Merhaba arkadaşlar. Çok üzgün ve bitkinim. Konu çocuğumla ilgili. 4 yaşına girmek üzere olan bir oğlum var. Ben de 30 yaşında, yaygın anksiyete ile mücadele eden bir anneyim. Eşimle ve ailesiyle ilgili maddi-manevi meseleler sebebiyle hamileliğim kötü geçmişti. Kolik bir bebek ve kaygı bozukluğu tavan yapmış bir anne olarak ilaç+terapi ile bugünlere kadar gelebildim. Eşim de ben de iş arıyoruz. Evimiz kira. Çok şükür bir arabamız ve kenarda bir miktar paramız var da düzenimiz çok bozulmadan hayatımıza devam ediyoruz. Yani işin maddi kısmı bir tık geride olduğundan bu detayı verdim. Sorun şu ki benim artık tahammülüm kalmadı. Haftada 2 seans aldığım terapiye devam edemiyorum maalesef. Sürekli geçmişe takılı kalıyorum. Eşimle yaşadığımız sorunlar, kaçırdığımız fırsatlar hep aklımda. Bu beni tüketiyor fakat zihnimde yüzlerce sekme var ve kapatamıyorum gibi. Eşime sevgim de azaldı sanırım. Oğlum da bu gerginliğimi muhakkak hissediyor. Asla fiziksel bir şiddet yahut kötü sözcükler vs söz konusu değil. Ama mesela oyun oynuyoruz kafam orada değil dalıyorum gibi. Çok müdahale ediyorum oğluma. Bugün mesela parkta oynarken dönme dolaba bindi. Başka bir çocuk da binmek isteyince durmasını beklemeden hemen inmeye çalıştı neredeyse düşüyordu tabi müdahale ettim. Salıncağa biniyor anne yanımda kal. Tuvalete gidiyorum kapıda bekliyor. Uykusu geliyor birlikte yatalım. Gün içinde kitap okuruz, dergi takip ederiz, etkinlik yaparız, sinema, alışveriş, park hep birlikteyiz. Sorun da burada başlıyor. Hep birlikteyiz ben çok bunalmış hissediyorum. Sanki anne olmaktan başka hiçbir vasfım yok. Onda da bu iç huzursuzluğu ve memnuniyetsizlik olduğu için iyi bir anne değilim diye kendimi paralıyorum. Eşim deseniz anca şunu yedi mi, bunu okudu mu, şöyle yaptı mı... Sanki tam zamanlı bakıcısıyım. O öyle yapınca bile ilgili bir baba Benim başka hayatım olmamasına rağmen azıcık sesim yükselse kötü anne.. aynı zamanda her şeyi uzun uzun anlatıyorum, duygularımızı paylaşıyoruz diye de eleştiri alıyorum. Yani ne yaparsam yapayım olmuyor. Çocuğum bana gün geçtikçe yapışıyor ve ben bunalıyorum. Bunaldıkça daha çok üzülüyorum üzüldükçe düşünüyorum. Düşündükçe kapana kısılmış gibi hissediyorum. Ne yapayım lütfen yardımcı olun. Öncelik yatak ayırma, ayrılık kaygısı.. sonra da kendinden gittikçe uzaklaşmış ben..

4 yaşındaymış neden anaokuluna göndermesiniz bu sene?Maddi durumunuz karsilarsa yazın da ozellere gönderebilirsiniz.

Bu kadar farkındalık sahibi birinin derdini hiç okumamıştım burada, sizin sorununuz çevrenize gore fazla akıllı olmanız ve farkındalığınızın yüksek olması olabilir.

Evet maalesef. Çok yoğun bir işi vardı. Ben gündüz rutinimden memnundum. Akşam ikisi oynarken bir çay içsem dizi izlesem tamamdım. Ama o sırada işleriyle o kadar meşguldü ki hep suçlandım. Şu an tavrı öyle değil. Ama ben ondan soğudum ve beklentimi düşürdüm sanırım

Yok ben de benzer dönemden geçtim de bunalma anlamında. Ama babası eskinin kadınları böyle mıymış dese o adamı terketmekyen beter ederdim.

Kimin bebesini kınadım diye düşünerek yatarım bu gece de artık

Ben de aynı durumdayim da kızım küçük. 4 yaşında anaokul yaşı zaten.

Kesinlikle öyle. Eşim parka gidelim dese annem de gelsin. Hadi şunu yapalım, dur annemi unutmayalım. Hep annem hep annem. Eee son bir yıldır eşim tam anlamıyla ilgilenmek istiyor ama oğlum o kadar alışmış ki benimle olmaya. Sanki annesi değil de bir uzvuyum. Bir de bir ay kadar daha köydeyiz. Temmuz sonu gibi döneceğiz. Köyde maalesef bunların hiçbirini yapamam. Evimize geçince fitness+yüzmeye gitmek istiyorum. Kendime vakit ayırınca geçer mi bu hisler?

