Ah canım benim seni o kadar iyi anlıyorum ki. bütün bunları yaşadım bire bir. Üstelik çocuk çocuk diye ölüyoken. Burda açtım bi konu bak istersen. Üstelik ikizlerim var. Kafayı yiyorum dedim artık. bütün hayatım bitmişti. Sağolsun burda arkadaşlar çok yardimci oldular. Sonra zamanla kendime geldim. ilk başta dedim ki artık ömür boyu onlar benimle. alışmaya baktım. iyi yönlerini görmeye çalıştım. en başta da dedim asla bu hallerine bi daha dönmeyecekler. Ve bizden başka kimseleri yok. O kadar acizler ki. onlarla hiçbişey yapamıcam saniyodum. sonra sonra alıştım. giydiriyorm alışveriş merkezine gidiyorum geziyorum. Evet önceden sadece eşimle gidiyordum. Sizin gibi hala çok özlüyorum o günleri ama çocuklar lada tadını çıkarmaya çalışıyorum. Daha bi sürü şey yazmak istiyorum ama yetmez Burası. Üzülme sende çıkmaya çalış dışarı gezmeye bak. Bide her gün duş almaya çalış. İnan çok iyi geliyo. Bak eşlerimşz de yardımcı oluyo sağolsunlar. Ne zaman konuşmak istersen yaz bana yanında olurum. inan ben bu şekilde atlattım kendine çok iyi bak. kulitta İlahi

Eski konuymuş samantha

cnm söylediklerimi yanlış anlama öncelikle ben senin yazılarını okurken şu geçti aklımdan her bayan evlenilcek diye bişey yok öncelikle. sen sorumluluk sahibi olmadan aşkıyı tutkuyu yaşamak istiyen birisin gibi geldi bana. yaşadığın hayattan çok sıkılmışsın ne yap ne et önce bir yardım al illaki ilaç kullanman şart değil konuş rahatla ve sonra iş hayatına atıl. büyük çocuğun sanırım okula gidiyordur küçüğünede annen yada k. valden yakınsa baksın. sen evde durdukça daha çok sıkılıcaksın değişikliğe ihtiyacın var bir an önce adım at yoksa daha çok eziyet gelicek sana yaşadıkların ve unutma çok şanslısın sana yardımcı olan eşin var hayatının kıymetini bil bence. smile6081 Gözlüksüz bakıyorum hala

herşey normale dönecek sabredin benim tek çocuk 15 aylik oldu baya rahatladim cok bunalimli gunler gecirdim. kolay degil. aynen sorumluluk beceriklilik bende de pek yok ama bilincli davranmaya calisiyorum onlarin bana ihtiyaci var benim yuzumun hulmesine mutlu olmama enerjime ihtiyaclari var. her seyin farkindasin cok guzel kendine cozumler uretebilirsin. kitap iku gercekten cok iyi geliyor. hani aşk kadiniyim dedinya nefsini fazla dinleme biz insanlar sadece ask icin gelmedik dünya ya so

Okurken gerçekten çok üzüldüm durumunuza ama bunlar geçicek öncelikle ona inanın. Benim de iki oğlum var ikinci çocuğum plansız oldu şu an 2.5 yaşında . Bende ilk zamanlar çok bunalımdaydım planlarım vardı işe başlicaktım evden kurtulucaktım vs... Sonra bebeğim 2 aylıkken zaturre oldu iki hafta yoğun bakımda kaldı durumu çok ağırdı o günler benim için kabustu sürekli kendimi suçladım ben önce istemedim de Allah beni cezalandırdı diye. Bebeğim hastaneden çıkınca iyice bunalıma girdim atlamadım her şey üstüme geliyordu en sonunda yoğun ilaç tedavisi 1.5 sene terapi daha yeni kendime geldim. Zamanım yok demeyin lütfen psikologa gidin annenizden ya da yakınınızdan o süre içinde çocuklara bakması için rica edersiniz. Ruh sağlığı da beden sağlığı kadar önemli önce anneler mutlu huzurlu olmalı ki çocuklarımız da mutlu olabilsinler. Size evinizdeki terapist ve iyi hissetmek isimli kitapları tavsiye edebilirim ben çok faydasını gördüm. Kolaylıklar dilerim...

Dikkat ederseniz konu sahibi bu yaşam tarzı bana hitap etmiyor diyor. kendine daha uygun bir yaşam seçebilirdi.

Galiba bende böyle olacağım. Hem sorumluluk almaktan korkuyorum. Hem sabırsız ve gergin biriyim. Umarım bende iyileşirim... Sizde.. M

Cok tesekkur ederim tavsiyeleriniz icin cok aglamaktan goz kapaklarim acilmiyo insan evladindan yuksunur mi uzmek isrermo canimdan parca onlar.. ve deli oluyolar anne anne diye en acilinfen doktora gidicem kendime zarar vermeden cinnet gecirmeden biseylerr yapmam lazim tavsiyeler icin ayri ayri tesekkurler hepinize..

Az sakin olalım bakalım konuya Öncelikle evde bunalmışsınız evde kalma sendromu bu eşim hadi şuraya gidelim derdi çocuğu hazırla yemeğini hazırla vs derken heves biter gitsen de eğlenemezsin zaten Büyük kız 6 yaşında diyorsunuz kreş okul bit yere gitmiyor mu Onu tam gün eğitim kurumuna gönderin tuvaleti vs öğrenmesi gerekirdi öyle ortamda ayrıca günde 3 kaka çok değil mi eskidende mi böyleydi yoksa bebekten sonra mı oldu değerlendirin Bebek 10 aylık ek gıda yer tabii ama alıştırmak için zorlamayın meyve verin makarna verin ablasına koyun ona vermeyin biraz sonra uzatınca o da yer Ama asıl sorun dışarı hayatınızın bitmesi eşiniz çizilen yorulsa da çocukları özlediği için şevkle oynar size bunaltıcı gelir Kendinize dışarı hayatı kurun acilen ama gezme tozma şeklinde olmasa da olur değil kurs iş ya da bir sorumluluk olsun mutlaka gitmeniz gereksin bebeği eşinize ya da annenize bırakın dışarıda ruhunuz dinlenir Bunlar geçecek uzman yardımı da alın maddi durumunuz uygun ise eve yardımcı alıp bu süreci atlatmaya çalışın

bana çok da anormal gelmiyor durumunuz. siz de zaten bazı şeylerin farkındasınız, uzmana başvurmanız bu durumu çözecektir. evlenir evlenmez çocuk sahibi olmuşsunuz o sorumluluğu yüklenmek kolay değil. kaldıramamışsınız. çocuk yetiştirmek gerçekten çok çok zor. mesela ben bebekleri çocukları çok seven, gülüşlerine, ellerine, konuşmalarına, kokularına... hasta olan biriydim. ve daha üniversitede okurken en az 4 çocuk istiyorum derdim. henüz evlenmedim ve artık çocuk konusunda emin değilim çünkü kaldıramamaktan korkuyorum. yaklaşık 8 yıldır yeğenlerim etrafımızda çok hareketliler onlara bakmak durumunda kaldım bu da beni çok yordu. çocuklarından dolayı anneleri babaları da çok yıprandı. ne hastalıkları bitiyor ne istekleri. birinde ablam sinir krizi geçirdi oğlu yüzünden. ve çocukları olan arkadaşlarımın da yaşadıklarını görüyorum. bütün bunları görünce soğumuş durumdayım. ama yine de dünyanın en büyük mucizesi bebeklerdir Allah kimseye yokluklarını göstermesin. konuyu şöyle bağlayayım sizden ve diğer annelerden, kimse peygamber sabrı beklemesin. yorgunluğunuz, hissettikleriniz normal. inşallah uzmanla görüşünce her şey düzene girer. Allah yardımcınız olsun.

cnm ya öyle güzel anlatmışsınki duygulandım.. emin ol herkes bi dönem yaşamışdır senin bu yaşadıklarını.. ara ara banada geliyorlar ama geçiyoo.. bak sen ne yap biliyomusun yada yapmaya çalış DELİ OL.. kızın ağlıyormu şarkı söyle bağıra bağıra duyma ağladığını böyle yapınca oda susuyo gülüyo falan.. öbür kızım birşey istiyo ama ısrarla ağlayarak oyuna çeviriyorum hemen öpüyorum sonra duruluyo.. ne biliyim sen mutlu ol yada mutlu görünki onlarda mutlu olsun emin ol hayattaki en güzel dönemler tamam çok zor bi dönem ama okadar çabuk geçiyorki.. hatırlasana büyük kızını ne kadar çabuk geçti.. biz kaç kere eşimle çocuklar yüzünden avm de kavga ettik ama olsun onlar istedikleri oyuncaklara bindiler ya nolcakki de geç.. RABBİM onlara bizlere sağlık sıhat versin.. Önceki

