Lise den bende hemşirelik okudum sonra Üniv de başka alana geçtim bana da stresli gelmişti yoğun bakımda da staj yaptım. Entübe hastalar, bası yaraları, günde kaç tane ex hastalar göre göre bende yapamayacağımı fark ettim farklı alana yöneldim keşke sizde Üniv hemşire lik okurken fark edip alan degistirseydiniz ama bana kalırsa rahat bölüm e geçin acil yoğun bakım yerine mesela cerrahi servisine fln geçin bu durumu konuşun baş hekimlikle

@komsukiziiiiii dunya capinda bunalimda oldugumuz bir donem virus dolayisiyla.. sanssiz bir donem ise baslamissiniz.. bunun da etkisi vardir. yoksa bile kriz anlarinda karar almayip krizin gecmesini beklemek lazim. pisman olacaginiz bir karar olabilir bu. belki daha rahat daha mutlu olacaginiz zamanlar gelecek. yalnizsiniz.. sorumluluklarin, borcun altina girmissiniz.. hepsi ust uste gelmis. sadece meslek meselesi olsa daha hemsirelik okurken, staj yaparken anlarsiniz size gore olmadigini.. acele etmeyin. bol bol dua edin, sabredin, sizi mutlu edecek minik mutluluklar bulun. el isi örün, boyama kitabi alin, yeni tarifler deneyin.. bir arkadas komsu bulun.. simdi virus var ama uzaktan uzaga da olsa bir kapisini calacak insan olsun.

Ben de tam yeni doğana geçme imkanınız var mı yazacaktım. Benim yakın arkadaşım da yenidoğan -dogum falan isterken yoğun bakım hemşiresi oldu. Burada hariçten gazel okumak kolay ama bağırsakları dışarı çıkmış insanlarla uğraşıyor neticede yoğun bakım hemşiresi. yoğun bakım kapısından çıktığı gibi perişan yakınlar onun etrafını cevreliyor, bir umut bilgi almak için sıkıştırıyor belki de ölmüş adam için vs vs Normal psikolojinin kaldıracağı bir şey değil. Benim arkadaşım da inanılmaz mutsuzdu. Ama sonra önce hastanede çevre edindi, hoşbeş muhabbet stresini atmaya yardımcı oldu. sonra yavaş yavaş alışmaya başladı. Artık gördüğü vaka midesini kaldırmıyor ya da her gördüğü hastaya empati yapmıyor. Derken bir de hastaneden birine aşık oldu, evlendi. Şimdi 7 yıllık falan çalışan. Artık o hastaneyi evi gibi görüyor. Yilllardir yakındığini görmedim. Sen de üzülmemeye çalış Tünelin sonunda ışık var Hastanede bir çevre edindikce, her şey yoluna girecektir

İçinde bulunduğumuz şartlar herkesi zorluyor ama siz sağlıkçıları daha fazla Ne denir ki rabbim gönlüne esenlik versin inşallah Capanin Gururu Teyom

Daha çok yeni kii bugünlerde alışamamanız cok normal. Ben de ilk memuriyete atandım ev tuttuk esya aldık, sonra ailem memlekete dönmüştü. Ne işi ne o şehri sevebildim. 6 ay kadar ben de çok ağladım istifayı düşündüm. Hem ailenden bildiğin yaşadığın sehir den uzaklasmak, tek basına yasamaya baslamak bu katın hepsi bir arada oluyor. Ben hep bir memuriyet için değer miydi derdim kendime. Gecicek alışacaksın, hatta belki seveceksin, biraz sabır ve zaman. Bertie Storyteller

Alışmak için en azından 3 aya ihtiyacınız var. Ağlamak ve pes etmek için çok erken değil mi? Elbette seçim şansı verselerdi güzel olurdu ama ihtiyaça göre pozisyon belirlemeleri çok normal. Bu daimi değil şartlar değişecek diye düşünüp an azından borçları toparlayana dek dayanın. Belki o süreçte alışmış olursunuz.

Yahu bu meslek teknik bir meslek sürekli pratik halinde öğrenilem bir meslek. Yaptığınız tamamiyle şımarıklık başka hiçbir açıklaması yok. Okulu okurken stajı yaparken hangi alemdeydiniz? Kaldı ki salgın dönemi muhtemelen yoğun bakımda ihtiyaç vardır personele. sizi oraya vermeleri çok da ilginç değil. İstifa edip ne yapacaksınız hayatınıza hangi sıfatla devam edeceksiniz? Bu ülkede atanamadığı için kendini öldüren insanlar var onlardan birinin hakkına girdiniz. Meslek olarak seçmişsiniz dün sabah karar vermemişsiniz bu işe, alışırsınız...

