Gerçekten kendine yardım edemediğin çok belli. Ama bu çıkmazın içinde dönüp durursan kendine daha çok zararın dokunacak. Şu an terapi görecek maddiyatın da olmadığına göre bunu toparlamak yine sana kalıyor maalesef. Acını dibine kadar yaşa, ağla, bağır, zırla ama kalk ayağa. Kalkmak zorundasın zaten. Bugünlerin geri gelmeyecek ve ileride herkes hayatında koşup ilerlerken sen hep geride kalacaksın. Okulunu uzatmışsın mesela, akranların çoktan iş hayatına atılıp ciddi ilişkilerinde adım atmaya başlamışlardır. Arkalarından bakmak istemezsin di mi? Kalk ayağa, kalkmak zorundasın. Bak burada sular kesik, belki orada vardır, kalk buz gibi bir banyo yap ve kendine gel lütfen.

Psikolojik destek almak derken aklınıza neden özel klinikler geliyor. Devlet hastanelerinde psikologlar ve psikiyatristler var ücretsiz az maliyetle devlet bu imkanı sağlıyor. Özellere para vermenize gerek yok gerçekten deneyin derim

Sizde özgüven ve dışlanmayla ilgili problemleriniz var. Kesinlikle psikologtan destek almalısınız. Eğer İstanbul'da bulunuyorsanız, Büyükşehir Belediyesi'nin ücretsiz psikolojik danışma merkezleri var, ikamet ettiğiniz en yakın yere randevu verilir. Lütfen kendinizi bu kadar aciz bi duruma düşürmeyin ve en kısa zamanda randevu alınız.

bende böyle olmak istemiyorum daha fazla kaybedicek zamanım yokçünkü. bugun yataklara düşmedim gece çok ağlamıştım. kalkıp toparlandım sabah. ama yine akşam oldu ve kendmi kötü hissediyorum. şuan tek istediğim pişman olup dönmesi. ve benim hiç bir zaman iletişim kurmamam. zaman ayırıp yazdığınız için teşekkür ederim. kötü hissettiğim hr an dönüp yorumunuzu okuycam

bak canım 26 yasında pırıl pırıl bir kızsın beni cok iyi dinle aklını lütfen basına al bir abla olarak sana öğüt verecegm BEni co iyi dinle lütfennnn. sana yazdıklarımın faydası dokunacak. ve dediklerimi ayp lütfen sana inanamıyorum bir mühendissin sen sen bayagı basarılı ve akıllısn masallh bak ne güzel bir bölüm okuyorsun cok güzel bir mesleğe sahip olucaksın bu kendine güvensizlik nedir yahu bir silkelen kendine gel lütfen amaaa kaç yıl okulunu uzatmıssın sen yaaa senden su dünyada daha kıymetli bişey varmı bak senin yasadıklarını yasayan sevgilisini takıntı haline getiren ve gururunu hiçe sayan bir arkadaım vardı konussanız aynı osun sevgilisi hayatının odak noktasıydı vazgecemiyor ayrılınca yılarca depresyona giriyordu bak lütfen beni iyi dinle lütfennnnn o arkadas gitti bir tedavi gördü kesinlikle ilaç tedavisi alıcaksın bunu unutma saglıklı ruhun yok ruhun hastalanmıs kesinlikle ilaç kullanmalısın psikiyatriye git sonra bu bagımlılıktan depresyondan bataktan cık. kendini emin ol harika hissedeceksin saglıklı düşüneceksin hayatını yoluna koyacaksın sevdiğin adam senin hayatınımı kurtaracak canından kıymetlimi allah askına su erkekleri bosverin sallamayın o dediğim arkadas ilaç tedavisi kullandı simdi cok saglıklı bir birey işi gücü var evli ve çocuklu ve taptıgı o eski sevgilisi için o kadar pişmanki bu bir hastalık hayatım ruhun su an hasta lütfen beni dinle ilerde bir üye yazmıstı ne kadar haklıymıs diyeceksin dediklerimi lütfen uygula ve yap hayatını kurtar S Shalini

biliyo musun burda sular kesik cümleni okuduğumda okadar ağlarken bi anda gülümsemeye başladım:) nekadar içten geldi o an bu cümle. okadar doğru söylüyosun ki. şuan bile okadar çok geç kalmışlığım var ki. tek duam bu süreci çok çabuk ve akıl sağlığımı koruyarak atlatabilmek.

