18 yasindayim ağustosta 19 olcam. Ama hic hayat bana cazip gelmiyor, simdi üniversite sınavına hazirlaniyorum. Ama hayata dair ne olanim ne umudum var. Okul hayatim boyunca ezilen biriydim. Baskalariyla kendimi sürekli kiyaslar aglardim. Halada öyleyim. Hani bi ise girip calisican evlencen cocuk derdi gecim derdi derken kendini unutuyo insan yetisicem diye. Sonra yaslaniyosun ve ölüyosun. Hayat bu kadar mi? Bana diyolar sen bu yaşlarında enerjik olcan diye ama hiiiic enerjim yok. Çevremde arkadasim yok denecek kadar az. Pek görüşmem kimsyle. Sevdigim cocuk beni istemedi, arkadaslarim arasinda surekli dislaniyodum onlar her ne kadar inkar etsede, bide kilo sorunlarim bas gosterip bununla alakali ağır ithamlarda bulunanlar olunca hepsi yikti beni. Hani iyi biriyim sevilmeyecek istenmeyecek kadar kotu biri degilimki ben. İçime ata ata anlatacak kimsemde yok. Birine anlatsam 'niye benim icimi karartiyosun bu kadar karamsar olma' diyor. Cok kafaya takarim oyle böyle değil. Okul bitti bu yil evde oturuyorum sinava calisiyorum işte. Bazen sinirimden agliyorum, olmek icin yalvariyorum. Sonra sakinlesiyorum. Bosuna yaratilmisim gibi, dualarim kabul olmuyor gibi hissediyorum cunku ecelimle oleyim istiyorum. İntihar dusuncelerini saymiyorum bile. Simdi diceksiniz doktora git diye. Doktor falan istemiyorum. Doktor falan anlamaz ki beni ben kendimi zor anlarken. Sadece içimi dokmek istedim. Teşekkürler. L

ben üniversiteyi iyi bölümü iyi bir mesleği olsun diye kazanmasını istedim zaten. psikolojik tedavi eşittir para. ama kilo vererek de kendini mutlu edebilir. yepyeni biri olmanın verdiği özgüven başkadır

Değmez ama yaşamak için ayakta durmak için sebeplerimiz var, dr yardım edebilir belki biraz.. A ayynill Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Valla bir tane daha güzel ağaç göreyim diye yaşamayı isteyecek bir insanım. Artık romantiklik mi, salak mı denir, bakana göre değişir. Oysa 16'ımda bütün ailemi kaybettim. İnsan böyle bir acının üstüne yaşamayı ister mi, ben istiyorum. Hayatta hiçbir zaman feci büyük planlarım, hayallerim olmadı, küçük şeyler beni mutlu ediyor. Yalnız bunların yanında bir şey istiyorsam yaparım, üşenmem, sızlanmam. O yüzden kilo mu vermek istiyorsun, yakınıp durma, kaldır totonu spor yap, diyetisyene git senin için bu kadar önemliyse. Arkadaşların seni dışlıyor mu, dünyada insan kıtlığı yok, çevreni değiştir. Bu dışlamada bir kötü niyet seziyorsan, böyle sığ insanlarla ne işin olur zaten. Her sevdiğin seni sevmek zorunda değil, bu da seni kimse sevmeyecek anlamına gelmiyor. Bunları çoğu insan yaşıyor. Okulun bitmiş, sınava hazırlanıyorsun, ne güzel bir hedefin var. Çaresiz bir hastalığa tutulmuş değilsin, yapabileceğin çok şey var. Evet doğuyoruz ve ölüyoruz, bu kadar, böyle bakmak istiyorsan... Ama Allah gecinden versin diyelim, bugün doğup yarın ölmüyoruz, yıllarımız var ve kocaman bir dünyada yaşıyoruz. Ölürken ne hayattı be, güzel yaşadım diye gitmek var. Bir de huzursuz, tatmin olmamış, olgunlaşmadan ağacından düşen meyve gibi gitmek var. Hangisi daha iyi? defne-28

