Makina konusuna bişey diyemiyorum. Bende de var o takıntı, başkası yanlış dizince rahatsız oluyorum sinirim bozuluyor. Ama bağırmıyorum tabi ki.

Annem ile babam ayrı ve tek çocuğum. yani evde bı ikimiz varız. mesela arkadaşlarıyla komşularıyla iken gayet normal ve mutlu gözüküyor. ama is eve ve bana gelince hep aşırı sinirli baskıcı ve mükemmeliyetçi davranıyor. ozellikle son üç senedir böyle, ondan önce çalışıyordu zaten işini bırakınca böyle olmaya başladı ve gitgide bunun ölçüsü artti

Emin ol gittiğin yer annenin yanını aratır.. Hep koruma kollama içgüdüsü annelik işte.. Belki hastalık sorunları vardır.. Biraz daha sakin yatıştırıcı davranmalısın.. A Arya_Stark01

Aslında girdiğini biliyorum ama nerden baksan beş senesi var. gerci yaşım genc, belki sonradan etki etmeye başlamıştır onu bilemem pek bilgili değilim

Canım bu karantina döneminde herkes kısıtlandığı için herkesin sinirleri gergin. Yeni dönem başladı. Derslerine odaklan. Kitap oku. Kendini geliştirmek adına ne gerekiyorsa yap annene odaklanmak dışında. Annenin yaşı kaç? Menapozla alakalı olabilir mi acaba?

Bir tek kendimde var sanıyordum, rahatladım... filmdelisi

Herkes doğurmak zorunda değil ama mecbur gibi ruh hastaları dahil herkes doğuruyor, sonra vay efendim bütün analar kutsal... kuzum kıyamam bir de annemi çok seviyorum demişsin ya... oooofff of, dayanabildigin yere kadar dayan, ama sevme o kadını, annelik bu değil çünkü

Annem bekar. babamla ben 3 yaşındayken ayrıldılar. sonra bir kere daha evlendi ama onunla da yalnız bir sene birlikte oldu malesef o evlilik de yurumedi. onun dışında benim burda isyankar yazdığıma bakmayin, ben baya uzun süredir sabrediyorum anlamaya çalışıyorum ona bı problem çıkarmamaya çalışıyorum. gel şunu yapalım dese hemen onun yanında bitiyorum. yeterli gelmiyor tabi o ayri D

Karantina dan da önce böyleydi. artık her adimından korkar hale geldim acaba kızılcak mi bana diye. ve normal bir bağırma da değil tüm apartman duyacak şekilde her seferinde

Özellikle şu karantina doneminde çok bunaldım en azından eskiden okula gidiyordum kafam dağıtıyordu şimdi tüm gün aynı evde, yürüyüşe çıksam kızar arkadaşlarımla bulussam kizar KudrAlobar Ayak

Menapoza girmiş olabilir mi?

Takıntılar hepimizde var. Bağırmak yerine güzelce söylesin. Suçlamak yerine şüphesi varsa ben de geliyorum kızım beraber yürüyelim desin. Bana da biraz süt ısıt rahat uyuruz hadi sohbet ederek içelim anne kız desin. Psikolojisi normal değil gibi.

Cünkü bizim kültürde ebeveynler bilinçli bir sekilde cocuk yapmiyor. Ebebeveyn cocuga degil, cocuk ebeveyne uymali. Diger konuda insanlar halen savunuyor 45 yasindaki bir kadinin çalismamasini, oglundan geçinmesi. Bir evladin ömrünce ebeveynlik yapmasi normal olarak karsilaniyor. Halbuki o annenin görevidir kendini geçindirmek, ogluna destek vermek. Ama bizde tam tersi olarak görülüyor. Evlat ömür boyu sükür etmesi lazim anne baba dogurdu ona bakti diye. Annelige çok fazla anlamlar yükleniyor. Sirf anne diye her yaptigi af ediliyor. Cok hastalikli bir psikoloji ve birçok evlilik zaten bundan dolayi zorluklarda yasiyor.

Anneniz bunalmış, yorulmuş bir kadın aynı zamanda duygusal olarak da zorlanıyor olabilir. Ona biraz alan sağlayın, kendini rahatlatması açısından öneri ya da boşluklar yaratın derim. piraye

Anneniz hasta. tedavi olsun

Biara benim annemde boyleydi doktora gitti tedavi oldu duzeldi. Ara ara yine oluyor ama kendini bildigi icin hemen doktora gider. Basinda cok fazla agri falan oluyomu?

