Çok üzüldüm ama madem işiniz gucunuz vardı niye o dengesizle evlenmek yerine evden ayrılıp kendi hayatınızı kurmadınız. Zaten anneniz sen gelmeyeceksin diyormuş. Ne güzel fırsat geçmiş elinize. Bi arada halen geç kalmış değilsiniz güzel bir hayat kurmak için.

Allah yardımcınız olsun size ve kızınıza bir çıkış yolu göstersin inşallah . push ; pepperony

Ah ne kadar doğru bir söz, çocukluğumuz anavatanımız. Burada defalarca yazıyoruz, çocuklarınızın sırtına taşıyamayacakları yükler yüklemeyin diye. Ne gereği var ufacık çocukla saçma sapan konuşmanın. Yetişkinlerin dünyasındaki kavgaları çocukların üzerinden yapıyorlar. Yok kayınvalidemi sevmiyorum çocuğu onlarla görüştürmem, yok ben senin için babana katlandım vs. Her anne bir olamıyor ne yazık ki... Yalnız değilsiniz, o kadar çok anne var ki, çocuklarının üstüne kendi yapamadıklarının sorumluluğunu yükleyen. Annenizle görüşmenizi azaltın bir de psikolojik destek alıp temiz bir sayfa açın.

Kendim 5 ay önce anne olunca bana yaptiklarini daha iyi anladim... hic aldirmazdim bazi seyleri simdi ise nasil yaptilar/yaparlar" diye düsünüyorum... iste insan anne olunca anliyor :) Suan görüsmüyorum ailemle :) herkes kendi yaginda kavrulsun modundayim

İşiniz varmış ne güzel, keşke evlilik gibi bir hataya düşmeseydiniz. Nice kızlar var hala mutsuz, sevgisiz aileyle aynı evde yaşayan, işten ayrılmadınız inşlh J

Annenizin psikolojisi sağlıklı gelmedi, erkek cocuk da olsaniz degisen birsey olmayacakti bence.. evladin kizi erkegi olmaz cunku.. kız çocuklarının verdikleri yanlış kararların temelinde cogunlukla anneleriyle sağlıklı ilişkiler kuramamalarinin sonucu olduğunu okumustum. Çocuğunuzla sağlıklı iletişim kurup onun sağlıklı bir birey olması için elinizden geleni yapın derim.

Çok üzüldüm sizin için... Allah bundan sonra yolunuzu açık etsin... Annenizle görüşmenizi minimum seviyeye indirin prensesinizle hayatın tadını çıkarın.

Sadece anneler degil. Bende de boyle bir baba var. Annem desen toprak altinda 1impossiblelove Hoșgeldin gün

Hayır ayrilmadim. Evlilik evet bir hataydı ama o an gözüm birşey görmedi tek çare bu gibi göründü. E

Çok üzüldüm yaşadıklarınıza. Bence siz annenizle yüzleşin, yaptığı şeyleri yüzüne vurun sonra da görüşmeyin artık. Hala size acı veriyor. Ben de aldırılmak istenen bebekmişim annem düşürmeye çalışmış hep. Ama bunu gurur duyarak değil utanç duyarak anlatır annem. Hani istenmeyen gebeliklere sonra alışılırdı, bebeğinin kokusunu duyunca iyi ki doğurmuşum denirdi? Demek ki işte analık herkese nasip olmuyor, doğurmakla ilgisi yok..

Tek benim saniyordum her gün kürtaj, aldırma hikayelerini annesinden dinleyen Milletin annesi masal öykü anlatır o yaşlarda bizimkiler ise 3 aylik çocuğu almayan doktorları Fakat ben evliliğin basinda cok tereddüt ederlerdendim Ayni aile ortami, baba konumundaki ayni eş olur korkusu vs. Nitekim oyle olmadi Ama mutsuzluk çocukluğunda yapışıyor ustune seninde dedigin gibi Mutlu çocukluğu olan çoğu insan mutlu benimde gördüklerim bu yonde

