Hanımlar, bu depresyon nasıl bir şeydir? Ben çok takmazdım, zayıflık olarak görürdüm. Ninemin bir sözü vardı; arsızlığın adını depresyon koymuşlar, biz o kadar çektik, hiç depresyona girmedik derdi. Ama öyle bir hal var ki üzerimde, aşamıyorum. İki senedir sorunlarım vardı, çok uğraştım, mücadele verdim, eşimle tartıştım filan, çok çalışmama rağmen sonuçsuz kaldı. Derken bana bir haller oldu. Devamlı ağlıyorum, iş güç yaparken kafamda hep aynı düşünceler. Ve artık hayatıma engel olmaya başladı. Eskiden yaşadığım sorunlu zamanlara göre çok daha iyi şartlardayım ama sanki bir duygu boşalması yaşıyorum. İstediğim saatte uyanamıyorum ne kadar erken yatsam da. Uyandığımda da bütün gün gözümde uykuyla dolaşıyorum. Bir günün işi diğerine, 3. Güne kalıyor. Zorla Kalkıp yapıyorum ama de ki bir saatlik iş 5 saatte yapılıyor. Devamlı bir şeyler yeme isteği.. Arkadaşların yanında bir maske takıyorum. Kendime devamlı olumlu telkin veriyorum, bunlar olabilir ama şunlar da var. Çok iyisin filan diye, 5 gün bakıyorsun toparlıyorum, sonra birden yine bir şeyler basıyor. Ağlayarak dualar ediyorum secdede. Kendimi topluyorum. Bunların hepsi bir yana, tek başıma olsam dibe vurur çıkarım. En kötüsü çocuğun olması, ve onun bunları görmesi. Ve onun bakımına yansıyor olması. Ne yapmalıyım? Eşimle paylaşıyorum devamlı, başka anlatacak kimsem yok. Bu haller bir senedir ara ara yokluyor. Dünden beri doktora gitmeyi düşündüm artık. ama doktorun yapabileceği ne var? benim sorunlarımı çözecek değil, başka bir bakış açısı sunacak değil. Bundan 8 sene önce 3 defa gittim psikiyatriste, hiç de işe yaramadı. Ama bu hastalık gibi bir hal, belki işe yarayacak bir yöntem, ya da ilaç vardır, Bu da ilaçla geçen bir hastalıktır diye bakmaya başladım. Terapiden fayda gören, bunu aşanlar var mı aranızda? Ne yapmalıyım?

Beni bunaltan şu oldu. Eşim iflas etti biz evlenir evlenmez, hep destek oldum, iş kurduk, şimdi iyi kazanıyor. Annem zaten hasta, babamın işi yurt dışında. işlerine koşturuyorum. oğlum için devamlı oyun, ders, aktivite arayışları.. onların hayatı için uğraşmaktan devamlı kendim koyduğum ve dahası kazandığım hedeflerden vazgeçmek zorunda kaldım. Eşim beraber biz ayaktayız diyor ama ben kendi ayaklarım üstünde durabilmek istiyorum. Liseden beri şehir dışındayım, kendi ayaklarım üstünde durmaya formatlanmışım. Şu anda işler iyi, ama ben bunun tersini de yaşadım. Ona endeksli olmasını istemiyorum tüm hayatımın. Belki bu da mikrobik bir düşünce, tek başına ayakta durma isteği. MissCherryBlossom

