Size karşı bir şey yapıldığında o an tepki vermeyip, içinize atarsanız bir süre sonra başka türlü ortaya çıkar. Ben biri bana yanlış mı yaptı anında tepkimi veririm babamin oğlu da olsa farketmez. Hatta çevremdeki insanlar huyumu bilirler ve beni idare ederler. Birini affetmek istemiyor muyum? Affetmem. Biriyle konuşurken keyif almıyor muyum? Konuşmam Herşeyden önce kendim gelirim.. bende kimsenin gönlü hatrı yoktur. O yüzden içim genelde hep rahat.. ben içime atacağıma karşımdakinin içine atarım.. o düşünsün.

Benim ofkem yavas yavas dinmeye basladi. Ben zorluyorum kendimi buna. Cunku bunun hicbir seye faydasi yok, aksine kendime cok zarar veriyorum. Geceleri yataga girince bana yapilan haksizliklari dusunup kafamda niye oyle yapmadim, niye bunu soylemedim diye uykusuz kalirdim. Artik herkesi affedip huzura kavusmak icin cabaliyorum. Her seye iyi tarafindan bakmaya, insanlarin iyi yonlerini gormeye, beklentimi minimumda tutmaya ve herkese ozellikle en yakinlarima karsi mesafemi korumaya calisiyorum. Herkes yerinde mutluysa ve bana zararlari dokunmuyorsa fayda beklemiyorum. Olan her seyi gecmiste birakip bir daha yasanmamasi icin gereken onlemleri alip bugunumu zehir etmemeye ugrasiyorum. Daha yeni yeni basardigimi hissediyorum. Umarim yine sacma sapan bir sey yasamam ve bu cabam bosa gitmez. Ikinci dogumumda daha huzurlu bir lohusalik gecirmekten baska istedigim birsey yok.

Aynen ben de şu anda öyleyim açıkçası, haksızlığa sabretmek tüketiyor insanı

Bende cok kez kendime sozler verdim ama tutamıyorum, bir anda aklima geliyor hersey sifirlaniyor sinir harbi yasiyorum ama denicem tabiki psikolojik destek alarak gerekirse.

Deliksiz uyku mu, o ne:) ben gecede en az 10 kere uyandığım için:) bende görürüm inşallah deliksiz uykuyu. 5 gecedir de olsa siz iyisiniz yine benim yerime de uyuyun:) Feslegen Kokulu Nane Durmak, yıkılmaktan önceki son adımdır. Anneler

Bende öyleyim ama kesinlikye öfke değil kızgınlık falan da duymuyorum. Bebeklerimi büyütürken hep yalnızdım yardım istememe rağmen kulak asan olmadı çeşitli bahaneler sunuldu üstelik çalışan bir anneyim çoçuklarımı tek başıma bakıcı kreş öyle büyüttm kaç bakıcı değiştirdim hatırlamıyorum bile ne rezillikler hastalıklar çekildi hastane odalarında günlerce yatış yapıldı onlardan hiç bahsetmeyim bile. çok isterdim bebeklerime şöyle 2 /3 yaşina kadar anneanne veya kv baksın ama bakmadılar kendi rahatlarını gezmelerini tozmalarını düşündüler. Öfkeli değilim ama çok soğudum 1 ay seslerini duymasam aklıma bile gelmiyor görüşmek nerdeyse zoraki arıyorum artık ayıp olmasın diye o eski içten gerçekten olan sevgim yok oldu sanki hayatımda hiç yoklarmış gibi hissediyorim ben. Bu sadece kv karşı değil anneme karşıda böyle hissediyorum

Anlattıklarınızdan profesyonel yardıma ihtiyacınız olduğunu anladım. Bir psikiyatriste başvurun lütfen. Şu sıralar okuduğum çok güzel bir kitap var. Az Seçilen Yol. Yazarı Amerikalı bir psikiyatrist. Öfke duygusunun, orta yaş öncesinde kontrol altına alınmasının zor olduğunu yazıyor. Az önce bu satırları okuyup, derin düşüncelere daldım. Kendini ve insanları anlamak, tanımak isteyen herkese tavsiye ederim.

