklediğinize bağlı. Maddi yönden beklenti neyse, gerçekten çalışıp çabalayıp bir şekilde ulaşılabiliyor, ama manevi tatmin küçük şeylerde, durup bakmak lazım sadece. 20 yaşımdayken bana bu yaşıma kadar yaşayacaklarım izlettirilseydi depresyona girerdim heralde. Ama şimdi yaşarken herşeyin bir nedeni olduğunu farkediyorum. İyiki diyorum. Bazen herşey ağır geliyor, sonra bir şarkı, bir şiir, bir koku duyumsuyorum ve iyiki diyorum. Dilerim güzel şeyler getirsin hayat hepimize...

İşte çevreden güç alabilmek için, çevreyi "yapabilirsin, bu yapamam havasından çık, neden olmasın? Nereden başlayabilirsin", vs. diyen insanlarla doldurmak lazım. "Ben de vazgeçtim" diyen insanlarla değil. Zekayı neyle ölçtüğüne göre değişir, önemli olan kendine güven ve yapabilirim mantığı. Yani oyun oynanıyor, kartlar dağıtılmış, kartlardan şikayet etmenin bir anlamı yok çünkü kartlar şikayetle değişmiyor. Elimdeki kartlarla ne elde edebilirim diye bakmak lazım.

Bu kesinlikle yanlış. Ülkedeki görünürde güzel kadın sayısı makyajla arttı bu doğru ama güzelliğin %100'ü doğuştan geliyor kesinlikle. En yetenekli estetik cerrah bile doğal güzelin kıyısına yanaşamıyor.

Hayaline ulasinca insanlar yine mutlu olmuyor. Jim Carrey bundan bahsediyordu bir konusmasinda. Mutluluk bundan bagimsiz bir sey. Iletisim becerileriniz ve sevgi en önemli sey mutlulukta, tabi bir de yeterli paraniz olmali. Herkes büyük hayaller kurar. Ben de basarili bir bilim insani olmak istiyordum, ama hayalime ulasamayacagimi düsünüyorum son iki yildir, ama bu konuda bir caba da harcamiyorum. Yani hevesim kacmis, calismiyorum pek, yani olsa olsa ortalama bir yerde siradan bir akademisyen olabilirim gibi duruyor, bu da benim hayalim degildi. Sandigim kadar zeki ve yaratici degilmisim belki de bunu kabul etmem gerekiyor, zamanla da ettim aslinda. Üzülüyorum tabi, bana da yillar geciyor ve hic bir sey degismiyor gibi geliyor. Kendimden beklentimi cok düsürdüm. Hirslarim yok oldu. Kadin olmanin da bir etkisi bu. Kimse sizden basarili olmanizi beklemedigi gibi kimse destek de olmuyor. Erkekler kadar saygi ve destek görmüyor, onlar kadar zeki görülmüyorsun. Zamanla hevesin kaciyor. Güvenilir bir meslegim olsun memuriyet gibi de hayatim garantiye alinsin yeter diyorsun.

Şükürsüz insana hiç tahammül edemem. Depremde minnacık çocukların kolları, bacakları koptu. Ve o çocuklar hayata devam edecek. Psikiyatriye göründünüz mü? Endorfin hormonunu duymuşsunuzdur. Bazı insanlarda az salgılanıyor. Sizde de olabilir. İlaçla takviye edin. Hayallerimin ötesinde bir hayata kavuştum. 2 tane evladım var, bakmaya kıyamadığım

Hayatta yapmak istediklerim ne varsa günün birinde mutlaka oldu. Zaman ilerlerken arttığım kadar azaldım.. o zaman anladım dünya bir varış değil geçiş. Ama sırf geçiyoruz diye gözlerimizide kapayıp uyumamak lazım manzara çok, güzellikler de çok.

5 yıl üniversite okuyup fabrikada paketleme işine bile alınmadığımda anladım

Havlu atmak için çok gençsiniz. Kimse %100 istediği herşeyi elde edemez ki bu hayatta. Bazı şeyler zorlasanız da, çok mücadele etseniz de olmayabilir pekala. Ama başka kapılar açılır, başka güzel şeyler olur. Bilemezsiniz ki. Hoş bu kabullenmişlik, vazgeçmişlik, olumsuz düşünceler eşliğinde iyiyi, güzeli farkedebilirmisiniz bilemedim.

