hiçbir zaman hayatımın tadını çıkartayım diye düşünmedim evlendim ve 4 ay sonra hamile kaldım Şükürler olsun Rabbime aratmadı anneliği. oğlum oldu ben daha 20 yaşındaydım ve onunla büyüdüm resmen. onunla gezdip onunla oynadım. o benim ailem arkadaşım sırdaşım oldu hep. iyi ki doğurmuşum. şimdi ikinciyi istiyoruz ama 7 aydır olmuyor. hatta 3 bile yapmayı düşünüyorum Rabbim izin verirse. onsuz değil bir yıl bir gün bile geçirmeyi hayal etmedim Rabbim yokluklarını göstermesin

henuz anne olma yolunda ılerlıyorum, çocukları öyle aşırı seven bır yapım da yoktur açıkcası ama son bır yıldır ozellıkle bebeklere karsı bır ılgım var bıyolojık saat derler ya o alarm vermeye başladı, yaşya geldı, gezdım tozdum ıyı kotu hayatımı yasadım, cocuksuz yapılacakları yaptım, o nedenle cocuk sahıbı olmak fıkrı benı etkılemedı cunku manen ve maddı anlamda buna hazırdım tabıkı esımde aynı sekılde... bu demek degıl kı hersey toz pembe olacak, artık kendınden once dusunmem gereken bırı olacak zaten dusundugum bır esım ve aılem vardı ama oncelık evladımın olacak ıster ıstemez... ılk etapta alısma surecı, hem annelıge hem cocuklu bır hayata zor olacak tecrubesızlıkte var ama zamanla hersey yerıne oturacak.. genel anlamda sorumluluk sahıbı-cocugun bakımını ustlenebılecek yapıya sahıp bırıyım zaten aılemde 1 yıl bakımına destek olacak krese gıdene kadarkı surecte yanımızda olacaklar... o nedenle hazırsan her anlamda anne olmak kadar guzel bırsey yok ama esınınde buna hazır olması sana destek olması sart..

Çalışan anne olmak kötüdür demek istemedim, boşuna eksilemeyin hemen. Eğer oğlumu emanet edebileceğim birini bulsam ben de çalışacaktım... Ve tüm günü akşam saatlerine sığdıramak mümkün değil. Işe giderken çocuğu Off konumuna alamıyoruz sonuçta. Çocuğun bakımı/beslenmesi büyük ölçüde başkası tarafından karşılanıyor. Çalışmayan bir anne çocuğun gündüz yaptığı bütün gürültü, patırtı, ağlama, hırçınlık gibi şeylerine şahit oluyor. Yemeği, bezi, uykusu gibi ihtiyaçlarıyla uğraşıyor. Ve bazen bunalıyor. Çalışan anne ise bunların sadece belli bir kısmıyla uğraşıyor, ki o da akşam birkaç saatten ibaret. Nasıl aynı sayabiliriz ki bu durumda?

Senin gibi düşünürdüm hep kim bakcak ona derdim yaşım 22. Allah nasip etti ve bir kızım oldu. Sadece 20 günmüş Rabbimin ona biçtiği nefes. Melek oldu yavrum. O doğduktan sonra kucağına alıyosun ya ben bunca zaman ne yapmışım diyosun.. Bunca zaman neredeymişsin annem dedim. Kokusunu içine çektiğinde cennetten hediye göndermişler gibi hissediyosun kendini.. Evlat bu dünyada ne anne ne baba ne eş. Hiçbişeye benzemiyor. Demişsin ya "Anne olmadığınız günleri özlüyormusunuz? " diye. Hayır aksine, ben ANNE OLDUĞUM GÜNLERİ ÖZLÜYORUM. Emin ol bir insanın bir kadının yaşadoığı en güzel duygu annelik duygusudur.

İşte konu sahibi emin olmadığına göre hayatın tadını çıkaramamış daha. O yüzden biraz daha beklemeli diyorum.

Türk insanın hayatında üniversite kazanmak, okumak, evlenmek dönüm noktalarıdır. Ama bence bir insanın hayatında 2 dönem var. Birincisi çocuktan önce, ikincisi çocuktan sonra. Ameliyathanede kızımı ilk gördüğüm saniye ağlamaya bağladım. Hayatımın en güzel anıydı. Ondan sonra yaşama sebebim oldu. Ölümden korkmuyorum, ama benden sonra kızım ne olur diye onu düşünüyorum. Karşılıksız, sonsuz, bitmez bir sevgi. Ben 29 yaşında kızımı doğurdum. Şimdi 5,5 yaşında. Yeniden düşündüm geçtiğimiz aylarda kimyasal gebelik geçirdim. Sonra başka sorunlar oldu rafa kaldırdım. Diyorum keşke daha önce olsaymış 3 tane bile yapabilirdim.

Evlendikten 5 yıl sonra 30 yaşımda anne oldum.3 yaşında kızım var.5 yıl tedaviyle geçti. 5 yıl resmen hayatımda yokmuş gibi silinmiş gibi. Sanki 3 senedir yaşıyor gibiyim. İnşallah 2. bebeğimde olur.

3 yıl zaten cok erken ben 7 sene biticek daha lafam yeni yeni oturduk evlilige bence evlilik cok öenmli bi kararmıs mesela asla erken yasta evlenilmememli en az 30 dan önce kimse evlenmesi

Elbette anne olmak kolay değil bir çok sorumluluk var ama bunların yanında tek gülümsemesi tüm yorgunluğu alan bir canlı oluyor ben 48 saat gözümü kırpmadan başını beklediğimi bilirim artık yürüyecek mecalim kalmadığı için resmen ayaklarımı sürüleyerek dolasirdim 21 aylık olana kadar yarım saat bile kimseye bırakmadim sonra çalışmaya başladım şimdi elalem için 24, saatten fazla uyanık kalıyorum her zorluğun yanında bir kolaylık var bunu unutmamak lazım

ne güzel şeyler yazmışsınız ama bana hiç böyle gelmiyor keşke böyle düşünmesem. konu sahibi ben de senin gibi keyfime düşkünüm. gece falan uykum bölünmesin diye, üşeniyorum diye wc ye bile gitmem gece kalkıp nasıl çocuk bakıcam? hiç bana göre değil haftasonu, akşamları hep ona mı ayırıcam? bana çok zor geliyor. karşılığında ne olacak diyorum.

20 aylık bir oğlum var, evetçocuğum olmadığı zamanlardaki rahatlığı özlüyorum, rahatça alışveriş yapmayı, ihtiyacım olduğu an kuaföre rahatça gidebilmeyi, eşimle başbaşa dışarı çıkıp yemek yemeyi, beraber gezip tozabilmeyi, tatilde rahat rahat denize girip güneşlenmeyi vs çok özledim, çünkü şu an hiçbirini daha önceki gibi yapamıyorum. Arada daraldığımda ağlama krizlerine giriyorum falan, bence bunları yaşamayan anne yoktur. Anlatılamayacak kadar büyük bir sorumluluk, artık ben diye bişey yok biz var 2 gün önce oğlum ateşlendi kollarımda yarı baygın ateşler içindeyken içimden allahım dünya yansa umrumda değil sadece bebeğim iyileşsin sadece o iyi olsun başka bişey istemiyorum dediğimi farkettim, kendinden önce düşündüğün tek varlık evlattır ve onun sevgisiyle başka bişey kıyaslanamaz Son olarak hazır olmadan çocuk yapmasın kimse, muhteşem sevgisinin yanında sonsuz zorluklarını kimse inkar edemez heralde

cocuklarım hayatım benım ölürümm

Ben mi çok anacım bilmiyorum ama bence insanın hayatında pişmanlık duymayacağı tek şey anne olmak.23 yaşında anne oldum ve hiç pişman olmadım. Şu an 41 yaşındayım, iki çocuk annesiyim. Keşke daha fazla çocuğum olsaymış zamanında diye düşünüyorum

Evliliğimin 3. Yılında ikiz bebeklerimi kucağıma aldım. Zorlandığım bunaldığım zamanlar elbette oluyor. Eşimle elele umarsızca gezmeyi bile özledim. Ama onların bir gülüşü, onlara duyduğum sevgi hiçbişeyle yarışamaz. iyiki varlar, ne de tatlılar! Eğer doya doya yaşadık, gezdik tozduk, evilik güzel, ilişkimiz güzel diyorsanız yapın, pişmanlık olmaz. Benim en büyük artım odur. Gerçekten dilediğimizce gezdik tozduk uyuduk, tatiller, etkinlikler, herşey... Bebeklerle hayat ayrıca güzel, Allah dileyen herkese versin

Ben ne demek istediğini anlıyorum ben de 2 senedir Batman'da tek başıma bakıyorum çocuğuma, hastane işimiz oldu annemin gelmesini bekledik ki çocuğu hastanede süründürmeyelim diye, hiçbir şey stres yapmasa yetememe düşüncesi stres yapıyo insanda, bilmem bu stresi yaşamayan anne var mı, bu çok büyük bir sorumluluk bu sorumluluğun olmadığı günleri ara ara özlüyorum evet Kötü anneyiz demek ki biz asllaaaaaaa özlemiyorum annelik über kutsal demeliydik ama gel gör ki ben mekanik değilim

zaman zaman tabiki ozleniyor ne zaman mesela kendimden ornek vereyim. bu arada 2 tane kuzucugum var. mesela haftasonlari ozellikle pazar sabahlari biraz daha uyusam yatak keyfi yapmak istesem olmuyor cunku 2 kuzuda saat 6:00 kalkar. ben 11 kadar yatarsam cocuklarim ac kalir. zor cocuklarim var ikiside yemek secer birinin yedigini digeri yemez vs ikisinede ayri ayri hazirlarim. mecburen ve sorumlulugum fazla oldugu icin zaman zaman ozluyorum. ozelliklede tek basina cocuk bakan anneler yasar bunu. yaninda esi ailesi akrabasi bir yardimcisi yardim eden birileri olan insanlar fazla hissetmez. ama benim gibi 7/24 tek basina bakiyorsaniz babada yogun calisiyorsa sorumluluk agir geliyor. ama onlari dogurdugum icin asla pisman olmadim. insallahta olmam. bir saat komsuma bile birakamiyorum. aklim kaliyor. yardimci birileri varsa anneanne babaanne dede hala teyze amca dayi vs kendinizide tam olarak hazir hissediyorsaniz fazla bekletmeden dusunun. cikarsiz sevginin tek ornegi cocuklarimiz. dogunca hayata bakisin degisir.