Geçmişe sünger çekmeyi öğrenmeniz en önemli önerim olacak. Çocuğunuza odaklanın sadece. Onunla geçirdiğiniz güzel zamanlara, gelişimine, onun için yapabileceklerinize. Bunlar sizi pozitif motive eder. Eğer eşiniz ile bir probleminiz yoksa onunla daha etkin zaman geçirmeye çalışın. Birlikte birşeyler yapın, zamanlarınızı etkin ve dolu dolu geçirin. Özellikle bol sohbet edin ve bir birinizi anlayın. Başkaları yerine, çocuğunuz ve eşiniz için düşüncelerinizi yoğunlaştırın. Boşverin size gelmeyenleri, sizi üzenleri, size laf sokanları, aramayanları, ihtiyacınıza koşmayanları. Siz bir aile olarak kenetlenip herşeyin üstesinden tek başınıza nasıl geldiğinizin keyfini çıkartın. Kimseye ihtiyaç duymayışınızın, çocuğunuzu tek başınıza zorlukla ama başarılı bir şekilde yetiştirmenize odaklanın. Hayatı başkalarının dediklerinde, yaptıkları veya yapmadıklarından üzülerek, kırılarak enerjinizi tüketerek yaşamayın. Hayatı başardıklarınızla, evladınız ve eşiniz ile olan huzurunuzla yaşayın. Boşverin başkaları ne halleri varsa görsünler...

Insan verdiği degerin karsiligini goremeyince zor oluyor.

Gunaydin Dogumdan sonra herseye herkese ofkesi olusan var mi? Yapilan haksizliklar gelmeyen yardimlar yenilen haklar.. Oyle bi ofkem varki herkese karsi aileme eşime. Depresyon belirtisi olabilir belki bilmiyorum bebegimle ilgili bir problemim yok ilk zamanlar kolikti cok zordu ve ben yalnizdim esim gece calisiyordu ozamanlar. Suan 1 bucuk yasinda oglum hersey duzene girdi esimde gunduz çalışıyor ama ben hala herkese karsi ofke duyuyorum. Cok sinirli bir insan oldum onerileriniz var mi bununla ilgili?

o zaman kesinlikle bir uzmanla görüşmek. altında yatan sebepler bulunmalı ve bu şekilde çözüme kavuşturulmalı.

Troidim normal sadece d vitamini eksikliği cikti. Bende oyleyim asiri sinirliyim herseye ya bu sinir beni yordu K knickerbockerbande

Bebeğim 1 bucuk yasinda hala gecmedi :))

Ne öfke ne kırgınlık, sadece canımdan çok sevdiğim hiç kimseyi şimdi eskisinin çeyreği kadar bile sevmiyorum. Ama içimde büyütüp uzatmiyorum da, öyle kabulüm herkes..

Haksizlik en yakınından gelince cok acıtıyor gerçekten. Bazi insanlar daha dayanikli olabiliyor ama ben cok çöktüm özellikle annemin yaptigi ayrim ve benim ona verdigim degere karsilik beni yalniz birakmasi sebebiyle. Kotu oldugumu soyledigimde bile duzeltmek icin yardimima kosmadi.

Mutlaka etkisi var. Benim oglum da dogdugundan beri zor bir cocuk yeni duzelmeye başladı uykulari. Cok tahammulsuzlestiriyor gercekten

Kilit nokta bu bencede. Oglumla tum gun ikimiz basbasayiz ve dusunecek cok vaktim oluyor surekli biseyler kafama takiliyor soyle oldu boyle oldu.. Lohusayken asiri uykusuzdum sadece ve cok dusunecek vaktim yoktu kolik bebekle birlesince tek derdim uykuydu. Sonra biseyler duzelmeye basladi ben vakit kazandikca takildi kafama yaşananlar. 8 aylikken regl oldum bebegim 15 aylik o süreden beri düzenli oluyor. Sorunun kaynagi sadece benim sanirim.

bi şey beklememek hayal kırıklığı yaşatan insanlara bundan sonra daha mesafeli olmaktan başka yapacak bi şey yok kabullenmek en mantıklısı

