&#8220;Şimdi yeni bir hayat kuruluyor&#8221; Malikanenin bütün ışıkları yanıyordu. Zeynep odasında yanında Asuman Hanım ve arkadaşı Aylin, büyük boy aynasının önünde, sade, zarif gelinliğinin içinde dönüp duruyordu: - Aylin, şurada potluk yok değil mi? Aylin gözlerini açtı: - Ay, şimdi düşüp bayılacağım... Hiçbir yerinde hiçbir şey yok yahu... Deli ettin beni... Gülüştüler. Salonda ise Selim ve Cemile Hanım yan yanaydılar. Selim tekerlekli sandalyenin yanı başında, siyah takım elbisesinin içinde bütün yakışıklılığıyla gülümsüyordu. Cemile Hanım ise kızı için süslenmişti hayatında ilk defa. Saçlarını taratmış, lacivert bir bluz giymişti. Ayakları tertemiz, siyahlı yeşilli ince bir battaniye ile örtülüydü. Bir gün içinde yeniden doğmuş gibi hissediyordu kendisini. Münevver Hanım ise bir köşede Suzan&#8217;la konuşuyordu. Ozan yanında arkadaşı Haluk, durmadan saatine bakıyor heyecandan terliyordu. Başka davetli yoktu. Son anda nikahı malikanede yaptırmak için müracaat etmişlerdi. Hizmetkar Saniye ise koşturup duruyordu sabahtan beri. Cemile Hanım etrafına bakındı. Selim eğildi: - Bir şey mi istedin Cemile? - Hayır Selim... Sadece baktım. Bu evden iki gün önce bir cenaze çıktı. Şimdi bir hayat kuruluyor... Selim onun elini tuttu: - Bunları düşünme şimdi canım. Olması gereken olduğu gibi yaşanıyor. Kimse bizi suçlayamaz. Kalan ömrümüzü gönlümüzce geçirmeliyiz. Artık bitti Cemile, kötü günler, ıstırap dolu günler artık bitti. Bundan sonra sen, ben, kızımız ve damadımız bir aileyiz. Bir de torunumuz olursa sen seyreyle o zaman güzelliği... Nikah memuru gelmişti. Masa hazırdı. Gelin hanımın salona gelmek üzere olduğunu Asuman Hanım haber verdi. Selim hemen kapıya gidip kızını karşıladı ve masaya getirdi. Ozan heyecan ve hayranlıkla izliyordu Zeynep&#8217;in gelişini. On beş dakika sonra yasalar önünde karı koca olmuşlardı. Ayakta olan herkes genç çifti tebrik etti. Zeynep Ozan&#8217;ın elinden tutarak annesinin yanına geldi: - Anne, hayatımın en güzel günü, en mutlu günü bugün. Cemile Hanım sevgiyle baktı kızına: - Biliyorum canım, biliyorum, Allah seni çok ama çok mesut etsin. Bizim yaşayamadığımız bütün güzellikleri sana yaşatsın bir tanem. - Hep birlikte yaşayacağız annem... Münevver Hanım da gelmişti yanlarına. Zeynep ona da sarıldı sevgiyle: - Bir anda iki annem birden oldu... Bir de halam... etti üç.. Benden şanslısı var mı? Selim sevgiyle yaklaştı yanlarına. Bir elini kızının omzuna attı, bir eliyle de Cemile Hanımın elini tuttu: - Kaderimiz böyleymiş... Allah bize geç gelen bir mutluluk verdi. Hep birlikte doya doya yaşayalım bunu... Salonda bulunan herkes dolu dolu gözlerle; ama inanılmaz bir sevinçle izliyordu bu manzarayı... -SON- gulsehri

Titrediğini hissetti genç kız!.. Zeynep içeriye girince babasının oturduğunu gördü. Toparlandı. - İyi akşamlar... Nasılsınız babacığım? - İyiyim kızım. Hoş geldin. Asuman Hanımı öptükten sonra kapıya yöneldi: - İzninizle üzerimi değiştirip geliyorum. Hemen inerim. Zeynep salondan çıkınca Asuman Hanım öne doğru eğildi: - Abi, sana bir şey söyleyeceğim. Kerim Bey kardeşinin yüzüne baktı merakla: - Dinliyorum Asuman! - Zeynep&#8217;in okulunda bir gezi düzenlenmiş Uludağ&#8217;a. Çocuk gitmek istiyor. Arkadaşlarıyla birlikte. Hafta sonunda. Cumartesi-pazar kalıp geleceklermiş. İzin ver de gitsin kız. Hayatında ilk defa arkadaşlarıyla bir geziye gidecek... Kerim Bey sessizdi. Kaşları yeniden çatılmış, dudaklarını öne doğru uzatmıştı. Asuman Hanım bu sessizliğin hayra alamet olmadığını düşünerek korkuyla sordu: - Ne diyorsun abi? Adam arkasına yaslandı. Asuman Hanım bir daha sormaya cesaret edemiyordu. Neden sonra ayağa kalktı Kerim Bey. Kristal sigara kutusundan bir tane alıp yaktı. - Ne zamanmış bu gezi? - Hafta sonunda. Cuma akşamından gidecekler, cumartesi-pazar kalıp pazar gecesi dönecekler. - Nerede kalacaklarmış? Kadın yutkundu: - Otelde sanırım. Kerim bey sigarasının dumanını tavana doğru üfledi. Çok nadir zamanlarda sigara içerdi. Omuzlarını kaldırdı. Adeta fısıldadı: - İyi, gitsin!.. Asuman Hanım derin bir nefes aldı. Rahatlamıştı. Kazasız belasız atlatmışlardı bu işi. Eğer ters bir zamanına rastlasaydı kendisi de nasibini alacağını çok iyi biliyordu. Çok geçmeden Zeynep geldi yanlarına. Üzerini değiştirmiş, elini yüzünü yıkamış, daha rahat bir şeyler giymişti. Gülümseyerek yaklaştı: - Sohbetinizi bölmeyeyim... Kerim Bey kızına döndü: - Geziye gidecekmişsin ha? Zeynep titrediğini hissetti. Göz ucuyla halasına baktı. Asuman Hanım gülümsüyordu. Dudaklarını ısırdı: - Evet baba, arkadaşlarla birlikte. Okul tertiplemiş. İki de asistanımız geliyor eşleriyle birlikte. Kerim Bey başını salladı. Kızının yüzüne bakmadan konuşuyordu: - Halana gidebileceğini söyledim. Zeynep sevinçle hafif bir çığlık attı: - Çok teşekkür ederim baba... Asuman Hanımla kaçamak bir şekilde bakıştılar. Kerim Bey ayağa kalktı: - Saniye&#8217;ye söyleyin akşam yemeğini hazırlasın. Ben yemekten sonra biraz çalışacağım. Zeynep hemen fırladı odadan. İçi içine sığmıyordu. Koşarak mutfağa indi. Mutfak alt kattaydı. Oldukça