Merhaba hanımlar. İçim bi süredir çok dolu sizlerle paylaşmak istedim. Belki bir kişinin yorumu bile bi umut ışığı olur. Öncelikle 28 yaşındayım çocuğum yok. Hayatımın en zor dönemiydi bu sene. Eşimle 1 senedir ayrıyız. Resmi olarak da yakında boşanacağız. Ayrılığı kabullenmek sürece adapte olmak çok zamanımı aldı bu yüzden bu kadar çok bekledim aslında. Hoş gram ilerleyebildin mi derseniz bazen bakıyorum da hala aynı noktadayım bir an geliyor hala o dipsiz kuyudan çıkamadığımı farkediyorum ve bu tokat gibi çarpıyor yüzüme. İyileşmek ve ilerlemek için daha ne yapabilirim bilmiyorum. Her tartışmada boşanmayı öne süren ve evden gitmemi isteyen birisiydi. Hep gözümü korkutmak için. . Bende sütten çıkmış ak kaşık değilim. Hatalarım, özellikle öfkemi yönetemediğim anlar, istemeden yaptığım söylediğim ve sonrasında pişman olduğum çok anlar yaşandı. Sevmeyi beceremedim belki ama kalpten söyleyebilirim ki çok sevdim eşimi. Keşke böyle olmasaydı.. Fakat kaybetmeyi çok iyi bilen biri olarak hep söylüyorum en ufak olayda gözden çıkarılabilecek kadar değersiz olduğumu hissetmeseydim, kolay vazgeçilebilen olduğumu hissetmeseydim, güvenebilseydim bu evlilik öyle kolay kolay bitmezdi. 19 yaşında bir genç kızken eşimle ilişkiye başladık. Yine çok zor zamanlardı annemle babamın ayrıldığı dönemdi. Bu arada annemle babamın da mutlu bi evliliği olmadı hiç. O beni anlayan mutlu eden tek insandı. En iyi arkadaşımdı. Herşey çok güzel başladı ama şaşkınlık verici bi şekilde aynı evin içine girene kadarmış. 3 gün iyiysek 2 gün küstük o şekilde geçti 3 senelik evliliğim. Son 1 senesi tamamen ayrıydık zaten. Aylarca bekledim geri dön der mi arar mı sorar mı diye ama bunu yaptığında çok geçti artık ve emin olun samimi bi çaba görmedim. Ben evi terkettikten 3 ay sonra aradı ilk defa. Onda da dolaylı yollardan barışmak istediğini belirtti. Net değildi topu bana attı hep. Egosunu asla yenemedi. Birazcık savaşsın istedim benim için. Ona göre çok şey yaptı ama bana göre hiçbişey yapmadı. Biraz kaybetmekten korktuğunu hissetmek istedim ama bende olan kaybetme korkusu onda yoktu. Gitme dedi yine de tekrar deneyelim dedi ama herşey için çok geçti, ben umutsuzdum, güvensizdim ve herşeyi geride bırakıp o şehri terkettim. Şuan başladığım noktadayım. Yurtdışına ailemin yanına yerleştim. Burayı da onun için bırakıp gitmiştim. Yapamadığım, yarım bırakıp gittiğim herşeyi tamamlamaya çalışıyorum. 3 ay oldu geleli ve eşim asla arayıp sormadı. Bırakıp gittiğim için bana tepkili ve öfkeli. Beni oyalayacak bi iş buldum şimdilik. Türkiye'deyken iyi bi işim vardı. Burda resmen sıfırdan başlıyorum. Fakat boş durmak istemiyorum. Yeni bi düzen kurmaya çalışıyorum. Bari iyi bi kariyerim olsun. İnşallah olur zamanla. Yarın bi iş görüşmem var. Yapamayacağım gibi geliyor. Bi kaç iş görüşmesine gittim ki iyi işlerdi ama geri dönmediler. Aklı bi karış havada geziyorum. Annem dikkatin çok dağınık diyor. Bazen oturup dalıyorum bana seslenildiğini bile duymuyorum. Bu iş görüşmelerinde de soruları idrak edemeyip bi kaç kere tekrarlattırdığım oldu belki bu iyi bi izlenim bırakmadı. Sürekli başım ağrıyor zaten. Kronik bi şekilde. Ve sürekli stresliyim. Sosyal medyadan uzaklaşmaya çalışıyorum ama illa ki denk geliyorum bişeylere. Evlenen çiftler görüyorum, mutlu insanlar görüyorum yanlış anlamayın kıskanmıyorum ama üzüldüğümü ya da imrendiğimi hissediyorum. Evliliğimden eşimden mevzu açılınca gözlerim doluyor. Dokunsanız ağlarım. Bir de sürekli eşimi rüyamda görüyorum. Hep iyi günlerdeki gibi mutluyuz rüyalarımda Muhtemelen o da üzülüyordur ama benim gibi çaresiz kaderine razı gelmiştir belki. Gerçi seven neler yapıyor ama gurur diye de bi kavram var. Bi günüm bi günümü tutmuyor. Bi gün çok hevesli istekli olduğum bi konuya bi iş görüşmesine mesela ertesi gün aman olursa olur olmazsa olmaz modunda gidiyorum. Çok dengesiz bi ruh hali içindeyim. Cumartesi günü psikolog randevum var ilk defa. Bunun için bile dün ne kadar hevesliysem bugün o kadar isteksiz ve faydasız olacağı düşüncesi içindeyim. Hayat enerjim emilmiş gibi. Etrafımdaki insanlarla sürekli aynı şeyleri konuşup sıkmak istemiyorum da kimseyi. Bu yüzden buraya yazmak dertleşmek istedim. Kafamın içinde sürekli iç hesaplaşmalar ve farkettim ki belki bir gün yeniden beraber oluruz düşüncesi beni bi nebze ayakta tutuyor. Fakat biliyorum ki bu imkansız. Yine de bundan sonra hiç olmayacağı düşüncesini kabullenemedim hala. Bi anlamda kendimi kandırıyorum. Aylar önce buraya ben ne zaman iyi olacağım diye konu açmışım. Aylar geçti ben hala iyi olamadım. Sizce normal mi hala böyle hissetmem? Yorumlarınızı bekliyorum. Biraz uzun oldu ama teşekkür ederim şimdiden okuduğunuz için.

