ben bunun kendini sevmek degil de kendime merhamet etmek seklinde oldugunu dusunuyorum. yani ozsefkat.. kendinin en buyuk elestirmeni olma, kendi kendini begenmeme, basarinin yaninda dahi basaramadiklarina odaklanma.. elinde olmayan seyler icin bile elestirme.. mesela o burnu sen secmedin, o boyu sen secmedin.. baskalarini affetmek icin binbir bahane bulunur. baskalarinin acitan hareketleri icin haklilik payi bulunur, empati tavan yapar.. ama kendine geldigi zaman hatayi kabul edemezsen. en ufak yanlisini unutmaz ruhuna yuk edersin.. mukemmeliyetcilik de varsa yandin.. kendine merhamet edip yumusak davranmaya basladigin zaman degisiyor bir seyler iste.

Eveeettt. Kendini seversen kendine yanlis yapmazsin. Baskalarinin seni uzmesine izin vermezsin. Cocuklarina da bunu ogretirsin. Hayata daha positif bakarsin. Kendine saygin olur. Karsindakinede.

Bu çok doğru, düşününce şunu fark ettim mesela önceden biri bana kötü davranınca veya kötü bir şey yapınca sanki ben hak ediyormuşum gibi geliyordu ya da bendeki sorundan dolayı kötü davranıyormuş gibi geliyordu. Yani karşı tarafın tavrına karşı bile kendimde kusur arıyordum. Şimdi daha çok hakkımı arıyorum, hayatımdan çıkarıyorum.

Ben kendimi sevildikçe sevdim malesef daha önce sevmek isterdim

Tabi ki çok şey düzelir. Benim olay sevmek değil ama değer vermekle ilgili gerçi. Kendime, canıma eskiden hiç değer vermezdim. Anladım ki sen kendine değer vermezsen başkaları paspas yapıp geçiyor. Ufak ufak değiştirdim bunu. Zaten değiştirmeye başlayacaksa insan başkalarından değil önce kendinden başlamalı değişime.

Hahaha şöyle ki bundan dokuz sene önce üyelik alırken burcumdan dolayi yengeç diye alayım dedim. Ama kabul etmedi, ben de "genç yengeç" anlamında yenGEnÇ yaptım. Küçük bir itiraf; o zaman böyle ömürlük kullanacagim bir site olduğunu bilsem az daha ozenirdim vallahi üyelik isminde Konuya gelince, benim annem de çok memnuniyetsiz ve mükemmeliyetçi bir kadın. Öyle ki 2. Sınıfta dört almışım diye ağlamışım. Öğretmen neden ağlıyorsun diyince de 'annem neden beş almadın diye kizacak' demişim. Öğretmen de annemi cagirmis okula. Düşün yani derecesini gözü hep yükseklerde olan bir kadın. Eskiden etkisinde kalırdım ama çoook uzun bir zamandir ona 'uzgunum, hayal ettiğin gibi biri olmak zorunda değilim. Evlat sahibi olmak bir piyango, sana da ben çıkmışım. Daha beteri de olabilirdi, hadi yine iyisin' diyorum Ama benim annem sadece elestirmezdi, takdir de ederdi. Mesela otuz olacağım, hala yaptığım çorba için 'bunu yengenc yapti, maşallah eli çok lezzetli' der küçükken de paintle odami cizmistim. İnşaat muhendisi akrabaya bile atmışti 'cok yetenekli, mimar mı olacak acaba, ne dersin?' diye. Adam beni arayıp tebrik etmişti daha neler neler. Dürbünle yıldızlara baksam 'yengenc gökyüzüne çok iligili, uzay bilimci mi olacak' diyecek bir insan :))) Ama babam beni olduğum gibi seven, hiç çalışmasan da, emlak milyarderi olsam da bana olan sevgisi hiç degismeyecek bir insan. Onun da etkisi olabilir kendime olan sevgimde. Bir de okuduğum kitapların da etkisi olabilir. Ben çocukken ve Ergenken inanılmaz çok kitap okuyan biriydim . Annem de bol bol kişisel gelişim kitapları alırdı. O yaşlarda okudugunu icsellestirirsin ya ister istemez. Onların da etkisinde kalmış olabilirim. Mesela ben dünyanın en akıllı insanıyım diye bir kitap var kitapta adam diyor ki, benim boyum 1.85, kilom 70 bana göre 184 cucedir,186 sırık, 69 kilo çirozdur,71 kilo şişko. En harika benim fiziğim yani çok saçma ama ben de en idealinin 163'e 52 olduğunu düşünüyorum, kendim gibi. Kilo alırsam 54 olduğunu da düşünebilirim. Böyle böyle şeyler işte... Eğer okurken uyuz olmayacaksan kişisel gelişim kitapları okumaya başlayabilirsin. Ya da kendini sevmek için, kendinle barışmak için terapistle görüşebilirsin. Ben mesela daha mutlu, cocukluk travmaların kendisini daha az etkileyen bir insan olmak için terapiye baslamiştim. Çok pahalli da sayılmaz. Benim tatlı terapistimin seansı 150 TL sadece, ayda bir ayrilabilecek bir bütçe vence. Belki senin terapist de sorunun kaynağına iner, sana bazı ödevler verir, cevaplamaktan korktuğun soruları sorar ve nihayetinde bir çözüm bulabilirsin... Bir dene derim ben.

