Mesajınızın ekran görüntüsünü aldım. Bazen pes etmek istediğimde Gençliğe Hitabe'yi okurum. Atamın seslenişi beni kendime getirir. Neler borçlu olduğumu hatırlarım. Minnetle ve enerjiyle dolarım. Mesajınız da bana bunu hatırlattı. Tekrar çok teşekkür ederim

Eğer içinde bulunduğun düzeni değiştirmek istiyorsan kendini toparlayıp çalışmalısın. Herkesten önce kendin için bunu yapmalısın. Umarım dilediğin yere gelirsin. Yolun açık olsun.

Teşekkür ederim maalesef ailem her gün kütüphaneye gitmeme izin vermezler. Ev ortamı artık çok daha sağlıklı ama ben kendimi çok umutsuz hissediyorum. Teşekkür ederim. Okuduğunuz için, yazdığınız için, beni anladığınız için

Sana kocaman sarılmak istedim depresyon ve özellikle anksiyeteyi cok iyi bilirim, ama iste sebepsiz olmuyor bunlar. Cok güclüsün bunu unutma, bütün bunlara katlanabilmek herkesin yapabilecegi birsey degil.

Teşekkür ederim, sarılmış kadar oldunuz

Ben de ebeveynlerimden gördüğümü çocuğuma uygulayarak bunu bir döngü, bir kader motifi haline getirmek istemiyorum. Çünkü bir çocuğun, bir gencin hayatının bu dönemlerinin depresyonla, anksiyeteyle, baskıyla geçmesi kadar zarar ziyan bir şey yok bence. Tedaviye devam ediyorum. Buna ihtiyacım var. İyi olmayı çok istiyorum. Teşekkür ederim

Babam da maddi durumu kötü ve yedi çocuklu bir ailede büyümüş. O da psikolojik fiziksel şiddet görmüş. O dönemki çoğu çocuk gibi. Ama bu bana yaptıkları için bir neden değil bence. Şimdi bile bana küçükken şunu demişlerdi diye şikayet ediyorsa yanlış olduğunun farkında. O döngüyü kırabilir. Üstelik bu adam bir rehber öğretmen. Mesela sen de mezunsun ama ben seni bomboş biri gibi görmüyorum. Bu yıl güzelce çalışıp istediğin yeri kazanacağına o kadar eminim ki. Ama kendime gelince... Bir yandan haklısın belki ileriki yaşlarda ortaya çıksa daha kötü olurdu böylece şimdi güçlenmiş oldum. Ama bir yandan da çocuktum ben güçlenmeye değil güvende olmaya ihtiyacım vardı. Psikiyatristime randevu ayarlamaya çalışacağım evet bu endişelerimi ona da anlatacağım Ladyciğim, iyi ki varsın

Şimdi canım konu sahibesi BİLSEMe girdim diyorsun o zaman kafan çalışıypr, potansiyelin hayli yüksek. Senin hayatını ailen rezil ediyor. babam merdivene iple bağladı diyorsun, baban hasta ve manyak net şekilde. Annen de normal değil, baban da normal değil bunlar nasıl insan yahu bu ne? Konuya gelelim ruh halinin bozulması normal, intihara kalkıştım diyorsun ondan sonra bedenen ve ruhen kötü olman ve akabinde b. k gibi bir sınav geçirmen normal. Benim tavsiyem biraz ailenden uzaklaşman. Tatile yöresinden yaşayan akrabanın yanı olur, gençlik kampı olur, otel tatili olur şöyle 1 ay git dağıt eğlen dersti işti güçtü boşver bomba gibi dön derslere. Bu kafayla bu ruh haliyle çalışamazsın ki konstantre olamazsın. Ailen madem hayatını bk etti bir zahmet parayı vermeyi de bilsinler. Bu arada psikiyatriyi boşver bence çok tüketici bir dal. Madem beynin çalışıyor cerrahi ya da onkoloji yapabilirsin.

