Hakliysaniz bitmiştir niye vicdan azabı çekiyorsunuz ki onlar yatağında rahat uyurken siz niye takıyorsunuz. Böyle hayat gitmiyo düşünmeyin o kadar derin vicdanlı. ayrıca dayiniz çok arıyordu o kadar aranmaz. Kendinizi biraz silkeleyip kararlarıniza ve yaptıklarıniza güvenin.

Amaaannn takma, şerefsiz adama şerefsiz denir zaten, üzülme...

İnşallah ben de birgün beceririm

Ne yaşarsam yaşıyım haklida olsamda huzursuz oluyorum, neden böyleyim anlamıyorum, çok mu takıntılıyım acaba geçen gün dayımın hergun araması hakkında konu açtım, onda bile böyle bir olay yaşandığını için haklı olduğum halde uyuyamadım huzursuz oldum çünkü, hiç diyemiyorum aman banane kim ne derse desin yada kim kizarsa kızsın, kendim bu zamana kadar hep haksızlıkta gördüm, eski eş ve ailesinden kötülükte gördüm, en son eski eşle mesajda çok fena tartıştık söyledikleriyle resmen ruhumu öldürdü o kadar kırıldım ki anlatamam, bende dayanamadım beddua ettim ailesine çok ezmiştiler beni çünkü birde ona şerefsiz dedim bir daha hiç konuşmadık zaten aylar oldu, neyse ben tabi yine zaman geçince söylediklerime takıldım keşke en azından şerefsiz demeseydim diyorum ama yaptıkları, söylediği sözler unutulur gibi değil aklıma gelince hala gözlerim doluyor, ona ilk ve son ağır şekilde konuşmam oldu bu olay, bir yanım hak etti diyor, diğer yanım neden huzursuz çift karakterli gibiyim her olayda böyleyim, haklıyım doğru yaptığıma eminim neden rahatça sırtımı yaslayıp oturamiyorum, demek ki bana yapılanlari bn, bir başkasına yaşatsaydim vicdan azabın ölürdüm, bende mi sorun var acaba, mesela arkadaşıma annesi kızıyor bağırıyor, arkadaşım hiç bozmuyor kendini gülüyor, bana annem biraz sesini yükselterek konuşsa ağlıyorum hemde üzülüp moralim bozuluyor neden bana böyle konuşuyorsun diyorum, ben böyle mi yaşıcam hep rahat geniş bir insan olmak istiyorum ama olmuyor, ufacık sorunda içim içimi yiyor 3 senedir böyle, eski eşten ayrıldığımdan beri daha yoğunlaştı düşüncelerim beni gerçekten yoruyor kalbimin bile yorgun olduğunu hissediyorum beni çok kırdıkları için böyle hissediyorum galiba inşallah atabilmisimdir kendimi size çünkü hissettiklerimin tam olarak ne olduğunu bilmeyip anlatmakta zor oluyor, kimseylede konuşamıyorum buraya yazdım.

Su yasima kadar bende öyleydim kimle konuşsam yada herhangi bi olayda acaba öyle mi deseydim yada yalnis mi anlaşıldım keşke öyle demeydim vs gibi kaygılar iç huzursuzluk malesef fazla düşünüp kafaya takmayla alakalı biraz kendinizi salin dediğim gibi bende öyleydim baktım ki hep bana zarar niye kendimi bu kadar helak ediyorum ki diye düşüne düşüne bıraktım daha takmıyorum aman kim ne düşünürse düşünsün demissemde iyi yapmışım hak etmiş demektir bu galiba yaş ilerledikcede oturan bisey düşününce çok çocukça geliyor şimdi olgunlaşmak böyle bişiy galiba..

Bende bazen bunu kendime hatırlatıyorum onun bana yaptığı tam bir şerefsizlik örneği.

Bende huzurlu bir ailede büyüdüm belki de bundan kaynaklanıyor en ufak konuda bile huzursuz olmam bilemiyorum.

Merak ettim kaç yaşındasınız çünkü ben hala böyleyim ve asla olgunlaşmayacağım diye korkuyorum 34 yaşındayım

Çok doğru bir tespit hepsini kendimden daha değerli gördüm, önemsediğim yere göğe sığdıramadığım insanlar gözünü kırpmadan beni yaptıklarıyla çok yaraladı. E endoplazmikretikulumcu Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