Dün bu konuyu açtıktan sonra yine rüyamda onu gördüm. Gerçekten yoruldum artık bu konuyu fazlasıyla kafaya takmaktan ama daha ne yapabilirim bilmiyorum unutmak için. Rüyamda bu mevzunun tartışıldığı bir ortam var onun ve benim aile üyelerimiz var. Yine sinirlenip yakıp yıkıp söylenilenler işine gelmediği için ortamı terkediyor. Arkasından çıkıyorum gidecek mi diye. Ben çıkarken o geri dönüyor kapıda karşılaşıyoruz ve biz ne yapıyoruz biz ayrılmamayız falan diyor sarılıyoruz. Sonra kendi evime dönmek için hazırlık yapıyorum. Gerçekten biz ayrılmazdık boşuna o kadar acı çektik falan diye düşünüyorum. Yataktan ağlayarak kalktım yemin ederim. Hayatımın travması oldu bu evlilik ve boşanma. Çok üzülüyorum.

Gerçekten üzüldüm sabah sabah umarım zamanla her ley daha güzel olur

Kendinize yüklenmeyin neden unutamıyorum diye bu şekilde yaparsanız dahada kendinizi olumsuz etkilersiniz böyle cümleler kurmayın şöyle düşünün siz unutmak istiyorsunuz aslında yeni bir iş planlarınız var yurtdışına gitmissiniz aslında çabalıyorsunuz. Ayrılığınızın ilk günü gibimisiniz hayır dahada iyisinizdir yani onun aklınıza gelmesi rüyalarınıza girmesine çok anlam yüklemeyin içinde unutmam lazım diyede zorlamayın şu an bir boşluktasınız aklınıza illaki gelir. O boşluğunuzu doldurmaya bakmalısınız. Siz çabalıyorsunuz beyniniz aslında unutmak istiyor sadece kalbiniz sizi biraz zorluyor ama oda zamanla geçer bu zaman dilimide illaki 3 ayda geçmeli artık çok süre geçti diye zorlamayla değil tabikide... Oluruna bırakın yüklenmeyin kendinize S skyrose

bence eşinizle iletişime geçin ve terapi almayı teklif edin. kabul etmezse de kendiniz alın. belli ki eşinizi çok seviyorsunuz ben bu tarz sevgilerin insanın karşısına sürekli çıkacağını düşünmüyorum. "Unut gitsin, boşan hemen" diyen insanlara da maalesef hak veremiyorum.

Yengeç burcu musunuz eşiniz de koç, bende benzer durumu yaşadım ve 4 ay oluyor boşandım, benim için evliliği için çocukları için çabalamayan insana artık 1 dk mı ayırmak istemedim benim çabam ile düzelecek hiçbir şeyin istemedim

İsteyen erkek çok güzel yapıyor bu egolu gururlu bilmem ne hepsi fasa fiso. İsteyen erkek toplum normlarinin çok dışında ahlaksız hayatlar yaşamış bambaşka hatunu da alıp hayatının orta yerine koyuyor olmazi olduruyor. Bugün size bunu yapan yarın belki başka kadına size gostermedigi büyük toleranslari taniyacak. Tüm bunları ben yaşadım biliyorum burda da okuyoruz. O yüzden sadece gençliğinizi ve zamanınızı dusunun. Zaman bizlerin aleyhine işliyor. Adam olsa nikahlı karısını daha boşanmadan rehberden silmez. İlk hamleyi sizden bekliyor çünkü içini rahatlatacak bu bitisin ducunu size yikacak kendi içinde. Bu taktikler hep aynıdır malesef ezberledik

ayrılmak da aslında bir çeşit yas süreci. madem kurtulmamış evliliğiniz boşanmışsınız, artık kendinizle kalma zamanı. yazdıklarınızın hepsi normal şeyller. bunları yaşamak gerekiyor. çok böyle kendini kaybetmeden. kendinizi kaybetmeye başladığınızda yalnızlıktan uzaklaşın. dışarıya çıkın sokakta yürüyün. arkadaşlarınızla daha sık görüşün. bol bol dua edin. ve şundan emin olun geçecek.

Umarım geçer en çok bunu istiyorum bugün terapistimle görüştüm yine. Terapi sonraları çok üzülüyorum ağlıyorum ve bütün günüm zehir oluyor. Niye böyle oluyor anlamadım. Terapistim işinde çok iyi biri ama gerçekten çok kötü hissediyorum belki başlangıçta böyle hissetmem normaldir bilemem. Tüm yaralarım deşilmiş gibi sanki

Derdini bu kadar duzgunce anlatabilen bir kadin eşiyle nasil ortak bir iletisim kanali bulamaz saskinim ama inanin acinizi yurekten hissettim. Yazinizi okudukca da yalan degil kafamda su yankilandi "iki lafi biraraya getiremeyen onlarca insan mutlu mesut yasarken, bu iyi egitimli kadin neden bu denli mutsuz?" Bir nokta dikkatimi cekti, esim benim icin savassin istedim, demissiniz. O hisle iliski olmuyor, yani en azindan bir taraf icin hicbir zaman bir iliski olmamış demektir, cunku seven insan ne kadar sevgisini gostermeyi ogrenmedigi bir evde de buyumus olsa bir caba sarfediyor, kalbindeki aciya dayanamiyor en azından.

