Ah işte problemim tam olarak burada başlıyor! Mükemmel olmadığı sürece bir işi yapmamın hiçbir anlamı olmuyor gözümde yeterince iyi olduğuma inanamıyorum bir türlü. Sorunumun farkındayım ve yardım alıyorum ama bu süreçte günlük hayatıma devam etmekte çok zorlandığım için zaten otomatik olarak başarısız oluyorum ve bursumdan olacağım sanırım.

alakasi yok- bu olaylar niye heryerde gelsin basiniza? her insan ruh hastasi degil sonucda. doktorani aldiktan sonra kurtulmus olursun bu insandan- sen niye emeklerini cöpe atasin. belki özgüvenini yükseltmen lazim- e bide cok üstüne gelince hafif cemkir. avrupadasin galiba- sakin ezdirme kendini. burda en üst düzey patron bile negatif elestiri yapamaz- koru kendini. az göster disini ve catcat cevap ver.

Ruh sağlığınızı bozacaginiz gibi fiziksel sağlığınızı da bozacaksiniz. Bakın mükemmeliyetçi insanların yaptığı en sıkıntılı şey gece gündüz farketmeden diş sikmaktir. Dişleriniz asinacak ve zamanla çıtır çıtır kırılacak. Bununla da kalmayacak dış sıkmaya bağlı olarak boyun fıtığı olacaksınız. Değer mi. Asla. Nereden biliyorum kendimden... Başa çıkmak sizin elinizde lütfen yardım alın. Hayat öyle veya böyle geçiyor bu kadar zorlaştırma değer mi?

İşte dediğiniz gibi aslında sorun benim bunları çok kafama takıyor olmam. Başarılı olmaya karşı olan bakış açımı değiştirmem gerekiyor. Yoksa bunlar gideceğim her yerde başıma gelecek olan şeyler. Kendimi düzeltmek için yardım alıyorum ama bu süreçte günlük hayatıma devam etmekte çok zorlanıyorum. O yüzden sanırım devam edemeyeceğim

diğer konularını da hatırladığım kişi sizseniz, zaten doktoraya başladığınızdan beri çeşitli sebeplerle mutsuzsunuz. mukemmelliyetçiliğim bana engel oluyor diye kendinize bahane oluşturmayın bence. doktorayı yarım bırakmak dünyanın sonu degil, başka yerde yeniden başlarsınız. mutlu olup olmadığınıza bakın. bu süreç bir sınav değil ki çalıştınız bitti sabret diyelim. özellikle tez dönemleri tam zamanlı hayatınızı kaplayan bir işe dönüyor, onunla yatıp onunla kalkıyorsunuz. bence böyle bir yoğunluğu orada kaldıracak kadar güçlü görünmüyorsunuz. ve emek verdikçe kısır döngüye gireceksiniz, vazgeçmek zorlaşacak, ama ilerlemek daha zor olacak... tabi siz bilirsiniz. bu anlattıklarınızdan çıkarım sadece.

Umarım çok daha iyi şartlarda bir iş bulursunuz. Sizi anlıyorum.

Gerçek "başarı" kendinizi iyi hissetmek.

