başka gelirimiz yok şu anda, ama eşim kaynakçı ustası, iş arasa bu zamana kadar bulurdu fakat oda saldı kendini, evde olmak ona da cazip geldi galiba.

Sevgili konu sahibi biri 10 yasinda biri 3 aylik bir bebegim var ve yeniden ise basladim.10 yasindaki cocuguma babasi bakarken ben calisiyordum siddet gördüğünü farkettim hemen aldim anaokuluna verdim kendim birakip alamadığımda ogretmenine bir miktar para karsiligi almasini rica ettim. Is cikisi onun evinden aldim. Akabinde esimden ayrildik. Okul cagina kadar anaokulu ve bakicilarla büyüdü. simdi ikinci evliligim ve yine ise basladim sut kuzusu bebegimi bakiciya birakarak. Demem o ki vicdan yapacak ekonomide degiliz hepsi onlar icin gelecekleri icin. haftada bir izin gunumu tamamen cocuklarima ayirip en istedikleri aktiviteleri yaparim. Hergun zaman ayırırım buyum olan cocugumla konuşur sabah yine ilgilenirim. kucuk bebeğime isyerinde sut sagar ama en iyi bezi mamayi almak icinde calisirim. buyuk olan cocugum kendi kendine yetinmeyi erken ogrendi dusunu alir odasini toparlar salona yardim eder bazen kendine bana minik sandvic hazirlar. baba evde oturup cocuk bakmasin ise girsin sizde ya birini bulun ya da aileden bir kadın baksın munkun degilse krese verin. ama esiniz bence cocuk bakmamali siz de esiniz de calismalisiniz. çocuklarınıza da ise gitmek zorunda olduğunuzu aksam geri geleceginizi hergun söyleyin. Buyuk hediyelee oyuncaklar ile o vicdan azabını kapatmaya çalışmayın. Kaliteli zaman geçirin. Ama yine söylüyorum babasi evde oturup cocuk bakmamali egee tek kisi çalışmak zorunda ise yine baba olmalı

uzman psikoloğum ama peki. her şeyin bir biçimlendirilebilirliği var ve yazdığınız şeyle olsa iyi olur ama olmamaları uzun vadede çok zedeleyici değil. önemli olan ilgi, alaka, sevgi. imkan varsa elbette çocuklarla kalsınlar, bence çocuktan da çok ebeveyn için çok yorucu çalışıp küçük çocuğa bakmak. ama ücretsiz izin imkanı olmayan her anne için işi bırakmak büyük bir risk ve bu nedenle bırakmaları daha fazla kayıpla sonuçlanabilir. cilek31

Ahah ben annesi çalışan bir çocuktum. Çocuklarım sizinkilerden büyükler. Herhangi bir kaybımız olmadı. Bazı insanlar lepiska saçlı, boylu poslu. Ben kısa boylu kumralım mesela. Herkes kendi gerçeğini kabullenmek zorunda. Ben olaya böyle bakıyorum. Hastanede doktor kadınlar, fabrikada işçi kadınlar her sabah işbaşı yapıyorlar ve hepsinin evlatları var... buradan yola çıkarak gerekli açıklamaları çocullarınıza yapın

İşten çıkıp çocuğunuz birsey istediğinde alamadiginizda yetemediginizde yine üzüleceksiniz, sonuçta onlar için çalışıyoruz ve büyüdüklerinde keşke çalışsaydın bile derler. izindeyim oğlum 4.5yasinda denemek için işten çıktım diyorum, oyuncak istiyor ama ben çalışmıyorum diyorum çalış ozaman diyorkadın önce kendi sonra çocukları için çalışmalı, kocanıza ev rahat gelmiş bir zahmet baksın okula baslayincada siz nasıl bakacaksınız oda öyle baksın. İki oğlumun okul dönemlerinde çalışıyordum 3. oglum anaokuluna başlayacak yine çalışıyorum akşamları güzel bir programla ders olayını asiyorsunuz korkmayın, bende ilk oğlumda sizin gibi düşünüyordum şimdi liseye gidiyor. çocuklarımızın ayakları üstünde duran sağlam annelere ihtiyacı var hayat şartları malum ve biz güçlüyüz işide okulada çocuklarımıza da öyle güzel yetiyoruz hiç merak etmeyin

Şimdi mutlaka karşı çıkanlar olacaktır ama zaten bir erkeğin bunları anne gibi yaptırması zor. Yani anne başka bir şeydir. Benim eşim iyidir hoştur çok sever çocuklarını ilgilenir falan ama asla ağzı benim kadar laf yapmaz. Hikaye okurken mesela ben durup çocuğuma sen olsaydın ne yapardın demeyi akıl edebilirim ama o edemez. Gerçi bunları düşünebilmemde benim mesleğim ve mesai saatlerimin de payı var ama yine de bana göre annenin sezgileri bambaşka, kimseyle kıyaslanmaz.