Seninki kadar olmasa benzer tarzda büyütüldüm, hep en iyi olmak zorundaydım, hata yapamazdım hep benim okumam için uğraşıyorlardi, Ben de öyle olduğuna birkaç sene öncesine kadar inanıyordum. Tamam bunlar oldu ama olmasa meslek sahibi olamazdım belki kötü mü oldu bak diyordum. Anksiyete sıkıntım varmış, terapi aldım daha iyiyim diyebilirim. Simdi herkes anladı yanlışını telafi ediyorlar ama ben onları kodlamisım bi kere. Şimdiden tedavine sıkı sarıl hic bırakma. Yoksa ne oluyo biliyomusun, anne olduğun zaman bi bakıyorsun ki sen de annenin aynisisin. En zoru bu. Kendi yaşadıklarının aynısını çocuğuna yaşatıyorsun, bilinçaltına bastirdigimiz bildiğimiz öğrendiğimiz annelik anne olunca hortluyor. Sınavını tedavini ihmal etme, hersey gönlünce olsun dilerim. Bu davranış şekli ebeveynlerimizin ebeveyninden onlara aktarılmış, onlardan bizlere maalesef erken uyanan bu zinciri kırmayı başarıyor. Kolaylıklar diliyorum.

Canım benim... Bizim de senin gibi "Duble cevherlere" ihtiyacımız var. Sen, benim bebeğime iyi bir gelecek olmak ZORUNDASIN. Bu bir bayrak yarışı misali, çocugumu sen ve senlere gözüm kapalı emanet edebilmeliyim. Yitip gidemezsin! Bu yetilere sahipsen, kimseyi bundan mahrum etmemelisin, büyük haksızlık. Ülke kara düzen gidiyor. Giderek gençlik bozulmakta. Sence kendini geri çekmen, karamsar olman bencillik değil mi? Hayatına dar açıdan, boş tarafından bakma. Hiç birimizin hayatı güllük gülistanlık değil. Kendinin farkına var! Düz yolda herkes koşar, sen dik yamaçları göze almışsın, almalısında. İki arkadaşım olsa, beni yemeğe davet etse. Birisi dışardan hazır söylemiş, diğerinin alım gücü fazla yok, malzemeleri zor toparlamış, saatlerce uğraşmış, emek vermiş hem de bütün olumsuzluklara rağmen. İkisinede teşekkür ederim lakin, şartları zorlayan 1 yumurta bile kırsa beni içten içe daha mutlu eder. Senin de aileden yana imkanların sekteye uğradığı halde emek verip başarıyorsun. Kendindeki gücün farkına var PRENSES kolayı herkes başarır

Canım diyeceğim çünkü cansın. Çoğu şeyi yazmış bacılar her biri altın değerinde bilgiler canım her biri kulağa küpe edilesi cinsten. Hayat öyle bir han ki karşımıza olumlu olumsuz her türlü sürpriz çıkabiliyor. De bana çeşmeye götürdüğün testi hep dolu gelir mi? Gelmez. Ayağın taşa takılır testi kırılır. Sadece bunun bilincinde olmak lazim. Lise zamanindaki buhranlı anındaki intihar girişimi.. Unutma ki Allah/ Tanrı kuluna nefesi sayıyla vermiş. Var hepimizin bir son kullanma tarihi yani. Kacisimiz yok. Böyle olaylar insanı kamçılar ki öyle olmuş Bu sınav hayatimizin sinavi degil bunu da yaz bi kenara. Iş olmazsa aş olmaz bu yüzden üniversite gerekli mi? Kimisine göre evet, kimisi ise kısa yoldan ticarete atılır. Tercihtir gördün mü? Doktor olmak istedigini yazmıştın geyikte laflarken. Gönlüne göre olsun her şey. Vee miss ablani dinle, bölümünde değişiklik yap.

Teşekkür ederimm çook teşekkür ederim çok duygulandım. Daha birkaç gün önce birilerinin bana "iyi ki varsın" demesine ne kadar ihtiyacım olduğunu düşünmüştüm. Güzel mesajınız ve size, eşinize, çocuğunuza ve daha bir sürü insana hizmet etme fikri beni çok motive etti

Barıs muslu duydunuz mu bilmiyorum, bi bakin derim. Geçmişteki travmalar hakkında ve bunları nasıl. cozexwgimiz hakkında bilgiler veriyor. Zaman zaman instagram dan örnek çalışma yapıyor, terapi benzeri. Bunlar arasında anne babaya öfke çalışması da var, çalışıp öfkeni kusup sonra affediyorsun Tabi yüzlerine karşı değil zihninde bakmanda fayda var. Ben su an sana 40 li yaşlarından sesleniyorum ben yeni uyandım zinciri kırmaya çabalıyorum, şanslısın erken yaşında bilinçlenmissin, şansın fazla kendine güven

