Dalga geçme olayı eski sınıfımda oluyordu. ancak sınıf değiştirdiğim halde hala kötü hissediyorum ve okula gidemiyorum. Dalga geçmelerinin sebeplerini bilmiyorum, sessizdim sadece bir kaç arkadaşım vardı o kadar. Dalga geçtiklerinde umursamazdım ancak yanıma gelip bunu tekrarlarlardı sürekli. Rehberlikle görüşmüştüm, sınıf değiştirdim. ancak hala ruhen kötüyüm. P

Kendini cok guzel ifade etmissin. Her genc yasar sıkıntılar. Kendi yeteneklerine odaklan

Doktor depresyon dedi ve önemli birşey olmadığını söyledi. Ailem ilaçları düzenli kullanmamı söylüyor ve geçici bir şey olduğunu söylüyor. Zaten ailem sınıf değiştir ama kendimi hala kötü hissediyorum. herhangi bir gelişme kaydetmedim.

Eskiden başka bir yerde oturuyorduk, silah sesleri vardı serseri doluydu mahalle. Kendimi tehlikede hissederdim. Doktor, annemi kaybetme korkum olduğunu da söylerdi. Küçükken abimden sürekli hakaret işitirdim. Ayrıca daha bu yaşlarda yapmamam gereken şeyleri yaptım. bir kaç sene önce sanaldan bir erkek mahrem fotoğraflar istedi. bu şekilde terbiyesizce bir şey yaptım. Bu sene de doktora gittim ancak herhangi bir gelişme olmadı. Doktorun tek tavsiyesi, ilaç ve hobi edinmemdi. Ancak hobi edinsem de, kitap okusamda bu ruh halinden çıkamadım. Yaşıtlarımdan sadece fiziki olarak olgun değil davranış olarak da olgun hissediyorum. Yaptığım ahlaksız ve yanlış davranışlar çok, biliyorum. Doktor erkeklerle konuşuyor musun dediğinde söyleyemedim, doktorum da erkekti, rahat olamadım. Aynı zamanda erkek kuzenimin saçımı okşaması, okulda 2 erkeğin üstüme yürümesi ve ben tepki verince kalçama tekme atması gibi rahatsız edici davranışlar yaşadım. sık sık fiziksel kavgalara girdim. Bir ara evde kendimi boğmaya çalıştım, damarıma jileti bastırarak kestim. ardından sigaraya başladım. Doktoruma bunların çoğuna bunları anlatamadım. Herşeyi anlatamıyorum aileme ama onlar elinden geldiğince desteklemeye çalışıyorlar. Ama tüm bu desteklere rağmen ruhen berbat hissediyorum D

Kendini sakın bir daha jiletleme. Ömür boyu vucudunda tasıyorsun, insanlar görmesin diye saklamaya calısıyorsun. Benimkiler hala gecmedi ve gecmeyecek malesef dönüşü yok. Sırf boyun ve donuk oldugun için mi dalga geciyorlar? . push ;

Bence; sırf sınıf arkadaşların seninle dalga geçti diye; okuldan uzaklaşacağını ve depresyona gireceğini sanmıyorum.. Muhakkak bunun bir öncesinde vardır.. Ailen ile aran nasıl? Annenle, babanla. Varsa; kardeşlerinle... Annenle herşeyi konuşabiliyor musun? Derdini anlatıyor musun? Seni dinliyorlar mı? Sana değer veriyorlar mı? Evelynn

Kaç kardeşsiniz? Anne ve babanız çalışıyor mu?

Her şey kendi elinde, soyle düşün etrafında sana senin gibi davranan birini ister miydin? Ailene bu kötülüğü yapma zorla olsa gülümse zamanla alışırsın, ne yasarsan yasa mutlu olmaya bak, ikinci bir şans yok, herkesin kendine göre dertleri var. Asla anlasamiyorum diyerek kendini soyutlama, senin payın büyük bu durumda kendine saygı duy, sev diğerleri hallolur Allah in izniyle.