Bugün terapi günümdü yine. Terapi sonraları berbat hissediyorum terapistim işinde gerçekten iyi bi insan ama ben her terapi sonrası ağlama nöbetleri geçiriyorum resmen yaralarım deşilmiş gibi hissediyorum. Özellikle babamla ilgili konular konuştuğumuzda. Umarım normaldir. Daha önce hiç terapi almamıştım. Anlam veremiyorum kendime bir gün iyi neşeli birşeyleri aşmış gibi görünen diğer gün bambaşka biriyim sanki... Diyorum ki belki yıllardır sorunları halı altına süpürüp bişey olmamış gibi davranıp kendimi avuttum ve hayatımın farklı dönemlerinde istemsizce gün yüzüne çıkardım içime göndüklerimi belki evliliğime de bu şekilde yansıdı ve başaramadım..

Türkiye'den veya yurtdışından olmasını geçtim ama sizce birdaha erkek milletine güvenir miyim? benim yıllarımı verdiğim kendi canım gibi bildiğim sırtımdan vurdu kime nasıl güvenebilirim artık.

Çok üzülüyorum gerçekten. Hiçbirşeye odaklanmıyorum doğru düzgün. Kitap bile okuyamıyorum okuduğumu anlayamadığım için. Annem kaygılanıyor çok dikkatin dağınık sanki buradasın ama kafan başka bir dünyada diyor. Ama toparlanmak için daha ne yapabilirim bilmiyorum ne gerekli. Çok zor bir süreç. Dün bu konuyu açtıktan sonra yine rüyamda onu gördüm. Bizim mevzunun tartışıldığı bir ortam var benim ve onun aile üyeleri var. Söylenilenlere sinirlenip ortamı terkediyor. Sonra kapıdan geri dönüyor. Ben arkasından bakmak için çıkarken kapıda karşılaşıp sarılıyoruz. Çok güzel şeyler söylüyor annemin gönlünü alıyor ben kendi evime dönmek için hazırlık yapıyorum. Mutluydum. Beynim bu yarım kalmışlığı tamamlamaya uğraşıyor galiba. Rüyası bile üzücü. Ağlayarak uyandım. Gerçekten yoruldum artık hayatımın travması oldu bu evlilik ve bu ayrılık. S skyrose

Ben başak burcuyum eşim koç. Koçlardan nefret ediyorum artık hayatımda bu kadar dik başlı, egoist, gururlu bi tip daha görmedim. Devam etseydim eminim bugün benim için çabalamayan yarın birgün olacak çocuklarım için de çabalamayacaktı. Ama o kadar üzücü ki işte. Herşey güzel başlıyor. Belki sizinle evlenebilmek için kırk takla atıyor sonra günden güne kendi elleriyle sizi değersizleştiriyorlar. Ben çok kötü sarsıldım. Sizi yürekten anlıyorum. Ama ne güzel ki netsiniz. Kararınızın arkasındasınız. Ben ise bazen süklüm püklüm halime çok kızıyorum. Ona karşı dimdik duruyorum. O konuda sorun yok. Zannediyor ki izlerini bile sildim ismini bile anmıyorum. Ama kendi içimde işte çektiğimi Allah biliyor. O kadar zor ki. Dilerim kimsenin başına gelmez böyle birşey. Düşmanıma bile dilemem. Akıl sağlığımdan oluyorum her geçen gün.

Hakkında hayırlısı olsun inşallah. Canını sıkma düzelir geçer. Randevu aldigin iyi olmuş konuşup iç döküp rahatlarsın. Yeni sayfanda umarım güzellikler seni bulur mutlu olursun dileğim ve duam seninle. ☺ S skyrose

İnanın bunu hakeden biri değil yoksa ben bu yoruma daha farklı daha olumlu bi yanıt vermeyi o kadar isterdim ki. Şuan kendi yaşadığımı geçtim ama ben onun çocuğuma iyi bir baba olacağını düşünmüyorum. Korkarım ki beni bir başıma aylarca bırakabilme potansiyeline sahip olan bi insan çocuğunu da arayıp sormaz umursamaz yine benzer bir durumla karşılaştığımızda. Bugün boşanmayı koz olarak kullanan insan o gün de çocuğu koz olarak kullanır bundan adım gibi eminim. Zaten hiç bi zaman güven vermediği için kendisi istemesine rağmen çocuk fikrine olumlu bakamadım. Evlilik devam etseydi daha uzun bi süre de düşünmezdim. Sevgi konusunda evet çok seviyorum ömrümce bidaha bu hislerle birdaha karşılaşır mıyım sanmıyorum yine de yarın ne getirir bilinmez ama onsuz bi bilinmezliğe doğru yol olmak onunla yol almaktan biraz daha az riskli. Bu yüzden vazgeçtim zaten fakat bu ayrılığın daha çok cefasını çekeceğim korkarım ki. İşte bu da beni çok üzüyor. Dediğim gibi ben bu yoruma olumlu yanıt vermeyı herşeyden çok isterdim ama malesef bi söz var ya hani sende bu evlat acısı bende bu kuyruk acısı varken imkansız diye işte tam da öyle birşey. O kadar yalnız bıraktı beni o kadar kötü günler geçirdim ki kendi içimde asla affedemeyeceğim dolayısıyla bu evlilikten artık hayır gelmeyeceğini düşünüyorum. S skyrose