Yürütmeyin uğraşmayın boşuna Ta ilk zamandan adamdan olmayacağını anlamışsınız zaten Kendinize kızınızla eni bir hayat kurun içinde ne kocaniza ne annenize yer olsun

Neden evden ayrılıp kendinize yeni bir hayat kurmadınız evlenmek yerine? Y

Kişisel baskı, gereksiz kavgalar genel olarak problemli bir insan zaten. Bir dönem benim israrimla tedavi gördü öfke kontrolü yok. Zoraki yürüttüğüm bir evlilik. . push ; D

O ney yaa.. anlayamiyorum smdi benim de bi kizim var daha 1.5yasinda ama ben onu eve atip hadi biz kahve icicez ve sen gelmiyceksin diyemem hayatta diyemem. Ki benim kizim gittigimiz her ortami burnumuzdan getiren, her ortamdan her eylemden cabucak skilan yerinde oturmak istemeyen, ama gezmek de istemeyen, tutturdu mu tutturan aglayip kendini ordan oraya atan ne yemek yedirten ne bisey icmemize firsat veren bi kiz.. ama ben onsuz adim atamam uzuldum ya.. aileniz ne oyle.. sinirlendim de.. lightpinklady Bslngc:74.7 Gncl:63.2 Hedef:62

Hemen hemen evliklik konusunda aynı şeyleri yaşıyoruz ve benim de şükür sebebi bir oğlum var 14 aylık. Ama anne konusunda şanslıyım. Allah yardımcın olsun senin. Mutsuz bir evlilik çocuğa da illa yansır. Umarım çocuklarımız bu olaylardan etkilenmez anneyim83 Baş 69, guncel66.5, ilk hedef 65, son hedef

Anneniz konusunda haklisiniz bence gorusmeyin naparsa yapsin ama sizdede hata var imkaniniz sartlariniz varken yanlis evlilik yapmissiniz keske ayri eve ciksaydiniz olan olmus insallah evliliginde mutlu olursunuz

Keske evlenmek yerine, anneniz yeni eve gelmeyeceksin dediginde cikip tek basiniza yasasaymissiniz Anlayamiyorum turk kadininin neden tek kalmaktan korktugunu Anne ve cocoukluk konusunda da cok haklisiniz Burda cocugum icin bosanmiyorumcular okur insallah konunuzu

Çok haklısınız. Çcocukluğumda yeterli ilgi ve sevgi görmeden büyüdüm ben de. Sizin ki kadar ağır olmasa da, yoğun çalışmaktan yorgunluktan bizimle ilgilenemeyen bir anne ve katı, sevgisini göstermeyen babalığı sadece otorite olmak zanneden bir baba tarafından büyütüldüm. Sonrasında da hep yanlış insanlarda sevgiyi aradım. 3 evlilik yaptım 3ünde de aslında olgunlaşmamış, hayattan ne istediğini bilmeyen adamları bulmuşum. İlki ilgisiz ve yalancı, 2. Erkeğin aldatma hakkının şanından olduğunu düşünen, 3. De psikopat bir ruh hastası. Şimdi 3. den boşanıyorum. Acı çeke çeke olgunlaştım. Katılaştım. Anladım ki mutsuz sevgisiz çocukluğumun yarasını saramıyorum bıraktım ben de. Buna da şükür. En son sağlık sorunu yaşadım, 1 ay kanser şüphesiyle yaşadım. Sonunda iyi çıktı şükürler olsun. 2. Evliliğimden 2 kızım var. Daha küçükler ve ben doğduklarından beri onları sevgiyle büyütmeye çalışıyorum. Allah'a şükür ki ikisi de çok mutlu çocuklar. Ben mutlu olamadım inşallah onlar olsunlar.