Çocuklarınızın yaşı küçük demek ki eşiniz genç. Eşinizin evde durması sizin canınızı sıkıyor bence. Kayinvalideniz ara ara çocuklara bakıyormuş. Kayınvalide çocuklara baksa siz ve eşiniz çalışsanız siz de rahat nefes alırsınız. Ayrıca izin gününüzde çocuğunuzu siz okula bırakıp alsanız çocuğun gönlünü yapmış olursunuz, beraber kaliteli vakit geçirin etkinlik yapın yarım saat bile yetiyor çocuklara. sonundaoldu Nirvana Anneler

Çocuklarınız ilkokula başladığında paw petrol oyuncağı istiyorum, lol bebek istiyorum diye tutturduğunda alamazsanız da aynı vicdanı yapacaksanız hiç çıkmayın işten derim.

yorumlarınız için çok tşk ederim. Gerçekten çok güzel ifade etmişsiniz. Çok çaresiz ve kararsızım. Okulların açılmasına az kaldı, yine içim sızlıyor. Ne yapacağımı inanın bilmiyorum

çok teşekkür ederim. hizuran Olur öyle Anneler

Süreci dramatize etmeyin. Ben işe gitmek zorundayım. Bizim için çalışıyorum. Para kazanıyorum ve ihtiyaçlarımızı gideriyoruz deyin. Oğlum 19 aylık başlamıştı kreşe şimdi 10 yaşında, kızım 11 aylık başladı şimdi 28 aylık gayet iyiyiz MaşAllah. Öyle dik durmazsanız her gün ağlarlar yok yere.

4,5 yasindaki anaokuluna gitmiyor mu? Gitmiyorsa gitsin.

Vicdan yapacak bişey yok okula da gidiyorlarmış. Alışırlar

eşinizin mesleğinin ne olduğunu ve yaşını bilmiyorum. fakat çocukların başında babadansa annenin kalmasından yanayım. bir şekilde baba iş bulsun. daha sonra siz işten ayrılın çocukların psikolojisi ve eğitim hayatları için. net söyleyebileceğim teş şey acilen babanın iş bulması. hem baba evde hem anne evde bence hem maddi hem manevi çok yıpranırsınız. çocuğunuz okula başlayınca kadar düzeni oturtursunuz umarım.

Yani benimki daha 2 yaşında o yaşlarına çok var ama hepimiz çalışıyoruz çocuklarımızı bırakıyoruz. Çocuğun bunu size karşı kullanmasına izin vermemek lazım. Ben de bilinçlenmeye başladıkça ne yaşarım bilmiyorum ama. Etraftan etkileniyor muhtemelen çocuklar. Ben çalışan anne babalarının okuduğu bir devlet okuluna gidiyordum ilkokulda. Tam gündü o yüzden annenin çalışıyor olma şartı vardı. Annemler de bir şekilde yazdırmış beni. Herkesin annesi çalışıyor benimki çalışmıyor diye utanıyordum. Herkes birbirine annesinin ne iş yaptığını anlatıyordu. Benimki ezilmiş gibi geliyordu. Çocuklar bir şekilde arkadaşlarından çok etkileniyor.

çok tşk ederim. beni anladığınıza çok sevindim. şu anda kararsız ve üzgünüm, mesela sabah küçüğüm arkamdam ağladı, ben de yolda ağladım C

aslında çalışmak iyi gelmiyor, maddi nedenlerden dolayı çalışıyorum. Böylesi daha çok üzüyor beni C

Eşiniz emekli, çalışmıyor. Siz de ayrılınca 4 nüfus ne yiyip ne içeceksiniz? Asgari ücretle de olsa çalışmanız doğru olan. Ben oğlum doğduğunda 3,5 sene çalışmadım. Sonra işe başladım. 1. Sınıf sürecinde de bir farklılık yaşamadık çünkü 3,5 yaşından beri kreşe gitti. İlkokula koşa koşa gitti hatta. Birinci sımıf olumca hayatımızda bir şey değişmedi, kreş gibi devam etti.

çok tşk ederim. Eşimin durumu da psikolojimi bozuyor doğru tespit.

Çalışan bir annenin çocuğuyum, çocuk sahibi değilim. İçinde bulunduğunuz durum fiziksel olarak çok yorucu. Vicdanen de yorulmamanız adına şunu diyebilirim, çocukken sabah erkenden kalkıp yollara düşmek, okuldan kendi evimize gelmemek vb çok hoşuma gitmese de başka türlüsünü hiç yaşamadığım için bana anormal gelmiyordu. Çok büyük bir kayıp değildi. Muhtemelen o dönemde annemi çok yordum ama aslında ben iyiydim, olan anneme babama olmuştur. Annem işten çıkıp evde dursa bu annem için büyük bir kayıp olurdu. İyi ki çalışmaya devam etmiş, onunla gurur duyuyorum. Kadınlar işten ayrıldıktan sonra tekrar dönmeleri çok zor oluyor ve genelde dönmüyorlar. 25 yaşında bir kadın olarak şu an ve aklım erdiğinden beri annemin çalışmasına ilişkin hiçbir zaman kötü hissetmedim hatta hep gururlu ve mutlu oldum. Annesi çalışan hiçbir arkadaşımdan da aksini duymadım. Annem çalışmasa maddi imkanlarımızın kısıtlanması nedeniyle hayattaki bazı şeyleri kaçırırdım, aklı ermeyen bir çocukken iki üç sene memnun kalayım diye annemin istifa etmesi bana da ona da uzun vadede hiçbir fayda sağlamazdı. Hatta zarar verirdi. Babam yazın çalışmıyordu, yazları bana o bakardı ve çok güzeldi. Sizin çocuğunuz olduğu kadar babasının da çocuğu ama babalar türlü türlü halt yese dahi "ben kötü bir baba mıyım" demiyor. Anneler hayatlarını hak ettikleri şekilde yaşarken dahi suçlu hissediyorlar. Buna gerek yok. Vicdan azabı çekmenizi hiç istemem. Çocuk için önemli olan yanındayken kaliteli vakit geçirmeniz.