Ben kotu bir iliski sonrasinda kendine deger vermek ile ilgili bir sarki yazmistim . Sozleri ingilizce ama cevirisini yazmak istiyorum: Uyaniyorum, hep gec, hep yorgun, bikkinim Masamin uzerindeki cicekler solmus, sinirleniyorum Ama bir seyler degisti, bazi seyler degisti Icten ice daha mutluyum, daha guclu Iyi ki seninle evlenmemisim Iyi ki simdi yuzunu gormuyorum Eve geliyorum, hep yorgun Yagli bir fast food soyluyorum aksam yemegi niyetine Ve dusunuyorum da hakliydin bana demistin ki Bana demistin ki sen yalniz olmaya mahkumsun Ama iyi ki su an oldugum kisiyim Bazi seyler degisti, bazi seyler degisti Icten ice daha mutluyum, daha guclu Iyi ki seninle evlenmedim Iyi ki simdi yuzunu gormuyorum Reklam gibi oldu biraz ama icimden paylasmak geldi.

Ha evet ben yeteneksizim Soyle anlatmayi deneyeyim, kendinizi, yapabildiklerinizi ve yapamadiklarinizi, imkanlarinizi ve erisemediklerinizi yazin. Yazdiktan sonra uzerinde dusunun. Belki var olan ve kiymetini bilemedikleriniz vardir onlari gorursunuz, ya da eksik olan ama cok istediklerinizi gorursunuz. Bu yontem bizzat bana uzman tavsiyesiydi. Kendini sevmeye boyle basliyormussunuz yani. Ayni yontem size hatalarinizi da gosterdigi icin cok elverisli. Kazandiklarinizi, kaybettiklerinizi goruyorsunuz. Bence denenebilir.

Kendını sevmeyen hiç bir şeyı sevmezmış. Sev kendını :)

Kk'deki en sevdiğim üyelerdensiniz yorumlarınızı asla es geçmiyorum okuyorum o yüzden sizi görmek mutlu etti :). Milana22 çocukken çok sevildiniz çok mu mutluydunuz çünkü bunun temeli daha çok çocukluktan geliyor gibi. Mesela benim ebeveynimin biri hiçbir şeyden memnun olmayan biriydi. Sınavlarda türkiyede ilk 100'e girsem niye 1 değil derdi gibi. yenGEnC keşke yaşam koçum olabilseniz hatta bence bunun eğitimini almalısınız size yakışır ben de son dönemlerde yaşamaya başladım. Küçükken yine daha çok severdim kendimi ama yine kendimi çirkin bulduğumu da hatırlıyorum. Şu son senelerde had safhaya çıktı hem fiziksel hem karakter olarak sevmemem ama yavaş yavaş aşmaya başladım. Bir de yengenç ne demek?

Ne zaman kendimi değersiz önemsiz hissetsem depresyonda oluyorum. Ne zaman kendimi kabullenip sevmeye başlasam, özgüvenim yerine geliyor mutlu hissediyorum. Kendime olan güvenim başka insanlara olan davranışımı ve onlara ne oranda katlanacagimi da belirliyor. Toksik insanları ancak kendi degerimi görünce hayatımdan uzaklaştırabiliyorum. Mesela çok güzel bir kadın değilim biliyor ama aynada kendime iltifat etmeyi seviyorum. Enerjimi artırıyor açıkçası.

