Çok teşekkür ederim dilekleriniz için. Aslında artık zaten ayrı yaşıyoruz ben çalışıyorum, evliyim zaten. Birbirimize pek ihtiyacımız yok artık. Ne zaman ziyarete gitsem sinir olacağım veya kırılacağım şeyler oluyor. Her gittiğimde de kendime yok bir daha öyle gelmeyeceğim kolay kolay diyorum ama babam, kardeşim, başka akrabalarım var onları özlüyorum. giggles Shady's back. Anneler

sevindim evli ve ayrı yaşamanıza. umarım mutlusunzdur da. bazı şeyler acı da olsa tecrübe. siz en azından nasıl anne olmayacağınızı öğrenmişsiniz. bebeğiniz olursa ileride şanslı bir çocuk olucaktır. bir de kabul ederseniz benden size tavsiye, eşinize anne sorunlrını yansıtmayın. biz sıkıntıları unutuyoruz ama onlar unutmuyor. sorunu siz yaşasanız da onlar bileniyor, kinlenebiliyor. benzer şeyleri yaşadım. sonra kafama çok kakıldı o konular bir tartışma anında.

beklentiniz olması normal.. aileniz sonuçta.. sizin de bi tane anneniz var. sevgi ilgi talep etmeniz çok normal. tek diyeceğim hayatını kazan. ayrı eve çıkıp kendini idare edecek duruma gel. sonrası senin insiyatifinde. istersen sınırlı görüşürsün yada görüşmezsin. emin ol yaşlanınca o oğluşlar annelere pek bakmıyor. yine kız çocuklarının kapısı çalınıyor. o zaman anlıyor aileler hata yaptıklarını. er geç gözüküyor birşeyler. içini ferah tut. mutluluklar diliyorum ömür boyu

Böyle konuları okudukça hep çok üzülüyorum. Benim de babamla problemlerim vardı yıllarca hep bunu aşmaya çalıştım. Sonra onu affettim bazı konularda kendimce hak verdim ona. Öte yandan annemde hep oğlum oğlum derdi sonra ne oldu kardeşim kendisiyle büyük bir kavga etti ondan sonrada anneme hiç yakın olmadı. Şimdi anladı değerimi ama artık ben önemsemiyorum. En son gittiğim psikolog babanızın yokluğunun sizi çok etkilediğini düşünüyorsunuz ama sizi en çok üzen anneniz demişti. Yıllardır kimseyle bu konuda konuşmamıştım, yazmak bana da iyi geldi. Dediğiniz gibi ama bazen insan güçlü olamıyor, Allah hepimize o gücü versin.

Psikologlara, psikiyatristlere de gittik kaç kere. Yakınlarda ben yine gittim hatta doktor annemi de görmek istedi. Ama annemin kendine çizdiği sosyal profil evdeki halinden o kadar farklı ki o zaman doktora da demiştim benle olan durumları asla olduğu gibi anlatmayacak eminim buna diye. Dışarıdan kime sorsak annem melek gibidir ki onlara karşı öyle de hakkını yiyemem. Ama evdeki baş başa kaldığımız annem bambaşka biri.

Okurken ben mi yazdım acaba bu satırları diye düşündüm. Fazla bir şey söylemicem ama sadece şunu belirtmek istedim, ona benzemekten korkarken ben de bi gün baktım ki farkında olmadan ona benzemişim. O zaman annemle meşgul olmayı, onu değiştirmeye çalışmayı veya neyi niye yapmaya çalıştığına kafa yormayı bıraktım. Çünkü daha büyük bir sorunum vardı, kendim. Kendim olmam gerekiyordu ve onu değiştiremezdim ama zamanımı, kendi bünyeme ondan alıp kattığım düşünce ve davranışlarımı değiştirmeye adadım. O zamandan sonra da annem tam tersi bir şekilde benim motivasyon kaynağım oldu, farkında bile değil tabi. Yani iyi ki bu huyumu da yendim iyi ki ondan aldığım bu huyumu da yendimle mutlu olmaya başladım. Tabi bu öyle bilinçli planlı yaptığım bir şey değil, hadi böyle hisset, bununla meşgul ol deyince olunmuyor. O yüzden size de diyemem tabi. Sadece şuan yazınızı okuyunca geri dönüp nasıl bu konuya üzülmeyi bıraktığımı düşününce fark ettim işin nasılını. İnşallah siz de kendi içinizde oluşan düğümleri en güzel şekilde çözmeyi başarırsınız. giggles Shady's back. Anneler

