farkında değilim cnm sileyim ok. I ice floe

var cnm nefesim yetmiyor anksiyetem olduğunda nefesim kesiliyor yatıyorsam yada oturuyorsam ayağa kalkıp alabildiğim en derin nefesi içime çekip hatta ciğerlerimi acıtırcasına ancak öyle rahatlıyorum boğulma hissi dedikleri bu sanırım...

Uffff kizlar yaaa benim kollarim uyusuyor yaniyor sanki simdide buna taktim kafayi acaba kotu bir seyimmi var diye. Allah im aklimiza sagligimiza mukayyet olsun insaallah. cennetyarim Hadi Gelin

Evet aynen böyle. Ben de iki yil oldu sanirim anksiyete teshisi konulali. Benim hastalik hastaligi ile basladi basim agrisa kotu bir sey var bogazim sisse basim donse vs hep en kotu hastalik belirtisi ve ölum korkusu. Sonra da aynen dedigin gibi yakinlarima bir sey olacak kardesim araba kullanirken biriyle dalasacak kaza vs esim karsidan gecerken araba carpacak gibi seylerle devam etti. Doktor bana ilac verdi 7ay kullandim iyi geldi ancak o ilac kalp ritmimk bozdu boyle durup calisiyor gibi his. En son ilaci buraktirdi tedavi bitti simdi o ritim bozukluklarim nadir de olsa oluyor ama kahveden sigaradan uykusuzluktn vs dedi doktor. Simdi nasilim? Eskisi kadar olmasa da hala ayniyim bunun icin psikoterapi etkili cozum diyorlar ama hic arastirmadim eger duyarsan bana da yaxar misin? Bu berbat bir sey her gunu mutsuz ve huzursuz geciyor insani acaba nerm agricak da hangi hadtalik olacak ya da kotu ne haberi alacagim diye, kurtulmamizdilegiyle... Önceki

Bugüne kadar hiç doktora gitmemiş olan her sorunuyla kendi başına çözmeye çalışan ben artık daha fazla dayanamayarak dün doktorun yolunu aşırı gerginlik, endişe, kaygı, ağlama nöbetleri, huzursuzluk nedeniyle tuttum. Anksiyete bozukluğu dedi bir ilaç verdi. Dün kullanmaya başladım. Etkisini 2 haftada gösteriyormuş. Kalabalıkta duramıyorum sıkıntı basıyor nefes alamıyor gibi oluyorum. İnsanlar benimle konuştuğunda laflar birbirine karışıyor sanki anlam veremiyorum. Ne yapacağımı bilemiyorum. Sanki tüm dünya üzerime geliyor. Gün içinde bir mutluyum bir mutsuz. Dengesizim sigaraya yüklendim. İlaç biran önce etki etsin diye bekliyorum. İlaç bittikten sonra kontrole gideceğim tekrar. Herkese geçmiş olsun. S

İlaclarin ne denli neye gore etkili oldugu tartisilir bu konuda dunyaca une sahip bir psikolog ilaclarin insani uyusturup korkunun ustunu orttugunu soylemis ben onun yalancisiyim bu yuzden bilissel davranis terapisini denemeyi dusunuyorum, bide bzim psikologlar dinlyip dinleyip takma yaaa bosss verrrr diyorlarmis liseli arkadaslar gibi uc kisiden de buna benzer bisey duymustum

O kadar lanet bir şey ki bir süre hayır düşünmeyeceğim kötü şeyler olmayacak takmıyorum dediğim an '' ya düşünmessem kötü şeyler olursa, ya takmadığım için korkularım gerçekleşirse? '' demeye başlayıp tekrar başa dönüyorum I ice floe

Doktor mu koydu bu teşhisi size?

Senin bu paragrafı okuyunca yanımda annem vardı ona dedim kendisi öğretmen maşallah bu gazetelerin 3. sayfa haberleri gibidir kendisi. Savunması da bilin önceden uyaran olmazsa kötü derdi. Anksiyetemin sebebi belli yani sürekli olumsuz beklentilerle şunu yaparsan bu olur bu tarz insanlar böyle yapar çocukluğumdan beri öyle korkutulunca öyle oldu.

Birde b12 ve kan degerlerime eylul basinda tekrar bakilacak. Ya yukselmediyse ya ilaclar iyi gelmiyorsa ya beni hastaneye yatirirlarsa ya baska birsey cikarsa... ya... ya... ya... neler geliyor aklima hep en kotuler aklimda Alla cumlumize sifa versin, dualar da olmasa napardim acaba Kizlar siz neler okuyorsunuz dua olarak, iyi geliyormu, onlarida paylasabilirmisiniz

benim de babam hep öyle yapardı hep olumsuz konuşurdu ve insanlara güvenmemeyi öğütlerdi bir ortak nokta buldum sanırım.. bu dikkatimi çekti güvensiz ortamlarda büyümüşüz...

Ahh hepsi birbirine benziyor işte bende de acaba delirir miyim korkusu oluyordu doktor:merak etme olmaz... deyince biraz rahatlıyorsun sen de kendini rahatlatmaya çalış biliyorsun bunların hepsi aşırı kaygılarımızdan oluyor çok zor ama işte ikna edici cümleler kur kendin için. smuwiLa

Depresyonla birlikte mi peki? Bir de şunu çok merak ediyorum deliririm diye korkuyor musunuz mesela ben şuan bu korku yüzünden gözlerimi kapatıp uyuyamıyorum. Bir de kalp atışlarım hızlanıyor yükses ses duyunca içim ürperiyor. Bu ya da buna benzer şikayetleriniz oluyor mu? G

bende vardi atlattim cok sukur hala terapi goruyorum. ilacta kullandim ama ilac asla care degil sadece kullandiginiz sure boyunca korkularinizi yatistiriyor. Panik atak anksiyete korkular depresyon falan tek tedavisi terapi yoksa gunden gune kotuye gidersiniz. istanbuldakilere kendi terapistimi tavsiye ederim ancak referanssiz calismiyor ve sanirim cok yogun I ice floe

Allah yardimcin olsun canim cok gecmis olsun. Evet isimiz zor hakikaten

ewet depresyonla birlikte deliririm korkusu yada ölüm korkusu hangisi baskın gelirse zaten anksiyete bozukluğu panik bozukluğu demek genelde doğum sonraları çıkıyor ortaya yada geçmişte yaşanan psikolojik travmalar etken nefes egzersizleriyle panik anında sakinleşiyorum telkinlerle birlikte ama korkularla yaşamak çok kötü bunu yaşamayan kimse anlamaz kitap okumak komedi filmi izlemek açık hava iyi geliyor neşeli şarkılar iyi yüksek ses tetikliyor benim vertigo sorunumda başladı sonraları o zaten çok kötü bişi ben haber bile izlemiyorum. ve korkmayın delirmezsiniz beyniniz size oyun oynuyor.

