Bir uzmandan yardım alın mutlaka.

Biliyorum görüşme dönemlerinizi falan okuduklarımdan. Evlenmişsiniz hayırlı olsun. İlk evliliğindeki hesapları kapatmamışsın.. öfken unutamayışların aniden küçücük yerden sızıp karşın açıkışalrı hep bundan... Çok güzel bi terapi var seni o anlara götürüyor yüzleştiriyor ve aretık o biriken şeylere nötr oluyorsun. Denemiştim tavsiye ederim. Deteylı bir kan tahili yaptır derim. Birde hacamat var ben denemedim ama çok faydasını görenler duydum. onuda araştırabilirsin sinirlilik huzursuzluk sorunlarına iyi geldiğinden bahsedildiğini çok duydum. A Ankee Nirvana Anneler

Spor yapın, öfke kontrolu ile alakalı kitaplar okuyun ve hala işe yaramıyorsa yardım alın. Çocuklarınız çok küçük. Onlara sinir ve öfkenizi yansıtmamaya çalışın. Çocuklar küçük bile olsa hiç bir zaman unutmuyorlar gördükleri fiziksel veya ruhsal şiddeti. maydanozsuyu My little sunshine🌞 Anneler

Sizi tehdit ediyor, uzaklaştırma kararı falan çıkarsanız ne bileyim, yeni eşiniz de çok anlayışlıymış gerçekten, onun için de bu durum sıkıntılı, ne diyeceğim bilemiyorum ama iletişimde kaldığınızda da umudu hala sürüyor gibi geliyor bana.

Şuan sizi çooookkk kıskandımmm :) Maşallah ne güzel yuvanızı kurabilmişsiniz bende 2 çocuğumla boşandım gerçekten çok zor ama yeni yuva kurmak daha zor sanki yanımda benden çıkarları için değil sadece beni sevdiği için duran bir adam ne kadar hoş olur :) ama hayaller deeeee sinirlendiğiniz anda salavat çekin çok iyi geliyo CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

O eski eş seni sıkan yoran Terapi al bence biraz Çok güçlü bir kadınsın sen O piskopatun hayatını etkilemesine izin verme

Ben sorunun bunlardan olduğunu düşünmüyorum, sizin rahatlamaya ihtiyacınız var. Her şeyi kendi içinizde yaşamışsınız, konularınızı da biliyorum. Kimseye anlatmıyorsanız bile, bir destek alın, psikolog ile konuşun, geçmişi tamamen bitiremezseniz şimdiki hayatınıza da etki edecek çünkü. Bazı arkadaşlar da yazmış, bilinçaltınızı geçmişten arındırmanız lazım.

Yaşadıklarınıza bakarsak bu gayet normal. Sadece tahammül sınırınız düşmüş biraz. İçinde bulunduğunuz mutluluk zamanla bunu telafi edecektir. O eski eşinize de prim vermeyin. O sizin mutsuzluktan sürüneceğinizi düşündüğü ama sonunda ne kadar mutlu olduğunuzu gördüğü için eline düşmenizi bekliyor bence. Çünkü kendisi şuan köpek gibi pişman ve sizi kıskanıyor...

Hayatınız yoluna girdi diye, yaşadığınız sıkıntılar sififrlanmiyor.. Böyle olmaniz çok normal. Yeni esinizinde desteğiyle destek almanızı öneririm. Mutluluklar

ne kadar güzel ayaklarınızın üstünde duruş ve yepyeni bi hayat kurmuşsunuz kendinize önceki yaşananlar sitres ve şu andaki eski eşin tacizleri bu noktaya getirmiş olabilir uzman yardımı alın derim çok güzel giden bi hayatınız var neden bozulsun ki sevgiler :)

Gercekten mutlu olduğunuza emin misiniz? Bununla sorgulayın.

