Şifreleri oğlunda zaten, doktor işleri dışında hiçbir şeyleriyle muhattaplığım yok. İnşallah metastazsı geçiririz bu süreci de bana tekrar ihtiyaçları olmaz.

Burada anlatmak gerçekten çok iyi geldi, artık daha iyi hissediyorum çok sağ ol Önceki

Okudukça kanım dondu. Bu hastane sürecinde anne figüranı nerede? Kesin erkek evlattan olan torunlara bakıyordur. Çünkü bu süreçte koca onun değil tedavi onu ırgalamaz gibi yok olmuş

İşin gücün laylaylom ferhans, bazen çok sinir bozucu oluyor bu. iyi başlayıp kötü bitiriyorsun. Bu konuda da iyi ebeveynlere sahibim demezsin ya

Şehir yaşamak için çok ideal olduğundan. Yakınımda değiller aramızda 70kmden fazla var

Bazen kök aile olsa da mesafeli olmak zorundayız. İnsanlar genelde aldığını değil verdiğini çok sever. Değersizlik bir çok hastalığın temel sebebidir. Ne güzel aileniz varmış, eşinize çocuklarınıza odaklansanıza, kaç yaşına geldiniz hala onların onayını almak için kendinizi paralıyorsunuz. Neden?

Bence çok zorladılar diyelim çekin gidin yani ne halleri varsa görsünler. Erkek kardeşinize kiyamiyorsunuz evet ama sizi de çok kötü etkiliyor bu hakaretler.

Benim basetme yontemim bu konuyla ilgili bisry konusulmadikca dusunmemek. Hakikaten dusunmuyorum. Gundemimde tutmuyorum. Cocuklar yokken cok kafa yorardim. Onlar dogunca hem gundemim hem beklentim degisti. Simdi bana yapilan yapilmayan artk cok onemli degil ama cocuguma yaptiklari ya da yapmadiklari hersey onemli. Kendim icin cizemedigim siniri onlar icin ciziyorum. Bana bagirildiginda cikip evime donmedim hic. Ama cocuguma birazck hosuma gitmeyen bisey soylense aninda cekip kapiyi cikiyorum. Ben gucumu anneligimden aldim. Evlat olarak bi vasfim yoktu cunku. Anne olunca da aslind evlat olarak onlari sevemedigini ben insan olarak sevebilecegimi farkettim. Kendimi o kadar seviyorum ki. Onlarin verdigi deger sevgi kiymet inan benim degerimi bi gram artrmicak. Bu sekilde kendimi daha iyi hissedebiliyorum. Dusunuyorum desteklenilen evlat her durumda onlara bagimliyken ben burnumdan asla kil aldirmam mesela. Yaptiklarinin beni guclendirdigi bi gercek. Bu gucun de getirisiyle yaptiklari hic biseyin bizi artk eskisi gibi yaralamayacagini bilmek gerek.

Kimseyi memnun edemezsiniz, bahane bulacak olan hep bulur. Boşvermelisiniz zamanla. Benim annem babamın iki kızını büyüttü çocukluktan 30 yaşlarına kadar. Gerçek bir öz anne ne yaparsa hepsini yaptı. Kusursuz şekilde. Sınavlarında kapılarda bekledi, mezuniyetlerine elbiseler dikti, sigara içerlerken babama yakalanmalarını bile önledi üniversiteye başka şehre gittiler, yurda yerleştirmeye gitti, eve çıkalım dediler ev aradı sokak sokak. Evlenirlerken çeyizlerini yaptı, dört dörtlük evlendirdi ikisini de. Hamileliklerinde aşerdiklerini bile pişirdi yolladı, bebeklerinin kırkı çıkana kadar evinde baktı hepsine. Bu kadın yaranamadıysa kimse yaranamaz. Üzülmeyin ve boşverin. En güzeli

Yere goge koyamadigi oglu baksin. Ugrasma

öyle şey olur mu kız kim kimin yerini alabilir safi. naz

Ben olsam bir daha yüzlerine bakmazdim. Bundan sonra gencecik gelini baksın. Mümkünse tayin alın gidin.

Çok üzüldüm gerçekten anne babanı Allah ıslah etsin. Kesinlikle terapi almalısın. Ve tamamen bağları kopart gitsin hastane işi ramdevu asla ilgilenmeyin çıkar hayatından

Allah bir yerden kısıyorsa bir yerden veriyor çünkü. evet üzülüyoruz ediyoruz da belki aile çok sağlam olsa bu sefer şimdiki çekirdek ailesi nasil olmayacaktı. ailesi çok ideal, sevgi dolu olup da adam gibi bir ilişki, evlilik tutturamayan insan da çok. onlara sorsa onlar da keşke ailem kötü olsaydi da kendi ailemi kurabilseydim diyecek. size cevap olarak yazdım ama aklımdakileri söylemek için. bu tarz kişiler bunu görmüyor işte. illa olumsuzu düşünecekler. herşey tam tekmil olsun istiyoruz ama olmuyor işte. herkes hakkını başka başka yerlerde kullanıyor. daha doğrusu kullandırılıyor. forumda zaten ne kadar kötü, ayrımcılık yapan aile konusu okusam hepsinin iyi bir evliliği, iyi bir eş ailesi ve çocukları oluyor. ben de içimde diyorum keşke bizimkiler bu kadar iyi ebeveyn olmasaydı da hakkımı başka yerlerden verselerdi.

Madem öyle söyleyin her aldığınızda baba yat kalk şükret benim gibi kızın olduğuna deyin, birşey derse senin için değil Allah rızası için yapıyorum deyin, o da hissetsin o değersizlik hissini, yüzleşme işe yaramaz. Benim deneyimim bu konularda susmamak gerektiği. Sustukça densizlesiyorlar. Sustukça insan icerliyor.

Sizin yaşadıklarınızın aynısını annem hem kendi kardeşlerinden çekti, hem de üvey çocuklarından çekti. Etkilenmedi hiç. Herkes aynı derecede güçlü olamayabiliyor, zamanla acınızın külleneceğini düşünüyorum. İnancınızı bilmiyorum ama Yaptığınız iyilikleri Allah için yapıldı şeklinde düşünürseniz rahatlarsınız, annemin taktiği bıdur, belki sizde de işe yarar

Çok kalabalığız gerçekten. Bu konuyu yakınlarımızla konuştuğumuzda bu aileden bu kadar sağlıklı ve bilinçli nasıl çıkabildik diye hayretle bakıyoruz birbirimize. Ne çok hastalıklı ebeveyn var ülkede. Kısır denmesin diye çocuk yapmışlar bedelini biz ödüyoruz

Çok üzüldüm ve maalesef her ailede 1 tane kayırılan evlat var ve genelde erkek oluyor bu. Yerinizde olsam elimi eteğimi çekerdim, arayıp sormazdım, elinizden gelenin fazlasını yapmışsınız zaten, biraz kıymet bilselerdi az çenelerini tutsalardı. Boşverin gerçekten agzınızla kuş tutsanız yine birşey değişmeyecek. Ne kendinizi ne eşinizi yorun bundan sonra, ogulları ve gencecik gelincikleri ile yaşasınlar.

Aynı durumdayız biliyor musun eşimin ailesindeki samimiyeti gördükçe daha çok üzüldüm. Benimkilerden hayır olmadığını bildiğimden öz gibi benimsedim hepsini, öyle teselli bulmaya çalışıyorum. Bi kardeşim var işte aklı başında, onunla hoş tutmaya çalışıyoruz birbirimizi.

Sayamadiginiz o cumleleri sayin yuzlerine karsi. Ama hakaret degil de net ve anlasilir olsun. Psikologlar icinizde tutmayin diyorlar, hasta olursunuz sonra.

Başlayabilmek için buraya yazdım zaten. Hatta yarısını ağlayarak yazdım devam edemedim kalanını bir kaç gün sonra yine ağlayarak yazdım. Sonra buraya attım hepsini, birileriyle paylaşmadan geçmeyecek belli. Şu an bile ferahladım, destek iyi geldi hepinize ayrı ayrı teşekkürler. Çocuklarım son olanlardan sonra dede nine görmek istemiyor zaten, ben de görüşme fırsatı yaratmıyorum. Mesafeyi iyice açtım

Normalde masa altına asla süpürmüyorum yaşattıklarının neredeyse hepsini vurdum yüzlerine bu defa canımın acısından sesim çıkamadı sanırım ama vurduklarımda da değişen bir şey olmadı. Olmuştur bir hata boşver sen gibi bir şeye bağlanıyor. İkisinin de yüzünden hiç pişmanlık okumadım daha. Bunu da vuracağım yüzüne mutlaka sırası gelir ama çınlama geçmiyor. Ne cesaret ya, benim varlığım sayesinde hayattasın ama evlatların bir değil. Duymam şart mıydı bunu, gururun mu kırıldı beğenmediğin evladının eline düşünce bunun intikamını mı aldın. Düşmana söylenme, bunlar ya.

Hepsini ben de okudum ve okudukça üzüldüm. Size duygusal olarak bir hayat borçlular. Siz onlarca şeye rağmen hala evlatlık adı altında bütün iyilikleri yapıp her şeyi görmezden geliyorsunuz ama yine kötü siz oluyorsunuz. Bu gibi pespaye insanlar için değmez ne yazık ki. Yapmayın, en azından yapmadığınız için kötü olun. Sizin evlatlık göreviniz onlara karşı hep baki kalmış fakat onların ebeveynlik görevi nerede? Sizin için bir yerde sevindim. Gayet güzel bir çekirdek aileniz var. Allah yuvanızda huzurunuzu eksik etmesin. Ben haddim olmayarak size telefonda bile görüşmeyin, konuşmayın diyebilirim bu durumda en fazla. Hayatınızın bu döneminde umarım güzellikler sizi bulur.

Kafanız ne güzel. Ben de istiyorum. ne içiyorsunuz? deryadenizzz

Bende açık açık şey demiştim, sen gece kulüplerinde dolar bahşiş bırakırken biz annemle neler yaşıyorduk neredeydin şimdi yerin yok ölsen su isteme vermem. Sadece ağlamıştı. Ben zaafı olan taraftim ama fark etmez affedemediğim çok şey var kardeşime bir limonlu sodayı çok görüp olay çıkarır bana tüm cebini boşaltmaya kalkardı. Bende alir birlikte harcardim o soda olayı son oldu ztn vakit geçirmeyi bıraktık sonra evevkabul etmedik

Zemheri seni burdan tanır severim. Sevdiğim için de dürüstçe söylüyorum. Zordur mutlaka ama kes artık ilgi alakayı. Uzak dur. Evlatlık vazifeni fazlasıyla yapmışsın onlar analık babalık vazifesini yapmamış. Artık gelini ve oğluyla başbaşa kalsın. Canına yazık. Bu üzüntüde seni etkiliyor. Bundan sonra bırak hastaysa da gitme, ara geçmiş olsun de bitti. Mesafeni koy. Seni yopratmasına izin verme lütfen

Telefonla bile görüşmüyorum. Kardeşim de gelinimiz de çok iyidir aslında, biz birbirimizi çok sever mümkün olduğu kadar el üstünde tutarız. Kardeşim onun yapacağı hiçbir şeye muhtaç ve meraklı değil. Bu adam resmen bizim aramız açılsın diye de çaba harcıyor. Babam için onlar da orada elinden geleni yapıyor hastane işleri il merkezinde olduğum için mecburen bende ama sevmediği evladına muhtaç oluyor diye deliriyor bu adam, yaptığımız iyiliği burnumuzdan getiriyor. Hastanelerine de istesem koşmam aslında ama bu defa kardeşim çok ezilir, başa çıkamaz. Bu defa da ben ilgilenmediğim için ölürler. Babamın tümörü agrasif yapılıydı ben topa girmesem bir kaç ay içinde soluk borusunu sarıp boğarak öldürecekti. Bırakamıyorsun ki ölsün

Çok sağ ol sevgili mune, vicdanım son derece rahat, tıbbi bakımı konusunda bile bir hemşire kadar başarılıydım. Sağlık konusunda bilgi birikimim iyidir. Bundan sonra iki yabancıyız, en uygun zamanda bunu kendisi de öğrenecek.

Konudan belki alakasız ve bağımsız ama aile dizimine gitmenizi tavsiye ediyorum. Kabullenmeniz açısından çok yardımcı olur. Lakin iyi araştırın bu konunun uzmanları bir elin parmağını geçmez.

