Aslında tam tersi şuan 85-95 yaş grubu ebeveyn ve en doğru şekilde çocuk yetiştirmeye çalışıyor. Bu süreçte zaten kendi ebeynlerinin yaptığı yanlışları keşfediyoruz. Bu yanlışlarla ilgili ebeveynlerimizle yüzleşince daha da olumsuz karşılık alıyoruz. Benim çıktığım kabuğu beğenmeme sürecim böyle oldu 91liyim. "Özür dilerim hata yaptım keşke öyle yapmasaydım" denmesi bile bende çok şey değiştirirdi ama olmadı.

Babanin dogrulari, insanlara karsi yargilari, iletisim sekli boyle ve oldugu gibi kabul etmen lazim burhancigim. Insanlar degismiyor. Hele yaş ilerledikce degisme ihtimalleri azaliyor, daha sabit bakiyorlar olaylara. Cok tuhaf geliyor degil mi? Insan ebeveyninden "ben cektim cocugum cekmesin, ben yalniz kaldim cocugum yalniz kalmasin" diye düşünmesini bekliyor. Bu beklenti seni sadece üzer. Psikiyatristim bana insan ebeveynlerini sevmek zorunda degil demisti. Kendini buna zorlarsan ve sevmedigin icin sucluluk hissedersen ruh sagligin bozulur. Eger imkanin varsa küçük ama sana ait olan bir eve geç derim 1+1 olsun ama senin ozel alanin olsun. Babanla arana bu sekilde mesafe koyarsan en azindan saygi sınırını korumus olursun

Maalesef anne babamızı seçemiyoruz. O da böyle bi adammış işte. Pek yapacak bir şey yok gibi...

Böyle babanın neyini seveceksin ki? Belli ki o da sizi sevmiyor, evlat sahibi olmamış da üremis gibi bir baba. En iyisi madem ekonomik özgürlüğün de var, madem onlar da köyde, araya biraz Mesafe koy. Fazla arama, bayram seyran bazen tatile git - her tatil onlara damlama.. Kendini bedenen ve ruhen uzak tutmaya çalış

Babanızın: çocuklarına, ailesine yetememe; miraslı malın bölünememesi nedeniyle yıllardır yaşadığı stresi de göz ardı etmeyin. Çok şey yapmak isterken, elinden gelenin daha az olması ve bununla yaşamak o kadar da kolay değil.

Babanız değişmez artık sanki; diğer kararlarda da sonrasında pişman olma olasılığınız var. Aslında pişman olup, vicdan yapmanızı gerektirecek bir durum da yokken. Bu tarz önemli kararları alıp arkasında durmak sağlam bir psikoloji gerektiriyor. Babanızla travmatik bu geçmişiniz ilişkilerinize de yansır acaba destek alsanız bir uzmandan? Uzun vadede faydası olacağını, bir yerde bu çıkmazdan çıkaracağını tahmin ediyorum

Amin. Hepimizin yardımcısı olsun.

1. Olarak 2000 ve sonrası doğumlu değilim. Olgun bir yaştayım. 2. Olarak onlardan bir şey istemiyorum. Onlar benden bir şey isterse her zaman başımın üzerinde yerleri var. İstediğim tek şey huzur ve anlayış.

Ileride pisman olacagin seyler yapmaman onerim bu

Seni bu hale getirir, sonra vicdanına oynarlar.. onların bize gösteridği kadar sevgiyi, sabrı gösterebiliyoruz onlara; onların eseriyiz en nihayetinde işte.. Tek farkımız onlar vicdan azabı çekmiyordu, yaşlı oldukları için biz çekiyoruz sanki.. anneniz yanındaymış, tayin falan isteyip gitme, işi bahane ederek uzaklaşma şansınız yok mu?

