Canım onları annen baban olarak değilde ebeveyinlikten bağımsız birer yetişkin olarak görmelisin. Sorunları seninle değil birbirleri ve hayatla. bu şekilde düşünmelisin. Ben yaşadıklarımı bu şekilde atlattım. Çocukluk ve ergenlik zamanlardarımdaki ailem kaynaklı buhranlarımı atlatamıyacam diye çok korkuyordum. Ama aşagı yukarı 20 yaşımdan sonra onları benden bağımsız birer yetişkin olarak görmeye başldığımda olayların aslında kendi içinde ve hayat dahilde tutarlı olduklarını farkettim... Hayat bu insanın ne yaşayacagı belli olmuyor. Ve hatta şunu diyebilirim ki bir süre sonra kendin için değil onlar için üzülmeye başlıyorsun. Sonuçta sen daha yolun başındasın allah izin verirse önünde uzun bir ömrün var. Ama ailen kaç yaşına gelmiş ve kötü tercihler sonucu kötü bir hayat yaşamışlar. Ben annnemle babamın boşa gecen ömürleri için daha cok üzülüyorum.

Eğer istersen bunu yapabilirsin... Her şeyi bırak, serbest bırak kırgınlıklarını... O zaman rahatlayacağını göreceksin. Bir insan ne kadar bir şeyleri affetmezse o kadar unutamıyor...

çok teşekkürler. çok haklısınız geçmişi olduğu gibi kabul ediyorum ve yaşadıklarımı birer şans olarak görmeye çalışıyorum bana öğrettikleri için fakat bıraktığı izler biraz acı veriyor. dua ediyorum bundan sonraki hayatım daha iyi olsun diye başka da birşey yapamıyoruz zaten. tekrar teşekkürler Karxixnca