Onlar ayri eve cikma konusunu kesinlikle anlayisla karisilicak insanlar degiller. evlenirsem cikabilirim ama evlenmedim sürece öyle bisey imkansiz onlara göre. Ben istedim bisey icin cok calisirim, biraz hirsliyimdir. en hizli sekilde egitimimi bitirip calismak istiyorum. Sonrada tepkileri neolursa olsun evden ayrilmayi düsünüyorum.

bazen eğitimimi tamamlamadan bile gidesim var ya o kadar canım sıkılıyor ki. en ufak şeyde bana çatıyorlar. çay getir, kapı çalar niye açmadın, birsürü azar işitirim. su bile dökülse benim yüzümdenmiş. annem kendi birşey yapar örneğin bardak kırar snin yüzünden kırdım... benden birşey ister. sen zaten yapamazsın ki beceriksiz der. onunla düzgün konuşmaya çalışsam bile yok konuşamıyorum... hemen azarlıyor. odamda kendimle yaşıyorum artık, herşeyi odamda yapıyorum tek başımayım sanki konuşamıyorum o kadar bunalıyorum ki bazen okul bile umrumda olmuyor. bazı geceler ağlamakla geçiyor çok yoruluyorum artık birgün sinirden birşey yapmaktan korkuyorum gitmekten gitmekten... psikolojik olarak şiddet görüyorum resmen... mylittlesunshine

Calismak istemene karismalari dahada kötü:S benimkilerde istemiyolari ama derslerim kötü etkilenir diye. Ona ragmen 16 yasimda calismaya basladim. baktilar derslerim iyi gidiyo bisey demediler. Simdiki isimde haftada iki gün hatta saat 10a kadar calisiyorum ve buna bile bisey demiyolar. Isden o saatte gelince sorun olmuyo ama gezmeden istersem bi o saatte geliyim Cok sacma isden gelirkende basima bisey gelebilir ama gezme keyfiye oluyomus... Bazen okadar bunaliyorum aynen senin gibi cekip gidesim geliyo ama sonucta annem babam, onlari bunu yapamam diye düsünüyorum. Hem suan cekip gitsem egitimimi tamamlayamam ama egitim sart. Cünkü kendi ayaklarimin üzerinde duramadim sürece zaten hep ailem muhtac olurum.

slm arkadaslar, nerden baslasam hic bilmiyorumki... biraz kendimden bahsedm. ben 20 yasindayim, üniverste okuyorum. bu zamana kadar ailemi üzmemek, kirmamak, utandirmamak icin elimden geleni yaptim. bunu basardimida inaniyorum cünkü aldim kararlar, attim adimlarda hep onlar ne düsünür, ne ister, felan filan bunlara öncülük verdim. ailemizde, cevremizde hep örnek gösterildim. ama bi annem ve babam anlamadilar ne kadar akli basinda bi kiz oldumu. sürekli beni kendi kafalarinda olusturduklari bi kaliba sokmaya calisiyolar. beni oldum gibi kabul etmiyolar. fikirlerime, düsüncelerime birakin kabul etmeyi saygi bile duymuyolar. babam cok sinirli ve otoriter biri. bu zamana kadar bize siddet uyguluamadi ama buna ragmen hepimizin ödü kopar. kendime kiziyorum, neden bukadar korkuyorum diye ama elimde degil. babamin sesi yükseldigi an, benim gözlerim dolar, bogazim dügümlenir ve gikim bile cikmaz, yani cikamaz. hemen hemen her konuda farkli, görüslere, fikirlere sahipiz. beni hep kisitlamaya calisiyolar. belirli saatten sonra disari cikmama izin vermiyolar. ayda yilda bi konser veya eglence felan oluyo. ama babam nuh diyo peygamber demiyor. kesinlikle izin vermiyo. sürekli birilieri beni dogum günlerine felan cagriyo ama ben hep bi bahane uydurmak zorunda kaliyorum. arkadaslara yatiliya kesinlikle izin vermiyolar, onlarsiz tatile veya bi iki günlük üniverste gezilerine bile izin vermiyolar. üniverstede eglenceler oluyo ama aksam oldu icin izin vermiyolar. bide ben izin isteyince hemn babam azarliyo beni. ne isin var senin eglencede?ordanda eksik kal diye bagrip cagriyo. onun haricinde dini konulardada biraz sIkIyolar acikcasi. babam zorla namazim kildirdi bana yillarca, bu konu yüzünden tokatini yedimi bilirim ama son bi yildir pek israr etmiyo. kiyafetlerime cok karisiyolar. etek kesinlikle giyinemiyorum, yani giyinsem bile tamamen bacaklarim gözükmicek boyda olucakmis. kollarim mümkün oldukca kapali olucakmis. elbise zaten giyinemiyorum cünkü onlarin istedi sekil zaten bulamiyorum. ama onlarin istedi sekil yasmaktan cok bunaldim! bunlar sadece suan aklima gelen seyler... beni oldum gibi kabul etmiyolar beni rahatsiz eden o! ben bu zamana kadar onlarin güvenini hic kirmadim. onlar utanmasin, üzülmesin diye dogru düzgün bi sevgilim bile olmadi. aman biri görür, laf cikar diye düsündm. ama gene yaranamadim, cünkü hala agizlari acildinda allah bizi senin gibi bi evlatla siniyo diyolar bizim evimzde oldun sürece bizim istedimiz gibi yasicaksin diyolar, ama burdan cikmanin tek yoluda evlilikmis... sizce neyapmaliyim? onlarin bana cizdikleri hayati yasamak istemedimi onlara daha nasil anlatabilirim?