Hepinize cok tesekkur ederim. Yani sizin söylediklerinizle birlikte yasadigim seyler aklimdan şöyle film seridi gecti. Cok cok haklisiniz. Ben zaten elime para geçer geçmez psikologa gitmeyi düşünüyorum artik. Hani niye psikolog cunku antidepresan yazip yazıp yolluyolarmis. Kanimca; Hayatım boyunca okulda hep ezildim. Kendimi pek savunamadim ama genede hayata boyun eğmek istemiyorum. Bu karamsarliktan bu kötü düşüncelerden kurtulmak istiyorum. Kendimi kimseyle kiyaslamak istemiyorum. Bu benim hayatim, bu benim kendime ait dünyam, bu yaşlarımı bu düşüncelerle heba etmek yerine tek başıma bile güzel zaman geçirmenin ne kadar keyifli oldugunun farkindayim. Kimselere muhtac olmadigimi hissetmeden, sırf yalniz kalmamak icin yada baska menfaatleri yüzünden kullanan insanlardan uzak kaldigim icin cok cok sansliyim. Evet lise hayatim çok kötü geçti fakat bu geriye kalan hayatiminda cok kotu gececegini gostermez. Hayatin ne getirecegi, bir saat iki saat sonra başımıza ne gelecegi bellisiz. Hayatta bana iyi gelen şeyler var bide en çok yapmak istediklerim.. İngilizce hikaye kitaplar okumayi cok seviyorum, kuşumla vakit geçirmeyi cok seviyorum, toplumla alakali arastirmalar yapmayi, tıbbi resimler videolar izlemeyi cok seviyorum. İçime sıkıntı düşünce ayetel kursi ve nas suresi okumayi rahatlamayi cok seviyorum. Kendimi bana kötü hissettiren insanlari liseyi bitirerek geride bıraktım. Okul bitirmek ne başlangıç ne son benim için. Denemeyi cok istedigim şeylerden bitanesi bungee jumping yapmak ve tabiki yurtdisi tatili. Yasitlarim arasinda pasif olduguma yada vucudumun kusurlu yada kusursuz oldugu icin kendimi aşağılayp küçümsemenin insani ne kadar dibe çökertir onu öğrendim. Bayramda cocuklara şeker verip onlari öpmeyi de cok seviyorum. Kimse beni istemiyo diye kötü kalplide degilim, o beni sevmiyor diye ben kötü bir insanda değilim.. Herkesin yolu ve rotası farklı. Artık silkelenip kendime gelmenin zamanı. Hayatta herseyi kafaya takmak psikolojik olarak insani 10 yaş yaslandirdigini gördüm. Bazi seylerde dalga geçip gulmenin ve anın tadını cikartmanin ne kadar önemli oldugunu ve pismanliklarla dolu bi genclik yillarim olsun istemem. Liseden kalan bu izler yuzunden böyle hissediyorum. Artik kötü degilde iyi taraflarinida gormem lazim onuda onuda ogrendim

Doktor çok güzel anlar canım bende 19 yaşındayım aynı şeyleri bende yaşıyorum hissediyorum benimde dost diyebilceğim sayılı insanım bide tek dayanağım sevgilim var annem babam bana git kendini öldür haplar orda diyen sonrasında canım cicim yapan insanlar olduğu için kimseden görmediğim desteği sevgilimden hayat arkadaşımdan gördüm. Hasta insan doktor istemez anlayamaz hasta olduğunu, git yinede bir görün zamanla çok faydasını görürsün.

Değer çünkü senin asıl hayatın bu değil. Şu an sadece hayata hazırlanıyorsun. Oturmuş bir hayatın olduğunda, bunun sancılı bir geçiş dönemi olduğunu anlayacaksın. Bir sorsana kimin hayatı 18-19 yaşıyla aynı? Çevresi, arkadaşları, maddi şartları, yaşadığı yer? Hatta ailesi? Bunlar mutlaka değişecektir. Önemli olan senin çaba gösterip olumlu yönde gelişme kaydetmen. Bu da eğitimin ve bundan sonraki seçimlerinle mümkün olur. Bir de tabii tedavi konusunu ciddi düşünsen iyi olur. G

Ben bu yıl hazırlanamadm o yüzden. İşin basina erken geçmek istedim. D damdan

Yaaa, kitaplar ve filmler insana bambaşka dünyaların kapılarını açıyor. Ufkun genişlemesi tam böyle bir şey. Allah gecinden versin, keşke bütün kitapları okumaya zamanımız yetse

Doğru söylüyorsunuz işte gençlik aklı benim maalesef :)

Vaay güzel sozmus. Ben yeni çıktım lise yıllarımdan. Dört yilim tam bi faciaydi. Keske hastalansamda gitmesem derdim. Ozler misin derseniz HAYİR. :) G

Aktivite arkadaşlığı toplulukları var. Sosyal sorumluluk etkinlikleri var. Bu ortamlardaki insanlar humanisttir hemen alışırsın. Araştır istersen G

