Ben bugunku nesilin de cok matah oldugunu dusunmuyorum. Hatta sokaklarin tozunu attiran biz 80-90 nesli gercekten bugunun genclerine bin basar. Simdiki herseyi ben bilirim diyen annelerin arasinda cocuklar cigirindan cikmis vaziyette.. Sadece ben diyen, motor becerileri sifir, karsidakine empati yeteneginden yoksun, varsa yoksa kendi istekleri pesinde kosan, sosyal sorumlulugu zerre takmayan ustrupsuz bi nesil var gumbur gumbur. Cocugu uyarmak var uyarmak var. Kinle nefretle bikkinlikla uyarilan cocuk tabi annesine babasina dis biler. Bazen oyle seyler yapiyorlar ki bildigin kendini oldurmeye tesebbus ediyor cocuk, misal dun kizim bardakla su icerken birden sandalyeden sirtina agirlik vererek sallanmaya calisti.. Ya soluk borusuna su gidecek ya bardak kirilip bogazini kesecek.. Bendeki yukselmeyi tahmin bile edemezsiniz.. Durumu kurtardiktan sonra " canim yaptigin cok tehlikeli " diye metanetini koruyana helal olsun, aklim cikti bildigin delirdim.

Hangi konuya baksam koca koca koca, normalde de öyle bu adamların akli pek iyi islemiyor bence

Çocuklar sandığınızdan çok daha güçlü. Muhtemelen aynı jenerasyonuz ve evet çevremdeki bir çok arkadaşım oldukça güçlü. Birçok işi başarabilmiş insanlar. Zaten burada sürekli bağırmaktan bahsedilmiyor. O ayrı bir durum fakat çocuğunuza kızılmasını engelleyemezsiniz. Üniversitede akademisyenim ve öğrenciler bazen o kadar haddini bilmiyor ki laflarımla yerin dibine sokuyorum. Sadece ben değil diğer hocalarda öyle. Çocuğunuzu her zaman koruyamazsınız. Ben de koruyamam. Yeri geliyor eşime kızıyorum yeri geliyor o bana kızıyor. Hayat bu. Sürekli güllük gülistanlık olamaz. Mümkün değil.

Yalnız değilsiniz bazen ben de bağırıyorum çünkü dinlemiyor 2buçuk yaşında kızım sonra vicdan azabı çekiyorum geçen akşam yine beni dinlemiyordu ses tonumu biraz yükselttim tamam anne bağırma dedi vicdan azabından öldüm resmen aslında bağırmam ses tonumu yükseltirim biraz dinlemeyince ama çok vicdan azabı çekiyorum

anneler terlik firlatilmali, cocuklar mütemadiyen azarlanmalı demedim zaten farkindaysaniz.. ben de bir anneyim terlik firlatmiyorum ve azarlamiyorum.. ama kizdigim tabii ki oluyor. bizler de insanız.. bu anne terliği, anne bakisi vs 90'lar cocuklarinin bir esprisi.. annemizin bizlere yaptığı her neyse ve bu bizlerde yara açtıysa, biz ayni hareketleri yapmayiz, daha iyi bir anne olmaya calisiriz.. ama çocukların da ebeveynlerinden biraz çekinmesi gerekiyor, kimi cocuk daha ilimli sozden anlayan bir karaktere sahipken, bazı cocuklar cok zor olabiliyor. dolayisiyla annelerin sabri taşabiliyor.. anneler tek bir bagirmasindan kendisini cok kotu hissetmesin. zaten annelerin uzerinde onlarca yük var... sinirlenme halinin akabinde, sevgisi ile telafi ettikten sonra kendini uzmesin, mesajımı yazmaktaki tek amac buydu..

Tamamda yoğurt parmakla yenir mi? Hayır. Doğrusu nedir sizin dediğiniz. Yanlışı tesvik etmektense dogruyu ogretmek önemli. Aslında meslegim bu yonde dediniz bunu bilmeniz gerekir diye düşünüyorum

Yalnız değilsinz benimde 2.5 yasına kızım var ve hamileyim sabrımı aşırı zorluyor aşırı inatlaşıyo bazen tutamıyorum kendimi bağırıp kızıyorm sonra oturup ağlıyorum yanıma ağlama diye gelince daha çok ağlıyorm Ama gerçekten çok zor 2 yaş İnatlşmamak lazm bazı şeyler kalıyor yoksa üzerinde