Gerçekten keşke zorunlu olsa. idare et et bı yere kadar oluyor malesef çünkü benim hayatımı ve ruh sağlığımi da etkiliyor. sonra insanlar diyor ki gençler neden aileleriyle bağlı değil bu yüzden işte korku var

Keşke herkes gitse psikoloğa şekerim. Mecburi olsa psikoloğa gitmek. Çünkü hasarsız, sorunsuz insan yok dünya üzerinde. Birbirimizi idare edeceğiz başka çaremiz yok.

Sürekli ev ahalisiyle dip dibeyiz. O yüzden tahammül sınırımız gittikçe düşüyor. Normal böyle çıkışlar, kavgalar şu dönemde. Annenize buradan müdahale edemeyeceğimiz için size kafaya takmayın, idare edin tavsiyesi vermekten başka yapacak bir şey yok. D

Ay öyle anneler sadece dizilerde olur bence. kadının kim bilir ne dertleri var, canı burnunda en yakınındakine yansıtıyor işte. D

Psikolojik olabilir bende bazen çok doldugumda anca bağırınca geçiyor maalesef çok rahatsızım bende ama çok nadir oluyor kendimi frenlemeye çalışıyorum D

Ben 3 yaşındayken boşandılar ben şu an 22 yaşındayım. kursa gidiyordu ve daha iyiydi nispeten ama virüs var diye iptal oldu her şey malesef. ama bu tarz bı şeyler dusunebilirim belki işe yarar

Bi tek size mi böyle yoksa evde yaşayan diğer bireylere de mi böyle? Ne zamandır böyle? Hiç iyi modu olduğu yok mu?

Anneniz = ben. Anneniz size bağırıyor bense eşime. Evde ikimiz olduğumuzdan ve nazım, cazım ona geçtiğinden fırçalayıp atıyorum adamcağızı. Oysaki benim derdim başka bunu bildiği içinde alttan alıyor. Buradan yola çıkarsak annenizin bir derdi var. Kimselere anlatamadığı, kendisinin çözemediği bir derdi. Oturun konuşun. Farkında değildir muhtemelen. Yani iki yetişkin gibi konuşmak zor değil. Bak anne farkında değilsin ama bana böyle davranıyorsun. Bu beni hem üzüyor, hem yoruyor diyin. Bir derdin sıkıntın varsa paylaşalım sana ağır geliyorsa yardım edeyim dersen açılır belki. O zamanda sorunun kaynağını bulursunuz.

Çok yıpratıcı... karantina sürecinde annem de böyle olmaya başlamıştı bir ara, en çok da kardeşime yükleniyordu. Bir gün karşısında durdum konuştum bak dedim hiçbirimiz bayılmıyoruz burda 7/24 dip dibe yaşamaya, hepimiz için çok zor bi süreç. Ama senin sürekli bağırman bunu daha da zorlaştırıyor. Bunalıyorsan başka köşeye git, en azından odamıza girip girip bağırma. Vakit geçirmek zorundayız bi şekilde, bırak da bağrışmamız eksik olsun dedim. Bence işe yaramıştı. Bunu birkaç sefer de tekrarlayabilirsin. Ya da alakasız şeylere bağırıp çağırırken "anne bi sıkıntı mı oldu bugün bilmediğim bişey mi var, neden bu kadar üstüme geliyosun, neden ekstra sinirlisin?" vb şekilde sor çat diye, olgun bi sesle. Bi ilaç alsa iyi gelicek aslında... Birlikte doktora gidelim ben de yoruldum kavgalarımızdan diyin, psikyatriste gidin bi ilaç alın bitti gitti valla çok basit aslında. Mi-Ok