10 gün olmuş konuyu açalı. Ve o kadar iyi geldi ki burası, paylaşmak istedim. Allah çaresiz dert vermesin, o kadar küçüldü ki sorunlar gözümde. Yalnızca birileriyle paylaşmak istemişim, anlatınca rahatlamışım. 10 gün olduğuna inanamadım, çünkü bir sürü şey sığdı o kadar zamana. Ve zamanlama çok iyiymiş. Aynı ruh haliyle yetişemezdim. Konu açtıktan sonra bir rahatlamayla, evi toparladım önce, eşime akşam yemeğe çıkalım dedim, bugün de son olsun benim mutsuz günlerime. Gittik. Diğer gün, genel temizlik yaptım. Bir telefon, şehir dışından arkadaşımın acil bir işi çıkmış, gece kalmaya geldiler. Onları ağırladım elhamdülillah. Çocuk gezdir filan tatil bitti. Ben çok rahat bir insan değilim galiba. Bu yüzden hem psikolojik, hem fiziksel olarak yorgunluk olarak dönüyor bu bana. Ve okula giden çocuğu olan bir anne için aşırı yük olabiliyor bu. Annemse çok fazla rahattır, takmaz kafasına. Düşünmez de. Böyle olunca, herkes onu hesaba katmayıp, e yapacak da olmayınca başka, işler de olmayıversin diyebiliyor. Ama İşler de olmayıversinle bitmiyor işte. Bugün ihmal edip yapmadığın, sonra sana ihmal faturasıyla dönüyor. Sonucu kafana takmayacaksan, sorun yok ama ben onu çok yapamıyorum. Kardeşimin düğün hazırlıkları için fazla acele ediyorsun, nişanda da böyle yaptın ama bak oldu hepsi diyor. E nasıl oldu, ben bu sene kesin atanacağım sınava hazırlanmak için gittiğim dersaneyi bırakıp işere koşturdum da oldu. Ama nasılı önemli değil. Salı günü dedem katarakt ameliyatı oldu. Ananem ve dedem kışı annemle geçiriyor. Annemi arıyorum evde yemek var mı diyorum, yok diyor. Ben misafirliğe gidiyorum şimdi diyor. Ananemler hastaneden gelince ne yiyecek diyorum. Ananen eve gelince yapar diyor. E hastaneden gelmiş ananem dedem. Ameliyat zor olmayabilir ama akşama kadar hastane koridorunda geçmiş. Biz ne güne duruyoruz? eve gelince kendileri yapıp yesinler. Ben bunu kabul edemiyorum. Yemek yap da demiyorum. Durumları çok iyi. Bir yardımcı kadın çağırıp iki kap yemek hazırlatmak işten bile değil. Zaten Çarşamba annemi dişçiye götüreceğim için yanlarına gidecektim ama rahat duramıyorum, yemek hazırlayıp, akşam oğlumu okuldan alıp akşam onlara gidiyorum. Sofralarını kuruyorum. Akşam dön, çocuğa dünden kalan ödevini sabah yaptır, okula gönder, annemi götür. Tekrar telefon, Cumartesi uzakta bir yere gidilecek. Anne şimdilik kalsın. Önümüzdeki haftaya inşallah dedim artık. Erkek kardeşim üniversite okudu yıllarca, ama okumadı. Gitmedi. Babam yurt dışından gidip geldiği için, kardeşimin annemin yanında olması onun için bir rahatlıktı. Gidip gelip, okumuyorsun, para yediriyoruz deyip, hiçbir şey yapmadılar. Bir şeyler yapın, kendi işinize alın dedik ama sorunlu dediler. Ki onun için ayrı konu açmayı düşünüyorum bir ara. Ama altta yatan sebep, o evden çıkmazsa, evde annemi düşünmek zorunda kalmayız, seneler içinde kendi kendine çözülsündü. Neredeyse 30 yaşına gelecek çocuk, bakın yapmıyor. psikolojik sorunları var ve çoğu evde kalmaktan kaynaklı. Kendi haline bırakırsak yapacağı da yok. Bu yaşta hala eline para verip, bir de harçlık verdiğin için ezip, evde kalmaktan başka ona bir kariyer çizmekte yardım etmezsen gittikçe kaybediyoruz. Gerçekten 21-22 yaşında çok daha açık, benim oğluma kendi oğlu gibi ilgili bir çocukken, 27 yaşında telefon ve internet bağımlısı, karşılıklı oturup konuşurken bile kulağında kulaklık internetten oyun yorumları dinleyen bir adam çıktı. Kadınlar kendini farklı da tanımlayabilir ama işi olmayan bir erkek ne evlilik düşünebilir, ne sosyal hayat. Gittikçe kopuyor dünyadan. Çünkü akranları, ya iş güçte, kimisi evli, çocuklu. arkadaş çevresi kalmıyor. Eşim bu çocuğun ilgiye ihtiyacı var deyip, kendi yanına aldı. Şimdi 28 yaşında, Hala sorunlu ve dikkat dağınıklığı var ama şu anda bir iş yaptığını görüyor. Banka hesabında kendi kazandığı para var. Ve duruşu değişti. Sabah işi açtığı için, akşam erken yatıyor. Eşim kimi zaman kızarak düzeltiyor, kimi zaman överek. O kızmalar, ilgisizlikten bin kat evla. Ve Daha bir sürü şeyler. Velhasıl, herşeyi kendi kendine bırakmayı kabul etmiyorum. Ama kk sağolsun. Anlattım, rahatladım ve çok daha iyi baktım her şeye. 10 gündür çok çok iyiyim. Çok teşekkürler.