genişti. Babasının isteğini iletti hizmetçiye. İçinden şarkılar söylemek geliyordu... Hala güzel kadındı Münevver Hanım... Koca Mustafa Paşa&#8217;nın ara sokaklarından birindeki dört katlı eski binanın en alt katında oturan Münevver Hanım emekli bir öğretmendi. On bir yıl önce eşini kaybetmiş, oğluyla birlikte yaşıyordu. Yirmi bir yaşındaki oğlu Ozan üniversitede okuyor, bu iki kişilik aile Münevver Hanım&#8217;ın emekli ve kaybettiği eşinden kalan dul, yetim maaşı ile geçiniyorlardı. İçinde oturdukları ev Salim Beyin sağlığında biraz babadan kalan biraz da kendi birikimleriyle aldıkları bir evdi. Ana oğul güç hayat şartlarında yaşamaya çalışıyorlar, maddi açıdan zorlansalar da geçinip gidiyorlardı... Münevver Hanımın rahmetli olan eşi gibi babası da öğretmendi. Hayattaki tek varlığı biricik oğlu Ozan&#8217;dı. Yaklaşık yirmi beş senedir oturdukları bu muhitte saygın bir yer edinmişlerdi. Sahip oldukları evi almadan önce de bu semtte oturmuşlardı. Artık yerlisi sayılıyorlardı. Münevver Hanım ocağın altını kapattıktan sonra oturma odasına geçip pencere kenarında duran sardunyalarını suladı, kurumuş yapraklarını temizledi. Sade döşenmişti oturma odaları. İki tane çekyat, iki koltuk, ortada bir sehpa ve bir de eski model bir vitrin vardı eşya olarak. Yemeklerini mutfaktaki küçük masada yerlerdi. Oturma odasının haricinde iki odası daha vardı evin. Bir tanesi diğerlerine göre daha karanlıktı. &#8220;Elin kaşanesinden benim viranem daha iyidir&#8221; sözüne uygun olarak severdi Münevver Hanım yuvasını. Çiçeklerini suladıktan sonra dantelini alıp camın önüne oturdu. Birazdan gelirdi Ozan. Yemeğini hazırlamıştı. Sabahtan çamaşır yıkadığı için kendini yorgun hissediyordu. Televizyonunu açtı. Bir yandan onu dinliyor, ara sıra gözlüklerinin üzerinden yola bakıyor, dantelini örüyordu. &#8220;Çok şükür Ya Rabbim halimize!&#8221; diye mırıldandı kendi kendine. Başını kaldırıp sokağa baktı. Ozan geliyordu hızlı adımlarla. Yüreği sevgiyle doldu. Hafif bir gülümseme yerleşti dudaklarına. Oğlu kapıdan girene kadar hayran hayran izledi onu. Sonra toparlanıp birden kalktı yerinden. - Anacığım, merhaba, gördün mü beni gelirken? - Gördüm oğlum. Pencerenin önünde oturuyordum. Karnın açtır senin, haydi elini yüzünü yıka da hemen yiyelim. Kuru fasulye yaptım. Bir de nohutlu pilav. Salatamız da hazır... Ozan eğilip öptü annesini yanağından, sevgiyle onun bembeyaz saçlarını okşadı: - Ellerine sağlık anam. Ağarmış saçları, kırışmış cildine rağmen hala güzel kadındı Münevver Hanım. Ancak, yaşı ilerledikçe herkeste olduğu gibi o da fiziksel çöküntüler yaşamıştı. Yorgundu. Yıllar süren öğretmenlik, ardından çok sevdiği, saygı duyduğu eşini aniden kaybedişi, geride kalan biricik evladına hem ana hem de baba olma çabaları yıpratmıştı kadıncağızı... Ozan kitaplarını bırakıp banyoya doğru yürüdü. Münevver Hanım da mutfağa girip yemeklerin altını yaktı. Sofrayı hazırlamıştı zaten. Ekmek tepsisini oğlunun oturduğu tarafa bıraktı. Eski bir alışkanlıktı bu ailelerinde. Ölmeden önce kocası keserdi sofranın ekmeklerini. Şimdi ise o görev Ozan&#8217;a kalmıştı. Delikanlı saçları ıslanmış bir şekilde girdi içeriye: - Mis gibi kokuyor anne, eline sağlık... Ekmeği dilimledi. Salatadan bir çatal alıp attı ağzına.. Münevver Hanım da karşısına oturdu. Besmelesini çekip yemeğe başladı. Ana oğul havadan sudan sohbete başladılar... > Yastıkların altında para çantası vardı! Yemeklerini bitirdikten sonra Münevver Hanımın meşhur sakızlı muhallebisini yemeğe başlamışlardı. Ozan annesine döndü. Biraz çekingen bir ifadeyle: - Hafta sonu gezi var okulda... Uludağ&#8217;a gidiliyormuş... Yaşlı kadın dikkatle baktı oğluna. Ozan umursamazmış gibi davranıyordu ama ana yüreği onun bu geziye katılmak için can attığını anlamıştı. - Sen de git oğlum, bir değişiklik olur... - Gidemem anne.. Elli milyon istiyorlar. İki gün kalınacak. Yemek, içmek, yatmak da içinde. Aslında bütün bunlara bakınca çok ucuz ama bize göre pahalı. Münevver hanım dudaklarını ısırdı. Hiçbir şey söylemedi. Ozan son lokmasını da yuttuktan sonra kalktı: - Ellerine sağlık anacığım. Bir de çay içeriz üstüne değil mi? Gülerek başını salladı kadın: - Tabii yavrum, tabii içeriz, şimdi koyacağım ocağa. Ozan sofranın toplanmasında yardım etti annesine. Sonra oturma odasına geçip televizyonun kumandasını alıp karıştırmaya başladı. Münevver Hanım bulaşığını yıkadıktan sonra kendi odasına girdi. Yüklükteki yastıkların altından siyah bez bir çanta çıkardı. Bütün birikimi buradaydı. Evinin bütçesini yaptıktan sonra arada bir arttırdığı birkaç kuruşu acil ihtiyaçlar için kaldırıp bu çantanın içine koyuyordu. Yavaş yavaş saydı parasını. Beş yüz milyona yakındı. İçinden yetmiş beş milyonunu ayırıp diğerlerini kaldırdı. Parayı katlayıp elbisesinin cebine koydu, oturma odasına geçti. Oğlunun yanına oturdu. Cebindeki parayı çıkartıp uzattı: - Al yavrum, o geziye git. Yirmi beş milyon da harçlık koydum. Bir değişiklik olur senin için. Git, eğlen arkadaşlarınla. Ozan hayretle annesinin elindeki paraya baktı: - Anne, hiç gerek