Konularını hep okurum ama sanırım ilk kez anlamadım dert nerde. Annenin yaptığında kötü bir şey göremedim ben

Konu sahibi tarzına bayılıyorum ya bak şimdiden bi hayranın var yolun ap açık olsun kimsenin sana torpilli gözüyle bakmiycana eminim pasif bir kişiliğin yok gelirsin sen bu fırsatın üstünden azcik sakiin

Aralarda bir miktar açıklamaya çalıştım, konunun devamındaki yorumlarımda ortaya çıkıyor derdim. Ama totalde başlıktaki gibi derdim ben, kendim ve sevgilim . La Que Sabe Atanamamış

Aaa çok tuhaf ben de "arkadaşım eşek" dinlerken hüzünlenip gözyaşı döküyorum. Benzerini görünce ferahlama geldi :)

Maalesef, idealistim ve bunun bazen ayarı kaçıyor. Cidden bunu bir övgü niteliğinde kullanmıyorum "Çok idalistim-mükemmeliyetçiyim kahretsin" filan değil, bi "Tamam" algım var bu resim konusunda ve beni yoruyor, sağlığını bozuyor düşünmemin. Bu sorunu da umut ediyorum bu konudan sonra aşmış olacağım. Ucuna gelirim, kararda sallanırım, orada "Ne olur ne olmaz" diye fikrine önem verdiğim insanların fikirlerini dinler, sonra bu fikirler eşliğinde daha gözüm görerek bildiğimi okurum. Bu özgüvensizlik değil de Tintin, riske atmak istemediğim bir işte, fazla sağlamcı-sağlamacı gitme durumu. Ve bu arada o duvardan o gün bir adım geride durmam, bir başka duvarı delmem için zaman verdi ve ben evime duvar yapıp, boya denemesi yaptım Kaçmam Tintin, eşikten sağlam atlamak isterim.