Canım benim belki de hayırlı olan hiç dönmemesidir. Moralin bozulduğunda hiç mi kötü yönü yoktu bu insanın onları düşün. Kendini rahatlatmaya çalış. Kendinle ilgilen. Okulu umursayıp kendine en büyük iyiliği yaparsın. Bi daha istesen de 26 olamazsın. Hayatın güzel yanlarını görmeye çalışmalısın. Herşeyin gönlünce olduğu zamanlar yakındır inşallah.

hepinizin msjını tek tek okudum. ogun ayrıldığımız ilkgün sabaha kadar ağladım sonra geldim son çare olarak buraya yazdım. okadar kötüydüm ki dünya başıma yıkılmış gibiydi. ama beni yargılamadan acıma ortak olduğunuz için nekadar teşekkür etsem az. sonra güzel bi duş aldım. ablamı aradım ve onu yemeğe götürdüm. biraz ona anlattım olanları.1 hafta boyunca ablamlarda kaldım. yeğenlerimle olmak daha iyi gelir diye. inanın o geceden sonra bir daha gözümden yaş düşmedi. normalde gözümden yaş gelmeyene kadar ağlardım. sanki hiç bişey olmamış gibi davranmaya çalıştım. sanırım bu olayı biraz abarttım çok içime attım olanları. oyüzden bir ara kalbimde fiziksel bi acı duymaya başladım. nefes aldığımda bile kalbime bi ağrı saplanıyordu. daha sonra şükürler olsun bu da geçti. ilk 3 gün hiç msj atmadım. daha sonra dayanamayıp bikaç bir şey yazdım. naber nasılsın tarzında. kendimi tutamayıp özlemiyo musun dedim. o da özlüyorum tabiki bazen elim gitsede işleri zorlaştırmamak için yazmıyorum dedi. sonra ki 5 gün boyunca günde 1 kez bu şekilde msjlar attım. şimdi 4 gündür tamamen iletişimi kopardım. şuna okadar inanıyorum ki bigün mutlaka dönücek. bugune kadar dönmez dediklerimizin kaçı dönmediki?mutlaka oda dönücektir. ama döndüğünde aynı ben olur muyum bilmiyorum. çünkü sakince düşününce diyorumki bu adam beni saçma sapan sebeplerden bıraktı. her ne kadar kendince haklı olsada gerçekten seven insan asla ayrılamaz. ama şunu çok iyi anladım. ben hayata geç kalıyorum. sürekli ayrılık acısı çekmekten hayatıma geç kalıyorum... bir gün biliyorum ki benimde karşıma sevceğim ve beni hiç bırakmıycak biri çıkıcak ama ozmn geldiğinde güçlü kendi ayakları üzerinde duran işini gücünü bulmuş biri olmak istiyorum. en basitinden bi gün beni terkeden adam elbet karşıma çıkıcak ozmn bana neyaptın die sorduğunda sen gittikten sonra ağladım zırladım hayatımı mahvettim. okulumu uzatttım. günlerce evden çıkmadım demek istemiyorum. sen gittikten sonra evet üzüldüm ama değmediğini anlayıp hayatıma devam ettim okulumu bitirdim işime dört elle sarıldım demek istiyorum. sırf bunu söylemek için bile dönsün istiyorum. bugune kadar onda hep zavallı bir kadın imajı çizdim. sürekli ağlayıp zırlayıp ayrılmayalım diye yalvaran biriydim. almadan vermek allaha mahsusmuş. sürekli fedakarlık yapınca insanın değeri azalıyomuş. okadar çok yanlış yapmışım ki bu ilişkide. bugun sanırım ayrılalı 11 gün falan oldu. yarından itibaren tamamen kendimi derslerime vericem. bazen başkasıyla hemen bişeyler yaşama ihtimalini düşününce kalbim sıkışıyor. sonra diyorum ki sonbahar eğer okadar basit bir şekilde gidip başkasıyla başlıyosa bırak gitsin. ondan hayır gelmez diyorum. böyle yani.. sonuç olarak düşündüğümden çok daha iyi durumdayım. sizleride haberdar edeyim dedim. iyi ki varsınız. arada sırada güncellerim yine buraları:)