Her şeye sinirlenen ve bağıran bir annem var. Hem de öyle böyle bı bağırmak değil komşular bile duyuyor ve en küçük bir olaya bile. Abartiyorum diye dusunuyorsunuzdur bazı örnekler veriyim size. Dun akşam gece biraz acikmistim kendime süt isitiyim dedim, mutfakta olduğumu görünce bu saatte niye bı şeyler yiyip içiyorsun diye söylenmeye başladı aciktigimi ve süt isittigimi söyledim. bu saatte ayakta olursan tabiki acikirsin diye bağırmaya falan başladı saat 11 di bu arada. etrafi toplicagimi söyledim fakat yine de bı bağırdı yatana kadar sürat asti. bi şey yiyorum diyelim tabağı bulaşık makinesine yerleştiriyorum iki dakika sonra gidip makineye bakıyor makinede yanlış yere koymuşsun diyor bağırmaya başlıyor. dogru yeri göster bı daha oraya koyiyim diyorum ama yok yine bağırmaya devam ediyor. daha da farklı örnekler veriyim haftada ikiden fazla duşa girersem kızıyor ne gerek varmış zaten evdeymisim. universite son sınıfa geçtim ve malum marttan beri evdeyim. evde çok bunaliyorum çünkü ben bağırış cagiris var hem de malum pek yapicak bı şey yok evde. bu yüzden akşamüstü 4-5 gibi yürüyüşe cikiyorum son bir iki haftadır. buna da kızmaya başladı diyor ki gizli gizli biriyle mi bulusuyorsun. yarim saat bı parkta dolaşıp geliyorum en fazla dışarıda yarım saat duruyorum kiminle gizli bulusabilirim. diyorum ki bana inanmıyorsan sen de gel benimle birlikte bu sefer de beni kandirmaya çalışıyorsun diyor. arkadaslarimla ayda bir buluşmaya gitsem kiziyor, akşam birazcık geç yatiyim (1 gibi mesela) bu duruma kızıyor. evde ev işlerine yardım ediyorum düzgün yapamıyorsun diye kızıyor. yapmasam da yapmıyorum diye kızıyor. duzgununu göster diyorum kaç yaşına geldin bilmiyor musun diye kızıyor. napcagimi şaşırdım. annemi çok seviyorum ama artık katlanamiyorum. param olsa gidicem ev tutucam kendime ama malesef ki daha bu sene mezun olucam. her dediğini yapsam bile kizicak ve bagiricak bı şey buluyor. karsilik versem ayrı dert vermeden ayrı dert. her gün her gün bunaldım artık. oyle derdimi yazıyım istedim, umarım düzelir ya da ben bu evden gidebilirim

Nasil da guzel anlatmissin Arya. Olan iste tam da bu. Benim annemi taniyanlar ne tatli annen var derdi, hala da der. Fakat ben o sactigi isiltidan bir zerre goremedim. Konu sahibi beni seslendirmis adeta. Bunun hicbir bahanesi olamaz. Hasta olan tedavi olsun, cocuklarin sucu ne. Ben de cok bunaldim, calis cabala hem iste hem evde. Cocuklarimi hic incitmedim, her sey nihayet onlar icin degil mi? Iyi annelikte ilk olmazsa olmazlardan, bu olmadan diger yapilanlar solda sifir kalir...

Yoo benim annemde ayni bu sekilde. Sadece eş dostun yaninda güler. Bana karşi hep sürekli eleştiri, asla iyi birsey söylemez, hep yorgun hep mutsuz,.. Psikolojik siddet bu. Hani iş yerinde dügmelerini ilikleyen ancak evde karisina bagiran çagiran erkekler gibi. Annemde arkadaslarin yaninda güler, egleniyor gibi ama bize gelince hep yüzü asik. Dertleri varsa, herkesin var Kudra. Evde terör esterecegine, psikologa gitsin.

Hobiye yönlendirin annenizi. Örgü vs örsün. Seveceği kitaplar bulun. Meşgul olsun. Eli çok boş anlaşılan. Boşanma da yıpratmış olabilir. Genelde en yakınlarından çıkarırlar acısını böyle. D

Brn size suc bulmuyorum. Annenizin agresifligi sevgisizlikten. Genelde esleriyle problem yasayan kadinlar sinirlerini cocuklatdan cikarirlar, o yuzden dedim. Anneniz bu yikici tavirla bir yere varamaz. Bir dokyora gitmeli.

Katılıyorum ancak normal zamanlarda da annesi normalmiş gibi gelmedi bana. Konu sahibinin anlattıkları doğruysa. Makinada tabağı farklı yere koymasına kızması vs.