Evet çok doğru. Çocuklar dünyaya kendileri gelmek istemiyor, bende anneyim kendi zevkimiz için getiriyoruz. Maddi manevi bakamayacaksan, sürekli horlayacaksan, yaptığın iyilikleri yüzüne vuracaksan, işte ben senin için bu adamı veya bu kadını çektim gibi gibi şeyler söyleyeceksen o çocuğu dünyaya getirmeyeceksin. Konu sahibinin babası sizi okuttum demiş. Okutacaksın, karnını doyuracaksın, giydireceksin, gezdireceksin, çocuklarına zaman ayıracaksın, evlendireceksin mecbursun çünkü sen anne babasın. Bende hep annem tarafından ezildim. Sevmedim, sevemedim, vefat etti ağlamadım çünkü içime sevgi yerine korku bıraktı. Şu hayatta annemden korktuğum kadar hiç birşeyden korkmadım. Neyse yinede nur içinde yatsın.

Kavga sadece ortamı gerer baska hicbir ise yaramaz. Az görüşün odanizda takilin vs. Ayrı eve zor bu ekonomide. Ama inanin o kavgalar hicbir ise yaramıyir

Saygı, fikirlerine değer verilme, kendilerinin bir uzvu olarak değil bir insan bir birey olarak görülme. En temelde veremedikleri bu ama daha saymaya kalksam ne kadar sayarım ne siz sorun ne ben söyleyeyim. Not: 2000 sonrası doğumlu değilim.

Ne alaka ya, çıktığı kabuğu beğenmeme ile. Babalık görevlerini yapmayan, çocuğunu yavrusu saymayan, onları dibe çeken adamı sen olsan beğenir misin?

Bazi insanlarlar anne baba olmayi bilmiyor.. iyi bi anne baba ornegi gorerek buyumedikleri icin mi veya beceremediklerinden mi bilmiyorum.. hele yaslandikca cocuklasiyorlar ve tahammul etmesi genelde gzorlasigittikceyor.. ya bu deveyi guducen ya bu diyardan gidicen yani.. anlasamamak ve kirici olmasi ayri sevmemesi ayri bi olay bence. sevgisini gosteriyorsa diger hareketleri icin sizde daha ortamci bi yol izleyebilirsiniz.. ornegin ben ailemle siyaset konusmamaya calisiyorum. ne derse evet diyin gecin yani ne kaybedersiniz ki. dogruyu yanlisi siz anlatsaniz evet buymus demeyecekler bu saatten sonra.. onlar dar bi cerceveden hayata bakiyolar cunku onlara ogretilen bu.. imkansizliklardan dolayi mecbur olduklari hayati ve bundan dolayi sahip olunan bakis acilarini degistiremeyiz..

Yakın olmak için uzak dur diye bir söz varya bu durumlarda çok işe yarıyor, toksik bir insana sürekli boz yüzüne maruz kalmadan kısıtlı zamanlarda, özlemişken görüşmek ama ihtiyaçları varken yanlarında olmak en güzeli

İnsan ailesini seçemiyor işte napacan be gülüm

Sizi bu kadar çok rahatsız ediyorsa birşey var demektir. Ben de annemi sildim hayatımdan, hiç te pişman değilim. Onlar da iyi ebeveyn olsalar, en azından bir deneselerdi ya hu!

Aaa annem KK ya üye olmuş!

L Leopar Taytli Burhan kendi evine çıkma durumun var mı bebişim? N nezamandiraraftayim Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Çok üzüldüm bebişim. Allah yardımcın olsun.

Ben de babamdan bu söylediklerinize benzer konulardan muzdaribim. Yani küçükken aramız iyiydi fakat büyüdükçe olaylar nerede koptu hatırlamıyorum ama çok uzaklaştık. Sinirlenmeyeyim, üzülmeyeyim diye konuşmaktan kaçarım onunla, en küçük bir lafına bile bağırarak karşılık veririm. O da sağolsun hiç kızımla aram neden böyle oldu diye sorgulamadan hiç bir şey olmamış gibi yaşamaya devam eder. Arada ben de üzülüyorum yarın bir gün bir şey olursa biliyorum çünkü üzüleceğim ve vicdan yapıcam. Ama içimden zorla iyi davranmak sohbet etmek gelmiyor. Ailelerimizi ne kadar biz seçemesek de bizim hayatımızı çok etkiliyorlar, inan hayatından çıkarsan hiç görmesen bile bu travma seni etkilemeye devam edecek. O yüzden profesyonel yardım alma taraftarıyım bu konuda, çünkü çok derin ve karışık bir problem

