Biraz sert oldu ama öncesini bilmiyorsun. "Doğurduğunu insandan saymamişsin" Hiç olmamış. Nerden biliyorsun? Çocuklarım küçükken onlar olmadan ben gezmeye gitmezdim Maddi yönden ezilmesinler diye caliştim. Eşim evliliğimizin 7. senesinde işsiz kaldı, önceden çocuklarım doğmuştu ve gayet güzel ilgileniyorduk. Musik ve yüzme dersinede götürdüm. Ergenlik döneminde iyice içine kapandı, gittiği okul biraz akademikli çocuklarla doluydu. İster istemez seçildi, onlar Golf Tennis oynamaya giden, tatillerde Avusturya dağlarinda kayak yapan. Maalesef statü meselesi yüzünden dişlandi, arkadaş edinemedi. Ebeveyn olarak öyle disiplinli sert yapıda değiliz. Eşim özelikle anti oterite fikrinde. Son seneler başka aile sonrunlari olunca biraz ilgisiz bıraktık. Zeki ama tembel. Sosyalleşmediği içinde sosyal fobi ve panik atak başlamiştir. Hangi 20yaşindaki erkek cocuğu annesiyle gezmeye çıkar, bisiklete biner?

Hala nefes alabiliyorken hiç bir şey için geç değil buna inan ve bir yerden başlayıp umutsuz halinden kurtul. Suan elinde olanlarla mutlu ol boşverr 3 ev alanlarin emin ol bir sürü sorunları vardır. Evlatladinla konuş ona ilham, cesaret ver

Hayır daha değil, önce bölüm değişikliği yapmak iştir, yoksa kafa birşey almaz A

Ona değer verdiğinizi ve sevdiğinizi hissettirmeniz ve göstermeniz lazım. Sert olmayın, dinleyin onu ve kafasını dağıtmasına yardımcı olmaya çalışın. İkna edebilirseniz psikiyatrik destek alsın, ilaçla ya da terapiyle artık doktoru karar verir siz de destek olursunuz.

Üzülerek okudum. Uzman desteği alın. Ne kadarını yapabilirsiniz bilmiyorum ama tamir etmeye çalışın bazı şeyleri. Duygusal yaralar çok zor.

bu konular yeni yeni mi konuşulmaya başlandı? yani hatanızı yeni mi fark ettiniz? eğer yeni dillendiriliyorsa bu konular öfkeli olması olağan geldi bana, zamanla öfkesi soğuyacaktır ve size yaklaşacaktır diye düşünüyorum, cidden annemiz yokken bu dünyada yalnızız çünkü. ilgi vb açısından eksik büyüyünce insanda duygusal olgunluk da pek olmuyor açıkçası, en azından bende öyle oldu, o yüzden içine kapanık olması, agresif olması vb. mecbur psikolojik destekle aşılır. bu durumlardan muzdarip olması kendi suçu olmasa da bunları düzeltmek kendi elinde. bir de benim bu konularda en büyük destekçim ablam, sizin de iki oğlunuz var diye hatırlıyorum, kardeşlerin arası nasıl? ikisini kaynaştırmaya çalışmak da belki iyi gelir. umarım her şeyi aşıp çok mutlu olursunuz <3

şanslısınız ki farkına varmışsınız. koşulsuz sevginizi, her daim onun yanında olduğunuzu hissettirmelisiniz. hiçbir şey için geç değil. elbet sizi affeder. yaşı daha genç. her şey yeni başlıyor onun için. sizin için de.

Anlayışınız için teşekkür ederim. Keşke benimle, başkasiyla gezmek eğlenmek istese. Tarzı biraz değişik, internet sipariş verir.

Yaşanılanlar için çok üzgünüm. Ama en azından yüzleşmeye başlamışsınız. Oğlunuzun da sizin de psikolojik desteğe ihtiyacınız var. Aynı zamanda aile terapisine de. Şu an imkansız gelen şeyler aslında o kadar da imkansız değil. Sadece sabır, emek ve zaman istiyor. Siz kendinizle yüzleştiniz, hatalarınızı gördünüz. Ama oğlunuz şu an çok kırılgan, muhtemelen öfkeli de. Hatanızı kabul etmenizle, "hadi her şeyi yoluna koyalım, geçmiş zamanı telafi edelim" diyemez. Öfkesini yaşayacak, kendi yüzleşmesini yaşayacak. Lütfen vazgeçmeyin. Yol uzun ve meşakkatli evet, ucu aydınlığa açılacak.