O halde yalnızsin diye üzülmemelisin. Ben evren için işe yarar bı insan olmak için vakıflarda gonulluydum. Suskundum ve insanlar sağolsun bana karşı çok iyiydiler. Şimdi gitti sosyopatligim. İlaç Alman gerek. İntihar dusunuyosun ilaç şart! Ve dediğim gibi evde bu düşüncelerle bogusmaktansa bir amaç için eyleme gecmelisin Y

Seninki biraz patolojik boyutta sanki. Doktora git seni anlar hergün senin gübi kaç tane kişiyle konuşuyorlar. Onların işi bu yani seni anlamak. Yasın daha çok genç hayatında amaçların olsun. Louder

Benim üniversite kazanmakla geçmedi istediğim yer istediğim bölüm oldu ilk 5 bindeydim maalesef hayatta olumlu gelişmeler olsada bu duygular doktor desteği almadan geçirmesi zor şeyler Y

Tekrar tesekkur ederim hepinize. Sagolun. Suan iyiyim. Artık bazı seylerin farkina varicam.

Ya baktim şöyle bi kafamda derledim topladim. Hani incir cekirdegini doldurur mu? Lisedeki insanlari milyonda bir gorucem, gorsemde konusmucam. Daha yolun basinda bile degilsin diyolar daha 18 yeni biticek. Biraz benimde cevremden görüp onlara ozenip aceleci davrandigim icin boyle hissediyom galiba :/ Hani onlarin var benim neden yok. Kilo meselesi ise degistirebilcek bisey oldugu icin yürüyüş ve saglikli beslenmekle duzelebilir. Hani sanirim hersey kusursuz olsun istiyorum yada birine cok ozendigimde yada bende de olsun diye dusundugum icin bu haldeyim.

Şu anda tam da senin gibi düşünüyorum, üzgünüm qma teselli veremem sana dünya boktan bir yer artık

Ne guzel yazmissin. Cok sevindim boyle dusunmene. SEHER YILDIZI

Aynı şeyleri yaşadim seni çok iyi anliyorum. ama inancım yüzünden şunu farkettim. Bir işe yaramaya veya mutlu olmaya gelmemişiz. ahirette yaşiycamiz hayatın seçme sınavı için gelmişiz. bu dünyada gün yüzü göremiycez sınavımız çok ağır. dip not : hep yalnizdim ailem çok dışlardı en başta ve 19 yaşimda öyle bir majör depresyon yaşadimki antidepresan kullanmaya 19 yaşimda başladim

Konu ne Zaman açılmış diye baktım bugün açılmış Okul biteli daha 40 gün oldu Bu senenin sınavı üzerinden de 18 gün geçti Ne çabuk evde oturuyorum sınav çalışıyorum moduna girdin Ya sen gerçek değilsin ya da çok uçlarda yaşıyorsun Okul bitti sınava çalışacaksın tamam ama koca bir yıl var germe kendini Kilo vs gelir geçer ama umutsuzluk duygusu tehlikeli G

Değer.

Canım yaşamaya değecek bildiğimiz başka hayat yok ki... O yüzden bu hayatı yaşamaya değer yap. Aynaya bak, beyaz yok, kırışıklık yok, yani gencecik bir kız var. İşte o kıza Gülümse ve merhaba de. Her zaman orada olmayacak.

Evet değişken bi ruh halim var. Ben bu yıl gözden çıkarmıştım zaten. Okul sinav bitsin hemen basina geceyim dedim.

Ama cok hizli geciyor zaman daha gecen 17 yasindaydim şimdi 18 biticek.. Sudan daha hizli bu zaman hahah bi büyük tavsiyesi aldim sizlerden iyi geldi... yenGEnC

Lise yıllarımda çok da pozitif bir insan degildim. Herkes suratımın hep asık oldugunu söylerdi. Bir gün matemetik hocamız sınıftan içeri girdi biz ayaga kalktık otururken gayri ihtiyari gozgoze geldik. kocaman tahtanın ortasına kocaaa harflerle "GÜLMEK İÇİN MUTLU OLMAYI BEKLERSEN KİM BİLİR BELKİDE BİR TEBESSÜM BİLE ETMEDEN ÖLEBİLİRSİN" diye yazmıstı. demekki nasıl mutsuz gözüküyorsam. Bu notu Seheryıldızı na yazdım dedi. iyicE oku demişti. Hiç unutmam. Aradan gecti neredeyse koca 20 yıl. Ah diyorum keske o gunler geri gelse. Evet dogduk buyudük yaslanacagız ölecegiz zaten vagroluş dongusu bu degil mi. G

hayir istemem oyle ortamlari, yadirgadigimdan değil de dusunmuyorum.. hayatimda bazi kisilere cok anlam yukledim cok takildim kaldim sanirim oda var

