Bir güler yüz, güzel bir sohbet, karşındaki insana gerçek anlamda saygı duymak, onu olduğu gibi kabul etmek, dinlemek, güven vermek. Bunlar paha biçilmeyen yardımlar hem de bedava, üstelik hem vereni hem alanı feraha eriştiren erdemler. Ve günümüzde çok azaldı herkes kendini düşünüyor, öz eleştiri yaparsam eğer son zamanlarda insanları pek dinlemediğimi fark ettim mesela bunu düzeltmeye çalışıyorum. Önemsemediğimden değil tabi ama çocukluktan beri zor odaklanan biriyim. Kendimi zorlayıp birini dinliyorken fark ettim ki karşımdaki insan önemsendiğini anlıyor ve seviniyor. O mutlu olunca ben de mutlu oluyorum. Güzel hisleri insanlar arasında yaymak lazım.

Kendinizi neden güçsüz hissediyorsunuz?Tahminimce dil bilmediğiniz için eliniz kolunuz bağlı ve her gittiğiniz yerde dil bilen eşlik ediyor. Ben 1,5 yıl önce Belçikaya geldim hemen hamile kaldım. Doğuma kadar dil kursuna gittim ve dili öğrendim. Şuan bebekle evdeyim. Hiç elim kolum bağlı değil güçsüzde değilim. Buraya gelin gelmedim, akraba yok eşimle tekiz. Her işimi kendim hallediyorum dünya kadar randevu veriyolar, bürokrasisi hiç bitmiyor. Meşkuliyet hep var yani. Birde burada belediyeler bir sürü festival ve aktivite organize ediyor. Malum hava kapalı ve yağışlı, insanları bir şeylerle meşgul etmek için hep kurslar aktiviteler var çoğuda ücretsiz.

Genç nüfus azalması ve artık insanların devlet yardım ediyor diye iş güç sahibi olmamasından kaynaklanan rahatlık sebebiyle sağlık ve eğitim yönünde büyük boşluk var. Hem Almanya hem de Hollanda da.

O zamana kadar da zaten Türkler Türkiye ye geliyorlar.

Konularınızı okuyup yorum yapmıştım. En azından ne yapacağınıza karar vermişsiniz. Bu da bir gelişme. Size bu konuyla ilgili şunu söylemek isterim, kimsenin hayatı dışardan göründüğü gibi değil. Ağzınızda gümüş kaşıkla doğmadıysanız çalışıp çabalamadan hatta bazen sürünmeden yukarılara tırmanmak mümkün olmuyor. Ben kariyer mücadelemi anlatsam bana da üzülen üyeler çıkar emin olun.

Kazandıklarınıza değil de hep kaybettiklerinize bakarsanız mutsuz olursunuz. Şu an kıymetini bilmediğimiz elimizde olanları bir gün kaybedince biliriz değerini ama iş işten geçiyor. Sağlıklı iseniz, bugün karnınız da doyuyorsa işte size bir mutluluk nedeni. Sanırım siz mutlu olmayı unutmuşsunuz. Yoksa kimsenin hayatı dört dörtlük değil. G greengirll

Cok basarili oldugum ogrencilik zamanimda, calisip biriktirdiklerimle, maddi durumu iyi olmayan bir ailenin kizinin dershaneye gitmesini sagladim ve o kiz tip fakultesinden mezun oldu ve su an cok basarili bir doktor...

Bence hep umutlu olun olumlu düsünün. Ben de almanyaya evlenerek geldim kariyer acisindan sifirim burada, cok sükür minik ailemi kurdum hersey yolunda fakat kendim icin gerceklestirebildim birsey yok. Buna zamanim da yok imkanim da.. Yine de umutlu olmayi tercih ediyorum, hepimizin basina talihsizlikler geliyor, güclenip savasmaya devam etmek gerekiyor. Ben bu ülkede kendimi cok gücsüz hissediyorum en büyük sorunum bu. Ögrenciyken her isimi kendim yapardim özgür bir insandim burada eve hapsolmus gibiyim. Bana da verebileceginiz bir tavsiye var mi? Dil kursuna devam edecegim kücük cocugum krese basladiginda. Is hayati konusunda kendime nedense hic güvenim yok. Yine de cok umutluyum orasi ayri, insaniz basimiza hersey gelir öyle düsünün.

yakinimdaki hastane kücük, bazen doktor olmuyor hazirda baglantili oldugu o klinige yönlendiriyorlar. tam hatirlamiyorum o günü nasil oldu, yoksa hastaneye de giderdik. bir durum olmustu üc yil oldu. hastane para kazanamadigi icin günlük verdikleri serumu da alamamistim ikinci hamilegimde. yatis yapmak zorundasin dediler serum icin, hicbir klinik de bana günlük serum vermeyi kabul etmedi herkes ona git buna git diyip durdu hastane de yönetmelik degisti sadece serum yemem gerekiyordu hamileligimde cocuguma bakacak kimse olmadigindan da ikincinci hamileligimde serumsuz Allah a emanet yasadim. Önerileri cocukla kalmam hastanede ama serumlu yatis yapinca o cocuga bakamam ki beslemek, altini almak da hayli zor. Gece aglar, oyun ister asla durmazdi iki yasinda bir cocuk hastanede ne yapacak.. Her zaman sunulan bir alternatif vardir ama benim basima gelenler bunlar. Sistemden memunum ama bazen bana dert olmuyor da degil.

