Ben de bazen acaba çok mu alınganım şeklinde yorumluyorum kendimi sorguluyorum D

Freud der ki "Sinirlenince aglayan insanlar daha icten ve guvenilirdir" Aynisinin tipkisi benim kaynimda da var demek isterdim de bende var malesef : ) Ve isin garibi boyle cok insan var. Bi sebebi var muhtemelen. Ben sebebini suna bagliyorum. Mesela canimi sikan bi olay olmus o an yeterince tepki verip savunamamisim kendimi sinirim cikmamis. Ustune anlatirken misal tekrar yasiyosun ve cvp veremedigin icin hem hirsini alamamis hem de aslinda seni uzdugu icin duygularin ortaya cikmis oluyo

Bencede karakter meselesi demek ki benim annem asla böyle değil herşeyi söylet ama ben yapamam P u d i n g Aferin kirpik! İşte şimdi gözüme girdin. tek ayak

başlığı okuyunca direk "baba ile olan iletişim " olarak yorumlayacaktım ki sen kendin de belirtmişsin. ben de çoğu zaman aynı durumdayım ve babamla iletişimim senin gibi sıfır. öyle baba-kız ponçikliği yoktu küçüklüğümüzden beridir.

Ozguvenle alakali bir durum bu.

malesef bendede var aynı durum. ama çocukluktan gelme bişey olduğuna inanıyorum ben bu durumun. küçüklüğümden beri ailem susturdu beni sus cevap verme sus konuşma falan. şimdi bende çözümünü bulamıyorum. en son kendimi ifade edemeyip içimden konuştuğum için 31 yaşımda annemden dayak yedim o kadarını söyliyim sana. Bayan Yanak Nutellanın Lezzet

Ben de çok heyecanlanirim, kızmaktan daha çok uzulmeme neden olacak bir haksızlıkta bazen bende ağlamaklı olurum kendimi savunurken. Benim babam kucukken haksızlığa karşı gelmezsem kızardi bana ama diğer yandan da hep eleştirilme korkum oldu onun karşısında. Güzelce anlatmayıp öfkeyle ders vermeye kalkınca ebeveynler işe yaramiyor demek ki hiç. Psikolojik destek düşünebilirsiniz.

iş yerinde hiç öyle olmuyorum ama dün kızımla kocama karşı öyle oldum aslında şaka yapıyorlardı bana ama ben hemen başladım ağlamaya D

Belkide canm bu seni yıpratır alingan olmamaya caliş olaylari içinde büyütme he de geç bunu hep kendine söyle diyorumya banada bi titreme gelir inanilmaz ama kendimi durduruyorum az çok çok üzerinde durmuyorum ama kendi içinde halledemeyecegini düşünüyorsan yardim al pskologdan onlar seni güzel yönlendirir . push ; A

Belki o an içinde bulunduğunuz duruma acıyorsunuz. Bu acıma da kendini bu şekilde gösteriyor. Kendinize acımanızın değil arkasında durup desteklemenin önemini kavrayabilirsiniz. Dik durursanız ancak, kendinize yardım edebilirsiniz. Tabii çocuklukta yaşananların alışkanlık durumuna dönüşmesi de normal. O çocuğun dik durduğu ve kendini ifade ettiği hayaller kurmaya çalışın. İnşaAllah zamanla geçer.

Bende de var o, ama bi yutkunmak iyi geliyo, keşke ben söyleyebilsem de yutkunsam D

Evet ve bu yaşıma geldim hala çok çekiniyorum babamdan, o yanımdayken konuşamıyorum sanki kekeliyorum hatta D

Bence tamamen kişilikle alakalı bir durum babam ya da annemle hiç böyle şeyler yaşamadım ama ben de haksızlığa uğradığımda bir tur ağlamadan kendime gelemiyorum kimle tartışırsam tartışayım ama ardından çok sakin anlatabiliyorum :)