çok tanıdık, sanki ben..

Ben de benzer bir şeyi yaşadım. Burdaki yorumları görünce farkı daha iyi anlıyorum

Başlığınız gibi kişisel gelişim konusunda kendime bi topik açtım hatta. Bundan uzun zaman önce toksik bir ilişkim vardı. Karşımdakine enayi derecesinde fedakarlık yaptım. Kendimi unuttum ona taptım. Sonra ne oldu değer görmedim hep kırıldım incindim. Bir gün yeter artık dedim kendimi sevmek istiyorum kendimi herkesten her şeyden değerli görmek istiyorum dedim. Beni üzen sıkan kim varsa hayatımdan çıkardım kendimi geliştirmeye başladım. Kendime yatırım yaptım özetle. Ve artık çok daha güçlü hissediyorum

Kendimi tam anlamıyla sevip olduğum gibi kabul etmeye 26 yaşında başladım. Ve evet, o zamandan bu yana çok şey değişti. Şu an 34 yaşındayım. Çok seviyorum kendimi, canım kendim, çok çok gurur duyuyorum aynaya baktığımda karşılaştığım kadınla. İnsan kendini sevince dış dünyadaki sevgiye olan ihtiyacı azalıyor. Örneğin bir erkeğin aşkınıza karşılık vermemesi falan, hiç koymuyor, önünüze daha rahat bakıyorsunuz. Ailenizden ve yakın dostlarınızdan gördüğünüz sevgi doyurucu hale geliyor, hep daha fazlasını istemiyorsunuz. Zor zamanlarınızda kendinize yeter hale geliyor daha çabuk toparlıyorsunuz.

Klasik söz niçin klasik sözdür? Doğruluk payı %99 olduğu için.

Beğenip geçiyor gibi düşünmeyin her yorumu okuyorum ve bana bir şeyler katıyor ama cevap verecek bir şey yok

Ben de mesela kendinizi nasıl sevmeye başladınız bunu merak ediyorum. Siz de bana yol gösterseniz? Yaptıklarım herkese yeterli gelirken ben kendimden hiç memnun değilim. En sert eleştirdiğim, yerden yere vurduğum tek kişi belki de kendimim. Herkese empatiyle yaklaşabilir, sebeplerini anlayabilirim ama bunu kendim için yapamıyorum. Kimseye kin tutmam, affediciyim. Ancak kendi hatalarımı asla affetmiyorum. Velhasıl konunuza böyle dalmak istemezdim ama bana da öğretin lütfen, elimde kalacağım yoksa.:)

Kendini sevmeyi ailesinde öğrenebilse insan keşke. Ben cevremde kendini seven insanları göre göre ne kadar önemli bir şeymiş öğrendim. Böyle siz detaylı detaylı yazınca bendeki anılar da canlandı. Üzüldüm kendime Hayatım boyunca kendimde sevdiğim şey karakterim olmuştur. Dürüstlüğümü, insanlığimı takdir etmisimdir. Ama ne fiziğimi sevdim, ne başardıklarımı.. Insanlar uyduruk uyduruk başarılarını ben yaptım diye öyle bir gösterip pazarlar ki alıcısı çok olur. Ben salak gibi tebrik alsam ne güzel başardın deseler " ama bunu başaramadım. " diye ellerimle başaramadığım kısmı gösteririm. Lisede başkalarının fiziği daha güzeldi. Onların ayakkabıları daha kaliteliydi, eteği daha çok yakışıyordu mesela. Tuhaf bir aşağıda hissetme duygusu.. Bir arkadaşım univdeyken o kadar kendini severdi ki.. hep kendi duyguları. Onun üzüntüsü, onun mutluluğu. Dünya onun etrafında dönerdi. Başkalarına hissettirdiği zerre umrunda olmazdı. Yük olmuşum. Benim yüzümden sıkıntı çekmiş. Sevdiğim insan yorulmasın bile demezdi biliyor musunuz? Ben mutlu oluyorum o yüzden böyle olmalı. Bitti. O böyle davrandıkça üzerine titredi herkes. Baş tacı oldu. Çok sey öğrendim ondan mesela.. Şükür ki geç de olsa aydınlanma mümkün. Nerden dönülse kar.. Kendinizi öyle sevin işte.. Ben az biraz başlasam da küçüklükten gelme gibi olmuyor. :/

