bazen bende de oluyor hormonlarım tavan yapıyor.. sonra geçiyor. şuan bizde düşünemeyiz.

sizinki kıskanmak değil imrenmek. kıskançlık psikolojisiyle daha da yıpratmayın kendinizi. haklısınız. bir kadının anne olmayı arzulayıp ta böyle maddi sıkıntılar yüzünden kendini durdurmaya çalışması eminim çok zordur ama diğer arkadaşların da dediği gibi ha 32 ha 33. biyolojik olarak farketmez. eşinize bu durumu hafiften hissettirirseniz inşallah daha da çok sarılacaktır işine. siz de ana sıkıntıları atlatınca yok şunu da biriktireyim, yok bunu da ekleyeyim demeden ertelemeden başlarsınız hayallerinize kavuşma çalışmalarına. çocuk ciddi bir külfet ama hiçbir zaman ne maddi ne manevi tam olarak hazır olunamıyor bunu da unutmayın. şimdi uyumanın, sıcak yemek yemenin, kafanıza esince tv izlemenin hatta istediğiniz zaman eşinizle sevişmenin tadını çıkarın. inşallah doğum sonrası bunlar hep lüks.

Kedi resmin vardı profilde... seni tanımakta zorlandım. Konunu hatırlatınca haa tamam dedim Seni çok iyi anlıyorum. Sen hazırsın ama eşin hazır değil.. hazırlıklı değil. !! Evlendiğinizden bu yana eşin çalışıp sebaat etseydi.. Seni bu duygu karmaşasına sokmazdı.. Eşim neden böyle, ne yapmaya çalışıyor, neden işe giremedi, o iş olmadı, burdan cevap gelmedi derken. Sen de yoruldun aslında şuan çocuk istemen o kadar doğal ki anne olmak istiyorsun. Hiç belli olmaz bakarsın eşin o işte kalır sen birkaç ay sonra çalışmalara başlarsın İnşallah hakketiğin bu mutluluğu yaşarsın. Her şey eşinde bitiyor aslında

Büyük değişiklik var o zaman. Dükkan açacağım diye inat ederken bu gelişme çok olumlu olmuş O zaman canım hiç canını sıkmadan, eşini izlemeye alacaksın işinde tutunursa Sözlerinde durursa ne alaa..

bende 2. istiyorum ama maddi konular bekletiyor. hayat işte ne yapalım The_WitcH Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

32 yaş çok geç değil anne olmak için. Önemli olan çocuğunuza layık babayı görebilmek. Eski konularınızı biliyorum, sizin üzüldüğünüz şey anne olamamak değil ama şu anki kocanıza bakınca onda baba olacak kişi sorumluluğu görememek. Görmek istiyorsunuz ama içinizden de olmadığını biliyorsunuz. Siz kocanızı görmek istediğiniz gibi gördükçe acılarınız devam edecek. Kusura bakmayın kötü şeyler yazdım ama.

aynen katılıyorum, biyolojik saat. bizde çok istiyoruz ama maddi imkanlarımız yeterli değil, borç ödüyoruz. Anlayabiliyorum sizi, duygularınız anormal değil bence. Allah yardımcınız olsun

