Lütfen terapi alın, terapi sürecine kadar da vagus sinirini güçlendirecek çalışmalar arayıp deneyebilirsiniz. Benim de tolerans düzeyim çok düşüktü terapi ile birlikte daha iyiyim ama üzerine çok çalışmak emek harcamak gerekiyor

Ben de yıllarca kendimi yıprattım sonunda sağlık sorunları da edinince olayları mümkün mertebe oluruna bırakmayı öğrendim. Kısaca olduğu kadar deyip geçiyorum artık. Tavsiye ederim

Unutmayın annenizin ya da hiç kimsenin onayına ihtiyacınız yok. Ne derse desin, siz güçlü ve yeterlisiniz; onun ne düşündüğünün önemi yok. Ki zaten sizin bu şekilde olmanızda ailenizin büyük bir katkısı varken böyle söylemesi yersiz olmuş. Yorumlarda yazdınız mı bilmiyorum ama böyle bir kriz yaşadığınıza göre muhtemelen hayatınızda bir değişiklik var ve içten içe yeterli olamamaktan korkuyorsunuz. Bu dönemde en azından bir ilaçla desteklense iyi olabilir gibi. Mutlaka bir psikiyatriste gidin. Unutmayın ki insan adapte olmaya programlı. Zamanla her şeye adapte olabilirsiniz ki öyle şanslı bir dönemdeyiz ki internetten bile insanlarla konuşup dertleşebiliyoruz. Biz istemediğimiz sürece hiç yalnız değiliz Alıntıladığınız yorumda da dendiği gibi buraya ne derdiniz olursa yazın, anneniz bu dönemde sizi olumsuz etkiliyor gibi; ona anlatmak yerine öncelik buraya yazın bence

Evet ucunda ölum yok, bu konuda haklisiniz. Mesela bugun yine beni panikten krize sokan bir durum oldu ve yine annemi aradim. En sonunda annem "Sana yardimci olamam, beni arayip tansiyonumu hoplatiyorsun" deyip telefonu kapatti. Sorunumdan kafayi yemem bir yana, derdimi anlatabilecegim tek kisinin bile basini agritmam bir yana, kendimden nefret ederek telefonu kapatip, Su anda sokaklarda dolanip sakinlesmeye calisiyorum. Aklima da buraya yazmak geldi. Sorunum oldugunda cozememek de kötü, bunu paylasabilecegim hic kimse olmamasi da. Ya Rabbim, nolur sakinlik var bana

Bildim bileli mi boyleyim, yoksa yillar once gecirdigim cok buhranli donemden sonra mi Boyle oldum bilmiyorum. Ancak bir sorun oldugu zaman, kafayi yiyecek sekilde panikleyip, ne yapacagimi nasil cozecegimi bilemedigim konular karsisinda sakinlesemedigim gibi, telefona sarilip, konu ve cozumu hakkinda hicbir fikri olmayan anneme "Anne soyle birsey oldu, ne yapicam" diye telefona edip, kendimi disari atip hizli hizli yuruyup sakinlesmeye calisiyorum. O gun asla cozumu olamayacak birseyse bile, sakinlesemeyip, huzursuzluktan uyuyamiyorum da. Sizler sorunlarla nasil basa cikiyorsunuz? Gercekten caresiz korkunc hissettiginiz durumlarda olayla nasil basa cikiyorsunuz? Gercekten salteri kapatip "bugun cozulemeyecegine Gore unutmali, sonra dusunurum" deyip sakinlesebiliyor musunuz?

Herkese teker teker tesekkur ederim. Akil alip danisabilecek biri olsa keske, o zaman biraz sakinlesirim. Stress yonetimi hakkinda kesin okumaliyim, gercekten bana cok ama cok zarar veriyor bu durum

Belirsizlikle mucade edelememe hali, işte bunlari hep kaygılar tetikliyor, çok fazla yorum yapmak burdan etik değil. Kısa zamanda destekle güzel yol alırsınız. Yıllardır terapiyi erteledigim için çok pişman olmuştum. İkili ilişkilerimde daha düzene girdi. O basa cikamama halı, kriz hallerim olumsuz etkiliyordu

Stresle başa çıkma ve stres yönetimi konusunda uzman desteği almaniz gerekiyor bence.

Bir de ben cok tez canliyimdir. Ortada bir sorun varsa, biran once halletmeliyim diyen biriyim. Ama o an cozulemeyip de, 2. bir kisiyi beklemek zorunda kaldigimda ve o 2. kisi reaksiyon gostermediginde ya da onun derdi olmadigi icin keyfi gelip hemen cozme ihtiyaci hissetmedigi zaman, iste o nokta/an kafayi yeme noktam oluyor.

