Aynısını ben de yaşadım bu anlattığım olaylar silsilesinden birinde... Bazen olmaması da hayırlı oluyor. Kendi kendine diyorsun ki sadece 1 şans vermeliydi. "Bu kadar mı hoşlanılmayacak bir insanım ben? " diye kendimi suçladığım zamanlar az değildir. Beklemen gerek ve artık üstelememen gerek. Üsteledikçe daha kötü oluyor emin ol. Diğerleri olmadı ama sonunda benim aşkımı anlayan biri karşıma çıktı. Umarım senin de çıkar. Sabırlı ol.

Sen de bir konu aç istersen belki yardımcı olabiliriz canımBir de o kişiyle tanışıyor musunuz yoksa sadece karşılaşıyor musunuz . push ; D

Telefonu yok bende face adresi var ama ona da hiç girmiyo.. Zaten fake adresten ekledim sadece fotoğraflarına bakiyorum.. İnsan merak edip kimsin diye sormaz mı. Sormadı işte :) ben onun ismini felan da bilmiyordum faceden şehirdeki herkese baka baka buldum... :) D

Hadi bana da bir cesaret ver bizimki karşılıklı platonik :) .. Ben hoşlanıyorum, o da hoşlanıyor ama söyleyemiyoruz... D

Güldüm:)Evet iyiki makyaj var insan kendini daha mutlu hissediyo makyaj yapınca

aynen öyleeeeee L

Reelde her hafta içi görüyoruz birbirimizi sadece bi kaç dakika.. Benim kızımla onun kızı aynı sınıfta... Biz boşanmış ebeveynleriz :) D

Cesaretine hayran kaldim - duygularini dile getirmene yani... bence ask güzeligie bakmiyor :) ... Bakimlilik ayri konu tabiki iyiki makyaj var hihi

Gerçekten diğer kız arkadaşlarıma göre baya cesaretli davrandım. Keşke herkes sevdiğini kolayca söyleyebilse Okuyan ve yorumlayan herkese teşekkürler :)

Yazin cok hosuma gitti ya ne guzel aski aramaktan vazgecmemen ve cesaretli olman :) D

Keşke ben bunları yaşarken böyle bir yazı okusaydım diye düşünerek bu başlığı açtım. Çünkü artık insanlar öyle karamsar ki mutlu sonlara inanmıyor. İnandıklarının peşinden gitmiyor. Burada aşkının peşinden giden ve mutlu olan bir canlı örnek var:) Yaşadıklarımı yazarken rahat bir dille anlatmaya çalıştım ama onları yaşarken tamamen depresyondaydım. Beni erkek peşinden koşan terbiyesiz bir kız olarak gördüler. Oysa aşkı aramakla terbiyesizlik ne alakadır? Bu yüzden kendimde bir sorun olduğunu düşündüğüm günler oldu. Çevreye göre "normal" olmadığımı düşündüm. Çünkü bize öğretilen, sadece erkekler kızlara sevdiğini söyler. Bu tamamen yanlış bir düşünce. Tamam, her yaptığımın doğru olduğunu asla savunmuyorum ama sırf bir kız duygularını açıkça söyleyemedi diye kaç aşk başlamadan bitmiştir kimbilir. Benim gibi sürekli mail atmayın ama sevdiğiniz insana dürüst olup sevdiğinizi söyleyin. :)

Yazdıklarını çok beğendim Deniz eminim yaşarken çok hoş olmamıştır ama anı olarak insanın yüzünde hoş bir tebessüm yaratıyo gerçekten. Ama sen iyimser bir insansın bense çok karamsarım aşk konularında. Keşke senin kadar inanıp bekleyebilsem umutla ama benim ümitlerim çok çabuk yok oluyor beklerken sonra da vazgeçiyorum hep. Sen vazgeçmemişsin tebrik ederim. Çok mutlu olursunuz inşallah

