Kizlar merhaba, hemen konuya girmek istiyorum. Ben çocukluğumdan beri hep farklı şehirlerde yaşadım babamın işi sebebiyle, sürekli okul değiştirdim bu yüzden iyi bir eğitim alamadım. İlkokulda sınıfın birincisi olmasam da çalışkanların arasında yer alıyordum ama sürekli taşındığınız için başarım düştü ve toparlayamadım. Üniversite sınavına iki kere girdim istediğim puanı alamadım. Açıktan önlisans bir bölüm bitirdim. Kpss girdim iki kişi anca aldılar. Boş durmayım bir bölüm daha okuyim dedim onu da bitirdim o da aynı. Malum Türkiye şartları iki kişi anca alıyorlar o da 98 puanla. Okurken bi kamu kurumunda staj yaptım beni beğendiler istersen partiye üye ol gel çalış dediler "kamu kurumunda". Nasi yani derken o şekilde orda çalışan çok "memur" varmış. Ben bileğimin hakkıyla gelirsem gelirim anca dedim. Azalan umudum bununla birlikte bitmişti nerdeyse.. Neyse, okul bitti kpss ye girip çıkıyoruz o sıralar bı yandan bi yere girip çalışiyim dedim. Özel bir yerde satış danışmanlığı yaptım günlük 11 saat, haftada bir gün 16 saat mesai, hiç molasiz ve hep ayakta . 1 sene orda çalıştım, çıktım. Özel sektör bitmişti benim için olursa memurluk olurdu ama.. Orda çalışırken eşimle tanistim 1 sene sonra evlenmeye karar verdik. Çok ikilemde kaldım bu sürede memur olmak istiyordum ama bir taraftan hayatın manevi taşlarını da almak istiyordum. E her sene sınava gir olmadı bi daha gir olmadı derken ve evlendim. 1 senelik evliyim. Kendisi memur, benim çalışmamı istemiyor. Zaten bende artık çalışmak istemiyorum. Sadede gelecek olursak arkadaşlar.. Bazı anlar kafam çok karışıyor. Mesela evde sıkılıyorum bazen bunaliyorum keşke calissaydim diyorum öte yandan calissaydim evin işi de var, bi takım rahatsızlıklarım var bazen evin işini bile zor yapiyorum çabuk yoruluyorum. Calissaydim bi de evin işi kaldiramazdim eşim zaten hiç bir şeye elini sürmez bana yardımcı olmazdı. Çocuğum olsun istiyorum. Çalissam çocuk nasıl olacaktı bakıcı tutmazdim annelere baktirmazdim o yıllar bir daha gelmeyecek çocuğumu kendim büyütmek isterdim belki de istifa ederdim. Bunun gibi bazen hayatımdan memnunum ama bazen de keşke memur olabilseydim diyorum. Hiç bişey için pişman değilim ama sebepsiz pişmanlıklar geliyor bazen. Bazen çok kafam yoruluyor dusunmekten bazense akışına bırakıyorum. Kendimi suçlu hissediyorum peki neden? Hep önce iş sonra eş derdim.. Okudum iki diplomam var ama atanamadım. 3 kere denedim olmadı bende evlendim. Evliliğin zor yanlarında keşke 10 kere deneseydim diyorum ama çalışırken de çalışmaktan bikmistim belki günde 11 saat ayaktaesai yaptığım için ama staj yaparken de memur gibiydim o zaman da bikiyodum. Amannn ne bileyim. Sizce?

Eşim istemiyor çalışmamı yazmışsınız. Sadece sizin kararınıza bakmıyor anladığım kadarıyla bu durum. Çalışırsanız elbette ki çocuğunuza siz bakamayacaksınız. Aynı anda hem işte hem çocuğun yanında olamayacağınıza göre birinden birini seçmek durumundasınız. Başkasına baktırmak istemiyorsanız çalışmazsınız kendiniz bakarsınız bunun başka bir yolu yok. Zaten kararınızı vermişsiniz bu durumda danıştığınız şey ne ben gerçekten anlamadım. Daha ortada olmayan çocuğu bahane ediyorsunuz bence sizin çalışmaya gönlünüz yok . push ;

Yıllarca satış danışmanlığı yaptım. Hala da mağazacılık yapıyorum. 5 gün 11 saat, 1 günde 16 saat mesai yaptıran hiç bir şirkete rastlamadım Yasal süreç mola saatleri hariç 45 saattir. Sizin verdiğiniz saatlere göre haftalık 71 saat mesai yapıyor. İmkansız olduğunu düşünüyorum. Bence gerçekten çalışmak isterseniz kurumsal şirketlerde bu işi yapabilirsiniz.

