Adem Gunesi ben de elimden geldigince takip ediyorum. Ben de aynen senin gibi hep kendimi sucladim. Ama annemden gordugum muamelenin sonu gelecegimi gercekten cok kotu etkiledi. Cunku annemden korkuma hep sinerdim. her yerde kiyida kosede uslu, sessiz, hareketsiz otururdum. Annemin dayaklari yuzunden karsilik vermemyi cok iyi ogrendim. Caliskan bir ogrenci oldugum halde sinifta atilgan olamadim. Konusan, savunan biri olamadim. Univ kazanip gittigimde kaldigim yurtlarda, sinifta hep sonuk, ozguvensiz oturdum, hicbir sosyal projeye katilamadim. Esimle evlenirken zorlu bir nisan sureci gecirdim, kendimi yine savunamadim. Evlendim, ABD ye geldim, master basvurulari yapiyordum, mulakatlarim oluyordu, ozguvensizlikten konusamiyordum, kendimi iyi ifade edemedim. Su an master yapiyorum, hala sinifta, sunumlarda, profesorlerimle olan iliskilerimde ozguvensizlikten konusamiyorum, atilgan davranamiyorum. Tum hepsinin sucunu annemin beni bastirarak, dayakla egitmesine dayiyorum. Gercekten cocukluktan baslayan bu sindirici egitim basta karakterim olmak uzere tum hayatimi olumsuz etkiledi.

Babam cok yogun calisiyordu, herseyi soylemiyorduk ona. Soylesek de kizardi anneme ama kimin umrunda o ise gittiginde yine aynen devam ederdi. Tr ye donmek istemeyisimin milyon tane sebebi var. deynepnaz

inanki üzüldüm haline ama anne olmayla bazen insan hakki daha önemli tabiki anne baba hakida önemli ama bir kisi kisilik hakkini eziyorsa ondan uzak kalacan annen olsa bile bunu diyene bak diyeceksin ayni seyleri yillarca yasadigim icin biliyorum sindi benimki ihdiyarladi pskolojik baski yapiyorrrr benimkide ayri bir dramm insanlarin sinavlari faarli farkliymis hic birimizinki birimizinkine benzemiyor R Rossiene

Ben sizin yerinizde olsam annemle konusurdum "anne sen neden kucukken beni hep dovuyodun? Yaramazlik mk yapiyodum ki? Halbuki hep uslu oldugumu soylersin" derdim. Belki onu utandirmak icin belki de icimdeki sorulara cevap bulmak icin.. Soylemeyi hic dusunmediniz mi? . push ; SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

Ayrıca bu diyaloğa bakılınca anneniz hasta masta değil, gayet bilinçli imiş sizi döverken. Sıcak da olmayın zaten böyle birine karşı. Anne olduktan sonra çok iyi anladım ki, ne kadar zor geçerse geçsin hamilelik, doğum bilmemne değil o çocuğu yetiştirerek anne oluyorsunuz. Çocuk yetiştirmenin yanında gebelik, doğumun lafı olmuyor ki. Dinimizde anne-baba hakkı için neredeyse bütün hocalar yuvarlak konuşur, hiç o topa girmezler. Hiç merak etmeyin, Allah çocukların hakkını haşa unutacak değil. O yüzden annenize hak ettiği gibi davranın. Ne ektiyse onu biçer. Lafa bak, "inatçydın dövdüm."

Toplum icinde Çocukluğumdan örnek verilecek olsa, böyle bişey yapsam dayak yerdim ile tamamlıyor beynim. Bende çok dayak yedim.. Çevremde benim gibi şiddet gören insanlar çok.. Hiç olmasa ebeveynlerinin manevi siddetlerine muhakkak maruz kalınlığını düşünüyorum.. Bunu kendi içimde travma haline dönüştürmemek için kendime açıklamalar getiriyorum. Ebeveynlerimiz görgusu, bilgisi, etkilendikleri, ruh saglikla ri bir çok sebep kalıyor elimde.. ve sonra kendi icimde affediyorum. Bıçak saplandiginda doğru şekilde çıkarırsanız daha az kan kaybedersiniz; Pansuman daha kolay olur. Ruhunuzu kendiniz tedavi edebilirsiniz. Çok sanalisiniz ki çocuğunuzla beraber buyuyebilirsiniz. İçinizdeki çocukla ve cocugunuzla musmutlu bir dünyanız olmasi dileklerimle. ..

Kıyamam canım ya üzüldüm.. ama anneninde belki pskolojik başka sorunları vardı senin bilmediğin. tabiki evladını dövmesine sebep deil. ama ben hiç bir annenin normal kafa yapısı ile çocuğunu döveceğini sanmıyorum. Bence bu yaşadıklarını unutman için destek almalısın. şuanki yaklaşımı nasış annenin belki oda pşmandır zamanında yaptıklarından Önceki

Nasıl anne olunmayacagini talihsiz bir şekilde ogrenmissin. Kimisi için bahaneye gerek yok, kendi ruh sağlığıyla alakali bir şeydir. İnşallah yaralarını kendi çocuğunla sararsın.

demek ki neymiş her anneler kutsal değilmiş. bazısı anneliği en yüce mertebe görüyor da. annene soğuk hissetmen de gayet normal

bende senin gibi anne olunca annelik böyle bir duyguysa benim annem nasıl bir anneydi diyorum ben oğluma deli oluyorum ölüyorum o yesin içsin oynasın giysin gezsin mutlu olsun diye yaşıyorum babasıda bende kendimizi değil onu düşünürüz ama benim ne annem ne babam bizim gidiydi ben hep elin kıyafetleriyle büyüdüm büyüyünce işe girip çalışınca bile almadı elin kıyafetini giydim çoğunlukla, Döverdi genç kızken bile, üniv okutmadı dersaneye vermedi yol göstermedi çalıştırdı 6 yıl tüm paramı aldı 5 kuruşsuz çeyizsiz gelin etti konularım var burada daha neler neler yaptı şimdi diyorum ki sen nasıl bir annesin ben bu halde bu yoklukta oğluma alırken o giyince mutlu olurken sen o varlıkta 5 evin varken beni nasıl muhtaç rezil perişan ettin herkes anne olamıyor ben annemin nasıl kötü bir anne olduğunu oğlum doğunca anladım

Tedavi denen birseye onu asla ikna edemezsin. Evet anneligi normal degil. deynepnaz

Merhaba bir an ben yazdim zannettim sizi o kadar iyi anliyorum ki bende oyle bir ortamda buyudum tek fark biz 6kardesiz ben gorusmuyorum annemle cocugum oldu gelmedi ameliyat oldum gelmedi her seyde beni tek birakti kanatlarini ustumde hic hissetmedim insallah ben oyle olmayacagim diyorum sadece merak ettigim anneniz disariya nasil davranirdi benim annem disarida melek kesilirdi bu yuzden kimse inanmazdi bize 6 kardesiz 6miz da annemle gorusmuyoruz bizi bu hale kendisi getirdi maalesef A

Üzülme ama anneliği değil insanlığı normal değil.

Aslinda psikolojik destek almak isterdim ama hic imkanim olmadi. Ama kendim bilincindeydim. Sinirsel rahatsizliklarim oldu, kendi basima yenemk zorunda kaldim. Ve basardim da. Ama gecmisin etkisi yok denemez. Kendimi gözlemledikce gecmisin hala canli kaldigini anladim. Artik hic untumamam gerekir diye düsünüyorum cünkü yapacagim her davranisi gözlemleyip gecmisle bir alakasi var mi diye sirguluyorum. Yanlis yapmak istemiyorum. gözlemlediklerim bunlar. Sinirlenme seklim, kizmam hep bana yapilanlardi artik biraktim. Her an kendimi egitiyorum. Ama tabiki psikolaga gidilmeli, gecmisten temiz artinmak lazim. Benim elimde imakn olsa yine giderdim. Cünkü bu zamanda buna herkesin ihtiyaci vardir bana göre

Ne kadar şanslısınız, İnşaAllah ben de anneniz gibi olurum da evlatlarım da benim için sizin gibi düşünür...