gidiyorda, işte benim götürüp getirmemi istiyor, Herkesin annesi geliyor diyor. Mahalledeki anaokuluna gidiyor, C

Aynen öyle, baba sadece görev gibi bakıyor, mesela kitap aldım oku diyorum çocuklara okumuyor, küçüğüm için eğitici etkinlik kartları aldım, oynatmıyor çocuğu, sıkılıyorlar diyor. yemek hazırlayıp dolaba koyuyorum, bakıyorum başka birşey yedirmiş çocuklara, sinir oluyorum. Prenses

Benim annemde emekli öğretmen bildim bileli çalışır müdür yardımcısıydı eve hep 7 8 gibi geliyordu yok açık lisesini bekle yok nöbeti virt zirt babam eczaci oda 7 8 anca gelirdi biz kardesimle resmen rezil olduk annem rapor alip bana kapiyi actiginda yasadigim mutlulugu anlatamam cok özenirdim annesi evde olan cocuklara korka korka tek basima durdum evde kardesimin bakicisi vardi aksamuzeri getirirdi ikimz kalirdik annemler gelene kadar hayatimiz tek basimiza gecti ne güzel beslenme ne eve gelince sıcak yemek alistik sonra kabullendik ama ufakken ozellikle ilkokul boyunca cok zor gecti benim icin ortaokuldayken rahattim annem yok vs dedigimi hatrlamiyorum maddi imkan varsa cocuklarinizi buyutun oyle calisin 32 yasindayim o hislerim dün gibi aklimda 2 evladm var ziraat muhendisiym onlar buyumeden asla calismayacagim ha allahtan bilemem maddi olarak eşil yetemez mecburen calisirim

yorumunuz için çok tşk ederim.

çok tşk ederim.

Çalışan anneyim. 2 -4 yaş arası kızıma bakıcı baktı. Hiç tanımadığım bir kadın. Babası mi bakamayacak? Hayat git gide daha pahalı. Marketten geliyorum. salça 120 tl şok oldum. A101 in uyduruk markası bir de.. çocuklarınızın iyiliğini düşünüyorsanız çalışın bence.

Duygusallığınızı anlıyorum ama işten çıkma isteğinize hak veremiyorum maalesef. Tek emekli maaşı ile geçinemezsiniz, iki küçük çocuk varken evde oturmak istemeniz hiç mantıklı bir karar değil. Çocuklar zamanla alışırlar. Ben hem kendim çalışan anneyim hem çalışan anne çocuğuyum. Küçükken anlamıyordum annemi kızıyordum beni bırakıp işe gidiyor diye yaşım büyüyünce çok iyi anladım, hatta iyi ki de çalışmış diyorum. Eşiniz gayet iki çocuğa bakar. Siz anneyseniz o da baba. Asıl çocuklarınızı düşünüyorsanız çalışmanız lazım günümüz ekonomisinde çocuk büyütmek çok zor

Bence bu sıradan bir çocuk şımarıklığı olmayabilir. cocukların gerçekten ilgilenen bi ebeveyne ihtiyacı var gibi duruyor. Hele de benim babam agresif bir tipti yanında eğlenemezdim oyun oynayamazdım stresten yeme bozukluğu yaşardım ki zaten güzel güzel yemekler hazırlamazdı koca dilim ekmeğe tereyağı sürüp yememi beklerdi. Yedikçe de midem bulanırdı iyice istahım kesilirdi sonra da zayıf bir genç olduğumda şımarıkşığından böyleymişim gibi herkese söylenirdi. Kocanız iş seçiyosa direkt ne iş olsa yaparım diyip bi işe girmeli yoksa hem verici olan siz olursunuz hem de çocuklarınızı psikolojik olarakvyıpratmış olursunuz. Bu arada özgüven ve beceriler konusunda bencde başarılıydım zaten bu olayın tek avantajı bu oluyor. Böyle biri olunca büyüyünce ana babayı pek özleyen ihtiyaç duyan biri olmuyosunuz

izniniz varsa 1 kere siz götürün ya da okuldan almaya gidin. öyle olunca isteği kırılır biraz. benimki de sen götür sen al diyordu ama ben yolda telefon izlemesine izin vermediğim için artık beni babam götürsün diyor.

Asgari ücret için çalışıyorsanız bence Baba gitsin asgari ücretle bir yerde çalışsın Siz evde olun.