Hiç kimse sizi tam anlamıyla anlayamaz. Hele çocuklarınız asla. Sizi gerçek anlamda anlayabilecek ve yardım edebilecek tek kişi bu konuda eğitim almış bir uzmandır. Kendinizi bu iyilikten mahrum etmek haksızlıktır. Size sunulmuş güzelliklerin farkına varmak sizin de hakkınız. Farkına varabilmek ve tadını çıkarmak için niye daha fazla zaman kaybet melisiniz ki? N

aynısını ben diyecektim. pek çok konuda denk geliyorum alıntılanan kişiye. genelde ters cevaplar veriyorsunuz. insanlara en çok sizin yumuşak yaklaşmanız gerekir.

annelik ve acı yarıştırmak kk nın son trendi, arkadaşım sen kendini biliyosun veçok güzel de ifade etmişsin durumunun farkındasın hepimiz zaman zaman bekarlığımızı özlüyoruz sen yapın gereği daha yoğun hissediyorsun demek insan psikolojisi çok garip, ben doğumuma 1 ay kala babamı kaybettim, aniden, helalleşme fırsatım bile olmadı, o günlerde ne zaman nst ye girsem bebeğimin kalp atışı zoruma giderdi babamın kalbi aniden durdu başka bi kalp güm güm güçlü atıyo derdim Allah bana bu sevinci çok gördü beni yasa boğdu beni lanetledi derdim bu düşünceler sağlıklı mı, değil, panik atak hastasıyım bende bu arada, zamanla düşüncem taban tabana. zıt başka bi düşünceye dönüştü, Yüce Rabbim beni o kadar seviyordu ki yasımın içinde boğulmamam için bana bir evlat verdi, vadesi yeten bir canımı alırken diğerini verdi bana avunayım diye, beni amaçsız sevgisiz bırakmadı uzman desteği ve biraz çabayla halledilmeyecek bişey değil, büyük melek okula başladığında küçükte yavaştan sütten kesildiğinde daha kolay olacak işe dönmeli hayatın içinde olmalısın

Bir an bende yalniz degilmisim dedim sizin yazdiklarinizi okuyunca. Herkes ayni degil. Kisiligi sabrı hayata bakis acisi. Ama anlamiyorlar. Ben cok rahat yetistim. Bu sorumluluk beni cok yoruyor. Bu sizin de benim de evlatlarimizi sevmedigimiz anksmina gelmez. Tirnaklarina zarar gelse dunyayi yakariz elbet.

CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

Vay be baksaniza bi mucize olmus ve zaman 5 yıl geçmiş bile reynax Canım

merhaba canım.. benimyaşadığım şeylerin nerdeyse aynını yazmışsın yaşıyorsun herkes yaşıyor emin ol aynısını ama az ama çok ama yaşıyor.. çocuk büyütmek çok zormuş. bazı insanlar hassastır psikolojileri en ufak şeyi kaldırmaz yorulur.. ben p. atakhastasıyım mesela.. kendine haksızlık etme bence allahın gücüne gider imtihan dünyası sonuçta.. psiklojik yardım al evet.. birde sana esmaül hüsna okumanı tavsiye edicem.. inşirah suresi bol bol oku psikolojik sıkıntılar için ayrıca ya basıt, ya kuddüs oku, ya fettah birde manevi yönden güçlü kuvvetli, dinç olmak için" ya kaviyyu" esmasını oku ebcede göreokuyacaksın. netten araştırabilrsin birde bunları dene kardeşim umarım sana iyi gelecektir hergünokumaya gayret et.. kul sıkışmayınca hızır yetişmezmiş. allah kimseye kaldıramayacağı yükü vermez. sana uzun uzadıya yazmak isterdim aynı sıkıntıları yaşıyoruz ama benim ufaklıkta 14 aylık canıma okuyor süreki mızmız. sanma etrafındaki insanlar çok rahat. allaha emanet ol bu günler geçecek girdğin her sıkıntının mükafatını alacaksın bunu unutma..

Hehehe bu yorumdan 3 ay sonra hamile kalmam da hayatın ironisi ama oluyor çok da güzel oluyor

Evet ailem hic sorumluluk vermedi bekarken yedim ictim gezdim karisan mudahale edeb yoktu sonra dedimki herseye doydum beni de cok seven biri varken dur bide evliligi tadiyim dedim sarmadi bunueme yapima tersti ve ben ilk haftadan hamileydim cok ust ustte geldi yani

yaşadığım küçük ilçedeki devlet hastanesinde psikologa giden annem sürekli mutsuzluk içinde dönerdi. azıcık sıkıştırınca söyledi. kadın doktor, annemi sürekli azarlıyormuş, neden şöyle yapmadın neden böyle yapmadın? geç geldin, erken gittin... konu mühim değil ama tutum öyle fena ki. bir daha yollamadım oraya, şimdi daha uzağa götürüyoruz onu. en azından rahatlamak için gittiği yere giderken gerilmiyor. insan kendini bilmeli. sabırlı veya merhametli değilsen nasıl şifa vereceksin?

Merhaba, Uzman yardımı elzem, önce bunu bir kenara not edelim.. İkinci olarak, kurs, iş bulma, yeni bir sosyal çevre edinme gibi faaliyetlerden herhangi birine karar verme ya da hepsini birden deneme yöntemi için de erken. Bu konuyu yardım alırken bir kez daha değerlendirir, neyin sizin için doğru olacağını tespit edebilirsiniz birlikte. İlk adımda yapmanız gereken, referansı gayet iyi bir genç bakıcı ya da yeterli olacaksa bir oyun ablası, part time veyahut full time olarak bulmak. Bir süre sizin gözetiminizde çocuklarla vakit geçirirken, siz de ihtiyacınız olan zamanı, istediğiniz bir şey ile, önce evin içinde geçirmek olmalı. Sonra belki bir yarım saat herhangi bir yere, zaman içinde bir saat alışverişe çıkarak, çocukları alıştığınız ve bu abla/teyze ile bırakabilirsiniz. Kendinize ayırdığınız bu zamanlarda yapmak istediğiniz bir şey var ise, ki ben ön yargı değil de yazdıklarınızdan yola çıkarak "bir iş" gibi yeni bir sorumluluk olacağını düşünmüyorum bunun, bunun planlamasını yapabilirsiniz.. Ben ne istiyorum? Uzman yardımı alırken zaten çoklukla bu soruyu size sorduracak.. Mühim olan bir şeyi gönülden istemeniz.. Umarım yapmayı isteyebileceğiniz, sizi mutlu edecek ve süreklilik sağlayan o şeyi erken bir şekilde bulabilirsiniz. İçinizde ki memnuniyetsizliğin nedeni anne olmayı beceremiyor oluşunuz falan değil. Gayet de iyi becerdiğinizi düşünüyorum. Yalnız şu tahammülsüzlük için sizi mutlu edip tahammülü de yukarı çekecek, başka bir uğraşı lazım.. Velakin önce Uzman.. Çok acil.. Çocuklarınız için..

Karamsarliği ve mutsuzluğu hiç sevmediğim için sizi anlamam mümkün değil. Sizin mutsuz olduğunuz ortamda çocuklarinizinda mutlu olduğunu sanmiyorum. En kisa zamanda terapiye gidin. Umarim hayata umutla mutlulukla bakabilmeyi başarirsiniz.

