abatmayın lütfen.. depresyon o kadarda kötü bişey değil.. hepimiz dönem dönem giriyoruz çıkıyoruz.. ilahi ya size yıkılmak değil moral lazım.. çıkın gezin yürüyün sevdiğiniz şeyleri yapın biraz kendiniz için yaşayın..

Çok bunalmışsın... Eşinin ailesi ile olan sorunlar seni çok yıpratmış. Oradan taşınma ihtimaliniz yok mu? Çocuğun yok sanırım. Bir işe girsen. Ya da kurslara git kendine meşgaleler bul. Evde olan kadınları depresyon daha çabuk yakalıyor. Arkadaş edin kendine. Kimseyi çok fazla sorgulama. Kendini bile. Fevri yanlarını törpüle ama karakterini değiştirmeye çalışma. Eşinin ailesini de olduğu gibi kabul et kafana takmamaya çalış, madem üzüp kırıyorlar seni, mesafeli davran onlara. Lütfen kendine seni iyi hissettirecek meşgaleler bul. Bir de kendine deli deme.

canım psikolog yardımı al kendi başına aşamazsın bu sorunu.

yaşadığın psikolojik gerginliklerin sonucu bunlar işte keşke seni mutsuz eden herşeyden uzaklaşabilme şansın olsa ve bu süreçte hakikaten biraz lazım mesela bir psikiyatrist ve ilaç desteğiyle gerilmiş sinirlerin biraz gevşer :)

Sunu aklinizdan cikarmayin. Sinirli insan ne ederse kendine eder. Belli bir yastan sonra saglik sorunlariniz iyice artar. Herseye kizip sinirlendiginiz icin sürekli stresli olursunuz ki buda en büyük saglik düsmanidir. Hadi depresyon falan psikolaglarla halledilir ama giden saglik geri gelmez. Birakin hayati kendinize cehennem etmeyi. Sinirlenmeyin ama bunu kendinizi zorlayarak yapmayin, sinirlenerek kendinize edeceginize " amannn hicbirsey benden ve sagligimdan önemli degil " deyip keyfinize bakin. Sabahlari size dokunulmasini istemiyorsaaniz bunu esinizle usulünce konusun, istemediginiz seyleri yaptiginda mutsuz oldugunuzu söyleyin.# Ama sakin ola hayati önce ilk önce kendinize cehennem etmeyin! R rouges

Aeroplain, canım benim daha önce bir çok konunu okudum, üzüntüne, derdine ortak oldum. Yaşadıklarından çok şey çıkardım çünkü benzer durumlar kardeşlerimden birinin başına gelmişti. Kardeşim en büyüğümüz olduğu için ben ilk bi kaç sene hiç müdahele etmedim. Fakat ben evlendikten sonra bana hemen hemen herşeyi anlatmaya ve yardım istemeye başladı ablam. Eşinin ailesi, eltileri ve hatta eşiyle bile çok çok sorunlar yaşadı. Anlatsam roman olur. Sapasağlam verdiğimiz kız, olaylar karşısında garip tepkiler veren, hemen herşeye sinirlenen, bazen ne konuştuğunun bile farkında olmayan biri oldu zamanla.. Senin şu halı konunu okuduğumda ablamı gördüm sanki karşımda. Çok uğraştık ama şimdi ablam daha sağlıklı, daha sakin. Ben ilk ablama internetten ege bölgesinde tatil ayarladım, 4 günlüktü. Aylardan şubattı. sessiz, sakin dingin, kendini dinleyerek geçirdiği bi dört gün yaşadı. Geldiğinin ilk bi kaç günü tepkileri yumuşamıştı ama sonra yine eskiye dönmeye başlayınca, bi kişilik koçuna danıştım. Psikiyatriden ziyade bu tarz kişilik bozukluğu yaşayanların kişilik koçundan ya da yaşam koçundan daha fazla verim alacağı taraftarıyım. Nitekim umduğum gibi oldu, ablam kişilik koçu sayesinde bilmediği yönlerini keşfetti, aynı dönemlerde içini tamamen döksün diye bi de psikiyatri ayarladım. Sanırım 3 seans gitti psikiyatriye. Bi oğlu var, çok güzel bi kreşe yazdırdık, ablamı da bi işe aldırdım. Çok yorulmayacağı az maaşlı ama kasıntı olmayan, arkadaş ortamı kurabileceği bi iş. Birazda iş sayesinde iki eltisiyle de çok az bir araya gelmeye başladı. O berbat ortamdan uzaklaştırdı kendini. Şimdi ablamın değişimini gördükçe, benimle oturup konuştuğunda yine eski ablam gibi mantıklı olduğunu gördükçe gözlerim doluyor. Artık cümlelerini unutmuyor, kendine daha çok güveniyor, sinirlenmeden önce kendisini kontrol ediyor. Yaşadıkların çok zor, ablam kadar fena halde değilsin henüz, sen hala sağlıklı, kontrolünü elinde tutan bi kadınsın. Yalnız bu önlem almazsan böyle devam etmez, şuan eşine sinirlendiğinde kendini kontrol edebiliyorsun ama belli bir müddet sonra yıpranacağın için bunu da yapamayabilirsin. Ailen de sana destek olacak, her adımında yanında olabilecek birileri varsa bu süreçte o kişiyi yanından ayırma, yardıma ihtiyacın olursa ben hep burdayım. . push ;

doktora gitmeye karar verirsen ki bence gerek yok, sakın depresyon ilacı kullanma. durumun geçici bir süreç ama ilaç başlarsan bırakamazsın. aslında valerian diye bir sakinleştirici var. tamamen bitkisel. eczaneden sorabilirsin. kediotu ekstresi. yada aktardan kediotu alıp çayını içebilirsin. sinirlerini yatıştırır. WOLFROG Ekşiden aynı tadı