çünkü insanlar mutlular ve hayatlarını seviyorlar ben de çocuk istemiyorum bu arada. sevmiyorum çünkü çocuk. sizin gibi 'kaybeden' de değilim. yine de yazmak istedim ama. bence sosyal medyadan bir süre uzak durun 1 yıl vs fikirleriniz baştan aşağı değişecek

Bütün hayallerime ulaşabileceğime dair inancım çok yüksek. Çünkü kendimi tanıyorum. Gerçekçi hayaller kuruyorum. Ve bunun için de çalışıyorum. Neden olmasın ki hayaller. Sadece merak ettiğim için soruyorum. İmkansız gördüğünüz bir hayalinizden örnek vermeniz mümkün mü? iyi_biri_06 Üye Anneler

Üniversitede staj yaparken fark etmiştim yaş 22 idi o zaman. Okurken toz pembe yaşıyorsunuz ama meslek hayatı, geçim kaygısı, ayakların üstünde durabilmek trde gerçekten zor.

Ben hala hayallerime ulaşamayacağımı anlamış değilim. Niye ulaşılmaz olsunlar ki

Ulaşılması çok zor hayaller bana oldum olası iyi gelmez, hedefler koymak hayallerimi makul ulaşabileceğim şeylere çekmek ve olmadığında bütün hayallerimden vazgeçmediğim için bir sürü de hayalim olduğu için hiç bir zaman anlamayacağım :)

Kabullenmedim Yaşadığım sürece hayallerim için mücadele edeceğim Böyle düşünürsen yaşayan ölüye dönersin Zor bir coğrafyada yaşıyoruz Seni anlıyorum Ancak şunu da bil İnsan canlıların içinde en üstünü ve en güçlüsü İnsanın isterse yapamayacağı şey yok

Katılıyorum. Çocuk yapan insanları gerçekten anlamıyorum. Aralarında çok eğitimliler de var halbuki... Dünyaya daha fazla insan getirmek niye?

Uzun uzun yazdım sonra sildim. Eksik 1 cümle, başka düşüncelere sebep olabilirdi. Sizden ricam; Tarık Arıkdal veya Erhan Kolbaşı YouTube videolarına bir göz atmanız. Neden dünyaya geldik, ölüm sonrası neler olacak, bu dünyadaki vazifelerimiz nelerdir? Aklınca dahi gelmeyen her sorunun cevabı burada. Kendinize zaman tanıyın, sindire sindire seyredin. Almak istediklerinizin çok daha fazlasıyla uyanışa geçecek ve şu andakinden bambaşka, şahane bir bakış açısına sahip olacaksınız.

39 yaşımda girmek üzereyim. henüz hayalime ulaşamadım. okumak istediğim bir bölüm var... bi tarafımı kaldırsam çalışmam lazım

Belki hayat bazen engel olabilir hayallerimizi gerçekleştirmede. Fakat denemekten vazgeçmemek lazım. Hedefsiz olduğumuzda yaşama amacımızı kaybederiz. Bu hayatta her istediğimiz olacak diye bir şey yok. Yine de verilen emeklerin karşılığı çoğunlukta alınıyor diye düşünüyorum. Önemli olan şey çaba çaba çaba...

Her insan gibi çok hayal kurdum Gerçekleşen de oldu gerçekleşmeyen de bazen gerçekleşen beni tatmin etmedi Olmayanın ardından ağlamadım, yeni hayaller kurdum, yeni hedefler koydum kendime 30 yaşından sonra gerçekleşme imkanı olmayan hayaller kurmadım Hayat böyle bir şey her istediğimiz olmaz, çevreye hele de internette olan bitenlere asla bakmam, benim için kriter değiller herkesin hayatı kendine özel Kaybetmeyi kabullenmek bence bir zayıflık ya da bir buhran, destek gerektirir Yeniden yıkılıp yıkılıp inşa ediliyor bir şeyler yaşamın döngüsü bu, uğraşmak hiç bir yaşta bitmiyor Dünyaya geldik gideceğiz amenna kimse kalıcı değil burada ama olduğumuz süre içinde kaybetmem zaten planlanlanmış gibi olumsuz bir düşünceyle 70-80 yıl geçmez, toparlanmak devam etmek lazım

