sorunun cevabını bilemiyorum ama hiç kimse o yaraları saramaz onu gayet net biliyorum. insan ailesinde bu kadar sıkıntı çekipte NORMAL bir hayat sürebilir mi Allah yardımcın olsun... bende babadan olmasa da anne ve abiden çektiklerimle hala boğuşuyorum o yaralar hiç kapanmıyor ama emin ol atlatıyorsun zamanla. okulunu bitir hayatını tek başına kur ve psikolaga git derdini anlatmak bile insanı rahatlatıyor bi de abim var demişsin onun durumu nasıl onunla yaşayamaz mısın

Canim biz dogustan kaybeden kulubune uyeyiz. Seninki kadar agir degildi belki ama belkide senin kadar yara aldim bende aile ici maddi manevi siddetten... Burda yazarim cizerim ama normalde 0 ozguvenle mumkun oldugunca sosyal ortamlardan kactim bende sosyal fobi, ozguven eksikligi ve kapkara anilar biraktilar. Bende hala cekiyorum ustelik çekip gidebilecegim biyerimde yok ayni sehirdeyiz ayni evdeyiz... yapabilecegimiz hicbisey yok ne onlar duzelir ne biz onlari affedebiliriz. Cunku bizimle birlikte nefretlerimizde buyudu, gerçi o nefreylere ragmen hala seviyoruz da onlari ilginctirki. Hem nefret ediyorum hem killarina zarar gelse canim yaniyor, garip bisey... insallah bundan sonraki hayatımızda mutlu oluruz, guzel bi yuvamiz olur :) kita_kitta ajıların gadını

Bardağı sehpanın köşesine koyduğum için dayak yedim, otur a odasindan mutfaga giderken babamin kültablasini da goturup dokmeyi onlar soylemeden akil edemedigim icin dayak yedim, gece uykumdan dayakla uyandirildim sebebini hala bilmem, babamin isyerinde kotu gecirdigi hergun ben dayak yedim, haftanin en az üç günü dayak yedim, dayak yerken ağladığım için de dayak yedim. Hakaret dersen oooo adim gerizekali hayvandi. 9,10 yaslarinda her gece duamdi "Allah im nolur babam ölsün" konusurken babaciğim yerine baba bile diyemezdim.

Bence hicbir çocuk dovulemez bu ciddi suc olmali. cocuk bakmaya sabri olmayanlar çocuk yapmasin. cidden bu ulkenin en büyük sorunu bu bence. . avrupada bu konuya karsi cok yasa var. anneme kin duymuyorum canim da tabi aklima gelince sinirleniyorum. ben anne olunca inss bu hataları yapmicam..

D Delileyla 2. üyelik sebebi ile profil pasif edilmiştir. 2. Üyelik! tek ayak

Ortaokulda hasta olmuştum. Öğle yemek saati arkadaşlar eve ziyarete geldi bende geleceklerini biliyordum. Eve saklandım anneme yok dedirttim çünkü evde yiyecek ikram edecek tek lokma yoktu, bi kere sırtımda sandalye kırıldı sandalyeyle dayak yiyince. 40 sayfa yazsam bitmez. Kaç yaşındasın bilmiyorum. Merak etme kimsenin mükemmel hayatı yok. Bizim gibi çkkk insan var. Hayat adildir. Bir taraftan aldığını farklı taraftan verir. Şimdi herkesten daha güçlü daha dirençliyim. Hayata karşı aşılı gibi. Bu senin elinde sürekli başkalarının hayatlarıyla mukayase edip kendini haksızlığa uğramış hissetme. Önüne bak. Kendi hayatına. Sen öyle olmazsın olur biter. Pskytrilik bir durum değil. Pskytrilerin elinde sihirli değnek yok...

