herkesin tepkileri farklı. bazı insanlar yaşadıkları zorluklar içerisinden özgüvenlerini kullanarak çıkıyorlar. bazıları da daha çok içlerine kapanıyor. . push ; M

Valla annelerin payı büyük. En başka ben düzensiz bağlanma sebebi ile bin türlü sorun yaşayan bir insan oldum... Çocukluğum Annemin şunu yapmazsan seni bırakıp giderim bak demeleri ile geçti. Kaygı içinde. Ödüp kopardı beni bırakıp gidecek diye. Ezik bi çocuktum ortaokula kadar ortaokulda da hırçın sonradan daha da hırçın be hırçınlıpım çok arttı yıllar içinde. Nefret ederim insan gruplarında bulunmaktan. Herkesin üçkağıtçı güvenilmez olduğunu düşünürüm. Ya birine heme bağlanırım ya da asla bağlanamam. Bazen öfken öyle büyür ki içimde sığmam yani içime. Bağıra bağıra ağlasam da rahatlayamam. Dokunulmaya tahammülüm yoktur. Kaygılı biriyimdir. Depresif bir bakış açım vardır Herkes sabrı merhameti kadar anne olmalı ya da olmamalı diyorum ben.

O yüzden evlenince düzelir demek yerine yerine düzelttikten sonra evlenip evlat sahibi olmak lazım.

Her insan hata yapar. Ve hata yapan insanların hayatımızdaki rolüne göre tolere edilme şansları vardır. Anneniz kendine bu şansı torunu olunca vermiş. Yaptığı hataları tekrar etmemeye başlamış, size elinden geldiğince iyi bir anne torununa anneanne olmaya cabalamis. Başkası değil ki annen bu ustelikte şuan seni ve çocuğunu karşılıksız düşünen bir anne. Affedilmeyi hak ediyor. Baban ne durumda? Bütün suçu annene yüklemek çok ağır değil mi? Ben olsam geçmişimle barışır yoluma bakarım.

Çünkü anneniz bilmiyordu. Annesinden ne gördüyse onu uyguladı size. Şimdi öğreniyor torunuyla.. Annenizin payı var elbette ama tüm suçu ona atmak ta suç. Herkesin olayları kavrama ve o olaylara tepki verme şekli farklıdır. Siz aslında kendinizi cezalandırmışsınız. Sevilmeyen çocuk modeline girmişsiniz istemeden. Aslında annenizin sizi çok sevdiğini biliyorsunuz ama bunu tasdiklemesine ihtiyaç duymuşsunuz. Bizde fakirdik. Hiç unutmuyorum zarf gönderirler eve para toplamak için. Babam not yazmıştı o zarfa. Bir sonrakinde neden bilmem öğretmen koca sınıfa anons yapmıştı ona zarf vermeyin babası not yazıyor diye. Annenizi böyle kabul edin ve kendiniz için harekete geçin. Yapılabilecek en doğru şey bu olacak.

Anladım anneniz korkunç bir insan ve siz ondan nefret ediyorsunuz. Peki babanız bu hikayenin neresinde? Ben ilk başta babanızın olmadığını sandım ama varmış. Amcanız, kuzenleriniz size bağırırken anneniz müdahale etmedi diye ondan nefret ettiniz peki babanız ne yapıyordu? Öğretmenlerinizle ilişkilerinizde bile annenizi sorguluyorsunuz. Babanız kaç kere okula gelip olaylara dahil oldu? Siz sadece annenizi sevmiyorsunuz, bunu kendinize itiraf edin ve rahatlayın. Kadıncağız o yoklukta dört tane çocuk büyütmüş, keşke o kadar doğurmasaydı derken bile sadece annenize kesiyorsunuz faturayı. Tek başına mı yaptı peki? Onun o dönemlerde ne halde olduğunu hiç düşündünüz mü? Belki o da çok ezildi, psikolojisi bozuldu. Şu an sizin psikolojiniz de bozuk, eziğim diyorsunuz. Belki çocuğunuz büyüdükçe sizin bu hallerinizi sorgulayıp aynı şu an sizin yaptığınız gibi her şeyin sorumlusu olarak sizi gösterecek. Hiç olaylara bu açıdan baktınız mı?

aslında ben de bir şekilde bu göbek bağının kopması gerektiğini düşünüyorum, esip gürleyerek yüzleşerek olmak zorunda da değil, ufak ufak el atabileceği işleri anlatmayarak, o aramadıkça aramayarak el altından

Evet psikolog da var ama psikiyatriden giriş yapmanız gerekiyor. psikiyatri doktoruna psikologa gitmek istediğinizi söyleyin o yönlendirir

yaşadıklarınızın benzerlerini ben de çocukluğumda yaşadım, hep kuzenlerimin annelerinin benim annem olduğunu hayal ederdim. çünkü onlar öper sever bağırmazdı çocuklarına. ortaokul ilkokul yıllarımda içime kapanık insanlarla iletişim kurmakta zorlanan bir yapım vardı. lise ve üniversitede azaldı bu ama kendimi zorladım bunun için. şu anda iş hayatına atılıp belirli bir kariyer yaptıktan sonraysa özgüvenim büyük ölçüde geldi diyebilirim. tamam çocukken yaşananlar kapanmıyor ama bazı şeyleri aşmakta elimizde. E

Gercekten uzuldum yasadıklarınıza. Bız de sızın tam tersınız buyuyup yetıstık. Anne annemden ne babamdan dayak demedık. Fakırlık gormedık. Baskı, psıkolojık sıddet yoktu. Ama annem ve babam cok kuralcı ınsanlardı. Kurallara uymak bır gorev gıbı degılde huzurumuzun bır parcasıymıs gıbıydı. herkes ıkıletmeden yapar, uyardı o kurallara.. Evımızde kavga kaos asla olmazdı. Ama herseyın bır zamanı vardı. Sımdıkı cocuklar gıbı ıstedıgı cıkolata alınmayınca kendımızı yerlere atmıyorduk, atamıyorduk. Alınmıyorsa kesın bır sebebı vardı ve aılemıze neden bunu almadık dıye sormazdık onlar acıklama yapmadan. Sımdı evledım uc cocuk annesı olacagım ve hala o kurallarla evımı yonetıyorum. Evlat yetıstırmeye ugrasıyorum. Annecıgım ve babacıgım da sen aynı bız olmussun yahu bak fena mı oldu hırsız, arsız, sımarık olmadınız derler. Bence annenıze bırakmayın cocugunuzu. Sızı bu yasta bu hale getıren kadın evladınızı kım bılır nasıl yetıstırecek.

ben bu problemimi yenmek için psikiyatriste gittim zamanında, ilaç kullandım, normalde beden dersinde takla atacak olsak mideme ağrılar girerdi, şimdi insanlara utanmadan konuşma yapabiliyorum, belki mesafelisiniz ama bizimki de bir rahatsızlık neticede, kolu bacağı kırılınca aman tedavi ettirmeyeyim demiyoruz, ilaç olmasa bile psikolog yardımı düşünebilirsiniz, bulunduğunuz şehirde hastanelerde psikokog varsa

Bizde ebeveynin eğitimi, geliri, kültürü, imkanı vs standart üstü ama sonuç aynı. Geniş aile içinde de yaşamamışlar hatta ileri yaşta evlenmişler

Devlet hastanelerinde genelde psikiyatr oluyor. Psikolog oluyormu bilmiyordum. Arastiracagim. Sizin adiniza cok sevindim. Demekki duzeltilebilir bir durum H