Hayal derken iş anlamında. Çalışmayın, üretmeyi çok isterdim. Ev hanimiyim. Gerçi hiç boş durmuyorum. Ama başkaydı işte hayaller. W

kabul etmedim... kabul etmiyorum... cüzzi irade diye birşey var... o irademi kullanıyorum. istediğim şeyler için çaba sarf edip çok çalışıyorum... millet haa haa ha ki kiki yaparken oturup çalıştım... her alanda hem okul için hem kpss için... evet milletin şartları çok iyiydi. dershaneler özel öğretmenler vs... ben dershane paramıda kendim kazanıp kpss kursuna gitmiştim... çaresi olmayan sadece ölüm var... gerisi çözülür... size de tavsiye ederim

ne hayalin olduğuna bağlı açıkçası. iktisat okuyup doktor olmayı bekleyemezsin. kpss çalışmadan atanma bekleyemezsin. para biriktirmeden, gerekli kazancı elde etmeden mal mülk sahibi olmayı bekleyemezsin. hayalin nedir ve ona ulaşmak için ne yapman gerekir? diyelim ki senin hayalin türkiye'nin en meşhur turistik yerlerini görmek, 7 bölgeden 7 yer seçiyorsun ve bunlara atıyorum 7 sene içinde gitmiş olacaksın. o zaman yapman gereken şey, bu tatil için gerekli maddi imkanı yaratmak ve izinlerini ayarlamaktır. ucuz uçak bileti, indirimli otel gibi şeyler kovalaman lazım. aklıma gelen bir örnek sadece, anlatması ve anlaması kolay olduğu için söyledim. mümkün olması zor hayaller kurmak yerine daha ulaşılabilir hayaller ve hedefler belirlemek lazım. mesela benim ev almam artık imkansız, deprem sebebiyle soğudum da zaten. muhtemelen ben hayatım boyunca kiracı olarak yaşayacağım. ama araba almam, geçmiş yıllara göre daha zor olsa da hala imkansız değil. en azından kendi aracımın sahibi olabilirim hala bi şekilde. insanın gündelik hayatına anlam katan sıradan şeyler yapıp minik hedefler koyup o hedeflere ulaştıkça da tatmin duygusu yaşaması lazım. yoksa tatmin eksikliğini asla halledemeyiz. hep eksik hissederiz. bi kitap mesela, 3 gün içinde bitiricem diye bi hedef koy ve o sürede bitirmeye çalış. hem tatmin olmanı sağlıyor, hem boş zamanını değerlendirmiş oluyorsun, hem zihnin meşgul oluyor hem de bir kitap bitirmiş oluyorsun. dizi falan da olur bu. bunu birçok alana uyarlamak mümkün. öyle boş geldim boş yaşıyorum boş gidicem diye bişey yok, dünyanı renklendirmek senin elinde. spor olur, gezi olur her şey olur, hedefler koyun minik minik ve onlara ulaşmaya çalışın. ben geçen sene sonbaharda, her gün 4 km yürüyeceğim diye hedef koymuştum kendime ve bir süre yaptım da bunu. her gün 4 km yürüdüm işten sonra. kış gelince bıraktım. şimdi havalar ısınıyor yine aynı hedefi uygulayacağım.

Tüm yorumları okudum, yazıp yazmamakta kararsız kalmistim ama yazmak daha iyi sanki. 32 yaşına yaklaşık 2 ay önce girdim, 2016 yılında -tanidik çıkmasın diye çok detay vermeyecegim- iyi bir teknik üniversitenin mühendislik bölümünden mezun oldum. İlk yıl kazandığım yeri bırakıp, sınava universite sınavına tekrar girmiştim. 10-11 yaşlarımdan beri hayalim, maddi olarak kendi ayaklarimin üzerinde durmak. Geçen yıllarda iş bulamadım, basvurmadigim yer kalmadı. Bolumum dışında başvurduğum, zincir marketler kasiyer/mağaza personeli olarak almadilar. 3 kere kpss'ye girdim, 2020deki kpss'den çok umutluydum çünkü iyi çalışmıştım. -okumayi öğrendiğinde beri sürekli kitap okuyan ben- Türkçe'de 11 yanlış yaptım, 2022'de puanım 2-3 puan üstünde en son alım oldu. 2022de iptal edilen sınavim çok daha iyi geçmişti; öbür sınavda nerdeyse sınavda aglayacaktim, bocaladim, şaşırdım ve geçen yillardaki puanlarını bile alamadım. ki alsaydım, çok rahat ataniyordum. İlk yıllar kendime kızdım, a bölümü yerine b bölümünü kazansaydim, daha çok calissaydim isim olacaktı diye. Devam zorunluluğu yüzünden ağlayarak okula gittiğim zamanlar oldu. Kampüsün büyüklüğü beni çok bogardi. Bir yerden başlamak lazım dedim, kendimi eve kapatmaya son verip düzenli yürüyüşe başladım, araba kullanmayı öğrendim, dikiş kursuna gittim. Cocuklugumdan beri diğer bir hayalim, tıp okumakti. Evlenmeyi hele ki düğün yapmayı hiç istemiyorum, düğün yapacağınız parayla tıp okurum diyordum. Edebiyat, bilim, sanat beni çok heyecanlandırdı. Ama bir yere kadar, tikandim kaldım. Mesela yürürken çiçeğe, kediye bakıp mutlu oluyordum, -dum artık kucuk seylerden mutlu olamıyorum. Huzurevinde her gün ölümü bekleyen çok yaşlı biri gibi hissediyorum kendimi. Belki yeri değil ama inançlı biriyim. Allah'ım ne günah işledim, ne yaptım diye her gün soruyorum, bir ara Allah'ım beni neden sevmiyorsun da bu haldeyim diye ağlıyordum. Doğum günümde, her şey daha kötüye gidemez, artık düzelmesi lazım diye düşünüp umutvar olmuştum, her şey daha kötüye gitti. Şikayet etmekten, drama queenlikten hiç hoşlanmam ama geldiğim noktada benden bu kadar diyorum. En ufak birşey dediğimde herkes otur, şükret diyor. Tamam da neye? Saçlarım bembeyaz oldu, olsun saçım var mı diyeyim. Negatif enerjimi yansittigim için kusura bakmayın, artık içimde tutamıyorum.

