Aynen dediğiniz gibi her yerde var, başka yere geçseniz yine olacak. Hatta kendi iş yerinizi açsanız çalışan öyle olacak . Bunun sonu yok, çünkü balık baştan kokar. Yani bu hamili kartlara, tanıdık vasıtasına ciddi cezalar gelmedikçe böyle gidecek. keşke Japonlara benzeyebilsek.

memur degilim. cok ciddi ayrilmayi dusunuyorum. belki pişman olacagim. pisman olmaktan da korkuyorum. ama bende gidenleri görünce de degmez diyorum. öyle yoruldum ki bir iki yil molaya ihtiyacım var. alismisim calismaya. sebepsiz de ayrilamam. 2. cocugu yapip ayrilayim diye aklimda var ama bakalim uygulayabilecek miyim. ve en onemlisi o zamana kadar dayanabilecek miyim? cok onunu arkasini dusunmeden haraket edebilen biri degilim. fazla risk almayi sevmem. seytan diyo simdiden cik. yada cikmaktan korkma onlar atsin beni. issizlik maasi vs ile idare et diyo. ama aptalca olur o iste. J Jalopi başlangıç: 72.4 güncel: hedef:

keske. bazi durumlar elden gelmiyor iste. teoride öyle. kendi kendimi rahatlatmaya duzeltmeye calisiyorum ama basa dönüyorum. J Jalopi başlangıç: 72.4 güncel: hedef:

Yorulmuşsunuz, ruhen, bedenen... Bu anlattıklarınız maalesef artık her yerde var. Siz yine işinizi layığı ile yapmaya çalışın, çocuğunuza o şekilde örnek olun. Bizim hala kızı, dayı yeğenlerine ihtiyacımız yok; işini iy yapanlara ihtiyacımız var.

Deşifre olurum diyorsunuz da işin niteliği ne Yani o kişi ile ekip misiniz işiniz farklı mı Marka benim bir amirim vardı işleri o dağıtır zorları bana paslar zaten o yapar der sonra da benim elimde çok iş görmeyince bu sefer de üstünkörü mü yaptın derdi Kendisine pratik işler alır onları da masasında günlerce tutardı ama sonuçta benim başka işlerim de vs der geçerdi Bir üstteki amir olayı belirledi ve işleri ayırdı az muhatap olduk gayet güzel de yıllarca çalıştık

bencede herkes isini iyi yapmali. biraz mukemmeliyetciyim de. ovmek icin demiyorum kendimi. isimi yaparken cok eksigimde vardir ama kendime yarattigim stresi anlatmak adına anlatiyorum. yaptigim zaman en iyi sekilde yapmak aliskanlik mi huy mu desem. kendimi maksimumda kullanmaya calisiyorum. ev isinde bile öyleyimdir. yapmam yapmam ama yapinca incik cincik ederek yaparim. is yerinde aman bosver diyemiyorum. vicdanim el vermiyo. bide maasimi haketmeliyim diyorum. kaytardigim zaman vicdanen rahatsiz oluyorum. beni endiselendiren kaygilandiran durumda yukarda dediginiz gibi heryerde var aslinda bu durumlar. yagmurdan kacarken doluya tutulmaktan korkuyorum ama burda da tahammulum sabrim kalmadi. J Jalopi başlangıç: 72.4 güncel: hedef:

Saplanti degil bu lar. Haklisiniz siz. Icinizdeki birikmislik hissi artik tasiyor. Duygularinizi zapt edememeniz bundan. Haksizliga goz yummak cok zordur ve onun vicdani azabi da cabasi. Allah kolaylik versin. Ozel sektorse krediniz bitince ayrilin. Memursaniz malesef ayrilin diyemeyecegim. Kolay kazanilmiyor bu haklar cunku.

tam olarak ekip isi degil. egitim isi diyeyim kabaca. bahsettigim kisiyle ayni isi yapiyoruz. aslinda bu haksizliklar ayricaliklar baska kisiler icinde oluyor. ama onlarin isi bransi farkli diye kendimi gecistiriyorum. ama en azından ayni isi yapanlar arasinda adalet olsa. cunku baska kisiye yapilan her ayricalik benim is yukumun artmasina sebep oluyor. birde kidemim benim daha fazla olmasina ragmen o kisilere verilen ekstra izinler vs gördükçe mutsuzlasiyorum. benim kullanamadigim yillik izinlerimi saglik sebebiyke kullanmak isterken bile zorluk cekerken keyfi haftalarca verilen izinler oldugunu duyunca hazmedemiyorum.

Relax olun demekle olamayacagınızı biliyorum ama olaya cok olumlu bir yönünden bakın - sizi anlayan birileri var is yerinde. Cok insan sizin durumunuzda ve onlara hak veren kimseler de yok... eve geldiginiz an cocugunuzla mutlu olmaya yarını düsünmemeye odaklanırsanız sıkıntınız azalır.

uyudum uyandim ama icimdeki sıkıntıdan kurtulamadim. esim gelsin konusalim diye bekledim.. gec gelecekmis. konusmassam duramayacagim sanirim buraya yazmaya karar verdim. esas sıkıntım is mi desem is ortamindaki insanlar mi desem hayat mi desem. yoksa baslikdaki gibi ciddi ciddi artik saplanti haline mi getiriyorum? bir psikologa falan mi gitsem diye yataktan kalktim. ayni isyerinde 6 yildir bulunuyorum. her turlu haksizliga vs tahammul etmeye calisiyorum. kurumum en cok haksizlik adaletsizlik dönen kurumlardan biri oyle diyeyim. genel olarak beceri yetenekle degil dayi teyze iliskisiyle yürüyor isler. konut kredim var. itiraz etsem cogu sey ya duzelmeyecekti yada en kotu senaryo isimden olabilirdim ve kredim ciddi sıkıntıya girerdi. birde yapim geregi cok tartismayi sevmiyorum. haklı bile olsam uste de ciksam tartisma sonunda mutlu olmuyorum. birde diyorum ya oyle bir kurum ki müdürün bile bazi seylere gucu yetmiyo. bazi insanlarin cirkefliginden o da korkuyor. evet sorunum bazi insanların cirkefligi baskinligi ile isleri hep lehine halletmesi. dolayisiyla benim aleyhime olmasi. bir degil iki degil hep olunca artik birikti. surekli bana haksizlik yapiliyo psikolojisine büründüm. en cok hep ben calisiyormusum gibi hissediyorum. histen ote biliyorum goruyorum. eskiden "ben maasimin hakkini vermeliyim. baskasi beni ilgilendirmez. ben eski isimle su anki isime bakarim. kiyas yaptigimda burasi iyi. maasimin hakkini vermeliyim " derdim. o zaman cocugum yoktu. daha rahat ustesinden gelebiliyordum. simdi cocugum var. hakkimi savunmadigim her an ona haksizlik yapiyormusum gibi geliyor. aslinda ben olmasi gereken bir calisanim diye dusunuyorum. ama digerleri uyaniklik yapinca, ben hep kendimi en cok calisan bulup ayni maasi alinca, artik kaldiramiyorum. hayatim sadece is oldu sanki. is disinda bisi yapamiyorum zaten. yogunlugum artikca, haksizliklari gordukce saplantim artiyor sanirim. bugun benden bi ust olan sorumluya konuyu actim. anladi beni. ortami o da biliyo. ama rahatlamadim nedense. eve geldigimden beri icimde sıkıntı. cunku dedigim kisilere eski mudurun bile gucu yetmiyordu ki. yani allem edilecek kallem edilecek gene benim calisma programim en kotu olacak diye düşünüyorum. zaten o kadar baskin biri ki. isten dogru duzgun anlamadigi halde, hep kendisinin en iyi yaptigini dusunup, kendi kararlarini bastırmaya calisan biri bahsettigim ensesi kalin kisi. ben sanki tek kisiye saplanip kalmisim gibi hissediyorum artik. ama oyle seyler duyuyorum ki yuhh artik bu kadar mi olur diyorum kendi kendime. bu kadar mi açık secik haksizlik olur. detay veremiyorum desifre olmamak adina. her toplanti doneminde cok uzuluyorum. bu konulari aklimdan atamiyorum. hayati kendime dar ediyorum adeta. ve ahh esim. birde o var. kendi esini yapmaya calisiyor. odeme alamiyordu bi suredir. bugun almis. nerdeyse 3 aydir odeme alamiyordu. baya yüklü odeme almis. ama borcuydu harciydi elemana verilen paraydi 3 bin kalmis eline. tek ay degil ama bu para. Düşünün 3 aylik sayılır. baska bi firmadan daha alacak ama ondan bu kadar alamaz. yani o aylik gelirini, 4 bin falan saniyor ama aslinda anca 1500 maas almis oluyo. sigortasi da yok. normal bir ise girse cok daha fazla kazanacak. incik cincik daginik anlattım ama icim oyle sıkılıyor ki. kredim bitince isi birakmak istiyorum. hem illa dedikodu yapmis oluyorum. cunku ayricalik yapilan kisi hakkinda illa biriyle konusuyorum. arkadasimla falan konusuyorum bak su oluyo bu oluyo gibisinden. konuştuklarım da isten. yani hem maneviyatimi kaybediyorum. bu ben degilim. karakterim durusum vs herseyim kayboluyor sanki. ben böyle degildim. bana fayda vermeyen huzur vermeyen is olmaz olsun diyorum amaa esim de hic guven vermiyor nasil olacaksa. surekli endiseli saplantili biri gibi oldum. saplanti mi ki bu?

Bence takıntı olmuş sizde. Biraz relaks olsanız keşke.