Hayatta bazı şeyler için geç kalınmamalı, kendimden biliyorum :) Hikayeniz de ondan kaldı aklımda :) Siz de hep mutlu olun, mutlu kalın

Aynilarini bende yasadim. Benim bir isim bile yoktu. Cocugun psikolojisini bozmayin. Babadan bahsetmeyin bile ona. Benim oglumda ayni yaslardaydi. Ismini bile anmadim yaninda. Babada aileside arayip sormadi zaten. 18 yil gecti. Ilerde oglunuz buyudugunde beraber bunlari konusup guleceksiniz eminim. Babasiz disardan kimse karismadan cocuk buyutmek bence daha guzel. Cunku istediginiz gibi terbiye verebiliyorsunuz cocugunuza.

Yok canım ya elinde olsa bizden nafaka alacak :) Çok teşekkür ediyorum inşallah her şey geçecek, benden götürdükleri baki kalacak...

Allah yardimciniz olsun. En azindan bir isiniz var oglunuz var. Onunla keyifli zaman gecirerek kendinizi oyalayabilirsiniz. Annenize de takmayin belki istemedigi bir evlilik yaptiniz gucluyseniz de kendi basinin caresine bakar dedi ya da kendi de cektiyse sizin dertlerle ugrasmak istemeyebilir. Dolunca patlama yasadiniz galiba insallah gecer ve daha guzel seyler olur.

Yasadiklariniz ust uste gelen sıkıntilar cok normal hissettikleriniz yakin bir arkadasiniz yokmu arada icinizi dokebileceginiz?sanirim su ara sadece anlatmaya ihtiyaciniz var sizi dinleyen birilerine... Bu arada lutfen yaptigim hatayi yapmayin cocugunuz elbette degerli ama kendinizi bir kenara atmayin ne kadar mutlu olursaniz o da o kadar mutlu olacaktir lutfen unutmayin...

6 yıllık evliliğim süresince hiç arkadaşım kalmadı. Büyük kısmını ben uzak tuttum bir kısmı eşimi tanıyınca uzaklaştı çünkü eşim normal değildi. Evlendikten kısa süre sonra farkına vardım ama çok geçti...

Amin çok teşekkür ediyorum. Aslında ondan bu kadar kolay kurtulmamız inanılmaz kendi eli ayağı ile gitti sanırım hala kurtulabildiğimize inanamıyorum.

Tek başına sorumluluk gerçekten çok zor. İnsan desteğin gölgesini bile arıyor gerçekten. Umarım daha güzel bir iş bulursunuz kendinize. Birazcık kendinize zaman ayırma fırsatınız olsa keşke. Nafaka alıyor musunuz?

Evet yapmam gereken bu en azından rahatlamış olurum. Kuzenim de bir kaç defa annemin konuşmalarına şahit olmuş, teyzem fena halde duygu sömürüsü yapıyor, sürekli ağlıyor, bir de senin için o her şekilde başının çaresine bakar, onun kimseye ihtiyacı yok filan diye sağda solda konuşuyor dedi. Bu da beni yaralıyor açıkcası ben bakarım başımın çaresine doğru ama gerçekten beklediğim tek şey yalandan da olsa düşünülmek, ileride bana bir şey olursa çocuğuma sahip çıkacaklarına inanmak, şu an ben varken ilgilenmeyen benden sonra ilgilenir mi diyorum ya da belki şimdi ben varım diye mi ilgilenmiyorlar bilmiyorum ki... İlk fırsatta konuşacağım inşallah kendim de o gücü ve sakinliği bulabilirsem.

İkinize de kıyamam. Ne olursa olsun çocuğun yanında göz yaşlarına boğulmamaya çalışın. Belki babasını özledi ama siz ağladığınız için yalan söylemek zorunda kaldı. Huysuzluğunun altında yatan nedenleri sakin zamanlarda konuşmaya çalışın. Evet yalnız bir dönemden geçiyorsunuz. Merak etmeyin ama geçer. Evden çıkmamak kısmında size hak vermiyorum. Kısıtlı bir bütçeyle de yapılacak sosyal aktiviteler vardır elbet. Çocukla da çıkmadan anlaşma yaparsınız, bak şuraya gidicez ama sadece bi balon alacak veya bi simit yiyecek paramız var, ona göre diye. Eskiden kalma hiç arkadaş, dost yok mu hayatınızda? Veya konu komşu, çalışma arkadaşı? Siz önce bi kendinize gelin. Evlilik yeni bitmiş. Toparlanmak zaman alacaktır elbet. Çalışmak zaten yorucu. Üstüne bi de çocuk. Ve yalnızlık. Hepsi çok zor ama geçecek bakın buraya yazıyorum. Sizi iyi edecek, size ilham verecek şeylere tutunun. Akşam güzel bi roman veya film, sabah yarım saat erken kalkınca balkonda sakince içilen bi çay.. Ufak şeylerden mutlu olmayı, daha da önemlisi kimseye bağlı olmadan mutlu olmayı öğrenmek zaman alacak elbet. Motive olmak için biraz zorlayın kendinizi. Güzel günleri getirmek sizin elinizde. Sağlıcakla kalın..