Dönem dönem huy değiştiriyorlar ama beraber yatma meselesi hiç değişmiyor

Eşinizde çalışmıyormuş çocuğu ona bırakıp kuaför, arkadaş buluşması, ev gezmesi, yürüyüş, alışveriş tarzı bişey yapın biraz kendinize zaman ayrın çocuk tek sizin değil eşinizinde bakması lazım onu yaptı mı bunu yedi mi demekle olmuyor

İnanın anlatıyorum ama dediğiniz gibi hayatının merkezi ben olmuşum. Birden kesmek değil de kademeli azaltmak daha iyi olur. Bir gün gidip bir gün gitmemek mantıklı geldi. Ben sihirli bir değnek değecek ve ilişkimiz eski halini alacak diye bekliyormuşum.

Ettim ettim şu an görseniz yani bahsettiğim adam bu mu dersiniz. Çok güzel rest de çektim yola da geldi. Ama ben soğudum. Hani çabalar çabalarsınız karşıdaki duymaz, siz vazgeçince gelir ya size. İşte o durumdayım. Şimdi benim bunaldığımı görünce tutuşur ama işte kıymeti yok. İç huzursuzluğum geçmiyor.

Gece yanında olmadığımı anlayınca anneğğ diye bağırınca ayni duyguyu yasiyorum sizle emin olun gece bir kocam bir kızım yataklar arası spor yapıyorum Allah'tan artık çok yapmıyor babanla da yatmam lazım kızım diyorum 6 yaşında kızım Ne yapmak lazım bırakabileceginiz biri varsa arada bırakmak iyi geliyor ben de o kadar ilgilenmeme rağmen kendimi yetersiz hissediyorum mutlaka kendinize vakit ayırın yoksa insan bunalıyor

Ha bu arada eklemeyi unutmuşum yatakları ayrı bile olsa her sabah ikisi de yanımda olarak uyanıyorum, babalarını yere ya da ayak ucuna atıyorlar Anı yaşayın bir daha bu yaşa gelmeyecekler, biz daha ince düşünüp üstlerine titreyerek çocukları kontrol etmeye çalışıyoruz ama babaları da elbet bizim kadar seviyor o yüzden kontrolü ufaktan bırakmak gerekiyor

Evet geçen sene şayet babası taviz vermeseydi devam edecekti. Ben hep kural koyan otoriter taraf oldum. Babası da tamam oğlum aman oğlum. Sonra annesiiiiiiii hadi gel. Yani düşünüyorum da bir kere kendiliğinden şuraya gidelim dememiş bizim için plan yapmamış birisi. Hep marka kıyafet ayakkabı alır, oyuncakların en iyilerini alır. İşte yemesini içmesini takip eder ve ilgili baba olur. Eskinin kadınları böyle miymiş diye başlayan bir sitem.. ben de eskinin erkeklerini örnek verdim. Yeri geldi bağırdım, küstüm, anlattım.. şimdi öyle değil aslında ama ben soğudum. Bir de şu an başka bir şehire geldim babamın yanına. İki hafta oldu. Babası başka yerde. O nedenle kendim ilgileniyorum. Annem de yok. Öyle işte..

Ben de 5 yasindaki oğlumla yatıyorum aylardır. Gecen sene kendi odasında yatıyordu, başka eve tasininca odası çok küçük geldi. Ev eski olduğu için eve de güvenemiyorum. Acikcasi dert etmiyorum. Once onu uyuturum sonra da kendi yatağıma geçerim. Sizin oğlunuz da alışır. Siz bu konuda rahat olun.

Bırakabileceğim kimse yok maalesef. Kendi evimize geçince bir nebze rahatlarım inşallah. Sonra da okul.. inşallah iş de bulursam. Onca yere başvuru yaptım dönüş olur umarım. Babam yalnız yatabilir o küçük değil. Ben küçük olduğum için korkarım diyor

Evet ben de son zamanlarda ağlayıp sinirlendiğim için konu açtım. Önceden birlikte olmak bana da iyi geliyordu da işte 4 yıl böyle geçince biraz şey oldu Ben yokken hiç aramıyor evet. Benim olmadığım ortamı yaratmak şu an mesele. İş bulamazsam kursa kesin gideyim. Belediyenin birçok kursu var evime de oldukça yakın. Sadece babayla yapılacak etkinlik oturtmak çok iyi. Öyle kodlarsam devam eder :) . push ;