Tamamen benim problemim işte bu. Komik görünüyor değil mi dışarıdan :) Rasyonel bir bakış açım yok kendi başarısızlığıma karşı. Her zaman böyleydim ben hani o 95 aldığında dünyası başına yıkılanlardan. Önce araştırma konumu belirlerken olmayacak diye kendimi çok yıprattım. Daha hafta başında tez izlemem vardı ve komitem araştırma fikrimi çok beğendi, araştırma planını da oldukça başarılı buldular. Bu bursumun devamı için bir gereklilik ve raporunu da gayet düzgün bir şekilde yazdılar. Benim danışman hocam bursumun üzerinde söz sahibi olan kişi ve onun hiçbir problemi yok benimle ilgili. Beraber çalıştığım post doc' un var ama onun da bir söz hakkı yok. Mantık çerçevesine sığmayan bir korku yaşıyorum zaten yardıma ihtiyaç duyduğum konu bu. Terapistime de kendimi başarısız hissetme nedenlerimi 'Bir tekniği üç defadır yapıyorum ama %100 başarıya ulaşamadım', 'Post doc her yaptığıma bir bahane buluyor' harici anlatabildiğim bir şey yok -- çünkü gerçekten yok . Not ortalama, tez izleme komitesi raporu, gelişme raporu gibi gerekli olan bütün şartları sağlıyorum bursum ile ilgili. Psikolojideki şemaları biliyor musunuz bilmiyorum ama ben tamamen 'başarısızlık' şeması etkisi altındayım. Zaten mantıklı düşünebilsem kendim hakkında böyle olmazdım. Bu durumu şöyle anlatabilirim günlük hayattan bir örnek ile: Evi %100 temizleyeceğime emin olmadan kesinlikle temizliğe başlayamıyorum. Bir odayı bugün, diğerini yarın temizleyeyim olayı bende yok. Masamın üzerine %100 düzenli değilse ders çalışmaya başlayamıyorum. Sorun benim olaylara olan bakış açımda yani, tüm dünya gelip yaptıklarımın yeterli olduğunu söylese de ben inanmıyorsam olay bitiyor. 3nity

Carol Dweck'in Mindset kitabini okumanizi siddetle tavsiye ederim. Bana da terapistim onerdi. Bazi insanlar basarisizligi ogrenme firsati olarak goruyor, nasil beceriyorlar acaba sorusunun cevabi ve baska pek cok faydali seyler. Dweck Stanford'da akademisyen, hayatini basarisiz olma korkusuyla gecirmis ve butun kariyerini bunu hissetmeyenler ne yapiyor uzerine kurmus. :)

Keşke avrupada olsam, nasıl pişmanım avrupaya gelmediğime anlatamam! Doktorada daha 2. dönemim. Bu şekilde devam edersem zaten bursumdan olacağım. Kendi kendimi sabote ediyorum çünkü. Çok teşekkür ederim tavsiyeleriniz için.

İlk geldiğimde bu kadar kötü değildim ama o kişi o kadar o kadar mükemmelliyetçi ki... Sürekli eleştirilmek benim zaten içte olan başarısızlık hissimi körükledi sanıyorum tam bir duygu tutulması içindeyim. Sorun işleri yapamamam değil aslında. Ben her tekniği yapabiliyorum. Sadece beraber çalıştığım post doc' un kriterlerine bir türlü uyum sağlayamıyorum. Bu da kendime olan güvenimi bitirdi. İnanın başkası yanımdayken kal geliyor bildiğimi de yapamıyorum artık.

konuyu takipteyim. beni de işten çıkarıyorlar. ilk ciddi işimdi onda da kovuluyorum. kendimi dünden beri başarısız, çaresiz, yetersiz hissediyorum. sanki iş bulamıcak gibi. sanki kimse beni işe almazmış gibi geliyor.

Damdan düşenin halinden damdan düşen anlar, değil mi? Evet çok sabırsız ve kendime karşı çok acımasızım. Türkiye' de araştırma görevlisiyken öğrencilere karşı hep çok sabırlıydım, hata yapmalarının normal olduğunu ama tekrarını yapmamaları için benimle paylaşmalarını ve sorunun üzerinde konuşmamamız gerektiğini söylerdim. Saklamak daha çok sorun yaratır ve öğrenemezsiniz, önemli olan öğrenmeniz derdim. Kendime gelince ise hiiiç ama hiiiç öyle değilim.

son zamanlarda bir mottom var. ing ama anlarsınız diye düşünüyorum: "my best is enough for anything all I have to do is just believe." mükemmel olmak zorunda değilsiniz elinizden geleni yapmaya devam edin.

teşekkür ederim. inş

Hepsi var, forumda da sık sık tavsiye ederim kitapları. Kendi şemalarımın da farkındayım zaten terapi görüyorum. İşte çözüm aşamasında bulunduğum ortamda kalmak beni zorlayan kısım şu an. E

Başa çıkamıyorum.

her şeyi mükemmel yapmak zorunda değilsiniz bunu kabullenirseniz sorun çözülür. Daha iyi olmaya kendinizin en iyisi olmaya tabiki çaba gösterin ama bu bir stres kaynağı olmamalı