Bende oldu. Verilen sözler tutulmadı diye bazı kişilere karşı doldum. Yalnız bırakıldım ki ben herkese yardım etmiştim. Beklenti içindeydim ama mümkün mertebe bir şey aksettirmedim. Söylediğim ilk anda da suçlu ve kinci oldum. "Sen müsaittin biz meşgulüz" e geldi olay. Ki bunu diyen şehirler arası turlara katılır zaman yaratıp :) İstediğim haftalarca yanımda kalmaları değildi sonuçta. Destekti ellerini tamamen çekmemeleriydi. Ama demek ki sandığımdan zormuş. O kadar yapabilmişler. Ben de öğrendim ve artık hiç bir şey beklememeye başladım. He onlar yalnız bıraktı diye ben evladıma bakamadım mı? Gayet de iyi baktım. Ama bazı şeyler bende bitti. Onları da afettim. Anladım ki insaoğlu içinde bulunmadığı her durum için çok kolay kuru sıkı atıyor. Bundan sonra icraat görmeden kimsenin ilk soylediğine itimat etmiyorum. Siz de böyle yıpratmayın kendinizi. Allah sağlık sıhhat versin. Gerisi önemsiz. Allah iyilik verdikçe herkes gemisini yürütür bir şekilde.. Gerekirse psikolojik destek alın ama inanın hiç o kadar önemli değil. Değmiyor. Demek ki değerim bu kadarmış. Demek ki ağlak zırlak biri gibi değil de kendime yetebilen biri gibi görünüyormuşum deyin geçin..

Esimin ailesiyle cok nadir gorusuyoruz soyleyecegimi soyluyorum ama konu kendi annem olunca daha cok kendimi açıyorum duygularimi anlatiyorum ama anlamiyor. En cok kirginligim ona zaten. Kendi kendime isin icinden cikamiyorum destek sart oldu..

Bir süre sonra öyle çok üzücü falan gelmiyor kuzum. En fazla şeye üzülüyorsun, zamanında ne kadar çok sevdin, neler yaptın, ve sende aynı şekilde sevildiğini, senin için de aynı fedakarlıkları yaparlar diye düşündüğün anlara üzülüyorsun.. Ama o da geçiyor, herşeyi öyle kabullenip, bir daha aynı kazığı yememek üzre, kendinden başka kimseden zerre beklenti içinde olmadan yoluna devam ediyorsun :) :)

Sizinki emiyor mu? Belki o yuzden sık uyaniyordur benimki emmiyor suan. Umarim duzene girer bende cok umutsuzdum ama mucize gibi oldu bi anda :)

Yok Estağfurullah gerçekten oyle :) Surekli takintili sekilde dolasan sinirli bi insan oldum komik gerçekten. Bende sabrimin son sınırına geldim gibi hissediyorum içim yoruldu artik boyle cok garip bisey. Bunun bi adim otesi affetmek demekki az kaldi hissediyorum :)) zaten boyle deli gibi olmak istemiyorum ya yoruldum

Asıl kendi annesine olan duygulari daha agir oluyor insanin. Yabanci olsa siler atarsin ama gormek konusmak zorundasin bi yandan. Bende cok sogudum benimki keyfi icin de degil ablamin cocuklariyla ilgilenmekten ki ablam calismiyor, bana destek olmadi. Esimle basbasa hic çıkamadık mesela 1 bucuk yildir. Ayrımcilik beni mahvetti psikolojik olarak. K knickerbockerbande

Aynen katiliyorum. Cok guzel yaziyorsunuz ikinci defa ayni duyguyu yasadim baktim siz yazmissiniz. Terapi gibi geldi. Pozitif bir enerji yayiyorsunuz. Tesekkur ederim. esergry Nirvana Anneler

Peki ilaclarin yan etkisi oldu mu uyku kilo gibi seyler?

1.5 yıldır gecmeyen ofke herkesten çok size zarar verir. Bırcok hastalığın kaynağının sınır stres olduğunu hatırlatmak isterim. Psikolojik destek almanızı tavsiye ederim.

Tabi destek de alabilirsiniz. Ama affedin. Kendiniz icin.

1 bucuk yildir sadece son 5 gecedir deliksiz uyuduk, oncesi saat basi 2 saatte bir kalkardi sebepsiz. Gunduzleri asla uyumazdi besiginde, 2 haftadir filan uyumaya basladi. Cok iyi geliyor yasadigimi hissediyorum :) D Dediyy Çoğul tontikolar.. Üyelik İptali tek ayak

Kesinlikle oyle ama gelecege dair umutsuzum malesef. Silkelenmem gerek..