Hasta olacaksiniz artik. Mecvur degilsiniz hayatin bu yukunu tek basiniza cekmeye. Oglunuzun saglikli ve akli yerinde bir anneye ihtiyaci var, ama siz malesef dik duracagim diye fazla yoruyorsunuz kendinizi. Anneniz babaniz ve kardesleriniz var. Mutlaka yardim alin onlardan, kendilerinin soylemesini beklemeyin. Emrivaki yapin gerekirse. Bu kadar sessiz durursaniz kimse ne yasadiginiz bilemez. Cikin bi pazar gunu vitrinleri gezin 2 saat. Ayrica ailenizle de konusun para mevzusunu. Destek olmalari gerek, yaptiklari cok ciddi bir haksizlik. Kendiniz icin degil, oglunuz icin gidin ve konusun.

Teşekkür ediyorum güzel dilekleriniz için. İş arayışım var elbette ama piyasalar malum Çalışıyorum ama sanki gücüm tükeniyor artık... C Coconutoil lucky i like feeling shit, my stamina can take

nafaka almıyor musunuz? ailelerden destek olan yoksa gerçekten zor. Allah yardımcınız olsun. 5 yaşında bir çocuğa göre kurduğu cümleler fazla olgun geldi bana çocuğunuzun. sizin aglamanizi babayla bagdastirip o yüzden istemiyor belliki. bence oglunuzun üstüne bu yükü yuklemeyin. ne kadar zor olsada onun yanında güçlü olun. su an elinizde bir tek oğlunuz var gibi gözüküyor ve herşeyi onun üzerine kuruyorsunuz. ama oda gidecek bir gün. yani onun üzerine kurmayin bütün yaşantınızı, beklentilerinizi. önceliğiniz daha güçlü bir kadın ve nasıl daha iyi bir yaşantı saglarim kendime çabası olsun. o yaşantının içinde ki en büyük arkadaşınız su an elbetteki çocuğunuz. anne olmak böyle zamanlarda çok daha zordur çok iyi anlıyorum ama önce ruh dunyanizi bir toparlayın. kendinizi unutup kaybolup gitmeyin. umarım herşey gönlünüzce olur.

Onlar yaptiklarini hakli cikarmak icin, ya da ustunu ortmek icin konusuyor olabilirler. Siz sakince konusmayi deneyin, yarariniza olur. Simdiye kadar hic yansitmadim uzulmeyin diye, ama cok zorlaniyorum, dayanamiyorum artik diyin. Gururunuzdan anlatmadiginiz seyleri tek tek soyleyin. Odak noktaniz kendiniz ve oglunuz olsun, konunun baska yerlere cekilmesine izin vermeyin. Ben zannediyorum ki ablaniz surekli anlatiyor, onlarin kafasina yer ediyor. Siz de hakkiniz olani istiyorsunuz, bunun yolu da belli. Vazgecmeyin hakkinizdan. Zaten bir dolu seyle ugrasiyorsunuz, bi de bu yuku tasimayin.

Nafaka almıyorum başka bir arkadaşa cevap verirken açıkladım zaten. Ben ilk defa ağladım çocuğumun yanında gerçi o yanımda olsa da olmasa da ağlamıyorum, ağlayamıyorum bile... Bu ara her şey çok üst üste geldi sanıyorum bunaldım... Birde o başının çaresine her zaman bakar, onun hiç kimseye ihtiyacı yok lafları canımı yakmaya başladı.

Ne guzel bilincli ve iyi bir annesiniz. Yorgunluk ve tek basina olup kendinize de zaman ayirmayinca hissettikleriniz normal. Insallah atlatir ve iyi gunlerin geldigi zamanlari yasarsiniz.

