Bir zamanlar çok sevdiğim adam, seni hala yüreğimin bir yerlerinde saklayabiliyorken Gitmem gerektiğini anladım.. Çok fazla acımadan, acıtmadan, yormadan ve kırmadan.. Bugün evden ayrılışımın 4. günü.. İçim o kadar dolu ki ne yazabiliyorum ne anlatabiliyorum.. Çok garip ama ağlayamıyorum bile.. Biz nasıl bu hale geldik sorgulamıyorum artık.. Şu hayatta hayalini kurduğum tek şey, huzurlu bi aileydi onu da başaramadık. Başaramadım.. Annem gibi olmak istemedim, babam gibi olmanı istemedim. O yüzdendi eyvallahımın olmayışı.. Yanlış yaptım ama ben doğruyu görerek büyümedim ki.. Beynimde ki kelimeler birbiriyle savaşıyor sanki, cümleye başladığım yerden noktayı koyamıyorum. O yüzden kusuruma bakmayın yazamıyorum yaşanılanları.. Yazsamda bi çaresi yok zaten.. Çünkü SUSTUM artık! Sadece tanıyamamışım diyorum belki de kendimi kandırıyorum. Acımı hafifletmeye yetmiyor.. Ama kararlıyım bu yolun geri dönüşü yok.. Sizlerden isteğim Rabbim kimseye yaşatmasın ama yaşamak zorunda kalanlardan ; Nasıl ayakta dimdik kalabildiniz? Bu süreci nasıl atlattınız? Omuzlarımda ki bu yük buna müsaade etmiyor çünkü..

Aynen güzelce ağladık ama hafifledim 4 gündür ağlayamamanın verdiği sıkıntı da vardı şimdi biraz daha iyiyim :) Ben sizi istemeden ağlattım ama siz benim tebessüm etmemi sağladınız :) İnanın güç verdiniz.. Allah razı olsun.. Arkadaşınız ne de güzel söylemiş gerçekten çok doğru.. Bende öyle yapmaya çalışıyorum, bi çizgi çizdim üstünde yürüyorum.. Korktuğum şey suskunluğum.. Şuan ki yaşadıklarımı aileme belli etmemeye çalışıyorum hoş bunu neden yaptığımın da farkında değilim ya :) Olmamış gibi sanki bunlar hiç yaşanmamış, ben evlenip yeni bi hayat kurmamışım gibi davranıyorum ve bu halimin bana zarar vermesinden de korkuyorum. Acımı yaşamalıyım ama bu yaşıma kadar evin mantıklı, akıllı, yeri geldiğinde ablasına bile ablalık yapan küçük kızı ben, zayıf anımı göstermek istemiyorum.. Rabbim'e şükürler olsun ki ailem yanımda ve sizin gibi yüreği güzel insanlar var bana destek olan. Teşekkür ederim