Herşeyi çok güzel anlatmışsınız. Sizi de annenizin nasıl olduğunu da gayet açıklayıcı. Anneniz görünüşte kotu anne degil fedakar anne. Bu güzel birşey. Amaaaaaaa çocuk anneden bunlardan daha başka şeyler sevgi ilgi anlayış bekliyor. Bu olmayınca o anne iyi anne olmuyor. Ve o annelerin bunu söylediğinde genel tepkisi ben neler yaşadım maddi manevi sıkıntı çektim sizi ne hallerde buyuttum. Gibi bir-çok şey. olsun ne olursa olsun anne çocuğuna ilgi duymalı sevgi göstermeli. Sözle fille her türlü ona şevkat göstermeli. Bunları söyleyince ağlayarak kendilerini fekadarliklariyla iyi anne olarak gösterirler. Dışardan bakan bütün gözler ne iyi annen var der. Ama psikoljiyi yıkan otoriter baskıcı anne senin iç dünyanda yaşar. Onu affedin. O yaşların anneleri genelde böyle. Değişmezler. Olan olmus. Kendinizi geliştirmeye bakın. Cekingenlik utangaçlık ozguvensizlik napsaniz sizi tastamam terketmicek. Ama geliştirilebilir. Çocuğunuzla ilgilenmesi bile sizin ona yumusamanizi sağlar görünüşte iyi annedir o çünkü. Ama içte bazı şeyler hep eksik hep yanlış yaşandığı icin ona tamamen baglanamazsiniz. Bu duygularınız icin hain evlat değilsiniz. Duygularınız gayet yerinde. Sizde duygusal olarak bıraktığı yanlış yıkımlar icin onunla iç dünyanızda cebellesmeyi bir kenara bırakın bu geri gelmicek artık. Dediğim gibi kendinizi geliştirin özgüven gelistirilebiliyor tam olmasada. Annenizle artık size müdahale edemicegi kısıtlayıcı ilişki kurun. Çocuğuna baktığı icin hayatına müdahale edersede yeni yöntemler bulun. Aynı duygular içinde boğulmaktan iyidir.

Benim anlamadigim bu kadar ofkeli oldugunuz annenize cocugunuzu neden emanate ettiginiz. askitotomsu Yiğit Aras_SMA

Anneni affet. Kendi kararlarını alabilen bir yetişkin oldun. Çocuğuna nasıl davranmaman gerektiğini de çok iyi biliyorsun artık yasayarak gördün. Aileni değiştiremessin öyle ya da böyle elinde olmadan bir sürü bi çocuk için yıkıcı olan şeyler yaşadın Ama hepsi geçmişte kaldı. Bir tane hayatın var. Sürekli geçmişi deşerek hareketlerimizin sebebini geçmişte arayarak kökenini bulmaya çalışarak Ömür geçer mi? Benim hayatım geçmişin hasarlarını onarmakla mı geçecek? Belki yarın ölecekken üstelik. Geçmişte ne yasandıysa yaşandı. Affet. Annenin güzel bir sürü yanı da vardır eminim. Kendine onları da hatırlat. Anı yaşa Kendinde rahatsız olduğun şeylerin üstüne git. Sıra beklerken biri önüne geçti mesela o an bundan rahatsız oldun ama söyleyecek cesaretin yok. Sadece bunu farket çekindiğin söylemekten seni bişeylerin alıkoydugunu farket. O engel olan içinden gelen şeyin senin cesaretini kıran şeyin üstüne git ve onun istediğinin tam tersini yap. Yani neyden korkuyorsan o an onu farket tersini yap, korkularının üstüne git.. Bu konularda kendinden çok şey bulacağın kitaplar olacaktır onları oku. Youtube de harika bir psikiyatr var İbrahim Bilgen adı. Onun videolarını mutlaka izle amacı psikolog yardımı alamayanlara bir nebze yardımcı olmak zaten harika bi doktor. M I N E R V A İzaha gerek yok, gördünüz yürüdüm çıktım. 🚶🏻♀ tek ayak cezası Anneler

Öyle bir dönemdeyiz ki bu döngüyü ancak biz kırabiliriz imkanlarımız var ve bu imkanları da yine affedenedğimiz ana babalar sağladı

canım herkes olaylardan farklı etkilenebiliyor, annen de çok zorluk çekmiştir eminim o imkansızlıkta o kadar çocuk büyütmek, ama bu senin yaşadıklarını geri çevirmiyor sanki dışarıdan bir göz olarak bakarsam annen fazla kontrolcü, hatta seninle ilgilenmesi bile senin ihtiyaçlarını kendi halletmesi bu vesileyle de kontrol sağlaması gibi, olumlu gözüküyor ama senin kendi hayatın üzerinde kontrol sahibi olmanı etkiliyor olabilir

Kendinize göre haklı olabilirsiniz hatta bana göre gayet doğru şeyleri yazmışsınız. Tuhaf bulduğum böyle karakterde bir anneniz varken çocuğunuzu ona nasıl emanet ettiğiniz? Çocuğunuzun yaşı kaç bilmiyorum ama kritik dönemlerindeyse çocuğunuzu da aynı sorunlarla yetiştirmiş olacak. Bence annenizle mesafeli bir ilişkiniz olsun, çocuğunuzu da kreşe verin.

Annemin payı var mı demissin. Var tabii olmaz mı? Keşke yapmasaydi. Pismandir muhtemelen ama en azından artık evine karismamali. Sana karismamali. Ablam da senin gibi. Annem dövmüş ufakken hala anlatır hala. Ya tamam geçti gitti. Kadını ağlattı kaç kere. Su an ne yapabilir mesela bu kadın? Anca özür diler dimi? Ama yok yetinmiyor. Takıntı bence bu. Sorunlu yani. Kendisi de beni dövdü mesela küçükken. Annem vurmadı bana ama o vurdu. Ben ağzımı açıp da neden yaptın demedim hiç. Ama kendisi hep bana küsmek için bahane buldu. En sonunda bağlarımi kopardım. Normal değil çünkü. Boğuyor beni artık. Hamile olduğumu bile söylemedim düşün. İlaç değil ama maddi durumunu ayarlayıp terapi ile tedavi görmen gerek en azından. Çünkü anneni böyle böyle kendinden uzaklaştırirsin. Annem ablamı ne kadar sevse de yanında geriliyor çünkü yine olay çıkaracak diye mesela. Kendine de ona da yazık etme.

Bu konuya nereden başlayıp da yorum yapsam diye şaşırdım. Şu " anne olduktan sonra annemden soğudum" cümleni sürekli olarak kullanıyorum maalesef. Annelerimiz benzer. Hatta daha ağır çocukluk travmalarım var. Şu an annemdeyim, kahvaltıda bana aşağıda yazdıklarımdan bahsetti. 4. Sınıfa giderken öğretmeni değişmiş. Bir sapık öğretmen gelmiş ve taciz ediyormuş sınıftaki kızları, özelikle zeynep diye bir kızı yanına çağırıp göğüslerini, vajinasını, kalçasını okşuyormus. Hem de herkesin içinde yani diğer çocuklar ders yaparken sınıfın ortasında. Anneminde göğüslerini birkaç kere elleyince okulu bırakmış. Evde 9 kardeş, 3 evlilik yapmış farklı babalardan çocukları olan bir anne, sürekli döven bir üvey baba ile büyümüş. Şimdi tüm bunların psikolojisinde çocukluk geçiren bir kadından nasıl iyi anne olmasını beklersin? Eminim annenin de çocukluğu kötü geçmiştir. Fakat bu döngüyü kırma zamanı, biz çocuklarımıza iyi anne olucaz.

Bu arada bence pasif karakterde olman tamamen kendi yaradılış biçimin bence. Ailen ya da çevren ile ilgili değil. Kendini olduğun gibi kabullen.