O zaman kitaplardan faydalanın, netten araştırın yorumlara bakın ve düzenli olarak okuyun lütfen. S

bunları düşüneceğinize 4 yıl uzattığınız okulun derdine düşseniz bunun için destek almalısınız ben bu sevgili işlerini bırakıp okulu bitirmek istiyorum diye kaç yaşına gelmişsin hayat akıp gidiyo bi gün bi bakmışsın hayatın bu saçmalıklarla heba olmuş bitmiş böyle ufak şeylere takılmamaya bakın yaptığınızıda onaylamıyorsunuz zaten yapmayın bitsin . push ; BNeslim kimi kendini Rahmana satar kimi

Normal insanlar gibi ayrılık yaşamak demişsiniz ama baskasının acısını nerden bilebilirsiniz ki? Kendi acınızı içinizde büyütüp iyice içinden cıkılmaz bi hal aldırmayın. Millet kaç çocugunun babasından hem şiddet görüp hem aldatılarak ayrılıyor. Nasıl bir acıdır kim bilebilir? L

Bazı Durumlarında kendimi gördüm. Her olayı her durumu dibine kadar yaşayıp eninde sonunda kendimi hasta eden bir insanım. Ama umutsuzluk yıkımdir unutma. Umut et. Kendine özgüven sağla. Düşüncelerin onsuz ne yaparım değil kendim daha iyi nasıl olabilirim olmalı. Eğer başa çıkamıyorsan psikiyatri değil bi pskolagdan destek al. Hedeflerin olsun çok güzel bi hayatin okulunu bitirdiğinde. Acı sürecini yasa engelleme sonra bir sabah uyandığımda ve yeniden başlıyorum de. Aynaya bak ve benden değerli olan ne diye bi sor kendine. Ben hep öyle yaparım bi sıkıntım olduğu zaman ağlarım ama kalkar hemen Makyajimi yaparım hemen kendimi oyalacak birşeyler bulurum. Yaparım ve güzel hayaller kurarız tavsiyem budur

Ateş düştüğü yeri yakar.. kimse kimsenin acisini degerleyemez.. sadece sizin aciniz ayrılık sonucu değil de kendi karakterinizin sonucu gibi.. olaylara bakış açınız değişse belki bunlar sizi bu kadar yikmayacak.. kendinizi sevmiyorsunuz sanki.. o zaman karşı tarafı sağlıksız şekilde sevde durumu oluyor.. Kendinize okulunuza hayatiniza değer verebilmek lazım.. Burada bi kopukluk var psikolog ile bu bağı kurarsaniz iliskileriniz daha sağlıklı olur..

Duygularınızın kontrolünü sağlayamıyorsanız destek almalısınız.

maalesef istanbulda değilim ankaradayım okadar çok destek almaya çalıştım ki. ama bildiğiniz gibi maliyeti yüksek bi olay. ve şuan bu durumu karşılıycak maddi gücüm yok. antidepresan kullanıyorum ama oda nekadar etkili tartışılır tabi.. okulumu bitirip işe başlayabilirsem ilk işim bu olucak ama şuan bu durumu nasıl atlatıp o aşamalara nasıl gelebilirim bilmiyorum

yapacaklarını söylüyorum. 1. evet sürekli ağlayacaksın kötü hissedeceksin belki ama Allah bazen senin iyiliğin için bazı insanları senin hayatından çıkarır. Peşlerinden koşma. Üzülmen çok normal, ama hiçbir acı ölene dek sürmez. 2. Hemen bir arkadaşını ayarla ve maddi imkanın varsa güzel bir alışverişe çık. 3. Telefonuna hiç bakmadan dışarıda vakit geçir. Hayatın devam ettiğini, bunlarında geçeceğini düşün. Kimse senden daha değerli olamaz. Daha mükemmel olamaz. Hatta bence bir kursa yazılmak iyi bir fikir. İstanbuldaysan yabancı dil konusunda sana yardımcı olabilirim 4. Hayatında x kişisi varken yapamadığın ne yapmaya başla. Onun resimlerini sil, heryerden yok et. Düşünmemeye çalış kafanı başka şeylerle meşgul et. 5. Ders çalışmak kötü bir fikir çünkü böyle dönemlerde zihnin almayacaktır. Sen daha eğlenceli şeylerle vakit geçir. Daha çok gençsin hayatının baharındasın Allah büyüktür kendin için dua etmeyi ihmal etme derdi verende Allahtır, alanda yine Allah olacaktır kendine özen göster süslen iyi gelecektir kalk oje sür bakım yap kuaföre git hiçbirşey yapmazsan hiçbirşey değişmeyecektir kendin için bişeyler yap, başkaları için yaptığın hiçbirşey işe yaramayacaktır sonuç gördüğün gibi ortada. He birde, film izlemeni sana yasaklıyorum 7. Yaşanan güzel şeyleri unutmak mümkün olmayabilir, ama hatırlamamak mümkündür. Bence hatırlamamaya çalış.

