Günaydın canım Kimseyi değiştiremiyosun inan ki mesela kpmşularımla iyiyiz ama ikisiyle anca gelip gidiyorum ki biri görümcem zaten diğerleri de iyidir ama yüzüne gülüp arkandan konuşan cinsten biraraya gelince diğerinin dedikodusunu yapan sırrını açığa koyan cinsten bu sebeple birbirleriyle küsler şuan. Ben çocuklardan fazla sosyalleşmeye zaman bulamıyorum büyük kızın arkadaşının annesi var onla çok samimi olduk sadece onla gelip gidiyoruz Mesele 20 kişilik sınıf millet tanışmak kaynaşmak için gün yapar bizimkiler birbirini tanımıyo gerçekten Sen sıcak kanlı da birisin aslında kendin gibi birilerini nasıl bulamadın ki. Arkadaş ortamında parkta okulda inşallah bulursun Yanına gelemesemde bi mesaj uzağındayım canım her zaman konuşabiliriz şahsen arkadaşım olsada kkdakilerle konuştuğum kadar açık olamıyorum en iyi arkadaşım kardeşim dostum bile diyeceğim insanlar burda görüşemesekte birbirimizi anlıyoruz Bu yüzden hiç üzülme arkadaş bulamazsan da yalnız kaliteli vakit geçirme yolları ara sevdiğin şeyleri yap inşalllah kendin gibi arkadaşlar da edinirsin

Günümüzde maalesef herkes çıkar ilişkisi kuruyor. Tabi istisnalar var. Seni kullanabilir mi bakıyor ona göre arkadaş oluyor işi bitince el sallıyor. Bir iki dostum var gerisi yalan. Kendimi kullandırmaktan da hoşlanmıyorum. Eskiden çok insan vardı çevremde ama bir baktım hep ben vermişim. Almaya gelince hepsi toz oldu gitti. Ben zor anımda yanımda olanlarla kaldım. Bir anacığım bir iki de dostum var. Az insan çok huzur diyorum. Eşiniz çocuğunuz var. Bir hobi için kursa gidip kafanızı dağıtın. Çok da takılmayın.

Kesinlikle ii hayatı çözüm değil hatta şunu söylemeliyim iş arkadaşları ile kıskançlık o şu bu derken samimiyet görünümlü iki yüzlülükler yaşanıyor, aslında baksan ben sürekli etkinliklere katılan dışardan geniş bi çevresi varmış gibi görünen biriyim ama içime sor bi başımayım kalabalıklar içinde yapayalnız

Haklısınız ama insanın kendi gibi birini bulması çok zor galiba, konuyu açtığımdan beri oturmuş yalnızlıktan sıkılmamak için neler yapabilirim diye düşünüyorum umudumu kestim sanki insanlardan ya da bunun doğru olacağına kendimi inandırmaya çalışıyorum

Ankara'dayim aynen ben de yalnizim su an arkadas acisindan...

Bende istanbulda yaşıyorum. Ve aynı dertleri sıkıntıları paylaşıyorum Allahtan kardeş diyeceğim kadar yakım bir komşum birde burdan edindiğim bir arkadaşım var. Bir de kardeş gibi büyüdüğüm ama aynı şehirde yaşamayıp hergün telefonda bür saat konuştuğum kuzenim var. Başka da kimsem yok diye hissediyorum. Ailem başka bir şehirde yaşıyor orda hala yaşıyor olsaydım büyük ihtimalle yanlızlığı bu denli hissetmezdim. Birde şu var. Arkadaşlık daha genç yaşlarda informal ortamlarda gelişen bir durum. Ams yaş ilerleyince arkadaşlık yerini çıkara bırakıyor ya çıkar için kuruluyor yada senin birilerinin peşinden koşman bekleniyor. Su an 40 yaşındayım 35-36 yaşlarıma kadar hep şöyle düşünüp hareket ederdim. Ben adım atayım ilk başlatsn taraf olayım beklemeye ne gerek var. Zamanla karşımdaki arkadaşımda en az benim kadar bana ilgi gösterir arar sorar görüşmek ister diye düşünürdüm. Ama tecrübelerğn bana şunu gösterdi. Eğer ilişkinin başında sizle en az sizin kadar ilgilenen Paylaşımda olan bir arkadaş yoksa Ne yaparsanız yapın nafile çünkü insanoğlu bencil. Hiçbir zaman sizin yaptığınıza değer vermez kendi yapmaz ama sizi eksik yetersiz görür. Demem o ki bakın çevrenize eğer sizinle benzer şartlara sahip biri varsa deneyin yoksa gerçekten boşa zaman kaybı bu tarz insanlar