Alanınıza müdahale etmek istemem ama çocukların her duygu ile tanışması lazım. Kızabilirsiniz çok normal. Bu çok insani bir şey. Yarın öbür gün arkadaşları da kızacak kızlarınıza öğretmenleri de iş vereni de işçisi de! Fanusta yetiştirmeyin çocukları. İnsanlar sinirler; insanlar ağlar; insanlar üzülür. Çok normal. Benim de kızım var ben de sinirlenince sesimi yükseltiyorum. Sonra da açıklıyorum. Eğer korkuyorsa yapmayacak o davranışı o kadar. Bir de sanmıyorum ki siz her şeye kızıp bağırın. Ben de her şeye kızmam ama kızmam gereken yerde de durmam.

İkiz cocuk cok zor Allah yardm etsin. bagırmanız cok normal geldi bana. biz 1 tane büyütürken zor sabrediyoruz ikiz dahada zor. yardımcı olan birileri yokmu etrafnzda yükünüz azalır sizde daha tahammüllü olursunuz

Çocuğuna kızmayan anne var mıdır? Kızmak iyidir, her dedikleri olacak diye bir şey yok Çocuklara kızmayacağız diye diye bir sürü zıvanadan çıkmış canavar yaratıldı Kızın efendim kızın, her şeyin bir sınırı olduğunu öğrenmelerinin en iyi yolu bu inanın Ortalık hiç kızılmadığı için psikolojisi mahvolmuş çocuklarla dolu

Dogruyu yanlışı bi sekilde ogrenmesi gerekiyor, her seyi kafasina gore yapamayacagini, anlatarak denemissiniz, anne olmak malesef didipline etmeyide gerektiriyor, bugun aglatmamaya ugrastiginiz cocuklar didipljn almazsa tum toplumu aglatiyor,

yeni nesil cocuk psikolojisi hakkında demeçler veren uzmanlar , annelere kendini çok kotu hissettiriyor maalesef.. hatta bazilarinin kitaplarını okuyunca, ' ben nasil bir anneymisim boyle " diyerek, depresyona giriyorsunuz.. bence gereksiz yere, sürekli olarak ayni olay icin azarlanıp, kizilmadikca beyninde çok fazla yer etmez diye dusunuyorum. hadi biz ailesi olarak cocuklarimiza hiç kızmadık, hep el bebek gel bebek oldular... e okula gittiğinde öğretmeni, 30-40 cocukla bas edecek; orada sesler yükseldiğinde, çocuğa bir ceza verildiginde çocuğun durumu ne olacak? bir sekilde hayatin öteki yüzünü de öğrenmesi lazım. insan psikolojisi. su an bize dayatılan bilgilerdeki gibi of deyince yikilacak olsa, 90'larda cocuk olan bizler ve bizden önceki eski nesiller olarak, akil hastanesinde olurduk topluca. hepimiz ; annelerimizden yediğimiz bir terliği, onları çileden cikarttigimizda bize kizmalarini vs simdi gülerek anariz. insallah hayirlisiyla, kendimizi ve cocuklarimizi yipratmadan sağlıkla buyutup yetiştiklerini goruruz...

Hele o laflar yok mu ikizlerimden biri bu akşam öyle kızınca "anne kızma korkuyorum" dedi.. o zmn oturup ağlayacaktım da dışardaydım

Ya biz psikoloji olayını abarttık sadece. Çocuğa az ses yükselince aha bitti bozuldu kafasına girip kendimizi yiyoruz. Asla öyle değil. Her dakika kızıp bağırmıyorsa anne bi durum olduğunda kızdığı zaman çocukta anlıyor. Annem böyle yapmazdı demek gerçekten kızdı diyor. Ne bizden soğırlar, ne psikolojileri bozulur. Kitap bilgi bi yere kadar. Öyle bir an geliyor ki kendi adıma o an alıp karşı duvara fırlatasım geliyor. Sabır diyorum susuyorum. En son kızmam gerekirse kızıyorum. Hakaret edip saldırmıyorum ama beni sinirlendirdiğini anlamasını sağlıyorum. İğrenç anne falan değilsiniz. Onlarında psikolojisi bozulmadı. Bizde insanız arada olur üzülmeyin :)

İstediğiniz kadar kızın çocuklara sevgi gösteriyorsanız onlar bunu çok iyi anlıyor

Gülerek anariz çünkü başka çare yok. Ikiside uç nokta benim nezdimde, çocuğuna terlik atmak ve çocuğuna hiç bağirmamak. Ortasi bulunmali.

