Çol teşekkür ederim İlk zamanlar ordaydım yapamayınca şu an başka şehre geçtim, gecmek kolay oldu çünkü taşıyacak eşya olmayınca bir kendimizi taşıdık. Burda etkinlikler var fakat çocukları bir yere bırakamıyorum korkudan. Eskiden çalışırken zaten yardimcım vardı. Şu an maddende bir çıkmaza girdik eşya vs. Almak için. Eşimin maaşı iyi, benimde maaşım iyiydi eskiden çok rahat yaşıyorduk şu an tek eşim çalışıyor ve ihtiyaçlar olunca sürekli bir yardımcı alabilir miyim bilmiyorum. Bir de gelen yardımcınında aklı başında olması lazım. Çünkü eski ben değilim. Eskiden izinlerimde veya günlük işlerimde evim bal dök yala şeklindeydi şu an çok dağılıyor ve detaylı temizlik yapamıyorum. Haliyle ev çok kirleniyor ve bazı yardımcılar bunun dedi kodu etme peşinde. Hamileyken çok zor geciriyorum ilk 3 ay yeme içme yok ve perişan oluyorum. Öyle bir dönemde birini çağırmıştım kalkamadığımdan. Kadın gitmiş komşuma masanın üzeri bardak doluydu, ev temizlenmemişti demiş. Salak kadın hastayım ve biz seni niye çagırdık o zaman?

Yaşadıklarıniz çok ağır ve sancılı bir süreç. Önce ruhunuzu iyilestirin ki çocuklarınıza iyi gelin. Siz tam iyileşmeden herkese herşeye eski halinizle donemezsiniz. Yaralarımızı halı altına supurunce kafamızda konuşup duruyor. Maddi imkan varsa psikologla devam edin. Çok geçmiş olsun.

Çok geçmiş olsun. Zor bir süreçten geçtiniz. Yaşadığınız ne varsa normaldir. Kendinize zaman tanıyın, doktorunuzun tedavisine ihmal etmeden devam edin. Evinizin işleri kalabilir bunun için beyninizi zorlamayın eşinizin dediği gibi dışarıdan destek alabilirsiniz. Her şey yavaş yavaş iyileşecek. Siz kendinizi eski yeni diye ikilime attığınız sürece iyileşmenizin güçleşeceğini düşünüyorum. Eşinizin dediği gibi iş, hobi noktasında zihninizi dağıtacak şeyler yapabilirsiniz.

Allah sizin de yardımcınız olsun. Duvarı yarık olanlara inanın seviniyorum, Benim evin duvarlar komple gitti benden beş beter durumda olanlar beni kahrediyor. Yani nasıl hissedecegimi bile kestiremiyorum. Herkesin yazdıklarını cebime koyuyorum ve inşallah diyorum. Siz de Allah'a emanetsiniz.

Hiçbir şeye kimsenin garantisi yok ki. Bu dünyada misafiriz. Unutuyoruz çoğu zaman. Yalnız değilsiniz. Sizin durumunuzda olan herkes, aynı şeyi yada benzerini yaşıyor. Şimdi ve burda olmak, derin nefes almak, ufaktan el sanatı tarzı mesgalaler bulmak fayda sağlar sanıyorum. YouTube Tuncay Yeşilpınar videoları var. Mutlaka izleyin derim. Bakış açınız değişecek

Evet, durumum tam da bu, teşekkür ederim. Muhakkak yapacağım.

Gecicek

Öncelikle çok geçmiş olsun yasadıklarınız kolay değil bizler o dönemde psikolojik olarak çok etkilendik tv basından ayrılamadık agladık uykuları kaçırdık iş yapamadık herkesin uzaktan yakından tanıdıkları vardı yollar kapandı birşey yapamadık sizin etkilenmeniz son derece normal. Ama ben şöyle düşünürüm herkesın bır nefes sayısı var vade dolmamış demekki çok şukur ailenizde kayıp olmamış günde bınlerce insan hayatını kaybedıyor ama bu trafık kazası olur ama sel ama kalp krizi hersey insanlar için insanın hayatı bir anda alt üst olup değişebiliyor hayatta herkeısn ımtıhanı farklı şu an bulunduğunuz durumun şukrunu yapıp yolunuza devam etmenız lazım

Bunlarıda diyorum kendime bir de o duvarlar yıkıldı tamam moloz vs. Yara aldık en son eşimi küçük oğlumla tavana doğru kalkarken gördüm ama net değil. O an böyle bir labirent oluştu çıktık ama halen aklım almıyor Allah korudu diyorum çünkü duvarlar ezecek sekilde yatay yıkılmıştı bir tanesi bile denk gelmedi. Kopan parçalardan yaralandık ezik, kırık vs. Sonda mesela gün ağardığında çıktığımız yer yoktu, cıkabilecek boşluk göremedik. Ben diyorum ki içerisi karanlıktı eşimde çocuğu çekerken her şeyi net gördüğünü ışık olduğunu söylüyor. Normalinde o odada siyah ısık gecirmez perde vardı ve gündüz bile zifiri karanlık oluyordu. Bir sekilde Allah muhafaza etti bizi bunlar şükür ve Allah'a bir daha inanma sebebim. İnsallah bunlarida atlatırım

Mümkünse şehir değiştirin. Biz 99 depremini yaşadığımız evden daha kötü bir eve geçtiğimiz halde bile o evde deprem anısı olmadigi için daha rahattık. Panik atakta kitabı var. Onu mutlaka okuyun. İlaçlar bir sürü sonra rayına oturuyor. Bu süreçte kendinize baskı yapmayin. Ben aylarca uykuda bile geçirdim. Şu an daha iyiyim. Bir süre sonra da ilaçları bırakacağım. Kan değerlerinizi kontrol ettirin. Daha hızlı toparlarsiniz. Kendinize yüklenmeyin. Bu süreçte sizi kimse anlayamaz. Anlamalarını da beklemeyin.