Saçma değil aksine çok mantıklı hisleriniz ama eşiniz kardeşiniz saçma bulabilir kendilerince çok takılmayın. Herşey için çok fazla koşturmuşsunuz ve yorulmuşsunuz. İlaç kullanmalık bir durumunuz yok sanki sadece fazla yük var üzerinizde. Dilerseniz yardım alın profesyonel bir göz size dışarıdan baksın. Ya da bol bol anlatın hislerinizi kendinizi dışa vurun. İnsanların sizi anladığını hissettikçe rahatlarsınız. Bence siz mesleğinizi yapmaya başlarsanız bu hisleriniz geçecek, şimdi ağır gelenler günlük hayat telaşesi haline gelecek. Bir de mükemmel anne-evlat-ev hanımı-eş-kardeş olmaya çalışmayın bırakın bazı şeyler eksik kalsın. O da çok yorar sizi. Bırakın insanlar da bazen sizin için koştursun.

Aktif bi hayatın da varsa niye depresyon mesleğin de varmış beteri beteri var sağlığın yerinde mi çok sukret bi evladinda var kendinden kötüleri düşün ölümü düşün kendine ve sevdiklerine hayata zindan etme

KIZMA BACIM DELİSİN

psikiyatrist değil de psikolog diyorum. ben psikoloğa hiç gitmedim yaşadığım yerde zaten psikolog falan aşırı lüks şeyler bulamazsın böyle şeyleri burda. hastanesinde kadın doğumcu bile olmayan bir ilçe, sen hayal et yaşadığın yerde araştır istersen bir, devlette nasıl oluyor özelde nasıl oluyor hiçbir fikrim yok. ama bundan 7-8 sene önce psikiyatriste gitmiştim ilaç başladı direk, 1 ay sonra kontrole gittiğimde "sen sevgilinden ayrılmıştın demi?" dedi "yoooo" dedim, "ailende vardı senin depresyon demi?" dedi "yooo " dedim. sonra bana depresyona girenlerin beyinde bir sıvısının azaldığını yapısal olarak kolay depresyone girdiklerini kendisinde o sıvının çok olduğunu hiç depresyona girmediğini falan saçmaladı. yeni reçetemi verdi. çıkışta en yakın çöp kutusunu bulup attım reçeteyi ilk ve son antidepresan deneyimim oldu o bir ay

çalışmak, eğer çalışabiliyorsan muhakkak dene. Meşgale kesinlikle bana kendimi unutturuyor. İmkanın varsa çalış canim

Sen hayallerini gerceklestiremedigin icin mutsuzsun bence. Tek bir şeye odaklansan daha rahat edersin. Kpss den vazgecme derim ama.

nesi saçma ki siz öğretmenlık okumussunuz çalışmak istemenizin nesi saçma illaki maddi durumu kötü olanlar calısmıyo

psikiyatrist değil de psikoloğa gitsen diyorum. psikiyatrinin yapacağı zaten belli malum antidepresan kullandıracak. ama psikologla görüşüp terapilere başlasan sonrasında gerçekten ihtiyacın varsa ilaçlara geçsen? hepimizde zaman zaman çökkünlük, bıkmışlık oluyor ama artık günlük hayatını olumsuz etkiliyorsa uzmandan yardım almalısın bence de.

Ben de tam son cümlenizi yazacaktım. İnsan evde bunalıyor. Onca emekten sonra sonucun olmaması da insanı boşluğa düşürür. Özel sektöre yönelin parasına bakmadan yazacaktım ben de :)

İki sene önce hem formasyon alıyordum, hem ücretli çalışıyordum. Sabah 12 gibi çıkıp, aksam 10.30 da eve giriyordum ve dediğiniz gibi hiç bir işim kalmıyordu. Şu anda yük gibi gelen şeyler yalnızca günlük hayat içinde pat pat biten şeylerdi benim için. Yalnız kalma hissi sanırım. Babam ve evlenecek kardeşim yurt dışında. Nişanından 1 hafta önce gelebildi. Ve son sırada abla gidecek çikolatayı ve çiçeği yaptırıyorum dedi. Kulaklarıma inanamadım sevinçten. O kadar garip ve hafifletici geldi ki bir işi başkasının yapıyor olması. Doğru yerdeyim diye düşünüyorum. Gerçek hayatta paylaşmam sıkıntımı. İşi yapabilecek olana söylerim, yapamayacaksa hiç dert gibi anlatmam. Burada anonim anlatabiliyor olmak iyi geliyor. yrn3

