bir sene sevgililik 2 ay nişanlılık evlenmeden önceki birbirimizi tanımamız bundan ibaret, farklı şehirlerdeydik, eşim evlenmeyi benden çok istiyordu, ben korkuyordum beni ikna eden o oldu. Tabi ki zamanla çok şeyler değişti, ilk zamanlardaki kavgalarımız büyüktü rezil de olduk bazen insanlara. Şimdi o kadar sabırsız değiliz ikimizde, daha sabırlı daha bilinçliyiz... Belki bir yıl sonra daha da oturacak her şey dediğiniz gibi... Çok özlüyorum.. Bazen yanımdayken bile özlüyorum... Karşılıklı çaba derken ben şimdi ona mesaj atsam kalbimi açsam geri adım attığım için daha da şımarır mı ki heexee

anlattığında anlayacak insan zaten böyle davranmaz hoş anlamayacağını da daha önceki anlatma çabalarımda defalarca gösterdi zaten...

Yanlis zaman'da burnunu surtmeye baslamissin... bunu cok daha once, yapmaliydin!! Adam suan askerde zaten sartlari zor, bide senin nazinlami ugrasacak? Biseyleri duzeltmek istiyosan, suan yapamazsin geldiginde yapmalisin...

'hayatım iyi söylüyosun hoş söylüyosun da zaten telefonu elime zar zor alıyorum' demişti bana... beni aramasında bir sorun yok her fırsatta mutlaka arar ama merak ettiği kadar sevdiğini de göstersin istiyorum ben. evet sırf askerde diye herşeyi içime atmayı ben de doğru bulmuyorum neticede yeni evlendiğimde ben de bir erkeğin askerdeyken yaşadığı psikolojiyi yaşamadım mı? İnsanın ihtiyacı olduğunda o tatlı sözlerin ne anlanama geldiğini anlaması için belki de tam zamanı, dün tuttum kendimi mesaj atmadım. Ben aramıycam en azından önce o arasın. Ve evet geldiğinde yine dediğiniz gibi güç onda olacak ama o intikam almak için yapmıyor, ben içimden geldiği gibi davranıyorum o da içinden gelmediği gibi...

Sanirim cidden icinizi dökmeye ihtiyaciniz varmis. Esinizin tavri ya da yapisi böyleyse yapabilecek ne olur bilemiyorum. Belki tekrar tekrar konusmak, bikana kadar, ilgiye ihtiyaciniz oldugunu anlatmak? Cünkü bakin siz "hayatim" bile demeyince, arkadas miyiz diye sormus. Belki askerden geldikten sonra bir süre kendinizi geri cekebilirsiniz. Bir de esiniz disinda bir yasantiniz var mi, komsular, disari cikip gezmeler, hobiler, kurslar vs.? Eger siz sosyallesirseniz sizi daha cok merak edeceginden ilgisi artabilir. K

eşim ateşten gömlektir, inattır, peşinden iyi koşturur, öldürmez süründürür cinsten, ben de hazır askerde diye kullanır mısın elindeki kozları, iki ay boyunca telefonda hayatım bile demedim, inanır mısınız geç farketti 'ben senin arkadaşın mıyım' demeye başladı.. Ondan ilgi beklediğim zamanlarda bana söylediği gibi mıcık mıcık olmaya ne gerek var, benim karakterim bu soğuk bir insanım dedim, tamam sen bilirsin dedi... sonra dayanamadım.. çok özledim.. resimlerimize baktım, hemencik affettim, kalbime söz geçiremedim, süründürsene biraz be mübarek!... Ne sözler ne sözler... o da bana söyledi... ama bir baktım facede arkadaşlarına yorum yazan beyim benim onun için paylaştığım hiçbir şeye yorum yazmıyor... yine öfkelendim. nedir bu öfke krizim ona karşı bilmiyorum ki.. Çocuk gibi komik şeylere takılmam nedir bu dengesizliğim... Konu o olunca niye bu kadar kontrolsüz, estirik biriyim ben.. Çok akıllıyım aslında ama ona sökmüyor... Hemen yine sıralıyorum kelimeleri, sonra tükürdüğümü de yalayamaıyorum ki arıyım... Bir kere o koşsun istiyorum ama asla duruşunu bozmuyor. Adam askerde kim bilir neler yaşıyor... Hem vicdan yapıyorum en yanında olmam gereken zamanda olamıyorum diye hem de diyorum bu erkekler bu kadar masum mu ki dayan kızım sürtsün biraz burnu görsün ihtiyacı varken insanın sevgisizlik neymiş diye... Eğer gerçekten canımı yakmış olmasaydı şu evlendiğimiz 15 ay içinde, bu şekilde canını acıtmaya çalışmazdım inananın...

evet içim dolmuştu gerçekten, burda konuşamadıklarını yazıyor insan o kadar rahatlıyor ki ve dışardan daha mantıklı bakabiliyor hayatına... bir kere değil bir kaç kere sordu hem de, üzerime de çok gelmedi ama 'benim sana ihtiyacım var' hissini bana yaşatmıyor.. Şu sıralar kpss ye hazırlanıyorum, kardeşimle sinemaya gitmek gezmek dışında normal de de bir aktivitem yoktur, eşimle gezerdik hep...

Anladım. Problemi mi var acaba? Bilemedim şimdi. Ama askerdeki insanla konuşma süren kısıtlı olacaktır. Tam bi sonuca varmadan konuşmanız bitecek diye de düşünüyorum. sen o zaman uygun zamanı olduğu bi anı bul ve konuş canım ama kesin kararlı bi şekilde konuş . push ;

bak şimdi arkadaşım ben sana anlatayım sen değerlendir; eşim şimdi askerde ya hani pazar günü saat 10 dan akşam 4 e kadar izni var.. Bu arada koşturup duruyor haliyle traş oldu yemek yedi ihtiyaçlarını aldı derken geçiyor zaman, bu arada kardeşiyle ilgili sevinçli bir haber yaşadık eşim de pazar günü kardeşine düşünceli davranıp gülümsetecek hoş bir hediye gönderdi o kadar sıkıntının içinde... Düşünebiliyor yani istediğinde yapabiliyor demektir bu. Ama evlilik yıldönümümüzde akşam 9 a kadar çalışmıştı ve o dönem işleri yoğundu, yalandan bir gül alıp gelmişti. Suratı beş karış asık bir yemeğe çıkardı ama en ufak bir romantizm yok sadece ben bunu yaptım demek için yaptığı o kadar belliydi ki. İlk evlilik yıldönümümüzde beklerdim bir çiçek yollamasını arkadaşlarım bu mutluluğu yaşarken ben hiç mi haketmiyorum. Söylesem anlayışsız kadın oluyorum sussam gönlüm razı değil. Eşimin ailesi için yaptığı hiç bir şeyi çok görmüyorum sadece bana yapmadıkları acıtıyor canımı. Böyle olunca içimden gelmemeye başlıyor bir şeyler, canımın yanması da bir azalsa...

Kendime kızıyorum ben aslında... O an aklımdan ne geçiyorsa onu yapıyorum, yapmamak daha mantıklı bile olsa eşime karşı böyle bir otokontrolüm yok, normalde kontrollüyümdür..

yok dayanamayacağım ben zaten biliyorum ben kendimi, en azından bir kaçç gün geçsin şöyle tatlı sözlerle kalbini alırım yine.. belki de ben çok şey bekliyorum, bilemiyorum ki.. Yanlış yapıyorum kin tutmanın faydasını kim görmüş bugüne kadar...