korkmuyorum zaten hep oyle yapiyorum ama herzaman boyle olunca artik ne dogru ne yanlis bilememeye basliyorsun bazen A Ally

İnsan sevinçlerini, hüzünlerini paylaşacağı, karar alıp verirken danışacağı bir can arar... Yalnızsak, uzaksak sevdiklerimizden kendi kararlarımızı kendimiz alır, biraz daha büyürüz. Kendi kendine yetmeyi öğreniriz. Arada sırada ağlar, sızlanırız yalnızlığımıza... Alıştığımız için bu duruma etrafımıza bir zırh örüp kimseyi de yaklaştırmayız. senağlama Dostluklar kurmak, bunun için çabalamak yalnızlığımızı bir nebze de olsa giderecektir. Anne-babanın yerini kimse tutamaz o konuya hiç girmiyorum.:)))

hayat paylastıkca guzel ısallah sende paylascagın bırını bulursun gonlune gore ıstedıgın gıbı Y yorgun

Kendi kararlarina guvenmek, kendim tercih ettim demek guzeldir ama bazen birseyler yaparsin ve durup dusunursun acaba dogru mu yapiyorum diye veya ne yapmaliyim diye kendine sorarsin. Iste o anda yaninda baska bir ses ararsin. Neden oyle yapiyorsun ki soyle kisa yolu var deyip sana dusunemedigin seyleri hatirlatan, yanlis yaptigini farkettiren veya cok iyi yaptin diyerek seni yureklendiren bir ses... Hic bu sesin eksikligini duydugunuz oluyor mu ta icinizde? Benim cok oluyor. Herseyi icinde dusunmek, tek basina kararlastirmak, tek basina harakete gecmek, sonucunu yalniz bir cift goz ile gormek ve sonucu ne olursa olsun yine bir basina uzulmek ya da sevinmek... Iste bazen tam anlamiyla boyle hissediyorum, kendime yaptigim seyleri ikinci bir yurek ile paylasmadikca sanki yapilmamis gibiler...