annesini sevmdigini nerden cikardiniz acaba? ona bakmak agir gelio bakmak istemiorum die bisey de dememis, sadece icinde bulundugu durumu tasvir etmis bence. basiniza gelmemis bir zorluk hakkinda ne kadar guzel "olsa olsa tembelliktir" diebiliosunuz. umarim boyle bir hali hic yasamaz ve konu sahibini anlamak zorunda kalmazsiniz. mutlu gunler dilerim

Konuyu açarken saçmalayacaklarsa olanları da göze aldım artık. Ağzı olan konuşuyor. Dediğiniz gibi sonucu anlatırken durumumu tasvir etmem gerekiyor yalnızca. Ben annemin hayırlı evlat olarak ailemin gözüne girmek derdinde de değilim. Benim hayatımda bildiğim oğlum var, annem var, eşim ve ailem var. Özellikle annem ve oğlum ben nereye, onlar oraya. Çünkü diğerleri başlarının çaresine de bakarlar ama ikisi benim parçam. Kardeşlerim evleniyor. Aile olarak bana elbet destek olacaklar büyüdükçe, ama annemin yıllardan beri hem sağlık olarak, hem psikolojik olarak edindiği zorlayıcı huyları var. Ve bunları dışardan birinin anlaması çok mümkün değil. O yüzden gelinlerimize de biraz da siz ilgilenin filan diyemem. Bu sorumluluklar daha çok kadınların yapabileceği şeyler. Tek kız olarak bu da benim işim.

tatlım ben bır gün ev işi yapsam akşam kaladan depresyona girerim, bana böle olman çok normal geldi, eve haftada bır misafri gelse kafayı kırarım, yanı bence sen süperısn, ıyı dayanıyorsun

Sevdigin seyleri yapmani tavsiye ederim pozitif bir arkadasinla bir kafeye gidip sohbet etmek guzel seyler yeyip icmek cok iyi geliyor mesela bana. Ya da guzel bir kitap okumak. Hayat cok yorucu isler hic bitmiyor insan bikiyor bikkinlik geliyor o yuzden biraz da mutlu olabilecegimiz seyler yapmamiz lazım. Kendini sakin bırakma eger bir defa icine gercekten dusersen beynin negatif dusunmeye alisirsa inan kurtulmak cok zor oluyor.

Ben de ilaçtan bir fayda göreceğimi sanmıyorum. Burası daha mantıklı geliyor bana. N nebilimben

Bende depresyon hastasiyim dedigin gibi bir kac gun bir kac hafta kendimi toparliyorum tam iyi oldum derken tepetaklak dibe vuruyorum. Benimde cocuklarim var cok etkileniyorlar ustelik su an hamileyim ve depresyon cok kotu sekilde tekrarladi. Haftada bir psikoterapi goruyorum Allah hepimizin yardimcisi olsun. Meslegin varmış derslerine ağırlık ver ise girip calis. evde kalma daha dogrusu yalniz kalma. Insan nefsiyle başbaşa kalinca vesvese artıyor. Bos kalmamaya çalış. Psikiyatr tavsiye etmem ilac verir ama ilaclik degil bence senin durumun bir psikologa git istersen. Sorunlarinin tam olarak ne olduğunu bilmiyorum ama hayati yeniden kesfedin adli kitabi tavsiye ederim kendini tanimak ve anlamak adına. Bana da bir psikolog tavsiye etmişti.

İçinde düzelme istegi yoksa doktor hikaye.

terapiste gitmenizi oneririm psikiyatr lar genelde olaya ilac vererek gecici cozum sunuolar, psikoterapistler sorunun kaynagina inerek daha kalici bi cozum olabiliolar.

emin ol herkes benzer dönemlerden geçiyor. benim de bir zaman geliyor elimi kaldıracak halim olmuyor, ama bir zaman da geliyor her işe canla başla sarılmışım. benim kendimde fark ettiğim durum, ne zaman kendimi iyi hissettirecek birşeyler yaparsam ve günümü doldurursam o kadar iyi oluyorum. ne kadar az düşünme, o kadar mutluluk. ben kendi adıma, çok ağır olan durumlar haricinde ilaç tedavisine karşıyım. bu tarz ilaçlar birşeyleri düzeltmek için vücutta başka yerleri baskılıyor. ki sizin de anlattıklarınız hepimizin normal hayatında karşılaşabileceği ruh hali. ondan kurtulmanın yolu da iç sesini dinlememekten geçiyor sanırım. M Molia

Hiç kan değerlerinize B 12 d vitamini falan bunlara baktırdınız mı. Bunlar bağırsaklardaki problemler troid hormonları vs depresyon yapabiliyormuş.

