Ve benden sana tavsiye erkek kardeşinle kötü olma Bu benim annem kızlara karşı tavrı başka erkek kardeşime bambaşka Bizi arayıp asla ihtiyacım var demez bir şeye, ben sorsam Yalnız sıkıldın mı bana gel derim mesela sinirlenir bağırır ne sıkılcam be eğleniyorum güne gidiyorum der Erkek kardeşimi arar ağlar çok yalnızım bana gel der erkek kardeşimi arayıp ağlar Kızlar benle ilgilenmiyor der Biz de annem yüzünden iyice kötü oluyorduk, erkek kardeşim büyüdükçe annemin manipülasyonlarını anladı Seninki daha küçük, üniversite bitince anlar Ama annen tam bir Ortadoğulu erkek düşkünü anne ıyy

Haklısınız çok doğru . push ; J

Sizlik bir durum yok, anneniz evlat ayrımı yapıyor ve ezilen siz olmuşsunuz. Evladın da anne babada hakkı var. Bunu unutmayın, anneniz sizi yok sayıyor maalesef.

Evde bir daha hoparlör ile konuşmayın benim annemde tlf gelince cok meraklidir arkadsim derim ne yapacan aramızdakini derim çizgiyi cekin evde tlf la konusmayin is cikisi yada bakkala gidin bence annenizi dr götürün

Tabikide olur geçmişinde neler yaşadı kim bilir Küçük yaşta evlenip baskı şiddete maruz kalmış, hemen bide arkasından çocuk destek veren hep eşetiren olduysa anneniz de elinde olmadan aynısını size yapmış üstüne gitmeyin eleştirmeyin bence Anneniz tedavi olursa size daha farklı yaklaşır

80lerde ve 90larda anne olmak. Evin küçük çocuğu ileri yaşta doğmuşsa diğer evlatlara yapılan muamelelerden muaf tutuluyor sanki. Muhtemelen başlarda katı olma sebepleri; evliliğin ilk yıllarında çile çekmeleri, kendilerini mükemmel ev hanımı olmaya adamaları ve elalemin o zamanki ne der kafası... Son çocuğa kadar da zaman değişince, çocuk ve ev işlerine diğer çocuklar da yardım ettiğinden dolayı omuzlarından yük kalkınca ve anne daha olgunlaşınca haliyle de daha iyi annelik yapılmış evlatlar küçük çocuklar oluyor. Aslında ben küçük çocukların hepsinin de şanslı olduğunu düşünmüyorum. Bir kısmı çok rahat bırakıldıklarından sorumsuz ve müsrif oluyor. Bana anneniz size karşı sevgisiz gibi gelmedi. Hareketleri bana tipik kuralcı anneleri anımsattı. Annenizi kabul etseniz daha mutlu olursunuz. Neden ve niye diye devamlı düşünmeniz sizi mutsuz ediyor. Geçmişi de değiştiremezsiniz, sadece affederek veya kabullenerek yolunuza devam edebilirsiniz. Şu anki ilişkiniz de daha iyiye gider. Annenizle ilişkiniz için psikoloğa gittiğinizde psikoloğunuz sizin küçüklüğünüz hakkında bilgiyi annenizden dinlemek isteyebilir. Aslında psikoloğunuzla böyle bir mini oyun oynayarak da psikologla görüştürebilirsiniz. Belki anneniz hatalarını da görür ve ilişkinize olumlu yansır.

Anneme söylediğimde kızıyor bir de bana psikolojisi bozuk diyorsunuz diyor ben çok kez gittim psikoloğa yine gitmeyi düşünüyorum. ama annem açısından faydalı olurmu

Kardeşinizin fikri çok mu önemli? Annesini değil ablalarını haklı bulursa ne olacak? Bırakın o anne şevkati sevgisi görsün. 17 yaşında o da hayalkırıklığı yaşamasın. Bırakın annesi iyi mükemmel olsun. Anneniz sıkışıp kalmış, muhtemelen babanız evle fazla ilgilenmedi bütün sorumluluk annenizde kaldı, o da size yansıttı bunu. Küçük kardeşinizi daha rahat bir dönemde büyüttü, ona ilgisini sevgisini verebildi. Siz de eski günlerden annenize karşı öfke içindesiniz o yüzden anlaşamıyorsunuz. Biraz uzak durun, mesafeli olun derim.

