Çok tatlı bir yaziydi teşekkür ederim öncelikle. Evet maalesef onlara benzedim ya da öfke konusunda benziyordum hep belki de. Ama anlaşılmamak bunu daha da katladı ve artık suçluluk hissedecek noktaya geldim. Evde sürekli " sorunlu, kavgacı, problemli, annesi ile anlaşamayan" biri olarak tanimlanmak kendi kişiliğim ile catismama sebep oluyor. Anne ne derse doğrudur ya da aile ne derse doğrudur fikri ister istemez yakami bırakmıyor sanki. Onlar öyle dediyse demek ki öyleyim gibi hissediyorum. Bilemiyorum. Zor bir ilişki içindeyim, yorumunuz için tekrar teşekkürler

Yorumlarınıza ihtiyacım var

Annenize bağıracağınız veya öfke duyacağınız durumlar siz annenizi değiştirmeye çalıştığınızda veya neden değişmiyor diye düşündüğünüzde çıkıyor farkındaysanız. Annenizle havadan sudan muhabbet dışında derin konulara girmemeyi deneyin mesela. Hatta haberiniz bile olmasın abinizle mi tartışmış, kiminle sorun yaşamış. İşe gidiyorsanız dönüşte zaten çok vakit kalmıyordur. Gitmiyorsanız da ya iş bakabilirsiniz ya da kendinizi oyalayacak bir hobi edinebilirsiniz. Böylece evdeki ortamda fazla kalmamış olursunuz. Ayrıca annenizle babanızın çocuğusunuz. Tabi ki biraz annenize biraz babanıza benzeyeceksiniz. Siz babanız gibisiniz çünkü anneniz çocuk sahibi olmak için babanızı seçmiş. Bunda sizin rolünüz ne?

annelik her ne kadar kutsal bir olay olabilse de her anne herseyi dogru yapmis olmuyor malesef, kendinize kizmayin siz de insansiniz en nihayetinde. farkli sebeplerden ama benim de annemle iliskim cok zordu, ve hayatta beni cok yipratti. bu yuzden o kadar cok okudum ki bu konuda. benim kendime kizdigim seylerin 90%'inin kotu anne cocuk iliskisinden kaynaklandigini gordum. ve annemle iliskimi minimum duzeye indirdim. cunku kendime deger veriyorum ve bir kere geldigim hayati birine feda etmek istemiyorum, bu annem olsa dahi. ki sizin abiniz ve babaniz da muthis gelmedi bana. is bulup uzaklasma ihtimaliniz varsa oneririm, bana yillardir uzakta olmak cok iyi geliyor. . push ; birzerdali

Kiz kardesini ornek al annen bu tavirdan

Anneniz kendi elleriyle yapmış bazı şeyleri ama onun için de üzüldüm yinede. Siz kendinizi gayet güzel ifade etmişsiniz bence bu hissettiklerinizi annenizle de paylaşın. Öfke kontrolü için psikolojik destek alabilirsiniz. Bir de YouTube kanalı olan bir psikolog var, Beyhan Budakdiye. Bir bakın isterseniz. Güzel tavsiyeleri var H Hufezaa 💕 Anneler

