Damardan demir ilacı alabilirsıniz. Ve demir haplari. Birde vitamin dergerlarınize baktiçin B12 ye

Kendini önemsemiyorsun galiba. Yani... kendine iki yumurta kirmayan ama başka bir insan icin yemek pişiren bir insansin... Özsevgi duyduğuna eminmisin? Çoğu kadında eksik olan duygu aslinda içe dönük sevgi.

Boğa burcu musun? Resmen kendimi gördüm bu kadar olur..

Tam olarak ben de böyleyim ya. Bu durum çok canımı sıksa da çözümü bilmiyorum konuyu takip edeceğim. Başkası söz konusu olunca mükemmeliyetçi, bugün ise gitmeyeceğim. Evim temiz. Önemli bir isim yok mesela. Kalkıp kendime bir lokma kahvaltı hazırlayamadım yayilmaktan

Mükemmel olmak zorunda değilsin/değiliz. Kendin için bir gayretin olmadığını, kendine tembel olduğunu sıklıkla vurgulamışsın. İnsan kendi iç dünyasında rahat olamayacaksa neden yaşıyor ki? Dozunda tembellik iyidir. Anlattıklarından yola çıkınca aşırılık görmedim. Üstüne düşen ne ise yapıyorsun. Üstelik bir hobin bile var bunu başkaları için değil kendin için yapıyorsun sana keyif veren bir eylem bu sebeple ödevimi yapmadım diye dertlenmemelisin sonuçta onu stres olmak için değil stres atmak için yapıyorsun. Sanırım bu kk'daki en uzun mesajım :)

5 dediginiz demir mi kan mı A AklinYolu1

Bende aynen bu tanımlamaya uyuyorum. Ama kendime söz verdim en kısa zamanda level atlayarak önceliği kendime bırakacağım. Belli bir yaştan sonra inanın her şey daha da zorlaşıyor.

Kendim için aynı dediğiniz gibiyim oğlum eşim ve öğrencilerim isim için yaptıklarımi da mecburiyet den yapıyorum. Benim durumum daha dramatik aslında saçma gelebilir ama ben bu durumumu balık burcu olmama bağlıyorum cunku balıklar tembel ve baskaları için yaşayan kişiler oluyor genelde

Daha cok kisisel bir konu, artik o kadar ertelemiyorum. Boyadan kinaya gectim mesela, 13.5 kilo verdim vs vs... Yalniz fiziksel olarak cok fazla hasta oluyorum onu da baska turlu arastiriyorum.

Bende balik burcuyum... tembel değilim. Tam tersi... sinsi sinsi sakın sakın icimden ne geliyorsa onu yaparım. Yani canim yemek isterse pişiririm. İstemezse yemem... sipariş ederim filan. Asla kendime baski uygulamam... uygulayani sessizce cikaririm hayatimdan. Pirt diye... ruhu duymaz. Başkaları icin asla yaşamam ve yaşamadım. Kendi hayatimdan ve isdeklerimden vazgecmem. Acik acik diyorum; ölsem vazgecmem' insanlari cok severim... ama en cok kendimi severim. Hemde nasil severim. Yardim etmeyi cok severim Aşırı inancliyimdir...( hasta bir düşünce ile kendimi özel bir insan olarak görürüm inancimla catişsada bu cocuklukdan beri olan bir his... ve gitmiyor) Buna dayanarak... kendimden taviz vermem. Asla. Tipik Balik gibi görünürüm ama çoğu balik burcu kendi ruhunun dibinde bulunun karanlik bölümlere inmiyor galiba. Kendini sulugöz, romantik, verice olarak tanimlayan balik cok var...

Konuya yazacagim da cok uzun cevap verirsin diye korkuyorum. Agri kesici kafasiyla okuyamiyorum. Ertelemek deniyor buna hatta procrastination...

Bu bende de var. Yani bilmiyordum aslında belki üzerinde durmuyordum ama yazınızı okuyunca farkettim. Tamam şimdi çocuklarım var onlar için yapıyorum çoğu şeyi. Onlar için erteliyorum kendimi. Ama evlilik öncesi. O zaman da öyleydim. Hep kendim arka planda sevdiklerim, arkadaşlarım on planda. Neden kendim için kıyafet almak dışında birşey yapmıyorum? Evde kimse yoksa kahvaltı bile etmem. Okulda birinci olacak kapasitem hep vardı. Ama hiç sınavlar için yüz alacak şekilde çalışmadım. Amaaan yüz alsam nolur seksenbes alsam nolur modundaydim hep. Ama küçük de okula başlasın tüm yarim bıraktığım hobilerime devam edeceğim inşallah. Biraz da kendim için, sevdiğim için yapayım artık..

Konu ve anlatımı güzel, sadece bunu söylemek istedim; üstüne hiç kafa yormadığım için bir yorum ya da cvp vermeyeceğim ne yazık ki..

Başkaları için de hata yapmaktan korkma gibi bir şey konuşmuştuk işte... Kaytarmalar artınca işte batıyor. Ne düşündüm be üzerine gereksiz geldi şimdi. Neyse bakalım, bugün illa bir yerinden başlarım şimdi tembellik edesin vardır diyeyim, geçeyim.