Senin yaşlarında hamile olduğumu öğrenmiştim, daha yaşımın çok küçük olduğunu düşünmüştüm. Ama doğduğu andan itibaren önceki yıllarım boşa gitmiş gibi. Bu bambaşka bir sevgi. Herşeyin üstünde bir aşk gibi geliyor bana. Önceki yıllarımı asla özlemiyorum iyi ki de anne olmuşum.

Valla bilmiyorum ondan mı ama benim oğlum da şükürler olsun tabi ki yaramaz ama gören maşallah diyor ama okuduysan zaten ağlamasına fırsat vermemeye çabalıyorum : )

20 yasimda evlendim esimle bir sure ayrı kalmak zorunda kaldım 6-7 ay kadar sonrasında da yanyanayken 3. Yıl dolduğunda doğum yaptım ne evliligimden ne de anne olmaktan bir kere bile pişman olmadım. Hatta eşimle ilk yillar nasıl vakit geçiriyor musum diye düşünüyor um. Keşke hemen dogursaymisim dediğim çok oldu. İyi ki hayatimdalar eşim ve tatlı kızım Allah beni onlarsız bırakmasın aminnn...

Bence evlilik okadar insanın hayatını değiştirmiyor, daha cok sorumluluk alıyorsun ama evmiş işmiş bi şekilde yapıyorsun, ben evli halimle, bekar halimdekinden daha serbestim, ve eşinle iyi anlaştığın sürece hayat devam ediyor, ha kimisi kayınvalidede yaşıyor onlara hızmet goruyor ve eziliyor o ayrı o resmen cahillik, sevdiğinin durumu yoksa 30 yaşına kadar bekle evlenme daha iyi, ama ev alacak ve seni koruyup sahiplenecek bi olgunluğa sahipse, 18 yaşındada evlenilir... ama bebek oyle bişey değil bebek fedakarlıklar istiyo C

Hiç kimse de öyle sorunsuz anlatmamış zaten canım.. Herkes uykusuzluktan yorgunluktan yoğunluktan vs vs dem vurmuş ama sonuç olarak onların varlığı hepsine bedel olmuş ki böyledir zaten.. Kimse pespembe bir şey söylememiş zaten.. Yaşayan hiçbir anne böyle anlatamaz zaten..

Annelik çok ama çok zor Uykudur sıcak yemektir hak getire Üstüne bi de hala susmak bilmeyen bir bebek varsa eyvahlar olsun Ama bunun 2 katı güzel O yüzden ben hiç öyle düşünmedim Kızıma haksızlık etmiş olurum eski günlerimi özledim dersem Ha arada yalnızlığı özlüyorum ama o kadar. O zamanda dayıyorum eşime bebeği, saç baş iki hareket çekiyorum kendime Sonra zaten dönüyorum içeri özlüyorum oynuyorum hopluyorum zıplıyorum onunla beraber Çocukluğuma geri döndüm Allah isteyen herkese nasip etsin, şükür çok şükür plum88

Senin gibiler oldukça daha çok kopyala yapıştır yapacağım.. Tekrar uzun uzun yazmak istemedim yazmam da... Sadece örnek bir günüm o.. Nerde böyle alakalı bir şey olsa paylaşırım senin gibi değil pozitif insanlara muhakkak bir yararı olur.. Mükemmel nedir öyle bir şey yazdığımı hatırlamıyorum... Bu kadar tepki verecek bir şey de yazmadım ama yaranız çok sanırım.. Bir de şurda haddinizi bilin bebeğimin ağlamasından keyif almak ne demek? Nasıl bir ruh haliyle okuyorsunuz anlamadım.. Sanki sizi suçlamışım da savunmaya geçmişsiniz... Burda zaten farkettiysen kimse "hiçbir zorluğu yok ya süper bişi" diye bahsetmemiş.. Herkes zorluğunu neler olabileceğini zaten söylemiş ama sonuç olarak herkes "normal bir anne" gibi varlıklarının güzelliğine bağlamış... Zaten her aklı başında insan kimsenin dediğiyle yol almaz arkadaşım.. Paylaşım yapılıyor.. Söylediklerinden de mesulsün.. Ben de öyle..

Canım ben 12 senelik evli 3 çocuk annesiyim en ufağım 9 aylık tüplerimi bağlattım ve çok pişmanım annelikten pişman olunmaz ancak evlilikten pişman olunur tabii bu normal insanlar için geçerli normal yaşantısı olanlar için pişman olmazsın merak etme çok mikemmel bi duygu annelik deynepnaz

Onu daha yaşamadım da 'Anne olamadiğim yillara yanıyorum'..

Bir sunumda aşağıdaki çizelgeyi gösterdiler. Ortalama mutluluk çizelgesi. çocukla birlikte ortalama mutluluğun genel olarak düştüğü hesaplanmış. Ama sunumu yapanlar sarı çizgiyi sonradan gösterdiler ve dediler ki, çok umutsuzluğa kapılmayın. Çocukla birlikte ortalama mutluluk azalsa bile, bir an çok mutsuzken, bir sonraki an mutluluktan uçabilirsiniz. Ve ortalama mutluluğu yukarı çekmenin de bir yöntemi var, o da bebeğe ve getireceği sorumluluklara, sıkıntılara bilinçli bir şekilde hazırlanmış olmak. etkilenir misiniz bilmem ama bu sunum beni çok etkiledi. sunum linkini de paylaşayım: https://www.ted.com/talks/rufus_griscom_alisa_volkman_let_s_talk_parenting_taboos Eklentiler 1. PNG 265,2 KB · Görüntüleme: 126

Bunu söyleyenler sevdiği insanla mı evlenmiş, kaç yaşında anne olmuş, isteyerek mi olmuş ve taddan anladıkları neymiş? Ben 31 yaşında (2013 de) evlendim. 2014 ve 2015 de iki kızım oldu. İyiki anneyim diyorum. Onlarla ilgilenirken zaman nasıl geçiyor anlamıyorum. Bir gülüşleri ömre bedel. Şuan biri kucağımda biri yanımda uyuyor Mesleğim gereği bir çok şehir gezdim, çok insan tanıdım. Artık vücudum bebek diye sinyal vermeye başladı. Eşimle tanışıp yıldönümümüzde evlendik hemen. Senin ve eşinin hazır olması önemli. İçinde birşey kalmasın ama bebek olduktan sonrada kendini kısıtlamaya gerek yok. Biz büyük kızımı pusete koyup il il gezdik. Denize gittik. Şimdide her ay iki çocukla başka bir ildeki hastaneye kontrole gidiyoruz. Eşim sürekli bir işte çalışmıyor. O bakıyor bebişlere. Benimde iznim bitince işe başlayacağım. Tatlı Hayat koşturmacası bunlar. Olmazsa olmaz

Kızımızı kucağımıza evliliğimizin 5. yılından sonra aldık. O 5 yılın ilk 1,,5 senesi çalkatılı geçti evliliğe alışma, yeni hayatlar yeni insanlar v. s. Tam her şey oturdu derken hop eşim askere gitti 14 ayı ayrı geçirdik. Hayatımda pişmanlık duymadığım kararlarımdan birisidir askerden önce evlenmek. Zira bize çok şey kattı. Neyse geldikten sonra çok istedik 6 ay sonra hamile kadım ama kaybettim sancılı uzun bir zaman geçirdik ama nihayet kızım oldu. İyi ki oldu, iyi ki hayatımda şimdi 4 yaşında ve onunla zaman nasıl geçiyor anlamıyorum. Onsuz olmak, onun olmadığını düşünmek beni çok korkutuyor. Hiç öncesine özlem duymadım, o benim hayatımın anlamı sevincim.

Eminim konu sahibi anneliğin zor taraflarını ilk kez burada okuyacaktır. Üstelik bir de çalışanların anneliği toz pembe gördüğünü de vurgulamak gerekir ki afallamasin. Ha bu arada yazisirken geçen vakitte tuvalete gidip yüzümüzü de yikayabilirdik. Demek ki tüm vakit bebekle geçmiyor.

ilk iki yıl inanılmaz zor ve yıpratıcı bir süreç gazıydı, nazıydı, diş çıkarmasıydı, ateşiydi, ishaliydi, ve daha sayamadığım biçok şey.. çok zor evet.. ama bende panikatak var daha çok zorlandım.. dünyanın en zor, ama en mükemmel duygusudur annelik.. iliklerinde hissedersin onsuz lavobaya bile gidemezsin aklın hep onda kalır bir bedende 2 kişi yaşarsın saçımı taramak bile lüks oluyor bazen dişimi fırçalamaya zaman ayıramadığım oluyor hala.. kızarsın bağırırsın iki dakka sonra öyle bişey yaparki tüm üzüntünü unutup içine sokmak istersin yüreğinin.. ah ahhh evlat çok başkadır herkes sahip olmalı.. ama kendini hazır hissettiği anda şartlar oluştuğunda birde annen yakınında olursa daha kolaydır işin benim kimsem yoktu.. nerisona

Kendini hazır hissediyorsan yap. İlla ki zorlukları olur ama bu zorlukları aşmak var aşmak var. Maddi manevi hazırsan eğer, sıkıntı çekmezsin aşarsın. Bende 2,5 yıllık evliyim 26 yaşındayım ama hala çocuk düşünmüyorum. İşe girmeye çalışıyorum, sınavlara hazırlanıyorum. Evimiz kira. Bebek olursa hayatım alt üst olur, istediğim işe giremem, maddi olarak sarsılırız. Bebekten kısılmayacağına göre strese gire gire yaşarız. Hadi işe girdim diyelim, yine hemen düşünmem. İşe alışmam lazım, maddi birikim yapmam lazım, düzenimi oturtmam lazım. Çünkü çalışırken 1 yıl izin alsam diğer yıl bakıcı tutmak gerekir. Yani şuanda yaşım 30 bile olsa, bebek sahibi olmaya hazır değilim. Sağlıklı, mutlu, psikolojisi düzgün bir anne olmak adına hayatımı düzene sokmam lazım. Anlayacağın, ne istediğinle ve ne kadar hazır olmanla alakalı bir durum.