İşte bu yüzden gurbetçilerin Türkiye'den birini bulup evlenmelerine kesinlikle karşıyım. Beğenmeyip, herkes bir değil deyip çemkirenler; işte hep aynısı. Denk gelen her konuda yazmışımdır, bu evliliklerde mutlaka bir taraf istismar ediliyor. Sizi mecbur mu bıraktılar 21-22 yaşında Türkiye'den koca getirtmeye? Hadi adam da meslek sahibi olur, çalışma başarma azmi vardır, dil okuluna da gider uğraşır didinir hayat arkadaşım der sahip çıkarsın. İnsan 1 sene 2 sene dayanır idare eder, 10 sene evde yatan adamı beslemek nedir ya? Hatalarınızı çok geç de olsa fark etmişsiniz ama delikanlı oğlunuza siz tek başınıza hiç bir yardım yapamazsınız. Düzenli bir şekilde terapi alması gerekecek. Siz babalarını çok seviyorlardı demeye devam edin. Asıl çok seven sizdiniz. Sabır taşı olsa çatlar 10 sene boyunca kıçını kaldırıp işe gitmeyen adama. Yan gelip yatan, hiç bir şey icin mücadele etmeyen, aklı fikri para-mal-mülk olan adamı baba diye başlarında tutmuşsunuz. Yine babaları olurdu ama en azından bir looser la yaşamak zorunda kalmazlardı. Bu adamın çocuklarına psikolojik veya fiziksel şiddet gösterdiğine yemin bile edebilirim. Dışarıdaki güçsüzlüğünü acizliğini evdekilerden çıkardı değil mi? Nasıl olsa boşanmaktan ayrılmaktan korkan bir eşi var. 10 sene boyunca hiç çalışmadığı gibi dil kursuna bile gitmedi değil mi, gelir gelmez ilk düşüncesi sırtlan gibi, kadının sırtından mal mülk edinmek. Bu tiplere iş beğendiremiyorlar, çünkü asilzadeler. Çocuğunuzla ebeveyn-çocuk aktivitelerine siz varken bile katılmamış, çocuk hiç bir zaman bir babası olduğunu hissetmemiş. Kendi yapmadıklarını yapamadıklarını oğullarına da izin vermedi değil mi? Hadi ilk çocuğu yaptınız, ikincinin günahı neydi? Hala bir şekilde bu adamdan ayrılayım boşanayım düşünceniz yok. Türkiye'de kıt kanaat yaşamak zorunda olan, boşanınca başını sokacak yeri olmayan kadınlar bile bir noktada isyan edip baş kaldırıyor. Siz yurt dışında ev üstüne ev yaptıracak imkanlarda yaşayın ama iş boşanmaya gelince "korkuyorum" Kocanız çocuklarınızdan baskın gelmiş, kazık kadar adamın derdiyle yatıp kalkmışsınız. Bundan sonrası uzman doktorların psikologların bileceği iş, ama bu adamdan ayrılabilirseniz, oğlunuz da düzenli tedavi görmeye başlarsa belki iyileşebilir.

sosyalleşin, mutlaka uzman desteği alın, ergenlikte kritik yaşlar.. geç olmadan destek alın R

Benim bi tanıdığımın oğlu tıpatıp sizin tarif ettiğiniz oğlunuz gibi hatta üniversiteyi kazandı panikatak ve anksiyeteden dolayı yurt odasında kalamadı kalbi sıkışmışmış apar topar döndü, asosyal içine kapanık saçları da erkenden döküldü. kız arkadaşı hiç yok. tipi de düzgün aslında çirkin bişi değildi hani. Tüm gün oyun oynar. iki kelimeyi zor toparlıyor artık konuşmaya konuşmaya ifade becerileri gerilemiş. Ama annesi babası da hiç ihmalkar değillerdi, sadece yoksullardı ama öyle bağırmaymış ihmalmiş hiç yoktu yani. Gayet de sevilen bebekler gibi bakılan bi çocuktu. Ama hataları şuydu hiç sorumluluk vermediler, hazıra alıştırdılar onca yoksulluğa rağmen. Ama gene de bunlar sebep olamaz bazen mizaç da etkili, kardeşi var o öyle değil mesela. Şimdi uğraşıyorlar evden çıksın arkadaş edinsin diye ama nafile.