Üzülmeyin en azından babaları yanında. yabanci bakmıyor. Bn ucretsize ayrilmadim ilk cocugumda. biraz yaşına fln girince ağlamaya başladı Bn evden çıkarken. esim benden sonra çıkıyordu evden bakıcı bakıyordu. sonucta onun için gidiyorum dye kendimi teselli ettim. szde öyle düşünün maddiyata önemli bu devirde ve sznkiler daha büyük. herseyi isticekler istedikleri olmadığında arkadaşlarından geri kaldıklarında vs maddi yetersizlik bnce dahada üzer. szide onlarida. Babaları yanında çalışın bnce ztn kres ve okula gderler

Bu zamanda işiniz varsa bırakmayın.

Evinize ne kadar maaş giriyor bilmiyorum ama tahminen 15 bindir. Ev sizinse bile iki küçük çocuk siz esiniz 15 bin yetmez diye düşünüyorum. 4 kişilik ailenin açlık sınırı 12 bin civarı olmuş durumda. Bir de bu çocuklar büyüyecek. Kursa gitmek isteyecek, belki okutmak için şehir dışına göndermeniz gerekecek. Giysi isteyecek, tatil isteyecek, harçlıkları olacak. Paraya ihtiyacınız olacak. Siz işi bırakmayın. İleride bir de emekli maaşı alacaksınız. Bu iyi bir motivasyon olmalı. Benim annemde çalışan biriydi. Bana babaannem kardeşime bakıcı baktı. İyi ki çalışmış. Bu pahalilikta babamın emekli maaşı asla yetmezdi. Hep iyi ki çalışmışım der. Bende iyi ki annem çalışmış derim. Allah güç kuvvet versin çalışalım siz de çalışın.

Merhaba, Ben 48 yaşımdayım 17 yaşında bir oğlum var. Bekarken çalışıyordum oğlum 5 yaşına girdiğinden beri de kesintisiz çalışıyorum. Oğlum anaokulundan geldiğinde eşim askeri personel olduğu için lojmanda bir kontrol edip işe dönüyordu. Bazen yanımızda işe nöbete götürüyorduk sırayla. İlkokula başladığında sıkıntı yapmadık, yanında oturup ödev peşinde koşmadık, yapabildiği kadarını yaptı hiç sıkıştırmadık. Sonuçta herkesle birlikte okudu yazdı. Her zaman çok iyi çalışkan sorumluluğunu bilen bir öğrenci oldu. Annelik zor çocuk küçükken üzülüyor insan tabii ama ben şu anda emekli de oldum gelirim imkanlarım artmış oldu. Bu durumdan en çok oğlum mutlu, iyi ki çalıştın anne diyor. Gönül ister ki hep onların yanında olalım ama maalesef parasız hiç bir şey olmuyor günümüzde. Eşiniz iş bulabilirse en azından siz çocukları 6 yaş civarına kadar büyütüp sonra yine de çalışabilirsiniz, benim bakacak kimsem olmafığıniçin ilk 5 yıl çalışmamakla doğru karar verdiğimi düşünüyorum. Yine de en doğru karar sizinki olacaktır. Sağlıcakla kalın.

Çalışan bir anneyim.6 yaşında oğlum var, 1yaşından beri çalışıyorum. Babaannesi baktı. Çok zorlandığım günler oldu. Anne gitme demeler, peşimden ağlamalar vs. Ama yapacakta bir şey yok çalışmak zorundayız. Kendinizi suçlu hissetmeyin. Çoğu kadın çalışıyor, çalışıyoruz. Şuan 5 aylık hamileyim. Allah nasip ederse doğumdan sonra işe devam etmek istiyorum çünkü bu şekilde evlatlarıma daha faydalı olacağımı düşünüyorum. Ayrıca buradaki yorumlar çok kıymetli çoğunu dikkate aldım çünkü 2. çocuktan sonra çalışsam mı çalışmasam arasında gidip geliyorum bende:) yorumlara da bakarak çalışmaya devam etme konusunda doğru yolda olduğumu düşündüm.

Off olayi niye bu kadar dramatize ediyorsunuz, cok da toz pembe bakiyorsunuz, bu ekonomik kosullarda iki kucuk bebe ve çalışmayan es. Yani boyle bir soru sormaya bile ugrasmazdim inanin, cocuk hep 2 yas kalacak hali yok. 5 yaşındaki kizima keceli kalem aldim 300 tl. Devlet okulu. Azicik mantik ne olur. Sanki aylardir gormeyecekmissiniz gibi muamele. Bu kadar dram fazla degil mi ya. Cocugumla sinemaya gidiyorum 100 lira ogrenci. El kadar bebe bir izliyor iki sıkılıyor. Oyuncak istiyor 500 lira. Onu almam bunu yapmam demeyin. Bal gibi de yapmak zorunda kaliyoruz. Bir ayakkabi aldim, 2 aya kalmadan ayagi buyudu. Biraz gozunuzu acik tutun. Kalp kirdiysam da kusura bakmayin ama tek cocuk sizin degil tek anne de siz degilsiniz

Oğlunuz öyle diyince duygusal yıpranıyosunuz doğal olarak ama her annesi çalısan cocuk bu şekilde diyor bu sürecten geçiyor biraz buyudugunde zaten durumu anlayacak. Hem babasiyla kalması şans bakici yada insan arama derdiniz yok. Kaç senedir çalisiyosunuz? İsten cikarsaniz emeklilik icin prim gunlerinizi tamamlayin hem calis hem cocuk en azindan emeklilik haklarinizi kaybetmeyin.