Baska ile tasinin ve de gozdrn irak gonulden irak mutlu mutlu yasarsiniz. Onlar sırtinizdaki taş kufesinden baska bişey değil

Ben de sana sarıldım sımsıkı. Ben ilk atamada boş yer olduğu halde kendi ilimi değil edirneyi yazdım bu şehirden çıkabilmek için, evlendikten sonra da şehrin güzelliğine yeniden aşık olup il merkezine tayin isteyip taşındık ihtiyaçları olduğunda yetişelim ama biz istemezsek bize ulaşamasınlar diye. İhtiyaçları varken ukalalık yapıyorlar. Ben buraya taşındığım ilk sene ilk kanserini yaşadı babam, teşhis eşimin ısrarla doktora götürmesiyle kondu yoksa 10 yıl önce akciğer kanserinden ölecekti zaten ama anlayana her şey

Ben de çok haykırdım çok ağladım. Sizin yaşınız büyük, tecrübeiniz benden çok. Biz de büyük bir olay yaşadık onun üzerinde psikolog söylediği için kabul ettiler o büyük olayı yaşamasalar demezlerdi.

Onunuze bakacaksiniz sevgili meslektaşım. Asla ama asla arkaya değil sadece önünüze. Rabbim evlat ve anlattığına göre güzel bir eş vermiş. Onlara sarılıp önünuE bakacaksiniz. Anne ve babana gorevini yaptın onlar düşünsün senin hakkını nasıl ödeyeceklerini. Size iyi geleecekse il disii isteyin ve uzaklaşın. Hozden uzak olan gönülden de ırak olur. Senede 3 gün gelirsiniz kafanız rahat eder. Surekli onlarla karşılaşmak sizi depresyona sokar

Bu anandir babandir affet olayini anlamiyorum. Affetmek zorunda degilsin. Islerini yapmak zorunda da degilsin. Sil gec hepsini. Ne ölün ölüme ne dirin dirime de sil at. Hak etmisler.

bu hayatta öğrendiğim en önemli şey kimse için ödün vermeyeceksin evlat için de aile için de kimse saol demiyor yapmasaydın diyor az yaptın diyor gör bak yarın resti çek ben mi çağırdım seni der

Hepsini okudum ve çok üzgünüm. Evlendiğin döneme olan kısım sanki benim hayatım. Benimkinin farkı, bir nevi onları reddettiğim zamanlar yüzünden babamın yumuşamış olması. Psikolojik şiddet uygulamıyor artık ama hala ben öteki evladım. Bu yara hiç geçmiyor. Hele ebeveyn olduktan sonra, unuttum sandığın her şey sanki kırk kat güçlenip geliyor. Hatta daha yeni böyle bir şey yaşadım. Ben üniversitedeyken, bir sınav için hoca kitap istemişti. Ben zaten okurken çalışıp eve de destek oluyordum ancak maaş günüm henüz gelmemişti. Babama söyledim, "ben sana kitap alamam, telefonunu sat" dedi. Ben de gittim, kimse telefonumu almıyor çünkü çok eski. Kaç yer gezdim, yok. En sonunda bir amca kabul etti 70 liraya aldı, öğrencisin yardımım olsun diyerek. 70 lira o zamanlar o telefon için ciddi bir para bu arada. Akşam eve geldim, babam sordu anlattım. Birden üstüme yürüdü "gerizekalı, o paraya telefon mu satılır" diye. Canıma okudu resmen. Kardeşimle geçen bu konuyu konuştuk, "yerde oturmuş ağlayarak özür dilemeni unutamıyorum" dedi. Sabahında gözlerim ağlamaktan kapanmıştı, iş yerimde allerji demiştim. Her neyse, geçenlerde kardeşim telefonunu çamaşır makinesine atmış, 1 aylık telefon. Aradı beni konuştuk vah tüh ettik, akşamına annemle babam aradılar "kardeşin çok ağladı kıyamadık, telefon almaya geldik hangisinden alalım? Sürpriz olacak sakın söyleme kardeşine"... Ay benim boğazıma bir şey oturdu, 30 yaşında kadınım bunun için ağlayamıyorum da... O kadar üzüldüm ki, bütün travmalarım, maddi destek vermeyip üstüne benden destek bekledikleri için o çok sevdiğim okulumu okuyamayışım. Maddi manevi imtihan oldular bana resmen, size de öyle olmuş. Ben görüşme işini belli bir seviyede tutuyorum ki dediğim gibi benimkiler pişman gibi görünüyor, sizinkinin pişman olmaya da niyeti yok sanki. Hep derim, canı sağlığı yerinde olsun uzağımda olsun. Çok uzattım kusuruma bakmayın, bu konu benim içimdeki bir yara resmen. Orada öyle duruyor. Sizin de duracak, belki terapiyle falan bir nebze de... İşte. Mesela dışarıdan çok güçlü bir kadın olduğumu söylerler ama o olayları hatırlatan en ufak şeyde ben yine o kız çocuğuyum, yine o genç kızım. İnsanın aileden sevgi görmemesi başka, o sevginin aslında mevcut olup sana verilmediğini fark etmek bambaşka. Hep derler ki, üzülünce boğazınıza yumru oturuyorsa geçmişte söylemek isteyip söyleyemediğiniz şeylerdendir. O yumru hep orada. Yine de iyiyiz be, hiçbir şeyin arkasına sığınmadan inatla dimdik devam etmek de bir meziyet sonuçta. Kalbinize, kalbimize ferahlık dilerim.

Belli oluyor, bugünlerde forum baya boş. yaa tatildeler, ya da senin gibi sıcaktan uğraşamıyorlar. yoksa ne hararetli tartışmalar yaşanıyordu. o kadar uğraşıyorum, yazıyorum, reaksiyon çok düşük

Artık ben o yokmuş gibi davranıyorum ama ona sayamadığım cümleler içime oturdu kanımı emiyor resmen. Aileli ailesizleriz işte, olmasalar yok dersin en azından böyle ruhunu emmeye devam ediyorlar ömür boyu. benim annemle babam ruh emici, pek çok ailede kardeşlerden biri de ebeveynlere benzer bizde olmamış o, yeğenimle konuşuyoruz o bile hayret ediyor "böyle hasta ruhlardan doğup ikiniz de nasıl bu kadar sağlıklısınız' diye. Kimsenin yaşamasını istemeyeceğim bir durumdayım. Mücadele becerimi kaybettim.

O kadar iyi anlıyorum ki seni Bunların çok daha ağırlarını yaşadım zaman zaman yazdım da forumda Ancak hayat devam ediyor ve biz bunu kabullenmek zorundayız Ebeveynlerim öldüler, evlatlık haklarımı helal ettim, onlarında helalliğini aldım, öpe seve uğurladım bu dünyadan, tüm eski defterleri kapattım, bunu kendim için yaptım başka çarem yoktu. Özellikle evlendikten sonra eşimin ailesinin birbirine tutkunluğunu görünce, insanların birbirine nasıl omuz verdiğini, birbirlerini incitmeden sevgi dolu üç kuşak bir araya gelip tatlı tatlı sohbetlerini görünce bir dönem depresyona girdim resmen. Kendi ailemde bu asla olmadı çünkü, dört kardeşiz biriyle de görüşmüyorum şu an, ne ölüne ne ölüme gelme durumuna geldik. Bir yerden sonra bıraktım artık geçmişe üzülmeyi, iyi olana iyiyim olmayanı hayatımdan çıkarıyorum. Elimdekilere tutunuyorum zemheri başka çarem yok. Eşime sarılıyorum, kv me nazlanıyorum, dizine yatıp saçımı okşatıyorum, görüştüğümüzde olur olmaz sarılıp kalbimi hafifletiyorum. Şükür ki iyi insanlara denk geldim bana ailesizliğin acısını yaşatmadılar. Sende şimdi kendi ailene sarılıp yaralarını saracaksın. Allah sağlıklı, güzel bir ömür nasip etsin sana eşinle, evlatlarınla gerisi boş.

Konu sahibi annem sanki Annem ailesi için ölür biter yapmadığı fedakarlık yoktur ama her seferinde köpek muamelesi görür konuşmayacağım der sonra bir hastayız telefonuyla gider koşa koşa iyileşinceye yine anneme köpek gibi davranırlar Allah için bakıyorum der durur bu işin bahanesi sizin psikolojiniz de annem gibi ağır bozuk Hayatınızdan o insanları komple çıkaramıyorsunuz ne kadar aşağılansanızda Stockholm sendromu bence Yok ölürlerse vicdan yaparım hep bahane Siz onlara bağımlı onlara aşıksınız

bu lafı dediği an götürür hastaneye bırakırdım vallahi de yapardım billahi de yapardım

Haklısınız, adım adım o noktaya ulaşıyorum

Son paragrafınıza takıldım kaldım çıkamıyorum, ömrümce unutmam bu okuduğumu sanırım.

Onu yapmaya çalışıyorum. Bu ruh da beden de bana ve çekirdek aileme lazım. Ruhsal mesafemiz arşa çıktı zaten, bedensel mesafe de ona uyum sağlayacak yavaş yavaş. Hep çok dirençliydim ben, asla lafımı esirgemedim, her şeylerini anında yüzlerine vurdum, ruhuma yük etmemeye çalıştım. Adam ölümle bu kadar burun buruna gelince kalkanım düşmüş farkına varamadım. Çok yaraladı bu sefer, ama yazıp ağlayınca, insanlardan da destek görünce rahatladım biraz. Ağlamak çok büyük nimet aslında kıymetini bilmemiz lazım

Bu senenin başındaydı, annemle babam benim evimde kavga etmeye kalkıştılar. Aklıma çocukluğum geldi, odaya dalıp ikisine birden bi 'höst' demişim 15 yıllık eşim 1 saate yakın yanıma yaklaşamadı. Aynı şekilde içimden canavar çıkıyor. Kimsenin kolay kolay görmediği bir yanım var ortaya çıktığında insanlar destur çekiyor Amin, allah hepimize kolaylık versin

Kusura bakmayın da gittiğiniz psikolog hiç işinin ehli değilmiş. Gün teyzesi gibi acı acı yiyorsunuz ekmeği söylemleri uzman bir psikoloğun söyleyeceği birşey değil. Terapide hiçbirinize hak verip yargılayamaz. zeynones

Baba niye vs gibi değil. Senin rutben belli, hasta olduğun için kendi vicdanimdan yapıyorum, sus otur daha fazla lüzumsuz konuşmalara girme, karşında 10 yaşında çocuk yok, çok istiyorsan kardeşimi ya da kardeşlerini arayim ben de meraklı değilim. Kardeşini de ara kardeşim seni severim, bu işler sizin üzerinize kalmasın diye uğraşıyorum, ama bu adamın apır sapır konuşmaları canıma tak etti. Ya beni muhattap etmeyin ya da sikilayin gelip gelip canımı sıkmasın. Ben bana doğru dürüst babalık yapmamış adam için colugum çocuğumu bırakıyorum el sağlığı yerine salak saçma trip çekiyorum. Tepki köy, harekete geç rahatlayacaksin.

aynen size katılıyorum hepdini okudum konu sahibi önceki konunuzu da okumuşum geçmişte hızlı bir şekilde olabiliyorsa tayin isteyin ve bir daha ilgilenmeyin oğulcuğuna şifrelerini vs verin yoksa böyle böyle sağlığınızdan olacaksınız

Öyle düşünmeye çalışıyorum, çoğu zaman da ağızlarının payını verip susturuyorum ama sen benim hayatımı da kurtarsan ben oğlumu seviyorum neviinde cümleler midemi bulandırdı, ben zaten beni sev diye bakmadım sana ölme diye baktım. Siz olmasanız da bizim işimiz yürürdü diyor ukala, nah yürürdü kim bakacak sana 45 50 gün hem hastanede hem evde, hemşire titzliğinde pansumanlarla. Ama bunları da söyleyeceğim ben bu acıyla yaşayamayacağım belli oldu, yeter ki bam telime dokunsun accessdenied

Cocuk anne babadan ogrenir nasil insan olunacagini. Biz hepimiz nasil olunmayacagini ogrendik. Gerisi kendi becerimize kaldi. Seni alintilayip hepinize sariliyorum kizlar. Uzulmeyin

Hepsini üzülerek okudum, sevilmeyen evlat olmak sizi çok üzmuş, herşeyi neredeyse kendi imkaninizla yapmiş siniz, umarim atlatirsiniz

Hepsini okudum ve çok üzüldüm. Her ailede vardır bir tane ezilen, boynu bükük bırakılan, daha az sevilen, hakkı yenen ve buna rağmen ailesine evlatlık görevidir diye koşan bir evlat. Ben babamdan razıydım;ama annem de buradaki anlatılan ebeveynler gibi çok hak yedi ve ayrımcılık yaptı. Seni ucundan köşesinden anlayabiliyorum. Şükür ki kök aileden bulamadığın aile huzurunu, aile olamayışını, kendin mükemmel bir çekirdek aile kurarak sağlamışsın. Esas ailen eşin ve çocukların, bundan sonra o kıyamadığı evlatları gelinleri koşsun her şeyine, sen ne yaparsan yap değeri bilinmeyecek ve yapmasaydın işler yürürdü sen olmasan da olacak. Bırak yapma, bu yaşa kadar evlat olarak koşmuşsun, başkalarının evlatları tek kalmasın diye dert eden baban, senin evlattan saymadıkları 9 13 yaşlarındaki evde tek kalan çocuklarını düşünmediyse, sen de vaktini sadece kendi çekirdek ailene ayır. Sana madalya mı taktılar? Kaldı ki beklediğin sadece bir "Allah razı olsun" idi. Toprak kabul eder mi böylelerini hiç bilmiyorum. Ben olsam bu saatten sonra sadece tel ile görüşür, ölürse mezarına yine evlatlık görevidir diye bir su dökmeye giderim. Başka da yok, herkes kendi yoluna.