Beyin öyle bir güçtür ki.. Kafadan geçen her düşüncenin bir talep olduğuna inanıyorum... İyi şey ister, güzel şeyler düşünürseniz cevabı aynen öyle gelir, Ama hep korku ve kuşkuyla yaşarsanız aynen bunları da çağırırsınız. Trafik kazasından korkan insanlar hep kazaya uğrarlar. Eğer siz korkuyla yola çıkar ve hep bunu beyninizde kurgulayıp etrafa negatif enerji yayarsanız mutlaka şoföre kaza yaptırırsınız ama arabayı siz kullanıyorsanız ve böyle korkularınız varsa eğer sakın araba kullanmayın... Çocuğuna aşırı korumalı ana ve babalarının çocuklarına hep bir şeyler olur yani biri bir taş atsa bile gelir sizin çocuğunuzun kafasını bulur o zaman siz şunu düşünürsünüz "onu kollayıp korumasam hep başına olumsuz şeyler geliyor. Neden acaba? Bu tıpkı 'yu andırmıyor mu? Öyle mutsuz bir toplum olduk ki birbirimize günaydın diyemiyoruz, bir araya geldiğimizde hep olumsuz olaylar konuşuyoruz, biri bize nasılsın dese iyiyim demeye korkar olduk, işler nasıl deseler, derhal şikayet etmeye ve her şeyin kötü ve daha da kötüye gittiğini söylüyoruz, hastalıklarımızdan ve ölümlerden bahsediyoruz yani dostlarla da sohbetin güzelliği, keyfi kalmadı. Hep para olmadığından yakınıyoruz sanki bunu soran bizden para isteyecekmiş gibi. Aynen devam edin, neyi YOK diyorsanız, onu YOK etmeye devam edin, sürekli şikayet edip etrafa olumsuz ve zavallı görünerek her şeyin bereketini kaçırın, ayrıcada bu kadar mızırdanma sonunda dostlarınızı da kaçırdığınızı fark edeceksiniz. Sürekli param yok diyen insanlar paralarının bereketini öyle kaçırırlar ki bir gün gelir birde bakarlar gerçekten paraları bitmiş ama bu bitiş ani çıkan hesapta olmayan mecburi harcamalarda olabilir, sağlığa harcanması gereken miktarlar da olabilir. Hep hastayım diyen insanlar mutlaka hasta olurlar beyin şartlanmaya görsün hangi hastalıktan korkup, çağırıyorsanız size onu getirir. Allah zaten verilen nimetlere şükretmesini bilmeyen kullarından bu nimetleri bir müddet sonra almaya başlar. Çevrenize bakın örneklerini çok göreceksiniz. Gelin bundan sonra Nasılsın diyenlere ÇOK İYİYİM ÇOK ŞÜKÜR demekle işe başlayın. Öyle bir toplum olduk ki karşımızdakini yargılamaktan sevmeye zaman bulamıyoruz. Oysa her yaşta sevgiye ihtiyacımız var. Sevgi sunulmazsa sevgi değildir. Neyi severseniz sevin ama içinizde yoğun sevgi duyguları olsun. Birisine sevginizi söylediğinizde hareketlerle bunu pekiştirdiğinizde ona öyle güzel bir enerji yollarsınız ki, onun mutluluğunun enerji şeklinde size geri dönüşünden aldığınız pozitifi başka hiçbir şeyde bulamazsınız. Yeni bebeği olmuş bir anne eğer sıkıntıları varsa veya olumsuz bir kişiliğe sahipse lütfen en olumlu olduğunda bebeğini kucağına alıp onu çıplak tenine deydirsin. Eğer bebeklerinizin huzurlu ve sağlıklı bir bebek olmasını istiyorsanız onu sakin kavgasız gürültüsüz ve pozitif bir ortamda büyütmeye çalışın, Kızgınken, sinirliyken kucağınıza almamaya çalışın ve ona sınırsız sevginizi gösterin. Öpün koklayın ve bilin ki bu günler çok çabuk geçecek ve bilin ki çok çabuk büyüyorlar. Bazı anne ve babalar çocuklarını çok sevdikleri halde bunu ifade edemez ve gösteremezler. Neden? Ne zaman göstereceksiniz? Allah'ın verdiği bu armağana sevgiyi en güzel şekilde göstermemiz bir şükür ve teşekkür değil mi? Beyin öyle bir güçtür ki, İnsan beyin gücünü kullanarak isterse kendini felç de edebilir, öldürebilir de, kanserini de yenebilir. Yeter ki beynini şartlandırabilsin. Beynimizde yaklaşık 13 milyar civarında sinir hücresi vardır. Her bir hücre yaklaşık 7.3 kilo voltluk enerji açığa çıkarır. Pratikte mümkün değil ama teorikte beyindeki tüm sinir hücrelerinin aynı anda enerjilerini saldığını varsayalım, yaklaşık 350 milyon kilo voltluk bir enerji açığa çıkar ki bu da büyük bir metropolün tüm elektrik ihtiyacını karşılayacak güce sahiptir. Size tıp kitaplarına girmiş bir olayı anlatmak istiyorum, "Et taşımaya yarayan soğutuculu bir tren, temizlenmek için bir istasyonda duruyor.. İşçiler vagonları temizlemeye başlıyorlar, işçinin biri bir vagonu temizlerken diğer işçi o vagonu boş sanıp kapısını dışardan kilitliyor.. Biraz sonra tren hareket ediyor, ve bir durak sonra et almak üzere bir istasyonda duruyor. Kapalı kalan işçinin vagon kapısı açıldığında işçinin donarak öldüğü görülüyor. Fakat bir bakıyorlar ki, vagonun ısısı normal ısıda yani dondurucuya geçirilmemiş. Ama kapalı kalan işçi bunu bilmediği, donarak öleceğini sandığı için beyin aynen donmanın şartlarını hazırlayarak, donmanın tüm belirtilerek göstererek vücudunu buna uyduruyor.".. Yani beyninizi olumlu şeylere kanalize edin. Bazı insanlar vardır, hep konuşurken daha yaşasam 1 - 2 sene daha yaşarım diye konuşup sık sık bunu tekrar ederler ve kendilerine adeta bir ölüm zamanı belirlerler. Ben bu laftan çok korkarım, eğer bunu inanarak söylerlerse beyinlerini öyle bir şartlarlar ki, öyle bir kurgularlar ki gerçekten dedikleri zamanda ölürler. Bu yüzden kaç yaşında olursanız olun hep bir hedefiniz ve hayalleriniz olsun ki uzun yaşayabilesiniz. İnsan hayal ettiği müddetçe yaşarmış. Ne doğru bir laf değil mi? Dün bitti. Dünün tekrarı yok aynı rüyalar gibi. Yarın, hiç bilmiyoruz, iyi şeylerde olabilir kötü de. Ama şu anımı biliyorum, ayağım kırık bu yazıyı yazıyorum ama eşim yanımda çocuklarım sağ ve ben bu yüzden dünyanın en mutlu insanıyım ve yarınımı da bilmediğim için bu anımı en iyi, en keyifli ve en pozitif şekilde değerlendiririm. Bilmediğim bir geleceği düşünerek de bu anımı zehir edemem. Siz de böyle yapın ve hayatınızı birbirine karıştırmamak kaydıyla 3'e bölün. Dün, bugün, yarın diye... Biz ani stresleri çok severiz. Çünkü ani streste vücutta Adrenokortikotrop hormon artar ve hafıza, algılama, enerji süper olur. Yani bu hormon strese karşı vücudun bir sigortasıdır. Ama siz bu stresi kısır döngüye çevirirseniz yani sürekli beyninizde kurarsanız, hep bunu düşünürseniz, gelen olumlu şeylerin hepsi geri gider. Yani unutkanlıklar, enerji kayıpları, isteksizlikler, migren, mide-bağırsak şikayetleri, uykusuzluklar, beyin tümörleri, tansiyon iniş-çıkışları, vücudun muhtelif yerlerinde uyuşmalar, mutsuzluk, hatta depresyon, kalple ilgili şikayetler ve kansere zemin hazırlamış olursunuz. Bunları kendinize niye reva göreceksiniz ki? Akıllı, kontrollü ve olumlu olmak yeterli. Eğer büyük bir strese girdiyseniz kendinize hobiler bulun, yani kafanızı dağıtın. Başka işlere kanalize olun ki stres oluşturan faktörün etkisi az alsın veya sevdiğiniz, sizi mutlu eden şeylerle uğraşın. Bunları da yapamıyorsanız dua edin, duaların insanlarda oluşturdukları mistik etki onların pozitiflenmesini sağlar. Ben evde sokakta bile hep iyilik diler ve hayır için dua ederim prof. dr. Yıldız Batırbaygil. G

günaydın ben ilaçlarımı kullanmaya başlayalı 4 gün oldu. uyku veriyor şu an. çok şükür deliksiz uyuyabiliyorum. eskiden gecelerim çok kötü geçiyordu. kaygılarım gece artıyordu. kaygılarım geçti diyemem ama şimdi erken bişey söylemem için. en azından yutkunma takıntım hafifledi. ilaçların yan etkisi sersemlik, iştahsızlık bir de nedense bana bi ağlama geliyor. dün oturdum yarım saat ağladım. bi hüzün veriyor böyle.. sen niye lustral kullanıyorsun ki?doktor mu verdi?kaygı bozukluğundan ziyade depresyon hapı değil mi o?

Özel mesaj bölümün dolmuş canım mesajlarım sana ulaşmıyormuş yeni farkettim bi ara silebilir misin

amin cnm. dua olarak ben felak ve nas okuyorum. biliyorsun kaygı bir vesvesedir. vesveselerden koruyan dualar bunlar. iyi gelir.

Kesinlikle yalnızlık insanı düşünmeye daha çok odaklatıyor. Birde yaşanılan olumsuzluklar. Mesela sen yaşadığın ölüm karşısında çok etkilenmişsin, sevdiklerini kaybetme korkusu çok fena bir şey, bende bir dönem ağırdı, şimdi çok şükür azaldı, kendimi kontrol etmeye çalışıyorum. Yaşadığım kaygı ve endişe hiç bir şeyin sonucunu değiştirmiyor, bunu sık düşünüyorum. Bir ara eşimin hastalığı geri tetikledi bu durumu, devamlı kontrol ediyordu onu, ulaşamadığımda panik oluyordum. Şimdi geçmedi ama hızı çok azaldı diyebilirim. Ayrıca çocuk için tedavi oluyorum, hep negatif görmekten yine psikoljm dağıldı, sanki hiç olmayacakmış gibi geliyor. Bu düşünceleri kafamdan atmak istiyorum. Yaşadığım yerde çevrem yok, dostum yok, kimsem yok, düşün düşün kendimle çok başbaşayım... Sende geçtimi peki korkular, devam ediyormu aynı şiddetle... smuwiLa

Bu kadar olur, aynı şeyleri yaşıyoruz. Aynı tarz düşünceleri bende içimden geçiriyorum. Okusam ne olacak? Bakalım o diplomayı almam nasip olacak mı derdim, okul zamanı vefat eden arkadaş olmuştu, hemde diplomasını almaya 2-3 gün kala, o kada didin, çalış garantisi mi var sanki kaç sene yaşayacağının diye düşünürdüm bütün keyfim kaçardı. Birşey alırdım, ya kullanamadan başıma birşey gelirse? Birkim yapıp mülk almaya kalksan, acaba ömrün yetecek mi tadını çıkarmaya? Nerden bulaştım bu illete bilmiyorum? Ben eskiden 1 liralık tokayla mutlu olan, hayatın her anından keyif alan bir insandım, hayat benim için yaşanaması gereken şeydi, çok güzeldi. Ki o zaman bu düşüncelere sahipken de çok değil 1,5 sene öncemi düşünüyordum felakettim, o zaman da ölmek istiyordum biliyor musun? :) Benim ergenliğim bunalımla geçti, hayattan keyif alamayan, sürekli üzgün, depresif ağlamaya meyilli, iletişimde yetersiz, çekingen biriydim, tam düzeldim işte yukarıda bahsettiğim gibi hayattan keyif alır hale geldim, bu sefer de korkular sardı beni, ölümle başladı arkasından çeşit çeşit düşüncesel takıntılarla devamı geldi..

Arkadaslar benim gunumun her anini etkiliyor anksiyete her an ya hastaliga yakalandiysam korkusu yemez icmez kusuyorum. is yapamiyorum. Esimle cocuklarimla ilgilenemiyorum. Bir tarafim daha halsiz. Yatmaktan sirtim kollarim omuzlarim yaniyor uyusuyor. Biraz hava alip dolasirsam iyi geliyor gibi geliyor ama benim aklima bir suru kotu sey geliyor. Ben nereye anksiyete oraya. Aldigim nefes yetmiyor sanki halsizim. Panik atak nobetleri bazende. Midem surekli asit yapiyor yaniyor surekli icimde kotu bir his. Allah dusmanima yasatmasin. Kiziyorum kendime Rabbim dermansiz dert vermesin olmadan ya olursa diye dusunerek isyanmi ediyorum acaba diye ama elimde degil iste insaallah ilaclar iyi gelir. M

Teşekkür ederim sana da geçmiş olsun. Maalesef şu sıra olumsuz şeylerden uzak durmam imkansız gibi bir şey S

Sadece tv mi belgesel bile izleyemiyorum hayvanların bribirini yemesine bile dayanamıyorum Off bilyorum ama işte elimde değil delirme korkusu yüzünden uykum var ama gözlerimi kapatamıyorum G

Ben doktora gitmedim ama sanırım bende de vardı.. Bir ara çok yoğun şekilde yaşadım, insanlarla konuşurken yzüm kızarıyordu://// tek kelime edemiyordum... Gel zaman git zaman umursamıycam seni dedim, umursamadım ve azaldıkça azaldı... Artık çok şükür çok çok iyiyim.