Destek almalısın.. İlaçlarını da düzenli kullanmalısın. Sınıf değil de, bence sen okulu değiştir.. Arkadaş ortamını, çevreni değiştir.. Yeniden başla hayatına.. Bak herşeyin farkındasın.. Buraya konu açtığına göre sende bu durumdan hoşnut değilsin.. İlgi alanı duyduğun; spor, müzik, tiyatro, drama, dans gibi kurslara katıl.. Ailenden, çevrenden destek al.. Bütün kötü alışkanlıklarını bırak.. Hatta ailenle konuş, semt değiştirin. Psikologdan yardım al.. Gerekirse, hastanede yat..

Bir kere kesinlikle bir daha herhangi bir yerini jiletleme asla o izler geçmez öbür boyu vicdan azabı duyarsın. Ayrıca 164 çok uzun bir boy değil sen kendini olduğundan farklı algılama. Kimseye kendini sevdirmek zorunda değilsin mutluluğu kendinde ara

Ne kadar güzel aklı başında yazmışsın, kendini ifade tarzın gayet iyi tatlım. Yaşıtlarına göre çok da ileri durumdasın bu çok net. İyi bir geleceğe sahip olabilirsin. İnan bana şu anlattıklarını ilerde hatirlamayacaksin bile. Ama eğitimine zarar verirsen işte onu bir ömür acıyla pişmanlıkla hatırlarsın. O yaşlarda çok acımasız olabiliyorlar ve sen de hassassin belli ki. Kimseye aldırma sınıf değiştir okul değiştir o sınıfların en çalışkanı sen ol. O zaman kimsenin gıkı çıkmaz. Yalnızlık kendini jiletlemene değecek kadar kötü değil iyi yönlerini bul. Biliyor musun bu sitede senin iki katın yaşında olup derdini senin kadar güzel ifade edemeyen tonla kadın var sıkılıp daraldikca içini yazıya dök. Hislerini yaz. Biraz sabir bence hersey duzelecek çok çok iyi olacaksın. K

Kendi kendini sen kurtaracaksin. Kararlı olman gerek bazi seyleri duzeltmeye. Yasadigin seyler normal seyler herkesin basindan gecer. Sen kendini iyi hisettmedigin icin olayları buyutuyorsun. Bir kac ilac kullanimi seni mutlu hissetirir. Erkeklerle cinsellik konusu da cok erken henüz. Erkeklerle gorussen bile cinsellikten uzak dur. Buraya konu acitigina gore kendini toparlamak istiyorsun bu da duzeltmen icin yolun yarisini gecrigini gosteriyor. sahte masal Herkes Güzel Sözden Anlamaz. Bazılarına

Teşekkür ederim cevapladığın için. Ben fazla kontrolcüyüm sanırım. İzleyeceğim yol bu şekilde olmazdı muhtemelen, hele de her şey bir tık ötede iken.

Sen bilmez misin güzel kiz; hazineler harabelerde olur. Simdi kotu hissediyorsun ama bu hislerin seni gercek hayata hazirliyor.