Herkese merhaba, Sizden, içinden çikamadigim bu buhrandan çıkmak için yol göstermenizi istiyorum. 28 yaşındayım. Çocukluğumdan beridir annem ile olan ilişkim iyi olmadı. Annem ataerkil, erkekleri ön planda tutan, bu kafa yapısı ile yetişmiş bir kadın. Ben ise belki bu yaşantıdan kaynaklı bılmiyorum, her zaman kadın konusunda hassas olmuş ayrıca özgürlüğüme düşkün biri oldum hep. Çocukluğumdan beridir annem ve babamın ilişkisi kötüydü. Babam, iyi bir eş asla olmadı, annemi çok kırdı yıllarca ve ben hep babama tepkimi koydum bu durumlarda. Baba olarak da evde ağırlığını koymadi hiç. Bu anne ve babanin çocuğu olduğum için babama çeken yönlerim var ama törpülemek için uğraşıyorum . Özellikle çocukluğumda annem ile olan ilişkim sıkıntılı oldukça beni hep babama benzetti annem. " Baban gibisin" cümlesi ile büyüdüm. Sorunlu bir çocukluk oldu bu benim için . Öfkeli ve hırçın bir çocuktum. Annem tarafında anlaşılmamak ve hep babama benzetilmek beni hirpaladi. Abim de var. Babam ağırlığını koyamadığı için ve annemle iyi bir ilişkileri olmadığı için, annemin baba yerine koyduğu abim. Annemin yetiştirme şeklinden kaynaklı aşırı ataerkil, kadın üzerinde tahakküm kuran ve yıllarca bu sebeplerden sorunlar yaşadığım bir abi. Yaşim ilerledikçe sınırlarımi çizdim ve doğal olarak çok iyi bir ilişki yakalayamadık. Bu süreçlerin hiç birinde annem yanımda olmadı. Abime aşırı düşkündür, baba yerine koyar ve onun üzerimde kurduğu baskı karşısında hiç bir zaman annemin beni kolladigina şahit olmadım. Her durumda abimi otomotik savunmaya geçer. İşin tuhaf tarafı abim, anneme muazzam da davranmaz ve bu sebepten dolayı bile abimle karşı karşıya gelmişimdir annem için. Annem ise hep " aman kavga çıkmasın o ne diyorsa öyle olsun" zihniyetindedir. Yakın bir zamanda abim ile tartıştık ve bana çok ağır hakaretler etti. Annem de şahit. Üzerinden biraz zaman geçip annemle bu durumu konuştuğumda bana " hiç bişi demedi ne var sen de hep onu yargılıyorsun ne yapmış size, sen ne istiyorsun abinden" cevabını aldım ve müthiş kırıldım. Annemle iliskime mesafe koydum ve gelip gönlümü almak dahi istemedi. Üzülmüş dediği şey icin ama o kadarmış. Uzatmaya gerek yokmuş. Kindarmisim. Dediği sadece bu. Birbirimizden nefret etmeyelim diye öyle demiş ayrıca. Abimin eleştirilmesinden rahatsız olur. Abimin zamanında babam ile yaşadığı sorunlardan kaynaklı abime hep çok üzülür, düşkündür Bir süre sonra annem kendi kız kardeşi hasta olduğu icin bir kaç günlüğüne ona bakmaya gitmek istediğini söyledi ev halkına, özellikle abime söyledi. Abim " gidemezsin, kim yemek yapacak, senin evin var " diyerek annemle tartıştı ve en son anneme hakaret edecek şeyler söyledi. "Sen bir git ben sana neler yapıyorum, senin sulalen böyle zaten" diyecek kadar. Bir sürü hakaret bağırış, çağırış. Araya girecekken annem engel oldu bana ve susmami istedi. Annem ağladı, o ağladığı için ben de ağladım, tartıştılar falan ama tabi ki yine de gitmedi kız kardeşine, yine abimin dediğini yaptı. Ben de aksini yapacağını düşünmedim zaten. Rutin hep böyledir annemde, ilk değil. Bugün kız kardeşi ile konuşurken sanki gelmesini babam istemiyormus gibi anlattı . Ben de buna şahit oldum. Duyduklarım karşısında şok oldum. Odaya girip " sana hakaret eden, seni köle gibi kullanan oğlun. Gunlerce ağladın, üzüldün ama yine de onun lafından çıkmadın şimdi niye babama iftira atıyorsun" diyerek tartıştik. "Biraz gururlu olsaydın da gitseydin onca lafın üzerine" dedim. Belki dememem gerekirdi ama anneme karşı geçmişten beri bu sebeplerden dolayı öfkemi kontrol edemiyorum. Abimi böyle fütursuzca, beni kırmayı göze alacak kadar arkasında durmasına ve beni bundan mahrum etmesine dayanamıyorum sanırım. Bana "senin de abinden ve babandan farkın yok "dedi bugün. Aynı onlar gibi gelip sorun çıkarıyorsun dedi. Hep dediği şey. Halbuki ben onun için yeri geldiğinde abimle, babamla bile tartışıp onun izah edemediğini ettim. Adalet duygum çok ağır basar. Annemle dargın bile olsak kimsenin ona haksızlık etmesine tepkisiz kalmam. Bir de kiz kardeşim var. Anneme çok düşkün. Ne olursa olsun " olsun, annem" der. Evde olan herşeye kulak tıkar. Annem onu bu sebeple çok sever. Uyumlu olduğunu düşünür. Anneme bile bişi dense de susar, sonra annemi teselli eder. Ben ise adaletsizlige sessiz kalamam, tepkimi veririm ama yine kotu olurum. Benim de hatalarım elbet var, çocukluğumdan beri bu sebeplerden dolayi öfkemi kontrol edemiyorum özellikle anneme karşı. Kendimi anneme bağırirken buluyorum. Anlatmaya çalışırken bağırıyorum, kontrol edemiyorum öfkemi. "Sen nasıl bir annesin, senin yüzünden annesiz gibi hissediyorum, cocuklarima senin gibi davranmayacagim adaletli olacağım, evlat ayiriyorsun" diyorum. Yanlış evet ama öfkemi kontrol edemiyorum. Tahammül edemiyorum bunlara Kendimi hep hayırsız, kötü evlat gibi gördüm. İçimdekiler dağ gibi büyüdü ve annem beni kirdikca ben de onu kırdım elimde olmadan. Annem tarafından, ozellikle evdeki sorunlu olan abim ve babama benzetilmek canımı hep çok acıttı. Hala da acıtıyor. Öfkem artıyor hep. Tam unutuyorum derken annem bir yenisini ekliyor. Bir yanım çok eksik sanki. Hayırsız, kötü, düşüncesiz biri değilim ama annem tarafından hep böyle tanıtıldım. Onlar gibi gelip onunla kavga ediyormusum hep. Arkadaşlar psikolojik destek mi almalıyım? Kötü bir evlat gibi hissediyorum /hissettiriliyorum. Annemle nasıl bir ilişki kurmalıyız, kırgınlığım hiç geçmiyor? Ne önerirsiniz? Son düzenleyen: Moderatör: 4 Haziran 2020