Bende boyleydim. Şimdi kim gelse ezerim, hiç birşeye aglayamıyorum. iş hayatı ve toplumdan gördüklerim yüreğimi taşa çevirdi. Bazen şöyle içimi çekeçeke ağlamak istiyorum ama olmuyor. N nscckts Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Kesinlikle katılıyorum. Üstüne gidildikçe aşılıyor. Ben de küçükken çok pasiftim, hakkını arayamaz hemen gözyaşlarına boğulurdum. Lise ve üniv. hayatı da hemen hemen böyle geçti. Ama mevzu iş ortamına gelince belli tecrübelerden geçince üstünüzdeki o pasifliği atıyorsunuz sonra hızını alamayıp "carlak" bir şey oluyorsunuz Çünkü artık haksızlığa bir nebze tahammül kalmıyor. En son fakültede dekana çemkirdiğimi bilirim. Konu sahibi siz yine de çemkirmeyin de sakin sakin ilerleyin

Aynennn, daha konuşmadan yaş akıyor ağzım burnum büzülüyor nefret ediyorum o durumdan.. D

İş hayatında da değişemiyorum yeni mezun tıfıl olsam hadi neyse anlamadım, keşke sizin gibi olsam karamela_sepeti Ne gelir elimizden insan olmaktan başka? Üyelik

Ağlamayı güçsüzlük olarak görmeyin. Ağlasanız da hakkınızı savunmaya devam edin. Sonuna kadar gidin.. Zamanla daha iyi hissedeceğinizi ve aşacağınızı düşünüyorum.

bende hep ağlarım ve sesim gittiği için konuşamam bir de elim ayağım titrer bayılacam diye de aklım çıkar.. çözümü nedir ne değildir bende bilmiyorum

Nasıl başardınız bunu?

İnşallah ama olmuyor, 5 senedir iş hayatındayım üniversitede de insanlarlaydım eskiden kendimi daha savunan biriydim şimdi yoruldum mu nedir, yada annelik mi desem. Mesela kavga çıkacak gibi işyerinde diyelim, aklıma kızım geliyor ve ağlayasım geliyor, aslında daha dik durmam gerekirken. D

Ayyy berbat bir durum bende ayni öyleyim haksızlığa uğramışım tam ağzımı Açıcam savunacam kendimi bir ağlamak bir ses değişikliği bi el titremesi alır gider konuşamam çok zor durum üstesinden gelen varsa banada bi el atsın G

Bende ağlamak değilde sesim titriyor ellerim titrer bende anlamiş değilim:) ama dikkaate almiyorum hakliysam çatır çatır hakkimi savunuyorum valla sinir boşalmasi gibi ben mesela bunu haksızlığa tahammümün olmadiğina veriyorum ekim87

Ayyy evet ama kıymet bilinen hiç bir ortamda olmadım daha keşke biraz gamsız olsaydım dabide uyanık da değilim ben, iş hayatına uygun bir yapım yok galiba D

ben eskıden oyleydım dırek aglardım aglamaktan konusamazdım bıle haksızlıga ugradıgımı dusunur zoruma gıderdı ve kendını ıfade edıp savunamazdım sonra ben boyle oldugum ıcın benım basıma daha cok gelmeye basladı ve sımdı catır catır kendımı taramalı tufek gıbı konusurken buluyorum karsı taraf yutkunan taraf oluyor zamanla aşılıyor sızın sabrınızın sonu daha gelmemıs gelsın gecer :)

bende de sürekli öyle durumlarda yutkunma isteği oluşur ve yutkunmadan asla konuşamam. karsı taraf ondan korktugumu zanneder ama yutkunduktan sonra ağzıma geleni söylerim. bende şu yutkunma işini çözsem iyi olacak aslında

Dayak mııııı nasıl yaa? Aynen benim ailem de öyle, aman kızım saygısızlık etme kimseye, aman kimseyle kavga etme iyi geçin, kuzenlerimle ilgili bi durum olurduboşver kızım az alttan alıver diye diye bıgünlere geldik.. D

Valla çözümü olsa keşke ama mizaçtan herhalde:/ İnsanlara bakıyorum çatır çatır nasıl söylüyorlar, ben hep sineye çekiyorum. D