Destek alıyorum ama yeterli değil sanırım. O arkadaşın dediğini araştırıyorum denemem lazım. Normal anımda çocuklara yansıtmıyorum ama, bazen istemsiz 2. Moda geçince algılayamıyorum. Çocuklarım elbette etkilendi. İlk zamanki artçılarda küçük olan "Anne başım" diyordu. O kafasından yaralanmıştı çünkü. Şimdilerde ise düşse ozellikle duvara çarpmışsa "Anne duvara kız, beni kırdı" diyor. İlk zamanlar wc. Ye banyoya girerken kapıyı kapattırmıyordu. Anne kapatma diye acı acı ağlıyordu ve mecburen açmak durumunda kalıyordum. Yanlıştı ama ben banyo yaparken kapının dışında korkudan ağlayan bir çocukla bunu yapamıyordum. Iç çamasırımla duş alıp en son caktırmadan çıkarıyordum vs.

Çok teşekkur ederim, izleyeceğim. Evet bir seylerle uğraşmak daha iyi gelecektir.

Psikiyatri destek al. dogaya git bol bol. duaya zikire onem ver. gecer insallah. milenas

Normal olduğum zamanlarda kendimi ifade edebiliyorum evet ama, işte 2. Moda gecince beynim duruyor. Olmazsa burdan e-ticaret hakkında bilgi almaya çalışırım. Hangi sektör vs. Gibisindende. Şu an neye yönelik yapmalıyım bunu bilmiyorum.

Psikolog değilim ama travma sonrası stres bozukluğu deniyor sanırım bu duruma. EMDR terapisi tarzı şeyler çok güzel sonuç veriyor. İyi bir psikoterapistten online psikoterapi alırsanız -bir kısmı depremzedelere ücretsiz yardımcı oluyor- zamanla azalacaktır diye ümit ediyorum. Doktor da saçmalamış kusura bakmayın ne demek şizofreniden zor. Hiç mi ağır travma sonrası bu şekilde belirtiler gösteren hastaları görmemiş. Fakültede yetiştiren hocaları görse utanır yani o derece. Önceden güçlüydüm şimdi değilim diye düşünmeyin, sizin karakteriniz bi yere gitmedi orda bi yerlerde yardıma, sarılmaya, cansuyuna ihtiyacı var. Binlerce vatandaşlarımız enkaz altında kalırken, hayatta kalan bazılarının da ruh ve beden sağlığı hala enkaz altında malesef... Sizi duyuyoruz ve en önemlisi öncelikli olarak iyi psikoterapi ile yaralarınızı sarmaya ve oksijen maskesini önce kendinize sonra çocuklarınıza ve eşinize takmanızı diliyoruz.

Evet zaman alır hiçbir şey birden bıçak gibi kesilmez kendinize de telkin verin depremden dolayı böyleyim bunlar benim düşüncelerim değil bakın eşiniz bile önceki halini bilmesem sabretmem demiş bu bir süreç geçecek emin olun ama daha hızlı geçmesi için uzman desteği lütfen alın ve anın kıymetini bilin bunu söylemem benim için kolay olabilir sizin için zor olabilir ama kimse 1 dk sonra başına ne geleceğini bilemez anın kıymetini mutlaka bilmeliyiz sonrasını sonra geldiğinde düşünürüz. B

Bir çeşit travma yaşıyorsunuz terapi alma imkanınız varsa alın kim yaşasa o depremi sizin gibi düşünür bir yandan niye temizleyim ki ya yıkılırsa gibi düşünür çünkü geceden mutfağınızı temizleyip yatmışsınız çalışmak istememeniz çocuklarınızla aynı binada kalmak isteyişiniz hep travma sonuçları ama lütfen destek alın ne desek ne yazsak buradan hemen geçecebilecek bir şey degil sadece doktorun verdiği ilaçla da olabilecek bir şey degil

İyi bir psikiyatr ile yola devam. Çok doğal. Biz TV karşısında harap olduk. Kaç gün kızıma baka baka, bağıra bağıra ağladım. Enkazdan çıkmak ne demek, çok doğal çok. Daha 1 yıl bile olmadı. Tedavinize odaklanın. Eksik kalan da kalsın. Hem belki yeni siz, eski sizden daha özgür, mutlu olur.

Geçmiş olsun. Tramva yaşadınız. Herkes aynı etkilenecek dlye birşey yok. Siz en ağırını hissediyorsunuz. Başkasının başına kötü şeyler geldi vs gibi söylemler yarıştırmaz. Siz size göre en ağırını yaşadınız yaşıyorsunuz... Ama bunun da bir sonu olacak, sizde iyileşeceksiniz... Etkinlikler var mı orada. Kurslar vs... Resim kursu olur Kuran kursu olur. Artık neye yakınsanız. Terapi alırken çocukları kısa süre bir kursa bırakıp, sizde etkinliklere katılın.. Ev işi konusunda da destek alın. Güzel komik romanlar okuyun... Kafanızı dağıtın... AzRASILAM

