Bunun için tecrübeye ihtiyacınız var. Yaşınız küçük daha. İnsanları tanıdıkça bir görüşte karakter analizi yapabilecek kıvama gelince o zaman bu biter diye düşünüyorum. İşiniz icabı böyle olur zaten. Ben hakim olamıyorum mesela duygularima. Belki 40 li yaşlardan sonra olabilir. İnsan sarrafı oldukça yani.

Evet yaşım genç, 25 yaşındayım daha 1-2 senedir iş hayatındayım. :) İnsanlarla yüksek düzeyde iletişime geçmem gereken bir işim var, çalışma arkadaşlarımdan ziyade hizmet verdiğim kişiler asıl sorun oluyor. Ama ilk defa bu kadar saldırgan yaklaşanına denk geldim, belki de ondan olmuştur. Tavsiyelerinizi dikkate alacağımdan emin olabilirsiniz, çok teşekkür ederim. :)

Yok ilaç kullanmıyorum. :) İkincisi ve üçüncüsü kafama yattı vallahi. :) Ama bunu anlık olarak uygulayabiliyor musunuz? Mesela siz öğretmendiniz sanırım, örnek vereyim. Diyelim karşınızda saldırgan bir veli var ve sert konuşuyor farz edelim. Hemen o anda soğukkanlı rolüne bürünebiliyor musunuz? . push ;

astoria kuzum senin daha iyi bilmen gerekmez mi:)) saka saka, ben bunu seneler icerisindeki tecrubelerimle edindim senin yasinda benim de gozlerim dolar, sesim titrerdi ama yillar yillar icerisinde yasanan aci tecrubelerden sonra katilastim sanirim artik cok rahatim bol bol kisisel gelisim kitabi okuyabilirsin aklima baska bir tavsiye gelmedi inan :)

Bu konuda operatörler bir harikadır. Ya ağzımıza geleni sayıyoruz faturalar için hala size nasıl yardımcı olabiliriz? Başka bir talebiniz var mı diyorlar? Sonuna kadar sakin kalmaya çalışıyorlar. Onlar böyle yaptıkça daha çok deliriyor insan))))

Bende öyleyim. Bazen burdaki yazışmalara bile aşırı gerilip titriyorum. Tartışma anında da genel olarak elim kolum titrer ağlarım ya da sesim yükselir. Sanirim tartışmayı beceremiyorum ve bu zamanında beni çok etkiledi olumsuz olarak. Sanirim içten 10 a kadar saymak ve cevap vermeden once biraz düşünmek gerekiyor.

Ben de sen gibiyim Astoria ya Bence bu fitratla ilgili. Cok engel olunabilir mi bilmiyorum. Ancak alisa alisa bu tepkileri ayni olaylar karsisinda vermemeye calisabiliriz. Yani is ortaminda gerginlik yasaya yasaya artik boyle tepkiler vermezsin demeye getirdim.

Hmm duvar örüyoruz yani :)) tamam olalım <3 Önceki

Ben de sinirlendiğimde hemen gözlerimdolar sesim titrer hatta gözyaşlarım düşer filan Bi türlü bu huyumu düzeltemedim çünkü ben daha çok üzüldüğümde değil kızdığımda böyle oluyorum sen bi çözümünü bulabilirsen bana da haber ver

Bulunduğum konuma, duruma veya ortama alışıncaya kadar aynı şeyleri ben de yaşıyorum. Sıklıkla aynı duruma maruz kalmışsam duygularımı daha rahat kontrol edebiliyorum. Ama ilk defa karşılaştığım aniden gelişen bir durumda kontrol etmekte zorlanıyorum. Bence çoğu kişi de aynı şeyleri yaşar. İnsanız sonuçta robot değiliz. Çok irdeleyerek büyük bir sorun haline dönüştürmeyin bunu.

Hah işte bu durum başıma gelsin hiç istemiyorum. :)

Ama sizde bana duygulanmayi ogreticeksiniz. Dunya yansa kenardan izliycek soguk kanli bir tipim

Ben hakim olamıyorum. Sinirlenmişsem bagırırım. Üzülmüşsem ağlarım o an.

Doktor önerisi dışında kendi kendime asla ilaç başlamam, teşekkür ederim. :) yenGEnC

Ben yazdım çözümünü:)

Sanırım bizim de rol yapabilmeyi öğrenmemiz gerekiyor. :)

Cok sanslisn keske bende duygularimi belli etmesem. Her ortamda icimde hangi duygu geciyorsa oyle davraniyorum dez avanaj benim icin

Samimiyetin için ben teşekkür ederim. domino taşları benzetmesini çok begendim aynen öyle :) umarım her şey istediğin gibi olur, yoluna girer, gerisi çorap söküğü gibi gelir :) bazen de işi şansa bırakmak yerine bir şeyler yapmak gerekir :) sevgiler

ay astoria ben de çok belli ediyorum, kafayı yiyeceğim yeni başladı bu huy bende. eskiden sadece sinirimi, gerginliğimi belli ederdim. kimseye asla tek bir üzüntü emaresi göstermezdim. şimdi üzüldüğüm an gözlerim doluyor, çenem titriyor. vallahi çok zor. kelin ilacı olsa başına sürermiş. takipteyim.

Ama siz ne kadar güzel bir insansınız yahu.

Selam :) Hayır dediğin şeyler yok, yani kafama taktığım şeyler var ama kimin hayatı mükemmel ki, hepimizin kafasına taktığı üzüldüğü şeyler var. Yani karşında anlamadan dinlemeden, pat diye odanın kapısını kırarcasına girip hiçbir fikrinin olmadığı bir konuda seni suçlayıp duran bir tip düşün. Zaten o bağırıp çağırırken bir süre sessiz kaldım çünkü ne hakkında beni suçladığını anlayabilmem vakit aldı. Konuşurken birdenbire sesim çatallı çıkmaya, gözlerim dolmaya başladı, sonra o kişi de "Ben sizi üzmek istememiştim" diye geri çekildi. Oysa ki gayet saldırgan bir tavırla daldı odama yani. Bilmiyorum, genelde işyerimde böyle olaylara denk gelmem, hatta bu ilk oldu.

