Sizi anlıyorum fakat çocuğunuz için onunla biraz daha vakit geçirin ve bundan keyif almaya bakın. 5 yaş civarı devlet anaokuluna yollayın. İnanın, o zaman sizin için de evladınız için de en iyisi olacak. Bırakın sizin kokunuza doysun. Anaokuluna başlayınca siz de işe başlarsınız. Ama şimdi öncelik evladınız olsun. Bir çocuk kolay büyümüyor..

Soyleyin ya bisey olmaz. Her aksam bulaşıkları toplayip makineye yerlestirir misin diye diye bisre sonra ben söylemeden toplamaya baslamisti benimki. Eli alisinca soylemenize gerek kalmaz. Erkekler komutsuz çalışmıyor

eşinizle konuşmanız lazım bütün yük sizde haklısınız kırgın olmakta kim olsa kırılır, küser çoçuk bakmak başlı başına meziyet gerektiren bişey.

Merhabalar, Dertleşmek için yazıyorum çünkü şu an gerçekten nefes alamıyorum. Çocuğumun her şeyiyle ilgileniyorum. 29 aylık bi oğlum var ve gerçekten kendi anneme bırakmak bile bi yılan hikayesi meselesi. Şu sıralar 2 yaş sendromu, tuvalet eğitimi derken sürekli başım ağrıyor, hıçkıra hıçkıra ağlayasım geliyor sürekli. Geçen gün anneme bırakacaktım gece 5te mesaj atmış yeni uyuyoruz biz, geç getir diye. Annemin bu uyku sevdası yüzünden işe dahi başlayamıyorum. Çünkü çocuğu kreşe göndersem en ucuzu 13 bin bulunduğumuz yerde, bakıcı bulsam zaten yine aynı. Annem zaten iki gün arka arkaya bile bakmaz. Haftada bi gün bıraksam temizlik mi yapıyım, kendime mi vakit ayırayım, halletmem gereken işleri mi halledeyim yetişemiyorum. Ya bu şikayetlerimin hiç biri oğlumla ilgili değil bu arada. O çocuk ve çocuklara özgü istekleri oluyor. Eşim hafta içi işte, hafta sonu kariyeriyle ilgili sabahları kursa başladı. Sürekli bir şeylerden şikayet eder, canı isterse destek olur canı istemezse olmaz. Ciddi anlamda manevi destek görememekten çıldırcam. Ya eşim mesela aldı hafta sonu yemeğe götürdü ama çocuğu yedircem diye yine bir şey farketmedi. Kendimi çok özledim ve bana kendim olmam için zaman yaratmamda yardımcı olmayan herkese kırgınım. Ben kimse çocuğuma 7 24 baksın demiyorum. Çok iyi kariyerim vardı, bitti. Şimdi bi şirketle görüştüm ve bana çok iyi bi teklifte bulundular sorun şu ki şu an bile yetemiyorum, ne yapcam bilmiyorum. Anneme gelince kendisi babaannemin bize bakmasından dolayı yıllarca çalışıp, kendi ayakları üstünde durabildi. Geçen gün bana geldi sanki çalışıyorsun da bırakamıyorum diyorsun dedi. Eleştirecek olan varsa lütfen yazmasın, gerçekten çok bunaldım. Eşim, annem çalışmadığım sürece çocuğa bakmamın, ev işlerini halletmemin görevim gibi olduğunu ve şikayet etmemem gerektiğini düşünüyorlar. Ama çalışsam da sorumluluklarımı kimse bölüşmeyecek zaten. Ya şu sıralar deli gibi yorgunum ve eşim gelmiş az önce diyor ki pasta niye yapmadınız, otur da kendin yap dedim. Ay öyle kızlar işte ya. Gerçekten travmasız çocuk büyütmeye çalışmaktan, kendi travmalarımın sürekli tetiklenmesinden ve kendime vakit ayıramamaktan çok yoruldum.

Denicem bunu. Ne yapacak çok merak ediyorum. Bu arada ilginç aslında dışarı çıkmışlığım var kız arkadaşımla eğer keyfi iyiyse bakıyor hiç sıkıntı çıkarmıyor moduna göre değişiyor. gebito

Şöyle ki eğer ben söylersem yapar ama tek tek her şeyi söylemem gerekiyor, bi de hemen sinirleniyor çocuğa karşı asla sesini bile çok yükseltmez ama küçücük çocuğa trip atıyor resmen ben de yapacağın işi ben yaparım bırak diye çocuğun sorumluluğunu yine alıyorum mecburen. Önceden daha çok destek olmaya çalışırdı ama şu sıralar zaten kötüyüm ve bunu anlamayacak kadar kör. dogadostupanda

Anlattığımız şeyler ne kadar ben anne kısmı dışında çocuğuma bakmak için işi bıraktım ama psikolojik olarak çöktüm hiç gücüm kalmadı benim annem çalışıyor kendime ayircak beş dk bile olmuyor hergun basım ağrıyor yada karnım anneler babaneler bakmak zorunda değil evet ama en azından bir küçük desteğide esirgemesinler uzaktan sevmek ne Güzel torunu ahh

Bunları ben söylediğimde yapıyor, ama her şeyi ben düşünmek zorundayım. Çok nadir çocuğu alıp annesine gider ben kafa dinleyim diye. Mesela çocuğun randevuları, alışverişleri, kendisinin alışverişleri, randevuları, bütün işleri hepsini benim yapmam gerekiyor. Tatilleri ben planlarım, dışarı çıkacağımız zaman yeri ben seçerim. Ya her şeye ben karar veriyorum iki çocuğum var gibi

Okuma konusunda sıkıntınız olmasaydı eşimi gayet de suçladığımı anlardınız. İkisinden destek beklediğim zamanlar çok Farklı bunu bi üyeyle konuştuk eşinin davranışlarında bahsetti, ben de eşimi anlattım. Annem tek başına büyütmediği için kendinizle özdeştirmeyin o zaman.

Yorgunsunuz sizi anliyorum ama kac yasinda insanlar cocuga bakmak zorunda degil annenize guvenerek yapmadiniz sonucta. Kocanizla konusmaniz gerek

yapmayacak. Annesinden destek/sevgi görmeyen başka bir kadın olarak yazıyorum size bunu. Yaramız benzer. Anneniz bunu farkedebilecek derinliğe sahip değil. Bu yaşına kadar yapmadıysa bundan sonra da yapmayacak. Yapamayacak. En çıkar yol ondan tüm beklentiyi kesmek. Kasaba müdana edene kdar kesip kolunu yemek. Ben annem babamın yanında evleneyim çocuguma da yardım ederler diye anne babmın yaşadığı şehre taşındım. Aonra çocugum 1 yaşına gelmeden başka bir ülkeye taşındım. O kadar faydasızlardı ki ha onlarla ha onlarsız dedim. Olmuyor. Kimi aileler böyle. Ben hala kabullenmeye çalışıyorum. Size de kabullenmeye çalışmanızı tavsiye ederim. Annenizden beklentiniz ne kadar az olursa o kadar mutlu olursunuz.