Üzüldüm yazdıklarınıza neredeyse aynı şeyleri yaşamışız. Tek fark benim annem evde varken yoktu sizinki evde yokmuş. Terapi almayı çok denedik ama dediğim gibi kendini haksız gösterecek şeyleri asla paylaşmaz. Beklemiyorum artık o yüzden öyle şeyler. Ben kendime kızıyorum veya üzülüyorum hala etkilendiğim için.

Bunu daha gençken denemiştik psikolog eşliğinde üstelik. O zaman da beni seviyor musun dediğimde bir cevap verememişti. O anı unutamıyorum mesela. Anlatmak, açıklamak hiçbir işe yaramadı yıllarca ben de bıraktım artık bir şey anlatmaya çalışmayı. Kendime daha çok kızıyorum aslında hala niye olur olmaz şeylerden bu konuda üzülüyorum diye.

Umarım öyle olur. Neredeyse otuzlarıma geldim ama hala aşamadım tam anlamıyla. JES

AYnı durumu annemle yaşadım her zaman. Ergenlik dönemimde diğer arkadaşlarımın annelerine bakıp da öyle özenirdim ki. Annemle hiç bi şey konuşulmaz ve yaptığım hiç bi şeyi beğenmez. Sürekli kendiyle karşılaştırır beni. Neden bilmiyorum. Kardeşime çok düşkündür aynı dediğin gibi. Hep "oğluşum oğluşum". 5 senedir görüşmüyordum ara da bir telefonla sadece, babamla ayrıldılar bizi bırakıp gitti. Kardeşim de görüşmüyor, hatta telefonlarını bile açmıyor. Ki anneme göre kardeşim benden daha çok düşkündü anneme. Benimle görüşmezken ısrar etmiyordu ama kardeşime ulaşmak için çırpınıyordu. Hala konuşmuyor kardeşim, annem benim aracılığımla sürekli para vs. Yolluyor kardeşime. Ben görüşmek istemeyince de "ben senin annen değilim dimi zaten hiç öyle olmadım" diyip sinirlenip kapatıyor telefonu. Evlendikten sonra eşim çok yumuşattı beni "bak ölür gider pişman olursun görüş" diye. Sağolsun onun sayesinde bi kez yanına gittim bi kez de evime geldi. Hatta geçen hafta. Eskilerden açıldı konular. "Sen beni hiç sevmedin" dedi. "Anne insan annesini nasıl sevmez, asıl sen beni hep ittin hep kardeşimi gördün beni görmedin" dedim. Biraz konuştuk ağlaştık. Küçüklüğüm sürekli babannemde geçti. ANnem babam çalıştığı için kardeşim doğana kadar da yaz tatillerinde babannemdeydim. Ve annem bana "sen babanneni hep daha çok sevdin, beni anne yerine bile koymadın" dedi. Beni Babanneme alıştıran, babanneme bırakan annemdi oysa. Sonuçta kundaktan çıkıp Babanne diye ağlamadım ben. Bunu bile düşünemiyor. Konuştukça doğru söylüyorsun diyor ama bizi ortada bırakmanın vicdan azabıyla bırz da. Normalde bana ölse hak vermez. Bakma bunları annemle konusabildiğime normalde bağırıp çağırmaya başlar hemen eskisi gibi olsa. Tekrar görüşmem diye korktuğundan susup dinledi kendini anlattı. Keşke dedim anne, keşke zamanında konuşsaydık bunları. Giden çocukluğum giden gençliğim oldu. Düşündükçe üzülüyorum. Annemle diğer kızlar gibi anılarım yok, insanın en yakın arkadaşı annesiymiş öyle diyorlar, benim olamadı. Şimdi daha iyiyiz, iş işten geçtikten sonra. Ama hala yaptığımı beğenmez. Uzun zamandır görüşmediğim halde geçen hafta geldiğinde her şeye kulp buldu. Kendisi aşçıdır uzun yıllardır mutfakta. Pizza yapalım dedim hamuru yamuk açıyormuşum da annemin yaptıkları öyle değilmiş. Köfte yapıyoruz eşime diyor ki gülerek "kocaman çirkin olanları karın yaptı ha, diğerlerini ben"... beni hala taktir etmiyor, ki onsuz bi yuva kurdum kimse arkamda durmadı. Evimdeki eşyalara kadar tek basımıza eşimle yaptık. Hiç bi şeyimi beğenmedi. Ki eşimin arkadaşları kayınvalidem tarafı yemeklerime bayılırlar kayınvalidem her yerde anlatır. Ama annem bi kez çok güzel demedi. O yüzden o gelince sırf bi şeyi beğenmez diye mutfağa girmedim, sen yap bütün öğünleri dedim. İşte iki kez yardım edeyim dedim onda da aldım payımı. Neyse nerden nereye geldim, geçen hafta burdaydı ya, bi de çocuğuma koyacağım ismi bile beğenmedi ya bak o da geldi aklıma... senin yazdıklarını okuyunca annem canlandı gözümde. kelin ilacı olsa kendi başına sürer anlayacağın. Sana tavsiyem geç olmadan, annenle birlikte terapi Alman. Eğer benim annem gibiyse büyük ihtimal ikna olmaz, şansını dene. Allah kolaylık versin. giggles Shady's back. Anneler

