valla her zaman diyorum, ne yap et bebegi at besige gez bi kac saat bak gör kendini ne kadar iyi hissedeceksin. sanada bebegede en iyisi bu, hem kilolarinda gider.

simdilik evdeyken tadini cikar calismaya baslayinca keske biraz daha vakit gecirseydim dersin. zaman cabuk gecio

Teşekkür ederim Alışverişe gideyim bari en kolaydan başlıyayım

Bi ay sonra ise baslicakmissin yerinde olsam bir ay daha evimde yavrumla yayilirim ise başlayınca nasıl olsa toplarsın kendine çeki düzen verirsin Bi gün çık alışverişe Bi kaç parça kıyafet al birde makyaj ürünleri yeni ürünler beni hep heyecanlandırır ayrıca ne sakıncası olacak ki boyat saçını kanıtlanmış bise yok ben hamileyken boyadim

yok hazirlanmam lazim filan deme oldugun gibi cik. bende öyle yapiyorum eve geldikden sonra kendimi güclenmis hissediyorum.

Eşim kızıyor artık, bakıcı bulduk, bakıcı kamerası aldık diplerinde dur diye değil diyor. Bakıcıya da güveniyorum çok. Bırakıp gitmek de istiyorum. Sonra da işte ağırlık hissediyorum.

Pislik basmış derler bizde

7 ay önce doğum yaptım. Çocuğum sağlıklı çok şükür, eşimle, eşimin ailesiyle ve kendi ailemle bir problemim yok. Sakin bir hayatım var. İyi bir işim var, doğum iznindeyken terfi aldım, küçük bir grubun yöneticisi oldum. İşimle ilgili tek sıkıntım evime uzak olması. Başka problemim yok. Hamile kalmadan önce majör depresyon tedavisi görüyordum, iki adet ilaç alıyordum. Hamile kaldıktan sonra da kullanabileceğim ilaçlardı, kendi isteğimle bıraktım. Hamilelikte duygu durumumla ilgili sıkıntı yaşamadım. Doğumdan sonra kararında biten bir lohusalık depresyonu yaşadım. Öncesinde depresyon hikayesi olanlar daha ağır geçirir dediler, olabilir dedim. Kendimi telkin ettim. Hayatımı düzene koydum. Fakat doğum bende bir travma yaratmış, yeni yeni anlıyorum. 10-15 gündür her gece rüyamda doğum yapıyorum. Buna ek olarak rüyamda ya bindiğim uçak düşüyor, ya sevdiğim birileri ölüyor ya da eskiden yaşadığım ve çok korktuğum bir şeyleri görüyorum sürekli. Artı, kendime ayırabileceğim bir vaktim var ama ben uyuyorum bu vakitlerde. Çıkıp gezmiyorum. Markete gitmiyorum. Araba kullanmaya çekiniyorum. Kuaföre gitmek istiyorum, aman ben emziriyorum yaa saç boyatamam nasıl olsa diyip gitmiyorum. Karnımdaki hamilelik çatlaklarının tedavisi için randevu aldım, aman kim uğraşcak şimdi diyorum gitmiyorum. 1 ay sonra işe başlayacağım, doğumdan önceki kilomdan biraz fazlalığım var, bu nedenle kıyafet almam lazım. Bi pantolon bi bluz alırım bana bir şey yakışmaz zaten diyorum almıyorum. En önemlisi psikiyatristime gitmek istiyorum ama o adımı atamıyorum. İçimde hep bir sıkıntı var. Kabuğumu kıramıyorum. Cesaretimi topladım, buraya tüm bunları yazdım. Belki eksiktir belki fazladır. Derdimi anlatabildim mi bilmiyorum. İçime kapandım. Konuşabileceğim arkadaşlarım var, görüşmeye üşeniyorum. Eskiden beri duygularını gösteremeyen bir insandım, şimdi daha beter ketum oldum. Şükür bilen bir insanım aslında ama gerçekten neyim var bilmiyorum. İlk adım doktora gitmek. Güzel bir şeyler duymaya, yüreklendirilmeye ihtiyacım var. MissCherryBlossom

İşte bir çıkabilsem

Valla panpa şu evden bir çıksan, harekete geçsen devamı gelecek gibi gördüm bursan

Evet bu da çok doğru işte. zeysmother Eylülün

Aaaa hic yakisti mi sana? Akilli kadinsin, zekisin, kendini boyle kapatma disariya. Bak anne de olmussun, ise de doneceksin. Var mi senden guzeli? Yarin sabah derin bir nefes almve yapacaklarina giris canim. Sevgiler