Eşim bu hafta gece 00:00 a kadar çalışıyor Eve gelene kadar sen benim senaryoları bi bilsen Bende de var o sıkıntı son zamanlarda kendime taktım mesela. hastalık hastası gibiyim Bende kullanmadım ilaç İnanç olayınızı bilmem de ben dualara sığınıyorum

Kaygilarinizi bir kagida yazin sonra cope atin. Bu sureden sonra dusunmeyin ve dikkatinizi baska yone verin. Dikkat dagitmak sart. Ayrica ilac kullanmaniz gerekiyorsa kullanin. Yan etkileri basta kotu olsa da giderek hafifler. +Psikolog yardimi alin.

Ablacım ben öğrenciyim ve 2 yıldır böyleyim herşeyin kötü tarafını görüyorum metroya giderken ya yanlışlıkla düşersem ölürsem falan diye düşünüyorum

Ben tek degilmişim yillardır bende evhamlarla yaşıyorum ya şöyle olursa ya boyle olursa diyerek inanilmaz senaryolar yazıyorum Neden boyle bilmiyorum daha sonra yasadigim birkac olay tetikledi kızım iki defa düşü dudagı ve cenesine dikiş atıldı ondan sonra iyice kontrolcü biri oldum yolda yürüsek azcık koşsa aklım gidiyor Doktora danıştım terapi önerdi öyle kaldı devam edemedım ama devam etmek şart

Canım ben de aynıyım hatta oğlumla ilgili konum var ben günlük tutmaya başladım kaygılarımı yazıyorum ve ertesi gün okuyorum bak kaygılandıpın şeyler olmadı diyorum şükrediyorum

Zaten başa dönmek mesele... başa döneceĝiniz an bile zorunan dışarı çıkmanızı isterim... iki insanla sohbet etmek bile insanı açıyor... evet hayat acımasız hastaneler, sokakta yaşayanlar ama elimizden birşey gelmiyor... bunun için siz kendinizi üzerseniz çocuĝunuzda sıkılır.. gün gelir eşinize stres olur... Daima aktif olmanız lazım.. hadi şunu yapalım hadi bunu yapılım gibisine...

Trafikte de kaygi. duzeyim fazlalasiyor ve kalabalik. yerde araba suremiyorum. Aniden Allah korusun bir olum bir hastalik haberi alacakmisim gibi de geliyor. Kafamdaki senaryolar da durduk yere geliyor. Ornegin otururken bile asansore Allah korusun oglum benden once biner de yetisemezsem baska katta iner de bulamazsam oglumu diye korkuyorum. Baska bir senaryo da parkta bir an gozum dalar da oglum benden uzaklasir da Allah korusun kaybedersem diye. Sonra oglum 4 yasinda hala uyurken bakarim nefes aliyor mu diye. Okulda oglumu baskasi alirsa diye sapikliga ugrarsa diye. Allah korusun. Sosyal medyada kesinlikle ne resmini ne okulunu hicbirsey paylasmiyorum. Ordan biri gorur kotuluk dusunur diye. Ikinci cocugu bile bu rahatsizliktan yapamiyorum.. ya dogacak cocugumda bir hastalik olursa ya dogumda olursem diye. Bu arada calisiyorum ogretmenim.

Evet, biraz kendini değiştirmek için zorlamalı sanırım bu konularda. Ben de mesela başka olumsuz yönlerim üzerinde çalışarak bayağı değiştim diyebilirim. İnsan değişmez deseler de, hem olumlu, hem olumsuz yönde değişebiliyor. Konu sahibininki gibi bazen bir ölüm gibi olaylar tetikleyici oluyor bazen bu kaygı bozuklukları için. Ama üzerine gidince aşılır inşallah. Benim annem duyarsızlık derecesinde rahat insandır. Bazen hiç müdahale etmemesi hayatımızda olumsuz şeylere sebebiyet verse de, çok güzel katkıları da oldu. Ben de rahatımdır mesela. 15 yaşında Kanada ya gidip aylarca kaldım tek başıma. Hiç göndermem demedi, ben de o yüzden gidemem demedim. Gittiğim gece annemler evde bile değildi, başka şehre gitmişlerdi, valizimi topladım Gittim, Harika tecrübeler edindim ve geldim. Ve ben biliyorum ki dünyanın neresinde olursam olayım, yolumu bulur ve gelirim. Eşimin ailesi 20 yaşında kızı çocuk diye evde tek başına bırakmıyor. Ailede herkes kaygılı. Annesi de öyleymiş. Oğlumun kolu kırıldığında, eşime haber vermedim ben bu yüzden. Biliyorum ki gelip ortalığı birine katacak, panik panik. Oğlumu kucakladığım gibi taksiye atladım, hastaneye götürdüm, röntgen çektirdim, kolunu sardırdım. Sonra eşimi aradım, çocuğun kolu kırıldı, ilk müdahaleyi yaptık, yanımıza gel diye. Oğlum da babasına kalsaydı, o kol kırılmasını dehşet anı gibi korkutucu bir anı olarak hatırlayacaktı. Onun yerine gülerek hatırlıyoruz o zamanı. Anne, Süpermen gibi top havuzuna atladın beni kucakladın diyor :) çocuğun aklında böylece kaldı.