Ben de böyleyim bu yüzden hiç elle tutulur bi arkadaşlığım bile yok insanlar beni kullandığı yerde bıraktılar

Asıl soruu şu mutlu musunuz eğer mutluysanız sorun yok ama bu sizi gerip mutsuz ediyorsa değişmeye çalışın bazıninsanlar başkalarının mutlu olmasıyla mutlu olur ki böyle insanların işi hep rastgider bazuları kendi için yaşar ve mutsuz olur hani mutlu olmak önemli

bu resmen ben ya. Ama bir farkla, ben başkaları için de kılımı kıpırdatmıyorum. Son günlerde ben de bu tarz düşünceler içindeyim, burada görünce bayağı bir şaşırdım açıkcası. Ben de potansiyelimi, hayatım boyunca, tembelliğim yüzünden boşa harcadığımı düşünüyorum. Hep daha azına mecbur oldum tembellik yüzüne. Kendi huyumu biliyorum diye mesleğimi bile ilgi alanıma göre seçtim. İlgimi çekmeyen her şey benim için bir külfet bu hayatta. Ben de bu konuda yardım almayı istiyorum çünkü hedeflerim, yapmak istediğim şeyler var, çok hırslı biriyim de ama bu gidişle çürüyeceğim.

Konu çok uzun olunca böyle sona gelene kadar başta ne yazıyor onu unutuyorum konuları kısa tutmak daha anlaşılır olabiliyor bazen. Hele uykum varken okumaya çalışıyorsam uyuyup kalıyorum :) Aslında birçok şeyi kendin için de yapıyorsun öyle düşün. Ornegin yemek yapmak ona buna yapıyorum diye düşünme sende yiyorsun o yemekten. Kendime yapıyorum diye düşün. Bu şekilde onun için bunu yapıyorum diye düşünürsen mutsuz olursun. Bazı işleri zevk alarak yapmaya çalış derim ben

Çok uzun yarısında bıraktim.. insanoğlu beğenilmekten takdir görmekten hoşlandığı için başkalarini memnun etmede gösterdiği çabayı kendi için göstermiyor diye düşünüyorum.. bende de var bu durum..

Ben de okuyamadim cok uzundu. Ve de yazi boyutu cok kucuk geldi bana. Galiba biz tembeliz ya. Bi konuyu bile okuyamadik

Ben bazen boşverip tembellik etmeyi seviyorum. Herşeyi olduğu gibi bırakıp canım ne istiyorsa onu yaparak geçiriyorum günü. Bu sorunmuş gibi gelmedi bana hiçbir zaman. Kaçamak gibi, kendime vakit ayırmak gibi görüyorum bunu. Doğal geliyor. Insan her zaman bir rutinin icinde olmak istemez, belkide kendimce hep aynı şeyleri yapmaktan sıkıldigım icin yapiyorum bunu.

Öyle pek merak edilesi bi tipim de yok ama KK içinde denk geliyor, kah avatarından, kah yorumlarından dikkatimi çekiyor ben de merak ediyorum üyeleri ara ara, öyle bir şey midir ki? ^_^ Güzelmiş merak edilmek hissi, teşekkür ederim. Doğru, şartlanmamak lazım. Kucağımda resim defteriyle biraz zor oluyor şu an ama :)) yaparsam yapayım dedim... Müsait olabildiğim anları kurs için düzenli değerlendirmem lazım yine de. Artık tv izleye izleye, buralara bakına bakına, "İki çizem, olsun olmasın" aman dedim.