yavrucum anlattıkların bizim jenerasyon için büyük problemler ama anne babamızın zamanında imkanlar böyle değildi. çoğu belli yaşa gelmiş kişiler kendini yetiştirememiş, aileden gördüğü kadarıyla çocuk yetiştiren ebeveynler. bu yönden bakınca babanda hiç suç bulmuyorum ki annenin de saygı göstermenizi istemesi bunu destekliyo. biz okuyup kendimizi geliştirdiğimiz elimizin altında olan imkanları sonuna kadar kullanabildiğimiz için tabii ki bize bu haller çok anormal geliyor. bu tamamen jenerasyon farkı. sevgin olmaması kısmına gelince, emin ol seviyorsun ve bunu anlaman için elindekini kaybetmene de gerek yok sadece zaman farkını göz önünde bulundursan yeter

Sevginizin kalmamasını anlıyorum ama bu size evlatlık görevini terk etme hakkı vermiyor. Bilmiyorum çok zor bir konu. Anlıyorum inanın hem de çok iyi anlıyorum. Allah yardımcınız olsun ama imtihanıniz bu. Sevgi duymasıniz da gidip görmeyi, kırıcı konuşmamayı görev bilmelisiniz. Susun en azından. Sevginiz bittiyse buna diyecek sözüm yok. Mesul değilsiniz bundan bence. Ama davranışlarınızdan her anlamda mesulsunuz. Bir de terapi almanızı kesinlikle öneririm biriken çok şey var sizde

Katılmıyorum. Şımarıklık yapan var. Ama sorunlu ebeveynler de var. Bir ailede çocuk ile ebeveyn arasında sorun varsa kesin çocuktandır bakışı çok yanlış. Görüyor, okuyoruz öyle değil mi?Ayrıca ortada elle tutulur sebep olup olmadığını da o evde o aileyle yaşamadan bence kimse bilemez. Dışarıdan kusursuz, fedakar, çilekeş görünen ama aile içinde çocuklarına türlü sıkıntılar yaşatıp psikolojik yıkımlara sebep olan ebeveynler de var.

Minimum iletişim kuracak şekilde ilerletin ilişkinizi. Evdeyseniz odanızda vakit gecirin, tatil günleri kendinize program yapın dışarda vakit geçirin. Yüz göz olmayın kısacası. Kendi düzeninizi kurana kadar kavga etmeden, az iletişimle gecirin günlerinizi. Siyaset konusunda fikriniz ayrıysa o konuyu konusmayin mesela, çizgileriniz olsun. Her ne olursa olsun, onun evi bu sebeple ayrılana kadar size dediğim şekilde davranırdım ben yerinizde olsam, babamla alakasız ama annem arada kalıp üzülmesin diye yapardım bunu da.

Benim babam da sizinki gibiydi. Iyi miydi kötü müydü arada kalırdım hep. Hep vicdan yapardım. Üstelik biz ona sizin yaptığınız gibi hatalarını söyleyemezdik. Dövdü mü hayır tokadını bile yemedim ama söylesem yiyeceğimi hep hissettirirdi. Hikayenin sonunda ne oldu biliyor musunuz? 2 öğrenci çocuk bir çalışamayan anne bizi bırakıp evlendi kendinden 20 yas küçük bir kadınla. Her şeye rağmen iyi ki gitmiş. Özgürlüğün tadına vardık hem annem hem biz. Bana göre çocuklar ebeveynlerini sevmeye dünden hazırlar. Aksine ikna eden hep ebeveyn oluyor. Kendinizi suçlayıp vicdan yapmayın. Siz düşünebiliyorsanız bir şeylerin yanlışlığını o da düşünebilir. Sizden çok tecrübesi var nihayetinde değil mi?