yok, o kadar önemli değil inan ki... Gitmesem de olur. Alt tarafı bir gezi. Münevver Hanım kaşlarını kaldırdı: - Ben gitmeni istiyorum ama. Bunaldın imtihanlardan, yorgun düştün. Biraz açılır, ferahlarsın. Bu para bizi sarsmaz oğlum, iki üç kuruş kenarda paramız var. Yeniden biriktiririz. Ozan çok duygulanmış, aynı zamanda da çok sevinmişti. Sarıldı annesinin boynuna: - Hayatımdaki en güzel şeysin sen Münevver Akdoğan. İyi ki benim anamsın, iyi ki varsın. Sevgiyle okşadı Münevver Hanım oğlunun başını. - Ben de hafta sonunda şöyle bir tatil yaparım keyfimce. Biraz muzır bir gülümsemeyle söylemişti bu sözleri. Ozan onun nasıl bir şaka yaptığını hemen anlamış olacak ki sitemkar bir şekilde cevap verdi: - Aşk olsun sana ana... Benim varlığım yoruyor mu seni? Münevver Hanım bir kahkaha attı: - Biliyordum böyle diyeceğini. Yok oğlum, sen eğlendiğin zaman ben de eğlenirim. Senden başka neyim var ki... Gönlünce bir hafta sonu tatili yap. Arada bir insanlar kendine böyle zaman ayırabilmeli... Neşe içinde gülüştüler. Ozan&#8217;ın içi içine sığmıyordu. Bu geziye gitmek istemesinin asıl sebebi Zeynep&#8217;ti... ARKASI YARIN... NETTEN ALINTIDIR gulsehri

Cok cok sagol asi, ellerin dert gormesin, eeeee yeni hikayelerimiz ne zaman gelecek bakalim?sakin fazla bekletme olurmu?yerimseniben yerimseniben yerimseniben Suar

Ozan&#8217;ın yokluğu belli oluyordu!.. Zeynep&#8217;i düşünüyordu Kerim Bey... Genç kıza hayatında ilk defa izin vermişti. Ama bu izni verdikten sonra kendi yöntemleriyle araştırmasını yapmış, gezinin nereye yapıldığı, rezervasyonları, kaç kişini katılacağını, otobüsün kime ait olduğunu birer birer öğrenmişti. Zeynep otele varmadan önce otel yönetimiyle konuşmuş, kızı için rahat, güvenli bir oda tahsis edilmesini istemişti. Bütün bunlardan tabii ki Zeynep&#8217;in haberi yoktu. Onun geleceği için farklı planlar yapıyor, farklı şeyler hayal ediyordu. Okulun bitmesiyle bu düşüncelerinin hepsini gerçekleştirecekti. Tabii bu planlarda Zeynep&#8217;in ne kadar söz hakkı olacaktı o bilinmezdi. Bir başkasının isteği diye bir şey kabul etmiyordu Kerim Bey... Münevver hanım yatağını topladıktan sonra çayını koydu. Tepsinin içine peynir, zeytin tabağını yerleştirdi. Domates doğradı, reçel boşalttı. Çayın altını kıstıktan sonra pardösüsünü giyip dışarı çıktı. Ekmek almaya gidiyordu. Bakkal sokağın az ilerisindeydi. Ağır adımlarla yürüdü. Tam bakkal kapısına geldiği zaman Asiye&#8217;yi gördü. - Günaydın Asiye Hanım... Cemile Hanım nasıl, uyandı mı? - Aman sorma komşu, uyudu mu desene? Bütün gece durmadan ağladı. İçim karardı benim de yani... Ne bu böyle? Ne derdin var diyorum cevap yok. Baktım olmayacak, yattım uyudum ben de. Sabah hala aynı yerinde oturuyordu. O kadar yalvardım yatırayım seni diye ama ne gezer... Münevver Hanım üzülmüştü: - Hasta Asiye Hanım, anlayış göstermek lazım. Kolay değil, daha genç sayılır, taş çatlasın kırk beş yaşında. Bu yaşta tekerlekli sandalyeye bağlanıp kalmak kolay mı? Asiye istediği desteği bulamadığı için yüzünü buruşturdu: - İyi de ben de insanım Münevver Hanım... Benim de işim var, gücüm var. Bir gün bile iznim yok. Ben de gidip anamı görmek istiyorum. Bak hava ne güzel, çıkıp bir dolaşmak istiyorum... Münevver Hanım bakıcı kadının neyi ima ettiğini anlamıştı. Gülümsedi hafifçe: - Bugün ben yalnızım Asiye... Ne işin varsa git gör sen. Ben bakarım Cemile Hanıma. Gider otururum yanında. Yemeğini yediririm. Ama akşam mutlaka gel vakitlice. Asiye&#8217;nin gözleri parlamıştı: - Allah senden razı olsun... Gelmez miyim. Akşam en geç yedide buradayım. Ne zaman gelirsin? - Kahvaltımı yapayım, evimi toparlayayım gelirim Asiye. Bakıcı kadın neşe içinde alışverişini yaptı. Sonra koşar adımlarla uzaklaşırken seslenmeyi de ihmal etmedi: - Bekliyorum Münevver Hanım... Ben kahvaltı yaptıracağım şimdi. Sonrasını sen halledersin. Elini kaldırarak &#8220;tamam&#8221; diye işaret etti kadın. Sonra ekmek ve margarin yağ aldı. Yine geldiği gibi ağır adımlarla döndü evine. Oturma odasında kucağında tepsisiyle divanın üzerinde yaptı kahvaltısını. Ozan&#8217;ın yokluğu belli oluyordu. Bir garip sessizdi ev. Kahvaltıdan sonra bulaşıklarını yıkadı. Evini toparladı. Zaten yeni dip köşe temizlik yapmıştı. Mis gibi sabun kokuyordu her yer. Elbisesini değiştirdi. İri çiçekli basma elbisesini giyip dantelini aldı. Başını örttü, hırkasını koydu omuzlarına kapısını örtüp çıktı... Gün henüz ağarmak üzereyken kalktı!.. Asiye kapıyı telaşlı bir sevinçle açtı: - Aman bu iş çok iyi oldu. Şöyle bir dinleneyim, gezeyim. Tıkıldım kaldım ben de.. Zaten Cemile Hanım da pek memnun oldu senin geleceğine. Gözleri parladı inan ki. Münevver Hanım oturma odasına geçti. Cemile Hanım pencerenin kenarında tekerlekli sandalyesinde oturuyordu. Komşusunu görünce başını iki yana salladı güçlükle. Boğuk bir sesle: - İyi ki geldin Münevver Hanım... Konuşmaya ihtiyacım o kadar çok ki... Bu kız da sıkıldı artık. - Ne demek kardeşim... Benim de işim yoktu. Ozan yok biliyorsun. Benim için de iyi oldu. Evde olsam oturup dantel örecektim. Burada senin yanında