Seni öyle iyi anlıyorum ki seninle aynı hayatımız olmasada kısmen benzer konulardan ezilmişiz hep evladın varmış onu sen aksine çok güzel yetiştir annenden uzaklaşma şansın yok mu çok üzüldüm gerçekten bonbo

bence kesinlikle hayır eskiden hep böyle olurdu çocuk piskolojisini düşünemezler ki çünkü onlarda böyle büyümüş beş çocuk ve geçim sıkıntısı kolay olmamıştır annen için kardeş kavgasındasa kim büyükse ona kızmıştır anlıyor digeri anlamıyor gibisinden eee kadın gelmiş inkarda etmiyor sizi böyle sevemedim işte cahildik demiş seni senden çok düşündüğünüde söylüyorsun anneni çok sev emi pişmandır oda belli

Annem çocuğuma bakıyor çalışıyorum dan sonrasını okumadım. Bu denli. sevgisiz vicdansız bi kadına neden yavrunuzu emanet ediyorsunuz? Tamam geçmişi degistiremeyiz ama bile bile geleceğe yönelik hatalar yapmaya devam ediyorsunuz. Çocuğunuza baktırdığınız kadınla aranıza nasıl sınır koyacaksınız ki? Elbette size karışmaya devam eder. Bir de annenin duygusal yokluğu diye bi kitap var alıp okuyabilirsiniz tavsiye ederim.

Hepsini okumadım üzgünüm ama özgüvenini zedeleyen sey annenin davranışı olmus. Cocukken yasadıgın içinde bundan sıyrılman oldukça güç. Biliyorum mecbursun ama annen anlattığın gibiyse cocuguna bakmasına nasıl izin veriyorsun. İlerde cocugunda senin gibi özgüvensiz hissetsin diyemi? Kurulan tek bir cümle bile hayatını olumsuz etkileyebilir. Cocuk gelişimi üzerine eğitim aldım bunu dikkate al derim. .. S

Bir saniye ya anneniz sizi çocukluğunuzda travmatize etmiş şimdi de çocuğunuzu mu baktırıyorsunuz? Ne cesaret? O çocuğa da aynı şeyleri yapacak. Lütfen izin vermeyin sizin gibi olmasına astrojurnal

O kuşağın kodunu kasıtlı olarak öyle yazmislar gibi, ezoterizme tekamule falan inanıyorsanız hani anlarsınız belki. Yetiştirdikleri kuşak kadınlar yaşadıkları şeyi bilip daha dikkatli olsunlar diye belki, farkınaysanız bizim kuşakta piremsesim paşam patlaması var kadınlarda çocuklarına karşı, bu da doğru değil bence, bu yaklasim da bizlerin çocukları çocuk yetiştirmeye başladığında kirilacak hani bisey bize deneye deneye doğruyu bulmayı öğretecek gibi. 80 90 larda çocuğun kıymeti yoktu 2010 lardan sonra hepimizi bunaltan buldumcuk anneler patladı bu süreç sanki.

Beğenmediğin ve anneliğini sorguladigin annene neden çocuk baktiriyorsun? Mi-Ok

Ben de artık daha çok sorguluyorum Farkettim ki çocuk büyütürken ve yaş ilerleyince oluyor. Muhtemelen siz de öyle

Benimde anksiyete problemim var. Size ofade edemeyecek kadar oz guvensizim. Mesela birinin bana ama bu boyle degildir. Şöyledir deme ihtimalini bile farketsem gercek duygumu ifade edemem. Bende senin gibi dusunuyorum derim. Cunku karsimdakinden onay almam lazimdir. Cunku asla catisamam. Hauatim boyunca kimseyle tartismamisimdr biliyomusunuz hep susarim hep ezilirim. Bu yuzden is hayatinada uygun degilim zaten. Surekli evimde cocugumla olma fikirleri var kafamda. Cunku is hayati benim savunma mekanizmama zarar

En kesin çözüm çocuğun kreş yaşına gelince kreşe göndermek. annende evine dönsün küçük bebekken belki bakarsa büyüyünce başka türlü sorunlar sana döner

Aslında anneniz iyi bir kadın sadece çok cahil bir kadın gençlik ve cahillik ile hatalar yapmış. Bence içinizde annenizi affederek başlayın olaya o sizi daha huzurlu yapacak. sonrada kendinize hep şunu söyleyin bence ben değerliyim ve kendimi seviyorum. Sevin kendinizi hakikaten sevin siz çocuğunuza ancak öyle örnek olursunuz. Geçmişe takılmayın yaşanan yaşanmış acı ama olmuş artık

alice miller ın beden asla yalan söylemez kitabı var, ebeveynlerimizle yaşadıklarımızın etkisi üzerine, ben çok sevmiştim belki sen de kendinden bir şey bulabilirsin

Illaki payi vardir ama tamamen ondan kaynakli degil bence. daha kotu bi cocukluk gecrdim ama ozguvenim vardir kolay kolay hakkimi da yedrmem. Pastachef

Cünkü ona sevgisini gösteriyor. Sadece fiziksel ihtiyaclarini karsilasa sizin gibi dusunurdum. Cok haklisiniz. Ancak torununa tamm bir sevgi pıtırcigi. Ve hep derki ben sizi hic boyle sevmedim.

Annenize çocuğu mu emanet ettiniz? Sizin başınıza gelen onun da mı başına gelsin

Bende anne sevgisi almadan büyüyen bir çocuk oldum işin garibi iki çocuğum var onlar olduktan sonra daha çok kafama takmaya başladım o sevgisizliği gereksiz öfkesi soğuk tavrı hiç çıkmıyor aklımdan ve sanırım hayatım boyunca bunların izini taşıyacağım çok acı

Bu hikayede baba nerde? Neyse asıl söylemek istediğim başka bir şey var. Şimdi benim babam da ust düzey bir memurdu ve babamın bundan 10 sene önce aldığı maaşı şu an ben alsam uçarım yani. Onca varlığın içinde okula giderken kalemim defterim beslenmem olmazdi biliyor musun? Çünkü babamın ikinci evliligiydi ve babam sürekli şehir dışına yurt dışına giderdi. Bıraktığı parayı da hanımefendi sağa sola harcardı. Okula aç gider aç gelirdim. Kiyafetlerim berbat. Okul aidatını bugün bugün yarın yarın diye oyalardım öğretmeni. Babası işçi olan arkadaşlarım tam takır jilet gibi gelirlerdi. Beslenmelerinde kekler, börekler... Muz kısmına gelince bizim eve de muz girmezdi çünkü o zamanlar muz taneyle satılırdı ve marketlerde yoktu denebilir. O yüzden bu kısımlara takılma. Senin yasadigin şeyler fakirlikle alakalı değil, nasip Bunları geride bırakıp evlatlarına odaklanmaya bak. Gerekirse tedavi gör, icinden gelenleri olduğu gibi söyle annene istemiyorsan da annenle de bir müddet görüşme. Feslegen Kokulu Nane Durmak, yıkılmaktan önceki son adımdır. Anneler