Kızlar hu hu, nasılsınız? Ben, eh... Bir tutam MFÖ şarkıları tadındayım; hatta ruh halim tam olarak şu üçünün karışımı: Bugün dramların, efkarın dibindeyim ki "Bu da dert mi, drama queen, öff sıktın, çok büyütüyorsun" vb diyecekleri şu tarafa alayım --> "Benim için dert, derdimin kraliçesiyim, baya da büyüktür size dibini anlatmayı tercih etmeyeceğim kadar. Yazı stilimi "Uzun yazmışsın, hah bi de müziğin eksikti, iyice şeyini çıkardın, okuyamadık, sıkıldım, burası edebiyat forumu mu, kendince espri mi yapıyorsun bla bla" vb. diyecekleri de şöyle alayım --> Saçlarım şekil, önümden çekil Ve diğer yargılayıcılar ve ayıplayıcılara da alışkınım, sorun yok. Neyse... Ben bir yerden atladım-atlayacağım hallerde medcezire tutuldum bildiğiniz. Bunun herhangi bir ruh hastalığı ile doğrudan ilintisi yok. Bir şeylere çok yakın ve bir o kadar da uzak olmanın; "İsmail abinin gemi beklemesi" durumunun uzaktan görünen gemi ile, bir olur mu olmaz mı telaşesi... Ki buranın da bir benzerini hüsranla geçmiştim. Çok üstü kapalı yazıyorum farkındayım; size bir ufak özet geçmek isterim: Hayatımın aşklarından biri "Resim yapmak" , kendimi bildim bileli bu böyleydi. Elbette Türkiye şartlarına, klasik yurdum ailesi içine doğunca, bunun hobi olarak devam ettirilebileceği ve 2395462 önemli şeyin ardından ancak başlanabileceği fikri kafama ekildi. Okul bitti, evlendik, çoluk çocuk derken benim kafaya dank etti, jeton düştü "Laayn hayatını bir kere yaşıyorsun" falan fıstık olayları; resim aşkının da yandan yana depreşmesi, ortam ayarla, onu bunu tamamla, şunu yetiştir, öbürünü geçiştir derken; kurs işine başladım işte geçen sene. Bu sene de devamdan kaldım ama -yemişim sertifikasını, bana teknik lazım- diyerek allem ettim kallem ettim kursa devam etmeyi başardım. Bir yandan evi elden geçirdim, kendime çalışma odası çıkardım, yarım kalan 3 tablomu 3 günde tamamladım; yeni bir resmi de sıfırdan aynı gün içinde bitirdim ... Bunun öncesinde resim ile ilgili bir iş durumum gelişmişti; adamlar emeği ucuza kapatmaya çalışan tipler mi çıktı desem, vazgeçip sticker yeter buraya ya mı dediler desem... Özetle o iş, sanatın paha biçilen pahası yüzünden hiç oldu. Ben de "Kendimi güldürmem kimseye" tarzı düşünüp "Benim san'atım bu, işinize gelirse"ye bağladım. Neyse, bu başka hikaye... Tablolar bir bir çıkmaya başladı; eskilere dönmeye bile başladım; tamir-rötuş vb. hepsi elden geçiyor. Sergi için daha çıkarırım diyorum Gel gelelim resimlerimi görmek isteyen bi dernek var; sergi için salon-galeri vb. hep iletişim halindeler ve yabancı sanatçıları da var... Görmek istiyorlar... Ama şöyle bir durum var; bu annemin bir "Özür dilerim" deme şekli gibi gelişiyor. Nasıl anlatsam, annem gezi/tatil vb. işler için bu kişilerle irtibatta biri ve benim resimlerden, sergi hayalimden bahsetmiş. Sanırım "Kızlar nasıl?" filan diye sohbetten ilerlemiş ve elbette konu yine benim -Beni anlamadılarrğğ, sanat yapıyom bennğğ- durumlarıma gelmiş. Resimlerimden bahsetmiş, e merak etmişler görelim diye. Ya ben mi çok katıyım ya; tamam sevindim ama bir yandan ufacıcık bir miktar da sinirlendim. "Bana sormadan niye sergi istemimden millete bahsediyorsun?" tarzı bir sinirlenme. Ama içime doğru sinirlendim belli etmedim çünkü "Sana da bi şeyi beğendiremiyoruz"dan ana-kız ergenlik atışmalı döngüye girebiliriz, gerek yok. Nasıl anlatsam bilemedim. Babam oturur, annem acele ettirir. Vallahi anlatamıyorum... Eksik çok var, fazlası yok şu yazdıklarımda. İki taraftan pressleniyor gibiyim, kendi kendime ne güzel lay lay lom bi türkü tutturmuştum, yine aklıma bi şeyler soktu; en derin yerimden. Nolcak? Berbat olacak diyorum... Yine korku damarım hüznüme basıyor. Anlatmak istedim öyle, dökmek... Karıştım biraz. Böyle düşününce de boyama isteğim inadına kaçıyor. Kendi kendime ettiğimi zaten bir araya gelse kimse edemiyor orası ayrı... Ne yapayım, bunu yoluma olumlu bir "İşaret" olarak mı alayım?

cin ali çizebilecek seviyedeyim uzaktan yakından ilgim ve bilgim yok mevzu ile ancak kim sergiye değmeyecek resimleri sergileyip vakit, emek harcar ki? bu sergilerden satış beklentisi yok mu? x in kızısın diye adamlar fiyaskoyu göze alır mı? görüp bakacaklar profesyonel gözle üstelik. değerse sergileyecekler. sıfırdan gidip tanışsaydın madem şimdiye kadar. itici gücün suçu ne?

Sanırım öyle noktaya gelmişsin ki senin iyiliğine bile olsa annenin senin hayatına müdahale etme ihtimali bile canını sıkıyor

sopa var seven mi hayallerinin peşinden koşmaya karar verdiğinde fırsatlara kapalı olarak mı çıktın bu yola?

Geçen bayram sabahı çocuklara barış Manço 'bugün bayram' dinleteyim diye açtım, ağlamaktan 2 gün gözlerim şiş gezdim. Bildiğin annelerinin mezarına gidiyor çocuklar. Şu an kim daha salak diye yarıştığıma inanamıyorum

Elinize gecen bir firsat bu, kesinlikle degerlendirmelisiniz

Buraya ağladığım penguen belgeselini yazarım; birinci olurum. Yapmayın

Evet, zaten birazcıcık kızdım, çok azcıcık... O da ne bileyim işte, karışmasın kimse, o bölgeye girilmesin şimdi şu ara diye bi garip kendime saklama isteği. Elbette "Karışma sen" filan demedim, kadını da kırıp dökmenin manası yok, kendince el uzatmaya çalışırken de işte, öyle... Boşverelim bu kısmı. :) Eleştirilere-yorumlara açığımdır, en azından kimi ne derece/hangi konuda muhatap alacağımı tahlil edebiliyorum bir miktar. Eleştiriden çekinmek değil de, araya annem girmiş gibi olduğundan; acaba o resimlere torpil yaparlar mı filan öyle bi karıştım. Kendi adım olmalı, anamın hatırı değil. Yani olsun hatırı da, adımla... Anlatabildim mi bilmiyorum.