öneriler gerçekten iyi bencede iş herkesi oyalar :)

yaşadığımız olumsuzluklara karşı vücudumuz tepki veriyor sanırım. bende 7 aylık evli olmama rağmen bu kısa süreçte çok şeyler yaşadım. eskiden sakin sessiz sabırlı olan ben şimdi en ufak bir şeye bile baırıp çaırmaya başladım kendimi tanıyamıyorum. herşeyi unutuyorum. sinirlendiğimde çok afedersiniz kusuyorum. bacağıma kramp giriyo. belim sürekli ağrıyo. bir sürü vitamin eksikliğim var. evlendiğimden beri yediğim iğnenin haddi hesabı yok. ve hepsi sinirsel. anca kendimize zarar veriyoruz. bu hale gelmemize sebep olan insanlar bizden değerli değil hatta sokaktan geçen herhangi bir insan bile onlardan daha değerlidir. ben destekte aldım. kendi adıma konuşayım. babamı küçük yaşta kaybettiğim için hep ayakta durup herşeyi başardığım için evliliği başaramamam benim için sağlığıma zarar verme nedeni olmuş. bir nevi kendimi cezalandırmışım farkında olmadan. şimdi iyimiyim belki yine diğilim ama yavaş yavaş da olsa ayrıntılara takılmamaya insanları umursamamaya çalışıyorum. yeri geldiğinde kocamı bile. yoksa gerçekten ilerde ya kanser olurum ya aklımı kaçırırım.

evet artık esımın aılesıyle ilgili konu açmamaya karar verdim. konu benim. aşırı sabırsız ve öfkeli bir mizaca sahip olmamdır. eşimin ailesiyle çok sorunlar yasadım. zaten bıktıracak kadar yazdım buraya. onların çok etkisi oldu sabırsızlığımda. tahammülsüzlüğümde. zira yaptıkları bir insana yakışmayacak davranışlardı. şimdi ise onları takmamaya gayret ediyorum. Sabretmeye çalışıyorum. mesele benim çok öfkeli bir yapıda olmam hatta titreme geliyor ellerim boşalıyor falan... böyleyim... ama kendimi zorluyorum bir olayla karşılaşınca bazı arkadaşların da tavsiyesi üzerine ortamı terkediyorum susuyorum kendimi başka bir şeyle meşgul ediyorum.. sustukça bu aralar tırnak yeme durumu başladı. dişlerim ağrıyor artık... bu yolda bana tavsiyelerinizle yardımcı olmanızı istiyorum arkadaşlar.. tırnaklarımı yerken kaç kere yakaladım kendimi ki hayatımda hiç yapmadığım bir davranıştı. sabretmek çok zor bence.. ama kendimi törpülemeye çalışıyorum... bir de şu konu var.. sabahleyin kalkıyorum eşim çok espirili bir insandır beni de çok sever Allah razı olsun.. ben sabah bana dokunulmasına dayanamıyorum. sabah sessizlik istiyorum.. yaşadığım olaylarla migren ve reflü hastası oldum. ışığa ve gürültüye tahammülsüzüm. ama sabrediyorum. eşim iyi niyetle biraz da çenesi düşük bir erkektir devamlı gelir öper falan ama benim o anda içimden çok büyük sinir buhranları geçiyor bi bilseniz... düşünüyorum neden neden neden ben de onu seviyorum... ama sinirleniyorum... yıpranmış sinirlerim... o öperken duruyorum kendimi gülmeye zorluyorum numaradan... sinirlendiğimi anlayınca daha çok üstüme geliyor çünkü... ayrıca egzamam da var... ne bileyim işte... sonra bana diyor ki şakayla sabrediyorsun dimi benim hareketlerime... yoo diorum ben de onun gibi deliliğe vuruyorum işi dans ediyorum.. ama zorla... yeter ki başımdan defolup gitsin diye... sanki hiperaktif... ben de eskisi kadar neşeli değilim.. biraz sükut istiyorum... sabrediyorum arkadaslar... bu yolda daha sakin olabilmem için güzel fikirleriniz varsa esirgemeyin nolur... çok teşekkürler.

Depresyonda olabilir misiniz? Pskiyatriste gitseniz?

evet arkadaslar... 1. psıkologa gitmek 2. hobi ve saire meşgale bulmak.. çünkü benim hobim aşırı temizlik yapmaktı... kendimi zehirleyecektim az kalsın çamaşır suyundan... deterjancı amca bile kardeş sen her hafta bu kadar deterjanı ne diye alıyorsun dıyor... bir pskologa gideceğim karar verdim. Çok teşekkür ediyorum hepinizden Rabbim razı olsun sıkıntılarınızı açsın amin.

Durumun hiçte kötü değil, sorun kendini dinliyor olman. eşine kızman yersiz bence. o evde olmadığı zaman kır-dök boşalt öfkeni. kendine kendine bağır çağır o karşındaymış gibi kız ona. sonra sakinleşirsin zaten. neşeni kaybetmiş olman bi daha geri gelmeyeceği anlamına gelmez ki hem. yeter ki sen niyetlen eskisi gibi neşeli olacağım diye. weiss Hayr-ül a-bı

Peygamber efendimiz Biriniz ayakta iken öfkelenirse hemen otursun. Öfkesi geçerse ne ala, geçmezse yatsın. buyurmuşlar... keskin sirke küpüne zarar diye boşuna dememişler... ancak kendine yaparsın... senin elinde unutmaa R rouges

çok mu kötü durumum gerçekten?(((( depresyon gibi mi gördünüz? Ben de kendi kendime aşabilirim sanıyordum.. şimdi daha çok yıkıldım(( honeysuckle istanbul