Merhaba arkadaslar. Konu tam olarak su ki inanilmaz özgüvensizim. Inanilmaz ezik ve safım. Bunda cocuklugumdan aklimda kalan 4 seyin payı var. 1. Annem 2. Ogretmenlerim 3. Arkadaslarim. 4. Fakirlik. 5 kardesiz Kendi kendimize buyumusuz diyebilirim. Hoş, hangi biriyle ilgilensin ki annem! Ayni zamanda cok fakirdik. Bi keresinde hic unutmam dondurma almisti abim 4e bolup hepimize paylastirmisti. Ondan once hic dondurma yedigimi hatirlamiyorum. Muz mesela asla girmezdi evimize. Okulda yardim yapilir fakir cocuklarin isimleri olurya ben hep o listedeydim. Aidat istenirdi yillik ben hep veremeyen ve ogretmen tarafindan ismi okunan neden veremedigi sorgulanan cocuktum. Annem hep okula gelip ogretmenime ne kadar fakir oldugumuzu anlatirdi. kardesimle oyun oynarken kavga ederdik kardesim aglardi annem konuyu bile dinlemeden beni döverdi. Defalarcaaa tekrarlandi bu. Beni bi dinle belki ben hakliyim derdim. 8 9 yasindayim dusunun. Hep beni dovdu. Dovdu derken oyle travmatik darbeler degil. Ellerime kollarima vurdugunu hatirliyorum. Yere yatirip tekme tokat degilde unutulmuyo iste. Annem inanilmaz baskici bir kadindi illaaa onun dedigi olacakti aksi soz konusu bile degildi. ki hala daha evlendim cocugum oldu hala bana evime karisir eger dedigini yapmazsam bagirip cagirir. Tek fark su ki bekarken hakaret ve kufur ederdi. Ornek vereyim lise 2deyim arkadasimla disari cikmak istiyorum annem izin vermemis. Sonra arkadasim annemi ikna ederiz belki die evimizie gelmisti. Kiz kapiyi caldi annem acti. Bakti arkadasim beni disari cagriyor kizim suratina kapiyi kapatti direk. Demediki bi dinleyeyim en azindan iznim oladigini izah edeyim kizim uzulmesin arkadasina rencide olmasin demedi. Bu ne demek biliyor musunuz. Ben bu hareketi yaptiktan sonra sen benden nefret edeceksin ama bu benim umrumda degil demek. Boyle dik basli bi kadindi. Ceyizimde nisan bohcasinda esime kemer cuzdan seti marka almak istedim diye duymadigim hakaret kalmadi. Neymis gereksizmis pazardan alirmis. Kizimin gururu bu ele gune cikacaz demedi. Arkadasimla gizli gizli almistim kemer setini hic unutmam. Bohcada gormesin diye kac takla atmistim. Gorurse bitirirdi beni hakaret psikolojik siddet... ilkokulda hocam bunun bi sikintisi var demis olacakki rehberlik servisinden cagirilmistim. Hoca soruyor sorun ne. Ben demistim evde kardesimle kavga ediyoruz annem bana kiziyor. Sonra bu ogretmen bunu anneme anlatiyor. Annem benim yuzumden rehberlige gitmis oha ben nerde hata yaptim diyecegine tabiri caizse agzima etmisti. Nasil ele gune ailemi kötulermisim. Cehalete bakar misiniz. Suan sadece bagirip cagiriyo. Hakaret edemedigi icin ise hincindan agliyo. Ve ben o aglarken asla onu teselli bile etmek istemiyorum ona acimiyorum bile. Mesela gecen gun deforme olan bi kiyafetimi attim diye bagirip cagirip oturup agladi. Neymis bu sekilde ev köy sahibi olamazmisim. Eskisi olmayanin yenisi olmazmis. Allah korkum yokmus. Israf ediyrmusum. Saydi saydi sonra oturdu agladi. Ulan evlenmisim colugum cocugum olmus bi karisma be kadim bi sal beni yaa. Anneme sizin farkli dusunebileceginizi kanitlayamazsiniz. Herkes annem gibi dusunmek zorundadir. Empati yetenegi ve anlayis kabiliyeti sifir bi kadindir. Asla sevgi gormedim ve sevmeyi ogrenemedim. Hani hep dislanan fakir cocuklar vardirya ailesinin bile deger vernedigi resmen sokakta buyuyen cocuklar tam olarak o cocuktum ben. Amcamlara giderdik amcam bana hep bagirirdi. Kardesime kizardi. Kuzenlerim evlerinde yaramazlik yaptigim gerekcesiyle bana bagirirdi. Dusunuyorumda onlara hak veriyorum. Bir cocuga bi kere kizarsan annesi höt lan bi daha bu eve gelmem benim cocuguma bagiramazsin dese bi daha kizabilirler miydi. Hayir. Ee boyle bisey diyen yok. Ulan ailesinin deger vermedigi cocuga kim ne yapmaz. Anneme hala derim gozunuzun onunde defalarca bagirdilar bize amcamin evine niye gidiyordunuz. Eee cocuktunuz ne var kzm onda... aslinda uzluyor ve sacmaliyor. Okul hayatima gelelim okulumun ilk gunu sira arkadasimin bana baski uyguladigini kizip bagirdigini hatirliyorum. Aslinda bu belkide her cocugun basina gelmistir neden unutamiyirum bilmiyorum. Sonra diyorumki benmi abartiyorum. Ilkokul hayatim boyunca 4 5 ogretmen degisikligi olmustu sinifimda hepsindennnn tokat yedim yada bagirdilar yada kulagimi cektiler yada tek ayak ustu cezasi yedim. Diyeceksiniz yaramaziydin. Hayir. Din ogretmenim sabah namazinin farzini bilemedim diye tokat atmisti hiiiiiccc unutmam. Bir psikopat hocam vardi ilkokul 4 deyiz. Herrrr ders bolme yaptirirdi. Ve her ders yapamazdim ve kulagimi cekip tartaklayip tojat atardi size diyimki bir gun icinde en az 10 kere. 20yi 5 e bolme soruyorsa 4u yazmisim mesela eee devam et durmasana diye vururdu. Ve en acisida su ki. Bunlari suan anneme anlattgim zaman neden bana soylemedin ben kizardim hocana diyor. Dusununki 4 sinifa gidiyorum hocam tarafindan defalarca dayak yiyorum ve aileme anlatmiyorum. Burdan suan sunu cikariyorumki o yasimda anneme guvenmemisim. Bu olayi cozecegine inanmamisimki anlatmamisim. Ne aci. Bu olaylarin etkileri bende kendini gostermeye basladigindan olsa gerekki Arkadaslarim tarafindanda defalarca dislandigimi hatirliyorum. Demekki ne kadar ezik duruyirsam. Bide ogretmen bile dovuyo biz bunu nasil sevelimki diyorlardir muhtemelen. Simdi nasil biri miyim? Mesela doktor sirasinda biri benim onume gecsin asla pardon ama sira bendeydi diyemem. Mesela biri bana bagirsin cevap veremem. Mesela asla insan iliskilerinde catisma yonetemiyorum. Hemen uzlasmaya gidiyorum ama kendimi ezdirerek. Is hayatim boyunca hakkimi savunamadim. Okul hayatim boyunca savunamadim. Tedavi olmayi cok cok isrerdim ama malesef maddi gucum el vermedi hic hep borc harc yuvarlanip gidiyoz. Bide ilac verir kesin. Emziriyorum icemem. Derlerya cocuklarin ozguveni zedelenmemeli. Benimkini zedelemekle kalmamislar. Balyozla ezmisler. Bir de derlerya anneni anne olunca anlarsin. Ben anne olunca annemden dahada sogudum.. Annemle ilgili bir tane guzel anım yok cocuklugumda. Sevdigini, öptugunu, bana birsey anlattigini hatirlamiyorum. Babamin sirtina bindigimi hatirliyorum mesela. Essek olurdu oynatirdi bizi ve babamdan tokat bile yemedim. Annem ise Sadece dur sus otur yapma yada dayak... suan karisiyor olmasina ragmen inilmaz düskundur bana. Bir sorunum olsun benden once cozmeye calisir. Mesela evde yag bitmis olsun. Bi bakarim ertesi gun elinde yagla gelir. Yiyecegini icecegini evinden alir bana getirir yada babama aldirir. Bi bakarim buzlukta tavuk var kiyma var. Cocugumun bezini bi kere bile ben almadim annem alir getirir. Kiyafet alir torununa. Bi bakarim cekmecede 100 tl var. Lazim olur dursun der. Bi derdim olsun oda Sabahlara kadar uyuyamaz. Torununa deli divane aşık cokk seviyor, ilk torunu, tedaviyle hamile kaldim, cok bekledi bi torunu olsun diye cok dualar etti, sevgisini gosteriyor oturup oyun oynuyor ve ben sizi hic boyle sevmedim diyor. Bazen diyorum torununu sevdiginin yarisi kadar bize sevgini gosterseydin. Kizim biz cahildik haklisin diyor. Bir de o yoklugun icinde okutmus bizi. Okumamiz icin cok destek oldu. Universiteyi kazanmam icin bilezigini satip ozel hoca tuttu. Babasi onu hic okula gondermemis okul konusunda cok hassastir. Aslinda merak ettigim sey su ki. Nice annem gibi anadolu kadinlarin cocuklarina bakiyorum dayakta yemisler gulerek anlatiyolar hatta. gayet oz guvenliler. Acaba diyorum benmi abartiyorum anneme haksizlik ediyorum. Acaba benim bu problemim annem haric diger 3 sebepten mi kaynaklaniyor. Cevabin evet olmasini cok cook isterdim cunku annemi galiba tam olarak sevemiyorum. Ve bu yuzden surekli kendimi hayin evlat olmakla suclayip uzuluyorum. Annem suan cocuguma bakiyor iliskimiz bekarligimdan hallice inisli cikisli. Hala evime karisir. Cocuguma karisir. Ve bende anneme karsi asla tahammul yok. Direk ofke patlamasi yasayip bagiriyorum bir seyime karistigi zaman. Oda bi daha senin evine gelmek istemiyorum fln diyor agliyor. uzuluyorum. Size soruyorum annemin cocuklugumun icine edilmis olmasinda payi var mi?