Kendi ailen ve esin de dahil olmak uzere insanlardan beklentini minimum tut. Insan beklentiye girdikce yapilmayanlar daha da sinirlendiriyor.

Ah ya. Cok üzücü ama bizi buna mecbur birakiyorlar. Sevgim bitmesin duzelsin dedikce hicbisey degismedi.

Olmaz mı? Benimkiler 5 ve 6 yaşındalar hala kimseyle görüşmüyorum en yakınlarımın dışında. Kimseye tahammülüm yok.

acilen troid hormonunuza baktirin, hamilelik troid sorununu tetikliyor ve bu aşırı sinirlilik öfke hali yaşanıyor. Ben de doğumdan sonra bu sekildeydim ve fark edemediğim için bebeğim 4 aylıkken sütüm kesildi, bu teh hormonundaki bozukluk sütü kesiyor. Neyse herkes içime şeytan kaçtığını düşünüyordu :))

Benim kendi ailemden yada eşimden bir şikayetim yok fakat eşimin annesi doğum sonrası o kadar çok haksızlık yaptı ki.. Anlatsam roman olur. Kırılmasın diye yüzüne hiç bir şey söylemedim ama içten içe çok kırgınım. Olanlardan dolayı çok mesafeliyim. Aramıyorum, sormuyorum. Ayda 1 2 kez anca görüşürüz. Eşimde biliyor ve bana hak veriyor. Bu kadarı yetiyor bana.

Hayir emmiyor. O yuzden isim daha kolay aslinda bende düşünüyorum psikolojik yardim almayi mutlaka cunku tek basima altindan kalkamiyorum.. Bende sebebi uykusuzluk yorgunluk sanirdim ama oglumun deliksiz uyumaya basladigi son zamanlarda bile ayni durumdayim.

benımde oyle oldu ve 2 sene surdu bu acıkcası aklıma geldıkce agladıgım bıle oldu dun gıbı aynı taze kırgınlık ve ofke baktım mılletın umru degıl uzulen benım ee dedım hem haksızlıga ugrayan hem uzulen hemde kafaya takan benım? zaten haksızlık yasamısım kendımı neden daha fazla uzuyorum habıre hatırlayarak dedım ıcten ıce kendımı onları affetmeye zorladım dedım affettım be sızı :) hayat bana yasattırdıklarınızı yasatmadan bıtmeyecek hak adalet karma dıye bırsey var nasılsa ne takıcam be kafamı ben affettım benden cıktı sız basınıza geleceklerı dusunun sımdı dedım kendı kendıme bır hafıfledım anlatamam gercekten... ogun bugundur kafaya takmıyorum ve bu sayede bırseye kırıldıgım zaman dırek o anda su davranısına kırıldım demeyı de ogrendım mıllet dusunmuyor umursamıyor bız nıye takalım? ayıp onların sorun onların yasatılan bızız ama cozmesı gereken onlar sız nıye takıyorsunuz kafayı onlar taksın :)

Herkesin alacagı ilacı farklıdır. Bence ilaç tedavisinin yanında terapiye de ihtiyacınız var, butun bu yasananlara karsı farkındalık geliştirmemiz için. Terapi de yapabilen bir psikiyatr bulun.

Doğuma gerek yokki ben doğurmadan hamile bile kalmadan herşeye karşı böyleyim haksızlığa asla gelemiyorum

canım yazdıkların çoğunlukla beni anlatmış doğum sonrası beklediğim ilgi yardım destek her de deniyosa işte gelmedi. insanlar bi tuhaflaştı gözümde kayın validem eve gelmek için davet bekler oldu görümcem alıngan, ödünç verdiğim eşyalarım kapının önüne çöp gibi bırakıldı komsulara dedikodum yapıldı kötü gelin oldum anlayacağın vs vs... en sonunda kestirip attım ya boşanıcam ya görmeyecektim bazılarını ben ikinciyi seçtim.. eşim allah razı olsun hep teselli modundaydı ama yetmiyo onada çatıyosun sonunda psikoloji normal değil malum.. benimde çocuğum bir buçuk yaşında hala görüşmüyorum o aileyle ve yaşadıklarımı düşündükçe sinirden patlıyorum yardım filan almadım sadece zamanla görüşmeyince takmamayı öğrendim diyelim işe başlayınca kafam dağıldı biraz sana tavsiyem evde oturup düşünme artık çıkmak zor değil havalar iyiye gidiyo çıkabildiğin kadar çık eşinle de çatışma laf sokma en azından mutlu aile ortamı yaratınca diğerleri nin etkisi azalır.