Zaten hepimizi bu hıyar nitelikli adamlar mahvediyor. Üzerimizde öyle etkileri oluyor ki bizi yerin dibine sokuyorlar. Davranışıyla gidişiyle bir gel bir git'i ile nevrimizi döndürüyorlar. Ben de bu tür bir mevzudan sonra kendi değerimi fark etmeye başladım. Dedim ki kendi kendime; o kim ki sana bunları yaparak seni değersiz hissettiriyor? Sen bir zümrütsün ondan kat be kat üstünsün. Sana böyle davranmaya asla hakkı yok. O an her şeyi değiştirmeye başladım. Kendimle gurur duyuyorum, her şeye rağmen karakterimi, çizgimi bozmadığım için. Ben böyle böyle iyileştim.

Kendini seven degil, kendine asik olan birisi olarak söyleyeyim: evet, herseyi degsitirdi! Daha pozitif, daha enerjik, daha umursamaz oluyorsun. Kendini düzeltmek ve gelistirmek icin elinden geleni yapiyorsun ve bundan zevk dahi aliyorsun. Misal ben dis görünüsümü de cok begenirim-ki bu kendini begenmislikte degildir, herkes kendinin en güzelidir bence- ve kendime bakim uygulamasini, güzel güzel giyinip süslenmesini cokta severim. Bence insan kendini sevdimi hayattan daha bi zevk almaya basliyor, yasam kaliten yükseliyor resmen. Eminim sende bunu zamanla daha bi fark edersin, kendini kesfmekte basarilar ve mutluluklar dilerim:)

Bir seyi degistirir mi bilemiyorum ama ben sahsen kendimi severim. Siz sevmiyor musunuz? Sevmeyince ne kaybettiginizi dusunuyorsunuz veya sevince neyi halletmis oluyorsunuz, bunlari gozden gecirin derim.

Ben varım kendimi sevmeyi yeni öğreniyorum ve çok mutluyum. Önceleri sürekki olumsuz yerlerime odaklanirdim mesela burnum kemikli şimdi ise saçlarım ne güzel diyorum. Benim kendime değer verdiğimi görenler bana kaba davranamıyor. Biliyorlar ki ilk hatasında silerim. Ama bu duruma gelene kadar çok çabaladım

Ben de küçükken yine şimdikine göre seviyodum ama ergenlikte yaşadığım bi ilişki beni baya sarsmış şu an fark ediyorum.

Tüm paragraflar aynı ben. Şimdiyse eski fotoğraflarıma bakıyorum gayet güzelmişim fiziğim de iyiymiş. Ben kendimi canavar gibi görüyordum. Birinin beni sevebilmesi tuhaf geliyordu. Mesela saçmalığa bakın; lisede hoşlandığım çocuk bana açıldı cevap bile vermedim. Benimle dalga geçiyor ya da şaka yapıyor sandım. Birinin benden hoşlanması ütopik geliyordu. Ben cevap bile vermeyince o da iyice nefret etti. Sonra ancak durumu idrak ettim.

ben zaten topiğinize bakmışım hatta beğenmişim de pardon sonanda

Mukkemmeliyetci bir ailem var. Surekli elestiren, asiri kontrolcu. Dolayisiyla cocukluk ve genclik donemim pek mutlu gecmedi. Universite yillarimda mutluydum cunku daha ozgurdum, kendimi bulmustum yine de en buyuk hatam sevgi kirintisi icin fedakarlik yapmamdi. Oysa sadece karsi tarafin totosunu kaldirmaktan ve kendini de kolelestirmekten baska birsey degildi. 40lı yaslarimda sanirim birseyler degisti. Bazi seyleri daha bir net olarak fark ediyorsun. Hayir demwyi ogrendim. O can ise ben de canim diyorum. Duygu vampirlerine, surekli negatif enerji verenlere katlanamiyorum. Yavas yavas etrafindaki insanlari temizledim. Benim farkina varmam 40li yaslarimda oldu. Olgunlasmayla beraber. Gec oldu ama olsun.