Iyi de burda zaten şahıs daha zor durumlar var ama ben işin içinden çıkamıyorum bu bile bana ağır geliyor diyor. Kaldıramıyorum diyor başka şeylere odaklanamıyorum. Ve bunun üstesinden gelmek için yardım istiyor bizden H Hayat ne garip

Yani buna benzer tavırları bende sergiledim. Ilk arayan, ilk adım atan, hatta bir çok yanlış durumu görmezden gelen vs. Fakat karşı tarafa cidden negatif elektrik olarak geri dönüyor bu bir kere sizi kaybedilecek bir insan olarak görmüyor ve ilk çıkarına uygun olmadığınız durum da da sizi hayatından çıkaracaktır zaten. Sizin için bir emek harcamak istemeyecek elini asla taşın altına koymayacak. Siz kendinizi daha değersiz hissedeceksiniz. Bu yüzden kendinizi sevmeniz gerek ilk başta siz o adamdan eksik değilsiniz ki neden muhtaç ediyorsunuz kendinizi zaten yurt dışında olan bir adama ve sizi kaybetmekten korkmayan bir adama ihtiyacınız yok. Dışarda çok daha güzel bir hayat var kıymetini bilecek bir dünya insan var inadına daha çok bağlan okuluna daha çok bulun arkadaş ortamlarında ve kesinlikle yardım alabilecek durumdaysan bi uzmanla görüş çok faydasını göreceksin. Asla aramayın. Zaten bir ilişkiniz yokmuş daha fazla kendinizden ödün vermek için yalvarmanız yanlış.

Öncelikle sakin ol. Belliki adam senın bu tavrından sıkılmıs. Karşısında süreklı aglayan yalvaran bi insan. Bi bırak adamı belkıde o sana doncek. tmm de ayrıldık de ona bıraktm senı de. Arama. Sonra kafasını toplasın o senı arar ama sen bıraz agır ol artk. Ağlamayıda bırak

Burada ki kızların hiç biri sizin canınızı yakmak için kötü bir şey yazmaz. Sahiplenme duygunuz fazlasıyla gelişmiş. Bu tür kişilerde küçükken yaşadıkları ölüm kayıp yada çalışan anne çoğu zaman evde tek kalmak zorunda bırakılan çocuklarda görülür. psikoloğa çokta sıcak bakmıyorum bir iki ilaçla yarı baygın gezmek hiç hoş değil siz kendinizin psikoloğu olacaksınız. İlk başta hiç bir insan evladı vazgeçilmez değildir. Hiç ölenin arkasından aşkı için acı duyduğu için acısından öleni duydunuz mu eceliyle ben söyleyeyim öyle bir şey ne geçmişte nede şimdiki bu zamanda hiç olmamış. S

Bu yazdığınızı her kez bilir psikolog gerekli testleri yaptıktan sonra ilaç için uygun olan hastayı belirler ve yönlendirir. Psikiyatrisi bunun nesini anlamayıp açıklama yaptınız. İlk gideceği kapı psikolog ve ilaca ilk adım yeridir.