Benim annemde istememis beni. Benden önceki bebegini aldirmis. Iki kere günaha girmemek icin aldirmamis beni. Babamda sevgisiz, ilgisiz ve sinirli biri. Ne yaparsam yapiyim asla mutlu edemedim onlari. Babam kardeslerime karsi cok iyidir. Ablamla hep sakalasirlardi... bende daha cok kücügüm diye sakalasmiyor saniyordum. Büyüsemde bende babamla böyle samatalar yapsam diyordum hep. Büyüdm ve kimse sakalasmadi benimle. Beni evde yanliz birakip karili kocali uzaklara gidip kahve icerlerdi. Beni istemezlerdi yanlarinda, sen dersini calis bak bu notun kirik derlerdi. Meger istenmemis bir bebekmisim :) herzaman icim buruk büyüdüm. 24 yasindayim ve hala dislaniyorum. Allah bagislasin hepimizin cocugunu :) benimde bir kizim var... hayirli bile olmasin mutlu ve huzurlu bir birey olsun ileride. Tek dilegim bu ve elimden geleni yapiyorum :)

Malesef ki her çocuk doğuran anne sanıyor kendini... Annenizin yaptığı şeyleri sizin yapmayacak olmanız bence kızınıza verebileceğiniz en güzel hediye olur. Kendi annenizden görmediğini sevgiyi, saygıyı kızınıza verirsiniz. Hem o iyi yetişir hem de siz yaralarınızı sararsınız. Geçmişi unutmayın ama oraya takılı da yaşamayın. Şu anın kıymetini bilin çocuğunuzla vakit geçirin ve eğer mümkünse annenizle mümkün olmadıkça görüşmeyin

Böyle bir çocukluk geçirdiğiniz için üzüldüm açıkcası. Geçmiş geçmiş de kalmalı. Sürekli geçmişi düşünerek bütün hayatınızın mutsuz geçmesini sağlarsınız. Geçmişe bir sünger çekmelisiniz. Bundan sonrası için elinden gelenin en iyisini yapıp. Bütün hayatınızı iyileştirin lütfen. Artık minik bir prensesiniz var Bundan sonrası kızınız için herşeyin en iyisini yapıp, hayatınızı güzelleştirin. Kızınla mutlu ve huzurlu bir yaşam diliyorum. pepperony

bu cümle o kadar doğru ki... yaşadıklarınıza inanılmaz üzüldüm ama çok şükür ki bebeğiniz var, ona sarılın ve siz anneniz gibi bir anne olmayın sakın.. çünkü annesi tarafından terk edilmiş bir kız çocuğu hakikaten yıkık bir yetişkin oluyor. fiziken orada olsa bile anne, varlığı yetmiyor bazen... A

Annenizle mesafe nizi koyup eşinize ve kızımıza sarılın. Cocuklugunuzda yaşadığınız acıların faturasını birbirinize kesmeyin.. insallah cok mutlu olursunuz.

Hala o anneyle görüşüyor musunuz bi de... hizuran Olur öyle Anneler

her kadın kürtajın eşiğinden dönüyor. gerek korkular, gerek fakirlik. ama bunu doğurduğu evladını söyleyip anlatmak ne derece bir ruh hastalığıdır anlayamadım çok üzüldüm. doğarken kimse cinsiyetini seçip de gelmiyor.