Sizinle konuşmak terapi gibi geldi:) terapi alacağım kişi de sizin gibi biri olursa faydalı olacağından eminim:) gerçekten çok teşekkür ederim. Şuan için haklısınız duygularıma yenildiğimin hala mantıklı ilerleyemediğimin farkındayım. Ha mantıklı kararlar aldım tabi. Davayı açmak, pılımı pırtımı toplayıp çekip gitmek gibi. Şu şartlarda şimdi aynı şeyleri yaşasam yine aynısını yapardım. Ben sadece kendi içimde mantıkla yol alamadığım için çıkmazdayım. Ki anlıyorsunuz bunu. Dışardan her ne kadar hayat devam ediyor yoluma bakıyorum portresi çizsem de aslında tökezleye tökezleye, düşe kalka ve çok zorlanarak devam ediyorum. Bu noktada da bazen sıkılıp bunalıyorum niye hala böyleyim. Niye hala dokunsalar ağlıyorum. Hala bu yükü taşıyorum hala bu kadar güçsüzüm diye. Duygu anlamında bişeyler bende sonradan ve zamanla geliştiği için eşim bu durumu koz olarak kullandı bana karşı hep. Bunu şuan farkediyorum. Her olayın sonunda laf "zaten benim ısrarlarımla ilişki başladı, sen gönülsüzdün, hiçbirzaman benim seni sevdiğim kadar sen beni sevmedin, bu yüzden bana saygı duymuyorsun" gibi söylemlere gelirdi. Fakat tartışmalar sonrasında kendisi evi terkedip gitmesine rağmen "gel konuşalım anlaşalım" gibi o kadar çok örnek adımlarım oldu ki iş nasıl beni yeterince sevmiyorsun'a geliyordu hala anlamıyorum. Bi şekilde bu evlilik içinde sorun kaynağı olduğuma inandırdı beni ve ben hep eksik yetersiz hissettim. Son olaylar az önce size bahsettiğim olaylar bu yüzden şaşkınlığa uğrattı onu. Terketmek, dava açmak, gitmek gibi adımları benden hiç beklemiyordu bundan eminim. Gurur yaptığı mesele yani bizim tartışma sebebimiz maddi olarak zorlanmamız ve iş değiştirmesi konusunda artık ısrarcı olmamdı. Ki yakın çevresi de benimle aynı fikirdeydi. Şartlarımızın daha iyi olabileceği potansiyeli varken o rahatını seçti hep ki zorlanıyorduk, ısrarlarımda kararlı olunca da beni beğenmiyorsun'a getirdi konuyu. Param için mi benimle birliktesin gibi imalarda dahi bulundu ki konu maddiyat olsa ben rahat şartlarımı bırakıp gitmez yaşam standartlarımı düşürmezdim kendi ellerimle. Gurur meselesi tamamen burdan kaynaklanıyor. İş konusunda hala bildiği yoldan ilerlemeye devam ediyor. Hiçbirşey değişmedi. Biten evlilik oldu. Tercihi bu yönde oldu yani.

İyi hissetmenize çok sevindimZamanla daha iyi olacağınıza da eminim. Hanımlar daha duygusal bağlar kuruyor eşlerle. Siz bir robot değilsiniz. Kendinize çok yüklenmeyin. Bu süreci akışına birakmaya çalışın ve muhakkak kendinizi sevdiğiniz şeyler ve kişilerle meşgul tutun. Bunaldığınız anlarda buraya yazabilirsiniz. İyi bir destek grubuna sahip bu ortam.

O kadar tatlısınız ki Vakit ayırıp nasıl da uzun uzun detaylı yazmışsınız herşeyi o kadar önemli noktalara değinmişsiniz ki bazı yerlerde gözlerim doldu size kucak dolusu güzel enerjiler gönderiyorum bugün bana böyle iyi hissettirmeniz dilerim en güzel şekilde karşılık bulur çok çok teşekkür ederim gerçekten işte bu yüzden buraya yazmak istedim. Tamamen objektif yorumlar almak aynı şeyleri tekrar tekrar duymak istemediğim için. Gerçekten iyiki karşıma çıktınız. Etrafımda kiminle konuşsam saydırıyor ona haklı olarak. Kimse sevdiği değer verdiği birinin acı çektiğini görmek istemez. Yine de kırılıyorum üzülüyorum çünkü karşı taraf tamamen haksız değil ve salt kötü de değil açıkçası. O evliliği ben yaşadım. Seni sevmiyor, sana değer vermiyor diyenlere rağmen aynı sizin gibi bende beni hala sevdiğini ve azıcık da olsa değer verdiğini düşünüyorum. Ben onun beni nasıl sevdiğini tattım, hissettim onunla aynı evi bir hayatı ben paylaştım sonuçta. Şuan iki tarafta köşesine çekilmiş eli kolu bağlı uzaktan izliyor olan biteni. Çünkü artık yapılacak bişey kalmadı. Evliliğin devam etmesine katkıda bulunacak ne saygı ne de güven kaldı. Süren şey sadece sevgi. Daha önce de söylediğim gibi asla sütten çıkmış ak kaşık değilim. Öfkeyle yaptığım söylediğim bir çok kötü davranış oldu. Fakat bence bir kadını günlerce, aylarca yapayalnız bırakmaya sebep bi hatam yoktu. Elinde bi çiçekle kapıma gelip samimi içten bir özürle çözülebilirdi herşey. Ben biliyorum ki yine herşeyi bi kenara bırakıp dönerdim ona. Çok şey mi istedim? Oturduğu yerden iki mesajla, aramayla bir kısmı öfke ve kin bi kısmı ego ve sadece küçük bi kısmı sevgi barındıran sözlerle ikna çabaları mıydı benim hakkım. Oysa başlarda ne de çok çabalamıştı. Sevgiliyken ayrılığı ağzına almayan adamın evlendikten sonra en ufak sorunda boşanma meraklısı olup çıkması gerçekten insanı sarsıyor. Ben ne yaparsam yapayım ona olan sevgimi verdiğim değeri yansıtamadığımı düşünür daha çok debelenirdim. Meğer bu çaba hep adamı vazgeçilmez olduğu inancına sürüklemiş. Oysa bu o kadar büyük bi gaflet ki. Kendimi bu evliliği sürdürmeyi başaramadığım için mi suçlayayım, yeterince çaba göstermediğimi düşündüğüm için mi suçlayayım, yeterince anlayışlı olmadığımı düşündüğüm için mi suçlayayım yoksa fazla fedakarlıklarımdan dolayı mı suçlayayım inanın karar veremiyorum. Bunlardan terapistime de bahsedeceğim. Doğru yanlış algımı kaybettiğimi düşünüyorum. Nerde doğru nerde yanlış yaptım hala idrakına varamıyorum. Tam da dediğiniz gibi gidip sabırsızlıkla o imzayı atmayı bekliyorum bi taraftan. Bi taraftan da uzattıkça uzatmak geliyor içimden sırf ona biraz daha zaman tanımak için. Daha ne kadar zaman tanınabilir ki 1 sene oldu.. İnanır mısınız hala işten vakit bulup saatlerce telefona bakamadığım zamanlarda telefonu elime alır almaz acaba mesaj atmış mıdır aramış mıdır diye bakıyorum ekrana hala. Umudu öldürememek o kadar ağır ki. Aslında umudu bitirdiğim an büyük bir yol katedeceğim. Bunun çözümü de gidip o imzayı atmaktır belki de. Ki o da olacak en fazla bi kaç ay sonra. Bazen aman boşver diyorum kurtuldu senden, sende az değildin. Adama hayatı zehir ettiğin zamanlar oldu. Annesini dert ettin, ablasını dert ettin. Saçma insanların saçma davranışlarını evliliğine yansıttın yedin bitirdin adamın kafasını. Kimbilir belki o da benim ondan kurtulduğumu düşünerek rahatlatıyordur kendisini. Kafamı bulandırmak istemiyordur artık. Yine de bazen onda teselli bulduğum günleri çok özlüyorum.. Bu duyguya engel olamıyorum. Gelip yakalıyor beni en savunmasız anlarımda. İşte öyle anlarda canım gerçekten çok yanıyor. Yine içimi döküp rahatladığım bi cevap oldu. Size nasıl teşekkür edeceğimi bilmiyorum belki bu hislerimden en yakın arkadaşıma bile bahsedemezdim yargılanırım kaygısıyla. Size açık yüreklilikle açtım tüm hislerimi. İyiki varsınız