Aile ve sosyal hizmetler bakanligi boyle durumlar icin hem cocuklar hem yetiskinlere yönelik calisma yapmis olmaliydi? Bolgenizde calisma yapilmadi mi ya da siz mi denk gelmediniz, bilemiyorum. Travma sonrasi stres bozuklugu yasadiginiz seyin adi. Belki hollywood filmleri izleyen biriyseniz ozellikle Vietnam gazilerinin yasadiklarini anlatan filmlerde cok denk gelirsiniz bu bahsettigim soruna. ("Dogum gunu 4 temmuz", "Gunaydin Vietnam" gibi filmler bizzat bu konuyu isler) Cok agir ve sancili bir surectir atlatmasi zordur ama siz ilk adimi atmis ve bir sorununuz olduğunu kesfedip kabullenmissiniz. Bu da hala o bahsettiginiz "guclu" yaninizin hayatta oldugunu gosterir. Bolgenizde bir gazi hastanesi var ise bu hastanede muhtemelen tssb'yi ozel olarak calisan psikolog & psikiyatristler bulabilirsiniz. Destek almalisiniz ozetle. Cok gecmis olsun, Allah vatanimizin hicbir evladini bir daha boyle felaketlerle sinamasin.

Bu bir süreç. Çok zor bir süreç. İyileşeceksiniz. Psikolojik tedavi alırken bir taraftan terapi de alsanız... Allah korusun kötüsünden ancak elimizde olmayan konular için kaygı düzeyimizi azaltıp hayata da dönmemiz gerekiyor bir şekilde.

Size de çok geçmiş olsun. 99 depremini yaşayıp, Hatay'da yakalananlar bunun çok daha korkunç olduğunu söylediler. Yuzeye çok yakındı ve çok şiddetliydi. Onlar iki tramva yaşadı yani. Şu an sehir değiştirdim bir süre önce ama halen iyi değilim.

6 şubat depremini bende ailemle beraber adanada yaşadım, öncesinde yine yıkıcı bir deprem atlatmıştık, enkaz sayılacak bir apartmandan çıkmıştık, ilkinde daha çok etkilenmiştim ama sanırım herkesin olaylara verdiği tepki, şok hali, kriz yönetim biçimi farklı, aslında bunun bir doğa olayı olduğunu ve aslında dünyadada sıklıkla yaşandığını düşünerek başlayabilirsiniz normalleştirmeye, normalleştirmek diyorum çünki o günü herkes doğa üstü olarak nitelendiriyor ama aslında somut olarak düşünmekte fayda var, siz ve çocuklarınız kurtuldunuz, güvendesiniz bundan sonra olacaklar sadece sizin kontrolünüzde, eğer isterseniz bütün bunları geride birakabilirsiniz, deprem bir yeryüzü olayı ve bizim coğrafyamız maalesef sıklıkla depremler üreten bir ülke, korkmak yada mistik anlamlar yüklemek yerine kabullenip önlemler almakta fayda var, yaşamınıza kaldığınız yerden devam edin, yaşadığımız sürece aksilikler, hastalıklar, felaketlerle karşılaşabiliriz, önemli olan bunların olma olasığını kabullenmek, yine deprem olabilir, sel olabilir, hastalık olabilir bunlar travma yaratabilir ama bunları aşacak olan içinizde çözümleyip normalleştirecek olan yine sizsiniz, korkularınızın üstüne gidin ve sürekli bıkana kadar bu olaydan ve hissettiklerinizden bahsedin, git gide normalleştirip aşacaksınız, ses duyduğunuzda gerçek olmadığını bilerek kendinizi kontrol edin, hepsi geçti rahat olun.

Allah hepimizin yardımcısı olsun. Atlatırız inşallah

son derece aklı başında gayette kendini normal ifade eden bir insansınız, sıkıntılarınızı ve tepkilerinizi analiz etmiş bunu atlatmaya çalışıyorsunuz, zamanla bu duygu durum bozukluğu alışkanlığa, yaşanılanlarda sıradanlaşmaya başlayacak, e ticaretle ilgili benimde pek bilgim yok, sanırım ilk önce maliyeden bununla ilgili işlem yapmanız gerekiyor ne üzerine satış yapacaksanız, sonrası bir kargo firmasıyla anlaşmak ve ürünlerinizi daha ucuza göndermek olacaktır, bende duyduğum kadarıyla biliyorum.

ÖZÜR DİLEYEREK BÜYÜK HARFLE YAZIYORUM... BAĞIRMAK ANLAMI TAŞIDIĞINDAN GEREKİRSE BAĞIRMAK İSTİYORUM. BUGÜN RÜYAMDA SİZLERİ GÖRDÜM AMA DERNEK ŞEKLİNDE YANIMA GELMİŞTİNİZ. HEPİNİZLE YÜZ YÜZE KONUŞTUM. HELE BİR TANENİZ VARDI VE SOL YANAĞIMA ELİNİ KOYARAK KONUŞTU BENİMLE. İNANILMAZ BİR ENERJİ BARİYERİ KURMUŞTUNUZ VE KORUYORDUNUZ BENİ. SABAH ÇOK ENERJİK UYANDIM, SABAH ERKENDİ ZATEN EŞİM İŞE GİTMEDEN YATAKTA GÜLÜMSEDİĞİMİ GÖRÜNCE "HAYIRDIR TAVANLA MI TELEPATİ KURDUN? TAVANA O DA BAKIP, KARIM SANA EMANET AKŞAMA KADAR KONUŞUP, GÜLÜN DEDİ" BU KEZ HAREKETİ KOMİK GELDİ VE İLK DEFA KAHKAHA ATTIM. BANA NASIL İYİ GELDİNİZ ANLATAMAM... ŞU RUHUMA ŞİFA GİBİSİNİZ. RABBİM SİZİ DE HEP MUTLU ETSİN İNŞALLAH

Yardımcı kadın işini takmayın, bende çağırıyorum. Çalışıyorum ve astımım olduğu için temizlik çok yapamıyorum. Dedikodu yaparsa kendi ayıbı, evi ben temizleyeceksem kimseyi çağırmam ki.. Varsa imkan çağırın.