O kadar iyi anlıyorum ki, annem de çevresi ve arkadaşları tarafından sevilen, bana yaşattıklarına kimsenin inanamayacağı bi kadın. Hatta babam bile inanmazdı, tartışmalarımızın sebebini sorunca " annene neden böyle yaptın" diye bağırılan ben olurdum. Hep diyorum, inşallah ben çoçuğuma karşı annem gibi olmayacağım... hatta çok istedim bi kızım olsun ben annemle yaşayamadıklarımı onunla yaşayayım diye. Oğlum olacak, olsun onunla gidericem annemin bana yapmadıklarını. İnşallah senin de böyle fırsatın olur. giggles Shady's back. Anneler

İşin püf noktası burada sanki. Yaşlanmayı kabul edemeyen kadınlar sıkıntı bence. Arkadaşlarımda benzer anneler gördüm. Ya sürekli eleştri, beğenmeme, ya da herşeyine dahil olma durumu var.. Biri mesela annesi ile yaşıyor, eve her arkadaşı geldiğinde anne de onlarla kızın odasında oturuyormuş. Siz tepki veriyor musunuz? Salak mısın kızım dediğinde, yarı şaka yarı ciddi oo hayret, kızım dedin ya, salağa bile bozulmadım bak gibilerden... giggles Shady's back. Anneler

Öyle çok sevgi sözcüklü ilişkileri yok anneannemle de ama ona yaklaşımından onu sevdiğini hissedebiliriz açık bir şekilde. O kadarı bile olsa idare edebilirdim sanırım. Ama benle sanki rakipmişiz gibi. Pamukannesi83

Aslında annemi veya ilişkimizi değiştirmeye çalışmaya ben de çok uzun zaman önce bıraktım. Ama insanın içindeki çocuk hep duruyor sanırım. Hiç beklemediğim zamanlarda kırılırken buluyorum kendimi çünkü. . push ; A

Yaşlarımız da yakın. Ben de bu zihin yapısına geleli çok zaman olmadı. Ama tabi her insanın yolculuğu farklı. Belki sizi iyileştirecek bir şeyler vardır ama daha zamanı gelmemiştir veya öğrenecekleriniz bitmemiştir. İnsan acılardan, olumsuzluklardan çok şey öğreniyor çünkü. Kırıcı taraf asla değişmeyince insanın kendi bakış açısının bilinçli veya bilinçsiz olarak değişmesinden başka çare kalmıyor.

25 yılda bir gerçekleşen bir olay sanırım annemin benim için iyi bir hitap kullanması. Bir dahaki sefer herhalde bi 25 yıl sonraya denk geliyor. Kendime haksız yüklenmediğimi bilmek içimi rahatlatıyor. Teşekkür ederim. Umarım kendi çocuğum olduğumda hayal ettiğim gibi bir anne olurum.