35 yaşıma gireceğim hala böyleyim. Eskiden daha çoktu ama bence biraz değiştim. Mesela uzun zamandır gerçekleşmesini beklediğim bir şey vardı, gerçekleşince bir kişiye bir çift lafım olacaktı. Ve sonuna kadar haklıydım. O lafın yeri geldi söyledim ama çok huzursuz oldum, henüz yeni yaşadım böyle bir şeyi. Haklı olduğumda da kafamda evirip çeviriyor, diyalogları düşünüyor, konuştuğum /konuşmadığım sözler geçiriyorum aklımdan. Gerçekçiyimdir aslında ama gözyaşım da gözümün ucundadır. Gerginlik sevmiyorum sanırım. Huzurlu bir ailede büyüdüm. En ufak bir gerginlikte baya baya üzülebiliyorum mesela. Keşke bu kadar duygusal olmasaydım, umursamaz olmak isterdim açıkcası Başta da söylediğim gibi, değişiyorum ama. Bunu hissediyorum. Belki olgunlaşıyorum, belki anne olduğum için artık farklı bir güç yüklendi bünyeme bilemiyorum nedense...

Bu duygunun derinlerinde, diğer insanları kendinizden daha değerli görmek yatıyor aslında. Onların düşüncelerini, duygularını, davranışlarını önemsemek ve kendi iç sesinizi bir kenara atmak yatıyor aslında. Bu hayatta hiç kimsenin kimseyi üzmeye hakkı yok ki özellikle haksız bir çaba içerisindeyse o kişiler.. Bunun farkında olup, kendi hayatınıza, duygularınıza değer vermekle başlayın, içten içe, kendinize kabul ettirerek. Bu konuda olumlama yapabilirsiniz; isteklerinize, hayatınıza ve mutlu olduğunuz şeylere yoğunlaşarak, pozitif enerjinizi yükseltebilirsiniz.

Malesef öyle vallahi, o kafada dönenler var ya arada beynimi çıkartıp buzlukta dinlendirmek istiyorum :))

32 yasindayim herkezin olgunlasma yasi ayni değildir biz biraz geç olgunlastik sanırım kendinizle mücadele etmeyi bırakın söylediğiniz şey bırakın orda kalsın siz yeterince düşündünüz bırakın birazda karşı taraf düşünsün kendinizle düşüncelerinizle mücadele etmeyi bıraktığınızda bu iş bitiyo inanın daha kafa rahat daha mutlu oluyosunuz ve bir süre sonra gerçekten ya ben bunlara nasıl takilmisimda kendimi bu kadar yıpratmışım diye soyleniyosunuz..

Sanki beni anlatmışsın. Bende aynı sen gibiyim.

Aynen bende 28 yaşındayım 30 a ne kaldı ki ne zaman olgunlaşırım diye merak ediyorum.

Belki.. Kendi ailemin aksine aşırı huzursuz bir aileye gelin oldum örneğin. Mesafeliyimdir fakat onların huzursuzluğunu eşim zerre kadar kafasına takmazken ben takarım mesela Ki hep haklıyızdır. Ama haklı olmak bile istemem, sıkıntı oluyor içimde. Ben hiç sorun görmemişim herkeste olur, herkes sorun yaşar halbuki. Bankaya gidersin, tanımadığın biriyle tartışırsın, haklısındır ama yine de gün boyu aklında yer eder, öyle bişey.. Herkesin başına gelebilir. Ama benim başıma gelirse kalp çarpıntısı ve gün boyu kafada evir çevir problem olur

Bir sal kendini. Haksızsan da insan olarak benim de haksız ola hakkım var de. Bu kadar empat olma.

Hayat kendinize bu kadar acımasız davranacak kadar uzun değil ömür göz açıp kapayana dek bitiyor. Yaşlı bir kadın olduğunuzda gülüp geçeceğiniz aklınıza dahi gelmeyecek şeylere takıyorsunuz kafanızı şu an. Zaman kadar kıymetli hiçbir şey yok şu dünyada en değerlinizi değmeyecek şeyler için harcamayın. Kimse için kolay bir dünyada yaşamıyoruz bu yüzden biraz da espri anlayışımız olmak zorunda, bazı şeylere gülüp geçmeyi bilmeliyiz. Bazen insanız yani benim de aklıma gelir ay keşke şöyle demeseydim diye geçmişte yaşanan bir olay için ama sonra hemen demişim içimde kalmamış işte ne güzel diyip gülüp geçerim. Ne insanlara ne de olaylara hayatınızın iplerini vermeyin valla üç günlük dünya hiç kimse için bu kadar yorulmaya değmez

Haklısınız olup gitmiş konulara o kadar takılıyorum ki içe dönük bir insan oldum, engel olamıyorum kafamda hep birşeyleri sorguluyorum bazen karşımdaki insanın ne anlattığını anlamıyorum kopuyorum dünyadan sanki kafamda dönen olayı tekrar yaşıyorum