Merhaba kızlar, Beni daha önce açmış olduğum konuyu okumuş olanlar daha iyi anlayacaktır diye düşünüyorum. Ama kısaca özet geçeyim; 1,5 yıldır evliyim, ben 32 yaşımdayım, eşim 30 yaşında, kredi çekerek evlendik, her şeyimizi borçla aldık. Ve eşim evlendiğimizden beri bir işte 2 aydan daha fazla çalışmadı. Bu nedenle 1,5 yıldır sürekli borç ödüyorum, tek maaşla her borca yetişmeye çalışıyorum, yetişemediğim zamanlar oluyor. Eşim büyük kavgalar sonucunda ikna olup kendi işini kurma hayallerinden vazgeçti ve bir arkadaşımız sayesinde bir işe girdi 10 gün önce. İlk 2 gün az biraz söylendi, maaşı az, geleceği yok, vs diye ama 2. gün öyle bir tepki verdim ki ben bile bu saatten sonra yapabileceklerimden korktum. Çok şükür o günden beri ağzına işle ilgili tek olumsuz cümle almadı, gidiyor, geliyor, çalışıyor, ben burada kalıcı olacağım diyor, en büyük sıkıntıyı atlatmış gibi görünüyoruz. Ancak şimdiye kadar içimde hiç hissetmediğim tarifsiz bir üzüntü, acı duymaya başladım son günlerde. Çalıştığım kurumda yeni evlenen, yeni çocuk doğuran bir çok bayan var. Ben şimdiye kadar kendimi manevi anlamda da hiç anneliğe hazır hissetmemiştim, maddi anlamda zaten mümkün değildi. Ancak iki gün önce bir iş arkadaşımın ikinci bebeğine hamile olduğunu duymamla nedense garip bir acı duydum içimde. İnanılmaz derecede onu kıskandım. Üstünde durmadım fazla bu duygunun, geçer dedim. Ancak dün akşam mutfakta yemek yaparken, karşı apartmanda, perdesi açık bir cama gözüm ilişti. 8-9 yaşlarında bir erkek çocuğuna annesi ders çalıştırıyordu masa başında. Hemen arkasından odaya ikinci bir erkek çocuk girdi. O da çok sevimli bir çocuktu. İçimde yaşadığım kıskançlığı tahmin edemezsiniz. Nefes alamadım. Kendimi, yuvamı eksik ve yetersiz hissettim. Bugün sabah da sosyal paylaşım sitesinde üniversiteden bir arkadaşımın eşi ve çocuğuyla mutlu aile tablosu resmini paylaştığını gördüm, evlilik yıl dönümleri sanırım, resmin altına döktürmüş yazıyı. Kıskançlıktan nefes alamadım, hemen kapattım sayfayı. Bütün bunları nasıl aşacağım bilmiyorum. Psikolojik destek mi alsam acaba? Şu anda hemen çocuk yapmam imkansız. Eşimin en az 6 ay o işyerinde çalışması lazım ki kalıcı olup olmadığı anlaşılsın, önümüzü görelim biraz. Borçlarımızdan dolayı senetlerimizi avukata verecekler neredeyse, zor ikna ettik, bu ay elimize para geçecek dedik, ertelettik. En az 6 ay-1 yıla yakın bir süre çocuk düşünmem mümkün değil, ne yapacağımı bilmiyorum. Nefes alamıyorum.

Canım bu hormonlarlar alakası sanırım. Bazen banada oluyor öyle Eşinin iş bulmasına çok sevindim bu işte de durmazsa değil çocuk yapmak evliliğini bile gözden geçirmen lazım bence Bunu sana o konuda söyledim. Hayırlısı olsun inşallah bu sefer çalışır

tabi ki gerçekçi olmak lazım ortalama şartlarda bile çocuk büyütebilmek bu devirde ciddi mali külfet... ev ekonominizi en iyi siz bilirsiniz ama maddi açıdan belli başlı kriterleri oturttuktan sonra çok da beklemeyin muhakkak şu kadar birikim yapmalıyım diye... çocuk kısmetiyle gelir :) eş dost akraba yardım ediyor gerek eşyaları, hediyeleri, altını... ben hamileyken bizim de durumumuz pek parlak değildi ikimiz de maaşlı çalışan olduğumuz halde evlilik borçlarımız bitmemişti ama kızım öyle kısmetiyle geldi ki maddi açıdan imece usülü herşeyi tamamken bir de eşim terfi etti :) eşinizin işi daimi olunca beklemeyin derim

valla tamamen bıyolojık saatınızle alakalı bır durum bence... bence maddı durumunuzu duzeltmeden onunuzu gormeden asla bır cocuk yapmayın cunku cocuk buyuk sorumluluk demek. bızde uc asagı bes yukarı sızınle aynı durumdayız kredı ve kredı kartı borclarımız var, faturalar hep gecıkmelı odenıyor, ayrıca yaza dugunumuz var ve gelınlıktı damatlıktı vs. derken onlarında borcu var ustumuzde ve esımın ılk evlılıgınden bır oglu var ona nafakası da var aldıgımız aynı gun elımızden gıdıyor. en son ne zaman ustume basıma dogru duzgun bısı aldım, ne zaman dısarı cıkıp bısıler yaptık, tatıle cıktık hatırlamıyorum bıle ama 2017 ye borcsuz gırecegız ınsallah kaldı surda 1,5 sene daha. ve ben o zamana kadar cocuk yapmayı dusunmuyorum en ıyı ıhtımalle 2016 mart-nısan gıbı hamıle kalsam borclar bıtecegı zaman tamamen cocugumu dunyaya getırmıs olacagım. borc harc varken bırde cocuk yapmak hıc mantıklı degıl. cunku cocuk hem maddı sorumluluk demek, hem manevı sız zaten sıkıntılı ıken bu durumda bırde cocuk yaparsanız hersey ıkıye katlanır sıze yazık olur..