Merhaba kızlar nasılsınız, nasıl gidiyor? Beni sorarsanız, fena sayılmam, yaşayıp gidiyoruz işte. Ve fakat şu birkaç gündür kafama takılan bir şey var, kendime de itiraf etmenin eşiğindeyim, dertlendim. Ne olacak benim bu halim? Açmaya çalışayım dilim döndüğünce, biraz kendi kendini tahlil, insanlığı sorgu gibi kalabilir, fark etmeden haddimi aşarsam kusura bakmayın, fikirler alırsam çok da sevineceğim: Şimdi doğuştan gelen belli bir karakterimiz, zamanla da kazandığımız-törpülediğimiz-değişen özelliklerimiz var hepimizin, bizi biz yapan, "İnsan" dan Ayşe, Fatma, Hayriye haline getiren... Kimimiz biraz daha asi, kimimiz daha uyumlu, kimimiz arı gibi, kimimiz rahatına düşkün vs vs... Peki bir arada olması, kişiyi rahatsız eden huylarımız ne kadar baskın içimizde? Şunu kavrıyorum ki, ben, kendi için değil, başkası için çalışabilen-gayret eden bir tembelmişim. Bunu görüyorum kendimde kaç sene sonra. Şöyle açmaya çalışayım; okul hayatım boyunca sadece ilgimi çeken konuları dinledim ve fakat sınavlara son gece çalışma dendi mi akla ilk gelenlerden biri oldum pek çoğunuz gibi. Hiç hırslanmadım derece için desem inanır mısınız? Hep "Bu geçmeye yeter" dedim, soruların devamına bakmadan sınavdan sıkılıp çıktığım çok oldu. Bu hep böyle oldu, lise zamanı dershaneden kaçan ben, salt arkadaşlarla iddiaya girdik diye aynı dershanenin seviye tespitinde ilk 5e girdimdi. Arkadaşlarım için, gırgır olsun diye... Sigarayı bıraktım ağzıma sürmedim 2 sene, evladım için, kendim için adam akıllı denemedim bile... Yemek pişirmeyi öğrendim, eşim için, kendime iki yumurta kırmaya üşenen ben... Annem için okulu tamamladığımı, kardeşim için doğru örnek olmaya çalıştığımı, çalışırken emanet iş diyerek işverenler için pür dikkat kaldığımı... Kendim için ise hep kçım üstü oturduğumu fark ediyorum kaç sene sonra. Bunun kendimi ispat çabası, ya da bir çeşit değersiz görme hali olmadığını rahatlıkla söyleyebilirim çünkü onu da yaptığım bir dönem oldu anne-kız ilişkimiz içinde, ispat çabası... Değersiz de görmüyorum, bir şey oldu mu, haklıysam kendimi ölümüne savunurum da. Her ne ise, sonuçta canımı sıkan ve kendimde nefret ettiğim şey kendim için bir şey yapmayı çok da sallamayacak kadar tembel olmam. Ya da tembellik midir bu, umursamamak mıdır, bilmiyorum. Bunu da neden dert edindim derseniz, bu haftaki ödevi salladığımı fark ettim, üstelik o kadar hevesle konu belirledim, hayal ettim, hoşuma gitti. Ama bir fırsatını bulduğum an yayılmaya o kadar müsaitim ki... Bir şeye yeni başlarkenki hevesimi hiçbir zaman sürdüremiyorum, en sevdiğim şeyde bile. Zorla, ittire kaktıra, planlayarak, kendimi sıkarak ancak... İlla ilk anki kadar hevesle sürmüyor işler ama bir süre sonra zorlamaya da dönmemeli değil mi, alışılmalı, huzura doğru sabitlenmeli değil mi? Ben ise sıkıntıya kalıyor, üşeniyor ve çoğu kez yetersiz görüp "Sallaa" haline geliyorum. Maymun iştahlı biri de değilim, onu bırak buna, bunu bırak şuna olayı da yok, hatta "Bitmeden yenisine geçemezsin" diye sıkarım kendimi ... Odak sorunum da yok, "Yapmam lazım" dediğimde dünyadan da koparım, öyle gömülürüm işin içine... Ama işte, ne kadar doğru anlatabildim bilmiyorum, kendim söz konusu olduğumda, başkaları için yapmaya çalıştığım şeyler kadar disipline, gayretli ve hareket halinde olamıyorum. Yapamasam, "Zaten yapamıyorsun" deyip geçeceğim de, kendim için yapmıyorum işte, bu da canımı sıkıyor. Kendim için dibime kadar tembel, başkası için çalışkan... Kendim için dağınık, başkası için deli titiz. Ya bakıyorum kendime vallahi Kara Murat gibi "Bu anam için, bu babam için" tarzında kılıç sokuyorum hayata. Kendim için değil... Bir ara denk geldi konusu, bunu psikologla üstünden konuştuk, başka bir şeyi konuşurken arada kaynadı gitti duramadık; "Sorumluluk, emanet düşüncen altında kendini o kadar sıkıyorsun ki, kendine kalan alanda seni dinlenmeye-tembelliğe iten bu olabilir, başkaları için de hata yapmaktan korkmamalısın" tarzı bir şeyler söylemişti. Hatadan korkuyor muyum bilmiyorum ama, şaka gibi gelebilir size, en son ne zaman "Hata" görülecek bir şey yaptım hatırlamıyorum, o kadar oldu... Elimden yanlışlıkla kaydırıp bir tabak dahi kırmadım yakın zamanda . Saçmalarsam da lütfen kusuruma bakmayın, tam aktaramıyorum. Bunu dert edindim kendime işte; herkes böyle midir? Yani kendi için yaptığı şeylerde hep bir kaçma meylinde midir? Değildir değil mi? Çok güzel planlı programlı ve severek kendini huzura taşıyan insanlar var, görüyorum. Gözlerinden alıyorum. Ben neden böyleyim, ya da siz? Vardır kendine tembeller aramızda; neden böyleyiz? Ne yapmamız gerekiyor? Karışık yazdım gibi geldi, anlatamadım bile derdimi adam akıllı... Uzattım da... İçim sıkılıyor kaç gündür, oralara buralara gittim, çocuk annemlerde, her şey o kadar müsait ki kendim için bir şeyler yapmaya, çizmeye, boyamaya vs vs ve ben burada oturup tembelliğin gözüne vuruyor, yayılıyor ve konu açıyorum. Kalksam pc başından, "Evde iş yok ohh" diyerek kendimi koltuğa devirip tv zaplayacağım belki... Önceden yine bu kadar değildim ama yaş aldıkça daha bir yayıldım gibi. Hevesler mi bitiyor zamanla? Niçin böyle oluyor kızlar sizce?