Çözebileceğim sorunlarla ağlasamda strese de girsem bir şekilde uğraşıyorum aslında elimden geldiğince ne anneme ne de bi başkasına söylememeye çalışıyorum ki en son annemin '' bak artık kendi sorunlarınla başa çıkabiliyorsun gördün mü helal sana '' dediğini hatırlıyorum üniversitedeyken o zaman anlamıştım olgunlaştığımı. Çok zor bir sorunla karşılaşırsamda kaçıyorum oradan asddfhjj

Ben tam tersi sorunlardan kaçma eğilimindeyimdir, olabildiğince uzaklaşmaya çalışırım üzerine gitmem. Onu orada bırakıp yok sayıp hayatıma devam ederim. Bir problem varsa onu son dakika çözerim misal. Ama pek memnun değilim, son dakikaya bırakmakta sıkıntı yaratabiliyor.

Psikolojik destek alabilirsin

Buraya yazabilme ozgurlugunun farkinda misiniz ey hanimlar? Sen oyle dedin vidi vidi yok, ozgursun anlat iste! Size de yorum yazan herkese de tesekkur ederim Parka gidip ciglik cigliga bagirip aglamak disinda, icindekileri dokebilmek, hem de her detayiyla, ne guzel bir nimetmis!

Evet sebebi biliyorsun, o yüzden çözümü de hızlı bulacaksın merak etme. bu arada benim ikizlerle hiçbir alakam yok

Anneniz harici bı dostunuz yakın arkadaşınız yok mu? Dertleşip içinizi açabileceğiniz, olmadı yardım alın M

Gecmiste hep "sen digerlerinden üstünsün, basarilisin akillisin, sendeki imkan kimsede yok" diye mukayese edilip pohpohlanirdim. Sonra bir dunya olaylar oldu ve simdi de "senin sucun, sen kaybettin, vizirdanma, oyle yapmasaydin bunlar olmazdi" gibi cumleler havada ucusuyor. Ve ben ise geride enkaz olan hayatimi toparlamaya calisiyorum. Arada kendimle gurur duyuyorum, ama genelde de Panik ataklarimla, sinir krizlerime, deliye donmus halimle hayata devam ediyorum

Sabahlari göğüste ağrı ile uyanmak sinir sisteminin tolerans düzeyi düşük oluyor, bunun arttırmak gerekiyor. Terapi alıncaya kadar işte vagus siniri üzerine okumalar yapın.

Ne kadar güzel anlatmışsınız. Ayrıca ebeveynlerimizin rolleri de birebir aynıymış, çok şaşırdım. Konu sahibi, bazen yazı yazmak da iyi gelir. Kendi kendinize yazabilir ya da gelip burada konu açabilirsiniz. Anladığım kadarıyla dertlerinizi tam açabileceğiniz yakın bir arkadaşınız yok. O yüzden burada farklı insanlarla konuşmak iyi gelebilir. Ben çözemediğim sorunlarla karşılaşınca sorunu yarına erteliyorum. "Bunu yarın düşünürüm gün doğmadan neler doğar" gibi saçma sözlerle pekiştirip sorunu top yaparak yarına atıyorum. Yarınki Annwyl düşünsün yani çok da umurumdaydı Bazen sabah uyanıyorum ve önceki gün içinden çıkamadığım sorun aslında gözüme o kadar da büyük gelmiyor. Daha rahat çözülüyor.

İşte bari biri daha farklı olsaydı, cesaretlendirseydi keşke bizi. Bende dehşet erteleme huyu var bu arada. Bu da mı bu durumla alakalı acaba

Ben de aynıyım. En ufak bir problemi o kadar kafama takarım ki zaten migren hastasıyım günlerce migren krizinde gezerim. Bu konuyla alakalı birkaç yazıya denk gelmiştim, onları telefonuma duvar kağıdı bile yaptığım olmuştur sürekli gözümün önünde olsun okudukça sakinleşeyim diye. T the

