Üzmez mi hiç, hepimiz insanız, yara aynı yara zaman geçse de bir yerlerde duruyo başınız sağolsun

Babamı 40 gün önce kaybettim. Hem de daha 55 yaşındaydı ve harika bir insandi... Hala tam olarak kendime gelebilmiş değilim çünkü herşey her an onu hatirlatiyor. Aklım almıyor onu kaybetmiş olduğumu. Ama birinin söylediği bir ifade çok hoşuma gitti. Duygularıma tercüman oldu... İnsan bir uzvunu, kolunu bacağını vs kaybetse onun bile hala var olduğunu sanıp oynatmaya çalışıyor hatta agridigini düşünebiliyor. Bunu mu idrak edebileceğiz sanki. çok garip bir his. Büyük bir boşluk gibi. Allah sabır versin kayıp yaşayanlara.. kayıplarımız da mekanı cennet olsun inşallah orada buluşalım...

Benim abim doğum günümde vafat etti

Basiniz sag olsun. Cekirdek ailemden kimseyi kaybetmedim cok sukur ama ayni evde beraber buyudugum buyukanneannemi kaybettik 13 yil once. Onun da annemden veya ananemden farki yoktu. Cocuklugumun en guzel. hatiralari onunlaydi. Durup durup hatirlar aglarim... aci kulleniyor ama hic gecmiyor. Onunla yasamayi ogreniyorsun sadece.

İnsan hatırladıkça içi açıyor tabii. Sanırım o acı canını çok yaktığı için unutmak istiyorsun

hala telefonumda duran numaraları üzüyor benide. Gorunce burnumun direği sızlıyor bazen.

İyi geceler. Amcamı intihar, üç yıl sonra da onun eşini trafik kazası sonucu kaybettik. Amcam Bakırköy'de kalırken yengem ve çocuklarıyla dolu dolu 20 gün geçirmiştik. Normalde bizden uzakta yaşıyorlardı çünkü. İkisini de ne zaman hatırlarsam gözlerim dolar, içime bir şeyler çöker. Yalnız değilsiniz. Ama sizin kaybettiğiniz insanlar size çok daha yakın. Toprakları bol olsun.

Olmaz mi hic aklimdan cikmiyor ki

Hemde o kadar canimi yakiyorki.. babaannem rahmetli o kadar cok dua ederdiki bana hepsi kabul oldu sukurler olsun ama o yok artik mekani cennet olsun Insallah.. ve kaybettigimiz yakinlarimizda var unutulmuyor.. sadece alisiyor insan iste.. ne bilim sozun bittigi yer.. Allah sizede sabir versin

1 yil oldu ablamin acisini unutamadim yaziyordu okudugum. bir mesajda. bende ablami yeni kaybetmis ve nasil atlatabilirim diye bir yol ararken bu mesaj beni mahvetmisti. bir yanim o kadar suremez bir aci derken diger yanim ya surerse nasil yasarim derdine dusmustu.9 ay oldu fotografina dahi bakamiyorum. kapinin kenarinda bekleyen terliklerine dokunamiyorum. birini dusunmeden gecmeyen koca dokuz ay. haklilarmis. cok aciyor

Üzülmez mi insan bundan sonrasın da hiç göremeyeceğini düşününce kalbinin acıması terimini birebir yaşarsın. Sen birde anne babana sor o acımaları. . Allah sabır versin hepinize, yattığı yer nurlarla dolsun.

Ah ah olmazmı o yanımda diye uyanıyorum bazen. yatakta hep kendi tarafımdayım. Bunun gibi bir suru sey arabasının benzerine denk gelsem binmeye kalkıyorum. Onlar içimizde boyle yasayacaz demekki

Ahhhh nasıl aciyorrrr nasıl Nasıl özlüyor insan çok yalnız olduğumu hissediyorum hele o özel günlerde ahhhhh