Ben genelde dengeli yaparım bu arada bi çocuklarım için kendimi silerim ama o zaman mutluyum gene sorun yok

resim mi çiziyorsunuz? özel değilse birkaçını atar mısınız, ben çok meraklıyım bu resim konusuna.

Kafein isteği zaten had safhada şu ara, kahvesiz kafam çalışmaz desem olacak. Motivasyon gitti gibi... "Amaan nolcak yapsam" olayına bağladım. Neyse, totalde yine aynı yerde dönüyorum. Meditasyon olayına bakayım, spor yaparken bile bi değişiyor insan, sporun altında da hep bi meditasyon-konsantrasyon-nefes olayı var. Teşekkür ederim, bunu yazdım bir kenara. :)

İnan hatırlamıyorum sürtüşme yaşadık mı yaşamadık mı :/ Sigara konusunda kendim çok çektiğimden bıraktım-bırakmadım-tekrar başladım vs vs, yani asabi cümleler kurmuş olabilirim ama seviyeyi düşürmemişimdir, yapmam onu. Bakayım merak ettim konunu.

Elimden geldiğince çiziyorum. Bana kalsa olur mu şimdilik?

Süpersin, anlayan beri gelsin yorumumu anladığın için bir adet takdir daha aldın:) Sen beklentileri karşıladığın görünen Gang la kendi içselliğinde çatışıyorsun bence. Her iş, olay, durum, kişi karşısında sorumluluklarının bilincindesin ama iş kendine gelince yorulduğun ve nasıl olsa benden başkası bilmiyor görmüyor bunaldığımı o yüzden salla gitsin modunda davranıyorsun, ee azıcık dinlen, kaytar, boşver, salla kavramlarını beklentileri karşılarken kullan. Yani kendine karşı değil kendinden başka herşeye karşı...

Kova... İçi balık dolu bir kovayım herhalde :/

Ben makyaj yapmayı güzel giyinmeyi çok severim ama senede 10 u geçmez hepsi de zorunlu hissettiğim rezil olmayayım diye yapıyorum ama eşime aşkımı dolu dizgin hissettiğim yıllarda evde bile makyaj saç kıyafet duzgundum onu kaybetme korkum bitince bakımı mı kaybettim ise gitmesem banyo bile yapmayacağım nerdeyse kendimden nefret ediyorum bu durumdan kurtulmanın yolu varmıdır ki

Okudum yazının tamamını. Bu bende de var bir şey emanet oldu mu artık ben rahat edemiyorum. O şey kusursuz olacak yani. Herkesin işine bu kadar kafa yorunca da kendim için bişey yapmaya mecalim kalmıyor hemen sıkılıyorum bu konuda psikologunuza katıldım. Acaba bizim bu halimiz küçüklükten böyle yetiştirilme kaynaklı olabilir mi? bazen buna yoruyorum annem de böyle bir insan olduğu için.

Net formülü, çözümü yok bunun sanırım.. Hoff... :/ A AklinYolu1

Düşünüyorum da net gelmedi bir şey. Düşünceli desem? İçimde de fark ediyor ama işte, fark etmese rahatsız da olmam sanki. Sevgi dolu bir ortamda büyüdüm, tabi annemin bilmeden bazı şeyleri şartlı sevgi gibi geçirdiği anlar da olmuştur ama işte bunu bunu yaparsan seni sevmeyiz tarzı bir şey de yaşamadım. Arkadaş kaybetme korkum vardı, o da tek çocuktum 9 yaşına kadar, ondan huy gibi oldu sanırım bilemedim. Arkadaş kaybetme korkum vardı belli bir yaşa kadar bak evet. Yokuspokus

Çok geçmiş olsun sağolun

Kendin icin de resim yapiyorsun kuzum onu neden atladin

Gangsta sen yazar olmalısın bence senin konunu gordugumde hep simdi döşemiştir bir sayfa diyorumtembel olan benim her paragraftan bir cümle okudum geldim

Geçmiş olsun. Kısacık yazayım: Ertelemeyi de erteliyorum ya işte o kötü. 5. çalan alarma -ertele- diyerek basar gibiyim.

Tüm yazdıklarını okuyunca, bir an aynada kendime baktım. Yıllardır kendin için ne yaptın diye sordum, sevmekten ve mutlu etmek için savaşmaktan başka hiçbir şey yapmadığım tekrar Osmanlı tokadı gibi yüzüme yapıştı. Tekrar diyorum, çünkü 2 sene kadar evvel bu duygular beni benlikten çıkarmıştı ve 10 seans psikoterapiye kadar gitmişti. Doktorum her terapi sonrası bana "önce ben" dedirtiyordu. "Hayır" demenin aslında bana katacağı değeri, vakti anlatıyordu. Şimdi ne değişti, artık işime gelmeyen yahut canımın istemediği şeyi yapmamak için "hayır" diyorum. Kendime ve eşime daha çok vakit ayırıyorum. Ailem tabiki canım, ama bir yerde "durun" diyorum. Kendimle barıştığımın, en azından çok yol aldığımın farkındayım. Artık bana istediklerini yaptıramadıklarında "sen değiştin" diyorlar. Varsın desinler, ben rahat mıyım? evet. Huzurlu muyum? Evet, gerisi beni ilgilendirmez deyip geçiyorum.