lütfen yargılamadan ay nekadar salak kızsın ya da zaten en baştan belliymiş diyenler lütfen yorum yazmasın. şuan gerçekten tek ihtiyacım olan beni anlayan birilerinin olması. gerçekten akıl sağlığımı koruyabilmek için tavsiyelerinize ihtiyacım var. hatta belki okuduğunuzda seninkide dert mi diyebilirsiniz ki buna sonuna kadar katılıyorum insanların çocukları ölüyor sevdikleri ölüyor yada bi lokma ekmeğe muhtaç olan insanlar var. ama inanın elimde değil. son çare olarak buraya yazıyorum çünkü eğer yine toparlanamazsam sakin kalamazsam hayatımı mahvetmekten korkuyorum öncelikle 26 yaşındayım genel olarak zaten çözüm bulamadığım bir durumum var. ayrılık acısını normal insanlar gibi yaşayamıyorum çok şiddetli geçiyor yas sürecim. bir yıldır buyüzden antidepresan kullanıyorum. bu sebeplerden dolayı okulumu 4 yıl uzatmış durumdayım. Bir ilişkiye başladığımda herşey mükemmel başlıyor. hatta karşımdaki insan mükemmel birisi olduğumu düşünüyor. ama zaman geçtikçe bazı şeylerin farkına varmaya başlıyor. işte bu noktadan sonra engelleyemediğim bi yıkıma doğru gidiyorum. bundan bir yıl önce bir ilişkiye başladım dedim busefer herhalde doğru bir ilişki yaşayabilirim. herşey her zaman ki gibi mükemmeldi.2 ay beraber zaman geçirdik. maalesef yurtdışına gitmek zorunda kaldı eğitim için. ama her zaman uzaktan ilişki yaşamak istemeyen birisiydi . ilişki başlangıcında özgüveni çok yüksek bir insanken zaman geçtikçe kaybetme korkusundan dolayı inanilmaz özverilerde bulunmaya başlıyorum. her kavgada barışmak için adım atan ben oluyorum gururumu ayaklar altına alan ben oluyorum. son zamanlarda iyice uzaktan ilişki istememeye başladı. evlenseydiniz diyebilirsiniz ama maddi durumdan dolayı buna imkanımız yoktu. artık belkide ilişkiyi sonlandırmak için kendince haklı sebepler bulmaya çalıştı son zamanlarda. biz bi internet sitesinden tanışmıştık. bu yüzden kafasında soru işaretleri oluşmaya başladığını söyledi. sinirlendiğim zaman gözümün döndüğünü evlendiğimizde bunun sorun olcağını neler yapabilceğimden korktuğunu falan söyledi. bikaç gündür buyüzden aramız baya kötüydü. işin aslı okadar çok taviz verdim ki beni kaybetme korkusunu tamamen kaybetti. dün gecede artık ayrılık konuşması yapmaya başladı. işte iplerin koptuğu nokta bende bu an oluyor. normal insanlar gibi tamam sen beni istemiyorsan bende seni istemiyorum diyemiyorum. ağlayıp neolur ayrılmayalım demeye başladım. seni seviyorum dediğim zaman bende seni seviyorum diyen adam busefer sorduğumda belkide eskisi kadar sevmiyorum dedi. ondan sonra tamamen kontrolümü kaybettim heryerden engelledim sonra dayanamadım konuşmaya çalıştım. kendisinden nefret ettiğini söyledi sürekli beni üzdüğü için. kendi hayatına odaklan otur ders çalış vs dedi. en azından beni sevdiğin günlerin hatrına neolur hemen bi ilişkiye başlama dedim. aklımın ucunda kalbimde böyle bişey zaten yok dedi. sende lütfen benim hatrıma kendine iyi bak artık üzme kendni otur ders çalış vs dedi. şuan okadar bitik bi durumdayım ki. görseniz gerçekten acırsınız halime. gözlerim okadar şiştiki açamıyorum. sanki ayrılık acısından ilk ölecek insan benmişim gibi hissediyorum. 6 ay boyunca çalışmam gereken çok sıkı sınavlarım vs var ve ben yine eskisi gibi eve kapanıp hiç bişey yapamamaktan korkuyorum. yine okulu uzatmaktan korkuyorum. hayattan vazgeçmekten korkuyorum. üstelik halen çok seviyorum. şuan tek istediğim şey güçlü olabilmek. psikopat gibi sürekli arayıp neolur ayrılmayalım diye yalvarmak istemiyorum. hatta pişman olmasını istiyorum. aslında okadar aciz olmadığımı ona muhtaç olmadığımı sevdiğimden dolayı bukadar taviz verdiğimi anlamasını istiyorum. şuan beni çok seven bir arkadaşı var onu arayıp sormak istiyorum; bi süre yokluğumu anlaması için beklemelimiyim yoksa sevgisi tamamen bitti mi diye sormak istiyorum. ama bunun nekadar doğru nekadar yanlış olduğunu kestiremiyorum. kısaca böyle... aa yurtdışına gitmiş kesin aldatıcak ondan ayrıldı yada sevseydi senle evlenirdi vs demeyin lütfen. bunlar sadece canımı acıtmaktan başka bi işe yaramıyor. tek istediğim beni anlayan birinin tavsiyeleri.. nameaver

