Yok, biz sizinle çok farklıyız bu konuda, çevrem de böyle. Fakülteden ismen bildiğim birisiyle görüştüm ve yaşadığı tecavüzü anlattı daha ilk konuştuğumuz gün. Gidip de bunu kimseye yayacak değilim karakterime uymaz. Sakız etmek diye de bakmıyorum asla olaya. O kadar insanlardan gizlemem gerektiğini düşündüğüm özel mahrem bir konum da olmadı. Çevremde kendini gizli tutan insanlar da çok iki yüzlü geliyor bana çünkü hep o kendini gizli tutanlar dedikodu yapıyor. Benim çevremde böyle bu, kimse asla üstüne alınmasın lütfen. Ama daha ilk andan özelini dahi rahat konuşabilen insan samimi geliyor bana. Güven oluşturuyor, bu güveni de boşa çıkaran kimse olmadı daha hayatımda. Kendini önemsekten kastım da film yıldızı şarkıcı değiliz kime ne bizim ne yaptığımızdan. İçiniz dışınız bir olunca, kimseden bir şey gizlemeyince dedikodunuz da yapılamıyor. İnsanlar ana kaynaktan, sizden dinlemiş oluyor zaten. Kast ettiğim bu sadece. Kendini kapatan insan daha çok merak uyandırıyor daha çok inceleniyor. Ben de 23 yaşındayım çok çok genç değilim sizden, 19 yıllık oldu en uzun süreli arkadaşım, hayatımda hiç 'dost kazığı' yemedim. Güvenerek sır şeklinde anlattığım bir şeyin yayıldığını da hiç görmedim bugüne kadar. Önüme gelene de anlatıyorum sayılmaz yani tabi ki de otobüs durağında birisiyle tanışıp her şeyimi de dökmüyorum ama sürekli gördüğüm, merhaba merhaba'dan öteye gittiğim insanlarla konuşabiliyorum bu konuları.

Emin olun en özel ve mahreminizi yeni tanistiginiz insanlara anlattiginizda da arkanizdan baya saglam konuşuluyordur ama zaten önunuze gelene anlattiginiz için konusulanlar kulaginiza gelmez. Duymadigim surece problem yok diyorsaniz sıkıntı yok herkesin kendi hayati neticede. Ben kendimi önemsiyorum ve en özel, mahrem diyecegim şeyleri milletin agzina sakiz ettirmem bile bile. Yeni tanistigim birinin duymak istemeyecegim özellerini anlatmasi da beni rahatsiz eder. 20 yillik arkadasim da var 26 yasimdayim yani cocukluk arkadasim afedersiniz birbirimizin donunu bilirdik cocuklukta ama "en mahrem" konulari anlatacak degilim, o da anlatmasin yani.

Bence gayet dogru. Kimseye sır vermem, kimsenin sirrini da istemem. Kimseye sir vermedim zaten sirlarla dolu bir hayatim da yok ama bazen bir tık fazla konustugumu hissedersem huzursuz olurum bende. Gunluk sohbetlerin, ufak tefek seylerin disina cikilmamali diye dusunuyorum kendi adıma.

Takıntılısın bence Sonuçta normal birisin Özel hayatındaki şeyleri çoğu insan yaşıyordur Ünlü falan değilsin biraz rahat ol

Gerçekten bir dostunuz olsaydı bu şekilde dusunmezdiniz. Herkesle herşey konuşulmuyor ama bir dost ile herşey paylaşılır.

söyleme sırrını dostuna dostunun dostu vardır o da söyler dostuna

Gizli ajan mısınız, ülke mi kurtarıyorsunuz? Ölümlü dünyada bir insanın, başka bir insana söylemekten korkacağı nasıl bir sırrı olabilir ki? Başkasına ait bir şeyse asla haddime düşmez ve bana yakışmaz bunu bir başkasına anlatmak ama benimse istediğime anlatırım. Ben her şeyi anlatırım, yakın olsun, uzak olsun fark etmez. Diyelim ki başkasından duydum ya da yüzüme vurdu diyelim. Söylediklerimin arkasında da hiç gocunmadan dururum. Söylüyorsam yaşanmıştır, o an ne hissettiysem doğrudur ama karşımdakinin bu davranışı, onunla ilgili daha büyük sıkıntılar yaşamadan önce hayatımdan çıkmasını sağlar. Avantaja çeviriyorum yani. Yoksa anlattıklarımı cümle aleme yaysın, Allah'tan başka korkacağım kimse yok çok şükür.