Misafir iyidir de. Ben mi biraz fazla beceriksizim. Milleti bıraksan devamlı gez toz. Ama ben misafirin sonrası iptal diğer gün. Geçen pazar 10 kişi annemde, bu Cumartesi 14 kişi eşimin akrabaları. Şimdi bu geçen pazar annemde olan 10 kişi bu hafta perşembe bana gelmek istiyorlar. Durayım bir bakayım, hem iyi olur, aradan çıkmış olur diyorum ama bir yandan iki hafta girsin araya bari diyorum. E

Oğlum için aşmam lazım zaten. Yoksa ben çok zor şartlarda dik durdum. Ama bir senedir ziyan yani hep. Onun için koşturuyorum, tek olduğu için devamlı komşu çocukları, akrabaları filan topluyorum, gezdiriyorum.

Evet biraz Ne konu bakımından

Depresyona girdiğinin farkındaysan bence bunu aşabilirsin. neden kendin için bişeyler yapmıyorsun?çık gez dolaş, arkadaşlarınla buluş, farklı uğraşlar bul kendine, seni depresyona sokan tek şey beynin, beynini yönetmek de senin elinde, depresyondayım, mutsuzum, içimden bişey yapmak gelmiyor, şöyle böyle v. s dersen dibe çökersin, bunu yapma bence.

Bu pazar arkadaşlarla buluşuyoruz inşallah. Atacağım bu hali. Bügünde miladım olsun inşallah.

Ev işi hariç hayatın nasıl? Hobi, uğraş vs...?

Ciddi bir problemin yok anlaşılan. Yürüyüş yap, spor yap, çikolata ye, puzzle al yap onunla uğraşırken herşeyden uzaklaşır beynin.

ne alaka şimdi konu sahibinin yazdıklarıyla kadın yok anneme bakıyorum ben bu yuzden depresyona girdim mi yazmış ya bu millet nasıl cımbızla çıkarabiliyor bu yorumları anlayamıyorum oturup 10 kere okusam konuyu gene cıkaramam ben bu yargıyı

biliyormusun daha bu sabah psikologla psikiyatrist arasında ne fark var acaba hangisine gitsem diye düşünmüştüm. bu aralar bende öyleyim. inşallah regl geçincede aynı duyguları hissederimde giderim. ilaç verip yollaması, derdimi dinleyip haklısında demesin bana yol göstersin istiyorum. psikiyatristemi gideyim diyorsun. devlette de varmı özel mi önerirsin. hiç gitmedim bilmiyorum

evet hatırlıyorum ben sizi ama ben anlam veremıyorum kızmayın ama ben sızın aılenızı bencıl buluyorum annenızı ve esınızı herkes kendını dusunuyor sizi düşünen yok ben kendimi düşünüyorum da asla boyle birşeyi annem istememz benim için hele dersaneye gıderken bırakmak falan eşiniz de istanbulu kazan dıyerek sıze basarılması zor bır secenek sunuyor suan o kadar ıngılızce ogretmenı atanıyor kı atanamayanın hatrı kalır:) bence dogru karar vermıssınız ne annenızı ne de esınızı dınleyın neresı oluyorsa orayı kazanın elbet bı sekılde yola koyarsınız insallah