Aklım sürekli annemde zaten, onu kaybettiğime inanamıyorum hala bununla meşgul beynim, hiç birşey yapmıyorum aslında sürekli kendimi oyalamaya çalışıyorum şuan babamdan korkuyorum çok, sürekli sesini dinlerim nefes alıyor mu diye geceleri kontrol ederim. Ben bir çözümünü bulamadım ama şunu farkettim, yalnız değil ve birşeyler uğraşıyorsam aklım dağılıyor. Ama hepte insanın yanında birileri olamıyor işte,

Hahaha bu isaretli yerler hep benimde basima geliyor cnm ilac almayi zaten hic istemiyorum terapiye gitmiycem terapi kitabi aldim dort gozle gelmesini bekliyorum okuyup yorum aticam hepinize insallah ise yarar birde bizde seratonin eksikmis butun psikolojik rahatsizliklarda var bu seratonin eksikligi denen Meret

Tavsiyelerinize teskkur ederim kizlar uffffff. Bu kaygilar beni cildirtacak bi hastaligim yoksada kaygilandikca olursa diye korkuyorum. Kaygi kaygiyi getiriyor. Lustral i dr verdi bana. Birde obsesifi kompulsif tanim var. Hastlik hatasiyim takinti yapmisim. Elimde degil iste. Cocuklarim bana ilgi gosterdiginde bile aa niye optu acaba bana biseymi olacakki diye dusunuyorum. İnsan hayatini cok etkiliyor. Hayretki hamileligimde nasil olmadi. Lohusaykende olmadi. Simdi cildiracak gibiyim. I ice floe

ben küçüklüğümden beri korku cümleleriyle yetiştirildim. sağolsun annem babam eğitimli insanlar ve çok iyiler hoşlar da, hep olumsuz cümleler kurdular, hala da öyle.. örn;şöyle yaparsan böyle olur. düşersin, üşürsün, başına bi iş gelir, vs... bunları ara ara hep duyardım ama o zamanlar bunun verdiği zararın farkında değildim. yıllar geçti. bu arada yıllar boyu da çok sıkıntılarım oldu manevi yönden özellikle... bu sıkıntılar süresince her geçen gün yeni bir korku kazandım. ailem hala olumsuz cümle kuruyor. bazen ben de kuruyorum. ne de olsa onlar beni böyle yetiştirdi. ama hep uyarıyorum onları ne olur olumsuz tek kelime dahi duymak istemiyorum. fenalaşıyorum diyorum. bana biz seni uyarıyoruz diyorlar. gerekçeleri bu. ama bana ne kadar zarar veriyorlar o olumsuz cümleleri kurdukları zaman. ama yine durum ayn. bu arada onları kaybetme korkusu had safhada bende. aynı yukarıdak, arkadaş gibi ağlıyorum geceleri korkum yüzünden. ve daha bir çok korku, kaygı kemiriyor beni. eskiden çok cesur bi kızdım oysa ki. off of. sizce terapi mi, psikolog mu, psikiyatr mı, ne yapmalı?çaresi var mı?ve etkili bi yöntem var mı bildiğiniz? H hayatbubellimiolur Mutsuzluk Sardı

Şuan aynı şiddetinde değil, yani zaman zaman alevleniyor özellikle de geceleri ve ben dediğim gibi düşüncelerimi kontrol edemediğimden sürekli birşeyler yapmaya uğraşıyorum. Tekrar eskisi gibi olabilmek için, ama yok gerçekten olmuyor. Eskiden takmak için aldığım 1 liralık tokayla yüzüm güler, seviniridim. Bu hastalıktan sonra işi iyice abarttım düşünmemek için evde insan olduğu halde duramıyorum arkadaşlarıma kaçmaya çalışıyorum sürekli, ordan oraya atlıyorum mesela, deli gibi alışveriş yapıyorum mutlu olayım diye. O anlık belki beni tatmin ediyor ama sonrası yine aynı.

Evet burda dertleşmek rahatlatıyor ben bazı günler KK yı açıp öyle yatıyordum:):) evet artabilir ama sabır gerekiyor biraz bi de ne kadar güç de olsa aklına gelen şeylerin aslında mantıksız olduğunu düşün kendi kendine cevaplar ver ona bi de dertleşmek istediğin zaman konuşabilirz sana güven veren şeyleri aklına getir mümkün olduğunca düşüncelerinle başbaşa kalmamaya çalış biliyorum çok zor ama zamanla başarıya ulaşacaksın inşallah GazozGofret Moonlight Sonata... tek ayak

Hamileyken olmamasi lutuf olmus senin icin.. diger forumda okumussun arkadaslarin ne kadar zorlandigini.. bende nasil hamile kalicam in derdine dustum.. beterin beteri var yani..15 gundur ilac kullaniyodun yanlis hatirlamiyorsam biraz daha sabret benim iki ay oldu hala gunden gune daha iyi oldugumu hissediyorum I ice floe

işe yaramıyor canım paran heba olur. gittiğim için biliyrum. he dersen kı referansı saglam bır uzman hoca. o da ınanılmaz tuzlu. maddı durumun cok ıı ıse amenna.. malesef cok gaddarlar fıyat konusunda... benım nacızane fıkrım kendımıze hosumuza gıdecek mesgaleler bulmak.. mesela dans yada spor. pestilin cıkınca yoruldugunda dusunmeye fırsatın olmuyo :) bide mutlu oluncaa oooo superım flan dıyosun. sonra bı dallama gelıyo sana mutsuzlugunu böğüre böğüre anlatıyo. sende anaaa bende mı böyle olurum dıyosun. dusunuyosun fln... o gun berbatt. hatta ondan sonrakı gunde berbat en guzeliiiii negatif ınsanları yok etmek... ben muhatap olmamaya calısıyorum. sınırım bozuluyo. gıdıp esıme elalemın sıkıntısını anlatıyorum. adam da tanımadıgı kadın ıçin stres yapıyo :) bulaşıcı yanı dıkkat etmek lazım :) :)

allah başa vermesin ben obsesifim ve anksiyete bozukluğum var teşhiş heralde 17 yaşımdayken konmuştu ilk, 26 yaşındayken artık obsesyonlarım o kadar artmıştı ki normal hayatıma dönemiyordum, elimi yıkamaktan, banyo yapmaktan, kıyafetlerimi değiştirip yıkamaktan inan uyumaya vaktim kalmıyordu. o kadar korkkaktım ki ölmekten sevdiklerimin öleceğinde ödüm kopuyor gün boyu bunu düşünüyordum eşim eve geç kalsa trafik kazasımı yaptı diye düşünüyordum uçağa bindiğimde kalbimin patpat atmasını yan koltuktakiler duyuyordu vs vs vs daha neler neler... çok mutsuzdum ve tekrar doktora gittim daha önce gittiğim doktorların verdiği ilaçtan çok daha farklı bir ilaç verdi. önce kullanmak istemedim ama çok ilerlediği için mecbursun dedi doktorum. kullanmaya başladım herkes çeyrek içerken ben 2 tane içiyordum düşün olayın vehametini... neyse bu arada doktor bana ödevler de veriyor mesela üzerinin kirlendiğine emin olsan da değiştirme diyordu 1 ay deniyordum bunu çok faydası oluyordu doktor ne dediyse yaptım 2 sene bu ilacı kullandım(17kilo aldım) sonunda normal bir insan olmuştum o kadar mutlydum ki anlatamam sonra hamile kaldım kilolu hamile kaldım ama hamileliğimde 8 kilo aldım doğumdan sonra 15 kilo verdim hala ilaç kullanmadan önceki kadar zayıf değilim ama dünyanın en mutlu hamilesiydim eğer tedavi olmasam ne olurdum bilemiyorum tahmin bile edemiyorum. bebeğim doğduktan sonra hamileliğimde ki kadar mutlu olmadım ona birşey mi olucak insanlardan hastalık kapar mı o bebeğimi elledi öbrürü dokundu şu hapşurdu felan tekrardan korktum obsesyonlar dönüyor diye, doktoruma koştum lohusa hali normal hormonlar değişiyor sen anne oldun mantıklı olmaya çalış iyisin ilaca gerek yok dedi şimdi daha iyiyim ama hayatım boyunca obsesifim sadece engelliyorum o bana baskın gelmesin diye ölene kadar da bunu mücadelesini vereceğim... I ice floe

Elitt, neroli, bende felak, nas, insirah okuyorum birde sifa ayetlerini, tevhit, selavat, Allah in isimlerinden bazilarini zikrediyorum. Lokman suresini 7 kere okudum. Selati tefriciye 4444 kere okudum. Birde Hucurat suresini 7 kez okumakta sifa verirmis, selamun kavlen min rabbirrahiym 818 kere zikredip bir bardaga uflenip icilmesi sifa veriyormus. 7 gun devam edilecekmis gerekirse daha fazla. Bunlarida okumak istiyorum. Halada arastiriyorum. Ne okuyabilirim diye. Yasin sureside ne niyet ile okunursa oyle olurmus. Sifa niyetinede okumak istiyorum. smuwiLa

Basiniz sagolsun diyecek kelime bulamadim. Neroli nin dedigi gibi korktugunuz basiniza geldiginde hissettiklerinizi tahmin bile edemiyorum. Bencede psikolojik birdestek alsaniz iyi gelir insaallah, dahada ilerlememis olur. Negatif dusunceleri ve bunun getirdigi zorluklari anca yasayan bilir. Allah yardimciniz olsun sizinde, cumlumizede sifa versin. smuwiLa

Daha dün gittimm. Farklı sebepler yüzünden. bas dönmem ve mide bulantılarım yüzünden. ama biraz konustuk. sıkıntılarımdan sinirlerimden korkularımdan. ve bana sasddece anksiyete bozuklugu kelimesini anladığım 3-4 tane sey söyledi. ardından 2 tane antidepresanı yapıstırdı. bgn 2. gün bakalım ne kadar etkisi olur. uamrım iyi gelirde doktor doktor gezmem...

B 12 ve kan dusuklugumden dolayi iyi beslenmem lazim ama butun bu negatif dusunceler mideme vuruyor ve yemek bile yiyemiyorum dogru duzgun. 1 ayda 5 kg verdim. Hatta 20 gunde sanirim.

bence de gidin ama yeşil reçeteyi siz isteyince veriyor mu bilmiyorum. uyku konusunda henüz yorum yapmam için erken ama dün gece içince yarım saat sonra çooook şükür güzelce uyumuşum. gece uyandım mı hatırlamıyorum ama... sabah 8de kalktım ve sonra biraz daha uyuyayım dedim sersem gibiydim çünkü.10a kadar uyudum. uyumak güzel beee:)çok özlemişim. ama bağımlılık yapmasın da. umarım yapmaz. I ice floe

canım benm allah sabır versin başın sağolsn bende aynı durumdayım eskidende paniktim hep ölüm korkum vardı sevdiklerimin ölümünden korkardım ama 4 ay önce aniden k v kalp krizi geçirip öldü hemde yanımızda 54 yaşında ondan sonra dhada kötü oldum her telefon çaldıgında kapı çaldıgında kalbim çarpıyor hep kötü rüyalar görüyorm içimde kötü bir his var bugünki gördüğüm rüyalardan dolayı aileme kocama bişey olur diye korkuyorum hatta kendim ölürüm diyede korkuyorm dün rüyayla uyanıklık arası sabahın erken saatleri gözümü açtımpencerede simsiyah yüzlü iğrenç suratlı hayvanla insan karışımı kocaman kafalı bir yaratık bana bakıyor ters ters evim 5. kat normal olması imkansız gözümü açıp kapıyorm aynı budurum 30 sn falan sürmüştür ben dedim bu azrail sanırım canımı alacak yatağın içine gömüldüm korktum gözümü tekrar kapayıp atım geçmişti o şekilde uykuya dalmışım ve aynı tarz kötü rüyalar ya düğün görüyorm ya ayakkabı ya gelinlikle geziyorum etrafta ya fotoğraf görüyorm sevdiklermn fotografını hepsi genelde kötüye yorulur vede aalllah korusun çıkar delireceğim çok canım sıkılıyor

Psikiyatrla ilk kez 10 yaşımda tanıştım, geceleri yalnız uyuyamaz, birşeyler olacağından korkardım, halisülasyonlar görür, bir takım sesler duyardım o zamanlar. 25 yaşındayım şuan, bir çok doktora gittim, en son lise 2. sınıfta rehber ve danışmanlık hocamın tavsiyesi üzerine bir uzmana görünmüştüm, çok iyidi şuan hatırlıyorum da bir tek ondan memnun kalmışım. Yalnız kullandığım ilaçlar biraz ağır olup zehirlenmeme sebep olunca annem bir daha götürmemişti, kendimi toparlama ve bunalımdaN çıkmamda bundan sonra bir anda oldu zaten, düşüncelerimin nasıl bu şekilde değiştiğine hiç bir zaman anlam verememiştim. Tekrar gitmeyi çok istiyorum ama gittiklerimden memnun kalmıyorum, devlet hastanesine gitsem şikayetin ne diye soruyor ve kendimi karnı, başı ağrıyan hasta gibi hissediyorum ne diyeceğimi de şaşırıyorum bir çok şeyi söylemeye zamanım yetmiyor zaten, öyle olunca da gidesim gelmiyor. İlaç kullanma taraftarı değilim ama genelde bakıyorum 2 cümle duyup hemen şu şu ilaçları kullan diyorlar, sanırım benim sadece psikiyatr değil terapi uygulaması da görmem lazım.