Bazende yıllarca tanıdıgın adam dan sonra az zamanda tanıdıgın adam şükür sebebin olur. Bir arkadasım yıllarca sevgılı olup nişandan döndü az bı zaman sonra baskasıyla evlendı dünyayı gezıyorlar. Zaten bence özellikle evlılıkte erkeğin daha cok sevenı daha iyi. Neler neler atlattık ergenlıkte öldük sandık aşk acısından ama gerçekten geçt o yüzden buda geçecek

Bakın burası çok mühim. Aile yönünde kanadınızın kırık olduğunu biliyordu. Onu sevmenizin sebebi bir yuva hissi vermesiydi zaten. Gitmenizi söylemiş ağzından boşanmayı düşürmemiş. İkiniz de sevmişsiniz fakat yeterli gelmemiş. Evliliğin üç sacayağı vardır. Sevgi, saygı ve güven. Saygı sevgiyi besleyen şeydir. Güvende sevgiyi besler. Sizin güveninizi çok zedelemiş ve gururunuzu ayaklar altına almış. Buna rağmen üç ay kadar yine civarında kalmışsınız. O kadar eminmiş ki gitmeyeceğinize, o kadar alışmış ki bir adim dahi atmamış. Şimdi yurtdışında olmanız onu öfkelendiriyor çünkü sizi kaybetti. Ve adım atmayacak kadar gururlu bu yüzden farketmese de kendine de öfkeli olmalı. Size gelirsek daha önce sahip olamadığınız yuva hissini onunla yaşamak için çırpınmışsınız. Alttan almalarınız bu yüzden. Hala beni kaybetmekten korkmasını görmek isterdim deyişiniz de. Çünkü onun gözünde değerli olduğunuzu görmeye çok ihtiyacınız var. Yazdığınız kadarıyla eşinizin size değer verdiğine inanıyorum. Bunu gösterme kabiliyetinin olmayışı artı gururu bu değeri sıfıra çekmiş. Sevgiyi temelli hale getiren ve onu yuvaya bağlayan etmenler sizin evinizde ayaklar altına alındığından birbirinize karşı saygıniz kalmamış ve kendinize saygınızı kaybetmemek için yapılabilecek en doğru şeyi yapmışsınız. Siz eşinizi değil, onun olmasını umduğunuz ve hayal ettiğiniz kişiyi özlüyor ve seviyorsunuz. İkisi aynı kişi değil. Geçmişte güzel şeyler ve anılarda var lakin kötü olanlar daha fazla ve can yakıyor. Tek kürekle bu kayığı götüremeyeceğinizin sizde farkındasınızdır. O sebepten diger küreği de siz ele almalı ve eşinizi müsait bir yerde bırakmalısıniz ki size ağırlık yapmasın. Belirsizlik ve bekleyiş insanı çabuk yaşlandırır. Bölük pörçük umutlarınız ve gerçekler arasında asılı kalmışsinız ve eşinizin gelip o şansı kullanması için fırsat tanımışsınız. Bu süre uzadiğı için bir aksiyon alamadınız ve işe yaramayacağıni bile bile aynı konuları çevirip durmaktan vazgeçemiyorsunuz. O yüzden hayatınızda hala birşey değişmedi çünkü eşiniz yanınızda olmamasına rağmen eski hayatınizı yaşamaya devam ediyorsunuz. Bunlarda gayet normal. Biz duygusal varlıklarız bir anda yeni moda giremeyebiliriz. Resmi olarak boşanınca biraz daha iyi hissedeceğinizi düşünüyorum, belirsizliğin büyük kısmından kurtulmuş olacaksınız. Herşey gönlünüzce olsun, hiçbir şeyin neşenizi tekrar elde etmenizi ertelemesine izin vermeyin.

