Keske bende orada olabilseydim elimden geldiğince yardım etseydim, hic bisey yapamazsam yemek dagitip çocuklarla oynayıp bir anlık gulumsetebilseydim, enkaz altından çıkan minik patileri sahiplenebilseydim.. Çok üzgünüm çok, icim yanıyor. Her videoda ağlama krizlerine giriyorum. Ama bunuda unutacağız 99 depremi, van depremi gibi.. hatta bu yılın başında elazığ depremi olmuştu değil mi? Sonrasında kalbimizi acıtan onlarca şehit haberi.. hepsinin acısı geçti ama o günden bugüne ne yaptik hayatımızda önemli olan o bence.. Keske yarından itibaren tüm Turkiyedeki hasarlı binalar boşaltılsa, sağlam evler yapılsa güvenle otursak.. en azindan birde depremde ne yapmalıyız diye düşünmek zorunda kalmasak.. Cokmu zor sağlam bina yapmak?

Doğru.. mutfakta magnetle oynuyormuş.. Annesi 2 bacağının arasına almış sonra kaybolmuştur enkazda.. Kendisi bile minicik yerden çıktı yavrum.. : (

Zaman herşeyin ilacı hepimize iyi gelecek diye düşünüyorum tekrar bir felaket haberihepsine ayrı ayrı üzüldüm ağladım öekannarı cennet olsun inşallah insanlarımız ihmalden öldü sorumsuzlukdan öldü keşke böyle olmasaydı dünyada 2020 195 kişi deprem sevebi ile ölmüş 157 Türkiye de ama malesef hala evler dikiliyor eskilerini düzeltmeden. Olasınbi İstanbul depremini düşünemiyorum

Herkesin bir kıyameti var. Ölüm var. Bunun bilincinde olmak gerek. Hayata onun bilincinde kıymet vermek gerek. Kıyafetten önce yaşamaya insanlara faydalı olmaya öncelik vermek gerek. Hepimiz bir şekilde öleceğiz hepimizin hikayesi yarım kalacak. Bugün ne yaptım, kimi mutlu ettim, kime faydam dokundu, daha fazla ne yapabilirim diye düşünmeliyiz. Bir tebessüme sebep olabilirsek ne mutlu bize. Rabbim kardeşlerimizin ve bizim imtihanlarımızı kolaylaştırsın..

Ben de toparlanamıyorum. O insanların yüzleri gözümün önünden gitmiyor. Hepsinin kimbilir ne hayalleri vardı, kimisi nişanlı evlenecekti, her şeyleri yarım kaldı. Bu insanların aileleri hayatına nasıl devam edecek ben bile edemiyorum henüz Hele deprem ardından devlet büyüklerinin yaptıkları yorumlar... Halkın çıkan küçük çocukları mucize olarak, ölen 114 kişiyi mukadderat olarak görmesi.. O 114 kişinin mucizesi nerde o zaman hani? Zihniyet:Gelen Allahtan giden Allahtan işte bitti, tedbir yok, vergiler nereye gitti soran yok, bu İzmirde sokakta kalan 3-4bin kişiye devletin bakacak gücü yok mu da halktan para isteniyor soran yok. Çok fazla acı var bu ülkede. Artık yüreğim dayanmıyor. İnsan hayatının bu kadar ucuz olduğu başka bir yer yok, hep böyleydi ve böyle olacak korkarım. Hükümetler, belediyeler şu ülke tarihinde kaç kez değişti, hiçbir şey değişmedi. Tamam hadi kalkayım gideyim diyorsun buralardan, euro 10tl. Nereye gidiyorsun? E burda yaşayayım olduğu kadar tamam her şey çok pahalandı, alım gücü düştü, ne market alışverişi yapılabiliyor ne kıyafet. Araba almak bir memur için bile hayal artık. Yetmiş yıl kredi çekersin avrupalının bir maaşıyla aldığı araba için, yarısından fazlası da vergi. Her şeye tamam diyorsun da o bina üstüne yıkılıyor ölüyorsun işte. Öyle çaresiz umutsuz hissediyorum ki artık kendimi. Bu ülke benim psikolojimi bozdu

Siyasiler oturdukları yerden konuşuyor sadece yaptıkları hiçbir şey yok. Olan insanlara oluyor, insanlar çekiyor sıkıntıyı.