Uzun uzun ciddili mi yazsam, kısa kesip biraz gırgıra vurup mu yazsam karar veremedim. Ben, beni kaç farklı şekliyle sevmeyi öğrendim ohhoooğ :)

Elbette ki... Sevmek ne kelime kendine aşık ol aşık

Sevmekten ziyade kendinle barisma ozelestiriyi abartmama vs yapmaya calisiyorum... esasen mumkun olsa görüsmem kendimle ama disariya caktirmiyorum, bende boyle takiliyorum

Cocukken cok ilgisiz bir ailem vardi, annem de babam da iskoliktir, deli gibi calisirlar ve bundan cok mutlu olurlardi, onlara göre bizde cok mutlu cocuklardik cunku cok paramiz vardi ve istedigimiz herseye sahiptik arada anneme laf sokarim bu sebeple ama anlamazliga verir yani kimsesiz bir cocuktum ben, tek basima buyudum, oglumu bakkala gondermeyecegim yasta ben gece tek basima evde kalirdim, okul toplantilarima bile gelen olmazdi, yani oyle cok mutlu sevecen huzurlu bir ailede buyudum diyemen ama cocukken de severdim kendimi, ergenlikte bi kendime guvensizlik donemim oldu ama o da unide gecti, bazen insanlar soruyor nasil beceriyorsun kendini sevmeyi diye iste bunun cevabi bende yok cunku ben hep seviyordum kendimi

işte bunları yapmak da enerji istiyor ama bende kucuk kucuk hedefler koyarak başladım bakalım