Kandaki demir duzeyi.

Kilo icin rahat davranmissin daha rahat olmus. Kok cakrasi en alt cakradir. Kafein tatli istegini tetikler. Stres kok cakrasi, kok cakrasi stres. Strese girince kafan bulanir. Senin rahatlamaya ihtiyacin var, rakip degil. Yine beklentiyi yukseltiyorsun. Oysa ki kendini rahat biraksan, sinir koymazsan, mukemmel olmasa da olur desen olacak. + Belki de bitirsem ne olur ki diyorsun. Motivasyonun da kaybolmus olabilir. Yani bitirmek artik sana haz vermiyor olabilir. Bu durumda baska seylere yonelmen daha iyi olur. Bunlar icin meditasyon yapmayi dene. Youtube da onlarca video var. Nefes teknikleri de.

eşim de bana kendinden başka kimseyi sevmiyorsun der. Ona katlandığım halde der bunu inatla

Ahhh be dostum.. O kadar iyi anlıyorum ki seni. Bende adını koyamadım bu hissiyatın yıllardır. Ama tembellik degil galiba. Yaradılış bile olabilir. Kendine yetmemek, kendine geç kalmak yada... Nasıl tanıdık geldi yazdıkların bir bilsen. Hele üniversite yılları. Son anlarda çalısırdım sınavlara. Alacagım notta umrumda olmazdı :) Ama başka bölümden başka insanların dersine calısır onlara ders verirdim.. Ama daha huzurlu hissederdim. Kendi gardropum dağınıktır cogu zaman, eşimin ki jilet... Kendi işim için çıkmam dısarı ama başkası için haldır huldur gidebilirim her yere... Başkalarına vesile olurum kurslar, aktiviteler... Ama kendim için ugrasmam. Spora giderim 1 hafta sürmez sıkılmam... Acaba biz mutlu etmekle mi besleniyoruz. Sorumluluk duygusu mu bizi besleyen ne dersin?

Çok teşekkür ederim. bazı insanlar böyledir. bu konuda bana benzer az kişi gördüm yada görmedim hiç ve ya hiç itiraf eden olmadı bilmiyorim. ama kendini begenmislik olmasın da yapabileceğinizi bildiginiz için, kendinize güvendiğiniz sonucunu bildiginiz için olabilir bu duyguların sebebi. zaten istesem yaparım diyorum. ama rakip bulunca kendime daha hevesle yapıyorum. sıkılmadan. bu defa da umarım sonucunu alırım.

üzdünüz ama olur tabi:)

Kendiniz için yaparken başkasına karşı sorumluluğunuz olmadığı için kolaylıkla gözardı edip vazgeçebiliyorsunuz. Ama başkaları için birşeyler yaparken fitili ateşlemiş oluyorlar. Kısa vadeli birşeyse tek başınıza yaptığınız bir eylem dahi olsa çocuğunuzda/eşinizde/arkadaşınızda sebep olacağınız mutlululuğu düşünerek kendinizi motive ediyor olabilirsiniz. Kaldı ki bir arkadaşınızı sizinle alakalı olmayan bir sınavına çalıştırmak ise devamlı yanınızda o gayretin sönmesine izin vermeyecek biri olduğu için kolaylıkla devam ettirebildiğiniz bir durum oluyordur. Tabii herkes böyle bir işe girişmez, orası ayrı bir durum ama çok da anlamsız birşey değil bence insanın farklı konuları öğrenmesi, üzerine birşeyler araştırması, yapması filan. Öğretmeniniz doğru demiş bence, sıkılıyorsunuz ve kendinize karşı sorumluluğunuzu kolaylıkla gözardı edebiliyorsunuz diğer insanlara nazaran.

Başkasını mutlu ederek, kendini mutlu etmek... Belki de kendin için yaptığın şey budur. Dolaylı da olsa kendin için çaba harciyorsun sayılmaz mı? Yokuspokus @BahtsizBedevii

Ben de çok aceleciyim ya hep bir koşma halindeyim gün içinde. İşte bir boşa çıktığımda, kendime kaldığımda yayıl da yayıl, düşün düşün... "Yetişebiliyoruz nasılsa" ertelemesi mi bu? ... Kafam karıştı konu içinde inan, ne desem diğerini yalanlarım gibi bir şey oldum yine. Teşekkür ederim, sanırım bilmeziye, hepimize tanıdık, ortak bir dert edindim. :/ Kendimi yargılamaktan, başkasına sıra da gelmiyor zaten bazen... Tekrar teşekkür ederim.