Aynı duygular... Zaman geçirmek için insan çok haklısınız Ama dost yok böyle forumlar neden bu kadar aktif mesela çünkü bizi tanıyan birine derdimizi anlatsak ah vah eder ama içten içe bi oh çeker bakarsınız gitmiş başkalarıyla etkinlik yapıp boy boy resim atıyo bunu da yaşadım bizzat kime ne anlatacaksınz ki

Bazı insanlar aşırı enerjileri ve fazla konuşmalarıyla beni çok yoruyor. Bu tarz herkesi sildim hayatımdan. Herkesin beklentisi Farklı. Ben, huzurlu ve sakin insanları tercih ediyorum. Belki sizin enerjiniz de insanlara bu şekilde yansıyordur. Yoksa bu kadar sosyal bir kişiliğin nasıl dostu olmaz?

Sizi çok iyi anlıyorum. benim de öyle. Ben de eşli görüsmelerde sohbet olsun diye uğraşıp aynı pişmanlığı yaşıyorum. Güvendiğim arkadaş sayım 2 ve onlar da aynı şehirde değil. Ama sonra sonra öyle çabaları bıraktım içime kendime döndüm. kitaplara sarıldım. Alıyorum kahvemi kitabı en iyi arkadaş onlar geliyor. Size de öneririm. Ben de Ankaranın göbeğinde yalnızlardanım velhasıl :))

Hehehüüü biçareyim bırakma beni kedi bekliyorum

Hangi şehirde yaşıyorsunuz Mutluanne88 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Valla canım 30 yıl öncesinden bahsediyorum. Senin yaşın kaç bilmiyorum. Bizde para yoktu ki neyin gösterisini yapalım

Ben neden bıraktım geldim Ankaralardan memleketime ayy ayyyhh.. Her şey insanla güzel başta özgürlük kendine başınalık hoşuna gitse de zamanla insan yapay bi dünyada hissediyo kendini, kendinden birileri olmalı etrafında seni anlayabilecek.. Umarım kafa dengi arkadaşlar bulabilirsin canım kendine ama benim ailem eşimin ailesi yanımızda olduğu için açıkçası çok da eksikliğini hissetmiyoruz bi de başımda 2 afacan hafta sonları da onlar kankalık ediyo bana.. Hiç zamanım ve enerjim olmadığından misafir de almıyordum misafirliğe de gitmiyordum ama şu ara takılmak istiyorum ben de değişiklik olsun istiyorum.. Her ne kadar kafa yapılarımız uymasa dediğin tarzda fesat insanlarla karşılaşsak da her bir bireyden öğreneceğimiz bir şey var diye düşünüyorum o yüzden eğer çok rahatsız eden bi tip yoksa katılacağım ortamlarda bulunuyorum ve bakış açımın geliştiğini düşünüyorum.. Kalitesiz vakit geçireceğimi düşündüğüm ortamlardan da uzak duruyorum.. Tabi ben ailem yanımda olduğu için şanslıyım ama ben senin de kendini kapatmaman gerektiğini düşünüyorum canım.. terliksuu Gurunun

Belkide eşiniz haftasonu çocuğa bakarken 1 ya da 2 saatlik bir kursa katilabilirsiniz, belki orada bir arkadaş çevresi denk gelir..

Bende ilk evlendigim zaman böyle bir depresyona girmiştim eşimin çocukluk arkadaşları var ve benim arkadaşlarım ya bekar aile izini sıkıntı ya çalışıyor saatleri uzun ya da bunun gibi bir sürü şey.. bende komşu ediniyim o zaman dedim ve yaşıma yakın bir kişi ile komşu oldum onunda lise ark. Grubu varmış onlarla tanıştırdı falan derken şuan kalabaligiz ve haftasonu haftaici ne zaman istersen görüşüyoruz e çocuklarda birbiriyle oynayınca daha güzel oluyor tabi.. (benim bebeğim daha 8 aylık ama başka çocuk olunca uzun saatlerce oyun oynuyor bende rahatlıyorum)