Hayatima bakiyorum da... maddi olarak yapabileceklerini yaptilar. Manevi olarak da hic dusmeme izin vermediler. En ufak problemimde annemin kollarina kostum, hep yanimda destek oldu, hep cozdu. Disardaki olaylarda da babamin eli hep ustumdeydi. Yanlis anlasilmasi icin asla demiyorum, ama ben devlet dairesinde ya da ne bileyim onemli bir evrak gerektiginde orada burada tek basima is yapmadim, falanca tanidik hep orada olurdu. Tek basima eve ciktigimda, evdeki en kucuk arizada bir tanidik geldi halletti. Tacizden dolayi sikayet ettigim kisiye karsi bana en iyi avukatlar tutuldu vs vs vs. Ve gun geldi, yurtdisina tasindim esimle. Gidersen kapi orda denildi ve ugurlanmaya havalimanina bile gelinmedi. Bir anda tum destek, gercekten sonsuza kadar ustumden cekildi. Ve geldim geleli, en ufak bir sorun karsisinda bile paniklemeye basladim. Daha buyuk problemlerde iyice delirmeye basladim, nasil cozmem gerektigi konusunda en ufak fikrim olmadigi konularda da, sinir krizi ataklari gecirmeye basladim. Tum bu krizlerime ragmen, sebat ederek cozebildiklerim oldu. Ve bu sanirim hayatimda elde ettigim tum diplomalardan cok daha fazlasi. Ama yarin Yeni bir gun olacak ve muhtemelen ya iste ya Baska biryerde bir sorun cikacak ve Ben yine dugumlenecegim. Takinti yapip gunu kendime zehir edecegim. Deneyimlerini benimle paylasan, farkli tedavi secenekleri, kitap onerilerinde bulunan herkese tesekkur ederim. Beynimin surekli endiselerle korkularla kaygilarla hic durmadan calismasindan cookkk ama cookkk yoruldum. Gercekten tek basimayim huzur nedir hatirlamiyorum. Ve isin kotu tarafi, gercekten ne zaman guldugum konusunda fikrim yok

Sorunun ne olduğuna bağlı bir nebze ama her sorunu da herkese anlatamıyorum işte

Ben anlıyorum sizi. Sebep şu ben de aynı şekilde büyütüldüm. Ebeveynlerimden biri çok kontrolcü, benim yapmam gereken şeyler dahil her şeye müdahale etti. Sorumluluk vermedi. Diğeri de kıyamadı. Yapmam gereken işler dahil o yaptı. E bende normali böyle sandım büyürken. Arabam var mesela, daha bir kere benzin almadım, yıkatmadım. Hepsini onlar yaptı. Yani hani kelebeğin güçlenmesi için kozasını kendi yırtması lazım ya bize de sorumluluk verilmeliydi. Verilmedi. Ve sonuç olarak güçsüz kaldık. Aynı zamanda da bağımlı kişilik geliştirmiş olduk. Yani her şeyi başkalarına sorup onay almadan rahatlayamıyoruz çünkü bu zamana kadar sorumluluklarımızı hep ailemiz üstlendiği için kendimize güvenimiz yok. Sorunlarla yüzleşince napmamız gerekiyor bilmiyoruz çünkü çocukken sorunlarımızı ailemiz halletti. Ben sorun çıkınca kendimi sakinleştirmeyi bile bu yaşımda yavaş yavaş öğreniyorum.

hepimiz öyleyiz canım. kimsenin hayatı dört dörlük değil diye düşünüyorum ama hepimiz ayakta durmak için çabalıyoruz. sinirleniyoruz evet ama sinirlenince bir şeyler düzeliyor mu hayır. kendi kendimizin sağlığıyla oynuyoruz. sen benim 1 sene içinde yaşadıklarımı bilsen. kolay şeyler geçirmedim hala da devam ediyor. ve o yaşadıklarımı kafaya takmaktan üzülmekten verem oldum. o yüzden hayatı çok fazla ciddiye almamak gerekiyor diye düşünüyorum. biraz tevekkül etmek lazım ama onu da yapamıyoruz. biz ne yaparsak yapalım neye sıkılırsak sıkılalım Allah'ın dediği oluyor. yani biz sadece dediğim gibi sağlığımızla oynuyoruz o kadar :/ sen de çok fazla düşünmemeye çalış, sağlığın yerindeyse şükret lütfen. yoksa hayat hiç çekilmez bir hal alıyor.

ben de ikizlerim ordan biliyorum yükselenim terazi ama ikizler bir şeyi takmaya görsün bütün modu düşer

Benimde dün canım fena halde sıkıldı eşime. Bugun hala aynı sinir üstümdeydi. Cok zorlandım atamadım üstümden siniri. Ne banyo yapmak geldi icimden ne yürümek. Saglik acisindan yemek yemek zorundaydım. Bazı durumlar insani cidden kitliyor sakinleşmek bi süre aliyor. Su ile temas etmek su içmek dua etmek banyo yapmak verebilecegim çözüm önerilerim. Umarım aşarsınız..