Pozitif düşünmek. Çok zor bir çocukluğum oldu ama annem hep enerjik ve pozitif bir kadındı. Biz en kötü zamanlarda bile yetinmesini bildik ve çabaladık üç kadın. Şimdi o tavanı akan gecekondulardan, ablam üniversitede yurt dışında çalışan bir öğretmen oldu, eşi de aynı üniversitede öğretmen, dünyalar tatlısı yeğenim var. Ben ve eşim devletin üst kurullarında kariyer mesleklerdeyiz. Annem emekli oldu, kim derdi ki üzerine yağmur yağan bu insanlar, bunlara sahip olacak? Ama hepimizin ortak özelliği pozitif olmak ve sevgi, çok bağlıyız üçümüz. Benim hayatımda mutsuzluk diye bir şey yok mesela, küslükten, mutsuzluktan, negatiflikten kaçarım ve bana kötülük yapan insanları bile affeder, umursamam, kimseyi kendime yük etmem. Sorduğunuz tam bu mu bilmiyorum ama öyle işte. İç huzuru olmayan insanın hiçbir şeyi olmuyor maalesef.

Bence öncelikli olarak kimsenin hayatı ile kendinizin hayatını kıyaslamayın. Madalyonun farklı yüzleri var biliyorsunuz. İkinci olarak ne istiyorsanız onda kararlı durun.

Özgüven eksikliği var sürekli birileriyle kendini kıyaslıyorsun Kimse her zaman başarılı yada mutlu olamaz. dönem dönem mutsuz olur yolunda gitmez bazı şeyler takılır düşer önemli olan yeniden kalkmak ayağa. Bence kendine ancak kendin yardım edebilirsin. Biraz kendinle mutlu olmayı dene Bak ben 31 yaşındayım hiç evlenmedim Türkiye de yaşıyorum. çok arkadaşım çevrem yok ara ara görüştüğüm insanlar oldu ama bitti. şu an yalnızım dışardan bakınca mutsuz diyorlardır belki sma ben çok mutluyum çok şükür Kendime yetmeyi başkalarından birşey beklememeyi öğrendim. kendimi seviyorum değer veriyorum. mutluluğu kimsede aramıyorum. kitap okuyorum filmler izliyorum kendi başıma sinemaya bile gidiyorum. giyimime kiloma bakımıma dikkat ediyorum. bakıyorum bana laf sokanlara gülüyorum çünkü onlardan kat ve kat iyiyim. varsın kibirli desinler biraz kibir iyidir çok mütevazı olursan gerçek zannediyorlar

İyi de acillik olup olmadığını muayene etmeden nasıl anlayacaklar? Allahım korusun kötü bir rahatsızlık olsa sinsice ilerler, en son aşamada farkederlerse çok geç olmaz mı? Sağlık sistemleri çok sıkıntılı bence. Şükür biz istediğimiz an, istediğimiz yere randevu alabiliyoruz, bir çok hastalık erken teşhis sayesinde tedaviye çabuk başlanmış oluyor. Konuyu dağıtmış gibi oldum, kusura bakmayın da üzüldüm yani orada yaşayanlar adına. Yurtdışı sevdasına tutulanlar önce bu konuyu bilseler çok iyi olur bence.

Almanca kursum basladi. Evde degilim. Ayrica herhangi bir iste calismaya, razi oldugum icin temizlik isinden tutun da kasiyerlige kadar her ise basvuruyorum. Maddi durumum sizinki gibi iyi degil, ama adamakilli is bulup ta calisabilirsem o da olur insallah. Basarisiz oldugum konuya gelince... tekrar geri donup denemenin cok riskli oldugu bir durum, niye derseniz, bozuk psikolojimle, yillar surecek uzun bir egitim surecimi nasil tamamlarim bilemiyorum. Kendimi almanyada yeniden var edip, gecmise sunger cekmem gerekiyor.