Tam bir kova kadini cevabi

Teşekkür ederim. Şimdi "Şuralarımı mı yabtırsam, şuramdan şu kadar yağ çektirip şu yanıma mı ekletsem" diye bir miktar suratımı inceledikten sonra "Kendimi her halimle çoq sefiyorum" yazmak ne kadar doğru olacak bilmiyorum ama. :) Biraz dağınık anlatabilirim, açım çünkü kafam yemekte :)) Ben kendimi sevmeyi sağlıkta değil, hastalıkta öğrendim. Çok eziyetli bir insandım, kendime yapmadığım-yapılmasına izin vermediğim eziyet kalmadı desem, çok da abartmış olmam. Bu fiziksel görünüm oldu kah, kah hayallerinden vazgeçme oldu, kah maddi-manevi kullandırma oldu. Kurduğum büyük büyük çoğu hayalden vazgeçtim ve bunu "İmkansızlıktan" yaşamadım, öyle isteniyor/mutlu olsunlar bari diye vazgeçtim. Tam manasıyla özgür bir ruh olarak doğmama karşın , her geçen seneyle birlikte kafeslendim, kah bunu annem-babam bilmeden, iyiliğim için yaptı, kah birkaç sevgili, kah ben, kah o, bu şu... Toplum baskısı, yok elalem ne der'i, aman adı çıkmasını, şurayı şöyle okusun da zeki bilinsin'i, aman namusuydu-adı çıkmasınıydı osuydu busuydu... Hepimizin az ya da çok yaşadığı o klasik şeylerin hepsini over doz yaşadım kendime göre. Ne örnek alacak-kollayacak bi abla vardı ailede, ne başka biri, sülalede çoğu kişinin kolay eleştirdiği-bakışlarıyla dövdüğü biriydim. Kardeşim için çok siper olmuşluğum var bu konularda. En sonunda bir hastalık nüksetti ve ben kendimle beraber herkesi akabinde 2-3 sene yıktım, manen öldürdüm. Ne arkadaş koydum/kaldı, ne komşu, ne ana-baba... Ailem o süreçte elbette çok üzüldü yıprandı ancak şanslıydım ki nihayetinde onlar da kendilerini, yaptıkları hatalar üzerine sorgulamaya başladı. Aynı hastalık sürerken, çeşitli iftiralara maruz kaldım ve işin bktan yanı kulağıma da getirdiler zerre düşünmeden. :) Neler demediler ki, ".. roin kullanıyoğmuş ondan olmuş", "Aman da çok sevdiği biri varmış ortada komuş"a kadar her şeyi söylediler. Belki normalde bunları duysam koymazdı ancak hasta yatağında olunca ve bir şey yapamayınca koyuyor, 21-22 yaşında filandım sanırım, gençliğim bitti dedim. İlk kez gördüğümüz tanıdığımız bu hastalığı anlayana kadar ömrümden ömür gitti ki bunu ancak aynı hastalıktan mustarip insanlar anlayabilir. Damgalandığınız, ötelendiğiniz, olası bir evlilik yaparsanız üremenize kadar, bilgisi olmayıp fikri olan herkesin karıştığı bir hastalık bu. Türkiye gibi bir yerde, o senelerde deli ilan edildiğiniz. Sonra sevecek hiçbir şeyim kalmayınca elimde... Deliliği severek başladım. Eserekli hallerimi sevdim, "Sktr" çekmelerimi sevdim, ters bir lafta "Senin ağzını öyle bir yırtarım, 40 terzi bir araya gelse dikemez" demeyi sevdim. Kelebek gibi bir insandım, işte böyle olacakmış da ben, ben olacakmışım, böyle olacakmış da "Hayır" demeyi, taviz vermemeyi bilecekmişim... Bir süre lanetli bir bal porsuğu gibiydim, öylesine saldırgan, diliyle deşen cinsten. O halimi de sevdim, çünkü o halden geçip dönüp baktığımda, yargılamamayı o halimde öğrendim. Her küfredene terbiyesiz dememeyi, her ters bakana sorunlu dememeyi, her somurtkana soğuk dememeyi, her geri duranı alık zannetmemeyi o hallerim öğretti. Bir insanın, deli karikatürüne gülememesi, dalıp gitmesi, içinden ağlamak gelirken ilaçlar sebebiyle ağlayamayıp öyle bakması ne demektir, öğrendim. Bunu çok az kişi bilir. Ben o hallerimi sevmeseydim, ölürdüm. %60 intihar oranı veriyorlar bize. :) Her ne ise, ömrümde görmediğim kilolara çıktım ilaçlarla, o zaman anladım ki ben kendime çok "Zayıf kal, kilolusun" eziyeti etmişim 50li kilolarımda. 60lı kiloları da sevdim, 70lileri de... Onları geri verirkenki irademi de sevdim. Her sene aldım-verdim. Sövdüm-sevdim. Odak problemi yaşadım, bir atak sonrası konuşmayı unuttum. 3 ay kekeledim. Kelimeleri bir araya getirip de cümle kuramadım o halimi de sevmek zorundaydım, severek yenmek zorundaydım. Daha burada yazmak istemeyeceğim pek çok ayrıntı... Dünyayı tersinden görmek nedir, bilirim. Bunu görüp de sağlam çıkan biriysem, tamam benden güçlüsü de yok. Misal alır burayı biri bel altı yapmak için kullanır korkum yok, kanatamazlar tunç gibiyim, deli cesaretidir zayıf yönlerim ortada gezerim. Bir şeyi ispatlamak istersem ispatlarım, istemezsem isteyen istediğine inanabilir. Her şekilde ben, kıymetliyim. "Aslaaa yapmaaam" dediğim hiçbir şey yok. Misal bugün uzun bir aradan sonra bisiklete bindim, binerken "Ya bu yolu hiç sevmiyorum, yanlışlıkla birine çarparsam diye geriliyorum öf" diye geçirdim içimden ve sonra "Amaan pardon derim, sanki kaburgasını kıracağım da" diye geçirdim bastım pedala. Olay bu. Bize "Pardon" dediler de öldük mü? Biraz da biz pardon deyiveririz, nolcak? Sağlığınızla sınanacağınız hale gelmeden sizler de anlayın kıymetinizi derim.

Uzun uzun ciddili yazsanız sizin yorumlarınızı seviyorum

Kendimi oldum olası severim, megolamanlığın zirvesi O sebeple değişecek şey bulamıyorum, başkaları değiştirsin kendini. Bu cevap yeterlidir umarım

Ben hiç kimseye hayır diyemıyordum önceden. Millet üzülmesin ben üzülürüm kafasındaydım. Nasıl ki baktım iyilikten maraz doğuyor beni enayi yerine koyuyorlar. İşte o zaman herkes Benim g. tümü yesin kafasına girdim o gün bugündür kafam aşırı rahat

Bu sarkiyi söyleyen sen misin? astrojurnal

Sırf vicdan azabından ve beni seviyor terk etmeyeyim filan diye 3 sene hanzonun birinin yaşam ışığımı söndürmesine göz yumdum. Şimdi kendimi seviyorum, hiçbir şey için kahrolmamaya çalışıyorum. Güzel şeyleri, iyi davranılmayı hak ettiğime inanıyorum. Kendimi cesur ve becerikli buluyorum. İşime yarıyor bunlar, daha rahat, mutlu bir insan oluyorum sanki şu son yıllarda. Yaşasın 30lu yaşlar!