Evet haklısınız. İş arama sürecindeyim. Malum coronodan dolayı çalıştığım firma kapandı. Uzaklaşmak iyi

Anneniz sizi haksız bulmak zorunda. Size karşı olmak zorunda. Yoksa kendi acizliğini kabul etmesi gerekecek. Onu kendi gerçeğiyle yüzleştirdiginiz için size kızgın. O savunulmak değil teselli edilmek istiyor. Çünkü ancak bu şekilde sorumluluğu üzerinden atabilir. Anneniz böyle bir hayata adapte olmuş. Değişmek istemiyor. Siz onun için tartışmaya girmeyin. Kendinizi bu tartışmalardan uzak tutun ki annenize de bağırıp kendinizi suçlu hissetmeyin. Ve evet psikolojik destek almanız iyi olur. Sorunlu bir aikede psikolojiyi sağlam tutmak çook zor.

abinizi yetistiren anneniz. annenizi yetistirense bizim erkek egemen toplumumuz. cok yazik, bir kisir dongu seklinde devam ediyor duzen. burda da surekli boyle kadinlar okuyorum, erkek delisi ve erkege yaranmak icin herseyi yapan. malesef bu hikayede kendi hayatiniz disinda kimseyi degistiremezsiniz. biliyorum dilekolay ama, o evden cikin ve kendinize bir hayat kurun.

Sende bir problem yok. Gayet normasin. Ama yanlış yapıyorsun. Belki 50 yaşına gelmiş insandan degismesini, baş kaldirmasini bekliyorsun. Bu neredeyse imkansız. Bu beklenti seni üzer. İstediğin şey balığa hadi artık karada yaşa demek gibi bir şey. O yüzden bırak annen istedigi gibi yaşasın. Sen de gerekmedikçe odadan başını çıkarma ve olaylara karisma. Okuyorsun okulunu bitir, çalışıyorsan işine saril.