Eşinizin iş bulma şansı hiç mi yok? Hani biraz zorlasa? Bu düzen acaba rahat mı geldi?

Ben 13senedir calisiyorum hamilelik dönemi haric. Cocuklarim 8,4 yasinda sabah ikisinide ben goturuyorum alirken babasi aliyor. Duzen böyle oturdu. Ikimizde calisiyoruz üstelik. Sizdeki durum daha guzel baba evdeymis. Cocuklarin arada böyle anne gitme anne beni sen al böyle seyler söylemesi normal bizdede oldu. Ama oturup anlattigin zaman anlayis gösteriyorlar. Büyük oglum bir ara sen niye calisiyorsun bosver babam para getirsin diyordu.

Fazla duygusal bakıyorsunuz. Önce babanın onlarla kalmasını normalleştirin ikiniz de, neden idare edemesin? Oğlumu anaokuluna başladığından beri babası götürüyor, oryantasyon dönemleri babasıyla geçti, karne almaya babası gidiyor, gezi olsa bazı veliler gidiyor, bazıları gidemiyor benim gibi. Bu ihmal edilmemiş bir çocukta psikolojiyi nasıl bozabilir ki?

valla linç yemeyeceksem çok katılıyorum. Çalışırken daha düzenliyim. Mutfak tezgahım yataklarım sürekli derli toplu, çamaşırlar yerli yerinde. Akşamları iş yaparken bir yandan kaçırdığım söyleşi ve dizileri izliyorum telefondan. Çamaşır, kurutma sürekli devir halinde arı gibi çalışıyor. Olur da resmi tatil filan olur 3-4 gün evde geçirmişsem ipi ucu kaçıyor. hani bir söz var ya 'her yer her yerde' Verimsiz. böyle miskinlik, bir pejmürdelik almış başını gidiyor. 'toparlan bırakma kendini' diyorum hemen alıyorum ipleri elime. uzun lafın kısası, 'çalışıyor da evi çocukları pis.. k içinde, neye yarar' demelerini istemem. İnsanlar eksik hissettikleri yerden vurmayı sever. yoksa herkesin temizliği önce kendine

Hayatın binbir türlü hali var. Tamam çocuklar çok önemli ama ekomomik güçte önemli. Ayrıca siz çocuklarınız için çalışıyorsunuz zaten.

Burada kast edilen şey annenin çalışması değil, bu durumda babanın da çalışmaması ve herkesin 7/24 çocuğun başında durması gerekirdi. Çocukların düzene, stabiliteye ve ilgiye ihtiyacı vardır. Çalışan ebeveynler bunları çocuklarına rahatlıkla sunabilir. Annenin çalışmasının çocuklarda olumlu etkileri olduğu binlerce çalışma olduğu gibi olumsuz etkisi olduğunu söyleyen bilimsel kaynaklar da çok kısıtlı. Tüm meseleyi anne üzerinden anlatan ve annelerin hayatlarını dondurup sadece anne olmaları gerektiğini belirten görüşler ise çok eskide kaldı ve hatalı olduğu kanıtlandı. Alanda kabul edilen şey ebeveynlerin çocukla az da olsa kaliteli vakit geçirmesinin iyi bir gelişim için gerektiğidir, bunu çalışan ebeveynler çalışmayanlara göre daha çok yapıyorlar. Çalışıp da çocuğu bir gün bir komşuya, bir gün evde tek, bir gün sokakta bırakırsan, çocuk ertesi gün nerede nasıl olacağını hiç bilemezse kötü olur ama bunu kim kime yapsa kötü olur. Çocuk her gün nereye gideceğini biliyorsa, bir stabilite varsa çocuğa zarar veren bir durum yoktur. Bakım verenler stabilse birden fazla bakım veren olabilir, temel bakım veren çalışsa da çalışmasa da genelde anne babadır. Bu konuda net konuşabilecek kişisel deneyime ve mesleki yetkinliğe sahip olduğumu düşünüyorum. Kadınları suçluluk ve sorumluluk dağının altında ezmeye gerek yok. .

İş bulamadı değil bulmak gibi gayreti yok konudan onu anlamıştım zaten. Bence bırakın işi eşiniz arasın bulsun çalışsın

Ben de anaokuluna hatta ilkokula giderken annem getirip götürsün isterdim. Herkesi genç genç anneleri getirir beni babaannem getirirdi. O zamanki aklımla neye üzülüyordum bilmiyorum ama üzülüyordum. Ama sonraki olanaklarımı düşününce iyi ki annem çalışmış dediğim çok oldu. Şu an doğum yaptım çalışmıyorum, oğlumu 1,5 yaş gibi haftanın 2-3 günü kreşe başlatmayı düşünüyorum

Bir şeyi anlamadım birinci sınıf için henüz vaktiniz var bunu niye şimdiden dert ettiniz? Erken yaşta bırakınca çocuk alışıyor ama şuan 4.5 yaşındaki çocuğunuzun hemen alışmasını beklemeyin. Belki pedagog yardımı bile alabilirsiniz ama kolay alışan örnekler erken yaşta iş hayatına başlamış anneler için geçerli.

