Prensip olarak insan sevmiyorum ben de Ayda yılda bi buluşup sohbet ettiğim bir iki arkadaşım var. Insanlardan güler yüzümü hiç esirgemem, ama hiçbiriyle de samimi olmam. Allah vermesin cenaze- hastalık neyim yoksa öğretmen arkadaşlarımla gidip gelmem buluşmam. Üniversite arkadaşlarıyla koptuk. Lise arkadaşlarımdan bir ikisi yetiyor, komşularımla ilişkim apartmanda karşılaşınca ayaküstü iki dakikalık sohbetten ibaret. Teyze dayı falan da anca bayramdan bayrama görürüm, gördüm mü de dediğim gibi güler yüzlüyümdür de. Insanlarla samimi olmayı sevmiyorum. Insanlar niyeyse azıcık samimi olsan hayatına müdahale hakkı görüyor. Arkamdan konuşsalar da ben duymuyorum. Laf taşıyan yok dedikodu eden yok. Ohhh mis Insanlarla mesafeli olunca yüz göz olmuyorsun, sen de onlar hakkında kötü düşünmüyorsun çünkü tanımıyorsun. Tanıdıkça bazı insanların ne kadar alçalabildiklerine de şahit oluyorsun çünkü. En iyisini yapıyorsunuz, takdir ettim

Herkes aynı şeylerden zevk almak, hayatını aynı ritimde yaşamak zorunda değil. İş hayatınızdaki sosyal iletişimin altından kalktığınıza göre anormal değilsiniz elbette. Rahat olun

Her insan Yaratılış Gereği farklıdır. Bence sende anormallik yok insanlarla içli dışlı Olmayı seven biri değilsin demek ki bu da senin tercihin.

Bence boş boş sırf hikaye atmak için şuraya gittim bunu yaptım demek için yaşayan insanlardan daha iyi böyle olmanız, en azından dolu dolusunuz. . push ; AmberRose Blow a kiss, fire a gun tek ayak

Nasıl mutlu hissediyorsaniz sizin için iyisi odur. Bizim insanımız herkesi belli kalıplara sokmaya bayılır. Kendisini ilgilendirmeyen ne varsa bir yorum yapar mutlaka. Takmayiniz. Laf arasında ben de öyleyim ve de evliyim minik bir oğlum var. En büyük arkadaşım o her gün o park senin bu park senin gezeriz. Çalışıyorum normalde ama izindeyim şimdi. Etrafımda çok insan olmasını sevmiyorum. İnsan beklenti demek. Az insan çok huzur bence.

nasıl mutluysanız öyle olun tabi merak ettim 27 yaşındasınız erkek arkadaşınız oldu mu hiç veya var mı onunla ilişkiniz nasıl? bide diyelim evinize sizin yaşlarında kızı olan birileri de geldi onları falan da mı bırakıp odanıza gidiyorsunuz?

Anneniz ve abiniz ile birlikte ayni evde yasiyorsaniz o kadar da yalniz değilsinizdir

Hah fobi demek aklima gelmediydi benden cok yasayin emi Siz mutluysaniz kayginiz vs yoksa kimsenin uzerine vazife degil bosverin o zaman konusup dursunlar

Ben varım. bende sevmem dedikodu daha doğrusu beni kendimden başkaları ilgilendirmiyor. çok insan bende sevmem. ama gezerim çok ben. evde durmam pek. hep aynı insanlarla görüşmem farklı insanlarla takılırım ve kimseyle çok mıç mıç olmam böylece gerektiği kadar. AmberRose Blow a kiss, fire a gun tek ayak

Abimde boyle evden odasından hic cikmaz bide bilgisayar muhendisi isi de bilgisayarla oyle saatlerce ugrasir. Biraz anormal geliyo ama o mutlu asosyal mi degil kafa yapisi insanlarla cikabilecek durumda. Ama bu yaşa bidaha gelemeyiz disarda gezip gorulecek cok guzel yerler var kıymetini bilmek lazim

sizin bu durumdan rahatsız olmuyor olmanız aslında normal olduğu anlamına gelmez. asosyal olabilirsiniz, sosyal fobiniz olabilir. bunlar da bi çeşit hastalıktır.