Tesekkur ederim. İyi bir bolumdeyim asla ac kalmam ama iste icim hep bi buruk. Sesim hep bi titrek. Keske guclu olabilsem

Evliliginizde mutlu olursunuz insallah cocugunuzu ezdirmezsiniz. Bende de anksiyete var, evhamlı kuruntulu endiseli bi tipim. Psikiyatriste gidecegim insallah faydasını gorurum D Delileyla 2. üyelik sebebi ile profil pasif edilmiştir. 2. Üyelik! tek ayak

Aynı olmasada siddeti bende bilirim annamin psk. Bozk babamı 11yl oldu kaybedeli. Babamın uzakta olusu onun akrabalarnın baskısı sıkıntılar vs. Babamın yoklgndan faydalanan abi, hasta anne kardesin ise oturamamıs kişiliği... sonuç bu. Evlndm okul sınav hala uğrasyorm. 2Saatlk mesafe aramz senede 1ele karsı anam için gidiom. Şrfsz akrabalarmla irtibatı kestm. Abiyle görşmyorm affedemyrm... hayatına bak bi teksende değil bu dert.. geçmişle yasama bırak hayatına bak.

Psikolog degil psikiyatrist paklar galiba beni. Abim yeni mezun oldu, askerde suan. Ben sehir dısında okuyorum. Bugun onlara da dedim yemin ettim bi daha sizin yanınıza gelmicem, bana iyi gelmiyosunuz diye. Hata bende hala karsımda iyi bir aile var sanıp yanlarına geliyorum safkelebek perfectus

Onune gelen anne baba oluuor iste.. ondan sonra cocuklara işkence. Disarda bir çocuğa sahip olmak icin yanıp tutusan binlerce insan var. ne hakla dover seni ya. babanda olsa buna hakki yok. zaten okuuormussun yarin bitirir ise girersin o zaman birsey yapamazlar. avrupada bir tokat atsan çocuğu elinden alıyorlar su ülkeye bak. bence cocuga şiddette kadina siddet gibi ciddi ve gundemde kalmasi gereken bir konu... isin garibi siddete ugrayan kadinlatin cocuklarini dovmeleri. benide annem kucukken doverdi hala aklima geldikce sinir olurum.