Merhaba. Ortaokul 7e gidiyorum. Burada bir kaç konu daha açmıştım. Durumu ailemle konuştuysam da pek fayda alamadım. Ben ilkokuldan beridir dışlanıyordum aynı şey ortaokulda da devam etti. Zorbalık görüyorum aynı zamanda fiziksel zorbalıktı. Yaşıtlarıma göre büyük gözüküyordum 164 boyunda, 50 kilodaydım. Yaşıtlarımla da anlaşamazdım. Bu zorbalık olayıda psikolojik olarak beni etkiledi. Ergen psikiyatristine gittim. Post-travmatik stres bozukluğu, anksiyete bozukluğu ve depresyon tanısı koydu. Bir de ilaç yazdı. Psikoterapi görmedim. Bunun yanında kendime zarar veriyordum , intihar düşüncelerim var. Sık sık fiziksel kavgalara giriyordum. Sınıf değiştirdim. 25 gün devamsızlığım oldu. şu sıralar hala gitmek istemiyorum ve devamsızlık yaptığım oluyor. Yaşıtlarımla asla anlaşamıyorum. İlaçlar etki etmedi ve doktora iyiyim diyerek yalan söyledim. İlaçları da izinsiz bir şekilde bıraktım. sigara kullanmaya başladım bir ara, bağımlı değilim ve şu sıralar içmiyorum. Ancak ne zaman öfkelensem ya da canımı bir şey sıksa çareyi onda görüyorum. Şuan tek büyük sıkıntım okul, bir gün gidip bir gün gitmiyorum. Kendimi berbat hissediyorum ve yarın da gitmek istemiyorum. Arkadaş edinemiyorum çünkü anlaşamıyorum asla. Aynı zamanda duygularımı hissetmiyorum, yüzüm komik bir olayda bile donuk bir şekilde, sesim her an monoton. Bu yüzden sınıftakiler garipsiyor, yanıma kimse yaklaşmıyor. Öfkeleniyorum sürekli. doktora gitmem de herhangi bir fayda etmedi. Ne yapacağımı bilmiyorum senelerdir bu durumdayım. Böyle bir durumda ne yapmam gerek? ne tavsiye verirsiniz? Durumumu bilen bir öğretmen var, ona ne şekilde anlatmalıyım?ne demeliyim? P

Zorbalık neden görüyosun? Tektaraflı bi takıntıları yoktur diye düşünüyorum eğer öyleyse rehber öğretmenle görüş. Jiletmiş intiharmış aman!!! Çok gençsin yüzünde donuk olsun boşver daha havalı :)

Yani belli bir prosedürü yok açıkçası bunun. Ebeveyniyle zaten paylaşılır, çocuğun tedaviye istekliliği, bilinçli olması gibi durumlara bakılarak ona da durumu ve tedavi süreci hakkında bilgi verilir. Sonuç olarak danışan olarak gelen o. Ha tabi yaşı çok küçükse ya da tedaviyi reddetmesi riskli olabilecekse, bilinçsizse falan bunun gibi durumlarda kısmi bilgi verilebilir ya da hiç verilmeyebilir. İlaç kontrolü durumunda çok bilgim yok açıkçası ama sorumluluk alabilecek durumdaysa ilaç kullanımı kendisine de ailesine de anlatılır, bazı durumlarda aileye ekstra tembih edilebilir takipte olunması için. Tanısını bilmesinde bir sakınca yok yani. 3nity

Bizi çok üzdün genç arkadaşımız, halbuki bak ne güzel ifade etmişsin, tane tane anlatmışsın kendini Öncelikle şunu bil, bu yaşadıklarını yaşayan tek kişi sen değilsin, maalesef ergen yaşlarda hatta çocukken çok acımasız olunabiliyor, ve bir sürümüz senin yaşadıklarını yaşayıp dışlanmışızdır/psikolojik şiddetle karşılaşmışızdır ama bak hala buradayız, o günleri hatırlamıyoruz yani çoğu zaman. İnan bana geçecek, tünelin sonunda ışık var, sadece biraz daha dayan.. Daha aşık olucaksın, sevdiğin işi yapıp kendi ayaklarının üstünde duracaksın, kendi evine çıkıp istediğin gibi tasarlayacaksın, tatillere gideceksin, dostların olacak, çocukların olacak.. ve daha bir sürü bir sürü güzel şey. Olmazmış gibi geliyorsa bak bize, hepimize oldu. Yaşadığın şey bir rahatsızlık, depresyon bir hastalıktır, insanın kolu bacağı nasıl hastalanıyorsa ruhu da hastalanır, o yüzden mutlaka ilaçlarını al ve aileni en ince ayrıntısına kadar durumdan haberdar et, üzülürler diye korkma, sana bir şey olsa üzülmezler kahrolurlar, bunu bil.

