bence ortak bi paylaşımın yoksa, yabancı gibi hissediyorsan akrabalarla görüşmek zorlama ve anlamsız oluyor gereksiz bir görüşmeliyim mücadelesine girme bence, saçma olur, insanlar hoşlandığı onlara mutluluk veren insanlarla görüşmeli lethem

akraba önemli aslında. yeri gelir anne babanız olmaz onlar size destek olur.. ama siz de durum farklıymış. walla canım benim bir arkadaşım da böyle. akrabalarıyla araları pek yok. çıkarcıymış bazıları. arkadaşım da ailesi de mesafe koyuyolar araya. mümkün oldukça az görüyorlar. size değer verene değer vermeli. ehlimana Guru Anneler

Zaten ' akrabanın akrabaya yaptığını akrep yapmaz ' derler Ama hepsinin öyle oluşu hatta teyzenin bile, beni çok şaşırttı Benimde baba tarafım soğuktur.. Ayda yılda bir görüşüp o esnada da hemen bi kıyas ve hava atma söz konusu olur.. Bu biz kendimizi bildik bileli böyle.. Ona rağmen babam ya da diğer amcamların soğukluğu beni bağlamaz elbette can ciğer kuzu sarması olamam ama bayramda gider bi ziyaret ederim, severler beni ya da sevdiklerini söylerler bilemiyorum.. Ama anne tarafımla öyle değiliz.. Sık sık gidip gelemezsek bile kardeşten öte kuzenlerim mevcut ve başım dara düşe gideceğim yer dayımın evidir örneğin.. Her aile de bahsettiğin türde dedikoducu akrabalar vardır başkalarının düşüşünü izlemekten zevk alan adeta.. Ama hepsinin öyle olması çok enteresan..

tşk ederim cvp için... gerçekten beni anlamışsın... bende öğrenicem zamanla kendime daha fazla değer vermeyi... yabancı dediğiniz insanlar yeri geliyo daha içten samimi oluyo, canım kanım dediğin insanlar senin arkandan kuyunu kazıyo ah bi tökezlese diye akbaba gibi bekliyo!

yaşadıklarının bir kısmın anlayabiliyorum. en iyisi birşeyleri bahane edip zamansızlıktan görüşmemek. zamanım yok vs. demek. birlikteyken bile ciddiyeti elden bırakmamak. bir de insanlar karşılarındakine zarar verdiklerini gördükçe daha da keyiflenirler. mümkünse duyma bile söylenenleri. ayrıca akrabalardan kopmayın demek gırtlak gırtlağa olun demekte değil. saygı çerçevesinde mesafeni korursun yeter.

akrabalarımın hiçbirini sevmem. kan bağı ya da soyağacı denen şey insanlarla sürekli birarada olmak, görüşmek ve manevi bağları koparmamak için bence geçerli bir sebep değil. eğer sizi mutsuz ediyorlarsa bence görüşmeyin. inanın benim kafam rahat ediyor görüşmediğim zaman. zaten görüşseniz de sitem edecek bir şey buluyorlar, görüşmeseniz de. "akraba" olgusundan ziyade yanında olmaktan mutlu olduğunuz insanlara sahip çıkın. komşunuz, arkadaşınız kimlerse artık.. önemli olan karşılıksız sevgi ilişkilerde. sovr86

Akrabalık dost olmak için sadece bir fırsattır demişti en sevdiğim büyüğüm. Dost olamadık bu yüzden sadece akrabayız diyebiliyorum bende.