Çok geçmiş olsun üzüldüm okurken. pandemide çok kişinin ruhsal sıkıntıları başladı veya nüksetti emin ol yalnız değilsin. Derslerini kütüphanede çalışmanı tavsiye ederim. Hem daha iyi konsantre olursun hem senin gibi başka mezuna kalan kişileri ve yaşıtlarını görünce kendini normal hissedersin. 24 saat açık kütüphaneler var sabahtan akşama kadar orda geçir bence. Zaten ev ortamın da sağlıklı değilmiş. ne derslerin, ne ailenin istekleri senden ve canından daha kıymetli değil. Hiçbirisi sağlığını kaybetmene değmez

Canım benim yaa.. ❤ ne kadar aklı başında bir kızsın sen öyle.. Burdan alabiliyorum o hissi. Hiç birimiz kaderimizi, ailemizi kendimiz seçmiyoruz. Şöyle ki bir de şu açıdan düşün. Ailesi, çocuğu okusun, adam olsun diye maddi ve manevi kendini yırtıyor ama, çocuk bunun farkında değil. Sonuç itibarı ile hayatlarına kötü yön verip, hayat boyu üzülebiliyorlar. Sen çok ama çok şanslısın çünkü "Kendin gibi, sana sahipsin" Ne istediğini biliyorsun, ideallerin var, başaracak potansiyelin var. Ya, bu yetilere sahip olmasaydın? Düşünsene mesela ailen gibi olsaydın? En büyük hazinen var olman. Bizim için de "iyi ki varsın" Ne mutlu ki ilerde senin kadar olgun, güzel bir insan bana, eşime, çocuğuma, daha nicelerine hizmet verecek. Sen iyi ol, kendine, önce kendin, sonra bizler için iyi bak cici kız

Ben sunu anladim: ne kadar iyi anne baba olmaya calisirsan calis, hata yapmaya mahkumsun ebeveyn olarak.. Evlatlar her turlu elestirecek.. bunu bende yapiyorum aileme karsi, halbuki o zaman o gerekmisti ya da daha iyisini yapmayi bilmiyolardi vs vs. Gecmise fazla takilmayip kendine odaklan, en dogrusu bu..

Harika bir doktor olucaksınız cocuklar sizin gıbı olmucak belkıde. Bence eljnden gelenı yap

Diliyorum istediğin bölümü kazanırsın. Ve istediğin mesleği yapar, kendi kurduğun ailede çok daha mutlu olursun. Önce kendinde o gücü inancı bulman lazım. Olumlu olmanı, azmetmeni öneririm, gerisi gelecektir inşallah

Dilerim istedigin universite ve istedigin bolumu kazanirsin. Universiteyi kazaninca belki ailenden uzaklasirsan ruh sagligina ve kendini toparlamana da iyi gelebilir. Ogrenci degilim diye dusunme. Sen hala ogrencisin. Ikinci defa sinava hazirlanan ilk ogrenci de sen degilsin. Tavsiyem motive olmak icin calismalarini kutuphanede yapman. Mumkunse bir kursa git. Kurs da motivasyonunu saglar, hem de konulari kursun mufredatina gore takip edip calisirsin. Malesef aile secimi yapamiyoruz ama sen kendini degistirebilirsin yani universitedeyken ailenden biraz uzaklasman daha kolay toparlanmani saglayabilir ve ileride bir gun kendi ayaklarinin uzerinde durmaya basladiginda da kendine ayri bir duzen kurmani tavsiye ederim.

Her anne- baba evladının iyiliğini istiyor aslında ama bu yanlış olmuş. Şimdi kendimden örnek vereyim; babam her veli toplantısına gidince, öğretmenin hiç söylemediği şeyleri söyler bizlerle alay ederdi. Sonucunda da beni ve abimi okuldan soğuttu. Eğitimi onun yüzünden hiç bir zaman tam anlamıyla sevmedim. Kendisine de bunu söyledim. Ama sonrasında kendim için aslında yapmam gerektiğini, başarmam gerektiğini kendime söyledim. Güzel de bir iş hayatım oldu. Hayatta her şeyin telafisi var. Siz yine hedefinize odaklı çalışın ve gelecek güzel günleri hayal edin. İnanın bu dediklerinizi yaşamayan çok az çocuk vardır.