Affedin demem ben. Affetmeyin. Affetmeden de yola devam edilir Sırtınızdaki yük falan değil. Hayat enerjinizi sadece buna bağlıyorsanız, toparlanma işine, kendinize odaklarak, çekirdek ailenizi düşünerek başlayabilirsiniz. Kılınızı kıpırdatmayın artık, sevdiği oğlu yapsın onun için bunca şeyi. Babalığı haketmeyen, insan olarak da merhametsiz birine ben merhamet etmezdim

Allah bazı insanlara çocuk vermesin cidden ya. Hele sizin aileniz gibi bir aileye hiç vermesin. Kemiklerime iliklerime kadar üzüldüm. O kadar şey söylemek istiyorum ki. Size o kadar yazık olmuş ki... uzak durun bu insanlar aile değil akraba değil akbaba olmuş iliğinizi sömürüyorlar. Asla da ne hastane işlerine ne maddi ne manevi işlerine elinizi atmayın.

Ferhans o isler oyle degil. Kocandan memnun olmazsan degistiriyosun daha iyisini buluyosun vs. Anne babadan memnun olmazsan napicaksin. Sukur ki iyi bi ailen varmis

Konu sahibi güya bu bahaneye sığınıyor Ama annesine babasına aşık Konuyu yanlış açmış bence ne yapsam beni severler onlara nasıl yaranabilirim diye sormalıydı

Allah razı olsun abla, çok iyi geldi yazdıkların.

Destek almak icin kendinizi ikna etmeye çalışmak mi? Bu zamana kadar almamış olmamaniz büyük eksiklik. A

Kardeşim her şeyi an be an biliyor zaten. Benimle birlikte o da delirdi ne yapmaya çalışıyor bu adam diye. Vakti gelince eksik kalanları yüzüne karşı söyleyeceğim. Sırasını bekliyorum. Şimdiye kadar yaptıklarının gayet farkında olduğumu yüzüne hep vurdum, sonuncuyu da uygun zamanda yapacağım emin olun Önceki

Canım anne baba hakkı diyenler için bu yazı tam cevap nitelinde. Asırı haklısın Şuan yasadıkların yenizama la kötü hislerin azalacaktır. Lütfen az görüş. Ve onların akıl hastası oldugunu düşün. Bence öyleler.

Cümleyi şu an ben o şekilde toparladım. Yıllar geçti dolayısıyla cümlesi tam kelimeleri ile ifade etmem mümkün değil. İşinin ehlidir değildir bilemem. Bizim açımızdan faydalı bir süreç geçti. Şehrimizde de faydası ile tavsiye edilen birisi idi. Umarım hepimiz işin ehline gidip, çözüme de kavuşuruz. Sevgiyle

neden kendinizi bukadar yıpratıyorsunuz demeyeceğim insanın bazen yaralarına merhem olsun diye bir iyi söz duymak için yapmayacağı şey yok ama belli ki bu olmayacak önce bunu kabullenin ve neden diye sorgulamayı bırakın çünkü bu mantıklı cevabı olmayan sorular çok baş ağrısı yapıyor mental olarak iyice dibe çekiyor. Zorda olsa önünüze bakın yok sayın ve mümkünse taşının o ilden çünkü aynı çevrede hafıza aynı yerlere gidiyor, yeni hatıralar oluşturmanız gerek kendinize. Ayrıca aman çocuklarım büyükleri ile tanışsın kaynaşsın büyüğünü bilsin diye kendinizi görüşmeye zorlamayın. Çocuklarınız sizi bu kadar üzen bir dede ile anaanneye bugün olmasada yarın nefret duyacaklar zaten. Herşeyden önce artık çocuklarınızın ruh sağlığı için bunu onlara yapmayın. Görüşmeyin görüştürmeyin evlatlarınız için sizden daha kıymetli biri yok Eşinizde sizde artık kendi ailenizden daha fazla feragat etmeyin yarın bir gün bu yaşadıklarınız karşınıza hastalık olarak size dönerse ne olur evinizin hali hiç düşündünüz mü? Tek başınıza aşamıyorsanız mutlaka destek alın buraya yazmaya güç bulabildiğinize göre sesli olarakta ifade edebilirsiniz önemli olan başlamak.

Erkek evladının ve onunla birlikte gelininin de neredeyse b. kunu yiyecek bir baba ve anne sahibiydim. Babam ölüm döşeğinde anladı nasıl bir hata ettiğini, annem yine aynı kafada devam. Hiç üzme kendini, salla gitsin, biz evlatlarımıza onlar gibi davranmayalım yeter.

Cidden çok mu önemli evlatlarımızın akrabalık bağı olması? Cok üzüldüm hislerinize aşırı icerledim hatta usul usul süzüldü gözyaşlarım okurken. Empati kuramadım sanmayın. Ama ben şu fikri anlamıyorum. Akrabalık bağı olsun. Olmuyorsa da zorla olduralım ilişkileri. Neden? En önemlisi nasil? Eşimin ailesi ile senelerdir küsüm. Onlardan hiç bahsetmem bile. Babası konuşturur telefonda hepsi bu.. Hep birlikte bir bayram toplantısına şahit olmayacak. Bir kutlamada bile toplu görmeyecek bizi. Üzücü sayılabilir ancak olmayınca olmuyor ne yapabilirim? Yalandan akrabalık bağı sürsün diye kendimi feda edemem, duygularımı yok sayamam. Sevgilerine inanmadığım insanlara vaktimden, ömrümden veremem ki. Eşimin ailesi diye böyleyim sanmayın. 1 senedir kendi ablalarımla da küsüm. 2 tanesinden bahsetmiyorum bile. O sorduğunda gecistiriyorum kısaca. Biri yeni evlendi gitmedim. Diğerinin kızının tanışması oldu çok rica etti yeğenim teyze gel diye. Anneni görmek istemiyorum dedim. Kendi akrabalarimla da hayat boyu soğuk ve mesafeli ilişkim oldu. Belki ailem bu kavramı veremedi bize bilemem. Teyzeme bakiyorum yeri gelir manevi anlamda yaninda durup teselli etmişimdir bir yeğen olarak, benden hiç bir kötülük görmedi cadaloz gelini önüne bir bardak çay bile koymak istemez. Yine de malını, mülkünü kim yesin diye sorun gelini yesin ister bilirim. Annem bile tabi öyle diyor.. Eee hangi akrabalık? Lütfen size bir hiç muamelesi yapan insanlara bir bardak su dahi vermeyin artık babaysa baba. Tahammül edemiyorum haksızlığa..

Faydası oldu mu terapinin arkada bırakmayı başarabildiniz mi Önceki

Tabi sizinkilerin yaşının da etkisi vardır. Demeseler de biz kendimiz için iyi olup sınırlarımızı koruyacağız. Aslında sizin sınırlarınızı korumanız çocuklarınızın eşinizin de sınırlarını korumak demek

Herkes anne baba olabiliyor cahili de içinde sevgi olmayanı da, hasta olanı da. Onlar anne baban olmanın dışında ayrı iki birey ve kusursuz olmak diye birsey yok. Bir gün babam ablama biseyler anlatıyor mutfakta ben de koridordayim git şimdi bunları salak kardeşine de anlat dedi babam. Kucuk bir kız çocuğu sana ne yapmış olabilirdi ki bu derece nefret dolu bahsediyorsun ondan. Ben ona bisey yapmadım bu hareket tamamen onun cahilliği ile ilgiliydi ben değerimden hiç bir şey kaybetmedim ama o öyle bir gözden düştü ki küçüldü ki. Evliyim bir oğlum var mutluyum babama ve sevgisine ihtiyacım yokki onu Allaha havale ettim bayramdan bayrama konusuruz yeter. Sen de iyi bir mesleğe sahipsin, esin var yuvan var yaptığın iyilikler senin kalbinle ilgili karşılık bulmasa da olur onları komşun gibi akraban gibi bir yere koy kafanda o zaman üzülmezsin hem hayat çok kısa baba anne sevgisi olmadan da mutlu olabilirsin ihtiyacın yok.

İlişkiyi kesin veya minimuma indirin bence.

Benimkiler muhtemelen öyle bir ortamda bile demez

Haklısınız aslında belki bazı şeyleri boşa zorluyorum. Aslında zorlamıyorum çocuklar artık anneanne ve dedelerini görmek istemiyorlar. Kuzenlerini çok seviyorlar onları görüştürüyorum, çoğu zaman da yeğenlerimi alıp bana getiriyorum burada vakit geçiriyorlar birlikte. Ben ilişkimi 2018de oğlumun sünnet arifesinde annemin çıkardığı rezaletle ciddi biçimde sınırladım ama sağlık söz konusu olunca mecbur hissediyorum kendimi, onlar da o fırsatı değerlendiriyorlar

Cümlelerime sizi asla kırmamak istediğimi belirterek ama sizi de Hatalı bulduğumu belirterek başlamak istiyorum. Lütfen sonuna kadar okuyun. Sizinle çocukluk ve gençlikte aynı şeyleri yaşamışız. Tek fark benim annem çok iyi ama ilgisiz bir anneydi. Ve ikisi de evlat ayrımı yapmazdı ama babam hiçbirimizi sevmez, annem ise hepimizi severdi. Meslektaşız ve atandığımız zamandan tutun evlilik süreçlerine kadar aynı şeyleri yaşamış olarak sizi hatalı bulduğum yer, sizi dibe çeken insanlarla hala konuşuyor olmanız. Biz babamı hayatımızdan çıkardık neredeyse 5 sene önce. Sesini duymuyoruz, görmüyoruz, nefes alıyor mu bilmiyoruz. Çünkü bizim ağzımıza sıçtı. Hayatımıza etti. Böyle bir adama niye bakayım? Ya da siz niye bakıyorsunuz. Oğlum da oğlum diyen adamla, size eziyet eden bir babayla niye uğraşıyorsunuz? Size eziyet eden bir baba için neden bu bedeli iki evladınızı ihmal ediyorsunuz? Onları da bu adamla muhattap ediyorsunuz? Yapmayın. Kimse için yapmayın. Siz 100 yıl da baksanız bir değeriniz olmayacak. Onlar erkek evlat sevici. Hani ana baba hakkı diye diye bizi sindiriyorlar ya. Yerim ben o hakkı. Ben başka insanlara iyi olayım, ibadet edeyim, başka yerden sevap alayım ama babama baktım diye alacağım sevap varsın olmasın. Onlar bu dünyadan gider ama siz çektiğiniz mide ağrıları ile ağladığınız günlerle, duyduğunuz o laflarla kalırsınız. Kendinize bunu yapmayın. Bırakın ne hali varsa görsün.

Etkili

Okurken o kadar üzüldüm ki. Tum erkek evletlarini, kız evlattan üstün tutan ailelerden nefret ediyorum. Ben de benzer seyler yaşadım, yaşıyorum. Kardesimin dugunu olunca anladım ki, gelinlerine bile kız evlatlarından çok daha onem veriyorlar, seviyorlar. Bende de yaşam sevinci yok. Sanirim içten içe ailenin bile sevmediği birini kim niye sevsin diye düşünüyorum. Ama kendi ailemi bir kenara bırakıp, kızımı hayattaki herşeyden daha çok sevmeye odaklanmaya çalışıyorum. Gerisinin bı önemi yok. Artik anne kız denkleminin diğer anne tarafındayım ve bu yazgiyi değiştirebilirim. Evladimi değerli hissettirebilirim. Belki böylece kendi yaralarimi da biraz onarabilirim. Siz çok iyi evlatsiniz ama anneniz, babanız ve erkek kardeşimiz kötü insanlar hepsi bu. Fırsatım olunca ben de iyi bir psikiyatriste gitmeyi düşünüyorum.