:) gerçekten, afakanlar basıyor. Devamlı evde olduğum için devamlı gelen misafir cabası. Komşular akraba zaten, hep ev hanımı, her gün halı örtüsü silkmeler, camdan cama konuşmalar, bana yöneltilen eleştiriler. bunca sene hep okulda gördüler beni, şimdi o olmadı, otur evde, becer diyorlar ama ben o formatta değilim. Eşim gel, yanımda çalış diyor ama o mühendis. Ben yıllarımı başka bir şeye vermişim. Kendi uzmanlığım olsun istiyorum. 30 a aylar kaldı. Bundan önce yoktu bu haller. Bir çeşit muhasebe galiba. Kendimi 30 da görmek istediğim yerde değilim, hala uğraşıyorum ama eski enerji kalmadı. İstiyorum ki devamlı çat kapı ve emri vaki işler yerine, bir düzenim olsun. Benim gibi herkes de ona uysun. Arkadaşlar hep bir şekilde aile desteği alarak aştılar sorunlarını. Ben tek başıma yaparken hep ailevi sebepler eve bağladı. Destek istemiyorum ama köstek de olmayın diyeceğim, diyemiyorum. Hayat şartları, görevin varsa yapıyorsun işte. Bu arada bu gülen yüzler ve paylaşmak çok rahatlatıyor gerçekten. Belki eşim dışında birilerine anlatmak anlatmak işime yarar diye açtım konuyu.

Bu cok gereksiz bir cikis bence. Anneler dahi yeri geldiginde uykusuzluktan, yorgunluktan sikayet edebiliyorlar ki evlat dedigimiz meyvenin tadini yasayan bilir, buna ragmen sukursuzluge dusebiliriz. Cunku anne de olsan evlat da olsan es de olsan nine de olsan once insansin. Konu sahibi, Oncelikle sizi yaralayan hayallerinize set cekilmesi bence. Yoksa ev isiymis, cocugun aktiviteleriymis, gozunuze batmazdi. Hedefinize ulasamamis olmak yormus sizi. Ama bu da sizin elinizde. Baska sehri kazandiysaniz biraz daha gayretle istanbulu da kazanabilirsiniz. Demek ki potansiyeliniz var. Yalnizca diger insanlari onemsediginiz kadar onemseyin kendinizi de. Kolay gelsin.

Anlatamıyorum, eşim sen ücretli çalış, 500 mü alıyorsun. Normal bir öğretmenin kazandığı 2500 se, o 2000 i ben sana vereyim diyor. E arkadaşım ben zaten alıyorum senden parayı. Hiç kocamdan almaya çekinirim diye bir huyum yok. Çünkü zaten işi kurarken adım adım hep beraberdik. Benim de payım var orada. Ama ben ayrıca kendim de yapabilmiş olmak istiyorum. İşimiz yokken ondan bundan aldığımız sadakalar nasıl dokunurdu. Hayat bu, bir şey olsa, ben babam var, ya da eşim var demek yerine ben varım diyebileyim. Yani keyif için çalışmak güzel de, bir maddi teminatın olsun. Eşim sigortamı ödüyor şu an. Ama kendi sigortam ondan bağımsız da gidebilsin. Kardeşim hayır hasenat, dernek işi yap diyor, bunu zaten yaparım. Bu işler için çalışmayı bırakmak gerekmiyor.

Ben anlıyorum sizi hak da veriyorum. Eşiniz ben sana o kadar para veririm diye düşünüyor ama çalışmak sadece para için yapılan bişey değil ki. Kişisel tatmin başarma hisleri çok güzel şeyler, eşiniz olaya direkt ev geçindirme sizin rahatınızı sağlama gibi geleneksel bir bakışla bakabilir ama bizim gibi kadınların çalışması lazım iyi hissetmemiz için :)

Sorun ne nasıl bu hale geldin güçlü olmalısın kardeşim çocuğun için benim annemde depresyon geçirdi olan bize oldu cok etkilendik hep ağlayarak geçti çocukluğum çocuğun için dik dur

Ben bunu dünden beri bir ihtimal olarak düşünmeye başladım diyeyim. Belki bunun bir adı vardır, adı varsa çözümü vardır diyerek., yoksa devamlı yukarıda yazdıklarını yapıyordum. Br hafta, iki hafta, sonra yine sil baştan. Aynı ruh halleri. Bir çözüm bulmam gerekli. Seneye ücretli öğretmenliğe başlıyacağım artık, parasına bakmadan. Evde kalmak iyi gelmiyor bana sanırım.

peki illaki istanbul şart mı yanı ogretmenler ıllakı gıdıyor uzaga doguya falan ama sonra es durumundan gerı gelıyor gecıcı olarak ıstanbulu kazanmak belkı zordur o yuzden olmuyordur yoksa ıngılızce ogretmenlerı cok sanslı degıl mı atanma konusunda siz tam olarak annenızın sıze ıhtıyacı oldugundan bırakamadıgınız ıcın mı yoksa esınız ıstemedıgı ıcın mı olmuyor aslında atanmasanız bıle ozelde bıraz calıssanız sıze ıyı gelebılır bılırım bu duyguyu hem de cok ıyı cabalayıp ama hedefe ualaşamama, yetersız hıssetme, cok ıyı bılırım

Kendim gibi düşünen birini bulmak güzel, ben mi saçmalıklarım diyorum artık. Eşime, kardeşime o kadar saçma geliyor anlattıklarım.