Annem bana babamın benim dogmami istemediğini, kürtaj olması için onunla kavga ettiğini anlattığında sadece dokuz yaşındaydım. Buyudugunuzde bunları anlayabilmek kolay, ama o zaman babam beni sevmiyor istemiyor diye düşünebilirsiniz sadece. Ablamdan sonra erkek çocuğu beklenirken kız çocuğunun doğmasıyla babanemin dedemin tepkilerini, beni hiçbir zaman sevmemelerini, ablam büyük olmasına rağmen kucaktan kucağa gezerken benim bebek halimle yerlerde surunmelerimi anlattığında da aynı yaslardaydim. Buyuyunce çok dusundum. Tüm hayatım bunu düşünmekle gecti neden mutsuzum? İyi bir üniversitede iyi bir bölümde okudum, iyi bir meslek sahibi oldum. Hirsliydim, basariliydim ama mutlu degildim. Anneme karşı sert tavrim hiç değişmedi. Tüm çocukluğum, ergenligim bana anlattıklarına ağlayarak geçti. Odaya çekilip saatlerce aglalarimi hiç unutmam. Bana neden böyle birşey yaptığını çok sonralarda anladım. Aslında benim erkek dogmamama en çok üzülen kendisiydi. Yirmi sekiz yaşına geldiğimde uç ay kadar gorusup anlaşamadığım ve ayrıldığım bir erkek arkadaşım oldu. Dengesiz tavırları gereksiz sinirleri ve beni kısıtlamak isteyen davranışları vardı. Beni hala sevdiğini biliyordum ama ayrildim cunku mantıklı olan buydu. Bu arada annemle tartismalarim hayatımın her döneminde olduğu gibi devam ediyordu. İş yerimden ayrı ailemden ayrı sıkılmıştım. Pekcok insanın kaldirabileceginden fazla yüküm vardı. Annem yeni ev almıştı taşınacaktık ve her kavgada çık evden defol diyen annem bu sefer yeni eve sen gelmeyeceksin demeye başladı. Zaten en ufak bir tartışmadan sonra bizimle aynı evin içerisinde aylarca konuşmazdı. O günü dün gibi hatırlıyorum. İşten eve gelmistim. Annem her yeri toparlamış ev taşınmaya hazır. 'Bir hırsızlık yapmamistin onu da yapmissin artık' dedi. Neden bahsediyorsun? dedim. Babamın kredi kartiyla alışveriş yapmisim internetten. Aynı karttan bende de var aslında biri ben öğrenciyken bana verdiği ek kartti, kartlar karışmış. Sinirden aglamaya başladım. Zira ben elinden çok büyük paralar geçen ve isverenlerimin en çok güvendiği insandım ama kendi ailem bana hırsız diyordu. Arabaya atladığım gibi bir bankamatik buldum. Eve girdim babamın kartını ve çektiğim ikiyuzlirayi masanın üzerine bıraktım. Sonra tekrar çıkıp eski sevgilime bir saat aldım dogumgunune uç gün kalmıştı. Saatin üzerine bir not yazıp kargoya verdim. Evet onunla barisacaktim. Eve gittim eşyalarımı toplayıp kuzenime yerleştim. Orada uç aykadar kaldim. Ve evet annemden kurtulmak için ben o dengesiz insanla evlendim. Evlenirken onu sevdiğime kendimi inandirmistim. Ne kadar kötü olabilirdi ki en azından beni surekli evden kovan bir annem olmayacaktı. Kendi evim kendi düzenim olacaktı. Ve evet inanır mısınız ne kadar mutsuz olursam olayım annemin evindeki kadar emanet hissetmiyorum kendimi bu da gerçek. Yaptığım evliliği hiçbir zaman sindiremeyen ve boşanmami istediğini açık açık soyleyen annem ile dengesiz eşimin kavgaları yüzünden lohusaligim cehennem gibi geçti. Annem evimden giderken hala ben seni istemeseydim dogmayacaktin, copteydin sen demişti bana hala hazırladıkca ağlarım. Mutsuz bir evliligim, dengesiz bir esim, bogazimda bir yumruk gibi hala hazırladıkca hıckırıklara boguldugum anneli anilarim ve şükür sebebi bir kızım var şimdi. Çocukluk gerçekten insanın anavataniymis. Mutsuz bir çocuk hayatı boyunca mutlu bir insan olamazmış. Bunu buraya niye mi yazdim. Anneler kızlarızı bunaltmayin. Onlara huzurlu bir ortam verin de benim gibi çareyi başka yerlerde aramasinlar. En önemlisi. Mutlu bir çocuk olsunlar ki mutlu bir omurleri olsun.