Babaniz sizin erkek kardesinizi kiskanmanizi ozellikle istemis. Birine deger vermemek var, bir de birini kiskandirmaya calismak var. Yani benim de anannem oyleymis hala hayatta. Annemin camasirlarini yikamaz ayirirmis sadece erkek cocuklarina hizmet edermis. Annemi de evin hizmetcisi gibi kullanirmis. Annem babasi oldugunde ise hic uzulmemis. Ananem dayilarimdan biriyle birlikte yasiyor. Ama diger dayimla cok gorusmediler. Ben de cocukken diger dayimin cocuguna ozel bir elbise aldigini gordum cok guzeldi ve bir dolapta sakliyordu. Bana hic oyle hediye almamisti. Karsiliginda ben de babannemi ananemden daha cok sevdim. Bir keresinde annemin ve benim yanimda muhabbetini yapiyordu. Yegenlerinden en cok dayimin cocuklarini seviyormus. Bunu soylemesini cok garipsedim ama uzulur diye saygisizlik olur diye ben de babannemi senden cok seviyorum demedim. Sasirdigim sey neden bunu bize soyleme gereksinimi duydugu. Sevgi karsiliklidir. Siz erkek kardesinize alinan telefonlari satin almak istemissiniz. Bu da normal degil. Bunun yerine yeni telefon isteyebilirdiniz. Almiyorlarsa da evlat ayiriyorsunuz ben bunu kabul edemem deyip gidebilirdiniz. Siz cok sevgi ve ilgi gostermissiniz bunun nasil karsiligi olmaz? Ben babanizin gercek babaniz oldugundan kusku duydum. Ama asiri ataerkil kadin dusmani biri de olabilir. Allah korusun ama vefat ettiklerinde size hic bir sey birakmayacaklar buna hazirlikli olun. Hic bir sey yapmayin onlar icin ki bu durum yasandiginda baska bir yikim daha yasamayin. Onlar icin sadece erkek cocugu onemli. Cinli bir kiz arkadasim da anlatiyordu adini cince "yeter" koymuslar erkek cocuklari olsun diye. Erkek cocuga da ev almislar her yatirimi parayi ona vermisler. Kiz cocuklarina 5 kurus yok. Kiz ailesini hic umursamiyor ozlemiyordu ve gayet de mutlu bir yasam suruyordu. Yani gidip de hizmet etmiyordu ailesine. Birakin da ogluyla gelini ugrassin o kadar para ve ev alacaklar karsiliginda. Acikca da soyleyin: bana haksizlik yaptiniz yillarca, sonunda beni kaybettiniz deyin. O sozlerinizi unutamasinlar. Olurken de hatirlasinlar.

Sizin babanızın gerçekten mantıklı bir sebebi var; o da toplumun genelinde yaygın olan erkek evlat sevgisi. Bu bir züğürt tesellisi olabilir belki sizin için. Yani aileniz sizi sevmiyor değil. Siz kız evlat olup evlendiğiniz için başka bir ailenin üyesi olduğunuzu düşünüyorlar. O yüzden bütün yatırımı erkek evlada ve onun çocuklarına yapıyorlar. Toplumun genelinde yaygın olan bu görüşü kabullenmekten ve önünüze bakmaktan başka çareniz yok. Ve şöyle bir ihtimal daha var; siz onun mirasından pay alabilmek için ona o kadar iyi davrandığınızı düşünüyor olabilir. Çünkü babanız mantıklı düşünmekten uzak bir adam o yüzden o konuşmayı duymanızı istemiş olabilir. Eğer mümkünse başka bir şehre taşının. Tüm bu yaşananları kötü bir insan değil sadece kız evlat olduğunuz için yaşadığınızı kabullenin. Başka çare yok çünkü. Bu arada herkesin derdi kendine zor kesinlikle bunu kabul ediyorum ama şunu unutmayın beterin beteri var. Eğer eski konularımı okuduysanız görürsünüz; benim annem kız erkek evlat ayrımı yapmıyor. Sadece beni dışlıyor ve bunun için mantıklı hiçbir sebep yok. Ben kök ailemin hiçbir üyesiyle görüşmüyorum. Şu anda da kocamla sorun yaşıyorum ve muhtemelen boşanma ile sonuçlanacak.

Zemheri sen elini eteğini tamamen çeksen inan senden kötüsü olmaz, kardeşin ve gelinin bile o kadar iyi olmaz bence. Önceki göze gelmeyen emeklerin de bir çırpıda gömülür. Emeğini hak etmeyen insanlara emek vermeyi bırakmalısın. Anne baba da olsa öyle, annenin babanın çocukları üzerinde hakkı var da; evladın baba anne üzerinde hakkı yok mu sanıyorlar?

Babana gösterdiğin merhameti kendine göster lütfen.

Zemheri adına gerçekten çok üzüldüm ama senin annen ve baban ebeveny olmayı beceremiyor. Sen elinden gelini yapmışsın ve nankörlük görmüşsün karşılığında. Bu durumda senin yapabileceğin başka bir şey yok. Çok şükür ki, çok iyi bir çekirdek ailen var. İnsan anne vd babasını seçemiyor malesef.

Ben mirastan feragat edeli 15 yıl oldu. 2 parça tarlayı ne yapayım her şeyim var çok şükür. Görüşmüyorum köye bıraktığımdan beri sadece gerektiğinde yüzlerini görüyorum.

Ben de genelde sizin gibiyim ortamdan çıkınca kapatırım olayı, düşünmem yokmuşlar gibi olurum. Bu defa atlatamadım. Yaptığı hem nankörlük hem hakaret, bu kadarını kaldırmadı bünyem. Mesafemi arttıracağım.

Evlat ayrımı ne yazık ki çoğu ailede var. Erkek evlat seviciliği. Onlar ne yapsa hoş görülür. Bir işin ucundan tutsa minnet duyulur. Kız bir hata yaparsa canına okurlar. İyilik yaparsa, mecbur yapacak derler görülmez. Ben de problemli bir aileden geliyorum. Ama her birimizin içinde ayrı bir yara var. Pohpohladıkları erkek kardeşimin bile ayrı problemleri var kendi içinde. Yıllarca ben de ayrım yaptıkları için ağladım sızladım. Ama yüzlerine karşı hep burnumu dik tuttum. Annem derdi ki "onun alnına silah dayasan yine ağlamaz". Öyleydi, kimsenin yanında ağlamazdım ama geceleri salya sümük ağlardım. Normalde ilişkilerimde çok verici değilimdir. Yani buna dikkat ederim özellikle. Mesela birini iki kere arasam cevap vermese bir daha aramam. Gurur gurusuyum. Aileye gelince bambaşka. Ezik de değilim ama sürekli kendi içimde savaşıp, dayanamayıp her seferinde gereğinden fazla fedakarlıklar yaptım. Hayatım boyunca hiçbir zaman ailemden bir şey istemedim. Bence orda hata yaptım. Nasıl olsa sesim çıkmıyor diye umursamadılar, talepkar kardeşlerimin ihtiyaçlarını karşıladılar hep. Sizin gibi çooook uzun zaman yalnız kaldım. Kimse yanımda olmadı. Başka sorunlar da olunca herşey birikti ve depresyona girdim. Tabi bu benim teşhisim terapi falan almadım :) karar aldım mesafe koydum. Uzun bir süre görüşmedim. Mahvoldum, diplere vurdum. Ama onların ruhu duymadı, umurlarında olmadı. O yüzden diyorum ki ilişkileri koparmak herkese iyi gelmeyebilir. Çünkü hepimizin karakteri farklı, bu nedenle çözümler yöntemler de farklı olmalı. Zaten siz de biliyorsunuz bu kadar fedakarlığı haketmediklerini. Mesafe koyabilseydiniz şimdiye kadar koyardınız. Ben ailemle konuştum. Saldım kendimi ağladım, neler hissettirdiklerini anlattım. Sonra herkes ağlamaya başladı, herkes eteklerindekini döktü. Benim sorunum daha çok annemleydi. Annem "hep beni eleştiriyorsunuz. Ne kadar kötü bir anne olduğumu söylüyorsunuz, benim hiç iyi yanlarım olmadı mı" dedi. Onun yüzünde pişmanlık gördüm o bana yetti. İçimdeki kırgınlıklar geçmedi ama kısmen çözdüm. Şimdi çok daha iyi hissediyorum ve bazı şeyleri de onca yıldan sonra düzeltmeye çalışıyoruz, başarıyoruz da. Ama yine de görüşme sıklığını arttırmıyorum. Sizin de minimumda tutmanızı tavsiye ederim. Sorun babanıza niye evlatları bir değilmiş. Madem o size duyura duyura telefonda öyle konuşuyor. Neden masa altına süpürüyoruz

Allah büyük canım. Kalbini ferah tut... hiç muhattap olma köye de gitme randevularını da boşver a kardeşine gitsin b kardeşi baksın.. Kalp kıran kötü insanlarla kendinizi muhattap etmeyin daha çok kalbiniz kırılır hiç görüşmeyin kendi kötü kalplerinde boğulsunlar

bence asıl gerektiğinde görmeyin. tamamen silin asla yardım da etmeyin fazla fazla yapmışsınız ölmeden en azından biraz bedel ödesinler varsa vicdanları sızlasın. aksi halde ölümlerinin ardından hayatınız boyunca hayaletleri ile kavga edersiniz. nefes alırken dil dönerken hesaplaşılmalı bence

Çok şükür suan uzakta ve mutluyum. Hayatımı yönetmelerine izin vermiyorum. Bizle sims oynar gibi oynamak istiyorlar. Oh yeri gelince de bas bedduayı küfürü.

Benzer şeylerden yaşıyoruz, seninki kadar olmasa da yaşadıklarım benziyor. çok kırgınım ben de. Ama kırgınlık sevgiden ileri geliyor. Koşulsuz seven anne baba değil evlat oluyormuş her koşulda onları sevmeye yer arıyormuşuz. Onlar suçlu, hata onlarda ve bu sevgimizi hak falan etmiyorlar. Sevgi bağımı azaltmaya çalışıyorum ve onları Allaha havale ediyorum. Ben destek alıyorum. Ve evet doğru olanın onları silmem ya da sağlam mesafe koymam gerektiğini öğreniyorum. Sürekli ilişkimizi düzeltmeye ya da kendimi anlatmaya çalıştım. Yokluktan yapılmasa tamam ama bir kardeşe yapılıp diğerine tapılmayınca bu insanı çok yaralıyor. Sonra bir de sana kıskanç yaftası yapıştırılıyor. Yok. Hatta anladım ki hiçkimseye kendini anlatmaya çalışmayacaksın bu kadar. Bence evlatlık vazifenizi fazlasıyla yapmışsınız. Onlar vazifelerini yapamamışlar. Bırakın artık. Benden bu kadar artık yokum demeniz lazım.

Ya benim babam da engel olmamıza ragmen bir işin peşine kosarken tuttu kaza gecirdi. Kendi gibi bir akrabası da beraber yaralandı. Ameliyat bakım vs derken abim ona günlerce baktı. Her bakımını yaptı anlayın yani. Bir de akrabasının bakımında da destek oldukayrılmak istemiyoruz dediler, özel odaya bile cıkamadık düşünün yani. O sürecte hergün abime sövdü. Abim bedensel yorgunluğun yanında bir iş teklifini de geri çevirmişti. Oğlum işi boşver oarasını veriririm dedi. vermedi Bizi küçükken hep eksik büyüttüler. İnanın naylon ayakkabı giyerdim utanırdım. Birgün bilmem ki okul acılıyor ya bir önlük almaya gidelim ya bir yeni mendil. Nerde eski güneste kalmış dükkanların solmuş satılmayanı varsa onu bulur getirirlerdi. İki üç sene büyük bi sene normal sonra küçülmüş giyerdik Şimdi diyor ki al kızım bu 150 bin senin. Bana simdi para lazım değil. O para 5 yasında kirazlı şapka istediğimde lazımdı. Yirmiüçnisanda herkes gazoz içerken lazımdı. 5 e giderken test kitabı için lazımdı. Şimdibize servet bıraksan hayatımızda ne değişecek.

Hayatımda sizin kadar apır sapır saçma sapan konuşan bir insan daha görmedim. Gerçekten akıl mantık izan yok sizde. Şu konuya yazdığınız bu deli saçmasını 10 yaşında çocuk yazmaz. Zeka seviyeniz 6 yaş

Sen ilgilenmediğin için neden ölsün ne alaka yani anlayamadım?

Genel olarak konular az yorum alıyor sanki.

Onaylarını almak için paralamıyorum aslında sadece ben ilgilenmediğim için ölmelerini kaldıramayacağım onlar da bunu kötüye kullanıyor.

Öncelikle burdan sana sımsıkı sarılıyorum. Ben de sorunlu bir aile yapısından geliyorum. Sanirim verdigim en dogru karar 20lerimin ortasinda ipleri koparmam ve iliskimi minimuma indirmem oldu. Varsin arkamdan hayirsiz, saygisiz desinler gram umrumda degil. Ben kendi evladimdan meshulum, kimseye de yaranmaya calisamam . Senin telefon konunu okuyunca lisede yasadigim telefon olayi aklima geldi onu da yazayim icimden ciksin. Aşırı begendigim bir telefon modeli vardi, surekli babama yalvariyorum alsin diye. Bir gun okuldan geldim calisma masamin ustunde o telefonun kutusunu gordum nasil sevindim ucuyorum adeta. Kutuyu bir actim boş. Megerse babam 150 tane telefon modeli arasindan benim istedigimi uvey anneme hediye almis. Bana da kutuyu birakarak şaka yapmak istemişler. Nerdeyse 20 sene gecti asla unutmuyorum asla affetmiyorum.

