Ay öyle olsa her haftasonu falan da gitmem. Özgürlüğün ve yalnızlığın tadını almamışsınız. Hatta zihininize tek başına yaşamanın çaresizlik yada acınası bir durum olduğunu yerleştirmişsiniz. Aksine insan kendi başına vardır bu dünyada, anne babadan oluşmuş olsak bile evrile evrile büyüyor ve hayatımızı kuruyoruz. Siz de artık önünüze bakıp kendi yaşamınızı kurun. Ailem, üniversitem, işim ve halaa bir gün atanıp gideriz inşallah hepsi aynı şehirde olan birisi olarak ayrı evde yaşadım. En tatlı zamanlarımdı, ailevi ilişkilerim zaman zaman dibe battı ayrı evde kaldığımda hepimiz sınırlarımızı bildik ve çok daha iyi bir ilişkimiz oldu.

Evet hiçbir heycan yok şu kötü biriyle tanişcak olsam çok kısıtlı ortam :) o bile sorun oluyo

Basliga cevabim; evet Konuya cevabim; kirman gereken kabuklarin var. Bahsettigin ortamda cok kısıtlı kalıyorsun. Insan ne dolu dizgin aşk yaşar, ne hayatina heyecan katar, ne kafayi dagitir böyle bir ortamda. Uzak bir yere tayin iste ve bireysel yoluna bak.

kaygı bozukluğu diye aratın nette görsellerde. kitapları var. alıp okuyun. MutluBulut_ Guru Anneler

Ben sizin gibi oldugu yere kök salan, ailesinden kopamayanlara cidden acayip acıyorum, asagilama olarak degil soyledigim yani uzulme gibi aciyorum bildigin. Kocaman bir dunya varken yanasanacak biseyler, tanisacak insanlar varken kucucuk bir alanda, ailemde ailem yok yalnizim diye omur tuketmek... Ben de dunyayi turlamadim ama elimden geleni yapiyorum. Cidden eşim bugun tamam dese yasadigimiz ulkeyi degistiririz ki ileride mutlaka yapacagiz. Eşimin gitmeme sebebi aile veya sehir bagimliligi değil daha once gittik farkli yerde de yasadik başka. Agaç gibi yaşanmaz ki.

İnşallahh canmm

Evet o bilinmezlik belkide bana bunlari hissettiren umarim en güzeli olur en hayırlısi teşekkür ederim ❤

iyi bi psikologa denk gelseniz bunu hissetmenizin gerisinde yatan kaygıyı çözer.. cocukluk travmaları vs vs o kadar cok etken var ki hissettiğimiz korku ve kaygilarimizin gerisinde insani yöneten..

18 yaşından beri ayrı yaşayan 40 yaşında bir kadın olarak sizi anlayamıyorum aslında. Zaten ailenizle kalacaksınız yalnızlık değil sizi korkutan sanki. Yeni ortamlara adapte olmakta mı güçlük çekiyorsunuz? Çekingen bir insansınız da kendinizi ifade etmekte anlatmakta güçlük çekiyorsunuz da acaba asıl neden bu mu? Yani hazır sizi tanıyan yanında rahat hissettiğiniz insanlar var aslında bırakamadığınız bu konfor mu?

Evet zihnimde yerleşen bu olumsuz duygulardır belkide beni esir alan inşallah birgün artık bu yersiz korkularim tamamen biter. Teşekkür ederim kendi hayatlarınızdan örnek verip destek olduğunuz için

Yenilik korkutuyor ama bence yeni kapılar acabilir size. yeni insanlar tanırsınız yeni yerler deneyimler bilmiyorum bence heyecan verici olur yaşadığını hissedersin

Günlerdir kafamdaki belirsizlik beni depresyona soktu resmen kızlar kendimi bu ara çocuk gibi hissediyorum. Konu şu ki daha öncede konu açmıştım ilçede çalışıyorum buralıyım kendi evimiz var ama doğalgaz yaşadiğimiz yerde olmadiği için ailemle 5 senedir kiradayız. Yazları kendi evimizdeyiz. Kirada artik oturamıycaz gibi çünkü ev sabihi kendi oturacakmış. Ben de zaten burası küçük yer fazla dedikodu var rahat bir ortam değil anlayacağiniz senelerce hep tayin istemeyi düşündüm ama cesaret edemedim hep korktm yalnızliķ sevmiyorum çünkü. Sonra ailemle şu kararı aldik merkeze tayin isteyeyim ben, ailemde benle kışın kalacak yazın da ben herhaftasonu ilçeye yanlarina gelirim dedim. Garip tarafı şu ki yaşadiğim yerde hiçbir şey yok imkan olarak artı dediğim gibi küçük yer olunca az çok tahmin edersiniz ortamı ama ben buna rağmen sanki buraya bağlanmiş gibiyim hiçbiryere gidesim gelmiyor resmen sanki dahada mutsuz olurum gibi hissediyorum neden bu kadar yalnız hissediyorum bilmiyorum. yalnız kalmak sanırım beni korkutuyor aslında ailemle tamamen ayrılmıycaz yinede kocaman bir boşluktayım sanki bu arada 33 yaşındayım koskocaman kızım ama ruh halim hala aileye bağımlı :))

Uzun sureli bir alışkanlik var boyle hissetmeniz normal ama vazgecmeyin kararinizdan merkezde daha fazla imkan varsa tabiki merkeze tasının zamanla alışır iyiki gelmisim dersiniz.