Bunu yaptım zaten hem dediğiniz gibi önden konuştum hem de vardığımızda paramız çok az bir tane oyuncak seçelim dedim, tamam dediler devamı malum... Chelzy İkiz oğlan

Tavsiyem sinirlendiğinizde ortam değiştirmeniz. Dışarıda çok zor, orda da devreye verdiğiniz kararı uygulamak giriyor. Bir karar vermişsiniz ama kararınızı başka biri yüzünden uygulamamışsınız. Ki bu çocuğa açık kapı bırakır. Demekki değiştirilebilir bir karar der bilinçaltına atar. bir söz vermişsiniz bir daha getirmem diye. Daha kısa süreli, yapabileceğiniz sözler verin. Parkta mı öfkelendiniz, bir daha park yok değil yarın park yok. Yapabileceğiniz bir söz vermiş olursunuz. Tehdit etmenin kötü Bi şey olduğunu düşünmüyorum. Sadece sarfettiğiniz sözleri yapabiliyor olmanız gerekki sizin tutarlı, sözünüzün arkasında olduğunuzu anlasınlar. Çocuk büyütmek uzun soluklu bir roman. Hepimiz insanız, verdiğimiz tepki de insan olmaktan geliyor. Öfkemiz hakim olamayabiliriz. Annelik de doğuştan yüklenmiyor insana. Hangimizin annesi kızmadı?

Kürtçede x=ğ sesini temsil eder :) doğuda öğretmenim, seslenirken de oğretmenxanım diye seslenirler :) ordan geliyor. Casper25 Sanma şahım herkesi sen sadıkane yar olur Anneler

Öyle değil iste. Ben de 90 larda çocuk oldum annemin terligini hiçte gulerek hatırlamıyorum. Bana kizmasi bagirmasi hele. Nefretten baska hicbir duygu uyandırmıyor bende.. ve sistematik olarak eziyet ve dayakta görmedim ben yani. Her cocuk bir degildir. Bazi çocuklar biriktirir ve, bunlardan beslenebilir. Benim gibi. Konuyla alakasi yok ama ben yengec burcuyum, muhtemelen benim cocugumda oyle dogcak zamaninda doğarsa insallah. O kadar tedirginim ki. Edeceğim bir yanlış kelime bile onda iz birakabilir. Eskiler cahildi. Hem de inanilmaz. En kulturlusu bile cahildi bana göre. Bozuk bi nesil yetisti. 90larin cocuklarinin kaçının psikolojisi iyiki?

Gercekten toplum olarak bir oz elestiri yapmamiz lazim, annelerin cocukla iliskilerine karisiyoruz bu konuda haddimizi bilmiyoruz. Anne birseyi yapma diyor hemen " aaaa olur mu yapsin, karisma cocuk o " deyiveriyoruz. Sizin konunuzda da isleri bu kadar cetrefilli hale getiren sizi psikolojik olarak yoran o arkadasiniz. Ister paranin hesabini yaparsiniz isterseniz yapmazsiniz buna karisamaz. Bayiliyoruz milletin cocuguyla annecilik oynamaya.

X ğ ise o zaman öğretmen ğanım mi demek istiyorlar? Ay ben anlamadim Bende dogudayim ban direkt örtmen diyor yerli halk hic hanim diyen yok bana

Kızmazsanız sürekli hale getirdiği yanlış davranışları nasıl duzeltecek? Heralde ufacık şeye de kızmıyorsunuzdur

Hıhh o kilit kelime "psikoloji" O beni mahvetti Branşım sebebiyle aşırı önem veriyorum bu durumda da kendimi yıpratıyorum B BayanPekmez İnce düşünen incinir tek ayak

Yoktur elbette.. Bn de bu vicdan azabını anlamıyorum işte uykularım kaçıyor.. düşünün. Casper25 Sanma şahım herkesi sen sadıkane yar olur Anneler

2 bucuk yasinda bebek hala cok ama cok ufak cogu kelimenden dahi anlamiyorlardir Bu yaptiklari normal geldi bana