Tam tipik bir ikizlerim gercekten. Ama belki farkindaligim arttigindan, ya da yasim iyice ilerlediginden olgun olmam gereken ama olamadigimdan dolayi, bu durum cok daha fazla gozume batmaya basladi. Ya da gecmiste herbirsey oldugunda "ailem arkamda" rahatligi dolayisiyla, dunya yikilacak kadar kotu birsey olsa bile, cozulecegi guvencem vardi. Simdi ailemin destegi sifir, ne maddi ne manevi sifir destek. Hatta buraya yazarken az once "Eureka" der gibi birsey farkettim. Ben bu kocaman yasimda, herseyi tek basima sirtlanmam gereken bu yasta, Su Ana dek pamuklara sarilip buyutulmus, her durumda sarilip sarmalanmis, en ufak bir sorunda o tehlikeden cekip cikarilmis biri oldugum icin tek basima iken ne yapmam gerektigini bilmedigim icin kafayi yiyorum!?!!?! Ne yani, yasim gercekten 40 bilmem ne, ve ben hala ailemin destegi olmadan kendimi "caresiz, hicbir fikri olmayan, gucsuz, yardima muhtac, tek basina birsey beceremeyen" biri olarak goruyorum. Ben daha birey olamamisim ki, bir de Burda konu acip fikir soruyorum. Asiri salakca geliyor bu anlattiklarim, kadin kafayi yemis diyenlere hak veririm.

Dua okurum ve dinlerim sonra bi turk kahvesi yaparim olayin seklini düşünürüm biraz. sessiz kalir sen ne kdr bi tarafini yirtsan daaa Allahin dedigi olur derim. bakalim ne olacak zamanla herseyin geçtiğini görürüm olaylarin sekli oluşu etkileme derecesine göre mudahil olurum Yani stresten kastınız sizi ve 5 6 kisiyi ilgilendiren bu olay sa çözüm yollari düşünürüm ama ben ve 1 2 akrdsmi etkileyecekse biraz sessiz kalırım olayin akışını seyreder ona göre çözüm yaparim ama sadece beni etkilerse kahvemi icer 1 gun gecmesini bekler bi arkdsmla dertlesir sonrasında çözüm ararim cok düşünmek de onemli değildir gecmis hikayelr üzerine çünkü oldu zamani geri Alamazsinizzz yarina bakacaksinz bazendee cokkk sessiz kalir hic bise yapmam olan oldu derim

Bu ben yalnız 1 gün geçince sakinleşir durumu kabulleniyorum. Hah tam bu noktada amannnn sabaha zaten alışıyorsun çok da yıpratma kendini diyorum kendime. Bazen işe yarıyor bazen yaramıyor P

çünkü şu hayatta ne kadar şikayet edersen o kadar negatifi çekiyo oluyorsun. aslında bazı şeyleri akışına bıraksak çok mutlu olacağız ama bazen bunu yapamıyoruz işte. hayatımızda şükredeceğimiz çok şey var aslında. şüküre yönelsek her şey daha güzel olacak. elimiz kolumuz tutuyo, sağlığımız yerinde, en güzeli de hala nefes alabiliyoruz. o kadar kötü durumda olan insanlar var ki bizim yaptığımız sadece şımarıklık. sürekli bu modda olursan bir şeylerden kurtulamazsın. kendini maneviyata versen. ne bilim kuran oku, dua et, namaz kıl. dua etmek o kadar iyi geliyor ki insana. sakın ama sakın isyan etme. sabırla tevekkül ederek bu sınavı ver. böyle yaparak yaşaman sana sadece hastalık getirir. bak güzel şeyler de olabiliyor demek. bizimle konuşuyosun içini dökebiliyorsun bu bile insanı çok rahatlatıyo. bi kağıda da yazabilirsin içindekileri o bile insana çok iyi geliyor.