Yeni atanmış bir hemşireyim. Daha önce iş tecrübem yoktu ilk görev yerim. Ailemde yaşadığım şehirden ayrıldım başka şehire gelmek zorunda kaldım. Ev tutup eşya aldım haliyle borca girdim ev sahibiyle bir yıllık kira sözleşmesi imzaladık. İşe başlayalı bir hafta oldu yoğun bakımda çalışıyorum ama anladım ki bu iş bana göre değilmiş. Çalışırken elimden geleni yapıyorum hakkını veriyorum ama eve geldiğimde hep ağlıyorum. Ayaklarım geri geri gidiyor sürekli. Bu iş bana göre değilmiş sevmediğimi fark ettim. Ama ne yapacağımı bilmiyorum. Çok çaresiz hissediyorum kendimi. İşi bıraksam bırakamam devam edeceğimi düşününce ölüm gibi geliyor. Aklıma saçmasapan şeyler bile gelmeye başladı allah canımı alsa kurtulurum diye düşünüyorum allah affetsin sonra pişman oluyorum bu düşünceme. Psikolojim çok kötü. yapabilirim sanmıştım ama yapamıyorum. Kimseyle derdimi paylaşamıyorum sizlerle paylaşmak istedim. Annemlere söylesem kahrolurlar çok mutlular memur olduğum için ne yapacağım bilmiyorum.

Tam mesleğe başladığınız zamanın bu döneme denk gelmesi büyük şanssızlık. Ayrıca sanırım ilk defa aileden ayrı yaşıyorsunuz şehir değişimi de var bütün depresyon sebepleri biraraya gelmiş. Şöyle düşünün; mesele mesleğinizi sevmemeniz değil bu depresyon. Depresyon geçince mesleğinizi yeniden değerlendirirsiniz ama böyle dönemlerde büyük kararlar alınmaz sonra pişman olursunuz. Ayrıca bildiğim kadarıyla şu dönem istifa ederseniz onca okumanız emeğiniz sıfırlanacak aman ha yapmayın. Yapabiliyorsanız online terapi alın telefonla zoom'la ailenizi arkadaşlarınızı darlayın sıkın dişinizi şu corona meselesi hafifletmene kadar. Hem göreceksiniz yalnız yaşamak şahane birşeydir siz şu an tadını çıkaramıyorsunuz o kadar

Biraz zaman ver kendine, düşün. Borç harç hallolur bi şekilde. Mutsuzsan devam etme. agresifkiz

Bence bıraz sabret, zamanla belkı boyle hıssetmeyeceksın.

Edemem borçlarım var etsem nerde çalışacağım ailemi de üzmek istemiyorum merve consume obey

Ebe Hemşireyim... atandığım yer Diyarbakır'da kulp diye bir köydü eşimle yeni tanışmıştım, kesin gidecektim. sonra dedim oraya adapte olamam özel bi hastanede Başladım o kadar az para alıp, öyle çok çalışıyordum ki tabiri caizse pestilim çıkıyordu... en sonunda istifa ettim ve çok pişman oldum devlete sırtımı yaslamadığıma, bu devirde bence branş değişebilirsen şansını dene ama asla bırakma.. şuan binlerce insan işsizken ve sağlık çalışanlarına bu kadar muhtaçken, bu kötülüğü yapma. ilk başlarda bende doğuma girdiğimde hem mucizevi hem korkınç geliyordu ama sonrasında sıradan geliyor o an karşında yatan canlı fakat senin işin oluyor işine saygı duy ve kendine zaman tanı..

Sen artık devlet memurusun, bende 10 yıldır devlet memuruyum. Hiç sevmediğim birimlerde de çalıştım, çok sevdiğim birimlerde de. Bugün yoğunbakımdasın yarın yenidoğana belki sonra acile geçeceksin. Ben hep "Vatan sevgisi ona hizmetle ölçülür" sözünü getiririm aklıma. Böyle düşün. Borçlarım var çalışmak zorundayım seni daha da çıkmaza sokar.