İnşallah biliyorum hepsi geçecek sadece bu ara her şey çok üst üste gelmeye başladı. Çok yorgunum onun da etkisi var sanıyorum, hafta da 6 gün sabah 6 da güne başlıyor neredeyse hiç oturmadan gece 1 de uyuyabiliyorum. Akşam 7 de çocuğu al eve git yemek bulaşık derken çocuk oyun oynamak istiyor ki onunla ben her zaman çok yakından ilgilendim. Her akşam mutlaka oyun oynarız, etkinlik yaparız, kitap okuruz, dans ederiz, oğlumun rituelleri var bazı konularda... Uyumadan önce mutlaka en az 9-10 tane masal okutmak gibi sonra yatak da kıkırdaşmak gibi, morali de bozuk olunca insanın direnci azalıyor sanırım.

ALLAH güç kuvvet versin size. bunu tüm kalbimle diliyorum. yazdıklarınızdan da anlaşıldığı üzere siz güçlü, akıllı bir kadınsınız. hafta sonları ek iş yapmak gibi bi düşünceniz yok mu?ya da Eşinizden nafaka felan yardım almıyormusunuz?

İnşallah hepinize teşekkür ederim Çok mu zayıfım diyorum bazen kendi kendime şirkette bir tane arkadaşım var az da olsa konuşabildiğim, buzdağının çok küçük bir kısmını görebilmesine rağmen ben dayanamazdım diyor ama yoruldum bu bir gerçek.

Çok hoşsunuz valla beni güldürdünüz Allah ta sizi güldürsün emi... Hayatım boyunca söylediğim ilk ve tek yalan ona söylenmişti. Ahı mı tuttu acaba :) Bu arada hafızanıza hayran kaldım :) cydkns

Ay sizi hatırladım :) Hani bi teğmen vardı, onunla bi iletişim mi kursanız acaba? Arkadaşınız da yokmuş, konuşur dertleşirsiniz :)

Keşke bizim baba da hiç arayıp sormasa... 1,5-2 ayda bir kapımıza dayanıyor yüzsüz yüzsüz oğlumu özledim diye... Bu ara gerginliğimin başlıca kaynağı da bu sanırım yarın pazar çıkıp gelmez İnşallah... The

"Kocam dövüyor, evine bakmıyor, kendime nasıl bağlarım"ları gördükçe sizin gibi hemcinslerimi gördükçe gurur duyuyorum. Hem anne, hem baba olup evladınıza kol kanat gerebilmis, zorlukların çoğunun üstesinden gelmissiniz. Kendinizi bunca yükün altında kötü hissetmeniz, boşluğa düşmeniz üstüne bir de yanlizlikla yüzlesmeniz kolay değil elbette. Eminim bunların da altından kalkacak, emeklerinizin karşılığını almaya başladığınız da yeniden doğmuş gibi olacaksınız.. Tüm güzellikler sizi bulsun

Yok artık yüzsüzlükte son nokta yani!!!! Kurtulduğunuza sevindim açıkçası. Her şey gönlünüzce olsun inş.

Üzüldüm açıkçası, hem oğluna hem de sana. Ama bak çok şükür işin var ve oğluna yetebiliyorsu. Rabbim kat kat fazlasını versin inşallah. İş yerinden memnun değilsen başka iş mi baksan bir yandan? Belki daha iyisini bulursun. Bazı aileler böyle uzaklar ne yazık ki. çok olmamış boşanalı daha, eminim zamanla daha iyi olacaksın. Sabretmeye çalış olur mu?