Bir oğlum var, dünya bir yana yavrum bir yana. Onun mutluluğu için rahatimdan tamamen vazgeçmiş durumdayım, tıpkı diğer anneler gibi. Ama bu kızma işini özellikle yeni nesil annelerin çok abarttigini düşünüyorum. Hanımlar biz de insanız. Tabii ki kizmasak, sinirlenmesek, çok daha iyi ama insanız ve üzerimizde bir anne olarak çok fazla yük var. Yemesi içmesi hastalığı oyunu derken insan bazen tahammulsuzlesiyor. Çocuğa kizdiysaniz kizdiniz. O anlık yaşandı bitti. Bir daha, daha sabırlı olmaya gayret edersiniz en fazla. Sonuçta çocuklarımızı kızınca elektirikli süpürge sapıyla dovmuyoruz. Kizarken, yüzümüzü yüzüne yapıştırıp avazimiz çıktığı kadar bagirmiyoruz. Sesimizi yukseltiyoruz en fazla. Bazen daha sidddetli bazen daha az. Olabilir, insanız ya. Bizimde bir sınırımız var. Sonrasında sabahlara kadar uyumamak, vicdandan ölmek de neyin nesi? Ben bu kadar vicdan yapıp hayata kusecek olsam baştan bagirmam olur biter. Abatmayin. Bu çocuklar yarın hayata karışacak ve ister istemez canavar gibi insanlarla muhatap olacaklar. Hadi bunu da önleyin yapabiliyorsaniz.

18 aylık bir canavara sahibim Allah eksikliğini göstermesin ama acayip haraketli kendi bildiğini okuyan asla ama asla yapmadan anlamayan bir çocuk. Arada bende kızıyorum vicdan azabı çekiyorum ama kız masam kendine zarar verecek. Sürekli koltuk tepesinde sandalye tepesinde. İyiliği için diyorum ama olmuyor. Priz korumalığını o minicik parmağıyla çıkarıp deliklerine parmaklarını soktuğunu, Kendinden büyük küçük dinlemeden vurup çizdiğini bilirim.

Bir de şunu eklemek isterim, elbet insanız kızdığımız sinirlendiğimiz zaman olucak, önemli olan bunu sonrasında telafi etmek ve bu davranışı alışkanlık haline getirmemek

Yanınızdaki arkadaşınıza paradan dolayı inat etmediğinizi kanıtlamak için tutarlığınızı bozmasaydınız keşke. Böyle böyle öğrenecekler çok küçükler. Oğluma 3.5 yaşına kadar bak parka, oyun alanına gidiyoruz, şu kadar zaman durucaz veya şu kadar oyuncağa bindikten sonra gidicez diye evde açıklama yapardım. Tutturup ağlasan da değişen bir şey olmaz diye de eklerdim. Oyun alanında da son bikaç hakkı kala o fikre alışsın diye uyarmaya başlardım veya ona saydırırdım. Elbet verdiği sözü arada tutar çoğu zaman tutmazdı, biz ise hep tutarlı olduk velhasılı 3.5 4 yaşından sonra çocuk iyice bunu algıladı ve zorluk çıkarmaz oldu. Ve biz, bizi hiç üzmedin teşekkür ederiz oğlum diye sarıldık teşviğini arttırdık :)) şu an 8 yaşına gidiyor ve annem bi şey söylüyorsa doğrudur, nettir bana asla yalan söylemez diye olayı tamamen çözdü. Bana çok güvendiğini söyleyip duruyor. Sizinkiler henüz 2.5 yaşında yılmadan anlatmaya sabırlı olmaya özen gösterin kazanan siz olacaksınız. Bikaç seneye kadar onlar da ayıkıcak tabi siz tutarlı olursanız

Hayır tabii ki.. Ama oyun alanında çok inatla fikir değiştirince ve ödemeleri yaptıktan sonra yapınca tutamadım kızdım söylendim.. Ya da dediğim gibi ikisi çok farklı karakterler yine de sabırlıyımdır, bugün sadece öğlene kadar 4 kitap okuduk beraber, diğeriyle de yapboz oyunu.. İkisini de dahil ettiğim oyunlar dışında.. İkisinin de tercihlerine isteklerine sonuna kadar sabır gösteririm önem veririm.. Bazen de hiç kızmadığım için oluyor diyorum.. Misal arkadaşlarımda çok görüyorum çocuk oyun istedi diye bile kızarlar.. Ya da anneyle oynamak istiyor diye bile kızanı gördüm.. Yani ilgiliyiz de anlamıyorum Rengeyigi

Hiç kızmamış anne olabilir mi?