Kız çocukları babaya, erkek çocukları anneye düşkün oluyorlar. Anne-baba tabiki de ayrım yapmamalı ama sizin anneniz de oğluşumcu annelerden demek. Konuşun kırıldığınız zaman. O cümleyi duyduğunuz an, söyleyin, fikrim bu ve senin yargılaman benle ilgili değil fikrimle ilgili olmalı deyin. Ne kaybederdiniz? giggles Shady's back. Anneler

Sana kızım dedigini okuyunca bende bir sevindim hakikaten, bence annen klasik erkek evlat sevgisi var nedense sana yukleniyor ayip etmis eksikligiji hissetmekte haklisin seni hassaslastirmis evlat ayrimi konusunda da haklisin ben olsam benimde zoruma gider insan sinir oluyor benim. ne sucum var oluyor ayrica esin konusunda sanlisin soyle de dusun annenin hatasini yapmayacaksin cocuklarina buda guzel bir sonuc giggles Shady's back. Anneler

Bir annezede olarak söyletecek teselli edecek hiç bir şeyimin olmadığını fark ettim. Eşim benim de iyi insan onunla mükafatlandırıldığımı düşünüp mutlu oluyorum.

Benimki de öyle neyi nasıl yiyeceğime kadar karışırdı fikir verme adı altında. Benden tepki ala ala azalttı o huylarını. Siz böyle deyince yaşlılıktan hiç hoşlanmadığını da fark ettim. Mesela bi ara herkesin yaşlılık halini yapan bir uygulama popülerdi ya sanki iğrenç bi şeymiş gibi asla ona denetemedik. Tepki verme işleri çok eskide kaldı ya artık. Tepki vermek bi şeylerin değişeceğine inandığımda vardı. Bende de olumsuz üzerinden laf sokma alışkanlığı başladı. Bu da benim hatam sanırım. Mesela kışın çok soğuk bi yerdeyken ikimizi de ısıtan bi sobayı kendine çevirmişti sadece o zaman annelik içgüdülerin gözlerimi yaşarttı yine demiştim. Sonrasında acaba ne gerek vardı diye düşünüyorum ama iş işten geçmiş oluyor tabi.

Merhaba hanımlar, Baştan söyleyeyim şu derdim var ne tavsiye verirsinizden çok içimi dökmek için açtığım bir konudur. Bu karantina döneminin ikili ilişkilerimizi çok sınadığının farkındayım. Burada da anne-kız ilişkilerini içeren birçok konu okudum karantina döneminde. Benim bir türlü yoluna koyamadığım sorunum da annemle ilgili. Kendimi bildim bileli hiçbir zaman iyi anlaşamadık annemle, bir bağ kuramadık hatta çoğu zaman iletişim bile kuramadık. Dayaktı, hakaretti gibi sorunlarımız olmadı çok şükür ama davranışlarıyla her zaman değersiz hissettirdi bana kendimi. İşi, kendi ailesi, dışarıya oluşturduğu profili her zaman bizden daha önemli olmuştur. Asla yeni fikirlere açık değildir falan filan. Ergenlik yıllarımda annem olmasaydı daha mı mutlu olurdum veya annem neden beni sevmiyor diye düşünürken kendimi bulduğum çok olmuştur. Bunlara artık bir süre sonra alıştırdım kendimi. Ama bazen öyle oluyor ki ne kadar sert durursam durayım yine içten içe hazırlıksız yakalanmış buluyorum kendimi. Mesela annem geçenlerde saçma bir yorum yaptığımda "sen salak mısın kızım" dedi. Bu alınacağım bir şey değil ama sonunda kızım demesi o kadar tuhaf geldi ki bana. Hiç duymadığım bir hitap olduğu için çok farklı geldi işte. Sonra kendimi insan annesi kendine kızım dedi diye neden tuhaf hisseder diye kendime acırken veya kızarken buluyorum. Bazen böyle tuhaf iniş çıkışlı durumlar içinde buluyorum kendimi. Bunun için psikolojik yardımlar da aldım ama insan her zaman güçlü kalamıyor. Sinirimi bozan bir başka durum da annemin oğluşum sendromu. Mesela evde güzel bir yemek varsa kesinlikle kardeşimindir, son paramız kaldıysa kardeşimindir, tek bir fırsatımız varsa kardeşim kullanır gibi. Tam tersi bir şekilde iş yapılacaksa veya ağır bir iş varsa erkek kardeşime asla söylemez benden bekler. Kardeşimi çok seviyorum ve onun annemle benim kadar sorun yaşamıyor olması beni mutlu ediyor. Ama bir yandan da bunu kendime haksızlık gibi görüyorum. Hatta bazen acaba kıskançlık mı yapıyorum diye kendimi sorguluyorum. Aynı şeyleri başkasından okusam beklentin olmasın filan derim ama insan kendine gelince ne kadar beklentiniz olmasa da yine de içinde bir yerlerde beklentisi varken buluyor kendini. Anneme benzememek isterken soğuk ve duvarlar örmüş bir insan olarak buldum kendimi. Bu da canımı ayrı sıkıyor. Allah'tan her şeyi paylaşabildiğim ve beni anlayan bir eşim var. Bazen belki de annemle olan sıkıntıların mükafatı eşimdir diye düşünüyorum. Sıkılmadan okuyanlara vakitlerini ayırdıkları için şimdiden teşekkür ediyorum.

