İşte benim kaygım da bu yüzden bi nevi, ya hep başarısız olursam,3 sene sonra herhangi bir nedenden dolayı eşimle ayrılmak zorunda kalırsam ya da hayat bu ya eşimin başına bişey gelirse vs. vs. biliyorum kimsenin hicbirseyin garantisi yok ama yine de kendi hayatımla ilgili bazı şeylerde geleceği düşünerek hareket etmek istiyorum, kusura bakmayın benim kaygım aslında hayat

ayaklarının üstünde durmayı elli yaşında becerebilirsen ne olacak W

Ben de şunu anlamıyorum. Şimdi 28 hadi 29 yaşındayım. Çocuk istemiyorum. İleride istersin olmaz, yap koy kenara takımlar sağlamken mantığını öne sürüyor insanlar. Evlatlık almanın, koruyucu aile olmanın biyolojik bir sınırı mı var? 50 yasındayım ve fikir değiştirdim diyelim. Çözüm basit. Kendim adıma konusuyorum. Bir genetik harika değilim. Kusurlarım ve sağlık sorunlarım var. Üremezsem insanlık kaybetmez. Eğer bir gün istersem, herhangi bir çocuğa çare olmayı üremeye yeğliyorum

siz bir işiniz olsun istiyorsunuz galiba. o yüzden bebeği ertelediniz anladığım kadarıyla. tabi bu durumda kafanızı karıştırıyor. ancak bebek sahibi olmak ayakları üstünde durmakla o kadar da ilgili değil bence, o içten gelen bişey bi istek, anaçlık mı artık bilemiyorum. ben ayaklarımın üstündeyim çok şükür ama bende korkuyorum. onun sorumluluğunu almaktan, bakamamaktan. siz önce işim olsun sonra bebek diyosunuz. ama bu nedenden dolayı bebeği ertelemeyın bence. kendini hazır hissetme noktasında da, o hazır hissetme nasıl oluyor bilmiyorum. ben de henüz o aşamaya geçemedim

eşine de üzüldüm açıkcası adam çocuk istiyor, eger evlenmeden önce cocuk istemediğini söylemeseydin ben seni kesin boşardım, çiftler bu konuyu önceden konuşmalı, ha eger önceden uyarmış olmana ragmen bıle bıle evlendıyse şimdi ısrar etmek anlamsız.

Arkadaşlar merhaba, biraz uzun olacak ama kusuruma bakmayin patlamak üzereyim, kafam çok karışık yine, dün eşimle dışardaydik, güzel bir yemek yedik eve dönerken dedim ki hani bana iş bakıyor musun dedim, ne oldu dedim, o da bakıyorum dedi, bende dedim ki 1 senedir hala bakıyorsun, bana net bişey söyle eski işime geri döneceğim dedim, o da bana sen kendini ayarla ben baba olmak istiyorum dedi, hicbirsey demedim, benim 2 tane sartim vardı bilmiyorum belki bahane, biri işe girmeden ayaklarımın üstünde durmadan istemediğimi söylemiştim daha önce, neyse eve geldim, uyuyorum ben dedim, ne oldu dedi, yok bişey yorgunum dedim gittim yattım, bugün gündüz uyandım, sanki birsey olmamış gibi rituel konuşmalarımızı yaptık, annemle dışarıya çıktık, alışveriş yaparken daha önceden tanıdığımız saticiyla konu döndü dolaştı benim evliliğe geldi, işte bana çocuk sordular ben yok dedim, annem diyo işte bizde söylüyoruz istemiyormuş falan filan, işte satıcı adam çocuksuz olurmuymus vs. vs kızdım ama belli etmedim, gelirken anneme kızdım lütfen olur olmadık yerlerde bunun muhabbetini yapmayın dedim, zorla x den bosatmayin beni dedim, sustu annem, bu çocuk mevzusunu geçtiğinde elim ayağım bosaliyor, sıkıntıya giriyorum, kafamda kuruyorum sürekli, kendimi çok kötü hissediyorum, neyse eve geldik ben cok gergindim esim geldi, işte annemlerin evindeki sorunlardan konustuk, ben bi ara lafi ortaya atarak işte bu sebeplerden dolayi çocuk doğurmamak en iyisi gibi bişey söyledim, kimsede bişey demedi, şimdi arkadaslar sorum şu birincisi ben bu durumu yani çocuk istemediğimi tekrar nasıl anlatmaliyim eşime, bu arada eşimden bu isteginden dolayi ciddi ciddi boşanmayı düşünür oldum, ikincisi ise sizce bu sebepten dolayı bosanmam doğru mu?lütfen cevap verin!!!

Bn ikinci cocugumu isteyenlerdenim:)2 yaşında kızım var kızım kucuk diye eşim istemio kendinizi hazır hisset öyle dusun

Allah bağışlasın, inşallah 2. si de olur, Allah isteyen herkese nasip etsin... Benim çocukla ilgili korkularım çok fazla, eşimden yana çok bi sıkıntım yok şu çocuk mevzusu da olmasa, yenemiyorum bi türlü, çocuk la ilgili bi laf geçtiğinde kalbim sıkışıp çarpıntı oluyo kavun kokusu Buraya reklam

BirazDeliyim normal bir düşünce bu illede herkes çocuk sahibi olacak değil ya gerçi BN evli değilim pek sicak baktigim bir oluşum da değil ama bakis acini anlayabiliyorum zaten evlilik büyük bir paylasim ve sorumluluk iki kişinin hayatini birleştirmesi yasam tarzini değiştirmesi yeni gelişen şartlara uyum sağlaması kolay bir süreç değil kaldiki bir de çocuk sorumluluğu iyice bunaltir insanı emin olmadan yapilacak şey değil çocuk haklisin ise oncelik vermekte BN yapamam bir bebeğe bakacak sabir yok bnde ama eşine de su an icin annelik sorumlulugunu istemedigini ilerde isteyip istemeyecegini bilmediğini anlatman lazim aksi taktirde evliliğini catirdayacaktir

İnsanların ne söylediğini umursamayarak yaşayamazsınız. İstediğiniz yada istemediğiniz kimine mantıklı kimine mantıksız gelebilir. Bu onların problemi. Hazır hissetmeden çocuk yapmayın derim bende. BayanCandyCrush Oğlum paşam

Bende ilerde evliligimde cocuk istemiyorum. Daha simdiden evleneyim cocugum olsun diye gezen arkadaslarim var ama ben yapamam. Yani onu karninda tasimak dogurmak emzirmek aci cekmek buyutmek. Bir yere gidersin pesinde kosmak her an elin ustunde olacak felan. Abovv icim daraliyor. Bence 1 sebebide kardesin felan gec dogduysa belki onun zorlugunu gorup etkilenmisiktir.

Çocuksuz evlilik olur benimki gibi hiç istemedim hiçde istemicem yaşımda 35 belli bir yaştan sonra yemiyor zaten

Suani ne hissettigini bi kenara koy. bi 30 yil sonrasini dusun mesela. kizin olmus evlenmis. sen ona gidiyorsun. sohpet ediyorsunuz falan. torunlarin olmus onlarla egleniyorsun. evinde kurulmus bir masa hayal et. cocuklarin damadin gelmis. beraber yemekler sohpetler ediyorsunuz.. bu hayaller sizi tatmin etmiyorsa eger yapmayin. fakat bir teyze taniyorum. cok istemis ama cocugu olmamis. cevresinde yasit arkadaslari kardesleri hep cocuklariyla birlikteyken o bunun eksikligini cok yasiyor. evim bom bos. keske bir yasanmislik olabilseydi diyor. ben cok etkilenmistim o teyzeden. bir canlinin dogmasina vesile olacaksin. buyudugunde ise o senin emeginle yetismis bir cicek olacak. ben bir orkide actirirken bile cok mutlu oluyorum. bu hazzi yasamamaya kendini mahkum birakma derim. Not:tum bunlar mutlu guzel giden bir evliligin varsa eger gecerli

Hayır neden pişman olayım? Ancak sizinle durumlarımız farklı sanırım. Ben çocuk sevmeyen bir insanım. Nefret gibi düşünmeyin, öyle değil zira. Hayatımı, yaşam şeklimi ve düzenimi olduğu gibi seviyorum. Annelik yapma isteğim yok. Ki bu hep böyleydi. Hiçbir zaman çocuğum olsun istemedim, rutin bir muhabbet olur ya sevgiliyle ya da eşle "kaç çocuğumuz olur, adı ne olur" o muhabbetlere bile girmedim. Arkadaş çevremizdeki çocuğu olup mutsuz olanları gördükçe de iyice soğudum. Mutsuz olma sebepleri çocuklarıydı bu arada. Siz neden istemediğinizi bir anlamaya çalışın. Gerçekten mi istemiyorsunuz yoksa 3-5 sene mi istemiyorsunuz bir oturtun. İçten içe istiyorsanız ve bunun farkında değilseniz evet; pişman olursunuz.

Ben zaten çocuk isteğinin nasıl olduğunu, insanların nasıl bir özlemle çocuk yaptıklarını hiç anlamamışımdır. 2 yıl oldu evleneli, gram istek yok; hiç de olmadı.

Benim gibi düşünen birilerini görmek gerçekten güzel ama benim eşim bosanalim diyebilir bende engellemek istemiyorum fakat bu konu çok etkiliyor beni, herkes pişman olacaksın diyor, işte bi arkadasim 34 yaşında menopoza girmiş onu söylüyorlar, sizin peki şu an durumunuz nedir, mutlu musunuz?keşke dediğiniz bir durum var mı

Ben çocuğu düşünmeye fırsat bulamadan hamile kaldım. Düşünmem gerekseydi yapamazdım herhalde, cesaret edemezdim. Şimdi 2. Çocuk kesinlikle düşünmüyorum. Bunun ekonomik, siyasi tarafları var elbette ama en baskın sebep ekolojik sebepler. Dünyadaki kaynaklar belli ve biz insanlar bu kaynaklar sınırsızmış gibi çoğalıyoruz. Bu kadar çoğalmaya gerek yok bence. Birde son dönemlerde sürekli yenisini aldığımız iğrenç taciz haberleri beni herşeyden korkutur oldu. Çok karamsar gelmiş olabilir yazdıklarım ama gerçekten yapabilirim diye düşünmeden çocuk yapmak zor artık.

Bu zamanda yada yakın yıllarda oluşan kadın düşüncesi hep bu. Geç evlenmek isteyip çocuk düşünmeyen ya da sadece 1 çocuk yapmayı tercih eden kadınlarımız çok. O yüzden durumunuzu normal karşıladım.

Canım bende senin gibi hissediyorum 2 sene 4 ay oldu evleneli. Bir an geliyor istiyorum sonra hemen yok istemiyorum diyorum. Eşim istiyor ama beni bekliyor ne kadar bekler bilemem. Etraf baskı yapıyor. Elalem istiyor diye mi yapıcam hayır ben istediğimde yapıcam dedim kendime. Kendini sorguladın mı hiç? korkuların ne benim maddi korkularım var etraftaki deli gibi bağıran çocuğunu döven kişiler gibi olmak istemiyorum. hatta çocuk yaptığına bin pişman ama dönüp bana sen ne zaman çocuk yapıcaksın sorusunu soranlardan asla olmak istemiyorum. Çünkü biliyorum çocuk sabır işi ve ben sabırsızım ne yazık ki Çalışarak annelik yapamam diye bir düşüncem var evde onun terbiyesini tek bir kişi vermeli taraftarıyım. Çalışmayınca maddi sıkıntı devreye giriyor yine arada kalıyorum. İşte sabır işi biz hazır olunca sabır da gelir herhalde... O zaman maddi manevi yükü taşımayı göze alırım. Rabbim hayırlısını versin ve asla istemiyorum deme hazır olunca yapıcam kısmetse de Allah aratmasın sonra..

Bende bekarken hiç çocuk istemeyenlerdendim hatta evlendigimizden çocuk istediğimde sizin gibi git geller yaşadım ve her çocuk isteyip adım attığım da ya hamile kaldıysa şeklinde korktum ama eğer çocuk isteyecekseniz bunu ertelemeyin yoksa sonra benim gibi 3 yıl geçmiş çocuğunuz olmamış ve olmuyor olursunuz bir bakarsınız menapoza giriyorsunuz hiç hesabında yokken... ayrıca anne olmayı istemeyen bi bayan düşünemiyorum Allah her bayanın yaratilisinda merhamet ve annelik duygusunu fıtratına yerleştirmiş istemiyorum diyenler istiyor ama korkudan bunu kendine itiraf edemiyorum CatlakB ALLAH'ım Hakkım da Hayırlısı tek ayak

Çevre baskısından soyutlayın kendinizi. Belki de iş sıkıntısı yüzünden bunalmışsınızdır ve bu düşüncelere sürüklenmişsinizdir. Elbette çocuğunuz olsun istersiniz ama bunu başkalarından fikir alarak yapmayın. Tamamen hazır hissettiğinizde zaten akıl danışmazsınız, belki süpriz olarak gelir.

Ekonomik olarak ozgur olmadan veya kariyer anlaminda kesin bir baslangic yapmadan cocuk sahibi olmak istememenizi anliyorum cunku cocuk olunca herhangi bir ise girmek veya bir meslege baslamak uzmanlasmak falan daha zor olacak yasiniz ilerledikcede is bulma sansiniz azalacak. Mantiken dusuncenizin temelini anlayabiliyorum muhtemelen bebek konusunda isteksiz degilsiniz ama korkulariniz var kendinizle alakali henuz halledemediginiz seyler var belki bu konulari halledince daha kararli olabilirsiniz. Hic bebek istemiyor olmaniza kimse karisamaz ama esinize bunu evlilik oncesi soylemediyseniz onun baba olma sansini elinden alma hakkiniz yok, ama bana kalirsa bu tamamen sizin kendinizi gerceklestirme surecinizin bitmemesiyle alakali. Bunu sokaktaki normal insanin yada kv veya akrabalarinizin tamaminin anlamasini beklemeyin. Cunku insanlarin kafasinda kadinla erkek evlenir ve cocuk yaparlar bunun disindaki tum durumlar anormaldir.

Siz cocuk istemiyor degilsiniz ki. Beklediginiz bazı şartlar var sonra cocuğa olabilir gözüyle bakıyorsunuz. Ayrıca hayatının hiçbir döneminde çocuk istemiyorsan bunu evlenmeden eşinle konuşmalıydın. Biz evlenmeden çocuk istemiyoruz diye anlaştık baştan hatta eşim çok katı bu konuda. Ben bir dönem mecburiyetten bebeğe ısınmaya çalıştım, alışmaya çalıştım, sevmeye çalıştım ama olmadı işte. Bende anne olmayı düşünmüyorum. Bir kediciğim var ^^

Seni doğum yapmış hiçbir insan yadırgamaz.. Çünkü haklısın kolay kaldırılabilir bir şey değil..

Rezil bir çocukluk ve gençlikten sonra asla istemeyenlerdenim ve olmaması için ciddi dua edenlerden. Sıkıntılı hayatın istenmeyen ikinci çocuğuyum. her defasında yüzüme vuruldu. Maddiyattı sıkıntısı olmasaydı nasıl olurdu bilmiyorum ama tüm yaşadıklarımın etkisi midir ya da hiç annelik güdüm olmamasından mı, istemiyorum. Yaş 34 evliyim. demir6133

Ben de 2. bebek için aynı siz gibi git gel yaşıyorum. Maddi durum ya da hakkıyla bakabilir miyim korkusu değil yaşadığım. Tamamen siyasi durumumuzdan endişeliyim. Hatta bazen kızım için bile üzülüyorum. Sırf bebeğim olsun diye böyle bir dünyaya çocuk getirir mi insan? Onu koruyamamaktan endişe ediyorum. Diğer üyelerin de de dediği gibi karar vermeniz lazım. Bebeği hiç mi istemiyorum? Yoksa şimdi mi istemiyorum? Bu kararla birlikte hayatınıza yön vermeniz daha kolay olacaktır. Allah hakkınızda en hayırlısını versin.

Çocuk konusu toplumun olmazsa olmazları. is arkadaşımın berbat bir evliliği var. Maddi manevi çok kötü bir evlilik hergun boşanma konuşuyor. Buna rağmen 2 Çocuğu istiyor. Benim çok güzel giden bir Evliliğim var, ona cok güzel bir aile hayati verebiliriz ama olmuyor olmama düşünce bile yokken ve en iyi embriyo oluşurken 3. negatifi aldım yakın zamanda. İşin kötüsü başlarda olsa da olur olmasa da psikolosijindeyken sanırım yaşla ve negatif denemeler le artık daha çok istiyorum gerçekten anne olmayımı istiyorum yoksa tüp bebek ten dolayi hirsmi yaptım bilmiyorum. Çünkü normalde Çocuk yapmak ona iyi bir gelecek verip çok mutlu bir çocuk yetiştirmenin zor hatta bencillik olduğu dusuncesindeyim.

Ben varım. Çocuk istemiyorum ve sanırım hiç de istemeyeceğim çünkü 6 yıllık evliyim. Benim sebeplerim de çevre koşulları.. Bazen terör tek basına yeterli bir sebepmiş gibi geliyor. Bir de eğitim alanındayım. Fazla bilmek, çevreye sürekli eleştirel bir gözle bakmak, standartları çok yükseltiyor. Bir de malum sizin cok iyi çocuk yetiştirmeniz yetmiyor. Çevreden izole edemeyeceğiniz için.. Öncelikle anne baba eğitimlerinin arttırılması lazım.

Olabilir tercihtir. Yalnız dikkat et ayaklarının üzerinde durduğunda menapoza girmiş olma. eylul2807 Supermom Anneler

Merhaba,33 yaşında 4 yıllık evliyim, üniversite mezunuyum ama bir işime yaramiyor, kpss ye girdim olmadı, üniversiteyi bitirene kadar özel sektör de çalıştım, sağlık sebebi ile ayrildim isimden, çalışmıyorum şu an ama iş ariyorum, eşim ve etrafımizdaki herkes benden çocuk beklerken ben istemiyorum, çocuksuz evlilik olamaz mı, ben kendimi hiç anne olabicekmisim gibi düşünmüyorum, eşim çok istiyor ama ben ona kendimi hazır hissetmediğimi söyledim, soranlara da daha zamanımız var diyorum, bazen istiyor gibi oluyorum sonra yok olmaz diyorum, eminim buradaki bir çok kadın da benim düşüncemi onaylamayacaktir ama ben kendi ayaklarım üzerinde durmadan çocuk sahibi olmayı düşünmüyorum ve gerçekten çocuk sahibi olmak beni çok korkutuyor, benim gibi düşünen, bu durumu yaşamış ama sonradan pişman olan arkadaşlar varsa ya da bu şekilde düşünmeme beni iten sebebin ne olduğunu anlayabilen arkadaşlar varsa fikirlerini paylaşabilir mi?

Bendeki cocuk istegi de hep kotu gecen cocuklugumdan kaynaklaniyor. O kadar mutsuz bir cocukluk, genclik ve sonrasi yasadim ki "mutlaka cocugum olmali benim" dedim. Mutlu, huzurlu küçük insanlar etrafimda olsun istedim. Bilemiyorum belki bu düşünce de yanlistir.

Niye hic anne olabilecek gibi düsünmüyorsunuz? Bazen istiyorum diyorsunuz.. sonra akliniza ne geliyor da vazgeciyorsunuz? Korkulariniz hangi yönde? Hic cocuk sahibi olmak istemiyor olsaydiniz ozaman korkuyorum veya arada istiyorum gibi celiskili durumlar icerisinde olmazdiniz.

Bence çocuksuz evlilik olur neden olmasın ama ülkemizde bu konuda anlayis çok farklı. Ancak iyi düşün ve karar ver çünkü kadınlar 35 yaşından sonra riskli gebelik durumuna girerler.

İstememen gayet normal de yaşın genç değil inşallah ilerde istediğin Zaman çocuğun olur hemen, etrafımda çoğu insan kardeşim dahil çocuk için uğraşıyor

Hic ama hic bebek istemedigim hem de beklemediğim bir an da hamile kaldım. Öğretmenim yuksek lisans yapıyordum. Hamile olduğunu öğrenince garip duygular içindeydim. Bir çocuğum olacak asla üzülmeyeceğim dedim ama hic hazır da değildim. Çocukları da sevmem bir çocuk nasıl bakılır zerre bilgim yoktu :)) Sonra 9 ay boyunca sürekli kitaplar okudum evladimi iyi yetistirmek için.. hala da okuyorum. O doğdu. Dünya değişti. Ben değiştim :) bir gülüşü evrene bedel bi varlık ortaya çıktı.. bir kadının yaşayabileceği en güzel duygu. Daha ötesini düşünemiyorum. Akademik başarılarla dolu bir hayatım oldu. Hukuk okumaya başladım bebegimle birlikte. Sahip olduğum başarıların hic biri bebeğinin bir anne demesindeki mutluluğu vermedi bana :) İyiki nasip olmuş. Çok şükür... rabbim sağlık sıhhat versin bütün cocuklara... isteyen herkese de bu mükemmel duyguyu yaşatsın. Değer. İnanın değer...

Bizim memlekette soylenecek sey mi bu? Bosanmak uzereysen bile giderayak hamile kalman lazim. Maddi durummus cocuga nasil bakacagimmis bosverip "dunyaya gelen buyuyor" diyeceksin. Oyle cocuk yapmayi istememe gibi bir luksun yok Ama suna karar vermen lazim. Hic cocuk istemiyorum mu, gelecekte istiyorum mu... Kadin vucudu belli bir yastan sonra kendini naza cekiyor biliyorsun. Ona gore bir plan yap bence.

Boşver milleti Doğunca onlar mı bakacak sanki Çocuk sabır işi, hazırım diyen bile zorlanıyor. Bence de ertele. Z

Tabiki karar senin ama esinde istiyormuş Bunu da göz ardı etme sonuçta ara ara istiyorsun ve sende biliyorsundurki 3 5 sene sonra gebelikte risk olusma basliyo gbi herseyi düşün ve kararını ver tabi en mutlu olacağın şekilde... umarım senin için en güzel kararı verirsin ii günler

Kesinlikle şu ortamda kim çocuğunu herşeyden korurum diyebilir ki, aslında sizin de dediğiniz gibi ebeveynler daha bilinçli olsa cinsiyet ayrımı yapmasa ne güzel olur

Çocuk düşünmeye hiç fırsatım olmadı eşimle kısa süren flört dönemimde çocuk konusunda tek dediğimiz eğer birgün çocuk yapmaya karar verirsek bile evlenince iki sene dolmadan asla çocuk yapmıcaz hayatımızı yaşıcaz. İsim falan hiç düşünüp hayal kurmadık ki bana çocuk çok uzak geliyordu. Evlendim ve bir ay sonra hamile olduğumu öğrendim. Tabi önce şoku atlatmam kolay olmadı. O an öğrendiğim gün şaka gibiydi ve yok ya bu normal gebelik değildir boş gebeliktir falan diye düşündüm. Ama şuan iyi ki de bebeğim olmuş diyorum eğer evlenince hemen olmasaydı eminim isteyerek yapmış olsak 2-3 yıl belki daha fazla zaman sonra hamile kalırdım. Ya da çevremdeki arkadaşlarımda çocukları görüp korkup yapmamayı bile düşünebilirdim. Eşime çok aşık olduğumu daha fazla kimseyi onu sevdiğim gibi sevemeyeceğimi düşünürdüm fakat evlat sevgisi bambaşka ve asla yaşamayan bilemez. İyi ki de hemen olmuş ya onun bir gülüşünün verdiği mutluluk, annem diye boynuma sarılması bu dünyada bana hiçbirşeyin veremeyeceği mutluluğu veriyor. O anneeeemmm diye sarıldığında mutluluktan göğüs kafesim şişiyor gibi oluyor ya bambaşka bişey içim içime sığmıyor. Yani tabi ki de herkes bebek isteyecek ve evlilik sadece çocukla olur diye birşey yok öyle olsa çocuktan sonra nikah kıyılırdı :) Fakat tavsiye eder misin derseniz kesinlikle evlat sevgisini yaşamadan bilemezsiniz bambaşka bir şey bu iyi ki kendimi bu mutluluktan mahrum etmemişim... İstememek sizin doğal hakkınız evet ama eşinizin istemesi de en doğal hakkı. Umarım en kısa zamanda ortak bir noktada buluşursunuz.

evlendiğim zaman bizde hemen istemedik. kv her hamile kalanı gelip söylerdi. falan hamile filan hamile diye. hiçte ilgimi çekmezdi. istediğim zaman benimde olur düşüncesi vardı çünkü. bende atanıp sonra istiyordum.1 sene geçti. bebek istedik. hamile kaldım. ikizmiş hemde. düşük oldu.5 yıl boyunca çalmadığımız kapı kalmadı.4 tüp bebek denemesi aşılama hiçbiri olmadı. ayrıca atanamadım kılpayı herseferinde. en sonunda 5. tüp bebek denemesi için randevu aldık. o sırada bebeğim kendiliğinden geldi.7 aylık hamileyken sınava girdim.1 yaşındayken atandım. bebek sevgisini tatmak istersen birgün şayet olmazsa en acısı bu olur. geçen yıllarına yanar durursun. şayet hiçbir zaman anne olmak istemiyorsan bildiğin gibi takıl. kimseyi takma. kim ne derse desin. hayat senin. A

eğer o çocuğa sevgi veremeyecekseniz çocuk yapmayın. ama elli yaşına geldiğinizde çocuk derseniz çok geç olur

Şu an evli değilim gerçi ama evlensem de çocuk konusunda şimdiden tereddütteyim. çok muhteşem yetişmedim ve onu nasıl yetiştireceğşm kaygısı, becerebilir miyim bilmiyorum daahası kendimi yok etmekten korkuyorum daha yapmam gereken çok şey vr yaş geçiyor yanı sıra ülkeye savaş gelirse ya... amaan ne bileyim hele bir evleneyim bir daha düşüneceğim ama bildiğim bir şey varsa çocuk yetiştirmek gerçekten çokçok zor olmalı... cennet anaların ayakları altındadır sözü boşuna değil

olur mu bulunmaz genlere sahibiz boşa mı gitsin :) mazallah insanların soyu kurur her şey bi yana da şu evlat sevgisi nedir nasıldır gerçekten merak ediyorum. sevgi dolu bi insan olduğumu düşünürüm. sevme kapasitemin tamamını kullanıyorum mesela şu an sevdiklerim için. kapasitem mi artıcak ne olacak merak ediyorum hakikaten. evdeki kediyi kuşu seviyorum. ana babamı seviyorum. arkadaşlarımı seviyorum. eşimi çok ama çok seviyorum. sanırım çocuk bunların toplamından bile çok seviliyomuş. ama ben sevme ya da sevilme ihtiyacı duymuyorum daha fazla. üstelik karşılıksız sevme olayı da yok. belki anne karşılıksız seviyodur da evlat öyle değil bence, hadi kötü bi anne ol bakalım evlat seviyo mu seni? çocuk olunca seversin olayı da saçma geliyor. bdv "annem beni x yaşıma kadar dövdü, annem beni sevmiyor, annem kardeşlerimle beni ayırıyor" gibi konularla dolu. ee çocuğunu terk eden binlerce insan da olduğuna göre doğurunca gelmiyo heralde bu hisler valla bazen düşünmekten kafayı yiyecek gibi oluyorum. çok isterdim böyle düşüncelerimin olmamasını. ya da biyolojik saat çalacaksa çalsın yaş oldu 26 milletin 18 yaşında doğurası geliyo bana neden bişey olmuyor?

Elalem denen bir topluluk var ya bıktım onlardan. artık ciddi ciddi size ne bundan diyorum. etraf için değil ama nacizane bi tavsiyem var, tabikide Allah bilir vermicekse vermez, vercekse 50yaşında bile verir ama, kadınların yumurtlama mekanizması yaş ile malesef sorunlar çıkarabiliyor. plan program yaparken lütfen bunuda göz önünde bulundurun. doktor kontrollerinizi ihmal etmeyin yumurtlama takibini sık sık yaptırın, yumurta kaliteli oldukça zamanınız var demektir. ama istemiyorsanızda kimse zorla bişey yaptıramaz

Bende senin gibi 2.5 yıl erteledim çocuğu sonra istedim 1 yıl olmadı çocuğumuz. 1 yılın sonunda tedaviyle hamile kaldım. Bugün eşimle konuştuk keşke ilk yıl yapsaymışız çocuğu diye. Çok güZel bir duygu. 2.5 yaşındalar Rabbim isteyen herkese nasip etsin.

Çocuk sahibi olmak veya doğurmak isin en kolay yanı ama yetiştirmek terbiye vermek ömrün yettiğince sorumluluğunu üstlenerek iyi bir evebyn olmaya calismak çok çok zor, uç çocuğum var dördüncüye hamileyim cocuklarimi çok seviyorum her anne gibi, yaslarida küçük peşpeşe olunca birde çok zorlaniyorum ama biliyorum ki ne kadar zorlansamda aslinda şuan en rahat yillarim çünkü gelecekte şuan ki gibi onlari koruyup kollayamam beni ne kadar dinlerler, verdiğim terbiyeyi ne kadar alirlar bilemem... demem oki evlatlami evlatsizliklami imtihan daha zor deseler evlatla olan derim cidden anne babalik dünyanın en zor mesleği ve siz siz olun kendinizi bu zor mesleğe hazir hissetmeden çocuk sahibi olmayin... umarim icinizi sahada karartmamisimdir... diş etkenlere de kulak tikayin evladinizi yetiştirecek olan sizsiniz o kişiler değil, esinizlede bu konuyu konusun kendi babaliga hazir hissetsede aslında annenin çocuk üzerinde rolü daha çok olduğu için çoğu sorumluluk sizin olacak ve kendinizi bu sorumluluğa hazir hissetmeden çocuk istemediğinizi esinize kesin bir şekilde dillendirin bence

Çocuk sahibi olmak zorunda değilsiniz. Ama eşiniz de siz çocuk sahibi olmak istemiyorsunuz diye çocuk sahibi olmamak zorunda değil. Ben bu konuda hep kararın kadında olması gerektiği yönünde düşünüyorum. Çünkü ülkemizde çocuktan çok büyük ölçüde kadın sorumlu. Ama eşiniz çocuk istiyor. Sizse en azından şimdilik istemiyorsunuz. Ve evet bu sebeple gayet boşanılır, isteklerinizi uzlaştıramazsınız. Sırf eşinizin gönlü olsun diye çocuk doğurmak zorunda değilsiniz, çünkü bu bütün hayatınızı etkileyecek bir karar. Ama belki de hiç çocuk olmayacağınızı en azından bunu düşündüğünüzü bilse eşiniz belki de sizinle evlenmeyecekti. Bu sebeple eşinizle konuşun, eğer yok ben çocuk istiyorum diyorsa ve siz hala istemiyorsanız, ayrılmanız daha hayırlı olur.

Konu sahibi yerine ben düşündüm hayal ettim de hiç öyle kalabalığa gelesim yok benim kafamdaki düşünce de deniz ya da orman yakını bahçeli bir evde eşimle beraber yaşlılığımızı geçirmek zaten işim gereği 68 yaşına kadar çalışıyorum o zamana kadar hala ölmezsem eşim de ölmüş olursa yaşıtlarımın olduğu bir huzur evi demiyim de dinlenme tesisine taşınıp anılarımı yazarken ölmek iyi olabilir.

Milletin sağın solun lafını umursamayın ama eşiniz ne olacak peki, o istiyormuş.

33 yaşınıza kadar neden iş-güç durumlarınız oturmadı ben onu anlamadım. Sağlık sorunları yüzünden mi? Ya da özel sektör istemiyorum deyip deyip KPSS konusunda da başarısızlıklar/sorunlar yaşayanlardan mısınız? Benim öyle bi tanıdığım var mesela, kadın 32 yaşında halen daha KPSS'ye giriyor, özel sektörü de istemiyor ama elde var koca bir sıfır yani. Yaşıtları özel sektörde yönetici pozisyonlarına kadar geldi, o hala KPSS.

Ben önce sorumluluk sahibi olduğunuzu gösteren düşünceleriniz için sizi kutlamak istiyorum. Bizim toplumumuzda ve diğer üçüncü dünya ülkelerinde maalesef çocuk büyütmekle çocuk yetiştirmeyi aynı sanan bir zihniyet var. Çocuğu ağaçta kendi kendine büyüyen bir meyve olarak görüyolar. İşte bu yüzden de etraf sapık tacizci hırsız tecavüzcü katil dolu. Bu insanlar büyümüş ama yetişememiş insanlar olmalarından dolayı böyleler. Doğuruyolar binlerce sorunu olan evliliklerinde üçüncüyü beşinciyi.. Eee para yok, ailede her türlü pislik var şiddet, saygısızlık, güvensizlik vs vs.. Yahu çocuk senin neyine. Sen aç karnını doyuramıyosun ki demek istiyorum böylelerine. Bu tip insanlar kendi bataklarına zavallı masum çocukları da ortak ederek o batağın içine çekmekten başka bişey yapmıyolar... Bugün evrim akının ev kuşu programı vardı. Adam mezarlıkta mezar bakıcısı bitane rutubetten kokuşmuş evde yaşıyolar evde köpek bağlasan durmaz adamın geliri yok kadın zaten çalışmıyo evde.. Ama tahmin et?6 çocukları vardı ve kadın daha hamileydi sanırım. Bu resmen suç yani. Bu tür sorumsuzluklar çocuklara karşı işlenen suçlar kapsamına alınmalı. Resmen çocuğu evde kedi bakmakla fasülye yetiştirmekle aynı şey olarak gören insanlar bunlar. Bu yüzden eğer bi insan oturup düşünüp maddi/manevi yetersiz olduğuna inanıp bir çocuk dünyaya getirmeyi daha sonraya erteleyebiliyosa ya da vazgeçiyosa zeka olarak milyonlarca insanın önündedir bana göre.

şekerim bizim burda hem kapanan bir konu var, çocuk sahıbı olmayı istememek diye çok eski bir konu benım konu, şimdilerde çocuksuz mutlu kadınlar konusu var, marilyn monroe

Bu lafın o kadar dogru ki. Okulda ogretmen arkadaslarla cok samimiyiz ufak bir okul. Onlara biraz bahsetmistim evliligimdeki problemlerden. Belki bosanabilecegimizden falan. Yaa haala bebek yap diyorlar ikide bir. Ben mutsuz evliliğe ikinci bi bebek yapmam neden yapayim ki diyorum. Oyle degil işte sana kalacak olan cocuklarindir. Kizinin bi kardeşi olsun. Diyorlar. Bunlar da OGRETMEN

esin istiyorsa orta yolu bulup yapman gerekecek.. Cocuk cok onemli bir karar. Mesela ben gezip tozmak için gelmisim dünyaya derim hep ama Iyiki dogurmusum canim o benim. Suanki yaşam amacim. Biraz büyüyünce onunla da gezip tozacagim hayalleri kuruyorum.. hayatin renkleri bence cocuklar. Ama koruyabilecegimiz ve guzel imkanlar sunabilecegimiz sayida yapmak gerekiyor. Ben tek cocuktan yanayim.

Arkadaşlar öncelikle hepinize tek tek çok teşekkür ederim beni yalnız bırakmayıp düşüncelerinizi paylaştığınız için, daha detaylı anlatmak gerekirse evlenmeden önce öyle çocuk isteyip istemediğimizi hiç konuşmadık, sadece ilerde olursa çocuğumuzun adı şu olsun falan dedik bir iki, onun haricinde detaylı konuştuğumuz bi zaman olmadı, evlenene kadar karşı değildim çocuk fikrine ama ne olduysa bilmiyorum ben kpss ye hazırlanırken hep bunun stresiyle sınava girdim, eğer olmazsa herkes benden bir sonraki sene bebek bekleyecekmis gibi geldi, gerçi herkeste hep bi beklenti vardi, hissediyordum bunu, kv degil ama görümcelerim eltim hep sorarlar yapin artik diye onları kırmadan cevap veriyorum ama çok daralıyorum, kpss olmayınca daha önce çalıştığım 13 senenin yoğunluğuyla ve hep sinavlarla devam eden hayatımda 1 sene dinlenme kararı aldım ama hep ne olacağım korkusu vardı içimde, bir iş sahibi olmadan kendi ayaklarım üzerinde duramayacagim anlayışı bende 17 yaşımda çalışmaya baslamamla başladı sanırım, hep zoruma giderdi babamdan para almak, geçim sıkıntısını dibine kadar yaşadım çalışana kadar, zor ve problemli bi çocukluk geçirdim anlayacağınız ve babamın da hep kendi ayakların üzerinde durmalisin, okumalisin, eşinin eline bakma demesi hep aklımdaydı, bilmiyorum belki annemin ev hanımı olup hep çile çekmesine de kaynaklanıyor olabilir, çözememiyorum yani, ben eşime çok düşkünüm, ailemden görmediğim ilgiyi, sevgiyi, şevkati onda yaşadım, bende ona karşı öyleyim, çevremdeki arkadaşlarım sanki çocuğun gibi bakıyorsun diyor, aslında ben çocuk istemiyorum ama zaman zaman onun ne kadar çok istediğini, başkalarının çocuklarını çok sevdiğini görünce içim sızlıyor o zamanlar istiyor gibi oluyorum, diyorum ki bu adam baba olmayı hakediyor ama sonradan bana yardımcı olmayacağını düşünerek yani söyle söyleyeyim ailesinden gördüğü paşa oğlum tavrından dolayı bana yardımcı olmayacağını düşünüyorum ve vazgeciyorum, çok uzun oldu kusura bakmayın lütfen

32 yim 2 yıl olucak evliyim şükür çok iyi bi evliliğim var ama çocuk istemiyorum. Ve sizin de istememeniz normal nasıl ki istemek normalse. Türklerde bu çocuksuz evlilik mi olur kafası bunu çok net gözlemledim. Çok da güzel oluyor valla. Bir ömür o sorumluluğu alamam ben bir iki yıl değil ki. Çocuk bakmak çok zor insan kendine bunu niye yapar ki diyorum, asla anlayamıyorum.

Vallahi cnm senin yasin zaten geçiyor hemen yap bence biyolojik saat işliyor daha ne kalmış 35 e. benim 6 yıl sonra oldu kizim bir yaşına girdi hemen bu sonbahar ikinciyi düşünüyoruz inşallah hemen olur. bu arada 35 im ve çok korkuyorum bebeğim sorumlu olur diye. yaştan dolayı allah korusun tabi. çocuk dünyadaki en güzel şey bence. yaşamadan bilemezsin cooookkk harika birduygu anne olmak ve kızımı facede paylaşmak bayılıyorum paylaşmaya. esinde istiyorsa hiç durma bence... . push ; kendinehas Kadrolu

Bende o aşamadayım evleneli temmuzda 5 sene olucak ama istemiyorum bir türlü. Ben 25 yaşındayım ama ömür boyu istemiycekmişim gibi hissediyorum. Benim eşimle zaten problemlerim var, beni o da çok soğuttu bebek kavramından. Benim eşimde çocuk istiyor ama ben istemiyorum ben onu boşamasamda yakında bu sebebten o benden boşanır diye düşünüyorum.

Ben de cocuklara son derece mesafeli bakan, asla dogurmak istemeyen bir insanim. Ama Türk nufusuna katkida bulunmak icin, milletime duzgun bir birey yetistirmek icin kurtaj olmadim. 9-10 tane dogurup kendilerini kontrolsuzce arttiranlara karsi ne kadar etkisi olur bilmem ama. Tek cocuklu kalacagim, baska dogurmayacagim, aile ortami ve maddi imkan sunabiliriz ogluma. Isimi birakmiyorum tabii ki, oglum neyse isim de o. Ikisine de emek verecegim ve veriyorum.

çocuksuz evlilik olur olmaya da, eşinizin sizden tamamen farklı düşünüyor olması sorun, dışarıda kalanların ne dediği hiç önemli değil. Z

Keşke herkes çocuk yapmadan önce sizin gibi ölçüp tartsa..

ben de 4.5 senelik evliyim sadece çok nadir zamanlarda çocuk düşüncesine ılık bakıyorum :) sıcak da değil hormonlarımın etkisi geçince istek de geçiyor yaşım 26 eşim 2 sene süre verdi geçen gün konuşurken 2 sene sonra isteyeceksin di mi diyor. içimi şişirdi afakanlar bastı o öyle deyince 2 sene sonra da ister miyim bilmiyorum ya bıktım milletin facebook sayfamda çıkan çocuk fotoğraflarından böğğ geldi girmiyorum facebooka bile başka bi hayat benim istediğim

Yangına körükle gidilmez ama benim eşim kaç yıl geçse de çocuk istemeseydi, ben ayrılırdım. Çocuk için evlenmedik, çocuğu olmasaydı sağlık sorunlarından dolayı, kader der kaBullenirdim ama ortada engel yokken benim çocuk hakkımı elimden almasını kabul etmezdim. Çocuk çok güzel bir nimet, hem hayatını yaşarsın, hem çocuk büyütürsün, kolay değil ama zahmetsiz rahmet olmaz. Fakat aynı şey senin için de geçerli, sen kesinlikle istemiyorsan o da sana zorla yaptıramaz. Artık aranızdaki sevgiye kalmış, biriniz hayalinden vazgeçecek ama dikkatli olun, ayrılmayıp seneler sonra senin yüzünden böyle oldu diyerek, birbirinizi suçlayarak da aşkınızı tüketebilirsiniz. Ama çocuk konusu öyle aman olmayıversin denilecek bir konu değil, eşiniz de haksız değil.

Zaten o güzel duyguyu insancıl duygulara sahipsen tadabiliyorsun, bir canlı hayata getiriyorsun onun yetiştiriyorsun sanal bebekler vardı bir ara o gibi değil ki bu. Çocuğunu her gün dövebilecek bir insam zaten işim güzelliğini tadamaz ve hak etmiyordur bir çocuk dünyaya getirmeyi..

Sevme kapasitesi ile ilgili değil işte.. Çok güzel açıklamışsın. Çocuğun olsa seversin de çok seversin şüphe yok ama endişe, iyi yetiştirme kaygısı, bazen elinden gelenin en iyisini yapsan dahi yetememe ihtimali.. Bunlar akla gelince ne gerek var diyor insan. Neticede bir gün istersem sadece çocuk yetiştirmek için isterim onu. Mahalle baskısı, popüler kültür, kapitalizmin çocuklar için dönen acımasız çarkları, yaşlılığı yalnız geçirme korkusunun verdiği bencilce hisler, cehalet, kocayı köle yapma gayesi.. Maalesef çoğu Zaman bunlar da sebep olabiliyor çocuk yapmak için bizim toplumumuzda.. Kişisel menfaatlerden azade hislerle çocuk yapsa herkes burcubahar0635 ın dediği " çocuk yetiştirilse" bu toplumun rengi değişir.