Ben bunun tecrübeyle olacağına inanıyorum. Benim mesleğim agresif bir meslek. Daima kişilerle yüksek sesli iletişim kurmak zorunda kaldığımız bir meslek. Karşı taraf öfke içerisinde sana saldırıyorken sakin kalması kolay değil. İlk zamanlarda tepkim ve davranışlarım onların davranışlarına göre yükseliyordu ama zamanla ya da benzer olaylarla karşılaştıkça daha profosyenel devranabilir oldum. Bu tip bir olayla be kadar çık karşılaşırsan o kadar konuya hakim davranabilirsin diye düşünüyorum. Bir an da sükunetli ya da profosyonel olmayı bekleme.

Ben iş hayatında bastırabiliyorum duygularımı sadece. Ama sadece iş hayatında. O da sıkıyosa bastırma:) Bizde iş kaybetme sebebi bile olabilir. Normal hayatımda bastırma gereği duymuyorum. Duygularımızla varız zaten. Ama onda da ağır şeyler yaşaya yaşaya etkilenme eşiğim yükseldi. Zor duygulanır oldum.

Çok mantıklı, biraz duruşu düzeltip yüze bir gülümseme oturtarak deneyebilirim. Beden dili eğitimi almıştım onu kullanmamın zamanı gelmiş sanırım. :) Çok teşekkür ederim.

Tabi ki içim tir tir titrer sinirden o anda ama belli etmem aksine oldukça güler yüzlü şekilde konuşurum. Sonrasında evde sinir patlaması yaşarım o ayrı özellikle hakliysam bana bir güç gelir. Haklarını bilmek de çok önemli tabi. Sen sorumluluklarını yerine getiriyorsan herkesin karşısında alnın açık olur. Önceden böyle değildim zamanla olgunlastim sanırım. Onceden ben de fevriydim hatta bir kere müdürün önünde hıçkıra hıçkıra ağladım. Çok defa da istifa etmeye karar verdiğim oldu diyeyim bu insan ilişkileri yüzünden. Sonra bir şekilde ya müdür ya eşim ikna etti :) iyi ki pes etmemisim, onca emegimi çöpe atmamisim... Hayatta hiç birşey kolay elde edilmiyor. Ayrıca meyve veren ağaç da taşlanıyor. Anla ki doğru yoldasin

Ne kadar güzel, çok şanslısınız. :) Duyguları açığa dökmek iyidir aslında özellikle romantik ilişkilerde. Ama benim sormak istediğim daha çok işte saldırgan bir tavırla karşılaştığınızda veya sizi çok kıran bir laf edildiği zaman kendinizi belli etmeden nasıl "poker face" kalabildiğiniz. :)

O zayıf tarafı belli etmeme güdüsü bende de var ama ne zaman belli etmemeye çalışsam ve gard alsam daha da gerginleşiyorum. Amaan ne olacak yahu ben de böyle bir insanım benim de herkes gibi bazı zayıf taraflarım var deyince ilginçtir ortada zayıflık mayıflık kalmıyor. Çok kasma diye ondan demiştim. Demezler öyle, sen daha iyi bilirsin ama david burns falcılık hatası diyordu buna, insanların senin hk öyle düşündüğünü nereden biliyorsun ki. Muhtemelen zeki nazik iyi bi iletişimi olan, sadece iş hayatının çok başında olan ama başarılı olacak bir hanımsın, senin için çocuklarla ilgilenemez demeleri için hiçbir sebep yok. Ben de ilk çalıştığımda sinirden üzüntüden lavabolarda ağladım hepimiz yaşamışızdır benzer gerginlikler.

Bu da çok itici yalnız. Hele işyerinde bir anda arka masandaki bir kızın burnunu çeke çeke ağladığını duymak o an "ay amaan bu ne ya" dedirtiyor vallahi.. Sonra o kızı tatlı sert uyaramıyorsun bile çok hassas diye..

Tabisi işyeri profesyonel olunması gereken ciddi bir platform. Orada duygulara yer yok. Bu konu da haklı olabilirsiniz. Astoria

bu bende var. mesela bugün işyerinde iki kişiyle az daha kavga ediyodum. kısa sürede cirkefleşme özelliğim var. insanlara sabrım bitmiş. biri benimle tartışsa ben hepten cennet mahallesi moduna giriyorum. bu özelliğimi hic sevmiyorum

Tecrübe ile ilintili bir şey bu Astoria, biraz da yapı. Çoğu kişiden "Duvar gibisin" lafını duyduğum oldu bire bir; ancak eve gelip pcmi kurcasalar 500 sayfa yazı-şiir bulurlar paylaşılmamış, kendime sakladığım. Ya da işte buralara bir iki dert dökme vs. Bi de ağır şeyler yaşarsan ondan sonra da insan kemikleşiyor. Bağıracağım yerde sesim azdan yükselir o ayrı ama birinin önünde sesim titremez, gözüm dolmaz kolay kolay, diker gözümü içine içine bakarım insanın. Yaşanmışlıklar, yapı, tecrübe vs.. Zamanla kazanırsın, daha genceciksin. Biriktirme içine.

2 sene önceye kadar bende aynıydım. Darbe yiye yiye her anlamda duygularım köreldi, şimdi herşeye herkese soğukkanlılık ile yaklaşabiliyorum bu durum beni dışarıdan duygusuz gibi gösterse de halimden memnunum. Ama sen darbe falan yeme tabi Astoria, Allah muhafaza:)

Öncelikle selam Astoria :) Karşındaki kişinin saldırgan tavırları karşısında etkilenmen çok normal. Hele ki normalde daha sakin bir yapıya sahipsen senin benimsediğin şemanın dışına, sana karşı çıkılması, sende anlık kaygı uyandırarak bedensel olarak tepki vermene yol açmış. O anda kafandan geçen direk, süzgeçsiz düşünceler ne oluyor mesela? Bu tarz durumlar yaşadığında endişenin asıl kaynağı ne oluyor? Sadece profesyonellik dışına çıkma korkusu mu? Ezilme endişesi mi, yoksa normal hayatında başına gelen aksiliklerin bir etkisi sonucu mu bu tepkiyi veriyorsun? Şu sıralar kafana taktığın bir şey var mı mesela, seni güçsüz hissettiren, yoran ama görmezden gelip yola devam dediğin? Genelde çalışma ortamında ister istemez kabullendiğimiz bazı inanç kalıpları vardır. Eğer bunu şu an koruyamadığını düşünüyorsan mutlaka kişisel hayatınla ilgili sana ağır gelen, çözümlemen ve ilgilenmen gereken ihtiyaçların ya da sorunların vardır diye düşünüyorum. Bu durumda yapabileceğin şey şu olabilir belki; Karşındakinin sakinlikle sonuna kadar konuşmasına izin verip, hiç müdahale etmeden, salt dinlersen, bu sürede hem onun sakinleşmesine, hem dinlendiğini, ciddiye alındığını hissetmesine, hem de senin içinde gelişen anlık endişenin bir süre rahatlamasına olanak sağlayarak, akabinde hem onun, hem kendi tepkilerini daha kolay kontrol altına alabilirsin belki

Astoria'cım ben de branş öğretmeniyim. Meslekte 8 yılım. Yaşın genç sanıyorum kısa süredir okul ortamındasın. Rehber öğretmenlerin işi gerçekten zor. İlköğretimde veli ortaöğretinde öğrenci sıkıntılı. Sizler problemli öğrencilerle çalışmaktan iyi öğrencilere vakit bulamıyorsunuz. Benim de ilk yıllarda öğrencilerle ve velilerle olan iletişimimim şimdiki gibi değildi hatırladıkça gülerim:) Ben zamanla deneyimin arttıkça bu durumun değişeceğine inanıyorum. Gene özel hayatında duygusal olabilirsin. Ama öğrenci ve velilerle iletişime geçtikçe değişeceksin güçleneceksin. Sesin titremeyecek ve sakin kalabileceksin. Sevgiler:)

eheh evet :)) birden parlıyorum. söylememem gereken şeyleri söylüyorum. tartışma uzasa döverim ve işten atılırım. karşı taraf uzatmadı şimdiye kadar. direk kavga pozisyonuna giriyorum çünkü

İşi düşünüyorum. Çok çalışırım. Ama kişileri hiç düşünmem.

Himm bu cok anlamli ama bu karakterle alakali aslinda bazilari disa vurur bazilari icinde yasar. Ama emin olun icte yaşamak daha zor

ay bana da yardim edin. Ben de asla gizleyemiyorum duygularımı. Çok. mağdurum

Ben de iş hayatına atılalı 1-2 sene oldu, yani en azından bu kadar ciddi olarak atılalı. Bir daha denk gelmem umarım ama gelirsem de dediğin gibi önce biraz sessiz kalıp beden dilimi düzenleyeceğim. Yapabilirsem tabi, ehehe. Teşekkür ederim ilgin için. :)

İş yerindekileri çok umursamıyorum. Ama haksızlık varsa söylerim. Onun dışında sanırım gençsiniz işten birisi için ağlama raddesine geldiğinize göre. İlk çalıştığım zamanlar Çok gençtim ve çok üzülmüştüm. Bir ablamız bana şunu söyledi. İş yerini para olarak gör ve içselleştirme. İşine geleni yap ama söyleme. Asla kimseyle birşey paylaşma. Yoksa canın çok yanar. İş yerinde kimseyi sevmiyorum ve önemsemiyorum. A yerinde değil b c d e de de çalışabilirim. Kimsenin orda ne yaptığı nasıl davrandığı ile ilgilenmiyorum. Çok az konuşurum. İşimi yaparım. Boşa zaman harcamam. Sınırlarım belli geçeni üzüyorum. Sonra devam. Eve gelince hiç iş yerini düşünmem. Asla aa şu oldubu oldu demem. İş yeri sonuçta. Hiç özel hayatıma dahil ettiğim kimse de yok. Böylece duygum yok yani. Dipnot: biraz çılgınca gözüküyor ama çok işe yarıyor.

sinirliysem ya da uzgunsem ya sabir der, tebessum ederim.

Genel olarak bi umursamazlık zırhı takınıyorum. Ama insanın kağıt gibi inceldiği zamanlar oluyor patronum birşey deyince şakır şakır ağlamaya başladığım da oldu. Bu arada siz psikolog dunuz yanılmıyorsam eğer bahsettiğiniz duygu belirtme hali danışanlarınızın karşısunda oluyorsa o farklı bi durum tabi

ludtral kullandim 2 yil cok cok daha iyiyim keske daha once kullansaydim daha serin kanliyim

Ben duygularım ile yaşıyorum.. Ne hissediyorsam öyle hareket eder... kalbim ne söylüyorsa onu dile getiririm... Pişman mıyım bu karakterimi koruduğum için... hayır. İyi ki bu devirde duyguları ile yaşayan bir insanım... ve duygularıma hakim ola ola duygularımı kaybetmedim.

Tabi ki, zaten robot gibi davranmayı istemiyorum. Aslında istediğim profesyonel olarak davranmam gereken durumlara duygularımı pek karıştırmamak, onu da zamanla deneyim kazana kazana öğreneceğim sanırım anlaşıldı. Çok teşekkür ederim. :)

Bir yerde okumuştum, tartışırken karşı tarafı bırakın istediğini desin o süre konuşmayın dinleyin konuşması bitince çok konuşup yüklenmiş konumuna gelecek siz sustuğunuz için, kendini suçlu hissedecek vs. Maalesef ben de sizin gibiyim ve daha kötüsü tepkilerimi ayarlayamıyorum. eskiden susup dinliyordum ama eziliyordum baya baya. şimdi iğrenç bir şekilde tartışır hale geldim. hiç iyi değil.

Ben de benzer laflar işitiyorum, bazı ebeveynler çocukları söz konusu olunca ekstra hassas ama orada tek kendi çocuğunun olmadığını, diğer çocukların da haklarını gözetmemiz, eşit derecede ilgi göstermemiz gerektiğinin ayrımına varamıyorlar ne yazık ki. Dediğiniz gibi durumlar da olabilir elbette, kişisel almamam gerektiğini biliyorum. Ama istemeden oluyor bu durumum da, eve gittiğimde asla işyerimdeki sorunlarımı kafaya takmıyorum. Zaten taksam bile ya erkek arkadaşım ya da kardeşim beni rahatlatıyorlar. Ah bir de biraz daha soğukkanlı kalabilsem :) Kendinize uyguladığınız yöntemi ben de deneyeceğim, rahatlatıcı olabilir benim için. Teşekkür ediyorum ilginizden dolayı. :)

Ooo yeri geliyor çenem bile Hülya Koçyiğit edasıyla titriyor.. Çözümü bilen söylesin. Sanırım bazen hassas dönemlere denk geliyor o anlar ondan..

Çok güzel, samimi bir dille yazmışsınız, su gibi okudum. :) Benim derdim aslında duygularımla değil, ben iletişimde duyguları kullanmaktan yana olmuşumdur. Duygu odaklı olarak gerçekleşen iletişim hep daha iyiye götürür, özellikle çift ilişkilerinde. Ancak benim sıkıntım duygularımı bastırmak değil, işyerindeyken ofansif ya da kaba bir tutumla karşılaştığım zaman kolayca zayıf yönümü insanlara göstermeyip, olayları daha kontrollü bir şekilde ele alabilmek. Karşı tarafla sesimi titretmeden ya da gözlerimi doldurmadan daha güven verici, işine hakim bir ses tonuyla konuşabilmek mesela. :) yenGEnC

Yanlış okumuşsunuz sanırım, ben de sizinle aynı durumdan muzdaribim. :) Duygularımı iş ortamında belli ediyorum.

"Ağlamayı bilmeyen gözler sevmeyi de bilmez."

Sanırım meseleyi içselleştirmemek, kişiselleştirmemek gerekiyor. Bu benim buradaki meselem çözüp hayatıma kaldığım yerden devam etmeliyim gibi soğukkanlı bir şekilde düşünmek gerekiyor o an. Benim en son 2 sene önce aslında hiç benim alakam olmayan bir olayı çok içselleştirdiğim için gözlerim dolana çenem titreyene kadar savunduğum bir durum olmuştu. Sonra kendime çok kızdım. Ondan sonra bir şeye tepki göstereceksem gardımı kaldırıp karşı saldırıya geçmeye çaba göstermeye başladım. Başarılı oldum mu şu an muallakta. Göreceğim.. İşyerinden hiç bir şeyi de kafama pek takmam. Çıkıp giderim evime taşımam..

Ben de duygularıma hakim olamam off çok fena hemde, üzgünken, sinirliyken, heyecanlıyken herşeyi okuyabilirsin yüzümden. Sadece birgün şöyle bişey olmuştu, çok çok nefret ettiğim, yakın zamanda kendisiyle aramızda geçen büyük bir tartışma sonrası, hiç beklemediğim bi ortamda karşılaştığım kişiyi rol yaparak alt etmiştim. Karşılaştığım ortamda kendisi galip pozisyondaydı Hazırlıksız yakalanmıştım ve kendisi ortamın hakimiyetini almış gibiydi, yapacak bişeyim yoktu, ağlamak sinirden kudurmak allı morlu olmak gerekirken rol yaptım, güldüm konuştum, üstüne üstüne keyiflendim, yanımdakilerle fazlasıyla eğleniyormuş triplerine girdim, kahkaha attım . Sonuç olarak o geceden, o ortamdan sağ sağlim, güçlü çıktım, gardımı düşürüp duygularımı herzamanki gibi belli etmemeyi başardım. Düşmanım olan şahıs ise mal gibi kaldı. Belki basit bi örnek ama bazen rol yapmaya başlarsanız, o role bürünüyorsunuz. Ben yalandan gülerken çok eğlenmiştim mesela, hiç sinirim kalmamıştı...

Ben kolay kolay öfkelenmiyorum ama savunmacı bir tavır alıyorum hemen. En kötü tarafı da sesimin titremesi. İşyerimde mesela bir veli saldırgan tavırlarla konuştu bana, daha profesyonel bir yaklaşımla onu sakinleştirmem gerekirken benim sesim titremeye başladı ve veli bu şekilde gardını indirdi. Yani daha profesyonel olabilmem lazım, karşı tarafın vicdanına bağlı kalmamam lazım. Sesimin titremesinden yararlanıp daha da üstüme gelebilirdi mesela.

Eve gelince hiç işyerini düşünmemeyi ben de çok istiyorum ama olmuyor ya aslında ilk zamanlara göre baya ilerleme kaydettim ama yine de işte olan bir olay için günlerce kendimi yemeye devam edebiliyorum... ama işyerinde gerçek arkadaşlık olamayacağı konusu kesinlikle doğru... T trustno_1 Tarot bakmıyorum. Üyelik

Çok güzel anlatmışsınız, teşekkür ederim. :) İşte dediğiniz gibi ilk yıllarım olunca afalladım bir de bağırma çağırmalara bir derece alıştım, herkesin çocuğu kıymetli tabi o yüzden anlayış göstermeye çalışıyorum. Ama kapıyı kırarcasına giren bir veliye henüz bağışıklık kazanamadım ehehe. Dediğiniz gibi ama zamanla, pratikle olacak şeyler. Bütün tavsiyelerinizi dikkate alacağım, tekrar teşekkür ederim. :)

Esim hep der sinir krizi gecirsende belli etmiyorsun diye bilmiyorum yapi meselesi galiba

Benim surat 7/24 buzdolabı gibi. Üzülsem de sevinsem de hep içime atarım. Yapı meselesiyle alakalı bence. İçinizden o an ne geçiyorsa dışa vurmanız durumunda ne mutlu size. Ben de bu aralar "Duygularını dışa vur." la mücadele içindeyim. Ne tesadüf. İçimi %100 yansıtamıyorum. Burda BDV de bile bazen içimi dökemediğimden yakınıyorum. İnsanız robot değil.

Ah kıyamam, anlayışsız insanlara denk gelmek de çok kötü oluyor. Orada mı çalışıyorsunuz hala? tulipa ΛŁŁ -SТΛЯ başlangıç 66; güncel 62; hedef

Bende sorunuza cevap verdim aslında... poker face olmayın. Duygularınızı her türlü her durumda gösterin.

Yeni bir ilaç kullanmaya başladın mı yakın zamanda? Ben duygularima hakim olmak için neler yapıyorum anlatayım: Öncelikle her an herşeye hazırım. Hiç birşey beni şaşırtamiyor artık o yüzden pek etkilenmiyorum kriz anında. İkincisi o an rol yapıyorum. Beynim çok çabuk inanıyor. Mesela çok heyecanlıyım diyelim tanıdığım soğuk kanlı birini düşünüyorum. Kendimi o olarak görüyorum ve onun gibi davranıyorum. İşe yarıyor :) Üçüncüsü insanların gözlerine pek fazla bakamıyordum. Bunu yenmek için inadına gözlerine dikiyorum gözümü. Yani üstüne gideceksin. Yapamadığını düşündüğün şeyi inatla yapacaksın. Son olarak çok fazla ciddiye almıyorum herşeyi. Amaaaan ölüm yok ya ucunda salla gitsin

Duygusal ilişkilerimde daha soğukkanlı kalabiliyorum. İş hayatımda da bugüne kadar iyiydim aslında, birden beklemediğim tepkilerle karşılaşınca afallıyorum, yediremeyince de duygularımı belli ediveriyorum hemen. F Felix_Felicis

Evet aynen haklısın. Benim de eşimle sorunlarım varken bu durum iş yerine yansıyordu. yani seni çok iyi anlıyorum sonradan bu durumun evliligimde ters giden şeyler yüzünden olduğunu fark etmiştim. Sen haricinde birçok bayan da aynı sorundan muzdaripmis. Bir faydam dokunur umarım çözümü yazdım ben. Hayatınızda asıl sizi sıkan şeyi bulun, kaynağını bulun onu çözün. Sonra zaten böyle bir şikayetiniz kalmayacak.

Evet kesinlikle öyleleri de var. Benim durumum aslında "Ayyy çok profesyonel olmalıyımmm" değil de zayıf taraf gibi algılansın istemem bu. Ne bileyim veliler kendi aralarında konuşur "Astoria hanım da çok sulugöz bizim çocuklarla nasıl ilgilensin bu haliyle" derler falan, ehehe.

Merhaba kızlar :) Sorum biraz kulağa garip geliyor farkındayım ama bende son zamanlarda "duygularımı açıkça belli etme" ortaya çıkmaya başladı. Neden olmaya başladı bilmiyorum ama bu kadar kendimi belli etmemem gerekiyor, mesela bugün işyerimdeyken kısa süreli bir gerginlik yaşadım ve hemen sesim titremeye, gözlerim dolmaya başladı. Konu tatlıya bağlandı aslında ama genel olarak bu durum beni profesyonellikten uzak hale getiriyor. Duygularını kontrol altına almayı başarabilen arkadaşlar varsa benden tavsiyelerini esirgemezlerse çok memnun olurum.

Ay çok itici. :) Böyle bir insan olmak istemezdim

Önce yüksek sesle konuşuyorum ve düşünüyorum tıpkı bir deli gibihırsımı alınca da hiçbirşey olmamış gibi davranıyorum.

Benim sanırım problemim genel olarak her şeyi ciddiye almak. Yaptığım işi ciddiye alırım, duygusal ilişkilerimi ciddiye alırım, ailemle ilişkilerimi ciddiye alırım; bu da beni çok yoruyor aslında. Doğru söylüyorsunuz, role girme, beden dilimi kontrol etme gibi yöntemleri deneyeceğim ben de. :)

Evet burada rol yapmayı önerenler oldu, onu da deneyeceğim. Birden role girmek kolay olmayacak sanırım ama zamanla deneye yanıla herhalde. Çok teşekkür ederim, örneğiniz de benim için epey anlamlı oldu. :)

Vallahi ben de darbe yiyor sayılırım ama keşke duygularımızı köreltmeden kontrol altına alarak poker face kalabilmeyi öğrensek. :)

Merhabalar, işiniz hayırlı olsun öncelikle. Bende özel sektörde 19 yaşında çalışmaya başladım. Bende ilk zamanlardan çok kez ağladım. İşten çıkmayı düşündüm. Ama sonra yılmadım. Kimsenin ekmeğine yağ sürmem, çekerim onlar bana, ben onlara dedim Zamanla alıştım. Şimdi çok nadir öyle ağlamalarım. Şayet çok dolduysam artık akıyor bir iki damla zabıt de herşeyi çok kafaya takan insanımdır. Sizde mükemmeliyetçilik var sanırım. Her şeye profesyonelce yaklaşmak istiyorsunuz. Ama Bunun için zamana ihtiyacınız var. İnsanları tanıdıkça, konuştukça ancak bu profesyonelliğe ulaşabilirsiniz. Fazla da takmayın derim. :)

Ah astoria. Bu dert benim yeni isyerimde sonum olmustu uc yil kadar once. Yeni isime kotu bir zamanda kotu bir imajla baslamistim. Erkek arkadasimdan ayrilma donemindeydim. Yagmurda kalmis bir kedi gibi masum ve savunmasizdim. Gozlerim dolu dolu geziyordum. Ve benim salak psikopat is arkadaslarim bunu ozguvensizlik olarak algiladi. Buyuzden deger vermediler bana lanetler. Uc yil orasi bana zindan gecti.

Birkaç kez profesyonellik terimini kullanmışsın yorumlarında, salla profesyonelliği kimsenin salladığı yok çünkü, iş hayatında yıllanmış herkesin işine geldiği durumda arkasına sığındığı bişey sadece.

Bazı şeyleri içine çok mu attın?

Yoo ben demem, insanız sonuçta ne olmuş yani. Bence kafanda X Y Z davranmalıyım diye bi etiketleme yapma, iş hayatını da çok ciddiye alma, zaten zamanla kaşarlanıyor insan. Bugün yaşadığın olaya canın sıkılmış ondan böyle hissediyorsun, tecrübeyle birlikte sesinin titremesi gidecek kükremesi gelecek vatandaşla çok muhatap olanlarda öyle oluyo genelde. Öte yandan mesela benim ruh halim çok değişken bazen bu beni yoruyor, ama birilerinin başına ekşiyip anlatır söylenir hatta söversem rahatlıyorum. Etrafımda biri yoksa sansürsüz yazıyorum bi kağıda ki bu nadir olur. Kendime böyle bir yol buldum. Emira salihin başka role girme yöntemi de kriz anında baya işe yarar gibi görünüyor ben de deneyeceğim.

ben de doktor kontrolunde kullandim sordun soyledik sana git al demiyorum tovbee tovbe

Yok, pek gergin değilimdir hatta sakin ve yumuşak bir ses tonuyla konuşmaya çalışırım her zaman. Sadece saldırgan bir kişiye denk geldim ilk kez, işim insanlarla muhatap olmamı gerektiren bir iş. Belki hazırlıksız yakalandım ama böyle davranmam da pek hoşuma gitmedi, kendimi zayıf hissettirdi. Oysa daha kontrollü bir şekilde durumu ele alabilirdim, karşı taraf bu halimi gördüğü için biraz bana acıdığından sakinleşti. tulipa ΛŁŁ -SТΛЯ başlangıç 66; güncel 62; hedef