Asıl ben sizi tebrik ederim yorumumdan büyük bir prim aldığınız için Amacım kendimi övmek yada mükemmel göstermek değil amacım anneliğin hiçte kolay olmadığı kendimizden önce çocuklarımızı düşünmememiz gerektiğidir... Saygılar...

lütfen hemen destek alın. o küçük meleklerin zihninde unutamayacak izler bırakırsınız Allah korusun. Ben sizi eleştirmiyorum demekki bi bunalım içindesiniz ama bu tedaviyi geciktirmeyin... Aslında en iyi rahatlama yöntemi DUA ve Namaz insana çook huzur veriyor... ben de çok sosyal hayattan a sosyal hayata geçtim benim kızım 25 aylık... Ama çok şükür iyiki hayatımda o benimle olsun ben hep A sosyal olayım hiç önemli değil. Kızımın ağzının içine bakıyorum onun her anne deyisinde Allaha binlerce kez şükrediyorum. Allahın bir bayana vereceği en güzel hediye evlat lütfen bunun değerini bilin... lütfen hemen tedaviye başlayın o küçük melekleri üzmeyin onların size çoook ama çok ihtiyacı var... Ben kızım olmadan önce ölmek aklıma hiç gelmezdi ama şimdi o kadar çokkk korkuyorum ki ölmekten onu yalnız bırakmaktan. onların bize çok ihtiyacı var seni seviyorum kızım dediğimde bende seni diyor o an yaşadığım duyguları size anlatamam... lütfen onların en çok sizin ilginize ve sevginize ihtiyacı var... benim kızım evi altına üstüne getiriyor kırılmadık şeyler bırakmıyor ona zarar gelmesin hiç önemli değil.. eşim diyor ki sen çok değiştin çocuğun yokken çocuklara tahamülün yoktu diyor ama şimdi ev kırılmış dökülmüş hiç umrumda değil yeterki o mutlu sevgi dolu bir evde büyüsün o olmazsa ben ne yapayım evi eşyayı malı mülkü... kızımın bir gülüşü bana bir sarılışı yetiyor... Bir çocuğun sevgi dolu yerde büyümesi çooook önemli lütfen bir an önce tedavi olun ve evlatlarınızı büyütmenin keyfini çıkarın... Allah yardımcınız olsun...

kesinlikle depresyondasın bi doktora git

bu da bir sorun gerçekten. ideal anne tiplemeleri ve kalıbın dışındakine cık cık demeler, bunun doğurduğu ben kötü anne miyim? sorunu ve suçluluk duygusu. geçen fatma barbarosoğlu köşesinde kırtasiyede gördüğü bir anne çocuk gözlemini anlatmıştı. buraya kopyalıyorum, belki konu sahibiyle direk alakalı değil ama konunun genel içeriğiyle ilgili bir yazı bence. Diplomalı anne kararsızlığı... Mahalle arasında bir kırtasiye dükkanındayız. Otuzlu yaşlarda bir kadın, altı yedi yaşlarındaki kızı için defter kalem alışverişinde bulunuyor. İlk dikkatimi çeken şey annenin çok fazla, çok uzun, çok teatral bir şekilde çocuğu ile kurmuş olduğu iletişim dili oldu. Anne çalışıyor ve bütün bir hafta çalıştığı için mesafesini ayarlamakta sıkıntı çekiyor diye düşündüm. O defter, bu kalem, o silgi, bu çıkartma... Küçük kızdan ziyade annesinin tercih ettikleri doğrultusunda alış-veriş yapıldı. Anne her defasında küçük kıza önce sordu, sonra onun tercihini değil kendi beğendiğini aldı. Tabii neden onun değil de kendi beğendiğini almasını izah ede ede. Kırtasiye dükkanında kimse yok. Bir ben bir de satıcı. Diplomalı anne kararsızlığı... Bir dakika diyorsunuz. "Diplomalı anne kararsızlığı" dediğin de nedir? Kitabi olarak başlanmış anne çocuk ilişkisini yılgınlık, bıkkınlık ile bitirmektir diplomalı anne kararsızlığı. Diplomalı anne kararsızlığına en ziyade eşlik eden şey dış bakışlardır. Çalışan anne kavramına yüklenen olumsuz bagajın altında ezilmekte olan kadın, çocuğu ile kurduğu iletişim dilinde, sürekli olarak başkaları şimdi bana ne der ya da bakın ben en iyi anneyim işte cümleleri arasında çatışır durur. Şimdi müsaadenizle olayıma/şahitliğime geri dönmek istiyorum. Dakikalarca çocuğun değil sonunda annenin tercih ettiği... Ki tercih edilecek bir durum da yok üstelik ve anneden ziyade küçük kız bu durumun farkında... Anne tercih ettiği/aldıklarının parasını öderken küçük kız, Çok susadım dedi. İşte o an kıyamet koptu. Satıcı ve bendeniz, göz göze gelmemek için bir şeylerle meşgul olmaya çalıştık aynı anda. Çünkü bir çıkartma için metrelerce cümle kuran ve sonunda kendi çocukluğu için tercihlerde bulunan kadın, küçük kız yani kızı, kendinden su değil de kırmızı kar yağdırmasını beklemiş, ne yapsın zavallı çaresiz kadın bu inanılmaz beklenti karşısında şaşmış kalmış. SANKİ! Susadım dedi küçük kız. Sadece susadım dedi. O kadar! İnsanlar susar, hayvanlar, bitkiler susar. Kadın küçük kıza nasıl bağırıp çağırıyor. Senin isteklerin hiç bitmiyor Ilgın. Burası kırtasiye dükkanı ben sana suyu nereden bulayım HA. Nereden bulayım! Telaş etmeyin, pasajın içinde pideci var ben gidip alayım dedim, küçük kızı annesinin dilsel şiddetinden kurtarmak daha da önemlisi kadını kendinden kurtarmak için. Şimdi bu satırları okuyunca kadına kızdınız büyük ihtimal. Bu yazının püf noktası, yazılma sebebi tam da bu. Kadına/anneye kızmayın. Sokakta gördüğünüz annelerin çocukları ile ilgili yanlış iletişiminde, bakışlarınızı devreye sokup, anneleri denetlemeye kalkmayın. Her dakika denetlenmekten yorgun genç anneler. Anneleri denetlemeye, akıl fikir vermeye çalışmak yerine, hayatlarını kolaylaştırmaya çalışın. Hükümet bir dizi kararla bunu yapmaya çalışıyor. Ama devlet politikasının bireylere sirayet etmesi için, öncelikle yargılayıcı tavılar konusunda kendimizi dizginlememiz gerekiyor. Anneler fıtri olarak çocuklarına yeter. Biz onları yerli yersiz her ortamda denetlemeye kalktığımızda, fıtri özelliklerini kaybediyorlar. Kadın kırtasiye dükkanında bütün o uzun cümlelerini denetlenmeye alışmış bir hal içinde yaptı büyük ihtimal. Çocuğu ile daha iyi iletişim kurduğunu göstermek için. Çünkü çalışan annelere dair kafasının içinde o kadar çok ihmal cümlesi birikmiştir ki... Hiçbir şeyi ihmal etmediğini her an ispat etmek için durmadan konuşuyor. Genç annelere susma hakkı verelim. Çocukları ile yan yana susarak şehirde dolaşma hakkı verelim. Yargılamayalım, bizim zamanımızda diye bir cümleye başlamayalım. Selam niyetine bir tebessüm, borçlu olduğumuz şey bir tebessüm. Yargılayıcı bakışlar, denetleyici cümleler değil.

Bu psikolojiyle çocuklarınıza sizi bir şeylerden mahrum bıraktılar düşüncesiyle kızmayın. Dünyaya gelmesine siz vesile oldunuz, isteseniz de istemeseniz de.. 10 aylık bebek derdini ancak ağlayarak anlatır, bildiği bir iletişim şekli yok, konuşamaz edemez. Bakın siz buraya derdinizi anlatıp ne güzel içinizi dökmüşsünüz. Savunması olarak geldiği bu dünyada onun hayatta sığındığı, güvendiği tek kişi sizsiniz. Siz onun dünyasısınız. Sizinle iletişime ağlayarak, mızmızlanarak geçmesi çok normal, çünkü yapabildiği başka bir yol yok. Dişi çıkıyordur, karnı ağrıyordur, açtır ve belki de sizin şefkatinizi daha çok hissetmek istiyordur. Çocuklar annelerinin gözlerinden her şeyi anlarmış, kaygılı olduğunu, mutsuz olduğunu.. Mutlu bireyler mutlu çocuklar yetiştirir. Kendinizin farkına varın ki zaten farkındasınız sağlıklı düşünemediğinizin, bir uzmandan yardım alın ve lütfen çocuklarınıza sımsıkı sarılın. Annelik bana göre değil demeyin, çocukları bıraktığınızda aklınız kaldığına göre durum hiç de öyle değil. Anneliğinizin farkına varın. B

20 eylülde görülmüş enson Küçüğü 6 yaşlarında büyük 11 yaşında olmuş Konu sahibi rahatlamıştır büyük ihtimelle Belkide boşanmış bile olabilir

Peki sen psikolojik danışmanlık mesleğine uygun biri misin? Sen de bu soruyu yanıtla bakalım.