Gerçekten öyle mi? Yani ben yetersiz olduğum içn böyle hissettiğime o kadar emindim ki. Birçok annenin böyle hissediyor olması yerine bende sorun olması daha yüksek ihtimal gibi geliyor. Sizin çocuğunuz kaç yaşında? Bunun bir çözümü yok mu? Yani öyle mekik dokunmaktan başka? Çünkü anneeeeğğ diye öyle bir bağırıyor ki benim yanında olmadığımı anlayınca

Evet haklısınız. Şöyle bir düşündüm de ben de bayramdan beri kayınvalidemlere çok yakınım. Normalde onlardan çoook uzakta yaşıyorduk. İşte okula gitme zamanın geldi, anneni boşver. Neden yemek yemedin, annesi çok yüz verme gibi sağdan soldan sesler geliyor. Yüksek ihtimal bunlar etkiledi. Tabi bir de benim gerginliğim üzerine geldi. Şu an geçici bir durum olma ihtimali bile beni bir nebze rahatlattı inanın :) Tam da dediğiniz gibi sarılıp yatma ve ağlamalar var.

Ahh keşke bırakabilsem. Annem gibi ilgisiz olmayayım derken müfettiş olmuşumm yarın ilaçlarımı düzenleyeceğiz inşallah etkisini bir an evvel görürüm. Asıl mesele bu çünkü, mükemmel iyinin düşmanı demişler. En iyisi olsun derken bir şey yapasım kalmadı.

Aslında sizden çok çocuğun ihtiyacı anaokulu. Agustosa kadar en azından bir kursa yazdirabilirsiniz. Alisma süresi olur her ikiniz icin de.

Çocuğunuzla konuşun, her yere gelemeyeceginizi anlatın ona. Bir gün gidiyorsanız diğer gün gitmeyin. Çocugunuz zaten okula başlayınca onun hayatının merkezinde siz olmayacaksınız.

Şuan balkondayım ve 10 dk içinde en az 4 kere geldi 6 yaşındaki oğlum. 5 yaşında olan ise yanağımı okşamadan uyumaz, koltukta nereye otursam illa kucağıma yatar abisi veya babası yanımdaysa araya oturur sarılır. Her ikisi de ortamda ben varsam baba, dayı kim varsa ilgilenmez illa bana gelirler. Ama ben yoksam önce babaya koşarlar, sonra ortamda dayı anneanne kim varsa ona. Çoğu kez bunalıp ağladığımı biliyorum, sinirlerim tavan yapıyordu, baktım artık delireceğim ilk etapta ağlasalar da şuan parka gitmek gibi sadece babayla gittikleri aktiviteler koyduk, ya da hiç işim olmasa dahi haftasonu bırakıp dışarı çıkıyorum beni asla aramıyorlar. 4 gün anneme gittim dibimden ayrılmayan çocuklar telefonda selam bile demedi Kısacası çocuklar biz varken anneğğ diye bağırmaya, paçamıza yapışmaya alışkınlar belki onlarla en çok ilgilenen taraf biz olduğumuz için ama biz yokken de güvenli ve huzurlular. Kendinize vakit ayırıp dışarı çıkın, kursa gidin haftada iki gün bile gitseniz ruhunuza çok iyi gelecek.

Bana sorarsaniz 4 yas cocugunu evde, asosyal tutmak ona kiymak. siz ne kadar enerjik olsaniz onunla oynasaniz da onun yasitlarindan alacagi keyif ve bilgi, sosyal beceri cok daha fazla. Ilac kullaniyor musunuz? Gecmisi takili kalmak cok kotu ilac kullansaniz artik onemsemeyebilirsiniz eskiyu.

O uyuyunca eşinizin yanına geçeceksiniz ben gece bir kızımın yanına bir babasının yanına iki tarafta geziyorum ben de anksiyete panik atak hastasıyım yaşadıklarınız her annenin yaşadığı seyler ben de bazen bakıcı gibi hissediyorum kendimize vakit ayırmadığımız için bunalıyoruz

4 yaşında olduğu için birçok şeyi anliyordur. Once kademeli olarak başlarsınız, zorlanirsaniz ödül yöntemini de geçebilirsiniz. Babasi mesela dondurma alabilir tek parka gittiklerinde..

Ha ha bizimki de öyle diyor artık söylüyorum babanla da yatacağım kızim diyorum o kadar yapmıyor artık belki yasi da büyüyor ondan

Tam gün kreşe gidiyor. Okulda yorulduğu için gece uyanmıyor. Bir dönem uyandi. Kayinvalidemler gelmişti, onlar seni alıp götürelim bizle kal seklinde şakalar yapınca haliyle çocukta gece uyanma, ağlama, sarılıp yatmalar olmuştu. Onlar gidince düzeldi. Sizin gerginliğiniz de onu etkilemiştir.

