Çok normal yaşamayan anlamaz yardım ya da tedavisi bir durum yok. Insan en çok acıtan yarasını kimseye göstermek istemez.

Haklısınız. Ama kendimden bahsetmeyi fazla seven biride değilim aslında ama cekingen oldugumda soylenemez. baska konularda cekingen davranmiyorum cunku. Sevgilim oldugunuda kimseye direk soylememisimdir ya sormuslardir yada whatsapta profilimde gormuslerdir sormuslardir. Bazi insanlarla bunu paylasmaktan cekinmeyip bazilarindan cekinmem benim ona kendimi yakin hissetmedigimi gostermezmi? ilkokuldada bilirlerdi. ortaokuldada bi cocukla kavga etmistim farkli bir konu yuzunden cocuk gelip bana sana bisey derdim ama dua et o kisi hayatta degil gibi bi laf soylemisti annem icin. soyledigim herkes ayni yaklasmiyor malesef. bir arkadas grubumda kizin biri surekli annelerimiz bulussun gorussun felan derdi ben ordayken katilamiycagim bi konu oldugunu bildigi halde soylerdi bos bos baska isle ilgilenirdim. baska bi yerdede ben uzulurum diye annesinin adi her gectiginde benden ozur dileyen insanlar var. gercekten dogru ve optimal davranana pek fazla rastlamadim her iki turlude kirici seyler yasiyorum. ben annemin babamin eksikligini maddi manevi yonden agir bir sekilde yasayan bi insan degilim. anlamlandiramadigimda bu zaten. neden soylemekte zorlandigim

Aslında tamamen ortamla ilgili gibide geliyor. ben birisiyle tanışırken karşımdaki kişinin kullandığı kelimelerde biraz etkili. sevgilim olduğunu duyunca mesela ailen biliyor mu diyince basliyorum anlatmaya boyle boyle... diye ama birisi direk annen biliyor mu diyince o insani n benim annemin oldugundan emin olmasi beni biraz itiyor. sanki egreti bir durummus gibi geliyor normal insanlarin annesi olurmus gibi. bende oyle diyince anlatmiyorum geri cekiliyorum ve genel gecer cevaplar verip konuyu gecistiriyorum kimse bilmiyor yada herkes biliyor gibi...

ben zaten bunu ortam uygun oldugu zaman rahatca soyleyebilen bi insanim aslinda normal yasantimdada cok mutluyum tabiki bazi eksiklikler yasadim ama bende bir tahribat olmadi. sadece insanlar bunu soylemezsem yada soylersem ne dusuncek diye takiyorum o kadar. ilginiz icin tesekkurler benzeri olaylar yasamaya devam edersem yardim almam gerekecek gobi duruyor :)

Problem saklamaya çalışmandan kaynaklanıyor Bi kere. Neden biliyor musun, bir insanla sevgili muhabbeti yapabiliyorsan senin ailen Hakkında da fikri olabilir. Benim okul hayatımda annesini babasını veya ikisini birden kaybetmiş olanlar olmuştu. Öğretmenler de bilirdi. Sen kendini tamamen içe çekersen insanlar nereden bilebilir senin kayıp yaşadığını? Nasıl tahmin edebilir? Arkadaşlarının aileni kaybedip teyzenle yaşadığını bilmesinde ne var? Bence sen biraz kendinle yüzleş. Bu kayıplar senin içine kapanmanı gerektirecek şeyler değil, çekinilecek şeyler değil aksine anlayış gösterilecek şeyler. Sen insanların iyi niyetinden anlayışından kendini çekmişsin. Kendini dış dünya ile iletişim kurmaya aç. tanıştığın insanlara anlatmaktan çekinme. Dök içini. Sen bunu söylemekten çekinirsen, başkaları duyup arkandan konuştuğunda zoruna gider. Saklanan şeylerin üstüne gitmeyi milletimiz sever. Sen ne kadar kabullenip insanlara söylemekten çekinmeyi bırakırsan, onların da sen saklamadığın için, güçlü durduğun için muamelesi farklı olur.

ben de ayni sorunu yeni ogretmenler gelince yasardim annemin babamin meslegini sorcak diye. onlara ne hala anlamis değilim. lisede ben de saklamistim kimseyle konusmazdim yakin arkadaslarim disinda. hatta ayni sekilde bi kere mudur yanina cagirip para vermeye kalkmisti benim ihtiyacim yok demistim sinifta o donemler gercekten ihtiyaci olan biri vardi hocam baskasina verin demistim. gidip o cocugu cagirip nasil soylediyse yada nasil gerek duyduysa gelmisti cocuk yanima basin saolsun felan demisti baskalarinin icinde. insanlar gerçekten cok dusuncesiz Allahtan bana oyle milletin icinde biseyler yapilmadi. cunku hoca yanina cagirdiginda bile soruyolardi niye cagirmis diye icime atmiyorum ama bi diyorum soylemek zorundamiyim bi diyorum soylemesem ilerde bsey konusuldugunda yalanci konumuna duscem. K

Benimde babam hiç olmadı hiç aynı evde yasamadık. bebekken Boşanmışlar annemle terk edip gitmiş. ölüm daha iyi diyorum kendi kendime.. en azından öldüde oyüzden aramadı bakmadı derdim.. ama yaşıo ve babasız büyümeme sebep oldu.. babasız büyüyenler erkek arkadaş seçimlerinde yanlışlar yaparmış ona davranışlarında hatalar yaparmış.. ve bende yapıorum bu hataları. allah kimseyi anasız babasız büyütmesin

Merhaba arkadaşlar; 20 yasindayim uzun zamandir internette benim gibi birileri var mı diye bakıyorum ama kendim gibi birini bulamadim forumlarda. Anne ve babamı ayrı ayrı küçük yaşlarda kaybettim birtek ablam ve birlikte yaşadığımız teyzem var akrabalarımızda var ama aile kavramı benim için bu kadar. Tabi bir de sevgilim. Benim problemim insanlara ailemi kaybettiğimi rahatlıkla söyleyememek. birisiyle birebir konusurken bi konu acildiginda soyleyebiliyorum eger o kisiye yakin hissediyosam kendimi. ama bi toplulukta boyle bir konu gectigi zaman genelde ya konuyu degistiriyorum yada gecistiriyorum bi sekilde yalan soylememek icin. Altında yatan nedeni hala tam anlamıs degilim. benim gibi bir durum yasayan var mi acaba? yada bu konuda bir fikir sahibi olan? L lacrimas

allah yardımcınız olsun