annelk çok güzel Rabbim nasip etsin diyorum öncelikle... ama kıskandım diye yazmışsınız bence bu sadece özenmek.. kıskançlıktan öldüm gibi cümleleri okuyunca garip oldum açıkcası.. herkesin hayatı farklıdır. kaderi de öyle... kendinizi maddi manevi toparladıktan sonra çocuk sahibi olmak en güzeli bir yıl yerine 6 ay sonra hamile kalıp 9 ay da hamilelik sürecini düşünürseniz zaten maddi açıdan bayağı toplanmış olursunuz sanırım... tabi sadece sizin değil eşinizin de çocuk olayına olumlu bakması lazım.. dışarıdan çok kolay gibi görünse de çalışan anne için zor.. mesela çocuğun olsa iş durumun ne olacak özelde mi devlet işinde misin işe başlasan çocuğuna bakacak var mı yoksa bakıcı mı tutmak zorunda klacaksın ki bu da ayrı bi masraf herşeyi değerlendirmeli... ama 5-6 ay toparlanmak en güzeli sizin için. hakkınızda hayırlsı dilediğiniz zaman hamilelik haberinizi okumak dileğiyle

biyolojik saatiniz çalışıyor. anne/baba olmak için hem maddi hem manevi hazır olmak lazım. manevi olarak hazırsınız ama madden de hazır olmanız gerekiyor. eşinizin bu işte sebat edip kalıcı olduğunu görmeniz gerekiyor. 6 ay 1 sene mümkün mertebe birikim yapın. doktor kontrolüne gidin anneliğe fiziken de hazırlayın kendinizi. inşallah seneye bu zamanlar hamile olduğunuz haberini paylaşırsınız.

ilk evlendiğimiz zaman bende kiradayız tek maaşla çocuk zor olur falan filan diyodum evleneli 2 sene olacak nerdeyse şimdi olsun diye dört dönüyoruz eşimde sperm hareketsizliği varmış boşuna korunmuşuz yani oluruna bıraksak dahi olmayacakmış yapmadığımız kür gitmediğimiz doktor kalmadı ama olmuyor... umarım mesaj iletilmiştir. demek iistediğim madem bu kadar çok istiyorsunuz öncelikle eşinle beraber gidip muayene olun bi probleminiz yoksa maddi durumunuz düzelince yaparsınız bebeğinizide hem o arkadaşlarının cocukları büyümüş olur sizinki minicik sevimli olur onlarda size imrenir... ama eğer sorun varsa ki inşallah yoktur bi taraftan tedavinize başlayın malum yaş ilerledikçe aşılama da şans tüp bebekde sans azalıyor... allah yardımcınız olsun... bide şu cocuk rızkıyla gelir dedikleri şey gercekten doğru etraftan gördüğüm kadarıyla

30 lu yaşlar anne olmak için çok geç kalınmış yaşlar değil. Hem 6 ay 1 sene daha düşünemem demişsiniz yani 1 yıldan sonrası için bi sorun yok. sosyal paylaşım sitelerinde gördüğünüz mutlu aile tablolarına da çok takılmayın. Sanki evde birbirlerini görmüyolar gibi her özel günlerini niye oradan kutlarlar anlamıyorum. bak çocuğumuz var, evliyiz amanda aman çok mutluyuz ahada gözünüze soktuk ya bizden mutlusu yok der gibi. gerçekten mutlu olan insanlar böyle şeylere gerek duymaz. siz bu 6 ay 1 yıllık süre içinde bi jinekoloğa gidin, planınızdan bahsedin, önerilerini dinleyin, varsa bi problem çözmek için vakit kazanın. diş kontrolünüzü yaptırın, yavaş yavaş hazırlandığınızı hisseder, oyalanır, kendinizi iyi hissedersiniz. Ayrıca kıskandım demeyin, kıskanmayın. İmrenin, heves edin, özenin ama kıskanmayın. Kıskançlık sizi yorar, güzel bi duygu değil. Bebek gördüğünüzde Allah ı anın, Hayırlısıyla bende istiyorum banada nasip diye geçirin içinizden. İnşallah anne olur, o güzel duyguyu yaşarsınız.

1 yil bekleyiverirsiniz ne olacak? Anne olmak guzel ama annelikten onceki hayata bir daha asla sahip olamayacaksiniz. Bu bir yili gun saymak yerine doya doya yasayin.

arkadaşımızın verdiği tavsiyelere katılıyorum bir ara kadın doğum uzmanına görünün bakalım ne diyecek Allah hayırlı zamanda sağlıklı hayırlı evlat nasip eylesin canım

Amin... Peki siz nasıl atlatıyorsunuz bu süreci? Şimdiye kadar hiç böyle olmamıştım ama birkaç gündür kötüyüm. Ağlayasım geliyor düşündükçe, işime odaklanmakta zorlanıyorum. Kendime acımaktan uykularım kaçar oldu. Bu bir anda gelen ve sonra kendiliğinden giden bir his mi? Bu arada adet döneminde de değilim, belki ondan duygusallaştım, hassaslaştım diyeceğim ama, o da değil... carmenares

bende ölüyorum anne olabilmek için. ama her şeyin hayırlısı. her şeyin bir zamanı var ALLAH cc gönlüne göre versin. umarım en kısa zamanda düze çıkarsınız ve sağlıklı + hayırlı bir evladınız olur...

bende 34 yaşındayım ikinciyi istiyorum bazen deli gibi bi bebeğim daha olsun istiyorum bazen boşver yeter bitane ne gerek var diyorum. Hepimizin böyle gel gitleri oluyo zaman zaman. çok üstünde durma. olcak mı olmayacak mı onu bile bilmiyoruz sonuçta. Hayırlısı olsun deyip geçmek, kafayı rahatlatmak en güzeli aslında. Ayrıca eşinin iş konusundaki tutumunu bi süre daha gözlemlemen için bu süreye ihtiyacın var zaten. İyice sorumluluğunu alsın, ondan sonra baba olsun.

Zaten biraz da bu yüzden aceleci davranamam. Bu işte de tutunamazsa ben de ona tutunamayacağım. Artık ona bu konuda gerçekten güvenmem gerekiyor. Bunun için de zamana ihtiyaç var.

Resmimi değiştirdim, ama dertler aynı Eşim de çok istiyor aslında, hatta biz daha evlenmeden önce ben çocuk için hazır değilim derken, o ise ben baba olmayı çok fazla istiyorum, ismi bile hazırdır çocuklarımın demişti. Ben çocuklarla ilgilenmeyi pek beceremezken, eşim çocuk gördü mü sevmeden asla yanından geçmez. Bayılır çocuklara. Ona bu isteğimden bahsedince çok şaşırdı. Bana söz verdi, en kısa zamanda engelleri ortadan kaldırıp çocuk sahibi olmayı mümkün hale getireceğim diye. Bana mektup yazmış, bir de şiir yazmış. Eşime güvenim geri gelmeye başladı, çalışmaktan başka çaresi olmadığını anladı o da.

Evet aslında kıskanmak gerçekten nefret ettiğim bir duygu. Bu yüzden de bu hissin geçmesini istiyorum. Heveslenmek, özenmekten çok daha şiddetli bir duygu yaşadığım için kıskanmayı kullandım. Bunu törpülemem gerekiyor sanırım. Tavsiyeleriniz için teşekkür ederim.

Zor oluyor atlatmak, mesla geçen gün bi arkadaşımıza bebek ziyaretine gittik kucağıma alır almaz ağlamaya başladım. Kıskançlıkta değil değişik bir duygu. Aklıma eğer dünyaya gelirse ona geerektiği gibi bakamayacağımı getiriyorum ağlasam da sızlasam da geçiyor..