AyNen bizdede oyle. Eminim ilerde cocuklarim kuzenlerimin cocuklarini tanimiycak bile Esim dostum daha iyi akrabalarimdan Artik kabullendim onlari Tek istegim Allah akrabamin eline diline dusurmesin

aynen benim de mesela teyzem ve kızları... çok yakınızdır ve kızları ben kendi kardeşlerimden ayırmam onlar da beni öz ablaları gibi evin üçüncü kızı olarak görürler teyzemle de hem arkadaşızdır hem kanka gibiyizdir sırdaşızdır işte bunu bilen diğer akrabalar da fesatlanabiliyor onunla çok sıkı fıkı bizimle çok soğuk diye... ama insan kimi yakın görüyorsa onunla zaman geçirmek ister zaten akrabanın da anlamı yakın kişiler demek... kimi zaman en yakınındaki el gibiyken hiç kan bağın bulunmayan insan kardeşin olabiliyor bu tamamen kafa yapısı, kimle uyuşuyorsan o... tabii saygı duymak gerek en azından bayramda cenaze de düğünde falan... o kadar... M

Beni üzen Kim olursa olsun uzak durmaya calisirim ben . push ;

merhaba, yazdıklarını okudukça bazı cümleleri kendim yazmışım gibi hissettim bir an... insanlar artık çok bencilleşti ve bunu çok rahat gözlemleyebiliyor insan... akraba da olsa, bir yerden sonra yeter banane diyebiliyorsun maalesef taş uzaktan gelmez zaten ne gelirse en yakınlarından gelir ve insanı daha da yaralar akrabalarla irtibatı kesmemek gerek en azından bayramda düğünde bir merhaba denmeli ama sıkı fıkı olmak zorunda da değilsiniz ben de bilirim bana nasılsın eksiğin ihtiyacın var mı deyip halimi hatrımı sormayanları zar zor vakit bulup ziyaret ettiğim akrabalarımın, ziyaretimi beğenmeyip arkamdan hiç gelmeseymiş diye atıp tuttuğunu... neden daha sık gitmiyorum diye sitem ediyorlardı halbuki benim zaten yoğun bir hayatım vardı yani demem o ki... bazen takmamak gerekiyor, insanlara hak ettiği kadar değer vermek gerekiyormuş hayat bana bunu öğretti ben de senin gibiyim keşke hep beraber birlik beraberlik olsa derim ama işte herşey bizim istediğimiz gibi olmuyor sen beklenti içine girdiğinde hayal kırıklığına uğratan insanlar, senden daha fazlasını bekliyorlar ne hikmetse...:44:

canım çok sıkkın kızlar detay anlatmak istemiyorum zaten bir değil iki değil anlatmaya kalksam... öncelikle lütfen bende bi sorun olduğunu düşünmeyin evet herkes kendini iyi niyetli, doğru, düzgün olduğunu düşünür ama biz ailece gerçekten öyleyiz... zaten yıllardır kendi sorunlarımızla uğraşıyoruz kimseyle uğraşıcak halimiz yok... ama gelelim akrabalara... babamın kardeşleri ve annesi üvey kendimi bildim bileli hep ayrımcılıklarını sezdim anneme de evlendiğinden beri maddi manevi hiç rahat vermemişler ama irtibatımız hiç kopmadı sahte de olsa karşında ki alenen senin başına gelen kötü durumlara sevinse bile bizde akrabalarla irtibat kopmuyo... anneminkilere gelirse çocukluğum onlarla geçti çok güzel anılarım var ama yaş büyüdükçe insanların gerçek yüzünü görmek acı veriyo, uzak akrabalarla aramız daha iyi arada saygı ve sevgi var gerçekten çok sık görüşemesekte... ama yakın akrabalar özellikle teyzeye anne yarısı derler inanın hayatımın en büyük kırgınlıklarını onlarda yaşadım... dayı, hala kuzenler... vs.. candan içten bi kişi bile yok hep bi kıskançlık kıyaslama, üstün olmaya çalışma, hep bi çekişme var arada... keşke hayatımda hiç olmasalardı bu kadar üzülmezdim diyorum hepsinden bi kazık yedim en kötü günlerimde yarama daha da tuz basmaktan başka bi işe yaramadılar... kızlar başka kalabalık birbiriyle iyi geçinen aileleri görünce kıskanıyorum... çünkü ben kendi insanına değer veren bi yapıya sahibim ama malesef bu konuda çok şanssızım... görüşmesem laf edicekler görüşsem artık sinir harbini bünyem kaldırmıyo... Allah katında da akrabayla ilişkiler kopmamalı deniyo... siz ne düşünüyosunuz bu konuda ben çekirdek ailem de kalabalık olmadığı için kendimi çok yalnız hissediyorum bazen... ama hiçbirinin yüzünü de görmeye de psikolojim el vermiyo artık kötü günümde zaten yoklar iyi günümde de olmasınlar diyorum ama sadece kendimi üzüyorum bu düşüncelerle, ne yapmalı sizce sonuna kadar mücadele edip ezilsen kırılsan bile onlarla görüşmeye devam mı etmeli?... Chess