Sağlıkla ilgili sorunları olduğunda bütün imkanlara yakın olan benim, araştırma hastanesi devlet hastanesi özeller, her şey benim evimin civarında, her şeye eşimle ben hakimiz, kendi başına salıverseydik doktora şimdi cenazesini kaldırıypr olacaktık. Yaşlı 70 yaşında adam, yanında biz olmazsak kimse uğraşıp da tedavi etmeye çalışmaz. Derdini anlatamıyor ki kendini övüp hayat hikayesini anlatmaktan. Kardeşim de 250 hayvanı bakımsız bırakıp günlerce 80km yol gidip gelip onun işlerini çeviremez. Hayvancılık fabrika işçiliği gibi vardiyalı senelik izinli raporlu bir iş değil. Olmuyor yetişemez

O kadar agladim ki okurken. "Baban eskitir herseyi kizim" kismini cok net yasamissin. Biseyi bilmek baskaaa duymak baska. Bildiginde hep yanlis anliyorum niyetleri o degil gordukleri bu kadar ayri yerlerden bakiyoruz diyosun kendine. Ama duydugunda saf kotulugu anliyosun. Ebeveynlerin actigi yarayi kimse kapatamiyo malesef. Kalbimi cok acittin zemheripoyraz. Umarim biz paylastikca seninki azalir

Ben olsam tayin isteyip giderdim. Annem bana bi kez kızım yavrum evladım demiş insan değil. Ve zerre umrumda değil hiç bir duygu hissetmiyorm nefret dışında.

Hepimizin hayatini el birligiyle mahvetmisler.

Bir de bunlar beni 4 sene beklemiş biliyor musun annem defalarca düşük yapmış benden önce.

Ben seni konularda bazen acimazsizca yorum yapan kafasına birseyi takmayan bazen neşeli bazen espirili güldüren biri olarak tanıyordum... hatta baktım profiline yanlış birimi diye yaşadıklarına o kadar çok üzüldüm ki ve kusura bakma yeni gördüm yazını okuyunca çok kötü hissettim kendimi sana kocaman sarılıyorum zemheri sen gerçekten çok güçlü bir kadınsın tek başına nelerin üstesinden gelmişsin babanıda Allah bildiği gibi yapsın.. sen eşin ve çocuklarına odaklan, sende artık bir ailesin üzülmemek elde değil ama nankör birinin lafları yuzundende çocuklarının her anı kıymetli olan vaktinden bunları düşünerek huzursuz hissetme. Allah görüyor senin ne yaptıgini bak çok güzel mükafatlandirmis

Hayat Dersi niteliğinde

Çok sağ ol zamanında o kadar çok hırpalanmışım ki şimdi hırpalamaya kalkanın burnundan getiriyorum. İçime çekilip halime ağlamak yerine öfke ve ders biriktirmişim. Aldığım dersler daha güçlü yaptı sanırım. Hep bu acı olaylarla yaşanmıyor, zamanla gömüyorsun zihninde bir yerlere, birileri hortlatmaya kalkmadığı sürece hayatına istediğin gibi devam ediyorsun ama hortladığında çok sasıyor insanı. Bu defaki çok uzun sürdü, yazıp paylaşmadan rahatlayamadım. Emin ol etrafımdaki insanlar da bunları bilse senin kadar hayrete düşer, hayat herkesi farklı ısıda pişiriyor.

Son çare o galiba

Çok iyi tespit tebrik ediyorum, klinik psikolog olmalısınız siz başka kimse bu teşhisi koyamazdı

Okudum ve çok üzüldüm. Bende yıllardır babamla görüşmüyorum. Bizimki daha karmaşık aslında sevgi eksikliğinden çok büyük hatalar var, ben hep dik durdum ve o dönem çok sorun yokmuş sevgi gören tarafmisim Ama kardesim asla o sevgiyi ışığı alamadı. Sonrasında yıllar önce bagi tamamen kopardik. Bu kdr dik durmasam belki hala ucundan hayatımızda olurdu. Hatta ise başladığımda amirden bir barıştırma tepkisi beklemiştim, ortam ve o bunu yapacak gibiydi. Yapmadı mutlaka arastirdi içine sinmedi. Ben içimde ne varsa döktüm açık açık tek tek sordum o zaman annemi çok üzmüştür evden koymuştum unive hazirlandigim seneydi. Ertesi gün dershane kapısına geldi. Tek tek sordum bana verdiği ama kardeşimden esirgedigi ilgiyi bile sordum tek kelime etmeden ağlamıştı sonra çantamı alıp çıkmıştım bir daha da kardeşim ve annem gorusse de ben çok muhattap olmadım. En son kardeşimi yolda görmüş selam bile vermemiş kardeşim yanına gidiyormuş. Oda geçte olsa vazgeçti içi yaralıdır ama. Ben anneme bağlıyorum iç dünyamı, çok keyifli geçirdik, eksiklikle barıştım sanırım. Evlendiğim yıl vasi kararı düştü, mahkemelik olmuş konuda kötü bir konu. Tek tek anlatıp kesinlikle beni aramamalari gerektiğini söylemiştim hayatimdaki tek mahkeme odur 40 günlük evliydim çok üzülmüştüm o zmn. İlgilenen polisten de söz almistim asla alamayacağım dedi. Eskiden para ile baktırırim diyordum şimdi onu da vermem. Görmeyin duymayın ben bir bardak su vermem siz yine melek gibi davranıyorsunuz Siz değerlisiniz bunu hic birsey değiştirmez unutmayın

Fazla fedakarlık fazla vefasızlık getirir demişler. Annen babanda olsa bu kadar fedakar olmamak gerekiyor bence. Sonuçta onlar seni getiriyor bu dünyaya sen kendin seçmiyorsun. Sorumluluk onlarda ama anladığım kadarı ile bunu hiç bir zaman almamışlar. Ben olsam çok fazla görüşmem. Mesefeli davranırım.

Eskilerde nedir bu erkek çocuk sevdası anlayamıyorum, Çok zor bir süreç geçirmişsin, çok yorulmuşsun, sen evlatlık vazifeni çok güzel yapmışsın, Biliyorum çok üzülüyorsun ama kimseye kendimizi zorla sevdiremeyiz, Ben vazifemi yaptım gerisini onlar düşünsün de ve arkana yaslan, rahatla, Bu dünyanın bir de hiç kimsenin hakkının kimsede kalmayacağı öbür tarafı var, Ne mutlu ki çekirdek ailenizde mutluluğu yakalamışsın, Allah bir yerden alırken başka yerden vermiş, Zaten önemli olan da çekirdek ailede mutluluğu huzuru yakalamak, Geniş ailenizle de şuan olduğu gibi mesafeyi korumaya devam edin...

Hakikaten eskitiyorlar. Kocamın eskitemediği kadar eskitti beni babam. Ben de sizin yazdıklarınızı okurken ağlıyorum. Bilmekle duymak kesinlikle aynı değil, sesi hala çınlıyor kulağımda atlatamıyorum

Hiç kurmadım böyle cümleler ama haklı olabilirsin, belki bunu yapınca benim de içim soğur, deneyeceğim. Kolay kolay susmam, deyim yerindeyse en ufak tacizde çarkına okurum adamın, şimdiye kadar kimseye lafımı esirgemedim. hastane sürecinde 2 defa ölümden döndü tansiyonu yükseldi 2 kere daha ameliyata aldılar. Olanlar nereme dokundu ne oldu da sessiz kalabildim bilmiyorum. Normal koşullardaki ben o telefonu kapatmasına bile izin vermez burnundan getirirdim yapamadım olan bana oldu. B

Zemheri daha ilk paragrafları okurken kardeşi erkek mi diye aklımdan geçirdim ki erkekmiş:) Aileniz erkek evlat bağımlısı, bundan sonra da bunu değiştiremezsiniz maalesef. Ben affedin demeyeceğim, aman efendim ölümlü dünya anne babadır sonuçta, hastalanmış da söylediklerini yaptıklarını görmezden gelin de demeyeceğim, cennet annelerin ayakları altındadır lafına da inanmıyorum o söz olsa olsa anne babalığı hakkıyla yapanlar için geçerli olabilir. Siz bence vicdanınız rahat mı, elinizden geleni yaptınız mı bir muhasebesini yapın, ben evlat olarak bugüne kadar onca haksızlığa rağmen elimden geleni yaptım diyorsanız bundan sonra hastane işlerine de karışmayın fazla da muhatap olmayın, vicdan boyutuna girdim çünkü burada anne baba sorunlarını okuduğum her arkadaşımın yaşadıkları haksızlıklara rağmen vicdanlarına oynandığı için bir türlü rest çekemediklerini ve sil baştan başa dönüp hep aynı şeyleri yaşadıklarını gördüm, vicdanınız rahatsa bu duygunuza oynanmasına izin vermeyin ve iletişimi de ilgilenmeyi de minimum seviyeye indirin, ki zaten babanız sen olmasan da x kardeşim de kalırdım, o öyle yapardı bu böyle yapardı demiş, bırakın kardeşleri ve oğulcuğu ilgilensin, siz eşiniz ve çocuklarınıza odaklanın ve mutlaka uzman desteği alın içinizi dökmek yılların birikmişliğini anlatıp rahatlamak, geçmişi ve bugüne kadar yaşananları, ruhunuzda açılan yaraları telafi etmez belki ama en azından kendinizi daha iyi hissedersiniz.

Bi onlara sevdirememişim kendimi, çok şükür güzel bir evliliğim var, huzurlu bir ailem ama öyle bir hale getiriyorlar ki beni çekirdek aileme verecek enerjim kalmıyor. İlk yazdığım zamana göre çok iyiyim. Ben onları değil onlar beni kaybetti, çünkü onlar benim için zaten yok gibiydi. Kuzenimin bir lafı vardı 'akrabalık cinsel yolla bulaşan bir hastalıktır' diye. Haklı, kurtulamıyorsun.

Yok o da narsistik bir tip, onunla ilgili de konum var. Kendinden başka kimseye iyilik etmez bir tip. Hastanede o baksa babamı gömerdik kesin Önceki

Ama hakli oldugu nokta da var. Kotu ailede yetisip analitik zekasi olanlar gercekten iliski tercihlerinde basarli oluyor. Gerci boyle bir analitiklik yoksa berbat iliskilerde omur curuten de cok.

Ben sevgi de istemiyorum aslında, hayvanlık etmesinler yeter, ona soran mı oldu evlatların eşit mi diye de özellikle 'bak bunu söylerken zemo da duyuyor benim evlatlarım asla eşit değil' demesine ne gerek var. Ben kolay kolay kimseyle helalleşmem, hakkını helal et kelimesine de çok kızarım. Yapıp yapıp özür bile dilemeden her şey için hakkını helal et, oldu canım, önce bi yaptıklarını itiraf et sonra bakarız diye düşünürüm mimlediğim insanlar için ama bu adama helal edeceğim, öte dünyada bari görüşmeyelim allaha versin hesabını

Çok üzüldüm senin adına. Okurken boğazım düğümlendi yerinde olsam mesafemi koyarım hiç bir işini yapmam gidip gelmem. Madem oğlu kıymetli onlar getirip götürsün her işine baksın.

Kafa yapıları kolay kolay değişmiyor. İncinmemek için kendinizi korumaya alın, az görüşün, çok fedakarlık etmeyin artık. Bu da dönüm noktası olsun. Sıkmayın canınızı

Biliyorum çoğu konuda da bu konuda da haklı olduğu yerler var, oyuzden dedim "iyi başlayıp kötü bitiriyorsun"

Aramıyorum zaten yıllardır. Seslerini duymaya falan tahammülüm yok. Ne bir şeylerini istiyorum ne sevgilerini, çok oldu onun peşini bırakalı. Ben ilgilenmediğim için ölürlerse o günahı taşıyamam diye bu yaptıklarım. Evet bana duygusal olarak bir hayat borçlular maalesef

Çok haklısın, bunu başarmalıyım. Teşekkür ederim

Hayatımın büyük çoğunluğunu kendimi ve insanları tanıma üzerine bir şeyler okuyarak geçirdim. Belli de bu kadar dirençli olmamı ona borçluyumdur. Mücadele yollarını çok araştırdım. Olgunlaşmamış ebeveynlerin yetişkin çocuklarını okudum, narsizmi inceledim, onları ve kendimi tanımak için her şeyi yaptım. Mesafemi de koydum yıllardır ama şu bana muhtaçlık süreçlerinde yaptıklarını nereye sığdıracağımı bilemiyorum. Destek almak için kendimi ikna etmeye çalışacağım, başka çıkış yok galiba

Sen istenmeyen evlattan ziyade kiz evlatsin. Erkek degilsin.

