Psikolojiniz bozuk. Tedavi olun filan demiyorum biraz yürüyüs, spor hobi edinin. Uvey evlat olsanız yine insan üstesinden gelir. Anama babama benzesem ne olur benzemesem ne olur.

İyi niyetin için sevindim :) Fakat zaten ben her türlü ruh sağlı tedavisini alıyorum :) Fikir sormadım ben, tecrübe bazlı yorum istedim. Görüyorum ki, ne anlatacak donanım, ne yorum yapacak tecrübeye sahip olamamışsın. Artık yazmamanı diliyorum. Uzun süredir kin güttüğün farkındayım, bu yüzden Karşılıklı gözardı edelim. Aksi halde boş yere ceza olur

İki üç yaşlarında bir fotoğrafım var sarı saçlar renkli gözler. Çeken fotoğraf makinasına doğru gülümsemişim. Yine aynı gün çekilmiş annem ve babamın olduğu fotoğraf karesi. Zaman ve yıllar geçti anne ve babam sadece fotoğraf karesinde kaldılar. Bazen oradaki kız çocuğu başka şimdi ki genç kadın çok başka birisi gibi geliyor. Eskiden fotoğraflara bakınca tebessüm ederdim şimdi hüzün hissediyorum kalbimde. Benim gördüğüm bu. Hoş artık fotoğraflara bakmasamda.

Yok elbette, güzel anılar da geliyor bazen, ama uzun incelersem genelde gitmiş, yok bu hissi ağır basıyor... sevdiklerimin küçüklüklerine aynı şekilde inceleyerek bakınca da gözlerim doluyor.

Aaa ne kadar dolu dolu yazmışsın :) Senin adına ben ışık doldum. Hani şey sahnesi vardı, bak Bihter aynı göz aynı hırs sen benim kızımsın Seninki de bak sen ben yetişkinliğimsin, aptal olma kendi gel :))

Eski fotolara bakınca aslında ölümün sürekli olduğunu görüyorum, tek bir gün değil... 3 yaşında Samsonn nerede? Yok, 10 yaşında Samsonn nerede? 25? yok... yok hiçbiri, gitmişler... ölüm gibi bir gerçek varsa, hiç birşey gerçekten dert değil diye düşündürüyor bana.

Yani Çocukluğa dönmek mi Yoksa Herkesin aynı tecrübede olup, edalarının mı aynı kalması? Yaş aldık büyüdük Hasta olduk Ama herkes o günkü gibi kalsınn yıllara rağmen :) M MutluHuzurluBereketli Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

Aynen ben de öyle düşünüyorum Suratı asık, hüzünlü ilkokul fotoğraflarıma bakınca Şimdi böylesin, ileride bu gerçeğinle daha mutlu ve güçlü olacaksın, demezdim herhalde Sadece ona ağır gelen acısını paylaşırdım, sarılmak isterdim ben bana ya

Öyle oldu. Teşekkür ederim. :)

Evet. Yalnızdık ve başardık. Yine başarırız. Babacığın ellerinden görünce benim için de öper misin? Bence bir çocuğa gönlünü evini açmak dünyanın en yüce davranışı. Ne mutlu onlara seni yetiştirmişler Ben de teşekkür ederim. Sayende biz de dertlerimizi döktük :)

Fotolarıma bakınca hiç değişmediğimi görüyorum, özellikle bakışlarım hep aynı kalmiş. Ne sans ki oglumun gözleri, bakışları ayni ben. Umarim benden daha iyi bir hayat sürer demekten. baska bir sey gelmiyor elden

İlk fotoğrafım 2-3 aylıkken ve daha sonraki yaşlarımda var 7 yaşına kadar tek çoçuk olunca bol bol çekmişler sağolsunlar mutlu olsam da mutsuz olsam da ne zaman küçüklük resimlerime baksam bende hüzünlenirim çekilen ortamlar, çekilen insanlar ve birçok şey keşke hiç değişmeseydi derim hep... zalımsın hayat :) B

Hiç düşünmedim, ama oğlumla beraber oynayamazdık, muhtemelen çocuğum benim çocukluğumdan dayak yerdi. Çok dua ettim çocuğum huy olarak bana benzemesin diye ki ters yönlerimiz benzemiyor gibi görünüyor, beni yanıltmaz huy değiştirmezse. İlginç sorular bunlar Güney, nereden geldi aklına, neden bunları düşünüyorsun?

Evet işte O anı hatırlamak. Çocuğun yok sanırım, ona bir şey yazmadın sonanda

Elbet öperim, boynumun borcu olsun, aklımda :) Bi huzursuzluğu yazarak paylaştık, bana çok iyi geldi. Dokunan herkese iyi gelir umarım yazmak, amaç buydu zaten. Mutlu Pazar Günü dilerim:)

hep mutsuzluk görüyorum ben. doğum günümü kutlarken yanımda ya annem var ya babam, beraber hiç yoklar. yazın ailemle tatile gittiğimiz hiçbir fotoğrafım yok hep yaz okuluna tıkılmışım bir sürü belge almışım yaz okulunu bitirdim diye. lunaparkta her şeye istediğim kadar binebilirmişim ama genelde babam "çok yorgunum" dediği için acele acele iki oyuncağa bindirilip bir de yalandan fotoğrafım çekilmiş. tek bir fotoğrafa bakınca bile hatırlıyorum bunları ve cidden nefret ediyorum küçüklük fotoğraflarından. anneme sarıldığım var bir tane, 17 sene önce ve son sarılışımız herhalde başka hatırlamıyorum öyle. orada çok benziyoruz, hala da çok benziyoruz zaten. ama çocuğum bana benzesin istemem. hep gözlerimin arkasında bir yerde bir soğukluk görüyorum çünkü annemden gelmiş. direkt 22 yaşımdan, kendimden başka kimseyi düşünmediğim zamandan başlatmak isterdim ben fotoğraflarımı ve anneme hiç benzememek isterdim. :) çok doluymuşum bu konuda ben demekki ne yazdım ama. yine yazdım konuna ama bu sefer beni üzmeyeceğini düşünerek. :)

AA çok sevindim kendi adıma, maziye dönüp güldün :)) Evet, genelde kız çocuklar, erkek kardeşleri için sünnette endişe edermiş Eve cerrahi setiyle gelen amca olunca doğal tabi, :)

Bak ne yaptım :) Tek bir kareni hatırlattım, ve ıhlamur sevmediğini öğrendim :) O hastane fotoğrafına her baktığında, operasyon sonrası zorlukları mı hatırlıyorsun sadece? O kareye girmeyen, o gün/günlerde yaşananlar canlanmıyor mu zihninde? :) . push ; M MutluHuzurluBereketli Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali Anneler

Her bakışta mı ölüm geliyor aklına? Ben benim çocukluğu çıkarıp, yanımda büyütmek, korumak sarılıp uyumak isterim :)

Babam koyde ogretmenmis ben bebekten. Ben ve 1 yas buyuk ablam ilkokula gelene kadar da sehir yuzu gormemisiz. Koye fotografci gelirmis ama pahaliymis. Babam o zamanlar bize bile zor bakiyomus :) O yuzden benim 7 ablamin da 8 yasinda ilk fotograflarimiz. Onlara bakinca da sadece sunu diyorum. "Ulan bi insan hic mi degismez." Ayni kalmisim. Azicik boyum uzamis. Baska duygusal bisey hissetmiyorum. Odunluktan heralde.