6 yaşındaki çocuğun lazımlığa kaka yapması?

konu sahibi tabi ki kötü bir anne değilsin.. Bizim yaş grubumuz genellikle hemen hiç sorumluluk verilmeyen, her istediğimiz ya anında ya da kısa süre içinde gerçekleştirilen çocuklar olarak büyütüldük.. evlilik zaten başlı başına kaldırılması zor bir şey iken birden çocuklar da olunca iş iyice karmaşık bir hal aldı.. çünkü bize göre annelerimiz bizi çok kolay büyüttü, o yaptıysa biz de yaparız dedik.. gerçekten de yapıyoruz ama biraz zorlanarak :) şurada bir konu açsan ilk 5-6 yıl zor olmadı diyecek tek kişi bulamazsın.. evliliğin ilk 3 yılı, çocukların da ilk 7 yılı zordur.. çok tatlıdır ama zordur.. çünkü okula başlayana kadar size muhtaçtırlar.. ama okula başladıktan sonra o özlediğiniz "kendinize vakit ayırma" zamanınıza döneceksiniz söz veriyorum.. bu arada yapmanız gereken kısa sürelerle çocuklarınızı annenize bırakmanız, hatta imkanınız var ise yatılı bırakın hafta sonları.. hem onlar torun kokusuyla uyusunlar hem de siz eşinizle sinema gecesi yapın, kahve için, kafanıza göre takılın.. tabi alacağınız uzman desteği de lütfen ihmal etmeyin..

Anneniz, kvlideniz vs.. yok mu yakınınızda. Onlarda size biraz yardımcı olsunlar destek olsunlar. Anne desteği çok başka oluyor bu haytta.. Umarım yaşıyorlardır? :/

Doktor yardimi alin acilen bence. Bir de cevrenizde destek olabilecek insanlardan yardim isteyin cocuklar konusunda. Aile, arkadas gibi. Kafanizi dinleyin biri cocuklara bakarken bir sure. Uzaklasin yani o ortamdan 1-2 saat bile olsa. Bana haliniz hic normal gelmedi, ya kendinize ya cocuklariniza zarar verebilirsiniz boyle giderse. dagci bal

ayyy ben de çocuk hiç sevmiyorum ya sanki geleceğimi gördüm.. anne olmam için karşımdakinin beni ikna etmesi lazım, çok aşık olmam lazım.. belki ozaman bu sıkıntılara katlanabilirim.. seni çok iyi anlıyorum arkadaşım ben de senin gibiyim..

Su konuyu hortlatmayin yaaa. Konu sahibi napti duzeldimi acaba merak ettim

="Umayumay35, post: 65371582, member: 625337"] aa eski konuymuş ya kim hortlattı :) Harbiden eskimiş bende yeni sandim G

Gözlerim doldu yalvarıyorum yapma.. Al karşına konuş özür dile ve devam etme, tövbe et yemin et yapmamaya. Senelerce bir evlat sahibi olmak için hastane yollarını aşındıranları düşün. Ben babamın çocukluğumda attığı tek tokadı Bile unutamıyorum, onun bütün hayatını etkiler bu, farkına var dualar bul nolur yapma

Tamam en birinci sensin Twitter fenomeni Mehmet Aliden gelsin: Çocuk birgün KK okuyormuş Bir bakmış mikemmel bir anne. Çocuk demiş ne kadar iyi bir anne. Çocuğa kamyon çarpmış ölmüş.

bence ille de dışarıya çıkarak düzelcek bişi deil bu aşk kadınıyım diyosunuz bu müthiş bişi bence.. zannedersem sizin kendinizi iyi hissetmeye ihtiyacınız var ama giyinerek vs.. yani böyle hazırlanıp, güzel kokular sıkıp, eşinizle başbaşa kalmayı deneyebilirsiniiz.. bi de lütfen kafanızda büyütmeyin her hangi bir şeyi, ben annemin kafasını duvarlara vurduğunu hatırlıyorum.. çocuklar üzerinde hiç güzel izler bırakmıyor maalesef bu tür durumlar, bence kreş vs iyi bir fikir olabilir hem bu vesileyle siz de çalışmaya başlayabilirsiniz eşiniz gibi akşamdan akşama görürseniz zaten o da ilgilendiği için akşamları yükünüz daha da hafiflemiş olur.. Çocuklarınıza da sesinizi yükseltmemenizi öneririm ilerde çok daha büyük çıkmazlara sokuyor bu tür davranışlar aileyi.. bi yerden sonra hiç laftan anlamayan tabiri caizse arsızlaşmış çocuklarla uğraşan aileler tanıyorum.. annelik beraberinde otoriteyi de getiriyor bence onlarla tartışmaktansa belli kurallar koyun ve uyulmaması halinde farklı cezalandırma yöntemlerine gidin.. yaşlarının burada büyük bir önemi yok, zamanla anlicaklardır,, ama bu sizin için de geçerli.. çocuklarınızın elinde olmayan, istemeyerek ya da bilmeyerek yaptıkları şeyler karşısında sakinliğinizi korumaya çalışın ve onlara şefkatle yaklaşın.. bazen bu durum gerçekten çok çok zor olabilyor ama bu zamanlarda kendinize zarar verecek şekilde atmayın sinirinizi, elleriniz kanamasın da bardak kırılsın mesela,, yüksek sesle müzik açın mesela... ve yalnız mücadele etmeyin bu durumla, destek alarak daha kolay atlatacağınıza inanın.. İnşallah ailenizle çok çok mutlu olursunuz

Ama şuda var 10 ay kadar öncesine kadar sadece 1 cocuk vardı. 1 cocukta bende var, bır yaramazlıktan bahsetmemıs ortalama yaramazlıkta bıle olsa, en azından 5 sene ıstedıgı zaman ıstedıklerını yapabılmıştır caba caba caba tek olmayan sey bence caba CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

Anlamadimki yemek icmek gezmek derken? Seni yargilamiyorum ama kizdim.. senden asagidaki hayatlari dusun.. esinden bir damla ilgi gormek icin savasan kadinlar, cocugu olsun diye yillarca maddi manevi tukenen kadinlar, kotu eslerine ragmen cocuklari icin mucadele eden kadinlar, fakirlikten cocuklarina su ve ekmek yediren anneler bunlar bu haldeyken sende bunumu dusunuyorsun.. biraz etrafa bakin bence inanin herkes yiyip icip gezmiyor sukretmek lazim.. ayrica iyi bir psikologa kesinlikle gidin cinnet falan gecirirsiniz Allah korusun

psikolojik destek alın bir an önce normal değilsiniz A

Bunu Kv ler istiyor forumda biz de sakın altlı sütlü oturmayın diyoruz ama

hahaha :) yok canım ben yine ühü ühü demezdim. sen saldır konuyu açana belki böylece çok yardımcı olursun. belki çocuklarını geri rahmine alır kötü annelikten kurtulur. kadınnın son paragrafını sen yorumlar mısın lütfen? ciddiim belki göremediğimiz bişey vardır.

Kendinize neden bu kadar yukleniyorsunuz? bence tek sorununuz şöyle bir amaaaan diyip ayaklarınızı uzatmamanız. çok fazla çocuk odaklı yaşıyorsunuz gibi geldi bana. onlarla çıkmak istemiyorsanız arada birine bırakıp çıkın, benim bırakacak kimsem yok, akşam eşim gelir gelmez dışarı atıyorum bazen kendimi, ki ben kızımla her yere giden, kafelerde oturup muhabbet eden bir kadınım, ama bazen hepimiz çocuksuz vakit geçirmek istiyoruz bu da çok normal, düşünmeyin, rahatlayın, terapi görün, kendinizi çok yıpratmışsınız. . push ; T tugsem_10 Minik dünyam... tek ayak

Erken evlenmişsin bir de üstüne hemen hamile kalmışsın. Evliliğe yeni düzene alışamadan 20 yaşında anne olmuşsun. Artık kızın büyüdü derken ardından 2. hamilelik seni bunaltmış, bekar günlerindeki rahatlığı arar olmuşsun. Muhakkak destek al derim hatta kursa gitsen veya part time çalışabilsen kafan dağılırdı. Ne mezunusun mesleğin var mı? Çalışmayı düşün bence. Ama önce destek al.