Erikson'un bir kuramı vardır. Yazınızı okuyunca kuramdaki bir evreyle bağdaştırdım. Üretkenliğe karşı duraklama. Yeni nesli oluşturmak, onlara rehberlik edip, doğru yola yönlendirmek ve örnek olmak üretkenliğin gerekliliklerinden biridir. Bu yapılamadıysa kişi ruhsal olarak etkilenir, işe yaramaz hissedebilir, depresyona da girebilir diyor kendisi. Bu hisleri yaşayan tek siz değilsiniz, yaşıtlarınızda bu sorgulamayı yapıyor. Zamanında yanlış tercihler yapmışsınız. Yaşama sevinciyle dolması gereken çocuğunuzda o ışık kalmamış. Ki bu çok üzücü. Süreci sizin desteksiz bir şekilde yöneteceginize inanmıyorum yazdıklarınıza göre. O yüzden hem kendiniz hem çocuğunuz psikolojik destek almalı geç olmadan. Kendinizi suçlayarak zaman kaybetmek yerine harekete geçin. Umarım güzel atlatabilirsiniz.

Ahh benim annem de böyle fark edip çabalasa, çabalasaydı keşke. Çok güçlü hissederdim kendimi. Eminim oğlunuz da hisseder. Beraber bir şeyler yapın, sosyal olmasını sağlayın. Alışveriş yapın mesela, tarzını değiştirsin. Spora yazılın beraber, gidip gelin. Belki gitar çalmak ister, öyle şeylere bakın beraber. Yazın tadını çıkaralım, deyin. Okul, iş konusunu açmayın bir süre. Başarısızlık hissini unutsun biraz. Terapiye de gidin tabii. Hiçbir şey için geç değil. Çabalayan ve empati yapan bir annesiniz. Her şeye rağmen çok güzel bu

O sözde eşi ve babayı geride bırakın boşayın hayatınızda yükten farksız çünkü. Çocuklarınızla birlikte terapi alın Allah yardımcınız olsun inşallah güzelce atlatırsınız bu süreci aslında bu konu ilgisiz çabasız eş ile ilgili açılan konulara ders niteliğinde. Kadın fazla fedakar olunca ve çaba gösterirse kendinden çok ödün verirse hem kendine, hem kadınlığına, hem anneliğine, hemde evlatlarına haksızlık oluyor. Bütün bunlara sebep olan bir erkek aslında hemde değer bilmeyen bir erkek.

41 yaşına geldim annem hala kusurlarını kabule etmiyor. Hatalarını görmek, kabul edebilmek te bir başarı.

Hala nefes alabiliyorken hiç bir şey için geç değil buna inan ve bir yerden başlayıp umutsuz halinden kurtul. Suan elinde olanlarla mutlu ol boşverr 3 ev alanlarin emin ol bir sürü sorunları vardır. Evladinla konuş ona ilham, cesaret doradura girl from

İşte erkeklik görevlerini yapmayan bir adamın yıktığı kac hayat. O kadar cabalayıp herkesten cok yorulup yine de yetirememiş bir anne. Şimdiden sonra gezip tozun oğlunuzla. Pikniklere gidin gezmelere konserlere gidin. Hayat gercekten tadını çıkardıkca anlamlı. Hiçbirsey için gec değil.