Bu bir dert mi bilmiyorum ama konuşmaya ihtiyacım var sanıyorum. Artık çok bunaldım oğlum olmasa her şeyi bırakıp kaçasım var. Bıraksalar beni uyusam ve bir daha uyanmasam, o derece enerjim yok, kendimi tükenmiş hissediyorum. Avaz avaz bağırıp, çığlık atasım, katıla katıla ağlayasım var, duvarları kapıları tekmeleyip yumruklayasım var... Ama tabi ki hiçbirini yapmıyorum, yapamıyorum, ağlayamıyorum bile... Bilenler biliyor artık Temmuz ayında bitirdiğim bir evlilik ve 4,5 yaşına yaklaşmakta olan bir oğlum var. Oğlum hayatta sahip olduğum tek varlık, yaşama nedenim, direnme gücüm, dışarıda atan kalbim, nefesim... Başka da hiçbir şeyim ve hiç kimsem yok... Bir Allah, bir de oğlum... Ne kadar yalnızmışım anladım. Babası oğlunu en son 6 hafta evvel gördü. O günden beri herhangi bir teması olmadı çocukla.. Biraz da bunun huzurluğu var sanıyorum birden gene çıkıp gelirse oğlumu özledim diye... Bu beni geriyor aralık uzadıkça çünkü yaklaşık 1,5-2 aylık zaman aralığında karabatak gibi ortaya çıkıp kayboluyor. Annem babasından kalan yerlerini sattı, ev aldı vs vs bana 2 ay söylemedi.. Bunun yaşattığı duygular hala taze ve canımı yakıyor. Çocuğun bir sürü ihtiyacı var, onları düşünürken annemin bir ihtiyacınız var mı diye bile sormaması çok zoruma gitti, hala da gidiyor... Hiç bir şey söyleyemediğim için bu konu içimde büyüyor, içimde kocaman bir öfke halini alıyor. Oğlumun baba tarafı aramıyor, sormuyor... Çocuk halasını, kuzenlerini, babaannesini özlüyor, soruyor... Babasını hiç sormuyor bu arada... Geçen akşam çok uykusuz ve yorgundu, çok huysuzlandı, olmayacak şeylere ağladı, tuhaf tuhaf hareketler yaptı, hiç tepki vermedim. Tepki vermedikçe daha da abarttı... Sonunda dayanamadım bende yere çöktüm ağlamaya başladım, babanı bir şekilde bulmamı onu aramamı ister misin, onu mu özledin o yüzden mi böyle yapıyorsun dedim. Hayır arama sakın, onu özlemedim, onu sevmiyorum, özür dilerim anneciğim, ne olur ağlama beni af et diye ağlamaya başladı bu seferde... Kucağıma atladı, minik elleriyle göz yaşlarımı sildi, kendimi suçlu hissediyorum ne olur üzülme dedi... Minicik yüreğinde ve kafasında neler yaşıyor bilemiyorum ki... Kızlar çok doldum, çok yoruldum... Kimsem yok, yapayalnızım, iş yerinde de durumumdan faydalanıyorlar, nasıl olsa gidemez diyerek söz verilen maaş düzenlemesini yapmadılar. Maddi manevi çok kötü günler geçiriyorum. En çok ailemin tavırları beni yaralıyor, bir şey diyemiyorum. Oğlum uyuduktan sonra öyle bir ıssızlık, öyle bir yalnızlık çöküyor ki üzerime tarifi mümkün değil... Son zamanlarda sanırım bir tek BDV de zaman geçirirken o yalnızlık duygusundan bir nebze de olsa uzaklaşıyorum... Hayatım ev ve iş arasında geçip gidiyor... İnsanın cebinde parası olmayınca sosyalleşmek diye de bir şey olmuyor ne yazık ki... Yalnız olsam belki ama yanında küçük bir çocukla hiç bir şey yapılamıyor... Mutlaka bir şeyler istiyor o çocuk o yüzden evden çıkmamak mantıklı oluyor. Sadece içimi dökmek istedim.

Haklı olabilirsiniz daha doğrusu haklısınız... Konuşmam gerek biliyorum para için değil içimde ki öfkeyi büyütmemek adına konuşmalıyım en azından.. Niyetleniyorum da konuşmak için, iki haftadır annemle babam bakıyor cumartesi günleri çocuğa teyze tatilde de :) Ama annem o kadar ağlıyor ki para yok, ben çok hastayım, o öyle yaptı, bu böyle yaptı diye... Dün akşam dedim nasıl para yok evi kaça aldınız ki siz, kalan paraya ne oldu... Bankada dedi... Kelimeleri yutuyorum o anda hiçbir şey demek gelmiyor içimden... Bir gün cinnet geçirmem inşallah o öyle karşıma geçip ağladığında ben ne yapayım, ne haldeyim biliyor musun diye bağırmam umarım cydkns

Bir gün herşey düzelecek buna inan. Lütfen üstündeki o toprağı at ve oğlun için güçlü ol! Evet zor dönemlerdesin ama geçecek.. ağlama gül ki oğlunda mutlu olsun. Seni öyle görmesin. Oğlun için babası nafaka vermiyor mu canım?