Kendinize zaman tanıyın. yargilamayin. bence bunu yaşamanız çok olağan. inaniyorum ve diliyorum ki yakın zamanda eski size kavuşursunuz.

Size de çok geçmiş olsun. Hepimiz gideceğiz elbet ama öncesinde ölümün varlığını bilip bunu hissetmedik. Önce o anlardaki korku, sonrasındaki cansız bedenlerin hali ve bunu görmemiz falan derken bu gerçekle acı yüzleştik. Duyduğum ses ise.. mesela birinin maç izlerken gool diye bağırmasının ardından. O geceki duyduğum feryatları duymaya başlıyorum. Veya en son sol üst tarafımda duvarın korkunç bir sesle patlaması, oraya odaklanmam, çıkan sesi duyuyorum. O sesler kulağımdayken çıldıracak hale geliyorum. Gerçek değil ama sesler o kadar gerçek ki cidden duyuyorum. Sonrası zaten panik atak krizi

Çok çok haklısınız. Şükrediyorum, uyurlarken mesela kokularını içime çeke çeke sarılıyorum. Ama bir süre sonra o igrenç psikoloji yine sarıyor beni. Kurtulmak zaman alacaktır, o zaman bir an once gelmeli.

Siz de zor şeyler yaşamışsınız, Allah yardımcınız olsun durum daha stabilken çocuklarıma yansıtmamaya çalışıyorum ama öyle bir an var ki... Akıl tutulması yaşıyorum. Yani o an sanki bilim kurgi filmlerindeki gibi birden herşey, herkes ışık hızıyla yok oluyor. Ben ve içimdeki 2. Benle başbaşa kalıyorum. İdrak edemiyorum, gerçekle, hayali karıştırıyorum. Bu durumun çocuklara yansıması elbette doğru değil ama normal bir akılla bunu yapmıyorum üzüldüğüm sey de bu

çok hak veriyorum umarım o sesleri bir daha hiç duymazsınız bizlerde duymayalım tabi ki ben aylarca gerçekten yataktan sallanarak uyandım çok bağırdım deprem oluyor diye kısacası herkeste bi emare bıraktı az veya çok

Merhabalar, 6 şubat depremine Hatay merkezde yakaladım. Canımız mucize eseri sağ ve her seyimizi, yakınlarımızı kaybettik... Yaşıyor muyum? Tartışılır. Eskiden her şeye yeten, çocuklarını yalnız büyüten hani şu "Güçlü kadın" dediklerindendim. Ama şu an işe yaramazın teki, çöp gibiyim. Deprem gecesi yine yatmadan evi toparlamış, yarım kalan işlerimi tamamlamış, çocuklarımı uyutmuştum. Bir de 6 ay öncesi... her eşyamı keyfime göre almıştım yani hayat istediğim ölçüde ilerliyordu... ve o anı yaşadık. Tek bildiğim uğultu, duvar sesleri, çocuklara özellikle küçük olana koşmam, birden yıkılan duvarlar ve bir boşluktan çıkabilmemiz. Kurtulduk!! 1 ay kadar olayı idrak edemedim. Şokta gibiydim ve bir ay sonrası uykusuzluk, sesten korkma, çocuklarım ölecek hissi ve gün içerisinde ara ara duyduğum uğultu ve catırtı. Sonrasında panik atağın en şiddetli belirtilerini yaşamam, hastaneye kaldırılmam ve şuurumu kaybetmişcesine o sesleri duyup, hastanedeki onca insanın içerisinde "Yaaa bu sesleri duymuyor musunuz?" Diye bağırmam. Psikiyatri doktorunun gelmesi ve ona bile "Neden sakin duruyorsun? Bu sesleri nasıl duymuyorsun?" Demem. Doktorun önce bir serum verip sonra benimle konuşması. İlacın etkisi geçince yine aynı şeyleri yaşamam ve çığlıklarıma hastane polisinin gelip doktoru çağırması ve sorması doktorun "Abi şizofreni olsa bile tedavisi mümkün ama bu daha zor bir vaka" demesi. Sonrasında kırmızı receteli ilaçlar, psikiyatri vs. Biraz daha durulmamla devam etti. Henüz atlatamadım. İlacları alınca bir süre sesler kulağımda yok. Normal insanlar gibi düşünebiliyorum, unutuyorum vs. Ama bu durum evime, aileme çok kötü yansıdı. Örneğin eskiden çok titizken şu an bazen hiç iş yapmıyorum her an harfiyat dolacak gibi. Çok çabalıyorum mesela mutfağa gidiyorum bulaşıklar yıkanacak ama bir bahane ile yalan bile söyleyerek geri çıkıyorum Küçük oğlum çok yaramaz ve normalinde sınırlı serbestlik veren bir anneyken. Şu an zıplama, dur, hayır, yapma... Ama çocuk neden bunu yapmasın? Anlatamıyorum çoğunlukla. Oyunla anlatıyorum ama bir süre sonra o da sona eriyor. Eskisi kadar eğitemiyorum. Yaramazlık yapınca sadece aşagıya ses olmasın diye uyarmaya, anlatmaya çalışıyorum. O, uyuyuncada "Neden sesim yükseldi? Neden kızdım? Ya şu an ölse? Diyerek çocuğa hakim olamıyorum. Hani mustakilde olsak direkt salacağım, evi yaksa dur demem sanırım. Bazen kendi kendimle konuşuyorum farkında olmadan. Sanki bedenimde iki kişi var. Birisi sürekli beni suçluyor, sen işe yaramazsın, artık hiç bir şeye gücün yetmiyor, çocuğuna bile koşamadın, evi bile idare edemiyorsun, maddi manevi yeniden başlaman gerekirken sen yerine çakılıyorsun, her seyi yarım bıraktın işini bile... Sonra sesli bir şekilde gücüm yetmiyor, çocukları bırakıp tekrar çalışamam, ölecekler. Tamam dışarda çalışamıyorum ama evden kendi işimi kuracağım dünyanın sonu değil ya. En azından çocuklarım benden BAŞKA BİR BİNADA kalmaz aynı binada oluruz. Bırak artık beni, sus artık diyorum. Bazen karşımda eşim varken oluyor. Konuşurken gözümü kapatıyorum, eşimi unutuyorum. Gözlerimi açınca eşimin karşımda üzgün bir ifadeyle bana baktığını görüyorum. Bana "Bak calışmadığım zamanlarda sana ev işinde yardımcı olayım ama benden mükemmeli bekleme ben temizlikten anlamam. Yapmaya kalkıyorum benden, senin gibi detaylı bir temizlik bekleme söyleniyorsun ben de sinirleniyorum. Eski standartımızda olamayız madden ama bak ben çalışıyorum. Sen de evden destek olacaksan bunada tamam. İşe dön diyemem ama lütfen çalışıp kafa dağıtacaksan hangi sektörde bunu yapacağını belirle. Deneyimin yok ve bunun stresinide yaşıyorsun. Sana yol gösterecek, e ticaretle uğraşan kişilerden fikir al, konuş en azından kendine bir yol çizersin. Bu şekilde ev umrumda değil ama çocukla iyi bir ebeveyn olamayacaksın. Artı olarak çok agresiflestin. Eski seni tanımasam idare etmem ama o güçlü, başarılı, hırslı, benim yerimi bile dolduran kadın elbet yeniden doğacak. Geçici bir sürec diye umuyorum diyor. Sanırım iyi bir eşte değilim artık. Bazen normalim ama çoğunlukla bir tuhafım. %25 eski halim %75 anormal halimdeyim. Uzun oldu biraz ama gerçekten sizlerin fikir, öneri, yol göstermelerine ihtiyacım var.