Ben yüzlerine defalarca haykırdım, hata yaptık diyecek bir mahçubiyetleri bile yok. Onlar kusursuz çünkü

Hepsini okudum. Sadece bildiğim tek şey hayatınızdan çıkarırsanız ve iletişim kurmazsanız yinede size iyi gelmeyeceği. Psikoloji bunu söyler. Sevilmek için ilgi görmek için yaptığımız herşey karşımızda kişi tarafından değer görmemizi engeller. Size tavsiyem öncelikle destek alarak devam etmeniz. Her ne kadar evlatlık görevi de olsa size bunları yaptılarsa öylemi hay hay benimde ailem var diyip rest çekmeyi bilmelisiniz. Benim babamda böyledir mesela. Bazen köfte alıp gel kızım der ama işim var baba gelemem derim. Çünküm gittiğimde hep bir huzursuzluk çıkartıp kötü davranır. Mesafe iyidir. Ailemizde olsa

Hastalıkları dışında fazlasıyla öesafeliyim aslında yıllardır ama o hastalık aşamalarını çok iyi değerlendiriyorlar beni ezmek için. Sessiz falan da değilim aslında, lafımı asla esirgemem yaptıkları her hakaretin cevabını şak diye yapıştırırım. Son seferinde neden sustum bilemiyorum. Belki ölümden dönmüş olmasına acıdım. Her ne kadar cevaplarını versem mesafe koysam da açtıkları yara büyüyor, atlatamıyorum artık

Bu bayram girmedim evlerine, hep orada kaldım yıllardır. Kurban keserken bayramlaştık.

Konu öyle tanidikki. Benim ailem de erkek kardeşime ev aldı borçlarını ödedi. Diğer erkek kardeşim evlendi yuva kurdu. Ona bana yaptığının 2 katı altın taktı. Nisanda bana bilezik takmislardi onu bilegimden cikarip dugunde tekrar taktilar. Salon parasini da nisanda takilan paralarla ödediler. Yatak odası bile almadılar herşeyi kendimiz yaptık. Kısacası erkek evlat olsaydın başka olurdu. Bazı aileler böyle ama insan ne kadar alıştım da dese hazmedemiyor. Daha sakladığım nice şeyler var da kelimelere yazık. Bağınızı koparın. Değil aile kim olursa olsun sizi değersiz hissettirmeye hakkı yok. Ben annemle bu konuları konuştum asla kabul etmiyor. Biraz ağlıyor duygu sömürüsü yapıyor sonra hiçbişey olmamış gibi devam ediyor. Ama ben de hiçbişey eskisi gibi değil o da farkında ve artık geri dönülmez şekilde yara aldım. Ilahi adalete güveniyor ve erkek evlatlarıyla sinanacagi günü bekliyorum.

Hepsini okudum. Ben de benzer şeyleri annesinden görmüş biri olarak şunu söylemek isterim derhal psikolojik destek alın. Ailenin açtığı yarayı kimse kapatamaz ama sağlığınız için destek almak zorundasınız. Bütün sevgisizliklerine rağmen kendinizi hatta eşinizi ve çocuklarınızı bile kurban etmişsiniz onlara. Nolur en kısa zamanda destek almaya başlayın. Kendinize yapmayın bunları.

Telefon fasılları yaşandığında 18 19 yaşlarındaydım. Üniversiteye 17 yaşında başladım zaten, hayatla yeni tanıştığınız yıllarda neyle nasıl başa çıkacağınızı bilemiyorsunuz. Aklıma gelen en kolay çözümleri uyguladım. Öğrenci olduğumdan evi terketme gibi bir fikir de asla aklıma gelmedi. O zamanlar bu kadar dışa dönük bir insan da değildim, zamanla değiştim. Atanacağım dönemde yaşadığım ilde boşluk olmasına rağmen edirne yazdım ve evden bu şekilde ayrılmış oldum. Tabi yazlar yine beraber. Onu çözemedim kolayca. Kıskandırma konusunda hakkısınız, ben hiç böyle bakmadım ama yapmaya çalıştığı düpedüz buymuş. Gerekçesini anlayamadım ama öyle. Benim üzüldüğümü görmek için özellikle uğraştı sanki ameliyattan sonra. Evimiz arabamız ve kendimizi rahat ettirecek kadar bir gelirimiz var çok şükür babamdan kalacak bir kuruşa muhtaç da değilim. Ben elimdekileri satsam babamdan kardeşime kalacak olandan fazlasını yapar, hepsi kardeşime kalsın hiç umurumda değil, o konudaki planlarının farkındayım, hatta tarlaları kardeşimin üzerine geçirdi bile bir kaç yıl önce 'genç çiftçi projelerinden faydalanabilsin' gerekçesiyle. Üzerinde muhtemelen sadece evlerinin olduğu arsa var. Maddi konulara olabildiği kadar girmedim konumda o kısım ayrı bir felaket. İletişimi de tamamen kestim sayılır, hiç muhattap olmadan doktora getirip gönderiyorum. Sorduğu sorulara gerekmiyorsa cevap da vermiyorum. Çok zoruna gittiğine eminim sevgi dileneceğimi falan sanmıştı sanırım, ya da ağladığımı falan görmekti amacı ama bunu ona vermedim. Şimdi de duvar gibi devam ediyorum ilişkime. Sevgim zaten bitmişti artık saygım falan da kalmadı. Sadece söylediklerini anlamlandıramadım. Bilmekle duymak aynı şey değilmiş kolay taşınmıyor.

Aslında tam olarak anneniz gibi düşünerek yapıyorum o yüzden son sözüne kadar hiçbir şey umurumda olmadı ama duyduğum zoruma gitti onu atlatamıyorum, çınlıyor beynimde

Okudum gercekten bazi aileler tuhaf. afedersin yiyici umursamayan vs vs bencil dunya benim etrafımda dönüyor siz bana kolesiniz diyen evlatlarini bagzii aileler daha cok seviyorlar tuhaf yani. uzaklasin ciddi ciddi

Kız sus tamam, uğraşamam şu an sıcaktan beynim yastığa akıyor zaten

Aileniz klasik cahil, erkek evlat sevici bir aile. Size yaşattıkları da kız evlat olduğunuz için, erkek olsanız sizi de el üstünde tutarlardı. Bende aileden çok çektim. Çok ezildim, çok yıprandım. Size tavsiyem verici olmayın, çok sevdikleri erkek evlatları yapsın herşeyi. Mesafenizi korumaya özen gösterin. Tüm akıl sağlınızı hak etmeyen insanlara verirseniz eşinize, çocuklarınıza birşey kalmayacak. Eşinizle aranız iyiyse çok güzel. Hastalıklı ailelerle büyüyen kadınlar eş tercihlerini de düzgün yapamıyorlar çünkü tüm değer yargılarımız bozuk oluyor. Ben öyle yaptım maalesef eş tercihini de düzgün yapamadım. Aileniz ağzınızla kuş tutsanız da sizi sevmeyecek maalesef bunu kabul edip önünüze bakın. Kardeşinizin iyiliğine de güvenmeyin. O ataerkil ortamda o da büyüdü. Siz kendinizi çekip tüm sorumluluk ona kalınca başka yüzünü görebilirsiniz.

Ben onu kurban etmek olarak görmüyorum aslında bütün ömrümü onlara adamadım, sağlık sorunuydu hastane süreciydi, kim olsa anne babası için bu geçici zamanda elinden geleni yapardı bence. Ha tekrarı olacağını hiç sanmıyorum. O kadar fedakarlık yapmam artık. Ben evlatlık vazifesi olarak yapmıştım çünkü zaten bana bayılmadığını biliyorum, ben de ona bayılmıyorum. O bunu kendimi sevdirme çabası olarak mı anladı da bu kadar ezme hakkı gördü kendinde bilemiyorum. Karışık mevzu, desteğe ihtiyacım var farkındayım

Eee ne yapalım yani? Buradaki bazı üyeler de çocuk sahibi olamıyor. Ilk denemede hamile kalan, ya da korunurken hamile kalan kişiler yazip duruyor. o zaman bunu da mı yazmasınlar. ya da annesi ölen kişiler var, anneyle ilgili konu mu açmayalım şimdi?. sevgili bulamayan var sevgili konusu mu açmayalım. hayat böyle birşey. herkesin yorumu farklı. her zaman çok derinlikli şeyler yazmak zorunda mıyız? Onu yapan var zaten. yorumda da yanlış birşey yok. gerçekten bir yerden alınıyorsa bir yerden veriliyor. ona da verilmiş. bunu görsün diyorum. hayat o aileden ibaret değil. gayet de moral verici.