örerim. Koltuklardan birine oturdu. Az sonra Asiye vedalaşarak çıktı. İki kadın yalnız kalmışlardı. Ozan bütün gece mutluluktan uyuyamamıştı. Sabaha karşı gün henüz ağarmak üzereyken kalktı. Arkadaşını uyandırmamaya özen göstererek giyindi ve odadan çıktı. Otel personeli güne hazırlanmaya başlamışlardı. Garsonlar restoranı temizliyor, servisler düzenleniyordu. Lobi pırıl pırıldı. Müracaatta bulunan personel Ozan&#8217;ı kibarca selamladı: - Günaydın efendim, nasıl geçirdiniz gecenizi? - Teşekkür ederim, her şey çok güzeldi. Kapıya doğru yürüdü. Birden geri döndü: - Biraz yürüyüş yapmak istiyorum. Ne tarafa doğru gitmem gerekir? - Otelden çıkınca sağa doğru ilerlerseniz yol sizi kendiliğinden rahatça yürüyüşünüzü yapabileceğiniz bir parkura götürecektir. Aksi taraflara giderseniz zorlanabilirsiniz. O taraf ormanlıktır. Şimdi de oldukça yüksek bir kar kalınlığı var. Tehlikeli olabilir. Ozan başını sallayarak gülümsedi: - Tekrar teşekkürler. Gocuğunun yakalarını kaldırıp atkısını iyice sarındı. Başında anneciğinin ördüğü beresi vardı. Eldivenlerini taktı ve ellerini cebine sokarak resepsiyon memurunun tarifi üzerine sağ tarafa doğru ilerledi. Mis gibi bir dağ havası soluyordu. Çam ormanlarından gelen nefis koku bol oksijenle birleşip parfüm gibi yayılıyordu çevreye. Başının hafifçe döndüğünü hissetti. Bu kadar temiz, saf havaya alışık olmayan ciğerlerinin bu havayı yadırgadığını biliyordu. Karların üzerine bastıkça çıkan sesleri dinleyerek yürüdü uzun bir süre. Ağaçların üzerinden sarkan buzlar güneş ışığını binlerce renge çeviriyor, orman sanki karanlıkta büyük bir kentin ışıkları gibi pırıldıyordu. Bu kadar güzel bir manzarayı görebildiği için şanslı sayıyordu kendisini. Dün gece hayatında bir dönüm noktasıydı genç adam için. Zeynep&#8217;e olan duyguları onun kendisiyle arkadaşlık kararından sonra daha da artmış, sabah kalktığı zaman kendisini bu genç kıza daha da fazla bağlı hissetmişti. Şunun şurasında bir şey kalmamıştı... Bir sene sonra okulu bitireceklerdi. Bir sene de askerlikle geçse iki sene sonra gelecekte hayalini kurduğu hayata adımını resmi olarak atmış olacaklardı. Şu anda bu arkadaşlığın artılarını eksilerini düşünmüyor, sevdiği genç kızdan olumlu cevap almanın keyfini, sevincini, mutluluğunu yaşıyordu. Her şey gözüne toz pembe görünüyordu. Üstesinden gelemeyeceği hiçbir engel yok gibiydi. İki aile arasında korkunç farkı göz ardı ediyor, hatta aklına bile getirmiyordu. Bütün olaylara, olabileceklere samimi, sevgi dolu bir bakışla bakıyor, mantığı ve duyguları hiçbir şeyin bu birlikteliğe engel olmayacağını söylüyordu... Duyduklarından mutlu oluyordu... Yürüyüş parkurunun sonuna kadar gitti. O kadar kışkırtıcı bir hava vardı ki insanın içinden koşmak geliyordu. Bu isteği bastırmadı Ozan. Koşmaya başladı. Uzun süre koştu karların üzerinde. Nefes nefese kalmıştı ama sanki kendisini arınmış gibi hissediyordu. Birden hiçbir şeye aldırmayarak kendisini karların üzerine attı. Kollarını yana açarak boylu boyunca yattı. Bir süre kaldı öyle. Kendisini hafiflemiş hissediyordu. Neden sonra kalktı, üstünü başını silkeledi. Bembeyaz olmuştu. Hızlı adımlarla otele döndü. Müşterilerden tek tük inenler vardı lobiye. Dağ manzarasını gören bir masaya oturup kahve söyledi. Ayaklarını uzattı, vücudunu gerdi. Hayatının en güzel, en mutlu anlarını yaşıyordu. Zeynep&#8217;le evlenince balayına buraya gelmeye karar verdi birden. Dudaklarında huzurlu bir tebessüm vardı... Saat sekize doğru Aylin ve Zeynep lobiye açılan merdivende belirince Ozan hemen masasından kalktı. El sallayarak yerini belli etti. İki genç kız neşeli bir şekilde yanına geldiler. Aylin hayretle genç adama bakıyordu: - Geceyi burada geçirmedin umarım? Ozan güldü: - Yok canım, ama sabah altıda kalktım. Biraz yürüyüş yaptım. İnanılmaz güzeldi her yer. Koştum biraz, karların üzerine yattım. Harikaydı... Aylin bir sandalye çekip oturdu. Hala uykuluydu gözleri: - Yok kardeşim, ben almayayım... Sabah mışıl mışıl uyumak varken ne zoruma çıkıp kar adamı gibi dolanıp karlara yatmak! Hiç benim harcım değil... Hepsi birlikte kahkahalarla güldüler bu sözlere. Zeynep Ozan&#8217;ın yanına oturmuştu. Delikanlıya doğru eğildi: - Üşütüp hasta olma sakın. İyi giyinseydin bari... Bu ilgiden çok mutlu olmuştu Ozan. Başını iki yana salladı: - Zırh gibi giyindim, merak etme. Zaten soğuk değildi. Sıfır dereceymiş ama insan üşümüyor inan. Sol tarafa doğru gitmememi söylediler. O taraf tehlikeliymiş. Ormanlık olduğu için sanırım kayboluyor insan. Hava da karlı bugün. Sabah dönerken ufak ufak serpiştiriyordu. Ama inanılmaz güzeldi... Zeynep onun çocuksu coşkusuna sevgiyle bakıyordu. Ozan kulağına eğildi genç kızın: - Evlenince balayına mutlaka buraya gelmeliyiz! Zeynep kıpkırmızı oldu. Başını önüne eğdi. Usulca mırıldandı: - Ozan neler söylüyorsun? Delikanlı üsteledi: - Ben seninle evlenmeyi istiyorum Zeynep... Gelişigüzel, günlük, aylık bir ilişki istemiyorum. Bu benim tarzım değil. Ciddi, seviyeli saygı ve sevgi dolu bir arkadaşlık, amaçları olan, hedefi olan bir birliktelik. Genç kız duyduklarından mutlu oluyordu. İnanıyordu bütün kalbiyle bu genç adama. İçinde ona karşı beslediği duyguların derinleşmeye başladığını hissediyor, yüreğinin, düşüncelerinin, kısaca yaşamasını gerektiren her şeyin ona doğru karşı konulmaz bir şekilde aktığını fark ediyordu. Aylin iki gencin arasındaki bu elektriği bozdu adeta haykırarak: - Ay ben acıktım... Neler oluyor bana? Hiç hoşlanmam kahvaltıdan ama şu anda hayatımdaki tek amacım mükellef bir kahvaltı. Dağ havası mı yaradı nedir? Yok kardeşim bir an önce gidelim buradan, biraz kalırsam eve beni kamyonla götüreceksiniz, yüz on beş kilo olurum ben burada. Dün öyle pestil gibi yatmamın nedeni de akşam yediklerimdi... &#8220;Bu yaşamak mı Münevver Hanım?