Çooook özlüyorum o günleri, aklımın her köşesinde o fotoğraf karelerini görmesem de anıları var. Kafamın icine naksettigim fotoğraflar var. Cok özlüyorum cok, cok güzel bir cocukluk geçirdim ve geri dönüp o günlere ulasamayacak olmak cok can sıkıcı oluyor. Daha guzel gunler olmayacak cunku bir daha o günler gelmeyecek. He bir de aynı bana benzeyen bir kızım olsun isterim, cünkü o kücük kızı cok seviyorum

Peki hiç hayal ediyor musun Kendi çocukluğun ve oğlunun o yaşını Yani keşke oğlumun yaşına gitsem, ikimiz de çocuk olup oynasak diye Ya da bir kaç yaş büyük olarak oğlundan Veya oğlunu, kendi çocukluk fotoğrafına göndermek ister miydin? :)

Var olmaz mı o zaman çok mutluydum, zaten çok da incelemiuorum herşeyi, koyverdim gitti yani. Takılıyorum hayatta.

2 cocugum var ama ikisi de bana hic benzemiyor. baya farkliyiz cocuklarim esmer esim de esmer cunku. ben yesil gozlu beyaz tenliyim. Bunlari yazdim ama bekledigin cevap mi bilmiyorum. konunun cocuk kismini anlayamadim . push ; SIFIR MOD %100

İlk bir kaç satır okudum. Aşmamış? Olsaydım bu konuyu açmazdım :) Arkadaş ortamında bile lise zamanlarında kabul ettim Ama o çocuğa bakınca, başına gelecekleri bildikçe Onu alıp sarmak istedim.

çocuk 7 göbek sülaleye benzer. sadece anne babasindan almiyor. herkesin bi yapı aliyor. benim kızım öle. herkesten yapısını almiş mesela. ben benzetemiyorum. çok karışık bi vaka gucci

Çocukluk fotolarımı görünce ne kadar masummuşum günahsız diyorum keşke yeniden öyle olsam ve hiç hata yapmadan büyüsem diyorum

Ohhoo hangi birini söylesem, bir ton fotoğrafım var; annemin "Sonunda çocuğum oldu, her anını çekmeliyim" ana fikirli bir sürü fotoğrafım... Gerçi bende de benzer bir huy var, anı toplayayım her şeyi albümleyeyim bayılırım. İlk fotoğraflarımdan biri, emzikle yatağımda yatarken. O kadar sıkı kundaklamış ki annem, bakınca bile insanın ruhu daralır. Çok sıkı kundaklamış, bembeyaz kundak içinde; öyle ki bi dal sigaraya benziyorum. Her şey takım. Sonra bol bol stüdyo fotoğraflarım dolu ve yine üzerimdeki elbiseden ayakkabıya, şapkası ve minik çantası, inci küpesi de dahil her şey renk uyumu içinde ve takım. Annemin bir diğer manyak huyu; oyuncak bebek gibi giydirmek... Tüm fotoğraflarımda çorabım, ayakkabım, elbisem, küpem, tokam, saçımın şekli, şapkam vs vs ne olması gerekiyorsa o takım halde, öyle bir hizalama. Fotoğraflara baktığımda ise sıkıntı basıyor; her şey çok düzenli. Oyuncaklarımın arasında bi fotoğrafım var, tüm bebeklerim ve ben boylu boyunca koltuğa oturtulmuşuz; aralarında dümdüz bakmışım. Eski zamanın kadife berjerlerinden birinde oyuncak ayım ile oturuyorum birinde ve o ayı yumoş ayısı. Hatırlıyorum, büyük boy deterjanın yanında hediye veriyorlardı o ayıyı. Markette alacağım diye yapışmış olmalıyım. Annemin ördüğü mor bir takım var birinde üzerimde, mini etek ve kazak örmüş iki parça, mosmor giymişim. Altımda kırmızı külotlu çorap, kırmızı ayakkabı, kafamda kırmızı taç ve elimde tekerlekleri yerde gittikçe kanatları açılıp kapanan koca bir kelebek oyuncağı; şu sapını elinizle tuttuklarınızdan... Yanımda aynı oyuncaklı bir arkadaşım, ikimiz oyuncaklarımızla bir cami şadırvanı önünde poz vermişiz. Bu geziden bir fotoğraf, muhtemelen o cami şadırvanı da ünlü bir camiye ait ama hangisi bilemeyeceğim. Sonracığıma mehteran takımının önünde bi pozum var, kafamda bi beyzbol şapkası ama ters takmışım; o sıralar asi çocuklar öyle takıyor ve ben en asi dönemimdeyim (9 yaşında filan galiba), 32 diş sırıtmışım, ağzımdaki sakız görünüyor kenardan. Altımda renkli bi tayt var, üzerimde beyaz tişört. Çok tarz bir çocuktum ayıptır söylemesi. O fotoğrafa bakınca ilk gördüğüm şey arkadaki bıyıklı amcalar, acayip terlemişler soluğu nerelerinden alıyorlar belli değil... Yazın bağrında mehteran ne alaka, neyin kutlamasıymış bilemeyeceğim. (30 Ağustos olabilir) Kuzenimle bi fotoğrafım var, önümüzde çay tabaklarında leblebiler var, kuzenim avcuna atmış leblebileri heyvanat gibi yiyor, ben çay kaşığı almışım, çay kaşığı ile kibarca leblebi yiyorum. 3 yaşındayızdır en fazla. Bakın şu kibarlık farkına: Kuzenim eliyle dalmış; Ben kaşıkla yiyorum; Bu fotoğrafa ne zaman baksam gülüyorum. Daha çok var. Çoğunda annemin düzen, mükemmeliyet saplantısını hissediyorum; bir kısmı eğlenceli. Resmen her fotoğrafı tek tek hatırlıyorum, geçmişe yolculuk yapmak gibi. Çocuklarınızın bol bol fotoğrafını çekin, albümleyin hanımlar; baktıkça güzel oluyor.

Fotoğrafa bakınca mı hayal edersin? Yoksa gördüğün an canlanır mı aniden O günü Yaşar mısın?

Allah razı olsun. Çok benzemezdik.

Babasına benziyordur belki :) Ya kadere inanmıyorum da, ne bileyim kalıtımsal hastalıklar, Ya da tesadüfi kararlar, aslında ne şekilde soracağımı bilemedim, dilim o kadar döndü. Senden daha güzel günleri olsun :)

Çocukluğum, çocuğuma hiç benzemiyor.. Babasına benziyor benim oğlan :)

Oğlum tam eşimle benim ortam. Gülüşümüz ise aynı, güldüğüm tüm bebeklik fotoğraflarım, oğlumla aynı. Tabi farklarımız var; ben kahve saçlıyım, oğlum sarışın ama ağız, gözler aynı. Annemle benzer yerimiz pek yok, babama benziyorum.

Her bakışında mı böyle hüzün doluyorsun? Yani herkesin olduğu gibi yakalandığı enstantane, mutlu anında bakınca O fotoğrafın günününü anımsatmıyor mu? Mesela o gün çok gülüp terleyip oyun oynadım gibi

Çocukluk fotoğraflarıma bakamıyorum. Bakınca çok duygulanıp ağlıyorum bilmem neden... M

Kendi çocukluk fotoğraflarımda hep gereksiz süslenmiş, haliyle sıkılmış bir bebek/ çocuk var. Ateşler içinde bir resmim var mesela; üzerimde gelinlikten hallice bir elbise resme girip söküp atmak istiyorum o elbiseyi. Birçok resimde oturuşum, duruşum, bakışım annem tarafından ayarlanmış. Habersiz çekilenlerde genelde mutlu ve annemin özenle giydirdiklerini dağıtmış haldeyim :) Kızımın bana benzediğini söyleyen çok nadirdir. Annem hep "Senin bebekliğinin esmeri" diye iddia eder, ama ben inanmazdim ta ki bebeklik resimlerimizi karşılaştırıncaya kadar. Yüz şekli filan bence yine benzemiyor ama şöyle meraklı bir yan bakış attığım resim var, o resimdeki ben miyim kızım mı ayırt edilemeyecek şekilde benziyor.