Ben hiç kaygımı belli etmem çocuğuma. Koşar oynar düşer kalkar o bunları yaparken benim yüreğim hoplar. Kötüyü çağırmak diyolar buna dimi aslında hiç iyi bişey değil

Bende kendimi telkin ediyorum Allaha teslimiz diyorum o an rahatlasamda, sonra izlediğim bir haber, duyduğum bişeyler, aldığım hastalık haberleri... ya öyle olursa ya böyle olursa diye düşünüyorum. Kısacık bir anda bile zihnimde bin tane oluşuyor hemde en kötülerinden L Laktozsuzsut

Konuyu takipteyim. Aynı sorun bende de var. Hayatı kendime zindan ediyorum denebilir. Ayrıca istemeden de olsa çocuklarımıda kendime benzettim. Sürekli birşey olur korkusuyla onların aktivitelerini, hayatlarını etkiliyorum. Keşke rahat bir insan olabilsem.

Terapi alın... kaygilarinizi doktorla konuşarak çözün.. nasıl davranacaginizi öğrenin.. böylelikle baş etmeyi de ogrenirsiniz su alem

Evet kotu enerjiyi cagirmis oluyoruz. L Laktozsuzsut

Evet etrafimizdakilere de zorluk. cikariyoruz elimizde olmadan. Ornegin oglum dustugunde. artik yuz halim ses tonum nasil oluyorsa hemen ortamdan kaciyor. Bir keresinde de anne ben dusunce cok bagiriyorsun ben de dustugum yere bile bakamiyorum. korkuyorum demisti. Buradaki bagirma kizma. anlaminda degil. Allah korusun kafasi kopmus gibi tepki gostermemden rahatsiz db55

Belki bu kaygılar fazla boşluktan da kaynaklanıyor olabilir mi? Çalışıp çalışmadığınızı yazmamışsınız zira çalışmıyorsanız herhangi bir iş veya kendinizi kafanızı dinlendirebileceğiniz bir hobi bulsanız. Ayrıca dua ve ibadet de sizi ve ruhunuzu dinlendirebilir

Okb hastasıydım ve kaygı bozuklugu ikisi bir arada mahf ediyordu beni hatırlamak dahi istemiyom o günleri yaşayan bilir tamamen çözümü yok ataklar geliyor sürekli. Kaç doktora gittim ilaç verdiler ilaçlar zaten kötü yapıyor ama doktorum kullanmazsan geçmez demişti. Beyindeki bir salgıdan dolayı oluyormuş. Her neyse 5 yıl sonunda yendim şükür. Sagolsun bir doktor buldum bizim sorunumuz ilaçtan da öte bir şey derdinizi anlatıp size tavsiye veren psikologa gitmenizi tavsiye ederim. Psikiyatriler direk ilaç veriyor. Ama en büyük tedavi yine kendimiz.

İyi bir doktora git ve verdikleri ilaçları düzenli olarak kullan, bak gör dünya yıkılsa umrunda oluyor mu böyle tepende kelebekler kuşlar ooo tüm evham gitmiş

Arkadaşlar şimdi eşim şehir dışında oğlumla yalnızım bişey olmadan bu geceyi atlatayım uyuyamıyorum hava aydınlansın diye beklerken deprem olmaya başladı hemde bayağı uzun sürdü bu Ne şimdi?

ASLında böyle biri değildim ne oldu bana anlayamıyorum. Aynen dediğiniz gibi çocuğu parkta rahat bırakmıyorum hep diken üstündeyim hep endişeliyim Allahtan çocuğumun bundan etkilenmiyor bunu nasıl yapıyorum bilmiyorum ama endişelerimi ona hiç belli etmiyorum bu da beni iki kat etkiliyor dışarı atamıyorum dertleşemiyorum kiminle konuşsam şükret haline diyor tabiki şükrediyorum inançlıyım hamdolsun ama düşüncelerimi kontrol edemiyorum.