Sizin karariniz bunlar Ama asosyallik durumu bence hastalik. Sosyal fobi durumuna geldiyse tabii

Ben dışarı çıkmayı severim. Ama evde sizin gibi takılmaya da bayılırım. K Kahvekokulukadin Kahvekokulukadin tek ayak

Ya kendi gözümle gördüm, bi yere gidiyor mesela 60 tane fotograf cekiyor degisik kiyafetlerle ama o sehirde sadece 2 gün kaliyor, ama instagrama 12 gün boyunca her gün resim atiyor hala ordaymis gibi böyle seyler bana inanilmaz bos geliyor, adam bi cay iciyor kafede, onu bile hikayesine atiyor, altina da bos veya atarli giderli sözler yaziyor

yabancılar introvert kişilik diyorlar sizin gibilere. bende öyleyimdir aynı sorularla karşılaştığım oluyor. benim arkadaşlarım var ama mesela toplumca "normal" bir insan haftada 2-3 kere arkadaşları, sevgilisi vs ile buluşursa bu benim için ayda 1 falanLise ve ilk üniversite yıllarımda böyle değildim. hatta lisede hergün çıktığım, bir gün içinde başka gruplarla buluştuğum olurdu. sonra ne olduysa bu kadar sosyallik sıkıcı gelmeye başladı. insanlar konuşurken, gece dışarda bir mekanda herkes eğlenirken falan ben ne işim var benim burada?bitsede eve gitsem modundaydım. şimdi çoğu zaman kendi kendime yetiyorumevde hobilerim var benimde, mmorpgden arkadaş edindim birde onlarla muhabbet bile yetiyor. ingilizcem iyi olduğu için değişik milletden arkadaşlar edindim muhabbetler sıkıcı olmuyorailem falan kabullenemedi ilk başta ama onlarda pes etti artık arada hala söyleniyorlar

bende kalabalığa adapte olamıyorum çok laf yetiştiremiyorum. kafam şişiyor yoruluyorum.

Hayir canim, o zaman kaliyorum, konusuyorum hos sohbet oluyor, muhabetten sıkıldığım zaman kaciyorum, mesela dedikodu filan basladiginda veya ne bileyim kadin programlar konusuldugunda. Iliskilerime gelirsek; bir evlilik gecirdim, ayrilali 3 sene oluyor

Merhabalar, yasadigim olumsuzluklardan ve yedigim kaziklardan sonra ergenlik döneminden beri azar azar arkadas cevremi kücülttüm, su an hic kimse yok. Arkadas diyebilecegim hic kimse yok. Bu beni rahatsiz ediyor mu? Hayir. Annem var, abim var , telefonda konustugum dertlestigim bi kac kisi var. Ama disari ciktigim felan yok, yani cok nadir gezmeye giderim, telefonum zaten asla calmaz, ailem haric kimse mesaj atmaz Genelde internet üzeri alisveris yapiyorum, ciktigimda bile kalabaliktan öyle sıkılıyorum ki, islerimi halledip eve kosuyorum, max 3 saat kaliyorum genelde disarda. Yani birisiyle kahve ictigim yok, yemek yedigim yok, insanlar dedigi ot gibi yasiyorum tabiri caizse. Ama dedigim gibi beni rahatsiz eden bi durum yok. Zaten evde olmayi, kendimle ilglenmeyi seven bir insanim. Gel gelelim ki cevremdeki insanlarin söylediklerine: -hep evde, hep evde kafayi yemiyormusun? -hep evdesin canin sıkılmıyor mu? -neden hic disari cikmiyorsun? -sen hic disari cikmiyorsun degil mi? Ben olsam kafayi yerdim -basil sıkıntıdan catlamiyorsun? -hic görüstügün kimse yok dimi? Vs vs Hepsine ayni seyi söylüyorum hayir canim sıkılmıyor, evde olmaktan büyük keyif aliyorum, hobilerim de zaten evde yapilan seyler, baskalariyla gezip tozmaya ihtiyac duymuyorum" Ama yine soruyorlar yine söylüyorlar, yani cok asiri anormalmisim gibi, hayretler icinde kaliyorlar resmen ya Ben de yavas yavas acaba haklilar mi? Ben anormalmiyim da fark etmiyor muyum acaba? diye kendime soruyorum Calisan insanim, aksamüstü evde oluyorum, evde oldugum zamanlar öyle kiymetli geliyor ki anlatamam, dinleniyorum kendime geliyorum, kendime bakiyorum, örgü yapiyorum, kitap okuyorum, film izliyorum, yazarlarin bilim adamlarinin söylesilerini dinlemeye bayiliyorum, zaman yetmiyor bazen, ne cabuk aksam oldu diyorum, istedigim seyleri yapamiyorum bile Genel olarakta insanlarla iletisim kurmayi seven insan degilim, dis görünüs olarak asla öyle görümüyorum, full gülerim, kahkaha atarim ve cok neseli biriyimdir ama uzun sohbetler beni bayiyor veya birinin derdini dinlemek bana cok güc geliyor, misafir geldiginde de gerektigi kadar konusurum, hal hatir sorarim sonra biraz yanlarinda oturur odama cekilirim, insanlarin hayatlari da beni hic ilgilendirmiyor, dedikodu su yasima kadar hic ilgimi cekmemistir, dedikodu yapmak isteyenlere tepki verdigim de cok saskin oluyorlar, yani nasil dedikodu sevmezsin, dedikodu sevilmez mi diye... Off sistim ama cidden insanlarin bana o sekil bakmasi artik beni düsündürmeye basladi Yok mu böyle benim gibisi? Tek ben miyim böyle olan? Yazim hatalari icin özür dilerim, telefondan yaziyorum Herkese hayirli günler, okudugunuz icin tesekkür ederim C captain price erkek