Maalesef bizi bu bölgedeki insanlar dışındakilerin tam olarak anlayabileceğini sanmıyorum... Ne yapabilirsiniz bilmiyorum bende de benzer bazı durumlar var terapi alıyorum ama fayda görüyor muyum bilmiyorum. O yüzden ne yapabilirsiniz bilmiyorum umarım hayatımız zamanla tekrar düzelir

Çok geçmiş olsun bende Maraş merkezde yakalandım ve hemen hemen aynı yollardan geçtim hala o citirtilar çığlıklar kulağımda, ölüm korkusu hat safada, illaki psikiyatrinin psikoloğun yardımı oluyor ama güzel dostum bunu kendimiz de birsekilde desteklemeliyiz.. ev işlerine değilde kendine vakit ayırmayı dene madem saldın bir sure daha sal kendini dinle çok kotu bir geceydi bunu kabul et ve bazen elimizden hiçbirseyin gelemeyeceğini benimse.. çok bol bol hava al her güne yürüyüş planın olsun bazen aç müziği o anı hisset içinde bu kabul etmeni kolaylaştırır, beynimiz yaşadıklarımızı yok saymaya çalıştığımız için bu bunalımı yaşıyoruz hayır o geceyi yaşadık.. ordaydik.. ve yardımı olurmu bilmiyorum ama yakınlarımızın ölmus olması gerçeğini herkesin eceli aynı güne yazılmış Rabbim bir sebep verdi aldı onları diyip sakince kabulleniyor obur dünyanın gerçek olmuş olmasını kabul ediyorum inaniyiyorum ve diliyorum.. bunu kendine hatırlat.. zamanla gecmicek güven bana.. H

O geceyi biz de yaşadık şuan hala duvarları yarık evimizde yaşıyoruz. aynı senin gibiydim, oğlumu çağırdım yanıma bak oğlum ben de korktum hatta senden daha fazla korktum çünkü benim çocuklarım var o yüzden evde ani hareketler, hoplayıp zıplamalar yapma dedim bi daha yapmadı. İşe girecektim o sıra, çocukları yanımdan ayıramam diye vazgectim. Eve döndüğümüzde sanki ev iğrençmiş gibi her yeri ovarak temizledim sonrası senin gibi evi toplamak bile istemiyordum. Şuan düzeldik yarı rutine döndük, mesela dün gece yarısına kadar yine dışarıdaydık sizde farketmişsinizdir, sonra mecbur eve döndük uyuduk. Sen çok yüklenmişsin kendine, biraz rahatla bırak mükemmel olmasın herşey. Zamanla geçecek inşallah. Az buz şey değildi yaşadığımız, insanız sonuçta robot değiliz, her enkazı her çıkarılışı izledik, gölcük depreminde telefonlar yoktu ama bunda insanların her halini gördük. Korktuk. Akıl sağlığımızı kaybettik neredeyse. Kendini dinlemeyi bırak, işten önce bi hobi edin istersen, oyalan. sonra işe giriş. Allaha emanet olun.