Kamunun ust duzey kadrolarında gorev yapan bir anne babanın cocuguyum. Gelirimiz iyi olmasına ragmen ebeveynlerimin yanlıs para politikaları, borsada kaybettikleri milyarları benden ve abimden cıkarmaları yuzunden ac acıkta kalmadım ama cocuklugum bir pantolonu uc sene giymekle, bir oyuncak icin senelerce yalvarmakla gecti. Her istegim icin aglama huyum cocukluktan gelmekte. Cocuklugumda annemi butun gun iste, isten geldiginde ya basım agrıyor diye yatarken ya eve gelir gelmez bagır bagır bagırırken, ya da bizi doverken hatırlıyorum. Babam da aynı sekilde kucuk seylere bagırır, bizi dovmek icin bahane arardı. Annemle babam sık sık evdeki butun camın cercevenin indigi tartısmalar kavgalar yapardı. Size minik anılarımdan bir kolaj yapmak istiyorum: 10-11 yaslarındaylen annemin akrabaları evimize ziyarete gelmisti, babam mutfaktaki bir esyanın bozuk oldugunu fark edip milletin icinde beni dovmustu. Halbuki ben bozmamıstım, aksine elimi dahi surmemistim. Birkac gun sonra misafirlerin yanında annemle babam evdeki butun tabak canagın kırıldıgı bir tartısma yasadılar. Anladım ki ben o dayagı babamın anneme olan hıncını benden cıkarması yuzunden yemistim. Zaten hep boyleydi, ya birbirleriyle tartısır bize bagırır cagırırlar, ya iste gerilir evde bizi doverlerdi. Annemle babamın sinir topuyduk adeta, her gerildiklerinde butun hınclarını abim ve benden cıkarırlardı. 15 yasındayken bir arkadasım 10 gunlugune yazlıgımıza geldi. 10 gun boyunca babam arkadasımın yanında surekli azarladı, evde surekli bagırdı, dovmekle tehdit etti. Utancımı hala hatırlıyorum. Banyomuzun dus baslıgını kırdı arkadasım, bana soylediginde bi sey olmaz zaten arızalıydı dedim ki oyleydi. İdareten yarım yamalak kullanıyoduk. Aksam babam geldi, biz uyuyoduk. Babam evin alt katından bagırıyodu bana hayvaan okuuz vs. İnip asagı acıklama yaptım ben kırmadım diye, yine guzel bi dayak yedim. O yıl babam beni ve bir arkadasımı dershaneye goturuyordu. Babamdan azcık uzaklastık bi metre kadar one gectik. Babam hısımla gelip senin agzını burnunu kırarım seni cignerim ne uzaklasıyosun diye bagırdı bana. Arkadasımın yanında rezil oldum yine. Bir gece uyurken babamın sesiyle uyandım, odamdaki butun cekmeceleri dolabımı her seyi yere indirdi. Ustune bide bana tokat attı. Gecenin 2si veya 3uydu. Sebep kamerayı bulamamasıydı. Benim alıp odamda bi yere sakladıgımı dusunuyodu. O kamera ertesi gun kilerden cıktı. Ben dayagım ve dagılan odamla kaldım. Tabiki babam benden ozur dilemedi:) bu arada annem ve babam haftanın her gunu tartısır birbirlerini yerdi. Sabaha kadar tartısma dinler, hazırlanıp okula giderdim. Bu tartısmalardan birinde babam kendini vurmaya kalktı, elinden silahı zor aldık. Annem baska bir tartısmada kendini balkondan atacaktı, zor engelledik. Annem zaten her kavga sonunda sinir krizi gecirir hastaneye yatardı. Tartısmalar genelde 20 seneki dandik mevzuşardı. 20 sene once niye boyle dedin, niye soyle dedin vs. 20 yasıma geldim bu tartısmalar hala devam ediyor. 18imden beri dayak yemiyorum haklarını yiyemem. Babam psikiyatriste gidiyor, hasta oldugunu nihayet kabul etti ama kavgalarda azalma olmadı. Gecen hafta yine buyuk bi kavga ettiler. Oncesinde babam bana sudan bi sebeple bagırmıstı, ardından annemle tartısmaya baslayınca dedim yine bir hınc cıkarma girisimi. Babama da soyledim bunu. Cocuklugumu yediniz hala doymadınız diye. Bu tartısma sonunda babam anneme bosanma teklif etti. Annem sanki evliligi cok mutluymus gibi uzuldu, agladı ve konuyu kapattı. Anneme paran var pulun var, cekmek zorunda degilsin bosan diyorum ben yapamam diyor. Cahil bi kadın da degil ama insanın ruhu ezik olmasın. En igrenci de afedersiniz karısına orospu bile dedikten sonra aksama gidip aynı yatakta uyumaya devam etmeleri. Kavgalar beni cok etkiliyor hem psikolojik hem fizyolojik olarak. Bir haftadır aralıksız burnum kanıyor, dislerimi sıkmaktan cenem cıktı. En kotusu bu kavgalar bana her daim kanayan bi burun, cıkık cene olarak donerken Annemin babama hicbi sey olmamıs gibi sırnasması. Universite ogrencisiyim ben bi aylıgına ailemin yanına geldim. Geldigimden beri 100 kere kavga ettiler. Bu evde ruhum sıkılıyor artık. Artık kendimi ifade edebiliyorum, cocuklugumdaki gibi ezdirmiyorum kendimi ama psikolojim cok kotu. Kucuk bi soz soylediklerinde bile anneme babama bagırıyorum, aklımca cocuklugumdaki haksızlıkları telafi ediyorum sanırım. Sonrasında uzuluyorum. Stockholm sendromu sanırım bana yasattıklarına ragmen seviyorum onları. Ama psikolojim bitik. Gece dislerimi sıkmaktan cenem yerinden cıkıyor. Burnum cesme gibi oluyor surekli kanıyor her ailemin yanına geldigimde. Dısarda hicbi acziyetimi kimseye gostermem, bu yasadıklarımı kimseye anlatmadım daha once ama ruhen cok zayıfım, sevilmeye muhtacım. Cocukluk insanı cok etkiliyor. Aile cok onemli. Annemi affetmiyorum sırf elalem ne der, ya da onun tabiriyle ben her allahın gunu bosan diye yalvarırken guya cocukları icin katlandıgını iddia edip bosanmaması, ezikligine eziklik katması, aslında kocasızlıga dayanamayan aciz bir kadın olması, babam bizi doverken odaya dahi ugramaması, kenarda yer silmesi yuzunden. Babamı affetmiyorum sebepsiz yedigim dayaklardan, her kapı calısında babam eve geliyor yine neye bagıracak diye uzulmeme sebep olmasından. Suan her sesim yukseldiginde gozyaslarımı tutamıyorum, surekli aglayan, mutsuz, ozguvensiz, keyifsiz, zayıf bi insanım. ve surekli onlara bagırıp cagırıyorum. Psikolojim cidden kotu ve cocuklugumu hangi psikolog geri verebilir bilmiyorum.