Benimde yeğenlerim ikiz onları çok seviyorum ama bazen öyle ki sabrımı taşırıyorlar bende kızıyorum ve sonrasında yaşadığım üzüntü ve vicdan azabını anlatamam süreklide bizdeler artık hiç onlara müdahale etmiyorum uzaktan izliyorum isterlerse evi başımıza yıksınlar vicdan azabı çekmekten iyidir :)) tabi siz annesiniz biraz kızmalısınız yeri geldiğinde kendinizi çok suçlamayın.

Evet :) öğretmenxanım diyeni çok.. Hatta yaşlı kısım söylüyor. Gençler hocam diyor. Gençler de genelde şehir dışında olunca yaşlılarla muhatabız genelde sık da duyuyoruz..

Üzgünüm ama abartıyorsunuz bence ya. yani bizim de annelerimiz bize geri gelir bağırır, yeri gelir kızar, yeri gelir terlik firlatirdi ne oldu ki psikolojimiz mi bozuldu? Tabiki de desteklemiyorum asla böyle bir şeyi ama harap olmanın da mantığı yok. Otorite diye de bir şey var bence insan çocuğuyla arkadaş olmamalı diye düşünüyorum. Her okuduğunuzu uygulamaya çalışmak da ne bileyim. Kime göre doğru bunlar? :)

Evet bu çok var ben de görüyorum, annesi çocuğa ters bakıyor çocuk bi daha istemiyor ama ben konuşuyorum da kızıyorum da anlatamıyorum, ikizler de inat daha fazla ya da birlik oldukları için daha çokmuş gibi geliyor :)

çok sinirli bi anneyiz galiba tahammül bitiyor bi süre sonra haliyle mlkctk

Başlıkta yazdığım gibi çocuklarıma kızdıktan sonra aşırı vicdan yapıyorum ağlıyorum üzülüyorum Haksız yere asla kızmam bağırmam çağırmam hatta herkes de der çok sabırlısın diye, çünkü çocuklarım ikiz ve 2,5 yaşındalar, karakterleri apayrı ve bu daha çok yoruyor... Biri kitap okumamı isterse diğeri onla koşmamı ister, ona rağmen hep ayak uydururum, zaten okul öncesi öğretmeniyim, hep dolu dolu vakit geçiririz ancak bazen kızabiliyorum, misal bugün arkadaşla avmde bulunan oyun alanına gittik, orda oyun alanına girdiler azıcık oynayıp başka bir alana doğru koştu benimkiler ben de haliyle konuştum anlattım "karşımda yetişkin biri varmış" gibi anlattım, önce orada oynayalım saatimiz dolsun sonra diğer alana geçebileceğimizi söylemeye çalıştım, yok olmadı, o halde geri gitmeyiz dedim, dediğimi de yaptım, yeni istedikleri alana soktum, tekrar diğer alana götürmedim."Tutarlı olmak" gerekiyor ya.. İkisi birden yerlere yatsa bile tutarlı olurum ama yanımdaki arkadaş da sürekli müdahale edince ve para yüzünden inat ettiğimi söyleyince tamam deyip istedikleri alana soktum.. Ama onda da çok az durup başka yere gitmek istediler, işte o zmn kızdım, bi daha da getirmem dedim.. Öğrendiğim ne varsa uyguluyorum yok En son kızıyorum sonra da böyle uykusuz kalıyorum, ağlıyorum. Teori ve pratik başkadır tamam da bnle gelen arkadaşın dahil alanda kaç çocuk vardı benimkiler gibi kimse annesini üzmedi, kıyaslamayı içimden yapıyorum çocuğuma tabii ki söylemiyorum ama hem onlara kızıyorum hem sonra onlara kızdım diye kendime...

Ya kızmayan anne olur mu hiç? Benim oğlumda 10 aylık çimdiklemeyi öğrenmiş kollarım mosmor keş gibi geziyorum en son canımı çok yaktı biraz yüksek sesle ah yapma dedim eşim hemen müdahele etti ben daha çok sinirlendim. Aynısını annemde yapıyor karışma çocuğa şöyle yapma böyle etme. Sanki caniyiz eziyet ediyoruz :) Başkaları karışınca insan daha çok stres oluyor. Şiddet uygulamadıkça ve bağrışmalar sürekli olmadıkça vicdan azabı duymaya gerek yok. Her istediği yapılan ve izin verilen çocuklar asıl yaraları bu şekilde alıyor ileride istediği olmayınca hem çevresine hem kendine sıkıntı. Öğretmensiniz en iyi siz bilirsiniz.