Hayatımda hicbirsey yolunda gitmiyor, ne iş ne aşk ne para... Gerçekten berbat- baştan aşağı verimsiz bir sene geçiriyorum... Ona rağmen gerçekten çok neşeli bir insanimdir. Bence bu aralar depresyondayim ama yakın çevrem depresyonuma inanmıyor çünkü hala yeterince hareketli ve güler yüzlüyüm... Yani her daim başarılı olanlara asla örnek olamayacağim ama her daim mutlu olanlar icin birkaç şey söyleyebilirim. 1) seni ne mutlu eder bunu bul ve fırsattan istifade et bunu bir şekilde yap. Gerekirse butun sınırlarını zorla. İnan ki mutlu olduğun şeyleri yaparsan mutlu olursun. Beni mesela en çok yalnız seyehat etmek mutlu ediyor. Kendimi buluyorum, yollarda başka bir insan oluyorum.. ama ekonomik durumum gerçekten yerlerde. Bu yüzden mesela masraflarımı karşılayacak bir proje bulup öyle seyehat ettim bu sene. Onlardan aldığım paranın kalanıyla da başka ülkeler gördüm... Döndüm, para getirecek bir iki ise girdim. Fırsattan istifade cebime iki kuruş geçince birşeyleri bahane edip tatile gittim. Mesela x'in düğününe diye gidip düğünden sonra kamp yaptım, iş için y şehrine gittiysek 3 gün de civardaki Z şehrinde kamp yaptım... Seyehatlerimde paraya ihtiyaç htiyac duymadığım için orada olduğum surece ne işsizlik beni üzdü ne parasızlık. Kimsenin 'ayy hayatını duzene sokamadi bu kiz' bakışına da maruz kalmadım haliyle. Güzel tati flortlerim de oldu.. haliyle enerji depoladım mutlu oldum geldim... Yine çok ümidimi kaybedip mutsuz olduğum zamanlar da haritayı açıyorum, düzenli bir işe girince gideceğim yerleri falan planlıyorum... Beni mutlu ediyor... Siz de sizi gerçekten mutlu edecek şeyleri bulup onları yapabilirsiniz. Bahçeyle uğraşmak sizi mutlu ediyorsa mesela bahçe malzemeleri alin, balkonda alan oluşturun domates yetiştirin:) Hayvanları seviyorsanız bir kedi alin ya da barınaklarda gönüllü olun , ya da resim yapmak sizi mutlu edecekse bir kursa başlayın... Nasıl ki hayatınıza giren insanları mutlu etmek için planlar yapıyorsak biraz da kendimizi mutlu etmek için çabalayin. Konuya 1 diye girmişim ama yazacak bir ikinci şey bulamadım.. sanırım altın kural kendini mutlu etmeye calismak

İyi de burda da sistem aynı. Sizin hastaneye git dediğiniz türkiyede acil diye, özeline dediğiniz poliklinik oluyor. Burda da acil için randevu almaya yada beklemeye gerek olmuyor, polikliniğe randevusuz gidilmiyor. Yani öyle pat küt gitme gibi bi durum yok. Hamileyken ateşi çıktığında acile gider. Ha türkiyede acilden geri çevrilme gibi bi durum yok. Malesef durumu acil olmadığı halde giden çok hasta oluyor. Kısmen de iyi bu durum. Bir de burada poliklinikten randevu almak istediğinde eğer araştırma hastanesi değilse bi kaç gün içinde randevu alabiliyorsunuz. Yoğun hastanelerde genellikle en geç 15 gün içinde. Eskiye nazaran tedavide hemen ilaca da gidilmiyor. Doktorlar da hastalarda daha bilinçli bu konuda. Biz de devlet hastanesine gidip ücret ödemiyoruz. Özel hastanelerin varlığıysa bence iyi. Bi alternatif. Hastalık durumunda her türlü araştırma yapılıyor. Aynı gün içinde bi çok testin sonucu çıkıyor. Şuanda hasta olsam yarına muhakkak bi devlet hastanesinden randevu alabilirim yada acile gittiğimde en fazla 1 saat bekler ve kontrolümü olurum. Hiç de karışık, kötü bi sistem değil. Hatta bence türliyede en iyi oturan sistem sağlık sistemi diyebilirim.

Peki o insanları nasıl buluyorsunuz? Çok borcu olanı mesela? Yapılan yardımların da doğru yere gitmesi o kadar önemli ki. Şimdiden teşekkürler cevabınız için

Ablacım benim kardeş yurtdışında ama orda şöyle de bir sistem var mesela her 6 ayda 1 diş muayenesi zorunlu. Gitmezsen cezası var. Belli kontroller zorunlu belli aralıklarla. Sanırım bu yüzden ha diye randevu vermiyorlar.