Abine gösterdiği toleransı sana da göstermiş işte başka anne olsa o şekilde bağırıp

Uzunnn yazımı okuma tahammülü gösterdiğiniz için teşekkür ederim. Aileden başka birilerinin fikir vermesine ihtiyacım var gerçekten. Psikolojik destek almak istiyorum ben de. Çünkü öfkemi kontrol edemiyorum. Teşekkür ederim

Abim annem için çok fedakar ve tam bir baba . Onun dışında bana kalırsa tam bir sorunlu kişilik. Beni üzen öyle biri ile aynı kefeye koyulmam. Annem hep " sen, abin ve baban beni hayattan bezdirdiniz" der. Yazarken bile gözlerim doluyor. Elestirdigim insanlar ile hep aynı kefeye koyulmak, beni annesine bağıran, tahammülsüz, onu kiran biri yaptı. Anne konusu sanırım içimde sayfalarca yazsam da kapanmayacak bir yara gibi. Annem ise hep " sen zaten abartiyorsun, hep böyleydin, sana ne yaptık, evde herkes sen gibi yaşadı" olarak görüyor. Benim kişiliğim biraz farklı sanırım. Bu durum erkek arkadaşım ile sorun yasamama da sebep oluyor. Ataerkil biri ile olmak en büyük korkum. Olur olmadık bunu ona yansıtıyorum

Güzel ifade etsem de sonu tartışmaya dönüyor ve gerçekten anlamıyor beni. Sorun çıkaran biri olarak görüyor. O sebeple çok uzak durmaya karar verdim o günden sonra. Kulaklarımı tikamayi öğrenmeliyim galiba. Bu arada Beyhan Budak'i çok severim, forumda bazı uyelere ben de tavsiye ediyorum, teşekkur ederim. Evet destek almam benim için iyi olacak sanırım

Evet babam için insanlara yalan yanlış bisiler anlatması beni rahatsız etti çünkü netice de babam. Fütursuzca abimi savunması, bana onca laf eden abim icin " sana ne demiş ki " demesi rahatsız ediyor ve bunu dile getiriyorum. birzerdali

Bildiğiniz üzere ailelerimizi seçerek gelmiyoruz dünyaya. Sonucunda da herkese kendi gibi bir aile denk gelmiyor. Siz zaten bazı şeyleri değiştirmek için çaba sarf etmişsiniz ama dünya 1 cm bile yerinden oynamamış. Bazı kadınlar hayatına dair hiç inisiyatif almıyor veya hayatlarındaki bu dramdan besleniyor. Anneniz de öyle biri sanırım. Bırakın nasıl mutlu oluyorsa öyle yaşasın. Abinizin ona kötü davranmasından rahatsız olmuyorsa hak ettiğini yaşıyordur zaten. Ki kendisinin de bir şikayeti yokmuş zaten. Az beklenti çok mutluluk.

Affedersiniz umarim ama abiniz cidden tam bir ökuzmus. Kendi annesini hizmetci gibi göruyor. Bence tepkileriniz gayet normal. Böyle durumlarda benimde sinirlerim tepemden atardi. Gercekten anneniz sanki degismek istemiyor. Umarim sizde sabredip bagimsiz olurursunuz birgun ve kendi hayatiniza devam edersiniz, umarim ilerde partnerinizi dikkatli bir sekilde secip mutlu olursunuz.

Sakin ol, endişe etme. Öfke ve hircinligin, etkiye tepki. Gayet doğal. Zarar gördüğümüzde ofkelenmek doğal bir koruyucudur yoksa daha çok zarar görmeye açık hale geliriz. Onemli olan ofkeyi kontrol etmek. Annen süreci ve krizi iyi yonetemeyen bir insan olabilir. Bu onu kötü anne yapmaz, beceriksiz anne yapar, hatalı anne yapar. Ki zaten iyi aile yoktur, her ebeveyn bilerek veya bilmeyerek çocuklarında yara açar, diyor uzmanlar. Annen yaptığı hatanın sonucunu abinden yana çekmeye başlamış, artık ona kin duymayı, onu hirpalamayi bırak. Çünkü abinden çok çekecek. Abimin verdigi tepkilere şaşırmadım. Gereksiz yuceltilen, sinir cizilmeyen, sorumluluk verilmeyen tüm erkek çocuklar böyle oluyor. Önce anne, sonra eşi yipranacak. Sen evlenip gidersin birçok şey geride kalir, eskisi kadar acitmaz. Asıl suna çok çok dikkat et. Sorunlu evde büyüyen çocuklar, anormal ebeveyn modelini normal sandığı için onlar gibi eşleri normal görür ve tercih eder. Sana değer verir gibi görünen, ailenden görmediğin sevgi saygı ilgiyi gösteren herkesi iyi insan sanma. Merhametsiz, saygısız, adaletsiz davranışlari ilk gördüğünde o kişiye tekmeyi bas. Sonuçta aileni silemezsin, değiştiremezsin, zaten değişmek istediklerini sanmıyorum. O yüzden kendini hirpalama. Ailene iyi davran, destek ol ama onlar talepte bulunmadan onların hayatını düzeltmek için çabalama. Güzel öğüt ver, teselli ver, içlerini rahatlatacak sözler söyle, düzelir inşallah de. Bir de bu kitap işine yarayacaktir "Olgunlaşmış ebeveynlerin yetişkin cocuklari" birzerdali