Sorun boyum değil, kendimi sürekli berbat hissediyorum. İlaçlar da hiçbir işe yaramıyor. Kendimi her ne kadar teselli etsem de toparlayamıyorum kendimi.

O kadar şey anlatmışsın. Ama hiç ailenden bahsetmemişsin.. Sen bunları yaşarken, ailen ne diyor bu durumuna?

Yok belirtmissin... kardeşin 12 yaşında kilosu 50...9 yaşında ergenliğe girmiş... sigara kullandığından şüphe duyuyorsun, vs... başka bir konuda 14 yaşına sicriyorsun!? Umberlee

Kuzum ya daha cok küçüksün cok mutlu olucagın daha nice günlerin olucak.. Lutfen doktora ne sıkıntın varsa anlat iyi değilsen iyi değilim de bundan çekinme bu utanılacak bişey değil her zaman iyi olmak zorunda değiliz buradaki konulara göz atmıssındır mutlaka.. Herkes cok sıkıntılardan gecebiliyor ve bu ayıp değil öğretmenine yakın gördüğün kişilerle dertleşmekten cekinme.. Özelliklede doktorundan.. emin ol aşabilirsin.

Yavrum bu kadar küçük yaşta nasıl bu kadar dertler edinebildin kendine. Biraz hobiler edinsen. Bir müzik aleti çal muhakkak. Ebru kursuna git. Suya işlemek rahatlatır. Etamin işleme, takı tasarımı, yağlı boya neye elin yatkınsa ve neyi seviyorsan onunla uğraş. Kitap oku bol bol. Okçuluk kursları var ne bileyim tekwando olur, yüzme olur. Sporla enerjini boşaltıp elisleriyle kafanı dinlendir biraz. Ayrıca o jiletleme işini bırak lütfen Allah korusun damarına felan gelir. Ayrıca büyüyüp o kollarına baktıkça bunları niye yapmışım diye kızıp duracaksın kendine. Yazık canına. P

Güzelim, güzel kızım. kızım diyorum. Senin yaşıtın oğlum var. Derslerini düşünüp, karakterinin yavaş yavaş şekil aldığı yaştasın. Bahsettiğin şeyleri yaşamış olmanı aklım almıyor. Öncelikle çok kıymetli olduğunu bil. Tavsiyem, mutlaka ama mutlaka doktorunla irtibat halinde ol. En ufak değişiklikte doktorunla rahatlıkla konuş. O bunun için var. spor yap, müzik dinle. Lütfen, lütfen kendini sev.

Bende merak edip baktim o konuda kardesim diye anlattigi suan burda anlattigi durumla ayni neredeyse ilginc Allah yardımcisi olsun bir sorun oldugu belli ortaokul dönemi kizimda ortaokulda cocuklar cok acımasız gercekten

Eskiden başka bir yerde oturuyorduk, silah sesleri vardı serseri doluydu mahalle. Kendimi tehlikede hissederdim. Doktor, annemi kaybetme korkum olduğunu da söylerdi. Küçükken abimden sürekli hakaret işitirdim. Ayrıca daha bu yaşlarda yapmamam gereken şeyleri yaptım. bir kaç sene önce sanaldan bir erkek mahrem fotoğraflar istedi. bu şekilde terbiyesizce bir şey yaptım. Bu sene de doktora gittim ancak herhangi bir gelişme olmadı. Doktorun tek tavsiyesi, ilaç ve hobi edinmemdi. Ancak hobi edinsem de, kitap okusamda bu ruh halinden çıkamadım. Yaşıtlarımdan sadece fiziki olarak olgun değil davranış olarak da olgun hissediyorum. Yaptığım ahlaksız ve yanlış davranışlar çok, biliyorum. Doktor erkeklerle konuşuyor musun dediğinde söyleyemedim, doktorum da erkekti, rahat olamadım. Aynı zamanda erkek kuzenimin saçımı okşaması, okulda 2 erkeğin üstüme yürümesi ve ben tepki verince kalçama tekme atması gibi rahatsız edici davranışlar yaşadım. sık sık fiziksel kavgalara girdim. Bir ara evde kendimi boğmaya çalıştım, damarıma jileti bastırarak kestim. ardından sigaraya başladım. Doktoruma bunların çoğuna bunları anlatamadım. Herşeyi anlatamıyorum aileme ama onlar elinden geldiğince desteklemeye çalışıyorlar.