Özür dilerim, karıştırmışım. Sizin için de, konu sahibesi için de daha doğrusu acıyı yaşamak zorunda bırakılan herkesin hayatının güzelliklerle dolu olması en büyük isteğim. Acıya, acı çektirilmesine dayanamıyorum... Hele insanlar kendi çocuklarına bunları yaşatıyor ya... Anne olduktan sonra daha çok dokunur oldu bana bu tarz yasatılanlar özellikle. Hiç acı çekmeyin, hiç üzülmeyin inşallah...

Umarım hayatınızın bundan sonrası iyi olur

Hayatınızın bundan sonrası cok daha guzel olur umarım. Ben de sizin gibi guclu olmayı diliyorum

Okurken benim pskolojim bozuldu, çok zor gerçekten. Mümkün olduğunca uzak dur ve muhakak git uzman yardımı al. Ben ciddi şeyler yaşamama rağmen bu gün eksik olduğum tüm mevzuların temelini çocukluğumda yaşadığım şeylerde buluyorum. Senin böyle olman çok normal. Kendi iyiliğin için yaşa bundan sonra. Geçmişe takılma.. Allah yardımcın olsun..

Psikiyatriste gitme, ilaç verir sadece. Psikoloğa git anlat seni terapiye alsın gerekirse bir kaç seans git. Annem psikolog ordan biliyorum piskiyatr tercih etme önermem. Bak bana annem doktor ve kızı ne halde... Benim halim çook komik. safkelebek perfectus

Amin inşallah sizin bu güzel dileklerinizin yarisini keske babam cocukken de dileseydi bana. Bu arada bende actim konu fahri konsolos Ben giderim adım kalır mı acaba :) tek ayak

Oyyy canım yaaa gerçekten okurken ben de yaşadım o anları. Sen Stockholm sendromu yaşamıyorsun onların aksine emrhametli ve sevgi dolu bir evlatsın ve seviyorsun aileni. Ama sana tavsiyem kendi mutsuzluklarına seni de artık daha fazla alet etmelerine izin verme, okulunu bitir işini ailenden ayrı şehirde kur. Ben de sorunlu bir ailede büyüdüm babam dövmezdi ama aynılarını yaşardım annem babamı terk etti ama boşanamadı geri döndü annemin de vardı parası pulu.. Sen akıllı bir kızsın doktor da tabii sana yardım edebilir ama sen en iyi kendini iyi edersin unutma.

Canım bende sana benzer durumlar küçükken yaşamıştım şimdi geçti çok şükür ki. Sen güçlü bir kızsın. Bunları yaşadığın için ne kadar kötü olduğunu biliyorsun o yüzden çocuklarına daha iyi bir anne olman gerekli. Eğer ailenin yanında mutlu değilsen ailenin yanına gelme. Sana zarar vermelerine izin verme. Haklarını ödeyemessin ama onlarda sana böyle bir çocukluk yaşattıkları için senin hakkını ödeyemez.. İnşallah ileride çok güzel bir yuvan olur. Çok iyi bir eşin olur çocukluğunu çocuklarınla birlikte yaşarsın canım.. Rabbim sabır versin.. Ne olursa ol yıkılma hiç bir zaman..