@cankuslarinannesi konu sahibini okurken kendimin yıllar sonraki halini gördüm. tüm yazdıklarını dibine kadar hissettim, okuyup geçmedim yani. Şu insanın psikolojisini mahveden şey var "sorumluluk" bunun bencillikle hiç bir ilgisi yok. hatta tam tersi. "herkese yetişiyim herşeyi doğru yapıyım mükemmel olsun" derken insan fark etmeden bu hale geliyor. etrafımdaki insanlar sürekli ne kadar verici ve merhametli olduğumdan bahsediyor ama bi de gel bana sor. küçücük bir plan bile beni yıpratıyor. piknik örneğindeki gibi... neden böyle ben de bilmiyorum. ama aynılarını hissediyorum. Başta sosyal fobim olduğunu düşündüm ama sorun orada değilmiş. zaten atılgan, konuşma ve ikna etme sıkıntısı yaşamayan bir insanım. ne olursa içimde oluyor. insanların her gün düzene oturttuğu şeyler benim için geçerli değil. Her gün aynı işi yapsam da 20 yıl sonra yine o işe isyan edebilirim. Çalışırken de sıkıntı yaşadım bu yüzden. Çünkü olay sadece psikolojik de değil. Fiziksel olarak da böyleyim ben. Normal insanlar duracell ayıcığı ben 10 kata kadar daha az giden normal pilim sanki. Ne kadar dinlenirsem dinleniyim, uyursam uyuyayım kişisel sarjım maksimum %50 oluyor. Bu yüzden gezip tozarken zevk alamıyorum anında yoruluyorum. Otobüste 40 dk ayakta gidiyim mesela benim için gezi orda sonlanıyor daha fazlasına enerjim kalmıyor ki... Sonra da ister istemez ortamın huysuzu oluyorsun. bir de kalp problemi eklendi tüm bu sorunlarıma. Ergenliğimde bu sorunların katmerlisini yaşadım, ve yapayalnız kalmıştm 40 kiloya düşmüştüm 1.65 boyumla. senelerce oyle gitti. sandım ben kilo alamıyorum yapım böyle. eşimle tanışınca birbirimizi sevince mutlu oldum. gerçekten mutlu. şu an kilo vermeye çalışıyorum ama bu karakter işte... adama yapışıp kalıyor. konu sahibi gibi ben de mutlu da olsam huzurlu da olsam sevgi dolu da olsam her şey ağır geliyor. sık sık ağlıyorum, kimi zaman "neden herkes kolayca yaşıyor da ben bunlara katlanamıyorum" diyor isyan ediyorum. burda bile insanlarla polemiğe girmem ben mesela. o kadar geriliyorum ki çünkü... sigaraya bile başladım belki doğuştan üstüme yapışan gerginliği alır diye. bana göre değilmiş. sevemedim. bıraktım. alkol de almıyorum. kontrol elimden gidicek diye ödüm kopuyor. en fazla ne olabilir evin içinde mesela?... ama durum bu. ağlama duvarına çevirdim burayı. kusura bakma bi de uuuvv ne uzun yazmışım... sevgilerle

Tebrik ederim, çok harika, mükemmel bir annesiniz Ya hayir ne yaptiginizi saniyorsunuz? Kendinizi yüceltip, konu sahibini asaglayip ile ne basarmaya çalisiyorsunuz? Evet herkesin bedeni, ruhu, psikolojisi ayni degil ve ayni olmak zorunda degil. Bu tür mesajlar ile konu sahibin üzerine nasil bir etki birakacaginiza düsündünüz mü hiç? Bu kadin agir bir depresyonda. Eger hepimiz senin gibi onun üzerine gidersek ve konu sahibi intihare ederse, yada çoçuklarina zarar verirse, kim bu vebalin altina girecek?

İçinde bulunduğunnz durumun siz farkindasnz zaten iç dökmek sanırım niyetinz çünkü bı tedavi zamanını gelmişte geciyorsunz çünkü maazallah haberlerde neler görüyoruz eşinizle ciddi anlamda oturup konuşun lütfen haftada bir bı seans bile rahatlatr belki sizi içinde bulunduğunz mekanı hali degistiremeyeceginz durumlar vardr onlardsn birisi buda iki evlat nasıl yok sayarsnzki ya da kim onlar yokmuş gibi mutlu mesut yasayabilir ilgilenmeden bakmadan sizin yüzünüzden dünyaya gelmiş iki insan siz yalnz olduğunuzu falan sanmayn elbette annelerin çoğu bazen çok yorgun bitkin oluyor allahm ne zormuş bana göre değilmiş diyen çoktur eminim ama son tahlilde onu ben yaptım şimdi sızlanma vakti değil koca popunu kaldr ve kendine muhtaç bı varlık dünyaya getirdiğini unutma diye kendilerine telkin veriyorlar ki siz zaten bunlarn bilincindesinz icinizdeki annelik duygusu ile özgürlük duygusunu dengelemek icin yardıma bı ele ihtiyacnz var o kadarallah yar ve yardımcınız olsun.

Canım depresyondasın. Acilen yardım almalısın. Çocukların için evde bakıcı ya da ev işi için olabilir yarim günlük de olsa yardımcı alman şart, ev işi ve 2 bebek üstüne üstüne gelmiş bunalmışsın. Bakıcı tutamiyorsan acilen gunluk kardeşini ya da anneni cagir. 6 yaşındaki kızına tuvalet eğitimi vermesi için anneni 2 haftalığına sizde kalmaya ikna et, büyükler bu isi senden daha kolay halleder çünkü tecrübe. Aynı şehirde olsak inan gelir ben bakardım çocuklara. Vicdan azabını birak, vicdan yapıp annene bırakmadıkça bu sekilde daha vicdansız hareketler yapacaksın. Sen mutlu olursan çocukların mutlu olur, bu sozu buzdolabının üstüne yaz ve asla unutma, motton bu olacak.

Cok haklisiniz dikkare alicam soylediklerinizi E

28 yaşındayım hala kırmızılı yeri düşünüyorum. Ki istediğim şeylerin bir çoğunu yaptım. Gerçekten büyük bir sorumluluk.

üşenmedim bütün yorumları okudum herkes güzel, güzel yorum yapmış, kendi yorumuma gelince ortalık sizin gibi şımarıklarla dolu,, 20 yaşında evleniyorsunuz bir büyüğünüz hayır çok erken hayatını tanı, yaşamını tanı dese o kişilere kızıyor asla dinlemiyorsunuz. yerden yere atıyor kendinizi ve evleniyorsunuz.. şu zamanda artık bi öğrenin evlilik toz pembe değildir kadın olmak toz pembe değildir,, hele anne olmak öyle her yiğidin harcıda değildir. yaş şu an 26 ve iki çocuk,, ve evliliği toz pembe sanan bacım öyle olmadığını anladın ama iş işten geçti.. a planı bitti sen artık yaşamına, hayatına b planını eklicen ve sen anne olmadan, olan önceki yaşamını çöpe atıcan, artık o çocuklarla eğlenicen, parka gidicen, coçuk tiyatrolarına gidicen, çocuk sinemalarına gidicen, evinin bir odasını eğlence odası yapıcan sofrandaki yemeği onlara göre yapacan,, sen 18.. 19 yaşlarının heyecanını arıyorsun bilki onlar bitti.. ayağa kalkıcan silkelenecen ve o iki minik yavru senin senden kocandan annenden daha öncelikli olduğunu hatırlican.. depresyon nedir bilmiyorum doktora git diyemicem çünkü ben deprasyon olayına inanmıyorumm.. şu yaşamda güçlü olan ve olmayan vardır.. ve şu yaşamdan keyif alan ve almayan vardır nefes aldığımız sürece mutlu olan vardır olmayan vardır..

Siz ise başlayınca emzirmekten kesmek zorunda değilsiniz.

Bence sen bir işe başla güvenilir bi bakıcı bulup. Ya da varsa aile büyüklerinden biri bakabilecek o da olur. Akşamdan akşama sevgi pıtırcığı olursunuz. Ama bu seferde özlersin... Çalışan anneler için de hayat kolay değil. Alışkanlıklarını değiştir ya da Lazımlık ne gerek? Koy tuvalet aparatı klozete. Sen de rahat et çocukta rahat eder. Alıştır tuvalete. At lazımlığı Psikolojik yardım al Sakinleştirici verirler sana belki Ellerini duvarlara vurma yahu ne o öyle kendine zarar vermek yok. Herşeyin çaresi bulunur Sanki evin yandı kül oldu 10 çocukla ortada mı kaldın Hep aynı şeyi yapmaktan bıktıysan farklı şeyler yapmalısın. Çocuklarının sağlıklarına şükret. Aç bak instagramda ne çaresiz anneler babalar var.. Bilirsin. Bi konuşsa yürüse yaramazlık yapsa diye duacılar. Şükürü elden bırakma kendini ve ruhunu topla. Yaparsın sen güvendim ben sana Farkındalığın yüksek