Siz kendinizi bu şekilde rahatlatıyor olabilirsiniz ama ben yapamıyorum malesef, ekonomik yönden zor durumda olup mecbur olan annelere kimse bir şey diyemez Allah yardımcıları olsun fakat yaşamın ilk 3 yılında bir anne keyfi olarak çocuktan ayrılamaz bu hata kabul etmez, babada aynı konumda diyorsunuz baba aynı konumda güvenli bağlanmada ilk önce tek kişiyle bağlanma sağlanır sonrasında ikincil üçüncül ilişkiler başlar, şurada haklısınız ama bakım veren kişi illa anne olmasına gerek yok ama sabit değişmez güvenilir samimi ve sevgi dolu tek kişi olması lazım, bu konuda yetkin bir insanım ama meslekleri tartışmaya gerek yok, bu bir tartışma konusu değil ben sadece benimle aynı düşüncede olan içten içe bu düzende bir yanlışlık hisseden vicdanen rahat edemeyen anne adaylarına konuşuyorum, eğer imkanınız varsa ilk 3 yıl çocuklarınızla kalın imkanınız yoksa mümkün olduğunca tek kişiyle devam edin, bir anneanne bir babaanne bir baba bir bakıcı bir okul gibi çoklu bakım gördürmeyin, eğer siz çalışmak zorundaysanız sürekli bakım veren olarak siz ve anneanneniz olabilir, eğer babanın mesleği müsaitse sürekli olarak bakım görevini üstlenecekse siz ve baba olabilir, günlük birkaç saatlik bir bakım, bağlanma için yeterli olmaz

çok tşk ederim, inanın çok karasızım, yorumlarınıza çok ihtiyacım var. . push ; C

Ben sizi çok iyi anlıyorum inanın devlet memuruyum yeni annelik duygulariyla bende neler düsündüm hesap ettim ama sonra mantikli dusununce maddi imkanlar gunumuzde şart. Eskisi gibi degil ki bizim cocuklugumuz gibi. Alim gucune bakin okullar oyuncaklar kiyafetler hatta gıda bile lüks artık. Oğlan buyudugunde ayakkabi isteyecek telefon isteyecek Allah korusun saglikta bile para işliyo artik buyuyecek askerligi olacak evlenecek. Okul cagi cocuklarina bakiyorum zaten okuldalar günün cogunda siz evde olsanizda cocuk okulda olacak getirdi göturduye takilmayin servisle giden gelen binlerce cocuk var, cocuklarin istekleri degisir bazisida anne sen birakma bende servise bincem diyenler var mesela

bu konu malesef ki çok yanlış biliniyor, yaşamın ilk 3 yılında anne çocuk ilişkisi hata kaldırmaz..

Ne güzel babasi bakiyormus. Başkasının bakmasindansa babasının bakması süper birşey bence. Sürekli siz okula götürüp getirseniz biraz da babam alsın derlerdi emin olun. Çalışmıyorum, eşim izinliyse ve oglumu alırsa ondan mutlusu yok. Yani boşa üzmeyin kendinizi. Onlar için calisiyorsunuz

ben calisan anne degilim ama bu durum annem ben 6 yasinda iken calismaya basladi. Simdi 2 senesi kaldi emekli olup ayrilacak dinlenmek istiyor :) Iyi ki diyorum suan bakarsan bu zamana kadar psikolojim vs hic bi yan etkileri olmadi bence bosuna üzülüyorsunuz. Esiniz isi saglamlastirmadikca ne olursa olsun birakma. Tr'nin malum hayat sartlari kötü. Vallah benim annem iyi ki calisti gayet iyi anlasiriz bunla ilgili her hangi rahatsizligi duymadim büyüyünce hak verdim annemi siz cocugunuza bi koz verirseniz o bunu kullanir. Hayat sartlari güzellikle anlatin zamani gelince. Umarim esiniz is bulur eger ariyorsa

Uygun bir dille durumu anlatacaksınız. Tek emekli maaşıyla iki çocuk nasıl büyütülür?

Bunun gibi konuları forumlarda takip etmektense akademik makaleler ve bunun üzerine ebeveynlik kitapları okuyun, çünkü bazen bir anne çocuğunu küçük yaşta bıraktığı için suçluluk hisseder ve bununla başa çıkmakta zorlanır, bu duygudan kurtulmak için antitezler arar, aslında yaptığının doğru olduğunu ispatlayacak konuşmalar yazılar ve uzmanlar arar, bulduğunda ise rahatlar ve size de bu yönde fikirler verir. Bunu benden ya da başka bir anneden değil kendi kendinizi geliştirerek okuyarak sorarak izleyerek örnek çocuklara bakarak kıyaslayarak siz kendiniz öğrenmelisiniz.