Devlet hastanesinde mi tedavi oldunuz. Kac seans surdu acaba. Duzelmenize vesile olan sey tam olarak neydi? Konusmalari mi? Yoksa uyguladigi farkli teknikler mi vardi? H

Psikolojik sorunlarınız var elbette, olmaması imkansız zaten anlattığıniz hikayeye bakınca, hayatınızda yeni sayfa açmak için psikologa gitmeniz lazım, bu çocukluk travmaları, ozguvensizlik sorunu, annenize olan ofkeniz, aranızda olan ilişki bütün bu konuları psikolog ile çözmeniz lazım, aksı taktirde mutlu olamazsınız... anlamanız gereken tek şey şu... anneniz size başka türlü davranamazdi! belki aklınızdan geçiyor, keşke o olayda şöyle yapsaydı da beni dovmeseydi, veya keşke şöyle davransaydi bana, veya keşke o konuda beni dinleseydi vs... ama YAPAMAZDI başka türlü davranamazdi, çünkü o da muhtemelen sorunlu bir ailede doğdu, o da zorluk çekmiştir, o da muhtemelen annesinden sevgi görmemiştir, fakirlik içinde zorluklarla boyumustur, o da dayak yemiştir küçükken biz bilemeyiz ama siz düşündükçe anlarsınız o kadın başka hayat görmedi ki size farklı davransın.. bunları anlarsanız rahatlarsiniz biraz, siz kötü bir çocuk degildiniz, bütün bunlar sadece bir şansizlik olarak kabul edin, anne baba secilmiyor sonuçta... psikologa gitmeye durumunuz yoksa psikolojik kitap alıp okuyun, bu çocuklukta yaşanmış travmaları cozemezsiniz eğer 30 sene geçse de aklınızdan cikmayacak, anneniz hayatta bile olmazsa gene aklınızda şu olayda bana haksızlık yaptı, burda beni dinlemedi gibi düşünceler olacaktır... bir de sizin yerinizde olsam, annenize çocuk baktirmazdim kackaloribu

Şu o kadar doğru ki bende de oluyor bu... Bunu görüp daha da soğumuyor musunuz? R Rosalind

Bence annenize haksızlık ediyorsunuz çocukken benzer şeyleri çoğumuz yaşadık ama siz kin tutmuşsunuz. Bu söyledikleriniz tüm eksileri alıp götürür. Ya nolucak atmayıver o kıyafeti ama giymezsin gönlü olsun nolucak yani. Onun da huyu bu. Hangimiz mükemmeliz. Bu saydığın şeyleri çocukluğu mükemmel gecmis kişilerin annesi bile yapmaz bilesin. Annen iyi biri. Kıymetini bil

Ben öyle değilim hakkımı savunurum iş hayatındayım ama kendimi beğenmiyorum içten içe hep başkaları iyi bende illa bir eksiklik var diye düşünüyorum ana sesim çıkar toplumda korkmam öyle

eski günler geride kaldı. o tohumlar ekildi, eken de ektiğini unuttu. sen niye dert ediyorsun? niye hala seni etkilemesine izin veriyorsun? bu konularla ilgili bol bol okumanı tavsiye ederim. sorunlu çocukluk geçirmeyen kişi sayısı o kadar az ki. artık seni etkilemesine izin verme.

psikolog da olabiliyor muhakkak bakın bi, hem de nasıl düzeliyor ben eski halime bakıyorum bir de yeni halime şaşıyorum, üniversiteye gidip ailemden ayrılcam diye millet sevinir ben ağlamaktan helak olmuştum, sonra tedavi olduktan sonra kendi başıma yurtdışına gittim, daha sonra gene ailemden çok uzak bi şehirde çalıştım, inanın hiçbiri imkansız değil

Kendini suçlama bence, annen bu saatten sonra iyi olayım demiyor haka seninle çatışıyor. Öyle bi anneyi sevmemek çok doğal, ana başta tac olmuyor her zaman. B

Burda moda oldu kızların tüm sorunları özellikle revaçtaki dizilerden sanırım anneye bağlandı buraya yazacaginiza annenizin yüzüne bağırsanız anlatsaniz nefret ediyorum soğudum deseniz daha iyi olacak amaaaa olmaz o cocuk bakıyor işiniz düşmüş onun sayesinde ayda 2bin cebe kalıyor o yuzden bunları yüzüne degil buraya yazmak.. Siz yokken belki çocuğu dövüyor Nasil bir güven o zaman bu.

Bizim maddi durumumuz iyiydi ama onun haricinde ben de benzer şeyleri yaşadım. Benim de özgüven sorunlarım vardı. Ailemden uzak olunca özgüvenli oluyorum ailem yakinimda olunca özgüvensiz oluyorum. Burada o rehberlikcine de cok kızdım. Sen ona güvenip ailesel sorunlarını anlatmışsın. O ailene anlatmış benzer bir şey benim de başıma gelmişti. Ne bekliyordu ki o ailenle konustu diye annen birden melek mi kesilecekti? Konu sahibi arkadaşım yıllar geçse de o yaşadıkların içinde yara olarak kalacak. Bunun tek çözümü var annenden mümkün olduğunca uzak kalmak. İnsan affedemiyor. Ama bununla beraber yaşamayı öğreniyor. Torununu ne kadar sevse de senden uzak yaşasın. Alabiliyorsun psikolojik destek al. Bu saatten sonra affedemezsin geçmişi konuşmakta fayda etmez. Ne güzel maddi özgürlüğünü de kazanmışsın. Eşine anlat biriyle paylaşmak iyi gelir. Bir kağıda yaz yaşadıklarını sonra da yak gitsin.