Terapistimle bir tanışıklığınız var mı? Birebir aynı cümleleri kuruyor odak noktayı değiştirmek konusunda :) Benim psikolojim sizin bahsettiğiniz gibi işlemiyor. Çok uzun süre travma sonrası stres bozukluğu tedavisi gördüm yaşadıklarımdan dolayı ve normal hayatıma devam etsem de bende anksiyete bozukluğu gibi etkileri kaldı. Ve hep çok çalışıp, başarılı olarak kendi özgüvenimi geri kazandım. Şu zamana kadar akademik anlamda başarısız olmadığım için de su üstüne çıkan bir konu olmamıştı başarısızlığa karşı bu kadar tepki geliştirebildiğim terapilerde. Bu ayrıntıları konu başında vermediğim için çok anlaşılır olmamış sizin için sanırım. Mesela önce kendi başarısızlığım ile ilgili mantıklı olmayan şeyleri yaratıp, sonra da buna kendim inanıyorum ve fiziksel tepkiler veriyorum. Başkalarına karşı çok objektifim ama kendime karşı kesinlikle değilim. Şu an EMDR terapisi görüyorum tekrar bu yanlış inancımı değiştirmek için. Benim için de kolay değil bu durum.

bunu izleyin.

Psikonet yayınlarının kitapları var. Netten bi bakar mısınız. Uzman psikologların yazdığı. Orda bu davranışınizin gerisinde ne yatıyor. Hangi duygudurumundan kaçmak için zihninizi başarıya odakladığınızın gerçek sebebini okuyarak anlayabilirsiniz.. kendi durumunuzu çözmek adına..

Bu yorumunuzu ikinci görüşüm. Cevirisini bulamadim nedir anlami?

Şaka bi yana, son dönemlerde aşırı karamsar bi insan oldum. Hep kötü olacağına inandırdım kendimi, olayların hep olumsuz taraflarını gördüm. Derslerimde nasıl olsa başaramıyorum ruh haline girip çalışmayı bıraktım. Özel hayatımda asla sevilmeyeceğim hissine kapıldım. Sonra baktım böyle düşündükçe her şey daha kötüye gidiyor, buna bi dur demem gerektiğini düşündüm. Şansıma bi gün hocalardan birinin bi öğrenciyle konuşmasına kulak misafiri oldum. Çocuk benim ruh halimle çok benzer bi durumda olduğunu anlatıyordu. Hoca da ona mantralardan bahsetti. Araştırdım ve bulduğum o mantrayı dinlemeye başladım. Bunun yanında kişisel gelişim kitabı okumaya başladım, çünkü neyi nasıl isteyeceğimi bilemiyordum. Esmaların gücüne çok inanırım, dualarımı esmalarla birlikte okumaya başladım. En önemlisi bi şey için çabalarken beynimin derinliklerinde olan 'ya yapamazsam, ya olmazsa?' korkusunu silmeye başladım. Karşıma istemediğim bi şey çıkınca 'bundan daha kötü ne olabilir ki?' diyorum, kendimi sakinleştirmeye çalışıyorum. Bir de bi dönem spor yaptım, çok iyi gelmişti. Tabii ki bunları yapıyorum hayatım mükemmel diyemem ama en azından başa çıkmayı öğrenmeye çalışıyorum.

Şimdi baktım internetten buldum kitabı. Hemen alacağım. Çok teşekkür ederim. Başarısızlığı öğrenme fırsatı olarak görmek çok isterim. Babama da ne zaman hata yaptım, yanlış yaptım desem bana hep 'Ne güzel işte, öğreniyorsun' der. Ben de bu bakış açısına sahip olmayı çok isterim.