Çok aminnnn Geronimoo Okçu'nun önünde saygıyla eğil tek ayak

Babamı kaybetmenin eşiğine geldim, ameliyathane kapısı önünde saatlerce beklediğim zaman aralığının her saniyesinde ömrümden ömür gitti, orada beklediğim her saniye yıllarca yaşlandığımı hissettim, içim kan ağlıyor derler ya onu yaşadım. O keskin acıyı kelimelerle tarif edemem. Babam hayata döndü şükür ama ben onu kaybettiğimi düşündüğüm anların travmasını hala atlatamadım. Hoş hala kaybetme korkusu yaşıyorum, çok yaşlı ve hasta. Bazen babasını kaybedenler bu acıya nasıl dayanıyor diye düşünüyorum, onu bir daha öpüp koklayamayacağını düşündükçe aklımı oynatacak gibi oluyorum Ama insanlar demek ki yaşamaya devam ediyor, hayat da devam ediyor yarım buruk eksik olsa da... Sevdiklerini kaybedenlere sabır diliyorum. Kayıplarınız sonrası yazdıklarınız ağlattı

Sağol canım hepsinin mekanı cennet olsun

Olmak ne kelime. Resmen icimi dagliyo parcaliyo ablami kanserden kaybettigimde cildirmistim tek basima baska sehire donmek zorunda kaldim ailem baska sehirde. O koca sehirde kendimi yedim bitirdim saclarimi yoluyodum komsular geliyodu. Aglaya aglaya kendimide kanser ettim iste. Simdide kendim savasiyorum. Bazi acilar isliyo yurek yakiyo ama dikkat edin sagliginiza. Simdi ara ara geliyo yine careyi bol bol dua etmekte ona okumakta ve hayrini bol bol vermekle buldum. O iyi eminim zaten melekti agzi yoktu dili yoktu engelliydi. Kanser onuda yedi. Lanet lanet nefret ediyorumm. Sunu bilerek yasamalaiyiz bence hepimizin gercek evi orasi gidecegimiz yer belli. ALLAH abinize gani gani rahmet eylesin kuzum.

Dünyada en büyük acı 1 evlad acısı 2 kardeş acısıymış. Gayet normal yaşadığın acılar rabbim kardeşinizin mekanını cennet eylesin bir daha büyük acılar yaşatmasın başınız sağ olsun

oluyor tabi, her sevincimde hemen bi tarafım buruluyor. en çok kızım doğduğunda yaşamıştım. annem, kp, kv yanımdaydı babamda olsaydı o da kucağına alıp koklasaydı yavrumu. hayatımın bir parçası olarak kabul ediyorum ben bu durumu. geçmeyecek biliyorum, geçsinde istemiyorum açıkçası. o hasretle var olmaya devam ediyorlar gibi geliyor bazen.

annemin mezarından ayrilırken onu orda bırakır gibi hissediyorum o kadar canım acıyo ki. burda olsaydı şimdiki gibi bir insan olmazdım çok farklı biri olurdum. aniden kaybetmek daha da zor bir şey idrak edemiyorsun.

Geçen yıl 1 kasımda dedemi kaybettim. Kendisinin babam kadar emeği var üzerimde babam kadar çok severdim. Yoğunbakımda yattı günlerce o zamanlar ilk bebeğime hamileydim düşük riskim vardı şehirdışında yattığı için yanına gidemedim çok istesem de olmadı şartlar mümkün olmadı. Dedemin vefat ettiği gün bebeğimi de kaybettim cenazeden çıkıp hastaneye gittim kürtaj oldum. Ne zaman aklıma gelse ikisine birden canım yanar ağlarım çok zor bir sınavdı. Bu yıl 30 ekimde anne oldum doktorum 1 kasıma sezaryen günü verecekti ama sırf o günde denk gelmesin o kötü gün mutluluğumuzu gölgelemesin diye 2 gün öne aldık doğumu

6 sene oldu babamı kaybedeli. Sesini unutuyorum arada. Bazen kardeşimin yaptığı bi hareketle babamı hatırlıyorum. O anılar canlanıyo gözümde. Takıldığı yerlerden geçerken hala ordaymış gibi dönüp bakıyorum.

Yakmaz mi hiç. Hem hatıraları hem de onlardan geriye kalan eşyalar ve o eşyaların canlandırdığı hatiralar insanı mahvediyor inanın. Ben mesela, anne evimden aldigim battaniyenin içinden çıkan anneme ait bir iğne ve onun taktığı yarım ipi bile görünce beynimden vurulmuştum. Benim icin ördüğü battaniyenin parçalarıni dikmek için takmıştı o ipi. Hastayken bile örmeyi birakmamisti ve bitmesine rağmen, son halini gorememisti. Seneler oldu, hala fotograflarina bakamadim. Dayanamam. Allah hepimize sabır versin. Anne çok başkaymis.