Ben de aynı sizin anlattığınız gibiyim. Üniversiteden toplamda 4 tane görüştüğüm arkadaşım var. 2 tanesiyle ayda yılda bir konuşurz. diğer 2 siyle de haftada 1 telrfonla konuşuruz. Hepsi uzak şehirlerde. Bulunduğum şehirde ise hiç görüştüğüm arkadaşım yok. Kuzenlerim var aslında ama onlarlada zoraki durumlar olmdıkça görüşmüyorum. Yalnız olmaktan zevk alıyorum. Film izlemeyi ya da bişeyler okumayı çok seviyorum. Sizin gibi bana da zaman bazen az geliyor. Bütün bunların yanında arkadaşlarıma baktığımda bazen onlara imreniyorum. Bir sürü arkadaşları var. Telfonları hiç susmuyor. sürekli onları merak eden üzüntüleriylr neşeleriyle ilgilenen insanlar var. Doğum günlerinde telefonlarına ulaşamam mesela hrp meşgul çalar. okdar insandan bana sıra gelmez =) Ben yalnız olmaztan zevk alıyorum evet ama görüşütüğüm dertleştiğim insanlarında olmasını çok isterdim. Brnimki sizinkinden biraz farklı bi durum sanırım. Ben insanların yanında rahat edemediğim için yalnız olmayı seviyorum.

aynen öyle, bu kilo konusunda da böyle... zayif olursun "ay bi deri bi kemik kalmissin, böyle cok cirkinsin, kilo al bence", kilolu olursun "ay popon cok büyümüs, bence kilo vermelisin"... ya senin fikrini kimse sormuyor ki zaten, isteyen zayif olur isteyen kilolu, bide kendince fikrinin cok önemli oldugunu zannedenler var ya. ooff onlara cok ayar oluyorum, cevap dahi vermiyorum böylelerine. ve dedigin gibi... yapmacik insanlara asla tahammül edemiyorum, zaten uzaktan belli oluyor bide gelip beni anlamayacak kadar enayi zannediyor ya... oofff... böyle insanlarla bi adim dahi gitmiyorum ama sonra da tepki aliyorum, böyle yaparsan yalniz kalirsin diye... ama böyle olucagina yalniz kalayim daha iyi degil mi?

Belki ilerde degisir. Size sorulan sorulara soruyla cevap verin "Siz hergün disarda gezmekten sikilmadiniz mi" "Ayyy hep disarsi disarsi itis kakis bikmadiniz mi" vs

Zaten farkındalığı artmış insanlar bir süre sonra yalnızlaşıyor. Ya da herkesin her huyuna rağmen sırf yalnızlığı sevmediği için görüşenler var, onları da yadırgamıyorum. Aslında bu ikinci olan daha doğru çünkü kimse dört dörtlük değildir. Kötü taraflarını tolere edebildiğin birileri olmalı etrafında, yani kötünün iyisi. Ama bunu ben de yapamıyorum. Ciddi tahammülsüzlüğüm var insanlara.

Aynen, az insan çok huzur. J janemarple

yok hayir, fobi felan yok, yabanci insanlarla gayet rahat bir sekilde iletisim kurabiliyorum, sakalasiyorum felan, ya da bana da yaklasanlar oluyor yol sormak icin mesela... kötü bi yüz ifadem olsa veya kötü enerjim olsa gelip bisey sormaya cekinirler diye düsünüyorum... sende 1-2 kez tatile giderim, herkesle anlasiririm, tek basima da 2-3 gün tatil yapmaya bayilirim ve orda da benim gibi yalniz tatil yapanlar bi bahaneyle benimle iletisime gecerler

gerçekten rahatsız olmuyosanız bence bi sorun yok :) herkes aynı olmak zorunda değil. R

Evi sevmeniz evde vakit gecirmeniz çok güzel bence. calismaktan vaktinizin olduğunu düşünmüyorum. fakat benim kafamda takılan sadece şu oldu. bu duruma anormal durum degilde fedakarlıktan yoksun ve bencillik duygusu içerdiği fikri geldi. o da şu, hani dedinizya birisi gelse derdini dinlemek istemem halhatir sorar odama giderim diye bu biraz fazla geldi işte. illede derdiyle dertlenin demiyorum ama derdini anlatanı dinlemek dahi istememek biraz nebilim nahoş geldi. yabani bir kiz hayal ettim öyle yazınca. iletisime son derece kapalı ve toplumdan korkan bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasın zihniyetinde çok duyarsizca geldi. belki öyle biri değilsiniz yanlış anlamayin ama okuyunca öyle hissettim. yoksa çok aşırı gezmek dolaşmak kişinin tercihi. belkide evde huzuru buluyorsunuz. bende evi çok severim.

Ben de bu şekildeyim. Hiç arkadaşım yok. Lisede ve ünide yaşadığım olaylar sebebiyle dışladım kendimi. Evet bazen yalnızlık çekiyorum birilerini arıyorum. Ama farkediyorum ki kendimi gereğinden fazla soyutlamışım insanlardan. Geç kalmış hissediyorum kendimi. Bazen o kadar alışıyorsun ki bir ortama girince bu kez sıkılıyorsun. Ben 24 yaşındayım.

Valla mis gibi huzurlu ve rahat hayatin varmis. Sosyal fobi gelismesin de. Gerisinde sorun yok bence. Hayat senin.. nasil yasamak istiyorsan oyle yasa. İlerde sevgilin olursa, arkadas cevren gelisirse veya evlenirsen bu durumun degisir tekrar. Bence simdi keyfini cikar

ben de bunlari söyleyip duruyorum, o da bana uyuz oluyor :) Bana sorarsan ben asla eve girmeyen bir insanim-bir de yengeç burcu olucam. Sabah birisiyle buluşurum, hazır gelmişken şu da yakındadir diye bir de başkasını arar buluşurum. Zamanında esasli birkac dost kazığı yedim ama çözümü de yine başka dostlarımda buldum. Her gece otobüs beklerken-yolda eski ev arkadaşımı ararim yarım saat konuşuruz. İlk mezun olduğumda haftasonu 8'e diğer günler 5e kadar olan bir işte çalışırdım. 5 çıkışlarında zaten Taksim'e falan kosardim,8 çıkışlarında da o zamanki sevgilim gelirdi bir çay içerdik. İzin gününde de zaten Allah ne verdiyse... O yüzden bana çok ilginç geliyor hiç evden dışarı çıkmayanlar. Ben üç gün ustuste evde durayim, dördüncü gün depresyona girerim ya, temiz hava gibisi mi var? Örgü mu oreceksiniz? Kiraz çiçekleri açtı, alın bir sofrabezi, ağacın altında piknik yapıp örün mesela :) Ayaginiz toprağa değsin. Negatif iyonlardan kurtulun :) Hangi şehirde yaşıyorsunuz bilmiyorum ama Türkiye'de her şehir pek güzel, en olmadı alın annenizi de bir haftasonu denize kıyısı olan bir şehre gidin, iyot kokusunu içinize çekin... yillik izin zamanlarında gerçekten tatil yapın... Yani tamam, yılın 350 günü evde oturun ama hiç yoktan bir 15 günü gezmeye, seyehate, deniz sesi dinlemeye ayırın. Dipnot: çocukken ablam dışında arkadaşım yoktu. Biraz ondan - zamanında yoksunluğunu hissettiğim için ben de abartmis olabilirim. Ama arkadaş önemli ya... Ben dara düşünce ne ailem ne sevgilim, ilk olarak yakın arkadaşımı ararim.

Ben de son zamanlarda aynen böyleyim. Arkadaşlarımın bazılarıyla hiç görüşmüyorum, geri kalanıyla çok yüzeysel. Olması gerektiği sıklıkta ve şekilde. Zamanımın çoğunu evde geçiriyorum. İnsanların yapmacıklıklarından, yalanlarından, kendilerinden bir haber olmalarından bıktım. Ama bu toplum işte sürekli bireyleri belirli kalıplara sokmaya çalışıyor. Şekillendirmeye çalışıyor. İstedikleri şekle girmezsen "anormal" oluyorsun. O sorularla ben de yüzleşiyorum sürekli. 'Ay ben hayatta evde duramam bütün gün, ben evde patlarım, her gün bir programım olmazsa bunalırım, nasıl duruyorsun öyle ayyy'... gibi... son derece rahatsız edici ve eleştirel. Oysa ki şimdiye kadar benim tam zıttım olan 1 kişiye dahi 'ay nasıl oluyor da her gün dışardasın, ben asla yapamam, evini hiç özlemiyor musun?' .. vb. demişliğim yoktur. Günümüzde evde çok vakit geçirmek, sosyalleşmemek sanırım biraz ayıplanıyor. Ya da ne demeye böyle tepkiler veriliyor bilemiyorum. D

bana da böyle derlerdi napiim arkadaş yerine deveye diken mi bulayım. değil mi arkadaşlıkta güvenilir düzgün insan arayınca arkadaş olmuyor. ya yedirdiğin kadar arkadaş oluyorlar yada işleri düştüğü kadar. gerisi fos.

herkes çok sosyal olacak yada çevresinde sürekli arkadaşı olacak onlarla dışarı çıkıp gezecek diye bir şey yok senin gibi çevremde çok insan var onu geç zaten artık birçok insan böyle insanların çevresindekilere güveni azaldı okadar samimiyetsiz insan var ki en yakın arkadaşlarınız bile bazen öyle olabiliyor bazı insana kendi ailesi yada akrabaları yetebiliyor eger sen mutluysan başkalarının ne söylediginin bence önemi yok eger bu durum sizde psikolojik bi sorun yaratmıyorsa sıkıntı olacagını düşünmüyorum insan nasıl mutluysa öyle yaşamalı ne yani illa birsürü arkadaşın mı olmak zorunda bence mesafeli olmak herzaman iyidir fazla muhabbet tez ayrılık getirirmiş bende mesela pek arkadaşım yoktur genelde hep ailemleyim ama öyle içine kapanık insanlarla konuşmayan biri degilim gayet güleryüzlü insanlarla diyalogu gayet iyi olan biriyim ayrıca kim eski çocukluk arkadaşlarıyla görüşebiliyor ki zamanla insanlar kopuyor sadece iş yerinde edindiginiz çevreyle yada komşularınızda daha fazla iletişim halinde oluyorsunuz

nasıl mutluysanız oyle olun. mıllete ne yalnız olup olmamanız. bende yalnız yasıyorum. yerı geldıgınde gezıyorum yerı geldıgınde aılemın yanına gıdıyorum. arkadaslarımın cogu evlı o nedenle daha cok kuzenımle bulusuyorum. bu arada da terkedıldım :) yanı demek ıstedıgım nasıl mutluysanız oyle yapın mılletı ılgılendırmıyor. bazı seyler de nasıp kısmet gıbı gelıyor. bana da soruyorlardı hayatında kımse varmı dıye ben ıstemezmıyım olmasını ama malesef terkedıldım nasıp bu ısler

Yaşınız kac AmberRose Blow a kiss, fire a gun tek ayak

Calisan insanima kadar okudum ve yetti zaten calisiyosun is yerinde sosyallesiyosun kime ne aksam illa sokak sokak gezmek zorunda degilsin... Bana da ex kv antisosyal diodu... Ona gorede sosyallik altin gunu ve bi suru bos insani eve toplayip cak cak konusmak... Zaten calistigim kurumda aksama kadar sosyallesiyorum surekli etrafimda cocuklar... Bide eve gelince o yorgunlukta sokaga kalabaliga cikmak venimde icimden gelmiyor... Ya da h. sonu milleti eve toplayio hep bir agizdan konusturup altin gunu altinda cinnet gunu yapmak istemiyorum ve bende sizin gibi halimden memnunum... Unide lisede acayip cevrem vardi eve zor girerdim noldu hepimiz mezu olduk koptuk.. Cokta onemli degil benim icin birilerinin hayatimda olmasi ya da aksam cikip kahve fln icmek...

27 yasindayim Y Yalnizprenses1 2. üyelik sebebi ile profil pasif edilmiştir. 2. Üyelik! tek ayak

ben de bu durumu bir dönem yaşamıştım. bir zamanlar benim de çok çevrem oldu ama zamanla insanların zamanımdan çaldığını fark ettim. sürekli aynı konular, bir zaman sonra bıkkınlık verdi. ben de kendimi çevremden soyutladım. zaman, insanın en kıymetli zenginliklerinden biri. kime ve neye zaman ayırmak gerektiğini zaman içinde çok iyi kavradım. bence seçilmiş yalnızlık güzel. hele hayallerin, çalıştığın bir işin ya da bir hobin varsa.