Bahsettiğiniz kürü mutlaka deneyeceğim ve evet benim de sorunum bu. Yaşadığım olumsuz olayları başkalarıyla paylaşmıyorum, biri olumsuz bişey yaşatsa da ona uymamaya gayret ediyorum ve durum bu şekilde patlak veriyor sonra. Eski eşimin boşanmadan önce çok şeyini yuttum, bi o kadarını da boşandıktan sonra yuttum. Aman çocuklar anlamasın, aman etkilenmesinler derken ben tahammülsüz sinirli bir insan olarak kaldım ortada

ne mutlu size yepyeni bir hayat kurmuşsunuz, isterseniz bir destek alın ama sanki önceden yaşadıklarınızı sindiremediniz mi kabullenemediniz çok kötü seyler yaşamışsınız ama bitmiş gitmiş çok şükür şimdi geçmişe sünger çekip herşeye yeniden başlama zamanı yeni ailenize beraber mutluluklar

Allah hayırlı mübarek etsin evliliğinizi, evlalarınızı da size bağışlasın. Şimdiye kadar hiçbir çocuğa kızmayan ben Kendi çocuğuma tahammül edemez oldum. Ben de senin gibi bunu geçmişte yaşadığım şeyleri gereksiz yere alttan alıp sustugum için şimdi tahammül sıkıntısı yaşyaşadığımı düşünüyorum. Ibrahim Saracoglunun muz, süt, yumurta kürü öfke kontrolünde çok ise yarıyor. . Bir de psikolojik destek al, çünkü travmaların ne zaman ne şekilde ortaya çıkacağı belli olmuyor.

inş.. A Ankee Nirvana Anneler

Cok sey yasadın belki sabrettin sabrettin doldun bi tek damla bile tasırıyor seni.. Simdiki mutluluguna bak bence.. Bırak geçmişi yuvana cocuklarına esine sarıl.. Suan ın özlemini yasarken içindesin bak... mutluluhu hakediyorsun H

Tam olarak hangi seviyeden bahsediyorsunuz bilmiyorum ama :) rica ediyorum hiçbir zaman hiçbir konuda umutsuzluğa kapılmayın lütfen. Herşeyin mutlaka bi yolu, bi çaresi var. Çare bulamadıklarımiza da böyle paylaşarak, fikir alarak atlatmaya çalışıyoruz işte. Allah yolunuzu açık etsin. G greengirll

pislik işte öyle olmasını istiyor zaten eski eşler böyle, sizi sevmese bile mutlu olmanızı istemezler her böyle söylediğinde acaba yapar mı diyorsunuz çünkü sizin kaybedeceğiniz değerli bir hayatınız var, onun yok! işte bu yüzden ona sinirlendiğinizde onun tam da bunu istediğini aklınıza getirin, inadına daha mutlu olmaya çalışın. ama bence uzman desteği ve biraz ilaç desteği gerekir bu süreçte sonra -tabi doktor verirse- ilacı yavaş yavaş bırakırsınız doktor gözetiminde. bir yandan da eski eş de, yeni eş de sürece alışmış olur. devletten randevu alabilirsiniz. bir de eski eşle konuşmayı minimuma indirmeyi amaç haline getirmeyin, ne kadar konuşursa konuşsun umursamamayı öğrenin. Çünkü belli bir süre inatla sizinle görüşmeye çabalayacak, siz de görüşmemeye çabaladıkça siz yorulacaksınız.

yahu ben yeni evli olduğum ve arkamda bir eski eş vs yokken bile tahammülsüzüm ne kadar inkar etseniz de eski eşin varlığı tabi ki huzursuz ediyordur. yani bunu es geçmek mümkün değil ki. kendinize biraz zaman tanıyın lütfen arada bir gerilmeniz de normal, çok fazla acaba mutlu muyum, neden sinirliyim vs diye sorgulamayın bir süre. bunun normal olduğunu bilin. kendinizi çok fazla da dağıtmayın, yeni eşin de ilerde neler yapabileceği belli olmaz, bizim eşlerimiz gibi, her eş gibi. Yani gardınızı düşürmeyin fazla diye diyorum bunu, bir şey olacağından değil. Umarım bu mutluluğunuz devam eder. Feslegen Kokulu Nane Durmak, yıkılmaktan önceki son adımdır. Anneler