Yaşadıkların üzücü ama aile kaderimiz. Bundan sonra ne yapanilirsin ona bak. Universiteyi de sehir dışında oku bence. Benim bir oglum var 3 yasinda. Istemediği hicbirsey icin zorlamiyorum. Bireyselligine saygi duyuyorum. Ne demek notlar hep 5 olacak. Cocuk bu cocuk. Bu kadar diretme normal degil. Aklin başında cok. Güzel bi hayatın olsun..

Elbette öyle. Beşer şaşar. Burada benim karşı olduğum hatayı kabul etmemek, hatada ısrarcı olmak. M MaviMabellee

Misss miss miss ben var ya seni ısırmak istiyorum Yoruma yüz üzerinden yüz verdim gitti.

Adaa mesajını okuyunca ağlayacaktım nerdeyse. Özellikle "senin o bünyenin hiç dinlemeye bocalamaya başaramamaya hakkı yok mu?" kısmında. Ne kadar güzel özetlemişsin, ne kadar şefkatli Ayrıca sen de çok güçlü bir kadınsın. Umarım seneye bu zamanlar ben de kazandığımı yazarım. Bebişini öp yerime

sende iyiki varsın

Ne güzel anlatmışsınız, teşekkür ederim. Önerilerinizi dikkate alacağım

Bu yıl üni sınavı çok zordu. Matematik sorularını matematik öğretmenleri bile çözememiş. Çevremde çok kişi girdi ve çoğu barajı dahi geçemedi. Üzülmeyin başarırsınız ben inanıyorum size. Rabbim gönlünüze göre versin inşallah

Yaaa çok sağolun 6. Sınıftan beri arkadaş olduğum adamla evliyim Allah bozmasin Bebikom şuan 5 aylik

Allah razı olsun çok sağolun

Kütüphanede çalışmayı birkaç kişi daha önerdi, gerçekten iyi bir fikir ama ben her gün kütüphaneye gitmek için izin alamam. Haftada bir ancak. Benim de en büyük hayalim kendi ayaklarım üzerinde durmak ve kendi düzenimi kurmak. Umarım gerçekleştirebilirim. Teşekkür ederim mesajınız için.