Ise gir oyleyse 13bin kres dahi olsa en azindan calisan biri olacaksin

Valla o iş hiç öyle olmuyor. Küçük kardeşimle aramda 13 yaş var, yemeğini yediren, tuvalet eğitimi bile veren bendim. Ama doğumumda annem 2 gün kaldı gitti. Yapayalnızdım. Ama benim şansım eşimdi. Çocuğa bakacak hem de ev işlerine yardım edecek bir bakıcı bulun ve iyi teklif aldığınız işi kabul edin. Okul çağına gelene kadar kazanmasanız da nefes alırsınız. Ben 1,5 yaşında bakıcıya bıraktım. İlk hafta çok ağladım ama ikinci hafta kendimi yeniden kadın gibi hissettim. İş çıkışı yüzmeye ve spora da gidiyordum. Siz de deneyin. İyi gelecek. Çıkış gözünüzün önünde. Birilerine kırılmak yerine ne yapabilirim diye düşünün bence. Kırılmak vakit kaybı çünkü.

bol bol dışarı çıkarın enerjisini atıp mutlu olsun oyun grubuna götürün o ara kahve içer dinlenirsiniz sizin sakin kalmanız çocuğu da daha sakin kılar yorulunca daha rahat uzun uyur size vakit kalır her şeye yetişmeye çalışmayın çocuğa bakıyorsanız evle uğraşmayın temizlikçi tutun vs choccywhoccydoodah

Aldığınız iş teklifinin ücreti iyi mi? Kreşe başlatmak iyi bir seçenek olabilir. Hem bezi bıraktırıyorlar çabucak. Bu süreci de daha kolay atlatmış olursunuz. Hem sizin ruh sağlığınız düzelir. Dört duvar arasında çocuk bakmak çok yıpratıcı. Bırakın ev işi kalıversin. Çalışırken iş bölümü yaparsınız eşinizle, sonuçta şartlarınız eşit olacak.

Biz yıllardır böyleyiz, iki çocuk var. Gecen eşim dedi ki gidelim de birkaç tişört alalım, cocuklari bırakacak insan bulamadık. Malum çocuklarla avm geçilmiyor. Yani cocuk 5 6 yaşına gelene kadar böyle sürünmeye devam maalesef. Allah yardımcınız olsun...

Konunun tüm mesajlarını okumadım ama madem hibrit çalışacaksınız bakıcı bulup ise başlayın. Evden de çalışsanız, bakiciniz varken gayette bir kafede sahilde bir yerde birkaç saat çalışabilirsiniz. Şehir dışına çıkışlar içinde geceleri eşiniz idare etmeyi öğrensin. Yani şikayet edene kadar gayette çözüm bulunur.

Anneniz için bir yorum yapamam. Ama bu çocuk sadece sizin değil, bu evladına zahmet edip bakmayan kocanızın da çocuğu. Akşamları eşiniz gelince, çocuğun mamasını yemeğini hazırlayıp, bezini gözle görülecek yere bırakın, markete diye çıkın, bir bankta kafede yarım saat oturun. Bu süreyi de arttırın zamanla. Bir zahmet baksın çocuğuna.

Bende bu konun karsi tarafi olarak size yazmak istedim ve dilerim bana kizmasiniz.. Ben daha lisedeyken ablalarimin, yengelerimin cocuklarina baktim, universitede de ayni sekilde ve yengemin cocuguna baksam ablalarim arayip trip atardi, soylenirlerdi ve modum cok duserdi, ablalarimin cocuklarina baksam yengelerim ve abilerim laf sokardi vs.. Enistem bakmaz ablam bana patlardi, abim bakmaz yengem sikayet ederdi.. Yillarca boyle gecti hayatim altlarini yikadigim yegenlerim simdi gencler ve cok sukur kendi hayatlarindalar. Ve evlendi, ailemin olmadigi bir yerdeyim cocugum olursa asla kimseye bakmasi/bakmamasi icin trip atmamaya soz verdim kendime cunku cocuk yapilirken ne anneye ne babaya ne kardese sorulmaz ve sorumlulugu da eslerdedir yalnizca.. Yakin arkadasimin bebegi oldu ve aylarca sizin gibiydi eve hapisti sanki onun icin tek yapabildigim bir aksam onu cocuksuz disari cikarip eski gunlerdeki gibi kaygisiz gulebilmekti, ona kendisini iyi hissettirebilmekti.. ama o yinede hep cocugun uyumasindan, kokusundan nefes alisindan bahsedip durdu , yinede empati yapabilecek gucte degil diye dusunup ustelemedim. Anne olmus ve anne olabilen her kadin mucizedir bana gore ve kiymetini bilin lutfen Eger bir gun Anne olabilirsem bir cok kisinin penceresinden bakacagima soz verdim kendime. Sizi kiracak bir sey yazdiysam hos gorun lutfen.

Ya ay hiç güleceğim yoktu güncellenebilir versiyon sevdiğim bi terim oldu evet evlendiğinizden beri her ay sürüm yükselttim hala eksikler var. Ya yer dağınık görür ama toplamaz. Çöp dolar kafasına eserse çıkartır, yediğini makineye koymaz lavaboda bırakır.

Annenize kendi çocuğuna bakmak zor gelmiş kardeşinize siz bakmışsınız. Şimdi sizin çocuğunuzun sorumluluğunu alabileceğini size düşündürten ne? Anneniz bu. Sizin beklentiniz gerçekçi değil. Üzgünüm. Dışarıdan bir göz olarak söylüyorum bunu size. Hem de bu travmaları aşmaya çalışan biri olarak. Kendi hayatımda yaşadığım: anneliğimde beni çaresizliğe sürükleyen beklwntilerim. İlk çocuğumda annemden çevremden çok beklentim vardı. Duvara çarptım. Yurtdışına taşındık. Herşeyi kendim hiç kimseden bir beklentim olmadan yapmak zorunda kaldım. Baktım ki işler çok daha iyi gidiyor. Çocuk tam anlamı ile benim çocugum benim aynam. Ben ne öğretirsem onu gösteriyor. Öyle memnun oldum ki sonrasında tek başıma çocuğumu yetiştirir olduğuma. Şimdi herkes fazlalık geliyor. Kimseyi istemiyorum. Kendi çocuklarıma ben bakarım siz şart değilsiniz diyorum net şekilde. Bana yardım etmiyorsunuz siz torununuz ile vakit geçiriyorsunuz benim yardıma ihtiyacım yok. Zaten sizin şu kadar zaman gösterdiğiniz yardımın bana ne faydası olsun dedim. Belki ters psikoloji annenizde ile yarar :) ama bunlar benim gerçek hislerim.