Geçsin, ben de 27 yaşındayım. Ne var ki bundan? Artık kendimi daha iyi tanıyorum, neleri sevip sevmedigimi farkındayım... Beni mutsuz eden şeyleri denemiyorum bile artık... Bu bakımdan eskisinden daha mutluyum... Her yaşın insana kattıkları var. Eminim otuzlarım da çok güzel olacak, ellilerim de. Birseyin bitiyor olması güzel oldugu gerçeğini değiştirmez. İzlediğiniz film bitince '90 dakikam boşa geçti, püfff, ne anlamsız?' mi diyorsunuz :)

Sevmezsem filmi öyle soyluyorum Bilmiyorum daha yolun basinda bile degilsin diyolar.. Belki benim bu uzulduklerim incir cekirdegini bile doldurmaz ama toparlanmaya çalışıyorum. Arkadasim var cok yakin arkadaşım hic olmadi belkide ondan kaynaklaniyorumdur. :/ Visenyaa

Gecen sene agir bir grip gecirdim. Ardindan burnum bir hafta koku alamadi. Sarimsak, vicks kokluyordum deli deli. Yok. Koku sifir. Neyse ki gecti ne buyuk nimetler ne buyuk guzellikler varmis da vucudumda ben farkinda degilmisim. Guzel burnum, canim burnum iyi ki varsin o minik kemer cikinti sen de ayri bir minnossun. Demem o ki canim kardesim felek biraz zorlamis seni ama bu kadar karartma icini. Begenmedigin yonlerini degistirebilirsin. Degisime inan. Kiymetini bil varliginin. Sev kendini. Guzel bu dunya. Bu siir benden sana gelsin. Gün Eksilmesin Penceremden Ne doğan güne hükmüm geçer, Ne halden anlayan bulunur; Ah aklımdan ölümüm geçer; Sonra bu kuş, bu bahçe, bu nur. Ve gönül Tanrısına der ki: - Pervam yok verdiğin elemden; Her mihnet kabulüm, yeter ki Gün eksilmesin penceremden!

Var mı dokunakli bi film tavsiyesi? Bilim kurgu ve aksiyon disinda yenGEnC

Önce önyargılarından kurtul, sonra destek al. Hayat çok güzel, sonra üzülürsün heba ettiğin gunlere

Doktor sana tedavi uyguliycak arkadaş olmiycak. Önce doktora git basla tedavine. Bu gurur kırıcı değil her insanın böyle dönemleri olabilir. Dostum olmadığı zamanlarda kendi kendime sarılıp uyurdum. Yatmadan önce tanrıyla sohbet ederdim. Sadece dua etmezdim hem de onunla konuşup içimi dokerdim. Bu çok güç veren bisiy. Kendi kendime filmler açıp izlerdim ve kendi kendime kitaplar okurdum. Bı sure sonra yalnızlığa o kadar çok alışmıştım ki insanlar onlarla konuşmak istemedigimi düşünmeye başlamışlar. Sonradan zaten hayat farklı yöne evrildi. Bazı ortamlara girdiğinde eskisi gibi olmuyor hicbisiy. Her daim yalnız olmiycaksin bunu kendine hep hatırlat. Yalniz bir birey olarak yaşamayı basarman bunu kendine ispatlaman gerek ki günün birinde seni üzen birileri olduğunda onlara bağımlı hissedip gidemeyen mecbur olan taraf olma

Doktor nasil anlamsin ki ben bile anliyorum buradan senin sorununu? Bazi seyler tek basina atlatilmiyor. Gecer sandigin seyler gecmiyor karakterin haline dönüsüyor. Buna izin verme. Profesyonel destek al. Simdi en yakin hastanedeki psikolog veya psikiyatri arastirmaya basla. Y

hayatın çok da matah olmadığı bir gerçek ama ne yapalım yaşamaya çalışıcaz. insan hep bir gün mutlu olacam o günler gelecek diyor ama bir türlü gelmiyor. hep birşeyler çıkıyor. neyse ben de kafanı bozmiyim ama oyle malesef. çok şey bekleme sadece alış. Alys

bence kilo vermenle bu iş çözülecek gibi. bir de üniversite kazanarak. mümkünse iyi bir bölüm olsun.