Bu gerçek, diğer konuda yaşımı belirtmedim S

14 yaşında mısın gerçekten? Önceki konunda 12 yaşındaki sorunlu kardeşinden bahsetmişsin..50 kilo 1.64 boyunda diye. Kafam karıştı. Neye inanacağımı bilemedim. Gerçeksen eğer benim çocuğum yaşındasın ve içim acıdı. Herşeyin farkındasın sıkıntılarının farkındasın. Tedavini ve ilaçlarını ihmal etme lütfen. Elbette yetmez. Senin de çabalaman gerek. Dr. unun hobi edin sözünü yabana atma. Mutlaka seni mutlu edecek uğraşlar bulursun. Ve lütfen paylaş. Öğretmenin olur aileden biri olur. En yakın hissettiğinle paylaş. Sırtını arada yasla birisine. Bu iyi gelecektir. Hayatın baharına bile yeni adım atmışsın sen. Göz göre göre bile bile kışa çevirme. Çok çok mutlu ve iyi olmanı diliyorum Allah'tan. Sevgiler..

Neden dalga geçiyolar tatlım? Dışgörünüşün için mi? Bak ben 4.5. sınıfta senin boyundaydım 28 yaşındayım hala o bıydayım. 10 yaşında çocuk için çok uzundum kısa diye önüme geçen arkadaşların bi kısmı dev gibi oldu ben hala aynı :) Boymuş saçmış ciktmiş sakın kafaya takma hergün güzelleşiyosun tadını çıkart Derslerine çalış başarısız olursan bugünler geri gelmez dönüşü olmayan zamanlardasın

Kendinizi kurtarmak istemezseniz kimse size yardım edemez. Doktora iyiyim diyerek başınızdan savmak ya da ilaçları kafanıza estiği şekilde kullanıp bırakmak tedavi değildir. En baştan iyi bir doktora gidip tedaviyi aksatmadan almanız lazım. Sıkıntı çevrede değil çünkü sıkıntı sizin olayları ele alış biçiminizde. Bir abla olarak rica ediyorum en kısa zamanda doktora gidin ve doktorunuza karşı şeffaf olun. Şimdi amannn ne olacak gibi görünür ama birkaç yıl sonra bir de bakarsınız ki her şey için çok geç.

Arkadaşlarına karşı kendini ifade edemediğiniz zaman sessiz kaldığınız için kendinize zarar veriyorsunuz.. kendinizi duygusal olarak bastırmayın... .. karşı taraf size laf söylediğinde sizde cvp verirseniz.. kendinizi korursanız daha mutlu olursunuz.. 3nity

Söyleniyor, aileme de durumum anlatılıyor. İlaçları kullanıp kullanmadığımı ailem takip ediyor ancak ağzımda saklıyordum kullanmak istemediğimden dolayı. 3nity

Kendinin çok farkındasın. Ailene açık açık rahat edemediğini ve başka psikiyatriste gitmek istediğini söyle. Ayrıca bir yanlışlık var senin durumunda. Sen yaş grubundaki çocuğa bu tanılar böyle söyleniyor mu emin değilim? Yada ilaçların senin kontrolünde mi oluyor? Ailen takip etmiyor mu kullanıp kullanmadığını?

Daha once ki konunu okudum... kızkardeşin için yardım istemissin ama yukarıdaki tabloyu cizmissin. Yardım etmek isteyenlere de şöyle yaptık, böyle yapıyor diye çaba harcayan, kardeşi için çırpınan bir abla rolü oynamışsin!! O mu gerçek, bu mu?

Yapma... daha çok küçüksün ileriki yaşamında acısını çok çekersin cinecin