Çocuğuma bakıyor kısmından sonrasını okumadım. Bukadar şikayetçi olduğunuz kadına çocuğunuzu emanet ediyor olmanız nedense enteresan geldi bana. ema1 Hayat, sen plan yaparken başına

Var evet. Aynılarını babam yaptı bize. Bizi de çocukluğumuzu da annemizi de mahvetti. Bizi azarlar, ezer, ezdirir, küçümserdi. Güvenmezdi. Bir şey öğretmez ama yapamayınca nasıl yapamazsınız diye azarlardı. Annemi zaten öyle sindirmişti ki kadıncağızın dünyası sadece biz ve ev olduk. Arkadaşı yoktu hiç. Babam eve almadığı için yA da kovduğu için. Annemin kardeşlerini bile evde istemezdi ama annemden kendi ailesine hürmet bekledi hep. bizim maddi durumumuz iyi olduğu halde bize harcamadı ve gösteriş olsun diye elaleme verdi durdu. Biz hep kredi ile yA da kendimiz çalışarak okuduk. Meslek sahibi olduk. Babam sonra bizim o paramıza bile göz dikti ama mesafe koyunca ağzını açamadı. Şimdi kendisi ile asla görüşmüyorum. Ne halt ediyor haberim bile yok. Annem boşandı da kurtulduk hepimiz. Onun yüzünden pasif, sinmiş insnalar olduk. Ben de aynı sizin gibiydim ama yeni yeni hakkımı arıyorum artık chobit

Anladım, sizinle yeteri kadar ilgilenmemiş o zaman. Psikoloğa gitseniz yada gittiyseniz o bellki fikir verir size, annenizle mesafeli olsanız onu görmedikçe belki bu kadar etkilenmezsiniz. Çocuğunuzu da eşiniz bırakıp almaya çalışsın siz pek karşı karşıya gelmeyin yada. Doktorunuz daha iyi yardımcı olur diye düşünüyorum. H

yazının başında yazdığınız tüm faktörlere ben de sahiptim bir şey hariç.. annem gayet akıllı ve özgüvenli bir kadındı. onun öyle olması sahip olduğumuz diğer tüm dezavantajları silmişti hayatımdan. işte bu yüzden herkes anne olmasa keşke. küçükken fakir olduğumuz için çokkkkk mutluyum ayrıca. şimdi aldığım şeyler bana daha fazla zevk veriyor ve kıymetini biliyorum. siz de annenize bakarak nasıl anne olacağınızı ya da olmayacağınızın dersini alırsınız belki. 0 000 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Canım o kadar sert olma annene yahu, geçmişte yaptığı hatalar olabilir benim annemin de çoook hatası var bende anne olunca daha çok anladım, ama şuan telafi etmeye çalışıyor gibi baksana aşılamıyacak şeyler değil bence senin sorunların. Kimse senden üstün değil bunu bil! Sen sesini çıkarırsan kimse sana sesini çıkaramaz bunu da bil!

Annenizi affetmeniz lazım. Sonrada kendinizi suçlamaktan vazgeçin. Eskiden anneler babalar çocuklarıyla çok ilgilenmezdi. Bakin size ne anlatacağım.. Benim annem öğretmen 2 kardeşiz yokluk maddi olarak görmedim. Ama bende ara ara manevi ilgi kaybı gördüm sayılır. Annem ilkokul öğretmeni idi 57 öğrencisi vardı. Hep başı şişmiş gelirdi ve bizimle çok konuşamazdı. Ama onu affettim. Çünkü yapabileceği oydu. O da insandı. Anca o kadar güç yetirebildi. Ayrıca annenizi takdir edecek bir payda bulun. Mesela ben 2 kardeş olduğumuz için hep şükrederim. 4 çocuk yapın demişler dinlememiş yapmamış. Çok şükür o sayede iyi imkanlarımız vardı. Sizde sizi okuttuğu için minettar olun. Size vizyon katmış. Emin olun hayatta vizyondan daha değerli bir durum yok. Mesela ne kadar bilinçlisiniz bunu birazda yaşadığınız olaylara borclusunuz. Ve nacizane tavsiyem lütfen tek çocukta kalın. Onunla iyi ilgilenin. Iyi bir manevi ilgi verin. Maddi olarak da okul yaşamı daha iyi gecsin Sevdiğim bir laf vardır. "Geçmişi değiştiremezsin ama geçmişin sana ne hissettirdiğini degistirebilirsin. Geçmişten dersini alıp ilerleyebilirsin.." Annenizi hatalarıyla kabul edin ve çocuğunuz için önünüze bakın.. onu iyi yetiştirin...

Bizlerin şanssızlığı. Çocuklar değersizken çocuk olduk, değerlendiler anne olduk.

ben psikiyatriye gittim sadece, ilaç kullandım, ve sadece bir kez gittim o psikiyatra, daha sonrasında başka doktorlara ilaç yazdırdım sadece, ilk birkaç haftadan sonra yavaş yavaş etkisini gösterdi, şimdi bırakmama rağmen eskiye dönmedim çünkü özgüvenin yerine geliyor yapabildiklerini görüyorsun ama psikologlarda uyguladıkları teknikler işe yarıyor, merakım olduğundan çok okudum, mesela sana sorduğu sorular ve senin cevapların sayesinde kendinde daha önceden farkına varmadığın şeyleri görüyorsun o vesileyle değişiyorsun, zamanında annem götürmüştü psikiyatra sonra da rahatsızlığım geçti diye gitmedim ama o da çok etkili diye biliyorum

80 90 lar başı anneleri ki bunlar 50 60 doğumlu kadınlar.. o jenerasyon çoğu sorunlu kendi annemden iyi bilirim

Benim tam tersi oldu. Evlat askını ve onun saglikli bir birey olmasi icin icimdeki heyecani farkettikce annemden uzaklastim. Cocugum icin gelecek kaygisi tasidigim her an, Insan yetistirmek icin hic bir caba sarfetmemis haybeye buyumus olmamiza duydugum ofke artti.

Evet, toplum icinde konusamam. Karsimdakinin benden daha ustun oldugunu dusunurum hep.

Bence biraz fazla abartiyosunuz gibi anne olunca anlarsin dedikleri sey bi cocuk buyutmenin ayni zamanda ev gecindirmenin zorlugu ki anneniz 1 degil 5 tane buyutmus ve masallah o yoklugun icinde okumussunuz fakir olmak kimsenin tercihi degil emin olun aileniz elinden gelip maddi durumunu degistirebiliyo olsalardi sizden once onlar degistirirdi sizin icin Kardesinizle kavga ederken sizi dovmesine gelince benimde bi arkadasim var 5 ve 2,5 yasinda kizi var surekli kavga ediyolar buyuk olana catiyor niye oyle yaptin buyuk hakliydi diyorum kucuge soylesem anlamazki buyuk onunla kavgaya girmesin diye diyor hakli bi yerde kardesiniz kucuk diye laftan anlamiycagi icin belki size soyluyodur Ne mutlu ki her derdinize kosan bi anneniz var o kadincagiz o okumayla o bilgiyle o kadarini yapabilmis benim anneme cocugum olsa biraksam birinci saat bakar ikinci saat basim sisti der ölse altini degistirmez evimde su eksik desem kocan var soyle alsin der Sorunuzun cevabina gelince kimi insanlari kolay bastirabilirsiniz en ufacik biseyle etkileyebilirsiniz susturabilirsiniz kimisi de nice dayaklar yer banamisin demez bence ozguveninizin annenizle alakasi yok sizi okulda fakir vs gorup disladilarsa bu sizi yaralamis olabilir psikoterapi alin tedavi gorun yeni cevreler edinin muhakkak degisirsiniz annenizide bence kotu gormeyin gayet anne gibi anneymis..

Tamamen bilnçsizlik, büyüklerin yanına evlenip onlarla cocuk buyutmek, ımkansızlık, alım gucunun dusuk olması, egıtımsızlık...