Ilk oldugundandir. Nadir yasanir bir de. Benim de bazen saldirgan kisilerim oluyor oan ben de afalliyorum sık sık olmiyor cunku. Bir daha olursa boyle soyle yaparim diyorum. Daha sakin kalirim diyorum.. Napalim benim de sinirler lacka olmus kader utansin Ben ya sinirleniyorum disa vuruyorum yada ofkemi tutarsam busefer oyle kaliyorum birsey soyleyemiyorum oanki stresten soz bulamiyorim arasi yok bende. tulipa ΛŁŁ -SТΛЯ başlangıç 66; güncel 62; hedef

Sizin gibi insanları taktir ediyorum. Çoğu zaman yoğun duygularımı ben de saklayamam maalesef. Ama iş yerinde ağlamak da çok çocukça, itici oluyor, ben ağladım, tutamıyorum kendimi kaldıramadığım şeyler olduğunda, aşırı zorlanıyorum.. Maalesef bir dengeye oturtmak gerekiyor, bu halimden memnun olamıyorum. Ve bir çok duygum yüzünden insanların yanlış anlamalarına deli oluyorum, kafama takıyorum...

Ben hiç saklamam. Nerde aglamak geldiyse icimden hic umrumda olmaz hungur hungur aglarim

Hiç bir zaman duygularımı dizginleyemedim. 31 yaşımdayım. Bu saatten sonra da dizginleyebileceğimi sanmıyorum. Ama öfke kontrolü gerekli. Hayatımda yer etmesi gereken bir şey. Başarabiliyor muyum hayır yine de çabalıyorum.

Çok teşekkür ederim, evet olabilir belki biraz mükemmelliyet isteyen bir yapıya sahibimdir. :) Deneyimle olacağını söylüyor herkes, haklısınız. Size de işinizde kolaylıklar diliyorum. :) Önceki

Duygularıma esir oluyorum seni görünce İnsan bin kere mi yanıyor bir kere sevince Başlığı görünce bu şarkı geldi aklıma Valla duygularını yaşayabilmek kadar güzel şey mi var ya :) ben yirmi-yirmibes yıl sonra kavuştum bu özelliğe, asla kaybetmek istemem. Çocukken ablam çook korkakti. Herşeyden, iğneden, kustan, sinekten... her şeyden deli korkardi. Ben de içten içe bir savunma mekanizması geliştirmiştim. Küçüğüm ama korkmuyorum diye. Ne dişçide korkumu belli edebildim yıllarca ne annem kızınca ağlayabildim. Bebekken bile biri beni ağlatmak isteyince gözüne nefretle bakiyormuşum, aglamiyormuşum. Sonra büyüdüm, arkadaşlar arasında hep şey oldum: 'yengenc nasolsa buna takilmaz ya' diye ekilen insan :) Cidden de çok takıldığimdan değil de, aynı ayıp hem bana hem sulugoz x kişisine yapılsa herkes sulugoz x'in peşinde olurdu, ona kendini affettirmeye çalışırdı. Ben dışarıdan belli etmediğim için kimse benim de üzülmüş olabileceğimi hesaba katmazdi... Sonra zaman geçti, ilişkilerim oldu. Hep bir kuyruğunu dik tutma, romantik veda sahneleri hariç ağlayamama, kırılınca, kıskanınca duygularını asla belli etmeme, aslında hiç takilmamiş gibi yapma... Ne kadar istesem de kimseye içimi açamadım. Beni duygusal olarak hirpalayan, kötü bir olayı bile insanlara tiyatrolaştirarak, kahkahalarla anlattım.. Ve bu inanılmaz derecede ağır birşey. Coook uzun süre cabaladiktan sonra bu özelliğimi bir nebze aştım. Şimdi en azından kırılınca soğuk durabiliyorum birkaç saat... Hem kuyruğu dik tutmanın ne gereği var ki? Bir damla gözyaşıyla zaten bütün istediklerimi yaptırabiliyorum artık sevgililerime Bence duygularını sev :) ağlıyorsun rahatliyorsun en azından Aksi türlü inan daha kötü

Tabi, doğru söylüyorsun dertsiz kimse yok ama zaman zaman bize, baktığımızda basit gelen ama iç dünyamızda bizi fazlasıyla hassaslaştıran dönemlerden geçebiliyoruz bu da tepkilerimizi oldukça etkiliyor. E o bağırıp çağıradururken ağzının ortasına bi tane yumruk geçirip bir oh çekemediğimiz için mecbur sakinliğimizi korumamız gerekiyor, iş ortamı Ben alakalı alakasız bir çok alanda çalıştığım için herhalde bağışıklık kazandım aşı gibi mikrobu aldıkça bu konularda duyarsızlaştım zaar zamanla kendi kişiliğine uygun başetme yöntemlerini kazanıyor insan. Kafaya takma denilecek birşey değil sonuçta biz de insanız her ne kadar görevimizi yapmakla yükümlü olsak da.

Ay kıyamam sana demem. Ne kadar tatlı bir kız işini ne kadar önemsiyor derim

Özgüvenle alakali diyecektim tam ama son zamanlarda yasiyormussunuz bu durumu. Is yerinde genel olarak gergin misiniz? Ya da birileriyle gerginlik yasamaktan tedirgin mi oluyorsunuz

Galiba bende başaramıyorum, malesef

Kelin ilacı olsa başına sürerdi :)

Belki iyi ifade edemedim diye mesajı düzenlemiştim. Demek istediğim o değildi tabi ki işini doğru yapmalısın, zaten doğru olan kafamızda bir takım etik kuralların olması ruhumuzda vicdan olması. Böyle bir konu açtığına göre zaten işini iyi yapma kaygıların var ne kadar güzel. Fakat iş hayatında balçık gibi insanlar da var kaypaklığı profesyonellik teriminin arkasına saklayan. Vicdanen rahatsan içinden geldiği gibi davran demek istemiştim sadece, kurallar oluşturma kafanda.

Siz de çok tatlısınız, keşke karşılaştığım herkes sizin kadar anlayışlı olsaydı. :) Önümde bir emsal yok bu konuda, bir de çocuklar söz konusu benim işimde öğretmen değilim ama velilerle öğretmenler kadar muhatap oluyorum yeri geldi mi. Çocuklar söz konusu olunca veliler ekstra hassas, sorumlu olmadığım konularda bile bana hesap sorabiliyorlar bazen.