Para ihtiyaciniz varsa evde bebek bakabilirsiniz bile. Bence okul okumanin gerekli olmadigi en guzel işlerden. Tabi riskli ona bir sey diyemiyorum D

Çalışmaya gönlün yok ki

Bana sanki vicdanınızı rahatlatmak için yazmışsınız gibi geldi çalışmadığınız için. Çalışmak, üretmek güzel şeyler. Ve hepimizin öyle ya da böyle topluma bunu borçlu olduğumuzu düşünüyorum. Öbür türlü hayat bana manasız gelirdi. Ama madem karar almışsınız hesap vermek zorunda da değilsiniz kimseye

Nedir bu bölümler Her alanda memur olunmuyor İkinci alanı bari ataması çok bölümlerden seçseydiniz memur olma zorunluluğunuz varsa Çocuğum olursa istifa edeyim derseniz çocuk sahibi olun büyütün sonra iş sahibi olmayı düşünün Pinkflambe

Bence hayatınız gayet guzel hiç öyleydi böyleydi demeyin, bazi seyler nasip kısmet ne kadar çalışsak da olmayabiliyor. ki evdeki kadınlar da cok guzel üretebiliyor para kazanabiliyor. Araştırın cok da güzel örnekler var. El yapimi şeyler vs. Ki ben yerinizde olsam çalışma hayatini bu kadar kafama takmazdim, kitaplar okur örgü örer yazi yazardim netflix izlerdim hele çocuğunuz olsa her gününüz şenlikli geçecek.

Plancı bir insanım, önce memur olup sonra evleneceğim dedim olmadı bu yüzden kendimi suçlu hissediyorum. Kader, nasip, kısmet diye de birşey var ama acaba elimden daha fazlası da gelebilirdi de mi ben yapmadım diye kendimi suçlu hissetmekten de vazgeçemiyorum.

Calismayi dunyalara degismem sahsen. Ev isi ile ugrasacagima calisirim, evime de temizlige yardimci cagiririm. Bence onceliklerinizi tekrar dusunun, yillar gecince neden bunca vait kaybettim diye uzuleceginiz kesin

Çalışma hayatı ya 11 saat ayakta kalmak ya da memur olmak arasında bir seçim değil ki. Kendinize, aldığınız eğitime uygun ve sizi bedensel olarak yormayacak bir iş bulursanız bence kesinlikle çalışın. Yani şu anda pandemi nedeniyle iş bulmakta zorlanabilirsiniz, ama daha sonra mutlaka bir deneyin.

Konuya neden ilk okuldan başladınız ki? Böyle olunca bahaneler yumağı gibi oluyor insan konudan soğuyor. Hayat sizin hayatınız. İsterseniz çalışmayın, bunu burada rasyonelize etmeye çalışıyorsunuz belli ki boşverin kafanız daha çok karışır.

Maaş almadan da bisiyler üretip günlerinizi verimli gecirebilirsiniz. İş bu dönemde zor gorunuyor D damdan

Sorun ne?

Çokta şey yapma ya akışına bırak hayat seni yönlendirir zaten

Hala calisabilirim bir karar almadım ama dediğim gibi çalışıyorum diyelim çocuk istiyorum ona kim bakacak başkasına baktırmam. Kendi çocuğuma bakamayacaksam çalışmak da bana manasız gelir.

Aday memurluk sürecini atlattıktan sonra çocuk yaparsanız bu söylediğiniz sorunların çoğunu yaşamazsınız. Ev işi yapmak herkese zor inanın. 50 m2 evde yaşıyorum bazen evi süpürmek için yarım saat düşündüğüm oluyor. Tüm işleri aynı günde yapmaya çalışmazsanız yorulmazsınız. Benim her zaman ilk başta düşündüğüm şey aileme olan borcu ödemektir. Yani en başta ailem onca sene emek verip okuttuğu için çalışmak istedim. Yoksa evde kalmak benim için de daha iyiydi. Söylediğiniz her şeye bir çözüm bulunur ama gerçekten çalışmak istemiyorsanız sizin kararınız. Yapacak bir şey yok boşu boşuna dertlenmeyin.