Şimdi buraya " senin yerinde olmak isteyen binlerce kişi var"cılar gelir. Ama bir işin içinde yaşarken hayat böyle olmuyor. Sevmeden işe gitmenin ne olduğunu iyi biliyorum. Yerimde olmak isteyenler var diye düşünmüyor insan işe giderken. Benim tavsiyem biraz daha zamam vermeniz. Ortalık çok karışık ve zor bir süreç. O sebeple alışmanız biraz daha zaman alabilir. En azından 6 ay çalışın. Olmazsa ondan sonra istifa edersiniz. Şu an her şey cok yeni. Birazcık zamam tanıyın kendinize.

Simdi ablacim bence sen bu meslegi degil birimini sevmiyorsun. Sirf bu yuzden meslegini veya hastaneyi birakma. Once biraz sabret daha 1 hafta olmus, alisinca belki bayilcaksin. Olmazsa da hastaneyle bir konusursun, sevebilecegin bolumlerde hemsire acigi var mi bir sorarsin. Annemi de onkolojiye cektiler hic sevmiyordu ama simdi mutlu. Bilemezsin yani biraz zaman tani.

Hissettiklerin normal hem ilk is tecruben hem yeni bir sehirde tek basinasin ama cok erken henuz karar vermek icin zamanla alisirsin ve guzelliklerini gorursun

Psikolojik destek almayı düşündünüz mü? Twitterda, Pandemi döneminde sağlık çalışanlarına ücretsiz psikolojik destek verebileceklerini söyleyen psikologlar var. yula

Bir anda hayatında bir çok şey değişmiş böyle hissetmen normal. Herkes iş hayatının ilk yıllarında işini çok sevse bile öngöremediği durumlar nedeniyle kendini sorgulayabiliyor. Yaptığınız iş çok kıymetli ve hakkını verdiğinize eminim. Kendinize biraz süre tanıyın henüz iş ortamınızı iş arkadaşlarınızı bile tanımıyorsunuz lütfen karamsarlığa kapılmayın. Zamanı gelince bölüm değişir nöbetler azalır yada rahatlar Ayrıca söylemeden edemeyeceğim her meslek grubunu linç etmeye çalışan arkadaşlar var. Hanımlar sadece sizin işiniz kutsal sizin işiniz en zoru sizin işinizin problemleri gerçek problem de diğerleri şımarıklık yapıyor diye bişey yok. Her gün işe gitmek için sabahın köründe şevkle kalkıyorum diyen de yalan söyler. Burada insanlar dertlerini paylaşıyorlar ve günümüzün 1/3ü işte geçiyor yani sorunlarının işle ilgili olması inanılmaz bir durum değil. Atanmışsın şımarıklık yapıyorsun yada paranı kazanıyorsun kaç kişi yerinde olmak istiyor cümleleri hiç doğru değil. Bu dönemde herkes hakettiği yere tırnaklarıyla geliyor beğenmemek gitmek istemek onun tercihi. Kendi çabasıyla kazanıp gelmişse doğru zamanda bırakıp gitmeyi bilecek kadar da kafası çalışıyordur. Bazı durumlar empatiyle bile anlaşılamaz. Başkalarının özel hayatı çalışıp kazanmasına engel olduysa bu yalnızca onun sorunudur başka başlıkta yazar ona da destek olunur.

Şaka mısınız daha bir hafta olmuş. Yeni bir kente, yeni bir işe alışmak içi bir hafta çok çok kısa bir süre. Daha alışmak için çaba bile göstermemişsinizdir. Yıllarca eğitimini alıp staj gördüğünüz mesleği işe başladığınızın haftasında nasıl sevmediğinizi anladınız orasını hiç anlamadım. Seçim şansınız vardı bahane bulmayın. Sizi kafanıza silah dayayarak okutup atamadılarsa seçim şansınız vardı. Biraz zaman verin kendinize biraz uğraşın baktınız hala olmuyor, olduramıyorsunuz edersiniz istifa.