Daha 2 gün önce sinir krizi geçirip ağladım. Hem de 4 saat boyunca aralıksız ağladım. Ağlamaktan çok yorulup uyudum 2 gün kendimi dinledim. Gezdim dolaştım. Aklımda düşünceler hala dolanıyordu. Yok saydım. Odağımı sürekli dağıttım. Eve gelince düşüncelerimi yok sayıp uyudum. Aklıma hiçbir şey getirmemeye çalıştım. Bugün ise beni strese sokan düşüncenin üstüne gittim. Daha 4-5 saat önce yine ağladım, baktım olmuyor üzerine gideceğim dedim. Ne kaybederim dedim. Ölüm hariç her şeye çare var dedim ve kollarımı sıvadım. minerva1988

Canım benim öyle düşünmemelisin. Ben ne yaşadığını tam olarak bilmiyorum fakat bazı problemler karşısında inan ki coğumuz böyle hissediyordur. Günlük yasamda karşılaştığın ufak sorunlar olmadığını düşünüyorum bu problemlerin. Kendi açımdan örnek versem beni anca buhrana sokan olay şu an para kazanamamak olurdu. Eşimin ve benim işsiz kalmam olurdu. Ya da evimi kaybetmem. Çocuklarımın önemli bir hastalığı vs. Çocuklarıma yetememe korkusu, onların ihtiyacı ya da çok istediği şeyleri alamama korkusu harici beni yıldıran ve kabusa sürükleyen hiçbirşey yok, olmamalı da. Bir gun beni eşim aldatsa bile üzülmem, arkama bakmadan defolup giderim. Hatta biliyor musun? Bende 40 yaşına yaklaşan bir kadın olarak ölümün bile beni eskisi gibi korkutmadığının farkındayım. Kafayı yemiş diye düşünen olacağını ben hiç sanmıyorum çünkü artık yasamak gerçekten çok zor..

Bana çok mantıklı geldi şu an belki de alakalıdır gerçekten

Annem, arkadaşlarım vs var, ama ben artık gerçekten ne yapacağımı bilemediğim zamanlarda anlatıp fikir alırım.

Anksiyetenin en doruklarindayim, ve hergun basima gelen olaylarda git gide dugumlenmeye basladim. Sukretmek yerine yillar once herseyden biktim yasamak istemiyorum dedigim Zaman diliminde beyin kanamasi gecirdim. Hani tabiri caizse Allah gercekten carpti beni. Tabi bu donemde ailem tekrar sarip sarmaladi beni, o Doktor senin bu hastane benim derken, yine hicbirseyimi tek yapmadim, izin verilmedim zira muhtactim baskasina. Peki zamaninda maddi manevi 7/24 yanimda olan ailemin, asla yanimda olmadiklarini bildigim icin de Tam anlamiyla "terk edilmis, korkak" birine donusmus olma olasiligim var mi? Gün geliyor, guclu kadin oluyorum, gün geliyor manyaga donmus bir ben. Ozel hayatimda hersey corba gibi, is hayati derseniz soyleyecek laf bulamiyorum. Daha once konu acmistim, isyerinde yukselme umidim yok diye, daha gecen hafta bekledigim yukselme geldi, dun mudurum yanima gelip "sen laboratuar koordinatorlugunu bile beceremedin, Yeni verilen gorevi unut, hatta koordinatorlugu de birak, diger yaptiklarina devam et diyerek konuyu kapatti. Zaten delirmeye ramak kalan Ben, kisa devre yaptim. Ama yok isyan etmemem gerek, edersem carpilacak olma ihtimalini biliyorum. Ben Burda bunlari yazmasam sanirim Su an bos Park bulup ciglik cigliya agliyor olurdum...

Benim de yöntemim bu en fazla ne olabilir ki? Can sağlığı olsun yeter diyip hayatıma devam ediyorum yazarhanim35 Yazar

Bu yasta hala ergen cocuk gibi davranip, sorunlarimla basa cikamamak beni deli ediyor, daha da deli eden daha gecen gun annemin "bu yasinda hala Telefon acip akil Mi danisiyorsun, kardesinin karisi 27 yasinda ve kiz tek basina dunyaya yetiyor" deyip bir de beni kiyaslamasi daha da dibe itti. Ailemi cok sevsem de, ne zaman "nasilsiniz" kelimesinden oteye konu acilsa, mutlaka "yetersiz, daha olgunlasamamis, surekli Panik" icinde olan biri olarak bitiyor konusma. Bazi Zaman inanilmaz gucluyum, ama oyle anlar oluyor ki dunyada var olmasam huzura kavussam " dedigim anlar oluyor. Cok korkunc bir kisir dongu

Çok canımı sıkan bir durum olduğunda bende kafaya takarım çok, taktıysam uyuyamam da. Ama sonra kendime şunu soruyorum bugün seni bu kadar üzen şey hakkında 6 ay ya da 1 yıl sonra sence ne düşüneceksin? Belki de hatırlamayacaksın bile. O zaman salla gitsin diyorum. Bu beni biraz sakinleştiriyor.