Belki de haklısınız resmi olarak bitmediği için bende o umut devam ediyordur. Bu da aklıma gelmiyor değil. Türkiye'ye gider gitmez sonlandıracağım çünkü başka seçenek kalmadı. Ben yurtdışına döner dönmez bütün iletişimini kesti numaramı falan sildi ve 3 ayı geçmek üzere bir kere bile arayıp sormadı. Biraz çaba görsem kendimi biliyorum dönerdim. Ama görmedim. S skyrose

Kangren olmuş bacağı kesip atmadan bin sene de bu durum içinde yasasaniz iyi olamayacaksınız hatta daha da kan kaybedeceksiniz. Bir an önce bu işi bitirin. En azından resmi olarak haklı bir yas sürecine girer ve zamanla süreci tamamlar önünüze bakarsiniz. Zaman çok hızlı akıp gidiyor ve biz kadınlara çok acımasız.

Psikolog randevusu aldım aylar sonra ilk defa görüşeceğim düzenli bi şekilde. Umarım faydası olur yoksa tabiri caizse kafayı yedirtecek bu durum bana S skyrose

Yakın zamanda bende eşimden ayrıldım. Ben daha boşanmadan terapi görmeye başladım ve çok iyi geldi bu süreçte bana. Bu yaşanması gereken bir şey sanırım ama zamanla alışacaksınız. Ben karar verdiğim an hemen boşandığım için en azından bu süreçte kafam rahattı. İlk başta düzen kurmaya çalışırken kafamı meşgul ediyordu bi şeyler son 2 aydır bende de acaba yeniden mutlu olur muyum gibi düşünceler var. Ama bi şekilde aşmaya çalışıyorum çünkü beni gerçekten sevseydi bizim için çabalardı diyorum asla çabalamadı.

Bunu o kadar çok istiyorum ki izi bile kalmasın ne olur iyi olayım uzun zaman geçti çok yıprandım iyiyim bitti gitti demek istiyorum artık. hln09 Şeytanın

Size de sabır ve kolaylık diliyorum. O kadar zor birşey ki bu. Hayatımın travması oldu. Dilerim bundan sonra herşey daha iyi olur aynı durumda olan herkes için. Çok üzülüyorum. Bazen kendime kızıyorum 1 seneyi geçiyor evimi terkedip gideli nasıl hala oturup böyle hüngür hüngür ağlıyorum diye. Ama gerçekten çok sevmiştim. Herşeyimdi o benim. İnsanların değer kıymet bilmez olduklarını çok iyi bi şekilde öğretti bana. Geri dönmek istemeyecek kadar kırgın, öfke, nefret dolu olmama rağmen bazen bu özlem duygusuna engel olamıyorum. Çok canımı yakıyor. Ben kolay kolay bitiremedim. Evden ayrıldım ayrılmasa mıydım diye günlerce ağladım, dava açtım sonra açtığıma pişman olup imzamı atmadım sonlandıramadım, tekrar deneyelim dedi bi süre konuştuk baktım aynı tas aynı hamam. Yersiz bi umut süregeldi hep ama sonuç hep hüsran. Çok çok yıprandım. Terapi almaya başlayacağım bende umarım bana da iyi gelir. Salon Kadini İki boncuk gözlünün annesi 😗 Anneler

Birde şöyle bakalım sanıyorum ki Almanya tarzı iyi bir ülkedesinizdir ve orada hem sızın hem ilerde olabılcek cocuklarınız için daha iyi bir yaşam elde edebılırsınız. Tabı türkiyeden adam bulup götürmeyinde

Ah ne güzel bi yorum size sarılmak istedim çok teşekkür ederim düşünceleriniz için. Bunu birçok insandan duydum etrafımda. İyisin, hoşsun, naif bi insansın nasıl bu evliliği yürütemedin dediler. Sanırım iyi özelliklerimi tam anlamıyla yansıtamadım bu evliliğe. Birbirimize o kadar çok çirkin yüzlerimizi gösterdik ki. Herşey eşimin çabasıyla başlamıştı. Uzun süredir tanıdığım bi insandı ama ben bişey hissedemedim uzun bir süre. Sonra öyle güzel sevdi ki beni. Kendini öyle sevdirdi ki bana. Gerçekten canımın bi parçasıymış gibi çok sevdim. Ama o hiç inanmadı onu onun beni sevdiği kadar çok sevdiğime. Ben daha ne yapabilirdim bilmiyorum. Tüm hayatımı, düzenimi bırakıp gittim onun için. Adapte olmaya çalıştım. Anneme bile hasret yaşadım kaç sene. Bütün bunları onun için göze aldım. O beni sevmiyorsun dedikçe biraz daha biraz daha çabayla baktım en ufak olayda bana kapıyı gösteriyor. Annesinin evine gitmek istemediğim için beni boşanmayla tehdit ediyor. Sonra kendimi ezdirmemeye başladım. Karakter olarak çabuk parlayıp sönen biriyim. Bir gün iki taraflı parladık o yine benden özür bekledi ve ben dilemedim. Hata tek taraflı değildi çünkü. Karşılıklı kırgındık. Küsmekten aşırı sıkılırdım ve hep bi adım atardım son kavgada atmadım. Boşanmak istediğini söyledi. Yapma etme dememi bekledi demedim. Evden ayrılacağımı söyledim ki git demişti zaten günler önce. Ben gitmeyince kendisi gitmişti. İşin ciddiyetini anlayınca seni seviyorum ama şöyle problemlerimiz var böyle hatalarımız var sen şöylesin sen böylesin dedi yine suçu bana yıkmaya kalktı ama tek bir kelime "gitme" diyemedi. Deseydi gerçekten gitmezdim. Nitekim çıktım gittim 3 ay sonra aradı. Egosunu konuşturdu o zamanda. Ben barışmak tekrar denemek istiyorum ama şöyle olacaksın böyle yapacaksın gibi şartlar sunarak. Oysa ben o 3 ay içinde neler çekmiştim ve şartlar sunması gereken bendim. Bitti bu iş diyip gidip dava açtım. Altta kalmadı mahkemeye katıldı. Sonra çok üzüldüm son imzayı atmaya cesaret edemedim o gün bu gündür dava sürüncemede. Eşyamı pılımı pırtımı evimi dağıtıp Türkiye'den ayrıldım. Gitme oturalım konuşalım dedi. Gel öyleyse dedim. Kapı burda. Ben burdayım annem burda gel özür dile döneyim. Beyfendi istiyor ki ben annemi ikna edeyim o formaliteden gelsin uğraşmadan herşey planlı bi şekilde tatlıya bağlansın. O yorulmayacak ben yorulacağım. Çünkü annem ona dönmeme karşıydı artık. Bunu yapmadı biliyor musunuz. Gelmedi. O şekilde bitti gitti herşey. Evlenmeden önce tanıdığım adam beni kaybetmemek için herşeyi yapardı. Sanırım bu evlilik devam etseydi ben bir ömür o adamı arayıp tekrar bulmayı bekleyip asla bulamayacaktım. Yine de gördüğünüz gibi keşkeleri dilimden düşüremiyorum :) çünkü mutlu son olsun isterdim. Ailemden yana yüzüm gülmedi. Bölük pörçük bi aileydik babam bizden hep uzaktı. Bu yüzden kendi mutlu huzurlu yuvamı kurmayı çok isterdim ama malesef olmadı. Biraz o biraz ben beceremedim ne yalan söyleyim. Ve dediğiniz gibi iletişimsizlik bizim sonumuz oldu. Birbirimize kalbimize açamadık. Birbirini çok iyi tanıyan iki yabancıyız artık. Ve hayat o kadar tatsız ki artık. Muhtemelen günümün dolmasını bekleyerek geçirdiğim bi ömür olacak bundan sonrası.