çocukluktan gelme bir şey bu. bende de var geçmiyor ne yazık ki. ama çözmeye çalışıyorum ben de.

aklima tavsiye gelmedi. bende fena sayilmam ama asla mükemmel olmadim ve böyle bir istek icimde hic gelismedi- beni 80% tatmin ederdi- ve ediyorda. isyerinde genelde 70% üstüne bile isteye cikmam mesela :) fazla takma bence. yabanci bir ülkede, alaninin disinda olan bir bölümde Doktora yapiyorsun- o kiytirik hocan cok biliyorsa kendi göstersin ayni performansi

bu kadar başarıya endekslenmeniz sanki bi savunma mekanizması, yani bir şeyden kaçış için zihin başarıya odaklanmış gibi..

ne diyebilirim ki, bol şans :) yarım doktora tezim öylece kaldı. belki bu yüzden taraflı yorum yapmışımdır :) ama sorunu biliyorum dediğiniz sorun tek sorun değil. diğerlerini de görmezden gelmeyin. anlaşamadığınız danışman, alışamadıgınız sistem, gruplaşmalar, özlem vs tabi hatırladığım konular sizinse :) bir de gerçekten yetersiz kalmış olma ihtimaliniz var. bursunuzdan endişe ediyor olma sebebiniz de bu sanırım. mükemmel olmasa bile işler yolunda gitse burs korkunuz olmaz. danışmanınız iyi aynen devam et derken sizi niye bu korku sardı?

Çok doğru bir tahmin, geceleri ya hiç uyumuyorum uyursam da REM uykusuna geçiş yapamıyorum. Dişlerimi sıkıyorum. Sürekli olarak boyun-sırt ağrısı çekiyorum. En son ne zaman dinlendiğimi hatırlamıyorum bile. Psikoterapi görüyorum ama ilaç desteğine ihtiyacım olduğunun farkındayım. Yaşadığım ülkede psikiyatriste bir danışman ya da pratisyen hekim göndermeden gidemiyorum. Danışman randevum da 1 ay sonra malesef... R Rosalind

Çok doğru, tam anlamıyla bu durumdayım. Zaten bu bir döngü şeklinde ilerliyor, iyi sonuçlanmıyor. Teşekkür ederim tavsiyeleriniz için.

bu tip insanlar genelde sorunlu oluyorlar- ruh sagliklari tam yerinde olmuyor. yoksa zaten sizi elestirmez ve elestirse bile positif bir elestiriyle yaklasir. yani ben sahsen yanimda staj gören avukatlara sevecen yaklasiyorum. sonucda siz ögrenmek icin ordasiniz. bence kendinize telkin verin- bu insan ya asiri kiskanc ya asiri sorunlu. belkide ikisi. takilacak bir tip degil yani. bir kulaginizdan girsin digerinden ciksin

Zaten daha kötüye gidiyor. Çok basit bir şeyi yapmada çok tecrübeli çalışma arkadaşlarıma yardım ediyorum. Daha yeni başladım ve benim işim teknik ile ilerleyen bir iş olduğu için el hızı zamanla gelişiyor. Onlar kadar hızlı değilim. Bu hafta üçüncü denememdi ve tabii ki gelişme var ama onların istediği etkide değil. Ben de onlara yetişeceğim diye o kadar panik yaptım ki elimi falan kestim. İnsanlara sorun yaşatıyorum yani bir de yardımcı olmayı geçtim. Kendi kendime kaldığımda daha efektif bir şekilde yapabiliyorum ama... İnsanlar anksiyetemi tetikliyor.

Yüksek tempoda spor, yüzme gibi aktiviteler benim terapistimin de tavsiyesi. Ben de her akşam koşuyorum. Ben sorunumun farkındayım ve kendi kendime başa çıkamadığım için destek alıyorum. İyileşme bir süreç gerektirdiği için ben de burslu olduğum için bu süreci iyi yönetemeyerek bursumdan olacağım muhtemelen. Günlük hayatımı-sorumluluklarımı yerine getiremiyorum. Tam olarak bu hissin etkisindeyim malesef ve sadece akademik anlamda böyleyim. R Rosalind

anlıyorum sizi de, şimdi mantık dışı bir korku yaşarız, ama sakin düşündüğümüzde, şu an sizin de mantık dışı olduğunu söylemeniz gibi, aslında bu korkunun boş olduğunu anlarız. şimdi siz buraya yazarken, bu korkunun boş olduğunu biliyorsunuz. buna rağmen bursumu kaybedeceğim diye yazmak, kaybetmeyeceğinizi biliyorken yazmak neden? mesela ben burs nasıl olsa elden gidecek, belli ki başarısız oluyor, danışman memnun degil, saha fazla yıpranmadan dönsün diye düşündüm sizin için :) ama öyle değilmiş. kendinize okul harici bir etkinlik bulmayı denediniz mi? biraz odak noktanızı değiştirseniz. dans kursu mesela?