Günaydın canım ben de sabahları uyandığımda daha kaygılı oluyorum. Gün içinde bişeylerle uğraştıkça geçiyor bir de ismini yanlış yazmıyorsam inşirah onu okuyorum bu tür konularda çok işe yaradığını duydum

Coooook haklisiniz I ice floe

bende var ne yazıkki. Daha çok kalabalık ortamlarda artıyor, daha önce ilaçta kullandım o dönem baya azalmıştı. Fakat tekrar artmaya başladı

kızlar ben bugün nihayet doktora gittim. devlete gideceğimi söylemiştim gittim. eskiden gittiğim doktordu bu benim. o kadar kişi var ki psikiyatri için gelen. yoğun bölümlerden birisi. zaten randevuluydum ilk ben girdim. anlattım genel hatlarıyla. tabi hayat hikayemi anlatmam ne mümkün. artık aklıma gelenleri söyledim. en son o nefes alıp verme ve yutkunma sıkıntımı ve uyku problemlerimi söyledim. eksik çok şey vardı ama onun da çok umrunda değildi zaten. yani ilgili bir doktor ama adam ne yapsın zaman belli, işini gücünü yapıyor. benim bir eksik bir fazlam onun derdi değil sonuç:yaygın anskiyete ve depresif bozukluk. dedim ki çok uyku veren ya da uykusuz bırakan bi ilaç olmasın. bir de dedim huzursuzluk ve sıkıntı hali vermesin..3 tane ilaç verdi.2 tanesi aynı ilaç ama dozu düşük birinin. o düşük dozla başlayıp diğeriyle devam edicekmişim.3. ilaç ise yeşil reçeteli meşhur ilaç kızlar. bişey demedim ama canım sıkıldı. o ilaç hakkında biraz araştırma yapıcam şimdi. yeşil reçeteyi de kafaya taktım. doktora sormayı unuttum gittim eczaneye sordum. benim durumum ciddi mi bu ne dedim yeşil reçete?''bağımlılık yapma ihtimali olduğu için herkesin rahatça alıp kullanamaması için'' gibi bi açıklama yaptı eczacı. iyice kafaya taktım ya bana bağımlılık yaparsa, ben ilacı bırakınca eskiye döner miyim gibi.. eczacı bana moral verdi. hayır dedi doktor kontrolünde olmaz öyle dedi. ama yine de içim rahat etmedi. ne düşünüyorsunuz bu konuda?ilaçları hiç kullanmamayı bile düşündüm ama bu seferde rahatsızlığım artar mı içten içten diye ondan korktum. ne yapmalı? M

arkadaslar antideppresan ilaçlar benım bıldıgım kadarıyla bırkac gunde etkı gostermez ıse yaramıyor dıye bırakılmaz.. kısıden kısıye degısır..15 gun 2 aya kadar ıyı gelıp gelmedığı anlaşılır.. ıyı gelmıyorsa doktora danısmak gerekır doz artısı yapar.. içtim bende 4-5 ay kadar.. ama sankı tekrar ıhtıyacım var gıbı arada oyle hıssedıyorum

kaç yaşındasın? anneni aniden kaybedişin çok acı allah rahmet eylesin sana da sabır versin bence geç kalmadan bir psikiyatrise gitmen gerek kesinlikle smuwiLa

Siderolites sanada gecmis olsun. Bende 32 yasindayim ve 17 yasindan bu yana mucadelem ara ara devam ediyor. Benimde hamileligimde ve lohusaligimda olmadi. Cocuklarim 22 ayliklar. 3 ay once gene hortladi. I ice floe

Cnm knu sahibi olarak yazmayi istedim ilaclari bilmem ama az once belirttigin gibi doktor guven vermiyor, hastanedeyken kendimizi yeterince onemsenmis dinlenmis anlasilmis hissetmiyoruz doktor seni aydinlatip korkularina cevap verememis ordan burdan bilgi derlemeye calisiyorsun, doktordan ziyade sistem aksak, gerci hastanede, okulda, kisisel iletisimlerimzde, ailemizde, nerde kendimizi umursanmis dinlenilmis anlanilmis hissediyoruz ki :18: . push ;

Anksiyete bozukluğu olan var mı? ne zamanlarda alevleniyor? bir türlü huzur bulamıyorum hep kafam karışık hep bir sorun Ya soyle olursa ya boyle olursa diye kendi kendime kurup kurup gogsumde midemde garip bir his bir heyecan bir panik bir stres bir endise herseyden kendimi sorumlu tutma hatta kontrol etmeye calisma cabalama...

Sagol canim inan buralarda da boyle gorusmesek birbirimize destek olmasak daha zorlanirdim. İnsan paylastikca rahatliyor. Evet beterin beteri var herseyi dusunuyorum. Rahatlarim diyorum ama daha beterini dusununce ya bendede olursa kaygisi ufffff. Bugun igneye gittim. Birini alciya aliyorlar, birinin elini pansuman derken cocuk zil zil ahliyor onlari gorunce bile etkilendim. Birde bugun maramara depreminin yil donumu. Hersey dun gibi 14 yil olmus. Kizdim kendime nelerle kafan mesgul yakinlatini kaybedenlerin acisi depresti, o gun kucuk kiyamet gibiydi, boyle seyleri dusununce kiziyorum kendime, gel sen simdi boyle bisey yokken ya olursa diye kahrol, Allahin gucune gitmesin imtihan bundan ibaret olsun dusununce tuhaf bir rahatsizlik bizimki.

Allah şifa versin ben ilaçları ilk kullandığımda kaygılarım daha da artmıştı zamanla geçiyor bi süre bekle sakın hemen bırakma ama işe yaramazsa işte o zaman yenisini denemeye bak ilaçların etkisiyle düzelince de bu konuyla başetmek için kendini geliştir ben belki bunu bir ayda yasadım çok fazla akıl veriyor gibi görunebilirim ama inanın sadece destek vermek için çünkü bunu yasamayan asla anlamaz billiyorum o hissi nereye gitsen ne yapsan seninle belli bi süre sonra fiziksel olarak da etkileniyor insan kalbinin üzerinde bi ağırlık içim patlayacak gibi oluyordu dayanamıyorum artık diye ağlıyordum artık sakın allah a isyan olarak görme bu bizim elimizde değil yani biyere kadar elimizde insan o kadar takıyor ki ben delirmekten korktuğum için uyuyamıyordum I ice floe

23 yasinda falandim galiba 2 ay kadar yesil recete ilac kullandim. Uyku sersemlik gibi seyler yapti ama bana cooook iyi geldi. Ozaman yine boyle sakinlesemiyordum kaygilarim tavan yapmisti. Birakincada sorun olmadi. I ice floe

ewet uzun zamandır anksiyete bozukluğum var bayağıda ileri derecedeydi ama kesin tedavisi yok sanırım 7 yıl tedavi gördüm 2 yıldır ilaç kullanmıyorum yine tekrarlamaya başladı tam bir kısır döngü hiç gitmiyor . push ;

ben bir aylık anksiyeteli olarak sana şunu tavsiye ediyorum ihmal etmeden doktora git ilaçlardan korkma yalnız olmadığnı bil dehşet hissi çok düşünmekten delirme korkusu saçma sapan korkular heyecanlar kalbimdeki ağırlık yerinde duramama başta kendim yenerim dedim ama elimde olmuyordu ki ben dur diyemiyordum sürekli aklıma geliyorlar ilaç yardımı şart olabiliyor heleki daha başlarındaysan daha şanslısın ilerlemeden gitmelisin doktorum şunu tavsiye etmişti takıntılarını bir kağıda yaz ve onları oku başta saçma buldum ama denedim inan şuan bazı takıntılarım aklıma gelince nasıl bunu takmışım diye anlam veremiyorum onları okumak çok iyi geliyor bir de aklına gelen şeyler genelde saçma ama takıntı yapıyorsun işte o yüzden o saçma şeylere kendince cevaplar bul ve onların üzerine git. aklına geldiklerine endişlenememye çalış ne var ki herkes böyle şeyler düşünebilir de kaçtıkça kovalıyorlar korkmamaya çalış ben başedemediğm zaman depresyona da girmiştim zaten ikisi bağlantılı sanırım bir de depresyon eklenince yardım almak şart oluyor cennetyarim Hadi Gelin

bu teşhisi kendiniz mi koydunuz yoksa doktora gittiniz mi. çünkü benzer bir konu bende açmıştım. bende anksiyete bozukluğundan şüpheleniyorum çok sinir bozucu bir durum. bende gidicem doktora. smuwiLa