Değişimleri çok zor. Bu şekilde kabul etmek zorundayız elimizizden geldiğinde uzak durarak tabi. Çünkü değişmeyecekler siz de beklentinizi sıfıra indirin... Aynı evdeyken daha zor. Ama onlar da sevgisiz büyümüş nasıl sevgi vermeleri gerektiğini bilmiyorlar. Geçenlerde bir şey okumuştum "hiçbir çocuk babam bizi aç bıraktı demez. Babam bizimle hiç ilgilenmedi sevmedi der." Maalesef durum tam olarak böyle. Onlar da iyi bir yaşam süremedi koşulları, babaları kendilerinden beterdi... beklentisiz olursanız daha az sinirlenirsiniz

Uzaklaşma şansım var. Ama annem ve kardeşlerime düşkünüm. Gitmeyi düşünüyordum deprem oldu. Kaybetme korkusu ve deprem korkusu birleşince çakılıp kaldım sanki buraya. U

Bunların üstüne dayağı ve daha ilerisini, üç gün çalışıp beş gün yatmayı, birine bile bakamadığı halde peş peşe çocuk yapmayı, açlık ve sefalet içinde yaşatmayı koyduk mu ve annenin her istediğini almayı çıkardık mı ortaya benim babam çıkıyor. Kaçtık, uzaklaştık ama dönüp bakınca şu an ben yine dipdibeyim mecburen. Lafımı asla esirgemem. Bizler çok kırıldık, incindik, morardık, kanadık. O sebeple umrumda bile değil sözlerime incinirmiş. İçimde zerre sevgi yok çünkü görmedim. Tavsiye veremeyeceğim, kelin ilacı yok çünkü.

Bilemiyorum şermin çok bunaldım. Aslında ben öyle büyüdüm çocuklarıma daha hassas olayım onları mağdur etmeyeyim demez mi insan?

Açıkçası benim de babam sorumsuz zamanında anneme şiddet uygulayan bana ve kardeşime çocukluğumuzu yasatmayan bir kere bile alıp pikniğe götürmemiş bir babaydı ama gene de çok fazla hakkı var eline geçen 10 lira ile bile bize dondurmalar alıp gelirdi hastalanınca ağlardı başımızda a ma inanır mısınız gene de kıyamıyorum üzülüyorum mesafe koydum yeteri kadar evliyim fazla görüşmüyorum ama sevdiği yemeklerden gönderiyorum bazen veya evime davet edip en iyi şekilde ağırlıyorum kızgınlık da var kırgınlık da var ona karşı ama bazı şeyler ahirete kaldı anne baba hakkı olduğu gibi evlada karşı da haklar var.

Evlat hakkı da vardır. Anandır babandır ses etme derler içimizde bir nefreti büyütürler. Ayrı eve çıkmak da öyle kolay değil. Mesafe koyun, odanızda vakit geçirin, denk gelmemeye çalışın. Ve yapabiliyorsanız eğer kendi hayatınızı kurun. Aile evi bir süre sonra işkence gibi geliyor. Kafa yapısı, yaş farkı vs vs çocukken pek sorun olmuyor ama yetişkin iken daha çok batıyor davranışları. Bir de herkes çocuk sahibi olmasın artık ya. Ruhum

Ben insanlardaki ''çıktığı kabuğu beğenmeme'' hallerini bir türlü anlayamıyorum. Özellikle 2000 sonrası doğan kişilerle aileleri arasında çok ciddi bir şekilde çatışma var. Ve baktığın zaman ortada gerçekten elle tutulur bir sebep de yok. Ne istiyorsunuz da vermiyor size aileleriniz acaba?

Bizler de evlatlar olarak ebeveynimizin hatalarına düşüyoruz. Nasıl onlar bizi başka çocuklar ile kıyas ederek hata yapıyorlar ise biz de başka anne babaları kıyas ediyoruz. Bunu ben de çok yaptım, ama inan bizden başka umursayan acı çeken olmuyor. En iyisi oldukları gibi kabul edip önümüze bakmak bence.