Bana göre kendini sevmekten çok kendini tanımak ve olduğun gibi kabullenmek hayatı değiştiriyor. Yapı olarak mükemmeliyetçi biriyim. Eleştiriye tahammülüm de çok azdı önceden. Sürekli kendimi savunmaya çalışıyordum olumsuz bir eleştiri olduğunda. O yönümü biraz değiştirdim. Biri 'sen şöylesin' mi dedi? Evet, öyleymişim diyorum. Biri 'neden bunu böyle yapmadın' mı dedi? Demekki elimden o kadarı gelmiş diyorum. Ve inanın kafam çok rahat.. kendimle de kavga etmiyorum artık bazı şeyleri kabullendikten sonra.

Ben kendimi çok seviyorum, hatta en tatlı tatil arkadaşım bizzat kendim:) tek başıma bir şeyler yaptığımda da eğleniyorum. Hayatıma etkisi de çook fazla. Mesela üzücü bir olay yaşadığımda 'amaaan benden değerli mi?' diyorum, iyi geliyor. Birisi tarafından kötülük gördüğümde kişisel almıyorum, onun kendi karaktersizligi olduğunu düşünüyorum. Ya da istemediğim bir şeyi karşımdaki mutlu olsun diye yapmıyorum. Çünkü kendi içimdeki kızın mutlu olmasi benim için herkesten daha önemli. O yüzden sıfır vicdan azabıyla HAYİR diyebiliyorum. Fiziksel eleştirileri icsellestirmiyorum, beni üzmüyor, dalgaya vurabiliyorum. Gectigimiz ay bir ameliyat oldum ve diş etlerimde siyah siyah dikişler vardı. Buna rağmen gülerken ağzımı elimle kapatmadan kocaman ağızla gülmeye devam ettim... Ayrıca kendimi sevmek beni daha pozitif yapıyor... Hayatıma katkisi inanılmaz fazla. Aslında ben Cook ufakken de kendimi çok severdim. Çok küçükken mesela dünyada tek benim içimden bir seyler geçirebildigimi ve diğer herkesin etrafımda öylece ben hayal ettiğim için durduğuna inanırdım. Sonra biraz büyüdüm, prenses olduğuma inandim :)) Kendimi sevmediğim tek bir donemim oldu, 12 yaşında, ergenlikle nasıl mücadele edecegimi daha bilmediğim bir dönemde annem saçıma erkek trasi yaptırmıştı. İnanılmaz çirkin olmuştum ve okulda dalga geçmişlerdi. O zaman mesela kendimi hiç sevmezdim ve haliyle her şeyi kendime yorardım. Yanımda biri gülse saçıma güler zannederdim. Neyse ki çok kısa sürdü bu dönem. Saçım uzayınca normale döndüm. Bu dönemi hayatı boyunca yaşayan insanlarin olması çok üzücü. Keşke herkes ucundan kıyısından kendini sevmeye başlasa

Ne konuda sevecegiz kendimizi?

Ben de sizin gibi kendine yaranamayanlardanım. Ne yapsam yetmiyor memnun olmuyor kendim İnsanların bana bakıp da başarı olarak gördükleri şeyi ben kendime baktığımda başarsızlık olarak görüyorum çok tuhaf. İyi bir üniversitedeki iyi bir bölümü bitmesine yakın bıraktım. Şimdi başka bir mesleğim var. Herkese göre bu büyük bir cesaret, idealist bir adım. Oysa ki ben hala başaramadın, olmadı diye kzııyorum kendime. Çok acı. Hep mükemmeli bekliyorum. En ufak bir hatamda gözümden düşüyorum. Hep kendime yaranmaya çalışıyorum. İyi bir şey yapsam daha kendimi tebrik ederken içimdeki ses bana eskileri hatırlatıyor. 1 yıl önce tvdeki bir bilgi yarışmasına katılmıştım. Yaklaşık 5 dk sürmüştü benim kısmım. Sunucu bana demişti ki '' kendinize çok mı kötü davranıyorsunuz? '' Adam beni 2dk'da çözmüştü, Eve gidip çok ağladığımı hatırlıyorum. Hiç bitmeyen bir mücadele kendini kendine kanıtlamaya çalışmak. Neyse yeterince dram yaptım gidiyorum