kızlar kötü olaylar yaşayan arkadaşları ayrı tutuyorum ama gerçekten hiç bir sorunum yok diyip de bu belirtileri yaşayan kimse yok mu? ben de 2 yıldır aynen sizin anlattığınız belirtileri yaşamaktaydım. 2 sene önce yurt dışı seyahatinde rahatsızlandım ani karın ağrısı ile hastaneye gittim tabi yabancı ülke derdini anlatamazsın, işte ilk defa orada başladı ölüm korkusu ve panik atak. panik atak 6 ay içersinde kendiliğinden geçti. ben tek çocuğum ve aileme çok düşkünüm burada saydığınız herşeyi ben de düşünürdüm, hayatım boyunca arkadaşlarım hep karamsar biri olduğumu söylerdi, annem de çalıştığından yanlız bir çocukluk geçirdim. annem araba çarpar diye sokağa çıkmama bile izin vermezdi. evde yanlız bir çocukluk geçirdim anlayacağınız. ben karamsarlığımı bunlara bağlıyorum. o yanlızlık okuyup çok iyi yerlere gelmemi sağladı çok şükür. ama bir yerde patlak verdi işte. yanlız benim belirtilerim psikolojikten çok fizikseldi. kalp çarpıntıları günlerce süren kalp ağrıları, kas seğirmeleri... bunun üzerine yabancı forumlarda araştırma yaptım. bir kere bile ilaç kullanmayı düşünmedim. çünkü ilaç sadece olayların üstünü örtecekti. sadece sarı kantaron çayı içtim ara ara. neyse, yabancı forumlarda b12 vitamini eksikliğini buldum önce. b12 takviyesi ile düzelenler olmuş, hakikaten b12 düşük çıkmıştı benim. ilaç kullandım yükseldi ama şikayetlerim geçmedi, araştırmaya devam ettim. yine magnezyumla ilgili yazılar buldum ve magnezyum seviyemi ölçtürmeye karar verdim. tahlil isteği yapan doktora kas seğirmelerim oldupunu ve magnezyum tahlili istediğimi söyledim sağolsun d vitaminini de işaretlemiş. sonuçta magnezyum seviyem normal çıktı ama tesadüf eseri d vitamininin aşırı düşük çıktığı farkedildi. ayda bi kere devit ampül içmeye başladım. ilk kapsülde hiç bir şey olmadı fakat ikinci kapsülü içtiğimden beri yaklaşık 2 ay olacak çok çok iyiyim. tabi direk d vitaminine bağlamak istemiyorum ama bir takım değişiklikler yaptım hayatımda onların da etkisi olmuş olabilir. çok fazla kitap okumaya başladım, yoga yapıyorum, badem ceviz ve fıstık tüketiyorum. eve hiç bir şekilde kola vb asitli içecek sokmuyorum dışarıda da içmiyorum. paketlenmiş gıdalar tüketmiyorum sadece bitter çikolata yiyiorum o da glikoz şurubu içermeyen markalar. tavuk eti yemiyorum . öğlenleri sadece salata yemeye çalışıyorum. akşamları bisiklet sürüp yürüyüş yapıyorum. tabi ki bunları düzenli yapamıyorum ama fırsat buldukça kendimi meşgul ediyorum. hem de yaptıklarımın hepsini sağlıklı yaşayarak yapıyorum. bunlara ek olarak anksiyeteyi stres tetikliyor. iş yerimde eskiden çok fazla stres yaşıyordum şimdi o da azaldı onun da çok etkisi oldu. işte böyle arkadaşlar, size tavsiyem d vitamininizi ölçtürmeniz olacak.

Bir psikolojik sorun bu kadar mi benzer olr yahu :18: sasirmamak elde degil butun semptomlar bire bir olmasada cok benzesiyor bende Allah beni imtihan ediyor bu hastaligi yenersem Allah bu kez baska bir imtihan verir bana yok yok bu daha iyi hic olmassa sadece bana zarari var varsin imtihanim bu olsun diyorum butun yuku cekmeye raziyim yani :2: halbuki cok cok zor ama genede bu imtihan iyi offff gene ayni seyi dusundum

Rica ederim :)... G

Çok yakın bir arkdaşımda var, profesyonel destek isteyen bir süreç. Önceki

Evet yaa bende dusunmedigim zaman bile kendimi suclu hissediyorum. Hayatimda iyi seyler olsa bile acaba firtina oncesi sessizlikmi bu diyorum. Mesela psikiyatriste gittim 15 gun once bu anksiyete icin guzel bir adim dimi ama ben ne dusunuyorum; acaba benim kotu bir hastaligimmi olacakta yada arda buna hazirlanabilmem icin takmamam icin buna hazirlaniyormuyum diye dusunuyorum. Anlayin artik kaygi bozuklugum nerelere varmis. Uffffff Allah im hepimizi butun hastaliklardan korusun. Bu hastalik takintisi bende okb ye donusmus. I ice floe

Arkadasimiz dogruyu soyluyor olabilir cunki davranissal terapi ilacsiz bir cözümmus aynen boyle dusunce sonuc iliskisini degistirip anksiyetegi durduruyormus tadavi bulur bulmaz sizinle paylasicam arkadaslar Belki hafif duzeyde anksiyetesi olanlar kendi kendilerine bile uygularlar

Olmazmi kardes 15 yildir mevcut bende. 32 yasindayim 3 er aylik 3 tedavim oldu. Ruhsal ve bedensel zayif bi anda bidaha basliyor. 15 gundur yine lustral a basladim. ilacsiz yatismiyorum ben. Yemez icmez kusar hale geliyorum. Kansiz kalmisim bide b 12 im dusmus onlar icinde igne ilac kullaniyorum. Allah hepimize sifa versin.

yaaa ((inanamıyoum çok üzüldüm. başınız sağolsun. lütfen siz de psikiyatra gidin. o korkular ben de dahil bir çok anksiyete hastasında var. ama düşüncelerine bağlama bunu. ölüm Allahın elindedir. korktuğunuz başınıza gelince o durumla nasıl baş ettiğinizi sormaya çekiniyorum şimdi.

sabah aldığım ilaç biraz sinirlilik ve sersemlik yaptı. sanki başım, ensem uyuşuyor gibi.3 gündür de yürüyüşe çıkıyorum. bişeylerle meşgul olmak çok önemli. mesela beni yemek yapmak çok rahatlatıyor ama gece gündüz yemek yapamam tabi.. ve kesinlikle yalnız kalmamak lazım. işte o benim için çok zor.(

Cnm son surat arastirma yapiyorum caresini bulmak icin 'bu nemenem bir illetse yasadiklarimz ayni, cok hayret ettim gercekten, en belirgin ozelligi kaybetme korkusu karamsar dusunce, birde birkac kisiyle ortak noktamiz ozguven eksikligi bu konuyu actigima cok memnunum gözlem yapabildigim icin.. simdilik davranissal terapiyi arastiriyorum cok ovuyorlar... . push ; esra_aysa

merhaba elitcim. lütfen kafana göre takıl. bu konu da tam bize göreymiş, bir iki yorum yapayım dedim. sağol fikrin için. aslında bu gideceğim kişi benim yıllar önce de 2 kere gittiğim bi adam. daha önce özeline gitmiştim ama bu sefer bahsettiğim gibi niyetim kendi yaşadığım yerde devamlı gidebileceğim bi psikolog bulmak.. bugün acaba dedim adama genel hatlarla yaşadıklarımı anlattığım bir yazı yazıp onu mu okutsam yani daha seri olabilmek açısından. konuşmak daha vakit alıcı bence. ama komik mi olur bilemedimpeki kızlar hepinize danışayım bayan psikolog mu erkek mi?

Bak ben de yorumlardan çoooook etkilenmiştim kesinlikle kullanmıcam diyordum kaygılarım çok fazlaydı gerçektenn bi ara delirme korkusu yüzünden uyumaktan korkuyordum sürekli internette bu konuyu araştırıyordum ilaç konusndaki olumsuz yorumlar kafamı karıştırıyordu kullanmaktan da kullanmamaktan da korkuyordum canım istemediği halde başka şeylerle meşgul olmaya çalışıyordum kuzenlerim arkadaşlarımla eğlenceli yerle gitmeye çalışıyordum oyalanırsam kurtulurum sanmıştım ama sonuç hüsran gerçekten başaramadım zaten depresyon da vardı çok beterdi bu ilaca ağlayarak başladım çünkü yorumlardan çok etkilenmiştim ve kullanmaya başladım ilk günler kaygılarımı daha da arttırdı kalbimdeki o ağırlığı o bağırma ne yapsam o ağırlıktan kurtulamama anlarını unuttamıyorum ve çok şükür 2 gündür iyiyim ilaçlara inanmadan başlamıştım ama bence onun sayesinde üstelik daha yyeniysen bence ilerlemeden gitmelisin!!! ve ilaçları bırakınca başa dönmemek için hayatında yenilikler yapmaya çalış kendince ben böyle yapmayı düşünüyorum o zaman başa dönmezsin bak bence bi çok kişi düzenli ve gerektiği gibi kullanmadı bu yüzden şikayetçi bence gerektiği gibi kullanır gerektiği gibi bırakırsak birşey olmaz ben böyle düşünüyorum umarım yanlış yönlendirmem

ben kesin bir tedavisi olduğuna inanmıyorum yavaşlıyor ve bizim kontrol edeceğimiz düzeye iniyor o kadar. bana doktor şuan ilaç kullanmana gerek yok kontrollüsün dedi bu ne demek yani sen obsesyonlarını korkularını kontrol edebiliyorsun demek istiyor, mesela dün akşam eve geldim geç oldu yemek yemeyeyim diyet yapayım diyorum sonra diyorum ki daha güzel olsam ne olacak ölüp gidicez diyorum para biriktirsem ne olucak ölüp gidicez ne iğrenç bir hayat ne zaman öleceğimizi bilmeden bu dünya için çalışıp didiniyoruz diye daldım gittim sonra birden kendime geldim normale döndüm düşünsem ağlayacağım devam etsem bunalıma gireceğim kontrol etmeye çalışıyorum işte, annemi babamı kardeşimi kaybetme korkusu delirtiyor beni düşünmemeye çalışıyorum. smuwiLa