Normal değilmiş anneniz.. Yoksa mümkün mü bu kadar savunmasız birine bunları yapmak.. hele bir de canınızdan kopan parça o.. Maalesef ki bu yaptıklarının cezasını çekecek anneniz.. Siz dilemeseniz de sizi ona emanet veren soracak hesabını.

Konu sahibi o kadar üzüldümki bitip giden ziyan olmuş çoçukluğuna bir anne nasıl kıyar küçüçük savunmasız meleğine benimde kuzum 5 yaşına yeni girdi ben yemek yaparken arkadan minicik elleriyle sarar belimi öpmeye doyamadığım yavrumun bedenine vurmak nasıl bir canilikdir annelerdir çoçuklarını yarına hazırlayan bugün dünyanın bir ucunda kimsesiz ama ayaklarım yere sağlam basarak duruyorsam annemin sayesinde o beni bugünlere getirdi bak yavrum düşme düşersen üzerine basan çok olur aslada kocana dayama sırtını birgün bir bakmışsın arkan boş o gün boşluğa düşersin diyerek büyüttü bizleri kardeşler olarak hepimiz sağlam güçlü bastık yeryüzüne yazıklar olsun evladının çoçukluğunu geçmişini geleceğini çalan anneye babaya binlerce yüzlerce kez yazıklar olsun üzülme tatlım bak sen mükemmel anne olmuşsun evladına ne mutluki senin kuzuna her daim yanında olan annesi arkadaşı sırdaşı olAcak U umran80

Onlar cahilmiş bir çocuğun kokusunu sarılışını yaşayamamış fakir anneler... Yazık o anneye ki seni ne kadar incitmiş, üzmüş, küçücük kalbinde deriin yaralar açmış. Ama ne mutlu sana ki anneni örnek almamışsın seni can-ı gönülden kutlarım sen çook iyi bir anne olacaksın ve çocuğun seni örnek alacak. Hep öp bebeğini onlar cenneten gelen gül kokulu yavrular. Rabbim cümlemizin evladının değerini bildirsin. Hastanelerde yavrusu için aç, sususuz per perişan gezen anneler yavrularının değerini çok iyi bilirler. O anneler gibi evlatlarımızın değerini bilelim. Anne ve babalar da hata yapar cahildir belki bir çocuktan çok daha cahil. Annen den uzaklaşman çok normal ama bnce annen ruh hastası normal değil çünkü Fairy-tale Popüler Üye Anneler

Allah merhamet böyle insanlara insan nasıl melegine kıyarki ama senin evladın çok şanslı S Sismaniye

Benim annem de feci bir ruh hastasıydı, hala da öyle aslında ama ilaç kullanıyor şimdi pamuk gibi psikiyatrik tedavi gördü, ne zaman babama ya da babanneme kızsa gerçi onu delirten de babannemdir gebermesi de yok, gelip ablamı döverdi beni dövmezdi yazık ablam yerdi dayağı büyük diye, ben yaramazlık yapardım giderdi ablamı döverdi, ablam 19 yaşına kadar dayak yedi, sonra unıversıteyı kazandı gidiş o gidiş araştırma görevlisi oldu ve anne özlemi diye bir şey yok kızda babamı arar sadece o pamuk gibi adamdır, dışardan bilmeyenler siz ne kadar soğuksunuz anneniz ne sıcak der tabi biz birşey diyemeyiz ah bır bılseler, of çok kötü bir şey ya nasılda yaralar açıyor insana, bilmiyorlar ebeveynlik yapmayı Allah ıslah etsin hepsini.

Merhaba. Annenizden nasil anne olunmayacagini ogrenmissiniz siz de, umarim bebeginizle her daim cok iyi bir iliskiniz olur.

Ne demek istediğinizi anladım. Hiçte iyi bir çocukluk geçirmemişsiniz. Halbuki çocuk dediğin sokakta da oynar, evin altını üstüne de getirir. Yerinde duramaz. Anneniz çok düşüncesizmiş ve benim zihnimde oluşan anne kriterlerine hiç uymayan biriymiş. Hem kendisine yazık etmiş hemde sizin çocukluğunuza, gençliğinize, geleceğinize. Bazı şeyleri unutmak çok zor, bilirim. Fakat bana kalırsa uzman yardımı almalısınız. Bu ağır yükün altından tek başına kalkmanız kolay değil. Düşünmemekte elde değil. Ufacık bir şey karşısında kötü anılarınız canlanır zihninizde. Lütfen kendinize en azından bundan sonrası için yazık etmeyin .

Aynen oyle oldu ama keske nasil anne olunacagini ogretseymis. Bebegime bakarken annem olsa soyle yapardi, annem olsa boyle yapardi diyebilseydim. E EBRU 72

Benim annende aynı sevgisiz büyüdüm çocuğuma çok bagliyim K

Zaten eski zamanda yasamis insanlar kendilerinin iyi anne-baba oldugunu saniyorlar. Cocugunun karsisinda cevap verememesi, ezilip buzulmesi egolarini tatmin ediyor cunku. Dayak kismina girmiyorum bile. Onu da guc simgesi olarak goruyorlar. Kim ne derse desin yeni nesile. Yeni nesil gercekten eskiye nazaran daha bilincli, daha merhametli, cocuklarina daha cok kiymet veriyor...

Hayir hic olmuyordu. Dovdukten sonra bir de kuserdi. Birsey isteyince, isimiz dusunce konusmazdi. Iyice psikolojimizi bozardi, sucluluk duygumuzu iyice pekistirirdi.

Merhaba bayanlar, 11 aylik bebegim var. Ben oyle cok fazla gecmisi dusunen, gecmis anilarda yasayan biri degilimdir ama bebegim olduktan sonra cok fazla kendi cocukluguma gidiyorum. Cogu kiside de boyle oluyormus zaten, cocukla cocuklugunu bir defa daha yasiyormus insan. Sunu goruyorum ki ben evlenene kadar hep dayak yemisim. Annem, babam, erkek kardesim... Annem beni cok doverdi, hergun doverdi. Cok iyi hatirliyorum, her gece Allah a dua ederdim annem beni dovmesin diye. Ama oyle boyle degil, agza alinmayacak laflar savurarak, evire cevire doverdi. Doverken kendinden gecerdi, gozleri yuvasindan firlardi, agzi yuzu hirsindan yamulurdu. Gercekten cok uslu bir cocuktum, hicbir zararim yoktu, sokak nedir bilmezdim, evden disari cikmazdim, hatta hala kendisi de anlatir ne kadar uslu oldugumu. Bebegin de sana cekerse senin gibi uslu olur der. Hem dover, hem sever de degildi, tek optugu zamanlar bayramdan bayrama elini optukten sonraki opmesidir. Cok cocukla ugrastigindan da degil, iki kardestik. Kv-kp ye sinirlenip bizi dovuyor da degildi, cunku kv-kp koydeydi, senede bir ay gorurduk. Kendisini de ananem-dedem hic dovmemis, hep anlatirlardi. Velhasili kelam ben hic annemden iyi bir annelik ogrenmemisim. Bir kayserili uvey anne cikti, ulke yerinden oynadi, ama iskence kismi olmasa bile dayak kismi anneminki gibiydi, ben goruntulere zaten asinaydim. Hep anne olunca anlarsin derler ya, anne oldum ve annemi anlamiyorum, insan evladini, hem de masum, savunmasiz bir cocugu boyle dover mi? Arkadaslarim bebegine annelik yaparken, annem soyle anneydi, boyle anneydi, ben hic onun gibi degilim diyor, oysa benim icin tam tersi. Bebegimden sonra resmen annemden hissen daha da uzaklistigimi hissediyorum.