Yok. Aksine ilaçlar bende enerji yaptı ve kilo verdim. Bende depresyon zamanı aşırı yeme isteği olur, kilo alırım. Yeme isteğim gitti kilo verdim. Ama tepkisizleştim. Biri hakaret etse gülmeye başlıyordum umursamıyordum. Kimse hakaret etmedi yani örnek olarak söyledim. :))))) choccywhoccydoodah

Anlayabiliyorum, zor çocukla uğraşmak gerçekten çok zor. Benimki gece boyu oturur sabah 6-7lerde uyurdu, sinirimden oturur ağlardım. Düzelcekler diyip avutuyoruz kendimizi:) . push ;

hersey guzel olacak

Bende de cok yeme isteği var ozellikle tatli şeyler. Bende tepkisiz olmak istiyorum çünkü asiri sinirimle kendime ve eşime zarar veriyorum. Bakalim bana da ne sekilde tedavi uygulayacaklar randevu almam lazim

Kadinlar olarak çoğumuz yasadik demekki bunu. Tahammül azaliyor D Dediyy Çoğul tontikolar.. Üyelik İptali tek ayak

oğlun emiyor mu? uykusuzluk yorgunluk sinir ve öfkeye ilk neden. zamanla uyku düzeniniz oturunca sen de sakinlersin. bir uzmana başvurmanı tavsiye ederim. oğlun emiyorsa bile emerken kullanılabilecek hafif sakinleştiriciler var. ve evet beklentilerini küçük tutmak zorundasın. içinde büyüt büyüt bir yere varılmıyor. herşey kafada bitiyor. düşünmemeye çalış kendini değişik aktivitelere ver. kitap, dizi, spor, yemek, temizlik, gezmek, sinema, tiyatro ne ile ilgiliysen. bu süreçte sosyalleşmek insana iyi geliyor. ama mutlaka bir psikologtan randevu al. devlet hastanelerinde bile var. ya da oğlunu sürekli götürdüğünüz çocuk doktoru varsa veya sağlık ocağındaki aile hekimine sorabilirsin emzirirken rahatlamak için ilaç alabilir miyim diye. doktorlar daha doğru bilgiler verecektir.

Esimle ufak tefek problemlerimiz var benim sinirli davranislarim onu da yipratti neden soyle yapmadin neden boyle davrandin diye surekli basinin etini yedim. Zamanla sogukluk olustu. Cunku atamadim kafamdan bazi seyleri gecmisi hep önümüze cikardim. Bazen tek basima buyuttum tek basima herseyin ustesinden geldim demek inanılmaz gurur verse de kendi kendime kaldigimda icim sizliyor hic mi sevilmemisim diye. M

Ben doğurmadan böyleyim haksızlığa asla gelemiyorum

Hakkınızda hayırlısı olsun.

Ilk zamanlar oldu ama 1.5 sene geçmesine rağmen sizdeki durumun değişmemesi pek normal değil gibi. Tabi ki lohusa kafası bambaşka, ilk çocugumda panik atakta eşlik etti buna ve zor atlattım, yine de 1.5 yıl sürmemiştir, ikinci çocukta depresyona girecek vaktim bile olmadı, lohusa olduğumun farkına kızımın okul toplantısına oğlumla gidince, orda sordular kac aylık diye,20 günlük deyince ben, insanlar ay siz lohusasınız daha dedi de anladım zira vaktim olmadı iki çocukla depresyona girmeye. Bence kafanızı meşgul edecek meşgaleniz yok şu an, ondan hala takiyorsunuz. Ben bunu ikinci cocukta anladım. Oğlum 8 aylık olacak, kızım ilkokula başladı, hala koştur koştur geçiyor günler ve kendimi dinlemeye, kafama birşeyleri takip üzülmeye vaktim yok ki çalışmıyorum. Regl olmadıysanız hala onunda etkisi olabilir durumunuzda. Ben reglken veya olacakken sinirli, gergin ve mutsuz oluyorum.