Her gece rüyamda görürüm kaybettigim sevdiklerimi yeni eski fark etmez. Hicbi zaman gececek bisey degil bu. Gun icinde bi sey olur soyleyebilecegi laflari onların agzindan söyler gülümserim yeri gelir. Bazen burulurum bazen ağlarım.

Bir dk bile çıkmıyor aklımdan henüz daha yeni 40 gün bile olmad babam gideli. bazen oğlum dede diyerek biryerlere bakıp gülüyor biliyorum geldiğini bizi gördüğünü ama göğsümün tam ortası yanıyor. Onun sevdiği yemeği yerken, izlediği diziyi izlerken... hayat akıp gidiyor ama nasıl desem içerde büyük bir hiçlik var. An geliyor herşey boş geliyor ve en kötüsü yapabilecek hiçbirşey yok

Başınız sağolsun.. aynı durumdaymisiz. Çok zor, çok ağır geliyor ama sabır gerekiyor işte. Annenizin durumu nasıl? Yanında yaşayan başka kimse var. mi? . push ;

Okurken acınızı hissettim allah sabır versin

Acı hiç bir zaman geçmez, yüreğimizde aklımızda her daim yaşatırız hepsini. Babamı 6 sene önce kaybettim, ciddi rahatsızlığı vardı en son yanlarına gittiğimde bana hakkını helal et demişti. Annemide 8 ay önce kaybettim, cenazesinde yıkadım ellerimle en son elini öpüp hakkını helal et dedim. Hala gözlerimin önündedir her ikiside, annemin eşyalarını toparlarken bir çok şeyini aldım her çorabını giydiğimde yüreğim hala pıt pıt atar. Nedense ne annemi nede babamı rüyamda göremedim hala..

Basın sagolsun blosscugum mekanı cennet olsun annecıgının. Bende duruyor, yegenımındı telefon numarası. Uc sene once kaybettik, 17yasındaydı. Elim silmeye gitmedi. Hatta vatsap ve facede olan konusmalarımızı cok arttırdım fotografcıda. Album yaptım ıcıne koydum. Telefon bozulursa o yazısmalar gidecekti cunku. Allah hepsının mekanını cennet etsin.

Aşık olduğum bi çocuk vardı, platoniktim ama sohbetimizde vardı... Aynı kulüpteydik, bi gün bi etkinlikte bana bişey sormaya gelmişti o an birisi "hadi foto çekelim" dedi daha ben ne olduğunu anlayamadan çocuk kolunu omzuma attı fotoda öyle çıktık.. çok değil 1,5-2 ay sonra motor kazasında öldü... O fotoğrafı hala saklıyorum, ara ara baktıkça içime dolan o hisleri tarif edemem... cenazesine gidemedim dayanamayacağımı bildiğim için.. kaza fotoğrafları yayıldı, ben onu o fotoyu çekindiğimiz gündeki haliyle hatırlamak istediğim için hiçbirine bakmadım..3 yıl geçti,2 kere gittim ziyaretine... şimdi ne zaman "İzmir" dense kafamı çevirip gökyüzüne bakıyorum sanki o ordaymış gibi.. geçmiyor...

Başınız sağolsun, anne başka çok başka O yüzden eşyalara sinir oluyorum bazen, insanın bir iğne, bir battaniye, bir eşarp kadar hükmü yok, annemin kemikleri kalmadı bu eşyalar hala var diye sinirleniyorum bazen, saçma belki ama içime dokunuyor herşey

Ne kadar çok acı yaşamışsın. Allah ailene gani gani rahmet eylesin. Sana da bol sabır ihsan eylesin

Olmaz olur mu, en mutlu anında yada en ihtiyacın olduğu anda zihnine mıh gibi saplanmış anılar kalbini eziyor, şu an olduğu gibi... Mekanları cennet olsun.