Sen anlatırsın dostuna o gider anlatır dostuna. İstisnası yok. Var diyenin kulağına gitmemiştir

Başkaları için mahrem sayılabilecek konuları anlatırım demek istedim. Yılda iki kişiyle anca tanışıp arkadaş oluyorum zaten. Okulda da merhaba merhaba olduğum insana da gidip her şeyi anlatacak değilim. Ama yaklaşık bir iki saatlik sohbet yeterli oluyor başka insanlar için özel sayılabilecek konuları anlatmama. Annem rahatsız, alzheimer hastası, öncesinde çok çok yakındık tüm erkek arkadaşlarımdan haberi vardı. O keşke eskisi gibi olsa da yine her şeyimi anlatsam. Annenize anlatıp eşinize anlatamayacağınız ya da tak tersi konular vardır mutlaka. Ama konu sahibi en yakınlarına dahi hiç bir şeyini anlatmadığını ya da değiştirerek anlattığını söylemiş. Toplum içinde bu kadar kapalı kitap gibi olan kişi hakkında her zaman konuşuluyor maalesef. Ben gördüğü dost kazıklarını, anlattığı şeylerin başkalarına anlatılmasını buna bağlıyorum, tamamen kendi görüşüm. Her birimizin yaşanmışlıkları, kendi çevresini gözlemleyerek çıkardıkları dersler var sonuçta. Edit: Bu "özel'i anlatma durumu da tek taraflı olmuyor sonuçta. Karşımdaki insana her şeyimi anlatıp anlatıp onları darlamıyorum. Onlar da aynı şekilde bana her şeylerini anlatıyor, hepsi karşılıklı. Bazen karşı taraf anlatmaya başlıyor hatta ben de öyle açılıyorum. Ama çevremde de sizi dinleyip dinleyip kendinden hiç bahsetmeyen insanlar var işte onlardan korkuyorum. yenGEnC

Bazen bende de oluyor bu his ve ardından anlattığım her seyi bir başkasından duyuyorum. Cok yakın bile olsa her sey anlatilmamali. Bugun dostumuz olan kişi yarin belki adını anmayacagimiz biri olabilir

İnsanlara güvenmek zorundasınız bu şekilde olmaz. Herkese bir şans ama yanında da kendinize bir yanılma hakkı verin. Zaten işin sonunda tecrübeli olacaksınız.

Evet maalesef bende de aynı durum var bu insanların özelini açma muhabbeti. Hatta başım çok derde girdi bu sebeple. Saçma sapan alakalı alakasız her şeylerini anlatabiliyorlar bana ve çook rahatsız oluyorum. Geçen gün biri günlüğünü okuttu ve okurken çok rahatsız oldum hemen evime gitmek istedim. Niye bunu yapıyorlar anlamış değilim. Benden de aynı yakınlığı bekliyorlar bir de. Dost falan iyi hoş ama bugün dost olur yarın el olur. Kimseye belli olmaz bence M Musluk

Dost falan ama insan neticede. Bilerek olmasa bile yanlışlıkla bir şeyler olabilir. Başkasının kontrolü bende değil ki Q Queen of the North Kuzeyin

Sal bi kendini ya Bu ne böyle Hem değiştirerek anlatmak falan yalancılığa girer hiç anlatmıcan o zaman Sal yani devlet sırrı değil emin ol kimsenin de umrunda değildir kendini çok ciddiye almışsın

Kim ne derse desin çocukluk ve ilk gençlik yıllarında edinilen bir arkadas değilse sonradan hangi ortamdan olursa olsun edinilen arkadaştan dost olmuyor. Verdiğin hicbir sir da onlarda kalmiyor cunku büyüdükçe masumiyetin kaybolması mi dersiniz egoların daha ağır basmasi mi dersiniz sanki hepsi uygun bi zamanda çıkarlarına gore kullanmak icin tetikte bekliyorlar. Tabii cok samimi olmaktan bahsediyorum yoksa gerek is arkadaşlarım gerek üni arkadaşlarım olsun geniş bir çevrem var ama belli sınırlar icinde iyiyiz. Dostum diyebileceğim 2 kişi var onlarla herşeyimizi paylaşırız. Ikisi de çocukluk arkadasim. Eğer böyle dostlarınız varsa anca onlarla sir paylaşın veya ailenizle. En kötü ihtimal buraya yazarsınız:) sparrow