Yapın ya valla yapın dışarı çıktım akşam yemekten sonra işim vardı, kocam masayı toplamış mutfağa götürmüş, çocuğa kitap okuyordu geldiğimde. Her şeyi üstüne almanın kimseye bi faydası olmuyor. D deringuclu Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Tek başına çocuk buyutmek adama kafayı yedirir demiştim yineliyorum. İnsan annesinden de destek arar bu normal bir şey. Esinizde el atmalı olaya. Ve bu adama daha çocuk yapmayın çok iyi korunun. Benim eşim genel olarak destek olmasına rağmen yine çocuk annede. Çünkü anneyi farklı yere koyuyor. Hastane dış işleri hep eşim halletti evde de fena değil ama yük kadinda. Mesela şuan ikinci çocuğu ısrarla istiyor ama ben istemiyorum. Beni yıprattı çocuk isi. Evlenmeden üç tane hayali kurardim ama şimdi dusunemiyorum. Bir de kendime de öz elestiri yapacagim ben beceremedim. Çok uğraştım ideal anne olmak için ama artık geceleri ağlıyorum. Davranışları aynı kaynanam. Çok eleştirdim başıma geldi başka açıklama kabul edemiyorum. Bilimden de nefret ediyorum Naparsam yapayım olmuyor genetik kod hatası benim çocuk. Çok aşırı uç hele bugünlerde üç yasa girerken iyice zivanadan çıktı. Hep ilgilendim ama mecburen okuldayken bakıcı baktı sınırsız özgürlük verildi. Ben ne kadar sinir cizsem de kabul etmiyor. Hep doğduğu günden beri disardayiz hava alsın gezsin sikilmasin diye evde iş bile yapmadim. Ye iç gez modundayiz ama yok davranışları boyle giderse havlu atacağım.

O zaman ilk 1 yil kres yerine bakici dusunulebilir Duzen oturana kadar dimaam

Mutlaka işe başlayın, bu kendiniz için çok önemli. Her şeyin mükemmel olmasına gerek yok. Kimin ki mükemmel ki.. Öncelikle siz iyi olmalısınız. Evde online olursa yine saygı duymazlar diyorsanız, alın laptopunuzu yakındaki bir kafeye gidin 2 saat. Kesinlikle kafanız dağılır, size de zamanla eşinize de iyi gelir, stres ve tüm gün evde kapalı bunalmaktan gelen huzursuz ruh haliniz geçecektir. Sürekli bebek odaklı olmak gerçekten bunaltıcı görünüyor. Ben işin mutlaka size iyi geleceğini düşünüyorum. Hiçbir şeyin kusursuz olmasına gerek yok, önce kendinizi düşünün.

Biraz daha sabredin az kalmış sonra sonra kendi oyunlar oynamaya başlıyor siz de keyfinize bakıyorsunuz yalnız 2 yaş tuvalet eğitimi çok zor oluyor bilginiz olsun ben tam 3 yaşında verdim hiç daralmadim hemen öğrendi ama çevremde 2 2.5 yaşlarda verenler oldu çok daraldılar yerinizde olsam bu kadar daralmışken ertelerdim bu eğitimi

ben de torun bakmam yapan baksın bir zahmet anneye değil eşinize çemkirin

Gerçekten bence bunu yaşamayan anlamıyor zaten. O kadar çok göstermeden ağlamaya çalıştığım oldu ki. Bi gün anneme dedim ki bi gün öncesinde artık gerçekten gücüm yok, yarın bırakabilir miyim, tamam dedi sonra sabahın 5inde uyucam diye mesaj attı, ertesi gün saat 3te getir istersen dedi ve çalışmıyorsun da bak işte dedi. O an telefonu kapattım, ilk defa oğlumun yanında hıçkıra hıçkıra ağladım. O zaman oğlum bana dedi ki ben yanındayım anne. Kimseye bırakmadan kendim büyüttüm oğlumu. Hep yanındaydım, o gün ona nasıl davrandığımı gösterdi bana. Ona hep yanındayım diyordum çünkü. Sonra o uyuyunca yine ağladım.

Ay evet bunu enteresan bi şekilde anlamıyorlar, tabi ki zorunluluk değil bu. Ama yarın bi gün ailem hastalansa koştura koştura ben gideceğim, ya da bir ihtiyaçları olsa koşa koşa yine ben gideceğim. Benim de ihtiyacım olduğunda yanımda olmalarını istemem bana mantıklı geliyor. Ben tutup da alın çocuğu gezdirin demem mesela yapabileceklerini biliyorum zaten fazlasını beklemem. Ama kızlarına bi alan açmak neden yük gibi bahsediyor insanlar.

Anneanne babaanne toruna bakmak zorunda değil diyenleri hiç anlamıyorum, bir desteğe ihtiyacımız olduğunda annemizden beklemeyeceğiz de kimden bekleyeceğiz, aynı şekilde onların da desteğe ihtiyaçları olduğunda biz yardımcı olacağız, aile böyle birsey yani, kendileri kayinvalidelerine buyutmusler bize gelince yaşliyiz yorgunuz ohh ne güzel dünya, öyle torunum var diyip misafir gibi gelip sevip gitmekle olmuyor, bir kere anne olduysan hayatının sonuna kadar annesin.

Siz sürekli değil arada bir nefes almak için destek arıyorsunuz ve bu çok normal. Kimse kimseye yardım etmek zorunda değil ama aile olmak böyle bir şeydir. Çok bunalıp yardım isteyen kardeş olur, abi olur, anne olur, çocuk olur yardım edilir. Suistimal ediliyorsa başka ama sizin durumunuz da başka. Çok hasta olup yerinizden kalkamayıp annenizden yardım isteseydiniz ben seni büyüttüm yeter artık kendine bak mı diyecekti? Şimdi de ruhen hasta olmuşsunuz işte. Eşiniz zaten sorumluluk almalı ama karı - koca aktivitelere de hakkınız var tabii ki. İnsan hiç bir şey olmasa da arkasında bir güvence ya da sen çok yoruldun biraz dinlen diyen birini ister. Siz bir de kardeşinize falan da bakmışsınız. Bence haklısınız konu sahibi, kreşe vermeniz en iyi yol gibi duruyor. Hem başka arkadaşları olur, sosyalleşir çocuk. Artık mahalle arkadaşı kültürü yok çocuklar arkadaşsız kalıyor, kreşte daha çok eğleniyorlar. İşe dönmeniz için de hayatta sadece kendiniz için uğraşınız olması açısından önemli bence. Kreş parasının üstüne çok para kalmasa bile işe girip kreşe vermek herkes için en iyi yol gibi duruyor.

Çok doğru bir yorum olmuş alni olsada alnından öpsem. Bakmayabilir, hic bir işi yoksa da bahane sunmadan bakamam diyebilir. Konu sahibi siz gencecik halinizle bunaldım, yoruldum diyorsunuz anneniz sizden yaşlı ve üstelik yıllarca calışmış emekli olmuş bir kadın, kalan zamanını dinlenerek gecirmek istiyor olabilir hakkıdır. Annenize kizmayin, siz işe girince cocuğun bakımı konusu eşiniz ve sizin konunuz. Kreşse kreş, bakıcıysa bakıcı. Evdeki destek konusunda haklısınız. Talepkar olun, yorgunsanız yorgunum diyin bırakın babasına dinlenin bir kac saat. Evde yapılacak birşey varsa da söyleyin yapsın. Işe girecekseniz de önden konuşun ben calışirsam iş bölümü yapacağız, bu işler senin, bunlar benim vb şekilde. Herşeyi yüklenmeyin tabi ki.