Haklısın. Bazen ben de isyan değil Ya Rabbi nedir hikmetin diyorum. Çocuk gibi değerli bir varlığa sesini bile yukseltmeyen bakmaya kiyamayan, uykusunda bile ozleyenlere uyansa da sevsem biraz oynasam koklasam diyenlere nasip etmiyor, onlara kendi maliymis gibi davrananlara ise veriyor. Sanırım Allah insanları en hassas yerlerinden imtihan ediyor. Hissettigin duyguyu ben de gelişim psikolojisi okurken hissetmiştim ve içten içe bu kadar yanlış davrandıkları için kızmıştım. Ama sen üzülme düşünme. Seninki kadar değildi b enimkiler. Ama üzülme. Sen aynı hataları yapmayacaksin en azından yaşadığın iç bildiğin için 3nity

Gerçekten yaşadıklarınıza çok üzüldüm. İçim acıdı ya

İnanın bende böyle teselli oluyorum Çok teşekkür ederim yazdıklarınız için Allah kerimdir Ben artık ahirette bekliyorum mükafaatımı inşallah Sevgilerimle

Sizin küsmeniz gerekirken o küsüyormuş. Gerçekten ilginç bir anneniz var.

şu an ilişkiniz nasıl. annenin diğer aile bireyleriyle ilişkisi nasıl. gerçekten üzücü bir durum. annen ağır psikiyatrik vakaymış bence. hiç tedavi görmedi mi? annene hiç dur yapma diyen olmadı? baban engel olamıyrmuydu?

Ben de annelerin melek olmadığını düşünüyorum. Doğurmakla melek olunmaz...

Off çok üzüldüm hepimzn sınavı ayrı iste.. W

Cok samimi soyluyorum keske buyuk seyler yapsaydim da onlar icin dayak yeseydim. Babam birgun takvim yapraklari kayboldugu icin agzimi burnumu dağıttı. Abilerim/ablalarim benden daha cok yedi tabi. Belki evin en kucugu oldugum icin daha az yedim. Abimi gurultu yaptigi icin koridorun diger ucuna firlatti kalorifere dogru. Burnu yuzu kan icinde kalmisti. Baba kelimesi bi anlam ifade etmiyor pek. Kayinbabama karsi cok mesafeliyim mesela. Cunku o bir "baba" bana baba olmaya calisiyor ama istemem olmasin. Burda babasiyla ilgili en guzel seyleri seyleri hep @AdAm_OLaCaK_KIZ yaziyor. Ciddi bir sevgi varmis arada demek. Imreniyorum ne yalan soyliyim. Keske ben de hep guzel seylerle hatirlasaydim.

Bu konu anlatıyor senin niye TR ye dönmek istemediğini... Hakkaten ama, o ne öyle? Baban bişey yapmıyordu mu peki? Ben şahsen böyle annelerin evlatları üzerinde bir hak sahibi olduğunu sanmıyorum. Hisleriniz yüzünden vicdan yapmayın derim.

Şu ilk yazdıklarında kendi annemi gördüm. Aşırı dayak kısmında değil ama benim annem de biz küçükken çok despottu. Biz de misafirlikte yerimizden kalkamazdık. Herkesin çocuğu oyun oynarken biz annemin yanında otururduk. Ben şimdi bunları anneme söylüyorum 'kendini ve bizi millete hoş göstermek için iyi mi yaptın sanki?' diye o da pişman 'cahillikmiş işte' diyor. Yine de annemin bizim için ne kadar fedakarlık yaptığını çok iyi biliyorum. Arada dayak da yerdik ama yine de yapacağımızı yapardık biz. Zaten annem de pişman olup öpmeye başlardı. Sen çok iyi bir anne ol. Her fısatta öp kokla bebeğini. Sinirlensen de git başka yerden çıkar hıncını. Bardak kır, yastıkları yumrukla. Annenin sana hissettirdiklerini aklından çıkarma.

bende çok etkileniyorum üzülüyorum bunları okudukça kimbilir uan şu dakika ne işkence gören acı çeken insanlar var

Diğer kardeşinize de aynı mı davranıyordu? shapee

Kesinlikle haklısınız. Uslu7diye tabir edilen çocuk aslında sindirilen çocuk. Az konuşan. Zıplamayan. Keşfetmeyen. Mesela oğlumla yolda giderdik o su taraftan gitmek istiyorum derdi bende hayır derdim ve benim istediğim yoldan götürür düm. Çünkü ben anneydim ben ne dersem o olurdu. Sonra okuduğum bir yazı beni kendime getirdi. Çocuğa çaresiz kalmayı ve kendi fikirlerini benimsetme cabasını yok etmeyi öğretiyoruz. Çocuğa neden ordan gitmek istiyorsun diye sormuyoruz. Kendisine göre bir nedeni elbet vardır. Belki o yolda rahatsız olduğu birşey vardır vs vs. Bizim jenerasyon da bu bakış açısı ile büyütüldü bu yüzden yeni nesil çocuklar la bizde kendimizi egıtiyoruz. rosalone sende geçmişe takılı kalma bu yüzden sağlıklı, mutlu, özgüven sahibi bir çocuk yetiştirmek tüm bu yaralarını saracaktır

Adı geçmiş ama maalesef etkileri geçmiyor. Hepimizde kalıntıları var, her olayda çocukluğuma dönmekten gına geldi ama olay orada başlıyor ve ömrünün sonuna kadar takip ediyor. Biz de elimizden geldiğince düzgün bireyler olmak için debelenip duruyoruz böyle...

Çok üzülüyorum bizler evlatlarımızın saçının teline kıyamazken, nasıl kucağımıza alsak da canı acımasa diye düşünürken böyle anneleri görünce. Hem senin adına, hem de annen adına çok üzüldüm. Yaşlandıkça çocuklarına yaptıkları çok ağır gelmeye başlayacak çünkü. Ben senin çok iyi bir anne olacağını düşünüyorum annenden anneliği öğrenmedin ama bir annenin yapacağı en ufak şeyin çocuğuna nasıl yansıyabileceğini gördün.. Evladını bu bilinçle yetiştireceksin. Anne olduktan sonra annenden uzaklaşman da çok normal. Zaten annen sevgi saygı hak ediyor mu ancak sen karar verebilirsin buna... VuslataDair evli ve 3

Yine de bir sebep olmasi lazim ya durduk yere olmaz ki. Bu anneni haklı çikarmaz tabi ki.

Çok üzüldüm!! tüğlerim diken diken oldu. Hepimiz büyürken dayak yemişizdir mutlaka ama bu şekilde değil, kusura bakma ama annen resmen psikopatmış. Emin ol kendisini halen çok normal görüyordur her çocuk dayak yiyor nevarki diyordur ama sendeki bıraktığı izlere bakarmısın yazık. Ben kızıma bile kızdığım zaman içim parçalanıyor kaldıki dövücem, inşallah hayatın boyunca bebişinle çok mutlu olursun ve dr yardımı olmanı tavsiye ederim inan çok etkisi olur.

Sana tamamen katiliyorum. Eskiler sindirilmis, susturulmus, bir koseye oturup hic kalkmayan, hicbirsey karistirmayan, hicbirsey sorgulamayan, dayaktan korkan cocugu birsey saniyor. Hatirliyorum cocugu yaramaz olana annem, tabi durmaz hic dovmuyor ki, ah benimki oyle yapacak soyle doverdim boyle doverdi, agzina yuzune carpardim vs diye konusurdu. Benim cocuguma soyle gozumu belerterek baktim mi susar, kosesinde oturur, oturdugu yerden hic kalkmaz seklinde ovunurdu. Simdi benim cocugum bir yerde koseden kalkmasin kendimi suclu hissederim. Ben baktigim anda korksun, korkusundan kipirdamasin vicdan azaplari cekerim.