Öyle doğruki her cunle. benim de annem babam soğuk ilgisiz çocuk bakmayı sadece karın doyurmak olarak gören insanlar. Bir kere bile sarilmadilar bir kere bile. Gençliğimde o sevgi eksikliğini hep erkeklerde arafim. gereginden fazla insan girdi hayatıma. Şimdi bir kızım var. Aklımda hep çocukluğum. bazen gereksiz mutsuz oluyorum ve fark ediyorum ki eskilere dalmışım. ciddi anlamda ihmal edilmiş bir çocuğum ben. yasim 35 ama bir yarım ağlayan bir çocuk hala

Çok çok üzüldüm. Çoğu kez aynı düşüncelere dalıyorum. İnsanın çocukluğu geri döndüremeyeceği bir alın yazısı mıdır? Kendimiz dışında gelişen ve savunmasız olarak göğüslediğimiz acımasız olaylar ömrümüze imzasını atar mı? Bilemiyorum. Çok derin ve büyük çabalar gerektiriyor belki çocuklukta eksik kalan yanlarımızı tamamlamak. Kendimize annelik yapabilmek. Annemizin eksik bıraktıklarını veya daha kötüsü yıktıklarını tamir etmek. Bu büyük çaba için de sağlam bir irade gerekmiyor mu? Sağlam irade sahibi olabilmek için de güçlü bir karakterle yetiştirilmiş olmak gerekmiyor mu? Zaten sorun da yetiştirilememek ya. Bu kısır döngü büyür, gider. Bunları düşünüyorum çünkü çocukluğuma dair mutlu anım çok azdır. Aldatan bir baba ve onun acısını bilerek veya bilmeyerek bizden çıkaran bir anne ile büyüdüm. Annem her defasında babamın bizi başkası için bıraktığını hatırlatır ve mutlu olmamızı istemezdi. Babamın eve geldiği zamanlar hayatı hepimize dar ederdi. Sonuç mu? Sinirlerine hakim olmakta problem yaşayan bir insan oldum çıktım. Kendimi paralıyorum iyi bir anne ve eş olabilmek için. Ama insan almadığını veremiyor ki.. güzellik görmedim ki şimdi sunabileyim.

Bu anne babalar biz seni istemiyorduk doğurmayip aldiracaktik yok erkek çocuk bekliyorduk yok 4 tane yeter diyorduk beşinciyi istemedik Sanki o çocuklara sorarak yapmışlar çocukları Allah'ın cezaları Kendileri bile isteye yapmadi da sanki evin kapısından gizlice girdi çocuk Küçücük bir seni sevmiyorum lafı çocuğun dünyasında deprem yaratırken millet nasıl onu düşürmeye çalıştığını kürtaj anılarını falan anlatıyor cocuklara pepperony

Psikologa gittiniz mi hiç? Keşke gitseniz. Annenize çok kızdım ama bu şekilde öyle çok anne var ki. İstemeden doğurdum diye çocuklara hayatı zindan eden anneler çok çok fazla. Çok kötü bişey, bi' insan evladına bunu neden yapar anlamak mümkün değil. Görüşmezdim galiba ben olsam öyle anneyle.

Annenizin tedaviye ihtiyacı varmış. kızı dogacagı için uygulanan psikolojik şiddet onu derin yaralamış sanki elindeymiş gb evladın cinsiyeti. siz geçmişte yaşanılan olumsuz olaylardan kaçış için böyle bir ruh hastasına sıgınırken nekadar gözü karalık yapmışsınız, kimse size engel olmadı mı? şimdi yaşadıklarınıza dur demeniz için uzman destegi almayı düşünün evladınızın saglıklı anneye ihtiyacı var geçmişine bakın üzülen aglayan anneye degil. lightpinklady Bslngc:74.7 Gncl:63.2 Hedef:62

Siz yine istenmemiş bir bebekmissiniz Peki ya benim gibi senelerce tedavi gören 40ina dayanmışken anne olan bir annenin cocugu olupta, hor görülen olsaydınız Hala aklım almaz. Ulan neden benim icin bu kadar doktor gezdin bana bu acıları yaşatmak için mi? Böyle nankör lerde var malesef.