ben hic, anne olmadan once cok fazla gezemedim, tatil yapamadim sinemaya gidemedim, doyamadim gezmeme tozmamama demedim. cunku gezmelerimiz artik ogluma yonelik ve biz bundan zevk aliyoruz. hayat cok zevkli oluyor onlarla inanin. ama tek ozledigim sey esimle aksam isiklari kapatip evde film izlemek bitek bunu ozluyorum :) ama yinede cok cok sukur

Bende rahatima duskunumdur ama cocuk olunca annelik icgudusu fedakarlogida getiroyo, kolaymi degil ama onun sevgisi herseye deger diyorum, tam bi aile oldunu hissediyo insan, evliligin tamamlaniyo aslinda. Hic sonradan eklenti gibide olmuyo sanki hep varmis, insan sadece ozgurce gezip tozmayi ozluyo, ama tekrar bekarligima donupte cocuksuz bi hayatim olsun demiyo. Ama ben ara ara derimki oglumu alip cocukluma donsem, ama onunla yani, onsus aslaaa.. Rabbim herkesin evladini bagislasin, isteyen herkezede nasip etsin insallah. Anne seni uykumda ozledim deyip, uyaninsa sarilip opuyo yerim ben onuu

21 yaşında evlilik sorumlulugunu alabildiginize göre çocuk da çok sarsmaz bence. Ben 25 yaşındayım, sizin şu an çocuk sahibi olmak hakkında hissettiklerinizi evlilik için hissediyorum.

banada öyle geliyor S synulox

Bu soru çok genel olmuş. Bu açıdan bakmamak lazım. Çünkü hazır bir halde anne olduysanız eğer bu sorunun cevabı her zaman için "HAYIR"dır. Ama tek tek faaliyet bazında sorarsanız tabi ki özlenen çok şey var. Mesela poponuz sandalyede iken hiç kalkmadan 30 dk boyunca aynı sandalyede kalarak yemek yiyebilmek. Aman dökülecek, aman biri yanacak, aman kenara koyalım demeden çay içebilmek, çayı sıcakken içebilmek. Deliksiz uyuyabilmek. Geç kalkabilmek. Uzun uzun duş alabilmek. Spor yapabilmek. gibi bir sürü şey. Amma ve lakin çocuğunuz büyüdükçe bunların çoğunu tekrar yapabilmeye başlıyorsunuz zaten. Benimkiler 6-9 yaşlarındalar. Bebekken uyumalarını beklerdim banyoya girebilmek için. Şimdi onlar ödevlerini yaparken bile girip banyo yapabiliyorum. Rahatça çayımı içebiliyorum. Bir restorana gidince herkes kendi yemeğini yiyor, kimseye yedirmek zorunda kalmıyorum. Totale bakınca bunları yapamamanıza değen bir tecrübe annelik. O yüzden kimse keşke çocuk doğurmasaydım demez. Başka açıdan bakınca da annelikle yaşanabilen tecrübeler var, anne olmasaydık onları yaşayamayacaktık. Bunlardan zevk almaya bakarsak, eşimiz de destekse hiç sorun olmaz. Ben şahsi olarak cevaplarsam, 30 yaşında evlenip 31'de anne olduğum için, bekarlık hayatımı DOYASIYA yaşadığımı düşünüyorum. Gezdim, eğlendim, sadece kendim için para harcadım, sinemaya da gittim, tatile de. Artık tek eksiğim bebekti.

Gözlemlediğim kadarıyla bekarlığını ve kocasıyla çocuk yapmadan önce evliliğini güzel yaşayan kadınlar anne olunca ''Öncesini hatırlamıyorum, biz ne yapıyormuşuz, hayatımın anlamını buldum,'' diyor. Bekarlığına doyamayan ya da evliliğine zor alışan, kocasıyla istediği kadar baş başa vakit geçirmemiş ya da çok erken anne olmuş kadınlar ''Şimdiki aklım olsa daha geç doğururdum, aman acele etme nasıl olsa olacak, ben erken doğurdum ne oldu,'' vs diyor. Yani tamamen size bağlı, evliliğe zor alıştım diyorsunuz, o zaman evliliğinizin ve eşinizin tadını çıkarın önce, sonra çocuk yaparsınız çünkü geri dönüşü yok. Erkenden pişman olacağınıza daha geç olsun içinize sinsin.

Kiminin çocuğu doğduğu andan itibaren kırlent gibi olur gazı olmaz emer uyur kimisi koliktir 45 dk uykuya waawww dersin, kimi bebek/çocuk uyumludur nereye gitsen rahat edersin ama kimisi de düzeni bozuldum mu canavara dönüşür, bu iş kısmet işi, rahatından fedakarlık etmeye hazır olmalısın, sonsuza kadar sürecek bir sorumluluğa hazır olmalısın, hep bir adım sonrasını düşünmeye hazır olmalısın, ömrü billah endişe edecek olmaya hazır olmalısın, biz Batman'da markete gideriz annem 30 mesaj atar geldiniz mi eve diye, offf anne geldik derim, kızım oralar karışık korkuyorum diyo kalbim orda diyo, yani bu işin emekliliği oh diyip köşeye çekilmesi yok

valla ben bekarkende rahattım evlendim dahada rahat oldum esim ne istese yapar sükür nazar degmesin ama evlilik baslı basına yprucu bi sey simdiki aklım olsa 21 de evlenicegime 2 yıllık ünime devam eder ise girer hayatımı daha yasardım yurt dısı yurt ici geziler yapardım suan esimlede geziyrm hatta yurt dısı gezimiz var ama kız ıza gezmenin eglencenin keufi bambaska 30 dan önce kimse evlenmesin valla en guzel yas 30 5 senede evliik hayatı yasarsın gezer tozar 35 te yaparsın bi cocuk 40 da da1 cocuk allahınn izniule ohhh misss Önceki

+1 Biz cocuk sahibi olmak icin dunyalari veriyorken sen nasıl evladimi sevmiyorum dersin?

Kesinlikle eksiklenmek değil yanlış ifade ettim sanırım, çok şükür her şeye yettiğim kanaatindeyim. Eşiminde desteğiyle tabi, Allah ondan razı olsun Demek istediğim şuydu, bütün gün anneyi görmeyen çocuk gündüz ne kadar ilgi alaka görürse görsün ne kadar sevilirse sevilsin, ihtiyaçları karşılanırsa karşılasın tatmin olmuyor. Akşam anneyi babayı görünce çığırından çıkıyor ve hiç olmadığı kadar huysuz oluyor. Birde buna annenin vicdan hesabı eklenince seyreyle cümbüşü. Hem tüm günün eksikliğini telafi etmeye çalışıyorsunuz, hem dersleriyle ilgilenmeniz gerekiyor, yemek ev işi vs. derken anne puzzle gibi paramparça oluyor. Ama ben çok şükür tüm bunlara rağmen asla onsuz yıllarımın özlemini çekmedim.

anne olmak dünyanın en güzel şeyi ama bi o kadar da zor anne olmadan önceki günlerimi özlüyor muyum? bazen ama asla her dakika o zamanlara dönmek istemem. çünkü evlat dünyanın en güzel şeyi çalışan bi anneyim. üstelik işim gereği şehir dışına da çok sık çıkıyorum. ne kadar yorgun olursam olayım ne kadar stresli bi gün geçirirsem geçireyim onun gülen yüzünü görmek yetiyor, anneciğim demesi dünyalara bedel. ama zorlukları da var. o çocuğun bi düzeni var, belki uykusuzluk çekeceksiniz, hasta olacak, sorunları olacak vs size tek tavsiyem kendinizi iyice hazır hissetmeden çocuk yapmamanız. çünkü çocuk fedakarlık ve emek ister.

bence iki yıl daha bekle bebek için madem yeni alıştın biraz daha tadını çıkar yine de sen bilirsin tabi . push ;

ASLAAAA... tam zamanında ve sağlıkla bir evlat sahibi oldum.. rabbim nasip ederse 4-5 sene sonra da ikinciyi istiyorum... yoruluyor muyum.. EVET eşimle romantik anları özlüyor muyum.. EVET kafama esip gezmeleri özlüyor muyum... EVET bütün bunları çocuksuzlukla değişir miyim? ASLAAA.. iyi ki evlat sahibi olmuşum.. annelik bu dünyada yaşadığım ve yaşayabileceğim en güzel ve aslında en tarifsiz şey.. biz birbirimize uyum sağladık.. biz biraz onun hayatına uyduk, o biraz bize uydu.. çok güzel bir AİLE olduk.. o olmasaydı sadece ve sadece karı-koca olurduk.. evladım bize aile olmayı öğretti..