Bende kendime gelemedim. Sürekli cnn ya da ntv açık tvde. Ondan ona geçiyorum. Biz depremi istanbulda da hissettik şuan bende panik atak halimdeyim. Sürekli başım dönüyor sanki sürekli deprem oluyor hissindeyim. Gözüm avizede devamlı ve perişan haldeyim.

Erciş depremimi enkazda kalarak yaşadım 9 yıl önce. 1.5. ay önce göreve başlamıştım bilmediğim bir yerde yapayalnız. Oradaki hikayem öyle bitti. 17 ağustosu gördük 23 ekimi gördük şimdi bu. Yazık bir gram ilerleyememişiz... Önce hiç normale dönemeyecek gibi hissettim sonra iyi oldum sandım aslında içimde hep bir yerde yara... Haberleri hiç izlemedim eşim açmaz benim yanımda. Bugün kumandayı bulamadım haber açık kalmış. Ayda bebek kurtarılmış hadi bize öpücük at diyorlar birde yavruya. Gözümden akan yaşlarla tv nin fişini çektim.

olan maalesef garibana oluyor..

Hislerime tercümansınız.. inanın kaç gündür uyuyamıyorum. oğlumun yanından ayrılmak istemiyorum. yatağında yatıramıyorum biliyor musunuz? ya deprem olursa ya o ayrı yattığı için bişe gelirse başına diye. sürekli deprem olursa nereye sığınacağımızı hesap ediyorum. sinirlerim laçka oldu.. ev dayanıklı mı onu bilmiyorum mesela.. çatlaklar yok binada ama ya dayanıklı bir bina değilse? sonuçta eski bir yapı diyorum. neler neler inanın.. oğlum köfteyi yok sever ve dün ayda nın köfte ayran isteği beni bitirdi.. annesiz kalışını içimden atamıyorum.. kimse böyle acılar yasamasın temennim o.. girlolita Queen B. tek ayak

Amin amin amin. Biz bu travmaları malesef her beş yılda bir yaşıyoruz ama ders alıyormuyuz hayır. Tv kanalları enkazdan çıkarılanları haber yaptı primini kazand geçti bugun neyi konuşuyorlar amerikan seçimlerini ve insanlar bunu normal karşılıyor. Sanki izmirde insanlar kasım soğuğunda sokakta değilmiş gibi unutup devam ediyorlar. Sanki amerikanın seçimlerinin bize bi çıkarı var. Neden mütaahitleri sorgulamıyoruz neden medyanın sesi çıkmıyor neden neden neden. İnsanların durumu ise daha da vahim apartmanlarına çürük raporu verildiği halde yıkım kararı alamıyorlar ve ev dedikleri yerler mezarları oldu. İşin en ciddi tarafı ise çürük raporu olduğu halde ne belediye ne bakanlık bişey yapmamış. Bir taraf insanların acısından siyaset yapıyor bi taraf ölenleri geri getirecekmiş gibi ev vericem para vericem diyor. Ben artık hayretle izliyorum olanı biteni. Kahroluyorum. İstanbulda yaşanacak bi depremden sonra türkiyede depremzede olmayan insan kalmayacak. O zaman nasıl sarılacak bu yaralar? 17 apartmanın 5 tanesini daha hala bitiremediler tam anlamı ile istanbulda binlerden bahsediliyor bu apartmanlar içinde ölecek insanların hesabını kim verecek neden hala bir arpa boyu yol alamadık bilmiyorum. Aşırı doluyum bu konuda.