Adınıza çok üzüldüm. Ayni tedaviyi görsem annem destek olur, ondan eminim. Böyle konularda duyarlıdır fakat başka konular maalesef bunu kapatmıyor. Ben de eskiden daha çok dert ederdim. Şimdi yaşım 30' a yaklaşıyor, artık dert etme kısmı biraz geride kalıyor fakat bıraktığı hasar tüm hayatımı etkiliyor. Erkek arkadaşım ile olan ilişkimi bile. Herhangi söylediği bir şeyi ataerkil birini istemediğime, ailelerden uzak hayat istemeye falan bağlıyorum. Bu yüzden küçük şeyler gözümde büyüyor. Sürekli anneme karşı kendimi suçlu ve sorunlu hissediyorum. Çünkü " ben sana ne yaptım, sen hep böyle içinde buyutuyorsun, kin tutuyorsun, sorun seninle ilgili, sen kavgacisin " diye diye beni de buna inandiriyor artık. Halbuki konumda en yakin zamanda yaşadığımız bir örnek var. Bu ve benzeri şeyler yaşadık bunca zaman. Gerçekten sorunlu, kavgacı ve uyumsuz, anneye kötü davranan biri miyim yoksa normal olan tarafta mıyım ben de bilmiyorum. Çocukluğumdan beri normal olmadığımi hissettire hissettire ben de buna ikna olmuş durumdayım ve içinden çıkamıyorum bunun. Bu arada umarım sağlıcakla en yakında kucağınıza çocuğunuzu almış olursunuz her şey yolunda gider.

Evet anlaşılmak önemli benim icin ama aileme karşı öyle bir beklentim yok aslında. Sadece özellikle annemin beni ittiği "kavgacı, sorunlu" profilde olmak ve hep bununla mücadele etmek beni mutsuz ediyor. Artık " öyle biri miyim acaba, sorunlu muyum acaba, kardeşim tepki vermiyor normal olan onlar mı acaba" gibi düşüncelere kapılıp kendimi yargılıyorum. Erkek kardeşim ve kız kardeşim küçük değiller. Çok sorun yaşayacaklarını da sanmıyorum çünkü böyle durumları çok umursamıyorlar. Bu nedenle morale de ihtiyaçları yok. Bir yerde normal buluyorlar sanırım. Annemin beni yansıtma şeklinden kaynaklı zaten sorunu ben de veya annem dışında herkeste görüyorlar. Bana da haksızlık yapılsa / yapıldığında güvenip arkamda durur diyemem hiç biri için. Bu nedenle belki kendimi savunmak için bu kadar yıpranıyorum. Arkamda destek de yok çünkü. birzerdali