Selam hanımlar, İç dökmeye geldim. Ne kadar uzun olacak şu an için bilmiyorum. Gözü korkacak olanlar hiç başlamasın. Aslında okumasanız da olur, benim anlatmam lazım. Öyle çok atraksiyonlu, aşk, nefret, aldatılma içeren bir konu değil. Yaşı bana yakın olanlar bilir İclal Aydının görüntülü sözcüklerinde bir cümle vardı "mutfağımdaki kedere çare bulamıyorum" diye. Çok içime dokunmuştu o zamanlar, halbuki daha 20 yaşında bile değildim duyduğumda. Bütün derdim kök ailemle. Sevilmeyen evlat olduğumun yüzüme vurulmasını kaldıramıyorum artık. Annenle ilgili eski bir konum var zaten profilim açık olduğundan isteyen bakabilir. Tek derdim annem değilmiş meğersem, aslında babam da beni asla insan yerine koymamış ve ben bunu yıllarca görmezden gelmeyi başarmışım çünkü annemle cebelleşmekten babama bakamıyormuşum bile. Oturup düşündüğümde meslek sahibi olana kadar hep sığıntı gibi yaşamış olduğumu farkediyorum. Neresinden anlatacağımı da bilmiyorum aslında, zaten ağlayarak yazıyorum çünkü şu an en büyük ihtiyacım ağlamak. Önce babamdan bahsedeyim. Kendisi emekli polis, ben ortaokulu bitirdiğim yıl emekli oldu ve köyüne taşındık. Hayvancılık yapmaya başladı. Maddi sıkıntısı olacak durumda bir adam kesinlikle değildi. Tarlası arazisi zaten babadan kalma. Babam bizi hep pohpohlar görünürdü ama aslında hep görmezden gelirmiş. Anne olduktan kocamın babalığını ve başka aileleri gördükten sonra anladım bunu. Ayağıma yılda bir defa ayakkabı alınırdı mesela ve onun eskidiğini kimse farketmezdi. Lise öğrencisiydim arkadaşlarımın cebinde hep harçlıkları olurken benim uç alacak param bile olmazdı. Bu durumun farkına varıp babamdan düzenli harçlık istediğimde "gerekirse veririz" dedi ama asla gerektiğini düşünmedi. Kardeşim liseye başladığı yıl ben üniversiteyi kazandım, (hiç dersaneye gitmeden ve babamdan 1 test kitabı bile istemeden, eğitim fakültelerinin kapanın elinde kaldığı mezunların beklemeden atandığı dönemlerde Türkçe öğretmenliği kazandım) üniversiteden geldiğim ilk tatilde kardeşime düzenli harçlık verildiğini ve eve bir cep telefonu alındığını, bu cep telefonunun kardeşimin cebinde okula gidip geldiğini öğrendim (2000 yılı). Bana da alın dediğimde "ihtiyacın yok, yurtta telefon var" cevabını aldım. "onun ne işine yarıyor?" diye sorduğumda "hava atıyor arkadaşlarına" dedi. "ben üniversite öğrencisiyim, bütün arkadaşlarımda telefon var bir tek bende yok" dediğimde suratı düştü. O yaz tatil için eve geldiğimde öğrenim kredim karşılığında kardeşimin "hava attığı" telefonu bana vermelerini sağlayabildim. Kardeşime gidip yenisini aldı. Bir sonraki yaz eve gittiğimde kardeşimin elinde 4. Telefon vardı. Madem bu kadar telefon değiştiriyorsunuz bana da bir 3310 alın dedim, sırıttı babam ama "tabi kızım biraz da senin gönlün olsun" demedi. Kısa bir süre sonra elinde bir 3310 kutusuyla girdi eve, gözlerime inanamadım. Sevinecek oldum ama telefonun kardeşime alındığını öğrendim. Yalan söylemeyeceğim ağzıma geleni saydım ve o yazın öğrenim kredisini kendilerine hediye ederek o 3310u onlardan satın aldım. Ünvde olduğum 4 yıl boyunca ne harçlığıma bir kuruş zam yapıldı ne de yetiyor mu diye soruldu. Ünv bitti. İlk atamaya yetişemedim şubat atamasına kadar evde beklemek zorunda kaldım, bir ihtiyacın var mı diye soran olmadı. Atandım, cebime şimdinin 5bin lirası gibi bir para koyup elime valizimi verip gönderdi beni atandığım şehre. Bir daha ne arayan ne soran. Haftada bir annemle konuşuyorum havadan sudan onda da ben arıyorum sürekli. Atamamın senesi bile olmadan kardeşim kız kaçırdı. Babam düğün yapmak için tarla sattı gelinimizin kollarına bilezikler dizildi. Dört dörtlük ev düzüldü. Bunlar yapılırken de kesinlikle gocunulmadı feda olsun gelineme dendi. Hatta ben o dönemki öğretmen kampanyasından faydalanıp bilgisayar aldım diye yemediğim laf da kalmadı. Düğüne kredi çekememişim borca girmişim diye. Kapıda bekleyen bir öğrenim kredisi borcumun varlığı kimsenin umurunda olmadı tabi. Doğu görevi vaktim geldi, aldım başımı gittim. Yine ne yaptın ne ettin diyenim yok. Hatta giderken tenbihledi "evleneceğin adamı bulursan bizi elle pazarlığa oturtma, konuş anlaş bize bir düğün yapmak kalsın". Kısmette varmış, gerçekten evleneceğim adamı buldum, tanıştırdım. Memleket ve ırkından dolayı beğenmedi zat-ı şahaneleri, olmasın dedi ama kararlı olduğumu görünce kendi halime bırakmaya mecbur oldu. Ama bunu burnumuzdan da fitil fitil getirdi. İstemeye geldiler istemelerine fırsat vermeden "verdim gitti" deyip gelen misafirlerle bütün gece siyaset konuştu. Düğün vakti geldi, davetiye basıp bıraktık dağıtsınlar diye. Düğün nasıl olsa bayramda, herkes köyde olacak dağıtmaya gerek yok deyip dağıtmamış düğünü yapmaya gittiğimizde öğrendik. Hamile kaldım, siz çocuk bakamazsınız o kapasite sizde yok dedi. Yıllarca böyle devam etti bu, asla lafın altında kalmadım, kocama laf söylemelerine izin vermedim. Hep bir savaş halindeydik. Evliliğimin 5. Yılında benim memlekete tayin olmayı başardık. Onlarla aynı ilçeye değil tabi, il merkezine geldik. Beğenmedikleri eşim her işlerine koştu, ben koştum. Bütün doktor randevuları bizim elimizden geçti. Yeri geldi köyden il merkezindeki hastaneye zorlanmadan gelsinler diye taksi görevi bile yaptık. Cennet ebeveynlerin ayağının altında ya, elimizden gelen hizmeti eksik etmedik. Kendimizi beğendiremedik o ayrı ama mesafeli bir şekilde ihtiyaç duydukları her işlerine koştuk. Eşim kendi için tenezzül edip kullanmayacağı dostlarını onların tedavi işleri için torpil olarak kullandı. Bu yıl babamın cilt kanseri olduğunu öğrendik. Biopsisinden ameliyat sürecine nekahat dönemine kadar her şeyinde eşim ve ben vardık. Kardeşim hayvancılık yaptığı için refakat süreçlerinin hiçbirine dahil olamadı. 23 gün hastanede kaldı. Bunun 16 gününde 24 saat kesinitisiz yanında ben vardım. Kalan 7 günün 4ü yoğun bakımda geçti zaten kalan 3ünde ben gündüz işe gittim akşamları yine eşimle yanındaydık, kalan zamanlarında halam ilgilendi. Bu süreçte 9 ve 13 yaşında olan iki evladım evde neredeyse yalnız yaşadı çünkü eşim de işten dönüp çocukları doyurduktan sonra yanımıza uğruyordu. Sağlığı yerine gelsin diye maddi manevi ne gerekirse yaptık. Tabi biz bunları yaparken o bana eziyet etme konusunda elinden ne gelirse yaptı. Sorun çıkarmasın çabuk iyileşsin diye günde 300mg antidepresan dayadılar yine beni dinlememek için direndi. Birkaç gün işe gitmem gerektiği için gelinimizi refakatçi olarak çağırmam gerekti. Duyunca kıyameti kopardı "GENCECİK GELİNCİĞİMİ hastanelere sokamam" dedi yüzüme karşı (gencecik gelinciği 37 yaşında, elinden her iş gelir beceriklidir de sağ olsun, öyle cahil safçana falan değil yani, bir de epitopu 3 gün öyle bir hafta falan değil. O sürede ben işe gideceğim sonra yine devralacağım refakati) tabi bu durumda ben delirdim "20 gündür gecem gündüzüm burada geçti, çocuklarımın yüzüne hasretim ben insan değil miyim? Gencecik dediğin GELİNCİĞİN gözü açılmadık sığırcık yavrusu mu?" diye bağırdım. Sözde sustu ama bu defa da hemşireleri örgütlemeye çalışmış GELİNCİĞİ gelmesin diye. Oğlu torunları yalnız kalırmış olmazmış. Benimkiler sokak köpeği zaten evlat olmak ne hadlerine. Kavga dövüş hastaneden çıkmayı başardık, gelinciği geldi tabi hiç gocunmadan, zaten süreç boyunca hep aradılar "bir telefonun yeter geliriz" diye. Aynı bahçede yaşadıklarından ve asıl sorumluluk hep onlarda olduğundan mecbur kalmadan çağırmadım. Hala dikişleri olduğundan ve doktor 3 günde bir kontrole çağırdığından köye göndermedim, bacağından yüzüne deri kas ve damar nakli yapıldığından yüzü dışında bacağında da 40 civarı dikişi vardı ve hafif enfeksiyonluydu. Sürekli pansuman yapıyordum. Bu süreçte de laflarıyla yerden yere vurdu bizi. Deprem ve seçim dönemlerinde olduğumuzdan gündem ve siyasi görüşlerimiz üzerinden yapılan hakaretler ayrı, oğlumu tetikçi yetiştirdiğimizi bile söyledi. Polisken öğrendiği bütün beyin yıkama taktiklerini denedi üzerimizde, psikolojik şiddetin dibini gördük. Kimi zaman "he" diyerek kimi zaman karşılık vererek cinnet geçirmeden çözmeye çalıştık ama ağrımayan midem hiç geçmeden ağrır hale geldi. Yine kontrole götüreceğimiz bir gün "siz buradasınız tabi ama siz olmasanız da bizim işlerimiz yürürdü" dedi yüzümüze karşı, a kardeşimde kalırdım, b kardeşim hastanede bakardı (en genci 60 yaşında bu kardeşlerin), ben hastanede yalnız da kalırdım gibi saçma sapan laflar. Sürekli kardeşimin onun gözünde benden daha kıymetli olduğuna dair imalar. Sözü dönüp dolaştırıp kardeşim için yaptıklarına ve yapacaklarına getirmeler. Duymazdan geldik, lafı çevirdik yine döndü dolaştı aynı mevzular. Bir sabah ben yatak odasında evrak işi yaparken büyük halama telefon etti, ne konuştular bilmiyorum ama "zemheripoyraz da şu anda beni duyuyor, benim için iki evladım asla bir değil, neyseki onların arası iyi" dedi. Bunu duyunca bende film koptu. Bunca yılda buraya yazmadığım başka onca aşağılanmaya rağmen saygımı ve mesafemi koruyup evlatlık vazifemi yapmaya çalışmışım aldığım ödüle bakın. Tek istediğim "allah razı olsun elinizden geleni yaptınız" demesiydi. Çocukluğumdan beri onca mücadeleyi verirken canım hiç bu kadar yanmamıştı. Kendini böyle vicdansızca imha etmesi çok canımı yaktı. O saatten sonra onunla mecburiyet dışında hiç konuşmadım. Ertesi gün de götürüp köyüne bıraktım. Kontrollere geliyor, randevularını alıyoruz, doktorla görüştürüyoruz evine yolluyoruz. Köye gidince de muhattap olmuyorum. Öldü benim için. Şimdi geleyim mutfağımdaki kedere. Ben yıllarca hakkım olduğunu düşündüğüm şeyler için, evlatlık vazifelerim için, çocuklarımın aile bağları olsun diye ite kaka götürdüm bu ilişkiyi, cevval ve vurdum duymaz sayılabilecek de bir insanım, enerjim azmim hırsım asla bitmez-di. Şu an canlı bir cenaze gibiyim. Mutlu olamıyorum, hayattan zevk alamıyorum, elimi kolumu oynatıp hayat düzenimi sürdürmek için resmen kendimi zorluyorum. Ben zaten sevilmeyen evlat olduğumu biliyordum, hiç de umursamıyordum çünkü mükemmel bir çekirdek ailem var. Şart mıydı bunu duymam, neyin intikamını aldı bu adam benden, yaşama sevincimi neden aldı elimden. Başa çıkamıyorum bu duyguyla. Psikolojik destek almak istiyorum aslında ama bunlar bir başkasına nasıl anlatılır, tekrar tekrar yaşamaya nasıl dayanılır bilmiyorum. Ban affet mantıklı gerekçe bul diyecekler ne affedebilirim ne de mantıklı bir açıklama beni tatmin edecek. Nefret ediyorum ebeveynlerimden. Ben nasıl eski ben olacağım bilmiyorum.

Gelinim sokamam mi diyor hiç sinirlenme. İyi o zaman kendine bakabilirsin demek ki. Eve geçiyorum ben. Bir isteğin var mi? Aşağılık kompleksi olan insana haketmedigi değer sizinki.

Bir gün o kadar delirtti ki 'ben p. ç miyim neden böyle yapıyorsun' diye bağırdım. Çok bozuldu, onu yanlış tanımışmışım. Ama bir süre sonra da kulağım duya duya o konuşmayı yaptı işte. Daha da hesap soracak hali bulamadım kendimde. Çünkü ne kadar ağır konuşursam konuşayım kendini sorgulayıp düzeltme yetisi yok, o kusursuz ben yanlış tanıyorum

Destek alın kesinlikle. Venzer seyler yaşadim hasane vs olayları ozellikle. Careyi baska ile taşinmakta buldum. Hem boylelikle kendi içime de donebildim. Gecmişinizi bir şekilde çözmeniz lazım mutlu olmak için. Yardım alım bence. Kendinile barisik olma kendinj tanima uzerine kitap video iyi gelir. Kendinizle tanisın kendinizi sevin barisin ic huzuru bulun

Ülkemin en güzel ve konforlu şehirlerinden birindeyim. Onlar bu ilin bana yakın olmayan bir ilçesindeler ihtiyaçları olmadığı sürece bana ulaşmalarına izin vermiyorum. Tayin isterken de muhtaç olduklarında ulaşabilecekleri kadar yakın istedikleri zaman rahatsiz edemeyecekleri kadar uzak olsun diye böyle bir tercih yaptık. Çocuklarımı burada büyütmek istiyorum ama ne kadar dayanırım ben de bilmiyorum, belkide dediğin gibi bu işin sonu tayin olacak D

Sen söyleköe o daha da acıtacak emin ol. Benim babam da ünivetsitede okumaya giderken tam otobus terminalinde "gidişin olsun da dönüşün olmasın" derdi. Bazı insanlar gercekten kötü.

Ben işin maddi kısımlarına hiç girmedim, onlar da başka başka hikayeler. Benimkiler oğluyla sınanmaz. Gerçekten iyi niyetli bir kardeşim var, ona da çok eziyetleri var aslında, mesafeli bir şekilde ihtiyaçlarını karşılamakla durumu kurtarmaya çalışıyor. Allah hepsine sağlık ve huzur versin de benden uzak dursunlar artık, başka temennim kalmadı

Son konunuzu takipteyim. Yaşadıklarınızı biliyorum, evet beterin beteri var, ben en azından kocadan yana şanslıyım. İnanın kayırılmasını da umursamıyordum gözüme sokmakta ısrar edene kadar. Zaten mesafeliydim iyice nefret ettirdiler. Bir şey istemediğimi bildiği gibi olan malını da kardeşimin üzerine çoktan geçirdi. Bu erkek evladı kayırmaktqn öte bir nefret. Kayırdığını göze sokarak ne elde edecek acaba. Allah size güzel bir fırsat yarattı, yeni bir şehir yeni bir ev, bu fırsatta ya bu adam terbiye olacak ya da siz kendisinden kurtulacaksınız. Sonu huzurlu günlere açılsın inşallah

Hepsini okudum. Belki resti çek, görüşme vs. yazabilirim. Ailene atıp tutabilir, kocaman kadınsın, kendi yoluna bak diyebilirim. Ama benzer şeyler yaşamış birisi olarak bunların sana iyi gelmeyeceğini biliyorum. Maalesef toplumumuzda bir erkek evlat gerçeği var. Benim ailem bütün altınlarımı aldıkları ve beni eşime karşı dünyalar kadar mahcup ettikleri halde ellerine geçen toplu parayı gelinleriyle ve oğullarıyla yiyorlardı ki bunu yaparlarken ben her gün annemi arayıp eşim bana bunu bunu dedi diye ağlıyordum. Tüm bunlara rağmen evet annem beni seviyor biliyorum ama bana ve evliliğime saygısı yok. Bunun sorumlusu da benim. Bence ailen seni seviyor ama benim ailemle olan ilişkime benzer şekilde sana saygı duymuyorlar. İş bitiren, cevval birisi olduğun için onlara ihtiyacın olmadığını da düşünüyor olabilirler. Becerikli tiplerin kaderidir bu. Bence genele yaymadan son olayı babanla konuş. Bunu açıklaması lazım. Sonrasında da gerçekten ciddi bir mesafe koy. İnsanlar bedel ödemeden bazı şeyleri anlamıyorlar maalesef. Güçlü bir karakter olduğun için bu yolunu bulur diye düşünüyorlar seni sevmediklerinden değil.