Ayrı eve çıkın biraz ilişkiniz soğuyup dinlensin. Anlattıklarınızdan benim çıkardığım kadarıyla biraz daha yaşınız ilerleyip yaşamlarınızı ayırdığınız zaman bu kadar keskin bit şekilde sevmiyorum saygı duymuyorum demeyecek fikrinizi değiştireceksiniz. Türkiye'de ortalama bir ailede büyüyünce babalarımız az çok birbirine benziyor hemen hepsi çocuklukta gençlikte bi kekre anı bırakıyorlar. Ama onların da büyüme biçimleri toplumsal kodları filan var tamamen kendi seçimler değil sonuçta. Sizin babanızın şiddeti yokmuş annenize de özeniyormuş bu çok önemli bir şey. Ayrıca yetişkin bit insan olarak babanız bal börek olsa bile aynı evde yaşamak ilişkiyi yıpratır. Kestirip atmadan önce bunları düşünün

Benim iş yerim eve yakın olduğu için çoğu zaman evdeyim.

Çok muhatap olmak zorunda mısınız babanızla? Aynı evde mısınız? L Leopar Taytli Burhan Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Ev de kalmadı doğru düzgün. Deprem zedeledi burayı. Ama şehir değiştireceğim Allah nasip ederse.

18 yasindan sonra aileyle ayni evde yasamak dogru degil. Madem okudunuz ve iyi bir isiniz var ayri eve cikmaniz lazim erkek arkadasinizla veya kiz kardesinizle veya kiz arkadasinizla o evin kirasini bolusursunuz. Benim annem babam cok iyi insanlar ama eger onlarla ayni evde olsaydim bunu diyemezdim belki de. Bir haftadan fazla yanlarinda kalinca kavga etmeye basliyoruz cunku.

Çalışmıyor bir gelir yok gibi anladım, nasıl annenizin her istediğini alıyor? Bu konuyu ben de acacaktim çok benzer ama benimki daha karmaşık. Sadece su durumu o kadar iyi anlıyorum ki, vicdan. İnsan vicdan muhasebesi yapıyor çok fazla. Baba en nihayetinde diyorsun. Çok zor bir durum. Ben de bu konuyu açacağım ama bir türlü cesaret edemiyorum. Çünkü ben bu konuyu içimde bile aşamamişken başkalarına anlatmak bana çok zor geliyor

geçen gün bir kadının videosunu izledim, şimdi tekrar buldum. psikolog mu bilmiyorum uzun olacak ama aynen yazacağım. "bize yıllarca anne babamızın bizi koşulsuz sevdiği söylendi, ama bu doğru değildi. koşulsuz seven, affeden, sınırsız hoşgörüsü olan, yerleşik kabulun aksine anne baba değil çocuktu. anne babasını her türlü ve her şekilde seven taraf çocukmuş aslında. onu her haliyle kabul eden ve yaptığı bütün kötülüklere rağmen onu affeden yine çocuk. öyle ki anne babası tarafından fiziksel ruhsal tacize uğrayan çocuklar bile anne babalarını savunmaya devam eder ve bir şekilde onları haklı çıkarmaya çalışırmış. çünkü her yerde her tarafta ben senin annenim, babanım, seni en çok ben severim diye reklam afişi gibi gezen ebeveynlere karşı evlat olarak içimizdeki sonsuz sevgimizi hiç kullanamadık. ama çocuğun bu sonsuz sevgisine karşılık, anne babadan gelecek sevgi, ilgi ve takdir için hep bir şeyler vermesi gerekti. mesela uslu durması, söz dinlemesi, ailenn istediği bölümü okuması vs vs gerekiyordu. gerekiyordu ki o sevgi ve takdir kırıntılarına kavuşsun.." ben buna çok katılıyorum. siz babanızdan ilgi ve takdir görmek istemişsiniz görememişsiniz, halbuki zamanında sizi ezmek yerine bir kere "aferin kızım" diyebilseydi belki de şu an böyle düşünmeyecektiniz. evlat olarak bence anne babadan bir adım görenler genelde onlara on adım gidiyor. sizin böyle olmamış maalesef, her şeye rağmen yine vicdan yapan biziz aslında. babanıza da kızamıyorum. kendi ailesinden ne gördüyse onu yapıyor yüksek ihtimalle, sevgi ve takdir görmediği için size de veremiyor. ve sizin beklediğiniz "ben çektim, çocuklarıma yaşatmayayım" düşüncesini görebilecek kadar kendini geliştirmemiş ve bu saatten sonra da böyle gider.. umarım kendi evinize geçip, kendi hayatınızı kurunca bir nebze öyle kabul etmeyi öğrenirsiniz..