Evet beni de en çok rahatsız eden bu sanırım

Bu zamanda maalasef sir verilecek dost, komsu, arkadas kalmadi. Bende insanlari severim ama kimseye sirrimi acmam.

'Yakin arkadasima bile' kismi bana biraz fazla geldi acikcasi. Hele bir de degistirerek anlatma. Ne bileyim neden normal sohbet muhabbet ederken yalana basvuruyorsunuz ki, anlatmamak bir tercih ama degistirerek anlatmak. Ne bileyim burada yazarken degistirerek anlatmak mantikli mesala da gercek hayatta buna neden gerek duydugunuzu anlayamadim ben. bir de ne kadar ozelden bahsediyoruz o da onemli. Kimseye esimle ozelimi anlatmam mesela, ama yakin arkadasima esimle yasadigim bir problemi anlatabilirim. Yakin arkadas sayim da bir elin parmaklarini gecmez zaten.

Hayır; sonradan pişman olacağınız şeyleri kesinlikle anlatmayın. Duygusal bir anında anlatıyor insan sonra pişman oluyor. Dikkali olun. Koz olarak kullanılmasa bile kişi onu unutmaz, kendi kafasına göre eklemeler yapar, kendine göre yorumlar, falan. Her şeyinizi anlatmak zorunda değilsiniz.

bende sizin gibi dusunuyorum.. İnsanlar çıkarları için her şeyi yapar.. İşine geldikleri gibi.. Bende kolay kolay anlatmam hiç bir şeyimi.. V

Gerçekten öyle. Ben de kendimle ilgili anlatmayı sevmem ve birşey anlatsam sonra rahatsız olurum ama bir tane arkadaşım var ona her şeyi anlatabilirim. woswosss

Sonucta insaniz. Dertlesmeye ihtiyacimiz oluyor. Ben de kendimle ilgili cok sevdigim abla dedigim kisiye kendimi acmistim. Sonradan fark ettim o kendinle ilgili hicbir ayrintiyi vermemisti bana. Konusmaya cok ihtiyacim varsi bunalimdaydim. Bir sebepten aramiz acildi. Sen zaten gecimsizsin eski esinle anlasamamissin ikili iliskilerde iyi degilsin dedi aglayarak kapadim telefonu Allah a havale ettim.

Hem özel konum yok diyorsun hem en mahremimi açarim diyorsun. Mesela benim de birebir sadece bana, kendime ait özel konum yok ama ailemle, eşimle ilgili yine beni ilgilendiren özellerim tabi ki var ve herseyi oturup merhaba dediklerime anlatmam yani esimle aramizdaki herseyi de gidip kendi anneme bile yetiştirmem, annem bana kazik atmadi, annem bisey yapacakta degil ama ne gerek var? Bana da bu boş bogazlilik geliyor herseyi devamli anlatmak, kimsenin de anlatmiyor diye hayatini kurcalama geregi duymadim kendi adima.

Katılıyorum. Herşeyimi anlatacağım, onların da bana herşeyi anlattığı dostlarım var. Tabi ki tüm özel hayat ortaya dökülmez ama paylaştığım kişiler zaten güvendiğim ve çözüm sunacak kişilerdir.