Vallahi beğeniyorum yazılarını konularını güzel anlatıyorsun ama bende kendim için hic bisey yapmıyorum farkettim de hep başkaları için yaşıyoruz yaaa ne olacak bu halimiz

Önemserim. Üşeniyorum ama işte. Önemsemesem mesela ne giydiğimin, ne yediğim içtiğimin de önemi olmazdı, ya da "Fark etmez" cümlesini çok kurardım. Kolay kolay "Fark etmez" demem, seçerim. Bunlar özsevgiyi işaret eden şeylerdir, değil mi? kedimvekahvem she believed she could so she fucked it all

Zorlaşıyor sanki git gide evet. Heves, istek mi bitiyor çözemedim. The Calender

Gangsta konu açmış yaşasın okumak Hımm. Şimdi düşündüm de okurken. Ben örneğin işimi sevdiğim için sabaha kadar evrak yaz mailleş deseler hobarey der dans ederim Ama başkası için bi şey yaparken, bin dereden su getiririm. Bende bencilim heralde. Kocam sorumsuz. Ama ona yemek ütü yapıyorum ya resmen içime oturuyor bu. Yaparken küfrediyorum Yani... Karakter mi acaba bu?

Herkes biraz bencil olmalı ki bencildir de zaten. Ben de öyleyim yani şimdi burada başkaları için kendimi paspas ediyorum tarzı algılanmasın, işime gelir yaparım ayıklarım hangisi keyifli gelir bana diye ufaktan. Zoraki-sorumluluk kısmı da var hadi o da illa herkeste oluyor. İşte kendim için kısmına taktım. Hani evrak işlerini seviyorsun mesela, sabah akşam evraklar içinde kalsan sorun olmazdır sana, ben resim işlerini seviyorum, ama onda bile sıkıntılar basıyor, bıklar geliyor... Karakter galiba :/

vallahi aynı ben. annem, babam, evladım, eşim hatta arkadaşlarım için, engel tanımayan ben, kendim için kılımı kıpırdatamıyorum son zamanlarda. birisi bana dese ki, kalk mantı aç canım istedi, anında açarım. ama kahvaltıda kendime bir yumurta pişirmekten acizim. bu arada, ben de resim yapıyorum ama şu aralar onu bile kendim için yapmıyorum. sınıfta, arkadaşlarımın resimlerine bakıyorum, el atıyorum. benim ki öyle yarım duruyor.

Planlarım ben sürekli, planladıkça da sıkılırım. Her gün ufak ufak yapıyorum aile rutini için mecbur zaten, bir anda da yapıyorum yeri geliyor. Kendim için ufak ufak resim için ittiriyorum, 3 güne yayıyorum mesela... Bir gün çizimi, bir gün genel boya, bir gün ince iş gibi... Yine de sıkılıyorum. Başlayana kadar kaçıyorum da... Öyle. Geçmiş olsun. Bünye durumu sanırım sendeki.

Okul zamanına girsem zaten "Enayi miydin acaba?" diyebilirler Çok girmiyorum o yüzden oralara. Hafife alıyormuşum, serseriymişim de ekstradan. Bizim zamanımızda öss vardı işte, test kitaplarım tertemiz bekledi kardeşimi o kadar diyeyim. "Şu puan yeter" deyip girip çıktım. Ve o puanı aldım. Annemlerin istediği bölümü yazdım, görevim tamamlandı işte bu kadar. Ne istediğimi net bilmiyordum tabi o zamanlar, resim istiyorum diyordum da ne kadar istiyordum, aklım çelinmeye müsaitti, onun da etkisi var. Aynen bak belli bir düzen tutturdum evin içinde, ara ara bi kaldırıp atarım anca her yeri, gerisi bizimkiler için ritminde kalır. Sıkıntı geldi hafta sonu, eşyaları çekiştirdim yerlerini değiştirdim. 4 sene yerinden oynatmadım koltukları yani... Dalga da geçtim kendimle "Feng shui şeysi galiba bu yav" diye. Markete giderken bile gözüme iki kalem çekerim bak, daha o radde gelmedim Ama dediğin gibi, diğer taraflarda mükemmel kalmak için kendimizi yorar-sıkarken, kendi alanımızdan gidiyor, kendimize umursamaz hale geliyoruz gibi gibi... Ölmeyelim ya 50 sene sonra, daha sergi açacağım... Açabilirsem, bak elli sene de yetmiyor Yokuspokus

Bunu diyenler genelde " hep bana hep bana" varliklardir. Eşin böyle bir kişi demiyorum ama kendini sevmeyip de kimi sevcekmişsin? Yani kendini sevmeyen zaten sağlıklı bir şekilde başka bir insani sevemez... Ben şahsen kendime yapmadığım hiçbir şeyi bir başkasına yapmam. İlk bana... kalani başka bir insana. Çocuk bakiminda 50/50 olur... bazen 100/0... Konu okuyorum burda... bebekden yemek yiyemeyen yikanamayan anneler? Ne alaka? 15 dakika ağlarsa pullari dökülmez. Yikanirim vallah... yemeğimide yerim. Ac ac kokuşuk gezcek halim yok. Ben galiba aşırı egoist bir kadinim.