Merhaba ismim Deniz, bir süredir siteyi üye olmadan takip ediyordum ve bu topikte okuduğum bazı dertlerden ötürü kendi yaşamımdan örnekler vermek istedim. Sonuçta burası içimizdekileri dökebildiğimiz güzel bir alan. Bence bir çay demleyin ve okumaya başlayın:) Eğer karşılıksız aşktan muzdaripseniz ve bunun en kötü örneğini görmek istiyorsanız, belki içinize biraz su serpebilirim:) Uzun olduğunu biliyorum, okuma veya okumama kararı size kalmış. 1. karşılıksız aşkım: 2004 senesinde liseye başladım. Lise 1 deyken, lise sondaki bir çocuğa delicesine aşık oldum. Genelde öyle olmaz mı?=) Büyük sınıflar biz yeni ergenlere hep çekici gelir. Çocuk bir içim su gibiydi. Mavi gözler, sarılı kahverengili saç, uzun boy... Arasıra bakışırdık. Mail adresini ekledim ve sohbet etmeye başladık. Benimle aynı okulda olduğunu bilmiyordu:) Hatta sizli bizli konuşuyorduk. Neyse... O yaz ailemin taşınması gerekti ve başka bir semte taşındık. Yine de onu unutamamıştım. Ona kim olduğumu söyledim. Aşkımı anlatan, -abartmıyorum- 100'lerce mail atmışımdır. O ise benden hoşlanmadığını söyledi. Sanırım takıntı haline getirmiştim. Pek kendine bakan bir genç kız değildim. O ise üniversiteye başlamıştı ve çevresinde zengin ve manken gibi kızlar vardı. Hatta kendisinden büyük kızlar ona daha çekici geliyordu. Öncelikle onu rahatsız etmeyi bıraktım. Çünkü çıkmaz yoldu. Sonra kilolarımı vermeye ve güzelleşmeye başladım. Lise 3'e geldiğimde, gerçekten güzel denilebilecek bir durumdaydım. Saçımı sarıya boyattım, güzel giyindim... Bir de bu arada başka bir mail adresiyle onu ekledim ve sohbet ettim. Başka biriymiş gibi... Lise 3 yazına geldiğimde, onunla buluşmak istedim. Hem de evime 3 saat uzaklıkta bir yerde... Geldi ve bana "seni beklemiyordum" dedi. Dedim ki, "Beni tanıyabildin mi?"Ben seni nasıl olursan ol tanırım..." Bu söze hangi kız tav olmaz ki? Çirkin Betty dizisi solda sıfır kalırdı. Yanımda sadece 15 dk kaldı. Bana insanların bazen kendilerini aşık zannettiklerini ama aslında gerçekten aşık olmadıklarıyla ilgili nutuk çekti ve gitti... 3 saatlik yol gittim ve elime geçen tek şey, dinlediğim abi nasihatleri ve 15 dk oldu. Günlerce yemek yiyemedim ve ağladım... Sonra birkaç kez daha konuştuk ama bir daha benimle konuşmadı... Oysa aşıktım... 2. karşılıksız aşkım: 2008 yılına geldiğimde, üniversiteye başladım. Laboratuvardaki grubumda bir çocuk vardı. Çok zeki, kendinden emin, iyi bir tip... Bir süre sonra ondan hoşlanmaya başladım ve bunu ona söyledim. Çıkmaya karar verdik. "Fakat yanımda birini getireceğim," dedi. Peki, tabii neden olmasın? Yanında getireceği insanın kankası olacağını sanıyordum. Ama uzaktan bir akrabasıymış. O sırada benim numaramı o kişiye vermiş. Adam bana mesaj atıp durmaya başladı. Buluşalım falan dedi. Tabii ki ben hoşlandığım kişiyle kavga ettim. Yine de olan bana oldu. Okulda yaydığı dedikodulardan ötürü insanlar kötü gözle bakmaya başladı... Hatırladıkça midem bulanıyor. Allah'a havale ettim ve onu da unuttum. Bana inat bir kızla sevgili numarası yaptı... Böyle ilginç insanlar var işte... İnsanlar neler neler yapar ama saf insanlara iftira atarlar. Nasıl hoşlandığıma hala inanamıyorum. Çok normal biri gibiydi. Anlayamadığıma şaşıyorum. (Bu arada okulda arkamdan utanmadan konuşan bir kız ile o çocukla sevgili numarası yapan kız 2012 senesinde saç saça baş başa kavga ettiler. Nedenini bilmiyorum ama bana yaptıklarını ödediklerine sevindim açıkçası : ) 3. karşılıksız aşkım: 3. sınıfa geldiğimde yine başka birinden hoşlanmaya başladım:) Uzun boylu, karizmatik ve popülerdi. Benimse lisedeki güzel halimden eser kalmamıştı. Depresyonik bir durumdaydım. Onunla arkadaş oldum. Kanka gibi her yere beraber giderdik, beraber kahvaltı yapardık, beraber eve dönerdik... Arkadaşlarım bizi sevgili sanıyordu. Ona da ondan hoşlandığımı söyledim. Bu konuda cesaretliyim ve duygularımı asla gizleyemem. O ise kendinden büyük bir kızdan hoşlanıyormuş... O kız baya zayıf, şirin bir kızdı. Açıkçası benden güzeldi. Yine de arkadaşlığımızı devam ettirdik. Bense arkadaş olmaya dayanamadım. Aramız gittikçe bozulmaya başladı. Karı-koca