Hanımefendi son derece haklı, tedavisi gayet mümkün bir sıkıntı yaşıyorsunuz. Travma Sonrası Stres Bozukluğu diye geçer. Deprem savaş gibi büyük olaylardan sonra sıkça görülür, buyrun link: Deprem ve Afet Sonrası Gelişen Travma Sonrası Stres Bozukluğu Nedir? Neler Yapılabilir? Afetlerle ilgili gerekli önlemlerin alınması, can ve mal kaybını azaltabileceği gibi ruh sağlığını olumsuz yönde etkileyebilecek travmatik süreçleri hafifletebilir. Travmatik süreçler ve travma sonrası stres bozukluğu hakkında toplum bilinçlendirilmelidir. Deprem, sel, yangın gibi yıkıcı doğal... www.medicalpark.com.tr Sesleri sormuştunuz PTSD de halüsinasyonlar ve gerçeklikten kopma gibi etkiler olabiliyor, bu sesler oradan da kaynaklanıyor olabilir. Forumdan elbette teşhis konulmaz ancak burada şizofrenden kötü diye ağır saçmalayan bir doktor var. Umudunuz bol olsun, tedavi için doğru doktorla harika sonuç alırsınız Terapi ile güzel ilerlenir, ilacınızı da doktor ayarlar, ikisi bir arada olacak.

Evet, aynen bunları düşünüyorum. Hemen geçmez zaten çok belli ama çok yoruldum bu durumdan

Cok gecmis olsun, buyuk bir travma. Insaniz, yasadiklarimizin agirligi bazi donemlerde kendisini hissettirir, iyilesmek bir anda olmaz ki? Kendinize surekli sunu hatirlatin, siz gercekten zor bir donemden gectiniz ve bunun bu kadar kisa surede atlatilmasi imkansiz. Insan oldugunuz icin su an psikolojik olarak toparlanamamaniz cok normal. Kendinize zaman taniyin, eski temponuza donmek icin kendinizi zorlamayin. Tekrar eski nesenize doneceksiniz, bu donem de geride kalacak. Salon Kadini İki boncuk gözlünün annesi 😗 Anneler

İçinde bulunduğunuz durum elbette ki geçici olacak. Eşinizin size söylediklerine sizde inanın.

Yaşadığınız şey kolay birşey değil ama kendinizi çok bırakmışsınız. Bu şekilde çocuklarınız için verimli olamazsınız. Sizi böyle görürlerse onlar da etkilenir. Farkında mısınız bilmiyorum ama o küçücük yavrular da sizinle beraber o travmayı yaşadı. Aslında onlardan bunun izlerini silmek için çabalamanız gerekirken sizi şuanki durumunuzda görmelerine izin veriyorsunuz. Korkularınızın üzerine gitmediğiniz sürece bu döngüden çıkamazsınız. Şimdi diyeceksiniz yaşamamış olana söylemek kolay. Haklısınız. Ben depremden değil şiddet gördüğüm için panik atak belirtileri boğulma hissi bayılma gibi bedenimin psikolojik durumuma tepki olarak gösterdiği semptomları yaşadım. Ben çırpınırken bebeğimin ağladığını gördüm. Aslında benim bu halim en çok çocuğuma zarar veriyordu. O yüzden kendimi kontrol etmek için üstün bir çaba sarf etmeye başladım. Kötü olacak gibi olursam nefes alıp veriyorum. Boğulmadığımı iyi olduğumu söylüyorum kendime. Hatta bazen gizlice ağlıyorum çocuğumun görüş mesafesinde olmamak kaydı ile. Boşanmaya karar verdim ve yeniden başlıyorum. Hayatta herşey başımıza gelebilir. Geriye dönüp bakarsanız ileri gidemezsiniz. Tek başına psikiyatri sizin durumunuz için yeterli değil. Yarın öbür gün çocuklar okula gidecek illa ayrı binalarda olacaksınız. Oturduğunuz evin sağlamlığını öğrenin. Değilse değiştirmeye maddi gücünüz varsa değiştirin. Deprem değil binalar öldürüyor. Bu deprem olarak değil başka şekillerde de olabilir hepimiz her an ölebilir veya her an sevdiklerimizi kaybedebiliriz. Bunun bir garantisi hiç bir zaman yoktu sadece düşünmüyorduk. Siz sadece bunu hatırladınız. Her an kötü bir şey olacak çocuklar ölecek deprem olacak diyerek yaşayamazsınız. Çocuklarınızın size ihtiyacı var.

Geçecek inanın hiçbir şey kalıcı değil bunu unutmayın ama siz de gerekli çabayı gösterin bu düşünceler sizin değil yaşadığınız şey hiç kolay değil ben çok uzaktan biri olarak ekrandan gördüklerimden kaç gece uyumaya korktum panik atağım nüksetti zaman verin kendinize anın tadını çıkarın şu ana bakın evlatlaniz yanınızda ve nefes alıyorsunuz şükürler olsun bu da bir şükür sebebi değil mi ailesini kaybedip sadece kendi bir başına kalanlar var . push ; Sulukuleli

Her kotu gunun bir sabahi cidden var, duzeleceksiniz. Yasadiklariniz cok agirdi, su an bu kadar sakince derdinize derman ariyor olabilmeniz bile benim gozumde mucize. Empati yapiyorum da ben sizin kadar guclu kalamazdim. Siz guclusunuz.

İnşallah Allah'tan tek dileğim bu.