Psikolog mentor tarzı bir girişimde bulundun mu canım

Yıllardır birlikteymişsiniz zor süreç oluyordur sizin için anlıyorum. Ama bir gün barışırız umuduyla yaşamayın önünüze bakın düzeninizi kurun

Gencecik kadinsiniz, keskelerle gunum dolsun, vakit gecsin diyerek ömür gecmez yani mantiginiz bi noktada devreye girecek inanin. Ilk mesajinizda belirttiginiz o terapiye mutlaka gitmelisiniz. Girdiginiz mutsuzluk girdabindan sizi profesyonel bir destek cikarabilir. Yani bana yazdiginiz bu mesajda oyle enteresan detaylar var ki, misal iliskinizin baslama sekli. Anladigim kadariyla esiniz sevgisini gosterebilen biri yani gitme diyebilecek kapasitesi var ama gururu devreye girmis tabi birkac cumleyle bir insan nasil bu hale gelir bilemeyiz ama ben sevgisini gosterebilen insanlardan biri olarak diyebilirim ki gurur devreye girdiyse o is bitmistir. Ben gururumun devreye girdigi hicbir iliskiyi surdurmedim . En son paragrafta babaniz hakkinda yazdiklariniz, babasindan yarali kiz cocuklari aşk iliskilerinde sorun yasiyorlar hep; cunku hayatimiza giren ilk erkek babalarimiz. Onlardan ogreniyoruz bir erkekle nasil iletisim kurmamiz gerektiğini, onlari gozlemleyerek ogreniyoruz bir kadin bir erkegi, bir erkek bir kadini nasil sever, hislerini nasil gosterir, dogru iliski nasil olur. Siz bunlardan eksik buyuyerek eşinize fazla konforlu bir evlilik vermissiniz, "sen beni hirpala, ben hep sana yalvaririm, gitme derim, korkma" demissiniz. O da sira kendisine gelince, nasilsa gitmez diyerek alistigi konforun devam edecegini sanmis... Bosanmak aldığınız en mantikli karar, emin olun aşacaksiniz bu toksik iliskiyi.

O kadar haklısınız ki. Annem de benzer şeyleri söylüyor ki kendisi benim yaşadıklarımın on katını yaşamış bi insan. Bazı kadınlar gerçekten bazı erkekler için çok fazla iyi. Dediğiniz gibi çevrede görüyoruz duyuyoruz nice kadınlar nice yanlışlardan sonra bile hala el üstünde tutuluyor. Ben hatasız değilim evet yanlışlarım var ama iyi yönlerim hiç görülmedi. Öfkelendiğimde saygısızlık yaptım hoş olmayan şeyler söyledim mesela. Ki bunu o da yaptı. Ama demedi ki benim için herşeyi bırakıp geldi, ailesinden ayrıldı, yeni bi düzenin içine girdi. Ne yaptım ben bu insanlara anlamıyorum. Annesi, babası, kendisi, kardeşleri herkes bana düşman oldu. Annemin babamın evliliği benim için zaten bi yıkımdı. Kendi evliliğim öyle olsun istemedim ayrılığı hiç istemedim ki kaybetme korkumla karşı tarafa bi çok kez koz vermişim bunu şimdi daha iyi anlıyorum. Ben korktukça üstüme üstüme gelip ayrılığı öne sürdü. İnsanların bu kadar acımasız ve merhametsiz olmasına hayret ediyorum. Bazı yönlerden eksiklerim vardı belki beceremedim bazı şeyleri ama bazı zamanlarda gerçekten bu insanlar için bi pırlantaydım ellerinde tuttukları. Ben zaten davayı geçen sene açmıştım. Evi terkettikten 3 ay sonra aradı beni demiştim hani. Söylediklerine sinirlenip davayı açtım ve böyle bir hamleyi benden asla beklemiyordu. Sadece sonuçlanmadı gerekçeli kararı imzalamadığımız için. Ben yurtdışına dönünce gelmezsen atacağım imzamı dedi olumsuz yanıt verdim tepki olarak gitti kendi imzasını attı. Sonra da beni heryerden sildi. Bu kadar öfkeli bana karşı. Bende dönünce atacağım imzamı ve sonuçlanacak. Fakat dediğiniz gibi olan bana olacak biliyorum benden sonra ki el üstünde tutulacak, kaybetmekten korkulacak. Hep böyle olur zaten. Olan bizim gibilere oldu.