Demek ki eyaletten eyalete değişiyor. Eşimin ağrılarından dolayı bir gece acile gittik kalp grafiği ws... çekildi daha ayrıntılı muayene için kalp doktoruna gidin dediler. Kalp doktoruna gittik ciğerlere bakılsın dediler oraya da gittik. Bişey çıkmayınca mideye bakılsın dediler bu zamana kadar 2 ay geçti eşiminde ağrıları devam ediyor bu arada. Mide için gittik doktora endoskopi için gün vercem ama 15 gün Sonra gelin ultrason ile bakayım dedi. Mideye bakarken safrada ki taşı gördü ameliyat dedi bu sefer başka yere yolladı ordan randevu al filan derken bir ay ameliyat bekledik. Toplam 3 ay sürdü. Ben daha yeni geldim kadın doğumcu aradık 4 ay sonrasına randevu veriyolar hepsi dolu. Bizim burda durum bu maalesef P

Maalesef psikologlarda durum boyle... Cildirma noktasina gelirsen acil olarak klinikte yatirirlar, o ayri mesele

Evde oturup drama yapmanin anlami yok. Is basvurusunda bulundunuz mu? Benim turk doktor arkasim norvecte denklik alana kadar kotu islerde zor sartlarda calisti. Yine baska bir eczaci tanidigim guney afrikada sadece kalfa denkligi alabildi. Dil sinavini gecip eksik dersleri veremedigi icin 20 yil kalfalik yapti. Bu surec boyle isliyor. Kimse baska ulkeden gelen insana gel is kurdum yuksek maaasla gec basina otur demez. Ben size tepetaklak olan hayatlari soyleyeyim mi. Suriyeden savastan kacip Turkiyede hamallik yapan makine muhendisi, bulasikcilik yapan doktor biliyorum.

Hamileydim atesim yükselmisti korktum bebegim icin arkadasim götürmüstü almadilar, hap yazip gönderdiler alamayiz dediler. ben hicbir yeri kötülemiyorum bu arada. kadin doktorunu aradik kasintim vardi cok doluymus bir sy sonraya bile vermediler o kasinti beni bir hafta cok rahatsiz etmisti mesela, bunu tahmin edip önceden randevu almam pek mümkün degil. ufak tefek seylerde yasaniyor bunlar. benim icin sinir bozucu olabiliyor. onun icin de tavsiye ilac aldik. ama beraberinde gözüm de kasindi, en yakin bir haftaya verdi randevuyu sinava girecektim ve sag gözüm acilmiyordu. zorlamadik da acil diye tamam dedik kapattik. neyse de bazen dezavantajlari da olmuyor degil. sistem güzel zaten elestirmiyorum

kimse hep mutlu ve basarili degildir. inisler ve cikislar vardir hayatimizda... mesela sayayim.. ilkokulda tembeldim sonra ortaokulda bi ara caliskan olmaya baslamisken tekrar tembellestim lise dersen orta direk. unide motor taktim, dersten gozum kor olmus gibiydim. stajlar vs hepsinde cok basariliydim cunku istekliydim. derken is buldum. is bulamasam baska bir bolum daha okuyacaktim. neyseki is buldum.. lakin buarada cok zorluklar yasadim.. evlendim cocuklarim oldu.. disardan mukemmel gozukuyor biliyorum. lakin gel birde bana sor.. esimle evlenmemiz bi hayli zor oldu sonrasinda cocuklarimiz tedavili oldu.. esimin ailesiyle sorunlar bla bla bla.. diye uzar... tabi ben genel hatlarda kaba taslak anlattim simdilik.. icinde birsuru duygu dusunce huzun sevinc barindiriyo bunlarin hepsi.. yasarken zordu ama sukur demekten baska ne gelir elden? gelen gideni aratmasin yeter. disardan gordugunuz hayatlar sizleri ozendirmesin, sizlerin hayatlariniza ozenende binlerce insan vardir eminim

İlginçmiş. İnsan sağlığına hiç önem vermiyorlar demek. Hani hep oralarda insana çok değer veriyorlardı? Bugüne kadar hep yalan mı söylendi bize? Neyse kendi kendinizi toplamak ve iyileştirmek zorundasınız. İşin kötüsü yardım da alamıyorsunuz. Elinizdekilere şükredip hayat mücadelesine devam! Hepimizin her gün, her an yaptığı gibi...

bi kere böyle birisi kesinlikle yok burda bi anlaşalım Herkesin hayatı inişli çıkışlıdır, zaten çok stabil hayat yaşayanlar bile emin olun o noktaya gelene kadar ne badireler atlatmıştır.. Ayrıca o stabiliteyi de her zaman koruma garantisi kimsenin yok.. Hayat bazen akışına bırakılması gereken bi yokuş, bazen de hedeflere emin adımlarla ilerleyebilmek için tırnaklarla kazınarak tırmanılması gereken bi dağ olabilir.. Ne yapmak, nerede olmak istediğimize doğru karar verir ve ona göre ilerleyebilirsek belki hepimiz bi gün şirinleri görebiliriz

maddi anlamda degil ki yardım gülümsemek bile sadakadır. bir cocugun basını oksamak top atmak yerden çöp almak vb ufacık şeyler içinizi ısıtır.