Acilen annenizin ve sizin psikolojik desteğe ihtiyacınız var

Telefon hoparlörde konuşurken kuzenimle özel mevzuya girdiği anda hoparlörü kapattım annem niye kapattın aç ben duyuyordum dedi ben de özel bi mevzusu var kimseye söyleme demişti ondan ayıp olur dedim. annem de aç ben de dinlicem der kimle konuşsam. ben de odamda gizli konuşuyorum o olaydan sonra hep

Annem gelmez ki ben gitsem annem için de faydası olur mu demek istedim. Benim gittiğimi annem biliyor ben de panik atak var ilaç da kullanıyorum. baya azaldı çok şükür atak yok artık ilaca devam. arada bunları da konuluyoruz. ama bunlarla ilgili yol alamıyoruz

Buna benzer bir durum ben de yaşamıştım. Otuz yaşımı geçtikten sonra bir gün ağlayarak sordum ona. "Anne, beni neden sevmedin?" diye. O da ağladı. İnkar etti, "o nasıl söz, sevdim ben hepinizi" diye savundu kendini. "Bir kere bile güzel bir söz söylemedin, takdir etmedin, özür dilemedin, gülümsemedin" dedim. O zaman söylediği cümle içimi delip geçti. "Ben bir insanı nasıl seveceğimi bilmiyorum. Beni de hiç sevmediler ki." Onu anladıktan sonra değiştim. Ona öğrettim. Keşke annemi en baştan yetiştirme şansım olsaydı. Benim dedem aksi, kavgacı, dik kafalı ve çocuklarını asla insan yerine koymayan bir adamdı. Yani sevgili üye; hepimiz karmamızı yaşıyoruz.

anneniz babanızdan çok mu çekmiş? J

Ne kadar güzel şeyler yazıp destek oluyorsunuz iyki varsınız çok memnun oldum yazılarınıza

Anneniz, Ortadoğuda doğma talihsizliğine yakalanmış, karşı cinsle birlikte kendi hemcinsi tarafından daima hor görülmüş, doğruyu ve yanlışı ayırt etme algısı bu toplum içinde güvenirliğini kaybetmiş 50 sene öncesinin travmalarını üstünden atamamış zavallı bir kadından başka bir şey değil. Bu coğrafyada bugün bile bizim asabımız bozuk. 50 sene öncesini tahayyül bile etmek istemiyorum. O zamanlar eğitim dayaktı mesela. Bizler de dayak yedik. Bakın benim annem babam cahil değil. Gözü açık ve modern insanlar. Ama ben annemden dayak yedim. Hemen hepimiz yedik. Ben de annemden güzel bir kelime duymadım. Benim de saçım oksanmadi. Bu platform da dahil şimdi bir sokak araştırması yapsak, rastgele yakaladığımız, yaslari 25_30 dan fazla olan her 100 kadından 90 tanesi benzer şekilde büyüdü. Travma mı bu? Evet sayılabilir. Bugünkü çocuklar kadar sansli değildik. Ve annelerimiz de bizim kadar şanslı değildi. Burasi bi 3. dünya ülkesi. Her kuşak bir sonraki kuşaktan daha şanssız. Bir sonraki kuşaktan daha çok çekmiş. Şimdi ben 34 yaşındayım. Artık güç annemden bana geçmiş durumda. Şimdi annem beni her gördüğünde varlığıma dua ediyor. Kızım evladım diye üstüme titriyor. Ben de annemi herhangi bir şey için suçlamıyorum. Yine de bizi mutlu etmek için bize elbise alirdi, bizi gezmeye götürürdü. Elinden en fazla bu gelirdi ve bunu yaptı. Bu kadarını biliyordu. Fazlasini bilmiyordu. Ben öğretmenim. Tarih dersinde her zaman ön koşul şudur " ele alınan olay ve durumları içinde bulunduğumuz zamana göre degerlendirirsek yanlış çıkarımlar yapariz. Olayları daima kendi zamanına göre ele almak zorundayız" Olaya annenizin olduğu yerden bakmaya çalışın. Belki o da pişmandır. Belki vicdanı rahatsızdır. Ama bir pişmanlığı dile getirmek, bir elemi zikretmek bir başka elem olduğu için kolayca dile getirilmez. Annenizi içinizde affedin. Allah sıralı ölüm versin eğer onu kaybederseniz vicdaniniza dokunacak hicbir sey yapmayin. Bunu anneniz için değil kendin vicdaniniz icin yapin. Vicdana yapilan yatirim bu dünyadaki en karlı yatırımdır. Sizi ve benzer travmalari yaşayan bütün hemcinslerimi kucaklıyorum.