Tabi tartışma durumlarında ya da saldırgan bir tavırla karşılaştığımda falan ortaya çıkıyor ama iş hayatında bu durum pek de hoş olmuyor. Mesela bir durum için bankada, okulda vs hizmet aldığınız bir yerdeki çalışanla tartıştığınızı farz edin. Çalışanın gözleri dolsa, sesi titrese falan yani ne kadar profesyonellikten uzak bir görüntü. "Bu nedir ya" falan demez misiniz?

Tamam canım. Bak gitti. Şimdi burdayiz. Neden tatlı canını o gereksiz için sıkasın ki. Baktın üst düzey çirkef patlayabileceğim birisi yok mu? En azından bir iki kez yaparsan onlar gazi nasıl alıyorsa sende aynısını yaparsın.

Ben işimi iyi yapmak istiyorum sadece. Yanlış mı yapıyorum acaba bilmiyorum ki, sizin dediğiniz doğru belki de. Ben iş hayatında yeni sayılırım. :) F Felix_Felicis

Bazen sinirli olabiliyorum iş yerinde Yaş geçtikçe törpüledim bu huyumu Ama yinede bazen çıkıyor ortaya Gerçekten haksızlığa gelemiyorum öyle durumlarda sesim çıkıyor Duygularımı gösteriyorum hemen Bunun bir çözümü varsa banada söyleyin

Evet, ben burada da yapanları eleştirirdim "Zihin okumayın" diye, kendim yaptım aynısını oldu mu Astoria? Çok teşekkür ederim, hem güzel moral verdiniz hem de daha farklı bir bakış açısı kazanmamı sağladınız. Burayı sevmemin sebebi de sizin gibi müthiş kadınların verdikleri destek. Çok teşekkür ederim tekrar.

Ahh ben de aynı durumdan muzdaribim, kızsam üzülsem moralim bozulsa anında yüzümden de sesimden de belli olur. Asla birşey yok gb devam edemem. Hatta bir gerginlik yaşamışsam en az iki üç gün iç sesimle kavga ediyorum... yorumları ben de çok merak ediyorum

ben de valla. birine sinir olayım suratımdan anlarlar. istemsiz kaş catma var. o dediklerin politik davranan insanlar tam bir aktrist :)

Yok ayrildim birkac ay once hafisledim resmen zindanmis bana. Gecici gorevle baska kuruma gittim. Heryeein sorunu zamanla basgosterecek belki ama enazindan böggg demis degilim:)Taze baslangic iyi oluyor birikmislik yok. Zamanla burdada birikecek malesef ama kotu baslamadim enazindan.

Kesinlikle öyle ya çok eziyet cektiren bi durum bu. Kendimiz gibi olamiyoruz maske takmak zorunda kaliyoruz...

İnşallah aynı iş yerinde denk gelmeyiz o zaman. Normal hayatta böyle değilim. Çok şirinim. sivil hayatta arkadaş olalım sizinle

Kimse tamamen duygularını kontrol altında tutamaz, tutarsa da bu iki yuzluluk olur. Duyguyu bastırmaktan ziyade o duygunun kaynağını bulmak önemli. Yani beyinde bir şey var, tartışma vb. durumlarda ortaya çıkıyor olumsuz bir yaşantı ya da kötü bir anı beyinde yer etmiş olabilir. Sorunun kökünü bulup çözüme kavuşturmak gerekli.

Eskiden direkt insanlarla muhatap olduğum bir işte çalışırdım. İnsan dediğim de anne babalar ve çalıştığım yerde bazen sesler yükselirdi, bazi gergin ebeveynler 'parasiyla değil mi' şimarikligi yapar, çalışanlara sesini yukselterek istediklerini yaptirmaya çalışırdı. Öyle durumlar için bizim yöneticimizin bir lafı vardi . Şey derdi: ' böyle zamanlarda bulunduğunuz bedenden çıkıp yukarıdan izlemeye çalışın. Aslında farkedeceksiniz ki bağırıp çağıran insanın derdi siz değilsiniz. Sizin yerinize Mehmet de olsa ona da bağırıp çağıracak:) sizinle kişisel hiçbir alıp veremediği yok. Belki evde kocası da ona bağırdı ego tatmin etmek istiyor, belki o an işleyişleri ilgili birşeye sinirlendi. Bu sizin probleminiz değil. Bağırır bağırır susar. Sakın kişisel almayın, moralinizi bozmayin. Bir tık yukarıdan bakıp o söylediklerini bitirince sakın bir dille konuşun. Canınızı sıkmayin' Ben bu tavsiyeye uydum, sonraki deneyimlerimde de işime yaradı. Bir de bir diğer savunma mekanizmam var karşımda gerçekten gergin, huzursuzluk çıkarmaya meraklı bir insan olunca diyorum ki: şükürler olsun en azından kocam değil. Ya da annem babam görümcem değil:) O sadece şu an işte olan bir insan, evime gidince hatirlamayacagim bile. Ama onun ailesi bir ömür onla olmak zorunda. Bu düşünce beni rahatlatiyor^^

Yillar sonra bu konularda da tecrübe kazanmiş olacaksiniz tepkiniz bana tecrubesiz olmaktan kaynakli ve olabildigince doğal geldi. ilk zamanlar bende boyleydim sonra sonra degistim diyebilirim. Bakis acim degisti zamanla. Biri benle tartismaya geldiyse öncelikle iyice dinliyorum çünkü biliyorum ki o bisey anlatmaya calisiyor ve bir sorunu var. Sonra o kisiye sakin bir sekilde sanirim anlatmak istediginiz konu bu umarim doğru anlamisimdir gibi bir soru yöneltiyorum. Daha sonrasinda da soru sorarak devam ediyorum ve karsimdaki kisi benim anlamam icin biraz daha sakin ses tonuyla anlatmaya devam ediyor. Sonucta o kisi anlatirken cevap verirken ben aralara gerekli görduğüm sekilde cevaplar da vererek giriyorum. Haksizsa haksizligini hakliysa da hakliligini belirtiyorum. Bu sonuclara göre de bir çözüm getiriyorum. Bu arada bende öğretmenim ve veliler arada bir sorun cikariyolar bende böyle hallediyorum. Uzun yazdim umarim anlatabilmisimdir. Gecen bir velim okul koridorunda bana cocugumu senden alacagim diye sesini yükseltti bende cocugunu benden almak istiyorsan idareyle konusmalisin benle degil dedim ve gulumsedim arada böyle soru sormadan da cevap verdigim oluyor. Bu veli bir sure sonra daha sakin bir sekilde geldi ve hocam kusura bakma diyerek derdini anlatmaya basladi ve sorununu çözdük. boyle iste.