Boşverin olan olmuş onu olduğu gibi kabul edip kendinize yük etmemek için affedin geçin. Cok fazla muhabbet kurmayın gerekirse D Dexter Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak cezası Anneler

Babanız Neyi nasıl gördüyse öyle yaşamış, yasattirmis. Köyden çıkmamış, farklı fikirler duymamış, gelişmemiş... Yaptıkları çok da bilinmez değilmiş aslında. En güzel cevabı okuyarak, istediğiniz konuma gelerek vermişsiniz. Bundan sonra yeteri kadar ilgi ve sevgi vermek. Herkes bir şekilde hayatını kurmuş, yolunu çizmiş. gerisi için, kalan gunleri güzel hatirlayacak anılar yaşamak. Denemeye değer en azından anneniz için.

İyi de kız nedenlerini sıralamış gayet güzel bir şekilde. Bu olayların onda neler uyandırdığını, nasıl etkilediğini bilemezsin ki?

Hepımız ne kadar da yaralıyız. Tabıkı evlatlarımda hakkı var ama of bıle dene dıolar. Maddı gücünüz var çok mecbur kalmadan bır araya gelmeyın. P

Olaylara bir kere de babanızın açısından bakmayı deneyebilirsiniz. Kendi yetişme tarzı ve elindeki imkanlarla; elinden gelenin en iyisini yapmıştır belki de.

Babam. Şimdiye kadar bir taşı bir taşın üzerine koyamamış, gençliğinde önüne çıkan iş fırsatlarını tepmiş, köyden bir adım dışarı adım atamayan, atmaya korkan, her şeyi çok iyi bildiğini düşünen, oturduğu müstakil ev ve biraz meyve ağaçları hariç hiç bir birikimi yok. Akşama kadar malum kanalların haberlerini izler, maddi sorumluluk almaz, evde her işe karışır annemin burnundan getirir. Kardeşleri de bilhassa öyledir. Oturdukları yerden her işe karışırlar. Annesiz büyüdükleri için itilip kakılarak büyümüşler, sorunlu bir ailesi var. Biz kız kardeşimle bize yaşattığı ekonomik rezilliklere rağmen okuduk, iyi konumlardayız. Bir kavgada ilk söylediği şey "sizi okuttum daha ne istiyorsunuz" olur. Oysa ki biz küçükken bizi rencide etmişliği vardır. Başkalarının yanında bize bağırıp, kızıp ezik konuma düşürmüşlüğü vardır. Kız kardeşimin eski nişanlısını cuma namazına gitmediği için rencide edip aralarını bozmuşluğu vardır. Erkek kardeşim liseden sonra okumayı tercih etmedi. Köyde domates yetiştiriciliği yapmaya karar verdi. Çocuğu sürekli zarar edersen ben karışmam diyerek bunaltmışlığı vardır. Geçmişte mülakatlarda torpil faktöründen elendiğimiz zamanlarda bunu bildiği halde başarısız ve suçlu damgası vurmuşluğu vardır. Kırıcı siyasi tartışmalara girmişliği vardır. Hiç mi iyi yanları yok diyeceksiniz. Annemin her istediğini alır. Mağdur etmemeye çalışır. Ama çoğunlukla bizi rezil eder. Eksiler artıları götürüyor gibi. Ve artık içimde bir sevgi saygı hissetmiyorum. Bu aralar sabrımızı çok deniyor. Söylediği her söz batıyor ve karşılık veriyorum. Annem babanı kırıyorsun diyor, dini olarak anne baba hakkından bahsediyor. Evladın hakkı yok mu? Babama karşı sevgi hissetmiyor gibiyim ama bunu kendime itiraf edince de vicdanen rahatsız hissediyorum ilerde de pişman olurum diye korkuyorum. Önerileriniz nelerdir. ?