Ablanız ve siz annenizin rakipleri kız kardeşleriydiniz aslında sizinle hep mucadele ile geçmiş hayatı belliki. Kardesinize böyle davranmamasinin sebebi ise onun annesi olması. Sizi muhtemelen genç yaşta doğurmuş hayat zorken kendine de size de zorlaştırmış. Annelik bile öğrenilen bir şey bence bu yüzden kardeşinize geldiğinde anneniz anne olmayı öğrenmişti artık kendine göre kendini geliştirmişti. Malesef kendinizi üzmek yerine bu durumu kabul edip siz kendi hayatınıza bakin. Kabul etmek bazen en önemlisidir

Ablam da ne yazık ki benim gibi büyüdü onun psikolojisi daha kötü asosyal oldu. kendine güveni yok. bağırıyor sinirlenince ağlıyor. tartışıyor sürekli herkesle anlaşamıyor. sevgi eksikliğin var beraber psikoloğa gidelim biz iyi değiliz diyorum o da gelmiyor

Merhaba kızlar Ben evin ortanca çocuğuyum. arada kalmış sevgiye maruz kalmamış sıkıntı ve dayakla büyümüş çocuğum. annemin eli saçlarıma değsin tarasın diye dua ederdim çocukken. arkadaşlarımın annesine özenir birini annesine sarılırken gördüğümde burnum sızlardı içim tuhaflaşır acırdı. Çocuğuna yavrum kuzum canım diyen anneler e hep Özlem'le baktım. Oysa ben çocuktum kötülük bilmezdim zaten çok çekingendim annemden izinsiz kimseyle konuşamaz bi yere gidemez. telefonu bile acamazdık. Kim aradı ne dedin ne sordu Ne anlattın. İspat etmeye çalışırdık bişey anlatmadım demedim diye. Ağlayarak kavga ile geçen çocukluk. biz büyüdük şehir dışında okuduk kardeşlerimle unuttuk annem de telde çok değişti yavrum kuzum vs demeye başladı uzaklaştıkça sevgi sözcükleri arttı. Ama bir araya gelince yine tartışma en ufak şeyde iddialar ben size ne ettim demeler sürekli kendini hastayım diye gösterme. bir araya gelince sürekli huzursuzluk. Yani şöyle diyeyim ili gün mutluysak on gün huzursuz kavga. Ve kavgadan sonra küser konuşmaz ben de konuşmam herkes bireysel takılır Etrafımda anlaşamadığım kimse yok yaşım 33. kavga etmem tartışmam bile. Ama anlam veremiyorum annem el kavga da sesler çoğalıyor iddialar yeminler annemin bize lafları çok ağırlaşıyor. Gerçekten çözemiyorum içim huzursuz sürekli Benden on beş yaş küçük kardeşimle annemin arası çok iyi. o dayak yemedi sevildi saçları okşandı. kuzum canım o benim herşeyim diyerek büyütüldü. kardeşim benle yada ablamla annemin arasındaki bağ kopukluğunu anlamıyor. bize de tabır alıyor herşeyde annemi haklı gösteriyor. üzülüyorum. Zaten annem en küçük kardeşim büyürken biz ona bişey almak istediğinizde bişey yapmak istediğinizde asla izin vermezdi onlar bilmez onlar anlamaz diyerek set cekti. bunları dahi kabuk etmiyor. Kardeşimi bize önyargılı yetiştirdi. Nedir annemle aramızdaki sorun ben çözemiyorum neden kavga. annem neden bizi sevmedi çocuğu değilde akranı gibi gördü. sanki kardeşiyim sanki arkadaşıyım. Herşey mi kötü derseniz değil iyi günlerimiz de var tabi dua eder, güzel ümitler verir hayata dair güzel şeyler de söyler arada. bize destek de olur. Çocukluktan beri temizlik bakım yemek konusunda herşeyimzle ilgilendi fazlasını yaptı hakkını yiyemem. Ama ben iki güzel laf söyleyip okşamasına tercih ederdim bunları. Annem eşya temiz olsun bişey kirlenmesin düzen olsun aman elalem ne der diye yetiştirdi. Yoruldum ruhum yorgun bir annenin açtığı yarayı kimse kapatmıyor. kapatamıyor. Anneme sorsan dünyanın en iyi en temiz düzenli annesi ama diyemiyorum hiç benim özel bir günümü hatırlamıyormusun sor günümde tektim. ağladığımda babamla tartışıp odadan sabaha kadar çıkmadığımda gelip bi başımı okşamadın yada nasihat vermedin. İstemediği bir kişiyle evlenmek istedim diye bir ay küs kaldılar Alevi diye istemediler ben yemek yemezken ağlarken annem de böyle bir evlat olduğum için ağlıyordu namazında. elaleme rezil olacaklarmış ne diyeceklermiş. Panik atak krizim sırasında nefes alamaz kriz geçirirken doktora götürün nefes alamıyorum acile gidelim diye ağlarken gidelim de deli diye adın mı çıksın dediler. acilde kim görecek de bunu diyecek bizim oturduğumuz yerde tanıdık bile yok Şimdi küçük kardeşim bunları hiç yaşamadı bilmiyor onla benim annem farklı sanki. Benim ablamın maruz kaldığı durumdan haberdar değil dolayısıyla bize karşı da tavır alıyor. Konunun özeti ben çok üzgünüm kalbim acıyor. kardeşimle arama soğukluk girmesi de üzüyor. Ben konuluyorum onunla ama o mesafeli. annem belli kültür seviyesinde değil aramızda saygı nın da uçurumu var sevginin de. Mesela Kuzenim el bi konu konuştuk bana yemin ettirdi kimseye söyleme diye. annem sorup duruyor ne olabilir nasıl benden saklarsın ne biçim insansın diye. ya anne çocuk muyuz kadın söyleme dedi kimseye. ne özeli olabilir onun yalan söylüyorsun. Diyor. sana niye desin diyor. onunla aram iyi abana anlatıyor yakın hissediyor ne var bunda diyorum laf sayıyor bana. Bakın bunlar gerçek. iki taraflı bi anne var iki farklı karakter ikizler Burcu bu arada. Ben Başak Burcu'yum. hayat bakış açılarımız herşeyimiz farklılaştı ben büyüdükçe zerre anlaşamıyorum. Uzun süredir telde de konuşmuyorum. Herşey tartışmaya dönüyo ben ne yapacağım Uzun oldu şimdiden kusura bakmayın.