Uzun zaman oldu, hemen sonrasında bir intihar girişimim oldu ve 3 sene aralıksız psikoterapi+ilaç desteği gördüm. Enkaz halden, yurtdışında kendi başına yaşayabilen bir kadına dönüştüm. Aslında bu geçmişimi hiçbir zaman bahane olarak görmedim. Çok güldüm, çok gezdim, aşık oldum, aşk acısı çektim, yeni diller öğrendim, müzik aleti çaldım ve bir spor dalında uzmanlaştım; akademik olarak da hep çok çalışkan ve başarılı oldum. Yani hayatımın geri kalanını dolu dolu yaşamaya söz vermiştim. Yurtdışında doktoraya başlamak ise bütün ayarlarımı bozdu! Bu kadar çok tepki göstereceğimi ben de bilmiyordum. O yüzden şu an nasıl tepki vereceğimi bilmiyorum, hislerimi kontrol edemiyorum. Birçok his tetiklendi. Terapistim de aynı sizin gibi yavaş ilerle, tadını çıkar; şu ana kadar yaptıklarını düşün, kendine ödül olarak gör diyor. Olaylara bakış açınız o kadar doğru ki çocuklarınız çok şanslı :) Teşekkür ederim ilginiz için.

Evet haklısınız. Ben de bu şekilde yaşamak istemiyorum bir adım atmalıyım kendim için...

Elimden gelenin en iyisi her şey için yeterli, yapmam gereken sadece inanmak gibi bir anlamı var

tecrübeniz eksik arttıkca istediğiniz seviyeye gelirsiniz tecrübe dediğimde işinizle alakalı değil çok iyi bir mühendissinizdir arabayı çok iyi yaparsınız bu saatten sonra uçak yapacağınıza inanırsınız uçak yapmaya başlayınca tekniği farklı sistemi farklı herşeyi farklı bakacağınız ve görmeniz gereken noktalar farklı ilk başarısızlıkta kafanızda yarattığınız tüm sistem çökmüş tecrübeniz arttıkça geçer hep mükemmel hep başarı olmuyor birazda başarısızlığı tadın

Merhaba, çok teşekkür ederim paylaştığınız için. Bende çocuk sorumluluğu yok, olsaydı kesinlikle yapamazdım sanıyorum ki. Bende farklı olarak şu var ki benim somut olarak başarısız olduğum bir durum yok. Tez izleme komitem iyi geçiyor, gelişme raporlarımın geri dönüşleri iyi oluyor, deneylerim yürüyor, derslerim de iyi gidiyor not ortalamam bursumun devamı için gereken ortalamanın çok üstünde. Şimdi böyle anlatınca sorun ne diyeceksiniz? Ben alan değiştirdiğim için tekniklere hakim değilim bir türlü istediğim %100 başarıyı elde edemiyorum bir teknik öğrenirken. Normalde hemen kapardım, şu an bir teknik deniyorum tam 3 defa denedim üçünde de %70-80 başarının üzerine çıkamadım. Üstüne bir de beraber çalıştığım post doc inanılmaz mükemmelliyetçi ve bir tekniği bir defa öğrenemiyor oluşum onu delirtiyor, benim üzerime çok yükleniyor neden diye. Her işimi eleştiriyor yani makineyi sağ elle açtın neden sol elle değil, sunumda siyah rengi kullanmışsın mavi kullan diye. Bunlar benim mükemmelliyetçiliğim ile birleşince ya hep ya hiç, %100 iyi olmazsam hiç olmayayım diye düşünmeye başladım. Danışmanımla bu konuyu konuştuğumda çok şaşırdı hatta ben senden mükemmel olmanı beklemiyorum, benim labımdan iyi yetişmiş bir şekilde çıkmanı bekliyorum, gelişmenin yavaş ya da hızlı olması ile bile ilgilenmiyorum, neden bu ruh haline büründüğünü anlamadım dedi. Yani sorun benim başarısızlık algımda, bir tekniği bir seferde iyi yapamıyorsam başarısızım; bir dersi A ile geçemiyorsam başarısızım gibi çarpıtılmış bir algım olmasında... Somut olarak başarısız olduğum bir durum olsa zaten bursum kesilir, bu konuda çok katılar geri dönüşsüz bir burs olduğu için. R Rosalind