Biliyorum aslında ama her yerde aynı durum bende sevmiyorum öyle insanları. Bir araya geldiğinde iki muhabbet edeceksin ama aklında sürekli nasıl konuşsam şimdi bu altında bişey arar herkeze anlatır diye bir sürü fikir dolanıyo Arkadaşım vardır ama en çok annemle dertleşirim beni en iyi o anlar Yani bu konu heryerde aynı aslında sadece kimse kafasına takmıyo gibi alışmış galiba insanlar bu şekilde düzene

Sırf bu yüzden kendime Twitterdan bir İtalyan, bir İngiliz arkadaş, ekşisözlükten de bir kaç arkadaş buldum. İnternet dostlarım diyorum onlara, herşeyimi anlatabiliyorum. Çağımız yalnızlığa evriliyor çünkü insanlar aslında kötü ruhlu yaratıklar. Eskiden de vardı, sadece biz bu kadar kolay öğrenemiyorduk. Arada iyi olanlar da nadiren olsa iyi kalabiliyorlar çünkü diğerlerinin kötülükleri kalan iyileri de törpülüyor. Kedim var. En kötü günlerimi atlatmama yardım ediyor. francesca Hayat 1 gündür, o da bugündür.. tek ayak

Kendiniz gibi arkadaşlar bulmalısınız. Sizin gibi sosyal ve dışadönük insanlar

bende sizin giviyim cok ortak yonlerimiz var cok bende cok istyom sizin givi bi arkadsm olsun oda mumkun olmuyo hep yalnizim hep yalniz insanlarla arkadaslik kuramiyom tanismayi bilmjyom galiba F flower_rose

Ben birkaç senedir kimle konuşsam arkadaşsızliktan yakınıyor. Gerçekten böyle bir sorun var herkes yalniz bir de belli bir yaştan sonraarkadaş edinmek zor. Hatta bir yerde okumuştum şimdiki çocuklar da bu yalnızlığı yaşıyormuş yeni nesil arkadaşlık bağları kuramiyorlarmış onun yerine interneti tercih ediyormuş. Bizim en azından lisede ortaokulda iyi arkadaşlıklarımız vardı.

İşte tam da bunun için yalnızsn, eğlenceli komik akıllı güzel... Bunları hemcinslerimiz kolay kolay kabullenemiyor ki Sohbete muhabbete gezmeye yemeye içmeye hep var birileri ama ben buna herşeyiyle güveniyorum diyebileceğimiz bi dost yok ve beni de bu üzüyor

Canım benim kremalı püskevitinden sana Aslında kimseyi bulamamak değil az önce de yazdm hergün bi etkinlik buluşma ama hep karşıdan bi kıskançlık kaynaklı mıdır nedir bilmiyorum bi soğukluk isteksizlik dediğin gibi samimi görünen de arkadan konuşma, benim yanımda başkasına atan onun yanında da bana atar işte bunlar bana itici geliyor ve artık bu durumdan çok sıkıldım

Herkes yalnız.. Birbirine destek olmak yerine köstek olma mücadelesi ve yine yalnızlık çocuklarımız da bu konuda şanssız malesef D

Öğretmenim tam gün çalışıyorum çocuğum var ekstra bi kursa vakit ayırabilecek miyim bilmiyorum dost uğruna kendimi harap etmeye değer mi kaç kursa gittim kurs boyu bi kaç arkadaş oluyo kurs bitiyo bi iki ay daha görüşüyorsn arkadaşlık da bitiyor ahh insanlar insanlardan korkuyo herkes ihanetten kullanılmaktan terkwdilmekten korkuyor

S Sevimli

Ilkokuldan, liseden beri ayni sehirde olup arkadasliklarini surdurenler cok sanslilar. Biz surekli sehir degistirdik, duzenimiz hep bozuldu. Unoversote arkadaslarim da iki taneydiler kendi sehirlerine donduler okul bitince ben gene sap gibi kaldim. Ankara'ya da evlenip geldim. Su an arkadasim yok. Halbuki bi insani sevince candan seviyorum, duygusalim, insancilim diye dusunuyorum ama biraz da ortam meselesi sanirim.