gibi kavga eden insanlara dönmüştük. Bir gün okuldayken kavga ettik. Popüler olduğu için başta kızlar olmak üzere çoğu insan ondan yana oldu. Kelimenin tam anlamıyla rezil oldum diyebilirim. "seninle bir daha konuşmak istemiyorummmm" diye bana bağıran o şahıs, beni hayattan soğuttu. Aşka inancımı kaybetmek için güzel bir tecrübeydi. Okula rezil olmam da ekstra hediyesi. Yine de onu kendimce affettim. Çünkü eğer affetmezseniz, yolunuza devam ederken içinizde pişmanlıklarınız kalır. Onunla yaşadığım güzel günler de vardı. Bu yüzden affettim. O sene bir hatam oldu. Bir erkekle sevgili numarası yaptım. Belki sevdiğim insan kıskanır diye. Aptalcaydı. Yalan söylemeyi hiç beceremedim ve ona gerçeği söyledim. Buradaki nasihatim, oyunlar çevirmeyin; sadece kendiniz olun. O zaman kazanır mısınız bilemem ama en azından kendinize dürüst olursunuz. 4. aşkım: Karşılıksız değil :) Nihayet 2012 senesine gelebildim. Son senemde, okuldaki asistanlardan biri dikkatimi çekmişti. Aslında hep dikkatimi çekiyordu ama bilinçaltımda onunla olmaz gibime geliyordu. Son senemdeyse, okuldan ayrıldığımda bir daha onu sürekli göremeyeceğimi düşünmeye başladım. Derslerimizden birine giriyordu. Konuşması, ders anlatışı, yardım edişi... Harika bir insan. Hayatımda ilk defa bu insan "doğru" dedim. Onca kişiye aşık olmama rağmen, o bana hep doğru geliyordu. Ve hala da öyle.. 2011 de bir sevgilisi olduğunu öğrenmiştim. Kız Paris Hilton'a benziyordu. Rekabet ettiğim kızlar hep güzeldi. Nasıl bir kader bu? :) Ama 2012'de ayrılmış. O hoşlandığım asistan, o sene sürekli pencereden bakıp uzaklara dalıp giderdi... Bir derdi olduğunu hissederdim. Sonradan öğrendim ki, derdi bu kızmış... Neyse konumuz o kız değil. O dalgın bakışlarına aşık oldum zaten. Eğer yaşadıkları onu değiştirmeseydi, o haline nasıl aşık olabilirdim ki? O sene ona aşık olduğumu bir mail ile itiraf ettim. Bana hiç cevap vermedi. Birkaç ay sonra tekrar yazdım. "Cevap vermememden ötürü cevabımı anlamışsındır," diye yazdı. Ben yine depresyonlarda... O gün düşündüm ki, hoşlandığım hiçbir erkek benden hoşlanmamıştı. Oysa ben aşka inanıyordum ve onlara gerçekten değer veriyordum. En azından tanımak için bile bir şans vermemişlerdi. Ben öyle yapmazdım. Beni seven bir insanın tanınmaya değer olduğunu düşünürüm. Eğer bana çıkma teklif eden biri olsaydı, hoşlanmasaydım bile ona onu tanımak için şans verirdim. Yine hatalar yaptım. Defalarca mail attım. Sonra arasıra cevap vermeye başladı. Bir süre sonra tamamen kesti. Mezun oldum. O da 2012 yazında yurt dışına gitti. Arasıra mail attım. 3-4 ayda bir... Ona nereye gidersen git, zaman ve mekan ne olursa olsun, seni seveceğim ve bekleyeceğim dedim. Çünkü o benim için bay doğruydu. Diğerleri gibi değildi. Aradan 1 sene geçti. Başka bir üni. de yüksek lisansa başladım. Sonra 2013 güzünde kendi üniversitemden de lisansüstü dersler almak için kaydoldum. Aldığım derslerden birinde laboratuvar sorumlusu oydu. Böylece tekrar onu görmeye başladım. Tabii onu görmeden geçen 1 senede üniversitede aldığım kilolardan kurtuldum, güzelleştim... 2. çirkin betty olayı :) Ama bu sefer kendim için yaptım. Bir erkek için değil. Sonra bir gün kantinde otururken yanıma geldi. "Hala bekliyor musun?" dedi. Evet, dedim. Tereddüt etmeden. Çünkü hala çok seviyordum. Ve hala çoook seviyorum. Onunla nişanlanalı 2 ay oluyor ve yakında evleniyorum:) Dizi gibi bir hayatım olduğunu fark ettim:) Ama kiminki değil ki? Karşılıksız aşk yaşayanlar umarım beni daha iyi anlamıştır. Sakın aşkı aramaktan vazgeçmeyin. O zamanlar üzülüyordum ama eğer bu yaşadıklarımı yaşamasaydım, şimdiki sevdiğim adama nasıl aşık olabilirdim? Onun gerçekten "doğru" olduğunu nasıl anlayabilirdim? Platonik aşk yaşayanlar için kendi yanlışlarımı aktarmak istedim. Umarım kendimi doğru izah edebilmişimdir. Hatalarımdan utanmıyorum ama hoşlandığım insanlara hoşlandığımı söylemeden önce onları daha çok tanısam daha iyi olurdu gibime geliyor. Önce dost olun. Ve kendinize bakın. Acı gerçek şu ki güzel olmak artı puan getiriyor. Zayıflayın, makyaj yapın ve gidip onu alın! Haydi yolunuz açık olsun...