Teşekkür ederim uzun mesajın için ekstradan ^_^ Doğru, basit düşünmek lazım sanırım, sonuçta kendim için kursa katıldım, kendim için çiziyorum. Başkaları için bir şeyler yaparken, kendim için de yapmış oluyorum... Keyif kısmına odaklanmam lazım gibi. Bilmiyorum da işte huzursuzluk gibi oluyor anlatamıyorum da, ondan acaba acaba acaba demeye başlıyorum. esergry Nirvana Anneler

ayyyy aynı ben sende mı balık burcusun ondan mı oluyo bunlar ıstıfa etcem artık bu burctan ben

Sagol gansta. Sigara konusunda ufak bir surtusme yasamistik ama fikirlerimiz degisik olabilir. Onemli olan seviyeyi bozmamak. Soyle bir konum var bakarsan :) https://www.kadinlarkulubu.com/forum/threads/ertelemeyi-ertelemek.948091/

Önemserim. Üşeniyorum ama işte. Önemsemesem mesela ne giydiğimin, ne yediğim içtiğimin de önemi olmazdı, ya da "Fark etmez" cümlesini çok kurardım. Kolay kolay "Fark etmez" demem, seçerim. Bunlar özsevgiyi işaret eden şeylerdir, değil mi? Belki dilinizle fark etmez demiyorsunuz ama tavirlariniz "fark etmez" cümlesinin aslinda tam özü. Üşengeç veya tembel olduğunuzu sanmıyorum. Siz "sadece" kendinize karşı böylesiniz... Kendi tavirlarinizi sergileyen bir kadin düşünün. Bu kadin hakkinda akliniza gelen ilk kelime ne olurdu?

Sagol... Aynen bunyem ters duz oldu :) Planliyorum diyorsun ama seni sikan baslamana sebep olan bu bence. Bir de beklentini yuksek tutman. Hicbir zaman 3 gunde bitirecegim deme mesela. Bitirecegim ama kac gunde biterse biter. Bu aklinda olursa daha rahat olursun. Stres onemli bir faktor. Kok cakrasini etkiler, kisir dongu gibi. O yuzden sinir belirleme bastan. Mesela ben kilo verirken, yilbasina kadar 59 olacagim filan diye kesim koydum. Ancak 61.4 e indim. Biliyorum ki o siniri koymasaydim daha rahat davranacaktim.

Konu Sahibi arkadaşım bu konuyu açtığın için çok teşekkür ederim

Ben de böyleyim değişmek istiyorum uzun süredir ama olmadı bütün gün boş boş yatsam yatarım

Ben de aynı sizin gibiyim üniversite sınavına çalışmaya çok üşendiğim için hiç çalışmadan girdim. Aslında Tıp istiyordum ama fizyoterapist lik okuyorum. Açlıktan ölsem dahi bazen aç yattığım bile oluyor kendim için kalkıp yemek yapmam asla. ama eşim isteyince veya çocuklarım aç olunca kalkıp yapıyorum, temizlik deseniz aynı biri gelince işte eşime laf vermemek adına veya üzerime konuşmasın diye yapıyorum. Bazen diyorum ki ulan 50 sene geçsin de ölelim artık Kişisel bakım da yapayalnız olsam yani evde hiç kimse olmasa eşim olmasa kendim için kalkıp saç baş yapmam açıkçası veya markete giderken makyaj yapanlara görünce çok şaşırıyorum yani. Bunun sebebi Aslında kendimize vakit ayıramıyor oluşumuz eşim, çocuğum, ailem derken veya işim derken Yoruluyoruz bu yüzden hani mecburiyet gibi gördüğümüz için onları yapıyoruz. kendimize gelince mecburiyet görmüyoruz ve bu yüzden yapmıyoruz. Çünkü zaten yeterince yoruluyoruz.

Sizin dış görününüşü neden bu kadar merak ediyorum Gangsta Çok sorumluluk aldığınız için böyle hissediyor olabilirsiniz. Free takılın biraz, illa kendiniz için bir şey yapmak zorunda hissetmeyin. Misal; geçen haftalarda bacağımda bir şeyler çıktı doktora gittim tatlı şeyler yeme; şeker hassasiyeti olabilir dedi. Tatlı yeme isteğim doktordan önce % 5 ise doktordan sonra % 15363726 oldu. Şartlanmak bazen ters tepebiliyor...

Olabilir, kendimi bıktırma olayım var biraz. Beklenti de inmiyor aşağı konu resim olunca, takıntılıyım gibi. Yarısını geçsem de -istediğim gibi olmadı- deyip kaldırıp attığım çok resim oldu. Kilo işinde ise tersine bak, dediğin gibi zaman koymadım ama eski kiloma döneceğim dedim; hamilelik kiloları bitti, bir buçuk sene içinde. Kendi kendimi sıkıyorum ya vallahi... Yine aynı adrese çıktı konum. Bir de diğer sayfada dikkatimi çekti bir yorum "Teşvik" diyerek. Rakip almadığım için de yayılıyorum diğer taraftan. Bu kadar konuşacağıma başına otursaydım şimdiye yarılamıştım da diyorum :)) ... Of... Zaman belirlemek değil de, rakip belirlemek lazım bana. Çakralar hakkında sıfır bilgiyim... Üni. zamanı renkler vb. konuşan bir arkadaşımız vardı ilgimi de çekiyordu ama üzerine hiç oturup okumadım desem.

Est. Bi buna üşenmiyorum değil mi Başladım mı sonu da gelmiyor... Canın sağ olsun :)

Bu tukenmislik halini kansızlık yaparmi ki

Çözümü var mıdır ki bunun? Hep böyle mi devam edecek? :/ Ben daha bu haftaki ödeve başlamadım bile, kara kalem toplamda 30 sayfa ödev var, hazirana kadar tamamlayın dedi hoca bıraktı ve değil 30u, birini bile yapasım yok.