Ben hislerini çok iyi anlıyorum, benim de babamda var o durum rahatına çok düşkün bozulmasını hiç istemez, insan kırılıyor yani, koca 24 saat bakın demiyoruz zaten kafa dinleyecek vakitleri var, alıp birkaç saat Torun sevmek de yük gelmesin yani insanlara, insan istiyor ki seve seve yapsınlar. . push ;

Anneniz çocuğunuza bakmak zorunda değil ki. Anne ve baba olarak bu sorumluluğu alamayacaksanız planlarınızı en baştan buna göre yapmalıydınız.

Ya keşke yapabilse, beni yemeğe götür desem nereye diye sorar. Saçmasapan şeylere vakit ayırır da gelirken bi çiçek almaz, güzel bi mesaj atmaz. Eşim hep böyleydi. Ama bunlar şu an kötü yanlarını konuştuğumuz için bahsettiğim şeyler yoksa iyi huyları da var, diğer türlü çekilmezdi. Bu hale gelene kadar çok uğraştım ya. İlk evlendiğimizde soğuk suya makarna atıp pişirmeye çalışıyordu, annesi çayına şekerini atıp odasına kadar götürüyormuş evlenmeden önce. Böyle bi adamın şu an çocuğun karnını doyurması falan mucize gibi ki yapıyor. Tek tek komut verdiğim zaman, ama bi adım atlarsam eline yüzüne bulaştırır.

Bence beklentilwrinizi minimize ederek baslayin bu ise. Esinizede hata yapma payi birakin. Cocugu yedirirken sacina kadar yemek mi olmadi, altini degistirirken poposunu kakalı mı birakmadi, saclarini ceke ceke tarardi. Yazsam neler neler var. Hepsinde bak boyle sileceksin, böyle yedirsen daha iyi olur vs dogrusunu anlattim. Birakin once eline yuzune bulastirsin. Bu sene onun sectigi kotu bir otele gidin, bidahaki sene bak "bunlar bunlar olmustu, bu sefer dikkat et" dersiniz. Esiniz siz söylediğimizde yapiyosa ogrenmeye acik demektir. Hic yapmayan adamlar var, onlar degismez. Ancak sizin esiniz guncellenebilir bir versiyon. Cicek alma, guzel mesaj atma kismi da degismez bu arada

önce bakıcı sonra kreş düşünün ve işe başlayın. işe başlamak size çok iyi gelecek. 7/24 anne/ev hanımı modu sizi zihnen yorduğu için bu kadar bunalıyorsunuz.

Eşin çatır çatır kariyer yaparken seni işlerle çocukla baş başa bırakmış. Allah çok mutlu etsin ailenizi inş ama yarın öbürgün bir başına kalsan eşin hayatına bakacak sen kalakalacaksın maalesef. Demem o ki maaşının hepsi de gitse işe başla. Bakıcı bul Ya da 13 bin de olsa ver kreşe. 2-3 sene çocuğa çalışırsın sonradan devlet anaokuluna başlar olur biter.

Yok değil. Bende de guncellenebilir versiyon vardi. Iş, bebek bakimi falan yapiyodu. Dedigim gibi bisure sonra alisacak ve siz soylemeden iş yapmaya baslayacak esiniz. Her aksam copu cikartmasiniz isterseniz bir hafta sonra kendiliginden çıkartacak mesela

Ya bakmayın siz hanımefendi. Aile dediğin şey zor zamanlarda birbirine destek olmakla alakalı bana göre. Şimdi yarın bi gün annem hastalansa ben de ona bakarım. Çünkü bana ihtiyacı olmuş oluyor, benim de haftada bir, ayda bir anneme ihtiyacım olup güvendiğim için çocuk konusunda destek almak istemem nasıl bu kadar absürt geliyor ya komşudan mı bekliyorum annem o benim. Kendisi beni 2 aylıkken babaanneme bırakmış, kardeşimi ben büyüttüm. Ayda yılda bir torununa bakmasının nesi absürt. Ay lütfen anne falan olmayın ya Avrupada bile şöyle durumlarda büyükanne-büyükbabalar destek oluyor çocuklarına. Bilip bilmeden gelip saçmasapan yorum yapıyorsunuz. Ben 29 aydır her haltı tek başıma yaptım. Ev falan taşıdım, işimden vazgeçmek zorunda kaldım. Asla da pişman değilim. Oğlumu çok seviyorum. Ne kolay gelip ben torun bakmam demek. Ben bakarım çocuğumu dünyaya getiriyorsam elimden geldiğince ihtiyacı olduğu her anda yanında olcam. Çünkü ben onun annesiyim. Hayatta koşulsuz olarak güvenebileceği tek insanım.

Benim de herkes gezerken kardeşime bakma zorunluluğum yoktu ama baktım. Bu arada kız kardeşlerm var bıraktığımda genelde onlar seve seve oynuyor, babam alıp en az 2-3 saat parka götürüyor annemin totalde baktığı haftada 2 saati geçmez. Bu da bence bi insanın aile bireyinden bekleyebileceği kadar düşük bi saat. Unutmuşum bu arada yan komşusunun 1,5 yaşında kızı var ve komşusuna demiş ki annene götüremezsen bana bırakabilirsin ben de çalışan anneydim bilirim bırakacak kimsenin olmamasının ne olduğunu. Çocuğu yatılı nüfusuna alsın demiyorum. İhtiyacım olduğunda bi kaç saat söylenmeden baksın istiyorum. Doktora gitmek gibi, bankaya vs gitmek gibi belki kuaföre gitmek gibi.

Hayatı boyunca çalışmış bir anneyseniz kendi ruh sağlığınız için çalışmaya devam edin, çünkü siz iyi olursanız çocuğunuz iyi olabilir. çocuğunuz 29 aylık olmuş, yani 2,5 yaşında, tam kreş yaşında, 13bin verecek olsanız bile hem çocuğun ruh sağlığı hem kendi ruh sağlığınız için buna değer. benim kızım da 28 aylık, 2 aydır kreşe gidiyor, öncesinde allah razı olsun annem bakıyordu. biz de yeni yeni düzen oturtmaya çalışıyoruz ama çalışmasaydım kızımın 2 yaş krizleriyle başa çıkamazdım eminim.. çünkü nasılsa yarın işe gideceğim diye daha sabırlı oluyorum.

Oyun ablası tut bakıcı tut vallahi benim de oğlum 2 yaş krizinde ve boşandım düşünebiliyor musunuz travmalarımı boşanma depresyonu üstüne çocuğun krizi eklendi zar zor kazanıyorum ama o kreşe o parayı veriyorum umurumda değil akıl sağlığım gidecek yoksa kredi. çek borc al cocugunu kreşe ver kendıme alma harcama kreşe ver yoksa anne olarak inanılmaz yıpranıyoruz

Ya ben böyle düşünmüyorum başka anneannelerin olmayabilir ama annemin var. Benim küçük kardeşimle aramda 16 yaş var ve resmen ben büyüttüm. İlk okula başladığı gün annem çalışıyordu ben vardım, üniversiteye gidiyordum o zaman ders çıkışı veli toplantısına giderdim. Bütün yaz tatilinde arkadaşlarımla buluşmalarıma bile götürürdüm. Kardeşim ben lisedeyken bana anne diyordu.