Desteksiz birşey başarmanızı kimse bekleyemez ki sizden. Yukarıdaki bayanın da dediği gibi travma sonrası stres bozukluğu olma ihtimali çok yüksek bunun. Bir uzman desteği ile yol kat etmeniz gerek. Size kendi başınıza iyi olun demiyorum benim maddi gücüm olsa ben bile istiyorum terapi görmek. Ama depremzedelere ücret almadan terapi yapan uzmanlar var bence bu araştırmaya değer. Kendinizi bırakıp pes ederseniz çocuklarınızın psikolojik durumu kötüleşir. Unutmayın o günü onlar da yaşadılar kim bilir ne kadar korktular. Belki de travma içlerinde kaldı ama sizin gibi dışa vuramadılar. O yüzden bir an evvel çocuklarınız için toparlanmanız gerekiyor. Sizi gördükçe aslında depremde yaşadıkları travmanın üzerine bir de sizi gördükleri hal ve durum ekleniyor. Onlar için psikolojik hasarın durumu artırır bu. Uzman desteği almak zorundasınız. Zaten bunu sadece kendi çabanız ile atlatmanızı isteyemez kimse. Ama birşeyleri geride bırakmak için başlamak zorundasınız bir yerden. Çocuklarınız için

İnşallah anlatırsınız biraz zaman ve Allaha tevekkül

Tv. De tam gösterilmedi ve iyi ki görmedinizde. İlk an da deprem olduğunu bile anlamadık karanlıktı. Gün ağardığında kıyamet kopmuştu. Şehirde sağ kalan herkes anlamsızca yürümeye başladı. Enkaz doluydu her yer ve mesela yarı görünür sekilde yüzeye yakın enkaz altından yardım isteyenler vardı. Sanki Hulk gibi kaldırmaya çalışıyorsun ama gücün yetmiyor. İşin ilginç yanı yaralıyız, kırık var ama acı yoktu. Enkazda birine yardım için pencere cekeyim dedim baktım kolumda gariplik var gücümü veremiyorum ama acı yok. Eşim dedi ki kolun kırık zorlama, geriye cekildim ve yere oturdum o an bedenimi kontrol ettim ayağımız çıplaktı ve sol ayağım kanlıydı iyice bakınca aşık kemiğimin ordan etin yırtıldığını gördüm bir de şişmişti. Meğer orasıda kırıkmıs. Normal zamanda kırık yaşadım ama çok acıyordu ama, bu kez bir acı duymuyordum. Hatta uzerinde yürümüşüm. Nasıl bir ruh haline girdiysek ruhumuzun acısindan beden acısı yok olmuş. Yaşadığımın en kötüsüde bir fırın vardı yıkılmış. Sanırım o vakitte ekmek yapıyorlardı ve fırın kaynaklı sıcaklık geliyordu çok üşüyünce oraya oturdum çocuklarla. Eşim dolanıyordu geldi çocukları aldı ve bana ordan kalk dedi. Üşüyoruz dedim bırak oturalım. Olmaz gel başka yere gidiyoruz dedi. Ben de gitmem üşüyoruz dedim. Bu defa kızdı kalk burdan çocukları cekiyorum ama sen anlamıyorsun madem arkana bak dedi. Bakmaz olaydım. Belden yukarısı duvarın altında kalmış bacaklar dışarda bir insan vardı. içim cekildi. Bunları unutamıyorum işte. Ne zaman gülmeye kalksam, ben o insandan, diğer can kayıplarımizdan utanıyorum. Tanımasam bile sanki yaşıyoruz diye bir suçluluk hissi var.

Çok geçmiş olsun bende Adanalıyım hepsini yaşadım yaşadık çok acı çok çok anlatılmaz sizi anlıyorum bu gece bile rüyamda deprem oldu ben aslında aldım arkama attım daha mı iyi yaptım daha mı kötü bilmiyorum hayat devam ediyor ve vadesi gelen gidiyor düşüncesindeyim çünkü çocuklar okula ben ve eşim işe kısacası rutine dönmek zorundayız esasında tabi bu adana için geçerli hatay için aynısının geçerli olmadığını biliyorum çok merak ettim ne sesi duyuyorsunuz Rabbim bir daha asla yaşatmasın

Size de çok geçmiş olsun. Zaten o sesleri duyunca panik atak belirtileri gösteriyorum. Kendimi gerçek olmadığına ikna edene kadar resmen çırpınıyorum. Sakinleşincede bu defa delirdim galiba diyerek buna üzülüyorum. Normalleşmem için çalışmam inancındayım yani bunun iyi geleceğini düşünüyorum. Bu defada ne evden napabilirim diyerek iyice kaosa giriyorum. E-ticaret seklinde düşündüm ama fikir alacağım kimsede yok.

Amin inşallah yıkım olan bölgedeyken iletişim kopukluğu, yalan bilgi vs. Çoktu. Hani bir tık normale binmesi 1 ayı buldu. Duzelmesi değil, bir tık iyi oldu. Sonra insanlar daha güvenli yerlere gecmeye başladı. Kalabilen, barınabilen veya çok acı kayip verenlerin önemli kısmı ordaydı. Bir süre sonra bizde güvenli bölgeye geçtik. O sürecte olmuş olabilir. Çünkü öncesinde insanların ruhundan önce yemek, barınma ve sağlığa yüklenildi. Zaten o güçlü yanımla, şu an ki acizliğim savaşıyor. Yenilgi hoşuma gitmedi. Oncesinde hem çalıştım, hem çocukları kısmen babasız büyuttüm, hem erkek oldum, hem kadın oldum. Kendi paramı kazanan, eşine sadece manen ihtiyacı olan bir kadındım. Şu an mesela eşimle rolleri değiştik. O, her seyimizi sırtlandı. Her ne kadar eşim olsa bile şu an onun kartını kullanmam, ondan para almam tuhafıma gidiyor. Asla bana hesap sormaz, karışmaz ama sanki borç alıyormuşum hissi var ve "İstemek" alışkanlığım olmadığından dolayı. Bir sey almak istesem kıvranıyorum. Çalışmak nasıl bir ozgüven ve özgürlükmüş. Bir erkeğin eline bakmak aşamadığım bir durum ve bu da beni çok etkiliyor