Çok dokundu yazdıklarınız şimdi de kocadan çekiyorsunuz. zaten öyle olur insan bir döngüyü yaşar durur. sizinkide terkedilme döngüsü evlatlarınızla mutlu olmaya bakın.. belki yanınızda olsa sizi mutsuz ve huzursuz edicekti.. şimdi en azından evlatlarınızla huzurunuz yerinde. böyle düşünün üzmeyin kendinizi Önceki

Bu tarz konuları okurken gerçek anlamda içim sızlıyor. Keşke sen de bir noktada yeter artık diye bir tane ona patlatsaydın. Kendini korumayı seçseydin. Anne olması gösterdiği şiddetin üstünü kapatmaya asla yetmez. Özellikle o montla sobanın yanın da oturup sırılsıklam olman, gerçekten aglicam şimdi.

Daha doğrusu iyi bir örnek olamamış. Derin yaralar bırakmış. Çok acı

Annenizede kayserili kadın gibi bela okuyasım geldi kusura bakmayın . push ; Dursuneeee

gerçekten insan anne olunca çocukluğuna gidiyor, sorgulamaya başlıyor kendi geçmişini. ben annemden dayak yemedim belki bikaç kez küçük tokat, ama çocukluğum babamın annemi gözlerimin önünde dövmesini seyretmekle geçti. psikolojisi bozuk bi anneyle sevgisiz, çoğu zaman aşağılanarak sözlü şiddet deniliyor ya artık o şekilde büyüdüm, hep kusurlu benim sandım, çook yıllar sonra farkettim gerçekleri.. kızıma en iyi şekilde annelik yapmaya çalışıyorum öyle ki sanırım abarttım ve en ufak terslikte kendimi iyi anne olamamakla suçluyorum, sürekli bi endişe ve gerginlik içindeyim. pdagog adem güneşi takip ediyorum bu ara bana iyi geliyor, tavsiye edebilirim..

Çok üzüldüm yahuu ne kadar kötü anılarla dolu bir çocukluk geçirmiş siniz Benim de 7 aylık bir bebeğim var onu koklamaya kıyamıyorum yaşadıklarınız gözünün önünde canlandı inanın gözlerim doldu Allah bazı kadınlara anne olmayı nasip ediyor ama, onlar bunun kıymetini bilmiyor

Benimki de oyle simdi dovdugunu kabul etmiyor. Esime anlatirken biz roselone u hic dovmedik diyor, sok oluyorum. Neyinizi eksik ettim diyor. Sen bizi dovdun dedigimde haketmissinizdir dovmusumdur, ya da hani dovdum de neren kirik, neren sakat diyor ispatla dercesine. Kolumda, bacagimda, vucudumda curuk olmayan yer kalmazdi cok iyi hatirliyorum. Sofrada bir simariklik yapiyorsak bicagin keskin olmayan metal tarafini tak diye kafamiza indirirdi, oyle de acirdi ki. Catali durterdi. Cam su bardagi atmisti kardesime, bardak cocugun elinde patlamisti da her yer kan olmustu. Bir de konu komsunun yaninda cocuklar durmadi milletin yaninda dovemeyecegine gore usulca cimdikleyeceksin derdi. Son modasi da oydu, misafir varsa ya da misafirlikteysek cimdiklemek! Kardesim zayifti, ben kiloluydum, o zayif oldugu icin eti eline gelmiyormus ama beni cimdiklemek daha kolaymis oyle derdi. Tum anneligi dayak ustune kuruluydu, dayak atmayi en buyuk cocuk egitim araci olarak goruyordu. Simdilerde telden gorusurken bebegim durmayinca, mizirdayinca ben daha birsey yapmadan bana hemen kizma cocuga, benim yanimda kizma, aglatma dayanamiyorum, kiyamiyorum falan diyor.

valla o anneyi evir cevir bir guzel doveceksin ki dayak ne aci birsey amlasin. kocaman bir kadinin ic dunyasinda biraktigi ize bakin ya!

bazen büyüklerimizin bize davranışlarından, kendi çocuklarımıza nasıl davranmamamız gerektiğini öğreniyoruz.. ve buna en güzel örneksin.. yavrunu daha çok sev, her gün öp.. annenin yaptığının tam tersini yap..

hadi ya. hiç pişmanlık yok mu yani? GIRGIRINA

Annene karsi bi sey hissediyor musun? Benim babama karsi bi hissim yok. Kabristana gitme istegi duymuyorum mesela. Hasta haline cok üzüldüm ama ölümüne pek degil. Allah razi olsun ac acikta koymadi. Sahiplendi okuttu buyuttu vs diyebiliyorum sadece. Bosanirken en buyuk destekcim de oydu aslinda. Beni cehennemin icinden cikarip aldi. Ama iste amasi var.. S

Boyle kadinlara Allah evlat nasip etmesin. Kimi evlat sahibi olmak icin ömtunu verir kimide evladini boyle evire cevire dover. Benim annem boyle olsa arama mesafe koyarim benim cocuklugumu mahvetmeye kimsenin hakki yok. Cocuguna vicdani olmayanin kimseye vicdani olmaz torununu falanda cok gormesin. Boyle insanlarin öfkesini, sinirini girdigi her ortama tasidigini dusunurum. Cocugunuzla ayni ortamda bile bulundurmayin. W

Yani keske olsa. Hatta kendi annem babam icin dahi olsa isterdim boyle bir uygulamayi. Cunku bu sayede, korkularindan bu kadar dovmezlerdi.

annenden kusura bakma ama o kadar nefret ettim ki anlatamam.. çocukluğunu yaşayamayışına, büyüme sürecinde anlattığın özgüvensizlik sebebi oluşuna çok üzüldüm içim yandı. tamam hepimiz geçmişte dayak yedik ama bu dayak değil psikopatlık, işkence resmen.. kendi evladımı düşündüm sayfalarda yazdıklarını okurken titredim.. ama sen çok gurur duyulası bir kadınsın. bütün bu sıkıntılara rağmen güzel bir yerdesin ve bence günden güne de kendini tedavi edebilme kapasitesine sahipsin. bütün bunlardan çıkarım yapabilip çocuğuna şiddet göstermeden anne olabilmen ise bence muhteşem çünkü bizim toplumumuzda biliyorsun ki herkes gördüğünü işler. o sebeple geçmişe dönüp kendini yıpratma. çocuğuna ilerde yaşadıklarını anlatma. aslında yapabiliyorsan annenle mümkün mertebe de görüşme. böyle bir annenin evladını sevebiliyor olacağı ihtimalini göremiyorum ben maalesef. sen evladına ve evine, hayatına bak gerisi hiç mühim değil.

Peki annenize soruyormusunuz o yasta neden okadar hirsla dovdugunu. benim annemde doversi ama ben yaramazdim

O durumda hayal ettim de uzuldum cidden. Peki su an nasilsiniz? Hic yuzlestiniz mi? Anneniz oyle anlatirken "dayak korkusuna sustum oturdum, buyumedim mi buyudum ama keske boyle buyumeseydim" demiyor musunuz? Ya da anne sikintin neydi de beni o kadar dovdun demiyor musunuz? Kardesinize de ayni miydi?

Tesekkur ederim guzel gorusun icin. Ben sadece bebegime bakmaya doyamazken annemin beni nasil evire cevire dovdugune anlam veremiyorum.

Ooyy ya kuzum benim. Annen hastaymış galiba. Daha da soylerdimde nede olsa annen. Hem uslusun hem döver nasıl iş ya. Çocukları veya kendinden gucsuzleri dovenler insan değiller zaten. Dilerim o kayserili uvey annenin de sonu ozgecanin katili gibi olur.