Çok teşekkür ederim. Sizin de basiniz sağolsun, annenizin mekanı cennet olsun. Ne diyebilirim ki, haklısınız. İnsan böyle derin düşündükçe içinden çıkamıyor maalesef. Keşke, sevdiklerimiz vefat ettiginde, onları anımsatan eşyaları da kaybolsa. Dün gibi aklımda, anneciğimi gömüp, evine geldiğimizde, daha üstündeki çarşafı bile kaldırılmamıs koltuğuna baka kalmistim. Yeni almıştı ve birkaç ay bile oturamadan aramızdan ayrildi. Koltuk annemsiz o kadar acınası duruyordu ki, ondan sonra her yer zaten anne izleriyle dolu, nereye kacabilirsin ki? Çok ağır bir yük, çok büyük bir eksiklik, başetmek zorunda olduğumuz çaresiz bir hastalık gibi annenin vefat etmesi. Allah yardım etsin. Bir cocugum var, ikincisi yolda belki de, ama annemi daha dün kaybetmiş küçük bir cocugum sanki. Doyamadım anneme. Doyamadık.

Bir gökkuşağı hayal edin bu dünyada olmayan tüm sevdiklerimiz o gökkuşağı nın altında yaşıyorlar mutlu ve huzurlular hep beraber ben böyle düşünüyorum çogu zaman yoksa yaşayamam

Senelerce geçmeyecek acılar malesef ki kabullenmek zorundayız

Bastırılmış her duygu bir sekilde ilk buldugu boşluktan yüzeye çıkıveriyor. Yalniz degilsiniz. Herkes ayni... En güzel anilar bile insani deler de gecer mi... Geçiyor hem de hic olmadik zamanlarda T

Ve su uc gunluk dunyada sevdiklerinden, annen babandan ayri kalmak.. Istesende kavusamamak, birsey olsa bnlerce km uzaktan yetisememek.. Imtihan dunyasi..

Ah be canım beni de kalpten vurdun. 1999 da annemi babamı erkek kardeşimi ve geçen yıl 4 Kasımda canım prensesim kızkardeşimi kaybettim. 5 kişilik ailemiz varken bir ben kaldım. Annemin kokusu sesi artık yok sanki. Bir de annem babam erkek kardeşime ait iz yok depremde yok oldu. Tek bir fotoğraf yok ki. Bazen rüyamda annemi görüyorum anne söz ver bak ölmeyeceksin değil mi diyorum 20 yıldır... Geçen sene de kızkardeşim öldü kanserden hicbir eşyasını atamadım. Bir oda onunla dolu. Kahve içtiği fincanı bile odasında. Ah ahh aglattin beni akşam akşam. Çok zor çok her geçen gün daha da zormus ki...

17 yıl önce talihsiz bir kazada kaybettiğim abim, dünden beri yüreğimi yakıyor. Dün akşam o kıvırcık saçları, mimikleri bir anda gözümde, zihnimde beliriverdi. Sanki hiç ölmemiş gibi, sanki yaşıyormuş gibi... O anda kalbimdeki beliren sızıyı tarif edemem. Hissettiğim özlem içimi dağladı. Ama çaresi yok, mümkünü yok, geri dönüşü yok. Ben bunu ara ara hep yaşıyorum. Annemde, abimde, bazende annanemde... Biliyorum bu benim ve belki de yakınını kaybeden herkesin dünyaki sınavı. Sizde de oluyor mu böyle?

Acılar paylaşa paylaşa azalırmış. İyi ki acınızı burada paylaştınız. Rabbim vefat eden tüm yakınlarımızın mekanlarını cennet eylesin. Bizlere de bol bol dayanma gücü versin. R rouges

İnsan hiç unutmuyor ki... Bazen şu an yaşadığınız gibi çok yoğun bir şekilde depreşiyor ama hepsi hergün aklımda Nefesim sıkışır bazen, boğazıma bir yumruk oturur nefes alamam, o acılar hiç eskimiyor... Başınız sağolsun, Allah rahmet etsin ağabeyinize ATTRAENTE ACTA EST

Üzmez mi her gün yıkılıyorum. 5 ay oldu babamı kaybedeli bir gün cıkmiyor aklimdan son mesajlasmamiz bile telefonumda. Videoları resimler başlarda her gün bakiyordum ama şimdi çok zorlanıyorum cok özledim çünkü. Bakmaya korkuyorum ama hic bir seyini de kaybetmek istemiyorum sanki onlar benle olunca hala bir parçası benle gibi oluyor. Geçmiyor her gün artiyor bende. Allah rahmet eylesin abinize size de sabir versin. Kimse alışmıyor kimse kabullenmiyor mecburiyet elden bir şey gelmemesi insanı alışmış hissettiriyor o kadar. HanimKelesimiGetir