canım erken anne olmuşsun. Kızının tuvaletini hala lazımlığa yapıyor olması çok yanlış. Önce bunu halletmelisin bence. Oğlum 3 yaşına girecek. Çalışan anneyim. 3 yıllık tecrübeme istinaden şöyle ki; çocuğun her dediğini yapınca önüne geçemiyoruz. Hem biz çok yıpranıyoruz. Hem de çocuğa kötülük ediyoruz. Ben bunu yeni farkettim şu an toparlamaya çalışıyorum. Bir püf noktası da su; kendimize değer vermiyoruz. Mutlu anne, mutlu cocuk. Zamanım yok deme isteyince yaratılıyor. Önce kendini sev. Ben her akşam iş dönüşü eşorfmanları çekip oğlumla park sefası yapıyorum. O bisiklet sürerken ben kahve içiyorum. Çok iyi geliyor. C. tesi evde dünyanın işi var. İnanın yatagı bile toplamadan, oğlumla kahvaltılığımızı alıp sahile iniyoruz. Camları açıyorum ev biz gelene kadar havalanıyor. Çamaşırım varsa atıyorum gelene kadar yıkanıyor. 1-2 st sahilde kahvaltı çimlerde yuvarlanma inanın çok iyi geliyor. Koca sahil yokusunu sırtımda oğlumun çantası elimde bisikleti kucagımda oğlan çıkıyorum eve dönüşte. Eşim şaşırıyor. Ama eve girdiğimizde hem oğlum enerjisini atmış oluyor bana sarmıyor en azından ben de ev işlerimi hallediyorum. Yani diyeceğim birlikte birşeyler yapın. Ama size de iyi gelecek şeyler olsun. Herşeye yetişmek zorunda değilsiniz. Mükemmeliyetci olmayın! sevgiler

Ay eski konuymuş bakmadan yazmıştım, soryy. Hortlatan arkadaşım selamlar

2 yasinda kizim var hergun olmasada insan olarak gerildigim huzursuz oldugum gunlerde sizin hergun yasadiginizi ben birkac gun yasiyorum. sosyal hayati olan calisan ozgur bir bayanken evde asla uyumayan asla yemek yemeyen yabanci oldugum birine kendimi adadim. bazen boguluyorum kacip gitmek istiyorum ama o benim evladim. inanirmisiniz tv. seyrederken uyku vakti gelmis yatagina yatan insanlari gorunce aglardim. suan biraz duzelmis hali ama sorunlu bir bebek sorunlu bir cocuk olunca biran once buyusun istiyorsun. allah yardimciniz olsun

O mesajlar acik acik diger uyeleri saldiriya davet etmek oluyor. "Bak saldirmamiz lazim ha, bu konu saldirilasi bir konu. 'hazir ol' dedim ben, bekleyebilir yani". pff Ama kimse yememis :) Birileri cocuk sahibi olamiyor, birilerinin baska bir seyi eksik kaliyor diye cocugu varken halinden sikayet edeni dovmemiz lazim tabii.

Olsun hepimiz ergen olarak doğmadık ya

öncelikle psıkolojınızi anlıyorum cocuk bakmak kolay degil ama bıde soyle dusunun bir sürü insan cocuk sahibi olmak istiyor. ben suan calısıyorum kızım 1.5yasında benım annem ve kv bakıyo ama ben kendım bakmak istıyorum durumumuz fena degil ama calısmazsam bırıkım olmasmıs bır takım olaylar yasadık ve ben cocugumu deli gibi özlüyorum ne anneme ne kv cocuguma nasıl davranılmasında bır kac bılgı versem sen bızden ıyımı bılceksın tepkısıyle karsılasıyorum tabıkı onlardan ıyı bılcem dıye bırsey yok ama bende anneyım 9 ay karnımda tasıdım kızım için tek kelıme konusamaz oldum sen bıde benı dusun hergun aglayarak işe gelıyorum kımsenın umrunda degıl. bence bıran once kendını topla cocuklarına esıne hayata sarıl hayat cok kısa kendıne dert arama bunlar olmasa ınan baska dert olur oyuzden toparla kendını ben yıne sukredıyorum gozum arkada degıl saglıgı yerınde dıyorum cok sukur bende calısıyorum ve hıç bırseye yetısemıyorum ama bak en azından calısmayı bırakabılmıssın kocan arkanda ve sana evını gecındırıyo bende oda yok hem calıs hem sorumluluklarını yerıne getır ıstenıyor vallahı oldugu kadar zorlamıyorum kendımı cunku oyle bır gucum yok heryere herseye yetısemem ben calıstıgım halde esım bana yardım etmıyor gercekten bıraz sabret hayatta kolay hıç bısey yok baska caremızde yok sarıl cocuklarna öp kokla onları ben heran yanında olmıyorum sarılamıyorum koklayamıyorum hiç bısey bana ondan ustun gelmıyor bende destek aldım psıkolojık olarak ama ınsan ıstemesse oda fayda etmıyo sende farkındasın aslında herseyın kendıne ıyı gelecek tek sey yıne kendınde saklı aslında. kadesa

Öncelikle bir yandan 10 aydır hayatınzıda olan cocugunuz obur yandan ıse tam 6 seneden fazladır bırlıkte oldugunuz kızınız sanırım tek cocukluykende durum aynıydı bilemiyorum belkı yardıma ıhtıyacınız olur olamaz bılemıyorum kısısen kısıye gore degısır sız kac yasındasınız onuda bılmıyorum fakat normalde zaten ınsanlar hep bu sekılde yasıyor ve cogumuz genc anne oluyoruz. bızlerle kıyaslamayacagım cunku kendınızde dedıgınız gıbı suanda normal dusunmuyorsunuz fakat yıllardır var olan bırsey ıcın hıc caba harcamıyor olusunuz sızce suanda ıcınde bulundugunuz durumun sebebı degıl mı? 10 aylık bır cocuk pekala aksam yatar sabah kalkar arada 1-2 kere ya uyanır ya uyanmaz ek gıdaya baslamıs olur 6 yasındakı cocuk tam mınımum 3 senedır tuvaletını yetıskın bıreyler gıbı halledıyor olması gerekıyordu. suanda ıcınde bulundugunuz her durum, gecmıste sorumlulugundan kactıgınız hersey nasıl düzeltirsiniz bılmıyorum. Şımarıklık yapmayın ve kaderinizi zorlamayın derim. doktorada gidin evet ama kendinzide cabalayın

bu iki yorumu da yapan aynı kişi önce konuyu açana bir güzel saldırmış sonra da saldırılara hazır olun yazmış, sen varken başkasına gerek yok korkma. sen psikolojik danışmandın dimi

Merhaba, En başta bu saatte yazdığım için özür diliyorum. Ama annelikle ilgili yazdığınız bir metini okuduktan sonra sabahı bekleyemedim. Anneliğe alışamamış Kendi sosyal hayatımdan vazgeçmek istememe sürekli sinirlı mutsuz olma herşeyden kendime mutsuz olacak bir şey bulma çocuk bakımının ağır gelmesi gibi gibi bu konu benim psikolojimi bitirmiş ve Kendi psikolojime çözüm ararken yazdığınız yazıda her cümleyi sanki ben yazmışım gibi okudum. Resmen harfiyen aynı karakterdeyiz ve aynı şeyleri yasıyorum sizin üzerinden yıllar geçmiş ama ben yeni yasıyorum. Kızım iki yaşında ve bazen ölmek istiyorum bu sorumluluktan kaçıp kurtulmak için. Bireysel kendi istediğim gibi yaşamak istiyorum. Aynı size eşiniz destek olduğu gibi eşim kendi annemde destekçim ama yok beni bu psikolojiden çıkarmıyor ve tükendim mutsuzluktan ölecek gibiyim. Benim gibi hissetmiş birini bulunca dayanamadım bu saatte yazdım. Siz buna bir çözüm buldunuz mu? Ve seneler geçmiş bu yazınızdan sonra şimdi geçtimi? Lütfen bana bir kaç cümleyle yardım edin bu soruların cevaplarına ihtiyacım var

uygunum kii iyi kazaniyorum :)))) çok şükür. D

Bence siz bipolarsiniz muhakkak bi uzman yardımı ve ilaç tedavisi almalısınız düşüncelerin hiç normal değil sorunlarını reddetmek sana yarar sağlamaz çocukları bırakıp nefes almak biraz kendine dönmek lazım.. Bu şekilde krese veremem anneme bırakmam diyerek ; en çok onlara ve kendinize zarar veriyorsunuz bu şekilde olan bi anneden iyi bi öğretmen ilgili bir Anneanne yeğdir. Herkes 4 4luk anne olamaz çocuk size göre değil evet o yüzden onları seven is nedeniyle sürekli yanlarında olmayan bi anne daha iyi bence hayata yeniden karışın tedavi kurslar sonrasında is hayatı gerekirse eve de bi yardimci eve de çocuklara da yetisirsiniz hemde mutlu olabilirsiniz umarim..