Ya işte kimse anlamıyor, gerçekten bu nefes almak herkesin gözü arkada kalmadan çocuğunu birine emanet edip bi kaç saat hava almaya ihtiyacı var.

Yarı zamanlı kreş öneririm

Benim çocuğuma hiç annem bakmadı bir yasa kadar bakıcı sonrasında kreşe gitti. Ama o kadar çok isterdim ki annem yakınımda olsun bana destek olsun. Annemler de hep kendilerini kötü hissettiler bize destek olamadıkları için. Aile olma algisi herkeste farkli şekilde gelişiyor maalesef.

Malesef düşünen kimse olmuyor çok değil biraz nefes almak istiyor insan bende 15aydir büyütüyorum ve hem psikolojimi sağlam tutmak onu mutlu yetiştirmek aslında takinilmis maske mutlu maskesi de yoruyor insanı Allah yardımcımız olsun

Aynı benim annemi anlattınız. Mesela uykusundan asla feragat etmiş değildir. 12 de yatar ve 10 dan önce kalkmaz. Bu saatler değişmez. Ben hastaneye giderken çocuğu napıcaksin diyor. Ben de sen bakacaksın diyorum. O gün kızgınsam alıp götüreceğim diyorum. O şekil olduğu zaman tamam bana bırak diyor. Benim şanslı olduğum nokta eşimin mesaisinin az olması. Şu an çalışmıyor zaten tatilde Hep o bakıyor hakkını yiyemem. Benim amacım dört dörtlük olmak değil. Mesela pasta meselesi. Eşim evde hiç pasta yaptığımı görmediği için böyle bir beklentisi de olamaz. Yemek bulursa öpüp başına koyar. Evim temizdir ama yemek konusunda sınıfta kaldığımı söyleyebilirim. Çocuğumda travma olmasin diye kendinixi parlacarsaniz siz travma gecirirsiniz. Sizin sağlıksız olmanız şu an eviniz için ağır bir problem anlamına geliyor. Eşiniz olacak beyefendiye çocuğu ile ilgilenmesi konusunda baskı yapın. Annenize de acımayın. Vakitli yatıp kalksın da torununa baksın biraz. Tam zamanlı bakmak zorunda değil ama yardimci olmak zorunda.

annenizden ziyada esinizle sorununuzu cozmeniz gerekiyor. annenizin zorunlulugu yok ama kocanizin cocukla ilgilenme zorunlulugu var

Cocuk bakimi ortaktir. Eş calissa da calismasa da baba cocuguj bakiminda aktif rol oynamak zorunda. Yemegini yedirebilir, yikayabilir, oynayabilir. Annenizin zorunlulugu yok ama esinizin zorunlulugu var. Ev islerine gelirsek: benim ex cocuga bakarken bi kismini ben yapiyodum sonra ben cocugu aliyodum kalani o yapiyodu. Eş dediğin kisi hayati kolaylastirmalidir. Sizin esiniz zorlastiriyor

Son bir yorum yapmak isterim, cocugum yok belki hadim de degil bir seyler soylemek fakat hepimiz bir yerlerden anliyoruz durumu, olumlu olumsuz size yazdik dusuncelerimizi ve bence siz, sahane cocugunuzla ustesinden geleceksiniz esinize dayattin lutfen, israrci olun. Maalesef dunya erkek dunyasi ve kadinlar olarak her tarafin zor yonunde durmayi basariyoruz her defasinda! Siz karninizda tasidiniz, dogurdunuz ve bunca zamandir da bakiyorsunuz bence esinizden bir kadin mukemmeliyetinden is yapmasinl, cocuk bakmasini beklemeden, onun yapabildigi kadariyla sizde yetinmeye calisin.. Gozunuzu kapatin bazi seylere ve gerkirse onun yaptiklarini da takdir edin ki devami gelsin. Cunku sizin destege ihtiyaciniz bu surecte tek degil, ilkokul ve ergenlikte olacak..

İki evladım var benim de oğlum dehb li durtuselligi yüksek kısacası çok zorlu bir çocuk şu an 7 yaşında ama benim saçlarım ağardı kızım 11 yaşında o da ergenliğe ufaktan giriş yaptı her neyse sizi çok iyi anlıyorum Geçen hafta sonu oğlumda artukulasyon bozukluğu için dil terapisine goturuyorum orda anneler konuşuyor anlatiyor işte kızım ananesine gidicek işte babanesi yaz tatili olduğu için arada geliyor şöyle böyle orda kendimi tuttum ama eve gelince o kadar ağladım ki kendimi duşa attım hıçkıra hıçkıra ağladım neden dedim ya neden benim annem Bir kere demedi ki yavrum çok bunaldın gel çünkü kocası aman kocasından korktuğu için bu arada üvey falan değil ha öz babam utanıyorum baba dahi yazmam da neyse o kimsesizlik bazen çok dokunuyor işte insana İşin özü evet ben de diyorum kimse bakmak zorunda değil sadece bazen ya çok nadir de olsa bir ihtiyaç halinde bir iki saat bakılsa ilgilenilse keşke ama olmayınca olmuyor inanın ben beklemeyi bıraktım

Şöyle aslında şirket resmen annemden ve eşimden daha anlayışlı davrandı bana ve çocuğunuza göre şartlarınızı esnetebiliriz dediler ama bu ücrete yansıyacak. Pozisyonun normal getirisinden %20 civarı daha az alcam bu yüzden. Mesela normalde 6 mesai bitişiyse çocuğu 4te kreşte almam için 4 paydos gibi vs. Her türlü kreş ücretini kendim bile maaşımla buna rağmen karşılayabilirim.

Ya bu çok yorucu değil mi ben zaten bi çocuk büyütüyorum. Sizin boşanma sebebiniz bu tarz konular mı? Yani kadın olmak yeterince zor değil gibi detaylı düşünme opsiyonu da sadece biz de bulunuyor.

Anneniz çocuğunuza bakmak zorunda değıl. Var etrafimda göruyorum kadinlar gelmis 50 yasina rahat edecekleri yerde torun bakip mahfoluyorlar. Insan kendi cocuğuna bile bakmaya zorsunuyor bazen yalanmı?

Gerçekten çocuğun a'dan z'ye her şeyiyle ilgilenmek, evle ilgilenmek, kayınvalidemin çocuğuyla ilgilenmek ama kendimle asla ilgilenecek vakit bulamamak beni çok yıprattı. İngilizlerin bi lafı var bi çocuğu bi köy büyütür diye. Yani insanlar şunu anlamıyor ben annem gerçekten nüfusuna alsın istemiyorum. Sadece arada nefes almama laf söylemeden yardım etsin bu kadar. Kaç yaşında dedikleri kadın 55 yaşında. Valla anlamıyorlar. Mesela kocamla papaz olma sebeplerimizden biri de hiç vakit ayıramıyoruz kendimize. Şöyle baş başa yemeğe çıkma falan yok. Sürekli kavga ederek konuşmaya çalıştıkça, inatlaşıyor. Yani kocam tabi çocuğun yükünü almak zorunda ama arada da birileri çocuğa 2 saat baksa başbaşa vakit geçirsek nolur. Diyorum ya geçen yemeğe gittik ama yedirmekten de bir şey anlamadım. Mutlu anne, mutlu çocuk formülüne göre benim çocuğumu mutlu edecek motivasyonum kalmadı. Ben bi anne olarak düşünüyorum ben de her gün o zamanki enerjime göre torunuma bakamayabilirim ama haftada en az 1-2 gün seve seve vakit geçiririm bence. Ayda bi kere bende kalmasından mutlu olurum mesela. Ya burda babaanne/anneanne çocuk bakmaz düşüncesini savunanlar varsa benim parklarda bi sürü gördüğüm anneanne, babaanne kim.