Ben nedense inciye çok etkilendim. Durup durup videoyu baştan izliyorum. Kardeşim kadarmış, evde tek. Ailesi kim bilir dışarıda nasıl öldü öldü dirildi. Elimi tutun demesi beni çok etkiledi. Fleur de lys Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Sizinle bire bir aynı durumdayım. Benzer şeyleri düşünüyorum. En son Sayra ve Çınar'ın vefat haberinden sonra ağır bir anksiyete krizi yaşadım. Neler düşünmedim ki... Ben 99 depremini yaşayan biriyim. Belki ondan bu kadar ağır yaşıyorum her şeyi diyordum.. Ama sorumluların kılını kıpırdatmaması bir de pişkin pişkin sıfır ev alaydınız demeleri acımı ve öfkemi daha da harlıyor.

Konu sahibi sizinle aynı duyguları paylaşıyorum, üstelik depreme Seferihisara çok yakın bir yerde yakalandık. O anları anlatmam mümkün değil, gerçek çaresizliği işte ozaman yaşadım. Binanın betonlarından gelen sesleri ve uğultuyu kafamdan atamıyorum, çocuklarımın üstüne kapanıp sadece bitmesini dua ettim fakat o saniyeler bitmiyordu. Hala kendimize gelemedik, en ufak seste irkiliyoruz sinirlerimiz çok gergin. Her giden veya kurtulan cana ağlıyorum, annem bile normal hayata dönmemi söylüyor ama o soğuk enkazın altında bulunan yüzlerce insan aklımdan, kalbimden çıkmıyor. Deprem ülkesiyiz ve devletin bu konuda daha çok önlem alması lazım, önüne gelen herkes müteahhit olmamalı, daha çok denetim ve sağlam binalar için daha çok yatırım şart.

Yalnız değilsiniz, ağlamaktan helak olanlardanım. Sanırım kötü olaylar üst üste sürekli geldiği için artık tahammülümüz azaldı. Kendimi cok yorgun ve umutsuz hissediyorum bazen. Sonrasında da o insanların yaşanmamışlıklarını düşünerek boşa geçirdiğim her dakikaya kahrediyorum. Bunu da atlatmaktan başka çaremiz yok. Allah hepimize sabır ve güç versin, en çok bu ve benzer durumlardaki kayıp verenlerin ailelerine

Hepimizin başı sağolsun Çıkarılan her bir cansız beden için canımdan can gitti. 21 yıl önce yaşanan depremden hiç ders alınmamış. Hiç fark yok, aynı kaos, aynı ihmalkarlık yüzünden aynı ölümler. Aynı deprem Japonya'da olsaydı bir kişinin bile burnu kanamazdı. Çok üzgünüm.

Üzülmeniz doğal. Ama bu acınızı olumlu işlere kanalize etmenizi öneririm. Politik olarak sesinizi çıkarabilir, toplumun bilinçlenmesi için çalışabilir, bireylere yardım edebilirsiniz. Bu acınızı hafifletir. Yoksa her şeye üzülen ama hiç bir şey yapmayan bir insan olursunuz. Toplumumuzun çoğu gibi. 2011 de gizem bera yüksel vardı hatırlar mısınız. Ayağında ayakkabı yok, babası da işsiz diye tüm Türkiye ona bot yolladı. Sonra unutuldular. Ve aylar sonra şofbenden zehirlenip öldüler. Çünkü kimse ne babaya iş vermiş, ne de çocuklara yardım etmişti. Bir anda gönderilen 500 tane botun ne faydası var ki. Böyle bir toplum olmamalıyız.

17 agustosu merkezinde yasadim Inanin bizler icin hic bir zaman gecmiyor gecmedi. 17 agustos oncesi ve sonrasi. Ama hayat akiyor. Yavas yavas. Once o yil bitiyor. Sonra bir bakmissin 5 10 yil gelmis gecmis Simdi herkes icin cok taze Ama yasamayanlar unutacak. Alisacak. Sonra orda evsiz kalanlar ev tutacak. Ise geri donecek. Terapi alacak. Okul sinav derken... Depremin acisi cok tuhaf. Senin acin olmasada hissediyorsun helede yasadigin yerdeyse iyi olduguna utaniyorsun. En kotusu ne olu ne diri bulunamayanlar. O aileler bile yarimda olsa hayata devam etmis. Benim canimi en cok onlar yakiyor. Hic yasamamis olmak. Bilmiyorum nasil olurdu. Deprem benim yumusak karnim. En gecmeyen yaram. Ama oyle boyle devam ediyor.