Şu devirde stresi sağlıklı seviyede tutmak gerçekten çok zor. bir zamanlar ben de inanılmaz paniktim, elimi kolumu koyacak yer bulamazdım. Ben çözüm olarak alternatifleri de sıralıyorum artık, bu iş olmazsa diğerine bakmayı deniyorum. "Amaaan sağlık olsun" gerçekten mottom oldu; sağlık olmazsa her şey sıfır. Ya da sorunu elimden geldiğince yok sayıyorum. Sağlıklı yol mudur bilmem ama günlük streslere başka stres kaynağı eklemeyi hiç çekemeyeceğim

Eckhart Tolle'ün şimdinin gücü isimli kitabını okumanızı öneririm. Kendisi "sorunlar zihnin illüzyonlarıdır" der. Anda kalabilecek şekilde eğitmeyi basarabilirseniz zihninizi sorun anlarında da çok daha sakin ve yapıcı bir ruh haline burunebiliyorsunuz. Hemen o noktaya gelmek zor olabilir ama en azından sorunlara çözümlere ve tepkilerimize dair güzel bir içgörü kazandiriyor bence bu kitap insana...

İkizlere ikizlerim:)

Ben de sizin gibiyim. Çözümüm şu; birincisi sorunu tamamen objektif olarak düşünmek. Bu bir yürüyüşte vs olabilir. +'larına -'lerine bakmak. Zorlukları varsa kendime bunu aşabileceğimi, güçlü olduğumu, her ne olursa olun değerli olduğumu hatırlatmak. 2.'si mantıklı birine danışmak. Ben arkadaşlarıma içimi tamamen açamıyorum, o kadar güvendiğim bir arkadaşım yok, bu yüzden sanaldan insanlara soruyorum. Mesela kk'de konu açıyorum. Başka insanların yorumlarını gördükçe ya da aynı sorunu yaşayan insanlar gördükçe sakinleşiyorum.

:) Kesinlikle ikizlerim, yukselen bile ikizler

birde ben ikizler burcu musunuz acaba

Hayatta insan en sevdiklerini yoğun bakım kağıdında bekleyince bir zamanlar ondan sonra bundan ve ölüm açısından daha büyük acı olamaz diyor. P

Bunu cidden duymamistim, tesekkurler

Anksiyete var sizde. Doktora görünün.

Bende de var malesef. Kendiminbaska seyler dusunmeye sevk edip dikkatimi dagitmaya calisiyorum H

Peki sorunlarinizi kendi icinizde mi cozuyorsunuz? Sinirden cozumsuzlukten delirdiginiz anlarda bunu paylasabileceginiz biri var mi? yazarhanim35 Yazar

Eh iste aynen bu benim! Surekli vesveseli kaygili bir ben... normalde neseli ama birsey olunca donakalmak, sinirden mideye kramp girmesi vs vs

ama ailenin seni bu şekilde yermesi çok kötü :/ şu kıyaslamalardan oldum olası hoşlanmam. o öyledir ben böyleyimdir yani herkes aynı olmak zorunda değil. belki bu yüzden sen kendini yetersiz hissediyorsundur. bana da arada oluyor. sonra kendimi toparlıyorum. çünkü kendini ne kadar bırakırsan o kadar dibe çöküyorsun ve o halimi hiç sevmiyorum. sende ailene sürekli şikayet etme bence bir şeyleri. sen öyle söylendikçe onlar da seni mutsuz hissettirecek şeyler söylüyorlar.

Genelde bende öyleydim hatta oturur ağlardım sonra ucunda ölüm olmadığını düşüne düşüne aştım bir nebze

Ben kendim çözmeye çalıştım. Bir sorun olduğunda arkadaşlarıma anlatırım, sonra durumun muhasebesini yaparım. Çözüm ne olabilir diye düşünürüm. Ancak genel olarak terapi konusunu öneririm. Bu çağda profesyonel bakış açısı almak cidden kuaför, market alışverisi gibi zorunlu bence. Kendim de arıyorum bu arada, yoksa çözüm arayacağım diye kahrolacağım

Yurtdisina tasindigimdan beri kendime 1-2 arkadas edinmeye calisiyorum. Onlara da biryere kadar anlatabiliyorum. Uzman sart... stres yonetimi konusunda okumam sart

biz burdayız. bize anlatabilirsin, içini dökebilirsin her zaman