Bende yalnızım arkadaş olarak bir kişi var oda sürekli gidip gelemiyorum komşular hiç yok olsada yaşıtım değil arkadaş grubu diye birşey yok olsada herkes ayrı bir telden çaLar sizin hatta hepimizin sikintsi dertlesecek gercek dostlar diğer türlüsü zaman geçirme eğlenme aracı olan arkadaşlar onlarda hiç samimi değil bence

Eskiden para pul yoktu, eşya yoktu, internet yoktu, TV kısıtlıydı. Gösteriş bilmezdik, hava atma, tatil bilmezdik. İnsan insanın dostuydu. Mutluyduk. Şimdi herşey var.. Herkes birbirine rakip. Güç, para yarışıyor. İnsan insandan kaçıyor. Sonuç yalnızlık.

Herkes "gösterme" derdinde gösterilecek bişeyler bulma. Kimse anlama paylaşma dertleşme derdinde değil, çok sevdiğim bir söz var eğer bilirseniz ekmeği paylaşmak ekmekten daha lezzetlidr, diye ne kadar doğru

Ahhhhh kedi mesajını görünce yüzüme bi tebessüm kondu, senin kadar gülümsetemedi yıllardr tanıdıklarımbir

Bende istanbul gibi insan yığınında yalnızım kimsem yok sözüm meclisden dışarı :) herkes en yakınından en uzağına menfaatçi insanlardan soğuttular beni desem yeri... yalnızlaştıkçada bunalıyo depresif oluyo insan bunun çözümü sizce nedir ben düşünüyorum bulamıyorum

Bir şey istiyorsan harekete gecmelisin beklemek olmaz zaten 1 kere samimi olduğum biri denk gelirs eonunca uzunca zamanlar görüşürsün

Evet elimde telefon kurs bakıyordum tam aklın yolu bir, ama hep bir arayış içinde olup aynı hüsranı yaşamaktan korkuyorum belki de kendi dünyama kapanıp gerçek bi dostun beni bulmasını mı beklemeliyim İçimdeki ses:çok beklersin diyo S

Bayılıyorum desem yeridir. Gördüklerimden ruhuma en uygun şehir burası:)

Aynı fikirdeyim herkes çok bencil olmuş herkes kendini iyi sanıyor burda bir arkadaş yazmıştı bana özverili olmaktan bahsetti ama aradığı ise hep kendisini arayacak ilgilenecek köle arıyor herkes. Yapmayınca da işlerine gelmiyor böyleleri seni eleştiriyor. Siz de de öyle olmuş özveri gerçekten güzel ama değecek kimselere gösterilirse yoksa alıştırıyoruz böyle bencil insanları sonra hep bizden bekleniyor sen ara sen ilgi göster ama sana gelince kimse umursamaz. Herkes karşımdaki insan ne yaptı bana diye bakılıyor ama kimse kendine ben onun için ne yaptım diye sormuyor beşki çok az samimi oldugum insan var ama dengeli ilişkiler. Alma- verme dengesine dikkat eden sorumşuluk sahibi insanlara denk gelince güzel ilişkiler oluyor ama bunu umursamayan canınistediği gibi davranan seni umursamaysn insanlara denk gelince de yürümüyor. İnsanlar kendini hemen belli ediyor artıl kimsenin değişmeyeceğni anladım. Biriyle tanışıyorsun bir iki ilgi gösterip arıyorsun karşındaki sana aynı ilgiyi göstermeyince artık o noktada devam ettirmiyorum çünkü insanlar değişmiyor ne yaparsan yap. Emek ve zamanımı böylelerine harcamıyorum artık ettafını boş sana değer vermeyen insanlarla doldurmaya gerek yok bir tane olsun tam olsun

Günaydın aynı yaştayız :) bende kişiliğim karakterim aşırı merhamet vijdan ve duygusalım benim bütün ailem çok yakın arkadaş eş dost yakın şöyle bi örnek vereyim daha düne kadar telefonum susmaz serap gel serap şunu hallet serap şu oldu napsak yani lakabım bile S-O-S serap olmuştu, şuan ben kötü bi dönemden geçiyorum saglık ve ruhen. Hani nerdeler hiçbir Allah ın kulu yok bende önce kendim demeyi yeni öğrendim hayır demeyi yeni öğrendim Allah ım beni affet dünyanın insanların derdine düşüp seni unuttum ama sadece sen varsın Rabbim benim yanımda diye Allah a yalvardım insanlar sömürücü işlerini gör senden iyisi yok ama bigün görme senden kötüsü yok nankör ve bencil hee iyi insanlarda var bu hayatda tabi inancım sonsuz ama yaşananlar heves bırakmıyoki çekiliyosun içine Allah herkesi iyi insanlarla karşılaştırsın sevdikleriyle imtihan etmesin inşAllah ben bu konuda çok doluyum Sevgiler

Haklısınız valla kafa dengi insan bulmak zor

Öyle gerçekten biraz görsünlerden, sadece onlar görsün diye yaşamak.. . push ; S

Sevdiniz mi Ankara'yi? D designer23 Sadece

Merhaba bende de genel. olarak durumlar aynı bir elin parmaklariningecmez arkadaşlarım belki de boylesindaha güzel güven sağlamak ve kazanmak gerçekten zor istanbulda yaşayanlar varmi aranızda?