Merhabalar herkese, Benim bir derdim var, konu da şu; Mesela işyerimden vereyim örneği. Haklı olduğum konularda savunmamı yaparken bişeyler anlatmaya başladığım anda gözlerim doluyor ağlamak geliyor içimden tabi ses falan gidiyor o esnada, direkt karşıya güçsüz imajı veriyorum. Her seferinde bi konu anlatıcam mesela haksızlığa uğramışım, bikaç kere üstümün yanında ağladım. Sinir boşalması oluyor, tutamıyorum. Yani ne yapacağımı şaşırdım, konuyla ilgili durumu yaşayıp çözen oldu mu?Olduysa yorumlarınıza ihtiyacım var bayanlar. Artık diyorum herhalde çocukluktan gelen mi bişey? Çünkü aynı sorun kardeşlerimde de var. Babam beni suçladığında mesela hiç konuşturmazdı savundurmazdı kendimi, ve konuşamadıkça da ağlardım hatırlıyorum Kendimi savunmak istiyorum artık.

Seni çok iyi anlıyorum bende öyle durumlarda gözyaşlarımk asla tutamam. Halbuki üzgün değilimdir ve ağlamak için bir sebep yoktur ancak kendiliğinden oluyor işte engel olamıyorum. Aynı durum sinirlenince de mevcut en ufak bir sinirlenmemde gözlerim doluyor hemen 27 yaşındayım hala bu sorunumu aşamadım.

ıste boyle oldugum ıcın ust uste hep bana boyle olmaya basladıgında hep bana haksızlık yapılmaya baslandıgında basınıza gele gele sabrınızın sonu oluyor ve ogrenıyorsunuz her ınsanın bır sınırı var son damlası var ona denk gelmeye gorsun denk gelırse asla yapmam yapamam dedıklerınızı yapıyorsunuz

Çok duygusal, ince düşünen, hassas ve derin duygulu bir insan olduğunuzu düşünüyorum. ben de kendimden biliyorum. ağlamak çekinilecek, ayıplanacak bir şey değil. ağlayın gitsin. rahatlarsınız. ben hiç sıkmam kendimi. geldiği an bırakırım şarıl şarıl sizi anlayacak olan zaten anlar, anlamak istemeyenin de canı cehenneme

Teşekkür ederim yorumunuza, yaklaşımınıza da. Aynen öyle genel itibariyle otorite figüründeki insanların karşısında kendimi anlatırken aslında o esnada kendime acıyorum, neden böyle bir duruma maruz kaldım diye. Sonrası malum yaşlar başlıyor gözlerden inmeye.. D

Bilemiyorum, normal bir konu hakkında konuşurken full özgüvenim ingilizce konuşurum telde vs. Fikir veririm. Ama iş savunma ve haksızlıkla ilgili kendimi savunma kısmı olursa yada kavgaya dönebilecek bir konuysa ağlayasım geliyor.. D

Aslında babanızla iletişimin neden olduğunu düşünerek güzel bir yerden başlamışsınız sorgulamaya. Farklı sebepleri de sorgulayın, çözüme yaklaşırsınız. - Tam olarak kendinizi savunurken ne hissediyorsunuz? - Kimlerle ve hangi durumlarda oluyor bu? İş yerini örnek vermişsiniz, evde annenizle ya da okulda arkadaşınızla tartışırken de oluyor mu? Yoksa sadece iş yerinde müdür, okulda öğretmen, evde baba gibi otorite figürlerine karşı mı oluyor? Benim sizin gibi sorunum yok ama bunu çözmeye çalışın demek için geldim. Çünkü iş yerinde ağlamak gerçekten size zarar verir. Kadınlar zaten iş hayatında önyargılarla boğuşuyor bir de ağlarsanız önyargıları beslemiş olursunuz ve insanların saygısı azalır iş arkadaşı anlamında.

Kitaplar okuyorum genelde, kişisel gelişim tarzı ama onlarda anlık gaz veriyor sonra yine aynıyım.. D