O körlük uzun sürmeyebilir. öyle olursa çok sıkıldım ayrılalım mı diyeceksiniz? Yani sadece sıkıldığınız için evlenmek istemeniz çok yanlış. Bikaç sosyal aktiviteye katılın, yeni insanlarla tanışın. Olmadı yalnız gezin. yuvarlanan asi bir panda

Kursa mı yazılsanız acaba? Birini sevmek için önce tanışmak lazım.

Hemen hemen aynı dönemlerde gelmişiz, istanbul kesinlikle sıkılınacak yaşamakla bitirilecek bir şehir değil, milyon tane aktivite var. Önemli olan neyden hoşlandığını bilmek ve doğru yerde aramak. Benim mesela küçük şehirde bulamadığım ama çok istediğim bir şey vardı, at binmek. Şimdi ders alıyorum çok da iyi gidiyor ve gerçekten terapi gibi geliyor, zaten rehabilite etkisi de var biliyorsunuz atların.. Onun dışında pilatese gidiyorum, uniq ve biletix'i neredeyse her hafta kontrol ederim, beğendiğim bir etkinlik film festivali konser varsa giderim. Müzeler de çok fazla. Yani yapılacak şey çok

Evlenince de aynısı olur mu gerçekten? Ne bileyim aşk insanın gözünü kör eder belki diye düşünmüştüm.

Üvey anne elinde çok zor şartlar büyümeme rağmen ne kendimi öldüresim geldi ne de ilk karşıma cikanla evlenip evden kurtulasım geldi. Atanmışsın, ailen hayatta, elin ayağın tutuyor.. bazılarına rahatlık batıyor galiba.

Konu başlıklarınıza baktım da, neden yardım almayı denemiyorsunuz? İstanbul bana göre içindeki milyonlarca insanla beraber çok yalnız bir şehir. Aman aman bir yanı yok. Benim için hayranlık uyandıracak bir tarafı da yok. Eski zamanlarda, belki 1900'lü yıllardan önce doğallığı ile hayran edebilirdi kendine ama artık değil. Şimdi sevdiğim çok az yanı var. Orada doğdum büyüdüm. Evlenirken nasıl ayrılacağım dediğim şehre şimdi bir hafta katlanabiliyorum.

Bu kadar zamanda annenizden sıkılmışsınız, yalnızlığa alıştım diyorsunuz. Evlenince de aynı olacak. T Tiny

O körlük uzun sürmeyebilir. öyle olursa çok sıkıldım ayrılalım mı diyeceksiniz

İstanbul sıkılacak bir şehir değil. Milyon tane etkinlik var. Hangi semttesiniz?

Uzun süredir yazmıyordum sizlerle dertleşeyim dedim. İstanbul'a geldim ve 2 aydır burdayım. Eski konularımdan bilirsiniz yalnızlıktan, aile kuramamış olmaktan bunalmıştım. Yeni işyerim çok sıkıcı. Şu anlamda sıkıcı, herkes kendi işinde gücünde. İş bitiyor herkes evine gidiyor. Kendi ailesiyle meşgul. Sıfır sosyal hayatım var anlayacağınız. İstanbul'u da daha tam öğrenemediğim için kendi başıma çok çıkmıyorum. Bir de üstüne annemler geldi yanıma. Bir müddet bende kalacaklar ama bu müddet belki çok uzun olabilir. Yıllardır yalnız yaşamaya alışmışım. Çok zorlanıyorum. Annem beni çok sıkıyor. Sürekli ev işi yaptırmak istiyor veya gel oturalım diyor. Dibinden ayrılmayayım, onu yalnız bırakmayayım istiyor. Ama ben dediğim gibi çok uzun yıllardır yalnızım ondan alışmışım yalnızlığa. Sıkılıyorum, bunalıyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum, sanki çıkmaz bir yol gibi. Bazen öldüresin geliyor kendimi, bazen karşıma çıkan ilk adamla evlenip bu evden kaçasım geliyor. Ama yağmurdan kaçarken doluya tutulmaktan korkuyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum kızlar bir akıl verin lütfen.

Yeni bir şehir elbet adaptasyon süreci olacaktır, kendinizi akışına bırakın, öncelikle şehri tanımaya bakın, arkadaşlık zaman içinde oluşur iş yerinde de işinize odaklanın işinizi ne kadar benimserseniz iş yeri de gözünüze o kadar olumlu görünür

İstanbul'dan ağlayarak geliyorum keşke bende orda yaşasam