Tıp8n bazı bölümleri çok zor. Yoğun bakım olsun, onkoloji bölümü olsun mesela. Her bölüm aynı değil. Mesela eşim işini çok severek yapar. Ama onkoloji bölümde hep zorlandı, şimdide zorlanır çünkü psikolojik olarak çok etkileniyor. Öyle yerlerde çalışmayan için konuşmak kolay. Her insan aynı şekilde kendini psikolojik olarak adapte edemiyor hemen. Heleki empati yeteneği yüksek olan insanlar biraz daha da zorlanır, çünkü kendinin olup bitenden "ayırmayı" tecrübe ile öğrenir. Kendinize zaman verin. Bir cok değişikliği birden yaşıyorsunuz. Baktınız hiç olacağı yok, yine işi bırakmayı düşünürsünüz. Bunda utanılacak, sıkılacak birşey yok. Bu mesleği 30/40 sene yapacak olan sizsiniz. Başkaları değil. Kolay gelsin

Yogun bakımda hastaları gordukce mı kotu hissediyorsun, gurbet yuzunden mı?

Sevmedigin isi mecburi yapmak kadar kotu bisey yok anliyorum seni biraz daha bekle belki alisir seversin eger birseyler duzelmezse degistir insanin kendine iyi gelmeyen seyleri yapmasi kendini cok yipratiyor agresifkiz

Ailenden ayrılmışsım, başka bi şehirde yeni bir hayat kurmaya çalışıyosun ve ilk iş deneyimini yaşıyosun. Genel olarak zor bir dönem zaten. Daha bir hafta olmuş kendine biraz zaman ver, uyum sağlamak zaman alan bir şey. Ama sonra yine sevmiyosan sevmiyosundur. İşimiz hayatımızın önemli bir kısmını kaplıyo ve hayat sevmediğin bir yerde geçirilemeyecek kadar değerli :)

Şu an ortam çok daha zor. Şu pandemi geçsin bir bakın duruma. Belki o zaman fikriniz değişir. Şu an mesleğine aşık doktorların bile zorlandığını biliyorum, hisleriniz normal

Bence acele bir şekilde karar vermeyin daha mesleğinizin başındasınız ve şu anda yoğun bir dönemden geçiyoruz ülke olarak siz de bu çalışma programına başlangıçta ayak uyduramamış olabilirsiniz ailenizden uzak olmanız borçlarınızın üst üste binmesi de bir etken biraz şans tanıyın bu işe 6 ay kadar deneyin sonrasında eğer yapamazsanız başka çözüm yolları düşünürsünüz ama hemen karamsarlığa kapılmayın atanmak için de illa beklemişsinizdir o kadar yıl okuyup emek vermişsinizdir o yüzden emeklerinizi de gözden geçirin

Bu is sevmeden yapilacak bir is degil okurken nasil farketmedin yapamayacagini

sen şu sevgilisi gitme diyen üye değilmisin? Boleyn Kizi

artık her sabaha annemsiz uyanacağımı bilip, çaresiz kalmam gibi... sizinkide, öyle zor! ama gerçekten değerli bir iş.

Seni çok iyi anlıyorum bende 9 yıl önce okulda sadece 1 gün yoğun bakım görmüş biri olarak ailemden başka şehirde sıfırdan bir hayata başladım. Ayni şekilde başta çok zorlandım. Cunku yoğun bakımda çalışmadan orda ki ortamı kimse anlayamaz. Arkadaslar ordaki hastalar sadece uyuyor sizde tedavisini yapıyorsunuz gibi düşünmeyin. Neyse başka birimlere geçmek istedim falan olmadı şimdi iyi ki olmamış diyorum yogunbakimi çok seviyorum bende yenidoğan falan istiyordum ama şuan tekrar dönsem yine yoğun bakım isterim. Kendine zaman tanı inşallah güzel arkadaşlıkların olur o zaman her şey daha kolay olur.

Elbet zordur ama gerçekci olmak gerekirse Türkiye'de sevdiği işi yapan insan sayısı çok az. Ama siz bölümü sevmemissiniz mesleği değil. Benim de stajdaki sınıf hocam bana mobbing uygulayıp sinirden ağlatırdı bana "senden öğretmen olmaz, sen öğrermen mi olacaksın " derdi. 9 yaşındaki öğrenci bana hakaret edince susmak zorunda kalmıştım. Ama hicbir zaman kalkıpta ben bu mesleği yapmam sevmiyorum demedim. Sizinki de aynı hesap bir ortama küsüp tüm mesleğe kinlenmişsiniz. Çaba göstermiyorsunuz sevmek için. Elindekinizle yetinip nasıl başka bölüme geçebilirim fırsatı kullanmanız lazım. Kimse hicbir şeye en tepeden istediği yerden başlamıyor zamanla oturuyor

Yerinde olmak icin neler vermezdim..