Allah bir daha yaşatmasın Öyle duydum haberlerde bacaklarının arasına almış annesi diye. Mutfakta buzdolabı bulaşık makinesinin arasında kalmış yvrm ya tertemiz masum.

Üzüntüden hasta oldum, vücudum elim ayağım kalkmıyor. Hiçbir şey yapmak istemiyorum. Ama hayat rutinim devam ediyor ne yazıkki. Yine yiyip içiyoruz, çocuklarım var, bırakamıyorum kendimi. Evladını yitirenler, annesiz kalan çocuklar.. Bunlar için her daim üzülürüm. Bu kez çok derinden yaralandım, Ayda beni çok etkiledi. Bir çocuk daha annesiz büyüyecek. Kaldıramıyorum düşündükçe. Bu ilk değil, son da olmayacak. Ama gönlüm çok yandı. İnsanlık da bu değil midir zaten? Başkasının acısını hissedebildiğin kadar insansın işte. O yüzden sizin gibiyiz işte hepimiz. Sıcak evimizde, rahatımızdan utanarak yaşıyoruz. Bir gün bizim de başımıza gelir mi diye kaygılı, afetzedelere kahrolarak yaşıyoruz işte.

Agliyorum. Gozyaslarimi tutamiyorum. Dua etmekten baska elimden birsey gelmiyor. Yarim kalan hayatlara yuregim dayanmiyor. Cok uzuluyorum. Orada olsam yaralarini saramam ama evimi acardim, bir sicak yemek, bir sicak yatak...

Haberleri gördükçe çıkarılan bebekleri gördükçe kahroldum ağlamaktan helak oldum Özellikle Ayda bebeğin anne diyerek etrafa bakışı mahvetti beni ağlamaktan gözlerim acıyo artık Rabbim yardım etsin ordaki ailelere Evladıma sarılıp sarılıp ağladım psikolojim altüst

Ne kadar üzüldüm ben şimdi. Yanınızda yörenizde ana baba kimse yok gerçi iyukide yoklarmis ama sizden haber alamadikca kafayı yemişlerdir. ne zaman cikarildiniz ne hissettiniz aileniz ne durumdaydi

4 saat kaldım ilk o an telefonum çektiği için ben haber verdim babama. Ertesi gün gelebildiler yanıma. Onlar Eskişehirdeydi. Otobüsün tvsinde bana benzeyen birinin kurtarıldığını görüp yol boyunca teselli olmuşlar. Çok şey hissettim de inanın bunun tarifi yok. Allahım beterinden korusun hepimizi.

Hiçbir acı birbiriyle kıyaslanmaz ama deprem bambaşkaymış. En kötüsü de enkaz altında umutsuzca beklediklerini ve yavaş yavaş öldüklerini düşünmek. 21. yüzyılda hala doğa karşısında bu kadar aciz oluşumuz! Enkazı elleriyle tırnaklarıyla kazımak zorunda kalan ve yetişemeyen gönüllüler. Depremden saatler sonra bile yakınlarının konuştuğu ama en sonunda cansız bedenine ulaşılan insanlar. Çok yazık. L

Ben hunharca sosyal medyada haber yapılmalarını, fotoğraflarının paylaşılmasını doğru bulmuyorum. İnsanlar zaten şokta. Herşeyin suyunu çıkartıyolar, yardımları ihtiyaç sahipleri değil ihtiyacı olmayanlar alıyormuş, fırsatçılar bir taraftan, bu insanları anlamak zor. İnsanın sinirlerini yıpratıyorlar. Kimisi para kazanıcam diye haber kaygısı derdinde, kimisi yağmacı, kimisi de insanların acısıyla duygu sömürüsünde, kimisi İzmirlilere nefret kusuyor, zor bir süreçten geçiyoruz.

