arkadaşlar merhaba. sorunum annemle ilgili. eskiden ne yapmak istesem müsaade ederdi, liseye geçtikten sonra dışarıya arkadaşlarla eğlenmek istememe müsaade etmemeye başladı, onunda sebebi zaten 2009'daki krizden etkilenmemizdi, maddi anlamda ailemi zorlamamam gerekiyordu. bunu bende mantıklı gördüğüm için pek sesimi çıkarmıyordum o dönemlerde tek düşündüğüm okuyup kendimi ve ailemi kurtarmak olmuştu. şimdi üniversiteyi kazandım, hazırlıkta olduğum için kafam daha rahat ve bu yüzden bazı haftasonları bir yerlere gidip kafa boşlatmak istiyorum. ne zaman bir yere gitmek istesem ya da bir etkinliğe katılmak istesem hayır cevabını alıyorum. neden diye sorduğumda sana güveniyorum ama çevreye güvenmiyorum, ne işin var oralarda, daha geniş zamanda git gibi bahanelerle karşılaşıyorum. ama her seferinde oluyor bu ve artık patlama noktasına geldim. kaç senedir ses çıkarmıyordum ama artık o kötü günler geride kaldı ve dertlerimden arınmaya ihtiyacım var. kısa süreli de olsa gün içinde bir şeyler yapmak, değişik yerleri gezip kafa boşlatmak hakkım gibi geliyor. çok mu şey istiyorum sizce?annemin bu bahaneleri bir yerde doğru ama esas düşüncesi "otursun ders çalışsın, okula gidip gelsin ne işi var dışarda".. bunu daha az önce kendi ağzından duydum. bir akrabamız vardı kızına hiçbir şey için izin vermeyen, annemle bunu konuşup onun farklı olduğunu bu yüzden onu çok sevdiğimi söylerdim hep ama annemde o kadına benzemeye başladı galiba bu önyargılarını yıkması için ne yapabilirim? :/