İnsanın evladının da kakasını biraz yumuşak yaptığı için sevinmek dünyaları verseler sevinmem sizi anlıyorum. Duphalac denediniz mi?

Bu yıl çok net anladım. Tek tesellim benim gibi mutsuz olacak bir çocuğumun olmaması. Geldim gidiyorum. Pes ettim sanırım artık. Yoruldum. Bu dünyada gün sayıyor gibi hissediyorum.

Kalanları bilemem ama başarı gayet çalışarak elde ediliyor, benim tanıdığım her başarılı insan -ben de dahil- çok çalışıyor. Çok çalışmanın yanında odaklı olmak ve tuttuğunu koparmak da önemli. Sadece merakımdan soruyorum, başarı çalışmadan nasıl elde ediliyor? Nasıl olabilir? Hiçbir şey ortaya koymadan, kafa patlatmadan vakit harcamadan ortaya ne kim ne koyabilir?

Hayallerime ulaşamadım. Hayal kurarken umudum vardı, cabalayabiliyordum. Ama artık hayal kuramıyorum. Ülke şartları vs. Yine de vazgeçersem olmuşumdur. O yuzden çabalamaya devam ediyorum. Bir şeyleri öğrenmeyi seviyorum. yavaş olsamda bir şey yapiyorum

Çalışmaktan kastım kendini değiştirmeye çalışmak. Türk olup bu ülkeden çıkıp yurtdışında çok önemli yerlere gelen insanlar yok mu? Çok sayıda var. Nasıl geliyorlar? Çok çalışarak ama sadece bu da yetmez. Aynı zamanda çok da zekiler. Yabancıların "gifted" dediği kapasitede kimseler. Yıllarca bize böyle insanların çok az olduğu, geri kalanların eşit olduğu masalıyla uyutulduk. Halbuki 10 kişiden en az 3'ü öyle. Geri kalan 7'si ise çöp. Bunu dış güzellik alanında da görebilirsiniz. Akademik başarı alanında da görebilirsiniz. Sosyal statü alanında da görebilirsiniz. Zaten dünyada bu kadar çok insanın olması da anlamsız bu yüzden. Hayatta ciddi başarısı olmayıp çocuk sahibi olanlara o yüzden kızıyorum. Bilmem...

Hayat o kadar enteresan ki tam her şey bitti dediğinizde yeniden başlıyor. Hayatının altı üstünden çok daha İİ olanlardanım şükür bütün hayallerim gerçek oldu.

Gerçekleşen bir hayalim yok. Öylesine yaşıyorum işte...