&#8221; Zeynep etrafına bakındı: - Anlaşmada sabah kahvaltısı yok sanıyorum. Cebimizden yiyeceğiz. Aylin yüzünü buruşturdu: - Ay birden geçti açlığım... Doydum mu ne? Zeynep ve Ozan birbirlerine bakarak kahkahayı patlattılar... Münevver Hanım iki bardak çayı dikkatle getirdi. Cemile Hanımın önündeki sehpaya koydu. Tekerlekli sandalyenin açılır kapanır tablasını indirdi. Hasta kadının çayını oraya yerleştirdi. Şekerini karıştırdı. Cemile Hanım minnettar gözlerle izliyordu bu iyi kalpli komşusunu. - Kahvaltı ettin değil mi Cemile Hanım? Hasta kadın başını salladı, boğuk bir sesle: - Ettim sağ olun... - Sen de sağ ol kardeşim... Karşılıklı birer çay içelim seninle... Nasıl uyudun gece? Asiye pek rahat etmediğini söyledi. Uyku ilacın yok mu? Cemile Hanım sağlam olan eliyle çay bardağını zorlukla götürdü ağzına. Bir yudum aldı. Birkaç damla çay dudaklarının kenarından çenesine doğru aktı. Hemen fırladı Münevver Hanım. Kağıt peçete ile sildi akanları. Peçeteyi katlayıp tablaya koydu. - Rahat ol kardeşim, sakın çekinme. Hastalık bu kolay değil... Hepimizin başına gelebilir. Cemile Hanım içini çekti. Gözleri sabit bir şekilde tek bir noktaya dikildi. Usulca mırıldandı. Söyledikleri biraz zor anlaşılıyordu: - Hastalık değil Münevver Hanım. Bir kaza... Trafik kazası. O zaman yirmi beş yaşındaydım. Münevver Hanım hayretle baktı karşısındaki kadına: - Öyle mi? İnan ki bilmiyordum. Ben hastalandın zannettim. Ne diyeceğimi şaşırdım. - Evet bir kaza. Bir kamyonet çarptı bana caddede. Belimden vurdu. Bütün sinirlerimi öldürdü. Ondan sonra böyle kaldım işte... Yirmi yıldır bu tekerlekli sandalyeye mahkumum. Şimdi iyiyim ama. Önceleri daha beterdi. Zamanla bu kadar hareket edebilmeye başladım. Göz pınarları dolmuştu. Derin bir nefes aldı, devam etti: - Bazen böyle yaşamaktansa ölseydim, diyorum... Münevver Hanım atıldı: - Deme öyle kardeşim... Yaşanacak ömrün varmış. Allah büyüktür. - Yaşamak! Bu yaşamak mı? Sadece vücudum değil yüreğim de felçli benim. Ağlamaya başlamıştı. Münevver Hanım üzüntüyle fırladı ayağa: - Cemile Hanım, seni üzmek istemem, istersen konuşmayalım... Hasta kadın başını iki yana salladı: - Yok Münevver Hanım. Konuşmak istiyorum. Yıllardır acılarımı içime gömdüm. Kendi içimde yaşadım. Kimselerle paylaşamadım. Doluyum. Taşıyamıyorum artık. Münevver Hanım birkaç kağıt peçete daha koydu tablanın üzerine sonra tekrar yerine oturdu. Merak içindeydi. Cemile bir yudum çay daha aldı. Sonra yavaşça başını kaldırdı: - Belki seni de üzeceğim, sıkacağım... Kadın başını iki yana salladı: - Olur mu öyle şey? Dostluklar paylaşım içindir. Seni rahatsız etmeyecekse ben hazırım dinlemeye... Cemile Hanım gülümsedi minnetle. Sonra yutkundu ve boğuk bir sesle usul usul anlatmaya başladı... ARKASI YARIN... NETTEN ALINTIDIR gulsehri

&#8220;Seninle önemli şeyler konuşmak istiyorum!&#8221; Gençler oteldeki odalarına yerleştikten sonra hemen hepsi lobide toplanmıştı. Konuşkan, yol boyunca esprileriyle herkesi kahkahadan kırıp geçiren Kerem atıldı: - Evet beyler, geldik, yerleştik... İşte Uludağ budur. Bu kadar! Herkes yatağına gidip uyusun artık. Göreceğinizi gördünüz, yarın da çeker gideriz. Hep birlikte gülmeye başladılar. Zeynep atıldı: - İyi de Kerem, karnın aç değil miydi senin? Kerem kalın kaşlarını kaldırdı komik bir şekilde: - Aaa, unutmuşum yahu, yürüyün restorana... Sizi yerleştireceğim derken açlığımı unuttum, bu fedakarlığımı kim göz ardı edebilir ki!.. Ozan ve Zeynep yan yana yürüyorlardı. Restoran şark havası verilerek dekore edilmişti. Bir köşede çıtır çıtır şömine yanıyordu. Bütün oturma grupları kilim desenli masalar eskitilmiş tahtadandı. Duvarlarda bakırdan kap kacak asılıydı. Masalar dörderli gruplar halinde yuvarlak öbekler halinde dizilmişler ortalarına da büyük bakır mangallar konulmuştu. Aydınlatma gizliydi ama onu destekleyen yağ kandilleri asılıydı duvarlarda. Çok nostaljik bir ortamdı ve gençler bayılmışlardı bu manzaraya. Hepsi birer masa seçti kendisine. Zeynep Ozan ve Aylin&#8217;le birlikte oturdu. Biraz sonra da yanlarına Haluk geldi. Haluk da Ozan&#8217;ın oda arkadaşıydı ve çok neşeli, sevecen bir gençti. Yemeklerini ısmarladılar. Ozan her zaman olduğu gibi sessizdi. Yapılan esprilere gülüyor, efendi, nazik tavırlarıyla ortama uyum sağlıyordu. Bütün ilgisi bariz bir şekilde Zeynep&#8217;in üzerindeydi. Zeynep ise