Bizimki 60 olacak, 1 kez bile ne özür duyduk ne de ben hatalıydım deyip kendini düzeltti. Çok özeniyorum böyle insanlara ama yapacak bir şey yok Konu sahibi en azından farkında

Ne komşu ne es dost ne akraba önce vaktim cocuklarima sonra kendim ve eşime arada sırada da eşe dosta vakit elbette var ancak zaman bu devirde hele de çalışan kadınsan sadece ailene yetiyor. Bir de yuvanı şefkatle emekle beslemek lazım sohbet lazım eşya ev para zenginlik icin çok ugrasmaya gerek yok.50 yasinda fark etmek de güzel daha zaman cok doyasiya sarılın ana oğul oturun konuşun açıkça anlar sizi telafi edersiniz ölüm degil ya dönüşü mümkün M

Çok ezber konuşuyorsunuz. Eşim evliliğimizin 7. senede işsiz kaldı. Anlaşmıştik iki sene çocuklara bakacakti ki benden iyi bakar. Oynardı yemeklerini verirdi banyolarini yaptırirdı. Bir anne ne yaparsa hepsini yaptı. Parada pulda da gözü yok asla, işsiz olduğu halde benden para istemezdi. Eşim şiddettin "ş" sini bilmez, asla küfürlü konuşmaz. Cok düz biri. Evim olsun, yiyecek ekmeğim olsun çocuklarım sağlikli daha ne isterim diyen. Asla mal mülk mücadelesi yok keşke olsaydı. Azıcık hırsı olsaydı çalişirdi.. Keşke sizin dediğiniz gibi biri olsaydı şiddet uygulayan, elimden paramı alan, kendimi kandirmazdim iyi biri diye. İlgisiz tembel hayata hedefleri olmayan rutin monotonluktan bunalmayan bir adam. . push ;

Devamlı eskiyi, geriyi düşünüp takılıp kallmamanızı, bugünde yaşamanızı öneriyorum. Zararın neresinden dönsek KAR. Zaten farketmişsiniz tamam ders bitmiştir.

Tek üzüldüğüm kişi 23 yaşındaki genç ve pırıl pırıl olan o masum çocuktur. Esinizle aranızdaki olan konuları o yavruya yansıtmışsınız. Sonucta esinizin 10 yıl çalışmıyor oluşunu kabul eden sizsiniz, çocuğunuz degil.

Merhaba, Bu yaşima kadar kendimi kandırmışsim. iki oğlum var Allah'a şükür sağlıkları yerinde. Nerden başlayacağim nasıl yazacağim bilmiyorum... Ergenlikte başlayan anksiyete ve sosyal fobisi yüzünden hem kendi hemde çocuklarıma travma yaşatmişsim haberim yokmuş. Yada vardi da görmek istemedim belki çünkü olacaklardan korkuyordum. Kendimi bildim bileli hep çaliştim. Eşim Türkiye'den yurtdışına geldiği için herşeyi ben üstlenmiştim. Birde toplam 10 sene işsiz kaldı. Eski bir ev almiştik, hayali eve kat çıkartmak ve kiraya vermekti. Bütün yük benim üstümdeydi yetişemiyordum Çocuklarıma karşı hep ilgisiz ve asabiydim, çok çok üzülerek söylüyorum. Değişmeye calişiyordum bir hafta sonra yine gergindim. Onlari ihmal ettim. Yeterlice gelişmeleri için uğrasamadim Biraz asosyal yaşadik, evden işe işten eve Şimdi patlak verdi... Oğlum 23 yaşinda üniversiteye gidiyor. Çok içine kapanık hiç arkadaşi yok, kız arkadaşı hiç olmadı, özgüveni yok. Aşiri derecede zayıf, yemek yiyemiyor. Oğlum özür dilerim.. ben seni görmedim Senin bu kadar acı cektiğini bilmedim. Ben kendi duygularımla ilgili olduğum için göremedim. Depresyon, yetersizlik hissi, Help Syndrom vs Annemin babamın, kardeşlerimin eşimin benim sorunlarına çözüm ararken çocuklarim olduğunu unutmuşsun. Onlarin. kalbine yeterlice dokunmamişsim. Oğlum bizimle konuştu bir bölümünün yandiğini söyledi. Neden?iki kere sinaflara girmemiş? Neden?yolda panik atak geçirmiş, kusmuş ve aklına sinaftan iptal ettirmeye gelmemiş. Bana bile anlatmaya cekinmişki eve gelince herşey yolunda diyerek. Son şansinida doğru düzgün calişamamiş. Neden? Oyun bağimlisi olduğu için, gece iki üc kadar oyun oynardı bazı günler. Konuşurdum ama bende baba hiç bir ceza faaliyet yoktu. Oda tabi başarısız oldu. Bunları anlatırken ne kadar zorlandiğini üzüldüğunu görmek içimi parçaladı. Seviyordu bölümünü. Hep "uslu, sessiz" Çocuk olduğu için bize yalan söyleyeceği aklama gelmezdi. Sadece bu değil, 5 senedir hiç mutlu olmamiş, ben bilmiyorum o duyguyu diyor. Hayat benim için boş, anlamsız, Beklentim yok diyor "Beni kim napsin bir kız arkadaşım bile yok "dedi. Ben çok mutsuzum, yattımi geri uyanmak istemiyorum, dedi. Ağlayarak yazıyorum... Biz seni nasıl bu kadar yalnız bırakmışsik, keşke zamanı geri ala bilseydim. Kendime okadar kiziyorum ki, egoistce davranmişsim. Evde kavga ederdim eşim bizimle dişarda vakit geçirmiyor diye. cocuklarida alıp yalnız gitmezdim. Neden?niye diye soruyorum kendime? Korku, herşeyin altında yatan korku Boşanmaktan korktum, çünkü çocuklarım babalarını benden çok seviyorlardi. Karşiliği ne derseniz, hiç!!!! Evi kaba inşaat, paramız yetmedi. Ben bütün caliştigimi buraya yatırdım. Benim yaşitlarim 3. evini alıyor. Madem böyle olacaktı niye ben hem kendimi hem çocuklarımı ihmal ettim? Kime hesap soracağim? Ben nasıl oğlumu aya kaldira bilirim? Ona karşi anlayışli ve yumşak davraniyoruz. Nasil sert olabilirizki yada olmalimiyiz?