Güldüm valla asabım bozuldu Aynen benimkide o hesap

O deprem yatağında mışıl mışıl uyuyanların da başına geldi. Çok mesele etmeyin bunları. Hayatta devamlı olumsuz bir şeyler olur. İnsan devamlı teyakkuzda olursa gelen her şeyi kendi üstüne alınıyor. Şükür size bir şey olmadı. O durumda yapabileceğiniz en mantıklı şeyi yapın. Muhakkak terapi alın. Unutmayın en zor durumlarda bile sakin kalmak en önemli çözümdür. Kafanızda kurdukça hayattan tas alamaz olursunuz. Etrafınıza da sizinle yaşamaya güçleştirirsiniz db55

Ilacsiz gececegini sanmiyorum ama sersemletecek diye ben de ilac kullanmal istemiyorum. Arkadasim kullanmis bir kac yil ve simdi normal. Bana demisti ki git gide artiyor kaygi duzeyi. Oyleki evden cikamayacak duzeye geliyorsun. Sen de oyle olunca mecbur doktora gitmek zorunda kalacaksin demisti L Laktozsuzsut

Doğum sonrası, bende de sanırım buna benzer bir kaygı artışı oldu. Şu an trafik korkusu ile cebelleşiyorum, üzerine gidiyorum. Başlarda kapıyı kilitleme, kilidi sürekli kontrol etme istemi vardı. Hele şu, uykusunda annesinin kucağından kaçırılıp, tecavüz edilmeye çalışan bir çocuğun haberi vardı, okuduğum güne lanet ediyorum beynime saplandı. O günden sonra kapıları defalarca kontrol etme istemi oluşuyordu, odaların kapılarını da kilitliyordum hatta. Bunlar zihnimizin ufak oyunları, tedbirli olup, gerisini bırakmak gerekiyor yoksa sonu gelmiyor. Gerekirse ilaç desteği almaktan çekinmeyin, başta illa yan etkileri olacaktır, bedeniniz, kafanız biraz sersemleyecek ki zihniniz dinlenecek alan bulacak. Bende insomnia da olduğu için, ilaçsız uyku ne mümkün, hele de şu kilit takıntısı ile beraber. Şimdi, yaklaşık bir 5 gecedir ilaçsız uyuyorum, kapıları kilitleyip daha da kontrol etmiyorum. Kendime "Akışa bırak, sen alınacak tüm tedbirleri aldın, gerisini bırak, insanız, her şey bizim için, yaratıcına güven" diyorum. Rahatlıyorum ve geçiyor. Bizim elimizde çoğu şey, elbette destek alın, ama "Yapamıyorum, olmuyor" demeyin. İnsan çok acayip güçlü bir varlık, biraz gayret edin yeter. L Laktozsuzsut

Canım ben de aynıyım hatta oğlumla ilgili konum var ben günlük tutmaya başladım kaygılarımı yazıyorum ve ertesi gün okuyorum bak kaygılandıpın şeyler olmadı diyorum şükrediyorum db55

Her paragrafı sanki kendim yazmışım gibi okudum. Allah yardımcımız olsun nasıl baş edeceğiz bu durumla bilmiyorum geçecek diye umuyorum db55

Konu depreme de gelmisken cocugumu odasinda bile yatiramiyorum. Allah korusun deprem olur da ev yikilirsa tek basina yiginin altinda kalmasin diye . push ; L Laktozsuzsut

İyi geceler hanımlar, Konuya nerden girsem bilemedim. Biyerinden başlayayım gerisi gelir. Çok parlak sayılmayan, ailevi sorunlarla geçen çocukluk yıllarından sonra gençlik döneminde de birkaç hata yaptım sonrasında 10 yıllık flörtten sonra evlendim bir erkek evladım var. Allaha şükür herşey yolunda maddi manevi hiçbir sorunumuz yok. Tek sorun benim kafamda ben ne ara bu kadar zayıf bir insan oldum anlayamıyorum. Kaygılar ve endişelerden kendimi kurtaramıyorum gözüm açık kabus görüyorum resmen senaryolar yazıyorum beynimde ve ciddi ciddi etkileniyorum. Hep çocuğumla ve kocamla ilgili kaygılarım hastalık kaza vs vs rahat bir insan olamıyorum. Hele ki regl dönemi yaklaşırken kara bulutlar çöküyor üstüme. Daha çok detayı var ama kelimeleri toparlayamıyorum. Böyle sorun yaşayan arkadaşlarım bana yardım edin doktora git demeyin verdikleri ilaçlar uyuşturuyor iki kez doktora gittim annelerin çoğunda kaygı bozukluğu var dedi bir ilaç verdi içemedim yan etkileri daha ağır geldi.