10 sene dişini sık büyürler senden koparlar ama şimdi saba ihtiyaçları var... Ama bu arada kendini ve ruh sağlığını ihmal etme... S shot Hüseyin Şevki Topuz Fan

acil acil acil Antidepresan. birde aşk kadını yada bir olayın sadece mutlu yönlerini seven, mutlu yönleri bitice kaçan a Hetonist mi ne deniyordu galiba, belki tam bu değidir bilemicem de Pınar Altuğ da böyleyim demişti, ordan aklıma geldi, bi araştırın isterseniz A

Ahahah sen nasıl bi insansın ya insanın kirli çamaşırlarını acımadan gözler önüne seriyorsun kınıyorum Dur çok komikmiş bir daha okuyayım

Konu eski ama ben akibetini çok merak ettim 5 sene geçmiş su an nasi bi ruh halindesin bigunmutlaka

ben şuan düşünmek istemiyorum ama kızıma ev almak istiyorum bende uzak olmak istemem ve torunuma bakmak istiyorum inşallah... kızım böyleyse o ne kadar tatlı olur

kızlar ikinci hamileliğimde büyük şok yaşadım, asla istemiyordum ve hikayemi çoğu kişi biliyor uzatmayayım, hamile kaldım. hayatımın en kötü dönemiydi sanki. üstelik ben çocukları çok seven anne olmak için deliren bir insanım. ona rağmen neler neler yaşadım. adeta terzi kendi söküğünü dikemez misali psikoloğa gittim çünkü iyi değildim ve kendim baş edemiyordum. sonra sonra biraz düzeldim, rahatladım. bazı insanlar rahatına düşkün olur ya da mutsuz olmak hayat ilkeleri olabilir, hiçbir şeyden zevk almayan hoşnutsuz insanlar yok mu işte belki de konu sahibi de böyledir. evet keşke hiç çocuk yapmasaymış konuyu okuyunca aklımdan bu geçti ama bunu demek için artık çok geç. ortada iki çocuk ve çok mutsuz depresif bir anne var. bence tek çaresi önce psikolojik tedavi sonra da tekrar işe başlayıp sosyal hayatın içine karışmak.

Kaç yaşındasın yalnız kalıp kafa dinlemeye dinlenmeye ihtiyacın var kahvetelvesi

çocuklar anneleri huzursuz olduğu için mızıklanırmış daha çok. sıkıntıyı hissediyorlar onlar. eşiniz size yardımcıymış ne güzel. tersi de olabilirdi ki toplumca çokça örneği var. anı yaşama ve onun güzelliklerini bıulmaya çalışın. çocuklarınızı kabullenip onlarla ilgili adımlar atın. çok çabuk büyüyorlar zor büyüselerde. ellerine bakın mesela. nasıl bir mucize olduğunu e onların size emanet edidiğini düşünün. hamilelik ve bebeğin gelişim süreciyle ilgili bilgiler edinin. size verilen mucizrleri farkedersiniz. klozet için adaptör alın, direk tuvalete yapsın. onlarla oynayın. önyargınızı değiştirin. alah kimseye kaldıramadığı yük yüklemezmiş.

Ya her dafa aynisi "eh çoçuk için çirpinan kadinlar"? Ya onlar çirpiniyor diye, herkes öyle diye, yada öyle olmak zorunda diye bir kaide yok. Konu sahibi belli ki psikolojik sorunlari var, depresyonda. Böyle örnekler vererek ne olacagini saniyorsun? Ruhu ferahlanmis mi olur? Tam aksine, morele daha bozulup, daha çok depresyona girer. Konu sahibini tek kurtaracak olan sey ise psikologa gitmek. Bunu sadece çoçuklari için degil, ilk basta kendisi için yapmali. Sürekli moreli bozuk olmak, karamsar olmak çok kötü birsey olmali. Cok üzüldum aslinda bu duruma. Umarim konu sahibi en kisi zamanda düzelir ve hayattan zevk almayi ögrenir.

Hiç kimseyi mutlu edemeseydiniz eşiniz sizi seçmezdi, demek ki bir yerlerde bu anlamda tercih edilebilecek bir kadınsınız. Mutlu olduğunuz, birlikte güldüğünüz anları hatırlayın. Kendinizi hep mutsuz ve yetersiz hissetmeniz tamamen bakış açınız. Ve bu bakış açınızı yardım almadan değiştiremezsiniz. Bunu zamanım yok diye bahanelerle ertelemeyin. Hafta da bir gün 1 saatlik terapiye vakit bulursunuz. Hiç mi dışarı çıkıp bir şeyler yapmıyorsunuz? Annelik büyük sorumluluk ve vicdanınla boğuşma hali malesef. Çocuklarınızı için üzülmeniz, kendinizi eleştirmeniz onları ne kadar çok sevdiğinizin kanıtı aynı zamanda. Anne olan her kadının sizin kadar büyük tepkiler vermese de benzer duyguları yaşamış, eski rahat günlerini aradığı günler olmuştur. 18 yıldır anneyim bazen bende kendi halime kalabilme düşüncesinde olmuşumdur. Bu onları sevmediğim kötü anne olduğum anlamına gelmez. İnsanız bazen sorumluluklardan yoruluyoruz, planlarımızı hep çocuklarımıza göre ayarlıyoruz bunların bir insanı psikolojik olarak yormaması mümkün mü? Kesinlikle bir uzman yardımı alın, öfke kontrolü ile ilgili bir şeyler okuyun, alıştırmalar yapın. Bunu kendiniz için olmasa bile çocuklarınız için yapın. Onlara süt beyazı ruhlarında telafisi imkansız yaralar açar, sizin gibi mutsuz, öfke kontrolü olmayan yetişkinler olmalarına sebep olabilirsiniz. Ergenliklerinde çocuklarınızla iletişimi, sevgilerini kaybedebilir, hareketlerinde kendinizi görebilirsiniz. İşte o zaman yaşananların tek nedeni kendiniz olduğunuz için vicdanınız daha çok rahatsız edecek. Ve telafi etmek için zamanı geri alamayacağınızdan vizdanınız içinizi hep kemirecek.

Yavrucaklara acıdım şimdi bebek bu ağlayarak büyür derdini başka nasıl anlatacak ki. Annelik kadar kutsal bir duygu var mı dır şu dünyada.. Sizin psikolojiniz onları da etkiler. Bence evlatlarınıza sıkıca sarılıp sağlıklı oldukları için şükredin bunalım yapmak yerine Allah başka dert vermesin..

Cute haklısın ama yetmiyor Evde kalmaya alışkın olmayınca tatmin olamıyorsun sürekli çocukla uğraşınca o da istediğin gibi olmuyor Bunalıyorsun Konu sahibi işi çocuğa iyi bakacağım diye bırakmış iyi bakamadığını düşününce de daha fena oluyor çünkü ikisini de becerememiş halde Çocuk odağından azıcık çıksa daha rahat olacak Bir de özellikle büyük çocuk için daha fazla ilgi gerekebilir bu aşamada aman dikkat diyorum CuteMom Dünya vazgeçenleri değil, azmedenleri

Zor bi evlilikte eşine destek olabilmşsen demekki zoru görünce kaçan birisi değilsin. Seni yargılamıyorım zaten öyle bi hakkımda yok. Uzmandan destek almalısın arkadaşım bu şekilde saglıklı bireyler yetiştiremesain.

Çocukluğundan beri sorumluluk vermedi mi ailen sana hiç? Ağır geliyor sana herşey. Psikolojin için çalışsan işi kaldırabilir misin? D damdan

Sevgili konu sahibi, öncelikle evliyim ama çocuğum yok. Belki çocuk sahibi olanlar başka pencereden bakabilirler ama düşündüklerimi yazmak istedim. 20 yaşında çok erken bebek sahibi olmuşsun. Kendini tanımadan, istediklerini yapamadan. Bu da seni çok zorlamış. Sonra yeni bir bebek sürecin başa dönmesi. Çok yıpratıcı. Genelde etrafta gördüğüm en çok bebek isteyen, buna psikolojik olarak hazır anneler bile sağlam sarsıntılar geçiriyorlar. Kendini yalnız ya da suçlu hissetme. Senin de kendine ait zamanlara ihtiyacın var. Bunları yarat elinden geldiğince. Her gün kendine ait 1 saatin olsun. Bu bebeklerinden zaman çalmak değil, aksine senin psikolojine daha iyi geleceğinden yararlı olacaktır. İster kitap oku, ister bakım yap, istersen yat dinlen. Bu bir saati çocuklar babalarıyla geçirebilirler, müsait değilse çocuklarla ilgilenmesine güvendiğin bir tanıdığın yapabilir ufak bir ücret karşılığı. Onlar da enerji atarlar sen de enerji toplarsın. Uzman yardımı da alman gerekli mutlaka. Sen iyi hem de öz eleştiri yapabilen bir annesin.