Bence böyle düşünenlerin işine böylesi geliyor. Kendi hayatımı tırnaklarımla kazıdım. Okumayı ve çok çalışmayı hiç bırakmadım. Üstün bir zekam yok mesela sayısal zekam yok ama ben de kendimi iyi olduğum başka taraflara yönlendirdim kariyerimi de bunun üstüne planladım. Çok zorluk çektim hastalık sahibi de oldum ama istediğim noktaya gelene kadar durmadım. Her zaman zor işlere girdim kendimi gösterebilmek için ama başardım da. Hayatta şansım olan tek şey ailemden bir ev kalması ve eşimin evi olması onun dışındaki her şeyi kendim yaptım. İyi bir şirkette iyi bir işim olmasına rağmen yüksek lisansımı yaptım. Aylık 30-35 bin gelirim var evden çalışıyorum işim rahat. Ama hala bazı eğitimler alıyorum ve 3. üniversitemi de okumayı planlıyorum onu da artık yönetsel kariyer planladığım için istiyorum mesela çünkü hedeflerim birkaç yıl sonrası için bu şekilde. Şu an bulunduğum yere varmayı da 5 sene önce planlamıştım. Yani hiçbir şey tesadüf değil. Dindar bir insan değilim ama en çok çaba verdiğim şeylere ilişkin dileklerim kabul oldu diyebilirim net bir şekilde.

Üniversiteyi ailevi sorunlar yüzünden uzatarak okudum mezun olduktan sonra benden bir olmaz diyordum. Sonra yavaş yavaş kendimi geliştirdim mesleki yönden iyi bir konuma geldim. Oğlumun babasıyla evlendikten sonra hayatımın hatasını yaptığımı anladım ve yeniden bir boşluğa düştüm. Yaklaşık beş sene depresyonla geçti. Geçen yaz kafam attı aniden terk ettim onu ve şimdi sanki hayatım yeniden bir anlam kazanmış gibi hissediyorum.

Anne olduğum zaman hayallerime bir daha ulaşamayacağım, bir daha hiç yaşayamayacağım zannettim. Ama hayaller orda duruyor ve eğer ömrüm yeterse çocuklarım biraz büyüyünce koşmaya devam edeceğim, pes etmeyeceğim. Sen de etme koş hep koş yolunda sana muhtaç birileri yoksa koş varsa da bir müddet ertele ama yine de koş

Bende çok sevmiştim o kitabı. Henüz hikayemiz tamamlanmadı. Konu sahibi henüz çok gençsiniz. Yolun başındasınız. İnsan sağlıklı olduğu sürece herşeyin bir çözümü vardır. Ümit etmenin neresi kötü ki?Çok mutlu olmak için büyük şeylere gerek yok ki. Küçük mutluluklar da hayatı anlamlandıran şeyler bence.

4 yıl önce.. Ben de hayallerimi degistirdim. duruguzel

Bu da doğru. İnkar edemem. Ama dış etkenler ne kadar etkili, içine doğulan koşullar ne kadar etkili, bireysel çaba ne kadar etkili oranını tam kuramadım kafamda... Evet belki gereğinden az çalışıyorumdur ama daha fazlası için enerjim yok. Güzel insanların çevrelerinden güç alıp ileriye atıldıklarını düşünüyorum üstüne zeka da binince başarı kaçınılmaz oluyor. Benim fikrim bu, belki de yanlıştır. Çünkü zaten zeki olmadığımı biliyorum. Fikirlerim saçma olabilir o yüzden.

Hayallere bağlı olarak değişir. Şimdiki gençler hayalleri para sadece. Bakıyorsunuz ınstada orda burda millet para içinde yüzüyor onlar gibi olmak istiyorsunuz olamayınca da bunalıma giriyorsunuz. Kimsenin hayali mutlu olayım huzurlu olayım değil. Herkes lüks hayat yaşayayım hayalinde. Ekonomisi kötü her ülkenin insanı adağı yukarı böyledir. Hayalleriniz gerçekçi olursa bunalıma girmezsiniz.

Kader gayrete aşıktır. Gayret, azim, çalışmak, hayalinin peşinden koşmak. Bunların hiçbiri boş şeyler değil inanın. Önce kendınıze ve içinizde ki güce inanın. Karamsar ruh halinden çıkın.

Başlık açık. Hayallerine ulaşanlar için yazmıyorum. Benim gibi kaybedenlerin hayatını merak ediyorum. Ben ilk fark ettiğimde 20 yaşındaydım. Dünyanın ve insanların benim zannetiğimden çok farklı olduğunu anladım. Başta da internet yardımcı oldu buna sağ olsun. Ben istediğim gibi değilim, çevrem değil, toplum değil, dünya değil. Boşuna yaşıyorum. Boş geldim boş gidiyorum. Yalnız... Süremin dolmasını bekliyorum, başka bir şey de yapamam zaten. Kaybedeceğim baştan planlanmış, bunu kabullendim en sonunda. Sizde durum nasıl gelişti?