Canım aslında selamlaşıp arada küçük sohbetler yapıyoruz.. Konu açmıştım arkadaşlar yardımcı olmuştu sağolsun ama ilerleme olmadı hala...

kızlarınız arkadaşsa ve iyi anlaşıyorlarsa durum iyiye gidebilir... :) Bunu bir bahane olarak kullanıp daha sık görüşebilirsiniz aslında. Tabii böyle bir durum yaşamadığımdan ne yapılabileceğini pek kestiremiyorum ama... Umarım hayırlısı olur.

:) Öyle bir şiir var biliyor musunuz? Murat Ustaoğlu'nun, Karşılıklı platonik diye :) Bence durumunuz gayet iyi durumda:) Madem söyleyemiyorsunuz, o zaman belli edin. Konuşurken sürekli gözlerine bakmak, omzuna dokunmak gibi. Eğer karşınızdaki kişi çok utangaç biri değilse size er geç açılacaktır. Yok ben bekleyemem diyorsanız şu an mesaj atın. Kimin açıldığı o kadar önemli mi? Mühim olan beraber olmak. Benim babam ben çok küçükken vefat etti. Zamanın çok değerli olduğunu o zaman anladım. Ne zaman öleceğimizi bilmiyoruz. Kalan zamanlarımızı güzel değerlendirmeliyiz. Bana cesaret veren biraz da bu düşüncemdir. Umarım yararlı olabilmişimdir.

Teşekkür ederim :) O anlattığım kişilerin hepsi aşık olduğum insanlardı. Ama onları beklemeye değer görmedim. Sonuncusu hariç. Bir gün beklenmeye değecek biri olduğunu düşündüğün bir adam karşına çıkarsa, bence beklersin:) Vazgeçme sebebi, beklerken aklımıza " Ya başkasıyla beraber olursa? Boşuna beklemiş olmaz mıyım?" diye düşünerek kendimizi koruma altına almaya çalışmamız ve bu yüzden beklemeyi bırakmamızdır. Benim aklımda da defalarca bu düşünceler belirdi. Açıkçası çok inançlı bir insan değilimdir ama şuna inanırım. Eğer kaderinse, bir gün elbet karşına çıkar :)

Benim deneyimlerime benziyor lakin mutlu sona ulaşamadım Üni de biri vardı gittim arkadaşım aracılığyla sordurdum aradan bi ay geçmeden nişanlandı sonra da ara ara oldu öyle biri karşılık verdi amaa çok fena ihanet edip gitti. Olsun herşey yaşandı geçti gitti diyorum. D

Normal bir şekilde birbirlerine aşık olup da çıkan insanlara hep özenmişimdir... Bazı insanlar şanssızlık mıdır nedir bilemiyorum ; aşkı bulmakta çok zorluk çekiyorlar... Ben hep rekabet, mücadele etmek zorunda kaldım. Umarım siz de bir gün doğru insanı bulursunuz. İş ciddiye binmeden önce o yanını görmeniz iyi olmuş.