Dayak yemedim ve annem sürekli dayak yemememi örnek gösterdi "sana vurursa ayrılırım" dedi ama babam zaten beni bin parçaya bölmüştü bile... Her ergen gibi odama çekilip müzik dinlerdim "ayı gene inine çekildi" derdi, arkadaşıma giderken gördü "bu nasıl perişan kılık ben Cengiz bey'in kızı böyle geziyor dedirtmem" diye canıma okudu ödev olarak verilen el işimi kırdı... bir tek güzel söz söylemedi eşimden boşandığımda Allah razı olsun kabul etti eve ama burnumdan getirdi. "Yüzümüzü eğdin " demeler, yol tarif ettiğim şoförle yakıştırmalar, aldığım nefese kadar karışmalar... Nikahımda yoktu sonra barıştık ama hiç içime sinmedi yalan yok. Babam yok benim içimde bitmiş. Bu arada ortaokulda tek duam ölmesini istemekti benim de...

Hahaha benim annem de cocuk psikolojisi ve pedagojisi masterı yaptı ama teorik bilgisini kendi oz cocuklarında pratige dokemedi

Ahh teşekkür ederim ama konu sahibiyle karistirdiniz beni çünkü ben annemden hic bahsetmedim. Kizcagizin konusuna daldim kendi babamla yasadiklarimla en iyisi bu konuda konu acayimbende. İnsallah benimde konu sahibi arkadasinda ve bunlari yasayan herkesin bundan sonra aydinlik bir hauati olur

Voltajı yüksek devamlı bir gerilim ortamı ne zordur bilirim... benzer şeyleri ben ve kardeşlerim yıllarca yaşadık... gerçekten bazı insanlar ebeveyn olmasın... Hayat insana altın tepsilerle sunulmuyor... bundan sonra size ne mi olacak?.. hayata karşı kaya gibi olacaksınız... şuan aglama krizleri yaşayabilirsiniz dogrudur... fakat zamanla aglamıyacak aglayamıyacaksınız... Anneniz ve babanızın iletişim şekli bu malesef emin olun onlar hiç ayrılmazlar... hatta ayrılın derseniz bile siz kötü olacaksınız emin olun... özgüvenim yerine geldiginde 30 yaşlarındaydım artık... insanlara asla tahammülüm yok... annemi ve babamı hayatımdan çıkardım... onları mutsuzluklarıyla başbaşa bıraktım... seslerini dahi duymak istemiyorum... Her zaman kendinizi motive edin... bir nevi psikologunuzda kendinizsiniz... kendi kendinizin doktoru olun tabi yapabildiginiz kadar... Enerjik olun... sizi aşşagì çekenlerden uzak durun... ve mümkün mertebe ebeveynlerinizden uzaklaşın...

Hayat kimse için güzel değildir. Çünkü hayat güzel değildir zordur! Sürekli aşmanız, dayanmanız gereken zorluklar vardır ve bu hiç bitmez.. Kimse kimseden bir fazla ağlamaz bir eksik gülmez. Şimdi evim, yazlığım, arabam lüks olmasada herşeyim var iyi bir eşim? Şuan dahamı mutluyum? O ağladığım kendimi çıkmazda sandığım kötü dediğim zamanlardan dahamı mutluyum sanki... Farklı endişler, istekler, açmazlar yine kapıda? Masalsı mutlu bir hayat yok, televizyonlarda o... gerçek yaşamda herkes rolünü oynar, dayanmaya teselli olmaya çalışır. Burası dünya kimse ne bedenini, ne ailesini, nede koşullarını seçerek gelmedi.

Sen zaten çok güçlü bir kızsın yazdıklarından belli bu. Kendine haksızlık etme.