Eşim dahil kimselere bu kadar içimi döküp ağlayıp açılmam. Sadece bazı konularda tecrubelı bır fıkır olsun dıye anneme anlatırım. O da sadece bazı konular. 10konudan 1tanesıdır yanı anlattıgım ıc doktugum. Cunku annem eski nesil doğal olarak bizim zamanımızda o yoktu şükret bu vardı bak sende yok şanslısın şükret modunda. Kendince benım yasadıgım hayat onunkının yanında çerez kalacak kadar zayıf, basit bir problem olarak kalıyor. Onun için bebek bezlerini elimde çitileyeyim kazanda kaynatayım yok kaynana problemi yaşayayım eşimin sürü sepet akrabaları sürekli evimde olsun modunu olmadıgı ıcın annem beni şanslı sayıyor. Biraz dertleşsem hep bu modda. Herkesin derdi kendine büyük. X bir arkadaşla dertleşiyordum yüzeysel olarak, bana ne şanslısın loveitred imkanların cok fazla, cocugunu rahat buyutebılıyorsun, karısanın görüşenin yok valla kıymetini bil demişti. Sürekli kendi yaşadığı hayatla benimkini kıyaslıyor benim çevrem çok sıkılıyorum. O yüzden kimseye anlatmıyorum. Beni nankör, şımarık falan diye değerlendiriyorlar. Halbuki öyle değil

Ben her seyımı anlatan bırı degilimdir ama mesela o an doluysam anlatabılırım. Asla da pişman olmam. bilse ne olur? Bana kım ne yaoabılır kı. Hakkımda bı sey bılıyor diye neden rahatsız olayım. kımın ne dusundugu umrumda degil cunku. mesela en kotu diyelin geldi benı tehdit etti. Yapmazsan ınsan degilsin derim. Yapsa ne olur. En kotu rezil falan olurum baskalarının gozunde. Unutmayın kı bana hicbi şey olmaz yani.

Genel olarak insanlara güven sorununuz mu var? Eğer öyle bir şey varsa düşünceleriniz de haklisiniz ama bu şekilde hayat geçmez :) A

O his bende oluştuğunda mutlaka arkamdan konuşuluyor. Yakın zamanda başıma gelen de komşumla konuşurken kv kp muhabbeti açıldı bende epey dertli olduğum şeyleri anlattım. Gidince rahatsız oldum neden anlattım falan dedim. O gece rüyamda yatak odamda gözleri parlayan yılan gördüm tabiri de yakınlarınızdan biri dedikodunu yapıyor tarzı bir şeydi. Ertesi gün komşumun kvsi geldi tatlı dille dedi ki 'kızım bir şeyini anlatma'. Anlamadım o ara. Sonra ki gün geldi 'ağzı gevşektir kızım dikkat et' dedi. Anladım ki evde mis gibi dedikodum dönüyor.

en güzelini yapiyorsun ben burayi kesfettigimden beri kimseye bir seyimi anlatmiyorum cok canim sıkıldiysa buraya yaziyorum en azindan insanlar tanimadiklari icin farkli bakis acilariyla yorum yapiyorlar baskasina anlattimi korkusu yok kimse biliyormu korkusu yok iki kisinin bildigi sır degildir

Merhaba hanımlar. Ben insanları seven ama asla güvenilmeyeceğini düşünen biriyim. Yani bana göre en iyi insan bile dedikodu yapıyor ya da çıkarlar çatıştığında önce kendini düşünür. Bu sebeple yakın arkadaşlarıma bile bazı şeyleri asla anlatmam ya da değiştirerek anlatırım. Geçenlerde arkadaşımla otururken biraz fazla açıldım sanırım. Daha önce anlatmadığım şeyleri anlattım özel hayatım ya da aile hayatımla ilgili. Ve bu şuan beni çok rahatsız ediyor. Daha önce bu hissi bir arkadaşımda da hissetmiştim. Böyle olunca soğuyorum sanki çok içli dışlı olmuşuz gibi geliyor ya da sahiplenilmişim gibi falan. Konuştuğum arkadaşım duygusal ve muhabbeti iyi biri ama hırslı da biri. Yani ego sorunları var ve hırslandığında başka birine dönebilirmiş gibi geliyor. Ben insanlarla sadece eğlenip gülmek ufak birkaç dertten bahsetmek istiyorum ama böyle olunca da hiçbir şeyini anlatmıyorsun, kapalı kutusun falan deniyor. Sizce düşüncelerim doğru mu yoksa bunu aşmalı mıyım?