Biraz şans ver biraz sabret. Ben de ilk işe basladigimda hergun istifa edicem ama biraz para biriktireyim diye kalkiyordum yataktan. Sonra alıştım. Ve kendime kolay yollar bulmaya başladım öğrendikçe. Senin iş zor evet çalışma saatleri de uzun. Boş zamanlarında biraz düşün başka ne yapabilirim diye sakın başka bı yol bulup emin olmadan istifa etme pişman olursun.

Valla bende buldunuz bulandınızcılardanım. Bu devirde çoğumuz istemedigimiz işlerde çalıştık. Kah ağladık kah kahrolduk ama mecbur çalıştık. Başka bi alana geçme şansınız yoksa sıkın dişinizi devam edin derim. Is bulmak çok zor

yapıcı yorum yapayım diyorum ama olmuyor staj yaptınız, memur olmadan önce belkide özel hastanede çalıştınız hiç mi anlamadınız sevmediğinizi? insanlar işsizlikten kırılıyor atanma bekliyor, siz atanmışsınız beğenmiyorsunuz belkide yoğun bakımdan başladığınız için iş size çok ağır geliyor zaten salgın var hastaneler çok dolu belkide alışacaksınız K

Yoğunbakım gibi çalışma şartları en zor bölüme verdikleri için zorlanıyorsunuzdur. Hastane yönetimi ile konuşun, yeterli tecrübenizin olmadığını zorlandığınızı yeni başlayanlar için daha rahat bir yere verilmeyi talep edin.

Sadece iş değil gibi geldi bana Sizin psikolojik durumunuz zaten biraz hassas sanirim. Biraz zaman verin kendinize ve işinize kolay değil baska şehire taşınıp sıfırdan başlamak. Ustune daha ne kadar çok şey bilsenizde öğrenmeniz gereken şeyler var zamanla o işin uzmanı olur hakkını verirsiniz

Sevmediğin bi isi yapmanın ne demek olduğunu, eve gidince ağlamayı, ertesi gün ise gideceğimi düşündükçe ölüm gibi gelmesini cok iyi bilirim. Aynı durumdayım 6 aydır. Ama mecburum. Dayanmaya sabretmeye çalışıyorum.

Hayır o değilim bu süreçte sevgilim yoktu zaten

Istifa etme bekle suan boyle dusunmen cok normal yillarca calisan saglik calisanlarida senin gibi dusunuyodur. bu hastalik bitsin baktin hala boylesin hem meslegine devam et ayni zamanda universiteyi oku digerinden mezun olana kadar hemsirelik yap. sonra vazgecer istedigin meslegi yaparsin. biraz sabredin gecsin bugunler sonra karar verin manikkk

daha bir hafta olmuş alışacaksın sadece sakin kal insanlara yardım ediyorsun bunu düşün Bnde sağlıkçıydım ve inan ilk başlarda hep ağladım ama sonra çok. alistim ve çok. sevdim işimi geçecek bunlar sabredin

Bende memurum ilk atandığımda başka bi şehir başka bi hayat ilk 3 ay istifa etcem diye ağladım. Özel sen çok yoğun çalışıyordum o yoğunluğu özledim dedim asla işimi kabul etmedim. Ailem şu an ki eşim bırakmamak izin vermediler. Her gün ağladım abartısız hem de iş yerimde falan da ağlıyordum. Şehri asla benimsemedim. Sonra baktım kurtuluş yok kimse kabul etmiyor alışmaya çalıştım. Ev arkadaşımla samimi olmaya başladım iş yerindekilerle muhabbet etmeye başladım. Derken arkadaş ortamı falan sevdim. Sonra da evlenip eş durumundan kendi şehrime geldim. Burda emim oldum ki Benin sorunun işim değil şehirmiş. Sorunun iş olduğuna emin

Şunu unutmayın hiçbirimiz sevdigimiz islerde calismiyoruz. Guzel bir sektörde calisiyorsunuz. Bu aralar gercekten butun saglik birimleri çok yogun. Durumlar duzelsin daha rahat bir birime geçersiniz. Hem işe devam edin hem de sinavlara tekrar hazirlanin. Istifa felan silin zihninizden. Memurluk kolay bulunacak birsey degil. Az dişinizi sıkın Clarkkent Bir kedi annesi... Anneler

Şöyle ki stajlarımda da yoğun bakım sevmediğimi istemediğimi biliyordum ama işe başlarken seçme şansı vermediler sormadılar bile. Ben mesela yenidoğan çok severim ama seçme şansım olmadı. İnanın sevmediğiniz bir işi yapmak çok zor.

Hayatim seni cok iyi anliyorum bende sen gibiydim ama isten ayrilamazdim eve ekmek goturen tek bendim ve bu 10 yil boyle gecti ne zorluklar cektim piskolojim surekli bozuktu cesit cesit insanlarla ugrasiyodum ama iside birakamiyordum para lazimdi aileme bakiyordum yuzum hep asik ise giderdim isten cikince yine yuzum asik olurdu cunku piskolojim bozuk cikardim hep ama Allah bana bir kapi acti kurtuldum cok sukur yani demem oki daha yenisin alicakasin zamanla sonra zaman su gibi alip gider pes etme pes edip isi birakirsan bi diyer islerde de guvenin olmaz guclu olmayi ogreneceksin

Kötü bir dönemde işe başlamışsınız. Kolay değil, herkes stres altında ve durumu kötü olan hastalarla ilgilenmek zorundasınız. Rahatlayacak ufak bir alan yoktur. Arkadaş dost edinme, birlikte oturup mesai aralarında çay içip rahatlama şansınız da yoktur yani öyle tahmin ettim. O yüzden bu süreç normal. Biraz kendinizi zorlayın, zaman tanıyın. Normal bir zamanda da mesleğinizi yapma şansı tanıyın kendinize. Hala aynı duygulara sahipseniz o zaman başka bir seçenek düşünürsünüz. Kolaylıklar diliyorum

Bir sure sonra istedigin servise gecme sansin olmaz mi? L

Salgından ötürü biraz zor bir dönemde işe başladınız. Şehir değişikliği olmuş, henüz iş yerinizdekilerle kaynaşamamışsınızdır da. Bir de sanırım erkek arkadaşınız ile sorun yaşayarak başlamıştınız. Normal yani böyle hissetmeniz. Bence biraz şans verin, bu duygularınız değişebilir. Kaç sene okuyup staj yapabildiğinize göre siz bu mesleğe tamamen uzak değilsiniz demektir.

Merhabalar sevgili genç meslektaşım. Konunuzu görünce, bir kaç kelime yazmak istedim. Daha yeni aramıza katılmış, taze kan diye tabir edilen bir arkadaşımızsınız. Öncelikle görevinizin hayırlı olmasını ve çok başarılı olmanızı dilerim. Karar vermek için bir hafta o kadar kısa bir süre ki, inanın zamanla herşey daha güzel olacak. Yoğun bakım gibi zor bir yerde bu işe başlamış olmak, sizi şimdi olumsuz etkiliyor olabilir. Ama, ilerde görecek ve anlayacaksınız, size ne çok tecrübe kazandırdığını ve iyiki çalışmışım, görmüşüm, öğrenmişim diyeceksiniz. Alışacak ve severek yapacaksınız. Ben buna inanıyorum. İlerde başka birimlerede geçebilme şansınız var. Hep yoğun bakımda kalmayabilirsiniz. Ama, Yoğun bakımda alışınca da, insan başka birimde çalışmaya, ilk başlarda zorlanabiliyor. Bu uzun yolculukta, size ve sizin gibi yeni başlayan bütün sevgili arkadaşlarıma kolaylıklar diliyorum. Hemen yelkenleri indirip, pes etmeyin. Biraz sabredin olurmu?

Aileden ayrılış, yeni bir şehir yeni bir iş zaten zorken bir de yoğun bakım gibi sağlam psikoloji gereken yerde göreve başlamışsın. Çok normal böyle hissetmen biraz zaman tanı kendine iş arkadaşların ailen olacak nöbetlerde çok zor anlar yaşarken birbirinize kol kanat gereceksiniz, zamanla rayına oturacak merak etme, çok kıymetli ve kutsal bir işin var Allah yardımcınız olsun

Ben de sağlık sektöründeyim. İşe ilk başladığımda yapamayacağım demiştim gece rüyalarıma giriyordu uyku düzenim, psikolojim bozulmuştu. Ancak çalıştıkça, öğrendikçe ve aslında yavaş yavaş yapabildiğimi farkettiğimde o kadar zor gelmemeye başladı. Hala çok stresli bir işim olduğunu düşünüyorum ama artık eskisi gibi değilim, daha rahat uyuyorum ve sorunlar beni depresyona sokmuyor artık. Yani merak etme öğrendikçe, pratiklik kazandıkça herşey daha kolay olacak senin için, daha rahat olacaksın sadece biraz zaman tanı kendine.

Gurbet konusunda zorlanmıyorum ama yoğun bakım hastalarına bakmak çok zor. Öldüklerine şahit olmak.

Bende kendime öyle diyorum mutsuz olduğun bir şeyi yapma. Ama öyle ha deyince bırakamam borçlarım ailem kira sözleşmem hepsi engel. Dayanmaya çalışıyorum.

Bence işini sevmemek değil canım, sen birimini sevmemişsin. Ama emin ol yeni başladığın için. Bir çoğumuz göreve ilk başladığımızda benzer duyguları hissettik. Yeni bir hayata başlamışsın. Tabi ki bu süreç ilk aşamada zorlar seni. ! yıl sonra ben neler düşünüyordum deyip, gülümseyeceksin.

Bence bırakma işini sonra pişman olursun. Bir kadın için ekonomik özgürlük bulunmaz bir nimet bunu ilerde daha iyi anlayacaksın. Ben de öğretmenim ailemden uzak 4 yıl görev yaptım doğuda. Sıkıntılarım oldu. Ama ekonomi olarak birilerine bağlı kalmamak kendi ayaklarının üzerinde durmak çok önemli. İşi bırakırsan daha çok üzüleceksin.

Şu an en çok bu seçeneğe bağlandım zaten sabretmem gerek. Dilerim bu zor günleri atlatırım. Çok sağ olun beni anladığınız için.

Ben öğretmenim. Çoğu öğretmen ilk sene ben bu işi bırakırım yapamam istifa edeceğim der sudan çıkmış balık gibi olur. Okulda öğrendiklerini sınıfta uygulayamaz. Pek çoğu hiç bilmediği bir kültürün, kendisiyle aynı dili konuşmayan çocukların içine yuvarlanır. Ama istifa etmez çok çok büyük bir kısmı. Sizin için de aynısı olur muhtemelen. Zamanla her şeye uyum sağlanır. Daha bir hafta olmuş. Kendinize biraz zaman verin. Bunun bir iş olduğunu layıkıyla yapıp evinize geldiğiniz anda bittiğini unutmayın. Çoğumuz hayallerimizdeki işi yapmıyoruz ama geçinmek de gerekiyor. Zamanla işinizi seveceksiniz. Bir de biraz karmaşık bir zamanda atandınız. Bu durum geçici. Sonsuza dek böyle devam etmeyecek. Çok güzel ve kutsal bir görevi devraldınız. Yolunuz açık olsun.

Istifa et agresifkiz

Sizinkisi şımarıklık gibi geldi bana. Staj yaparken bilmiyor muydunuz mesleği sevmediğinizi? Bence sizin tek sorununuz bu yaşa kadar ailenizin eteği altından ayrılmamış prenses muamelesi görmüş olmanız. Zamanla alışırsınız, mesleği sevemediyseniz bir yandanda baska üniversite okursunuz. İsimi sevmiyorum diye intihar etmek mi olur? Üstelik yeni atanmışsınız, muhtemelen cok yoğunsunuz ondan mesleği sevmiyorum diyorsunuz. Ben üniversiteye kadar cocukları sevmiyorum asla sınıf öğretmenliği yazmam diyordum stajda anladım cocukları sevdiğimi. Daha doğrusu çocuklara bir seyler öğretmeyi, paylaşmayı. Cocukları seviyorum ve bircok yetiskinin aksine saygı duyuyorum. Önyargılarımı yıktım. Siz de yıkın ne engeliniz var yıkmamak için?

Henüz herşey çok yeni, iş ev çevre... zamanla iyi olacak çevre arkadaş falan edinince... Kendine zaman tanı. Bir zaman belirle mesela 07.2021. Baktınki hala kendini kötü hissediyorsun o zaman kendine başka bir meslek düşünürsün. Üzülme ucunda ölüm yok ya, sağlığın yerinde sevdiklerin hayatta... o mesleği seçtin okudun diye ömür boyu onu yapmak zorunda değilsin. Ama bence herşey yeni Olduğu için ağır geldi sana zamanla alışacağına düşünüyorum. Allah başka dert vermesin şuan herşey senin elinde imkanın var çok şükür