anneme sorsanız benim hatasını yüzüne söylemem en ağırdır çünkü hiçbir şekilde anneler döver de sever de ezer de ona göre ama artık 22 yaşında bir insanım ve arkadaşımın yanında beni küçük düşürecek bir şey söylememesini istedim sadece. Buna rağmen bana her şeyi kestirip atarak başıma kalkarak yanıt verdi. Kendimi küçüklüğümden beri hep ona bağımlı ezilmiş hissettim artık gerçekten psikolojik olarak şiddet uygulamasını istemiyorum.

Anneniz biraz patavatsız sadece, kötü niyetli değil. Uyarmışsınız zaten, ki arkadaşlarınız anlayışsız ve kötü niyetliyse zaten eve getirmeyin.

Alınmakta ve tepkinizde haklısınız. Ne olmuş yani bilemediyseniz o anlamaz diye aşağılamanın ne gereği var. Birde zeytinyağı gibi üste çıkmaya çalışıyor. Bir çocuğa sevgi veremeyecek ve o çocukta ömür boyu unutamayacak yara verecek olan bir zahmet anne olmasın. Sizde annenizin az çok nasıl biri olduğunu biliyorsunuz hazır cevap olun ezemesin sizi. o anlamaz mı diyor sana çekmişim deyin. Herkese anladığı dilden...

evet bunu kabul etti. Arkadaşlarımı tam olarak tanımayabiliyorum en azından önceki arkadaşım çok farklı biri çıkmıştı. Ben ne yapmalıyım annem yine her zamanki gibi hiçbir eleştiriye gelmiyor her şeyi içime atmamı bekliyor benden gerçekten hiçbir laf söyleyemiyorum

Siz abartmıssınız anneniz de abartmış. Bilmez dese ne olacak. Genel bir birikmişlik var sanirim ikinizin de. Bir arkadasım annesi ile beraber psikologa gitmisti. Biraz daha düzeldi araları cok değilngerci ama idare ediyorlar

fazla alingansin annende senin gibi alingan olunca gereksiz kirginliklar olmus yapilan iyilikler basa kalkilmaz annende firsat kolluyormus gibi yaptiklarini saymis herkes kendince hakli ne olursa olsun kalp kirmadan konusun derdinizi sonra tamiri gercekten cok zor oluyor saygi sevgi bitmesin aranizda dilerim bazen görmezden gelecegiz hepimiz hatasiz degiliz hicbirimiz

Benim annemde öyle hep benle yarış halinde ama herşeyde. Bi ara saçım stresten dökülüyor üzlyordum kendi saçlarını açıp bana savururdu bana kel kızım diye şaka yaptı bozuldum bi ara. Sonra saçlarım gürleşti onu demeyi bıraktı. Şimdi bebek emziriyorum göğüslerim çatlamıştı kilo aldım diye onları görmüş heralde şimdi her fırsatta öf öf sıcak deyip göğüslerini yelliyor. Birine anlatsam kimse ünamamaz sen abartıyosun der ama yaşayan benim çok kafaya takıyorum bende. Hep oğlanlarını sever gözümün önünde hiç sevip öptüğünü hatırlamıyorum. Hiç samimi değil bana iyilik yapsa bile komşularına anlatıp bak kızıma şunu bhnu yaptım diyip içini rahatlatıyor.

Kaç yaşındasınız?

ya zaten ölürsem kurtulursunuz deyip duruyor küçüklükten beri bununla korkutmaya çalışıyor. Ve beddua dayağı kendisine hak görüyor anne olmak her şeyi yapabilmek çocuğunu aşağılamak demek. İnşallah ben böyle bir anne olmam. O kadar kötü hissediyorum ki sonra kendimi suçlu hissediyorum ama hatalı olan o bana hep böyle davrandı. Uzun süre konuşmaz şimdi

