Hepinize günaydın durumumu sizlerle paylaşmak istiyorum az önce başka bir siteye de üstü kapalı yazdım yeterli cevap gelmedi sizlerin düşüncelerini almak istiyorum. Sinir krizi geçirdiğimde kendime engel olamıyorum. Ya yere atıyorum kendimi ya da bir yerden diğer yere koşuyorum durmadan, etrafı dağıttığım oluyor, kendimi yumrukluyorum, tırnaklıyorum, bazen ağlamaya başladığımda bir kaç saniye sonra kahkaha atıp gülüyorum yine ağlıyorum. Saçlarımı yoluyorum. Kendimi tokatlıyorum. Önümde su varsa mesela kafamdan aşağı boşaltıyorum vs. vs. O anda canımın acıdığının farkına pek varmıyorum öfke nöbetim geçtikten sonra canım yanıyor. Küçükken çok travma yaşadım. Nedenini buna bağlıyorum. Annem tarafından terkedildim. Babamı aldattı başka bir adamla boşandılar beni babama bıraktı sonra onla evlendi. Buluşmalarına kaç defa şahit oldum beni de götürdü üstelik. Arada görüşüyoruz maalesef ben görüşmek istemiyorum ama. Babam tarafından da ruhsal şiddet gördüm ve cinsel istismara uğradım, babamında her pisliğinden haberim var o da annemi evliyken aldatmış, kendinden yaşça küçük çocuğu yaşındaki kızlarla gezip tozuyor. Annemden farkı yok. O 4 senedir güneye yerleşti orada yaşıyor onla da görüşmüyorum. Psikolog - psikiyatrist yardımı al diyeceksiniz ama onun için de bütçem yok seneye mezun olup çalışmaya başladıktan sonra anca.. Ben şuan 21 yaşındayım üniversite öğrencisiyim. Babannem ilgilendi hep benimle ve dedem öldükten sonra evimizi satıp amcamların yanına yerleştik, amcam eşi ve kuzenlerimle yaşıyorum. Bu sinir krizlerinde kendimi tutamıyorum sevdiklerimi, onları kırıyorum sözlerimle. Sonra da kendime yaptığım fiziksel şiddetler... Yaptıktan sonra çok üzülüyorum ama o an hakim olamıyorum kendime. Sizlerle bunları paylaşmak istedim. ispanakliborek Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Aslında aktif bir insanım ve dışardan derdi olan biri gibi durmam. Ama insan kendiyle baş başa kaldığında düşünmek istemese bile düşünüyor aklına geliyor. Babamın birkaç kez elle tacizine uğradım. Onun yanındayken hep kıyafetlerime önem verdim bazı yerlerimin belli olmaması için. Hele o olaydan sonra... Bir kez afedersiniz göğüs ucum belli oluyordu gözlerini dikmiş bakıyordu hiç utanma yok.

Babamla hiç görüşmüyorum onun zaten bizi sevip saydığı yok annesine saygısı olmayan insandan bir şey bekleyemem ben ve tabi bana yaşattıkları. Onunla asla görüşmem. Annemle mecburen görüşüyorum, ben ona gitmiyorum ama o amcamların evinin oraya geliyor görüyor beni. Beni çok sevdiğini söylüyor. Ama ben ona inanmıyorum. Beni 6 yaşındayken bıraktı bir çocuğun annesine en çok ihtiyacı olan zamanlarda. Arkadaşlarımın annemle babamın bu yaptıklarından haberleri yok sadece boşandıklarını biliyorlar. Onlara söyleyemem nasıl bir annem babam olduğunu. İşte o sinir krizi anında engel olamıyorum kendime deneyeceğim. Çok teşekkürler cevap için.

Universitenin hastanesi varsa orada calisan psikiyatrist ve psikologlar vardir benim bildigim kendi ogrencilerine oncelik oluyor en azindan bizde oyleydi ya da en kotu ihtimalle devlet hastanesine gidebilirsin S

Psikiyatrist destegi almak icin paran olmasina gerek yok. Universite ogrencisi oldugun icin sosyal guvencen olmasa da doktora gidebiliyorsun. Benim de bazi sikintilarim var bipolar bozukluk tedavisi icin capaya gidiyorum para vermiyorum. Yasadigin seyler cok ciddi. Tek basina ustesinden gelemezsin. Ama kendine zarar verme kismini kendin atlatirsin bence. Ofke nobetlerinde dikkatini dagitmanin yollarini kesfet. Aklina sorun sikinti gelip sinirlendiginde bir yerlere saldirma dusuncesi gelmeden dikkatini dagit bi sekilde. Ben hemen bilgisayari acip sims3 oynuyorum artik. Beynimi uyusturuyor en azindan bir sureligine.