Bir depresyon hastasi olarak senin icin sunu diliyorum umarim sende aynisini yasarsin da o zaman yargilamak yerine bu kisiyi anlarsin. . push ;

Çok takılmıyorum ben o Hanım'a. Saçmalasın. Ben kendim için önemli bir konuyu paylaştım. Ve sizin gibi anlayanlar var beni. Ve gördüğüm isteklerim de çok da saçma şeyler değil. Şartlarımla pek uyuşmuyor yalnızca. Onlar da aşılırAma bu halden kurtulmam lazım önce. Kendim için kurtulmam lazım, çocuğum için kurtulmam lazım. Çok zor şartlarda canımı dişime taktım çalıştım. İki sene eşim işsizken evimize baktım çok şükür. Hiç de üzülerek değil, devamlı eşime bak maddi sıkıntı imtihanların en kolayı, Allah çaresiz dert vermesin bize. Hepsini aşarız diye, ve bir gülmesine mutlu olarak yaptım bunu. Bunu da aşarım ama nasıl? Devamlı uyuyor da değilim. Bu sırada hala işler güçler devam ediyor. Bu haller bir yokluyor, bir gidiyor, ama artık düzeni bozuyor.

Maalesef depresyon artik sirf emo takilma modu degil. degisik sekilleri var. Mesela bende daha cok vesvese, panik atak ve anksiyete olarak kendini gosteriyor. antidepresan tedavisiyle kendime gelebiliyorum daha az dusunebiliyorum. Bence eskidende vardir ama bu kadar yaygin ve adi koyulmamisti. Bide ninelerimizin oyle seylere vakti yokmus, simdi kafalar daha mesgul ondan daha cok takiyoruz. Ben 4 yil boyunca ilac icmem de icmem diye kendimle inatlastim, psikolojik destekle duzeltmeye calistim. sonunda oyle bi hal aldi ki, dogum yaptiktan bi kac ay sonra vesveseden panikten bayiliveriyordum, evden disariya adim atamiyordum. arabaya binmek, sokakta yurumek beni korkutuyordu. hayatini ele gecirmeden sen onu ele gecir. simdiden gecmis olsun!

Ayı şekilde düşünüyorum.

İstanbul için çalışsam kazanırım. Ama istanbul un aldığı en fazla 80 kişi. bunun için oturup ciddi çalışmam lazım ve bu benim hayat şartlarıma uygun değil. Onun haricinde sınava her girdiğimde şehir dışına atanacak puanı kazanıyorum ama bu konuda aile desteğini bulamıyorum. Hatta hatırlarsan geçen sene açtığım konuda böyle konuşmuştuk seninle. Bn dersanedeydim, eşim hem ailene gidiyorsun, hem dersaneye. Bizi ihmal ediyorsun, dersaneyi bırak diyordu. Ben de burda sormuştum. Dersaneyi bırakmadım, devam ettim. ama sonra annem ameliyat oldu. bir senedir kardeşimin nişan işleri için unları hazırlayın dediğim halde kimse taşın altına elini koymadığı için, bütün işler de bana kaldı. Bıraktım dersaneyi, bir ay anneme bakıp, iki ayda nişan için koşturdum, oğlumu hep eltime bırakarak. Annem a evet nişan işleri sana kaldı ama ben de kız tarafına o kadar hevesli görünmek istemedim, o yüzden acele etmedim diyor. Ben şu anda bir iki sene özelde çalışıp, başımdaki işleri boşaltıp, şehir dışı da olsa çıkmayı düşünüyorum oğlumu alıp. Anneme de gel benimle kal diyeceğim bir sene. Ben nereye sen oraya. Ama zaten yapmış olduğum şeylere seneler sonra ulaşmak yıpratıcı oluyor. Eşimin şehir dışını asla düşünme diktası da artık geçersiz olacak, çünkü ben onun istediğini denedim ama yapamıyorum.