cok iyi anliyorum sizi.. kendimi gördüm sizin yazinizi okurken.. Bende bahane uyduruyorum gerekmedikce görüsmek istemiyorum. Saygimi korumaya calisiyorum Annem Babam icin..

Aminnn! lily86

akrabalarımdan 2 kişi harici kimseyi seevmem vede zorunlu olmadıkça görüşmek hani düğün -cenaze harici bayramlarda bile görmeye gitmem. İstediklerini ko nuşsunlar arkamdan onlarki benim kardeşimin cenazesinde kahkaha attı, bende onları adam yerine koyup ta ellerini öpmeye gitmem. Ha evimize gelirlerse saygımı gösterir konuşurum o ayrı. Hiçte kendimi yanlız hissetmiyorum kuzenleriyle iyi anlaşan kalabalık aileleri severim ama bize kısmet değilmişş :) V

evet bence de önemli ama dediğim gibi şanssızım bu konuda.. bizde şöyle bi durum var değer veriyomuş gibi yaparlar tamamen yapmacık... en ufak damarlarına bassan gerçek yüzleri ortaya çıkmaya hazır... zorlama bi samimiyet anlayacağın... tşk ederim cvp için...

evet sanırım yapmam gereken bu... gırtlak gırtlağa hiç olmadık olacağımızı da sanmam... sadece yapmacık sevgi gösterileri en ufak bi fırsat yakalayınca laf sokmaya çalışılması beni yoruyo... kafama malesef takan bi insanım... yabancı gibi mesafeli bi ilişkiden başka çözüm yok gibi.. lily86

maalesef öyle bu devirde... değer vermeye gelince... insan sevgi dolu merhametli olunca, sevdiklerini ön plana alıyor bu kötü bişey değil ama artık günümüzde ne kadar sert ve tavırlıysan o kadar değer görüyorsun ne kadar sevgi dolu vericiysen de ayaklar altına alınıyorsun maalesef

ben de son zamanlarda bazı akrabalarımın gerçek yüzünü görmeye başladım.. tabi bunda yaş da etken büyüdükçe farkına vardım. bizde de hem anne tarafında hem baba tarafında sorunlar var teyzemi falan çok severim onlarla sorunumuz yok ancak dayım hem kendine hem bize zarar. amcam yok ama halalarım... özellikle küçüğüyle artık görüşmüyoruz. annemi ağlattığı zamanları bilirim ozamnlar bile küsmedim ama artık yüzüne bakmak dahi istemiyorum. büyük halalarım ildeler pek görüşemiyoruz ama onlar da belli etmeye başladılar kendilerini. mesela yarın halamın kızına gitmem gerek ama içim çok isteksiz soğudum hepsinden sanki... ne var yani paylaşılamayan ne bu ortalığı karıştırma ne anlayamıyorum. zaten kalabalık bi sülalem yok sahip çıkmaları gereken yerde şu 3 günlük dünyada olanlara anlam veremiyorum bazen. imkanım olsa tek ailem yeter bana der kimseyle görüşmem. artık kimsenin duygularına dürüstlüğüne insanlığına güvenemiyorum.