Teşekkür ederimm, çok teşekkür ederim iyi ki varsınız hepiniz

Herkese merhaba Bu birçok ergenin yaşayacağı sıradan bir sorun belki biliyorum ama konuşmaya çok ihtiyacım var. Çok bunalmış hissediyorum. Bu yüzden konu açma gereği duydum. Ben zor bir ailede büyüdüm. Mükemmeliyetçi, benden hep en iyi olmamı bekleyen ve başkalarıyla birçok konuda beni karşılaştıran bir aile. Ben birinci sınıfa başlarken bana her dönem daima karnemdeki tüm derslerimin 5 olması gerektiğini, bir kere bile bir dersim 5 olmazsa beni okuldan alıp evlendireceklerini söylemişlerdi. Hiç unutmam, ikinci sınıftayken girdiğim ilk deneme sınavında okulda üçüncü olmuştum. Sevinçle anne babama söylediğimde beni birinci olmadığım için kınamışlardı. Zeki de bir çocuktum. 4,5 yaşımda kendi kendime okumayı öğrendim. Zaten sonra da 10 yaşındayken özel yetenek testini geçerek BİLSEM'e kabul edildim. Evde her anlamda mükemmel olmamı beklediler. Mükemmel derken tamamen onların istediği gibi biri olamı istediler. Benim farklı bir birey olduğumu unutarak. Bir gün 5 yaşındayken yaramazlık yaptığımda babam tarafından iple merdivenlere bağlanmıştım. Belki de hala ona güvenemeyişimin nedeni budur. Bana sık sık küserlerdi. On iki ayın onu küstük. Perdeyi açmamak olabilirdi bunun sebebi. Çoğu zaman da sebep olmazdı. Barışık yatar küs uyandırdık. Yani ergenliğim de yapayalnız geçti. Bunun tabii ki sonuçları olacaktı. Çok iyi bir liseyi kazandım. Liseye geçişimle beraber bir depresyon başladı. Sürekli sürekli arttı. Yanına anksiyete eklendi. Özellikle geçen yıl ağustos ayında iyice kötüleştim. İlk panik atağımı da yaşamıştım. Panik ataktan sonra annem bana iyi davranmaya başladı ama ne çare. Yıllarca zihnime kodlananlardan dolayı çok değersiz hissediyordum. Asla yeterince başarılı değildim. Benim hiçbir şeye hakkım yoktu yemek yemeye bile. Aldığım psikiyatrik destek bile yetmiyordu. Her gün daha kötü oluyordum. En sonunda bu yıl mart ayında bir intihar girişimim oldu. Bir süre yoğun bakımda tedavi gördüm. Bundan sonra yükselişe geçtim. Şimdi çok çok daha iyiyim. Ama bir yıl ders çalışamayınca üniversite sınavı sonucum berbat geldi. Tıp istiyorum, çocuk ve ergen psikiyatristi olmak istiyorum. Puanım tıpın yanından bile geçmedi. İkinci kez hazırlanıyorum. Ama kendimi çok büyük bir boşlukta hissediyorum. Hatta o boşluğun içinde boğuluyorum. Çok ezik hissediyorum bir kere. Öğrenci değilim hiçbir şey değilim. Okullar açılacak herkes okula, arkadaşlarım üniversitelerine ama ben evde lise derslerine çalışacağım. Yapayalnız. Biliyorum mezuna kalan ilk insan ben değilim ama çok kötü hissediyorum. Motivasyonum da düşük. Kendimi ittirerek ders çalışmaya çalışıyorum. Pek de düzgün çalışmıyorum aslında. Kazanamamaktan korkuyorum. Böyle değersiz, ezik, küçücük hissediyorum. Aslında ne hissettiğimi de bilmiyorum ama boğulacak gibi oluyorum. Bir yandan tekrar eski korkunç depresif günlerime dönmekten korkuyorum. Kafamın içinde çalışan bir buldozer var sanki. Böyle işte. Okuduğunuz için çok teşekkür ederim.

Evet kendimi hastane koridorlarında hayal ederek motive olmaya çalışıyorum

Ne diyeceğimi bilemedim inanır mısın?

Çok ama çok teşekkür ederim. Ne güzel bir mesaj yazmışsınız. Sizi hiç tanımıyor olmama rağmen desteğinizi çok içten hissettim. Umarım kızınız da ben de kazanırız

Senden daha zor durumda olanları düşün çok zor zamanlar yasamissin ama sen kendin için basarmalisin benim 16yasima kadar kendime ait ders çalışacak bir odam bile yoktu kışın küflü soğuk odalarda üstüme yorgan alıp çalışmaya çalışırdım soba olan yerdede TV vardı kardeşlerim küçüktü anneme yalvarirdim anne ilgilen benim sınavım var rahat bırakmıyorlar beni diye annem ben ne yapabilirim diye bağırıp TV izlemeye devam ederdi ama ben çok severdim ders çalışmayı sonra babamı kaybettim kendi odam oldu ama bende o sevk ve istekte kalmadı iyi kötü iki yıllık bölüm okudum oda birşeye yaramadı zaten senelerce atanmak için uğraştım sınırda kaldım hep şimdide iki çocuk annesi olarak geçen yıllarıma uzuluyorum keşke kendim için daha çok cabalasaydim diyorum sende kendin için birşeyler yap geç olmadan

Teşekkür ederim. Evet zordu ama benim zor mu kolay mı fikrim yoktu çünkü çalışamadığım için özellikle AYT'de birçok soruda kalem oynatamadım bile. Teşekkür ederim, umarım bu yıl kazanırım