İşte tam olarak bende senle aynı duyguları paylaşıyorum ama bnm eşim çok çocuk seviyo ve istiyo Senin eşin nasıl bakıyo çocuk fikrine? Önceki

Benim esimde asiri cocuklara duskundur, yigenini o buyuttu resmen, cok yigenleri var cocuklarla arasi iyidir, 5 yıldır tanışıyoruz ve tanıştığımızdan beri cocuk istediğini soyler, :) ben hep erteledim beklettim ama bu sene yapsammı diye düşünüyorum ama galiba erteliyeceğim kendisi 30 yaşında C

Evli değilim ama asla pişman olmazdım. Ben daha meydanda olmayan ilerideki bebeğimi kendi kendime hayal edip seven bi insanım O kadar çok istiyorum ki anne olmayı, o duyguyu tatmayı, sevdiğim adamdan masum minik bi meyvemiz olmasını :))

İnsanların anneliğini mi kıyasliyorsunuz? Nasıl ki işe giderken of moduna alınmıyorsa gece de alınmıyor sanırım. Ayrıca o anne tüm gün evlat hasreti çekip bir de çalışmaya çalışıyor. Henüz işe dönmedim, 6 buçuk aylık bir bebeğim var. Eşimin kendi işi ve çalışanları olduğu için ben isteyken o ilgilenecek. Ama ona bile bırakma konusunda ciddi tereddütlerim var. Daha doğmadan içime acısı çöktü. Henüz yaşamadım ama evladını bırakıp işe gitmek tüm gün ağlamasına katlanmaktan daha zor! Öyle olmasaydı çoktan dönerdim işe. Üstelik mesaim oldukça rahatken. Ben sizin yaşadığınızı yaşıyorum ve yorum yapabiliyorum. Ama siz yaşamadığınız bir şey hakkında nasıl bu kadar pervasiz bir yorum yapabiliyorsunuz anlayamıyorum. Çok acımasız vr anlamsız olmuş kusura bakmayın

Eski günlerini özlemek ayrı, çocuk doğurduğuna pişman olmak ayır. Evet özlüyorum ama asla pişman değilim. İyi ki varlar Rabbim acılarını göstermesin. Güvendiğin birine bile bırakıp bir yere gitsen aklın kalıyor, özlüyorsun ağız tadıyla gezemiyorsun. Sorumluluğunu ve yorgunluğunu hiç söylemiyorum bile :) ama değer mi değer tabi. Allah her isteyene nasip etsin.

Evet annelik yorucu ve emek isteyen bir iş evliliğimin 2. yılında anne oldum ama ondan önce çok boşmuş hayat ve aile olduğumuzun o zaman farkına vardım...

Ben de evlendikten 11 ay sonra anne oldum, walla hiçbir şey anlamadım cicim aylarından öncesinde 1-2 sene tadını çıkarmak da güzel olur muhtemelen. Dediğin gibi ilkinde çocukla çocuk oluyorsun.

Oğlumun 3 ay bitmeyen koliği hatta öncesinde yoğun bakım macerası. Düşününce ne kadar zor değil mi? Ama olsun. Bazen çok kızıp kendime saydırsam da yine de iyi ki yapmışım. İkinci çocuk düşünmüyorum derken bu gidişle üçüncüyü yapacağım İşten döndüğümde annecim diye sarılması bile dünyalara bedel. İnsan hakikaten anne olmadan anlamıyor. P

sanırım kimse evladı olduğu için pişman olmaz.. zorlukları çok fazla ama bir gülüş hepsini bitiriyorsa hiçbir zorluğun önemi kalmaz.. E

Anne olmak bu gune kadar yaşadığım en guzel duygu elhamdulillah Rabbim isteyen herkese nasip etsin ins

Ben ozluyorum. Iki cocugun var, hala gunde kac kere nefeslerini dinlerim. Onlara bir sey olsa yasayamam diyip aglarim. Allah eksikliklerini gostermesin. Ama annelikten onceki gunleri de ozluyorum bunda yalan yok. Esimi taniyamadim bile. Sadece 4 ay ayni evde yasadik, o da ev kurma telasiyla gecti, yurtdisinda yasadigim icin evlendikten sonra ev kurduk. Sonra sürpriz bir bebek. 2 yil istemiyordum oysa. Calismaya baslayacaktim, baslayamadim, bırakacak kimsem yok. Madem evdeyim bari kardesi olsun dedim. Esimle git gide uzaklastik, zaten cok mesafeli bir insandir, hepten oyle oldu. Yani kendi hayatim cok erken bitmis gibi hissediyorum ve simdiki aklim olsa daha gec anne olurdum diyorum. Ilk cocugumu 23 yasinda kucagima aldim. elmadilimi ❤ Üyelik

Kizimi ve oglimu veren Rabbime bin sukur bir kez bile varliklarin sikayetci gexmise ozlem duyan biri olmadim. Cunku onlar baska bir dunya ve ben o dunyada mitluyum O

evlenince 8 yıl gezdim tozdum her şeyi yaptım kendimce ama artık evlilikten, eşimden, kendimden bıkmaya başlamıştım. çünkü her şey gibi gezip tozma da rutine bağlanıyor. hayat artık sıkıcı geliyordu. o yüzden yeniden sınava girip ünv okumaya başladım ve ilk kızıma hamile olduğumu öğrendim, okulu bıraktım, doğumdan 9 ay sonra 2. kızıma hamile kaldığımı öğrendim. şimdi 3. ye hamileyim. annelerimiz hep der ya, anne olmadan anlayamazsın. hakikaten öyleymiş. keşke daha erken anne olsaymışım. anneliğin tadını bilseydim, 18 yaşımda evlenir, çocuk doğururdum.

pişman olucaksınız bu geçirdiğiniz zamana ahh diceksiniz niye evlenince hemen yapmamışım. o minnaklar dünyaya bedel :)) aayyy kızçemi özledimmm C

Ben 25 yasinddayim ve deli gibi ozluyorum acikcasi anne olduguma pisman degilim ama dogru insandan olmadigi icin pismanim gitmek istiyorum cocuk olunca cok baska oluyor kendinizi degil once onu dusunmek durumunda kaliyorsunuz ben ilk 1 2 ay kabullenemedim yuk gibi geliyordu cokta sikinti yasamistim hamileyken ve sonrasinda belkide ondan ama simdi canimdan ote can hazir degilsen yapma kocandan emin degilsen hic yapma cok buyuk sorumluluk cunku daha gencsin yasa istediklerini 2 3 sene sonra dusunursun bence

Acaba bu konuyu ben mi açtım diye düşündüm. tamda aynı şeyleri düşünüyorum 24 yaşındayım ve rahatima düşkünüm üc yıllık evliyim... soruna gelecek olursam ben biraz daha ertelemeye karar verdim çocuk büyük sorumluluk kesinlikle hazır olmak gerekiyor

Durumumuz aynıymış :) sanırım bnde erteliyeceğim...

Bende senin gibi tam olarak hazır olmayı bekliyorum. Gelen cevaplar hep olumlu bizim adımıza sevindirici, cesaret toplayabildik sanırım biraz. Hakkımızda hayırlısı olsun...

Sağolun kızlar yorumlarınız için. Hepsini tek tek okudum :) insanin anne olasi geliyor ne kadar zor olsada bende tabiki pisman olmam ama dedigim gibi depresyonmu yaparim zorlanirmiyim orasini Allah bilir... bu rahatlığıma ozgurlugume düşkünlüğüm olmasa hic korkmam, Biz 3 yildir bi suru sey yaptik beraber geziler vakit gecirmeler falan, ben değişik ulkeleri gezmeyi cok seviyorum eşimle bi kac seyahat etme şansımız oldu, bazilarina sacma gelebilir tabiki ama dunyayi gezmek gibi buyuk hayallerim var, yeni seyler gormeye ve yasamaya bayiliyorum cocukla imkansiz olacagini biliyorum... Bu gezi seyahatlarimdan vazgecmek cok dusunduruyo beni. Birde esimle iyi anlasiyoruz bana cok cok duskundur yani ben onun bebegiymisim gibi sever ve ilgilenir gozu surekli ustumde, aceba bebek olunca sevgisi paylasir ve benle daha eskisi gibi ilgilenmez'gibime geliyor

Bu gece biri bekarlık hayatımı geri istiyorum diye konu açmış, benimde aklıma geldi, aceba aranizda anne olmadan onceki hayatini ozleyen varmi? Geri donuşu olmayan bi karar sonucta

vuavv çok ağır bi laf bu "akşam birkaç saatten ibaret. Nasıl aynı sayabiliriz ki bu durumda?" ne kadar saçma gereksiz bir cümle olmuş...

Carsamba gunu sabah doguma gidiyorum. Bitti sayilir ne yedim ne ictiysem artik bebege yaramistir ins. Lakin bugun yumurta yemedim. Sanki cocugun gelisimini olumsuz etkiledim gibi hisse kapildim. Bak bu hissi dogduktan sonra 2 ile carp yok kisiligine gore 2.000 de olur :)) Aha oyle bi durum bu analik

Yanlış anlamışlar mesajınızı aslında. Katılıyorum dediklerinize. Sanırım toz pembe görünmesi kısmı fazla olmuş. Aslında annelik çalışan veya çalışmayan hiçbir kadın için toz pembe değil, zor bir şey. Hayatınızın bir dönemi kapanıyor, öncesi bir kendine yetebilmekken, artık ciddi bir sorumluluk yükleniyorsun. Bebeklik zamanını ben unuttum, çok zordu hatırladığım kadarıyla ama çok harikaydı, her anından keyif aldım. Oğlum 6 yaşında. şimdi çok rahatız, alıp iki başımızı geziyoruz. Hem ikinci çocuk istiyorum, hem de tırsım tırsım tırsıyorum şimdi o hallerden. Bilseydim arayı çok açmazdım :) Ben oğlum kreşe başlayınca hem çalıştım, hem de öğretmenlik formasyonu aldım. Haftada 4 gün Sabah okulda ders veriyordum, öğleden sonra üniversitede ders alıyordum. Akşam 10 da bitiyordu dersler, o saatten sonra eve geliyordum. Diğer güne hazırlık, yemek yapılır, ya da ön hazırlığı yapılır, çamaşır ütü, bilmem ne.. feci yoruluyordum Ama çok daha iyi hissediyordum. Çalışan anne olmak kesinlikle daha yorucu ama Aktif olmanın, ev hayatının hırgüründen çıkıp bir nefes almanın da ayrı bir rahatlığı var. Sizin kastettiğiniz buydu sanırım. Arkadaşlarım arasında öğretmen, doktor, diş hekimi, mimar olan da var, kendi işletmesine bakan da. Bebek olduktan sonra iznimizi kullanırız diyenler bile, senelerini doldurmadan hemen göreve başladılar evde kalmak bana göre değilmiş diyerek. İkizleri olan arkadaşım, 6. Ayında yarım gün çalışmaya başladı, bir nefes almak için. Ben bu sene eşimle bir anlaşmazlıktan ötürü evdeyim. Ev hayatı beni de baydı. zamanımı eskisi kadar verimli kullanamıyorum. O zamanki kadar aktif paylaşım yapamadığımı fark ettim oğlumla. tabi bunda birinci sınıf olmasının etkisi de var, bayağı bir zamanımız ödev yapmakla geçiyor. Eskiden verdiğim dersleri bir de oyunla oğlumla yapardım, ingilizce adına ne biliyorsa 4 yaşından kalma. Atanma, test çözmeler, olmazsa ücretli öğretmenlik filan bir şekilde tekrar döneceğim iş hayatına önümüzdeki zamanlarda. Velhasıl, çalışmanın da, çalışmamanın da artı ve eksi yönleri var. Kimse kimsenin anneliğini yargılayamaz zaten. Ama çocuk çok harika bir mutluluk, eşi benzeri yok. Okuldan gelmiş anne, düştüm buram kanadı diye kırk bin kere anlatıp gösteriyor, bıdı bıdı içine işliyor insanın küçük yaramaz.