Bunu yaptım zaten hem dediğiniz gibi önden konuştum hem de vardığımızda paramız çok az bir tane oyuncak seçelim dedim, tamam dediler devamı malum..

siz çocuklara değil arkadaşınıza kızmışsınız haklı olarak. İnsanlar ne hadsiz duracağı yeri asla bilmiyor. Bende çok kuruluyorum böyle durumlarda ama lafımı çekmiyorum, annesi benim aramıza kimse girmesin herkes kendi çocuğuyla ilgilensin diyorum. Sanırım bu yüzden kafa dengi dostlarımdan başka pek arkadaşım yok

Benim annecimde böyleydi ana yüreği işte naparsin

Tek çocuğu bile idare etmek kolay değil, sizin sinirlenip kızmanızdan doğal ne var. Arkadaşınız karışmasaymış o kadar gerilmezdiniz zaten. Etraf karışmasa işimiz daha kolay.

Kızmayı çok abartiyorsunuz kendi aklınızda. Arada bir kizmasaniz çocuk yüzsüz olur. Bence kendinizi yipratmayin

Bakin paraniz olmayabilir. Paraniz olsa da bosuna iki defa odeme yapmak istemeyebilirsiniz. Yok param cocuklar, param bugun bu oyun alanina yetti, bidahaki gelisimizde digerine gurebilirsiniz demekten niye cekiniyorsunuz? Kizim 3 yasinda, bisey tutturdugunda ve gercekten gereksiz biseyse " kizim suan istedigini alacak param yok" diyorum. Baska zaman baska bir yere gidersek daha guzelini secersin diyince tamam diyip susuyor. Cocuklar sizin kaynaklarinizin sinirli oldugunu bilmeli. Beklemeyi, arzu etmeyi, istediginin hayalini kurmayi ogrenmeli. Burda oynamazsaniz gideriz yerine, bugun burayi sectik, sizin icin ayirdigim parayi buraya verdim, bidahakine ne istediginizi iyi dusunun sadece 1 hakkiniz var diye onden onden konusun bence. Sorun para olmasa bile her dediklerinin aninda yapilmasi bence dogru degil. Nasil bekleyip sabretmeyi, aa annemi zorlamayalim demeyi ogrenecekler? Kizmayan anne varsa ellerinden operim. Kizip belli etmeyen anne vardir, o da icten ice kendini yer napsin?

Ne güzel şeyler demişsiniz, sağolun ve çok amiin

Aslında biraz eşim de sebep oluyor, Misal dün akşam sofrada yoğurdu parmağıyla yemeye çalıştı bn de kaşık uzattım öyle yenmez kızım dedim, eşim hemen müdahale etti, çocuğa kızma bırak istediği gibi yesin dedi halbuki kızma yoktu orada ve kızsam da müdahale etme diyorum da yok.. Anlamıyor. B BayanPekmez İnce düşünen incinir tek ayak

Abarttığınızı düşünüyorum. Ben de pek bağırmayan bir anneyim. Bağırdığımda vicdan yapar, gözlerine bakarak özür dilerim. Ama gece uyumayip ağlamak abartı geldi bana. Bu da hepimize empoze edilen sosyal medyadaki çocuk evi yıksa gülümsemesi eksik olmayan instamomlar yüzünden. Gercek değil onlar. Hepimiz insanız, sabrımızin taştığı zamanların olması çok normal. Bu kadar yüklenmeyin kendinize.

O kadar da abartmayın üzmeyin kendinizi yahu kendi çocuklarınızın kötülüğünü istemezsiniz neticede ufak tefek bağışlar da olmazsa çocuklar iyice zıvanadan çıkacak valla.