depresyon değil bence, bende de oldu oğlum 2 yaşına yaklaşınca kabullenmiştim bazı şeyleri şimdi yeni bebeğim var o kadar şiddetli olmasada kızdığım insanlar oluyo yine

Rica ederim, ama gerçekten en önemli olan bu ve bizlerin yaptığı en büyük hata da bu. Kendimiz için ve ailemiz için hayatı yaşamak yerine, başkalarının bakış açılarına ve düşüncelerine önem vererek yaşıyoruz. Ben şahsen durup düşününce "hiç kimse benim için kendi hayatını yaşamıyor" diyebiliyorum. Ve hiç kimse de benim ne halde olduğumu umursamıyor, o zaman neden onlar için yaşayayım?

Esime karsi söylüyorum o an herseyi hatta biraz fazla söylüyorum ama en büyük kirginligim anneme ve onunla konustugumda hemen duygu sömürüsü moduna geciyor konusasim kalmiyor.

eşin ve çocuğunla iyi isen kalan durumları unut ve hayatına bak derim. önemli olan eski kırgınlıklar mı gelecek mutluluklar mı?

Oyle gercekten ya olan bize oluyor. Esime soylesem cok büyütüyosun anneme soylesem ne yapsam yaranamiyorum modundalar sinirimle basbasa kalıyorum. Şöyle affettim deyip önüme bakmak isterdim ama bana bunu nasil yapar diye kendi kendime sinirleniyorum mesela daha farkli yasayabilirdim ilk zamanlarimi veya annem biraz daha ablamla degilde benimle ilgilenseydi psikolojim daha iyi olurdu.. Ay catlicam vallahi bende affetmeye calisiyim :)

Benimki emiyo evet, hem de fazla emiyo. Açlıktan olmasa da alışkanlıktan sürekli meme der. Sevindim sizin adınıza iyi uykular:)

Evet oyle oldu bende de. Mutlu olsun diye ugrastigim insan en zor zamanlarimda beni yalniz birakti. Kimseden beklentim kalmayacagi zamanlari bekliyorum ancak öyle huzur bulacağım. Çünkü hala birakamadim degisir beni anlar umudunu.

affedebılmek ıcın bunu ogrenebılmek ıcın ınsan sabrının sonunu gormelı o sınırı o zorlamayı gormeden yapamıyor o duruma dusmelı sızın hala mucadele ve bas edecek sabrınız oldugundan henuz tukenmemıssınız guluyorum kusura bakmayın ama sızı okadar ıyı anlıyorum ve yasadıklarıma sımdı okadar guluyorum kı ondan sızde bır gun bırıne boyle yazıp guleceksınız aslında ıcınde bulundugumuz duruma kendımızı kendımız sokuyoruz bunun caresız bızız ıcımızde dıye :) zamanınız var dıbıne kadar uzuntuyu yasayın kafaya takın once sonra takmamayı ogrenıyorsunuz takınca elınıze bırsey gecmedıgıne ıkna oluyorsunuz :)

Çocukla uğraşmak , gece doğru düzgün uyuyamamak, yorgunluk öfkeli ve sinirli yapıyor insanı. Bende doğumdan sonra aşırı tahammülsüz ve sinirli oldum, 1,5 yaşına girmek üzere benimkide. Bütün hayat alt-üst olunca normal böyle şeyler. Herkes farklı yaşıyor tabi. Feslegen Kokulu Nane Durmak, yıkılmaktan önceki son adımdır. Anneler

Bu cümleler çok etkiledi beni. Teşekkürler...

Ben eşimden resmen nefret ediyordum, ailesinden ve kendi ailemden, çok kırılgan oluyoruz ve herkesden çok ince düşünmelerini bekliyoruz galiba. Kendinizi sürekli telkin edin, normalde bu kadar kızmam loğusa olduğumdan böyle hissediyorum diye. Benim1 yılda tamamen bitti. 7 ay çok şiddetli geçti. N nscckts Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak