İnsan beyni çok acayip değil mi, bir kere birşeyden korktuğunda, insanlar olabilir pislik korkusu olabilir, üstüne gitmezsen seni ele geçiriyor,

Aa ne tatlı bi yorum nasıl iyi hissettirdi tesekkur ederim

Sosyal anksiyete ya da fobiniz varmış gibi görünüyor, ne boyutta olduğunu ancak profesyonel yardım aldığınız psikoloğunuz veya terapistiniz bilebilir. Çok lanet bir durumdur. Belki geçmişten bir travmanız vardır ya da çok bireyselci/içe dönüksünüzdür. Bunun bir benzerini ben de yaşamıştım. Lise zamanında kendimle vakit geçirirdim, evden çıkmazdım, tek hayatım ailem ve evimdi. Üniversite için dershaneye kayıt oldum, ertesi gün tek başıma dershaneye gitmem gerekti, ne yazık ki dışarıya tek çıktım, nasıl yapacağım, nasıl geçecek onca saat, yapamam, keşke evimde olsaydım diye saatlerce kusmuştum. İnsanın hayat kalitesi yerle bir oluyor gözlerinin önünde. Size tavsiyem ilaç ile bu durumu çözmeyin, konuşarak ve terapistinizin küçük ödevleri ile gelişiminizi günden güne arttırın. Ben Psikolojik Danışman ile çalışıyordum, konuşarak sorunun kaynağını ben buluyordum, sonra ödevler yapıyordum. Bugün iki arkadaşınla konuş ve konuyu sen başlat, kalabalık bir yere gir ve anın tadını çıkart, bol bol insanlarla konuş, tanımadığın birine yol tarifi sor gibi basit ödevler. Umarım atlatabilirsin.

Sizin gibi arkadaşım vardı, o da bana söylettirirdi inilecek yeri. Sonra yanına gittim, başka şehirdeydi. Minibüste, ineceğimiz yeri sen söyle, dedi. Saçmalama, hem ben misafirim diye güldüm. Amacım onu cesaretlendirmekti. Yavaş yavaş alıştı böyle şeylere. Ona garsondan hesap istettim, yolu bilsem bile adres sordurttum, müşteri hizmetlerini arattım vs... Siz de yavaş yavaş başlayın. Sesiniz kötü mü çıktı o an, gülün . Hem şoför azarlasa, sesiniz çıkmasa, millet ıyy falan dese ne olabilir ki? Emin olun kimse size bakmıyor. Küçük küçük de olsa adım atın

Kesinlikle. Bende uzun zamandir beynimle farkli konularda savas veriyorum. Destek aliyorum tabi ama cok kotu bir durum. Mantigimin kabullenmedigi farkinda oldugum herseyi beynimin icindeki ses bana inandirmaya calisiyor sonra panikletiyor. Halbuki sorsan cok sacma derim ama oyle olmuyo

Neden utanıyorsunn arkadaşım bizde dışarıdaki herkes de aynıyız insanız çekinme, kimse sana bakmaz herkesin işi gücü başından aşkın

Haklısın arkadaşım sen halledersin bana o gücünü hissettirdin

Cok mantıklı ancak onun ruh hali bunu kabullenmez bence. Bir ara bende böyleydim evden cikamiyordum hatta. Ama kısa sürdü geçti. Umarım konu sahibide toparlar.

Sosyal bir ortama girince korkuyorum, kalabalık ortamlarda sanki herkes o an işini bırakıyor bana bakıyormuş gibi geliyor mesela geçen otobüse binmiştim şoför durakta kapıyı açmadı o kadar kalabalığın içinde kapıyı açar mısınız diye bağıramadım 2 durak sonra indim nasıl çözülür bu durum, markete çıkmaya bile utanıyorum, tedirgin oluyorum

Aynen. Ya da buyuyceksiniz. Bilemedim yasiniz kucuk geldi bana eskiden cook eskiden bende de vardi simdi de susmuyorum sjsj

Bunun bir adı vardı fobi olarak unuttum. Terapiye, uzmana gitmelisiniz. Başka türlü cözümlenecegini dusunmuyorum. Cünkü disardan veya burdan herhangi bir insanın söyledikleri sizi cok etkilemeyecek.

Çalışmıyor musunuz? Magrat

Sosyal fobi, asosyallik, içe dönük karakter... Herşey olabilir, bence sürekli ve düzenli terapi kolayca çözecektir bu sorununuzu. Ben de asosyal biriyim, kimse "dışa dönük olmak zorunda" diye bir şey yok. Bu sizin mizacınız, değişmeye ihtiyacınız yok. Sadece kalabalık içinde hayatınızı aksatmayacak kadar cesaret kazanmanız yeterli. Her şey aşılır..

Kendin aşabilirsin ben de tanımadığım insanlarla konuşmaktan cekinirdim şimdi susturabilene aşk olsun. Daha çok sosyal ortamlara girmen lazım alışkanlık olmalı.