Bence kiziniz varmis artik bi tek o sizin dostunuz oyle dusunun.. yani evliligin de cani cehenneme.. o adami cocuk yapmak icin kullandiniz oyle dusunun cok da onemsemeyin. Kizinizin ortamj eger guzelse anne baba iliskisi vs ortalama olacaksa adam da cok ters bisey yapmazsa durursunuz. Yok hergun kavga gurultu vs olacaksa kiza da yazik size de. Bosanirsinz. Mesleginiz de varmis. Ama simdi sabiir sabir.. kiziniz kucuk galiba daha. Hic degilse 3 4yasina gelsin bi krese verilecek kivamda olsun en iyisi.. sabirli olun evliliginizde.. Ha bir de sunu soýleyeyim.. bence en guzel evlilikler bile bebekle birlikte bir orseleniyor. Saglam temelli olmayan evlilikler ne yapsin. Bizimki cok saglam temelliydi denebilir mi denemez ben de esimin dengesizliklerjni gorsem de evlendim ailesi de tam bi cikarciymis. Saygi bile goremedim onlardan. Dugunde olay cikarip elaleme rezil ettiler.. babamdan, kizim bu ne bicim aile nerden buldun bunlari, daha kotusunu bulamadin mi.. .. lafini duydurttular mesela.. bulamamistim evet. Namuslu olmak biseyleri kilifina uygun yapmak kotuluk getirmisti bana. Biz esimle ikimiz de oyle cok muhafazakar olmamamiza ragmen evlenmeden once sinirlar koymustuk birbirimize. Opusme yoktu mesela el tutusurduk vs. Kendimkze birbirmze olan saygimizdandi bu.. evlerine gitmedim yalniz basima eger gitseydim ailesjni tanima firsatim da olurdu heralde. Tamam belki esimle gene evlenirdim ama.. dugunde patlak veren o kavgali olayin onune gecebilirdim belki de.. neye ugradigimi sasirdigimla kaldim. 3yil olacak evleneli ve ailelerimiz birbrlernin yuzunj gormediler dugunden beri.. icim sklyor benim de.. esim ailem de ailem der sanki bi ailesi varmis gibi.. amaan neyse.. Demem o ki, ben mesela sey dusunurdum oo 2kisiydik ne guzel 3olucaz yasasin bi bebegimiz oluyor. Cok mutlu olucaz esim harika bi baba olur.. Kazin ayagi hic de oyle degilmis. Esim hic olmadgi kadar agresif oldu bebek dogduktan sonra. Duvar yumruklamalar kapi tekmelemeler yemek tepsisini firlatmalar evden kapiyi vurup cikip gitmeler.. Onceden yoktu bunlar. Zaten olsaydi bebek yapmazdm boyle bi adamdan... kizim buyudukce ben biraz alttan almata basladim. Ona da nedenini acikladim kizim korkyyor ve ben sana cevap vermycem.. cocugu alip baska odaya gecer kapimizi kilitlerim hala bi sinirlenirse mesela.. naparsa ne bok yerse yer kendi umrumda olmaz. Cocuguma ve bana da zarar verirse hadi mesela ofkeliyken.. dusunmek zorundayim.. Ama gel zaman git zaman azaltti bu huylarini. Icine cin kacmis halini birakti. Kizim buyudukce sorumlulugnu anladi sanirjm. Ben napiyorum yaa oldu bi. Bana eskisi gibi davranmaya basladi. Cok ofkelenmiyor dogumdan sonraki kadar. Erkekler neye ugradgini sasiriyor bebek sonrasi. Agir geliyor biseyler. Bence siz de sabredin belki gecici bi donemdir.. O anneden kacmak icin ben de sanirjm evlenirdim yerinizde olsam... N nane_molla

Tek başına neden yaşamayı denemiyorsunuz. İlla birisi ile olmak zorunda değilsiniz bu ailede olsa. Aile kan yoluyla yolmuzun kesiştiği kişiler diğer insanlar ise hayatimiza baska bir şekilde giren kişiler. Aslında herkes yanlız ailesi olanda evli olanda. Bu dünyaya yanlız geldik aile sadece bir vesile. Artık kendinize yetmeyi bilmeniz gerekiyor. Sizi mutsuz eden kisilerden uzaklasin bu ailenizde olsa esiniz de olsa. Ve yeni bir hayat kurun kendinize geçmişi unutmak istiyorsaniz geçmişe dair kimseyi sokmayin hayatiniza ruh sağlınız için.