İlk iki sene yine tartışırdık ama böyle değildik gerektiğinde özür diler anlardı beni ayrılmayalım derdi ama şu an öyle değil sinirlenince ben de istiyorum ayrılalım diyor ama siniri geçince hiçbişey yokmuş gibi yılısıyor gülüyor konuşuyor. Hep aynı mevzuyu tartıştığımız için blöf sanıyor sanırım ama bu hissettiğim geçen seferkiler gibi değil sanırım sabrım tükendi ve iyi ihtimali düşünmüyorum artık

Çok teşekkür ederim okuduğunuz ve iyi dilekleriniz için. Neler yaptığımı görüyor anlıyor ama dile gelince bişey yapmadın ben de uğraştım diyor, tembellik konusunda ise bu benim değişemem diyor ama ben annelik etmeye alıştırdım diye mızmızlanmayı da hakkı gibi görüyor haliyle

4 yıl iyi dayanmışsınız ama ne gerek vardı?

Neden olmasın ki? Neden mutsuz yaşayasınız. Sizi mutsuz eden her şey bir sebeptir. Hayat arkadaşlığı sürekli bir tarafın vermesiyle olmaz. Umarım süreç çok mutlu olacağınız şekilde ilerler

Kendim on ev gecindirecek bir kadınım, yalnız da yaşadım evlenmeden önce o konuda kendime güvenim sonsuz ama boşanma stresini bu yorgunlukla nasıl kaldırcam bilmiyorum, şiddet yok aldatma yok ama duygusal şiddet var sırf bunun için bosanılır mı diye de düşünmüyor değilim. Kendim bu hafta bir psikoloğa gideceğim kabul ederse belki bir terapi deneyebiliriz en azından bunu da denedim derim A

bir şeyler paylaşıp, aynı şeylere gülmediğiniz bir insanla neden evlisiniz bunu düşünmekle başlayın.. belki terapi alabilirsiniz, konuşmak çare olmamış çünkü. en önemlisi bu evliliğe bir çocuk eklemeyin

Dört yıllık evliyim evliliğimizib ilk gününden beri aynı şey ile mücadele ediyorum, eşinin tembelliği, iş bilmezliği ce internet bağımlılığı. Eşine karışan, ilgi bekleyen bir kadın değilim aksine bir bireyiz kendimize özel zamanlar ayırabiliriz mantığıyla sürdürdüm ilişkimi hep ama karşı taraf bunu öyle algılamadı tembelliğin tembellik kattı. eşim evdeki hiç bişeyden anlamaz, bi musluk bozulur tamirci cagırmadıgı gibi bunu sorun da etmez, görmezden gelir, velhasıl tembelliğini örneklerle anlatsam sayfalarca yazar bıktırırım. Bu pandemi döneminde on kat arttı bu en büyük sorunumuz hep yalnız uyuyorum gece uyanık kalmayı sever çok geç gelir, tabi yalnız da uyanıyor kahvaltımı yapıyorum. Dört yıldır çok konuştuk ayrılık aşamasına geldik düzeltiyorum deyip iki hafta sürdükten sonra hop yine başa dönüyoruz. bu süreçte tekrar konuştuk ki normalde de konuşulmuyor kendisiyle öfkelenip hakaret ediyor bagıryor ha bire artık kaldıramıyorum tembelliğini, dalgınlıgını umursamazlıgını dedim yine bir sonuca varamadık bende sorun yok deyip geçiştirdi yine. Ömrünü günde beş dakika bile konuşamadığım bi insanla geçirmek istemiyorum sevgim kaldı mı ondan da emin değilim ama bu süreçte boşanmak istemiyorum babasını iki ay önce kaybetti millet ne der beni suçlar diye cesaret edemiyorum ama bu davranışları dört yıldır var o ise sadece babasının ölümüne bağlıyor bunu. Ne yapacağımı şaşırdım şu an an evde iki yabancı gibi yaşıyor, bşrbşrşmize karışmamaya tartışmaya çalışıyoruz daha doğrusu çalışıyorum. Dört yıl boyunxa hep ben düzelttim bişeyleri ben uğraştım bu sefer uğraşsın diye odamı ayırdım ona da bir süre ses etti sonra sorun etmiyor gibi görünüyor şu an yani bı çaba hala yok. Çok uzun yazdım kusura bakmayın ama danışmak istedim ne yapmalıyım? A