Aslında gösteriş önceden de vardı ama şimdilerde neredeyse hayat amacı oldu gösteriş. Çok garip bir zamanda yaşıyoruz.

Canım yıllardır zihnen bedenen şu yeryüzündeyim 30 yıldır yaşamsal faaliyetlerimi yerine getiriyorum dostum diyebileceğim bir TC vatandaşı bir ecnebistanlı ya da bir uzay mensubu herhangi bir varlık bulunmuyor. Yok anam vallaha yok oturayım kalkayım iki sohbet edeyim diyebileceğim birileri olabiliyor ama ruhen her daim yalnızım. niden niden deyip eşime anneme dert yakınmıştım yakın zamanda, hatta ben de konu açmayı düşünmüştüm sen gibi analiz isteyecektim burdaki hanımlardan.. Eğlenceliyim, komiğim akıllıyım mantıklıyım güzelim ne bileyim benim de arkadaşım dostum yoksa kimin olacak di mi

Tek yorumla seni bi çare terkedilmiş bir başına bırakabüleceğümü mü sandın Ben de dertliyüm uzuncana yazıcam daha çişee çıkamadım du

Çok haklısın işte tam da anlatmak istediğim şey, iki laf ederken bile aman yanlış anlaşılmasın derdi, samimiyet sıfır çünkü, sanırım benim de bu düzene alışmam lazım çünkü bunu değiştirmek imkansız görünüyor

Yalnız değilsiniz. Maalesef ailelerinden uzak yerlerde yaşayan çoğu insan bu durumun içinde.

Bende aslında çok yoğunum ama her şeyin yeri ayrı ya insan eksiklik hissediyor... Ben tam tersi iki arada bi derde misafir alırım yorarım kendimi ama insanlar biz gittik o da gelsin demeye üşenir oldu baktm bir iki üç ben çağırıyorum hemen de geliyorlar canım cicim ne oluyo yaa dedim artık Ailen yanında olduğu için gerçekten de şanslısın zira ben onun eksikliğini çok hissediyorum boşluğu abuk subuk insanlarla doldurmaya çalışıyorum İstesem de içime kazanamam çünkü bu benim ben buyum, ama kendimi başkaları için yormayı da bırakmalıyım en azından hak etmeyenler için bunu yapmalıyım

Ankara' nın göbeğinde medeniyetin merkezinde ben de yalnızım anam gel kadeh tokuşturak

Sen niye yalnızsn benimle aynı duygular mı yoksa, paylaşabilir misin Blue0Pink Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Hangi şehirde yaşıyorsunuz benim de çok benzer dertlerim var

benim de bir kişi dısında hiç arkadasım yok. Arkadaslık yasla ilgilisinden ziyade bence artık hiçkimse birbirini beğenmez olmus ondan olmuyor. mesela ben burdan birkac kişiyle zamanında tanıştım ayy arkadasım yok cok yanlızım vs diye mesajlar yazılıyor sonra tanısıyon tık yok devamı yok yani bu yanlızlık beğenmemek ve kendine layık görmemekten dolayısıyla kibirden kaynaklı bence istisnalar vardır büyük ihtimalle ben öyleyim mesela. Bu dertler sosyal hesaplardan sonra fazlalastı bence herkes popüler cok asırı sosyal bakımlı sportif ve baskın tip arkadas arıyor