Geçen instada paylaştım küçüklük fotoğrafımı. Düşüncem şu. Olsa da sevsem şimdi diyorum o küçük kızı :)))) ben sadece sevimli olduğumu düşünüyorum. Bide kardeşimin küçüklüğünü de sevmek isterdim. Ben oğlumu kendi küçüklüğüme benzetmiyorum. Belki kızım olsa o düşünceye kapılabilirim :))) küçüklüğüme dair hep güzel şeyler hatırlıyorum. O yüzden sıkıntılı şeyler hiç gelmiyor aklıma.. Büyüklüğümde de lise zamanlarını silmek istiyorum hatrımdan, hayatımdan. Öncesi ve sonrası güzeldi.. O yüzden küçüklüğüme bakıp büyümeseydin, şunu yaşamasaydın da diyemicem. Kısmen diyebilirim ama yaşamayı çok seviyorum. O yüzden demem.

Bütün huysuzluklarının sivri köşelerinin sebepleri bunlarmış demek. Bazen bazı insanlar gerçekten zor geçiriyor bu hayatı. Bazı insanların hayatları su gibi akıp giderken bile şikayet edebiliyorlar. Herkesin derdi kendine ağır işte. Biyolojik aileni gerçekten dinlemeni isterdim. Ne oldu da yurda verdiler, şartları neydi, ne düşündüler, ne kadar üzüldüm, şimdiye kadar neden arayıp bulamadılar seni? Makul bi sebebi gerçekten olabilir. Asla anne olamayacağım diye bişey var mı bilmiyorum. Hangi doktor bu kadar net ve keskin bir teşhis koyabilir ki? Günümüzde 70 lik teyzelerin gebelik haberleri, rahim nakillriyle bebek sahibi olanları falan görüyoruz. Benim de bebeğim olmuyor bu arada. Olur mu Allah bilir. Olursa bana benzemesini isterdim galiba. Ama çocukluğu benzemesin. Babana şifa diliyorum. Ama bu hayatta ölümün de olduğunu unutma. Babasını kanserden kaybeden ve üçüncü gününde başka bi sebeple yasını bölen biri olarak yazıyorum bunuda. Her bir acıyı bastıran, hangisine üzüleyim dedirten dertler var ne yazıkki. Niyeyse boğazımı düğümledi bu konu. Asıl konuya gelecek olursam... Çocukluk fotoğrafım çok yok. Olanlara da bakmak çok mutlu etmiyor beni. Yıllar önce psikologum çocukluk zamanlarından ne hatırlıyorsun diye sormuştu. Yok. Sadece gergin zamanlar. Ortamı yumuşatmaya çalışan şebeklik yapan küçük kız çocuğu...

kızlarım ile hiç alakam yok güney kişilikleri yapıları çok farklı kaderleri benzer mi hiç düşünmemiştim işin doğrusu

Şuan mesela çok şükrederim iyiki kızkardeşlerim var siye. Çok eğlenir, çok güleriz, çok severiz birbirimizi. Ama o küçücük bedenin "artık beni sevmeyecekler mi?" korkusu ne biliyim çok üzücü geliyor... Heralde çocuk yetiştirmede en korktuğum şeydir :)

Ben hiç böyle şeylere duygusal bakamıyorum o yüzden incelemem odunum az galiba

Öncelikle tüm bu soruları kafandan at çünkü ben de aileme hiç benzemem ve tek çocuğum. Ne görünüş, ne düşünce tarzı, ne huylar... Hiçbiri yok bende. Hem neden bu kadar dert ediyorsun? Seni büyüten aile onlarsa evlatlık dahi olsan bence bir önemi yok. Hem bu şüphelerini ailene açtın mı? Evlatlık olsan emin ol büyüdüğün çevre hemen öterdi :)))

Benim bebeklik fotograflarim var. Ilk cocuk oldugum icin hepsi studyoda, her yas var sanirim. Ben 6 yas fotograflarina uzun uzun bakarim. Cunku o donemi hatirliyorum. Aksi bir cocuktum. Arada bir tane dogum gunu pastasi mumu uflerken var ama kac yas hatirlamiyorum. O fotograftan korkuyorum nedense ama uzun uzun bakarim bir sey hatirlamak istercesine. 6 yasa kadar hicbir fotografimi anımı hatırlamam. 6 yaşımı hiç unutmam. Hatırladıgım bir ameliyathanede 10dan geriye sayan doktor amca, iki uyanırken hissettiğim acı ve hastane odasinda ihlamur kokusu. Ihlamuru hic sevmem, simdiye kadar yapmadim da icmedim de. Kizim hastalaninca ona yapiyorum sadece. Hastanede fotografim var mi bilmiyorum. Kizimin surekli fotografini cekip sıkmam. Onunla gecen anlari hafizama atmayi tercih ediyorum. Fotoğraflar. Mutlu ailenin mutsuz çocuğuydum, sorunlu tip. Hala öyleyim. Mutlu ailemin mutsuz ferdi. Kendi seçimim sanırım. Ben kendimi, benim olan fotoğrafları sevmiyirum (( Artık fotograf karelerinde yer almamaya çalısıyorum. Kızimla dogru duzgun fotografim yok. Ilerde pisman olacagimi bile bile kacıyorum. Yaramı deştin güney

Evet kimseye itiraf edemediğim gerçeklerin çok az bir kısmı idi bunlar. Bana iyi gelmedi nedense. Çünkü annemle görüşüyorum.. Ona çok kızsam da sırtımı dönemiyorum çünkü o bile unuttuğumu sanıyor bunları eminim..

Dert olarak beğenmemişsin de Şaşırdım, gelip derdini anlatmana. Bu konu herkesin, benim değil Alınan derslerle, edinilen tecrübelerle Her bakışta, başka görülüyor Benim hikayemin başladığı yerde başladı fotoğraflarım Çok mutluyuz, ben mutlu aileyi hak eden bir vekettim zaten :) Fazlasını buldum :) M

Ben çocukluk fotoğraflarıma bakınca kendimi görüyorum, ben hala o'yum, onlar hala ben. Hiç yabancı gelmiyor. Aynaya bakıyormuş gibi hissediyorum. Hiç soyutlanmadım çocukluğumdan. Beni sadece, çocukken gelecekteki kendime yazdığım notlar üzüyor. Gerçekleştiremediğim hayallerimi görüyorum. Sizin bu "o ana dönüş" olayınızı kokular ve seslerle daha çok yaşıyorum ben. Ama şu ebeveyne benzeme olayını anlayamadım. Kendi çocuğum olmasa da akrabaların çocuklarından benim çocukluğuma benzetilenler oluyor, bana hiçbir şey hissettirmiyor. Her birey kendi hikayesini yaşıyor neticede.

Son paragrafın ilgimi çekti, Şu an nasıl çocukanne? Böyle diyorum çünkü çocukluk yok hayatında Belki sizinle çocuk olmayı öğrendi:)

Tam o anda kalmıyor değil mi bakışlar, Ne üzücü, abin ile yaşanılan neyse, kısa sürede en adil yolla çözülsün umarım. Fakat, yine aynı yerde aynı pozu verseniz bakışlarınız yine aynı olur, sebepsiz hissettim:)

Kendi fotograflarıma bakıyorum ne anneme ne de babama benziyorum çok farklıyım onlardan. Kaderim de farklı onlardan. Annem rezil bi hayat içinde kendi seçimleri babamda pek iyi bir insan değil. Yıllarca annesiz büyüdüm beni hiç sevmedi koklamadı öpmedi. Annem olmayi bile kabullenemedi. Oysa ben oğlumu öpmeye doyamıyorum gece gündüz benimle dipdibeyiz ama o uyurken onu özlüyorum. Sorunuza gelince evet bebeklik çocukluk hallerime bakınca kendi adıma üzülüyorum haketmediğim bi hayat yaşattılar. Fotograflarımdan derste çıkarıyorum ilerde oğlum bakıp benim gibi iç çekmesin diye.