Eğer gerekli gereksiz gevşeye bağırıp çağıran, başkalarına sinirlenip çocuğundan çıkaran, ilgi göstermeyen, tv karşısına kilitleyen, eğitimi ile ilgilenmeyen biri değilse anne, arada kızdığı da olsun. Çocuk bunu da bilsin. Sonra toplum içinde sudan cıkmış başlığa dönüyorlar. Azıcık üzülecek, ağlayacak, hatta bazen haksızlığa da uğrayacak. Karşılıklı hata yapacaksınız, özür dilemeyi de öğrenecek.. Bu kadar kendinizi yıpratacak bir şey yok. Oyun alanı içinse, böyle yerlere çocuklarımı getirmeyi sevmiyorum. Yuksek ses, kalabalık, havasızlık gereksiz küçükler için ve huy değiştiriyorlar. Yok bir sebepden gotursuysem de, çok nadirdir, serbest bırakıyorum. Orada da kural koyup uğraşacaksam anlamsız oluyor cünkü Tabiki arkadaşına zarar vermemek, yüksek sesle bağırmamak, gideceğiz Dediğimde tutturmamak gibi kurallarımız var ama oyun anlamında serbestler.

28 aylik kizima bugüne dek 2 defa kızdım sesimi yükselttim korktu agladi. kendimden tiksiniyorim aklıma geldikce. ilki 2 yaş sendromu dönemlerindendi. digeri de mutfak masasinda ki bardaklari yere atıyordu defalarca uyardım herşeyi denedim en son çıldırdım ve evet sinirimi resmen kziimdan cıkardım. cok kızdim. o korkusu ve aglamasi gitmiyor aklimdan. ucuncusu olmasin diye dua ediyorum. kizinca kendimden igreniyorum. bunu cekecegime sabirli olurum daha iyi diyorum

diğer anneler bir tane ile uğraşıyor çünkü, 1 çocuğu bir şekilde idare edebilirler ama sizinkiler ikiz. bu kadar çok düşünmeyin anneniz size hiç mi kızmadı? ben annemden hiç dayak yemedim ama bir bağırması yeter ödüm kopar net. yaşım 27 hala annem bağırsa oturur ağlarım :) diğer annelerle kendinizi kıyaslamayın siz x2 uğraşıyorsunuz, sinirleriniz x2 yıpranıyor x2 yoruluyorsunuz

Kesinlikle katılıyorum bazen durumun vehametini anlamaları açısından kızmak gerekebilir.. canına kast edecek tehlikeli durumlarda da sakin kalırsak çocuk işin ciddiyetini anlamayabilir.. hakaret etmeden çocuğun onurunu zedeleyecek cümleler kullanmadan ses yükseltmenin bazı durumlarda faydalı olabileceğini düşünüyorum Bir de değerli konu sahibi, başka çocuğumuz var mı bilmiyorum benim bir tane de büyüğüm var.. tek çocuk büyütmek ile ikiz çocuk büyütmenin alakası yok. Hatta pedagogların bille ikiz anneleri tam olarak anlayabilecekleri inanmıyorum. ikizlerle ilgili tavsiyeleri havada kalıyor çoğunlukla güvendiğim tecrübeli ikiz annelerini dinliyorum

Aynısını ben de hep yaparım dün hariç o da arkadaş sağolsun onlara bakıp "ee gitsinler ona da neolcak" deyince ağlamaları daha da çığlığa döndü yoksa dediğiniz gibi ve ben de eşimin kıyamamalarına rağmen tutarlıyımdır :) Dışarıya artık grupça gitmemeye karar verdim bu yüzden.. benimkiler biz tekken bana bunu asla yapmaz en azından bi de ortamdaki dış ses ile gerilmiyorum, yanımızdaki çocuklardan da etkilendiler vs vs

Kızıp da ne yapıp ne dediniz ki. Ben en çok tehlikeli hareketler yaptığında kızıyorum, diğerleri bir şekilde halloluyor. Kizmaktan kastım iletişimi kesiyorum, hatasını anlayana kadar. Sakin kalıyorum, kalmaya çalışıyorum yada. Kendisine gelip hatalı davrandım özür dilerim dediğinde de genelde pek uzatmiyorum. Ve tabi ki bende insan olarak hata yaptığımda, yanlış tepki verdiğimde özrümü hiç sakinmiyorum. Yaşadıklarıniz çok normal bu arada, onlar ikiz ve sizde bir insansınız. Sabır bu taşar arada. A Arya_Stark01

O yerlere yatan bebeler benim olsa deliririm gibi geliyor. Bir de ikiz... Allah sabır versin. Arkadaşının yerinde olsam sana karışmazdım. 3 kuruş için yapılmadığı belli.