Okumami cok istediler o konuda sansliyim bari. Gerci bölüm secerkende baya bi beni etkilemeye calistilar ama bu konuda ben bildimi okudum:) En cok istedimde o biliyomusun. okuyum, basarili olayim ve ekonomik ösgürlümü kazanim. Suanda üniversteden geriye kalan vaktimda calisiyorum, özel ders felan veriyorum ama ayri bi eve cikicak kadar gene durumum yok. Gerci ayri eve cikmaya kalkinca ne yaparlar onu hic bilmiyorum

benim durumumda biraz sana benziyor. bende ailemle üniversite okuyorum. bende öyle konsermiş başka birşeymiş yasaklanıyor malesef. ama bize yasaklıyorlar ya şimdi. yasak olan şey tatlıdır arkadaşım. aileler bu konuda yanlış yapıyorlar. keşke braz anlayışlı olsalar... E

aile ile beraber okumak çok zor zaten. bana da aynısını diyorlar bu evden anca evlenirsen kendi başına çıkabilirsin. bu yüzden peşimden geldiler üniversiteyi kazandığım yere... o kadar zor günler geçiriyorum ki bazen alıp başımı gidesim var. çok karışıyorlar hemen 1 saat geç gel neredeydin naptın bu saata kadar demeye başlıyorlar. haftasonları bile çıkınca söyleniyorlar. öğrencilik hayatımı mahvediyorlar. çalışmak istiyorum ne yapacaksın çalışıpta... bende gerçekten bıktım artık yoruldum.

ay durumun çok vahim canım iyi bari okumana izin vermişler. katlanacaksın ekonomik özgürlüğünü kazanana kadar elden ne gelir, aileni seçemiyorsun malesef. E

güzelim benim ya durumunu çok iyi anlıyorum inan. sana abla tavsiyesi olarak şunu söyleyeyim ne olursa olsun okulu bırakma oku bir işin gücün olsun. sakın ha sakın okulu bırakıp hayatını değiştirmek için biriyle evlenme. inan ki elin adamına hiç güven olmaz. sonra ailen de arkanda durmaz allah korusun ayrılma durumun vs olsa. insanlık hali sonuçta evlilik kadar ayrılık da var hayatta bilinmez ki hiç bir şey. bir işin mesleğin olduktan sonra gönlüne göre bir evlilik yap. aileni de karıştırma evleneceğin adamı kendin tanı kendin seç. buna çok benzerleri benim arkadaşım da yaşamıştı. kılık kıyafetine karışma olsun, dışarı çıkarmamaları olsun. gönlünce bi çocukla evlendi çok şükür mutlular bekarken yaşayamadığı hayatı evliyken hatta çocukluyken yaşıyor. inşallah sana da kısmet olur bunlar. arkadaşım doktor bu arada :) ekonomik özgürlüğü elinde yani. sen de kimseye muhtaç olmayacak duruma gelirsin ve gönlüne göre biriyle evlenirsin inşallah.

Sizi çok iyi anlıyorum. Canım aslında temelde ki sorunlar aranızda ki kuşak farkı. Onlar öyle gördükleri için haliyle seni korumak adına fazla baskıcı davranıyorlar. Kendilerince haklı olduklarını düşündükleri için içleri bu şekilde rahat ediyor. Tabi ki sende haklı olarak bulunduğun sosyal çevrenin bir parçası olmak istiyorsun... Benim çözüm önerim şu şekilde;bir şekilde kendi rahatsızlığını ailene belirtip bir psikoloğa başvurman. Gereken yerde ailenle de konuşacağı için, aranızdaki iletişim sorununuzu daha efektif olarak halledecektir. Uzman yardımıyla bu işi halledebilirsiniz... Hem böylelikle sende rahatlamış olursun. . push ; T turamit

belli bir yaşa gelmiş olursun zaten ayrı eve çıkacakken. anlayışla karşılamak durumunda kalırlar. ve üniversite sırasında çalışmak gerçekten takdir edilesi bir şey. çalışkansın belli ki bu durumda hep kazanırsın ekonomik anlamda. biraz zaman lazım kendi düzenini kuracak parayı bir elde et de. E

Evt keske biraz anlayisli olsalar... İnsan basina ne geliyosa öyle ortamlarda geliyomus felan filan... Her an heryerde basimiza hersey gelebilir. Artik konseri felan gectim, babama kalsa icki icilen hic bi ortamda benim isim yokmus. İnsani bunaltiyolar ondan sonra hayatimdan memnun degilm deyincede, yok sen elindekilerin degerini bilmiyosun, yok sen sükür etmesini bilmiyosun...