Aaaaa çok şaşırdım şu anda.. ben de aynen özellikle son zamanlarda hiç bir telefon çağrısına cevap vermiyorum. iş başvuruları yapmıştım muhtemelen oralardan arıyorlar ama telefon çalıyor, elimde telefon ben ona bakıyorum o bana bakıyor. Açmıyorum. Açasım yok. Arkadaşlar arıyor yine açasım yok. Geri de dönmüyorum. İşten ayrıldığımdan beri evden de kapı dışarı çöp çıkarmaya bile gitmiyorum. eşimden başka kimseyle görüşesim yok. depresyon desem depresyon da değil. bu sefer çok farklı bi ruh halindeyim. hiç bişey yapasım yok, eskiden çıkar saatlerce gezer alışveriş yapardım, yerdim içerdim, arabayla çıkıp şarkı söyleye söyleye istanbulu turlardım, arkadaşlarıma uğrardım... şimdi herşey çok anlamsız, çok zor geliyor sıkıcı geliyor gözümde büyüyor. işin garbi keyfim de yerinde yani ne bu haller anlamadım. İçe kapanmak mıdır bu? ay_82

bende senin gibiyim artık... Artık diyorum çünkü yaşadığım kötü tecrübeler ve kazıklar beni bu hale getirdi yalnızlık huzur vermeye başladı netice de... ne derler azıcık aşım ağrısız başım bir tane 13 yıllık tek bir hatasını görmediğim dostum ve canım kız kardeşimden başka kimseyle konuşup birşey paylaşmam bir de canım eşim ve annem babam benim dünyam bu kadar artık.. ohhhh be dünya varmış dediğim bile oluyor ara sıra insanlara kızgın değilim ama kırgınım o kadar, hiç bir art niyet gütmediğim halde hep üzülen ben oldum saldım gitti bende belki benimde yaptığım olumsuz şeyler olmuştur bilmeden kim bilir :) ben böyle kendimi daha iyi hissediyorum sende memnunsan boşver sorgulama

ben insanlarla paylaşamıyorum, bundan pek hoşlanmıyorum, hem muhatap olmak, iletişim kurmak istemiyorum, hem geriliyorum... çoğunluk yalnızım, seviyorum yalnızlığıda... ama acaba bu durum karakterselmi yoksa sakatlık mı var bilemiyorum?sizce durum nedir?tşk. akandeniz herşey güzel

Kızlar ben de sizin gibiyim. benim gibi olanlar varmış. Bunu bilmek güzel. en azından yalnız değilim. Bazen evden adım atmak istemiyorum kimseyle konuşmak istemiyorum. Ama bu durum ben de şehir değiştirip farklı bir ortama girdikten sonra oldu. Kimseye güvenmiyorum belki ondan kaynaklanıyordur Nihil

evet bir yaştan sonra sonra insanlarla yeniden arkadaş olmak çok zor. insanlar yaşlandıkça daha bencil, şüpheci, paronoyak ve art niyetli oluyorlar galiba, galiba ondan? ema1 Hayat, sen plan yaparken başına

karakter... içe dönük olmak bi kusur değil ki... bende genelde insanlara karşı soğuk dururum.. inan bana laçka ilişkilerden daha güzel mesafeli olmak... yalnız kalmayıda seviyosun madem sorun yok ema1 Hayat, sen plan yaparken başına

Aynen bende öyleyim canım.. İş başvuruları yapmıştım telim çalıyor çalıyor açasım gelmiyor.. Açmıyorum, işe başlamak istiyorum ama o anda tele bakıp kalıyorum.. Bilmiyorum nedir bu.. Önceden hayattan çok zvk alırdım heryere gitmek için can atardım smdi bir duraksadım hayatın anlamsızlıgını yaşıyorum.. İyiyim ama kötüyüm de.. İnsanlarla konusmaya adapte olamıyorum nebiliyim sanki yaşamıyormusum gibi geliyor arada.. Hep aynı şeyler ne için yaşıyoruz ne için uğraş veriyoruz diye düşünüyorum O

Dışadönük karekterim olmasına rağmen içedönük yaşıyorum. İçte biriktirdikten sonra dışarı çıktığında dışarıyı yabancılıyor sevmediğimi istemediğimi düşünüyor içte bırakmaya kalmaya devam ediyorum. Halbuki mücadeleden kaçıyorum. Çünki biliyorumki, ne kadar çok deneyimlersen o kadar kolay yaparsın. İki üç sene evvel farklı ile taşındıktan sonra dengesiz durumların da artması ile konuşmak, paylaşmak istememek daha bir arttı. Yenebilirim istersem, buna inanıyorum. fakat artık istemez oldum. Evlenmeden evvel arkadaşlarım vardı, ben de onların arkadaşıydım, il dışına gittim yada geldim, evlendikten sonra yani, sonrasında her geçen sene sosyallikten yavaş yavaş geri çekildim. İletişimim becerim hiç kalmamış gibi hissediyorum. Ama aktif olduğum konuları düşününce de öyle olmadığımı rahatlıkla istediğimi yapabildiğimi görüyorum. Pasif olduğum durumlara neden aktif olduğum davranışlarımı yerleştiremiyorum bilmiyorum. Özellikle sorumluluk hissettiğim insanlar ile hiç konuşmamak geliyor içimden. sen nerelerdesin, neden aramıyorsun, diyorlar bana. Lütfen önce kendinize bakın, demek ki siz de aramamışsınız ki görüşmüyoruz, hoşlanmadığınızı yaptığınızı farketmeyip, öfkenizi bana yüklemeyiniz lütfen de denmez. dense de diyemem. Paylaşımsız değilmişim aslında sanki, yazarken öyle bi düşündümde sosyal olmadığım için düşünceme uyan ile rastlaşamıyorum. Rastlaşamayınca,, kendime mi konuşacağım. Bir de belli yaştan sonra, birşeyler paylaşmadan başlayan konuşmalar, arkadaşlıklar güzel samimi ilerlemiyor sanki. Sanki evlenmeden evvel bulunan arkadaş ortamlarından doğan tanışıklıklar daha birikimli olduğundan sanırım, daha bir derin oluyor, doyurucu oluyor, ergen yaşlardaki arkadaşlarım ile telefonda doymamacasına konuşabiliyor, seneler evvelki kaldığımız taddan devam edebiliyoruz.