Aynı ben fakirlik, narsist anne, öğretmen baskısı, sürekli aşağılanma vs. detaylandıramayacak kadar yorgunum. Zamanla sizdekine benzer kişilik özellikleri oluşmaya başladı bende de. Annelerimiz bize suçlu olan hep bizmişiz gibi hissettirdiklerinden başka insanlarla ilişkilerimizde de böyle davranmaya alışıyoruz. İnsanlar da sağolsunlar fırsat bulunca vuruyorlar kırbacı. Kimse kimseye acımıyor. Bu beni çok öfkelendiriyordu. İş hayatında vs çok zorlamıyordum. Zor oldu ama yavaş yavaş hayır demeyi öğrendim, hatalı olan tarafın her zaman ben olmadığıma ikna ettim kendimi vs. Hamilelik döneminde annemi hayatımdan çıkarmaya karar vermiştim. Bunu farkedince iyice agresifleşti. Kararlı olduğumu görünce biraz kendini törpülemeye çalıştı ama huylu huyundan vazgeçmiyor. Sonunda bebeğim doğdu ve hepimiz ona aşık olduk. Bana öyle geliyor ki hayatta karşılıksız, çıkarsız olarak yaptığı tek şey bebeğime bakmak. Beni sevip sevmemesi umrumda değil. Çocuğumu sevdiği için ona olan öfkem çok azaldı. Siz de artık çocuğunuzdan başkasını umursamayın bence. Kesinlikle ama kesinlikle çocuğunuzla iletişiminizi, ona bakmanizi eleştirmesine izin vermeyin. Sınır çekin, çocuklar büyüdükçe başedemezsiniz

Size bir örnek vereyim. Eşim inanılmaz fakir büyümüş annesi, babası iyidir bir fıske dahi vurmamışlar küçükken nefes alamazmış ağladığında diye diğer kardeşlerine vursalarda ona vurmazlarmış. Eşim aşırı özgüvensiz ve sessiz sakin, hakkını aramayan bir insan. Bende fakir büyüdüm, annem şımardık mı 3 çocuğu var hak geçmesin diye 3'ümüzü birden döverdi. Ben aşırı özgüvenli, ayakları sağlam basan ve bir haksızlık oldumu kaplan kesilen biriyim. Yani en ufak bir değişken farkettirebilir. Siz neden böylesiniz bilemem ama ben dayak yedikçe arsızlaştım :) İnsan unutamaz ama geçmişte takılı kalma ablacım. Bu gününü zehir edersin. Özgüven için kendine neler yapabilirsin araştır. Artık o hakkını arayamayan küçük kız değilsin.

Bence çoğunun öyle olma sebebi, -az çok benim de annem- onların hiç sevgi görememiş olması. Çoğu gerçekten ne anne ne de baba görmüş. Mesela benden önceki kardeşlerim de görmemişler öyle aman aman. Ben anne-baba gördüm ama bir yerde bir şey hep eksikti. Nasıl seveceğini bilemiyordu ama içinde çok seviyordu biliyorum. O zamanlar anne baba var ama yok gibiymiş. Garip bir dönem...

Kesinlikle. Birde iyi bir evlilik yaptım, belki de çocuklukta yaşadığım kötü tecrübelerin mükafatıdır diyorum. Umarım kötü ebeveyne sahip her kız çocuğu iyi bir hayat arkadaşına sahip olur, ilaç gibi oluyor.

Nihan kaya "iyi aile yoktur" alin okuyun, bu tarz konulara yazdigim tek cevap, ilaç gibi gelecek size Ve tepkinizde haklisiniz ancak bundan sonra mutlu olabilmek icin affedip onunuze bakmaniz gerekiyor Bende anne muzdaribi bir kadınım, benim yasadiklarim da zordun, sizinkinden farkliydi ama cok etkiledi hayatimi, ben affettim yoksa baska turlu hayatima devam edemiyordum, affettim ve mutluyum

Maddiyatsizlik insani ya hircin ya da ozguvensiz yapiyor. Beni hircin yapti mesela ilkokuldayken erkek cocuklarini doverdim hatta cips yiyorlardi mesela beni aralarina almazlardi bende verin onu yoksa doverim der alir yerdim.. ama bi olay var bak onu hic unutmam halka tatlisi satan bi pastane vardi icim giderdi alanlari bile izlerdim ama orasi okul degil kimi dovup elinden neyi alacaksin... yasim oldu 26 halen agzima halka tatli degdirmem... Annem beni de doverdi ama dedim ya bende farkli sende farkli bi psikolojik etki vermis. Lisedeyken kendimi kesfettim sakin bir birey oldum sonra baktim ki fakirlik bi yere kadar okudum calistim basardim bişeyleri kendimce... Hayat benden aldikca daha hirsli hale döndüm. Zaten en son da anne babami aldi.. demem o ki hirsinla icindeki o korkmus kizi egit buyut cesaretlendir

Sen hep kendi açından yazmışsın. Birde annenin açısından düşündün mü? Çalışıyorsun çocuğuna annen bakıyor çok vakit geçiremiyorsun. Ama annen 5 çocuk doğurmuş ki doğurmakta bedeni ne kadar hırpaladığı biliyorsun. 5 çocukla hergün aynı ses gürültü kafası kaldırmıyor demekki. Cehalet de var tabi dayağın çözüm olacağını düşünüyordur. Birde babandan yana mı mutsuzdu? Babanız size başka olabilir ama annenin gözünden dinlemek lazım babanız nasıldı? Sevgisiz insan sevgi gösteremez. Doğurmasaydı diyorsunuz da eskiden insanlar korunma bilmiyorlar bilseler bile erkek istemeyince kadın korunamıyordu. Cehalet böyle bişey işte. Annenim böyle olmasındaki en büyük sebep belki de yoksulluk. 5 cocuğa bakmak kolay mı? 5 çocuğu yaptıran ve onlara yetersiz gelen babanın suçu bazı şeyler. Sende bir kadınsın bence annene biraz anlayışlı olmalısın. Yokluk görmüş insanlar cimri oluyorlar. Annen hatasız demiyorum ama ondan nefret edebileceğin kadar da suçlu değil. Ki hatalarını da kabul etmiş vicdanı rahat değil ki torununa bakıyor şimdi elinde olan üç beş kuruşla evine yardımcı oluyor. Bu konuda kusura bakmayın ama hem çocuğunuza baktırıyorsunuz hemde annenizden şikayetleniyorsunuz. Karışması haricinde bi sorun görmüyorum ben annenizde. Fakirlik babanızın suçu. Bunun için annenize sitem etmeyin. Öğretmen meselesine gelince benim ilk okul öğretmenim hem tacizci hem de dayakçıydı. Ama ben öyleleri yüzünden daha çok konuşur hakkımı savunur hale geldim. Arkadaşlar ise asla psikolojinizi bozacak kadar önemli olmamalı hayatınızda. destek almanız şart çünkü annenize cephe almış durumdasınız bunu kendi içinizde aşmanız zor. Bak benim annemde çalışıyordu yaşadığımız yerde fakir sayılan bir konumdaydık. İşten sinirli gelirdi bomba gibi bişey yaparsan yersin dayağı hani öyle bi durum çocuksun yere biley mi döktün yada kırdın allah tamam o gün bitmezdi söylene söylene. Şimdi bakınca biraz hakveriyorum babam zor bir insandı annem sinir stres içinde çalışıp eve gelip çocuk bak yemek yap temizlik filan e bide dedem de vardı. Huzursuzluk hat safhadaydı. Üzülüyorum onun için oda bizi çocukken üzdüğü için üzülüyor. Ne yapalım biz bundan sonraki ilişkimizde birbirimizi sevip saymaya çalışıyoruz. Anneler iyiki varlar allah yokluklarını göstermesin

Mutlaka edinecegim. Cok tesekkurler tavsiyeniz icin.