Bence tembel değilsiniz, tembel olsanız konuyu daha kısa yazardınız NOT: konunuzu okumadım esas tembel benim galiba

Üzülme yav. Belki sonra paylaşırım. Biraz çekingenim bu konuda, ondan.

Konu ile alakasız olacak lütfen konu sahibi Kusura bakma 15 gündür kalp sıkışması nefes darlığı vardı dün tahlil verdim kanım 8 olmuş demir de en az 40 olacakken 3 çıktı kanın böyle düşük olması sizinde kalbini de sorun yapıyor mu yükselmesi için ne yapıyorsunuz

Kafeinsiz kafan daha cok calisir. Onun yerine magnezyum hapi al. Farkliligi goreceksin. Onun disinda sende toptan bir tukenmislik sendromu var sanki, kendimden biliyorum :)) Kendinle biraz zaman gecir. Ah ben de iyilesssem neler yapicam da Resim yapma bir sure, baska seylere yonel. Daha aktif olabilirsin. Spor meditasyon, plates gibi.

Kansizlik nefes darligi yapabiliyor. Yalniz fiziksel yorgunluk ayri, psikolojik yorgunluk ayridir. Mutlaka doktorun verdigi hapi kullanin. 2-3 ay sonra degisimi gorursunuz.

O kadar güzel yazmışsın anlatmışsin ki tembel dediğim ben sonuna kadar sıkılmadan okudum Bende çok boş zaman yarstiyorum kendime isim olmadığından falan değil isimde çok oysaki son dakikaya kadar sıkıştırıp Son saatte aceleyle herşeyi yapmak hosuma gidiyordur belki de Başkalarını yargılamak yerine kendinle ilgili açtığın bu konu sebepsizce hosuma gitti belki benden birşeyler de var yazilanlarda ondan midir bilmem...

sonuna kadar keyifle ve tebessümle okudum çok güzel bir yazım diliniz var. hep dikkatimi çekiyor. bence duygularınızı mutlaka kağıda dökün. çocuğunuza günlük tutun mesela ilerde vermek için böyle bir anlatım şekliyle orataya neler neler çıkar. çok keyifli olur çocuğunuz için okumasi :)) sorununuza gelince. sanırım bir amacımız olmadığı için oluyor bir çok şey. başkalarının mutlu olması bizimle gurur duyması, gurur veriyor birşeyleri başarmış hissi mükemmel felan ama sonra eee diyoruz. boşuna yapıyoruz duygusu oluşuyor ve bütün aşk sefk kırılıyor. kendimiz için bazen tembellikte yapmak lazım zaten. onada ihtiyacımız var bende sizin gibi yaşıyorum hayatı diyebilirim içinden gelen bişey sanırım insanın. 1 hafta çok tempolu yasadigimda 1 hafta hiç bişey yapmadan yatabilirim etraftan çalışkan gozukuyorum ama içimde tembelim. sanırım bizi harekete sevdiklerimizin enerjisi geçiriyor. yaşam enerjisi ile değil sevdiklerimizin enerjisiyle besleniyoruz. bulduğumuz ilk firsattada yayılıyoruz

Aynen... Kendim için bir neskafe yaptım oturdum kaldım.

Bahsettiğin kişiden bir adet aynada görüyorum, sana tek diyebileceğim başka insanların memnuniyeti, takdiri sana daha fazla haz verirken kendine karşı o hazzı duymaman. Bu kendini önemsememek değilde hani ispat etmek ya da nasıl denir bak dur, kendini bilmek, kendine güvenmek... Offf anlatabildim umarım:))Ay bu yaştan sonra sorgulamalar beni sıkıyor yapma bunu kendine ya. Böylesin işte yani, değiştirebilirmisin bilmem de senin karakterinin alt yapısında özveri var, disiplin var mükemmeliyetçililik var ama bunu kendin için yapmıyorsun seni rahatsız eden takdir edilmek değil ama kendini takdir etmek, fazla mütevazi olabilirmisin?

Çoğu kişide var bu duygu sanırım. okuyunca kendimden şeyler gördüm bende. ama benimkisi biraz daha farklı. bişeyler yapmam için teşvik eden şeyler olmalı beni. yemek pasta falan yaparim, eşim ailem seviyor onları mutlu etmek beni de mutlu ediyor. derse girmez sınava bir gün önceden çalışır geçer not alırdım. fazlasını bende istemedim. ama arkadaşımla hirslanir okul 1. si olduğum olmuştur. sadece hırs yaptığım için.12 senelik okul hayatım böyle idi. şimdi kpss var. bana kalsa oturayim evimde ama annem babam için, ilerde onlara yardımım olsun diye kazanmam lazım diyorum. ya da maddi olarak zor durumdayız başkasının bize faydası yok onların inadına otur ders çalış diyorum kendime. tüm bu başkası için görünen bahaneler aslında benim kendimi hirslandırmam için sebepler. öyle motive ediyorum kendimi.