hayatından memnundu. Hayatında ilk defa böyle bir ortamda bulunuyor, bunun keyfini çıkartmaya çalışıyordu. Yemekten sonra öteki masalardan bir teklif geldi: - Alt katta bir diskotek var arkadaşlar. Oraya gidelim. Erkenden yatacak halimiz yok. Biraz eğleniriz Ne dersiniz? Teklif bütün grup tarafından sevinçle karşılandı. Selim lokmasını yuttuktan sonra bağırdı: - Arkadaşlar, bence yiyebildiğiniz kadar yiyin. Biliyorsunuz yarım pansiyon anlaştık. Yarın kahvaltı ve öğlen yemekleri cepten... Ona göre. Bence bir öğün yiyelim ama üç öğünlük olsun. Herkes kahkahayı patlattı. Yemekten sonra kararlaştırdıkları gibi diskoteğe indiler. Loş ışıklar, duvarlarda renkli posterlerle restoranın havasından apayrı bir panorama ile karşılaşmışlardı. Gençlerden bir kısmı hemen piste daldılar. Bir kısmı ise yuvarlak ve yekpare şekilde deriyle kaplı sedirlere oturdular. Ozan Zeynep&#8217;in kulağına eğildi: - Nasıl, beğendin değil mi? Genç kız sevimli bir tebessümle başını salladı: - Evet... Ozan fısıldadı: - Ben de beğendim... Ozan, biraz daha yaklaştı genç kıza: - Seninle önemli şeyler konuşmak istiyorum. İkimizle ilgili... Zeynep kaçamak bir bakışla delikanlıyı süzdü ve gülümsemeye devam etti. Arkadaşının sözünden destek almıştı Ozan... Gece geç saatlere kadar dans etti gençler... Gece yarısını biraz geçe kalktılar. Hem yol yorgunluğu vardı üstlerinde, hem de ertesi gün yoğun bir tempo bekliyordu kendilerini. Diskotekten lobiye çıktılar. Zeynep Ozan&#8217;a sokuldu: - Ne konuşacaksın benimle, seni dinliyorum... Ozan şaşırmış ve heyecanlanmıştı. Kekeledi: - Şimdi mi? Uykun yok mu? Zeynep dudak büktü: - Zerre kadar uykum yok. Kim bilir belki dağ havası çarptı, belki de keyiften... Eğer konuşmak istersen şurada oturup konuşabiliriz. Ozan sevinçle başını salladı: - Benim de uykum yok. O zaman birer kahve içelim. Zeynep oda arkadaşı Aylin&#8217;e döndü: - Aylin! Ben daha sonra yatacağım. Ozan&#8217;la bir kahve içeceğiz. Aylin muzip bir gülümseme ile göz kırptı: - Keyfine bak canım. Ben ölüyorum yorgunluktan, hemen yatacağım. Ama benimle gel de anahtarı al. Zeynep başını salladı: - Tamam, üzerime de bir hırka alayım hem. Ozan&#8217;a dönüp durumu bildirdi ve kendisini bir yere oturup beklemesini söyledi. Koşarak merdivenlere doğru gitti. Ozan sevgiyle baktı onun arkasından. Yanına yaklaşan Haluk&#8217;a döndü: - Ben gelmiyorum abi hemen. Zeynep&#8217;le kahve içeceğim. Haluk başını eğdi: - Keyfin bilir hocam! Kapıyı kilitlemem. Yalnız gelince gürültü etme, pişman ederim. Ozan güldü: - Tamam, merak etme. Bana bir sigara versene! Haluk hayretle baktı genç adama: - Sen sigara içiyor musun yahu? - Şu anda içmek istiyorum. Biraz yatışmam lazım. Haluk &#8220;anlıyorum&#8221; diyerek bir paket sigara uzattı. Ozan içinden iki tane alıp geri verdi: - Bu kadar yeter. Fazla bile. Zeynep de içmiyor biliyorsun. Haluk gözlerini kıstı: - Bu kızı seviyorsun değil mi? Bak hocam, aşkının sevginin arkasında dur, sevgine sahip çık. Kolay değil Zeynep Türkmen&#8217;i sevmek. Ailesinin karizmasını biliyorsun. Babası ise keza, evlere şenlik. Adam başlı başına bir güç. Yanına yaklaşmaya korkarsın. Ama Zeynep de bambaşka bir kız. Çok isterim aranızda anlaşmanızı. Çok da yakışıyorsunuz. Ama korkma, sevgin oldukça her şeyin üstesinden gelirsin. Ozan destek almıştı arkadaşının sözlerinden. Sevinçle başını salladı... On dakika sonra Zeynep lobiye geldi. Ozan dip masalardan birine oturmuş hiç alışık olmadığı halde sigara içiyordu. Zeynep&#8217;i görünce ayağa kalktı, gülümseyerek sandalyesini çekti. - Ozan, sigara içiyor muydun sen? - Bir tane, canım istedi şimdi. Haluk&#8217;tan aldım. &#8220;Beni tanımanı istiyorum Zeynep&#8221; Genç kız delikanlının karşısına oturdu. Açık mavi bir hırka giymişti üzerine. Kumral saçlarını açmış, omuzlarına dökmüştü. İnce hatları, biçimli dudakları, minicik burnu ile çok zarif ve güzel görünüyordu. Ozan hayranlıkla baktı onun yüzüne: - O kadar durusun ki, öyle aydınlık bir yüzün var ki Zeynep... Genç kız tam cevap verecekti ki garson yanlarına yaklaştı. Ozan iki kahve söyledi. Sonra genç kızın yüzüne dikkatle bakmaya devam etti. Zeynep utanmıştı: - Ne konuşacaksın benimle? Genç adam dudaklarını ısırdı. Usulca konuşmaya başladı: - Zeynep, ikimiz de aklı başında insanlarız. İkimizin de sorumlulukları var biliyorsun. Ama bir insanın hayatta bazı idealleri vardır. Okumak, meslek sahibi olmak, sonra aklının gönlünün uyuştuğu biriyle bir hayat kurmak... İşte bu çerçevede baktığım zaman mesleğimi seçtim. Allah izin verirse okulumu bitirip en şerefli görevlerden birini yapacağım. Öğretmen olacağım. Sonrasında da... Durakladı, o sırada gelen kahvesinden bir yudum aldı. Şekersiz içiyordu kahvesini. Sonra yeniden arkasına yaslandı. Yutkundu ve devam etti: - Süslü lafları beceremiyorum... Yoğun duygularım var sana karşı. Seninle bir yola, sonuna kadar gitmek istediğim bir yola birlikte çıkmak istiyorum. Benim bir anam var. Babamı seneler önce kaybettim. Orta halli bir aileyiz. Annemin emekli maaşı, babamdan kalan maaşla geçiniyoruz. İyi kötü bir evimiz