Hiç dayak yemedim ama, hep, en başında istenmemişlik ve sonrasında da omuzlarındaki yük olduğumu her fırsatta hatırlattı bana. Çook küçücükken boşanmışlar, bize bakmak zorunda kaldı. Siz olmasaydınız diye başlardı cümleye ve ben o küçücük sandıkları aklımla her dediğini anlardım. Gençliğini kadınlığını doya doya yaşayamamasının sebebi bizdik, bu konuda haklı buluyorum onu. Yaşadığı her olaya mecbur bizi de sürüklerdi, evlendi hayatımı değiştirdi Eğitimim yarıda kalmadı ama istediğim şekilde ilerlemedi... Neyse Çok klişe ama her doğuran dişi anne olamaz derler, doğrudur. Ve ben sanıyorum, hatta % 99 eminim ki anne olmayı sırf kendi annemden ötürü istemiyorum. Günahsa affet Rabbim ama öyle.

Bırak dövmeyi kızınca bile, sonrasında insan üzülüyor, vicdan azabı duyuyor. Sonrasında sizin gönlünüzü almaya yönelik hareketi olmuyor muydu?

Insan anne lunca hem annesinin cektiklerini anliyor ama hem de eksik yaptiklari gozune batiyor. Benim annem sakin biriydi dovmezdi asla. Cocuklugunda cok dayak yemis. Babam nadiren tokatlardi. Agir bir dayak yemedim. Lakin annem biz kucukken beni abimle evde birakir baga bahceye bazen konu komsuya giderdi. Cok kucuktum abimden cok dayaklar yedim. Bu yetmezmis gibi 2 yaslarindayken evde uyutup giderdi yine. Uyanip camin onunde beklerdim saatlerce. Kendim cocuklarimi 5 dk birakmayacagimdan icime cok oturdu bu. bazi konustugu argo kelimeler, yaptigi olu taklitleri, bizi birakip gitmekle tehdit etmeleri falan hep cocugum olduktan sonra gozumun onunden gecti, Icimde kin olustu. Annemle konustum bunlari ama sonra affettim annemi. Cahiliginden yapti. Yoksa bizi sevdi. Hala da cok seviyor. O ailesinden be gorduyse bizi daha iyi yetistirdi. Elinden gelen buydu.

Annelerimiz ne kdar benziyor birbirine. Ben tektim. Ama sütü fazla içtim diye boğazıma kadar soktuğu et bıçağını ve günlerce konuşamamam. Babam sordugnda ise buz gibi sütleri içiyor boğazları şişiyor derken sevimli sevimli gülmesi. Kendinden geçerek oklavalarla dövüp yerlere sürümesi. Küfür etmesi. İnce ökceli ayakkabısinin izi dirseğimde mesela. Sofrada bana fırlattığı çatalın ızide durur omuzumda. ölmesine bir kaç saat önce yanına gittim elini tuttum sıktım hayatımi mahvettin şimdi gidiyormusun dedim. Es dost girdiğinde odaya gözünden yaş aktığını söylediler. Doktor beni duyabileceğini söyledi. Duydumu duymadımi bilmiyorum. Ama ben hala öfkeliyim üç sene olmasına rağmen ölmesine. İlk bebegime hamileyken doğuma giderken arsız arsız bağırma sakın demişti. Bebeğim doğdu en kötü kaynanadan beter eleştirirdi anneligimi kriz anında çok sert bir şekilde bana yaptığı anneliği anlattım içimdekileri kustum. Eşimde vardı yanımda ve sustular sonra annem ağlayarak gelip yazıklar olsun elin oğlunun yanında beni rezil ettin diye sitem etmişti. Offff üç çocugum var 1, 3, ve 4 yaşında. Haliyle yorgun ve sinirliyim her zaman kendimi annemle karşılaştırıyorum. Psikiyatriste gideceğim bu durum yüzünden. pisi26237

Cok uzuldum gecmisinizde yasadiklariniza ancak bunlari hatirlamamaya calisin uzulmekten stres olmaktan baska elinize bisey gecmez geleceg bakarak yavrularinizla gecireceginiz guzel gunlere dua edin. . push ;

Çok üzüldüm okurken gözlerim doldu. Kimbilir ne derdi ne sıkıntısı vardı. Ama şu da var eskilerde hep bir dayak cennetten çıkma mantığı vardı ne yazıkki. Artık anneler daha bilinçlendi. Çocuğa vurma dövme derdinde değil. Çocuğu dinleyip anlamaya çalışıyorlar. Şimdi hiçbirimiz kıyamıyoruz çocuklarımıza. Ne güzel sende bilinçli bir annesin. Ama ne kadar olsa kötü anılar unutulmuyor işte böyle aklın bir kenarında takılı kalıyor. K kizilca

Yaşadıklarınız bir travma bence. Benim de 23 aylık bir oğlum var, bende bakmaya doyamıyorum evladıma. Her anne öyledir zaten... Ama biz dayak yiyerek büyüyen nesildik malesef. Benim de annemden yemiş olduğum dayaklar vardır fakat tabii bu kadar psikopatlık derecesinde değil. Bence annenizin o dönem psikolojik sorunları varmış. Bunu da "zamanında bu kadar usluydu benim kızım" diye anlatabiliyorsa, pes diyorum. Çünkü aklı başında, aklı selim bir insan bu anıları hatırladığında bari biraz vicdanen rahatsız olur. Anneniz normal değil bence. diğer arkadaşların da dediği gibi "nasıl anne olunmayacağını" öğretmiş size. E EBRU 72

Ağlattınız beni.. nolur yapmayın, kaldıramıyorm böyle şeyleri!

Ben hic pismanlik duydugunu sanmiyorum. Hep biz sucluyuz, biz kotuyuzdur, onun bir sucu yoktur. Hala firsatini buldugunda esimin yaninda bana hakaret eder, laf sayar. Hatta bu yaz esim yoktu, kucagimda uc aylik bebegim vardi, tartisiyorduk karsilikli, kalkti geldi yine vurmaya calisti. Tabi simdiki vurusu dayak degil tam olarak, hafif hamle ama hala bu yontemi kullanmaya calismasi ilginc, hicbir gelisme yok.

En azından pişmanlığını göstermiş olsa bu kadar üzülmezdiniz şimdi.. Annenizin hala çok usluydu, yok oturdu mu kalkmazdı vs.. sözleri yaptıklarını tamamen unuttuğunu ya da yanlış bulmadığını gösterdiği için yaranız daha da deşiliyor. Sizin adınıza çok üzüldüm.. Umarım bebeğinizle birlikte bu kötü anıları da unutmaya başlarsınız..

Cok fenaymis ama sen daha da doluymussun sanirim. Ben su an abd deyim ve gorusuyorum annemle. Dogumuma da geldi. Ilgisiz bir anne degildi, dayakci bir anneydi. Cocuk terbiyesinden anladigi tek sey dayak idi. Ilginctir o zamanlar kimse mi yoktu yapma, etme, cocuk oyle buyutulmez, dovulmez diyen. Sanirim yoktu. Simdilerde bizim cevremizden biri cocuguna hafif bagirsa hemen tepki veriyoruz, yapma, etme, soyle yap, boyle yap, siddet cozum degil diyoruz. Bana da cevremden cok arkadasim soyle yap, boyle yap diyor, yol yontem gosteriyor. Biz milletin icinde ne dayaklar yerdik de kimsenin bir akil vermesi yoktu, annem en iyi bildigi siddet yontemiyle cocuk egitimine devam ederdi. Bana hep soguk diyor, milletin kizlari anasinin dizi dibindeymis, hergun ararmis, ilgilenirmis, ben sogukmusum hic sicak anne-kiz iliskimiz yokmus. Daha cocukken aramiza ordugu duvarlarin hic farkinda degil. Liona