Biraz para verip sıfır ev alsalardı diyenler kadar duyarsız ve duygusuz olmak lazım sanırım

Beni en cok aglamamasi uzdu. Simdi aglayamazsa hic aglayamacak hep bas edicek hep yarim kalicak hep guclu olmak zorunda. Unutulmayacak deniliyor ya unutuluyor. O egitim masraf sozleri bile tutulmuyor. Aglamaliydi icini dokmeliydi. Tane tane konusuyor. Bir yerde okudum magnetler varmis oynuyormus. Acaba dogrumu Annesinin bacagina sarilmis dediler o dogrumuki

Deprem o kadar farklı ve kötü his ki ELAZIĞ depremini yaşadım. O an yanındakileri düşünmekten hayat üçgeni şu bu aklına gelmiyor. Ya sevdiklerim ölürse gözümün önünde ben ne yaparım diye düşünüyorsun... Tek çözüm başta sağlam ev tercih etmek.11 ay oldu ve henüz o korkuyu atamadım. 2 çocuğum var. Ayrı odada yatıramıyorum onları...

Alya beni bitirdi. Köfte ayran istedi ama bir daha annesi ona köfte ayran yapamayacak. Köfte ye ağlanır mı çok ağladım. Niye yaaa, niye. Allahtan geleni asla sorgulamıyorum ama 2 ayaklı şerefsiz, merhametsiz, vicdansız, para için o binaları çürük yapanlara, çürük raporu olduğu halde onları o evlere mahkum edenlere yanlış olan her şeye lanet ediyorum. Oy kurban olurum alya bebek.

Zarife... 107 saat dayanmış diyorlar... içim yanıyor balbazaar wingardium

ayni durumdayim günlerdir kendime gelemedim. icimden hicbir sey yapmak gelmiyor. pazartesi dogum günümdü ama kutlamayin dedim herkese. ve dogum günümde viyanada terör saldirisi oldu. her sey o Kadar korkunc ki - dünya nereye gidiyor böyle.. hic iyi günler beklemiyor bizi - gidisat onu gösteriyor. depremi izledim her gün tv yi acip insallah sag biri cikar diye dua ettim cok üzgünüm cok

Crush sendromu diyorlar.. Helim sari da vefat etmis onun butun beton uzerindeydi sanki

Aynen öyle. Bazı insanların empati yeteneği fazla gelişmiştir. Ben öyle değildim. Ama anne olduktan sonra yürek yangını başladı bende. Kendime gelemiyorum kocaman bi yara var kalbimde habire hırpalanıyor kanatılıyor.

Ölmek mi zor yaşamak mı kim bilir

Öyle iyi anlıyorum ki sizi. Azıcık bir şeye gülsem suçluluk hissediyorum sanki. Üstelik ben 1998 ve 1999 depremlerini yasamistim ve çocuktum o zamanlar. Hiç unutamıyorum o günleri. Şimdi izlerken açılan onca yaraları görmek canımı yakıyor. Yediğim yemek, üşüyorum diye üstüme cektigim örtü bile suçlu hissettiriyor. Ama hayat böyle bir şey. Bir yerde canlar yanarken sen ya dua edebiliyorsun ya da elinden gelirse bir parça yardım. Siz iyi birisiniz... Vicdanını satanları gördük biz sosyal medyada. Böyle olmadığınız için daha huzurlu olursunuz umarım

Son anda refleksle ayda'yı o boşluğa itti belki de fidan gezgin. Ölürken bile aklında ayda vardı. Ayda ve elif inanın bu yıl içerisinde (bu boktan 2020 içerisinde) beni en mutlu eden insanlar. Ama bir yanım öyle buruk ki. Fidan gezgin gitti. Umut perinçek gitti. Her "elif bizim umudumuz oldu, elif türkiyeye umut oldu" cümlesinde benim içim titredi. Elifin umut abisi yok artık. Birilerinin cebine daha fazla para kalsın diye. Sadece ayda ve elifle ilgili haber yapan kanallara da lanet olsun yanan ocaklardan bahsetmiyorlar nedense.