Merhametinize teşekkür ederim. Evet terapi konuştuk, şimdi diyor üniversite bölüm değişiklik yaparak deva okumak istiyor.

Merhaba canım, geç gördüm mesajınızi. su serptiniz yüreğime sağolun, çok teşekkür ederim bu değerli yazıya. Evet biraz anneniz gibi ev iş sorumluluk yük altında eziliyordum. Ne bileyim babaları var başinda diye biraz uzak kalmiş olabilirim. Gününden anlatmaz, sevmiyor kendinden konuşmayi. Bu konu üzerinde agresif ve yargılama dik ama yinede hatasında olduğunu bilmeli. Yoksa sorumluluk almaz hep başka bahaneler uydurur. Özür diledim. Elimden geldiğince yardımcı olacağim elbet ama işte biraz zorlamak gerekiyor.

Çocuklarına ne travmalar yaşatan anneler gördüm ama çocuklar büyüyüp yüzlerine vurdukları halde hatasını kabul eden görmedim. Siz hatanızı kabul etmekle bir defa en büyük ve zor adımı atmışsınız. Gerisi artık sizin ve ailenizin elinizde. Belki zor ve uzun bir süreç olacak ama destekle isterseniz üstesinden gelebilirsiniz.

Sağolun, keşke benimle yapmak istese. Hepsine koşa koşa giderim. Bissunicole

Kadınlar kulübünü takip etmeye başladığımdan beri kanım çekilerek okuduğum ikinci konu bir anne olarak çok üzüldüm mutlak sevgi verin sevdiğinizi hissettirin sizi uyandırdığı için teşekkür etmekle başlayın hayatı tekrar onunla yeni baştan öğrenip yaşamak istediğinizi sizin için önemli olduğunu hissettirin bir bakışla bir dokunuşla söyleyip geçmeyin Ne demek yatıp ta uyanmasam onun hayatta olmasının size en büyük armağan olduğunu hissettirin kesinlikle bir uzman yardımı çocuk size çığlık atmış adım atmış itmeyin onu tutun ellerinden öz eleştiri yapıyorum bazen bende katı anne oluyorum esnemiyorum ama en ufak bir şey kaybedeceğini anladığım zaman hemen geri vites yenilmiş oluyorum belki ama anneleriyim sonuçta yapacak bir şey yok evladım onlar benim ne olursa olsun annelik çok zor tam bir şizofreni. Kolaylıklar diliyorum