Mesela ailemle yaşadığım bir tartışma, eski sevgilimle ilgili bir olay, kendimle ilgili bir bilgi. Değiştirerek anlatma sebebim de anlatmak istiyorum ama koz da vermek istemiyorum. Yakın arkadaşıma bile fazla güvenmek saçma geliyor nihayetinde insan işte. Büyük ya da küçük hiçbir sırrın tutulduğuna şahit olmadım.

Benim hayatım Sırlar Dünyası değil de derdimi anlatmamayı tercih ederim. Bir kocamla konuşurum, ona ağlar, içimi dökerim o kadar. Geri kalan yabancıdır benim için.

Eşimden başkasına anlatmam. Ne anneme ne babama bir sırrımı veririm. Bazen de buraya yazıyorum akıl almak istediğimde, toparlanmam gereken zamanlarda. Ne iyi geçirdiğim zamanları ne tatillerimi ne kötü hissettiğim zamanları anlatmayı sevmiyorum. Üstünkörü bahsederim genel şeylerden o kadar.

Kimse açık vermem ama derdimi çok samimi olduklarima anlatırım. Az samimi olduğum birine azıcık kendimden birşey anlatsam kendimi rahatsız hissederim ben de.. çok samimi olduğum insan sayısı da oldukça azdır ve yillanmistir.

Aynen öyle ama ben onun anlattıklarını kvsine anlatmıyorum keşke anlatsam bak intikam alırım. Şaka tabi ki. Karakter meselesi biraz. K kanada

Zaten anlatarak ona koz verdiğinizi düşünüyorsanız o sizin yakın arkadaşınız değil demek ki. 3 4 tane yakın arkadaşım var ve herşeyimi bilirler, onlar olmasa herşey içimde kalsa ne yaparmışım bilmiyorum.

Her arkadaşıma anlatmam. He anlatsamda problem değil bana ne yapabilirler? Ya da ne düşünebilirler? Umrumda değil... Ama ''yakın arkadaşlarım'' her şeyimi bilirler. O yüzden sizi çok doğru bulmadım. Belki sizi bu duruma getiren yaşanmışlıklarınız vardır. Bilemiyorum... Söylediklerinizi değiştirerek anlatmanız yalan söylemeye giriyor. Dikkat edin söylediklerini unutup sonrasında farklı konuşmayın. Karşınızdaki insanların gözünde güven vermeyen insan olursunuz. B

beni bu kk cok sasirtiyor bu tarz konularda, nasil hic sir tutulduguna sahit olmadiniz, demek ki sizin gercekten hic yakin arkadasiniz yok, uzucu gercekten. ya da ben sansliyim diye dusunucem artik, cok zor arkadas edinirim evet ama hic oyle dost kazigi diyecegim buyuk bir olay yasamadim. Neyse yine de ilk dedigimin arkasindayim. Evet anlatmamak bir tercih, ama degistirerek anlatmak bence dogru degil, olay ozunda onemsiz bir detay gibi gorunse de bu sizde huy olarak kalacaktir devamli yaptikca. Ben mesela dikkat ediyorum, kayinvalidem boyle, o kadar basit meseleleri bile oldugu gibi anlatmiyor, illa bir ekleme/cikarma yaparak anlatiyor. Mevzuyu bildiginiz zaman hatta cok garip oluyor. Benim nezdimde kendisinin hic inandiriciligi yok mesela.

İlkokul ve liseden arkadaşlarım var ve çok yakın samimi ve içli dışlıydık yani ben öyle zannediyordum. Çok iyi tanıdığımı düşündüğüm insanlardan beklemediğim zamanda muhteşem kazıklar yedikten sonra artık kimseye güvenemiyorum ne yazıkki. Herkesin hayatında birşeyler oluyor bu durum görecelidir. Nitekim öyle güzel arkadaşlıkları olanlar var ki özeniyorum.

Bende aynen sizin gibiyim maalesef hiç kimseye güven olmuyor o yüzden hiç bir derdimi eşimden başka kimseye anlatmam.

Ben bu sır işlerini anlamıyorum açıkçası. En özel en mahrem konuyu dahi yeni tanıştığım bir insana anlatabilirim. İçim dışım bir. Bana çok gizli saklı olduğunuz için o sırlar başkalarına anlatılıyormuş gibi geliyor. Yani benim arkamdan konuşulacak hiç bir şeyim yok dolasıyla insanlar hakkımda konuşmuyor bile. Bana kendini fazla önemsemek gibi geliyor diğer insanlardan bir şeyler gizlemek.