Nasıl yani enkaz altında annesinin bacakları arasindamiymis anne nerden çıkarılmış peki.

Keşke buna bakanlar ne demek istediğiniin yarısını bakın hepsini değil yarısını anlasa. Ama yok bana dokunmayan yılan bin yaşasın.

Çünkü vicdan sahibisiniz. İyi ki böylesiniz. Normalde haber izletmem. Çocuklarımı <6 ve 8 yaş) yanıma alıp Ayda ile ilgili videoları izlettim. Bu acıyı kısmen de olsa yasasınlar görsünler istedim. Saklamadan ağladım izlerken. Annelerinin tanımadığı Bi yavruya agladıgını görsünler istedim. Hayat sadece güzelliklerden ibaret değil. Felaketler yaralanma sabır ölüm. Belki bizlerin de basına gelecek. Belki gelmeyecek ama baskaları için endise etmek, üzülmek, sevinmek, empati kurabilmek hepsi bizi insan eden değerler.

aynı durumdayım. kendime gelemedim. iyiyim demeye utanıyorum. çok canım sıkkın.

Çok zor evet, ben kendimce ölüm gerçeğini her haliyle kabullenerek aşmaya çalışıyorum. Evet ölüm var. Bu insanların vakti o zamana kadarmış. Bakkala gitmesi gerekiyormuş ki vakti dolduğu için son durağında bulunmalıymış. Yani böyle anlatınca saçma olabilir ama içselleştirince öyle değil. E Esila09

Inanin aynisiyim.. kaç posta ağladım bilmiyorum. Ayda bebege aglayarak basladim güne, sonra dusundum 99 depreminde kac tane oyle bebek bekledi bekledi de susuzluktan melek oldu diye düşündüm onlara da ağladım, binlerce kayip ölüsü bile bulunamamiş insanlara da ağladım.. sakin araştırmayın cok kötü oluyorsunuz. insan olmak cok zor.. devam edebilmek cok zor. Hatta bugun işte arkadas sohbet etmeye çalıştı 3 cümleyi zor kurdum dişlerimi sıka sıka. Sonra tersimden kalktigimi düşündü herhalde gitti.. bilmiyorum ben 4 gündür nasilsin diyen hic kimseye iyiyim diyemedim..

cok zor cok. Rabbım sabır versin

Üzgünüm. İçim paramparça. İzmir depreminde yaşanan acıları, yarım kalan hayatları, eksik kalan aileleri ben aşamıyorum. İyi hissedemiyorum. Pırıl pırıl gençler. Ufacık yavrular. Düşünmek istemiyorum ama başaramıyorum. Keyif almak amacıyla yaptığım günlük sıradan şeyler bile, bir kahve içmek bile zul geliyor bana. İnanın duş almak bile gelmiyor içimden. O hevesle aldığım kıyafetlerin hiçbirine gitmiyor elim, bulduğumu zorla geçiriyorum sırtıma. İşe gitmek zorunda olmaya dahi isyan edesim var. Pazartesi sabah başımda dikilen vatandaşlara "derdin bu mu gerizekalı insanlar ölüyor şu an" dememek için kendimi öyle zor tuttum ki... Böyle bir felaketten sonra o insanlar hayatına nasıl devam edecek allahım nasıl... Okulundan izin alıp eve gelen ve ölen gençler, arkadaşına kahve içmeye gidip depreme yakalanan genç kadın, markette ölen insanlar, dişçide ölen insanlar... Günlük en basit, en sıradan hareketlerimiz. Anlık seçimlerimiz. Acaba salon yerine mutfakta oturuyor olsa kurtulacaklar mıydı. Ya da merdivene koşmasa küçükyumuk ailesi. Helim amca marketten ne alacaktı acaba. Durmuyor düşüncelerim. Biliyorum normal değil. Duyarsız bir insan olmak istemezdim asla, cadılar bayramı partisine katılmaktan bahsetmiyorum ama ben bu kadar güçsüz hissetmekten yoruldum. Beynim canımı yakıyor.