Teşekkür ederim

Çok zor canını kaybedene. Hiçbirşey eskisi gibi olmuyor. Bazen mutlu oluyorum sonra ailen öldü kızkardeşin 13 ay önce öldü ne kadar igrencsin diyorum kendime. Kardeşimin mezarına gidiyorum onlarca çiçek götürüyorum her hafta. Ablam benu unuttu demesin üzülmesin yalnız hissetmesin diye. Mezar taşını yıkıyorum sanki o ferahlayacak diye. Saçma sapan hallerdeyim. Annem babam kardeşlerimin olduğu o ilkokul günlerine dönmek için neler vermezdim. Yılbaşında tombala oynamak için eskisi gibi. Bir küçük tavuğu pilavla parti gibi yılbaşı akşamı diye kutladığımız gibi. Şimdi çok ıyi bor mesleğim param herşeyim var da ben hala geçmişteyim. Tek tesellim sanki bir gün bir yerde yine onları kucaklarım umudum. Yoksa yaşanmaz. Tüm yakınlarını kaybeden arkadaşlara sabırlar diliyorum çok zor.

Dedemi kaybettim her fotoğrafı her videosu canımı yakıyor. Bir de cenazesine gidememek. İnsan cenazesine katılmadığı zaman öldüğüne de inanamıyor, sanki hep oradaymış gibi hissediyor. Asıl vurgunu memlekete gidip bulamadığımda yiyeceğim.

Elbette canımı yakıyor, çok sevdiğim bir yakınımı kaybettim. Onunla olan fotoğrafımızı çerçeveye koymuştum bir raf üzerine vb. yere koyarım diye. Fakat bir kutuda duruyor üstünden seneler geçmesine rağmen. Cesaret edemedim öyle göz önünde bir yere koymaya. Biliyorum çünkü gördükçe kötü olacağımı. Arada bir çıkartıp bakar, yerine geri koyarım. O kişiden kalan ortak bir kaç eşyamız var onlarıda pek göz önünde tutamıyorum. Yani onla ilgili her şey o kadar değerli olmasına rağmen yapamıyorum. O artık yanımda değil, ikimizin değer verdiği şeylere artık ikimiz yerine değer veriyorum, bu kendimi hayat devam ederken dahada yalnız hissetmeme sebep oluyor...

2 ay oldu babamı kaybedeli. Asla hatırlamak istemiyorum onu, onunla ilgili her şeyi yok etmeye çalıştım çok canım yanıyor. Ama eşyaları kaldırmayla olmuyormuş. Her an aklımda. Onu hafızamdan tamamen silmek istiyorum

Geçmiyor Bogazım düğümlenmiş yüreğim şişmiş de göğsüme sığmıyormuş gibi oluyor aklıma geldikçe yeri geliyor gülüyorsun gene zamanla. Ama buruk yarım eksik suçlu gibi Ruhum

Dedemin vefatından bir süre sonra anneme gittim anneannem de oradaydı yatsı ezanı okundu biraz vakit geçti zil çaldı. Ağzımdan nasıl çıktı bilmiyorum ama unutup aa dedem geldi çayları koyalım gibi salakça bir cümle çıktı ağzımdan oturduk ağlaştık günlerce ağladım. Çünkü ben oraya her gittiğimde dedem yatsı namazından çıkıp çaya gelirdi

Öncelikle başınız sağ olsun. Bahsettiğiniz durum hepimize oluyordur. Ben de dedemin babaannemin eşyalarını sakladım mesela Görünce ağlayasım gelir her zaman çünkü

Sandalyenin de canı olur muymuş hiç? Yün bir yeleğin? Yada giymekten aşınmış, Eski bir terliğin? Olurmuş meğer, Canmış onlar; Gideni yaşatıp, kalanı avutanlarmış... Geçmişten güzel insanlar, Mutluluktan "an" larmış... Hatırlamakmış... Kimine göre masallar; Kimine göre bayramlarmış... Bir varmış bir yokmuş ya işte... Annem ve babami seneler önce kaybettim. Aklimdan çıkmadılar hiç, özlemek kelimesinin kitabını yazabilirim o kadar cok özledim. Allah acısı olan herkese sabır versin.

Ben annem öldükten sonra telefonumdan evlerinin numarasını sildim. Numara aklımda öyle arıyorum babamı, diğer şekilde görünce daha huzursuz olurum.