Benim hayallerim küçük galiba. Mesela bir tanesi her gün düzenli tuvalete çıkmak. Kronik kabızlık çekenler, evden başka yerde yapamayanlar beni anlayacaktır.

ya bide maalesef bu çağın en net sıkıntısı insanların dünyayı sadece zengin ufak bir kesimden ibaret sanmalari. şu begenmedigi hayatı ile bile hanımefendinin dünyadaki insanların minimum yüzde 70 inden iyi yaşadığına eminim. ama maalesef sosyal medya çağı bize dünyayı hayatı bambaşka gösteriyor.

%100 katılıyorum. Sosyal medyaya bakacak olsak herkes koç, sabancı hayatı yaşıyor sanki. Bana pek inandırıcı gelmiyor, pek umrumda da değil. Herkeste bir gösteriş merakı var. Kahve fincanının fotoğrafını paylaşmayı hiç anlayamayacağım mesela. Tabiki gençler bunlardan kötü etkilenip, herkesin hayatı mükemmel diye düşünüyor olabilirler.

Ben ne isteyip de elde edemediginiz icin bu kadar olumsuz dusundugunuzu merak ettim. Belki de saglam temeli olmayan hayalleriniz vardir? Hepimiz isteklerimizin bir kismina kavusup bir kismina kavusamiyoruz ama hayallerin de bir temele dayanmasi gerektigini dusunuyorum ben.

Başarılı diye özendiğiniz insanların çoğu da başarısız insanlardan çıkıyor. Yani tabii şimdi 24 yaşında siz kendinize olgun, hayatı çözmüş geliyorsunuz ama bana bakış açısı çok toy geldi. Biraz "istediklerimi elde edemedim , neden olmadı?" sorusuna cevabı dış etkenlerde arıyorsunuz, böylece kendi içinize bakmaya gerek kalmıyor. Bu da tam olarak kurban psikolojisi zaten. Yazdığımı beğenmeyip, "evet hayaller gerçekleşmiyor" diyenleri beğenmenizden de bu çıkarıma çözüm yerine "evet kurban olduğun için olmuyor, aynen devam" diyen yoldaş arıyorsunuz. Genetik faktörler çok etkili ama özellikle sağlık sorunu olmayan bir insanın başarabileceği şeyler çok fazla çünkü çoğunluk ağlanıp, sızlanmakla ya da bahane üretmekle meşgul. Sizin "şanslı" dediğiniz gruptanım, istersem hayatımdan acıklı dram filmi de çıkartırım. Şans yaratılıyor biraz. Gerçekten bir hayaliniz var da gerçekleşmesini istiyorsanız, bu kafadan çabucak çıkın. Yok şikayet etmek tatlı geliyorsa, size eşlik edecek dost çok bulunur.

Hepsini. Sonra bağırsak tembelliği yapıyor. Teşekkürler. X Xeniapooh

Ben bi yandan yasamak isteyip bi yandan ölüp gitmek isteyenlerdenim maalesef hayata ve insanlara dair hiç umudum yok bu yüzden her şeyi boş verdim kendi hayatıma gelince zaten çabalasam da olmuyor ama en kötü filmin bile sonunu merak ediyor bazen insan R Rosalind

Herkes mağdur değil kesinlikle. Dünyanın %30'luk kesimi kaynakların %100'ünü tüketiyor. Geri kalan %70'e ise aval aval onları seyretmek kalıyor. Umut fakirin ekmeğidir. Ve de bir insanın başarılı olmasında genetik yapısı + şansı önemli tamamen. Öyle tipler var ki doğa harikası resmen. Başarılı, zeki, çalışkan, güzel, sosyal... Bunlar çalışarak elde edilecek şeyler değil. Kuğuya bakıp kendini teselli eden kara karga gibiyiz kaybeden kesim olarak. Hayallerde yaşıyoruz . Ama maalesef bazı insanlar bunu anlamıyor ya da anlamak istemiyor. Korkutucu geliyor çünkü. Bu arada 24 yaşındayım. 20 yaşında ise bunları ilk kez fark ettim diyorum.

Böyle hayat mı olur ya? 20 yaş hayattan, hayallerden vazgeçmek için erken bir yas.

18 19 yaşlarındaydım. Kabullendim, olduğum içinde bulunduğum hayatı sevmeye çalıştım

clara Dünyaya tatmaya geldik, doymaya değil. 🌷 Anneler