var. Biliyorum sana yabancı bir hayat bu. Ama sevgi varsa her şeyi halleder diye düşünüyorum. Beni tanımanı istiyorum. Bu yolun sonuna kadar benimle gelip gelemeyeceğini irdelemeni istiyorum. Bana bir şans vermeni istiyorum... Zeynep kahve fincanının sapıyla oynuyordu Ozan&#8217;ı dinlerken. Onun sustuğunu fark edince yavaşça başını kaldırıp genç adamın yüzüne baktı. Onun gözlerindeki heyecanı, telaşı görünce gülümsemekten kendini alamadı. Bir yudum kahve içti. Sonra arkasına dayandı: - Ben de seni kendime yakın hissediyorum. Bunun bir arkadaşlık teklifi olduğunun bilincindeyim. Söylediklerini düşündüğüm zaman korkuların olduğunu da anlıyorum. Benim ailemin hayat tarzı, durumu seni endişelendiriyor sanıyorum. Ama bu benim tercihim değil. Benim de annem yok. Hiç tanımıyorum. Babamın sert mizaçlı biri olduğunu hep söylerler. Ama onu da anlamak lazım. Daha birkaç haftalık bebekken eline kalmışım. Aile durumumuza gelince, para, mal, mülk tabii ki önemli ama insanın mutluluğunu biçimlendiren şeyler değil. Duygular önemli, sevgi önemli. Yaşamak için iki lokma ekmek değil mi gereken... Ama huzur için? Sevgi gerekli, anlayış gerekli, karşılıklı fedakarlık gerekli... Sen çok iyi, çok kibar, efendi bir çocuksun. Teklifini kabul ediyorum... Ozan gözlerini açtı. Mutluluğun sıcacık dalgaları yüzüne yayılmıştı. Birbirlerine gülümsediler... Şakakları periyodik hareketlerle atıyordu! Kerim Bey, piposundan yükselen dumanları takip etti gözleriyle. Salonda oturuyordu. Elindeki kitabı okumaya çalışıyor ama yaklaşık bir saattir aynı sayfada oyalanıp duruyordu. Kafasındaki düşünceler okumasına izin vermiyordu. Asuman Hanım bir saat önce yatmıştı. Vakit gece yarısını geçmişti. Kerim Bey üzerinde ropdöşambrı, boynunda ipek fuları ile her zamanki gibi düzgün, ciddi bir görünümdeydi. Yavaşça yerinden kalkıp bahçeye bakan camekana doğru yürüdü. Bahçe ışıklandırılmıştı. Kapının ardından sahil yolundan gelip geçen arabaların ışıkları görünüyordu. Gözlerini kısmıştı. Şakakları periyodik hareketlerle atıyordu. Bir nefes daha çekti piposundan. Sonra ağır adımlarla çalışma odasına geçti. Dört duvarı kütüphane kaplı bu odada kahverengi tonlar hakimdi. Yerdeki bej renkli uzun tüylü halı ve yerlere kadar uzanan krem rengi perdeler biraz aydınlatıyordu odanın havasını. Yine kahverengiye yakın kırmızılıktaki bakır abajur cılız bir ışık veriyordu. Kerim bey bu odada çalışırken Fransa&#8217;dan aldığı masa lambasını kullandığı için fazla ışığa gerek duymamıştı. Çalışma masasının en alt çekmecesinin kilidini cebindeki anahtarla açtı. İçinden kalın bir albüm çıkartıp masaya yerleşti. Lambayı yaktı. Gözlüklerini takarak ilk sayfayı çevirdi. Babasının ve annesinin resimlerine dudaklarında hafif bir tebessümle baktı. Ondan sonraki sayfada ise üç çocuğun yan yana resimleri vardı. Biri kız ikisi oğlan. Dikkatle inceledi resimleri. Asuman Hanım hiç değişmemişti. Çocukluk siması aynen duruyordu. En büyükleri olan kendisi çocukken de çatık kaşlıydı. Bir erkek çocuk daha vardı resimde. Gülümsüyordu. Açık kumral teni, yeşil gözleri ile tıpkı Zeynep&#8217;e benziyordu. Albümü kapattı Kerim Bey. Arkasına yaslandı. Selim&#8217;i düşünmeye başladı. En küçükleri olan erkek kardeşi Selim&#8217;i... Kim bilir neredeydi?.. Yaklaşık yirmi senedir hiçbir haber yoktu. Hiç görüşmemişler, konuşmamışlardı. Yirmi sene önce çekip gitmişti genç adam. O zaman henüz yirmi yedi yaşındaydı daha. Kerim Beyin hayatı boyunca unutmadığı ve kalan ömründe de unutacağını zannetmediği o talihsiz gecenin sabahında Selim yoktu. Ne bir haber, ne bir iz bırakmadan çekip gitmişti. Asuman Hanım günlerce ağlamış, duyduğu vicdan azabından kahrolmuştu. Anne ve babalarını kaybettikten sonra üç kardeş kalmışlardı. Anneleri ölürken üçünü de birbirlerine emanet etmişti. Bu nedenle Asuman Hanım emanete sahip çıkamadığının azabıyla kahrolmuştu. Kerim Bey gözlerini kapatarak koltuğuna yaslandı. Zaman zaman beyni uyuşuyor, kendini iyi hissetmiyordu. Duygularını yaşamayı yasaklamış gibiydi kendi kendine. Ne sevincini belli edebiliyor, ne üzüntüsüne yanabiliyor, ne sevdiğini söyleyebiliyor, ne de nefretini kusabiliyordu. Sert olmanın, az konuşmanın ardında sakladığı gerçeklerin kendisi de farkındaydı ve zayıflıklarından nefret ediyordu. Halbuki içindeki korkuları dışarıya vurabilse, yardım istese, konuşabilse belki bu sertliği kendiliğinden yok olacak, sevdikleri ile samimi bir ilişki kurabilecekti. Ama bir şey kendisini engelliyor ve duygularını bastırıyordu... ARKASI YARIN... NETTEN ALINTIDIR gulsehri