Güzel insanlar biriktireceğiz dostum, arkamızda bir hoş sada kalacak, çok mutlu ol inşallah

Yapmam lazımdı haklısın, ben şakaya vurdum 'söylediğin lafların gittiği yere dikkat et olmuyor böyle' dedim. Anlayana tabi.

Çok uzun ama madem aile sorunlu neden aynı şehre tayin aldınız M MelatoniN

bence aramasın da. ana baba hakkı var da evlat hakkı yok mu. annem babam da olsa canları cehenneme derdim

Suç sizin birazcık sevgi için kapılarına köle olmuşsunuz yetmemiş eşinizi de buna alet etmişsiniz, çocuklarınızı bu değersiz insanlar için ihmal etmişsiniz halbuki atanır atanmaz kapınızı kapatıp kendi hayatınıza bakacaktınız, çok kıymetli gelini ve oğlu herseyu ile ilgilenseydi, neden ailenizin olduğu ile tayin istediniz ki, ahhh kendinize ne kadar çok halsizlik etmişsiniz aynı zamanda çocuklarınıza ve eşinize de, çok geç kalmışsınız mesafe koymak için ama zararın neresinden dönülürse kardır, acilen ailenizden uzaklaşın işlerine koşmayın bırakın oğulları uğraşsın dursun, ben kindar bir insanım ailem dahi olsa kimseye kendimi kullandirmam, ben de öğretmenim ve zor şartlarda okudum o günlerde yanımda olmayan kimseye gereksiz fedakarlık yapmadım ailem bile olsa, size tavsiyem psikologa gidin ve hayatınızı değiştirin tamamen...

ZemheriPoyraz yaşadıklarına çok üzüldüm gerçekten. Ama senin çok sağlam bir kişiliğin var. Samimi söylüyorum şu KK'da kişiliğini beğendiğin 5 kişiyi bir elinin parmaklarında say deseler onlardan biri şüphesiz sen olursun. Ne yaşamışsan sana iyi gelmiş öyle düşün. Bazı şeyleri değiştiremeyiz ama nasıl baş edeceğimiz, nasıl tepki vereceğimiz ve eldeki malzeme ile ne yapabileceğimiz tamamen bize bağlı ve sen gerçekten çok olgunlaşmışsın yaşadıklarınla. Bir zamanlar elbette annenin ve babanın sevgisine muhtaçtın ama senin artık onlara ihtiyacın yok. Kendi evlatların var, onların şimdi senin sevgine ihtiyaçları var ve sen onlara çok güzel annelik ediyorsun...

Türk filmlerindeki kötü adam karakteri gibiler. Geçmiyor. Oğlum okula başladığında eşim cebine harçlık koyunca afallamıştım. Bu son şaşkınlığım da olmadı haliyle. Benim içinde yaşadığım aile değilmiş evlendikten sonra daha bi iyi anladım. Geçmiyor çoğu şeyin acısı ve ezikliği, hep ruhunun bir köşesini mıncırmak için nöbette bekliyorlar. Düşünmemeye çalışıyorum. Sürekli elimi ve zihnimi meşgul etmeye çalışıyorum ki eskiler gün yüzüne çıkamasın. Hiçbirini içimde tutmadım, yeri geldikçe vurdum yüzlerine, dediğin gibi benimkilerde pişman olacak karakter de yok. 'Sen beni çok yanlış tanımışsın' dedi bir defasında ben yanlış tanımadım, siz baştan aşağı yanlışsınız ama anlayana tabi

Mutlaka o cümleler için uygun kapıyı açacak onlar. Beklemedeyim. Benden mal kaçırdığının farkında olduğumu iki yüzlülük yapmasına gerek ol adığını vurmuştum zaten yüzüne, bunun da yüze vurulma vakti gelecek.

Bu bayram gitmedim evlerine, yan evde kardeşim oturuyor gittim onda kaldım. Gece eşime telefon etmiş babam 'yatağınız hazır ben yatıyorum gece gelirsiniz' diye. Beni aramaya yüzü de yok çünkü, muhattap olmamamdan gocunmuş, eşimi çok merhametli bulur. Gitmedim, bayramlaşmayı bile dışarıda yaptık. Geçenlerde kontrole geldi. Doktoruyla görüştürdük, pet randevusunu ayarladık bindirdik arabaya geri gönderdik, gel yemek yiyelim kal falan demedim, hatta hoşgeldin bişe demedim.

Beni sevsinler diye bu kadar fedakarlık yapmasaydınız ve önce kendinize saygı duyup kendinizi ve kocanızı ezdirmeseydiniz daha kıymetli olurdunuz. Maalesef çabalarınız boşuna. Bu saatten sonra onlar değimeyeceğine göre kendinizi değiştirin. Çekirdek ailenize odaklanın her çağırdıklarında koşa koşa gitmeyin. İşim var, meşgulüm deyin. Kocanızı da daha fazla kullandırmayın. Kendinizi uzun süre çekin, bir de böyle deneyin.

Siz gayet iyi bir evlat olmuşsunuz çok iyi bir eş ve anne olduğunuza da eminim, kusura bakılmasın ama anne babanız sizi hak etmiyor eşiniz gibi bir damadı da hak etmiyorlar, sizin yaşanmışlıklarınızda artık telafi edilecek bir yan kalmamış ama ebeveyn-evlat sorunlarında ebeveynlerle evlatlar aralarındaki sıkıntıyı tolere edebilir lakin gelin/damat tolere etmek zorunda değil, buna rağmen eşiniz birçok damattan çok daha anlayışlı olmuş, hem kendiniz hem eşiniz ve çocuklarınız için bu sağlıksız ilişkiyi sürdürmemek daha iyi, o yüzden bence doğru bir karar verdiniz Eşiniz ve çocuklarınızla çok güzel mutlu bir hayat sürün inşallah, Allah eşinizden ve evlatlarınızdan yana yüzünüzü güldürsün

İçim acıdı. Lütfen randevularını da alma tüm bağlantını kes. Ne haberin gitsin onlara nede haberleri gelsin ki hayatının dışında kalsınlar. Ölmüş say onları. Kafanı meşgul etmesinler. Lütfen bir destek al. Burada anlatmak bile ne kadar iyi gelmiştir. Doktorla konuştuğunda daha da rahatlayacaksın eminim. Çekirdek ailene sarıl çok mutlu olun inşallah.

Bu arada bunlara ölürken su istese vermem öyle de domuzum tuttu mu tutar, sen niye bu kadar vericisin bilmiyorum

Siz öyle diyorsanı öyle olsun ne diyeyim S

Senin için çok üzgünüm. Anne baba hakkı var evet ama evlat hakkı da var. Kendini bu kadar yiprattigina degmiyorsa bir yerde bırakmak lazım. Sonuçta sen de bir annesin ve yıpranmış bir anneyi haketmiyorlar. Yavaştan elini çek üzerlerinden.

yerinizde olsam kardeşim dışında görüşmezdim onlarda çünkü kardeşinizle aranız iyimiş. bence tamamen koparın bağınızı. asla aramayın sormayın konuşmayın. en fazla mirastan red yersiniz önemsemiyorsanız bunca yıldır yapmanız gerekeni şu an yapın bence. ne doktora götürün ne evine gidin ne öldün mü kaldın mı diye sorun ikisine de

Ay kıyamam, bana böyle davranan insan komşum osa kapısında yatardım. Allah mükafatını versin inşallah

Öncelikle nasıl yazacağımı bile bilemeden başlayayım ben de zira okurken yutkundum ağladım durdum tekrar ağlaya ağlaya bitirdim içime oturdu benzer şeyleri yaşamak gel sarılıp ağlayalım diyesim geldi. Bunun nalet bir baba adını anmak istemiyorum bile versiyonu ben de var aaa bir de erkek kardeş tabi annem mi o etkisiz eleman şu an tam olarak yaşadığınız o yaşama sevincinin gitmesi elim kolum kalkmıyor yazmisiniz aynısını yaşıyorum ve başa çıkamıyorum. Bayramda eşimle ciddi bir problem yaşadık ve ben bu sefer kv min evinden gittim iki çocuğumu da aldım annemin evine güya çok kötüyüm baba evine gidicem gittim ve ne oldu dersiniz ben tabi normalde kale gibiyimdir öyle kolay pes etmem kendimi ordan oraya atmam ama bu sefer iyi değildim baba demek bile istemediğim o adam tabi bir de oğlu çok kıymetli abim ben orda yokmuşum gibi davrandılar inanamadim kendime mi uzuleyim bu pisliklerine mi o kadar ağır geldi ki ben balkona çıkıp sigara içip agladikca gelip Bon Bon bakıp gitmeleri dışında bir sorun yoktu e tabi çocuklarımı yok sayması benim olmadigim yerde laf sokuslamasi da cabası inan zemheri bir ara kendime baktım elime koluma dokundum lan acaba ben görünmez miyim diye yooo ordaymisim ama bak layık gördükleri buydu eşimi hemen aradım iki günün sonunda çünkü artık vücudum titriyordu sinirden stresten evime geldim ama enkaz gibi geldim hiç hir şey beni teselli etmiyor mutlu etmiyor yardım almam gerek biliyorum ama gidip anlatacak halim bile kalmad Ben zaten pisliği evlatlarima sicradigi andan beri ne baba denilen o pislikle ne de abim olacak o sere. fsizle asla görüşmüyorum bayramda bir merhaba gömdüm çok oldu Derdimizin bir dermani var mı dersen yok uzak durmak gerçekten öldü saymak diğer türlü asla iyilesmiyor bu açtıkları yaralar daha da ne yazsam bilemiyorum. Çok kötü oldum yine

Bir başkasına tekrar anlatmak, çözümün bir parçası olmak kolay olmayacak. Evlat ayrımı yapılarak büyüdüm. Bununla ilgili terapiye gittim. Çok zordu tekrar tekrar yaşamak. Yıllar geçti evlendim. Kendimi elimden geldiğince dik tutmaya çalıştım. Ablamın ailemize yaptığı büyük bir yanlış için terapiye gittiğinde, aile terapisine beni de çağırdı psikolog. O zaman içimdekileri birbir anlattım. Ailemin de olduğu bir yerde. Psikolog anneme dönüp işte o zaman yaptığınız yanlışın, şimdi acı acı yiyorsunuz ekmeğini dedi. Annem de haklısınız bilemedik tercrübesizlik yada yanlış yeri koruma ihtiyacıydı dedi. O gün benim için hatlar koptu. Anlasınlar yeterdi. Hayatımın içindeler ama benim için sınırlar çizilmiş durumdadır.

Gereken tepkiyi gösterin. Gösterilmemiş tepkiler, yaşanmamış duygular çok yoruyor. 2 gün önce konu açmıştım Eski tutkum kalmadı diye. Aslında sebeplerden birini buldum. Gereken tepkiyi net koymadigim için eskiye öfke var. Hiç alıp falan etmeyin, gelini götürsün, uydur bir hastalık, gitme, görme Bak benim kvde de artık yarı uslanmisti, laf vs sokamiyordu tekrar görüşmem diye ama nefsine yenik düştü laf soktu ve bardak doldu. Bitti. Sizde de bardak dolsun. Tepki koymazsaniz çok üzülürsünüz.

Dusunuyorum da öz evladı degıl mısın acaba? Olamaz mı? Bu arada anneniz bu işin neresinde? Ayrıca yerinizde olsam hastane randevusuyla bılmem nesıyle o son sözden sonra ılgılenmezdım Esini bu kadar ezdirmeye hakkın yok bence Cocuklarınıda gözardı etmıssın tamamen hatalısın zemheri

Ben yazdıklarınızı okurken ne kadar kırgın olduğunuzu hissettim. Sadece bizim ailemize karşı evlat sorumluluğumuz yok. Onlar da anne baba olarak bizi korumak, gözetmek ve adil olmak zorundalar. Vicdanınız rahat olsun. Bunlar sıradan huysuzlukdan ötesi.

Çok sağ ol, çok haklısın