Böyle basit şeylerle çocuklarına bu kadar ağır muameleler eden, evden gidersin daha gelmem vs diyen anneler neden anne oldu acaba, herkes çocuk sahibi olmamalı. Alınmanız çok normal, bunu anlatmanız da ama anneden gelen tepki çok aşırı olmuş sabırlar diliyorum. Çok kırıcı davranışları gerçekten. Aynı benim annem de böyleydi. Her halta Beddualar ede ede yaşadı hayatı

Anne neticede alttan alın az görüşün odanızda falan vakit geçirin. Gerilmek ikinizi de uzer sadece başka işe yaramaz. Bir de pozitif konusmayı deneyin 10 gün. Mesela tam bir hareketine sinirlendiniz kendinizi tutun iç dünyanızda neden sinirlendin vs sorun. Dışa yansıtmayın. İyi olursanız belki sohbetiniz de iyiye evrilir ykınlığınız. Yok annrm umutsuz vaka derseniz de az zaman geçirin P

işte anne olunca kendisine bir ilah gibi davranmamı bekliyor yani her zaman o haklı asla ama asla konuşamam hatasını yüzüne söyleyemem çünkü ne iyilik yaptıysa kafama vura vura söyler ama ben yaptığı hizmete misafirperverliğine asla bir şey söylemedim konuyu oraya getirdi. Ben sadece benim hakkımda arkadaşımın yanında anlamaz o demesine kızgınım. Ve evet bana böyle hep bir şeyden anlamaz beceriksiz sen sus anlamazsın böyle diye diye o kadar kendi içime kapandım ki.

merhaba beni çok etkileyen bir durum var. Herhangi bir olay üzerinden anlatacağım. Bugün bana bir arkadaşım geldi. Sohbet ederken bir yol tarifinden konu açıldı arkadaşım yol üstünde bir yeri tarif ediyordu bende çıkaramadım. Annem geldi yanımıza benim hakkımda dedi ki o anlamaz sen bana sor dedi arkadaşıma. O kadar kötü hissettim ki kendimi aptal gibi. Sonra annem de bilemedi tabi arkadaşın anlattığı yeri çünkü o tam düzgün tarif edemedi. Bende anneme sen biliyor muymuşsun anne dedim kızar gibi. Neyse arkadaşım gidince ben anneme sitemle söylendim anne niye arkadaşımın yanında beni küçük düşürdün geçen sene başka bir arkadaşım da misafir gelince ona da beni ele verecek bir şeyimi anlattın kız gidip arkadaş ortamında beni rezil etti insanlara dedim. Annem de unutmuş muhtemelen küplere bindi. Bir daha arkadaşını getirme o zaman madem ben kötüyüm yaptığım hizmet ağırlamam yetmiyor bir de hemen alınıyorsun her lafa. Ağzımdan kaçtı falan dedi bende olsun alındım dikkat et dedim uzatmama kızdı ama gerçekten çok üzülmüştüm daha önce de yaşadım ya benzer durumu tramva oluştu. Neyse annem yaptığı her şeyi başıma kalktı beni dünyanın en kötü evladı ilan etti tavır aldı konuşmadı. Sonrasında inşallah bu evden gidersin de ne yanına gelirim ne arkadaşınla konuşurum seninle bile konuşmam diye ağır laflar söylemeye başladı. Saatlerdir ağlıyorum arkadaşlar ne yapmalıyım bilmiyorum ben mi çok alınganım geçimsizim. Kötü bir insan mıyım neden annemle anlaşamıyorum

Rahmetli annem de öyleydi. Her yaptığım hataydı onun için. Ya o kadar yediğim dayaklar, beddualar? Ne oldu biliyor musun? Hepsi kendine döndü. Geçen yıl vefat etti ağlamadım bile Geçmiyor arkadaşım, içimdeki kırgınlıklar geçmiyor. Lütfen herkes anne baba olmasın Oluyorsada adam gibi olsun

o kadar zoruma gidiyor ki tavırları bazen beni hiç anlamıyor P

annem bana psikolojimin bozuk olduğunu kendisinin normal olduğunu söylüyor gelmez P