Ya işte herşeye çözüm var ha size -bize uymaz o başka. Keşke kocan çocukla ilgilenseydi sen de yatıp iyileşseydin. Neyse dediğin gibi, artılar da var eksiler de tabii ki. Ama artılar, eksiler ile ölçülemeyecek kadar fazla olduğu için şanslıyız İyi günler dilerim yenGEnC

canım ben zaten kötülüyorsun demedim :) sadece Türkiye'deki gibi herkes pat -küt giderse o zaman hiç bir şekilde işlerimizi halledemeyiz. Hamileyken ateşiniz çıktığında keşke hastaneye gitseydiniz. Hem de direkt Doğum kısmına. Bir dahakine aklınızda bulunsun

Günesi görmek icin bazen gecenin karanligini görmemiz gerekiyor. Hayatlari karsilastirmayin herkesin sinavi farklidir. Psikolojik olaral kendisini bukadar cikmazda hissetmeyin elinizdekilerle de mutlu olmaya bakin.

Aynen öyle, hasta icin cok daha kaliyteli bir ortam oluyor. Tükiyede agzim uyusmus bir sekilde beklemede bekletirlerdi discide misal, ama burada oda senin, doktor cikiyor odadan yarim saat uyusma diyelim mesela kimse beni rahatsiz etmiyor. Herseyin artisi eksisi var.

Gerçek hayatla okul hayatı farklı olabiliyor Okulda çok başarılı sürekli inekleyen tipler gerçek hayatta başarısız olabiliyor iletişim yeteneğini yoksa mesela içe dönükse başarılı olamaz. Alweer

Hayatlari boyunca hayatlari harika giden, cok basarili ve mutlu olanlar bunu nasil basariyorlar? Ya da neden benim gibi bazilarinin hayatlari zirvedeyken, birden bire tepetaklak gidiyor? Bir dunya konu actigim icin artik beni biliyorsunuzdur. Kesinlikle kontrolunu ele alamadigim bir hayatim var. Evet nefes alabildigim hergune sukur ama basarili ve mutlu olacagim bir hayata nasil kavusurum ki yine? Ve de esas sorum: aldigim kararlarin arkasinda, herkese ragmen, pisman olmadan nasil dimdik ayakta dururum? Kaya gibi saglam olmak, yaprak gibi savrulmak istemiyorum. Cok zengin olma hayalim yok ama artik basarili ve mutlu olmak istiyorum. Cok mu sey istiyorum? Profesyonel yardim alin diyenlere... almanyadayim ve psikoterapistlerden 6 aydan once randevu almak imkansiz. Kisaca bunu tek basima basarmak zorundayim. J Janet Jak Esim Durme, durme

Dışardan baksan hep süper giden bir hayatım var, ama son yıllarda neler yaşadığımı kimse bilmez... Kimsenin hayatı dışardan göründüğü gibi değildir. Ama hayatımızı yöneten de biziz yani umut, hamle, olumlu düşünmek vs hepsi işe yarıyor. Psikolojinizi düzeltmelisiniz önce, gerisi zaten siz istedikten sonra olacak şeyler.

Ben de Almanya'da yaşıyorum, evlenmeden önce de burdaydım. tatlialirim Sizin söyledikleriniz bir açıdan doğru, bir açıdan değil. Şöyle açıklayayım @Laale Biz Türk insanı olarak kabul etmeliyiz ki ya bir çok şeyi son dakikaya bırakıyoruz, ya da hiç randevu almadan, pat diye gitmek istiyoruz, Türkiye'de özel muayenehanelere para verip her istediğimizi bu şekilde de halledebiliyoruz. Ama Almanya'da bu sistem daha başka ve bu yüzden de Türkiye'de olduğu gibi karışıklık Yok. Almanlardaki bu kural bu sistem gerçekten hemen hemen hiç bir ülkede Yok. Bu yüzden de bu ülkenin çivisi çıkmamış. Herşey düzenli bir şekilde devam ediyor. Kadın doktorundan randevu dediğiniz olay zaten her 6 Ayda bir olması gereken bir durum, siz randevunuzu alır ve giderseniz zaten bir sonraki randevunun tarihini size kendileri veriyorlar. Bir çok insan randevusuna sadık kalmayıp gitmediği, canı istediğinde gitmek istediği için haliyle beklemek zorunda kalıyor. Bence çok normal bir durum bu. Acil bir durum olduğunda zaten gitmeniz gereken yer bu praxisler değil hastane. Siz hastaneye gittiğinizde hiç bir hastane sizi ASLA geri göndermez. Bence burda yaşayan bir çok Türklerimiz hala bazı şeyleri kabul etmiş değil :/ Bazı ülkenin kurallarını bilmek, ona göre davranmak ayak uydurmak gerek. Demek ki adamların bu yaptığı doğru ki, gittiğimiz hastanelerde, doktorlarda cebimizden bir kuruş para çıkmıyor. Karmaşa olmuyor. Türkiye'de niye her zaman istediğin yerden randevu alabiliyorsun? Çünkü para ödüyorsun. Burda bunu sağlık sigortası yapıyor... konu sahibi arkadaş söylediği gibi 'delirme' noktasında 'çok kötü' bir durumdaysa, hastaneye gitmeli. Buradaki doktorlarda bunu söylüyorlar, yok gitmiyorum diyorsa o zaman bekleyeceksiniz demek ki o kadar da kötü değilsiniz diyor. Kaldı ki, hastanede illa yatırmıyorlar, eğer durum hastaneye yatmadan tedavi edilecekse bir kağıt yazıp onu bu tarz klinik yerlere yolluyor o zaman 6 ay vs. Beklemesine gerek kalmaz