Evet kastettiğim sizin anladığınız gibiydi. Ama çok hızlı düşünüp yazdığım için yanlış ifade etmiş olabilirim. Toz pembe kısmı şimdi beni de rahatsız etti ama amacım çalışan anneleri eleştirmek değildi. Sonuçta ben birkaç saat dışarı çıkıp geri gelsem, hem deşarj olduğum için hem de oğlumu çok özlediğim için, her yaptığını hoşgörebiliyorum, yaramazlıklarını alttan alabiliyorum. Hele çalışan anne olsam, daha da uzak kaldığım için daha kıymetli olur benim için. Demek istediğim buydu. Yanlış anlaşılmamak için de eğer bebeğime bakabilecek birini bulsam ben de çalışırdım dedim. Çünkü gerçekten evde bunalıyorum, çalışsam daha pozitif olacağım eşime ve oğluma karşı.

Ben anne değilim olmayıda düşünmüyorum. Hatta eşim daha evlenmedenn öncede asla çocuk sahibi olmak istemediğini belirtmişti. Bu hamilelik, bebek düşüncede hoş görüyor, duygusallıgına kapılabiliyorsun ama eşimle bizim yaşayış tarzımıza bakıp, ileride ki planlarımıza bakıp sonrada kendime dönüp " ömrünün sonuna kadar böyle bir sorumluluk almak istiyor muyum?" diye sorunca.. Cevap hayatımızda bebeğe yer yok gerçekten. Dogursaydım pişman olacaktım ve hayatımı, herseyi mahvedecekti bir bebek. Bu senin ile alakalı tamamen. M

Kizim 9 aylik ve iyiki dogurmusum, sanki ondan öncesi yok Onun varligi bir gülüsü herseye deger, tabiki zorluklari var Uyuamiyorsun her istedginde kafana göre takilamiyosun Ama hic birsey onun varligi kadar muhtesem degil.. Allah isteyen herkese versin...

Katiliyorum. + Soylerse burada da taslanir. Burada annelikle ilgili acayip bir baski var uyelerde. Herkes ayni seyleri soyleyip hissetmek zorunda, biri farkli bir sey derse dovuyorlar.

yaşın daha çok genç bence anne olmak için. Akuamarin10 Atesle suyun harmonisi tek ayak cezası Sahte

anne olmak bu hayatta yaptığım en güzel şey Evet çok zor ki benim oğlum hiç uyumuyor geceleri ve çalışıyorum ama olsun gözlerimin içine bakıp bir gülümsemesi var ki gidemediğim gezmeleri, tatilleri, arkadaşlarla sohbetleri hepsini unutturuyor

CANIM ALLAH İNŞALLAH BİR DAHA NASİP EDER. ÜZÜLME ALLAHIM HAYIRLISINI NASİP

Bazen istemedigim halde uyanmak kahvalti hazirlamak moralin bozukken hic bisey yokmus gibi davranmak uzulmesinler diye ve daha neler nelerama herseye ragmen bi parca senden iyiki varlar. su hayattan anne evlat sevgisini alin geri neyi kalirki... twins

oğlum 7 yaşına girecek daha 1 tek gün bile hayatımda olmasaydı diye düşünmedim... aksine evliğiliğimizin ilk 2 yılında ne yapıyormuşuz acaba diye düşünüyorum. Allah hepsine sağlıklı ömür versin çocuklarımızın :))

http://theartmad.com/wp-content/uploads/2015/04/Happy-Family-8. jpg http://mammacake.com/wp/wp-content/uploads/2011/05/playroom-mess. jpg anneyim ve oğlumu çok seviyorum. ama yine çocuk sahibi olmayı sadece 1. resimdeki gibi anlatmayı doğru bulmuyorum, 2. resimdeki durumu da sıkça yaşayacağınızı bilerek çocuğa hazırlanmak gerek. elbette tamamen hazır olmak mümkün değil ama kendinizden ve bebekten beklentilerinizi en azından düşürebilirsiniz.

Canım ben de senin gibiyim.. Gurbetteyiz ne eşimin ailesi ne benim ailem yanımızda değil.. Aynen benim annem 11 gün durabildi o da çalışıyor düşün ananem kaldı yanımda kırkım çıkana kadar.. O da kırkımda ben ameliyat oldum benden sonra bebeğim ameliyat oldu o yüzden kaldı.. İnan beterin beteri var şükret sağlıklıysan.. Erkekler sabırsız oluyor biraz.. Hepsi öyle.. Canını sıkma daha çok minik hele bir büyüsün tepkiler vermeye başlasın çok güzel ilişkileri oluyor.. Canını sıkma.. Alys

Kız güldürdün beni parttime he : ) MightyPineapple La Chica

O konunun sahibi nasıl evlenmemeliydiyse seninde çocuk sahibi olmaman lazım. Şöyleyim böyleyim diyorsan doğurupta hem kendine hem çevrendekilere eziyet etme derim. Önceki

24 yaş çok erken dusununce

Anladım :) Bu açıdan düşünmemiştim :) biiirrrr

Çalışan annelere bu zor zamanlarda ayrı bi saygı duyuyorum bende ama benim valide de çalışan bir anneymiş eşime babaannesi bakmış hep ama validemin çocuklarının çok üstüne düştüğünü hiç zannetmiyorum işe gitmek çocuk bakmaktan daha rahat gelmiş eşimle kaynım hep der biz sokakta büyüdük sahipsiz büyüdük yol gösteren ilgilenen olmadı bizle derler.

Arkadaşın söylediğinden farklı hiçbir imada bulunmadım canım ben... Sanırım sen okuduğunu tam algılayamıyorsun.. İlla yazımın başında "anlıyorum seni canım" diye açıklama yapmam gerekirdi.. Demekki böyle deyince algılıyorsun yoksa tüm yorumlar sana zıt geliyor... Üstüme alındım yazdığını çünkü beni de ters görüp zıtlaştın.. Şimdi "ben ortaya söyledim lafı" deyip çıkma işin içinden... Sonuçta "anne"yiz biz... Hepimiz bu yüzce duyguya erişmişiz... Kimse kimsenin anneliğini sorgulama haddine sahip değil... S

B Baharyagmuru35

Kafanızı karıştırmak istemem ama bende 1 yıllıke vliyim 21 yaşndaym. Bizde şuan bebek düşnümyüoruz. zaten kanmda pıhtılaşmadan dolayı 3 yıl yasak en az. hamileleiğimdede hergün kan sulandırıcı kullancam büyük ihtimal. Bende şuan bebek düşünmüyorum hatta baya süre istemiyorum bende senin gibi korkuyorum ama pişmanllıktan değilde daha farklı şeylerden. Merak ettiğim şeyler var belkide daha yeni evli olduğum ve eşimle henüz sadece 1 kez otele gdip tatilede 1 kez gittiğim içindir. daha çok böyle yalnz gezmek filan istiyorum. bence önce gezin tozun istediklerinizi rahat rahat yapın tam karar verdiğnz zaman yapın. bebeğim olmadığı için böyle düşnüüyorumdur belki ama daha çok merak. İnsan düşünüyo. bebek olunca hayat nasıl olacak. nebiliyim yaşıtlarımız okurken elimizde bebek arabasıyla dolaşınca kötü hissedermiyiz ya da hissedermiyim evliliğimiz daha kötüye gidermi ona nasıl bakaacağız tatile gidttiğimzde nasıl olacak vs. ya da cinsellik nasıl olacak insan her şeyi düşünüyor. bunlar zor olur mu acaba nasıl olur insan bunları düşününce korkuyor bence biraz yani ben öyle. Aynı şekilde bende pek uğraşmak istemiyorum senin yaşında benden 3 yaş büyük ama bazı insanlar için anne olmak için tam yaşı olabilir ama bana göre 24 yaş da erken anne olmak içinn 25 in üstünde olmak daha iyi bence. Ama tabi herkesin fikri farklı. eşininde bakacak olması senin için iyi bi taraf benim eşim hiç bakmaz ilgilenmez altını filan değiştirmez. ev işleriyle bile ilgilenmiyor. eşinin o konuda sana yardım edecek olması güzel o yüzden düşünebilrsin. ama hazır hisssetmeden yapma

Pırttt kısmına bayıldım:) aynen ben de diyorum hep ; bir insanın osyrduğuna sıçtığına bukadar sevineceğim aklıma bile gelmezdi

Ben bekarlik günlerimi de cocuksuz günlerimi de cok özlüyorum. Doya doya tadini cikar bu günlerinin. Pisman miyim? Hayir. Ama bu sorumluluk bana cok agir geldi. Söyle yorgun oldugumda kulakligimi takip ayaklarimi uzatsam. Müzik dinlesem, film izlesem. Sinemaya, alisverise, tiyatroya gözüm arkada olmadan gitsem. Ne yemek yapacagim derdinde olmasam. Kafam esince baska bi sehire gezmeye gitsem. Biraz daha zaman ver kendine. Bu geri dönüsü olmayan bi yol cünkü.

evliliğimin 6. hayatımın 30. yılında anne olduğum ve hiç keşke bırakmadığım için sanırım, özlemiyorum. düşünüyorum da çocuksuzken yapılabilecekler arasında yapmak istediğim ne varsa en az 1 kez deneyimlemişim zaten.