Mutlu bir ailen annen baban vardı ise gerisi onemli degil. Ayrintilara takilma güney. Ne öncesini ne sonrasını hatırlıyorum. Ayildığım o anı hiç unutmuyorum. Elbiseli somurtuk bir fotografım var bir de. Kimse bilmez o fotoğrafta nicin oyle oldugumu, hatirlamiyorum derim. Ben hep erkek olmak isterdim. Elbise giydirdigi icin anneme çok kizmistim o gün:))) Erkek olmak işleyişimin de ayri bir psikolojik boyutu var. 33 yasindayım. Bizim zamaımızda cocuk ne anlar anlayısı vardi. Aciklama yapilmazdi. Ben simdi 20 aylik kizıma ayrintili anlayabilecegi her seyi anlatiyorum ve yanında olumsuz konusmamaya calisiyorum. Bu ara sinirlerim cok bozuk, ona da yansıyor. Umarım kendime benzetmem. Cocugum benim yasadıklarımi yasamasin deyip ayni baskiyı yapıyormusum gb geliyir bazen ve cok üzülüyorum(

Mekanı cennet olsun. İyi ki fotoğraflar var diyelim o zaman. Sevdiklerimiz de bir zaman yanımızdaydı, güzel anılarımız oldu diye fısıldıyorlar bize. Gerçekten duyguyu net olarak anımsatıyor, abimin sünnetinde gidip bakmışım ve çok ağlamışım sonrasında. Ama tüm fotoğraflarda ağzım kulaklarımda gülüyorum. Demek ki o hüzünler bir anlıkmış. Hemen ağlayıp, anında gülebilirmişim. Tüm çocuklar gibi. Keşke bu özellik hep var olsaydı :)

Biliyor musun annem de hala fotoğraflarıyla hafızamda, 2016da kaybettim çok yeni Ama durduk yere hareketleriyle değil de, fotoğraflarına bakınca o an ne dediğini ses tonunu sonrasında ne yaptığını hatırlıyorum. Anlatabilm umarım, hep rüyamda zaten Ama gün içinde gözüme çarpan karesi beni o güne götürüyor :)

Ben hiç incelemem fotolarımı.. kemdi çocuklarımın fotolarını saatlerce izleyebilirim ama. Bebeklik hallerine hayranım. Ve evet bana benziyorlar, bu normal değil mi neden nasıl oluyor diye sordun ki? Ve anlamadım kendi eski fotolarıma baksam ne düşünücem?

Yalnızlığı o kadar iyi biliyorum ki Hep yalnızdık. Olsun, arabesk yapmayalım:) Ben mutluyum, en az benim kadar mutlu olmanı istiyorum:) Çok teşekkür ederim paylaştığın için :) Çok memnun oldum :)

Allah rahmet eylesin Benziyorsunuz demek :)

Anlamazsan anlama cancağazım ne yalım :) Uygun yere taşınır, uygun değilse . push ; S sassyassyy Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

sevindim senin adına :) ben saf kötülükle doğduysam demek. :))

Herkes o an, tam o an gördükleri ve düşündükleri ile kalıyor fotoğrafta. Benzetme can sıkacak ama Öldürülen maktülün son gördüğü yüz katili

Aslında arabesk değil Öyle değilim günlük hayatta, Aniden pat diye gönderilen fotoğrafım Beni, mmm sanırım değişik hissettirdi Boş boş baktım Hayatın gerçeği ya, hüznünü asla paylaşma gerçek insanlarla O yüzden yazdım.

Bakınca işte tam onu düşünüyordum Diyorsun değil mi :)) Ben de o malum fotoğrafta gülmüşüm de Kime neye neden bilmiyorum T trustno_1 Tarot bakmıyorum. Üyelik

Çok fazla çocukluk fotoğrafım yok. Bir tane bebeklik fotoğrafım var. Yeni evli yengemin kucağına vermişler beni. Hayattan bezmişim 6 ay civarında. Gözüm toprağa bakıyor. Eller yana düşmüş. Çocukken o fotoğrafı anneme gösterip "anne burda ölmüşüm sanırım" dediğimi hatırlıyorum. Saçlarım sarı. Neyse ki bne küçükken sarışınmışım aslında yalanını doğrulayan bir kanıt var elimde. Başka bebeklik fotoğrafım yok zaten. Sonra 4 yaşında bir fotoğrafım var. Dört kişilik aile pozu. Küçük kardeşim henüz yok ortada. Annem kırmızı rujunu dokundurmuş dudaklarıma. O fotoğrafta mutluydum, hatırlıyorum. Bir sonraki fotoğraf okul bahçesinden. Eskiden toplu sınıf fotoğrafları çekilirdi okulun bahçesinde. Kendimi bulmam için büyüteçe ihtiyaç duyduğum bir fotoğraf. Kafamın yarısı görünüyor muhtemelen ayak ucunda durmuşum görüneyim diye. Sınıf arkadaşlarım büyük benden üç yaş. Hepsi de insan irisi maşallah. Yiyip mıçmamışlar. Epey mutsuzum o fotoğrafta. Muhtemelen neden bunu yapıyoruz diye düşünmekteyim. Ben anı biriktirebilen biri değilim. Fotoğraf çekmeyi de çektirmeyi de sevmem. Var olan fotoğraflara da bakmam. Bende hasıl olan his iç sıkıntısı. Acıdan kaçma eğilimim olduğundan ötürü, geçmiş fotoğraflarını da sevmiyorum. Güzel hatıralar zihnimde, en taze haliyle. Fotoğraflar bana kötü anları hatırlatıyor ve ben onları silmek istiyorum. Böyle işte.

Şefkat ve hüzün hissediyorum bakınca. İçimdeki kız çocuğunun sevgiye ihtiyacı olduğunu düşünüyorum, kendime daha nazik davranıyorum...

O zaman bundan sonra tüm fotoğrafların gökyüzü kadar büyük gülmeler dolu olsun :) şu emoji hatırla poz verirken Ben çok gülüyorum buna

İlk fotoğrafım siyah beyaz baya küçüğüm ağzımın suları akarken çekmişler hemde stüdyoda insan bi ağzımı siler diyorum her bakışta hiç duygusallaşamıyorum o yüzden, diş çıkarma dönemi sanırım en fazla 8 aylığım ve abimin sevgi dolu bakışı ben dahil herkes makineye bakarken o bana bakmış ömür boyu öyle bakıp sevecek gibi şimdi 8 yıldır görmüyorum ömür boyu da görmek istemiyorum hayat işte

Fotograflara bakinca anilari hatırlıyorum ama hafizam cok kotu detayli hatirlayamam hic. Keske daha fazla fotografim olsaydi. Ya da fil hafizam olsaydi :)) Babam da fotograf meraklisiydi ama gec almis makinayi galiba ya da zamanla kayboldu fotograflar. Fotograflara bakarken keske cocuk kalsaydin der babam bilmem ki neden irdelemedim hic, neyse baska bir zaman sorayim Suleymanin

:)) Paylaştığın için teşekkür ederim :) Öğretmen çocuğuyum ben de Çok sıcak bir paylaşım oldu, çok memnun oldum konumda olmasına :) Her gün artarak güzelleşen ömür diliyorum:)

Anne babanız biyolojik değil yanlış anlamadiysam. Benzememe bahsi biyolojik olanlarda da olabiliyor. Kıvanç Tatlıtuğ un annesi esmermis mesela. Sizi büyüten anne ve babanizi da çok seviyorsunuz. Peki ben de sizi şunu sorsam. Biyolojik anne baba yanında büyüyüp de hiç sevgi gormemeyi mi yoksa biyolojik olmayip çok seveni mi yeglersiniz? Hayatta herkes birseylerle mücadele etmeye çocukken başlıyor. Sizin payinizi da bu düşmüş. Ama resim konusunda haklısınız. Ben de bebeklik fotoğrafima bakınca türlü türlü şeyler hissediyorum. Neden diyorum çoğu şeye. Ozellikle anne olduktan sonra. Ama çok takılmamak lazım yoksa hasta ediyor insanı. Geçmiş geçmiştir ne yapalim. En iyisi böyle derin düşünmemek.

Ben hep baska deryalardaymisim kimbilir ne dusuyordum. Uyku sersemligiyle cekilmis fotografta saclarimin halini belki ya da okuldan gelmisim onlugumu degistirmemenin utancligiyla kafami egisim ne kadar gereksiz seylere takmisim. Daha kucukluk fotograflarimda daha mutlu ve egleniyormusum. Simdi farkettim de bebeklik fotografim yok hic. Olsa da tum bebekler birbirine benziyor onemli degil. Fotograflara bakarken de hic bir zaman da benziyor muyum diye incelemedim. Kardeslerimle hepimiz farkli teldeniz ondan olsa gerek. farkliliklar guzeldir =))

Aaa pardon şimdi anladım.. biyolojik bağın olmadığını bilmiyordum.. Onlar senin ona benzememene çok fazla takilmıyorlardır emin ol.. insan evlatlarına dış görüşlerine bakarak sevgi geliştirmiyor evlat diyerek bağrına basıyorsan her türlü seviyorsun zaten))

Mutluluk vardı, hayatı seviyordum, şimdi çocuklar için mecburi yaşamak, biran önce yaslanıp gunlerimi saymak istiyorum. Tabi bizim çocuklar büyüyüp yuva kurup mutlu olsunlar ondan emin olayım öyle goceyim. Yada hiç evlmeseydim yaşamak zorunda kalmazdim diyorum, yabilmiyorum neyse, bildiğim ve dilediğim tek bişey var, Rabb'im babama şifa versin bize bağışlasın tek dileğim onları başımızdan eksik etmesin.

Kızınla bol bol fotoğrafın olsun :) En büyük mirasın bu olacak :)

Şişko bir bebek olarak doğmuşum. Amcam yanaklarını sıktığımda burnun kaybolurdu o kadar koca yanaklıydın diye anlatırdı. Bir fotoğrafım var, yaklaşık on aylığım oturtmuşlar yatağa. Yanakları sarkmış neredeyse göbekli boncuk gözlü bi ufaklık. Fotoğrafa girip yanaklarımı sıkmak istiyorum. :)) Çocukluğumla karşılaşsam çok çekermiş benden, rahat bırakmazmışım bebeyi. Çektirdiğimi hatırladığım ilk fotoğrafta da dört yaşındayım. İki yaşındaki kız kardeşimle poz veriyoruz. Elimi omzuna atmak istiyorum itiyor beni, illa onun istediği gibi poz verecekmişiz. Geleceğimizin fragmanıymış. Hala istediğini yaptırır cadı. Kendi fotoğraflarım için gelecekte neler yaşayacaksın öyle diye düşünmedim hiç. Ama annemin 10 yaşındaki fotoğrafını görünce düşünmüştüm. Altın sarısı saçlarıyla gülümseyen neşe dolu bir kız çocuğu. Daha çocukluğu bitmeden anne oldu diye üzülmüştüm gördüğümde. O fotoğraftan altı yedi sene doğmuşum, bu beni hep üzer.

Çok üzgünüm, konuyu sen iradenle okudun ve kapattın Ben de cevap yazıp geri dönüp bakmana sebep oldum. Konuşmaya hazır hissettiğinde bana özelden yazabilirsin. Tatlı bahar sabahı gibi olsun sonraki her anın :) Her ses sana umut versin :)

Ben 3 yaş resimlerime bakarken küçük Zekeriya beyaz görüyorum, şaşıydım o yaşlarda çünkü

Fakat sen benden robot resim çizmemi ister gibi betimlemişsin. Baktığında hakikaten gördüğün sadece onlar mı? Mesela anne olmadan önce, ve sonra Hala aynı mı fotoğraf? O anı hatırlamıyor musun? Okul bahçesini, tek kare senin Zihni'nde o okul bahçesini yeniden görmene yetmiyor mu? Ben ilkokul fotoğrafımda ilk defa Çeşme'den su içmeyi denediğim yerde, yalak gibi biriken yere düştüğümü hatırladım :) kenarından çıkmış o buza için tasarlanan Çeşme eski fotoğrafta :) O an çok çaresiz hissettim, canım açısından çok kimsesizlik Büyük sınıflar geldi kaldırdı, koluma girdi Kocaman okul tek öğretmenimi tanıyorum Aysel öğretmenime götürün diye ağlamıştım, ama korkudan ağlamışım :)

Muhtemelen sadece uzaktan seyrederdim. Çocukluğum çok daha mutluydu çünkü; aynı saf duygularla sevmek, gelecek endişesi olmadan, sadece anı dolu dolu yaşamak büyüyünce mümkün olmuyor. "Büyüme sakın, bir halt yok... günler bile suyunu çekecek" demek de çok mantıklı değil sanki.

Öperin senin o güzel gözlerini :)

bu nasıl bir dert tam olarak? ben hiç anlamadım da

Ben çocukluğumdan beri hep aglayan biriydim sorunlar hep değişti ama aglamam ve derinden yaralanmalarim değişmedi.. Herşeye ragmen ayaktayim çok şükür

Yok hüzün dolu :)

Çocukluk ve gençlik Fotoğraflarımda vefat etmiş kuzenim babannem ve arkadaşım var acı üzücü anıları hatırlıyorum yırtıp atamıyorum o yüzden pek bakmam bana da ölümü hatırlatıyor bir zamanlar gülüp eğlenen insanlar yalan olmuş hiç yaşamamış geliyor çok az fotoğraf çekinirim

Anneliğin kitabı tecrübe :) Beraber büyümüşsünüz, arkadaş olmanızdan doğal ne var Mutlu olun :)

Ben bazen ağlayarak bakıyorum fotoğraflarıma. Keşke şimdi burada olsan bebek halinle seni alsam kucağıma sevsem muhtaç olduğun şefkati ben sana versem diye aklımdan geçiriyorum bebeklik halime bakarak.

Sanırım ilk fotoğrafım 5-6 aylıkken rahmetli babamın kucağında. Evimde değil o fofoğraf annemde, ama düşününce bile içim acıdı. Hiç bu açıdan bakmamış düşünmemiştim. 6 aylık koca gözlü şaşkın bakan bir bebek ve hayattaki en güvendiği insan babası. Şimdi arkamdaki dağ yok. Bambaşka bişey anlatmak istemişsiniz ama ben bambaşka bir sonuç çıkardım. İnsan nereden yaralıysa o çıkıyor sanırım ortaya böyle konularda.

Valla ben fotoğrafların çoğunda kız kardeşimi sıkmış/sıkıştırmışım. Genelde baktığımda kardeş kıskançlığı görüyorum. O yüzden oğluma kardeş yapma fikri çok uzak bana mesela. Bilemiyorum fotoğraf deyip geçiyoruz ama bazen farklı hissetirebiliyor.

Çocukluk fotoğraflarımda hiç mutlu gözükmüyorum. İnceledikçe fark ediyorum mutlu bir çocuk olmama rağmen dışarıdan hiç belli olmuyor ve hala böyleyim Bir de burnuma bakarım hep çocukluk fotoğraflarında. Ulan ergenlik neden aldın güzel ufak burnumu bendeen.

Eklentiler 66209A33-3B6D-465F-8588-C6EF12D482A7. jpeg 76,7 KB · Görüntüleme: 13 EA2805F8-5DA9-44D1-90D7-2DA48DF94358. jpeg 79,2 KB · Görüntüleme: 16 A2EE8DA5-8A51-4675-808E-7D3BC035CD40. jpeg 134,4 KB · Görüntüleme: 11

benim kızım ne bana nede babasina benziyor ben çözemedim olayı. baktıkça eşim kızım tıpkı ben diyor. hadi len ordan diyorum eşimin çevresi halasına babannesine benziyo diye de get diyorum. hiç benzemiyor. kızım kendine benziyor. benzetme olayı yok ALLAH insana özel yaratmiş.

Ben de hüzünlerimi gizlemişim o tatlı gülüşün arkasına.. Hatırlıyorum hüzünlüydüm hep.. Hep bir korku, telaş, huzursuzluk. . İnanın çocuklar her şeyi hissedebiliyor. Onlar da sahte gülücükler atabiliyor

Ablam ilk çocuk olduğundan her anının resmini çekmişler. Benimse beş on fotograf dışında bir fotoğrafım yok. Zaten fotoğraflara bakmadan sayısı bile anlatıyordu herşeyi. Ben küçükken kimseye benzemiyordum. Ailem esmer ben sarışındım hatta sapsarı. Bunuda hiç sorun etmedim. Okulda sorun etmem gereken daha önemli şeylerim vardı çünkü dayak atan bi öğretmen zengin çocukları arasında kendine yer etmeye çalışan babasının işi alay konusu yapılan bitli muamelesi gören vs vs daha bir çok sorunla birlikte okumaya çalışıyordum. Ama mutlu son 1. Üniveristemi bitirdim 2. de bitmek üzere:) ve en önemlisi büyüyünce farkettik ki ben babamın kopyasıyım :) darlyda

Çok geçmiş olsun. İnsallah amcamız iyileşir sağlığına kavuşur Akrabalar, çoğumuz için yok hükmündeler bence 14 yaşımda babamı kaybettim ; o zamandan yetişkinliğe uzanan yolculukta, bir günden bir güne aramayan, bir ihtiyacın var mı diye sormayan teyzeler, halalar... şimdi benim onları arayıp sormamı bekliyorlar.. daha çok beklerler.. Ben neye kanaat getirdim biliyor musun, bu dünyaya yapayalnız geliyoruz ya. Annemiz Doğum acısıyla ya da narkozun etkisiyle baygın oluyor. benim babam da kalkmış Cuma namazına gitmiş ben ameliyatla doğarken. Yani beni birisi alıp götürse, bebeğiniz öldü deseler, kimse bilemeyecekmiş gerçeği. Yalnız geldik, yalnız gideceğiz. Anne baba, kardeş, akraba.. hepsi bir yere kadar yanımızdalar Sen biyolojik aile ortaya çıktı deyince aklıma geldi. Birinci sınıfta Benim de bir arkadaşım vardı, annesi, o 4-5 yaşlarındayken terk edip gitmiş kızı. Sonra kız ergenlik çağında merak etti annesini bulmak istedi. Ama annesi olacak kişi, o zamana kadar merak etmediği güzelim kızını, yine umursamadı tabii ki. Kız ikinci kez yıkıma uğradı Ben yaşamadan büyük konuşuyorumdur belki ama, bence bugüne kadar benim yanımda olmayan ana babayı, bu saatten sonra ne yapayım derdim. Keser atardım. Sen de kalbinin sesini dinle... Fotoğraf da demişken, bu arkadaşımın bir fotoğrafı vardı. Yeni annesi, babası ve gelinlikli küçük kız, kendisi. Bana o fotoğrafı bir heyecanla göstermişti. Bak benim annemle böyle düğününde fotoğrafım var, senin de var mı demişti :) ben de 7 yaşın bilinciyle ne diyeceğimi bilememiştim. Ama annemle babamın evliliğinden sonra doğduğumu biliyordum sanırım, arkadaşıma çaktırmamıştım :) o da hep şüphe duymuştu bence ama kesin bilemiyordu. ta ki sağdan soldan insanlar, senin annen bu değil diyerek kızın aklını karıştırana kadar. İnsanlar çok kötü..

Hatırlayamadığım zamanlar için hayal ederim.. Ama 7 yaşımdan sonraki fotoğraflarımda o günü tekrar yaşarım, anımsayabildiğim en ince detayına kadar yaşarım ama ikisinin ucu da hüzüne çıkıyor bende. Çok da mutlu bir çocuk değildim çünkü. :)

Çocuklarını görüyor musun? Mesela o fotoğraftaki sen, ve çocukların oyun oynasa? Ya da sen onlardan biraz büyük çocuk olsan?

Bir tane, kısa bir videom var babamla. dayım Türkiye'ye izne geldiğinde, bizi çekmiş. Babam bana, bugün günlerden ne diye soruyor, ben de tarihiyle birlikte söylüyorum. Okullar Çin gribi nedeniyle tatil edilmiş o gün. Onu anlatıyorum falan. Başka da video yok zaten babamdan kalan. Babam, Sanki hiç olmamış gibi, bazen de hiç bir zaman gitmemiş gibi... hep oturduğu köşesinde sanki hep bize bakıyor gibi... ölüm, ardında kalanlar için çok tuhaf bir his... eski günlerse ; çoğu zaman hüzünlü, bazen hatırlamak istemediğin, geçmişinden silmek istediğin anlar. Bazen de, annemin sıcak kucağına uzanıp, okula gidince onu özleyeceğim diye kokusunu içime bol bol çekişim. Hep aklıma o koku gelir, o gün pişirdiği yemekle birlikte karışık, sabun kokusu sanki.. annemin sıcak kokusu.. yine uzansam kucağına, o sıcaklığı, huzuru yeniden bulsam isterim. Fotoğraflar ise çok eğlenceli. Meraklı kocaman gözler, acaba o anda dünyaya dair neler hissediyor. bazı fotoğraflarda abim beni sımsıkı tutmuş, boğmak istercesine. İkinci çocuk olmak zor işmiş diyorum :) Oğlum tıpkı ben, benimle arkadaş olsa çok iyi geçinirdik eminim. Geçen instagramda gördüm, kendi çocukluğu ile oğlunu yan yana koydurmuş bir anne fotoşopla. Resmen bir çağ var aramızda; kıyafetler, ortam, duruşu bile farklı yeni nesilin. onu görmüş oldum net olarak. Konu sahibi, gönlünden geçirdiğin güzel Şeyler umarım ki gerçek olsun. O küçük kız çocuğu iyisiyle kötüsüyle büyüdü, sen oldun. Ben oldum. Biz olduk. İyi ki yaşamışız her günümüzü. Sağlıklı günler dilerim

Benim kucukluk fotograflarim baya fazla. mesela her yilki dogum gunumde de fotolar var. ben cok bakarim cok severim fotolari. hafizam da iyidir bir cogunda cektirdigim gunu, o zamanki dusuncelerimi hatirlarim. mesela videolar da var. aslinda simdi daha neseyle bakilabiliyor ama allah gecinden versin kaybettigim birileri olursa cok daha duygusal ve uzucu olur onlara bakmak

Aklima getirdiniz... gece yarisi eski fotolari cikartdim. Ne güzel günler, anılar. Nooption memento mori memento

Çocuğuz, sizin minik haline benzerken Onun yaşayacakları, sizinki gibi olacak endişesi oluyor mu üstteki yeri yeni eklemişsin boşuna değil anlamamisim daha önce Ben endişe ediyorum tabi ama bana benzerler diye değil artık dünyada iyi insan sayısı azaldığı için.. her türlü pislik olduğu için..

Mutlu anne ol :) Casper25 Sanma şahım herkesi sen sadıkane yar olur Anneler

Aşk olsun :) Odunun alası benim :) Yani her an fotoğraflarla dugu yoğunluğu yaşamıyorum da, merak ettim :)

Hüzünlenirim ben. Annem ve babamla beraber bir sofrada hayal ederim kendimi, bir damla yaş süzülür hayata geri dönerim.

Rica ederim olur mu öyle şey benim anlatasım varmış. :) Sen de her zaman yazabilirsin. Teşekkür ederim, senin için de öyle olsun. Güzel yaşayalım, hakediyoruz. :)

1 yaş civarlarında bi foto var anlamsızca sepete koyulup kardeşimle foto çekilmişiz. Halbuki yıllarca arada 24 saat mesafe olan yerdeydik. 4-5-6 yaşlarında var hep geniş aile üyeleriyle yada süslü püslü tek başına ben :) Bakınca çok güzel el bebek gül bebek büyüyen bir Turna görüyorum, ama diyorum ki ben bunları yaşarken ailem o kadar uzakta neler yapıyorlardı acaba. Hem kırık hem şanslı birini görüyorum yani. Umarım çocuklarım salt şanslı olur :)

Bu bende de olurdu. Ah canım neler bekliyor seni acı tatlı, diye hüzün basardı bi.

Dedim ya bakmıyorum fotoğraflara :) en son ne zaman baktım hatırlamıyorum bile. İçim sıkılıyor bilmiyorum sebebini. Ben kolay kolay unutamıyorum zaten hatıraları. Dört yaşındayken babamın çalıştığı iş yerinin telefon numarasını, orada çalışan hemşirenin ayrık dişlerini, telefondaki kırık tuşu, bakkalın futbolcu olmak isteyen ergen irisi oğlunu... Her şeyi hatırlıyorum ayrıntısına kadar. Ben fotoğraflara bakıp yeniden her şeyin canlanmasını istemiyorum. Zaten geleceğe ve hatta ana odaklanamıyorum, bir de geçmişi halihazırda gereksiz bir sürü ayrıntısıyla hatırlarken yeni anılar mı hortlatayım yok yere :) başım ağırır sonra ahdjdjjd. Dediğim gibi acı, hüzün, özlem gibi hislerden kaçma eğilimim var. O yüzden bakıp incelemiyorum.

Benim de pek küçüklük fotoğrafım yok. Son yıllarda baya üzücü şeyler yaşadım. O yüzden galiba, bir tane fotoğraf var. Ona bakınca sarilasim geliyor. Çok saçma ama sarılıp kucaklamak istiyorum.

Ya enerjik kızın yüzüne baktığında Dnup kalmıyor musun, o yaşta o gün ne hissettim, o günün tek anında fotoğraf var Bakınca o yün nedeydin, ne hissediyordun? Hatırlıyor musun? Her bakınca değişen yorumun, farklı hatıralar olmuyor mu?

yapıcı? gayet yapıcıydı umursama baabında. neyse.. pış pışlanmak istiyorsun zaar.

Bak çiçek diyince ne hatırladım. :) Bir fotoğrafım var dondurma yiyoruz en yakın arkadaşınla, sanırım 8 yaşındayım burnumdaki yara taze düşüp taşa çarpmışım şükür ki kırılmamış burnumu çok severim. O dönem hiçbir şeye hayır diyemiyordum ve rahatsızdım bu durumdan. Dondurmamızı yedikten sonra saklambaç oynuyoruz komşu Sevim teyze beni bakkala göndermek istiyor; "hayır" diyorum. Arkamdan bir ses: "cadı kız" Esmer bir çocuktum ben, mahalledeki diğer çocuklar da sarı ya da beyazdı. Sevilmezdim nedense pek. Sevimsiz bulunurdum, annem yokken insanların kötü bakışına maruz kalırdım. Oysa sevimliymişim bence, kara gözler, fındık burun, elmacık kemikli çenesi itina ile çizilmiş bir çocuktum. Daha küçükken de annemin bir arkadaşının oğlu ile oyun oynarken dişleri kırılmıştı ama kasıtlı yapmadım diye hatırlıyorum, annem karanlık kömürlükte cezalandırmıştı.. İçimi yaktın Güney. :) Bir süredir kendimle savaşıyordum, sebebini şimdi anladım sanırım. Dışlanmak, bunca sene sonra patlak verir mi acaba? Baban için şifa diliyorum, annene rahmet. Geçen gün Müge Anlı'yı izliyordum da, bir kadın 8-9 bebeğini kaybettikten sonra bir erkek evlat doğurmuş. Okula gidene kadar emzirmiş, ayağını taşa değirmeden sırtında taşımış hep. Oğlu ise eşinin annesini öldürmesinden sonra annesini alıp tarlaya gömmüş 6 sene sonra ortaya çıktı.. Vardır bir hayır, belki tedavi vardır? Günün güzel geçsin:)

Annem esmer kahverengi gozlu. Ben ise mavi gozlu beyaz tenliyim. Anneme benzemiyorum kucukken bunu diyenlerde oluyordu ama hic takmadim. Baba tarafima benziyorum ama kim nerden bilecek baba tarafimi. Neyse en eski fotografimda 5 yasimdaki halim. O zamanlar fotograf lükstü ya

Yani demek o kadarmış:) Benim fotoğraflarımda, bana benzeyen anne baba yok. Biyolojik bağımız yok. Ben de çok mutlu oluyorum aile albümüne bakınca :) annem babamla dolu dolu Harika fotoğraflarımız var. Onlar da kendine fiziken benzemeyen çocuk görünce ne hissettiler, kendi çocukluklarını görmediler. Merak ettim işte Mutlu ömür evlatlarınla

O fotoğrafa bugünkü tecrüben aklın ile Gidebilsen, tavsiye verir miydin ordakilere? Ben kendime sarılıp ağlamak isterdi

Hiç bu kadar derin düşünmedim düşünmek de istemezdim Samsonn

Pardon? Bu ne demek

Talep üzerine hiç yazmadım. Yazma motivasyonum dünden bugüne hiç değişmedi: faydalı olmak. Suçlamak, yargılamak, saplantılı şekilde gururlu davranmak. Çok zorsunuz.

Slav geni, Bulgar asıllıdır anne :)

Neden? Zaten DNA bir değil :) D dgdln

Cok ukalasiniz.. gunebakan_ yaziniz tam nokta atisi ama anlayan yok karsinizda ne yazik ki

Önceden küçük bir çocuk görüyordum. Şimdi ise annemi görüyorum. O günler o da yaşıyordu diye.

Bilmece gibi yazıyorsunuz. Her yoruma birer şifre, birer ipucu yerlestirmissiniz adeta. Konuyu anlamak adına sorulan sorulara ısrarla sadece sizin anlayabileceginiz cevaplar vermissiniz. Birisi tüm ip uçlarını toplayıp perdeyi aralasin ve sizin açıkça söylemediğiniz yaralara dokunsun istiyorsunuz sanırım. Bu yaraların derinliği anlaşılıyor ama hayatta herkesin "kendine derin" yaraları olduğu için kimse bir başkasının anlatmaktan kaçtığı yaraları keşfedip sarmak için beklediğiniz çabayı göstermez. Kendinizi sagaltmak istiyorsaniz açıkça anlatın. Metaforlar, imalar, tamamlanmamış cümleler, belirli yerlerdeki gülücükler sadece sizin için anlaşılır ve hikayeyi tamamlıyor. Dışardan bakıldığında kopuk kopuk bir bilmece görünüyor sadece. İkinci satırdan sonra okuyabildiniz mi bilemiyorum ama ben yine de yazayım. Hayat kabuk kabuk soyulup keşfedilmeyi bekleyecek kadar uzun değil. Bunun için yeterince uzun bir hayata sahip olsaydınız bile yeterince sabırlı, özverili ve sevgi dolu insanlar bulamazdınız. Siz sanırım yaşadığınız travmanın etkisiyle -tanimadiklariniz dahil- insanları beni seven ve beni sevmeyenler başlıkları altında kategorize ediyorsunuz. İnsanların ve ilişkilerin bu iki başlıktan çok daha fazla kategoriye sahip olduğunu göremediğiniz için destek ve onay hissetmediginiz her yorum sahibini sizi sevmeyen kategorisine atayarak ya tiye almissiniz ya karşılıklı görmezden gelme teklif etmissiniz. Sizi konuda desteklemeyen insanlar adınızı bir kenara not alıp size kin güdecek, konu konu sizi kovalayıp açık arayacak değil ki? Her cümle altında ben şunu okudum sizde: "Beni sevmediğini anlıyorum, sana ihtiyacım yok ve seni bana maruz bırakacak değilim." Ben çok iyi görüyorum bu cümlelerin sahibi kocaman bir kadının terkedilen minicik bir bebeğin travmasını hala yaşadığını. Fakat durum ne kadar can acitirsa acitsin bir başka insan için travmanizla baş etmek yorucu ve yıpratıcı. İnsanlardan kendilerini kanitlamasini beklemeden ve onlara bir etiket vurmak için acele etmeden akışına bırakın ilişkilerinizi. Anlatmak istiyorsanız açık ve net anlatın. Bilmeceler, ip uçları, metaforlar kullanmamaya çalışın. İnsanlar çekirdeğinizi kesfetsin diye beklemek yerine o çekirdeğin kesfedilmesini sağlayın, kabukları kendiniz kaldırın. Ben bu yazıyı size gıcık olduğum için, sizden nefret ettiğim için yazmıyorum. Sizi bu yazıyı yazacak kadar çok umursuyor fakat iki gün sonra adınızı unutacak kadar umursamiyorum. Sizi kimsenin yazmadığı uzunlukta yazacak kadar seviyorum, çekirdeğinizi keşfetmek adına diğer konularinizi araştırmak istemeyecek kadar sevmiyorum. Ben hiç kimseyim. Siz de öyle. Hayatimizdaki bir iki insan dışında kimse için ne aşırı sevilecek kadar önemliyiz, ne nefret edilecek kadar. Şu an bu yazıyı yazarak sizi seven ve umursayan biri olarak açık ve net bir iç döküş konusu açmanızı tavsiye ediyorum. Uzun uzun yazın. Çok acı çektiğiniz için gülücük kullanmadan, imalar, sorular, metaforlar, varsayımlar kullanmadan, basitçe anlatın. Rahatlayacaksiniz.

Bu fotoyu twitter da gördüm dün bayılmıştım Bu minik te anasına babasına benzemiyor ama çok şeker ya..

Bizimle çocuk olmadı hiç ama tükenmeyen bir sosyal enerjiyle yaşıyor. Müthiş bir anne sevgisi verdiğini söyleyemem ama harika bir arkadaş.

Ooo Gece gece böyle güzel yazıya ihtiyacım vardı, Tam zamanında geldin :) Huzur peşinizde çingene gibi olsun hep diyelim :) Çingene sensin, burda kutup grup ırk falan yok O yüzden dedim :)

Ben son yazdiginizi bilinçli bir şekilde yapıyorum. O küçük çocuğa bir isim verdim ve bazen sadece o küçük kiz icin güzel bir gün düzenliyorum. Bazılarına belki sacma gelebilir ama ben kendime annelik yapıyorum.

Fotoğraf kadar anlamı soyut olan başka bir şey öğrenmedim. Ben kendini o yaşta o haliyle o duyguyla hatırlayanları şanslı sayarım. Hüzün, neşe baktığım ana göre değişiyor benim hislerim Samsonn

Ben eklemeyi yanlış paraf üstü yaptım çocuğu kendi çocukluğuna benzeyen ebeveyn diye yola çıktım, Eksik oldu diye ekledim, bu defa farklı algı oldu Ama hiç sorun değil. Olgunlukla cevap veren çok iyi niyetli üyeler var,

Benim de burnum büyüdükçe çirkinleşti Ameliyat oldum, çaresi var :)

Ha o iki yaş Yurtta çekilen fotoğraf. Yetiştirme yurdunda

Benim de küçüklüğüme ait resim çok az olanlar da en az bir buçuk iki yaş bi abim var onun çok daha küçüklük fotoğrafları var hatta studyoda çekilmiş iki üç fotoğraf var ama benim yok. Anne babama da pek benzemiyorum teyzelerime benziyorum. Arada sırada bu mevzunun lafı geçerdi ama annem ve babam beni sevdiği için hiç kafama takmazdım. bana kardeşlerine benzeyen insanlar çok hoş görünüyor annesine babasına benzeyenler falan ama onun dışında hiç sorun olmadı küçükken arada uzulurdum ama beni üzen farklı şeyler vardı bu konuya hiç takilmadim

Ben ne anne ne baba tarafına benziyorum. Ablam ayni babam. Ablamı her görmemde rahmetli babami görüyorum. Ben her aile fotoğrafında siritiyorum. Sarışın mavi/yeşil gözlü insanlarin arasinda ben. Kocaman zeytin gözlü kivircik saçlı tombik cocuk. Ablam çocukken seni cingenelerden aldik derdi... bende sevinirdim. Nedense bu düşünce hoşuma giderdi. Beni cok sevip almışlar diye düşünürdüm. Çocukluk akli işte. Ben fotoğraflara bakmaya seviyorum. Huzur veriyor bana. Annem hayatda. Babam hayatda. Ben aralarinda mutlu ve huzurlu.

SADECE RESİM OLSA KEŞKE RAHMETLİ BABAMIN LAZIMLIKTA IKINIRKEN BENLE DALGA GEÇTİĞİ 1 YAŞINDAKİ VİDEOMU YOKETMEK İSTİYORUM AMA HATIRA İŞTE BİRDE 8 YAŞINDA BİR DÜĞÜNDE LAMBADA YAPMAYA ÇALIŞTIĞIM VİDEOM ÖN DİŞLER YOK :) BEBEKLİK FOTOLARIM VAR ÇOK TATLIYIM YA KENDİMMİŞ GİBİ GELMİYOR BURDA OLSA SEVSEM MODUNDA BAKIYORUM DAHA ÇOK :) bravopelin Eski veteriner yeni

Daha geçen gün kızımın bi duruşunu, aynı yaştaki fotoğrafıma benzettim. Enteresan bir şeydi. Hayata yeniden başlamak gibi... Sanırım biraz kıskançlık... Ben 40ı tırmandım, hüzün, sevinç, başarı, yenilgi bi çok şey tattım, o körpecik herşeye yeni başlıyor. İnsan kızıni kıskanır mı demeyin. İçimde hala küçük bir çocuk koşup dururken, çabucak yorulan bir bedenim var... Yani ruhumla bedenim uyumsuz gibi... Acaba 40 yaş sendromu böyle bir şey mi. Küçük kızım en az benim kadar şanslı olsun, iyilerle karşılaşsın insallah Önceki

Evet, İstiyorum Biyolojik aile çıktı, onlarla boğuşuyorum Annemden sonra toparlanamadım, tedavim devam ediyor Geçmişten gelen her bir minik uçuş Tedaviyi başa döndürüyor. Asla anne olamayacağımı da öğrendim Heh sözde gizli kalacaktı ama yazdım. Babam akciğer kanseri, gününü görmeden ölmek istemiyorum diyor, Çocuk sahibi olamayacağım halde, evlenmem bekleniyor. Dünyanın sırrı babam ve bende. İnanma ama akraba falan yok bizde. Baba kız yalanınız. Şımarmak istiyorum, bir bilmeyen, anlamayan oluversin. Ama dikkat? Milyarlık zenginim ama mutsuzum hastayım

Hep mi ağlak fotoğrafların? :) Önceki

Son birkaç yıldır ne zaman baksam bebeklik fotoğraflarıma hıçkıra hıçkıra ağlıyorum, ilerde başına neler geleceğini bilmeden kocaman simsiyah gözleriyle bakan öyle masum, öyle temiz bir bebek görüyorum ki... Keşke hiç büyümeseydim, büyümek insanın canını yakıyor.