Maddi durumun varki yardım ediyorsun Janet hayatım berbat herşeyim ters yardım edebilecek madfiyatımda yok ben napsam

Arti eksi taraflari var. Bekliyorsun ama söyle güzel bulurum odada sen varsan seninle gayet güzel ilgilenirler zaman ayirirlar.

Cok iyi bir universiteden kimya, muh mezunuyum ve almanyada biyoteknoloji masterim var. Turkiyede de basarisiz doktoram disinda 4 yillik is hayatim. Ve evet, su konuda cok haklisiniz, basarisizligimi kocama tutunarak gidermeye calistim. Ve evet bosanirsam, bir darbe daha yiycem... Kisaca ayakta duramiyorum...

çok konu açtığınızı görüyorum ama tam vakıf değilim. siz ne eğitimi aldınız? hangi üniversiteden mezunsunuz? hangi sertifikalara, hangi yetkinliklere sahipsiniz? Laale Aşikardır Zat-ı

ayni seyden bahsediyoruz. Teori ve pratikte basari ayni olmuyor. Basarisiz olmussunuz ki yurutememissiniz, kimse sizi asagiya itmedi. Basarisiz olanlar daha sonra nerde hata yaptim diye donup bakip tekrar deniyor ya da yolunu degistiriyor. Sizin gibi surekli aglamiyor. Ben yurtdisinda 2.5 yildan beri yasiyorum. 2 yildan beri egitimimle ilgili olmayan bir iste calisiyorum. Denklik alana kadar boyle. Yuksek lisansim denk gormedi bir kac dersim eksik, belki seneye ogrenci kredisi alip onu tamamlayacagim. Ya da lisans mezunu olarak devam edecegim. Evim, yazligim, arabam herseyim var. Paraya ihtiyacim yok. Dilimi gelistirmek ve topluma entegre olmak icin calisiyorum. Siz evde oturup agliyorsunuz. Ev iyice depresyona sokar insani.

Psikoterapistlere "gercekten durumum acil, lutfen beni alin" diye yalvardim, hem de kac tanesine... ve hepsinden ayni cevap "bekleme listemiz var, kotuyseniz klinige yatin" Bu soyledigimin neresi yalan? Istedigim kisiden de randevu almak icin degil ayrica, berlindeki tum psikoterapistlere tek tek telefon actim. Kimi :ben grup terapisi yapiyorum uygun degilsin dedi, kimi de siraya gir... Evet problemli biri olabilirim ama yanlis bilgi vermiyorum, bana soylenenleri aynen aktariyorum. Tek ihtiyacim olan bir terapist... hepsi bu... Ve gidisatim klinikte yatis gibi gozukuyor G greengirll

Iletisim yetenegim cok guclu... tek basarim belirli bir yere kadar cok basarili olan ogrenciligimdi. Sonra bir kere basarisizlik bir basladi... yaklasik 8 yildir freni patlak kamyon gibi yokus asagiya gidiyorum. Durmuyor, sadece asagiya, daha, da, asagiya gidiyor... N

Özellikle hiçbirşey yapmadım. Hep ayaklarımın üstünde gururlu durdum. Bu da bana başarıyı getirdi. K

Evet... ben basarilarimi sadece okula baglamadim ki... profesorumle sirket kurdum, hem de odtu girisimcilik odulu 1. ligim sayesinde kurduk sirketi... ne mi oldu? Yurutemedik kapattik. Kisaca, tam tepeye ciktim, hoopp yine asagiya... P

B1 seviyesinde dilim var, etkinlikler oluyor gidiyorum zaten. Sanssizligim esimin ailesi birada onlarin baskilari beni bitirdi. Önüme engel oldular her yerde, baya cift olarak yedi bitirdiler bizleri. Simdi cocuklarimla birseyler halletmeye calisiyorum. Ben de dil kursuna giderken hamile kaldim ve hastanelerden cikamadim. Yani en az iki senem yatarak gecti. Toparlanmam zaman aldi, iki dogum, ikincisini daha yeni sütten kestim. Herseyden agiri ailesi oldu ama tasindik onlar da gitti ama hala devam ediyor baskilara. Ben aliskin degilim zaten bu duruma hep özgürdüm, asimin en büyük hatasi yakindan ev tutmasi oldu. Bu en az dört senemi yedi, sürekli kayinvalidemle ugrasmak zorunda kaldim. durumu abartim intihar ediyorumlara kadar gitti. Cok ugrastim yani, bir ben kalmadi bana. Bunlari benim basima gelen talihsizlikler, kurtulmaya calissam da sakiz gibi, cikmasi zaman aliyor. Ingilizcem anadilim gibiydi hicbirseyim yoksaydi bile, onu bile konusamayacak haldeyim su an. A