çok tşk ederim. yorumlarınız benim için çok kıymetli

Herkese merhaba, Asgari ücret ile özel sektörde çalışıyorum. 4,5 ve 2,5 yaşında çocuklarım var. Eşim emekli olduktan sonra iş bulamadı, şu anda evde çocuklara o bakıyor. Ara sıra kv geliyor. O şekilde idare ediyoruz. Fakat çocuklarım her sabah ben çıkarken ağlıyorlar anne gitme diye, 4,5 yaşındaki oğlum, okula sen beni götürsen olmazmı, yada sen beni alsan olmazmı diyor. inanın her seferinde çok üzülüyorum. Birinci sınıfa başlayınca işten çıkmak istiyorum. çünkü eşim 2 çocuğa bakamaz, hemde çocuğumun yanında olmak istiyorum. maddi olarak belki yıpranacağız, fakat bu şekilde vicdanen kendimi çok kötü hissediyorum. Çalışan anneler, birinci sınıf süreceni nasıl atlatınız. Kaç günde çocuğunuz alıştı. Neler yaptınız. yorumlarınıza ihtiyacım var. Çok kararsız ve üzgünüm.

annem emekli 5 seneden fazla. İki kardeşiz kimseye muhtaç değil, babam da dahil. Bizden sebep işinden geri kalmış değil, üstelik eski zamanlarda kreş okul vs yoktu bu kadar. Akrabada komşuda babaannede büyüdük. bende çalışan anneyim ne hissettiğinizi çok iyi anlıyorum ama maddiyat zorluyorsa çalışın derim. İlerde istekleri ihtiyaçları artacak. Sizin kendi ihtiyaçlarınız olucak. Eşinizde pek parlak gelmedi iş konusunda, üzgünüm ama ben seçim şansı veremedim size. Ailecek evde olmak da artı masraf ayrıca, sürekli hizmet edecek, iş yapacaksınız, bi karşılığı da yok. Oğlunuzun dikkatini dağıtacak başka şeyler bulabilirsiniz. Güzel bir yaz okulu gibi.

Çalışan bir anne çocuğuyum ve çalışan bir anneyim. Çocuğum 3 aylık iken işe döndüm çocuğuma annem bakıyor ve ailem ile farklı şehirde olduğum için annem bizim yanımızda kalıyor dolayısı ile zaman zaman onunda memlekete gitmesi gerekiyor. Çocuğum da onunla gidiyor. Sizi vicdanen çok iyi anlıyorum benimde ikilemde gidip geldiğim çok oluyor işi bırakıp çocuğuma ben baksam diye ama bizde olay birazda yaşadığımız şehirde kimsemiz olmaması ve haftaiçi çocuğumdan ayrı kalmak ama şöyle birşey var okula başlayınca kendimize yine bir düzen kuracağız. Yaşadığımız ekonomik koşullar malesef bizi çalışmaya mecbur bırakıyor. Ayrıca boş vaktimizde çocuğumuz ile verimli vakit geçirebilirsek evde tüm gün olmasakta o süreç kapanır. Evet ekonomik kısmı bizi zorluyor çalışıyoruz fakat iş yerinde kendimize verdiğimiz vakitte çocuğumuzla bağımızı güçlendiriyor bir arada sağlıklı ve verimli vakit geçiriyoruz yeterki evde olduğunuz süreçte kendinizi ev işine vermeyin çocuklarla ilgilenin

aslında amacım prim tamamlamaktı ama, vicdanen çok kötü bir süreçten geçiyorum.

Bende çalısan anne çocuguyum annem kariyeri yüksek olan bi kadındı. Okulda hep basariliydim özguvenli bir cocuktum. Özbecerilerim ev hanimi annesi olan arkadaslarima göre yuksekti. Ortaokulda bile ayakkabisini baglayamayan arkadaslarim vardi. Annem evdeyken cok ilgiliydi sinema oyun beraber aktiviteler yapardik. Bu ilgiyle ilgili bir sey cok yakin arkadasim annesi ev hanimi fakat daha annesiyle karsilikli kahve icip konusamaz cunku oyle bir ortami yok. Annesi tum gun el isi yapip komsularla sohbet ederdi.

Siz annesisiniz, o babası. Şartlarınız böyle. Üzülmek yerine çocuğunuza da bunun gayet normal olduğunu açıklayın. Kızımı bazen babası okuldan alıyor, bazen ben. O arada diğerimiz evde yemek yapıyor oluyor. Bu düzende büyümesine rağmen geçen gün sordu "rolleri mi değiştiniz babamla?" Diye. Bizim evimizde yemek yapmak bir kişinin sorumluluğu değil diye oturup açıkladım. Okul gezisine katılan tek baba da benim eşimdi, o kadar anne varken ve ben evden kendi işimi yapıyorum izin vs durumum yok ama o gitti. Çünkü benim kafam 20 tane çocuğun gürültüsünü kaldırmaz sonrasında 1 ay yatardım muhtemelen. Sorumluluk bölüşmüşsünüz eşinizle. Normal olan da bu. Herkesin şartı bir değil.