Aynen, dünyanın en güzel yerinden köfte gelsede, annesinin yaptığı gibi lezzetli gelmeyecek, bu hakkı o minicik kızdan alanlar, hepsi cehennemede cayır cayır yansın.

İnsanlar, hayvanlar... Çok üzgünüm çok...

Bişeyler yerken bile yutkunuyorum içim sızlıyor. kackaloribu

Köfte ve ayran istiyor bir bebek ama annesi ona bir daha köfte yapamayacak ve bu öyle ağır ki sabahtan beri buna ağlıyorum sadece buna kızlarıma bakıp içimden hep ağlamak geldi. Bu yaşananlar çok ağır. Annesiz kalan yavruların hesabını bu ağır yükün ağırlığını kim alacak kim verecek. Biz bir süre sonra normal hayatımıza devam edeceğiz ya onlar. Kızlarım doğduğundan beri bana bir şey olursa kızlarıma kim bakar dedim hep hep hep bu depremle bir kez daha dedim kş bana birşey olsa meleklerime ne olur? Ölüme ne kadar yakınız aslında ve ne kadar uzakmış gibi yaşıyoruz. Kırıyoruz kızıyoruz yoruluyor yoruyoruz gerek var mı acaba? İşte bakalım gidiyor insanlar hayatlar bir bir. Hiii birde işi magazine dökenler var. Acıya saygı duymadan acılı insanlara soru soyuyorlar ne yaşadınız? Ne hissettiniz? Sonra boy boy küçük bebeklerin yıllar sonra isterlerse bulabilecekleri fotoğraflar yayınlanıyor. Kimsenin hayatını düşünen yok. Ölen öldüğü ile kalıyor kalan acıları ile. Çok ağır ben aklıma o bebeğin annesini çağrışını nasıl unuturum bilmem.

4 gundur nefes almaktan, yiyip icmekten, uyumaktan, sicak evde oturmaktan utaniyorum. Yazdiklariniz icimi dökmusum gibi geldi. Bebeklerin kurtarilma ani, o an hissettigim karisik duygular. Birinin annesiz, birinin abisiz, kimbilir kimlerin evlatsiz, anasiz babasiz, teyzesiz kaldigi günlerde ben devam edemiyorum. Katiller aramizda ve bu deprem son olacak mi, o katiller kimbilir daha nice ocaklar söndürecek diye dusunmekten kafayi yeme noktasina geldigimi dusunuyorum. Rabbim hepimizin imtihanini kolay kılsın, cok zor zamanlar hepimiz icin...

Geçen bi tanıdık aracılığı ile sosyal medyada olmayan enkazla ilgili bir görüntü ulaştı elime. Durum görünenden çok daha vahim. Videoyu izlediğimden beri yaşama amacımı sorguluyorum. Ne yaptık ne sığdırabildik şu hayatımıza diye. Hayat bir anlık malesef bende sizinle aynı durumdayım. Çok zor bi travma. İzmirde değilim ama buradan o acıyı hissedebiliyorum

Ben de aynı durumdayım. Evde sürekli arkamı dönüp gözyaşlarımı siliyorum. Daha müzik duymadım, arabada açmadım, evde zaten yok. Yapamıyorum, sahip olduklarımdan ya da şansımdan utanıyorum. Olmuyor...

Ben de kaç gündür sürekli bunu düşünüyorum. O insanların o an ne hissettiğini düşünüyorum sürekli. Enkaz altında Çocukların nasıl korktuğunu, annelerinin kendinden çok yanında ya da ötesinde olup göremediği yavruları için nasıl çaresizce çırpındığını.. kendimi bir an düşününce bile nefesim kesiliyor. Ne kadar büyük bir acı. Geride kalanların belki türlü pişmanlıkları. Oraya gitmeseydim. Şurda durmasaydı düşünceleri... Çok üzgünüm çok.