Sizi strese sokan kişinin yanında başınıza bir aksilik gelirse asla "ah, vah, tüh, ben naptım ya" falan demeyin. Böyle insanlarin karşısında özgüvenli ve soğukkanlı durmanız gerekiyor yoksa daha çok üstünüze gelir. Herkesin başına gelebilir böyle şeyler falan diyin. Bir de bursumu kaybedersem falan diye düşünmeyin. olumsuz düşünce insanı çok panik yaptırıyor, panik+stres de iş verimini düşürüyor. Bursumu kaybedicem, yapamayacağım diye düşünmenin size hic yararı yok ama gerçekten çok zararı var.

Merhaba, Size kisaca kendi hikayemi anlatayim. ABD de cok sevdigim alanda master yapma hakkini kazandim sizin gibi. NY da dunyanin en iyi universitelerinden birinde, bebegim 4 aylikken basladigim masterimi bebegimi hicbir bakiciya/krese vermeksizin ve de yardimcim olmaksizin 1 senede bitirdim. Bir senede bebegime baktim, masterimi basariyla yaptim, PhD icin basvrularima ve sinavlarima devam ettim ve de tatillerde Florida, Chicago, West coast vs gezdim, ayrica PhD kabul de aldim. Ayrica surekli gezmelerime, alisverisime, pikniklerime, arkadas bulusmalarima da katildim, oyle bir seneydi yani. PhD ye baska bir universitede basladim, kayinvalidem bebegime bakmaya geldi, bebek bakimi, yemek vs hep o yapiyordu ama PhD de ilk donemden sonra o kadar basarisiz oldum ki, ve bir turlu toparlayamadim. Basarisizlik, yetersizlik hissi, psikolojik bunalimlar, sikintilar, ben yapamiyorumlar pesimi birakmadi. Oyle kotu gecti ki hersey anlatamam, battikca battim, battikca battim, inanin danisman hocam cok iyi ve cok guclu birisi olmasaydi belki de universiteden atilmistim. Ve ben danismanimla konustum, 3. donem sonunda master derecemi alip, PhD yi biraktim. Aslinda hicbirsey kaybetmedim cok sukur ama danismanimla son konusmamda cok ozur dilerim dedim, bana olan o kadar desteginizi ve guveninizi bosa cikardigim icin cok uzgunum dedim. Hic uzulme dedi, phd yi birakan o kadar cok ogrenci var ki, sen ilk degilsin, ustelik senin kaybettigin birsey yok, yillarca phd ye devam edip son dk da birakan cok kisi var dedi. Size tavsiye vermeyecegim, kendi hikayemi paylastim. PhD yi biraktigim icin cok mutluyum. Oyle kotu etkiledi ki beni, hala dogru duzgun birsey yapamayacagima, is bulamayacagima, bulsam iyi calisamayacagima vs inaniyorum hala. Biraz kendimi toparlamaya ihtiyacim var. Cok sukur PhD den atilmadan masterdan birakip cikmisim, yoksa daha neler olurdu bilemiyorum.