Arkadaslar tum yazdiklarinizi okudum, kusura bakmayin saat farkindan dolayi hemen donemiyorum. Annem biz hep uslu olalim istiyordu. Sizin dediginiz gibi cocuktur, meraklidir, kesfeden, oynar mantigi yoktu. Hele de kiz ise. Anneme gore misafir geldiginde bir kosede usluca oturmaliydik, misafirlige gittiysek saatlerce hic ses seda etmeden oturmaliydik, hicbir seye dokunmamaliydik. Hicbirseye saldirmamali, yememeliydik. Insan icin gozlerini portleterek, dudaklarini kimildatarak bizi korkuturdu. Insan icinde arada, derede ufak bir hareketimizden oturu tak diye kafamiza vururdu. Aglarsak yine vururdu. En Cok da Bu gucume giderdi, insan icinde vurmasi. Hele de baska cocuklar da varsa, nasil utanirdim, iyice icime kapanirdim. Ona gore hala kendisi mukemmel annedir. Beni dovdugunu Kabul etmiyor. Esime biz rosalone u dovmedik ki diyor. Guluyorum Bu laflarina. Seni yedirdim, icirdim, utunu yaptim, camasirini yikadim bugunlere getirdim diyor. Iyi bir Anne oldugunu dusunuyor. Kizima Cok duskun, biraksam onu asla dovmez, hatta Bana kiziyor Oyle tutma, Boyle tutma cocugun canini yakarsin diye.

Tam lafin üstüne basmissin. Hele bizim jenerasyonun annelerinin derdi "mutlu, özgüvenli bir cocuk yetistireyim" degildi. Dertleri toplumda iyi bir anne olarak görünmekti. Iyi bir anne hakimiyet kurar. Iyi bir annenin cocugu uslu olur, misafirlikteki ikramiyelerden yemez,.. Cocuk büyütme konusunda gercekten cok cahillik vardi. Bunun üstüne bide bizim annelerimiz kendisi cocuktu. Kendini tanimadin etmeden kendini evli ve cocuklu buluyorlardi. Duygularini nasil kontrol edeceklerini bilmiyorlardi. Bizim gibi cocuk kitabi okumuyorlardi, yada bizim gibi is sahibi ve bagimsiz degillerdi. Ve bunun yani sira nalet olasica toplum baskisi vardi. O yukarda yazdigim kriterler iste toplum dayatiyordu. Hatta ne yazikki bu baski halen gitmedi. Aslinda tüm Türkiyenin bir psikologa ihtiyaci var. Toplum olarak cok zor ve cahil dönmelerden gectik, ki halen geciyoruz ne yazikki. Bunu görmek icin sadece bdv'ye bi göz atmak gerekir.

Ben de annemden çılgınlar gibi dayak yedim. Yaramaz bir çocuktum ama bu geçerli bir sebep değil bence. Ve annem eğitimli bir insan. Bir kere vileda sopasıyla dövmüştü onu hiç unutamıyorum. Kırılmıştı sopa. Sırtımda kırdığı oklavaları hiç saymıyorum bile... Velhasılıkelam hiç sevmezdim annemi. Siz annem beni dövmesin diye dua ediyormuşsunuz ya, ben annem ölsün diye dua ederdim. Aynen sizin gibi bayramdan bayrama öperdi beni. O da adettendir diye... Kayserili kadının videosunu izlerken ilk başta hiçbir şey hissedemedim... Çok büyük travma geçirdim, annemle aram hiç iyi olmadı. Peki bu travmayı atlatabildim mi? Hayır maalesef. Hatta gün geçtikçe ona evrildiğimi fark ettim. Annemin gençliğindeki gibi agresifleştiğimi fark ettim. Şimdi de hem evlenmeye hem de çocuk sahibi olmaya çok korkuyorum... Ben de onun gibi olmaktan çok korkuyorum... Ama şunu çok iyi anladım. Geçmişe hesap sorarak elinize hiçbir şey geçmez, geçmiyor yani. Önünüze bakın, önünüzde çok daha güzel seneler olacak inşallah. Size o günleri unutturacak kadar güzel seneler... Size güzel günler getirmesi için geleceğe bir şans verin... Ben öyle yapmaya çalışıyorum en azından :)

diğer yazılanları okudumda annenle görüşme canım. mesela toplu bir yerde otururken ayyyyyy anne ben küçükken öyle döverdiki anlamazdım. döverken ağzı yüzü yamulurdu. bana hep işkenceler uygulardı falan de. tüm yaptıklarını bir bir anlat ama herkes duysun. annem için beni dövmek stres atmaktı canı sıkılır beni döverdi de. yani tüm millete duyur ondan sonrada hiç görüşme onunla. bebeğini ona sakın gösterme çünkü kadın cani. lütfen annenin yaptıklarını çocuğuna yapma K kizilca

Çocuklara karşı suç işleyenlerin hepsini tek tek ellerimle parçalayabilirim, öncelikle onu söyleyim. Annenizin sağlık sorunu varsa tedavi olsaymış, çare arasaymış. O zaman siz de "küçükken annem beni döverdi, ben de çocuğumu döverim" diyip bebeğinizi dövün, biz de ama sebebi var, çocukluktan psikolojisi bozulmuş, olabilir diyelim? Böyle bir şey olabilir mi? Olamaz. Ben de anne olduktan sonra kendi çocukluğum ve hatta bebekliğim hakkında çok düşünüyorum ve artık annemi sevmediğimi biliyorum. Kendinizi böyle bir travma ile baş başa bırakmayın, çünkü çocukluğunuzdan öğrenmiş olmanız gerektiği gibi siz kendinize yardım etmezseniz kimse size yardım etmez. Yaşadığınız yerdeki en iyi psikologa başvurun. Psikoloji bölümünü bitiren herkes her şeyi çözemiyor, bunun da alelade olanı var, işinde yetkin olanı var. Bu yaşantınız anneliğinizde patlamasa, yaşamınızın ileride bir yerinde mutlaka patlak gösterir emin olun. Çünkü anormal olan anormaldir.

Gözlerim doldu. Çocuk delisi kadınlardan değilim ama çocukların maruz kaldığı şiddete dayanamıyorum, içim sızlıyor. Küçük rosalone için çok üzüldüm. Annenize bakıp nasıl bir anne olmamanız gerektiğini öğrenmişsiniz. Belki de sizin şanssızlığınız evladınızın şansı olmuş. Ve bir kere daha anladım ki en azından bu ülkede ebeveyn olmak ruhsata tabi olmalı. Annenizin ciddi psikolojik sorunları varmış.

Belli ki annenizin psikolojik sorunlari vardi, bunun acisini da sizden cikarmis. Uzuldum Ama size iyi ornek olmus en azindan anneniz gibi degilsiniz

Hic dover miyim, ben ona bakmaya bile doyamiyorum. Ben de boyle bir bebektim, masumdum, kucuk bir cocuktum, nasil dovdu annem beni o kadar diye gercekten hayret ediyorum.

Ayy cok uzuldum anlattiginiz olaya tek tek yaptiklarini yuzune vurup hesap sorardim

Bana surekli soguk diyor. Kabul ediyorum sogugum. Sen beni zamaninda cok dovdun o yuzden sogugum, elimden gelen bu diyorum. Herkes dovmustur, milletin cocugu soguk mu diyor. Haketmissindir dovmusumdur diyor. Kendin soyluyorsun uslu cocuktun diye diyorum, usluydun ama inadin tuttu mu fenaydin diyor. Inat minat cocuktum diyorum. Seni cok dovmedim, kardesini dovdum diyor. Yani ona gore dayak yediysem haketmisimdir, kendini hic suclu gormuyor.