Aaaa en azından bir sohbetiniz varmş bu iyiİkinizin de çocuğu olması onun da elini kolunu bağlıyordur sana karşı hisleri olsa dahi. Neyse kısmet diyelim

sonu mutlu biten filmleri severim :) mutluluğunuz hep sürsün

=) Neden gerçek face'ten eklemiyorsunuz:) Ve reelde görüştünüz mü? Eğer yazışarak birbirinizden etkilendiyseniz, sanalı gerçeğe çevirme vakti gelmiş bence.

Senin de yolun açık olsun, tebessümle okudum. Ömür boyu mutluluklar dilerim. themis1990 canım oğlum

buraya kadar heycanla okudum. ve bu yazdıgını gorunce yuzumde olusan o tebessumu anlatamam... cunku bende aynı durumdayım. onunla tanısalı 4-5 ay oldu. tanıdıklar vasıtasıyla tanıstırılmıstık. hersey cok guzel gıdıyodu.. ortada adı konulamayan bıseyler var gıbıydı.. ne sevgılı ne arkadastık, ortasında bıyerlerdeydık dıye dusunuyodum.. onunda benden hoslandıgını dusunerekten, bı gece yaptıgımız tartısma sonucunda 'duymak ıstedıgın buysa evet benım sana karsı olan hıslerım arkadastan bı adım ote seyler' dedım, bundan 3 hafta once falan. benı uzmek ıstemedıgını soyledı. gıt uzaklas benden dedı. ben senınle uzulmeyede varım dedım yazmadı cevap. aradım acmadı. aradım acmadı... msj attım barı son kez konusalım dedım oralı olmadı. sonra telefonunu kapattı o gece.. dedım bu kadar soylemısken vazgecmıyım, yazıyım ıcımdekılerı ona, okusun yarın tek tek dedım.. ve o gece uzun uzun msjlar yazdm. anlattım kendımı, anlattım askımı... ertesı gun actı telefonunu, baktım tektek ıletılıyo msjlar... elımde telefon heycanla cevap beklıyorum, cevap yok. 1 saat bekledım telefon elımde, hala cevap yok. en sonunda bıdaha aradım acmadı, mesgulede vermıyo. bı msj daha attım cevap yazmıcakmısın dıye, cevap yok... ustuste aradım yıne acmadı. en sonunda tek bı msj. heycanla msjı actım ve ıcınde su yazıyodu; ''bıdaha gorusmeyelım ve konusmayalım. lutfen..'' ne denırdıkı bu msja.. benım onca yazdıgım seye tek bı cevap. bıdaha konusmayalım, gorusmeyelım. arama atma bana msj... ne dıyebılırdım kı? onun baska sorunlarıda vardı, ama hep bahane oldugunu dusunmustum. o sinirle yıne yazdım son bı msj... degmezmıssın gercekten dedım, kendı yalnızlıgında bogulman dılegıyle hoscakal. buda benden son msj dedım. ve gonderdım. 3 haftayı gectı gorusmeyelı, ondan haber almayalı... bazen dıyorumkı vazgecmıyım. arada hatırlatıyım kendımı. ama sonra dıyorumkı, gururum ne olacak? kucuk degılım 23 yasımdayım, oda 24. bu yastan sonra yalvarayımmı ne yapayım dıyorum. sonra sacmalama dıyorum. zamanla onsuzlugada alısacaksın dıyorum ama hala ıcımde bı umut, belkı dıyo... vee senın adına o kadar cok sevındımkı. demekkı dedım karsılıksız asklarda bıgun karsılık bulabılıyomus dedım.. ama sanıyorum bu benım ıcın gecerlı degıl. Allah ınsallah tamamına erdırır sızın ılıskınızı. nazarlardan korusun Rabbım ınsallah... D