Evet, ben de bunu yaşıyorum. Teorikteki bilgilerimi pratige dökemiyorum. Belki sen yapabiliyorsundur diye dedim :) Ya karşıdaki kişi kötü niyetli olmadığı müddetce kendi tavrının farkına varamayabilir. Kırıcı oldugunu, sertlestiğini.. bu durumda tepkin onu kendine getirmis, bu aslında olması gereken degil mi? :) Tabi dedigin gibi kötü niyetli birisi bunu farklı yönlerde kullanabilirdi. Peki şey yapsan ise yaramaz mı? Icinden "ben astoria, bu mevkideyim ve karşımdaki bana laf edecek biri degil. O beni üzemez. O kimki bana laf edebilir" bunu düşünmek sizi daha güçlü hissetirir mi?

İçinize attıkça zamanla bir çok şeye tahammülünüzü kaybedeceksiniz. Patlamaya hazır bir bomba nasılsa o şekil düşünelim. Çok düşünmeyin. Kendi içinizde kendinizle çok konusmayın. Her zaman dimdik duruş sergilersiniz içime attım unuttum ilgilenmiyorum dersiniz ama o her attığınız her bastırdığınız duygunun hırsı hiç beklemediğiniz bir an hiç beklemediğiniz bir konuda çıkar. Karşıdaki insan neye uğradığını şaşırır :)

Bugün dediğiniz gibi oldu aslında, yani sesim titreyip gözlerim dolunca muhatap olduğum veli saldırgan tavrını bıraktı, "Aaa ben sizi üzmek istememiştim" falan gibi geri çekildi ama ben bundan hoşlanmadım. Profesyonel olmadığını düşünüyorum, samimi yaklaşıyorum insanlara aslında ama çok da nasıl diyeyim, zayıf tarafımı belli etmek istemiyorum. Bu veli geri de çekilmeyebilirdi, bunu görüp üstüme daha da çok gelebilirdi. İnsanlar çeşit çeşit sonuçta. Vallahi lisans/yüksek lisans eğitimlerinde keşke biraz iş hayatından da bahsetselerdi; teorik bilgilerini pratiğe dökmenin imkansızlığını gördüğünde aslında hiçbir şey bilmiyorum diyorsun. :) Alan içinde pişmeden olmuyor. Mihail Zoscenko

İnanki ben de hiç beceremem rol yapmayı falan, o an doğaçlama gelişti bi nevi korunma iç güdüsü gibi, sen de mesela o tartışma anında gülümseyerek başlayabilirsin rol yapmaya, hep sakin bi insanmış gibi, soğukkanlı durarak karşıdakini psikolojik olarak etkileyebilirsin. Geçen birisi anlattı kızın üstüne on kişi birden gelmiş, çok korkmuş bacakları titremiş ama hiç belli etmemiş gardını düşürmemiş, onlardan daha güçlü durunca geri çekilmişler, biran anlasalar kıza saldıracaklarmış.

Ah ne güzel, sizin tavsiyeleriniz benim için çok kıymetli. Umarım ben de sizin konumunuza gelebilirim, daha 1-2 yıl oldu benim işin çok çok başındayım. Nohut yemeği gibi yavaş yavaş pişeceğim demek ki, ehehe. :) Benden de çokça sevgiler.

İşte bunu yaparsam profesyonellikten uzak bir görüntü sergilerim hoş olmaz. Mesela bugün beni bu duruma getiren karşımdaki saldırgan bir veliydi, hemen sesim titredi gözlerim hafif doldu. Veli onu görünce biraz geriledi ama bana acıdığından dolayı oldu bu. Böyle olmamalıydı, daha aklı başında konuyu ele alarak ben onu sakinleştirmeliydim.

Bazen terzi kendi söküğünü dikemiyor :) Zaten işe başladıktan sonra anlıyorsunuz teorik olarak verilenle pratikte gördüğünüzün uzaktan yakından alakası olmadığını. Elimden geldiğince iyi hizmet sunmaya çalışıyorum, kimseyi yanımdan boş göndermemeye, bilgisiz kalmamalarını sağlamaya çalışıyorum ama işte arada böylesi de denk geliyor. Keşke sesim titrediği için bana acıdığından değil de bana hak verdiği için konu tatlıya bağlanabilseydi. :)

Ilk oldugundandir. Nadir yasanir bir de. Benim de bazen saldirgan kisilerim oluyor oan ben de afalliyorum sık sık olmiyor cunku. Bir daha olursa boyle soyle yaparim diyorum. Daha sakin kalirim diyorum.. Napalim benim de sinirler lacka olmus kader utansin Ben ya sinirleniyorum disa vuruyorum yada ofkemi tutarsam busefer oyle kaliyorum birsey soyleyemiyorum oanki stresten soz bulamiyorim arasi yok bende.

Ya ben de öyleyim birine bi şeye canım sıkılırsa asla yapmacik davranip gülemiyorum mutluymus gibi yapamiyorum. Mesela esimin ailesindeyken cok sıkılıyorum cok bunalıyorum vakit gecmek bilmiyor, bir de üstüne bazen canımı sıkacak seyler söylüyorlar ya da tavirlarda bulunuyorlar, ya da onlardayken esimle ufak bi tatsizligimiz bile olsa asla gülemiyorum, hani kizginligimi mutsuzlugumu belli etmeyim rol yapayım desem yapamiyorum. Herkese karsi böyleyim canim biseye sıkıldıysa durgunlastiysam yanimda kim olursa olsun gülemiyorum. Gülmeye calisinca da öyle yapmacik oluyorki.

Olmuyorum :)

Ay valla hic umrumda degil. Bende zirt pirt aglayanlara gicik olurum ama yeri gelince kendimde gayet ahlarim

Cevap vereyim, ben demem :) Bence karşıdaki insanın duygularını görebilmek iletisimi daha kolaylastiriyor. Sadece sözle degil, mimiklerle ve hareketlerimizle de iletisim kuruyoruz sonucta. :) Ama sen böyle olmak istemiyorsan astoriacığım, kendine telkinlerde bulunabilirsin belki. Alanın psikolojiydi sanırım. Zihnini yoklarsan bu konuda bir seyler okudugunu da bulacaksın bence :)

Normalde boylemisin peki canim benim surekli boyle keske belli etmesek