Çocukluk travmalarınız için üzgünüm. Ama bizim nesilde el bebek gül bebek anlayışı pek yokmuş. Tabiki bu annenizin hatalarını geçerli kılmıyor ama herkes ve herşey değişiyor. Emin olun ki hataları için anneniz de pişmandır. Şuan sevgi sözcükleri kullanması, tavırlarının eskiye göre iyileşmesi küçük kardeşinize hatalarını telafi etmek istercesine güzel davranması bunun ispatı. Sorsanız aynen dediğiniz gibi eskiden de mükemmel bir anneydim der. Hatalarla yüzleşmek çok zordur insanlar için, ama bu hatalarını kabul etmedikleri anlamına gelmez. Siz kendiniz olun, affedici olun geçmişle olan negatif bağlarınızı koparın. İnanarak uygulayın bunu hayatınızda. Anneniz dahil herkesi olduğu gibi kabul edin. Can çıkar ama huy çıkmaz çok klişe ama çok da doğru bir tespit gerçekten. Kavga anında gülün geçin, annenizin yapısı böyle demek ki, kişisel algılamayın. Bunlar altın kurallar bence. Uygularsanız herşey daha kolay ve yaşanabilir hale gelir diye düşünüyorum

Valla biraz uzun olacak ama. Benimde 2 tane ablam var. 15 Yaş büyükler. Ben oldukça hareketliydim, yürümeye başladığımdan beri evden filan kaçıyordum. Herkes beni arıyordu halbuki parkta oyun oynuyor oluyordum hep. Yani bir çocuk olarak işim gücüm oyundu. Ortanca ablama çok üzülürdüm. Çünkü ben ne zaman kaçsam veya ödev yapmasam vb. hep azarı o işitirdi annemden. Benim annem 70 küsür yaşında şuan. Görücü usulü evlilik, maddiyat ve ablamlar doğduğu zaman babamın il dışında çalışması, babaannemin anneme her işi yaptırtıp diğer gelinine hiçbir şey yaptırtmaması, doğu kesimde olan bir il'e taşındıklarında orada anneme "bizim burada açık bayan hoş görüşmez diyip" annemin kapanması vs. yaşamış olduğu çok şey var. Ama ben hala kızgın ve kırgınım Anneme. Bende çok zor dönemlerden geçtim. 38 yaşında doğurmuş beni. Bana kendimi korumayı öğretmedi, 1999-2001 li yıllarda öğretmenden, yaşıtlarımdan dayak yedim. Fakat hep sus, karşılık verme, elalem ne derle büyüttü. Psikolojik sorunlarım olmasına rağmen beni "allah korkun yok" diyerek görmezden geldi. Ablamlarda bende yıllarca çektik. Ben yapmadım ama ablamlar cam siler, evi süpürür, toz alır, evi silerdi fakat asla yaranamazlardı, annemin dilinde hep "hiçbir şey yapmıyorlar" . Şimdi hepimiz evlendik uzaktayız. Ablamlarla annem hergün görüntülü konuşur, sohbet eder. Ben haftada 1, bazen 2 hafta 1 arar konuşurum. Yakına gelince mutlaka tartışma ve küslük oluyor . Tabi ki anlatamadığım çok üzücü ve kötü anılarımız var ama ne kadar kinim olsa da, nefret etsem de evlenmeden önce her gece gizlice annemle babamın yanına gelir nefes alıyorlar mı diye kontrol eder, geceleri uyuyamazdım ya onlara bir şey olursa diye. İçimde onlara karşı tarifi olmayan bir sevgi mevcut. Çünkü kendileri el verdiği müddetçe bizi yetiştirmeye çalıştılar. Bu vakitten sonra senin annen değişmez böyle kabul edip ona göre hareket etmen lazım. Mesela dediğim gibi ben fazla sıkı fıkı olmuyorum, olmadığım içinde ne küslük oluyor ne dargınlık oluyor aramızda. D