Cnm haklisin, seninki bayagi ilerlemistir bende dönem dönem yogunlasiyor regl günlerime yaklastigimda cok bunaltiyor... bunun bir yolu yöntemi varmi diye arastirirken buldum bu ksiyi ve dedigim gibi ben onun yalancisiyim kitabi varmis davranissal terapi hakknda ben babama bile guvenmem belki kitabi satsn diye öyle diyor ama bebek dusundugum icin ilac kullanmaya sicak bakmiyorum... Dr. Başak DEMİRİZ 10 Mayıs 2013 İlaç yerine kitabımı öneriyorlar Son zamanlarda adını çok sık duyduğumuz kognitif terapi nedir? Çocuklara psikoterapi faydalı olur mu? Depresyon geçer mi? Kedi, köpek, uçak fobisinden kurtulabilir miyiz? Bunun gibi birçok merak edilen soruyu, Türkiye ye gelen dünyaca ünlü psikolog Dr. Christine Padesky ye sizin için sordum. ünyanın en önemli kognitif terapistlerinden Dr. Christine A. Padesky, geçen hafta bir seminer için İstanbul daydı. Kognitif terapi, 1000 den fazla bilimsel araştırma ile, birçok psikolojik ve psikiyatrik sorunun etkili bir şekilde tedavi edilebileceğini ispatlamış bir psikoterapi şekli. Kognitif terapinin kurucusu olan Dr. Aaron T. Beck in öğrencilerinden Dr. Padesky, bugüne kadar Kuzey, Güney Amerika, Avrupa ve Asya da 45 binden fazla psikoloğa eğitim verdi. 1978 den beri terapi yapan Padesky nin amacı, kognitif terapiyi tüm dünyaya tanıtmak ve terapistleri eğitmek. Padesky nin Türkçeye Evinizdeki Terapist adıyla çevrilen Mind Over Mood adlı kitabı (23 dile çevrildi), tüm zamanların en etkili kognitif terapi kitabı olarak kabul ediliyor. Evinizdeki Terapist kitabını dilimize kazandıran meslektaşım Klinik Psikolog Dr. Emel Stroup un düzenlediği organizasyon sayesinde yüzlerce psikolog, İstanbul da ikinci kez Padesky den eğitim aldı. İstanbul daki seminerlerinin yanı sıra Londra da da birçok seminerine katıldığım Dr. Padesky, onun yakın bir takipçisi olduğumu bildiğinden, bu gelişinde röportaj isteğimi kırmadı ve sizin için sorduğum soruları yanıtladı. Kognitif terapiyi nasıl tanımlarsınız? - Kognitif, düşünmek anlamına gelir. Kognitif terapi; olaylara bakışımızın, duygu durumumuzun, ilişkilerimizin ve yapmak istediklerimizin düşüncelerimizle olan ilişkisine bakar. Düşüncelerimizin, nasıl hissettiğimiz ve nasıl davranacağımız üzerinde büyük etkisi vardır. Örneğin çocuklarımız aralarında kavga ediyor; eğer Çocuklar böyle kavga eder, kendi hallerine bırakmak lazım diye düşünürsek, arkamıza yaslanıp rahatça otururuz. Ama Büyüyünce kötü insanlar olacaklar, başarısız olacaklar, aralarını bulmalıyım şeklinde düşünürsek, kavgalarını önlemeye çalışırız. Yani düşüncelerimizin, davranışlarımız üzerinde çok büyük bir etkisi var. Kognitif terapi, insanın duyguları ve davranışları ile bağlantılı olan düşüncelerini tanımlamasına, fark etmesine yardım eder. Böylelikle, hangi düşüncelerinin daha iyi bir hayata yön verdiğine karar verebilir. Bazen danışanlarımız şöyle diyor: Çok depresif hissettiğimde düşüncelerimi değiştirmek kolay değil, değişmek çok zor. Böyle düşünen birine kognitif terapinin işe yarayacağını nasıl açıklarsınız? - Evinizdeki Terapist kitabını bu nedenle yazdım. Bu kitap, kolay bir şekilde bunu nasıl yapabileceğinizi anlatıyor. Başlangıçta düşüncelerimizi tanımak ve onları test etmek zor olabilir. Biz insanlara şunu öğretmeyi hedefliyoruz; düşüncelerine ve hayatında olanlara bak, sana gerçek ve dürüst gelen düşüncelerin neler olduğuna ve hangi düşüncelerin mutlu bir hayat yaşamana yardım edeceğine kendin karar ver. Bu öğrenilebilir. Evet, üstünde çalıştıkça, düşüncelerinin ve bunların duygularına nasıl yön verdiğinin farkına varmaya başlıyorlar. - Düşünceleri belirledikten sonra, daha dengeli bir hale sokabilmek için karşılaştırma yapmak, düşüncelerinizin doğru olup olmadığını test etmek gerek. Düşüncelerinizi destekleyen kanıtlar var mı? Desteklemeyen kanıtlar var mı? Olumsuz düşünceleriniz her zaman yanlış olmayabilir, bunun da farkına varmak lazım. O zaman terapistiniz daha mutlu bir hayat yaşamak için neleri değiştirmeniz gerektiğini bulmanıza yardım edebilir. Böyle zamanlarda danışanlarımıza çözüm üretmesi gerektiğini gösteririz. Bir örnek verebilir misiniz? - Diyelim depresyondasın ve patronunla ilgili olumsuz bir düşüncen var: Patronum benden nefret ediyor ve ne yaparsam yapayım onu tatmin edemiyorum. Bunlar depresif düşüncelerdir ve tamamen doğru olmayabilir. Belki patron bazen eleştiriyordur ama bu Her zaman eleştiriyor, onu hiç memnun edemiyorum düşüncesinden farklı bir düşünce. Depresif olduğumuzda sadece eleştiriyi görürüz ve daha karamsar oluruz. Bununla beraber gerçekten sizden memnun olmayan bir patronunuzun olma ihtimali de var. Eğer öyleyse, bu konuda ne yapmanız gerektiğini düşünmelisiniz. Eleştirilerini ciddiye almayacağım, çünkü o herkese karşı çok eleştirel diye düşünebilirsiniz. Ya da Ben böyle bir insanla hiçbir zaman çalışamam diyerek işinizi değiştirmeye karar verebilirsiniz. Karar vermeniz gerekiyor, sizin düşüncelerinizde mi problem var, yoksa patronunuzda mı? DEPRESİF KİŞİLERE 5 DAKİKA KURALINI ÖĞRETİYORUM Öyleyse önce düşüncelerimizi tanımlıyoruz, duygu durumumuzu nasıl etkilediğini görmeye çalışıyoruz ve bu düşüncelerin doğru olup olmadığını test ediyoruz. Düşüncelerimizin doğru olması durumunda da durumu nasıl değiştirebileceğimizi ortaya çıkarmaya çalışıyoruz. - Düşüncelerimizi destekleyen bir kanıt varsa, problemleri çözmek için aksiyon planı yapmak faydalı olur. Kognitif terapi, aktif bir terapi yöntemidir. İnsanların kısa sürede daha iyi hissetmeleri için problemlerini mümkün olduğunca çabuk çözmeye yardım etmeyi hedefler. ? Bazen depresif kişiler hiçbir şey yapmak istemez. Aksiyon planı yapmak, düşüncelerini yazmak, değiştirmek istemezler. Bu durumda kognitif terapi nasıl etkili olabilir? - Evet, depresif insanları bir şeyler denemeye ikna etmek zor olabilir. Bu nedenle her şeyi bir anda yapmalarını veya hayatlarını tamamen değiştirmelerini beklemeyiz. Hedefleri küçük parçalara böler ve onları küçük adımlar atmaya teşvik ederiz. Benim depresif kişilere öğrettiğim bir şey var; 5 dakika kuralı. Genellikle bir şey yapmaya niyetlendiğinizde ilk dakikalar en zorudur. O yüzden onları sadece 5 dakika bir şey yapmaları için cesaretlendirmeye çalışırım. Örneğin, 5 dakika yürü, 5 dakika çocuğunla oyna... 5 dakika sonunda devam edip etmek istemediğine karar verirsin. Bir şey yapmak işe yaramayacak diye düşünenler olabilir. - Onlara da duygu durumlarını 1 den 10 a kadar değerlendirmelerini öneriyorum: 10 kendimi çok depresif hissediyorum, 1 hiç depresif hissetmiyorum. 5 dakika bir şey yap ve duygu durumunu tekrar değerlendir. O zaman bir şey yapmanın işe yarayıp yaramayacağını tahmin etmeye çalışmak yerine, gerçekten ne hissettiğine bakarak karar verebilirsin. Problemlerin çözümüne yönelik küçücük bir adım bile atmak, duygu durumumuzda değişiklik yaratabilir. Bu ufak değişiklik bile size daha fazla enerji verecektir. Evinizdeki Terapist, 23 dile çevrildi, 1 milyonun üzerinde sattı. Sizce neden bu kadar başarılı oldu? - Kitap pratik bir şekilde baş etme becerilerini öğretiyor. Düşünceleri ve duygu durumunu nasıl tanımlarız, nasıl test ederiz, düşüncelerimizin doğru olup olmadığı konusunda nasıl kanıtlar toplarız... Bunlar hakkında pratik önerilerimiz var. Kitabın adı gibi, anlattığımız yöntemleri evinizde kolayca uygulayabilmeniz için listeler ve şemalar koyduk. Dünyanın her yerinden insanlar bana e-mail atıp, depresyon veya anksiyete ile ilgili problemlerini bu kitaptaki uygulamalar sayesinde çözebildiklerini söylüyor. Bu beni gerçekten çok mutlu ediyor.. Bu kitap asıl olarak depresyon ve anksiyete için mi? - Temel olarak öyle ama kızgınlık, suçluluk ve utanç duygusu gibi duyguları da kapsıyor.. Kitabı okumak terapi almak yerine geçebilir mi? - Bu, kişinin şikayetlerinin ne kadar yoğun olduğuna bağlı. Şu anda İngiltere de bir araştırma yapılıyor. Hafif depresif veya anksiyetesi olan kişilere ilaç yerine bu kitabı okumaları tavsiye ediliyor. Şikayetleri hafif olan kişiler, bu kitabı okuyup içindeki yöntemleri ciddi bir şekilde uyguladıklarında değişim yaşayabiliyorlar. Bu kitabın hedefi, insanların kendi kendilerine yardım edebilmeleri. Daha ağır depresyon veya anksiyete yaşayanların profesyonel yardım almaları gerekir. Çoğu kişi kitap okuyup yöntem öğrenmek, hatta psikoterapiye gitmek yerine ilacı tercih ediyor. Bu konuda ne düşünüyorsunuz? - Sorunuza daha doğru cevap verebilmek için depresyonu ve anksiyete bozukluklarını ayrı ayrı konuşalım. İlaçların depresyonu azalttığı doğru, fakat ilacı bıraktığınızda depresyonun geri gelme olasılığı var. Fakat kognitif terapi ile düşüncelerinizi tanımladığınızda ve kendinizi daha iyi hissedecek aktiviteler öğrendiğinizde, depresyonun geri gelme riski düşük. Anksiyete bozukluklarında ise durum farklı. Bazı anksiyete ilaçları anksiyetenin iyileşme olasılığını düşürebilir. Bu kulağa komik gelebilir ama maalesef doğru. Özellikle panik bozukluğu olan kişiler, ilaç aldıklarında aslında hiçbir zaman iyileşmeyebilir. Oysa kognitif terapi alan kişiler 6 veya 8 seansta iyileşebilirler. Ayrıca kognitif terapi alan 10 kişiden sadece 1 i tekrar panik atak yaşarken, ilaç tedavisi gören 10 kişinin 8 i tekrar panik atak yaşar. I ice floe

Ne yazık ki bende de var o durum ama ozguvensizlikten kaynaklandigini sanmıyorum benimkinin. Yani ailemle yemek yerken benimle hiç alakası olmayan bir konu hakkında konuşurken kıpkırmızı oluyorum. En kısa zamanda bir uzmandan yardim alicam..