Ben de üniversiteyi şehir dışında okumak istiyorum. Umarım da hedefime ulaşırım. Bir gün bir çocuğum olursa onun benden farklı bir birey olduğunu daima hatırlayacağım ve o benim gibi yapayalnız kalmayacak diyorum kendi kendime. Umarım zamanı gelince bunu uygulamaya koyabilirim. Teşekkür ederim güzel mesajınız için

yaa ne güzel beraber büyümüşsünüz Allah size bağışlasın

Teşekkür ederim

Çok güzel yazmışsınız teşekkür ederim

psikiyatristin ile görüşsen bu durumu

Bebeğim shirleyim malesef ailelerimizi secemiyoruz. Ama bulunduğun hayata yönünü den verebilirsin. Bana baksana sen senin o bünyenin hiç dinlenmeye bocalamaya basaramamaya hakkı yok mu? Bunca yıldır bunu haketmemiş mi? Baban ve annem sağlıklı psikolojide değiller bunu sen de biliyorsun. Şuan bunca yıldır sana kodlanani yapıyorsun kazanamadın diye kendini mahvediyorsun. Her zaman siralamaya girmek kazanmak zorunda değilsin. Tabi ki tekrar çalışıp deniyor olacaksın ama şunu unutma geçici bir süreç hersey gibi, kalıcı değil. Annem payvonda çalışıyordu babam uyuşturucu kullanıyordu kendimden pay biciyorum bak ne oldu kendime hayat kurdum görüşmüyoruz. Sen de mutlaka universitene gidip baskısız hayata kavusacaksin disiplinden çıkıp istediğin gibi yaşadığın günler olacak sabret ve focus. Seni seviyoruz lustralli geceler

Aklı başında olduğun yazı yazmandan bile belli küçük kardeşim Senin temelin sağlam. 1 sene kaybetmişsin nolucak? Hiçbi şey olmaz. Hiç bırakma. Seneye sen de istediğin okulda olacaksın inşallah. Yolun açık olsun.

Biliyor musunuz ben bu yıla kadar aslında üstün yetenekli falan olmadığımı, beni sırf sosyal deney için BİLSEM'e aldıklarına inanıyordum. Gerçekten zeki olanların arasına ortalama zekalı birini koyup çok zeki gibi davranırsan nolur? Ebeveynlerimin ikisi de rehber öğretmen ve evde abur cubur alınınca ben yemeyeyim diye odalarındaki dolaba kaldırılırdı, odanın da kapısı kitlenirdi. Şimdi panik atağımdan sonra annem bana çok iyi davranmaya çok destek olmaya başladı hakkını yemeyeyim ama geçmiyor ki hepsi. Sonuçta yıllarca kafana kodlamışlar bir şeyleri. Babam başlangıçta doktor teşhisine rağmen benim depresyonuma da anksiyete bozukluğuma da panik bozukluğuma da inanmamıştı. Benim abarttığımı düşünüyordu. O beni yoğun bakımda görünce bir şeyler kafasına dank etti. Hala toksik davranışları var tabi. Zaten o da kendi içinde psikolojik sorunları olan biri. Şu an mutsuz olsam da evde çok gülüyorum, iyi görünüyorum. Onlar her şeyin düzeldiğini düşünüyorlar. Bu yüzden göndermezler beni. Arkadaşlarımla çarşıya çıkmaya zor izin alıyorum kaldı ki kendi başıma tatil. İmkanı yok. Bir ara genel cerrah olmayı düşünüyordum ama psikoloji benim için bir tutku. Bu konuda yetenekli ve bilgiliyim de. Bunu psikiyatristim ve psikoloji alanında tanıdığım birçok kişi de söylüyor. Hatta projem var, psikoloji projem. TÜBİTAK sergiye davet etmişti :) bu benim tutkum. Ama belli mi olur kim bilir fikrim kaç kere değişir. O günleri göreyim yeter ki

sen harika bi kadınsın bebişin mi var ne kadarlık

Umarım kazanırım. Elimden geleni yapmaya çalışacağım. Teşekkür ederim, mesajınız beni çok duygulandırdı

