sonuçta herkesin hayatında var böyle inişler çıkışlar ben psikoloji okudum ama kendi psikolojimi asla düzeltemedim. çok dengeli bir insan olduğum söylenemez duygusal anlamda. tabiki dışarıya karşı bunu çok iyi saklayabiliyorum ama kendi içimde mutlu değilim. ama bu konuyu açma sebebim şu, bizim çocukluğumuza geri dönmemiz olumsuzlukları düzeltmemiz mümkün değil ama çocuk sahibi olan olacak kadınlar erkekler de tabi biliçlenmeli. sorumluluğunu alamayacağı çocuğu yapmamalı ya da çocuk anlamaz bilmez mantığından uzak durmalı çocuk boş bir kaset gibidir her şeyi aynen kaydeder zaman zamanda o kaset sürekli başa alınır öylece dönüp durur yaşı kaç olursa olsun.

Ana-babalarımızdan alacaklı olduğumuz bir gerçek.. Benim de hala kalbimi acıtan, kimi zaman öfkelendiren, kimi zaman ağlatan anılarım var.. Bir çocuğa yaşatılan kimi olumsuzluklar, yetişkinlik yaşamına kabus gibi çökebiliyor.. ancak şu var ki geçmiş yeniden yaşanmaz, yapılan haksızlıklara, sorumsuzluklara isyan etmek bazen bizi kendi sorumluluklarımızı görmekten alıkoyabilir, bütün hayatımızı zorlaştırabilir. Anne-babalarımız bizleri ayrı bir varlık olarak görmemiş olabilir, ama biz de onları kendimizinkinden ayrı dünyaları olan varlıklar olarak göremezsek yaşantımız zorlaşacaktır diye düşünüyorum. Onlar böyleydi, böyle davrandılar, sonuçları bunlar oldu. Ama ne mutlu ki biz bazı şeylerin sebeplerini buluyoruz ve o sebeplerin kötü etkilerini engellemeye çalışıyoruz. Ve umarım da başarabiliyoruzdur.. Çok uzattım sanırım :) sevgiler hepinize.. B

benimde hiç bir yere ait olamadığım duygusu vardırki içimden aslaa! atamadığım... küçücük bir kız çocuğu ilk okulu bitirdiği yaz kuran kursuna zorla kapatılıp 6 sene 15 günde bir ailesinin yanına gelir ve sadece iki gece annesiyle uyuma şansı olursamafoldumben ve o 6 yıl anlatılamaz dercede zorluklarla geçer ve herşeye göğüs gerip istenileni yaptığı ve artık evine dönüp ailesiyle mutlu mesud yaşıycağını zannetdiği andada bir adamın hemde yaşlı başlı bir adamın 16 yaşında bir çocukla evlendirilmeye çalışılmasıki küçücük aklımla beni istemeye gelen o amcaya! bağırıp çağırmamla ancak kendine gelip "bu daha çocuk yahu:dilcikar:" diye vazgeçmesi ve bu ailem tarafından istenilmemekten doğan mutsuzluktan ancak kendi yuvamı kurarsam kurtulurum düşüncesi ile yapılan yanlış bir evlilik ve hüsran! sonrasında bir sürü doğru yanlış yaşanılan hayat.. şu anda üç yıla yaklaşan bi evliliğim var mutluyum sanırım-tatlicadiarzu- ama 29 yaşıma geldiğim halde çocuk yapmaktan çok korkuyorum ben ne gördümki çocuğuma ne vericem? çocukluk bir insanın tüm hayatını işte böyle yönlendiriyor. yaa arkadaşlar çok uzun ve biraz acıtasyon gibi oldu ama napiim içimi boşaltmam gerekti sanırım. hadibakem oğlum bırakma

bende kesinlikle buna katiliyorum. ama insan yasananlari israrla saklamaya calisiyo. böyle seyleri konusabilmek bi cok insan icin zor diye düsünüyorum. D