En buyuk sorunlarımizdan biri şu aslında, annem abimi normal görüyor ve abim eskiden beridir böyleydi zaten anneme karşı, yeni tepkiler değil aslında. Erkek çocuklarının birçoğunun böyle olduğunu düşünüyor. Hatta benim erkek çocuğunun ev işlerini bilmeleri gerekir hazıra konmasinlar gibi düşüncelerimi bile eleştirir. " Evet ben yanlış yetiştirdim, sen ileride doğru yetiştir" demez aksine yetiştirme şeklinin oluşturduğu sorunlu çocuğuna rağmen hala doğru yetiştirdiğini düşünür ve savunur. Her yerde abimi över mesela. Erkek kardeşim de var. Onun yaptığı bir hatayi kırk kere söyler, bizim de elestirmemizi ister fakat abim gibi sorunlu biri için tek kelime etmemizden hoşlanmaz. Kendisine abim gibi kimse davranmaz ama en çok onu kollar tuhaf biçimde. Bu tarz durumlar benim tahammül sinirimi zorluyor. Ona karşı öfkemi kontrol edemiyorum. Beni sürekli " sorunlu, kavgacı " gibi lanse etmesi ve benim bile bunu icsellestirmeme sebep olması içimde öfkeye sebep oluyor. Erkek arkadasim var. Maalesef bu sorunlarım ona da yansıyor. Şöyle ki ailem gibi biri ile olmak asla istemiyorum. Bu nedenle erkek arkadaşımın her söylediği şeyi " ataerkil, baskıcı " biri mıdır telaşı ile fevri tepki veriyorum. Bu tamamen ailem gibi biri ile beraber olma korkusundan kaynaklanıyor. Öneri kitap için teşekkürler. Muhakkak okuyacağım Son düzenleyen: Moderatör: 5 Haziran 2020 askitotomsu Yiğit Aras_SMA

İyi de abinle sorun yaşıyor sen giriyorsun araya babanla sorun yaşıyor sen giriyorsun araya haklı olabilirsin ama sen takıntı yapmış

Artık ne yaparsam yapayım beni evde problem çıkaran biri olarak kodlamis. Artık daha sakin hatta umursamaz yaklaşıyorum. Kendi bilir diyorum, bana dokunduğu durumlar ile de sakin ve umarsiz davranmaya çalışıyorum. Ne yaparsam yapayım evlendiğimde annem için " rahat kalpli " biri olamam. Çok tartışmalar çok kırgınlıklar yaşadık

. 1Sen

Aslında sıkıntım annemin içinde bulunduğu durum değil. Dediğini gibi o bu durum ile yaşayıp gidiyor. Sorun bana sürekli suçlu gibi hissettirmesi, sorunlu ve kötü biriymişim gibi hissettirmesi. Zaten onun ile alakalı konulardan dolayı tartişmiyoruz. Bana yaptığı haksızlık tartışma sebebimiz. Ayni evde bu durumu nasıl asacağım bılmiyorum D Daxe Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ben 20 Li yaşlarda böyleydim biraz. Sanırım annemden hala annelik bekliyordum, klasik şefkatli anne imajına sığınmaya çalışıyordum. Olmayınca da çok inciniyordum. Bu sebeple hiç üstüme düşmeyen kavgalar ettim. Aile içindeki huzursuzlukları hep düzeltmeye çalıştım, kafaya taktım. Onun kurmadığı huzurlu, birbirine bağlı aileyi ben kurmaya çalıştım herkese yardım ederek. Malesef Ki kendi çocuğumu ve ailemi bile ihmal ettim bu sebeple. Beni hep eleştirdi, kızdım. Hep de yardım ettim, destek oldum halbuki. Bu kadar kavga ve kırgınlığın sonucunda, 30 umda değiştim diyebilirim. İlişkimizi yeni baştan düzenledim. Her şeye yetişmeye çalışan, hep onlar İçin uğraşan ben gitti mesela. Canımı sıkan bir şey söylediğinde tamam deyip geçiyorum. O hala hep eleştiriyor ama ben duymuyorum bile. Eskiden hem kırılır, hem kızardım aynı şeyler olsa. Bir de babama söyler, hayırsız evlat olurdum kızgınlıkla ağzımdan çıkan sözler için. ciddi bir mesele varsa, ona söylemiyorum her şeyi tüm boyutlarıyla. Ya da desteğini beklemiyorum. Kavga etmediğimiz için ilişkimiz daha iyi. tüp bebek tedavisindeydim ben mesela. Arayıp boşuna para harcıyorsun, sen her zaman böyle müsrifsin. Çoğu yaptıranın tutmuyor zaten, senin de tutmaz diyordu. Asla gelip de bir yardımı, desteği de olmadı o sırada evde, ki hassas bir dönemdeydim. Aile dışında bilinmesini istemiyordum, herkese reklam yaptı Çok da üzüldüm. Ama bir arkadaşımın annesi tedavi sürecinde yanına gitti, devamlı telkin verdi, Olmazsa hayırlısı olsun, hiç canını sıkma, ben Sana desteğim diye. Ve biz hamileliğinin 4. Ayında öğrendik. Olmazsa üzülmesin diye annesi kimseye bir şey de söylememişti. şimdi hayatta tınlamıyorum. 2. denemeyi haber bile vermedim. Sonrasında ilaçlardan dolayı çok sorun yaşadım, tedavi görüyorum hala, haberi yok. gidip geliyorum, bir şeyleri kafaya takıyor, anlatıyor, dinliyorum. Suya sabuna dokunmayan tavsiyeler veriyorum. Bir misafiri olduğunda yine yardım ediyorum. Yapmam gerekeni yapıp geri çekiliyorum. benzer şeyler yaşamış biri olarak benim geliştirdiğim yöntem bu. Şu anda ilişkimiz de Gayet iyi durumda. adalet istemeyene adalet dağıtamazsınız. Siz kötü olduğunuzla ve üzüldüğünüzle kalırsınız. Çok yumuşak davranmak yapınızda olmayabilir ama mesafeli ve biraz da umursamaz olmaya çalışın.

