Geç bile kalmışsınız. Eğer bol yürüyüş yapmazsanız sezeryan doğum olasılığınız çok yüksek. Sadece bunun için değil kan dolaşımınız için vs bir sürü sebepten yürüyüş yapmanız şart. Eşinıze bunlarla ilgili doktor tavsiyeleri gönderin telefonuna. Mesaj atarsanız okur belki. Hiç olmadı kimseye aldırış etmeyin tek çıkın. Hiçbişey sağlığınızdan önemli değil.

Daralmakta çok haklısınız.. Eşiniz çok yoruluyor desem illa ki tatili var. Size haksızlık ediyor. safi. naz

Bakan baksin ya cik. kim bu diye bakiyorlardir. kucuk yerse tanimadiklari icin bakiyorlardir kim diye. siz keyfinize bakin.8 aylik hamime kadina uff yavrum diye bakmazlar hetalde

Tabikide hormonalda olabilir ama yinede kendinize iyi bakin. Her hamile kadinin biraz simartilmaya ihtiyaci var. kendi kendimizi simartalim baskalarindan bekleyene kadar. Hem saglik sorunlariniz varmis iyi gelebilir moral yuksekligi.

Selam kızlar ; Biz eşimin atanması sebebiyle kücük bi iç anadoluda ilçeye taşındık. Ben de kamuda calısiyorum normalde bu sebeple başka ilde yaşıyoduk. 8 aylık hamileyim izinliyim ve sanırım dogurmadan depresyona girdim. Evet eşim yüzünden diyemiycem ama payı büyük. Burası çok ufak biyer. Evden çıkıp yürüyüş dahi yapabilecegim bi ortam yok, sokakta adamlar afedersiniz davar gibi bakıyolar. Bunu eşime izah ettim dedim ki kaç kere evde çok bunaldım gel bi hava alalım, arabayla dolansak bile yeter. Ama kaç kere söylediysem eşim sagolsun istemiyorum deyip alıyo o telefonunu eline. En ufak bi sosyal hayatım yok şuan. Evde durup durup aglama geliyo. Kendimi durduramıyorum artık.

Kesinlikle öyle. Hatta bence şu 2 3 ay hic olmadığı kadar anlayışlı olunması gerekiyormus.

Baksınlar o zaman siz çıkıp yürüyün. Olmadı yakın il merkezi varsa binin taksiye 2 gezip gelin. Doğurunca zaten evde kalacaksınız bir süre. Ayrıca yürümek hamilelik için önemli ödemi engeller, doğumu kolaylaştırır. Paşa gönlünü beklemeyin kimsenin.

Aslinda esinizin size anlayis gosterip itaat etmesi ve her istediginizi yapmasi gereken bir donem belki ailenizin yanina ufak bir kacamak yapabilirsiniz

Ah sizi çok iyi anlıyorum. Dışarı çıkıp temiz hava almanın önemini şu dönemde herkes anladı... bence ufak bir kaçamak, ailenizin yanına gidip 1 hafta dahi olsa nefes almak iyi gelecektir

Ailenizin yanına gidemez misiniz? Dogumunuzu da orda yapsanız?

Haklisin. Seni pesinden surukleyip isteklerini yok sayamaz

Bu anlayışsızlığın başka bir açıklaması yok; Davarlar sadece dışarıda değil, üzgünüm ama biri de sizin evde kuzum. cheryblossommm

Benim öyle hamile bı arkadasim vardı, kocası o kadar düşüncesiz bencil herifin tekiydi ki kızı son günlerinde bile çıkarmadı yürüyüşe. Bı de kızı normal doğuma zorladılar ölüyordu nerdeyse. Yani adam gamsizin tekiyse onu da yapmaz

Üniversite okuduğum il de öyleydi Önceleri bende rahatsız oluyordum hatta artık bakışlardan basim ağrıyor gibi geliyordu ama alıştım bakıyorlar yapcak birşey yok ama siz aldırmamaya çalışın.

Haklisiniz. Ama bilmiyorum bu arada yaşadığım sağlık problemleri, ona bağlı gelişen kaygı, stres beni etkiledi sanırım. Hatta normalde etkilemeyeceği kadar etkiledi. Bu kadar fazla olmasını ben hormonal durumlara da bağlamıştım. Doğum olursa geçer herhalde diyorum. Çünkü yaşadığım sağlık sorunları hamilelikte gelişti, normalde ben doğurmadan baglanilmaz diye düşünüyordum ama sorunlara bağlı ortaya çıkan risk beni daha çok bunalıma sevk etti. Böyle bir döngü oldu işte

Tabii ki öyle, ama gezdirmiyosa ne yapabilir ki konu sahibi. Ailesi gezdirdim diye demiyorum zaten, adam kadının yokluğunu görsün diye diyorum. Zaten karısı gitti diye bayram eden adamdan bı cacık olmaz

ama sağlık için yürümek gerek eş kişisi bebek sorumluluğunu alabilecek gibi gelmedi bana

Kıyamam size, alip başına çalarım o telefonu ben. İstemiyorum muş. Tek başınıza mi yaptınız bu çocuğu neyi istemiyor? Bu dönemde gerçekten yürüyüş yapmanız gerekiyor. Depresyonda eşimin payı büyük değil, sebebi direk eşiniz bence. Bunu ona uygun bir dille, anlamıyorsa anlayacağı dilden anlatın bence.

Hormonalda olabilir Ama uzun sure mutsuz olmak baska seyleri tetikleyebilir. Esim tayiniyle isimden istifa edip hic kimseyi tanimadigim bir yerde buldum kendimi. Yanlizlik hamilelik ilgisilik issizlik beni depresyona soktu. Bir an once mutlu olmanin yontemlerini bulun derim. Size ne iyi geliyorsa. Anneniz ozluyotsaniz gidin veya cagirin yaniniza. Kitap okumayi seviyorsaniz okuyun. Dolasmayi seviyorsaniz dolasin kim bakarsa baksin! Sizin saglinizdan onemli hic birsey yok!

8. ay duygusal olarak yoğun bir ay sanirim. Normalde üzülmeyeceğim şeylere ciğerim daglaniyor sanki. Bende görev gereği çok küçük ve çarşıya bile çıkılmayan ilçede yaşıyorum. Yürüyüş yapmak çok mümkün değil. Bu ara eşime tahammülüm çok çok azaldı. Azıcık sesi yüksek gelse oturup ağlıyorum. Sadece annemle iletişim kurmak istiyorum. Başka hiçkimseyi istemiyorum. Hormonal bi durumda olabilir

Ne demek istemiyorum? Şöyle durumlarda telefonu cupp diye tuvalete atasım geliyor

O kadar vicdansız olabileceğini düşünemedim sizde haklısınız

Ailesinin yanına giderse adam bayram eder hiçbi sorumluluğu kalmzz, kadın onun için küçük Bi ilçeye taşınmış ve onun cocuğunu taşıyo, afedersiniz ama eşek gibi gezdirecek

Doktor günlük şu kadar yürümen laxım dedi dese mecbur götürecek

Ben de aynı durumdayım durumumuz hormonal olsa bile insan ufak bi anlayış bekliyor.