Bendede var kaygi bozuklugu + okb maalesef ama bunada sukrediyorum.. dua ediyorum bol bol.. hayatimda hersey iyi gitsede ben hayata hala negatif bakiyorum.. psikolojim iyi'de diyemem kotu'de diyemem.. zor gunler atlattigim cok oldu.. ama kendimi birakmadim.. Allah yar ve yardimcimiz olsun..

Bence zaten anne olduktan sonra bir daha eskisi kadar rahat bir insan olabilmek mümkün değil. Ama eşine karşı da varmış bu korkular. Belli ki sende baya etkili. Psikoloğa gitsen iyi olur aslında. Senin için çok yorucu bir durum çünkü.

Ne güzel yazdınız Utanıyorum bazen bu hislerim için. Kendi kendine dert çıkarıyosun hastanelerde şifa arayan binlerce dertli var diyorum Allaha şükret diyorum. Telkin ediyorum kendimi ama sonra yine başa dönüyorum

Boşluktaysanız ondan olur... gün içinde kendinizi beyninizi etkiliyecek birşey bulmanız lazım... dışarı çıkın, dışarda gõkyüzün de kuşlar uçuyor... aĝacın gölgesi güzel olur derin bir nefes alırsınız ister istemez... oh be dersiniz... kendinize bakım yapın... akşamları gök yüzünde yıldızlar kayar... onu görmek bile güzel... daha ne olsun...

Hep yüzüm asık hep teyakkuzdayım hep kötü birşey olacak zannediyorum. Bundan 2 sene önce babamı aniden kaybettim sapasağlamdı akşam uyudu sabah uyanamadı herşey bu kayıpla başladı. Hiçbirşeyin tadını çıkaramıyorum. Eşim sağolsun hep mutlu etmeye çalışır kısa kısa tatiller ayarlar, ne istesem yapar bir dediğimi iki etmez benim için olmazı bile oldurur ama gelin görün ki yüzüm gülüyor ama içim ağlıyor gibi hissediyorum L Laktozsuzsut

Merhaba. Sizi cok. iyi anliyorum. Aynilari bende de var. Benim de aklima hep kotu senaryolar geliyor. Ve bu da benim icimi sikmaya yetiyor. Inanin artik cocugumla disari cikarken stres duzeyimin arttigi i hissediyorum. Benim de kendimle. ilgilu degil de cocugumla ilgili seyler geliyor aklima.

Geçmis olsun. db55

O zaman şunu söyleyeyim ilk olarak bunu kendinizde bir hastalık olarak görmeyip durumu içinizde daha da kötüleştirmetin. zira hepimizin kimseyle paylaşmaya cesaret edemediği yada dillendiremediği bir takım vesveseleri korkuları vardır muhakkak. Belki siz de bu durum biraz daha fazla olabilir bunu ilaç kullanmak yerine kendi iradenizle kendinizi telkin ederek aşabilirsiniz bence. Dediğim gibi huzur bulacağınız yapmaktan hoşlanabileceğiniz ve kafanızı rahatlatan meşgaleler bulun ve oraya odaklanın vesveselerinize odaklanıp onları daha da büyütmek yerine. en azından bunu çocuğunuz için başarabilirsiniz siz bir annesiniz ve anneler çok güçlüdür. Emin'im bir süre sonra her şey düzelecektir

Ayni semptomlar bendede mevcut.. simdi babani anlattinya ondan bile etkilendim mesela.. benimde suratim devamli asik, yahu bi insan bu kadarmi ciddi durur, kendime inanamiyorum bazen.. eskiden sen sakrak bi insandim.. ilk evliligimde okb rahatsizligim yasadigim sorunlardan dolayi tavan yapmisti.. okb hastasi oldugumu orada ogrendim.. ama surekli kaygi bozuklugu var.. bende evliyim ve bu kaygilar beni maf ediyor.. doktorum eski halinize geri donmenizi istiyorum dedi.. biraz yuzunuz gulsun.. yorgun gozukuyorsunuz dedi.. ama nafile.. ha eskiye bakarak iyim sukur..

Aynı sorun bende de var düşünmemeye çalış düşündğkçe beynimizde senaryolar ceviriyoruz, L Laktozsuzsut