2 ay falan sürüyorsa gerçekten uzun sürüyormuş. Ben 1 ay içinde dilekçe aşaması hallolur 2. ay mahkeme olur hızlı bi şekilde mahkeme aşamasına geçilir diye tahmin etmiştim. Mahkeme süreci de uzun ve zorlu olacak çekişmeli olduğu için farkındayım. L

Boşanmayı düşünmeye kadar geldiyse konu Geri adım atmayın. Cunku tekrar nüksettiği zaman belki bir çocuğunuz olmuş olacak ve o zaman işte cok zor her sey

sizin konunuza da yazmistim daha once. hatırladım sizi :)) kiziniz nasil? madem cevre modern bakis acısına sahip degil siz de onlarla minimum görüşerek kendi ruh sagliginizi korursunuz. sizin gibi dusunen insanlarla hayata devam edersiniz..

Oha hayat hikayemiz ne kadar benziyor Bir sene olmuş iyi düşün sevdin sonuçta alisma süreci falan yapma bnce iyice düşün karar ver

Evet aynen ama bosanana hakkında hayırlısı olsun derken bile böyle bi acıma ile bakılıyor yani benim çevremde öyle ve ben nefret ediyorum, olmadı ayriliyoruz diyorum ama çocuk var diyorlar olsun o babasından ayrılmayacak ben ayrilcam diyorum sen tek başına napcan diyolar yahu bi kadın koca ile mi varoluyor tek başına niye yaşayamadım benim çevremde cidden böyle insanlar var, bakmayın ben baya ağır psikolojik savaş veriyorum bunlarla da Allah'tan biraz da olsa öğrendim umursamamayi

hakkınızda hayirlisi olsun..

Halledilmeyen seyler mi var belkide konusarak halledebilirsiniz?

Madem eşiniz çok iyi bir insan oturup konuşun, belki bir çözüm bulunur.

:)) Kızım iyi çok şükür o iyi olunca ben de iyi oluyorum, tüm vaktin onunla, yaşam enerjim o benim... evet yazisiyoduk sizin yorumlarinizi seviyorum :) Öyle yapmaya çalışıyorum artık iletişimi azaltiyorum, çok takardim ben böyle şeyleri de artık olgunlasiyor muyum ne umursamadigimi farkettim onceden görseniz ay ne cevap veririm ne derim aman dim :)

Aslında bunun için değil. Biz 2 aydır çok şiddetli kavgalar yaşıyoruz. Bayramın her günü annesine gitmek istedi ben istemedim diye, bu şiddetli tartışmalar esnasında benim ona ağır hakaretlerim oldu. p ç, ş erfsiz gibi.. bunları ailesine duyurdu bana düşman oldular. Annesi beni sokakta gördü tanımamazlıktan geldi. Gerçi sonrasında gerçekten tanımadığına canı sıkkın kafasının bulanık olduğuna dair yemin etti ama. Neyse tekrar denedik düzeldik derken yine çocuk istediğini söyledi ve ben bu konuda ki baskısından artık çok bunalmıştım. "Senin gibi bi adamdan çocuk yapmam" dedim. Aşağıladım hakaret ettim. Dış görünüşünü bile başına kaktım kimse beni sana yakıştırmadı kendini bişey zannediyorsun falan dedim dayanamadığını artık evi terk edeceğini boşanacağını söyledi annemi arayıp. Kardeşim de o gün evimde misafirdi. Eşime tepki gösterince eşim oturduğu yerden kalkıp yanına yaklaştı ve öyle konuştu daha sonra abla topla eşyalarını gidiyoruz dedi eşim "hadi gidin" gibi bi cevap verdi kardeşim evden kovulduğunu düşünerek gitti birdaha da gelmem bu eve dedi. Olay çok çirkin boyutlara vardı yani malesef ki.

Evet kesinlikle. Bu gözler neler gördü bi bilseniz. Sadece düşünüyorum bazen tamam şimdi istemiyorum ama ilerde belirli bi yaşa gelince keşke olsaydı dermiyim.. yani o kadar önemli mi çocuk sahibi olmak çok mu güzel bişey merak ediyorum bana beni daha çok dibe çekecek başıma dert olacak ayak bağı olacak bişeymiş gibi geliyor..

Bi kaç kere konu açmıştım sanırım artık halledilmeyecek kadar uzadı meseleler. Çok fazla yüz göz olundu sadece bizim aramızda kalmadı meseleler ailelere yansıdı herkes birbirine girdi kısacası. Başka yol kalmadı malesef. Anlaşamadığımız problemlerimiz vardı mesela o çocuk istiyordu ben istemiyordum bunlar aramızda konuşup halledilebilirdi belki ama aileler işin içine girdi ben onun ailesiyle tartıştım o benim kız kardeşimle tartıştı artık bişeyleri yeniden inşa etmeye umudum kalmadı ailesinin ve ailemin kafa yapısı başından beri hiç uyuşmadı zaten. Kimseyi kötülemek istemiyorum ama insanların geri kafalılığıyla uğraşmaktan fazlasıyla yoruldum bir ömrü böyle geçirebileceğime dair umudum ve takatim kalmadı.

Evlenmeden önce ben çocuk istemiyorum haberin olsun dediyseniz ve bunu bilerek evlenip sonra da çocuk da çocuk dediyse yapacak bir şey yok. Anlaşmışsınız zaten boşanma konusunda. O bir yılın dolmasına kaç ay varsa bekleyin sonra verin anlaşmalı boşanma dilekçesini halledin gitsin.

Olması gereken.. Allah'tan annem babam ve kardeşlerim daha medeniler, benim akraba çevrem malesef gerikafalı ve böyle bir çevrede buyuse idiniz inanın siz de rahatsız olurdunuz ama dediğim gibi artık düşünmüyor üzülmüyorum çünkü annem babam çok tatlı insanlar ve çok anlayışlilar bana onlar yeter

İşte hamilelik öyle önemli ki bir kadının hamilelikte yaşadığı sıkıntı stres herhangi birşey bile doğacak çocuğu çok etkiliyor bu kanitlanmis bişey ve sizin de öyle olmuş...

Ooooo olaylar hiç basit değilmiş. Yine siz bilirsiniz de bir an evvel yollarınızı ayırın. Her ikiniz için daha iyi olur bence. Bu kadar ağır sözlere rağmen nasıl yüzünüze bakıyor hayret doğrusu!

Kızlar boşanma süreci nasıl ilerliyor başından geçenler bana yardımcı olabilir mi? Evlenmenin üzerinden henüz 1 yıl geçmediği için anlaşmalı boşanma olmuyormuş. Çekişmeli boşanma süreci nasıl ilerliyor? Ne kadar sürer? İlk celsede boşanmak mümkün mü mesela? Eşyalar, altınlar vs paylaşılıyor mu? Maddi olarak ne kadara mal olacak bana bu boşanma süreci tahminen? Avukat tutmam gerekiyor mu? Boşanma gerçekleşene kadar kendi evimde oturmayı düşünüyorum kira fatura masrafları eşime aitti bunları karşılamakla yükümlü mü değil mi? Hoş karşılamasa da önemli değil işe girip çalışmayı düşünüyorum zaten kendi masrafımı kendim karşılarım. En önemlisi de boşandıktan sonra neler yaşadınız? Çocuğumun olmaması en büyük avantajım. Olsaydı belki herşey daha zor olurdu. Fakat yine de düşünüyorum üzülür müyüm pişman olur muyum normal hayatıma dönmem ne kadar zaman alır.. Evlenebilmek için çok beklemiştik.. Ben kendimi bildim bileli hep çalıştım çabaladım babasız büyüttü annem bizi yeri geldi aç kaldık sokakta kaldık biz çok küçüktük.. Okudum üniversiteyi bitirdim.. Çok yorulmuştum küçücükken büyümek zorunda kalmaktan. 7 sene bekledik eşimle birbirimizi evlenmek için.. çok hayallerimiz vardı. Evlenince hepsi bitecek bu yorgunluğumun mükafatını alacağım, çocukluğum gençliğim heba oldu ama bundan sonra bende mutlu olacağım diye düşünmüştüm. Hayatım eşimden önce ve eşimden sonra diye ikiye ayrılmıştı. Çokta iyi bi insandır aslında ama bişeyler bizi bu noktaya getirdi. O da çok üzgün ama konuştuk anlaştık kararımızı verdik en doğrusu bu. Bundan sonra annem için yaşamayı düşünüyorum. Annemin yanına döneceğim çalışacağım çabalayacağım onu mutlu etmek için uğraşacağım. Kendimi geliştireceğim belki ikinci bir üniversite okuyacağım, yüksek lisans yapacağım, güzel bi işe gireceğim.. Eşim olmadan yaşamayı öğreneceğim... Sevdiğim adam artık hayatımda olmayacak.. Yaralarımı kendim saracağım bundan sonra. Birdaha hiçkimsenin bende yeni yaralar açmasına izin vermeyeceğim...

Oncelikle ya ben esinizi tanimiyorum ama evlilikte kufur etmek hakaret etmek hatta kimse seni bana yakistirmadi cumlesi zaten bosanma sebebi yani bunlar cok cok agir cumleler. Yakistirmiyorduysa neden evlendiniz hanimefendi ne yasarsaniz yasayin dogru bulmuyorum ama sinirlede soylediginizi dusunuyorum. Bu arada kiz kardesinizinde topla esyalarini gidiyoruz abla gibi bir cumle kurmasida ayri bir hata geliyor sonucta cocuk degilsiniz aile mudahalesiyle bu sekilde bosanmaya suruklemesi tuaf. Yani bilmiyorum sizi uzmek istemem ama ben su anlattiklarinizda sizi hatali goruyorum. He esinizin baska ne hatasi vardir bilemiycem. Ama bunlari kurabildiyseniz sanirim onj gercekten istemiyo ya da fazla deger vermiyor olabilirsiniz.

Bu gözler neler gördü demişsiniz içim acıdı resmen kalbinizden öperim.. çocuk konusu ise kendi şahsi fikrim ben de boşanma aşamasındayım şuan ve çocuğum var ve ben iyiki var diyorum çünkü bir daha evlilik pek düşünmem sanırım ve tek karım evladım bundan sonra o bana yoldaş olacak diyerek seviniyor boşanma tramvasinda ona sarılıyorum ... ama büyük sorumluluk elbette, ve herkese çocuk sahibi olmak zorunda da değil... zaten bizim ülkemizde evlenmemiş insanlara "evde kalmış" gözüyle bakilmasi, çocuğu olmayana neden olmuyor ki denmesi illa çocuk olmak zorundaymis gibi her evlilikte dayatilmasi aşırı sinir bozucu, insanlar bekar kalmayı, tek yaşamayı tercih edebilir bu şekilde mutlu olabilir, evlenmek ve çocuk sahibi olmak zorunluluk degilki isteğe bağlı bisey. Yani bizim ulkemizde malesef belli kalıplar var ki toplumda, bunları aşmamiz lazım, öyle hemen aşamayaiz ama işte hiç takmamaya çalışmak lazım... ben şuan onu yapiyorum ve gayet başarılıyim sanırım çünkü normalde millet ne der o ne der vs çok takılır üzülürdüm şuan bir görseniz yavaştan yayılıyor boşanacak oluşum ve ben gayet rahatım o konuda...

Sizin evlilikte is bitmiş yani saygı denen birşey kalmamış sizin tek çareniz bosanip herkesin yoluna gitmesi bence daha hayirli... ben sizin sarfettiği biz hakaretler için şöyle düşünüyorum : birkere kesinlikle yanlış ağır kullandığınız kelimeler ammmaaaaaaaaa kadını bu seviyeye getiren kendileri kimse durduk yere bu aşamaya gelmiyor kadın susuyor susuyor doluyor bir müddet kadinı tüketiyor sabrini bitiriyor çıldırtıyor laf söyleyince de soyledi oluyor. kendileride sütten çıkmış ak kaşık değiller malesef

Canim geçmiş olsun ve hakkinizda hayirlisi olsun. Eşiniz sizde çok da kotu izlenim birakmamiş. Aslinda ilk yilda eşler birbirine uyuşmakda zorluk çekerler. Ikiniz de birbirinizi zorlamişsaniz iş çikilmaz raddeye gelmiş ola bilir. keşke yeni evlilik sendromunu daha sakince hallede bilseydiniz. Birbirinize alişmakda biraz zaman taniyip konuşarak aranizdaki sorunlari halletseydiniz. Ama bir şeyi unutmaki geleceğe dair plan kurup ve bunun için de çalişacaksan herşey guzel olucak. L

Evlenmeden önce ben hemen çocuk istemediğimi 2-3 sene sonra olmasını istediğimi söylemiştim o başından beri hep istiyordu ama bu kadar direteceğini tahmin etmemiştim bana anlayış göstereceğini ummuştum ama öyle olmadı. Evet haklısınız sürenin dolmasını beklemek de aklıma geliyor aslında bu konuda biraz düşüneceğim teşekkür ederim. Laale Aşikardır Zat-ı

Teşekkür ederim canım. Evet çok zorladık birbirimizi çok çirkinleştik birbirimize karşı ailelere karşı. Konuşamıyorduk bile artık. Boşanma talebinde ilk bulunan kendisi olmasına rağmen boşanmak istemediğini, olayları ben başlattığım için bu sonuca geldiğimizi, onu artık çok yorduğumu yıprattığımı, aynı hataları tekrar yapmamam şartıyla evliliğimize devam etmek istediğini söyledi sonunda sakince oturup konuştuğumuzda. Fakat ben anladım ki aynı kafa yapısında olduğum bir insanla birlikte değilim ve bu düzeltilemeyecek bir sorun. Apayrı dünyaların insanları gibiyiz. Bana kalsa ömrüm boyunca çocuk yapmam evet sevdiğim adamla beraberim ama 2-3 sene sonra da olsa bunca sene geçti kocam istiyor diye yapacağım ben istemediğimden artık emin oldum neden bilmiyorum ama o değil de bi başkası olsa eminim yine istemeyeceğim ben çocuk sahibi olmak. İçimde en ufak bi istek, heves yok bu konuyla ilgili. Yani keşke bi sağlık sorunum olsa da çocuk sahibi olamasam diye düşündüğüm zamanlar oluyor. Sanırım zor bi çocukluk geçirdiğimden, anne ve babamın evliliğinden daha çocukken çok zarar gördüğümden. Benim annem bana hamileyken bir çok kez dayak, karnına tekme yiyip beni defalarca kaybetme durumuyla karşı karşıya kalmış. Allah bağışlamış bişey olmamış fakat bilmiyorum gerçekten istemiyorum bundan eminim artık bu yüzden karşı tarafa da haksızlık etmek istemiyorum.

kimseye hiçbir acıklama yapmak zorunda degilsiniz. karar sizin, hayat sizin, herkes kendi hayatina baksın. kendileri mutsuz evliliklerini basari sanmislar da ne olmuş. yasadiklari evlilik degil sinir stres mucadelesidir büyük olasılıkla da kendi haberleri yoktur. siz elalem ne deri önemsemeyin ki kiziniz da bunu öğrensin. dipnot: elalem sadece zihinde olan algi. 1 kez geliniyor bu hayata. baskasinin degil kendi fikirlerinizle yaşayın. kizinizla mutlu yaşayın..

Önceki konunuzu hatırlıyorum da eşiniz çok iyi bir insan değil. Sizinle konusmadan annenizin evine gelip boşanacağım deyip kardeşinizin üzerine yürümedi mi? Eşiniz de ailesi de kara cahil insanlar. Hayatınızı annenize ya da başka birine adamaniza gerek yok. Gidip beraber yaşayabilirsiniz ama hayatınız bitmiş gibi düşünmeyin daha 25 yaşındasınız. Boşanmaniz uzun vadede en güzeli olmuş olacak sizin için.

-Benim cevremde de boyle tipler pek yok. şahsen esinden ayrılan hiçbir arkadaşıma -acima hissim yok- acıma duygusunu tetikleyen birsey yok ki. hayatin olağan akısında meydana gelen birsey ayrılık. -yakin arkadasim esinden ayrıldı. gecen aksam esim, çocuğumla ona uğradık, cocuklarimiz oyun oynuyorlar. o arada eski esi de geldi, dondurma alıp gelmiş, oğluyla ilgilendi, biraz oturup gitti mesela, toplumda ayrılınca illa kavga gurultu olmalı gibi. medeniyet denen birsey var.

Tabiki birşeye hazir hissetmemek senin en doğal hakkin. Kimse de buna seni mecbur edemez. Bu durumda eşinle bir ilişkiyi devam ettirsen ve o çocuk istese bu ona da haksizlik olur. Anlaşmazlik da varsa bitirmek iyi olur. Ama ben hep konuşarak herşeyin çozule bileceğine inananlardanim. Insanlarda fazla gurur oluyor. Ilk adimi atmakda, guzelce konuşmakda geri duruyorlar. Mesela sakin bir yerde telefonlarinizi da kapatip konuşun. Bir saat 2 saat. Evliliğin en başindan birbirinizin sevmediyiniz yonlerini, neleri değiştire bileceyinizi, nerde hata yaptiğinizi, nelerden kirildiğinizi konuşun. Hataniz varsa ozur dileyin. Bundan sonra birbirinizden beklentileriniz nedir diye sorun. Ne kadarina uya bileceyinizi tartişin. Sonra da belli bir sure verin. Bu sure içinde ailenize ne senin ne de onun ailesini almayin. Mesela 1 2 ay. Bakin bakalim kimse yokken kendiniz nasil idare ediyorsunuz. Onu guzel karşila. Beraber gezmelerw gidin. Ben bunu boşanmak uzere olan bir arkadaşima soylemişdim gururu at ve konuşun demiştim. Cunki ikiside inatci ve bu sebepden bitireceklerdi. Şimdi o olayin uzerinden neredeyse 4 sene geçti. MasaAllah kumrular gibiler. Ama karşinda soyleyeceklerini anlayacak bir kafa yapisinin olmasi en onemli olan şey. Malesef bazilari kendi hatalarini gormez bu da en tehlikeli bir karakter biçimidir. Yine olmazsa boşanin. Tabi ben hikayeyi bilmiyorum. Aşiri saygisizlik gorduysen uğraşmaya değmez

Bende once terapi diycektim ama önceki konunu okumuştum. O yuzden hayirlisi diycem. Bence dogru bir karar vermişsiniz. Amy lee

Davayı açarken çekişmeli olarak açacaksınız mecburen, 1 yıl dolmadığı için ama anlaşıyorsanız, protokol imzalayıp dosyaya sunarak, her konuda anlaştığınızı söyleyeceksiniz ve tek celsede bitecek, anlaşmalı gibi.

Sadece çocuk konusu yüzünden kardeşinizin üzerine yürümesi, boşanmak istemesi çok ağır bence. Yerinizde olsam onunla aynı evde yaşamazdım artık. Tehlikeli biri bence.

Çünkü evlilik ne kadar normalse, ayrilmak da o kadar normal.. Evlenecek olana hayirli olsun diyoruz. Ayrilacak olana, hakkinda hayirlisi olsun diyoruz.. F flamefire Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Gecmis olsun öncelikle. Çekişmeli boşanma sürecinde dilekçeler aşaması zaten tebligat süreleri ile birlikte yaklaşık 2 ayı buluyor. Akabinde duruşma safhaları başlayacak. Ilk celsede boşanmak çekişmeli boşanma davalarında pek mümkün olmuyor açıkçası. Boşanma davasında mallar ile ilgili bir karar verilmez sadece boşanmaya ilişkin, nafaka, velayet ve tazminata ilişkin kararlar verilir. Mal paylaşımı ile ilgili boşanma davası açılırken ayrı bir dava açılması gerekiyor. Bu dava boşanma davası sonrasına bırakılıyor. Ama mutlaka tedbir kararları alınmalı yoksa malesef mal kaçırmalar gerçekleşiyor.