Çok teşekkür ederim Dediklerinize harfiyen katılıyorum. Evlatları kucağında ölenler var. Biz onlardan çok çok iyiyiz. Acılarının yanından bile geçmez benim derdim. Zaten onların acısını görüp, korktuğumdan yenemiyorum.

İkametiniz o bölgede mi? Yer değişikliği iyi gelebilir. Çok geçmiş olsun. H

Arkadaşım size sımsıkı sarılıp geçecek diyorum buradan, inanın ki geçecek. Biz İstanbul'da sarsıldık gördüklerimiz, izlediklerimizle sizin kolay mı yaşadıklarınız? Düzelecek inanın bir anda olmayacak belki ama düzelecek kendinize yüklenmeyin nolur. S

Çok teşekkür ederim, inşallah

Yaşanılan olan tüm Türkiye'yi etkilemişken senin birebir yaşaman ve sonrasında girdiğin haller gayet normal. Biz 1 hafta nöbetleşe salonda hayat üçgeni oluşturacak şekilde uyuduk. Deprem bölgesine yakın bile değildik...3. gun bir bahaneyle bağıra bağıra ağladım. Simdi senin tökezlemen, adapte olamaman, kafanda kurmalarin çok çok normal. Destek almaya devam et. Rabbim isteseydi o depremde binler vefat eden gibi sizin de canınızı alırdı. Ama vakit tamam değil daha yapılacak işler var. Zamanla her şey düzelecek kendini zorlama. Sen inan çok güçlüsün o depremi yaşayıp hala bu kadar aklı başında yazman bile buna kanıt. Ben İzmir depreminde 2 evladımı altıma aldım ama 3. bebegim beşikte kaldı. O çaresizliği bilirim aylarca kendime gelemedim. Rabbim yüreğine ferahlık versin.

Çok teşekkür ederim ❤ inşallah düzelir.

Çok büyük geçmiş olsun. Allah tekrarından hepimizi korusun. Uzman psikolojik danışmanım. Size EMDR tedavisi tavsiye ederim. Sonuç alamazsanız hipnoterapiyi deneyin. Kan değerlerinizi kontrol ettirip düzeyini yüksek tutmaya çalışın. Size bir de kitap tavsiye edebilir miyim? Dervişin Teselli Koleksiyonu-1 Geleceğiniz geçmişinizden güzel olsun inşallah.

Korkunç şeyler yaşadınız, çok ağır bir travma geçirdiniz. Kendinize yüklenmeyin lütfen. Hepimizin travmalar karşısında hayata verdiğimiz tepkiler farklı, siz belli ki çok ağır geçiriyorsunuz bunu. Bu sizin elinizde olan bir şey değil, kendinizi lütfen suçlamayın. Biliyorsunuzdur ama; "Travma Sonrası Stres Bozukluğu" denilen bir şeyin içindesiniz. Biz bile 99 depremini sadece uzaktan hissettiğimiz halde en ufak bir tıkırtıda kendimizi evin dışına atıyorduk, ki sizinkiyle kıyas bile götürmez yaşanan olayların korkunçluğu... Kendinize zaman verin, tabi ki geçici bunlar.. İşinizi kurun, mümkün olduğunca zihninizi serbest bırakacak boş vakitler geçirmeyin. Kitap okuyun.. Tedavinize önem verin, düzenli ve disiplinli bir terapi planınız olsun ve seanslarınızı aksatmayın. Yavaş yavaş herşey düzelecek, inanın.

Evren enerjiden ibaret güzel kardeşim bütün güzel dileklerimiz ve enerjilerimiz seninle ve sen de bunu hissetmişsin ne güzel. Sol yanında kalbin var bak demek ki kalbine dokunmuşuz. Herşey geçer hayat bir imtihan sen o güzel kahkaha ve neşeni hiç kaybetme.

Amin inşallah, Rabbim hiç birinize bunu yaşatmasın. Tramva, panik atak bunlar bana uzak şeylerdi ve çok anlamlandıramazdım. Özellikle panik atakta beynin oyunu olunca buna mudahele edebilirler bence derdim ama öyle değilmiş. Beyin düşündüğü an mesela bende aşırı titreme, nefes alamama, o sesleri duyma, nabzımın çok yukselmesi, kollarımda ve bacaklarımda güçsüzlük başlıyor ve bunu bastırana kadar neler çekiyorum.

Çok teşekkür ederim Evet eski ve yeni ikilemi kafamda çok dönüyor. Karakter olarak her zaman hırslı, güçlü bir yapım vardı. Hep daha iyisi, hep daha iyisi... Sanırım şu an kendimi ortadan ayırmışım ve eksik kalan yanıma, güçlü yanım üstünlük taslıyor ve eksik yanım yenilgiyi kabullenemedi bir de iş aşığı biriydim ve şu an ben çalışırım, çocuklarım evdeyken deprem olurda ya onlar ölürde ben sağ kalırsam düşüncesi ile sadece artık evden çalışabilirim. Üretememekte beni yıpratıyor.