Oğlum 16 aylıktan beri çalışıyorum. İlk başta anane dede bakti. Şimdi 1. Sınıf. Ödevleri yemekten sonra birlikte yapıyoruz. Uyuduktan sonra bazen sabah ortalık topluyorum. Gayet ozguvenli bir çocuk. Çatır çatır öğretmene cevap verip hakkını savunuyormuş. Hasta olacakken anne bırakma bende geleceğim gibi şeyler derdi.. halen der... İlk okulda annesi çalışan tüm arkadaşlarım çok çalışkandı. Markalı temiz, güzel güzel giyinirlerdi. Bizde paspal okula giderdik o çocuklara ozerir ama annemin çalışmasını istemezdik. İstemezdik çünkü ev işlerine katkıda bulunmak zorunda kalacaktik sizin derdimiz çocuk değil sanırım. Eşinizin evde durması.. o evde dururken çalışmak size dokunuyor... Yoksa çocuğunu bırakıp işe giden çok kadın var.

Ben de çalışan anne çocuğuydum. Bende travması olmuştu. vardiyalı çalışırdı onun için evde olduğu her vakit yatağında uyurdu sadece işe gideceği zaman hazırlanırlen yüzünü görürdük. Sonra da bu yaşam biçiminden dolayı ilerleyen yaşlarda kanser oldu. Baba da çocuklarla görev olarak ilgilenen biriyse hem ana hem baba eksikligi hissedilir. Ben özbakım nedir kadın olmak nedir çok ilerleyen yaşlarda öğrendim. Sosyal devletlerde bu yüzden çocuk maaşı bağlanır. Burdakiler de haline şükrededursun

Emekli maaşıyla nasıl olacak ki o iş. Tek kişi bile geçinilmez. başka gelirlere mi güveniyorsunuz?

Eşiniz ek iş bulsun emekli de olsa calissin siz birakin cocuklar daha inemli çok küçükmüş çocuklar.

Akademik kariyer yaptigi icin surekli okuyan/calisan bir annenin cocuguyum. Bizim kardesimle normalimiz buydu o yuzden hic kendimi eksik falan hissettigimi hatirlamiyorum. Zaten ozel okulda okuduk hep hemen herkesin annesi calisiyordu, oyle okula gelen anne falan olamazdi zaten kampusten iceri almazlar. Ama sizin durumunuzda esiniz asgari ucretli bir is bulursa sanirim durumunuzda bir degisiklik olmayacak maddi olarak, goze alabiliyorsunuz isi birakabilirsiniz. Cocuklarin okul donemi cok masrafli oluyor en ideali iki ebeveynin de calismasi aslinda, cocuk zaten gunun cogunu okulda ve kurslarda geciriyor.

Bence bu durumda duygusal davranmayın. Her ne olursa olsun ben bir kadının çalışması taraftarıyım. Hem çocuklarınızın hem de kendi geleceğiniz için işinizi bırakmayın. Ayrıca dünya halı her an her şey olabilir ayrılık gibi Allah korusun ölüm gibi eşinizin emekli maaşına yada bulduğu işe güvenmeyin

Esimle benim cok esnek saatli islerimiz var. Pandemi yuzunden zaten evden calistim. Simdi de deprem yuzunden evdeyim. Haftasonlarim, resmi tatillerim var. Esimin de oyle. Sabah krese ben goturuyorum. Eve geliyor, evdeyim. Surekli beraberiz. Bu donem 3 aksam kursa gidiyorum sadece. Babasi uyutuyor. Babasiyla da guzel zaman geciriyor ama yetmiyor ona. Benim uyuttugum gunler bana diyor ki anne sen kursa gitme baba gitsin. Ya da senin calismani istemiyorum diyor. 4 yasinda olacak yakinda. Benim psikiyatrim da cocuk psikologumuz da hep babayla daha cok vakit gecirsin diye oneride bulunuyor. Siz anlatin giderken diyor. Anlatiyorum, biliyor da ama hala beni istiyor. Yani diyecegim cocuklar anneye bir turlu doymuyor ama kontrollu ayrilik yasamalari sart bir noktadan sonra. Gittigim kurs bana cok iyi geliyor, nefes aldiriyor resmen. Ama cocugum diyor ki anne sen beni galiba artik sevmiyorsun, birakip gidiyorsun Calismak da size iyi geliyorsa birakmayin bence.

Imkan varsa arada bir ise gec giderek cocugunuzu okula birakin gonlu olsun. Bu sebeple is birakmak dogru gelmedi bana. Neticede cocuklara babalari bakiyor, gozunu arkada kalmaz, bir cok kisiden bu acidan daha sanslisiniz.

İyi de bu tür isteklerle başa çıkamayız ki. Ben öğretmenim kamuda, ev hanımı anneler aynı şekilde okula bırakıp alıp beslenme saatinde çocuklarına taze makarna pişirip getiriyorlar. Çocuğum eve gelince anlatıyor diye istifa mı edeyim. Ha kazandığıma değmiyor derseniz anlarım ama çocuğum üzülüyor diye işten çıkmak mantığıma sığmadı

Z zxshermine Ruhum

Pandemi basinda esim isten ayrildi evde kaldi ben çalıştım. Cicek gibi de bakti kizimiza. 2 yasindaydi o zaman kizim. Hic kasmayin. siz anneyseni, o da babasi. Baksin