Yas ve evlilik disi bir konunuz oldugunu gormek de guzel. Bu yasa bu bagimlilik normal degil.

Merkezde daha fazla imkan var aynen

Doğrudur lakin şuanki durumunuz tam olarak bu. Az cesaret. Kendinizi yeniliklere açın.

Evet hani bambaska biyerde hayat kuracak olsa insan bir dusunuyor ama ayni sehirde 1 saatlik mesafe icin cidden dusunecek birsey yok.

Hani su soğuk ama girince alışıyorsun derler ya o hesap işte :) İnsanın alışkanlıklarından vazgeçmesi zordur. Siz de anladığım kadarıyla şimdiye kadar böyle bir ayrılığı yaşamamışsınız. Bilinmezlik, alışkanlığı bırakma gibi etkenler size böyle hissettirir bu da normal. Ama o kabuğu bir kere kırdınız mı iyi ki diyeceksiniz bence. Şimdiden hayirli olsun yeni eviniz.

Anladım ne niyetle söylediğinizi ben de kendime bu konuda üzülüyorum biliyormusunuz bu duyguyla artik başetmem gerek çünkü çok da normal duygular değil bunlar aşmaya çalişiyorum içime bi ferahlik geliyor sonra bakiyorum ayni noktadayim

Evde yalnızlıktan korkuyorum mesela :) babamla öyle çok iyi anlaşmayız ama annemsiz sevmiyorum evi. He bide şu var acaba diyorum orda iş ortamim nasil olacak vs vs bir sürü şey geliyor inanin aklima M

Denk gelmedim malesef çok aradımda çok fazla kaygım var mesela hep sanıyirumki sanki dışardan insanlar evde yalnız yaşayan birini bilirler o yüzden dışariya karşi savunmasiz hissediyorum tek kalinca nebileyim yalnızliģida hiç sevmem ama nereye kadar ailem benimle olacak oda var M

Evet pek normal bir durum değil ama senelerdir aşamadim bu durumu

Bence oturup dusunmeyle olacak iş degil. Harekete geçin, yapin ve oyle alismaya calisin. Otururken ayni noktada kalirsiniz. Dunyanin obur ucuna gitmiyirsunuz zaten ayni sehir.

Olabilir yanlızlıgı sevmiyor olabilirsin. Herkes yanlız yasamayı sevmek zorunda da degil. Ailen ile yasamak huzurlu demek ki bu durumdan mutlusun bence cok guzel ailenin yanında mutlu olman.

Evet çocuk gibi davranıyorsunuz. Tam olarak kreşe başlayan annesinden ayrılmamak için ortalığı yıkan çocuk gibi. Gözünü karart ailenden ayrı ve o çok takıntı yaptığınız elalemi düşünmeden yaşayabileceğiniz bir yere tayin isteyin. Kendinize mutlu olma izni verin.

Evet komik olan da bu bi saatlik mesafe haklısınız harekete geçince anca alişilcak birşey

yeni arkadaslar yeni ortam. bu durum neden geriyor sizi. bunu sorgulayın neden korkuyorum acaba diye. belki de sorun bu.. yeni ortama girince, yasayinca kafanızda buyuttugunuzu anlarsınız..

Çok ilginç acaba yanlizlik korkunuz mu var?genelde bu yaşta bir kadın çok bunalir ailesinden hala küçük kiz çocuğu gibi sanki birşey sizi korkutuyor.

Bende evliyim ama kaynanamla birlikte kalıyorum bazen annem gile memlekete giderim. Kaynanam burası yabancı yer arkadaşlık kuracaksan akrabalarımızla arkadaş ol der. Annemin yanına memlekete gidincede sen eşinin bana emanetisin gezme evde otur der. Ve ben mecbur kaldım yeni evli olduğum için onları dinledim. Özgüvenim kırıldı kendime değerim azaldı hep başkalarını dinlemek kadar zor birşey yok. Sen de eğer çocuk düşüncelerinden çıkmak istiyorsan kendini dinle kendini başkalarına ait hissedersen büyüyemezsin. Şuanda başka biryerde kocamla ayrı evde kalıyoruz ben yeni ev hanımı olduğumu farkettim düzenim olduğunu hissettim özgüvenim oldu kendin gibi olmanın değerini farketmek çok güzeldir

Sorguluyorum ama kendim çözüm bulamıyorum malesef. Aslında pskolojik destek almak istedim ama bi faydasi olmadi pskoloğa gittim hiçbir sey demedi resmen kitap tavsiye etti sadece çok ilginçti :)) M

Sonu engellemeye bitecek sandım halbuki mutlu sonmuş. Plan sahane Baslangıclar güzeldir