Çok samimi arkadaşlarım var, birbirimize nelerimizi anlatıp dertleşiriz. Ve bir başkasından anlattığım hiç bir şeyi duymadım. Ayrıca çok samimi arkadaşımla bı sure konuşmadık, başka bir arkadaş onunla ilgili bana ne soru sorduysa hiç bir detay verecek bir imada dahi bulunmadım. Oda çok emindi bir şey anlatmayacağımdan, aynı benim emin olduğum gibi. İnsan seçmek önemli. Hamuru, niyeti, insanlığı, vicdanı iyi olan insandır sana dost olan. Bende mesele siz yapıda birisi ile arkadaş olurum fakat bı sure sonra o arkadaşlık kesinlikle kalmaz. İnsan zayıf hissettiğinde, mutsuz hissettiğinde mutlaka arkadaşına dostuna koşar. Seçimleriniz iyi olursa sorun olmaz.

Kvalide de az degilmis.

Bir derdim varsa çözemeyecek birine anlatmak bana saçma geliyor. Sırrı da zaten anlatsak ne olur anlatmasak ne?Ki çok önemli bir sır ise zaten anlatılmamalı. Değilse anlatılmasının manası yok. Güvenmiyorsanız uzak durun. O arkadaşınıza da anlatmanızı abartmaya gerek yok bence. Bundan sonra görüştüğüzde değinmezsiniz o konulara. Unutulur gider.

İsim vermeden bile olsa sırlar başkalarına anlatılıyor. Siz duymadıysanız kulağınıza gelmemiştir. Geniş bir çevrem var ve iki kişinin 3. Ortak arkadaşıysam mesela buna çokça şahit oluyorum. En yakın arkadaşımı çok severim ve görüp görülebilecek en iyi kızdır ama o bile arkadaşının ilişkisiyle ilgili şeyleri bana anlatabiliyor sırf konu olsun diye. Olayların kontrolümden çıkması hoşuma gitmiyor sanırım Roseaysea Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Valla eski ev arkadasimdan eski sevgilime hatta KKda tanistigim manyağa kadar kimden kötülük gördüysem hep icimi disimi anlattığım icin gördüm. Ne güzel bir huyun varmis. Özendim sana. Ben hayatimla ilgili konusmayi seviyorum. Hatta blogum vardi ergenken. Günlük gibi yazardim internette. Kkda bile bana kalmasi gereken seyleri anlattığım oluyor. Bunun ve hossohbet olmamamin etkisiyle insanlar da herkesten gizledigi seyleri anlatiyorlar. Kim esrar kullanıyor - kimin utanc verici basilma anisi var - kim sevgilisini aldatmis - kim dayak yemis - kim tinder kullaniyor - kimin tacize ugramis... istemedigim kadar cok bilgi beynimin icinde dolasiyor

Bende senin gibiyim. Fazla açılma. Kapalı kal daha iyi. Bırak derdin yok sansınlar. A

Sırdan kastım dert de olabilir ama özel şeyler G

Ünlü sayılırım

Elalem ne der diye düşünenler sırlarinı kimseye anlatmaz. Elalemden bize ne diye düşünenlerde rahattır bu konuda.

Bence "özeller" kavrami kişilere gore degisiyor. Mesela ornek verdiginiz "erkek arkadas" meselesi benim icin hic bir zaman ozel olmadi annem babam ve bize yakin yasayan kuzenler vs herkes bilirdi hep erkek arkadaslarimi vs. Aile arasindaki özel ve mahrem konular benim için daha farkli. Ama cok özel olmayan olumlu ya da olumsuz herhangi birseyi yine de illa cevremdeki herkese anlatma geregi hissetmiyorum ben genelde. Eşimin işiyle ilgili olumlu bir gelişmeyi bile insanlara anlatma geregi pek duymuyorum. O yuzden farkli bakiyoruz muhtemelen.

Bence anlatmayarak iyi yapiyorsunuz bende eskiden cok anlatirdim anlatmamayi ogrendim eglenip geciyorum arada kacirdigim oluyo tabi