Boşverin olan olmuş onu olduğu gibi kabul edip kendinize yük etmemek için affedin geçin. Cok fazla muhabbet kurmayın gerekirse D Dexter Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir

Ayrı eve çıkın. B Bir Gul

Bir kaç kere söyledim 1 hafta falan iyi davrandı. Sonra aynı. Belli bir yaştan sonra değişim zor oluyor galiba. L Leopar Taytli Burhan Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Öyle, fakat bir çocuk getiriyorsan dünyaya emek vermek zorundasın zaten. Kaba bir tabir var ya hani bakmayacaksan yapma diye. Aynen öyle.

Çok zor.. yani bazen o kdr bileniyorum ki üzülüyorum böyle hissettiğim için.. ama hassasiyet geliştiryoruz rahatsız oldugumuz konulara karsı.. ve iyi seylere odaklanmayıp hep o davranıslarına kitleniyoruz.. misal benim ses tonuna aşırı takılmam gbi... hersey normal konusurken aşırı baskılı hiddetli bsey anlatmaya baslar hersey bi anda bitiyo bende.. error veriyorum sanki.. tüylerim biz bizz oluyo derler ya öyle oluyorum.. kalbini kırmak istemediğim için ortamı terkediyorum bi seklde, yada arabadaysak müzik dinliyorum.. bu tarz bisey takıntı halinede gelmiş olabilir sende töleransın cok düşmüş olabilir, terapi alıyosan bunun üzerine bi konus bakalm asıl durum ne..

Ben de artık bu kafaya girdim. Bize anne-baba kutsalını öğrettiler. Evet. Peki onlar iyi ebeveyn olamıyorlarsa neden günahkar ben oluyorum.? Biraz da onlar uğraşsalardı.

Böyle güzelce konusup bunlar belki senin için normal ama baba ben inciniyorum gbi konussan.. işe yarar belki.. sana/ size yönelik durumlar için en azndan.. bende bazen toplum içindeki bazı davranıslarından asırı rahatsz oluyorum ama uyarınca bi beni görüyosunuz herkes böyle dedi ordan baslayıp herkes öyle diye dogru bu değil, yüksek sesle konusmak normal değil diye big bangten baslayıp evrimden cksamda bsey değişmedi.. ama kırdıgını düşünse dikkat eder bence annene karsı hassasmış cünkü

Ben toksik olan bir ebeveynimi hayatımdan çıkarmıştım, o yıllarım çok da keyifli geçmişti. Sosyal yaşamın üzerimize bindirdiği vicdan yükünü görmezden gelebilirseniz tavsiye ederim.

Babanızız sevmeyebilirsiniz ama yine de saygı duymalısınız o sizin büyüğünüz illa ki üzerinizde emeği vardır illa ki Clemencia

Malum kanalları izlemek ve annesiz büyümek dışında kayınpederimin aynısı. Eşim onunla çok muhabbet etmez. gönülden sevdiğini de sanmıyorum ama saygılı ve mesafeli davranır. Eksiği gediği sağlığıyla ilgilenir. Bence de böyle olunmalı bu tip ebeveynlere karşı

''Akşama kadar malum kanalların haberlerini izler '' hala bunu izleyen adamı değiştiremezsiniz bunu kabul edin.. konuşunca he he deyin tartışmayın kesinlikle kazanamazsınız fikirlerinizi anlatamazsınız... Her akşam eve gideceksiniz kendinize zehir etmeyin yemek vs yiyince odanıza gidin yada anneleriniz kardeşlerinizle takılın

Bir yolunu bulup uzaklaşacaksınız, bayramlarda seyranlarda ziyaret edeceksiniz, bunun için başka şehre gitmeniz şart gibi duruyor. Memur musunuz?

İyi de kız nedenlerini sıralamış gayet güzel bir şekilde