Sizi yargilamak haddim degil asla yanlis anlamayin Ama... Sizin yerinizde olmak icin nelerimi vermezdim. Beni ve cocuklarimi dusunen eş. Ve pırıl pırıl 2 evlat. Ben buna sahip olabilmek icin senelerimi verdim genede olmadi... Rabbim yardimciniz olsun insAllah duzelirsinz.

İşe girin çalışın diyeceğim ama anladığım kadarıyla siz hicbirseyden mutlu olmazsiniz

yalnız değilsin arkadaşım çocuk bakmak çok zor... bence bu kadar doğru şekilde kendini analiz etmişken 2. yi aldırmalıydın çünkü çocuğa bakan annesidir sonuçta... ben sana psikoloğa gitmeni öneririm belki çocuklarla olan düzenin ve iletişimin de bir parça bu sayede düzelir... onlar çok masum onların hiç suçu yok... bunun dışında tavsiyem sabredemediğin zamanlarda bol bol dua et " Allahım işimi kolaylaştır" diye...

Kesinlikle anneligi haketmediginizi ve kotu bir anne oldugunuzu dusunmeyin. Kotu bir anne olsaydiniz cocuklari buyukannelerine birakinca akliniz onlarda kalmaz, hic umurunuzda dahi olmazdi. sizin yaşadığınızı çoğu kadın yaşıyor kimileri daha hafif kimileri daha yogun geçiriyor. Büyük kızinizi anaokuluna verin. ev islerinde yardim etmesi icin bir yardimci ayarlayin. İmkaniniz yoksa kenarda kosede olani koyun yinede hafta birkac kez gelmesi icin bir hanimla anlasin. Psikolojik destek alin, karamsarliktan kurtulmalisiniz! Dusunsenize, dunyaya bir kez geliyirsunuz ve yasadiginiz gunun tekrari yok. Annesiniz ve iki kiz evladiniz var. Anneligin cok guzel yonleri var, sadece biraz yardima ihtiyaciniz var. Kotumserlikten kurtulup, mutlu bir insan olmayi denenelisiniz. Biliyorum hic kolay olmayacak degismek ama imkansiz degil. Kararli olun buyugu anaokuluna verin. Artik klozeti kullanmali, 6 yasinda bi cocugun kakasini gunde 3 kez tuvalete bosaltmaktan emin olun hic bi anne hoslanmaz. Kucugun uykusunu duzene sokmayi deneyin. Arastirin, aklinizw yatmazsa buna biraz daha katlanmaniz gerekebilir sadece. Haftasonlari buyukanneleriyla birkac saat gecirmelerine izin verin. Bir haftasonu ailecek bir hafta sonu esinizle cikarsiniz. Cozum cok sadece istekli olun. Hepsi gecicek zamanla.. Allah guzel kapilar acsin, icinizi umut ve yasama sevinciyle doldursun.

seni eleştirmek yargılamak bizlere düşmez canım. hepimiz neticede kuluz hata yaparız. dört dörtlük bir Allah. her şeye kötü tarafından bakmaya karamsar olmayı istemeden de olsa alışkanlık edinmişsin. ama şimdi farkındalığın artmış bu çok güzel. ya bunların farkında olmasaydın. o zaman haksızlık yapmış olurdun bence ailene ve seni sevenlere. bir uzmana danış mutlaka ayrıca kendini geliştirmeye çalış manevi olarak. sabret inşallah her şey düzelecektir Rabbim yardımcın olsun

ayyy evet aynı düşünüyoruz eşime diyorum ki kızım işe giderken bana bıraksın bide bakıcıyla uğraşmasın düşünmesin yemeğinide yaparım.. ama bizim evde yemesinler yukarı çıksınlar düzenleri olsun.. gözümün önünde olsun hep ama bunu söylerkende özel hayatlarına yada sosyal hayatlarına asla müdahale etmeyiz sadece hergün göreyim mutlu olduğunu bileyim bi ihtiyacı olduğunda koşayım istiyorum...

Ben de koptum yalnız Allahım ne kaa akıllı ve salak tecrübesizmişim

Konu çok eskiymiş ben de destan yazmışım bakmadan E

Off niye böyle şeyler yazıp insanı daha çok geriyorsunuz? Allah ona çocuk vermiş ya sinirlenemez, daralamaz sanki. Anne o çünkü insan değil. bigunmutlaka lütfen böyle yorumlara takılma. Ne yaşadığını az çok tahmin edebiliyorum. Söyleyebileceğim tek şey; gergin anne = mızmız çocuklar. Yardım al, gerginliğini at ve gör bak çocukların nasıl değişiyor. Üzme kendini robot değiliz hiç birimiz.

acilen bi yardım almanız şart bence. bakın çalışan bi anneyim ben de. 5.5 yasında kızım 2 yasında oglum var. ikisi de yaramaz cocuklar hele ki oglum düz duvara tırmanan cinsten. sürekli kavga halindeler. evi her daim derli toplu tutmam gerek. aksam 7 de eve geliyorum. eşim de yardım etmez ve biraz da dagınıktır. sabah erkenden kalkıp en az 2 çeşit yemek yapmak zorundayım. oglum hala geceleri en az 2 kere kalkar ve aglar... bu kadarı da yeter sanırım... siz bana göre daha iyi durumdasınız ama dedigim gibi psikolojiniz bozulmus bence. B

Dikkatimi çeken nick'iniz oldu. Nede güzel yazmışsınız.. "Cankuşlsrın annesi" :) herşeyin farkındasınız. Sadece çocuklarınızı özlemeye, kendinize vakit ayırmaya ihtiyacınız var. Durumunuz iyi ise bir yardımcı tutun. Sorununuz umarım çözülür..

Cnm yaşadıgın sorunların benzerlerini bende yasiyorum kızım 6 aylık ki eziyetli bir bebekte dgl... Ki belki bi cok annenin yakindigi konuda sansliyim eş yönünden.. esim geceleri kalkiyor o ilgileniyor ben uykumu alayım die isten geliyor dinleniyorum o ilgileniyor.. Ama beni bunlar tatmin etmiyor Suan 6 aylik bebekle deli gibi ders calisiyorum cunku evde oturup aksama kdr cocuk bakmak hayatımı tamamıyle ona empoze etmek hic mantıkli gelmiyor.. Kızımı cok seviyorum gecen dönem sınavım vardı 2 saatligine dahi kimseye emanet edemedim ve babamiz bu yuzden iki gece nöbete gitti.. Cocuklu eve misafirlige bile gidemiyorum olur ya zarar verirler kızıma die.. Ama gel gör ki icim hep bi skntı halinde surekli okulu bitirip calismam lazim diyorum.. bide ben gurbetteyim esimden baska kimsem yok yanimda kızim premature dogdu hep ikimiz hastanelere gittik geldik eve cikardgmzda 1920 grdi youtube tan bakip ogrendim bebek nasil yikaniri bile.. tek basimiza geldik bu zamana kdr kizimla.. Sanırm sorumlulugun fazla olmasi insani yoruyor Senin hemn hamile kalman ve ikinci cocuk da ki yine aralari cok yakin dgl Allahtan... Seni bunaltmis.. Dedigim gibi sadece sen dglsin belki bi cogumuzun aman soylemeyim yanlis anlasilirim dedigi duygularina bile tercuman olmussun... Çoźum: Sana yardmcı olan esine tesekkur etmen :)... Digeri ise bi uzmandan yardim alman.. Zamanim yok diye dusunme ztn haftada 1 en fazla 1 saat oluyor esinle disariya ciktiginizda bile esin ilgilenir sen göŕüşmeni yaparsin... Sonuc olumlu olursa haber ver bende gideyim:) E eldam

Kahvecim vakti zamaninda bunlari yazmissin korkuyirum cocuk sahibi olmaktani okuyunca haydaaaa dedim tarihe baktim yeni konu sanmistim hortlak konuymus

Kendinize haksızlık ediyorsunuz. Siz iyi bir annesiniz. Bir tür kriz yaşıyorsunuz. Belki uzamış doğum sonu depresyonudur. Çok iyi bir uzmandan destek alın. Bunların hepsi geçecek. İlerde acıyacaksınız kaybettiğiniz bu zamana.

Diğer yorumculara aynen katılıyorum ve sizi anlıyorum... