Bahsettiğim kitaplar... Eklentiler IMG_4164. JPG 121,7 KB · Görüntüleme: 19 IMG_4165. jpg 91,4 KB · Görüntüleme: 11

Ben iki cocugumu da 2 yasinda gonderdim krese. Ilk gun yarim saat gittiler sonra 2 saat sonra yarim gun. 1 ay sonra tam gune gectiler. Kizim ilk 1 hafta cok agladi, eve donerken bende aglardim yollarda ama gitmek zorundaydi buranin ana dilini ogrenmek icin. Suan kizim 3 oglum 6 yasinda. Ikisi de ucarak gidiyor okula. Yalnizca ben gideyim geleyim vs demeyin. 4 yasinda herseyi anlar. Anlatmalisiniz bunun gerekli oldugunu.

Kesinlikle haklisiniz. Eğer o derece bir karşı koyuş mevcutsa dediginiz olmalı ama ilk gün aynı tepki verilmemiş. Oyun oynamış yavrucak. Sonrasında kademeli olarak birakilsaydi bu denli sorun olmazdı diye düşünüyorum.

Ben de 2 yaşından sonra kreşe vermek zorunda kalacağım konuyu okuyunca çok endişelendim çünkü sürekli kafamda bu konu dönüyor. Okulun önünden geçerken bile anne okul, ben gitmez diyor. İçim parçalanıyor bu konularda

Konu sahibi konunuzu baltalamak istemiyorum fakat sevgili derin sularda 'ya bir sorum olacak izninizle. Özellikle sosyal kaygı yaşayan, anne babadan ayrılmakta zorluk çeken çocuklarımızda oryantasyon öncesi birkaç anne-çocuk, baba-çocuk etkinliğine katılmalarını istiyoruz. En azından aile yanındayken bu tarz bir ortamı tanıması adına. Birkaç öğrencide faydasını gördük. Sizden de fikir almak isterim. Sizce yanlış bir tutum mudur?

Hiç deneyiminiz olmadiysa mutlaka icinize sinen bir yer olsun. Bir seylerin ters gittigini anladiginiz anda vazgecmekten korkmayin. Ben burdan bunu cikardim, size de bir oneri olsun. Cok tesekkurrler, Allah selim bir kalple bizi dogruya yoneltsin insallah, dogru kurum, dogru ogretmen, dogru hisler...

Siz iyimser olun, iyi dusunun. Inanin cocuklar bizden daha guclu. Atlatacaktir. Pedagoga gitmeniz iyi olmus.

Çok sağ olun. Bu sabah daha rahat uyandım. Her anı değiştiren ve her acıyı hafifleten her seyin sahibi Allaha hamd olsun, içim dünkü gibi yanmıyor. Bugun daha saglikli bir sekilde bir karara varacağım insallah. bendeuyeolcam

Çok teşekkür ederim. Hemen bugün gidip alacagım bulabilirsek insallah.

Oyun ablasi ile olacak bir is degil bu. Cocuk gelisimi mezunu hatta mumkunse uzun sure ogretmenlik yaomis birileri ile bu isi yapmalısınız. Eger 1 saat hicbirseye katilmadan agladiysa oyun ablasinda da sikinti vardir. bendeuyeolcam

Kızım 3 ay sonra 4 yaşına girecek. Pedagog önerisiyle onu iki saatlik bir oyun grubuna başlattık bu hafta. Dün 10 dk gidip bir işimi halledip geleceğim demiştim, sıkıntısızdı. Yani ilk etapta anne diye kapıya koşmuş ama sonra bireysel olarak oyuncaklarla oynamış. 10 dk sonra geldim, söz verdiğim gibi. 4. günüydü. Henüz tabii ki arkadaşlarıyla ya da oyun ablasıyla bir bağ kurabilmiş değil ama sürekli benim orda kalmama alışmasın, benim gölgemden bir kurtulsun diye düşündük. 5. gün yani bugün biraz işlerim var, ben de okula gideceğim diyerek bıraktım vedalaşırken ağlamaya başladı, çok uzatıp dramatikleştirmek istemedim. Bana güven, döneceğim, hoşça kal dedim. Buraya bir parantez açmam gerek annenin gitmesinden ve bir daha dönmemesinden ya da annenin başına bir şey gelmesinden korkan, çekingen, içe dönük, oldukça utangaç bir çocuk. Sosyal kaygıları var. Anneden ayrılma kaygısı var. Benden sonra da 1 saate yakın ağladı. Bunları hep duydum bahçeden, bir anne için ne kadar yaralayıcı olduğunu tahmin edersiniz. Beni görünce de, zaten ağlıyormuş hala, bana sarılıp içini çekti. O kadar ağlamış ki gözleri kıpkırmızıydı, kesinlikle oyunlara da katılmamış, bir köşede ağlamış ve oyun ablasına cevap vermemiş. Açıkcası içim gitti, içim titredi. Böyle böyle mi alışıyorlar, çok endişeliyim, oturdum ben de ağladım. Lütfen tecrübeli arkadaşlar, desteğinize ihtiyacım var. Lütfen Mune abla taşıma. Bu benim derdim.

Alışma sürecinde yanlış yöntem izlenmiş bence. Artık ne desek boş, çünkü çocuk sizi okulla ilişkilendirip orada olacağınız ya da kısa sürede döneceğinize inanarak her gün giriyor. . push ; bendeuyeolcam

Bensiz bir yere gitmiyor, babasıyla bile. Babasının bırakmasını kabul edeceğini sanmıyorum Allahım ben de geçti, bitti diyebileyim ya lütfen Nooption memento mori memento

Bizde su sekil isledi surec İlk etapta sadece oyuncaklarla ve oyunla ilgilendi tabi beni yaninda isteyerek Sonra ben yavas yavas uzaklasmaya basladim basinda beklemis olmayayim diye ama bu arada ogretmeniyle hala bi iletisim icinde degil ogretmenin hicbir teklifine yanit vermiyor Daha sonra birbogretmen ve kurum sahibesi olan hanima boyamasina gosteriyor ve oper misin dediginde opuyor dün Ben bunlara güvendim ve 15 dk sonra sesini duymamaya basladim Ogretmeni bana ara sira mizmizlaniyor ama sustu dedi O yuzden o kadar bekledim O kurum sahibesi bana beni gordukce agladi sulu boya teklifime cevap vermedi dedi. Ama ben girdigimde yine agliyormus bir kosede Bana sarildi kucagima atladi icini cekti O ic cekis var ya benden bir 10 yil aldi Eminim o da kotu hissetmistir ama sonra dedim ki meyve saatiydi hadi meyve yiyelim Sen de gelirsen tamam dedi O sirada arkadaslari X agladi dediler İkimiz de hicbir sey soylemedik Elmasini yedi ayrildik Ama yine de hayir gitmeyecegim demiyor bana Sadece neden agladin dedigimde cunku insanlar bazen aglayabilirler dedi Peki sen neden agladin dedim Cunku korktum yalnizdim dedi İnsan demek ki boyle boyle deliriyor dedim kendime icimden

Peki şöyle yapsam Bir süre her şeye ara versek, önce oyun terapisi almasını sağlasak, sonra duruma ve yönlendirmeye göre devam etsek Çok saçma olur mu Çok teşekkür ederim size İnanıyorsanız Allah razı olsun, Allah sizin de karşınıza kalbinizi teskin edecek insanlar çıkarsın her daim. Ve bir de o kitapların listesini atarsanız çok ama çok sevinirim.

Öncelikle sürekli fikir ve taktik değiştirmeyin. Çocuklar için istikrar önemlidir. Çok geç olmadan bir tutuma kesin karar verin ve onu devam ettirin. Ilk kararınız oyun grubundan vazgeçmemek olmalı. Bu arada oryantasyon sürecini neden o kadar az tuttunuz anlayamadım. Hem de çocuğunuzun anneyle ilgili kaygıları varken. Kademe kademe azaltın oyun grubundaki sürenizi. Bir de kreşle, okulla ilgili onun yaşına uygun çok güzel kitaplar var. Tavsiye ederim. bendeuyeolcam

Oldukça sıkıntılı bir oğlum var ve bu sene kreşe başladı. Bizim izlediğimiz süreç bambaşkaydı ki oğlum bensiz yan odaya gitmez ve saatlerce kusana kadar ağlayabilir bir yapıda. İlk gün 2 saat kaldık, ben müdürün odasında oturdum ve bu sırada 'anne öğretmeninle görüşecek, seni anlatacak' diye açıkladık. Yarım saatte bir geldi, gitti. Ertesi gün yine müdürün odasındaydım 10 dk ama oğluma 'annenin konuşacakları bitti şimdi gidiyor, oyunların bittiğinde haber vereceğiz seni alacak' dediler. Yanında sevdiği bir oyuncağı getirmesine izin verdiler, bağlanması için. Ağladı 1 saat sonra, gidip aldım. Üçüncü gün ise hiçbir şekilde beni kreş kapısından sokmadı müdür, kapıda sadece 1 öpücük süresi ve bana el sallatarak yolladı. Yarım saate aradılar çok ağladığı için ama beni yine içeri almadan nasıl sakinleştireceklerinin yöntemlerini sordular, anlattım. Lütfen arabada bekleyin eğer 1 saat içinde ikna edemezsek o zaman içeri gelin dediler. O gün bugündür daha arayan olmadı. Yani biz bıçak gibi kestik, okulda bambaşka bir çocuk evde hala aşırı sorunlu. Ama okul ile beni ilişkilendirmedi, orada otorite kabul ediyor ve benim müdahale alanımın dışında olduğunu idrak etti. Böyle adaptasyonu sıkıntılı olabilecek çocuklarda en az anne desteği en işe yarayan yöntem bence. Elbet 2 hafta gitmek istemedi ama sürekli öğretmenleri kucaklayarak, öpücüklerle içeri aldı, benle vedalaşma yaptırmadılar. Böyle böyle derken şimdi bayılarak okula gidiyor, biri anlatsa inanmazdım. Çünkü evde benimle tuvalete giriyor3 sn ayrı kalmaz hala, bu çocuk nasıl alıştı inanın sadece yöntem ve uzmanların becerilerden. Tek cevabım bu.

bizde bu durum 9 hafta boyunca yasandi. artik mahvolmustum her gece agliyordum. benim yüzümden diye. sonra babasi denedi 1 haftada alisti. toplam 10 hafta sürdü... simdi sabahlari biraktigim yantrik yantrik giriyo arkasina bakmadan

Aslında kademeli olmasına çalıştım biliyor musunuz Yani ilk gün bi saat kadar bile kalmadık Yarın için heveslensin diye düşündüm Sonraki gün bir saat kaldık Sonraki gün 1.30 saat kadar kaldık ama o arada ben işte mutfak kapısında değil de girişte beklemeye başladım mesela Dün bir 10 dk babasıyla görüşmek için çıktım Sorun yapmayınca ve ben gelince ben girişte olmama rağmen sinifta boyama yapınca olabilir galiba ya diye düşündüm. Düsünmez olaydım, acısı içimde hala.

Ben bırak ağlaya ağlaya alışsın diyenlerden değilim. Varsa imkanınız ara verin. Önce sizden ayrılma kaygısı üzerine terapi deneyin, ondan sonra başka bir kreşle tekrar başlayın. Buraya devam etmek zorundaysanız da, en azından birileri ile iletişime geçene kadar bekleyin. Belki ayri bir zamanda siz, öğretmeni ve çocuğunuz birlikte oyun oynayabilirsiniz. En azından öğretmeni ile bir bağ kurmaya fırsatı olur. Isın doğrusu ne bilmiyorum, ama sizi anlıyorum. Merak etmeyin, yoluna girecek

Bebekligine dayalı travmatik bir durum yok anlattıklarınizdan. Size yazdıktan sonra birkaç yorumunuzu daha okudum. Kresin tutumu yanlış görünüyor, derin sularda epey güzel açıklamış. Dürüst davranın ve kademeli olarak ayrılın. Kademeli ayrılma da başka bir çocuğu kıstas almayın. Bazı çocuk bir haftada alışır bazısı daha uzun sürede. Ağladığı zaman, mutlu olduğu zaman bol bol aynalama yapın. Her gece uyumadan günü konuşun ve ertesi güne hazırlık yapın kısaca

Çok teklif ettik bu bir aydır. Bakkal çok uzak gidemem diyor, ağlıyor. Önceden babasıyla gitmek için can atardı şu an bensiz hiç kimse ve hicbir sey umrunda değil. Ve kardeşini de bırakmak istemiyor Anneanneye bırakacaktık bugün lütfen babam baksınz biz de eskiden hep birlikte ananeye giderdik biz de gidelim, kardeşim yapayalnız kalmasınz ağlamasın diye çok endişelendi. Ama bıraktıktan sonra kardeşim uyuyacak, biz de ananelere geri döneceğiz dedi.

Saçma olmaz tam tersine uygun olur. Duanız için ayrıca teşekkür ederim. Dünyanın dua üzerinde durduğuna inananlardanım.

Ağlamak doğal bir ihtiyaç ve çocuğun kendini ifade etme yöntemidir. Kişi-çocuk ağlayarak gerilimini boşaltır ve kendini duygusal olarak sağaltır yani rahatlatır. Dolayısıyla ağlamaya izin vermemek gibi bir yaklaşım asıl yanlış olan. Bırakın istediği kadar ağlasın. Ağlamak yanlış olmadığı gibi duygunun da iyisi-kötüsü yoktur. Aletha Solter'ın kitaplarını okumanızı tavsiye ederim size.

p. tesi gittiğinizde yine 10 dk deyin yarım saatte dönün. o yaşta zaman kavramları pek yoktur 10 dk mı 30 dk mı geçti anlamaz. ama 30 dk deseniz çok gelir. böyle böyle 2 saate tamamlamayı deneyin.

merhaba. ben de öğretmenim, okul öncesi değil ama branş öğretmeniyim ve okulun ilk zamanları çocuklar böyle oluyorlar. özellikle anasınıfı, yuva vs. çocukları ki bu da çok normal çünkü ilk kez ailelerinden ayrılıyorlar. ben okulun ilk başlarında öğlene kadar ağlayan çocuk gördüm, iki hafta sürdü ama bu durum. sonra bir bakıyorsun alışmış, oyun oynuyor, koşuyor. şimdi bakıyorum hiçbiri ağlamıyor, gayet mutlular, annelerine el sallıyorlar anne giderken. biraz sabırlı olun eminim alışacaktır.

Çok teşekkurler. Allahım inşallah suyun akıp yolunu bulması gibi dogal ve kolay olur, insallah

Yıpratma annesi kendini ben o hatayı ilk gün yaptım baktım aa çocuk bana veda bile etmeden çekti gitti arada baktım iyi oynuyor hemen karşıdaki Pastaneye gittim orada da meğerse telefon çekmiyormuş aramışlar ulaşamamışlar bende kendimi yedim bitirdim o gün ama artık alıştı ya içimde ki kaygılar azaldı sizde de öyle olacak inş E Emnis

kreste dıger ogrencılerın de gorecegı sekılde beklemek dogru mu bılemedım yazmıssınız yemekhanedeyse kapısında sınıftaysa kapısında yanı hep ıcerde beklıyormussunuz dıger ogrencıler de ıster annesını ozaman sahsen ben cocugumun kresınde velılerın ıstedıgı gıbı serbest durmasını ıstemezdım benımkıde annemı ıstıyorum der kafası karısır o cocugun annesı gelmıs benımkı nıye gelmıyor benı sevmıyor mu benı bıraktı mı dıye dusunebılır. yanı benım cocugum rahat etsınde dıger cocukların da huzuru bozulmasın bence bu yuzden kres oncesı baska bır yerde asamalı ayrılıga alısın derım mesela babayla dısarı cıksın tek basına sabah kahvaltıdan sonra pazar gunu cıksın gezsınler tek. boyle boyle alısılır.

Çocuğun güven duygusunu zedelemeden okul öncesi kuruma alışabilmesi için önce öğretmenine alışması ve onunla bağ kurması lazım. Akran ilişkisi daha sonraki aşamada kurulur. İlk hafta gruba dahil olma süresi 1 saatle başlayıp 2 saati geçmemeli. 2. hafta süre yavaş yavaş arttırılmalı. Siz, babası veya güvendiği üçüncü bir şahıs çocuk rahatça, tek başına gruba uyum sağlayana kadar kurumda beklemeli. Her istediğinde çocuk ebeveynini görebilmeli. 36-48 ay arasında 3. Haftanın sonuna kadar oryantasyonda zorlanmayı normal kabul ederiz. Çocuğunuzun doğum tarihini ay ve yıl olarak yazarsanız daha iyi açıklayabilirim.

Ben biraz sosyalleşsin, açılsın istedim. Pedagog da önerince tamam dedim, alışmalı. Ama çok ağlamış. Gün bitti gözleri hala kıpkırmızı. Onu gördükçe haykırarak ağlamak istiyorum

Ya çok üzgünüm. Bu doğru bir yol değildi sanırım, keşke yapmasaydım. Keşke o kadar ağlamasına izin vermeseydim. . push ; bendeuyeolcam

Hizmet personelinin çocuğa 'hadi kızım sınıfına' diyebildiği yani çocuğa-sürece müdahale edebildiği ve velinin kendini huzursuz hissettiği bir kurumun çocuklara ne verebileceği konusunda tereddütlü olurum. Okul-kurum araştırması bu nedenle çok iyi yapılmalı. Kurum müdürü tarafından ebeveyn oryantasyon öncesinde çok iyi bilgilendirilmeli. Bu minvalde bu kurumda sebat etmeli misiniz? Bu kararı ben veremem. Yerinizde olsam napardım? Devam etmezdim.

Nasıl yani, inanın anlayamadım. Kafam dopdolu. bendeuyeolcam

Şimdi açıkcasi ben kizimin "kaygılı bir çocuk" teşhisi olmasından oturu endiseliyim. Daha normal bir vakitte olsaydık ayrılırken ağlaması sağlıklı bir şey, sonuçta alistigi ortamdan ayriliyor diye dusunurdum. Ama su an var ya yemin ederim ne dusunmem gerektigini bile bilmiyorum

İstikrar elbette önemlidir ama ortam ve süreç uygunsa istikrarlı olunmalı. Aksi; istikrarlı olacağım derken yanlışta ısrar etmek olur. Çocuk sosyal-duygusal açıdan hazır olmadan, gerekli bilgilendirme yapılmadan, ihtiyacı olan duygusal destek verilmeden sosyal ortama-kreşe dahil edilmişse ve henüz hazır olmadığı daha sonra fark edilirse ortama devam etmemesi ve bir süre ara vermesi daha uygun olur. Ara verilen süre 2 aydan az olmamalı. 2 ay sonra farklı bir kurumda yeni bir deneme yapılabilir.

Kaygılı bir çocuk için erken ayrılmışsınız bence. İhtiyacı kadar birlikte devam etmeli sonra kademeli ayrilmaliydiniz ağlıyorsa sorun var demektir. Ayrıca kizinizin içinde yaşadığı sorunlar varsa neden pedagog tercih ettiniz anlayamadım. Oyun terapisi bilen uzman bir psikolog yardımı alsanız daha iyi değil mi? Aslında 4 yaş kreş için çok iyi yani erken değil. Kreşe her gün ağlayarak giden ve çalışan bir annenin çocuğu olarak söylüyorum içimde açılan yaralar hiç kapanmadı. Sizinki böyle olacak diye birşey yok ama kreş süreci ve anneye güvenmek ağlamadan alıştırmak çok önemli. Yaşam boyu etkiler çünkü. Y

Benimle de cok cok konusmuyor. Ben daha çok oyun oynayarak anlıyorum ne hissettiğini. Ben çocuk o anne olduğunda fark ediyorum bazı şeyleri. Orada birakirken de neler yapacagini anlattim. Biraz boyama biraz oyun oynayacaksiniz sonra ben geleceğim ve birlikte eve dönceğiz diye anlatarak bıraktım. 3nity

İnanın eşime diyorum ki verdiğimiz para bile umrumda değil, hibe olsun sıkışık olmamıza rağmen. Kol kırılınca çareler arıyorsak ruhu kırık çocuğumun yanında dünyaları önüme serseler boş. Bugün herkes bana rengin solgun, neyin var dedi. Bir lokma yiyemedim vallahi. Bir kat aşağıdan telefonumu alıp geleceğim diyorum ağlıyor, benimle geliyor. Bir aydır kilo veriyorum, 40 kiloyum ya hu. Bir çözüm bulamadık. bendeuyeolcam

Ya bugun daha net gorebiliyorum ki annenin icguduleri bazi seyleri seziyor ve genelde dogru yonlendiriyor. Ben dun henuz kizimin orayla ve ordakilerle bir bag kuramadigini elbette hissediyordum, kiziminki ayrilik aglamasi degildi, kizimin aglamasi yalniz kaldigini hissetme aglamasiydi. Ayrilik aglamasi bu kadar uzun surmezdi, en azindan cocuklar daha cabuk kafasini dagitabiliyorlar. O 20 dakikadan sonra net olarak duyamadigim icin artik sesini kurum sahibesinin yonlendirmesiyle beklemeye devam ettim. Hani kendi basima is yapmayayim, bu kadar aglayacak olsa haber verirler diye dusundum. Ama yine ben girince ha buyrun, kiziniza haber vereyim falan oldular. Benim de kalbim kabina sigmiyor, bu kurumdan sogudum.

Ogretmenlerinizin tavrini bilmiyorum ama bnm kizim ozel kresle basladi kucuk oldugu icin, kucagindan inmemis ordaki yardimci kizlarin. Okulda ogretmenin yaninda yardimcilar da vardi bizde. 15 gun hep o kizlar nazlamis sevmis filan, sonra alisti. suan devlet okuluna gecti hatta. Okulun cocugu kucaklayisiyla da alakali biraz. Kizimi aglatmamislar yani 3nity

Pedagog hiç bir kurumda yok çünkü ülkemizde pedagoji bölümü ve mezunu yok 1980'den beri. Açıkcası yerinizde olsam bünyesinde psikolog çalıştıran, daha profesyonel bir okul öncesi eğitim kurumu araştırırdım. Çocuğunuzla hafta sonu kaliteli zaman geçirin. Okulda kullanmak üzere bazı eşyalar alın, çanta, suluk vb. Ailece çekilmiş bir fotoğrafınızı da çantasına koyun. Okula uyumu arttıracak çok güzel hikaye kitapları var, , hikaye kitapları alıp okuyun. Pazartesi günü birlikte okula gidin ve çocuğunuza ben seni burda bekleyeceğim, istediğin zaman beni görebilirsin, beni özlediğinde fotoğrafımıza bakabilirsin deyin. Size ait küçük bir objeyi, eşyayı emanet olarak da verebilirsiniz. Pazartesi 1 saatten fazla tutmayın okulda. Salı 1,5, Çarşamba ve sonrasında 2 saat. Çarşambaya kadar hangi mekandaysa oranın kapısında bekleyin. Perşembe lobide oturacağınızı söyleyin ve oraya geçin. Ve çocuğunuzu hiç bir şey için zorlamayın, kurumdakilerin de zorlamasına izin vermeyin. Kandırmayın. Sakin ve yumuşak bir ses tonuyla ve tavırla yaklaşın ama kurumda olduğu sürede fazla fiziksel temas kurmayın, kucağınızda taşımayın.

Çocuğun zaman kavramı dakika saat olarak olmaz ama yemekten sonra hava karanlık olunca gibi kavramları bilir. Saat belirterek olmaz anlamaz zaten ama yalan söylemek hiç olmaz. Anne çocuk arasındakı en önemli şey güvendır.

Benim oğlum doğdu doğalı annesiyle birlikte hiç ayrılmadık ve doğal olarak bana aşırı düşkün bu yüzden kreş süreci çok endişeliydim ilk beş gün bende yanındaydım arkadaşlarına karışmıyodu ama onları izliyor gözlemliyordu, boyama veriyordu öğretmeni karalayıp bırakıyordu, sürekli bahçede oynamak istiyordu ben bu hallerini görünce kesinlikle alışmayacak diye düşünüyordum ve çok üzülüyordum. İlk bensiz bıraktığım gün tabii ayrılmak istemedi çok ağladı koluma yapıştı bırakmıyor sakince konuştum öğretmeni de konuştu girdi içeri, diğer gün gitmek istemedi ondan sonraki gün de ama ikna ederek götürdüm ve mucize gibi öyle bir uyum sağladı ki bu sene ikinci yılımız aynı kreşte ve koşarak şarkılar söyleyerek gidiyor okula gitmediğinde üzülüyor, arkadaşlarını çok seviyor okuldan ayıramıyorum:) yani merak etmeyin alışacak ve çok mutlu olucak biraz zamana ihtiyacınız var sadece.

Zannediyorum ki hele de ilk gun benim kizim mudurun odasinda oturmama izin vermezdi. O da gelir yanimda otururdu. Ben kizimsiz asagi kattan yukari kata cikamiyorum cunku cok tedirgin oluyor, korkuyor ve agliyor. İste herkese uygun bir yontem illa ki vardir ama ben su anda kizima neyin iyi gelecegini kestiremiyorum. bendeuyeolcam

18.03.2016 Allah razı olsun ya, açıklarsanız valla çok sevinirim. Esasen şöyle anlatayım bundan bir ay öncesine kadar gayet babasıyla 6-7 saat dışarda kalan, beni aramayan bir çocuktu. Bir teyzesiyle bensiz 3-4 saat kalabilirdi ve hatta istekliydi. Bir defasında bir ay öncesinde kendi isteğiyle teyzesinin arabasına bindi, eve bizden sonra geldiler (5 dk sonra) O arada aşırı ağlamış. Bana çok öfkeliydi, bana vurdu, bağırdı, ağladı, sitem etti. Bu annesiz bir şey yapmama süreci böyle başladı. Ama pedagog "siz de kaygılı bir annesiniz, bence zaten en başından beri kaygılı bir çocuktu ve böyle gün yüzüne çıktı. Sosyal bir çocuk da değil, benimle hiçbir şekilde iletişime girmedi, her zaman böyle değil mi, sosyal kaygısı da var" dedi. Bugün yanlış mı yaptım, haftaya ne yapmalıyım, ağlamasına göz yummak çok mu aptalcaydı bugün. Oyun ablasına ben varken alışamaz diye düşündüm çünkü hiç diyalog kurmuyor, beni öne atıyordu. Kafam çok karışık, sorun cevaplayayım, lütfen kusura bakmayın

Merhaba Öncelikle bol bol sabır bende belki en taze bu konuyu yaşamış biri olarak yazmak istedim.. Oğlum 3 yaşında kreşte bugün 4. Günümüzdü ilk gün ilginç ama hemen beni bırakıp gitmişti ama sonra çok ağlamış ortalama 1 saat kadar kaldı. 2. Gün en kötü günümüzde reddedişleri çok kuvvetliydi en fazla 10 15 dk kaldı hatta bir keresinde öğretmenin saçına bile saldırdı fakat uzun uzun ağlatmadık iki üç kere sınıfa girdi çıktı vs..3. gün ortalama 1 saat kadar kaldı sadece benden ayrılırken ağladı onun dışında iiyiydi. 4. Gün yani bugün ağlamadı ama gitmemek için mazeret üretmeye başladı ama baktı ben kararlıyım gittik ve 2 saat kadar sorunsuz kaldı etkinliklere katıldı öğretmenini öptü ayrıldı.. Size önerim ağlatarak alışmasını sağlamayın çünkü böyle olunca çocuk çaresizlikten pes ediyor ve alışıyor.. halbuki öğretmenine güvenip ortamı sevip alışması çok daha iyi olmaz mı. bizde en büyük katkı öğretmen özel olarak oğlumla konuşmaya başladıktan sonra oldu. Sizede önerim bu, öğretmen eğer özelinde ilgilnmiyorsa bu noktaya ağırlık verin. ek olarak birde çok ağladıklarında hemen uykularında da ağlamaya başlıyorlar o yüzden de çok ağlatılmaması gerek. günlük 15 20 dk veya 1 saat kalarak kademeli ortama alışması en güzeli. Umarım ikiniizde çok yıpranmadan bu süreci atlatırsınz bendeuyeolcam

Kızınızı ilk hafta hiç bırakıp gitmemeniz gerekirdi. Oryantasyon süresi çocuğun mizacına ve tepkilerine göre belirlenmeli. Ayrıca yaş olarak da oyun grubu hele anneli oyun grubu yaşını çoktan geçmiş çocuğunuz. Ayrılma kaygısının da güvenli bağlanmayla yakından ilgisi vardır.

Peki burayı bırakıp daha uzman bir kuruma geçiş yapmaya çalışsak daha da batırır mıyız? Sebat edelim mi? Çünkü ben de mesela hizmetlinin dahi hadi sen bekleme, hadi kızım sen de sınıfına tavırlarından bunalarak deneyeyim yalnız bırakmayı diye düşünmüştüm, halt etmişim açıkça. Evet pedagog genel bir kavram olduğu için öyle kullandım, mezun vermediğini ve bu alanın oldukça serbet bir alan olduğunu biliyorum. Ben de tercihimi oyun terapisi alan birinden yana kullandımama henüz oyun terapisi almadı. Lütfen, bana söyleyin. Sebat edeyim mi? Bu sekilde başa sarmakla çocuğu aptallaştırır mıyım? Bir sonraki bırakışımda daha çok ağlar mı? C

Şunu da ekleyeyim öyküsü açısından. İşte böyle. Y

Siz aşağı yukarı diyorsunuz, ben farklı odada bulunamıyorum. Tuvalete oğlum olmadan gidemiyorum, 30 saniye yalnız kalamıyorum. Beraber yatıyor benimle, sürekli ten teması halinde. Sanki 2 aylık bebek gibi yaşıyor. Anneler içeri giremiyor, orası çocukların yeri dedikleri an, orada başka bir otorite olduğunu ve ne kadar ağlasa da annesinin de kuralı çiğneyemediğini anladı. kedimvekahvem she believed she could so she fucked it all

Bu kısım özel bir durum. Bu durumda standardın dışında bir alışma sürecinin uygulanması taraftarı olurdum ben. Anneli oyun grubunu sürece dahil ettiniz mi? Nihayetinde kreşteki çocuklar çoğunluk olarak Eylül ayından beri oradalar. Birbirlerini tanıyorlar ve oyun arkadaşı olarak kabullenmiş durumdalar. Bu durumda kızınız hem sizden ayrı kalmakla mücadele edecek hem gruba kendini kabullendirmekle. Evet eninde sonunda alışacaktır fakat önemli olan en mutlu şekilde alışması.

Peki ağlasa da ortama ayak uydurmus muydu Cunku benim kizim bir saat hicbir sey yapmadan bir kosede aglamis. Dun sabah keske biz de okula gitmesek de kardesimle ananelere gitsek dediginde herkesin bir gorevi var, senin de gorevin okula gitmek seklinde aciklamistim. Ama dun o kadar aglayip hicbir seye karismayinca icim cekildi. Dogru mu yapiyoruz emin degilim bendeuyeolcam

Babası bizi almaya gelmişti. Bi 10 dk dışardayım dedim sadece, babasıyla konuşmak için Oyun grubundan kastım, 10-15 çocuğun bir arada etkinlik yapması yemek saati ve oyun ablasıyla toplu oyunlar. Öneriniz nedir? Bugün bırakıp gitmemeliydim mi? Haftaya ne yapmalıyız? bendeuyeolcam

Haddim değil kimsenin mesleğini eleştirmek ama kaygılı bir çocuğun alışma dönemini kısa tutan ve anneyi bir iki güne gönderen bir program uygulayan bir uzmanla devam etmezdim ben olsam. Umarım kısa sürede en güzel şekilde atlatirsiniz bu durumu.

Valla benim annem babam öğretmendi ben de 2 sene anaokulundaydım hicte böyle ağlayıp sızladığımı hatırlamıyorum. Hevesle giderdim. Su an sınıf öğretmenligi mezunuyim. Benim tavsiyem çocuğunuzun sosyallesmesini sağlayın mesela parka gidin beraber başka cocuklarla sosyallessin ama sizin orada olduğunuzu gitmeyeceğonizi anlasın, size güven duymayı öğrensin. Her gün 10 dakika 15 dakika yaninizdan ayirin zamanla alışacaktır. Bazı cocuklar cok anneci oluyor maalesef bendeuyeolcam

Kizim 18 aylik iken krese basladi. Ama alisma surecimiz asla boyle olmadi. Zaten kurumda buna izin vermedi. Aglayarak alisma kavrami bizim kresimizin onayladogi bir durum degildi. Bence baska bir oyun grubu secin. Bir kosede cocugu aglatmayan..

Bunu bir vicdan muhasebesi haline getirmeyin. Çok dogal tepkiler. Benimki şu an hafta sonu niye okul yok diye hayıflanıyor. Üç ay önce anne beni bırakma diye ağlıyordu. Çocuklar inanılmaz derecede hızlı adapte oluyorlar aslında ama arada olan bize oluyor filmdelisi

hava kararması ne alaka? zaten oyun grubuna 2 saatlik bırakıyormuş. 10 dk ile 30 dk arasında 20 dk var. 10 dk dediğinde ağlamamış oyunlara katılmış yine 10 dk desin 20 dk sonra gelsin. evet 10 dk lık farkı anlamaz o yaştaki çocuk hele oyuna dalınca. güveni zedeleyecek bir durum yok bence. Y

Hava kararmasıni örnek olarak verdim soyut kavramları değil somut kavramları algilarlar o yaşta. 10 dk dediğinde aglamamasi muhtemelen ilk gün olduğu içindır. Yani anlamamıştır algilayana kadar annesi gelmistir. İkinci gün ise annesinin dün gideceğim dediginde gittiğini ve bir süre gelmeyeceğini fark etmiş ondan daha çok aglamistir. Sızım çocuğunuz var mı herkesin yöntemi farklı tabi filmdelisi

Missisim bahsettiğiniz uygulamada sorun yok. Konu sahibi arkadaşım öncelikle çocuğunuz sosyal ortama adapte olabileceği bir yaş aralığında yani bebek değil, oyun grubu çocuğu da değil. 45 aylık bir çocuk uygun şekilde oryante edildiğinde tüm gün okulda kalabilir. Oyun grubu 18-36 ay aralığıdır. Kaygılı annelerin çocuklarının da kaygılı olması sıradan ve doğal bir durum. Olumsuz duygular çabuk bulaşır ve kaygı bunların başında gelir. Annenin duygusu da çocuğa çok çabuk geçer. Çocuğunuz siz orda olduğunuz için değil sizinle güvenli ayrılığı aslında en başa dönersek güvenli bağlanmayı tam anlamıyla kuramadığı için öğretmeni ile iletişimi kurmuyor. Bağ kurmadan etkileşim-ilişki-iletişim kurulamaz. Öğretmeni ile bağ kurabilmesi için de onu tanıması ve güvenmesi lazım. Bunu yapabilmesi için de kendini güvende yani annesinin güvenli çemberine yakın hissetmesi lazım. İki hafta boyunca kısa süreli bile olsa çocuğunuzu yalnız bırakma girişiminde bulunmayın. Çünkü bugün güveni sarsııldı ve tamir etmesi için ek süre gerekli. Ayrıca kendi kaygılarınızı hissetme ve giderme üzerinde de çalışmanızı tavsiye ederim. Kurumda psikolojik danışman veya psikolog yok mu?

Bu tarz şeyler sormuyor. Hatta hiçbir şey sormuyor. Kimseyle iletişime geçmedi orada. Ben de çok spesifik sorular sormama rağmen kısa ve net konuşur ya da cevaplamaz, oyun sırasında meşgulse. Öte yandan ben kizima bugun agladigini bildigim icin biliyor musun ben de okuldayken aglamisim, sonra arkadasimla oynamaya baslamisim, sonra da cok sevmisim diye anlatiyordum, burasi cok ilgisini cekti, cok iyi dinledi. Ama genel tarzı oyun oynamaktır, ben de oyunla alırım ağzından lafı. Tek başına çok iyi ve çok konsantre oynar. Allahım ne anlatıyorum valla bilmiyorum biliyor musunuz o kadar gergin ve uzgunum ki

Ben okulun biraz problemli olduğunu düşündüm nedense. Oğlum 4 yaş 3 aylık başladı. Geçiş bizde biraz daha hızlı oldu, Biraz benim acelem olduğu için, biraz da geçiş aşamalarında problem çıkmadığı için.. Ama öğretmen oglum ile düzgün iletişim kurmadan benim gitmemem gerektiğini söyledi. Alışma sürecinde aklındaki soruları ikimize de sordu. Annemin telefonunu biliyor musun? Sabah geç uyanırsam, geç kalırsam ne olur? Sevmedigim yemek olursa ne olur? ) Tuvaletimi kaçırırsam ne olur? Gibi şeyler. Detaycı sanırım biraz. Bütün cevaplardan sonra aklına yattı sanırım ki bana kendi gidebilirsin dedi. Diyeceğim o ki, konuşun

Anladım, o zaman ben de onunla yine gitmeye devam edeceğim. Peki nasıl davranmalıyım? Ben 4. gün yalnızca kapının kenarında bekledim. Mutfağa gidildiyse mutfak kapısında değilse sınıf kapısında gibi. Yanlış mı, nasıl telafi etmeliyim, ne yapmalıyım? Tamamen soyut değildim ama kendi iletişim kurması için ben söylemiyorum ablanıza, benim sesimi duymuyor, yalnızca sizin sesinizi duyabilir, diyerek teşvik etmeye çalıştım. Pedagog yok kurumda. Bugün de işte anlattığım gibi ağladı. Ben ne yapmalıyım? Kendi kaygılı yapıma gelince annem de böyleydi. Ona benzememeye çalışırken o olmuşum. Destek almaya yalnızca iki ay sonra başlayabilirim. bendeuyeolcam

Ya lütfen Allahım ben de böyle diyebileyim. Kızımı da çok mutlu bir şekilde bırakabileyim. bendeuyeolcam

Diğer çocuklar benimle hiç ilgilenmediler ve ilgilenmeye calisanla da ben ilgilenmedim düzenleri bozulmasın diye. Ve kurum kabul ediyorsa ben de cocuğu pat diye bırakıp gidemezdim ki kaç kere düzenlerini bozmak istemem çocukların dedim. Babasıyla gitmeyi istemiyor, bakkala dahi.

Keşke kelin merhemi olsa. Annemlerle 3. yılı oğlanın, hala ağlar bazen, ahtapot gibi yapışır. Seneye okulu nasıl yapacağız şimdiden onu düşünüyorum ben de. İçiniz elbette gidiyor ama çocuğu olan herkesin anlattıkları aşağı yukarı böyle. Allah yardımcınız olsun.

Ya cok teşekkürler, ne kadar iyisiniz Bir de şunu sorsam size ve 3nity 'ya Şimdi bu ağlama faslı hiç olmasın ben bunu istiyorum zaten ama hani her mizaç farklıdır ya mesela kardeşi büyük kızım kadar hassas bir çocuk değil, büyük kızım çok duyarlı, çok merhametli, cok duygusal derinligi olan bir çocuk, hani yine de ağlarsa ne kadarına izin vermek gerekir, nerde kesilmeli, inanın annelik icgudulerim bile susmus ve sasirmis durumda

Bir arkadaşım evet böyle ağlata ağlata alistirdi. Çocuğun ağlamaktan ses telleri iltihap olmuştu Ama şu an güle oynaya gidiyor. Yani sonucu soruyorsanız alışıyor. Ama ben böyle bir yolu asla tercih etmezdim. Allah ferahliklar versin inşallah.

Kıyamam ona burdaki uzman arkadaşlar daha iyi bilir tabi ama bence sizle girsin ortma alışsın acele etmeyin öğretmenlede oynamaya başlar arkadaş bile edinir siz sonra uzaklaşırsınız ama orası oyun grubu olduğu için dha farklıdır bu konuda.

Doğumdan itibaren siz mi baktınız? Anneanne/babaanne/bakıcı baktiysa kaç aylıktan itibaren? Sürece hazırladınız mi? Evden vedalaşarak mi çıktınız, kaçarak, habersiz mi? Uyku eğitimi verdiniz mi? Çocuğun duygularından konuşmasına izin verir misiniz? Bebeklikten itibaren her istediğinde kucakladiniz, sarıldıniz mi? Yalan söyler misiniz?

Ağlama hic olmasın nasıl olur bilmiyorum, aglama olur :) neden agliyor, beyi anlatmaya çalışıyor o önemli.. Ben bizimkilerin şımarıklık ağlaması ile gerçek ağlaması arasındaki farkı biliyorum, biraz ona gore şekil alıyor. Ornek vereyim, 9 günlük ara tatil dönüşü sonrası oğlum okula gitmemek için ağladı. Biraz hastaydı tatil süresince, öyle olunca tv karşısında fazladan bir kaç saate izin verdim. E hasta olunca oyuncak toplama vs uğraşmadı. Meyveler soyuldu önüne, ilık çaylar getirildi. Paşa beyimiz çok alıştı bu duruma, zannediyor ki hep böyle olacak. Ama sen bilirsin, evde duracaksan tv ust kata tasinacak ve acilmayacak dedim. Okula gitmem diye aglayan ccocuk üstünü giymeye kalktı. Aksini düşünün, anlık panikle, acaba okulda bir şey mi oluyor ilk aklıma gelen olsa, çocuğa bununla ilgili sorular sorsam, ki inanın çok zekiler, o da bu yumuşak karnı anlasa, kullanır. Çocuğunuz gerçekten suzi kaybetme korkusu ile ağlıyor, bu boşver alışsın ağlaması değil bence Önce böyle bir şey olmayacağına güvenmeli. Inşallah güzel olur sizin için de yavrunuz için de. bendeuyeolcam

Evet, hani en azından oyun ablasına alışmış olsa yani ona cevap verir durumda olsa bu kadar üzülmezdi sanırım. Açıkcası danıştığımız pedagog bir hafta bekle, sonra ayrıl dediği için böyle yaptık. Ama bugün çok içim yanıyor bu kadar ağlamasına. Aklımda sürekli yanlış mı yapıyorum kaygısı var. Bu süreci nasıl yönetmeliyiz Allahım yemin ederim sanki üç yaşıma geri döndüm, hiçbir şey bilmiyormuş ya da her şey birbirine karışmış gibi hissediyorum. G

Oglumu ilk krese verdigimde onun kreste benim iste agladigim gunler aklima geldi. Pedagog daha iyi bilir ama oglum alisti. Krestekiler o zaman agliyor ben de burada duruyum dedigim de hayir bu dogru degil alisamaz yoksa hep sizin golgenizde kalir demisti. Alismazsa isiniz zor, buyuyunce ilkokul icin ozellikle zor olacak.

Degil mi Bu sabah ben de boyle dusunuyorum. Hatta biraz ben tesvik etmistim, motivasyondan hoslanir, boyamasina yildiz atin vs diye, aralarinda bir bag olussun kizim sevsin hoslansin diye. Ama etkinlik kitabini dahi ben soyledim de verdiler Dedim ki cocuk buraya kendine ait bir sey birakirsa daha cabuk alismaz mi, boya kalemlerini de verin lutfen vs gibi ben oncu oldum. Tabi kizim duymasin diye de ozen gosterdim. Sanirim oraya goturmeyecegim. bendeuyeolcam

Ben de bıçak gibi kesmedim. 4 gündür birlikteydik. Dün sınıfta bensiz boyama yaptı. Biraz bunlara güvendim. Ara sıra sussa da sürekli ağlamış. Çok içim acıyor, bir yerden yaparken bir yerden bozuyor muyum yoksa, vallahi bu annelik işi ahbu annelik taşı çatlatır, ayı ortadan ikiye böler, dağları deler bu annelik.

Bir de yarın sana suluk, ev ayakkabısı ve istediğin çekmeli çantayı alacağız demştim, babasının müsait zamanını yani hafta sonunu bekliyorduk.

Henüz bırakılmak için hazri değil sanırım benim oğlum dört yaş üç aylik. Geçen hafta basladi anaokuluna. İlk hafta beraber gittik hergun bir iki saat zaman geçirdik önce oyun alanına aldılar sevsin diye bikac gün sonra oyundan sonra bı saat kadar sınıfa aldılar. Ben sınıfa çıkmadım okulun giriş katında bekledim. Ve söyledim ona ben seni burda beklicem diye. Yarm saatte bir beni kontrol etti. İkinci hafta ben girmedim okula sabah servis götürdü üçten sonra ben almaya gittim normalde beş otuzda bitio okul saati biz ikinci haftayı üç bucuga kadar olarak devam ettik. Şimdi üçüncü hafta olcak tamamen okul saatini orda geçirip servisle gidip gelcek ben almicam artık. Bu tarz işler kademeli olmalı ki sizin çocuğunuz daha küçükmüş. Zaman tanıyın. En büyük pişmanlığım geçen sene oyun grupları na gitmemek oldu. Oyun gruplarına gidin ama çocuk hazır değilse yalniz bırakmayın daha bebek sayılır.