Ağlayarak okudum... Zararın neresinden dönülse kardır, oğlunuz daha 23 yaşındaymış ona sevginizi bol bol gösterin. İhmal etmeyin artık. Mutlaka birlikte terapiye gidin. Oğlunuz zaten gidiyordur ama, birlikte aile terapisine de başlayın. Diğer çocuklarınız nasıl?

merhaba, ben 19 yaşındayım ve oğlunuzla nispeten benzer bir hayat yaşadığımı düşündüğüm için yazmak istedim. ben 3-4 yaşlarındayken babam vefat edince ablamla ben tamamen anneme kaldık, ki öncesinde de babam pek çalışmazmış zaten, yük yine annemdeymiş. çocukluğum boyunca fiziksel ihtiyaçlarım ihmal edilmese de duygusal olarak yeterli ilgi gördüğümü hissetmedim, annem hep meşgul, yorgun, sinirli ve asabiydi. neyse olanlar oldu, ben de şu an tam olarak oğlunuz gibi hissediyorum, yattım mı uyanmak istemiyorum lafı o kadar tanıdık ki bana. bu açıdan bakarak size tavsiye vermek istedim. öncelikle bence oğlunuzla oturun konuşun, ben zamanında seninle ilgilenemedim vb. karşılıklı iç dökün, her şeyi enine boyuna iyice konuşun ve samimi şekilde özrünüzü dileyin. iletişim kurmaya çalışmanız da çok önemli, şu an sizden neler bekliyor, siz oğlunuz için bu saatten sonra neler yapabilirsiniz vb. ama en önemli nokta agresifleşmemeniz. maalesef ben kendi annemde bunu çok yaşıyorum, bu konuları konuşmaya çalışınca direkt defansa geçiyor ve bir yere varamıyoruz. unutmayın ki oğlunuz sizin düşmanınız değil, belki hızını alamaz öfkelenir bu konuları konuşurken veya içine kapanır, sonuçta çok canı yanmış, ama lütfen siz sakin kalın ve çözüm odaklı olun. onu suçladığınızı veya agresif olduğunuzu hissederse iyice içine kapanır. onu anladığınızı, yargılamadığınızı hissettirin. anladığım kadarıyla oğlunuzun sizden başka destek göreceği kimsesi yok, onu koşulsuz sevdiğinizi ve ne olursa olsun yanında olacağınızı bilmeli. elbette çocuk gibi pohpohlayın demiyorum, düştüğünde kendisi kalkmayı bilmeli ancak bir şey olduğunda da size söyleyecek, duygularını açacak kadar güvenmeli. yargılanmayacağını, azarlanmayacağını bilmeli. elbette depresif ruh hali insanın okul, iş vb. başarısını etkiliyor. insanın hayata, geleceğe dair bir ümidi olmayınca okul da boş geliyor haliyle. ancak yeni ve sevdiği bir bölüme geçeceği için sıfırdan başlayacak olması bir artı bence. alacağı psikolojik destekle çok daha sağlıklı ve sosyal bir okul hayatı sürebilir. kendimden örnek vereyim ben lisede hiç ders çalışmazdım çünkü hayatımın bittiğini, asla mutlu olmayacağımı, her şey için çok geç olduğunu sanıyordum. hiçbir şey için geç olmadığını, daha genç olduğunu ve önünde istediği gibi şekillendirebileceği uzun bir hayat olduğunu hatırlatmanız motive edici olabilir. internetten sipariş verir demişsiniz, bir şey alınacağı zaman internetteki ürünlere beraber baksanız kabul eder mi acaba? size karşı kapalı, çok içe dönükse onun ilgi alanlarına dönük bir şeyler yapmanız belki onu biraz açar.

