Aslinda cevabi biliyorsunuz :)

Tavsiye için sağ ol canım

Biliyoruz da mümkün kılamadım henüz. Son noktadayız artık filmdelisi

Benim gönderdiğim videoda tam da bundan bahsediyor biliyor musun?

"Kibar olma gerçek ol" kitabını tavsiye ederim, çok severek okuduğum bir kitap oldu. Kendinize ait çok şey bulacaksınız. Tekrar tekrar okunması gereken bir kitap. Şiddetsiz iletişim vidyolarını izleyebilirsiniz.

Tülay Kök'ü dinlemenizi tavsiye ederim.

Denemişliğim var, 100 kadar saydım, birkaç dakika sonra öfke geri geliyor, bine kadar saysak, belki?

Okuduğum bir kitapta hiç bir öfkenin aslında 90 saniyeden fazla sürmediği yazıyordu bir deneyin. Bir de yapabiliyorsanız yürüyüş hatt koşu iyi gelir. filmdelisi

Bu videonun linkini vana özel mesaj atabilir misiniz, bir arkadaşıma göndermek istiyorum da. Yani benim durumum çok böyle değil, yapısal olarak çok ciddiyetsiz ama çok da öfkeli bir tipim zaten. Ve bunu bildiğim için, annem olsun kocam olsun o sömürmeyi hissettiğim an mutlaka söylerim güzellikle, böyle böyle yapma bak diye. Ama derler ya hani açtırma kutuyu, insanlar en ufacık bile olumsuz eleştiri alınca 'aaa canım ne var şu bu', ne varı yok bu işin, demek ki iletişim kurduğun bana göre bir sıkıntı var ve bana bir daha bunu yapma ya da davranışını sürdürme. Ama inatla devam ediyorsa ben de o çıldırma noktasına gelmeye zaten müsaitim. Benim öfke problemim var, kabul. İnsanların da algılama ya da bencillik problemi inanın benim öfkemden daha fazla. Bunu çok gerçekçi, inanarak söylüyorum, en azından benim muhattabım olanlar öyle.

Ben şunu yaşıyorum daha çok. Öfkemi, zehirli dilimi tutuyorum tutuyorum, sonra dolma noktasında patlayınca 'ay sen delirdin, psikologa git' Yahu o raddeye gelene kadar kaç kere dişlerimi sıkmışım ben, uyarımı yapmışım vs. Kimse kendine ve yaptıklarına bakmadan anca karşıdaki tepkiyi görüyor, e bunun etkisi de var, nerede o? Oturup çekirdek çitlerken delirmedik ki...

Şahsen bende ciddi anlamda uzaklaşmak ve en az yarım saat yalnız başıma sövmek iyi geliyor. Ya kendimi odaya kapatıyorum ya sokağa atıyorum, arabadaysam yüksek sesle bağır çağır şarkı söylüyorum, tüm o öfkemi atıyorum. Odadaysam düşünüyorum, sanki karşımda gibi kendi kendime sayıyorum sonra pamuk gibiyim. İçimde kalamaz çünkü, akıtmam lazım o zehri. İnsan spor yapınca bir dinginlik gelir, eli ayağı serbest kalır ya, aynı öyle oluyor. Spor yapamam ama üşenirim

Selam canlar, Dönem dönem çok ciddi bir öfke hissediyorum içimde. Elime geçse birçok şeyi parcalayacağım, çoğu zaman kendime zarar verme isteği de oluyor. Ben bile şaşırıyorum. Psikologa gitmeyi düşünmiyorum, özele gidemem param yok, devlet sıkıntı bilen bilir. Yazıyor antideprasan yolluyor. Öfke nedeni çok değişken, illa öfkeli insanlar vardır çevrenizde, tecrübelerimizi paylaşalım. Belki bir çaremiz dokunur diğerine. A

Aslinda yasadiginiz ofkeye temel olusturan kronik bir sorununuz olabilir?Mesela yasadiginiz ortamdan kisiler veya calistiginiz ortam ya da basetmeye calistiginiz seylerden birsey. Ya da en temelden gelen kisiliginizden de gelebilir. Bunlara baktiniz mi?

Şiddetsiz iletişim sayfasının kitaplığında "Öfkenin Şaşırtıcı Amacı" kitabını alıp okuyabilirsiniz. Ben de okuyacağım İhtiyaçlarımıza göre o kadar güzel kitaplar var ki, sırasıyla okuyacağım umarım

Hemen izliyorum, yazacağım.

Ofke konusu cok derin bir konudur. Aslinda vucudumuzun duygu alarmi bir cesit. Haklarimizi hatirlatir, insanlarin durmasi gerektigi yeri hatirlatir. Ama tabii ofke ile davranis arasindaki ince cizgiyi bizim kontrol etmemiz lazim yoksa ofke bizi hakliyken haksiz duruma dusurur olmadik yerde. Bol bol nedenlerini irdeleyin. Vardir bir temeli. Bosuna vucudunuz sinyal cakmaz size.

Ben öyleyim Delirdiğim an bağırıp çağırıp, ortamdan uzaklaşmam, birkaç saat kafa dinlemem lazım yoksa ucu fena. A

Mesajin için sağ ol canım. Aslında arada herkes gibi kızardım ama çok ciddi bir öfke problemi yaşamadım. Son bir yıldır böyle. Belki birkaç yıldır her şey ters gittiği içindir. Böyle dışarı yansıyordur.

Aslında yaşadığım evden taşınsam sorun çözülecek gibi. Nasıl derler uzaklaşmalı insan. A

Al benden de o kadar. Ama insanlar sürekli beni suçluyor, öfkelisin diye. Her şeye tahammül etmek zorunda mıyız? Ya da sürekli hoşgörülü olup sırıtmak, başkalarının hatalarını örtmek benim işim mi?