Kardesimi de cok doverdi. Ama o erkek oldugu icin biraz buyuyunce kendi dovdurmedi, karsilik verirdi, kendini korurdu. Ben yapamazdim, dayagi sonuna kadar yerdim. Insallah bizler iyi anneler oluruz.

benim kv de kendi oğlunu böyle dövermiş ama sebebini eşin büyüdüğünde anlamış. kv cigim azdan ruh hastasıdır. böyle atağı geldiğinde gözleri döner göz bebekleri küçülür. o anda eline geceni fırlatır seni beni yakalarsa vurur sac baş yaka dalar yani. sonrada bayılır gibi olur. ağzından köpükler cıkarmış eskiden ben hiç grmedim. bak insan anne babası veya 1. derece yakınları için bu tür şeyleri kabul etmekte zorlanır ama acaba senin annende böyle bir sağlık sorunu olabilir mi?

Uslu cocuk derken gercek anlamda usluydum. Catlasam da patlasam da misafirlikte saatlerce yerimde otururdum cunku eve gidince cilgin gibi doverdi, cok ornegini yasadim. Dusunuyorum da hic reva mi? Kucucuk cocuk ruhu nasil saatlerce bir kosede oturur? Cok sikilirdim ama dayak korkumdan dolayi oturmak zorundaydim. Bir defasinda baban gelince cikacagiz deyip beni kat kat giydirmisti, gocugu, atkiyi siki siki takmisti, sobanin yanina oturttu, sakin buradan kalkma dedi, en az bir saat sonra odaya girdiginde ben terden sirilsiklam bir sekilde ayni yerde oturuyordum, cunku doverdi. Ve bunu bugun bile gulerek anlatir. Dayak korkumu bilmiyor tabi, rosalone cok usluydu, oturdugu yerden kalkmazdi diye anlatiyor. Sokak onun sevmedigi seylerdendi, kiz kismi evde oturur diye dusunurdu, o yuzden yazdim, kotu birsey oldugu icin degil.

İçinde kalan anne sevgisini eksikliğini bebeğine yaşat, bende annesiz büyüyorum 1yaşında kızım var nasıl düşüyorum üstüne çünkü ben yaşadım o yaşamasın diye, sende bebeğinde yap annen sana ne yapmadıysa ne yapmasını istediysen onları yap üzülme seni anlıyorum bende öyleyim allah uzun ömürler versin ikinizede

Merhamet duygusu yok sanırım annenizin. İnsan hiç mi pişman olmaz. Akasya Saçmalamayın! Üyelik

Ben de kücükken sinirli bir cocuktum. Sonrasinda yabani de dediler. Ama en cok sinirimi hatirlarim. Kimse sormaz ama bu cocuk neden sinirli diye? Cocuk ya sinirlidir, ne alaka ya. En güzel yillarim simariklik yapma zamanlarinda resmen büyük insan gibi davranmaktan yaslanmisim. Annem dövmezdi ama bazen küserdi, o da yeterdi. Abim her gördü an asagilar, küfür ederdi. Erkek küfür etmeliydi ya hani o yillarda. Küfürün en alasini ederdi, toplum icinde asagilardi, saclarimdan ceker götürürdü. Utanirdim. Toplum icinde yapilanlari hala unutamam. Cok kücüktüm, aramizda 4 yas var. Ben daha 5 alti yaslarindan beri hani o meshuur küfür var ya o ile baslayan, bana hep böyle hitap ederdi. Eee ailenin büyükleri ne mi yapiyor. Simdi düsünüyorum da nasil beni koruyamadilar. Annemin cook isi vardi ama bizden önemli is mi var. Kaynanana yemek yapacagina kizinla ilgilensene biraz. Bana viz gelir yok büyüklere saygi yok köy ortami yok saygi su bu. Cocuklarina bakacaksin be kadin! Diger isleri birakcaksin. Millete hizmetcilik yapacaksin diye kizina neler yaptilar görmedin. Ha sen vurmusun ha onlar vurmus. Hep sorunlu bir cocukluk gecirdim. Babamin umurunda degildik, sarhosken severdi ama hissedemezdim. Ne bileyim korkuyla büyüdüm, abimin siddetiyle büyümeme ragmen abimi baba yerine koyar kiyamazdim. Ama cok icimde birikenler olmus onca sene bütün cocuklugum aslinda hic güvenli gecmemis. Simdi psikolojimi düzelttim. Dogumdan sonra depresyona girdim simdi anliyorum. Cok zordu, sevmeyi bilmiyordum ki seveyim. Iki yasina girdi kizim. Onu her an öpüyorum. Aniden sinirlenme huyumu biraktim, anladimki o bana abimden yadigarmis, attim geriye. Kizima sinirlenemem. Fark ettigim anda biraktim bütün ögrendiklerimi. Küserdim bazen beni kizdirinca, biraktim. Istemsizce yaparken bulurdum kendimi, fark ettigim an basima kaynar sular döküldü. Ben ne yapiyorum. Sonra hatirladim bana yaptiklarini yapiyormusum. Cok pismanim. Kizima kizdigim ve küstügüm icin cok pismanim. Sirf bu yüzden bile ailemin yüzünü göresim yok. Analigi yasayarak ögrendim ama asil ögrendigim kendi cocuklugum oldu. Cok aci. Kizimi özgüveni yerinde ve mutlu bir cocuk olarak yetistiyorum. gözünün icine bakiyorum. Güclü bir kizim var. Merhametli. Evin icinde sürekli birbirimize sariliyoruz. O beni iyilestirdi. Rabbime cok sükür. Bana cok sey ögretti. Aci da olsa anladim cok zor. Cocugumu sevdikce bizi neden sevemediler diyorum. Ve kizimin ne kadar sansli bir cocuk oldugunu anliyorum.

aaa çok acı ya. hiç tedavi gördü mü peki. kesinlikle normal değil. kk da ne çok böyle konu var. anneden dayak yiyen. ne acı.

Siddet vardi tabi hepimize. Ama en cok anneme. Kufur hic eksik olmazdi. Evden ciktigi zaman cok rahatlardik. Aksam okey oynamaya gittiginde bayram ederdik. Cok korkardik o evdeyken. Ne tuhaf bi garip oldum simdi. Ne gerek vardi ki? Mutlu mesut yasayabilirdik oysa. Dedem de cok sinirliymis. Birgun babam yine annemi dovdu ana avrat duz gitti. Abim yetisti babamin elini havada yakaladi ve sıktı " eger baban da zamaninda senin gibi davrandiysa ailesine, suan cehennemin tam ortasindadir" dedi. Ondan sonra biraz duruldu.

Oha.. Okudukça şok oldum. Ne annecikler varmış. Benim annem değil dövmek, bir sözüyle bile bizi incitmedi( değil bize bakmak, mahalledeki yetimleri tatile götürür, hediyeler verir, annesi çalışanlara yemek kek börek gönderirdi. canım annem, inş cennetliktir yeri:

Evet hatta onu daha cok dovuyordu cunku erkek kardesim cok yaramazdi. Ama o biraz buyuyunce kendini dovdurmemeye basladi. Karsilik verirdi, kendini korurdu. deynepnaz

Kotu orneklerde yararli bi ornektir aslinda. Neleri yapmamamiz hakkinda yardimci olurlar. Sizdede oyle olmus. Ben olsam oyle bi anneden bende sogurum. Olayin farkindasiniz galiba zaten ama, sakin yavrunuzu calisma mecburiyetindeyim felan diyip o kadina birakmayin, sakin.

Dayak atan insanlar yaşamasın ya. Yaşamayı haketmiyorlar. Ben nefret ediyorum şiddet yanlısı, şiddet eğilimi olan herkesten iğreniyorum. mrtdlk Bu Günüme Çok

Ben bu yüzden annelerin hep melek olarak gösterilmesine, ne yapsa haklıdır, o seni sevdiği için yapmıştır diye haksız kayırılmasına karşıyım. Çocuk doğuran kadın birden bire başkalaşım geçirip melek olmuyor, keşke olsalardı. Benim gözüm kulağım çocukların etrafındaki her yetişkine karşı açıktır bu yüzden, annesi bile olsa. Hatalı bir hareket görürsem de aman beni ilgilendirmez deyip susmam, en azından tanık olduğumu bilmelerini sağlarım, çünkü ne yazık ki bazı çocukların ailesi var ama kimsesi yok.