Siz gidin doktor size annenize ne yapmanız gerektiğini anlatır bakış açınız değişir Anneniz gitmezse yapacak bişey yok eleştirmeden öyle kabul edeceksiniz

sevmediğin çocuktan yıllar sonra sevgi beklemek. Çocukken sarılırdım öperdim sarılmazdı erkek kardeşimi her gece öperdi ben gözlerimi kapayıp uyumuş taklidi yapıp beklerdim gelsin diye ağlayarak uyurdum beni öpmeden giderdi. gözlerimi sımsıkı kapayıp uyumuş taklidi yapardım gelir öper diye belki içimdeki o bitmeyen ümitle. her geve her gece yan yatakta yatan kardeşimi öperdi aramızda 2.5 yaş var. ben de küçüğüm büyük değilim ki. o 3 ben 5-6 yaşındayım. Annem neden onu seviyor onu öpüyor benim üzerimi bile örtmüyor diyerek düşünerek gecti çocukluğum. Çirkinim diye mi kız olduğum için mi. Okulda sessiz çekingen ağlak bi çocuktum Arkadaşlarıma karşı çok fedakardım herşeyimi paylaşırdım biri ağlasa gidip onla ağlar derdinde ortak olurdum. Çocukluk fotoğraflarıma bakıyorum aşırı üzgün yalnız hisseden bir çocuk düşünceli bir çocuk. Yaşım 33 saçlarımın hepsi beyaz çıkıyor arada çok nadir siyah var. kaşlarım dahi beyaz çıkmaya başladı. Annemde babamda hala siyah saç. Derdim büyüktü yüküm hep ağırdı

Bizden bir önceki neslin anneleri, yani bizim annelerimiz, kadının değer görmediği aşağılandığı bir ortamda yetişip anne oldular. Sevilmeden büyüyüp sevmeden büyüttüler. Benim annem de öyleydi, babaannem geçimsiz bir kadındı ve anneme bariz eziyet ederdi. Saysam şaşırırsınız. Babam iyi bir adam ama o da annemi anlamak yerine sessiz kalırdı. Annem ezik kaldığı için eltileri de halam da üstüne gelirdi. Tabi biz çocukken bunu anlamaz annemi suçlardık. Annem kimseye ses edemez, acısını bazen lafla bazen dayakla bizden çıkarırdı. En çok da ablam yaşadı, çünkü beni her zaman annemden korur, anneme iki kat maruz kalırdı. Sonrasında büyüyüp aklımız erince annemin yaşadıklarına anlam verir olduk. Ben daha az zarar gördüğüm için anneme destek olmaya başladım, ardından da ablam. Babaannem ve çetesine karşı çıkar olduk, bizden anneme ulaşamaz oldular. Sonrasında da annem bambaşka bir anne oldu. Babaannem hayatta. Şuan o da diğerleri de ablamla benim olduğumuz ortama desdursuz giremezler. Bilirler ağızlarının paylarını alacaklarını. Düşman olmayın destek olun, hala geç sayılmaz.

