Aynı karaktersiz ve ben evliyim ne yaparsam yapayım olmuyor içimden gitmiyor bu huy Milana22

insanlara hayatı zindan etmeyin huyunuzu bastiramiyorsaniz kimseyle görüşmeyin kimse sırf sevdigi icin sizin bu tavriniza maruz kalmak zorunda değil. karşınızda ki insana hem güvenmiyorsunuz hem hayatinızda tutuyorsunuz gibi oluyor

Ne yalan soyliyim okurken daraldim Psikolojik destek aldiginiza inanmiyorum, sirf psikologa git yazmayalim diye yazmışsınız onu cunku psikologa gitseydiniz neden boyle oldugunuzu cok iyi bilirdiniz Boyle bir ailede dogup buyumek sizin seciminiz degildi ve maalesef ciddi travmalar birakmis sizde, asiri kiskanc cocugunun onunde intihara tesebbus eden anne, karisini aldatan baba, evden kacan abla, kizini doven baba vs vs Sizcebu ailede saglikli bir yetiskin yetisebilir miymis? Acilen psikologa gidin hem kendiniz icin hem de saglikli bir iliski yasamak adina destek alin

Tedavi olmanız şart, aksi halde ilişkinizin sonu yakındır gibime geliyor. Ve bu ilişkiden yara alan tek siz degil erkek arkadaşınız da olabilir...

Anne baba terk edince bilincaltiniza terk edilme korkusu yerlesmis. Bu yuzden sevgilinizi sıkıyorsunuz galiba. Ailenizdekiler normal degil. Cocuklukta yasadiginiz travmalar, korkular simdiki hayatinizi sekillendirmis. Siz degisirseniz dunyaniz degisir. Ancak bunun icin bir uzmandan destek almaniz gerekiyor. Uzun sureli iliskim var demissiniz. Erkek arkadasinizin da bu kadar uzun sure dayanmasina sasirdim ben. Adama yasam alani hic birakmamissiniz. Baskasi olsa coktan ayrilirdi. Bu guvensizlik sizi de mahveder, sevgilinizi de, iliskinizi de. Guven iliskinin temeli.

Bence ayrılın ve hemen psikolojik bir desteğe başvurun.

Bu duygunun ne olduğunu ve neden böyle hissettiğimi bilmiyorum. Çok uzun yıllardır süren bir ilişkim var. Karşı taraf sakin, anlayışlı ve hep ılımlı. Ben sorun çıkaran, kıskanan ve kısıtlayan. Arkadaşlarıyla vakit geçirmesini, iş yerinde kızlarla konuşmasını istemeyen biriyim. Dışarı çıktığında içim içimi yiyor. Hiçbir yanlış yapmamış olmasına rağmen bu güvensizlik neden. Çocukluğumda psikolojik şiddete çok maruz kaldım. Annem ve babam evi terk eder giderlerdi, sonra hiçbir şey olmamış gibi araları düzelir geri dönerlerdi. Buna hep şaşırırdım. Annem kıskançtı, televizyondan bile kıskanan. Babam ise aldatan taraf, sert ve korkulan. Ablam benden 16 yaş büyük. Ben küçükken kaçardı evden, babam bulur getirirdi. Ve sonrası şiddet. Evde herkes ara ara sinir krizleri geçirirdi. Sonra tam ergenlik dönemlerimde dersteyken gözlerim kararırdı, inanılmaz bir baş dönmesi ve endişe. Dilim kitlenirdi sanki, asla cümle kuramazdım ağlardım. Önümü göremezdim hastaneye kaldırırlardı. Fiziken hiçbir şeyim çıkmıyordu ama. Şu dönemlerde ise ailem ile aram iyi, kendi halimdeyim. Benim her istediğimi aldılar, üzüldüğümde üzüldüler. Kıyamazlardı. Ama bunlar bana yetmedi mi, doyumsuzluk mu şımarıklık mı. İçimde hep boşluk vardı, var. En son annem intihar etmeye kalktı, balkondan atlıyordu. Atlayacak mıydı emin değilim, bilemiyorum. Benim geleceğimi biliyordu, hep böyle oluyor. Ailemi çok seviyorum ne olursa olsun. Psikolojik olarak birçok uzmandan yardım almaya gittim. Ama en son artık benden bir halt olmayacağına karar verdim. Hiçbir şekilde düşüncelerim değişmedi, gitmeyi bıraktım. Benim saçmalıklarımı sevgilim çekiyor. Dışarı çıktığında rahat edemiyor, aramazsa yandı. Arkadaşlarıyla saatlerce muhabbet edip geziyor mu, eyvah. İş yerinde veya dışarıda kadınlar mı görüyor, dert ki ne dert. İlla arayıp canını sıkacağım, keyfini bozacağım. Biliyorum kapatması gerek mesela, arkadaşları bekliyor. Utanmasam kapatmamak için hayat hikayemi anlatacağım. Elimde değil. Dışarı çıkmazsa evde oturursa ne ala, aramız aşırı iyi. Ya da buluştuğumuzda.. her şey çiçek her şey mis.. Buraya kadar bana siz bile zor katlandınız biliyorum. Ama artık yaşayamayacağımı düşünüyorum. İlk önce onu bırakmalı mıyım diye düşünüyorum. Bunları yaşamak zorunda değil biliyorum. Biliyorum beni gerçekten çok seviyor. Ne demeliyim ona? kendimi iyileştiremiyorum. bu duygunun ne olduğunu ve sebebini inanılmaz düşünüyorum kafayı yiyeceğim. lütfen siz de bir şeyler söyler misiniz, tüm bu olanlar ne? teşekkür ederim.

Klinik vaka gibi duruyorsunuz. Tek başına psikolog yetmez, psikiyatr ile görüşmeyi deneyin. Çok anormalsiniz çünkü.

Sabırda yorulur demişler.. siz ayrılmasanız bile karsı taraf sürekli buna katlanabilir mi bilemedim.

Evet. Ayrilin. Önce tedavi görün, sonra baskasini hayatiniza alin. En sagliklisi bu

Destek almanı tavsiye ederim. Erkek arkadaşınız da anlattığınız şekildeyken sizden kurtulmuyorsa bırakın çeksin. Kendini dusunmeyeni siz mı düşünecekseniz. Yani şöyle şeyleri uzun sur3 çeken insanları anlamıyorum ben.. normal değildir belki erkek arkadasiniz