Ama bu çocuk için de sağlıksız bir durum sürekli size bağımlı olması, baba oğul günü yapsınlar bi şekilde kandırın illa ki siz de yanlarında olmayın Köyde çok bunaldıysanız bir komşuya gidin tek başınıza yada bahçe yürüyüş. Kendinize zaman ayırmak kesinlikle çok iyi gelecektir. Yoksa böyle çocuk okulda da sizi ister

Biz taşınmak zorunda kalınca küçük bir yere geçtik. Yarı özel bir yer var devlet anaokulunun dışında. Onlar da bu sene için yer yok dediler. Ön kayıt var bayram sonu. O zaman yaptırıp yaz okulunu soracağım tekrar. Şu an köyde kalıyoruz ilçeye çok yakın. Bir de çocuğumu 2 yaşından beri oyun grupları+ jimnastik vb şeylere hep götürdüm. Oyun ablası geldi haftada birkaç kez. Yani o zamanlar da masraf vs der konuşurdu ama ben oğlumla kendime bir dünya kurmuştum yedim içtim harcadım gezdim. Çünkü onun yanlış kararları yüzünden maddi kayıplarımız olmuştu. Ben de kendim harcarım dedim iyi ki öyle yapmışım. En baştan fedakarlık yapmam hataymış. Şimdi hazırdan yediğimiz için yarı özel kreş+ kira+ devam eden bir kredi anca geçiniyoruz. Ekstralar azaldı.

Eşiniz de evdeymiş sanırım neden yardımcı olmuyor ki. Arada dışarı çıkar bi hava alırdınız. Eşiniz çalışıyor olsa dahi yardımcı olmalı zaten ama o destek değil galiba

En çok da düzenini bozmuş olmaktan rahatsızım. Mis gibi kendi odasında yatardı. Ben gece lambasını takar, masalını okur, uyuyunca çıkardım odasından. Ama şimdi illa temas olacak. Kendi evimizde de değiliz şimdi köydeyiz. Yan odaya ona bir yer yapmayı planlıyorum çekyatlar, süngerler vs.. Gece uyanmaları çok sık oluyor mu? Emzirdiğim dönem bile bu kadar sık uyanıp beni istemiyordu inanın. Geçer mi bu dönem? . push ; G

Kayıt yaptıracağım Ağustos'ta başlıyor. Aslında geçen sene 3 ay kadar gitti. Eşim 5 ay kadar yoktu. O sürede özel bir kreşe gönderdim. Hiç alışmadı ama taviz vermedim. Sonra alerjik astımı çıktı ara verdik ardından taşındık derken.. eşim de sağolsun ikimiz de evdeyiz diye kıyamadı. O kıyamadı noldu derseniz iki ay kadar muhteşem ilgilendi sonra aynı tas aynı hamam... S

Evet bunları yapıyoruz. Bir küçük detay daha var. Oğlumuz akranlarından bilişsel olarak ileride, sosyal olarak geride. Üstün zekalı olabilirmiş ileride test yaptırabilirsiniz dedi doktorumuz ama çok önermedi. Şimdi okuma yazma, temel matematik, İngilizce vs biliyor. Tabi ilgiyle de alakalı ama okuma yazma kendiliğinden oldu mesela. 2.5 yaşındayken götürmüştüm akran temasını sevmemesi sebebiyle. Bu nedenlerle özellikle sosyalleşsin istiyorum. Yaşıtlarıyla birlikte olmaktan hoşlanmıyor. Kendinden birkaç yaş büyük çocuklarla oynuyor. Babasının da kolayına geliyor. Parkta çocukların içinde idare etmektense açıp bir dergi okumak, oyuncak bakmak. Ben şunu yapmanı istiyorum deyince gel sen yap diye yine bana kalıyor ihale.

Allah korusun. Okula dair çok umutluyum. Nefes alma fırsatım olur diyorum. Böyle düşündüğüm için de suçlu hissediyorum Baba oğul günü şeklinde söylersem kesinlikle hoşuna gider. Kalan günlerde anne oğul günü diye tutturur ama bir yerden başlamak gerek:) teşekkür ederim

Oradaki sağolsun ironiydi. Benim dışımdaki herkesi dinledi. Küçükmüş Evde eğitim verebilirmişiz. Mesele eğitim değil sosyalleşmek, akran görmesi, bağımsızlaşması, özgüven.. ama nerde.. elbet ağlayacak, güvenli alanından ilk kez çıkıyor ama kreşe giderken ağlaması bile mesele oldu. İlacı değiştireceğiz yarın kontrolüm var. Dozu mu değişir kendisi mi bakalım..