Baskıcı ailenin çocukları ya pısırık, ezik olur yada cok dikbaş ele avuca sığmaz olur. Annen tanıdığım fakir 5 6 çocuklu kadınlardan hiç-bir farkı yok. Fakirlikten, cok çocuklu olmaktan dolayı çözümü sizleri korkutmakla dovmekle bulmuş. eşeğe gücü yetmeyen palani döver diye bir tabir vardır anadoluda. İşte siz o palansınız maalsef. Okulda olanlara takılma. Inan bende neler yaşadım, sevilmedim. Bunun nedeni cahillik ve sessiz olmamdan kaynaklı. Birine cevap versem digerleride susacaktı belki ama o işte kırılan övgüden yüzünden, sevilme ihtiyacı yüzunden hep susardim. Öğretmenlere gelince her okulda, her sınıfta vardır bu tipler Allah ıslah eylesin onları diyecek cok sözüm varda meslege saygımdan susuyorum. Tavsiyem Annenin her lafını yabana atma sirf karsi cikacagim diye. iyilerini, aklına yatanı al ama her dediğini de yapma, seçimin senin elinde olduğunu hissettir ona. Belli cok pişman olmuş annen ayrica Ilac kullanma hicbir zaman cunku hizli çözüm getiren herşey bağımlılık yapar. Psikologları dinle youtuptan kitap okumaktan cok daha etkili bence. Canten kayayı tavsiye ederim. Adamın sayesinde ufkum açıldı diyebilirim.

konunuz benim hayatıma çok benzer ve bende sizin gibiyim özgüvenim yok. sesim çıkmaz hiç kimseye. fakir listesinde ki çocuk olmak, kıyafet yardımı yaplırken ulu orta öğretmenin seni çağırıp kıyafet seçmesi. her etkinlikte para vermeyen olarak eziklenmek. o kadar iyi anlıyorumki.

Küçükken annesinden dayak yemeyen var mı ya?elbette anlattığınız sıkıntılarda ailenizin de etkisi yadsınamaz. Ama biraz da karakterle ilğili. Anneniz O çocukları tek başına yapmadı. O yüzden her şeyi ona yüklemeyin. Şu an evladınızın ağzının içine bakıyormuş. Bugüne odaklanin. Annenize olan kini atın içinizden.

Aslında zikzaklı bir durum bence. Annelerin anneleri ilgisizmiş, çocuklara erken yaşta ev işi, çocuk bakımı sorumluluğu yüklüyorlarmış. Bu anneler çocuklarına çok düşkün ama narsist. En iyiyi ben bilirim diye düşünüp çocuğa bağırarak her istediğini yaptırıyorlar. Hatta yetişkin çocuklarına bile bağırıyorlar. Bunların çocukları olan bizler ezilmiş, sessiz, hakkını arayamayan, anksiyeteli ve depresif. Bu kuşağın yetiştireceği çocuklar da aşırı şımarık yetiştirildiğinden tekrar narsist anneler ortaya çıkacak. Yani bilinç gelişmezse bizden sonraki çocuklar narsist, torunlar ezik olacak. Suleymanin

Annen bir canavarmış artık onun söylediklerine kulak asma, Sen neyi uygun görüyorsan öyle yap, şüpheye düşme annen cahil ve vicdansız bir

Bilemedim konuyu okuyunca tum suc annenizde mi bende ayni seyleri yasadim asagi yukari sinirli bir anne, cahil bir kadin, hergun bugun son gun yarin okula gitmeyeceksin diye tehditle gecen yillarim sizin artilariniz var eksiginiz yok benden. Annem altinlari oglu icin saklamis ben universiteye kayit olmaya yol parasi bulamadigim icin gidemedim. En buyuk hayalimi gerceklestirmeden evlendim 18 yasimda. Ama asla kimseye kendimi ezdiremem hakkimi savunurum evet anneme kizginim ama mesafeliyim karistirmam birsey soylediginde evim ayri kimse karisamaz diyebilirim. Sen benim misafirimsin evimin icine karisma hakkin yok diyebilrim. EZİLDİKCE SİVRİLDİM.. Siz hala bir aradasiniz baktirmayin yavrunuza cunku size vermedigi sevgiyi torununa verdikce daha cok üzülüp kiriliyorsunuz demekki sevebiliyormus diye bende tam olarak bu oldu. Allah basimdan eksik etmesin ama mesafemde olmali..

Okurken ağladım benim annem de böyle ama nerde ağladım biliyor musun çocuğuma nbakıyor seviyor maddi olarak yardım ediyor yazmışsınız geçmişte yapamadıklarını yapmaya çalışıyor orası çok etkiledi benim annem de böyle aynı ben de özgüven eksikliği var anksiyetemle birlikte hortladı bence eskiden bu kadar sorgulamazdım kendimi mesela

Çok ciddi bir tespit bence, peki sebebi ne

Eskiden annelerin birçoğu öyleydi ama. Geçen bir arkadaşımla konuştum annemden çok dayak yerdim demişti. Şimdi hatırladım. Sanırım bu çocuk idare etmeyi bilmemekten kaynaklanıyor. Bana anneniz çok baskıcı ve kontrolcü geldi. Bu onun huyu. Çocuğunuza hakaret edip, onu dövmese bile başka konularda üstüne gitmeyeceğini bilemezsiniz. O yüzden verin kreşe. Kendinizle ilgili olarak ise zaten farkındasınız; psikoloğa ya da psikiyatriye gitmeniz gerekiyor. Devlet hastanelerini araştırın derim.

Anneniz çok kötü gerçekten ve çocugunuzu o kadına nasıl emanet ediyorsunuz. Çocugunuzuda perişan eder yazık günah evladınıza yapmayın bunu üzüldüm o masum adına gerekirse çıkın işten kendiniz bakın ve annenizle olan bütün bağı koparın. Heran o stresle yaşamayın hayatınızdan çıktıgı an o kadar mutlu olursunuz ki siz şaşırıcaksınız. Okurken ben çıldırdım ya evime dahi sokmam öyle insanı ki evladımı emanet edıcem 3 kuruş para kazanmak için A

Annenizin size böyle davranmasının sebebi o da anneanenizden aynılarını yaşamış sevgisiz, ilgisiz büyümüş, büyütülmüş olabilir. Belki de kendi içinde yaşadıkları onu bu hale getirdi bilemezsiniz. Bir gün annemin arkadaşlarıyla olan sohbetine kulak misafiri oldum. Babam biz çocukken annemi aldatırmış annem de can sıkıntısından bizi dövermiş. Sonra içim yanıyor şimdi vurduğum için diyor. Belki anneniz de kendi içinde bir savaş veriyordur. S

bir de bir şey sorucam, ben de sizin gibiydim hatta benimki daha aşırı boyuttaydı, utangaçlık da üst seviyedeydi bende, sizde de bu var mı

Zor Bir Ailede Büyümek - Susan Forward Toksik ebeveynlerle ilgili çok faydalı bir kitap olduğunu düşünüyorum. Diğer bir önerim ise yapılanları unutmadan, kendi iç huzurunuzu sağlamak için affetmeyi öğrenmek. Bu duygular en çok kendinize zarar veriyor, o yüzden anneniz ile gerekli mesafeyi koyduktan sonra içinizde hesaplaşmalarınızı bitirip affederseniz en çok siz huzur bulursunuz. Aynı zamanda ben bazı ilişkilerin uzaktan, daha az görüşülerek daha iyi yönetilebildiğini düşünüyorum. Şu an sürekli travmalarınızın tetiklenme sebebi kızınıza bakma sebebi ile anneniz ile her gün görüşmeniz. Siz travmalarınızdan arınmadığınız sürece her olayda tetiklenecekseniz. Bir süre terapi görüp bu süreçte anne ile olan iletişimi minimumda tutmak en çok yararı sağlayan şey olur sizin için. K kanada

Aynen cocugumu buyuturken daha cok sorguluyorum. Cocuguma bir sey alirken yada onunla ortak payda da bir seyler yaparken hep kendi cocuklugum aklimda. Anne olmadan once bu kadar degildim