Çok imrendim şu an.

Eğer tablolarınız siz göçtükten 100 yıl sonra falan kıymetlenip, takdir edilsin istemiyorsanız harekete geçin hemen. Başarıya giden yolda bazı şeyler mübahtır Üstelik bu torpil sayılmaz, hemen sizi sergiye alacak değiller ya. Fikir beyan etmeleri bile bir artı. Onlara kim bilir kaç kişi ulaşıp resimlerini gösteriyordur. Bazen kendinden emin olmasa bile, bu işi en iyi ben bilirim, yıllardır bu işin içindeyim, küçük dağları da ben yarattım aurası insanın yolunu açıyor. Olay rol yapmakta. Sonra güven de yavaş yavaş geliyor. Bunları söylemek istedim.

yaşlılık turuncu yaşlılık çaktırma

Bana bunu çizer misin

Bunlar hep kendini fazla dinlemekten biraz kulaklarini kendine tıka... oh be hayat varmiş diyeceksin inan bana...

Yazdıklarınıza, bende uyandırdığı hisler açısından, tek tek değil de toptan bir şeyler diyecek olursam; Size en kıytırığından bile olsa bir hedef, biraz cesaret , biraz istikrar lazım en acilinden. Gibi geldi bana.

Est. Arada ben de çaktırmadan ağlarım aramızda kalsın

Yok yav cidden imrendim. Ben de yazmak konusunda aynı arafta geziniyorum. Lakin kendimi eve okula adayıp böyle bir tutkum yokmuş gibi davranıyorum. Başlangıç en imrendiğim şey.

Ne olur ne olmaz; saçlarına dikkat edesin diyeyim ben: https://www.kadinlarkulubu.com/forum/threads/sonunda-saclarimin-basina-ciktim-d.1086463/ :) Anlıyorum... İyi anlıyorum. Ve sana ruhunu en güzel akıtacağın kelimeler, sayfalar, kalemler diliyorum Zaman.

Fırsat di mi? Ya ne bileyim annem ayarlamış gibi geldiğinden, torpil hissi geçti bana. Nasıl denir, ya annemin tanıdıklar sonuçta, ben sıfırdan gidip kendim olarak tanışmayacağım, "Haaa sen Xin kızısın diyecekler" gibi.. Öyle ise, resimlerimin gerçekten onlarca sergiye değer olduğunu nasıl anlayacağım Noop? Manyak mıyım neyim :/

Şuraya yazayım yine ne olur ne olmaz; yazarlık gibi bir ilgim-bilgim yok ama iltifatın için teşekkür ederim : Ben bi köşeye kendimi sığdıracak ölçü ve beceride değilim, layığıyla yapanlar çoğalır inşallah.

Annenin yaptığı yine bir müdahale olarak gözükse de hayatına, olumlu tarafından bak bu kez bence gangsta. Annen seni artık birazcık anlayabiliyor ve bunun için çaba sarfediyor evet senin ki biraz zaman alacaktı tanınmak vs annen kestirmeden yapıyor gerisi senin yeteneğine kalmış olacak. Hayallerinin peşinden gitmek harika... umarım ben de hayalimin peşinden koşar ve müzikle ilgili adımlar atarım.

Ben sizin yazılarını çok beğeniyorum. Çok ama çok da akıllı bir kadın olduğunuzu düşünüyorum. Kesinlikle ne isterseniz başarırsınız

Şarkılar harika ilk öncelikle güzel oldu da olumlu olarak düşün bence

annene çok haksızlık yapıyorsun bence yazık kadına yahu

Gurur yapmanın alemi yok onunuze bı fırsat cıkmıs demekkı bu nasip ve bu zamanda olması gerekiyordu. Onunuzun acılması diyelim. Basarılar Sımdıden.

MFÖden Snoop dogg a geldim 4 sayfada :) Kapanış müziğimiz olsun:

Şarkıyla giriş güzel olmuş ama şarkı ve dert içeriğini bağdaştıramadım nedense Annenize de kızmayın hayallerinizi gerçekleştirmek için yardımcı olmak istiyor, sizinle gurur duyuyor ki çevresine sizi ve yeteneğinizi anlatıyor. sanat aslında kendini, duygunu aktarmak için değil mi, doğal olarak yorum hakkı doğuyor resim sizden çıkınca. siz de nihayetinde dışardan birilerinin görüşüne ihtiyaç duyacaksınız, yarattıklarınızın toplum nezdindeki etkisini bir müddet sonra öğrenmek isteyecektiniz. eleştiri, yoruma açık olmak zor biliyorum ama merak duygusu korkudan üstün gelecektir. eninde sonunda kendinizi ateşe atıcaksınız eserlerin değerini öğrenmek için

O devasa boşluğun başka türlü geçmeyeceğini biliyorum aslında. Kurtlarla Koşan Kadınlar'daydı galiba kadın evi bal dök yala yapıp mutfakta kendini asmıştı. Öyle iyi anlıyordum ki onu. Plath ya da Wolf gibi ünlü kadınlardan daha çok etkiledi onun hikayesi beni. Çok gerçek. Şimdilik kaçış galiba benimki. Başlayınca gerçekliği çok ihmal ediyorum ben. Bu da beni korkutuyor açıkçası. Ama sevindim senin adına. Gidip saçımı yıkayayım, yeni renge gözümü alıştırayım :)

Hayırlı olsun. Başarılar dilerim.

ahaha sanat benim için.

Yaş kaç olursa olsun... eğer ortam sağlanmışsa koş ardından hiç bakma geriye.. şuan bende öyle bir durum yaşıyorum ve bazı şeyler hayatta işarettir, kızarsın, karışmasınlar dersin, falan filanlar.. ama bir adımını at o içine çekildiğin derinlik varya ruhuna huzur katacak

Bos verin resim yapmayı, köşe yazısı yazın. Köşelere sıkıştırı verirsiniz resimleri..

Sanat.. Ben lisansimi da bir sanat dalı üzerine yapmama rağmen en ufak bir girişimim bile olmamıştı. Bahsettigin sebeplerden dolayı. Bu işten yuruyemezsin, para kazanamazsın bla bla bla.. Senin yerinde olsam bu teklifi değil annem düşmanım yapsa kızmazdım. Iyilik etmek istemiş, iyi de etmis. Kir zincirlerini! :)) sal şu resimleri, iyi de olsa kötü de olsa sonuç denedim gördüm dersin. Unlu bir sanatçı olursan, bana da tablolarin için bekçilik görevi versen de ben de en azında babağğ bak bu işten para kazanıyorum nolduuu derim. :) şaka bir yana. Yolun açık olsun. Bırak görsünler resimleri.. keşke biz de görsek:)

Bunu bir laf sokma olarak mı alayım, yoksa samimi bir destek olarak mı?

şu mfö leri koymasan ben bari iyiydim benden ne istedin acaba? mfö, yeni türkü, bulutsuzluk özlemi dinlerken ağlayan tek salak benimdir galiba

Şimdi babo sen anandan ve bizden ne istiyorsun tam olarak

@Mune konum ufaktan kapanabilir. Karara bağladım. Yorumlayan, vaktini ayıran herkese teşekkür ederim. Yorumlarınız tek tek benim için kıymetliydi. Son itici gücümü de sizden aldığım için mutluyum. Sevgilerle

Annene trip atma, teşekkür et. Yardımcı olmaya çalışmış, bir yerden başlamak iyidir. Kimse mesleğinin zirvesinde başlamadı bu işlere. Görücüye çıkmış olursun hem :) Geri kalanlar için, şuraya harcadığın güzelim yazılarla vakti tablolarınla paylaşırsan kitaba çevirecek bir yayınevi elbet bulunur. Zira İnstagram da senden daha kötü yazan bir sürü kişi yazar oldu, bir dahaki TÜYAP ta görürüz hepsini :))

Yazdığın yazıları okuyunca bende yarattığın intiba idealist oluşun, hayal ediyosam yapmalıyım felsefen. Yalnız küçük bi özgüven eksikliğin var. O duvar boyama işi ile de ilgili boyasam mı napsam diye konu açmıştın. Psikolojik olarak mantığını anlıyorum olayın; resimleri göstermezsem ya da duvarı boyamazsam kimse kötü diyemez, eleştiri almam. Stresle kaçarak mücadele ediyosun. Artık biraz cesaretle açılman lazım dünyaya her ihtimali senin koşarak değerlendirmen lazım. Önüne açılan her kapıda ya başarısız olursam diye kaçmamalısın.