Nasıl bir ama bu? Şiddet mi vardı?

Keşke boyke durumlarda devlet müdahil olabilse. okulda öğretmen durumu farkedip sosyal kurumlara şikayette bulunsa ve o aile ceza alsa.. Biliyorum şimdi böyle yaptırımlar var ama yeterli derecede gözlem ve bu yolda bir eğitim yok.. kaç tane öğretmen çocuk psikolojisi üzerine de eğitim alıyor desek sonuç ne çıkar?Bir öğretmen çocuğun gözünden halinden tavrından anlamalı şiddet görüp görmediğini yada başka bir derdi olup olmadığını. .. bendeuyeolcam

Annem beni terk ettiğinde ben 2 aylıktım sağ ayağım alçılıyken bıraktı gitti beni... Evleri karşılıklıymış babaannemle ben ağlarmışım o görürmüş babaannem gel süt ver geri git günah buna dediğinde hayır der gelmezmiş... Hiçbir zaman fedakarlık yazmadı defterinde beni babaannem büyüttü bende her zaman babamdan dayak yerdim öldü gitti şimdi anlatmak istemiyorum Şimdi görseniz benim için canını verecek sanırsınız ama geçti artık 35 yaşına gelmişim 3 kız annesi olmuşum şimdi hayatımda olsa ne olmasa ne... Bunları neden mi yazdım konu sahibi arkadaşım sizin benim ve bizim gibilerin yaşadıklarımızdan öğrendiğimiz çok şey var en önemlisi nasıl anne olmamalıyız bunu öğrendik öyle değil mi... Ben içimde kendimi bildim bileli bir yalnızlık bir hiçbiryere ait olmama bir sevilmeme hissi taşırım işte bu sebebten yavrularımın bir dediğini iki etmem onlara hayatımda bir defa vurmamışımdır etrafımdakilerin peygamber sabrı dediği bir sabırla her daim iyiyi güzeli doğruyu öğretirim dahası 13 yaşına girecek olan en büyük kızımı da bebek gibi sevip sararım her daim... tüm gücümü evvela rabbimden sonra evlatlarımın varlığından almışımdır Uzun lafın kısası arkadaşım geçmiş yaşandı bitti gitti bize düşen o geçmişten ders almak mutlu özgüveni başarılı insanlar yetiştirmek inşallah Geçmişe takılı kalmayın bu bir depresyon sebebidir... şükredin ve ileriye bakın... En güzel günler sizin olsun...

Okurken yanaklarım kızardı, kalbim sıkıştı, belliki anneniz hastaymış, unutulmaz elbette ama yinede unutmaya çalışın, çok fena oldum çok kendinehas Kadrolu

Umarim gercektende anneniz gibi olmassiniz zira herkes eninde sinunda qnnesine benzer cunku beyin o davranislari kodluyup ona gore hareket ediyor Ama istisnalar kaideyi bozmax benim annem bena kizinca dovmexdi fakat pisikolojik olarak yipratirdi buyuk oglum 10yasinda suan ona baxen kizmalarimda onun bana soylediklerini soylerken bukuyorum kendimi((( bundan nefret ediyorum surekku kendime telkinlerde bulunuyorum ve en onemlisi oglumdan ozur let diluyorum N Nfrtettti

Zaten sıkıntı affetmek.. Affedince sorunların çözüleceği belli, ama onu nasıl yapacağız işte o var... Benim annem beni çok döverdi meeesela ama asla kabul etmez dövdüğünü bana bi de abartma der. Ya bu dayak ya dayak neyin abartılmasından bahsediliyor, dayağın neresi normal...? Bir de herkesin içinde döverdi, şimdi çok çok iyi bir anne bana çok iyi davranıyor ama çocukluğum aklıma gelince annemden buz gibi soğuyorum... ve çocukluğumdan nefret ediyorum...

Şiddet öğrenilmiş birşeydir. Annenizde o dönem ya babanızdan dayak yiyodur ya da annem babam benş hiç dövmezdi demesine rağmen babası annesini dövüyodur. Yani gözünün önünde şiddet yaşanmasa ya da başına gelmese böyle normalleştirmez insanlar.. Psikolojk sorunları olduğu zaten aşikar.. insanın çocuğunu dövmesi için gerçekten çok vicdansız olması gerekiyor. Ben köpeğime bile sesimi yükseltmeye kıyamıyorum. Masum herşeyden habersiz savunmasız bir canlıya niye şiddet uygular ruh sağlığı yerinde bir insan?

Ayni seyleri yasamisiz. Bebegim dogduktan sonra avuc iclerini koklarken hep bunu dedim.. bu kucuk cana nasil kiyilir, annem bana nasil kiymis.. Cok doverdi simdi konusunu acinca yok yaa dovmezdim diyor ama konuyu kapattirmasindan belli gercek dusunceleri. Diyo ki bazen kucuk anne oldum islerin altinda kalip dovuyomusumdur belki! Ben kizimi dovmicem:)

arkadaşım sende annenin yaptığının tam tersini yaparsın. hangi hareketinin çocuğunda olumsuz etkiler yaratacağını öğrenmişsin kötü bi yolla da olsa. çok iyi bi anne olacağına inanıyorum senin

şu an annenle aran nasıl sohbet muhabbet ediyor musun? yerinde olsam içimdekileri annemle konuşurdum ben söylemeden duramazdım. şimdi yetişkinsin annesin şuan söylediklerini ciddiye alır. ''düşünüyorumda sen beni sudan sebeplerle ne çok dövdün ben asla böyle bi anne olmayacağım çünkü bugün bile hatırladığımda ağlamak istiyorum'' desen mesela, annenin sana vereceği cevap ne olur çok merak ettim. benim annem de döverdi gerçi her anne döver öyle abartılı dayaklar yemedim. genel olarak çok iyi çok fedakardır kendisi allah onu başımızdan eksik etmesin. ama annemin küçükken haksız yere dövdüğü bi kaç seferi unutmuyorum bi keresinde yüzüne de söyledim, ve şaşırdı bana dedi ki ''sen o çocuk aklınla unutmadın mı bunu nasıl hatırlıyosun hala'' demişti. ''eee'' dedim, ''insanın içinde kalınca çocuk da olsan büyüsende unutulmuyo'' demiştim. çok üzülmüştü baya konuşmuştuk bunun üzerine. Peri

Keşke. . inşallah. . marilyn monroe

okuyamadım, o soba yanındaki oturuştan sonrasını okuyamadım. kendi çocuğuna veya başka bir çocuğa vuran kişi insani bazı vasıflardan mahrumdur, kusura bakmayın. sizinki bi de evire çevire dövmekmiş. Allah ıslah etsin ne diyim. ben sğrekli yüzüne vurup üzerdim annemi öyle olsa. yakardım içini. hiç kıyamıyorum ilgilenilmeyen, sevilmeyen, oynatılmayan sıkılan çocuğa. çalışan bir anneyim. bir misafirliğe gittiğimde, misafir geldiğinde kızım beş dakika sıkılacak diye ödüm kopuyor. kardeşim, annem filan sinir oluyor ama napiim. o sıkılırkenki mahsunluğu çok üzüyor beni. hele ki dövmek... kadınlar anne olunca bir daha dönüyorlar çocukluklarına ve kendi yaralarını farkediyorlar. ben de çok özgüvensiz büyütüldüm. sen yapamazsın, beceremezsin diyen bir anne ve sürekli bağıran bir baba. sizinkinin dayaksızı. şimdi kızıma istemsizce en çok dediğim şey "yaparsın, bir daha dene, yapamıyorum diye bir şey yok..." çünkü benim yaram orda. My flower Geçer mi acaba? tek ayak

anneler her daim haklı değildir veya her dediği doğru değildir...