rica ederim canım... ama lütfen kendine zarar verme hiç bi sorun senden senin düşüncelerinden önemli değiil... pisi26237

Allah yardımcın olsun canım. Yaşadıkların zor şeyler ama madem üniversite okuyorsun kendini sanatsal etkinliklere vs şeylere verebilirsin. Bu tarz krizlere mahal verecek durumlardan ve kişilerden uzak dur üniversitelerin hastaneleri sana öğrenci olduğun için bakar bnde öğrenciyken gitmiştim ama şunu anladımki bir insanın dr u kendi olmalı inşallah kendine meşgaleler bularak daha mutlu olabilirsin. Bu arada babanın nasıl bir tacizine maruz kaldın?

üniversitenin sağlık kültür ve spor daire başkanlığı oluyor. eskiden orada sağlık karnesi gibi birşey çıkartıyorlardı. gidip görüşebilirsin. yada telefonla ara. sağlık güvencen var. doktora gitmelisin.. çok kötü tranvalar yaşamışsın. aslında o baban olacak adam yaşıyorsa ceza almasını isterdim... bunlardan hiçbirini yapamıyorsan aile ve sosyal politikalar il müdürlüğünden yardım iste... psikolojik yardım veriyorlar mı öğren. en azından telefonla görüşüp görüş alabilirsin. 183'ü bi ara, onlar yönlendirme yaparlar muhakkak... Led_BiR_Vele_DisTiri Amaaaan Zırt! tek ayak

Teşekkür ederim bilmiyordum, psikiyatrist işini düşünücem. Okulun son zamanlarındayız zaten, tatile girdiğimde gitmek isterim gerçekten yoksa yaşadıklarım bana ağır gelmeye başladı. Düşünmek istemiyorum onları ama bazen aklıma geliyor bana yaşattıkları kötü oluyorum. Sana da çok geçmiş olsun. Sinir krizi geçirdğim anlar hiçbir şey düşünemiyorum yaptığımın yanlış olduğunun farkına varsam belki kendime engel olabilirim ama gözüm dönüyor o an.

Topla kendini, bedenine ve ruhuna bu kadar eziyet etme.. Sen sana yaşatılan travmaların sorumlusu olamayacak kadar ufaktın o zamanlar, gerçi büyük olsan da farketmezdi.. Sana anne ve babalık yapmaya çalışan iki insanın sorumsuzca davranışlarının bir eseri olmaktan ziyade, ayaklarının üzerinde durabilen güçlü bir genç kız profili çizmen kendi gelecegine yapacagın en büyük yatırımın olacaktır.. Sen iyi bir birey ol ki ileride evlenip çocuk sahibi oldugunda kendine göre belirledigin iyi bir anne baba nasıl olmalı kriterlerindeki iyi anne vasıflarına sahip olabilesin.. İçindeki gücün varkına var ve hayata karşı bakış açını değiştir.. Degiştirmedigin müddetçe bu zorlu hayat yollarında erir gidersin ufaklık.. Sana gıpta ile bakılmasından alacagın hazzı gözünde canlandır.. Kimse anne babasını seçme şansına sahip olmadı.. Ben belki senin yaşadıkların kadar agır şeyler yaşamadım ama inan ailemin eleştirilecek çok yönleri oldugunu da biliyorum.. Ama bu asla iyi bir anne olmama engel olmadı.. Kendine zarar vermeyi bırakmalısın artık... Çünkü bunun sana senin de bildigin üzere bir faydası yok.. Hayattan soguyup sorumsuz bir birey olmana neden olacak ve etrafında sorunlu bir kız olarak addedileceksin.. Peki bunu istiyor musun? Tedavi olmalısın.. Universite öğrencisi olarak psikolog yardımı almandan dolayı senden ayrı bir ücret talep edilmeyecektir.. Hastanelerin ilgili bölümlerinde ücretsiz tedavi olabilirsin merak etme..

yaşadıkların çok çok çok kötü şeyler normal karşılanması imkansız olan şeyler... ama ne mutlu ki bir yardım alman gerektiğinin farkındasın... ve kesinlikle annenle baban arasına reesmi bir boşluk bırakmalısın ki hele babanla mümkünse en az sıklıkta görüş... ikiside yarım yamalak yapmış hatta hiç yapmamışlar ebeveynlik görevlerini hele babanın yaptıkalrı... yakınında konuşup dertleşeceğin bir arkadaşın yok mu? ve lütfen kendine fiziki zarar vermemeyi dene. yeni yöntemler dene sakinleşmek için. kendini bedenen yorup yıprattıkça daha da ruhsal anlamda yıpranmaya devam edeceksin çünkü

psikiyatriste git sen sana ilaçlar verir mum gibi olursun..