Peki dusuncelerinin mantiksiz olma ihtimali zor durumlar oldugunu mu dusunuyorsun yoksa siddetli sekilde oldukca yuksek ihtimaller oldugunu mu dusunuyorsun? Tedaviye baslayali epey olmus bir ilerleme kaydettin mi? smuwiLa

olumlu yorum duymak çok iyi geliyor. çok fazla araştırımıyorum olumsuz yorum falan çıkmasın karşıma diye. dün gece kaygılarıma rağmen başladım ilaçlara. içtikten yarım saat sonrasını hatırlamıyorum. sızmışım.:26: I ice floe

Bende kendimi bir gün mezarın içinde tabutla çırpınıp çıkmaya çalışırken görmüştüm, aman Allahım ben ölmüşüm, ölmüşüm ben diye çıldırıyordum. Bir uyandım kız kardeşim ve kuzenim pc başında, şok olmuş bir şekilde bana bakıyorlar. Annemi, babamı da sürekli ölmüşler diye görürdüm. Gün içinde bir çok kez ölümü düşündüğümden. smuwiLa

geçmiş olsun seni çok iyi anlıyorum, ben daha önce psikaytra gitmedigim için pişmanım. bir rahatsızlıgımın oldugunu yeni ögrendim. babamın zoruyla gittim ve bu teşhis kondu. bi ilaç verdi baya meşhur hatta, isim verebiliyor muyuz bilmiyorum. yeşil reçeteyle verilenden. ama internette yorumları okudum inadına kullanmıcam kendim üstesinden gelmeye çalışcam, en azından artık hasta oldugumun bilincindeyim. benim de nefesim yetmiyor gibi zaten çocukken 4 yıl astım yüzünden aşı tedavisi gördüm bu aklıma geldikçe hiç yetmiyor hatta ben de yüksek ses duydugumda çarpıntı da oluyor. soguk soguk terlemeye başlıyorum. 3. sayfaki yorumu yeni okudum. benim çarpıntılarım bununla alakalı. başta korktuk kalp ile mi alakalı diye ama çok şükür kalbimde bişi yok ve anksiyete hastalarının cogunda çarpıntı olur

genetik bence ve bir kırılma noktası var buna inanıyorum benim annem anneannem dayım teyzem hepsi obsesif tedavi oldu hepsi bir tek dayımla ben aynı ilacı kullandık doktorlarımız farklıydı ama şuan en iyi durumda olan dayım ve ben annem de iyi sayılır o da kilo almamak için doktora gitmedi ilaç kullanmadı ama kendini kontrol ediyor iyi durumda, bunu bir sonu yok bir laf var ya onu çok seviyorum 'hiç ölmeyecek gibi bu dünya için yarın ölecek gibi öbür dünya için çalışacaksın' bunu düşünmezsen herşey anlamsız oluyor. benim hastalığım genetik ve gencecik teyzemi kanserden 10 ay içinde kaybetmemizle başedemeyeceğim bir boyuta ulaştı benim kırılma noktamda teyzemin vefatıdır. hayatında içki sigara kullanmayan teyzem çocukları için canını veren teyzem kansere yakalandı ve çocukları bakmadı anneannemin evinde vefat etti, ben ondan sonra kan tahlili bile yaptıramadım zaten doktora ilk gitmemin sebebide buydu doktora gidemiyorum hasta olsam kendi kendine geçmesini bekliyorum çok fena olursam acile gidiyordum ki çok tahlil felan yapmasınlar diye. ğer doktora gidersem bana öleceksin der diye korkuyordum. çok şükür onu tamamen atlattım eskisine kıyasla çok çok çok iyiyim. ama yokluyor yinede sık sık yapacak tek şey mücadeleye devam etmek. smuwiLa

Mantikla bagdasan bi durum degil yaa mesela yamuk yatiyorum ertesi gun sirtim tutulur gibi oluyor ya ben bunu biliyorum aslinda ama ilk aklima gelen kotu bir hastaligimmi var. Yani sebebi pozitif dusunemiyorum hic bir zaman I ice floe

ı İlerlemeden doktora gorunmeni tavsiye ederim.. ilerlemis hali inan cok zor.. G

Evet haklısın, ben doktora gitmedim zaten. anksiyete bozukluğu Olmayabilir.. sadece moral ve destek anlamında yazdım canım

Hiç tedavi olmadım ki, yaşadı bugüne kadar benimle bu hastalık. İlk teşhis konduğunda ilaçlar ağır gelmişti, sonrasında gittiğim doktorlar ilaç vermekten yana değildi ve zaten en hafif olanı bile beni baya sarsıyordu. Birde sorunu anlayamadım canım kusurumu mazur gör lütfen. . push ;

Benimde takıntılarım çok fazla ve her konuda temizlik, şahsıma olan hareket, davranış olsun her türlü yani, eski bir şarkı çıksın sene 2000 ben şu yaştayım, o zaman şu vardı, bu vardı diye saydırıyorum. Hatta 90'ların parçalarını albüm yaptım kendime, barış manço şarkıları dinler, dinler ağlarım. Nerden nereye geldik, nereye gideceğiz? Daha neler göreceiz? Acaba önce kim ölecek? Nasıl olacak? Kuzenim az önce gelip biraz nostalji yapalım mı dedi? 2003' te çekindiğimiz resimleri bulmuş, babam var ben varım. Ben minnacık, babam daha genç annem daha hayatta, neler yaşayacakmışız meğer diye geçirdim içimden, bakıyorum ne kadar yaşlanmışım diyorum içimi bir korku kaplıyor. Anneme baktığımız gibi bir gün sana da resimlerden mi bakacağız diye geçiyor içimden ağlıyorum, sanki onsuz muşum gibi bakıyorum o fotoğrafa, şuan yaşıyormuşuz gibi.. Zaten anksiyete böyle birşey, olmadan olacağından korkarsın, ya da olmuş gibi vesveseler geçer beyninden, elinde olmadan istemsiz olur ama bütün bunlar, gerçekten kesin bir çaresi olmasını, eski ben olmayı çok isterim.. . push ;

psikologlar kesinlikle bu hastalıkların ilaçların netten araştırılmamasını öneriyolar önüne gelen herşey yazabilir insan zaten hassas o dönemde daha çok etkilenebilir I ice floe

Anksiyete kısaca kaygı ve endişe bozukluğudur. Bana 2008 yılında teşhisi konmuştu ve teşhis konmadan 1 sene öncesi hayatıma girmişti. Her an kötü birşey olacak ve ölüm korkusu yaşıyorum. Sevdiklerimi kaybetmekten korkup birşey olursa ne yaparım ben diye saatlerce ağlıyordum. Cenaze arabaları görünce de aynı şekilde, o andan sonra günümün yarısı berbat geçiyordu. Hayattan zevk alamıyor, herşey boş geliyordu. Sürekli kalkıp kalkıp babamın nefesini dinlerim mesela, aniden ay babam yolda, bir de birşey olursa kaza geçirirse? Anneme birşey olursa, biz uyurken evde yangın çıkarsa? Uyuku haram haliyle. Evi arar annemi çok kontrol ederdim bu yüzden. Kimse ölmesin diye ağlayarak dua ederdim. Hatta kendimi mezarda tabutla görmüştüm bir gün çıkarın beni diye çırpınırken, çok korkmuştum bu bana bir işaret mi diye bile düşünmüştüm. Erkek kardeşim liseye gidiyordu kaç kere götürmeye kalktım okula ne senaryolar ama, kaçırıyorlar ya da organlarını alıyorlar, işkence ediyorlar yeter yeter diye ağladığımı bilirim. Çok zor birşey, hep gerginim, ellerim titrer yeni tanıdığım kişilerin veya 1-2 kez gördüğüm kişilerin yanında çok huzursuz oluyorum kalbim hızlı çarpıyor içimden ateş basıyor ya da ellerim soğuk terliyor. İnsanların ne dediğini çok takıyorum neden bunu dedi bana diye saatler değil günler, aylarca düşünürüm çıkaramam aklımdan. Bu hastalıkla tanışmadan önce hayatı ve yaşamayı çok sever, hiç böyle şeyler aklıma gelmezdi. Hatta ben 17 yaşındaydım, bir akrabamızda ölüm korkusu olduğunu evden dışarı çıkamadığını, sürekli fenalaştığını duymuştum da anneme gülerek ölümden korkulur mu hepimiz öleceğiz demiştim. Bu hastalıktan sonra sıkça aklıma gelir bu sözüm.

Canlarım ciğerlerim evet ilacın faydasını mutlaka görürsünüz ama İŞ SİZDE BİTİYOOOR Çabalayın mutlu olacağınız uğraşlar bulun sık sık insan içine çıkın! Bende çok kötüydüm şimdi işler yolunda rabbime çok şükür... Üstüne gidilmedikçe yenilemez bir hastalık bu...

ama bak bi de benimki ani bi olay üzerine ortaya çıkmıştı o yüzden kendimi kontrol edecek güçte değildim seninki belki böyle değildir istersen önce durumu psikologla konuş ilaç gerekir mi diye sor sonra düşünürsün çünkü terapidede güzel çözümler var depresyonda falan değilsen başka şeyler de düşünebilirsin . push ;

mutluluk hormonu dmek cnm. spor yapıp atılan ter ıle bu hormonu aktıf hale getırıyosun.. ayrıca cıkolata ve duzenlı seks hayatı dıyor uzmanlar

aynı durum bizdede var benim annem babamda öyle hep olumsuz konuşuyorlar aynı dediğin gibi onlar yüzünden bende böyle oldum

seni çok ii anlıyorum çünkü şu an bende aynı şeyleri yaşıyorum artı ölüm korkusu yaşıyorum sürekli E

galiba benmde bir uzmana görünme zamanım geldi ölmekten yakınlarımın ölmesinden çok korkuyorum hertelefon çaldıgında kapı çaldıgında kalbim yernden çıkacak gibi çarpıyor en ufak bir gürültüde kalpçarpıntım 5 dk sürüyor saçma sapan kişileri şeyleri kafama takıyorum en ufak bir olumsuzlukta yerle bir oluyorum hergün yeni bişeye takıyorum yaşmadan soğuudm iyice G

Smuwila Allah kavustursun babana. Seni cok iyi anliyorum. Annem bisey soylese niye dedi, babam baksa niye bakti, malummu oldu. Herkesin davranislari bi baska geliyor insana. Rabbim sifa versin hepimize. I ice floe

Şu cümlenize sonuna kadar katılıyorum. Ben ani bir ölümden etkilenmiştim, tek başıma bir odanın içinde çalışıyordum. Babama bakıp ağlıyordum sürekli, bir gün bu koltukta olmazsa? Kapıdan hiç girmeyeceği aklıma geliyordu ve delirecek gibi oluyordum. O kıza ne oldu şimdi diye düşünüp duruyordum. Bu arada kız, kardeşimin arkadaşıydı. Yani o dönemler çok yalnızdım.