Ve çocukluğumun tartışma kavga ile geçtiğine asla ikna değil. biz çok huzurlu büyümüşüz nankörmüşüz.

Çok haklısınız iyiliği fedakarlığı da çok annemin onları söylemezsem olmaz ama öyle can yakıcı şeyler yapıyor ki bütün herşeyi yıkıyor. evlatlıktan Reddetme sütü haram etme. ben be edeyim demeler. Küçükken burnum büyüktü diye dalga gecer geçerdi koca burun vs diye bütünle ameliyat olmamayım diye sana yakışıyor yaptırma diyordu. İki farklı karakter var annemde bunun örneğini vermeye çalışıyorum arada. iyilik gibi görünen sahtekar sözler olarak geliyor artık onlar bana inandırıcı gelmiyor ki.

Yazım yanlışlarım baya fazla olmuş telden yazdım kusura bakmayın

A benim annem Ya bizim neslin annesi hep mi aynı hep mi sorunlu Özbakımı çok iyi yaptı Yemek temizlik Allah razı olsun bir şeyi eksik etmedi çocukken maddi olarak Ama manevi sevgi ilgi öpücük her şey mi eksik olur ya D

Evet babamdan ve ailesinden. ama hepimiz çekiyoruz hayatta bir çok şeyden. Daha beter durumlarda maddi imalnsızlıkta yaşayıp evladını öpüp koklayan anneler de var ben bunun arkasına sığınmayı doğru bulmuyorum. her anne bişeyler cekiyor. En yakın kendi akarmış var kocası inanılmaz sert ve herşeye bağırır herkesin içinde hem de her türlü çekti karın babam öyle değil babam ev işi yapar anneme yardım da eder. ve o kadın çocuklarını yavrum kuzum diye seviyor çocuklarda cok özgüvenli zaten

pek çok kisi yorum yazmış, benimki biraz daha farklı olacak. aslında söylenebilecek seyler çok ama benim izlenimlerinden bahsedeyim. öncelikle Boyle anne cocuk konularına temkinli yaklaşmak gerekiyor. cocuklar bazen annelerini ne kadar zorladiklarinin farkında olmayabiliyorlar. ya da sadece kotu anilara odaklanabiliyorlar. o yüzden iki tarafı da etraflıca dinlemek mantıklı. sizinki öyle demiyorum ama, bunu da eklemek istedim. Ayrica yasiniz 33, ve bana hala anneniz hakkında çok bir fikriniz varmış gibi gelmedi. ikili oynuyor diyorsunuz, ikizler burcu diyorsunuz, yalan söylüyor diyorsunuz ama anlattiklarinizda bütüncül bir resim yok. bu da bana manipüle edilmiş olabileceğinizi düşündürüyor. bu yasa kadar kendiniz hakkında ve anneniz hakkında daha oturmuş fikirlerinizin olması gerekirdi bence. benim annem de sevgisini gösteren biri degildi, ve cok duz bir kadındı, kiskanclik yaptigini, yalan söylediğini, manipüle ettigini, vicdan yaptirdigini, beddua ettigini hiç duymadım, buyurken de bunlara maruz kalmadım. ama yaşım ilerdekce etrafta ne kadar değişik anneler oldugunu gordum. bu huylarının olması bir anneyi salt kotu yapar mi? sanmiyorum. ama sizin annenizle iliskinizde nasıl davranacaginizi etkiler bence. bazı üyeler ama erken evlendirildi, ama şiddet gordu vs demis. Ben buna katilmiyorum. 80lerin 90larin cogu kucuk yasta evlenmedi ki, çok büyük kısmı televizyonlu, camasir makineli evlerdeydi, 2-3 çocuğu vardi cogunun, cocuklar okula gittikten sonra da gunlerde vakit geçiriyorlardı. ben o yüzden çok çile cektiler kısmına katilmiyorum. ayrıca aile çeken insan tahammülsüz olabilir ama bir çocuğunu opup digerini boynu bükük bırakmaz, ya da çocuğunun dis gorunusu ile alay etmez. bence iyi insan olup olmamakla alakalı bu. bir diğer mevzu da annenizle iliskiniz çok ic ice geldi. ondan çekindiğiniz icin odada konuşmanız, terapiye gitmeMIZ gerekiyor demeniz, bence tam ayrisamadiginiz icin olabilir. bazı anneler erkek çocuğu kayirsa bile, kız çocuğunu kullanmak icin etrafında tutabiliyor, kimi stres topu, kimi erkek çocuğunu kontrol etmek icin kullanabiliyor. size tavsiyem annenizi bırakıp öncelikle psikologa gidip kendinizi anlamaya calismaniz. annenizin psikologa gitmek isteyip istememsi ona kalmış bir sey... kardeşinizle olan iliskisi de onları ilgilendiriyor bence. belki de kiskaniyorsunuz kardeşinizi, kendi icinizde onu kabullenmeniz gerek...