Cok haklısınız. Cocuk dogurmadan once gebelikte anne ve baba ruh saglıgı testlerine tabi tutulmalı ve gecemezlerse o cocuk hic dogmamalı

Leylacım şahsi fikrim tabi alınma nikini degiştir... yaşın ufak neşeli bir adın olsun... Bu günler geçecek üzülme tamammı...

sanırım hakkınızda en iyisi o ortamdan uzaklaşmak.. madem şehir dışında okuyorsunuz... inşallah uzakta bir yerde iş bulup hayatınızı kurarsınız.. korkum, değmeyecek biri çıkmasın karşınıza ve can simidi gibi ona sarılmayın inşallah

canım bende kötü bir çocukluk gçirdim senin gibi. Daha kötüsü annem babamla geçinemediği için bizi çoğu kez bırakıp dedemlerin evine döndü. Hatırlıyorum kardeşim çok küçük olduğu için unutmuştu annemi eve döndüğünde tanıyamamıştı Sonuç o kekeme oldu, bende tedavi gördüm uzun bir süre. geceleri 1 er saat arayla uyanıp evi turlama gibi bir hastalığım vardı;meğer çocukluktan gelen bir rahatsızlıkmış. Annem geceleri bizi bırakıp gittiği için geceleri terkedilme korkusundan saat başı uyanıp kontrol etme ihtiyacı duyuyormuşum. Sonuç olarak ben böyle bir hastalıktan bile psikiyatr ile kurtuldum;bence mutlaka gitmelisin. şevkat, sevgi ihtiyacını anlıyorum bende bu yüzden yanlış bir nişanlılık dönemi geçirdim en sonundada ayrılddım. Sana ricam mutlaka doktora git benim gibi yanlış bir ilişki yaşamadan. Atlattım çok şükür hatta şimdi evliyim amaher olay bir şey götürüyor insanda. Ve inan psikiyatr çok çok iyi geliyor;bir süre ilaç kullanırsın belki ama kendini kurtarırsın canım M meredithgrey 2013-2022'de vivelamour ve 2022'deki felidaee'yim. Üyelik

Şaka gibiyiz :)

İşte bu yüzden başka ülkelerde sosyal hizmetler kavramı oldukça gelişmiş. Her insana o doğurmuş/doğurtmuş olsa bile çocuk emanet edilmemeli. Konu sahibi arkadaşım muhtemelen hem psikologa hem de psikiatriste gitmen gerekecek. Onlar sana bu aileden ne kadar uzak durman gerektiği ile ilgili tavsiyeler de vereceklerdir.

o göz yaşları sonra kuruyor istesende ağlayamıyorsun... şu an ağlıyorsun çünkü kelimelerin ve konuşmanın hiç bir işe yaramadığı bir evde büyüyorsun... elinden bir şey gelmediği için ağlıyorsun... ben 35 yaşıma geldim ancak atlatabildim sanıyorum... diş sıkma problemi işte o hiç geçmedi... hala çenemin ağrısıyla uyanıyorum her sabah... ve her kabus gördüğümde o evdeyim ve o yaştayım... ileride çocukların olursa onlarla yeniden doğup büyüyebilir.. çocukluğunu, çocuğunla yaşayabilirsin... ben öyle yapıyorum...

Psikologtan önce sen kendini iyileşmeye aç bence Gerisi çorap söküğü gibi gelir...

Ailelerimiz gibi olmayacağımızı çok iyi biliyorsun canım aksine ben bizlerin çok iyi anne babaalr olacağımızı düşünüyorum. Dilerim karşına seni sevecek hak ettiğin değeri verecek birisi çıkar. Ben henüz anne olmayı düşünmesem de ileride bir çocuğum olursa ona kendi yaşadıklarımı yaşatmayacağım.

Acıyorum inan ama ha deyince olmuyor. Mutlu mesut ailemin yanına geliyorum evde her gun kavga, her gun tartısma. Cocukluguma donuyorum D Delileyla 2. üyelik sebebi ile profil pasif edilmiştir. 2. Üyelik! tek ayak