&#8220;Bu konuyu Zeynep&#8217;le konuşmak istiyorum!&#8221; Aylin endişeli bir şekilde, gözlerini kısarak sordu: - Ne yapacaksınız Zeynep&#8217;i? Selim yutkundu: - Onu görmek istiyorum. Ben çok uzaktan geldim kızım. Ben Zeynep&#8217;in babasıyım... Aylin&#8217;in gözleri fal taşı gibi açıldı, şaşkınlıkla karışık bir gülümseme belirdi dudaklarında: - Babası mı? Onun babası Kerim Bey. Kerim Türkmen. Siz Kerim Bey değilsiniz... Selim terlemişti. Sıkıntıyla etrafına bakındı: - Bu çok değişik bir konu. Bir aile meselesi. Bunu Zeynep&#8217;le konuşmak istiyorum. Aylin şüphelenmişti. Ama Selim&#8217;in tavırları ve görüntüsü de garip bir güven vermişti genç kıza. Yine de tedbiri elden bırakmamakta kararlıydı: - Zeynep yok. Birkaç gün gelmeyecek. Nerede olduğunu bilmiyorum. Neden evinden aramıyorsunuz? Selim derin bir nefes aldı: - Orada yok... Yani görüşemedim orada. Nerede bulabileceğim hakkında... Aylin sözünü kesti adamın: - Eğer irtibat kurarsam söylerim. İnanın ben de bilmiyorum nerede olduğunu... Selim cebinden not defterini çıkardı: - Size telefonumu vereyim o zaman... Yalvarırım küçük hanım, beni kızıma ulaştırın. Benim adım Selim. Selim Türkmen. Ben Kerim Beyin kardeşiyim. Telefonum burada yazılı. Sizden haber bekleyeceğim. Aylin&#8217;e kağıdı uzatarak uzaklaştı. Aylin hayretler içinde baktı kaldı adamın arkasından. Sonra gözlerini elindeki kağıda çevirdi. Tanınmış bir otelin adı ve telefon numarası yazılıydı kağıtta. Ne yapacağını şaşırmış bir halde düşündü. Sonra cep telefonunu çıkartıp Zeynep&#8217;in numarasını tuşladı. Sabah saat henüz dokuz buçuktu. Genç kızın Ozan&#8217;ın evinde kaldığını biliyordu. Ozan hastaneden çıktıktan sonra Haluk&#8217;la birlikte eve gidip arkadaşlarını ziyaret etmişlerdi. Ozan&#8217;ın hastanelik olmasına Kerim Beyin sebep olduğunu da biliyorlardı. Zeynep bu konuda tedirginliklerini anlatmış, babasının bu ilişkiye engel olmak için her şeyi yapmayı göze alabileceğinden endişelendiğini paylaşmıştı arkadaşıyla. Ama Selim&#8217;in söyledikleri kafasını karıştırmıştı Aylin&#8217;in. Selim genç kızın babası olduğunu söyledikten sonra onun yüzüne daha dikkatli bakmış ve Zeynep&#8217;i ne kadar çok andırdığını hayretle görmüştü. Ortada bir karışıklık vardı ve bu olayı Zeynep&#8217;in mutlaka bilmesi gerekirdi. Bu Kerim Beyin bir oyunu da olabilirdi. Telefon çalıyordu. Aylin sabırsızlıkla inledi: - Haydi aç şunu Zeynep, aç şu telefonu... Çok geçmeden karşı taraftan genç kızın sesi duyuldu: - Efendim canım? - Zeynep... ne oldu biliyor musun? Genç kızın gülüşü duyuldu telefonun öteki ucundan - Bu ne telaş Aylin? Ne oldu, selam sabah etmeden seni böyle telaşlandıracak ne oldu? Aylin nefes nefeseydi heyecandan. Nasıl başlayacağını bilemiyordu... ARKASI YARIN... NETTEN ALINTIDIR

http://www.kadinlarkulubu.com/kirilmis-kalpler-arkasi-yarin-t169319/index.html gulsehri

Gücenmiş gibi surat astı genç kız!.. Zeynep üniversitenin kapısında bekleyen Ozan&#8217;ı görünce adımlarını sıklaştırdı. Genç adamın yanına geldiği zaman gülümsüyordu: - Geç kaldım değil mi? Trafik o kadar yoğundu ki... Nasılsın canım? Ozan sevgiyle baktı genç kıza: - İyiyim canım, sadece seni özledim. Anneme bahsettim senden. Bir gün tanıştırmak isterim... Zeynep kızardı. Telaşla bağırdı: - Annenle mi? Ben utanırım Ozan! Delikanlı genç kıza doğru eğildi: - Ne var utanacak? Senin benim gibi bir insan annem de. Görsen çok olgun, çok aklı başında bir insandır anam... Çok anlayışlıdır. Çok sevecendir. Zeynep dudaklarını ısırdı: - Ne dedi duyunca? Ozan başını kaldırıp gözlerini kısarak ileriye baktı: - Biraz telaşlandı. Sebebi sen değilsin, sadece ailelerimiz arasındaki sosyal farklılık endişelendirdi onu. Bunda da haklı olduğunu düşünüyorum. Sen benimkinden farklı bir hayatın içinde büyüdün Zeynep. Ben sana alıştıklarını verebilecek miyim bilemiyorum. Zeynep gücenmiş gibi suratını astı: - Sen hayatta her şeyin sadece para olduğunu mu düşünüyorsun Ozan? Eğer böyle düşünüyorsan benim tanıdığım Ozan değilsin demektir. Bence önemli olan şey huzur... Bu da karşılıklı sevgiyle oluşur. Anlayışla oluşur. Benim malda mülkte gözüm yok! Yeter ki sevdiğim insanla huzurlu bir hayatım olsun. Ozan içi titreyerek baktı genç kıza: - Bunları sana verebilirim işte... Zeynep kıkırdadı: - Biliyorum... Birlikte içeri girdiler. Eğer dönüp arkalarına dikkatle baksalardı uzun boylu, sıska bir adamın dikkatle kendilerini takip ettiğini fark edebilirlerdi. Uludağ&#8217;daki gezinin üzerinden bir hafta geçmişti. Bu bir hafta zarfında sanki uzun yıllar birliktelermiş gibi daha bir bağlanmıştı gençler birbirlerine. Ozan her zaman ilişkisinin ileriye dönük olduğunu söylüyor, Zeynep&#8217;le gelecek hayatını paylaşmak istediğini belirtiyordu. Onlar şimdiden, evlilik planları yapıyorlardı... Ama genç kız ne halasıyla yaptığı konuşmayı, ne de babasının tutumunu nakletmemişti genç adama. Onu tedirgin etmek istemiyor, saadetinin üzerine gölge düşmesini istemiyordu. Bu ilişkiyi mümkün olduğu kadar saklamayı planlıyordu. Biliyordu ki babası eğer duyacak olursa, engel olmak için elinden gelen her şeyi yapardı. Bu konuda nasıl acımasız bir insan olduğunu biliyordu Zeynep. Bazen babasının duygularının olmadığını düşünürdü. Sanki bir insanı insan yapan hislerin babasından kopartılıp alınmış olduğunu geçirirdi içinden. Öyle katı, öyle kesin, öyle sabit kuralları vardı ki, başka bir alternatif asla olamazdı onun için. Empati duygusundan yoksun, kendi kanunlarını oluşturmuş bir insandı Zeynep için Kerim Türkmen. Ama genç kız yine de seviyordu babasını... ARKASI YARIN... NETTEN ALINTIDIR gulsehri