Hikayenin mutlu sonla bitmesi umut verici

Bunlar senin sabrının kendine yüklenmelerinin yan etkileri psikoloğa gidebilirsin seni tebrik ediyorum gerçekten yaptıkların yaşadıklarin kendini bu konuma getirmen kolay şeyler değil. Cogu kadın buna cesaret edemiyor belki de bende dahilim bu gruba

Yaşarken kolaydı, şimdi dönüp baktığımda heralde bir daha cesaret edemem diyorum. Artık bıçak kemiğe nasıl dayandıysa..

Eski eşiniz size neden hala ulaşıyor engeli basın, çocuklar için ortak akraba yoluyla iletişim kurulabilir.. ayruca merak ettim çocuklarınıza sinirlendiğiniz kadar şimdiki eşinizede sinir varmı...

3 ve 5 yasındakı cocuklar sadece cocuktur bu kadar soyluyorum T

kan değerlerinize baktırın tiroid aşırı sinir ve tahammülsüzlük yapar... eğer normalse demek ki sorun psikolojik.. yardım alın.. A

Ne mutlu size acı kahvenin ardından enfes bir kahveyi yudumluyorsunuz.. Sizi bu kadar strese sokan nedir? Eski eşe engel bassanız, ev falan taşısanız çocukları ise dışarda bir yerde görmesine izin verseniz. Hatta ailenizden biri ile iletişim kurdurup hiç muhatap olmasanız olmaz mı? Veya işinizde mutsuzsanız biraz çalışma hayatına ara verin. Bir tatil ayarlayın iyi gelebilir. Mutluluğunuza odaklanın lütfen. Evet çocuklarınız hala çok küçük. Gerekirse bir oyun ablasından destek alın. Belki çok yorulduğunuz için bunlar.. Mutluluklar.

Bir süre işi birakin 1 yıl eve eşe odaklanin. Cocuklari da anaokuluna yazdirin yarım gün..

keşke söylediğiniz seviyeye bende ulaşabilsem..