İcim zayıf inanın 5 yasında gibiyim. Minik bi sorun bile beni yıkmaya yetiyor. Deli gibi tırnak yiyorum, parmagımda et kalmadı. Ebeveynlik icin de ehliyet gerekse keske her dileyen cocuk sahibi olamada. Bazen annemlere diyorum baska biri olsa bu ailede coktan evden kacmıstı, ya da abim kesin serseri olmustu sukredin halinize bizim gibi cocuklarınız var diye. Abimle benim sansım iki deli anne babanın cocugu olmamıza ragmen iyi egitim almamız sanırım. Bu yuzden minnet duyuyorum onlara D Delileyla 2. üyelik sebebi ile profil pasif edilmiştir. 2. Üyelik! tek ayak

Anksiyete bende de kaldı maalesef. Çok iyi anlıyorum sizi. Babamdan korkmaktan babamı tanıyamadım sevemedim, annem ayrı telden çalıyor o da babama benzemeye başladı. Nikahımdan önce sürekli sıkıntılar yaşadık bende de anksiyete var tırnak yiyorum, korkuyorum sebepsizce korku sahibi oldum. Ama savaşacağım iyi olmak için. Mecburum eşime de günah çünkü.

Gercekten:) terzi kendi sokugunu dikememis aksine iyice sokmüs resmen

O hakaretler aşağılamalar... hemde insan içinde. Bir kere hiç unutmuyorum 9 yasinda filanim annem mutfakta yemek hazirliyor babam geldi eve ben oturuyorum gorunce tembel kalk neden annene yardim etmiyosun diye bir guzel dovdu kalktim aglaya aglaya ayran yaptim onu da cok yapmisim bilemedim miktarini, bir de onun icin dayak yedim ve o bir literen fazla ayrani da icirdi bana

İnsan insana nasıl eziyet eder zaten anlamam, insan küçük çocuğa neden bu eziyetleri yapar? Kendi çocuğuna bunları yaşatır... Babanız çok ciddi boyutlarda hasta sanırım, annenize de laf bulamadım. Yazanlar da olmuş, bence de hayata karşi öyle güçlü duracaksınız ki... Size iyi gelmedikleri ortada, uzak durun onlardan. Hayat önünüzde tüm güzelliğiyle eğilsin, yeterince yıpranmışsınız bundan sonrası hep mutluluk olsun... anabelmontero idare edemem anne! tek ayak

Cok uzuldum canim be, gercekten benim cektigim sikintilara yakin. Bendeki fark babam uveydi. Ben once devlet odedigi icin pskiyatr a gittim. Ilac kullandim. Surunlarima gecici olarak cozum oldu fakat uyusuk gezmekten ruh gibi olmustum. Daha sonra psikologa gitmeye karar gerdim. 4 psikolog gezdim ankarada. Normal psikolog tavsiye etmem. Tecrübe ettim. :) . hem giden paralar hemde zamanlar. Sonra uzm. Dr psikolog buldum. 4 ayda sorunlarimdan kurtuldum. Sizede iyi bir dr. psikologa gitmenizi oneririm. kita_kitta ajıların gadını

Psikoloğa derdinizi anlatırsanız kendinizi rahatlatabilirsiniz belki ama her biraraya gelişinizde aynı şeyler tekrar tekrar yeniden yaşanacak. Giden çocukluk geri gelmez ama bundan sonrasında o ortamdan olabildiğince uzak durabilirsiniz, yaz tatillerinde çalışmak başka uğraşılar bulmak vs. gibi. Onları sevmediğiniz için değil, daha fazla kırılmamak adına kendinizi geriye çekerseniz biraz daha rahat edersiniz. Unutulmaz orası kesin ama etkilerinin en az olduğu mutlu ve huzurlu bir hayat mümkün.

Cok haklısınız, uzak durmak en iyisi ama ben onlara karsı stockholm sendromu benzeri bi sey yasıyorum. Atıyorum annem kredi kartını odedi babama soylemeden, bi anda butun kinim sıfırlanıyor. Ya da egitimin konusunda minik bi iyiliklerini gorunce aynı sekilde oluyorum. Ama cocukluk geri gelmiyor inanın. Annem copu atmasa bas bas bagırıyorum, ya da babam bi kere soyledigim bi seyi tekrar sorarsa sesimi yukseltip anlatıyorum cunku cocukken haksızlıha ugradım ve aklımca ofkemi boyle cıkarıyorum. Bunu fark edince vicdan azabı duyuyorum. Bana kucukken merhamet etmediler ama kahretsin ki cok merhametliyim. Bide su aglama huyum, ozellikle de onlara kendimi ifade etmeye calısırken aglamam bi bitse cok sevinicem D Delileyla 2. üyelik sebebi ile profil pasif edilmiştir. 2. Üyelik! tek ayak