Haklısınız, ama çarpıtılmış düşüncelerimi tek başıma düzeltemiyorum. O sebeple destek alıyorum ama bu iyileşme sürecinde bu hisler o kadar baskın ki nasıl burada kalmaya devam edeceğim bilmiyorum. En büyük problemim bu aslında, yoksa düzelebilecek bir şey olduğunun farkındayım. Çünkü somut olarak hiçbir başarısızlık durumum yok benim tek seferde bu tekniği %100 yapamadım diye ağlamalarım hariç :)

çok geçmiş olsun, umarım bir an önce atlatırsınız. olayın üzerinden ne kadar geçti bilmiyorum ama artık kendinizi ispatladınız. çok zor bir bursu kazandınız. bundan sonra biraz dinlenip, yavaşlayıp, başarının tadını çıkarma, hayatınıza devam etme zamanı diye düşünün. ayrıntılar gelince vazgeçtim bende. orada tamamlayın eğitiminizi. en birinci olmak zorunda değilsiniz. keyfini çıkara çıkara yapmaya bakın. mutlu olmak başarılı olmaktan daha değerli. mutluluk şartı akademik başarıdan ibaret değil :)

Çok iyi anlamışsınız tam olarak bu durumdayım. Mühendisim, çok iyi olduğum bir alandan daha ilgimin olduğu aynı segmentte ama farklı bir alana geçtim. Hala çok ilgimi çekiyor ama kullanılan teknikler çok farklı ve ben tam olarak göremiyorum. Eski başarımı elde etmek istiyorum olmuyor. R Rosalind

Nasıl olacak böyle bilmiyorum :) P purring Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir

R Rosalind Franklin yorumlari okumadim, konuyu okuyunca sadece gulumsedim. normal bir doktora öğrencisinin sıkıntıları, hepsi geçici, yüksek lisans yaparken solusyon hazırlarken yanlışlıkla hem karıştırıcı hem ısıtıcıyı açmışım, solüsyon kaynadı, panik yapıp soğuk masaya koyunca şişe çatlamış... Hocam biraz psikopatti, ama hepsi geçti şimdi gülüyorum:)) hata yapan yeni başlayanlarda bunları hiç çekinmeden anlatıyorum... hepsi geçici, öğrenmeyi bildikten sonra hep gelişirsin... sonuçta bebekken hemen yürümeye başlamadık zaman aldı, biraz sabır...

Benim kendime sorduğum bir soru vardı; "İnsanlar neden doğruyu bildikleri halde yapamazlar? " Bir kitapta bulduğum yanıt şu oldu; Insan önce kendini sevmeli. Sevdiğin zaman kendi sorumluluğunu alırsın. Sorumluluk almak irade göstermek demektir. Irade sahibi insanlar, karar alır ve uygular. Sizin karariniz mukemmel olmaya çalışmaktan vazgecmek. Bu size zarar veriyor çünkü. Kendinizi gercekten severseniz size zarar veren seyi yapmazsiniz bu kadar basit aslında. Kendinize karşi ilk sorumlulugunuz huzurlu olmak. Bir daha size zarar veremeyecekleri kadar guclu bir kadinsiniz artik. Ve lutfen siz de kendinize zarar vermeyin. Mukemmelliyetci bir yapim vardi ama coktan kurtuldum bir kitaptaki bir cumleyle basardim bunu. Diyordu ki, mukemmelliyetci insanlar aslinda herseyi mukemmel yapmaya calisan basarili kisiler degil, surekli kendilerini baskalarina yarandirmaya calisan acizlerdir. Kimseye kendinizi begendirmek zorunda olan bir aciz degilsiniz. Ve yapilan elestiriler... Beni herkes elestirebilir ama uslubu uygun olmali, o zaman elestiriyi hediye kabul eder, tesekkurlerle alir ve uzerinde dusunurum. Amaaa kaba, saba ya da incelikli ama israrla tekrar eden yıkıcı elestirilere asla izin vermem bu kim olursa olsun. Acikca soylerim bu tarz elestirileriniz beni rahatsiz ediyor diye kimsenin bilincaltimizi olumsuz kodlamaya hakki yok.

Bütün akademik - çalışma hayatı başarılar ile geçmiş bir insan olarak yurtdışında burslu doktora seviyesine kadar geldim ve tökezledim :) Şu ana kadar hiçbir işi ikinci defa tekrarlamama gerek kalmamıştı, dersi derste öğrenen bir insandım çalışmama bile gerek kalmazdı

Nasıl olacak böyle bilmiyorum :) P purring Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik