yaşım küçükken çok iyi sır tutardım, yaşım ilerledikçe bildiğim bir sırrı o sırla ilgisi olmayan birilerine anlatmaya başladım. sanki böyle yapınca ortak bir paylaşımımız oluyormuş gibi geliyordu. şimdi öyle bir durumdayımki birinden bişey duyduğumda hemen bunu kime anlatabilirmki diye düşünüyorum, yüzyüze konuşuyorsam biran evvel gitsede anşatsam birilerine diye düşünüyorum, gittiği gibide ya hemen arıyorum ya da koşa koşa anlatmaya gidiyorum. yengeç burcuyum burcumun özellikleri arasında dedikodu sevmek, çok konuşmak ama ben bukadarını istemiyorum. bazı zaman bazı kişileri buyüzden kırdığım bile olmuştur. herdefasında birdaha konuşmayacam diye kendime sözler veriyorum ama hiçbir sözü tutamıyorum. artık buyüzden bir psikologla konuşmayı düşünüyorum. yardım edin arkadaşlar kendimi nasıl frenleyebilirim bu konuda ne yapmalıyım?

yokmu bi yorumu olan arkadaşlar akandeniz herşey güzel

alışkanlık olmuş resmen.. dedikodu denir buna açık açık... valla başın belaya girmeden bi yol bulmak lazım haklısın.. yoksa ileride yalnız kalabilirsin... suya anlat derler eskiler...

psikoloğa görün istersen benimde çevremde vardı öyle bir abla, bulunduğumuz yerde o zaman psikolog yoktu kendisi dinini bilen bir insandı aklına öyle şeyler geldiğinde ayetel kürsü okuyormuş bir süre sonra kendiliğinden unuttu, yendi alışkanlığını