Anneniz üvey mi, oder sevmiyorsunuz? Bir insan hasta anasına bakmaktan nasıl sikayet eder, o sizi 9ay tasıdı, dogurdu, baktı Simdi ona bakmak agır gelir degil mi? Depresyona sokar insanı haklısın, misafir agırlamak vs. Ben cok sorun görmedim hayatınızda Bir saatlik işi bes saatte yapmak olsa olsa tembelliktir:) . push ; Seridina Guru Anneler

B12 baktırdım, gayet normal. Artık tıbbı bırakıp nazar filan mı demeye başladım bu iki senedir düzelttik durumları. Benim de enerjim düşüktür. Girdiğim ortamdan hemen toplarım üstüme negatifliği, kırılır muhakkak bir şeyler elimde. Tanıdıklardan böyle bir garip laf söyleyenler oldu arkamdan. Üstümdeki kıyafeti teker teker şuradan mı aldı deyip, ev almışlar zaten diyenler filan. Bilmiyorum ki, ben mücadeleci biriydim. Oğluma da çok iyi örnektim.

O düşünce mikrobikse ben vebalıyım :) Şaka bir yana ben de hep kendi hayatımı kendim kazandım. Aksini düşünemem bile, başkasına bağımlı yaşayamam. Sizin durumunuzda olsam ben de rahatsız olurum. Az veya çok para kazanmaya başlarsanız daha iyi hissediceksiniz bence, bağımlılık hissi insanın özgüvenini azaltıyor.

ben bunca sene uğraşmışım zaten, her işimi bırakmışım, kimi zaman çocuğumdan ve eşimden çalmışım. Ki eşim hep destek olmuştur bu konuda bana. Kusura bakmayın da bunca emeğimi sizin şikayet tanımlamanızla geçiştirecek değilim. Bu bir hal Ve ben aşmaya çalışıyorum. Bu ruh halini kapatıp yine işlere hep koşturuyorum. Ama bakın beni yetiştiren yine bu aile. Ve en çok annem istedi öğretmen olmamı. Kafası bir şeye kızdığında sen de bir şey olamadın der. İşte o zaman e peki ben kimin için çabaladım da olmadı diyorum kendi kendime.

ingilizce öğretmeniyim, iki sene önce atanıyordum, eşim şehir dışına çıkmamı kabul etmedi. Geçen sene dersaneye başladım istanbul a atanmak için. Annem ameliyat oldu, onun işler bana kaldı. Bu sene de düğününü yapıyorum diyeyim, evde olunca annemi doktora götürmeler, misafirini ağırlamalar hep bana kaldı. Bunlardan sonra başladı zaten. Ev işi zaten Demirbaş, onun haricinde ailemin işleri, ve dağınık kpss, ales çalışmaları. Hayatım bu şekilde.

Gerçekten öyle. Ben zaten dışarıda olmaya alışmışım, ev o kadar boğucu oluyor ki benim için. Eltim ev hanımı, işleyen Demir ışıldar diyor bana. Evini devamlı temiz tut diye. E benim evim temiz, düzenim belli. Her gün olmasa, 2 günde bir süpürgemi açarım. Ama her Allah ın günü toz almak keyif vermiyor bana. Haftada bir genel temizlik yetiyor. Onun yerine devamlı emeğimin sonucuna ulaşabileceğim bir işimin olması çok daha keyifli. Bir de çalışınca emri vakilerden kurtuluyorsun bir nebze. Bu akşam pat sendeyiz denmiyor, ya da kalk gel olmuyor. O zaman daha bereketli oluyor işler. 6. Sayfada yazdım, buraya konu açmak o kadar iyi geldi ki bana. İyi ki yazmışım. Kafamda bitti her şey. Eşimle kardeşimle konuştum. Benim atanmak için çabalarıma taş koydu eşim devamlı. Atanacak puanı aldım, şehir dışı diye göndermedi. Geçen sene, bu sene çalışamadın, yine şehir dışı tutar diye sınavı sabote etti, girmedim. Her şey aynı parasını vermekle olmuyor. Çalışmaya alışmış beyin, yine çalışmak istiyor. Parası bir iş için geçerli sebep ama çalışmanın ve ayaklarının üstünde durabilmenin verdiği psikolojik haz da ayrıca çok geçerli bir sebep. Erkekler bunu atlıyor. Bize parasını verelim otur deseler, keyfimize bakarız diyorlar ama eminim onlar da 3 gün otursa, 4. Gün bir şey bulup çıkarlar eminim. Tavsiyemizden ben de emindim ama sizden de duyunca daha da pekişti. Çok Teşekkür ederim.