Samimi arkadaslik ve dostluklar kendiliginden olusur zoraki bir sekilde olmuyor malesef. Olsa bile sizi tatmin etmez rahat edemezsiniz o kisilerin yaninda. Bence bu durumu kabullenmek en iyisi. Bende benzer durumdayim. Alti yil once evlendim dogdugum buyudugum ulkeyi birakip turkiyeye yerlestim. Kendi memleketimize gelene kadar iki kere sehir degistirdik ve bu iki sehirde azda olsa gercek anlamda samimi dostluklarim oldu. Kendi memleketimize geleli 3 yil oldu ama burda bir allahin kuluyla samimiyet kuramadim. Bir suru akraba olmasina ragmen kimseyle ayni ayarda degiliz. Samimiyetsiz buluyorum cogunu. Samimi bulmadigim biriyle olsem yakinlik kuramam. Mumkun mertebe mesafeli durmaya calisiyorum. Esli olarak gorustugumuz bir kac aile var ama onlarlada ortak noktamiz fazla yok. Dogdugum ulkedeki cevremi cok ozluyorum. Arkadaslarimi kuzenlerimi kardeslerimi. Cocukluktan kalma saglam iliskilerin yerini hic birsey tutmuyor. Ama insan bazen zorlaniyor iste. Zor durumdayken gonul rahatligiyla yardim isteyebilecek kimsenin olmamasi agrina gidiyor insanin. Ama yapacak birsey yok. En yakin arkadasim olarak esimi goruyorum cocugum var ikinci cocugumda dunyaya gelse daha az zorlanirim diye dusunuyorum.

malasef aynı dertlerden muzdaribiz benimde 1 elin parmaklarını geçmez o, el bir ilgi beklemiyorum sadece benim verdiğim. dsgeri göreyim. yeter burdan tanıştığım birkaç arkadaşım. var birkaç tane daha ben de istanbuldayım sanırım istanbul boyle

Ben de ankaraya evlenip geldim.

Merhaba kızlar, Sabah sabah mutsuz uyandım. Arkadaşlarınızla ilişkileriniz nasıl, ya da gerçekten arkadaşınız dostunuz var Mı, sorun bende mi.. Durumumu paylaşmak sizden fikir almak istiyorum yazılacak herşey benim için çok önemli... Çalışıyorum, eşimle ailelerimizden çok uzağız, çocuğumuz var ve yıllardr aynı şehirde yaşıyoruz. Kaç yaşına geldik neler yaşadık bi tane dostum yok, eşimin kendi ö gezme tozma grubu var ben de çok sıkılıyorum bazen hadi eşli program yapalım diyoruz sanki biz zorla yapmışız gibi gelenler de isteksiz ama bu sadece bize karşı bi isteksizlik değil yani 4 çift gittysek herkes birbirine aynı.. Bende ortam neşelensin yüzler gülsün diye sohbeti diri tutmaya çalışırken saçmalayan kişi olarak görüyorum ve her buluşmadan sonra ben de sessiz kalsaydım öyle robot gibi otursaydık niye saçmaladım diye kendime kızıyorum, bi çok iş arkadaşım var hepsiyle samimi bi şekilde sohbet muhabbet çalışıyoruz ama yüzlerinde hep samimiyetsizlik bi işim düşse gönül rahatlığıyla arayacağım biri yok, zaten herkes birbirinin arkasından konuşuyor malesef. Ben çok konuşkan biriyim Uzun süre yalnız kalınca bunalıyorum, dışadönük sosyal biriyim ve bu özelliğim beni yıpratıyor. Eşim haklı olarak sürekli başucumda durmayacağı için kendi erkek grubuyla etkinlikleri oluyor, hatta bazen haftada bi kaç kez. Kızıp gitme diyorum bazen ama ben sıkılıyorum diye o da mı sıkılsın. Çocuğumla yeteri kadar vakit geçiriyorum çalışan bi anne olmak zor değişiklik istiyorum aynı şekilde bi yere gidince evladım da çok mutlu oluyor, zira apartman çocuğu olarak hep yalnız hatta bu sebeple ikinci çocuğu hemen yapmak istiyorum, uzattıkça uzattım bu konu yıllardr benim derdim... Sizce birileriyle etkinlik yapmak uğruna yalnız kalmamak için kendimi üzmeli miyim yoksa bugün itibariyle kimseden fayda yok, faydayı geçtim insanlık yok deyip dizlerimi kırıp bu durumu kabullenip oturmalı mıyım... Sizde durumlar nasıl...

Ben de ailemden farklı şehirdeyim bir tane bile arkadaşım yok çocuğum da yok Şimdi kedi sahiplendim onunla oynuyorum ama kendimi çok yalniz hissediyorum Tek umudum ise başlayıp ordan arkadaş çevresi yapabilmekti ama sanırım o da zor Ankara gerçekten yaşanacak yer değil sanırım:/