Yalnızlıktan kurtulmak artık anne olmak istiyorum

maalesef yanlış düşünüyorsunuz. Zira çalışan anneler sizin o tüm gün yaptıklarınızı sadece akşam saatlerine sığdırmaya çalışıyorlar.

8 YIL SÜRDÜ EVLİLİĞİM İLK 5 YIL ÇOCUĞUM OLMADI SONRA MUCİZEYLE ARD ARDA İKİ TANE OLDU.. BOŞANDIM AİLEMLE YAŞIYORUM ÇOK ZOR OLMASINA RAĞMEN HİÇ PİŞMAN DEĞİLİM VE SANKİ ONLAR HEP VARDI GİBİ HİSSEDİYORUM.. BİRKAÇ BOŞANMIŞ ARKADAŞIMDA AYNI ŞEYİ SÖYLEDİ SANKİ ANNELERİ DEĞİLİMDE ABLALARIYIM KARDEŞİMMİŞ GİBİ HEP VARLARMIŞ GİBİ GELİYOR:) ÇÜNKÜ GÜNÜN BÜYÜK KISMINI ANNANELERİYLE GEÇİRİYORLAR BEN AKŞAMDAN AKŞAMA GÖRÜYORUM:) AMA 24 YAŞINDAYMIŞSIN DAHA 2-3 YIL BOL BOL GEZ DOLAŞ YAPMAK İSTEDİĞİN ŞEYLERİ SIRAYA KOY.. ÇÜNKÜ ÇOCUK OLDUKTAN SONRA GİDECEĞİM TATİL MEKANINI BİLE ONLARA GÖRE AYARLIYORUM..

2 yeğenim var, onlar küçükken ablam hep sıkıntıdaydı ben bekardım rahat rahat gezerdim. Şimdi ben bebekliyim evde hapisim resmen. Ablam rahat siz gibi büyüttü çocukları okula bırakıyor gidiyor arkadaşlarıyla kafeye:) o günleri görmek nasip olur inşallah bize de, sağlıcakla büyüsünler

28 yaşında anne oldum çokta istedim oğlumu da çok seviyorum ama tabi ki arada bunalıyorum, uzun uzun duş almayı kendime bakmayı özlüyorum eşimle hadi şuraya gidelim dedigimizde 20 dk da evden çıkabilmeyi özlüyorum ama gene de kantara koysam oğlum ağır basar

Neyse bari birkaç tane beni anlayan insan çıktı Gerçi beni anlamaya lüzum yok. Okuduğunu anlasa yeterdi bazıları

Önceki yılları arayan hiçbir anne gelip burada bunu yazamaz ki, vicdanen.. Ama bence pek çok kişi özlüyor, sadece vicdan yapıp söyleyemiyor bunu..

İlk 1 yıl ciddi anlamda zor geçiyor. 2. Yıl biraz daha rayına oturuyor. Hiçbir zaman eskisi gibi olmuyor ama hayat. Yinede hiç pişman olup eskiyi özlemedim. Onun annii anniii deyişini hiçbir şeye değişmem

Gece gezmelerini, sabah istediğimde kalkıp istediğim şekilde aheste aheste kahvaltıları, özgürce dışarı çıkıp araba sürmeyi:) alışveriş yapmayı, avmlerde kahve içmeyi, arkadaşlarımla buluşmayı, heryere atlayıp gidebilmeyi, eşimle kafamıza göre anlık planlarımızı, bir el çantası ile seyahatlerimizi her şeyi çooook çoook çoook özledim. Ama evlat.. O sıcaklık yumuşaklık poğaça gibi ayakların sabah yanına pıtı pıtı gelmesi.. Her şete değiyor, kesinlikle bunlardan daha üstün Bir yaşında zor bir kızım var ama şimdi ikincisi geliyor. Bu da demek ki daha 2-3 uyku yok, gezmek yok, kafan rahat yayılmak yok. Evet çok özlüyorum ama değiyor:) allah gezmekten mahrum edebiliyor vs insan her şekilde huzuru buluyor ama evlat ayrı bi boyut..

Geçmiş olsun canım Rabbim şifa versin ikinize de.. Haklısın şükür bu halimize. Yalnızlık insani kötü yapıyo, Ara ara doluyorum böyle

Ben de 26 yaşındayım ve istemediğim halde anne oluyorum. Hayatta olabilecek en büyük handikap, aldırmaya cesaretim olmadı hiçbir zaman ve şu anda çocuğu doğurmak zoundayım. 35. Haftadayım, hala daha anne olacağım gibi gelmiyor arkadaş. O kadar özlüyorum ki maaşımı çatır çatır istediğim gibi harcamayı. Şimdiden anne olmadığım hayat gözümde tütüyor. Arkadaşlarımla buluşamıyorum. Kar yağdığında kar oynamaya çıkamıyorum. Hayattım tükendi bitti gibi hissediyorum. Eğer hala hanile değilsen, 1 değil 3 5 şekilde koun ve aska yapma. Ben dünyanın en pişman insanıyım şu anda.. Y Yasamdan

Arkadaş tepki alablirim diye yazmayabilir. Ben yazayım. Bağlatanlarda ileride eşimle anlaşamazda boşanırsam, öteki eşim çocuk isteyebilir diye düşünenler olabiliyor. Sanırım onu kastetti.

Ya inanır mısın canım okadar sıkkın kı şöyle Bi konu açsam mı diyordum. 3 aylık Bi bebişim var çok şükür. Allah başımızdan eksik etmesin. Çok seviyorm kuzumu. Ama okadar zor günler geçirdim ki gurbetteyim burda kimsemiz yok. Annem ilk 20 gün durdu sonra gitnek zorunda kaldı. Ve gittiği ilk gün ben çıldırcaktım nerdeyse. Oğlum ağlıyo ben ağlıyorum. Neyse o günler geçti yine şükür. şimdi biraz daha iyiyiz ama bazen o kadar kendimi tükenmiş bitmiş hissediyorum anlatamam. Eşim işten 6 da geliyor. Ona veriyorum ama şap şap öpüyo sıkıyo çocuk ağlıyo, döver gibi sevenlerden benim koca:) o ağlatınca kızıyorum alıyorum tekrar beslenmeydi uykuydu eee noldu, gün bitti. Bazen de zorlukla uyutuyorum mesela, ben laflanınca eşim ver ben sallayım dolaştırayım diyo bu seferde iki ağlayınca sinirleniyo hemen çocuğa bağırıyor, bu seferde ben delleniyorum tekrar alıyorum. Ağlamasına kıyamıyorum, eşimin tavırlarına ayrı kızıyorum, normalde çocukları çok sever ams bizimki huysuz biraz o da öyle hırpalayarak sevince anlıyomudur nedr kuzum hemen ağlıyo kucağında neyse hem nefes almak istiyorum biraz hem de bebişimi kimselere vermek istemiyorum, Bi de buaralar depresyondaym zannımca hem yalnızlıktan şikayetçiyim hem biriyle görüşmek istemiyorum. Offf ne yazdım be neyse konuya gelirsem, Bebek kesinlikle çok güzel bişey ams aynı Zamanda çoook zor bişey. Eşine güvenmekten önce sen hazır mısın uykusuzluğa yüksek tempoya:) dediğim gibi ben eşime çok güveniyordum ama ilk günler zaten süt çocuğu olduğu için çilenin çoğu annede oluyo, ilerde mutlaka çok rahatlatacağım biliyorum ama şu dönemler çok zor Son söz: ne kadar zor olsa da Bebek, evlat dünyanın en güzel şeyi

25 yasindayim ve bir ay sonra anne oluyorum insallah. Bilmiyorum dogunca da ayni dusunceye sahip olacak miyim ama daha genc anne olma imkanim olsaydi daha genc anne olurdum. Pisman degilim dogumdan sonra pisman olacagimida dusunmuyorum. Ama her insan her karakter farklidir. Ben su an kendimi ona bakabilecek sorumlulugunu alabilecek gucte hissediyorum. Endiselerim olsaydi biraz daha ertelerdim herhalde. Hazir olma meselesi kisiden kisiye degisiyor. twins

Çocuk olduktan sonra kendi hayatlarına devam edemeyenlerdir onlar Çocuğa endeksli yaşamayı doğru bulmuyorum. Dediğim gibi ilk 2 yıl zorluyor. O dönemde bile bir an olsun acaba denilmiyor, denilemez. Bu öyle bir sevgi ki, allah hiç bir anneyi evladından, hiç bir evladı da annesinden ayırmasın. Aglıcam şimdii.

Ben de ayrım yapmadan bişileri açıklamaya çalıştım kendimce gün için pratikleştirmeye çalıştığım şeyleri yazdım ki bunalmış insan varsa da biraz pozitiflik görsün diye ama arkadaş anlamamakta ısrarcı...

Ahahahaha Resimler harika Ben aynı algı yanıltma eforunun lohusalık dönemi için yoğunlukla yapıldığını düşünüyorum. Daha yeni bebek doğurmuş, saçlar yapılı, ful makyaj, boyası gelmemiş, üstünde kıyafetler , arkadaşını kahveye davet etmiş, mutfakta yemeği hazır ve nazır, doğurur doğurmaz eski bedene dönülmüş, sosyal faaliyetler tam gaz devam ediyor, suratta uykusuz kalmış ifade yok, deliksiz uyumuş sanırsın.

Ahh pardon. O dediklerinizi çalışan anneler anlamaz evet. Bizim anneliğimiz parttime çünkü!!!