Haberde bu Tüm dünyada 2020 yılında depremlerde toplam 198 kişi hayatını kaybetti. Bu can kayıplarının 160'ı Türkiye'de yaşandı. Şu ana kadar 110 canın yitirildiği İzmir depremi 2020 yılında açık ara en ölümcül deprem olarak kayıtlara geçti

Bende artık bitti bugün son dedim ama duramadim yerimde attım kendimi sokaklara. iyiki yıkılmadı

Meclise sunulan 10 larca deprem onergelerinin hepsi ama hepsi reddedilmiş. Reddedenler o koltuklarda olduğu sürece, millet onların şaksakçılığını yaptığ, ı, gözü kör olduğu sürece daha çoook canlar yanacak. Amaaaan yeterki birileri çarpık yapılanmayla, çaldıkları demir çimento paralarıyla gününü gün edipkeselerini doldursunlar. Nasılsa arkalar sağlam. Kıçı kırık 50 100 canın, ana kuzusunun, yetim kalan cocukların lafı bile olmaz. Sebep olan kim varsa allah belasını versin.

Garip sadece türkiye de depremden ölen sayısı çok 2020 yılı 190 kişi dünyada depremden olmuş 160 kişi turkiyede diye ıstatistik gördüm daha bugun

Hikayeler öyle keşkelerle dolu ki. Birçok kurbanla uzaktan da olsa ortak tanıdıklar var. O geride kalan aile fertleriyle bir saniye dahi empati yaptığımda yaşadığım hüznü anlatamam. Anlatıp kimseyi üzmek de istemiyorum. Kimse böyle bir acıyla sınanmasın.

Aynı durumdayız.. O Küçükyumuk ailesinin aile fotoğrafı beni bitirdi, o minicik yavrunun fotoğrafları... Gencecik hayatlar, o fotoğraflarındaki gülüşleri, eşyaları... O kurtarılan evcil hayvanlar.. Hele bi tane muhabbet kuşu vardı, hala unutamıyorum.. Dua ediyorum "bir daha olmasın bir daha yaşamayalım bunları beterinden koru Allah'ım" diye ama ilk defa yaptığım bi duaya inanamıyorum...

Nerden tutsan elinde kalıyor, insan hayatının hiçbir önemi yok güzel ülkemde. Şans eseri yaşıyoruz

Ahh ciğerimiz yanıyor.. İzmirliyim.. Depremde artık bitti deyip ölmeyi bekledim şükür sağlamım... Akrabalarımızdan evi ağır hasarlı olanlar var giremiyor çok insan dışarıda Allah yardımcıları olsun ve sürekli artçılar yüreğimiz ağzımızda.. Enkazdaki giden canlar birçok çocuk gitti çok üzgünüm hala gidiyorlar :/ Kendimden utanıyorum insanlık adına.. Avrupada 45 bin müteahhit var türkiyede 485 bin... Üç kuruş parası olan daha da parasına para katmak için ev yapıyorum diye tabut yapıp satıyor ve bunlar denetimden geçiyor. Market için kolon kesiliyor.. İnsanlar can çekişerek öldükten sonra işlem başlatılıyor. Olan deprem 6.6 şiddetinde 15 saniye deniyor.. 7 üstü ve en az 40 saniye.. Niye herşey yanlış anlam veremiyorum ne ara insanlığı kaybettik.. Vera, lena, feda, umut, diren, ateş, seda ve diğer vefatlarımız öncekiler ve sonrakiler ben sen hepimiz.. Bu ülkede ecelimizle bile ölemeyeceğiz.. Allah yardımcımız olsun.

99da kepcenin parcaladigi insanlar.. su verilen insanlar.. bicagim catalim diye enkazin tepesine atlayanlar guvenlik seridinin bile olmamasi binada oturanlarin enkaz tepesinde olmasi Benim baskan yardimcisi tanidigima 3. Gun kepce gitmisti. Catal bicak diye durdurmuslar. 3 tane kus cikmis. Baba koridorda aniden gitmis. Enkazdakiler duymus ses alamamis. Cocuk sicak cikmisti. 4. Gun aksam. O enkazin halini hic unutamam 10. Yil tek basima gitmis artik hayatin devam ettigine ikna olmak istemistim. Oldumu hayir. Hala gozumde o bina var ve enkaz. Bosluk yerlesmiyor.