Son 4 senede çok aksiyonlu bir hayat yaşadım, bazen bakınca bunları ben mi yaptım deyip şaşırıyorum :) İnsanın 30' una gelip bunu kabul etmemesi, hala 20'li yaşlardaymış gibi hissetmesi gibi diyeyim, siz anlayın. Eski eşimden bi anda sigorta attı ve boşandım, evim barkım, param hiçbir şeyim yoktu. Bu evlilikten elime kalan tek kazancım çocuklarımdı. "İki çocukla hiçbir yere sığamazsın, eşek gibi döneceksin" diyen eski eşime inat önce anneme yerleştim. Bi işe girip çalışmaya başladım, çok kısa bi zamanda çocularımı da alıp ayrı bir eve çıktım. İşime, çocuklarıma tutundum, sonradan eşek gibi peşimden koşan eski eşime kulaklarmı tıkadım ve her defasında onu reddettim. Bu süreçte çok zorlandığım, ağladığım, sadece çığlık atıp rahatlamak için tem otoyoluna çıktığımı bilirim :) Baya arabayla tem otoyoluna çıkıp, arabayı kenara çekip çığlık atıp rahatlayıp eve dönüyordum. Manyaklık. Sonra karşıma bi adam çıktı, tüm ezberlerimi bozdu. Yaşadığım, hayatın bana sunduğu tüm eksikliklerimi tamamladı, beni iyileştirdi, kendime getirdi. Çocuklarımla tanıştırdım, pedagoğumuzla beraber yattık kalktık ve çok güzel bir diyalog kurdular çok şükür. Evlendim. Şuan tam aşamamış olsak da düzenimizi falan kurduk. Üst kısımda yazdıklarım geçmişimdi.. Bu günüme geliyorum; Hala peşimi bırakmayan bir eski eş, herşeye rağmen yanımda olan muhteşem bir yeni eş :) ve dünya tatlısı akıllı mı akıllı iki tane evladım var. Eski eşin peşimi bırakmaması kısmını şöyle özet geçeyim; hala bir gün boşanıp onunla evleneceğimi düşünüyor ve üzerinden yıllar geçmesine rağmen kesinlikle bu fikrinden dönmüyor, hasta muhtemel. Bunca detaya şu yüzden girdim; Hayatım bu kadar yolunda giderken, sevdiğim bi adamla hayalini bile kuramayacağım düzeyde bi evlilik yaşarken, çocuklarımın uyum sürecinde, yeni eşime odaklanmaları konusunda hiç bir sorun yokken ben neden bu kadar sinirli ve tahammülsüzüm? Yaşadıklarımın bana bıraktığı bi miras mı? Ellerim kaşınıyor stresten, egzama oldu, saçlarım dökülüyor. Hep mi böyle gidecek? İşim ve eski eşimin saçmalıkları dışında yolunda gitmeyen hiçbir şey yok! Çocuklarıma bağırmak istemiyorum, hele bunu yeni eşimin yanında hiç yapmak istemiyorum ama sanki onlar böyle küçük hatalar yapmamalılar, çocuk yaşlarını çoktan geçtiler.. öyle bişey de yok biri 3 biri 5 yaşında üstelik. Çok zor şeyler yaşadılar, yaşlarından çok olgun davrandılar, verdiğim her karara uyum sağladılar, bi çocuktan beklenmeyecek derecede sakinlikle karşıladılar üstelik hayatlarında ki her değişikliği.. Neden böyleyim? Neden bu kadar öfkeliyim hayata ve insanlara? En önemlisi evlatlarıma? Geçer mi? Not: En ufak bir olayda evlatlarıma çığlık çığlığa bağırmıyorum yanlış anlaşılmasın ama üst üste gelen birşeyler olduğunda dişlerimi sıkarken buluyorum kendimi, çocuktur deyip geçemiyorum. Kendimi yiyiyorum. Birlikte çok eğleniyoruz, çok güzel oyunlar oynuyoruz, sevişip öpüyoruz birbirimizi, diyaloğumuzda bi sorun yok. Tek sorun benim tahammül seviyemin bu kadar yerlerde olması.

Hormınlara bi baktırın troid, açlık tokluk kan şekeri bunlarda sorun yoksa bi psikiyatr ve psikolıg yolu gözüküyıtçr, İnsan tükeniyor zamanla

Çocuklarını, onlara sunacağın hayatları düşünürken kendini bayağı bayağı ihmal etmişsin. :) Şimdi iyileşme zamanı sende. Destek alarak başlayabilirsin. H

Hayatınız yoluna girdiği için eski yaşadıklarınız ortaya dökülüyor destek alıp kısa sürede kurtulabilirsiniz

Uzuuuun bir yorgunluktan sonra evlenince tatil olacak sandiniz muhtemelen. Ama işte annenin tatili pek olmuyor. Hep şu da olsun rahatlarim diye ilerlediginiz için ve sonunda her şeye kavustugunuz için şu an yorgun hissediyor olabilirsiniz. Bu da tahammülsüzlüge sebep oluyor. Bir terapi, terapi imkanı yoksa hafif bir sakinleştirici iyi gelir bence.

Beni bu kadar strese sokan yegane konu eski eşe engel basamıyor olmak galiba. İletişimimi her minimuma indirdiğimde ya nafakayı yatırmıyor, ya çocukları geç getiriyor vs.. yani iletişim kurabilmek için mutlaka bir sebep yaratıyor. Sesini duymak bile geriyor bazen beni. Çocukları saatinde gerirmediginde mesela söyleniyorum ve şunu diyor; "sen daha dur yüzlerini birgün fazla gòreyim diye yalvaracagin günler gelecek".. ona belli etmiyorum ama kuduruyorum beni çocuklar üzerinden tehdit edince. Sonra etrafımda ki en yakın insana sataşıyorum istemsiz ki bu genelde eşim oluyor maalesef. Ve sinirim geçtiğinde vicdan azabından ölüyorum durduk yere kırdım diye.