Artık evliliğinize ve eşinize odaklanmayı bırakın, başka uğraşlar bulun kendinize, kariyerime geri dönmek istiyorum demişsiniz bu çok güzel, zaman herşeyin ilacı duzeleceksiniz.

Her kavgada sizi ayrılmakla tehdit eden biri için üzülmeyin lütfen. Olan olmuş artık önünüze bakmanız lazım. Psikolog randevusu alarak ilk adımı atmışsınız zaten size iyi geleceğine eminim.

10 yıl önce boşanan kuzenim henüz 1 ay önce yeniden evlendi. Ki onun da kendini toparlaması yıllar aldı. Söyledikleri aynı sizin gibi yüzümü gülümsetmişti telefonda konuştuğumuzda. Gerçek aşkı şimdi bulduğunu söyledi. Çok mutluydu. Erkeğin daha çok seveni makbul kesinlikle. Ama nasıl sevildiğimi görseydiniz. Ben onunla birlikte yıllardır aradığım bi parçamı bulmuş gibiydim sanki. Sonra ne oldu da böyle oldu bilmiyorum. Bi arkadaşım "o seni artık içinde bitirmiş, nasıl oldu ne zaman oldu bilmem ama artık gönlünde sana yer kalmamış" gibi bi yorum yapmıştı yakın bi zamanda. Çok canımı acıtmıştı bu sözler hala unutamam. İnsan kabullenemiyor. Benim onu sevdiğimden daha az sevmiş olamaz. Hadi çok seviyor diyelim bu gurur neyin nesi öyleyse. Ben ne yaptım bu insanlara. Sadece biraz savaşsın istedim benim için. Fakat o kendini seçti. En son benimle yurtdışına gelirsen sana dönerim herşeye yeniden başlarız gibi bi teklifte bulundum. Kabul etmedi. Benden vazgeçmek ve bu evliliği bitirmekten yana kullandı seçimini. Ben boşuna herşeyden vazgeçmişim bu adam için değmezmiş. . push ;

Evinizde cenaze çıkmış gibi davranmayın sadece boşanıyorsunuz dünyanın sonu değil bu. Ne güzel yurtdışındasınız orda kariyerinizin peşinden gidin kendiniz için birşeyler yapın. Eş dediğiniz kişi elin oğlu sonuçta boşu boşuna kendinizi üzüyorsunuz. İnanın bana mutlu olmak için bir çok sebep varken eş aşk sevgi gibi boş şeyler için üzülmeyin.

Aynı ev içinde anlaşamadığınızı söylediğiniz biri için mi hayat enerjinizi yok ettiniz? Benim sizde gördüğüm tek şey kurban psikolojisi. Psikoloğun sizi şahane bir noktaya getireceğine inanıyorum.

O sizden boşanmış siz bosanmiyorsunuz ama? Herşey bir imzaya bakıyor atmayip sündüren olayı bitirmeyen sizsiniz. Pırlanta olduğumuzu düşünüyorsak bir sarraf dükkanına layık gibi davranmamiz lazım imzayı gidin atın ve bitsin. Korkunun fikri onu yaşamaktan daha korkunçtur. Bence bugün biletinizi alın imza için.

Onu dünyamın merkezine alıp çok benimsemişim galiba. Çok içselleştirmişim. Bedenimin bi parçası gibi olmuş. Şuan farkındayım sanki bedenimin bir parçasından ayrılmışım gibi davranıyorum. Ve inanın bunu değiştirmek için herşeyi yapıyorum. Aylar oldu sene geçti evimi terketmemin üzerinden. İlerlemek istiyorum artık ama kendi zihnim bana engel. Sürekli keşkeler. Dur gitme diyebilseydi gitmezdim. Bu benim suçum değil. İnanın yanıma çıkıp gelip elimden tutup yapma gitme diyebilecek mesafedeydi ama o oturduğu yerden sana gitme diyorum seçim senin demekle yetindi. Kim olsa gitmezdi ki.. O otogarda bile gözüm onu aradı gelmiş olabilir mi diye o şehirden gittiğim gün. O evinde televizyonun başında bana bi veda bile etmedi. Fakat yine de beni suçluyor bırakıp gitti diye. Ortak tanıdıklarımızdan duyduğum kadarıyla o da iyi değilmiş ve çok öfkeli kırgınmış bana onu bırakıp gittiğim için. S skyrose

Siz emek verdiğiniz için zayi olmasına üzülüyorsunuz. Ve ondan çaba beklerken oda yeterince çaba harcadığını düşünüyor ve daha fazla kendinden ödün vermek istemiyor. Aynı durum sizin içinde geçerli. Siz artık daha fazla çaba harcayan, daha fazla alttan alan taraf olmak istemiyorsunuz. Bu sebeple aslında kafada bitirmişsiniz evliliği. Dönme ihtimalini kurcalamıyorsunuz. Daha iyi hissetmek istiyorsunuz ve emin olun öyle de olacak. Duygusal yaraların iyileşmesi zaman alacak, kendinize yüklenmeyin ve olabildiğince rutinletinize dönmeye bakın. Ağlamak birikenleri boşaltmanın en iyi yolu ara ara ağlayın. Bir süre güçlü olmak zorunda değilsiniz. Bir bağı çözmek onu bağlamaktan her zaman daha zordur. Mühim olan günlük hayata adapte olmaya çalışmanız mümkünse sosyal ağınızla temas kurun. Sizin için üzgünüm en kısa zamanda daha iyi hissetmenizi umuyorum.