Evet doğru valla katılıyorum dediklerinize ama mesela annem kardeşimi yanlış büyütüyorsa ya orda sesiz kalmak çok vicdanıma uymuyor örnek kardeşimi elalem ne der diye büyütüyor bana geçen kardeşim diyor ki insanlar hakkımda kötü şey söyler dedi bi cümle içinde çok önemsiz bileydi kızdım dedim ki ne önemi var senin ne hissettiğin ne yaptığın önemli insanların düşüncesini takma diye kızdım annem de hak verdi ona dedi ki sen karışma sen bişey bilmiyorsun diye bana kızdı : Sustum ama çok aşırı üzüldüm kardeşimin doğru bulduğu şeye bak insanlar kınarmış özel üniye gittiğini söylemeyeck devlet üni diyecekmiş insanlara. o kadar basit ve yalan ihtiyacı olmayan bi mevzu ki. Yalana teşvik ettiriyor ve birde özgüvensiz elalem dersi ile yetiştiriyor Basıl sessiz kalayım mesela buna. Kardeşimin Bana katılması katılmaması mevzu değil doğru ile yanlışı ayırt edemeden gelişiyor beyni. J

Kız kardeşinizi değiştirebileceğini sanmam. Görmezden gel. Yaşasın annesiyle gül gibi.

Bence olayları değerlendirirken her zaman insanların yetiştiği, yetiştirildiği zamanın şartlarını düşünmeniz lazım. Mesela ben burada annenizin size karşı aşırı sınırsız, saygısız ve evliliğinize dahi karışmasını asla tahammül edilemez bulduğumu söyleyebilirdim ama söyleyemiyorum. Çünkü sizden bu kadar büyük bir çocuğu daha olduğuna göre yaş olarak ileride bir yerde anneniz. O zamanın şartlarında aynen böyle yetiştikleri için size de böyle davranmış. Çünkü iyi anne olmak kontrolü ele almak demekmiş onlarda. Bence o neslin genel algısı o . Anne babası belirli bir yaşın üzerinde olup anlayış perisi olan çok nadir insan vardır. Kardeşinize davranışının farklı olması sanıyorum ki artık günümüz şartları ve çocuklarının daha serbest dünyaları olduğunu görmesinden kaynaklı. Mesela kardeşinizin yaşıtlarının da anneleri tarafından eskisi kadar sıkıldığını görmüyordur. Ve buna binaen onu daha rahat bırakıyor olabilir. Psikolojik destek almalısınız, ama ben anneniz için psikolojik destek de alsa aynı kalır diye düşünüyorum. Ona karşı biraz daha müsamahakar olmakta fayda var anlaşmak istiyorsanız. Mesela kuzeninizle konuşmanızı bilmek isteyeceği bellidir karakterinden, ona bunu hiç söylememiş olmanız lazımdı. Her şeyi anlatmak zorunda değilsiniz. Aranızda sorun olabilecek şeyleri hiç dile getirmeyin derim.

A kesin benim annem Asla yardım almaz bozulur Sen ne bilirsin sen ne anlarsın diye aşağılar hala bu yaşımda bile Sonra kavga ediyoruz D

Kız olduğun için Erkek düşkünü bazı kadınlsr D

Anneniz sizi birey olarak görmüyor stres topu olarak görüyor mesafeli olun daha az üzülürsünüz tamamen kopmayin ama anneniz kuzeninizle konuştuğunuzu nerden biliyor 33 yasindaki biri ailesine herseyi anlatmamali benim ozelim saygi duyacaksin bir iki bir iki laf arasinda soyleyin ya alisir yada siz uzaklasirsiniz