Bir dönem psikolojiyle yakından ilgilenmiştim. Aslında dönem dönem hepimiz yaşıyoruz anksiyete hallerini. Aşırı düşünme, olay karşısında aşırı odaklanma, en belirgin etkiside içsel kaygılar, huzursuzluk, evhamların artması. Fizyolojik belirtileri ise nefes alamama, kalpte çarpıntı, midede sıkıntı gibi şeyler. Utangaçlık veya toplum içine girememehissedilen şeyler ise, bence sosyal fobi ile ilgili.. Daha çok yaşadığımız hayal kırıklıkları ve hayata karşı beklentilerimizin olmaması halinde ortaya çıkıyor. Bu dönemde mümkün mertebe insan kendiyle fazla yalnız kalmamalı, hal böyle olunca daha çok düşünerek daha çok sıkıntı yaşıyor insan. Ne bileyim bir tatil, sevdikleriyle vakit geçirme, bir şeylerle meşgulüyet biraz daha iyi gelir bence.. smuwiLa

Akilada tavsiyeyede cok ihtiyacim var suan. Dediginiz dogru yasamayan anlamaz. İlaca baslayinca benimde kaygilarim artti. Boyle iletisim kurdukca rahatliyor gibiydim. Kizim simdi koltuktan dustu. Yine kaygilarim tavan yapti, hemen esimi aradim ufffff. İcim sikildi yine

Babam sabaha karşı uçakla adanaya gitti bende havalimanına gittim, işlemleri hallettik kapıdan girdi, bi de bana elini kaldırarak güldü. Ben eve gidene kadar babam niye öyle güldü? Bir değişikti gülüşü? Son görüşüm mü acaba? Uçakta birşey olursa? Ya uçak düşerse diye diye eve geldim, uyuyamadım da tabii sabaha karşı dalmışım uyanınca hemen aradım çok şükür ki sağ salim yolculuğu bitmiş..

Ben o şekilde yaşamadım ama kendiliğinden de ortaya çıkabileceğini duymuştum. Benim tek tavsiyem -böyle bi hayatta ne kadar başarabilirseniz- STRES ten uzak durun insanı başa dönduruyor S

Bir çok sebebi olabilir kimisi senin gibi etkilenir, kimisi de kendince önlemini alır garantiye almaktır. Bence bu düşüncenin kişiyi ne anlamda etkilediğine bağlı. Bende kargo veya postacılara kapıyı açamam ya o kargocu kılığına girmiş hırsızsa diye? H hayatbubellimiolur Mutsuzluk Sardı

bendede var doktora gittim ilaç ve bi iki seans bilişsel davranışsal terapi uyguladı ama nafile geçmiyor yalnız kalmamak lazım boş durmamak lazım sinsi hastalık anında çıkıyor Amor-a

peki benim gibi nefesinin yetmediğini zanneden ve yutkunma refleksiyle ilgili takıntı yapan var mı?gece artıyor smuwiLa

Neroli arkadaşım evet bu ilaçlardan pat diye kurtulamıyorsun o yüzden bağımlılık kategorisine sokulmakta. Kafana göre kullanıp bırakamazsın. Doktor kontrolünde devam edeceksin zaten olumlu yönde ilerleme kaydedersen doktor ilaçları azalta azalta bitiriyor. Hiç dert etme. Bir şey olmaz. İyi geliyor. Ben birdenbire bıraktım ve gerçekten çok acı çektim. Çok sıkıntı yaşadım. Ama o da zamanla geçiyor. Yani bir problem olmaz kolay kolay.

geçmiş olsun arkadaşlar hepimize.. bende anksiyete bozukluğu tedavisi görüyorum.. I ice floe

Evet bende de var o dediginden bu sefer takiyorum eyvah cigerlerimdemi bisey var diye Önceki

Bende kötü düşünmediğim, çok güldüğüm, mutsuz olmamak için bir sebep olmadığı günlerimi özledim. Nerden girdi içime şu korku? Ondan önce de illa vefat eden insanlar oluyordu ama ben böyle olmuyordum. İlk bu korku kardeşimin arkadaşı lise mezuniyetine 1-2 gün kala, abisi tarafından öldülüp gazetelerde boy boy haberlerini okuduğum zaman girdi içime, inanamadım bir türlü nasıl oldu, nasıl oldu diye. Mesela şuan deli gibi gezmek istiyorum alışveriş yapıyorum sanki onları yapınca iyi olacağımı düşünüyorum. Hani özellikle bayanlar mutlu olmak için alışveriş yapar, ya da saçıyla başıyla oynar ya bende öyleyim. Tabii sonu nereye varıcak onu bilmiyorum. smuwiLa

Ben hemen yesil recete isticem dr dan okadar sakinlesmeye ihtiyacim var ama uyursam cocuklarla ilgilenemem diye simdi kullanamiyorum

ben de yolun başındayım hatta bu yüzden ilaç kullanmak istemiyorum. çünkü yorumlarda hep korkuları ertelediği ama asla yok etmediği yazıyor. ve çogu insan da memnun degil. küçüken zaten hep ilaç kullandım içim dışım ilaç. bagımlı olmak istemiyorum ama senin yorumundan sonra kafam karıştı. korkularımı ilaçla ertelemek istmyiorum üstüne gidip yenmek istiyorum

Demek istedigim bence benim korkularim cok yerinde mesela bundan aylar önce yeni evli bir kadini takilari icin öldurmustu bir hirsiz kapiyi calip kadinin bogazini kesmisti altinlarini almisti ve bir gun gecmeden yakalanmisti haberlerde izlemstim o gundn sonra kapiyi kilitliyordum esim geliyormus bende mutfakta kapi calindigini duymuyordum esim disarida kalip telefon ediyordu Allahtan anlayisli bri sonra sonra yasakladi kapiyi kilitlemeyi bende bu haberi anlatinca orasi buyuk sehir burasi kucuk öyle bisey olmaz diyor bense boyle birsey olacagina 100 % 80 ihtimal veriyorum bana sacma gelmiyor... snce senin korkularin sacma mi? Bu hastaliktan mi bize yuksek htimal gibi geliyor umarim anlatabildim Bunun gibi daha nice korkularim var

İste bu tamamen anksiyete bozuklugu ayni seyleri bende yasiyorum nefesim yetmiyor kalbimde midemde garip bir his oluyor daha derin nefes cekiyorum icime bende envai cesiti var bu korkunun kimi gercekten hakli kimi haksiz...

haklısın ama dünyaca ünlü psikologtan örnek vermek doğru mu bilemem çünkü bu tür konular dünyada tartışılmakta.. zaten öyle her başın sıkıştığında kullnmak da doğru değil hatta bazıları önune gelene ilaç yazıyor iş başa düşebiliyor bazen ama benim demek istediğim insan bazen ne kadar uğraşsa da olmuyor anksiyete illeti depresyonu da beraberinde getiriyor o büyük sıkıntıları bazen tek başına atlatamıyorsun tek başıma mücadele edicem derken iyice ilerletiyorsun bunu ben ilk başlarda mücadele ettim ama artık günün her sn si beni rahatsız edince bu yola başvurdum bazı dayanıklı insanlar aylarca direnebiliyor ve bazılarında sonuç hüsran ama belki bunu ilaçsız yenenler de olur bunu kişi kendi takip etmeli öyle karar vermeli ben bunu yorumlardan çok etkilenip kesin olarak ilaç kullanmamaya karar verip sonra vazgeçen brii olarak yazıyorum çeşitli yollar deneyrek üstesinden gelebiliyorsa ne mutlu

bende varım ah ahhh canım öyle yanıyorki ne diyimm :18:

Gunaydin kizlar bugun nasilsiniz, atak yada kaygilar devammi. Ben sabahlari uyandigimda sol tarafim daha halsiz uyusuyor sanki. Kafam buna takik simdide sabahlari kaygidan midem cok bulaniyor. Acaba beynimdemi bi sorun var diye yiyorum kendimi. B 12 ignesi kullaniyorum, kan hapi kullaniyorum iyi gelmezmiydi halsizligime simdiye kadar offff. Biri cikip bana hicbirseyin yok dese sanki kaygilarim bitecek gibi geliyor. Acaba hastaligimmi var korkusu cok kotu. Lustral i suan 50 mg kullaniyorum dr yetmezse arttirabiliriz demisti. Eylul basinda kontrolum var sanirim dozunu arttirir. Ben bastakine gore biraz daha sakinim sanki ama yinede kaygilarim devam ediyor I ice floe

bende 2008den beri var.. lustral paxil ve bı kaç adını unuttugum ılac kullandım. kilo aldırıyor..22 saat uyudugumu bılırım. hayattan bloke oluyosun... kesınlıkle ılaclar sadece mala baglatıyor adamı.. ben mutsuz oldugumda donemlerde anksıyetem hortluyor. herzaman olumsuz dusunceler aklımda gezınıyor. bir kere basıma negatıf bsy gelsın sureklı tekrar edecegını sanarım. aıleme bsy olur korkusu, olum korkusu vs vs daha saysam burda fenalık gecırırsınız. oylekı sultan papaganı almıstı esım bana.1 ay sonra öldü. ben cok agladım dıye esım yıne aldı. sımdı ısten eve gıderken ayakkabılarımı cıkarmadan hemen kafese dogru kosuyorum ölmüş mü diye?normal bı durummu hayıır!!! düşünün bide sevdiklerim için neler içimden geciyor.. hatta daha once demiştim bi paylasımda;eskıden aldatıldıgım ıcın yıne aldatılma korkusu yasıyorum fln dıye.. bunları sakın kafayla dusunse ınsan normal olmadıgı anlasılır ama malesef engel olamıyoruz... mutluyken asla bu duygular açıga cıkmıyor. ama hayatta herzmaan mutlu olunmuyor ki... işimiz çok zor. I ice floe

ben de nostalji delisiyim. sürekli çocukluğumu, o günlerde yaşadığım şeyleri, dinlediğim müzikleri, izlediğim ya da yediğim şeyleri yad eder dururum. hep 6 yaşıma geri dönmek istiyorum. çocukken tertemizdim. annecim babacığım daha çok gençti. şimdi onlara bakınca hem şükrediyor hem de hüzünleniyorum. hepimiz yaşlanıyoruz. bu beni ürkütüyor. son iki cümlene de aynen katılıyorum. işte anksiyete böyle bir şey... korkmak... korkmak... düşünmek... olmayanı düşünmek... olmuş gibi düşünmek... olacakmış gibi düşünmek... korkmak...

Söylemek istememiştim ama sizin yorumunuzu görünce dayanamadım. Şu işaretlediğim cümleyi aynı şekilde yaşıyorum. Mesela ailesine düşkün, fazlasıyla sevdiklerimi kaybedeceğim diye korkan ben, yine böyle düşündüğüm bir gece annemi kaybetmekten korkmuş, çok ağlamıştım. Tam üzerinden 2 hafta geçti, annem hastalandı. Beyin kanaması geçirdi ve annem 15 gün ölümle pençeleşti, ne yazık ki kurtulamadı. Ben ki ölümü yaşıyordum, istemeden kurduğum düşünceler gerçek olmuştu. Annemden sonra hep ölümü yaşayacağım, arkası geleceğini, peşimizi bırakmayacağını düşünürüm.

Sigara alkol bunların kullanılmaması ya da en aza indirgenmesi lazım diye okumuştum kaygıları tetikliyor. Bir de sanırım seninkinin bu kadar ilerlemesinin sebebi doktora gitmekte diretmen olmuş. İlaçlara güvenmelisin ben ilk iki gün mahvolmuştum ama şuan onlar olmasa ne yapardım bilemiyorum, tabi daha sonra stresli bi olay yasadım ve başa döndüm. O yüzden elinizden geldiğince olaylardan etkilenmemeye çalışın uzak durun hatta olumsuz her şeyden Gemiş olsun