Hayır zaten doğruyu öğretmeye çalışan benim ama eşim destekçim değil, çocukları uyarmam bile ona göre kızma oluyor ve kabul etmiyor o sebeple de gerçek kızmalarımda bn de aşırı vicdan yapıyorum B BayanPekmez İnce düşünen incinir tek ayak

Arkadaşınız neden müdahale ediyor Para için bile olabilir Canınız istememiş olabilir ona ne ki ayıp etmiş. Valla otorite kurallar ebeveynlik sizin işiniz Şimdi yapamazsanız ileride çok daha üzülürsünüz sizi saymazlar çünkü Bunun ergenlik dönemini düşünebiliyor musunuz O yüzden vicdan azabı çekmeyin onların iyiliği için yapıyorsunuz işkence etmiyorsunız sonuçta. Bir de babası dışındaki insanlara müdahale ettirmeyin bence

Ben eski neslin yaptığı yanlış davranışları övmüyorum, annelerimizin bize kızması derken de ; sürekli sürekli yapılan, çocuğu diğer insanların yanında rencide eden durumları kast etmiyorum. fakat burada, bir iki kez çocuğuna sesini yükselttiği için vicdan azabı duyan bir anneye, onu rahatlatacak bir kaç kelam etmek istedim Umarım siz, hiç kızmayan bir annesinizdir ya da öyle olmayı başarabilirsiniz. 90 lar çocukları olarak, şimdi ebeveynleri olmaya çalıştığımız yeni nesile göre bir tık daha iyi durumda olduğumuzu düşünüyorum, Şimdiki çocuklar Yokluğu hiç bilmiyorlar mesela, herşeye sanal sayfalarda hızlı hızlı erişebildikleri gibi, gerçek hayatta da her şeyi çok çabuk tüketiyorlar, bizler birer uçan balonla mutlu olabiliyorken onlar odalar dolusu oyuncakla mutsuz olabiliyorlar maalesef

benim de ikizlerim 3 yaşında, ayrı şeyler istedikleri zaman idare etmek gerçekten zor oluyor hele ki dışarıdaysak.. İstekleri makulse genelde yapmaya çalışıyorum ama gerçekten olmadık bir istek se veyahut da kendini ağlayıp yere atıyorlarsa hiç müdahale etmiyorum. Siz de gayet iyi bilirsiniz ki her çocuk bir olmuyor mesela benim oğlum o yaşlarda çok güzel ikna olurdu ama ikizlerim ikna olmuyorlar Allah kolaylık versin

Şuan yok, ben okuldayken bakıcımız var :)) okula giderken tahammülüm daha yüksektir, evdeyken bütün sabrım tükenmiş oluyor

Çok haklısınız.

Hayır tabii ki.. Ama oyun alanında çok inatla fikir değiştirince ve ödemeleri yaptıktan sonra yapınca tutamadım kızdım söylendim.. Ya da dediğim gibi ikisi çok farklı karakterler yine de sabırlıyımdır, bugün sadece öğlene kadar 4 kitap okuduk beraber, diğeriyle de yapboz oyunu.. İkisini de dahil ettiğim oyunlar dışında.. İkisinin de tercihlerine isteklerine sonuna kadar sabır gösteririm önem veririm.. Bazen de hiç kızmadığım için oluyor diyorum.. Misal arkadaşlarımda çok görüyorum çocuk oyun istedi diye bile kızarlar.. Ya da anneyle oynamak istiyor diye bile kızanı gördüm.. Yani ilgiliyiz de anlamıyorum

İşte bn de son cümleyle bazen teselli olabiliyorum yoksa düşündükçe daha çok üzülüyorum.. Annemin uçan terliklerinden biri dudağıma gelmişti de şuan iz ve hala annem anlatınca ağlamaklı olur kıyamam:) o da binde bir kızardıya da tehdit amaçlı terlik uçururdu:) o da denk gelmişti işte :)) Tesellim o kızmaları gördük ama gayet de psikolojisi normal okumuş aklı başında insanlar olduk :) Tutarlıyım genel olarak ama işte dışarda ilk defa bugün yapamadım, eşim yanımda olsa birini onun kucağına birini kendi kucağıma alır direkt çıkardım ordan, çünkü olacak gibi değildi, yardım alabileceğim kimse de yoktu, kızmada buldum çareyi maalesef