İçim o çocuklara acıyarak okudum. Lütfen onlarla beraber hep birlikte terapi alın. Lütfen.. Ö

Maalesef hep çocuklar ihmal ediliyor. Kocaların her yaptığına göz yumuluyor, hep alttan alınıyor, fedakarlık yapılıyor ama çocukların yaptıklarına göz yumulmuyor, onların istekleri gözardı ediliyor. Hırçınlıklar hep çocuklara. Gücü gücü yetene. Bu saatten sonra psikolojik tedavi ile oğlunuzun içindeki örselenmişlik bir derece iyileşebilir umarım.

Kime hesap soracaksın kendinden başka? Kısa bir süre de değil, bir ömür ihmal etmissin çocukları. Sırf laf olsun diye, insanlar kısır demesin diye evde yatan Adama iki çocuk vermişsin. Dogurduklarini da insandan saymamisssin. Ne bekliyordun ki? 25 sene, en ihtiyacı olan çağında sığınak olamadiysan daha bu saatten sonra, çocuk zaten kendi ayaklarinin üzerinde durmaya başlama arifesinde, hatta avrupada yaşadığınıza göre evdn ayrılmak için geç bile kalmış. Bu saatten sonra ne, nasıl çözülecek ki? Farkındalık yetmiyor demişsiniz, kesinlikle katılıyorum

yalnız bu çocuk 13 yşaında değil 23 yaşında ailiyle pikniğe gidecek yaşı çok çok geçmiş. avrupada çoğu çocuk coktan o yaşta evden ayrılmış ve kendi hayatını kurmuş oluyor ailesiyle yaşayıp kız arkadaşı da olmadıı için bu çocuğa loser gibi bakıyor olabilir kendi çevresi benim iş arkadaşlarımın çocuklarından msela o yaşta olup ailesiyle yaşayan yok. aynı şehirde de olsa yok evet izim gurmetçiler o konuda bir istisna genelde çocukları pek yollamıyorlar ama sonra da bir çekilde patlıyor bu durum. konu sahibi üniversitede istediği bir bölümde mi okuyor? mesela biraz ara verse bir işe girse bir süre çalışsa işyerinde filan arkadaş edinse? spora filan gitse bedenen de özgüven kazanabilir çocuğa illa üni okuyacaksın filan diyor musunuz? dediniz mi? bölüme bağlı olarak hem okuyup hem çalışmak da mümkün olabilir biraz uzatır en fazla ki uzatsın ne olacak 23 yaş kendi başına yaşamayı öğrnmesi için geç değil hala yapabilir asıl şimdilerde yapmazsa okulu bitirip ailenin yanından hiç ayrılmadan yaşı 28 olsa mesela avrupada cidden loser olmuş olur... tabii çocuğu salın gitsin anlamında demiyorum evledım ben senin yanında olamadım ama bundan sonra yanındayım, dene, korkma desteğini vermeniz önemli.

Konudan ziyade şiveden nereli oldugunuzu anladim basaramişsım yapamamışsım konuya gelecek olursak şu sekilde bakiyorum buraya en azindan cocugunuz beni gormeyen anne babam diye konu acmadi konu acan kisi ebeveyn artik farkindasiniz bu sorunun yuzde 50sini cozmek demek hic bisey dün gibi olmayacak en azindan yapamadiginiz icinizde ve cocugunuzun icinde kalan her seyi yapmaya baslayin derim sinemaya gitmk bile olur

Oğlunuz psikolojik destek alıyor mu?

Kızgınım. Siz ve siz gibi tüm ebeveynlere, dolayısıyla kendi babama da. Hiçbir doğru düzgün anınız yoksa niye ailesiniz? Haftada birkaç saati başbaşa hayatınızı anlatarak geçiremiyor musunuz? Evladınızın gözünüzün önünde mutsuzluğunu nasıl anlamazsınız? Akademik başarısı yerinde, okula gidiyor geliyor hatta arkadaşları, sevgilisi var diye her şey tamam mı yani? Evlatlarımızdan bunları mı bekliyoruz? Üzgünüm, geçmiş o iş. Bu saatten sonra aile olamazsınız ama o çocuk anca insafa gelirse size kızgınlığı, olgunlukla yer değiştirerek kırgınlığa dönüşür. Yapmayın şunu ya, at değil evlat arpasını suyunu koy yallah çayıra...