Bunu kendi halam da her zaman söylemiştir zaten. O yüzden öyle konularda dikkatliyimdir. Bir şeyi saklamam ama her kafama takılanı da anlatmıyorum. Sonuçta benim annem ama onun değil diye. Yorumlarınız için çok teşekkür ederim.

Büyük ihtimalle geçmişte kendinde yapamadığı şeyleri sizden bekledi, bir nevi kendini sizde büyüttü. Sonra kafasındaki gibi olmayınca da size bilendi. Tamamen yanlış bir düsünce psikologtan ciddi yardım almalı bence ama sebebin bu oldugunu dusunuyorum. Yoksa rakip olarak görme durumu olmazdı. Bir seyler engel oluyor sevgisini gostermesine giggles Shady's back. Anneler

Evet haklısınız, dedim ya ben de bilinçli bırakmadım zaten, dediğiniz gibi hadi yapayım kırılmayayım deyince olmuyor. Ama dedim ya sonra bi an geldi ve o kırıcı bir şey yapınca ben fark etmeden oh iyi ki böyle değilim ben diye sevinmeye başladım. Farkında olmadan geldim o noktaya yani. Belki de bu da bi savunma mekanizmasıdır, uzülmemek için bilinçaltım böyle bir tepki geliştirmiştir. Belki sizin de hayatınızda o an gelir kim bilir, siz bile farkında olmadan bi bakmışsınız ki artık gerçekten üzülmeyi kırılmayı bırakmışsınız. İnşallah da öyle olur, umutsuz olmayın yani. Bazen hiçbir somut olay olmadan da insanın kalbi farklı bakmaya başlıyo olaylara, ya da artık bakmayı bırakıyo diyeyim. giggles Shady's back. Anneler

Benim erkek kardeşim yok. Ama olsaydı benim annemde muhtemelen ona herseyde öncelik verirdi zamaninda

Ben de öyle dua ediyorum. Umarım hayal ettiğimiz gibi anneler oluruz gerçekten.

her ailede böyle. kız çocukları 2. sınıf vatandaştır, ama ölene kadar anneye, babaya bakmalıdırlar.

Genellememek lazım. Bizim ailede değil mesela. Kız da erkek de eşit hatta kız daha bile fazla değer görüyor olabilir. Sizin konunuza gelirsek, annenizin annesiyle ilişkisi nasılmış? Bazen farkında olarak ya da olmayarak deneyimlediği şeyler kendi ilişkilerine yansıyor. Siz de onunla aynı cinsiyette olduğunuz için kendi annesiyle arasında ördüğü duvarları ister istemez size yansıtıyor olabilir. Her anne çocuklarını eşit sever ama dediğim gibi deneyimlediği şeyler kodlarına işlenmiş olabilir

Benim için işin ilginci babam tam tersidir. Kız çocuklarına müthiş değer verir, asla kısıtlamaz. Babamın ailesi de aynı şekilde. 2. sınıf vatandaş olarak görülmeyi geçtim erkeklerden daha bile üstün tutulur kız çocukları. O yüzden mi acaba çok sorun ediyorum annemin tavırlarını diye düşünüyorum bazen. M magicat tam zamanlı