Ben zaten sürekli yalniz biriydim. Okulda oglen yemek yerken tektim, avm ye giderken, alisverise cikarken, sinemayad kendi basima gittim. Kendi basima yapinca daha cok zevk vermeye basladi sanki. Buda beni biraz soyutladi. Dipnot; mesela iyi yanlarimdan bakarsak ben en cok ingilizce hikayeler kitaplar okumayi cok seviyorum. En en cok ne yapmak derseniz bu yurtdışında tatil derdim. Dil ve para gerek tabiki. Tabiki insanız ama bu dunya o kadar cok kötü bi yerki sadece sana kendin yardim edersin başkası edemez.

Doktor seni niye anlamasın, doktorun işi bu. Seni anlamak. Sağlam bir psikolog bulsan harika gelir. Ve evet, bu hayat yaşamaya değer. Ben de evlenip geçim derdine girip sonra yaşlanıp ölmeyi istemiyorum. O yüzden dünyayı dolaşmak gibi bir hayalim var. Düşünsene, dünya senin bulunduğun yerden kaç kat büyük. Yapabileceğin ne kadar çok şey var. Tanıyabileceğin ne çok insan var. Dünyadaki insanlar çevrendekiler kadar kötü değiller ki.

O da doğru ama ben kendi iç dünyamda çok mutluyum. Küçük şeylerle başlamak lazım. Resim yapıyorum mesela içimden geldikçe, klasik herkesin yaptığı gibi hislerimi yazıyorum, piyano çalıyorum kendi kendime yetmeye çalışıyorum aile ortamıda huzursuz oldu mu insan daha da içine kapanıyor. Küçük adımlar atıp mutlu olmaya çalışmak lazım bir süre sonra yavaş yavaş kendine geliyor insan M Missbohem Bu dünyada huzur yok tek ayak

Tamam iyi yapmışsın da bıkkınlık cümleleri kurmuşsun ben mayıs ta falan açıldı da güncellendi sandım Sınav çalışmak uzun soluklu bir iştir şimdiden çok sıkıp sonra salarsan olmaz G

Ben senden daha kötü durumdaydım o yaşlarda. Korkunç bir hayatım vardı denebilir. Bütün bu sorunların yanında ailemde de büyük problemler vardı. Üstelik korkunç derecede maddi sorunlar yaşıyorduk ailecek. Sonra üniversiteye başladım. Lisedeyken bullying denen olayla başım beladaydı. Ama üniversitede farklı oluyor. Bullyler geride kalmış oluyor o üniversite giriş sıralamalarında. Sana denk insanlar karşına çıktığı için arkadaşların artıyor. Lisedeyken öyle yalnızdım ki, okula gitmemek için sürekli rapor alırdım. Korkunç günlerdi benim için. Üniversiteye geçince de sadece arkadaş sorunum çözüldü. Bir de öğrenme motivasyonum arttı, araştırarak, okuyarak daha mutlu biri olmaya başladım. Sonra da kendi işimi kurdum ve maddi sorunlarımı çözdüm. Şimdi havalara mı uçuyorum? Hayır. Benim de bu yaşın gerektirdiği sorunlarım var. Ama hayatın yaşamaya değer, güzel bir şey olduğunu anlamış biriyim. Her şey sana bağlı, bu seneyi negatiflikle geçirmemelisin. Toparla kendini ve güzel bir adım at, hayat gerçekten yaşamaya değer.

Ergenlik bunalımı. Bir eğitimciyim ben. Senin gibi öğrencilerim hep oluyor. Yalnız kalmışsın biraz, sınav stresi de yüklenince üzerine hissettiklerin çok normal. Hepimiz geçtik bu zamanlardan, inan bana. Arkadaş çevren biraz acımasızmış, fakat sanma ki her yer böyle. Seni anlayan insanlarla da karşılaşacaksın. Tavsiyem durumun varsa biraz dershaneye ya da kurslara falan git, ders için değil, ortam değişikliği olur hem de sınava hazırlanırken yalnız olmadığını hissedersin. Evet, haklısın evlenip çocuk yapıp yaşlanıp öleceğiz. Herkes böyle. Madem illaki bir amaç arıyorsun bireysel bir neden arama. İnsanlara iyilik yaparak gör yaşamın güzelliğini. Sağlıcakla kal. . push ; Blackswan19