Zaten abim ve babam ayrı ayrı problemli insanlar. Beni üzen şey onlar ile aynı kefeye koyulmak. Annem gözünde ben, abim ve babam huzur kaçıran insanlarız. Annem fedakar bir kadin ama anneliği yemek çamaşır gibi fedakarlıklar sanıyor. Yaptığı şeylerin beni ne denli yaraladığınin farkında değil. Onun için ben zaten " sorunluyum ". Maalesef şehir dışına çıkma durumum yok. Keşke olsa da uzaklassam. Yoksa evde içinde bulunduğum " hayırsız evlat, sorun çıkaran annesine bağıran evlat" profilinde olmak beni çok yıpratıyor. Kendi doğrularım ve ev içindeki doğrularım çatışıyor

Kuzum annen esit davranmamis ki sana sebep olabilecegi travmayi bilmez ki o oyle gormus oyle devam ediyor ama bak kiz kardesin hic karismiyor savunmuyor ama yumusak davraniyor annene oda onu el ustunde tutuyor halbuki hakkini sen savunuyorsun ama annenin tepkisizligi ve tavri seni karsilik veren evlat yapiyor giggles Shady's back. Anneler

Evet gerçekten bunu yasiyorum. Tartışıp bagirdigim için de direkt " abin gibisin baban gibisin" sonucu ile karşılaşıyorum. Sanırım destek almam lazım, anne ile yaşanan sorunlar beni çok yıpratıyor çünkü. askitotomsu Yiğit Aras_SMA

Konuyu okudunuz mu? Aynı durum mu cidden? Bence değerlendirme şekliniz yanlış. Abim, annemi hizmetçisi gibi görüyor. Benim tartismam ile ne alakası var bu durumun? Abimin yaptığı şeyi bir başkasına babam yapmış gibi anlatması sebebiyle tartıştık ve bunu hala savunuyor olması sonucu sesimi yükselttim ve ayrıca evet anneme karşı öfke kontrolüm yok bunu zaten konuda belirttim

Eşinden yana mutlu olmayan anneler, oğlunu kocası yerine koyabiliyor. Anneniz anınızı seçmiş olabilir. Şu da var: abi sert ve kaba olduğu için anneniz ondan cekinip onu kafasinda idealize ediyor olabilir. Siz de görmezden gelin olsun bitsin. Herkes bu duruma karşı dogal bir savunma mekanizması geliştirmiş, tek alisamayan sizsiniz. Bunun sebebi bence sizin geçmişte mağdur edildiginizi hissetmeniz. Hala telafi bekliyorsunuz içten içe değil mi? Artık sizi anlasınlar istiyorsunuz. Bir şey diyeyim mi? Küçük kardesleriniz sessiz ve umursuz görünseler de onlarda da ileride bunlarin acısı patlak verecek maalesef. Moral verin birbirine. Olabilir, insanız, çok kişi bunları yaşıyor diye motive edin kendinizi