Normal insanlar gibi demeyin.. herkes özel ve farklı.. Bu da sizsiniz.. sizin bir parcaniz böyle aşırı duygusal belki bağımlı.. bunu kabul edin.. böyle kabullenip Sevin ki size tek yardım edecek kişi olan kendinize karsi olmayın.. derin bir nefes.. hayatın devam ettiğine inanin.. önce iyi olun sonra torpulenme değişme mümkün.. yüzünüzü yıkayın giyinin önce bir hava alın.. bunu günlerce yapın.. 1 günde olusmayan sıkıntıyı bir günde çözmeye calismayin..

Üniversitede bir arkadaşım yataklara düştü benzer durumdan. Daha kötü şeyler vardı içinde. Ahlaksız şekilde aldatma falan. psikoloğa götürmüştüm. Neredeyse hepimizin psikolojisini bozuyordu kızcağız. Tamam anlatmayacağım derdi o anlatırken uyuyakalırdım gece. zor süreçti. Zor atlattı, çok değer vermişti. Evlenirim sandı. Okulu 1 yıl uzadı. Bi şekilde bitti okul. Başkası çıktı karşısına birkaç yıl içinde evlendi. Demem o ki sana senin istediğin gibi değer veren seven biri çıkacaktır. Okulunj bitirmeli kendini salmamalısın. İlersinde de doğru insanı bulduğunda okul karşına sorun olarak çıkacak. Bir de hayatında her zaman birisi olmak zorunda değil ki. Kısa zamanda toparlanıp derslerine odaklanman dileğiyle

Bak kendi hayatımdan daha doğrusu kardeşimin hayatından bazı bariz örnekler vereyim sana.. Kardeşim çok çok iyi bir üniversitede okurken ki iki bölüm birden okuyordu o kadar fazla gereksiz insanla "seviyorum aşığım o benim ruh ikizim" diye beraber olmaya çalıştı.. Ne kazıklar yedi, ne kadar ağladı bilemezsin.. Resmen o yıllarını heba etti.. Şu an bütün arkadaşları ya yurtdışındalar ya da Türkiye'de iyi yerlerde çalışıyorlar.. Kardeşim hiçbir işte dikiş tutturamadı.. Çünkü bir girdiği depresyondan aylar yıllar boyunca çıkamıyordu.. İşe girmiyordu yaa.. Neden diye sorunca hazır hissetmiyorum diyordu.. Eee yaş geçiyor? Şu an 35 yaşında ve işi mesleği yok.. Birilerinin peşine takılıp duracağına bir daha bu yıllarının geri gelmeyeceğinin ve iş hayatının gelecek kurmanın ne kadar önemli olduğunu düşün.. Ailenden maddi destek ne kadardır bilemem yalnız ne olursa olsun kendi geleceğini kendin inşa etmelisin.. Bu da öyle birilerinin arkasından ağlamakla beklemekle olmuyor.. Kimse sana ilerde madalya takmayacak bu kadar sevdiğin ağladığın için.. Hayat akıp gidiyor.. Bir bakmışsın 40 olmuşsun, anlamazsın bile..

Sizin psikolog ve psikiyatri'den anladığınız bumu? Her psikoloğa giden ilaçmı kullanıyor? Neyse sizinle polemiğe girmeyeceğim ki konu farklı yere gelmesin.

İlişki bitmiş. umudunuzu tamamen kesip unutmak için çabalayın. ayrıca bence siz yanlışı en başta yapıyorsunuz. kendinizi oldugu gibi tanıtmak yerine kusursuz mükemmel bir insan olarak göstermenin sonucu karsı tarafı da yıpratır. Ayrıca ne olursa olsun ilk ayrılıgınız da degil sanırım, ayrılınmasa bile evlilikte de zamanla ilişki aynı modunda olmuyor. Herşey aşk sevgi değil. bu dünyaya bunun için gelmedik. Siz düşünce yapınızı değiştirmeniz lazım. 4 sene okul uzatmak nedir ya? İlerde bu zaman kayıplarına üzüleceksiniz. ayrılıklarınıza değil