ruhunuzu arındırmaya cidden ihtiyacınız var sizin. bunun yolunu siz belirleyeceksiniz. daha önce konu açmışsınız zaten hasetim diye. başarı odaklı olmanız da bunu gösteriyor. mutlu olmayı bile "başarı" olarak algılıyorsunuz. mutlu olmak için bir olayı, bir vadeyi beklemeye gerek yok. klişenin de klişesi ama "mutluluk içimizde" spor ayakkabınızı giyin ve yürüyün. her gün.. açıkhavada.. bu hormonlarınızın düzene girmesine yardımcı olacak.. size eğitiminiz ne yetkinlikleriniz ne diye sordum cevap vermediniz.. çünkü belli başlı diplomayla yapılan bir mesleğiniz yoksa kendinizi başarılı addedeceğiniz bir noktaya ulaşmanız için çabalamanız lazım.. ve hayatta işinize doktoranıza tutunamadığınız için kocanıza tutunmuşsunuz. çünkü boşanırsanız da kendinizi "başarısız" göreceksiniz. yorumlarım acımasız gelmiş olabilir ama bence takıntılarınıza da sığınıyorsunuz.. sürekli konu açıyorsunuz, inanın okurken kızmıyorum üzülüyorum..

Psikolojik yardım almak neden bu kadar zor anlamadım. O kadar mı kuyruk var yani oralarda? Şükür bizim memleketimize o zaman. Durumunuza gelince eski konularınızı bilmiyorum da insan sağlıklıysa mutlu olmak için yeterli bence. Çünkü sağlık yoksa paran bile olsa harcayamıyorsun...

Vardiyali calisiyor, benim icin alabilecegi kadar izin aldi zaten. Isten kolay izin vermiyorlar. AKliniza gelen hersey zaten bizim de aklimiza geliyor. Kocan ilgilenseydi ne demek, ilgilenmedigini mi yazdim oraya bir yere.

Çok üzüldüm sizin adınıza. Ortamı vs tahmin edebiliyorum. Biz türk mahallesinde oturuyoruz halkımız burada geldikleri memlekette ki gibi devam ediyor örf adet hersey aynı. Kapalı bir kutuda sürüyor yaşamları. İnşallah siz bu kalıptan çıkarsınız. . push ; P

Kimsenin hayatı dışardan görüldüğü gibi değildir biri sorunum yok çok mutluyum diyorsa ya yalan soyluyordur ya da şimdilik sorunu yoktur. Yani hep mutlu hep başarılı insan yoktur. Inanirmisiniz bilmem ama burası imtihan dunyasidir. Şu an siz de bir imtihandasiniz sabredin ve inancımızı kaybetmeyin gerçekten ister ve pes etmezseniz istediğinize ulaşırsınız. Tecrübeyle sabittir. Bulunduğum noktaya gelene kadar ciddi manada sulalem koro şeklinde ağladı ama ben hep istedim ve pes etmedim. Ama asıl tavsiyem her zaman hayirlisini isteyin. Son olarak gerçekten az da olsa sadaka vermek yardım etmek belayı musibeti defediyor. Az da olsa sürekli vermek yapmak önemli. Allah sizi bir an once feraha çıkarsın insallah.

36 yasinda hala okul basarisiyla ovunuyorsunuz anlamiyorum. Bizim alt donemin ikincisi is yeri kurup batirdi. Tonla borcun icine batti. Bizim donemden 4 yillik okulu 7 yilda bitiren kisi meslek adina yaptigi calismalar yuzunden odul aldi ve herkes kendisini taniyor. Okul basarisiyla is basarisinin ne alakasi var.

Kadin doktorundan bile randevu almak zor. En az bir ay bekliyorsun basit birsey icin. Dedigi gibi acilliksen aliyorlar.

Sistemli olmak zorundasin, planli hareket etmek zorundasin. Kötü birseyden süpheleniyorum dersen tabiki alirlar. Esim icin acile gittik uyusma vardi diye ayni gün bütün testleri yapip elimize verdiler. Iki sezeryan oldum hastanede bedeva mesela. Sadece yatis ücreti aliyorlar. Cogu sey devlet tarafindan karsilaniyor, hamilelikte aldigim varis corabina kadar. Dedigim gibi herseyin artisi eksisi oluyor.