Ben evin en büyük çocuğu olmama rağmen bazı hissettiklerinizde kendimi buldum. Benim annem de herşeye çabuk sinirlenen tepkisini bağırarak gösteren biriydi. Çocukluğumdan beri o kadar alışmıştım ki bu duruma bende ancak ona o şekilde karşılık vererek kendimi dinletebileceğime ona ulaşabileceğime inanmıştım. Haksızlığa tahammül edemiyordum sen şöylesin sen böylesin laflarına öfkeyle karşılık veriyordum ama bunun sebebi öyle biri olmadığım için kırılmamdı. Babamın ailesiyle yaşadığı problemleri bize yansıtırdı, sevmediği huylarımızı onlara benzetirdi. Hiç unutamıyorum düğünüme 2 hafta kala bir konu yüzünden tartışmıştık, sende halan gibi şöylesin bıktım sizden de babanın sülalesinden de soyunuz kurusun diye bir beddua etmişti. O lafın üzerine o kadar ağlamıştım ki unutamıyorum o günü. Evlendikten sonra 1 buçuk sene çocuğumuz olmadı hep annemi suçladım içimde, ama uzak kalınca etliye sütlüye karışmayınca araya özlem de girince ilişkimiz normale dönmüştü. Yine de şuan herşeyimi konuşup anlatamam içimde bu eksikliği hissediyorum ama ancak bu şekilde buldum doğru iletişim yöntemini. Bazen annen de olsa anlaşması çok zor olabiliyor maalesef tek çözümü de uzaklaşmak

Anneniz kiminle tartisirsa tartışsın, özellikle abinizle münakaşaya girdiğinde kulaginizi kapatın, boşuna araya girip kendinizi yipratiyorsunuz. Abinizle tartışmanın ağırlığını yasadiginda bir de Siz üstüne suclayici konustugunuzda hiç yardımcı olmuyorsunuz ki. Hem annenize kiyamiyorsunuz hem de ofkenizi annenizin üstüne salıyorsunuz. Yanlış ilişki bağları kurmuş anneniz sizinle, sizlerle. Baba da evde gölge olmayınca kadın daha da yıpranmış. Yollarını ayiracagina çocuklarını yipratmis. Bu saatten sonra olan olmuş diye düşünüp annenize karşı daha sakin yaklaşın. En azından evlenip gittiğinizde daha rahat bir kalple çıkarsınız o evden. . push ; V

Haklısınız. Aslında derdim, annem nasil düzelir değil. Ona üzülüyorum ama artık kendi problemi olarak görüyorum. Benim sorunum kendi iç sıkıntım. Toplumda " anne kutsallığı" sanırım beni etkiliyor. Annemle tartışırken kendimi, ona bağırırken buluyorum. Tahammülüm kalmamış ona karşı. Kız kardeşim mesela, annemi üzdugumu söyler hep. Kendi doğrularım ve ailenin içindeki doğrular arasında sıkışıp kaldım. Annemi kırıyorum, ona bazen bağırıyorum ama tahammülüm yok sanırım artık. Sürekli beni abim ve babam gibi tanımlaması zoruma gidiyor. Hep hayırsız evlat olarak gördüm kendimi de. Bu fikirden çıkamıyorum. Galiba destek almam lazım. Teşekkür ederim okuduğunuz için konuyu.

sorunlu bir aileniz var ama bazı şeyleri biz değiştiremeyiz... nitekim değiştirmek için de baya bir uğraşmışsınız sonucunu da gördüğünüz üzere değişmemiş.. kendi ruh sağlığınız için aileden beklentinizi en aza indirgeyin derim.. isterseniz psikolojik destek de alabilirsiniz iyi gelebilir

İçinde bulunduğum psikolojik durumda kendimi de haklı göremiyorum. Anneme " nasil annesin, senin gibi olmayacağım, senden nasil anne olunmaz onu görüyorum" diyorum düşünebiliyor musunuz? Öfkeyle diyorum hepsini ama ne yalan söyleyeyim, düşündüğüm şeyleri söylüyorum. Kırılıyor biliyorum ama engel olamıyorum kendime. Hep toplumun " anne " figürü nedeniyle üzülüyorum bu kadar. Başkası olsa az bile demişim derim. Tüm bunlar sonucunda " abin ve baban gibisin" oluyorum. Bu beni yıpratan. Annemle nasıl bir ilişki kuracağımi bılmiyorum. Son durumdan sonra müthiş kırgınım. Hiç konuşmuyorum evde yokmuş gibi davranıyorum. Çok kötü ama böyle oluyorum işte