Ebevenylerinizin bu sekil davranmasının sebebi onların kendi ebeveynlerinden kaynaklı bir durum. Yetistigi ortamı görünce asla kızamazsın bir insana. Kimin meslegi ne olursa olsun anne babasından ne görüyorsa o sekile bürünüyor. Acı ama gercek, bu gercek tüm psikoloji kitaplarındada yazar bilirsiniz. Her sey geciyor.. her sey ama ebeveynlerin sergiledigi travmalar asla gecmiyor. Belki bir nebze olsun terapiler esliginde uzaklasılıyor ama ister istemez akla düsüyor. Yasadıklarınızdan ve konulan teshislerden yola cıkarak hem ruhsal, hem bedensel, hem zihinsel rahatlayabileceginiz aktivitelere ihtiyacınız olacak sizin. Şuna dikkat ettim her kelimenizde "korkuyorum" yazıyor. Koca bir korku icindesiniz, düsünceleriniz sizi yiyip bitiriyor biliyorum ama imkanınız varsa eger ve ilginizi cekiyorsa cekim yasasıyla alakalı kitaplar okuyun derim. Neyi anarsanız, neyi söylerseniz, neyi düsünürseniz onu yasarsınız. Eger bir seyi gercekten cok istiyorsanız dilinizin ucunu gectim aklınızın icinde bile "korkuyorum" diye bi kelime asla asılı kalmamalı. Ruhunuzu resetlemek icin yoga dersleri alabilirsiniz, yoga kitapları okuyabilirsiniz. Cünkü ancak kendinizi kendiniz degistirirsiniz. Beyninizin, düsüncelerinizin, zihninizin mimari sizsiniz eger gelecekteki hayallerinizin gerceklesmesini istiyorsanız asla lügatinizda "korkuyorum, yapamıyorum" diye bir sey olmayacak, olmamalı. Koca bir yol var önünüzde... o koca yolu kücük sakin bir müzik esliginde bir düsünün gökyüzüne bakarak, kendinizi sorgulamalısınız. Tutkularınızın pesinden gitmelisiniz, beyninizdeki kodların üstüne renkler cekebilirsiniz. Renkler olmasa o kodların harflerin kelimelerin yerlerini degistirebilirsiniz, yani o kodları tam yok edemeseniz bile değistirmek, ezmek, silmek icin alternatifler var. Sizde bitiyor, istemekte bitiyor.

Gidecegin universiteyi hayal et istedigin bolumdesin, ozgursun sosyal cevren var aosyal aktivitelerin var kesfedecegin yeni yerler, yeni insanlar, yeni şeyler var bunlari kendini motive etmekte kullan canim

Ne kadar aklı başında, olgun, kendini güzel ifade edebilen bir genç kızsın sen Evet ailen çok büyük hatalar yapmış sendeki yaraları sarmalari, tamamen geçmesi zor belkide Ama şimdi geçmişe değil önüne bakma vaktisen bu güzel kalbin ve ne istediğini bildiğin halinle hayallerine sıkıca tutun ve yürümek istediğin yola hedeflen Basaracaksin sende biliyorsun bunu, acabalari, keskeleri unut. Şuan o kadar kıymetli ki, ve bu vakti verimli geçirmeye bak, güzelce dersini çalış, zorunlu verdiğin arayı kısa sürede toparlayacaksindir. Çokca sevgiler, başardım dediğin yazıyı görmek dilegimle, herşey gönlünce olsun

Canım benim konunu okuyunca çok duygulandım. Benim kızımda bu sene üniversite sınavına girdi ve o da güzel bir sonuç alamadı. Olsun ne yapalım dünyanın sonu mu. Hiç bir şey siz gençlerimizin mutluluğundan saglığından önemli değil inan bana hemde hiç bir şey. Herşey olur yeter ki can sağlığı olsun. Kızımda psikoloji istiyor. İnanıyorum ki sen de kızımda istediğiniz bölümlerde okuyacaksınız. Yeter ki kendine güven ve inan canım. Her şey gönlünce olsun :) :)

Evet oranın duygusal olduğunu biliyordum içine dokunmak istedim öptüm inşallah seninle sınava girmiş gibi olacağım bekliyorum

Bu yollardan ben de geçtim. Kendin için ayağa kalkıp savaş vermeli ve bu insanlardan kurtulmalısın. Hayattaki en büyük şans bence ailedir ailesi böyle olan insanlar her kötü olayı maalesef büyük yıpranmışlıklarla atlatıyor. Ama yine de tutunup hayatımıza devam etmek zorundayız bi şekilde. Terapiyi asla kesme fakat okulunu kazan bitir ve bu insanlardan kurtul.

Çok üzüldüm yaşadıklarınıza. Genelde 12. sınıf öğrencilerinde çok karşılaşıyoruz bu sorunla. Bütün yaşanmışlıkların tepkisi bir anda tam da sınav senesinde ortaya çıkıyor. Siz tedavinize odaklanın ve sakın bırakmayın. Umarım bu sırada aileniz de yaptıkları hataların farkındadır ve size destek oluyorlardır.