Allah bagislasin yavrularinizi :) ne guzel bir duygudur :) ama mesela benden buyuk olanlar dile getirir surekli ; " simdiki aklim olsa daha gec anne olurum, Hayatimin tadini cikarirdim" diye, pismanlik duygusu degildir tabiki insan evladindann pisman olurmu, kocadan olur ama cocugundan olmaz... B

aslında sadece bu forumu baz alarak yazmadım. genel fikrimi yazdım. bu başlık hakkında ise yine de iyimser yazıldığını düşünüyorum tüm yorumların, çünkü kimse kendine yakıştırmıyor tersini. ben itiraf edeyim, atıcam bu çocuğu camdan dediğimi hatırlıyorum 2 yaş sendromu zamanında, asla övündüğüm bir şey değil, her anne yapar dediğim bir şey de değil, ama herkesin psikolojisi farklıdır ve anne olmaya karar verirken bunlara da hazırlıklı olmalıyız.

ben size katılmıyorum bende iki sene çalışmadım oğlum 20 aylıkken işe başladım evdeyken evet çocuğun bütün sorumluluğu üzerime kalıyordu ama işe başladıktan sonra daha çok zorlanmaya başladım. mesela işe başlamadan önce saat 10 ile 11 arası uyuyan çocuk beni göremediği özlediği için gece 1 den önce uyumamaya başladı eve adımımı atar atmaz mızmızlanmaya başlıyordu özlediği için bütün günün resmen acısını çıkarıyor sinirleniyor öfkeleniyor uyutmak altını temizlemek tam bir işkence bide bunun üzerine evin yükü yemeği temizliği çamaşırı eee işimde yoğun pestilim çıkıyor resmen hem bedenen hemde psikolojik olarak çok yoruluyorum zorlanıyorum bende evde olduğum zamanlarımı arıyorum şahsen

Ben sadece eşimle evde başbaşa olduğum zamanları hiç hatırlamıyorum ona biraz üzülüyorum :) 1,5 sene sonra kızımz doğmuştu ama iyi ki de erken yapmışım diyorum şimdi çünkü genç anne olduğum için üst üste çocuk yapmadık tek çocuğun sa çok avantajları var heryere sığıyorsun yurt dışına defalarca gittik 2 çocukla eminim bunu yapmak imkansız, ve en güzeli kızımla çocuk olabildim şimdi oğlumla biraz daha azını paylaşıcaz ama onda da deneyimim fazla olucak . push ;

Uyurken özleyen bi ben değil mişim sevindim. Hayret seni saplantılıkla itham eden olmamış :)) S

Çalışan anne mi dünyayı toz pembe görüyor, çocuğunuzu başkalarına emanet edip çalışmadan böyle yorumlar yapmayın lütfen.

oğlum annemde kaldığı zaman ev bomboş oluyor onsuz biz nasıl yaşamışız diyorum her gece yatarken rabbim oğlumu benden beni ondan ayırma diye diye ediyorum hep ne kadar yaramaz olsa da ne kadar uykusuz kalsam da ne kadar kısıtlansam da iyi ki var oğlum bu dünya da her şey rahatlık değil rabbim her isteyene nasip etsin kimsenin kucağını boş bırakmasın.

Herseyden gecerin kuzularimdan asla..

Bu yoruma kesinlikle katılıyorum. Hazır hissetmeyen, evliliğine ve kendisine güvenmeyenler çocuk fikrini öteleyebildikleri kadar ötelemeliler.

canım ben 30 yaşımda anne oldum.3 yıllık evliyiz çok gezdik dolaştık her hafta sonu bir yerlere gittik evde hiiiç durmadık. yaşım 30 olunca dedim ki artık çocuğum olmalı. şimdi çok şükür 4 aylık dünyalar tatlısı bir oğlumuz var. bazı şeyleri yapmak daha kolay tabi ki çocuktan önce. ama evlatta başka bi tat yaw. Allah'a her gün şükretmek için bir sebep. Amaaaa eğer rahatıma düşkünüm hazır değilim o sorumluluğa diyorsan yaşın genç bekle derim. hayırlısı olsun canım

kendinizi hazır hissetmiyorsanız kesinlikle yapmayın derim. gerçekten büyük sorumluluk ve zor.

Ben anne olmadan önce yaşamıyor muşum inan bana... Şimdi diyorum ki, 30 undan sona neden anne oldum, neden bu duyguyu tatmak varken erken yaşta evlenip bir kaç tane daha çocuk doğurmadım... Hayatta amacım yokmuş sanki... Kızım yokken biz aynı evin içinde nasıl mutlu oluyormuşuz eşimle...

Çok tatlı bir annesiniz. Doğru da söylüyorsunuz evde olduğu halde çocuğuyla kaliteli vakit geçirmeyi başaramayan bir çok anne var. Yazınızı gülümseyerek okudum

iki çocuğum var ve çok kolay bi hayat yaşadığım söylenemez. bazen çok bunalıyorum beni çok üzdükleri zamanlar oluyor. ama bir gün bile pişman olmadım. çünkü annelik yaşamadan anlaşılamayacak bir duygu. başkasının çocuğu bağırdığı zaman başın ağrır ama kendi çocuğun aynı şeyi yapınca en güzel şarkıdan daha güzel gelir kulağına. şimdi 7-8 saat uyuyunca az gelir ama bebeğin olunca 3 saat uyku bile insana öyle iyi geliyor ki... hayatta bir amacın oluyor anne olunca. hep tatlı bir telaş. dişi çıktı mı, mama yedi mi, gazı çıktı mı, yürüdü mü koştu mu vs vs vs... hiç ardı arkası kesilmeyen bir koşturmaca, her baktığında Allah a şükür sebebin, büyüdükçe başarılarıyla gururlandığın, derdiyle üzülüp sevinciyle mutlu olduğun ve herşeyden önemlisi şu dünyada hiçbir çıkar gözetmeden seveceğin tek varlık kendi evladın. bence mutlu bir evliliğin varsa hiç düşünmeden çocuk yap ve mutluluğuna mutluluk kat

Yaşınız genç. Bence bekleyin, çocuksuzluğa doyun. Buradaki süt liman yorumlarn size çok faydası olmaz. Herkes farklı. Ben çocuğunu kucağına aldıktan sonra da çocuk yaptığına pişman insanlar gördüm. Hazır olmadan alınmış çocuk sorumluluğu hem sizi, hem çocuğunuzu yıpratır. Bu konuda başkalarından önce kendinizi dinleyip karar vermelisiniz.

Yapmak istediğin seyyahatlere git görmek istediğin insanları gör yemek istediğin yemekleri ye alışveriş yap boş boş sokaklari anlamsız anlamsiz gez çünkü eğer ilgili ve hassas bir anneysen ilk 2 yil bunlari yapamayabiliyorsun. özluyorsun bazan bunaliyorsun ama dayanilmayacak hasretler değil. Evlat güzelliği herşeyi unutturuyor. Birde hazirim dediğin anda annelik konusunda kendini eğit bol bol oku çünkü annelik duygusu insanlarda öğrenilmesi gereken bir durum sadece içgüdüsel değil o kredilerde Köpeklerde oyleymis :)

annelikten pişman olunmuyor ama eğer evliliğin sağlam temellere dayanmıyorsa hem çocuk için hem sizin için herşey daha zor olur.. tabi bunun birde vicdan tarafı var.. cahil cesaretiyle dünyaya getirmişim yavrularımı evliliğime rağmen.. şimdiki aklımla hergün sorguluyorum yazık bu çocuklara diye... eğer yol arkadaşın sağlamsa annelik harika birşey..

O yillar hic olmadi gibi, sanki dogdugumdan beri anneymisim gibi geliyor.

Çalışan Anne çalışmayan anne olayina girersek çıkamayız pembe tablolar da elimizde patlar bence herkes olumlu olumsuz tecrübelerini yazarsa daha faydalı oluruz

Kesinlikle aramiyorum evlendikten 4 yil sonra dogdu oglum keske bu kadar uzatmasaydim diyorum her anı o kadar kiymetli ki sükürler olsun Rabbim isteyen herkese hayirli evlatlar nasip etsin . push ; C

Herzaman iyiki olmuşlar diye varlığına şükür ettim Pişman olmak olur mu hayatın tadı bunlar Ama tabi sizde kendinizi hazır hissetmelisiniz bebek fikrine Yani rahatıma düşkünüm diyorsunuz e herkes düşkün ama artık anne oluyorsun ve ister istemez çıkıyor o rahatlık sizden Uykularınız bölünüyor afedersiniz lavoboya bile gidemeyeceğiniz zamanlar bile olacakVE bunun gibi şeyler arada bir yoruldum dersiniz ama bu o anlık bir tepki olur ve geçer. Sonra bir gülüşü ile hatta kokusunu içine çektiğiniz vakit herşeyi unutursunuz. Rabbim isteyen ve anneliği hakeden herkese versin inşallah. AMİN Alışma süresi diye birşey yok bunu zamanla öğreneceksiniz onunla yaşayarak :)

Bekar olmadan önceki halimi özlemiyorum, hele anne olmadan önceki halimi hiç. Herşeyin bir zamanı var ve o zaman geldiğinde anne olmak bu dünyadaki en büyük mutluluk

Evlenir evlenmez hamile kaldım bir an bile pişman olmadım dünyanın en güzel duygusu, çok fazla sorumluluk istiyor ama her şeye değer. Rabbim isteyen herkese tattırsın bu duyguyu inşallah

Anne olduğunuz için pişmanlık duymazsınız da, rahatınıza çok düşkünmüşsünüz. Çok sıkıntı yaşayacağınız kesin. MightyPineapple La Chica

Aslında bu işin hazır olması da yok, hele ilk çocuksa, daha önce tatmadığın sadece etraftan gördüğün birsey nasıl tam olarak hazır olacaksın ki, ya nasip atessila Kuşkunun olduğu yerde, özgürlük vardır. tek ayak

tabiki özlüyorum. hayatımın her dönemi benim için önemlii. yalnız şunu anlamadım çoçuk yapmak bir sorumluluktur, bekar hayatı özlemekle ne alaka

Allah eksikliğini göstermesin olağanüstü bir duygu ve sevgi... insan uyurken özlüyor... Isteyen herkese nasip olur inşallah. ...