Ben, nerde yardıma muhtaç, dara düşmüş insanlar varsa bulur gelirimi paylaşırım, hayatım boyunca hep böyle yapmışımdır. Çok darda olanın o an imdadına yetişmişimdir. Özellikle aşırı borcu olup çok ihtiyacı olan insanları sorar soruşturur bulurum. Ve hayatımda her şeyimin rast gitmesini, mutlu olmamı insanların duasını almaya bağlıyorum. Herkese de bunu tavsiye ediyorum.

Konularınıza yorum yapmak istemiyorum çünkü bir işe yaramıyor sıkıldım. Ama sadece söylediğiniz birşey doğru değil bilmeyen insanlara yanlış bilgi veriyorsunuz. Nasıl 6 ay sonraya randevu veriyorlar anlamadım? Ben Almanya'da yaşıyorum. Siz bahsettiğiniz gibi bu kadar rahatsızlıklarınız varsa hiç bir doktor sizi böyle bu durumda 6 ay bekletmez, BEKLETEMEZ. Ha siz, istediğiniz doktorun praxis'ine gitmek istiyorsanız 6 Ayda beklersiniz,1 sene de. Çünkü dünyanın her yerinde bilinir ki, hasta olan biri muayenehaneye değil hastaneye gitmeli. Praxis'ler çok yoğun olduğu ve acil durumlar için olmadığından dolayı size uzun süreye randevu verebilirler. Siz de gidin bir hastaneye, anlatın sıkıntınızı. Muhtemelen sizi yatırırlar, 1 hafta sonra Pamuk gibi olursunuz hiç birşeyiniz kalmaz Ondan sonra da konuşarak terapi başlar. Lütfen insanları yanlış bilgilendirmeyin

Ben de aynısını söylüyorum işte. Bende Berlin'de yaşıyorum. Sİzin durumunuz psikiyatri praxis'i değil, hastaneye gitmek. Bu Almanya'da 6 ay sonraya randevu veriyorlar değil. Yani evet geç randevu veriyorlar çünkü Zaten bu tarz yerlere aciliyeti olanlar değil, belli bir aşamadan sonra devam etmesi gerekenler gider. Siz adımı baştan yanlış atıyorsunuz. Siz hastaneye giderseniz, sizi hemen alırlar bence vakit kaybetmeyin.

Ben hemsireyim Almanya da... evet randevular istedigimiz gibi alinmiyor praxis lerin belirli bir kapasitesi vardir doldugu zaman yeni hasta kabul edilmez.. Kadin doktorunda da aynidir cok agriniz varsa acile yönlendirilir hasta.. Bunun hastaya önem vermekle alakasi yok acil durumluk psikiatrik hastalar zaten sinir hastaliklari bölümüne sevk edilir. 3 haftalik bir bebegim var hala cocuk dr bulamadik mecbur uzakta bir doktora randevu aldik cunku kendi semttinde yasiyan hastalari kabul ediyorlar. Her ulkenin sistemi farklidir size yalan söylenmemis emin olun ki hastaya cok deger veriyoruz saglikci olarak turkiye ve almanya sistemini karsilastirdigimda bunu gayet net görebiliyorum.. En azindan devlet hastanesinde yada özel de hasta ayrimi yapilmiyor.. Acile gelen zengin veya evsiz insanlar ayni muameleyi göruyor

Aslında olması gereken bu, yani bir doktor bir günde 100 kişiye bakacağına sanırım 10 kişiye bakıyor ama tam bakıyor. Ben ülkemizde herkesin gerekli gereksiz doktora gittiğini düşünüyorum. Günde kaç tane hastaya bakan doktor da layıkıyla ilgilenemiyor tabiki.

Başarı ve mutluluğun anahtarı "ihtiyaç sahiplerine yardım etmekten geçiyor " Hayatımda çok çok şükür ki en ufak sorunum yok Bu aralar maddi olarak sıkışığız ama geçecek diyorum Buna rağmen her sabah elimde mama kutularıyla evden çıkıyorum. Kedi, köpek, martı ne bulursam besliyorum. Her günüme şükür diyorum. Hayatta hiç bir zaman amacım eşya, ıvır zıvır olmadı. Bayılırım yemeye, içmeye ve gezmeye. Bankada başımıza bir iş gelirse diye bizi bir süre idare edecek kadar param var. Gelirimiz şu an ortalamanın üzerinde ama yaklaşık 5000 tl ev kredisi ödüyorum. 7 yaşında ki oğlum bile sokakta gördüğü çıplak ayaklı çocuklara ayakkabılarını veren bir çocuk Babamdan da böyle gördüm Sende varsa başkası ile paylaş Benim için mutluluk bu demek Manevi bir oğlum var. Bu kış okula arkadaş desteği ile 50 çift bot ve mont aldık. Mutluluk bu işte. O çocukları tek tek giydirmek. Çok zengin değilim, ama borçlu da değilim. Sağlıklıyım, işim var daha ne olsun