Ya babam işe girmemi falan destekliyor mesela biz hallederiz diyor. Alır gerçekten 2-3 saat parka götürür sıkıldım demez. Anneme buna rağmen zor geliyor bakmak bence. dogadostupanda

Siz o kadar kendinizden verip kardeşinizle ilgilenmisken böyle yapması çok üzücü. Keşke siz de o kadar kendinizi yormak yerine onun annesi sensin sen ilgilen deseymişsiniz.

Tepkinizi yanlış yere yönlendiriyorsunuz bence. Anneanne/babaannelerin torun bakma zorunluluğu yok ama eşinizin var. Çocuğu tek yapmadınız siz anneyseniz o da baba. Tek başına çocuk bakmak gerçekten zor, eşiniz tüm yükü sizin üzerinize bırakmış.

Yorgunluğunuzun asıl sebebi eşiniz. Size destek olmalı, fiziksel ve ruhsal olarak rahatlatilmaya en çok ihtiyaç duyduğunuz dönemlerden birindesiniz. Ama kendisi talimat dışında iş yapmamaları birlikte hafta sonlarını da kariyeri için kurslarla doldurmuş. Sizde güzel bir işi geri tepiyorsunuz. Oğlunuz kreşe gidebilecek yaşta, parası fazla olsa bile kendiniz icin bir seyler yapmaya ihtiyacınız var. Bir yerden baslamalisiniz. Annenizle ilgili kısımda da bakmıyorsa yapilacak bir şey. Ona takılıp kalmayın kendinize farklı yollar bulun.

Yanlış anlaşılmamak adına açıklama yapayım. Ben anneniz konusunda tek bir cümle yazdım o da "Tepkinizi yanlış yere yönlendiriyorsunuz bence, anneanne/babaannelerin torun bakma zorunluluğu yok ama eşinizin var. " cümlesiydi. Sonrasında siz hep anneniz üzerinden yazdınız. Annenizle olan sorununuz eşinizin yanında devede kulak bence. Kaç kez röntgen çektirmeye ihtiyaç duyuyorsunuz mesela ama eşinizle her gün aynı evdesiniz. Kardeşinize baktığınız için neden suçlu olasınız? Elmayla armudu karıştırıyorsunuz. Siz kardeşinize baktınız diye anneniz neden torun bakmak zorunda olsun? Aynı şeyleri tekrar yazıyorum sürekli. Çocuğuna bakmamış birinden torununa bakmasını beklemeniz zaten gerçek dışı bir beklenti. Neyse artık asıl konuya gelelim. Eşiniz hayır beni istemiyor sen uyutacaksını öğretmek zorundasınız. Bırakın ilgilenmeyin, çıkın hatta o uyutsun. Belli zamanlarda bebeğe sadece eşiniz baksın. Benim bir arkadaşım ay o tutamıyor diye kocasının kucağına bebek bile vermezdi şimdi asla aralarında baba çocuk bağı yok, bin pişman ama iş işten geçti artık. Eşiniz çocuk konusunda sorumluluk almak zorunda.

İstemiyor demek ki, zorlayamayız bu durumda. Küçük çocukla hayat zaten çok zor. Bir de kendiniz zorlaştırmayın bence.

Yaa ne güzel demişsiniz. Bu akşam eşimle konuştum ve sanırım son zamanlarda ne kadar dolduğumu anladı. Sen keyfine bak dedi, banyosunu yaptırdı, uyutuyor. Ben senin kadar sabırlı olamıyorum ben de işte çok yoruluyorum dedi ama dikkat edicem daha fazla dedi. Tuvalet eğitiminden sonra dip köşe temizlik yapmam lazımdı annemle babamı aradım. Baktılar sağolsunlar, parka götürmüş babam. Tüm evi temizledim sonra eşim geldi kızdım dedim ki şu an bana yemek soracaksın ama yemek yok. Dışarıdan söyle diyeceksin ama inan onu söylemeye bile halim yok, bi değişiklik yapalım bu sefer her şeyi sen hallet dedim. Sonra ciddi ciddi konuştum ve şimdilik dikkatli davranıyor.

Birincisi bunların hepsi geçecek. Tabi sizi de zorlayacaktır. Ama geçecek. Yerinizde olsam işe girerdim. 1 yıldan sonra devlet anaokullarına verirsiniz. Çalışmak en azından ortam değişmesini sağlıyor. Tüm gün evde olup bütün sorumluluğu üstlenmek yorucu. Çalışmaya başladıktan sonra da ev işleri konusunda eşinizin destek olması şart.

Yani konu sahibesicim koca adam bu, al karşına konuş baksın çocuğuna. Her şeyi tek tek mi yazıcaksın/söyleyeceksin yok daha neler, kendi beyni yok mu bu adamın Ben işe gidiyorum, spora çıkıcam, dışarı çıkıcam yarın çocuğa... dan sonra sen bakacaksın. Bitti bu kadar.

Bence bir kresle anlasabirsiniz. Bunun yaninda yine birisiyle anlasabilirsiniz bakicilik konusunda. Cok iyi bir teklif almissiniz, birkac sene calisip cocugunuzun buyumesi icin verin krese okula bakiciya parayi. Meslekte korelmeyin. Ben olsam paraya bakmazdim sanirim. Sonucta bu cocuk buyuyecek bir gun. Yardimci olaniniz yoksa baslayin ise, cocugunuz icin de birisiyle anlasin ya da en guzeli okulla. Ama calisin...

Bu kez durumu yorumlamaya değil de sarılmaya geldim. Kızım 3.5 yaşında, doğum yaptıktan 3 ay sonra pandemi geldi. Evimde küçük bir balkon bile yoktu, hep 4 duvar. Hayatı boyunca kendi parasını kazanmış bir kadındım, ara vermek zorunda kaldığım için artık bu da yoktu. Yemin ederim bir kez bile arkadaşımla çıkıp bir kahve içememiştim ki benim eşim tam destek olduğu halde. Bir gün aynanın karşısında öyle kendime bakarken oturup çocuk gibi ağlamıştım. Ben bu duyguyu o kadar iyi bilirim ki.. Annem şey demişti bir keresinde ancak hastanelere falan düşersen çocuğuna bakarız.. ki yemin ederim kızımı bir gün bile birine bırakmadım, teklif bile etmedim. Sadece dertleşirken kendimle 1 saat bile olsa yalnız kalmayı çok özledim dedim diye böyle söylemişti. Size kocaman sarılıyorum, hepsi geçecek

Lütfen tamamını okuyun okumaya üşeniyorsanız da kıymetli yorumunuzu kendinize saklayın.

En kısa sürede işe başlayın ve çocuğunuzu kreşe verin. Ben de ilk yıllar sizin gibi hissediyorum. Hayatım ellerimden kayıp gidiyormuş gibi geliyordu. Çalışmaya başlayınca toparladım. Hazır güzel bir iş teklifi gelmiş madem, bu fırsatı kaçırmayın.

Ya kıyamam size dezaten kimse sizin kadar yükü omuzlayamaz. Kimse annenin gösterdiği sabrı gösteremiyor o yüzden kimseye uzun uzun bırakamam zaten. İnsana gerçekten nasılsın diye sorulması o kadar iyi geliyor ki bekliyor. KeskeYesilElmaOlsaydim

Anladığınız için teşekkürler, insanları gerçekten anlamıyorum ben eşim evdeyken annem niye çocuğumuza bakmıyor demiyorum ki. İnsan eşiyle bi yemeğe de çıkmak isteyebilir bu arada kime bırakcam çocuğu. Bunu istemek dünyanın en absürt şeyi gibi davranıyorlar gerçekten anlamıyorum. Parkta küçücük bebekleri bile büyükanne-büyükbabaları getirmiş oluyor. Sanki toplumumuzda hiç görülmeyen bi olay.

Evet yoktu, bakmayabilirdiniz. İstemişsiniz bakmışsınız. Siz başka bir insansınız anneniz başka. Anneniz torun bakmak zorunda değil, evet size en azından bunlarda yardımcı olsa güzel olurdu keşke olsa ama mecbur değil. Bu zorunluluğa sahip olan kişi eşiniz ama siz eşiniz için tüm yazdıklarımı bir kenara bırakıp annenizi cımbızlayıp onu anlatıyorsunuz. Tepkinizi yanlış kişiye gösteriyorsunuz.

Not yazın, ciddiyim bu arada dünyanın en salak insanına anlatır gibi, tane tane siz yokken o yarım saatlik süreçte ne yapması gerek yazın. Öğrensin. Erkekler siz zorlamadan bir şey yapmazlar. Banyosunu ona yaptırın, o banyodayken verin kucağına çocuğu yıkasın. Siz markete diye bir bahane çıkın 20dk, 30dk gelmeyin. Önüne oyuncakları koyun kocanızın çocukla ilgilensin.

Ben zaten kocam evde olduğunda annem çocuğa baksın demiyorum ki ya hepiniz mükemmel evlatsınız. Ben ergenken dahi kardeşime baktım. Anneme her konuda destek oldum. Aile olduğumuz için haftada bir aynı desteği eşim evde yokken ondan bekliyorum bu kadar. Ayrıca elalemin çocuğuna bakmak için can atıyorsa kendi torununa bi kaç saat bakmak zor gelmemeli. Umarım annenize haftada bi kaç saat bırakmak zorunda kalacak kadar kötü hissetmezsiniz kendinizi.

Kesinlikle kızmadım. Ben de 4 içerisinde bir düşük yaşayıp sonrasında 3 yıl boyunca hamile kalamamıştım. Çocuğu olan insanlardan çok saçmasapan şey duymuşluğum oldu. O yüzden anlıyorum sizi. Aile olmak bence destek olmayı da beraberinde getiriyor. Annemden beklentim sürekli bakması değil mesela. Zor zamanlarımda yanımda destek olması. Hamileyken temizliğimi bile kendim yaptım zaten her işimi kendim yapmak istediğim için şu an bu haldeyim. Koltukları sildiğim gün 37. haftada doğuma gittim. emenems

Bu annelerin yıllarca çalıştıktan sonra bir de yaşını başını aldıktan sonra sabah uyuyacağım diye tutturmalarıda biraz şımarıklık bence. Tabi ki asla durmak yok torun bakacaklar ki sevgili eşiniz yan gelip yatabilsin.

O süre bizde bi türlü istenen kıvama gelmiyor, bi ara kafasına estikçe üstüne gittiğimde boşa o zaman diyordu en son tamam git evden dedim, gitti sonra koşa koşa beş saat sonra döndü. Eğer iyiysek yapar, ama kötüyse aramız inatlaşır. Anlatırken aklıma geldi yine yoruldum mental olarak.

Ya ben zaten farkındayım çocuğa komple bakmayacağını, bakmak zorunda değil diyorlar. Benim sitem ettiğim konu ihtiyacım olduğunda anne bırakayım diye sorduğumda önce tamam diyip sonra uyucam demesi en sonda da çalışmıyorsun zaten bırakma demesi. Onu suçlama da eşini suçla da. Sanki eşimi suçlamıyorum bugün tek bi kez dahi telefonla bile konuşmadım. Zaten canım burnumda saçmasapan faydası olmayıp, bilip bilmeden konuşan insanları dinliyorum bi de. Ya ben çocuğumla ilgili olan durumdan şikayet etmiyorum ama ben herkesi düşünürken biri de gelsin hadi bak şunu ben yapıyım hadi bi nefes al desin. Bu çok mu zor ya. Çevremde bakıyorum herkesin iyi kötü desteği var. Ben 29 aydır desteksiz çocuk büyütüyorum. Üstüne herkes evdesin zaten diyor, evdeyim de çocuğa günde yarım saat dışında tv bile açmıyorum. Erkek çocuğu bütün gün koşmak istiyor, top oynamak istiyor. Bunaldım artık gerçekten doktoru hep söyler sen ilgilendiğin için bu çocuk böyle diye, gerçekten konuşması, kendini, duygularını tanıması çok çok iyidir oğlumun. Ama ben o sırada kendimden çok şey kaybettim. Kendim için bir şey yapacak olsam vicdan azabı çekecek hale geldim.

Esinizi siz hazira alistiriyorsunuz bence sorumluluk verin aksamlari o ilgilensin. Ayrica tatil gunu ekstra kursa gitmek gibi o kendini her sorumluluktan kurtariyor. Bence ise donun, bakici bulun, seyahatlerde babasi ilgilensin aksamlari. Calismaya Cok ara verirseniz donusunuz zor olur. Sonradan pisman olursunuz. Ayrica merak etmeyin siz yaninda yok iken babasi da herseyi yapar, simdi size guveniyor yada kaytarmak icin rol yapiyor. Is basa dusunce hepsini yapar.

Çocuğum benim için öncelikli zaten, iş teklifini bile onun için esneterek yaptılar. Ama artık kendimi kaybetmeme çok az kaldı. Gerçekten sinirlerim çok bozuldu. Üç sene daha iş hayatından uzak kalmam demek kariyerimi çöpe atmam demek. dogadostupanda

Tepkinizi annenize değil eşinize göstermelisiniz. Çocuğunuza bakmakla yükümlü olan eşiniz anneniz değil. . push ;

Anlıyorum yoruluyorsunuz ama annenize niye tepkilisiniz? Mecbur değil ki kadın? Ama eşiniz mecbur. İşten gelince verin eline çocuğu baksın. Siz de kendinize zaman ayırın. Banyonuzu yapın keyifle, bakımınızı yapın, arkadaşlarınızla dışarı çıkın geceleri. Anneniz değil bakın, eşiniz yükümlü size bunları sağlamakta. Haksızsınız. Gelen iş teklifini kabul edin, verin çocuğu kreşe. Her sabah çiçek gibi çıkın evden, çocuk bakmakla ömür geçmiyor.

19 yıldır tek başına çocuk büyüten bir insan olarak gayet BİLEREK yazdım o kadar yoruldum ki bakamam arkadaş torun falan zorla mı anneliğinize bi şey dedik mi bizi değil. annenizi değil, eşinizi sorgulayın bi zahmet yerse

Erkekleri biraz yonlendirmek gerekiyor. Basta bende onu yap bunu yap diyodum. Biz bosandik bu arada. Eski esim cocugu aldiginda kendisi uyutup yedirip yikiyor. Nerden biliyosun dersen 3 gözü olan cantadaki şampuanı bulamiyor mesela. Cocuga kombin yapip yedek giysi yolluyorum, kendi zevksizligine gore karistirip giydiriyor. Siz esinizin alisverisini yapmak zorunda degilsiniz. Market alisverisi icin ise liste yapio yollayin aksam gelirken alsin. Tatil icin otel bul deyip gecin. Herseyi ustunuze almaniza gerek yok ki. Sadece cocugun randevularinu falan siz ayarlayin

Kızım ilk doğduğunda ücretsiz izin al dediler her iki ailede. Ben önce kararsızdım ama baktım evde olacak gibi değil. Parayı geçtim sosyalleşmek ve bahsettiğiniz gibi kendimle kalmak istiyorum direk bakıcı bulup başladım işe. Ne kadar maaş alırsınız bilmiyorum ama parayı geçin kendiniz için çalışmaya başlayın. Kendi ruh sağlığınız için yapın bunu. Bana da hiç kimse yardım etmedi. Çok zorluklar yaşadık eşim sağlık çalışanı bir gidiyor 2 gün sonra geliyor. Ama olsun ben hayata bağlanmıştım, işimde mutluydum. Ben mutlu olunca bu kizima da yansıdı ve çok sakin ve mutlu bir çocuk olarak büyüdü. Ev işlerini de dert etmeyin olduğu kadar. Zaten evde olmayınca ev işi de azalıyor ya da zcok rahatsız etmemeye başlıyor.

Ricacı olabilirsiniz ama karşıdaki insan kabul ederse. Sizinki etmiyor. Opsiyon görüp görmemenizin bir önemi yok. Her insan bir olmaz ki. Zaten bir saatlik ricacı olmak size işe geri dönebilme kolaylığı sağlamaz. Bunu yapması gereken kişi eşinizdir. O size diyecek ki, "hanım işe dönmek istersen gel çocuğu kreşe yazdıralım, ben bırakırım sen alırsın veya başka bir yöntem buluruz sıkma canını". Ben de kpden oğlumu okuldan almasını istemiştim mesela. Kabul etmedi. İşe ihtiyacı vardı, kalacak yeri yoktu. Dedim sana ev tutayım, maaş da vereyim, oğlumu okuldan al sadece. Kabul etmedi. Ardından anneme gittim, taksi ayarlayacağım, haftada 2 gün oğlumu okuldan alıp ben gelene kadar bekler misin dedim, kabul etti ve yaptı. Şimdi benim annem kabul etti diye daha fazla anne olmadı. Veya kp kabul etmedi diye daha az baba değil ki. Gönüllü olmak veya olmamak meselesi. Herkes mecbur değil, kişiye özel durumlar bunlar. Ben sizin gibi düşünmüyorum. İşinizin düşmesi ayrı bir konu. Sizin sıkıntınız işe geri dönememek. Bu iş düşmesi değil. O1deren87

Mükemmel evlat mıyım tartışılır. Zaten konu sizsiniz, ben değilim ki? Kötü evlat olsam size faydam ne? O evreleri ben çoktan geçtim. Annemden ricacı da oldum yeri gelince. Ama hiç biri işe geri dönmekten daha çok dinlendirmedi beni.

Ee annenizden ricacı olmuşsunuz işte oluyor demek ki insan ben bu arada annemi hiç opsiyon olarak görmedim zaten huyunu bildiğim için, arada nefes almam için yer açsa öpüp başıma koyarım. Ben kendi çocuğuma bunaldığında sorumlulukları konusunda destek olmaya çalışırım yaşı kaç olursa olsun. Çünkü hayatta insanın ailesi dışında kimsesi olmadığına inanıyorum. Yarın bi gün çocuğum bana gelip de anne biz bunaldık, tatile gitcez torununa üç gün bakar mısın dese seve seve bakarım lafını dahi etmem. Tüm sorumluluğu büyükanne-büyükbabalara vermeseniz bile aynı şehirdeyseniz mutlaka işiniz düşebiliyor. Çocuğunuz evlenince çocuğunuz olmaktan çıkmıyor. 50 yaşına da gelse manevi desteğe ihtiyacı olduğunda elinizden geldiğince yardımcı olmaya çalışırsınız. Anneannem 80 yaşında annemle teyzem temizlikle uğraşmasınlar diye her ay temizlikçilerini gönderir. Ama

Hiçbir anneannenin yok bence. Çok alakasız verdiğiniz örnek. Siz kardeşinize baktınız diye anneniz de sizin çocuğunuza mı bakmalı? Hayır bu mantıkla bakarsak anneniz kendi çocuğuna bakmayan biriymiş torununa nasıl baksın? Annenizin böyle bir isteği, becerisi olsa zaten kardeşinize o bakardı en başta. Kaç yaşına gelmiş çocukları büyümüşken torun bakmasını beklemek çokta gerçekçi bir istek değil bence. Benim annem de torun bakmadı bu arada. Daha doğmadan ben bakamam diyordu. İkinci çocuğu bile bakamam diye yapmadı mesela. Ben de küçük yaşta kreşe başladım çalışan anne çocuğuyum. Gençken enerjisi yerindeyken kendi çocuğuna bakmamış birinin torun bakacağını zaten hiç beklemedim

Siz annem konusunda söylediğiniz için diyorum yoksa eşimin sıkıntısını biliyorum. Annemden destek almam gereken zamanlarda eşim işte oluyor, doktora gitmek vs gibi, röntgene gireceğim yere çocuğu götüremiyorum haliyle. İstediğim için bakmadım, bakmaya mecbur bırakıldım. Kardeşimi çok seviyorum ama ben de daha 17 yaşındaydım. Sizce burda suçlu ben miyim? Yoksa mesai sonraları ve hafta sonlarında işim varsa asla anneme ya da başkasına bırakma gibi bi isteğim olmaz. Çocuğu uyut diyorum, giriyor iki dakika sabırlı olamıyor, uyumuyor seni istiyor diyor. Eşimin sinirimi bozma sebepleri de böyle şeyler.

O zaman paraya kıyıp kreş e verip sende işe gir yapcak bişey yok annende olsa kimseye zorla çocuk baktiramazsin ama eşin destek olmak zorunda bu çocuk sadece senin çocuğun değil