Sorum başlıktaki gibi. Kendimi yavaş yavaş sevip kabullenmeye başladım ama bu klasik bi söz mü yoksa gerçekten hayatınızda kendinizi sevmek bir şeyleri değiştirdi mi? Bu sorum başından beri kendini sevenler için değil de sonradan sevmeye başlayanlar için daha çok ama tabi ki herkesin yorumlarını bekliyorum.

Kendime olan özsaygımdan dolayı boşanıyorum mesela. Uçakta bile önce maskeyi kendinize sonra çocugunuza takın diyorönce can sonra canan demişler. Sen sevmezsen kimse sevmiyor zaten

Kpssyi kazanarak, ailemden ayri hayat kurarak, beni dibe çeken epey uzun bir iliskiyi bitirerek, duygusal boşlukta bir erkek tarafından duygusal ve cinsel olarak sömürülerek en son ise yeterince acı çekip yeter be diyerek :) Hayat çark gibi bir alttasın bir üstte. Ben inanmiyorum videolar izleyerek bir seyler olacağına. Hedefler koy kendine onları gerçekleştirdikçe kendini sevmeye baslayacaksin

Yokuspokus

Aslında bu konudaki diğer kişiler daha doğru yol gösterebilir çünkü ben daha başlangıç aşamasındayım. Meditasyonla başladım öncelikle; kendini sevme, özşefkat meditasyonları. Her halimle sevilebileceğimi fark ettim. Ki bu en önemlisi bence. Kendi zayıf ve güçlü yanlarımı tanıdım. İçimdeki acımasız sesi fark ettim ve o sesi değiştirmeye kendimi ona karşı savunmaya başladım. Bu sorunumun temelini fark ettim; aşırı eleştirel bi ebeveyne sahibim, artık değişmiş de olsa. Geçen gün de burdaki bi yorum sayesinde şemalarım olduğunu fark ettim şimdi kitabını okuyup o konularda kendimi iyileştiricem. En iyisi aslında terapi almak da almadım ben.

Bence mesele değer vermek...

İnsan kendini nasıl sever sonradan bilemiyorum. Ben kendimi bildim bileli severim. Zamanım, emeğim herşeyim kıymetlidir. Diyelim hata yaptım yaralarımı öperim, kendimi affederim. Önce kendim için yaşarım. Bencillik mi evet bencillik. Hayır işleri haricinde insan ilişkilerinde karşılık beklerim. Değer veriyorsam aynı şekilde değer görmek isterim. Daha çok şey yazabilirim. Kendini sevmek aynaya bakıp canım bebeğim çok güzelsin demek değil. Hayatımın bu çağına kadar hep çok sevildim hep el üstünde tutuldum. Nedeni ise çok basit. Değer görmediğim yerde durmadım çünkü. Gelelim bu konunun psikolojik yansımalarına. Tek başınıza çözmenizin zor olduğunu düşünüyorum. Şema terapisi diye araştırırsanız bulursunuz. Hatta testleri de var online. Ama bu sadece tespit için yardımcı olur size. Uzman desteği gerekir diye düşünüyorum.

Cok uzuldum yazdiklarini okuyunca, kendine neden bu kadar acimasiz davraniyorsun? Konu sahibi, ben bildim bileli kendimi severim o yuzden pek yardimci olamayacagim sonradan sevme konusunda ama hayatta istedigim herseyi basardim ve basariyorum, insanin hayatta en degerli varligi kendisi, o yuzden sevin kendinizi emin olun isteklerinizi basarirsiniz kendinize sevip, deger verirseniz

Herkes sever kendini ta ki biri çıkıp sende problemler aramaya başlayana kadar, mutsuz edene kadar.

Siz konuyu hiç anlamamışsınız. Sevme şansım var da sevmiyo değilim ya da seviyim bari kendimi diyince sevilmiyo. Bu da açıklanacak bir şey değil ki biraz empati yeteneği lazım. Milana22

Yokuspokus Nope thanks Üyelik