Ben bu yaşımı anlattım sana ama üniversiteye kadar farklı değildim ki, ne zaman başka insanlar tanıdım, herkesin beni kırmayacağını anladım, gün be gün düzeldim, birden bire herşeyin mükemmel olmasını beklemek manasız olur. Hepsi sırayla, zamanla. Bazılarını düzeltebiliyorsun bazıları aynı kalıyor, topluluk önünde yüksek sesle hala konuşamam örneğin yanaklarım kızarır veya mülakat öncesi çok gerilirim ama bu durum hayatımı etkilemedi, sessiz sakin çalışabilmemi gerektirecek işlere yöneldim öyle takdir gördüm. Tırnaklarımı yemeyi korku filmlerine saklarım, iş arkadaşım patronun karşısında sonuna kadar haklı olduğum halde neden ezik gibi sesin titredi demişti bir keresinde, ben de ne bileyim ya yapım böyle doğuştan mağdurum demiştim gülerek, gün sonuna kadar birbirimizle ben daha mağdurum geyik muhabbetine çevirdik sonra işi, at gibi güldük akşama kadar, oluyor bunlar yani yeter ki çözümsüz olmadığını bil. Patron beni ezik görse ne olacak ki, yaptığım işi tam yapıyordum sonuçta, kovsa ne yazar. Şirket kapandı herkes hakettiği tazminatı aldı çıktı, eziğim diye az para almadım ya.

Cok ki cocugunu doven sen yalniz degilsin. benim annemde beni az dovmedi yani. pek yaramazda degildim. bence turk aile yapisinda toptan bozukluk var. insan kendi canina nasıl yapar bunu. dusucek diye odum kopar benim..

Diş sıkma bende de var ben bu yaşıma kadar farketmemiştim eşim söylemeseydi. Çocukluktan bahsedince geri geliyor dönem dönem, aynı şeyi iki defa söyleyen insandan soğuyorum, çocuklarım için katlanıyorum lafını her duyduğumda, okuduğumda anlık bir şey batıyor ama acısı hemen geçiyor artık. İyi taraflarından bakmaya zaman geçtikçe çok alıştım, hiç bir gürültülü ortam konsantrasyonumu bozamaz mesela, insan ilişkilerimde sabrım fazladır ama bitirince bir daha arkama bakmam. Kullanıldığımı farketmem hiç uzun sürmez. Haksızlığa ağlamayı hala yaparım ama insan olmanın getirisi o, çocukluğu iyi hatırlamamak, hassas olmaya engel değil ki? Empatim zor yoldan gelişti ama tam gelişti. Kendi düştüğüm durumlara ağlamam sadece, o hakkını bitirdin dostum deyip anında normale geri dönebilirim. Kısacası yaşadığın şeyleri lehine çevirecek şeyleri buldukça daha az canın acıyor.

Canım çok üzüldüm inan... senin kesinlikle doktora gitmen gerekiyor ama antidepresan yazıp yollayan bi doktora değil. Uyuşarak hallolacak problemler değil bunlar. Ben birazda pozitif bakmanı istiyorum. Çocukluğunda ağır bir travma geçirmiş sayılmazsın en azından taciz gibi mesela. Tedavi edilemeyecek bir durum değil yani. Geçmişini silemezsin, herşeyi unutup hayat kursanda mutlaka patlak verir. Babanın sana yaşattıklarını istemdışı kendi çocuklarına yaşatabilirsin. Daha çok gençsin hem. Mutlaka işinin ehli bi doktora git erteleme bu durumu. M meredithgrey 2013-2022'de vivelamour ve 2022'deki felidaee'yim. Üyelik