Bende 27 yaşındayım kısmetse temmuz da anne olacağım, çocuklarla aram hiç bi zaman iyi olmadı, çok yakınımın çocuklarını bile 5dk sevdikten sonra ağlamaya başlayınca hemen bırakırım tahammül edemem, çabuk sinirlenirim, Rahatıma çok düşkün miskin biriyim canım istemezse yemek bile yapmam günlerce Eşimle 10 yıldır tanışıyoruz yaklaşık 3 yıldır evliyiz Eşimde tam tersi çocukları çok sever, çocuklarda onu. Israrlarına daha fazla dayanamayıp hamile kaldım. Evliliğimiz maşallah çok güzel mutlu ve huzurluyuz Açıkçası çocuk olunca evliliğimin kötü etkileneceğinden, eşimin ilgisinin azalacağından, eskisi gibi olamamaktan çok korkuyorum Ama kontrole gittiğimizde bebeğimi hareketlerini görünce de çok duygulanıyorum, böyle düşündüğüm için utanıyorum Bu aralar karmaşık duygular içerisindeyim Hele bi doğurym bakalım eski halimi arayacakmıyım İnşallah aramam

Ben anlıyorum seni canım, arkadaşımla 1 ay arayla doğum yaptık o döndü şimdi işine ben evdeyim. Tamam uykusuz gitmek zor oluyor çalışan için de ama bana diyor arkadaşım çalış istersen kafa dağıtırsın bunalmazsın diye. Mesela işten öğle yemeğini yiyip çıkıyor o. Ben 3-4 nezaman vakit bulursam bazen hiç :) ama ikimiz de anneyiz sonuçta çalışan çalışmayan zorlukları ayrı Alys

:) bence tum anneler bizim gibi uyurken ozluyordur... saplantilik mi :) Aaa dur simdi milletin aklina dusurdun birazdan gelir elestiriler...

Katılıyorum, bir de şunu eklemek istiyorum. O veya bu sebeple işe dönmek zorunda olup çocuğu bakıcıya/anneye/kvye bırakan kişiler, 7/24 çocuk sorumluluğuyla başbaşa kalmadıkları için, çocuk sahibi olmak toz pembe görünüyor olabilir. Çünkü kısıtlı bir zaman geçiriyor çocuğuyla ve çok özlemiş oluyor. Ben şahsen 2 yıldır çalışmıyrum, oğlum 20 aylık, kendim baktım hep. Ve zaman zaman bunaldığım oluyor. Uykusuz, yorgun oluyorum ve tüm gün yemeği/bakımı/oyunu/hava alma ihtiyacı vs derken bitmeyen bir sürecin içindeyim. Insanın nefes alma ihtiyacı oluyor doğal olarak. Sabahları erken kalkardım eskiden, şimdi uyumak istiyorum uyuyamıyorum. Dışarıçıkasım gelse, dışarıda durur mu, hava müsait mi diye 50 kere düşünüyorum. Çok ama çok seviyorum, gün içinde belki 100 kere şükrediyorum varlığına. Ama çocuksuz olmanın rahatlığı da aranıyor bazrn.

o dediğinizin ben aslını gördüm inanır mısınız bilmem, bir tanıdık face de fotoğraf paylaşmış doğum sonrası. abartmıyorum; saten gecelik ve sabahlık, saçlar fönlü, makyaj, kocası da bir buket gül getirmiş, yeni sevgili pozu çektirip paylaşmış. Z

Sizin yorumunuz da karşındakini anlamadan yapılan bir yorum olmuş. Bebeğini bırakıp işe gitmek zor olabilir. Ama tüm gün bir bebeğin sorumluluğuyla başbaşa kaldığınızda da vicdanınız rahat olsa dahi kafanız rahat olamıyor. Tuvalete gidemediğim, yüzümü yıkayamadığım sabahlar oluyor. Konu burada bebek sahibi olmanın zor ve sorumluluk isteyen birşey olması. Ben de konu sahibinin anlayabilmesi açısından öyle bir yorum yaptım. Çalışan ve çalışmayan anneleri annelik vasfı açısından değil, bunalmışlık açısından değerlendirdim. Eğer farklı düşünüyorsanız siz de bana sataşmak yerine, çalışan annelerin de şöyle sorunu var diye konu sahibine fikir verebilirsiniz. En doğrusu da bu olur zaten! Ama siz işe dönmek zorunda olmanın vicdanyüküyle başkasına patlamaya çalışıyorsunuz.

Ah insallah Allah banada mucizesini gosterirde bana ait bir yavrum olur eminimki tadindan yenmez aylakmadame Öf! tek ayak

ben annelige 1 senede alistim, acikcasi ilk senesi zordu ama simdi ne kadar buyutmusum kafamda diyorum.. daha rahat olabilirdim ama acemilik ilk deneyim iste. evlendigim ilk seneleri degil ama unv yillarini ozluyorum, baba parasi yerken hayat bana guzelmis tabi

şimdi ben hemen evlenip çocuk sahibi olmaya karşıydım ve halen karşıyım bu şekilde olanlara şaşırıyorum ama herkesin kendi kararı tabii... evlenince insan eşinle zaman geçirmeli gezmeli tozmalı şu gerçekki çocuk olduktan sonra öyle rahat gezemiyorsun çünkü herşeyi çocuğuna göre ayarlamalısın onun rahatını düşünmelisin... gezmek istediğin ne varsa gez toz yap, ondan sonra çocuk sahibi ol... tattığın en muhteşem duygu olacak...

Ben gibi tembellik söz konusu ise heykeli yapılsı insan çocuk yapıp gece gündüz uyumadan bakan kişi. Evliligim den çok pişman olduğum dönem oldu hatta doğduğumdan bile. Ama 4 yıldır hiç doğurduğumdan pişman olmadım. İyiki de yaptım. Çok zor evet. Ama o benim hayatta başıma gelen tek iyi şey. Ne arkadaş gezmesinde 2 geyige tercih ederim ne sabahtan akşama Fink Fink gezmeye nede tembelliğe. Hepsini de yaşadım zamanında bekarlik ta evlilikte ama o tüm eğlenceyi dinlenceyi bir yana koy bir yanada tüm gece viyak viyak ağlayan oğlumun o pıııırrrt sesiyle rahatlamasını koy çok daha iyi geliyor insana. :)

Toz pembe değil onu bil de konu sahibi

evlattan pişman olunur mu hiç ya? evladım olmamasına rağmen böyle düşünüyorum, düşün yani

Ben daha yeni anneyim. Oglum iki bucuk aylik. Bes yillik evliyim ve otuz yasindayim. Ama sanki hayatimin Ahmetten oncesi yok. Uykuya hasretim yeri geliyo ac kalıyorum deli gibi yoruluyorum ama nefes aldigim her saniye sukrediyorum Rabbim iyiki vermis onu bana :)))))

Çocuk demek sorumluluk demek. 24 yaşımda anne oldum. Çocukla beraber büyümek gibisi yok.. Merak etme senin gibi rahatına düşkün annelerin çocukları çok uslu oluyor Bunu ciddi söylüyorum.

İlk aylar alisana kadar annelige dusunuyorsunuz ama daha sonra onsuzluğu bile dusunemiyorsunuz. Her ona baktığınızda hayatımızda verdiğimiz en dogru kararin bebeğimiz olduğunu anlıyorsunuz.

Oğlunuzla geçirdiğiniz günü başka hangi konulara kopyala yapıştır yapacaksınız bilmiyorum. Ben fikrimi yazdım, aynı fikirde değilseniz siz de kendi fikrinizi yazıp geçin lütfen. Sizin anne-oğul ilişkiniz mükemmel olabilir, ağlamasından da keyif alıyor olabilirsiniz. Ben öyle değilim, konu sahibi de öyle olmayabilir. Konu sahibine anneliğin harika taraflarından bahsedip, zor kısımlarından bahsetmeyerek vebal altına girmek istemeyiz değil mi? Çünkü hazır olmadığı halde aaa annelik harikaymış diye bebek sahibi olup, sonra ona iyi bir anne olamazsa, yeni hayata adapte olamayıp depresyona girerse, sosyal hayattan geri kalmanın hıncını çocuğundan çıkarırsa bunda kk üyelerinin de suçu olur.

Hani bir fıkra var ya. Nasrettin hoca eşekten düşmüş millet başına toplanmış hoca neyin var acıdı mı v. s. Hoca cevap vermiş, çekilin başımdan bana eşekten düşen birini getirin.

Ben evliliğimin 5. Yılında hamile kaldım 3 yıl yolunu gözledim ilk 5 yıl Nasıl bir evlilik geçirdiğimizi inan hatırlamıyorum şuan iki kızım var biri 30 aylık diğeri 19 aylık ikiz gibiler çok zorlanıyorum uyku problemimiz var geceleri en az 5 kere uyanıyorum iki tane olduğu için tek başıma bir yere hiç gitmedim 2 yıldır kuaföre bile gidemiyorum eşim çocuk konusunda hiç yardımcı olmadı bugüne kadar ama ben yetmeye çalışıyorum ikisinede. Sabah 9.30 da kalkarlar mesela saat 13.30 kadar hiç oturmam 13.30 uyurlar 15.30 kadar bende kendime Zaman ayırırım bu iki saat çok iyi gelir bana sonra gece 11 gibi uyurlar bende 1 de falan yatarım bazenbelki küçük kızım hemen doğmasaydı daha rahat olurdum diyorum sonra İyiki doğurmuşum diyorum Onlar benim boşa heba olan ömrümün kar ları. Shanna Bana yeni düşmanlar lazım, eskileri hayranım oldu tek ayak

çevremde örnek olarak çok gördüğüm sorumsuz anne var ve bu çocuklara çok kötü bir şekilde yansıyor bencede siz düşünün biraz...

Evlendikten 3 yıl sonra anne oldum. Ve inanırmısın bilmiyorum ama kuzum yokken o evde karı koca 3 yıl nasıl zaman geçirmişiz hiç hatırlamıyorum :))) Çocuk olduktan sonra 2 yıl zor geçiyor. Alışma dönemi, ek gıda süreci, uyku problemleri. sorunsuz atlatmak annenin yapısına bağlı daha çok. Evlat sevgisi tüm zorlukların üstünü örtüyor, benim açımdan böyle Çocuk olduktan sonrada normal hayatıma devam ettim. Herhangi bir kısıtlanma söz konusu değil. Önemli olan senin kendini hazır hissetmen.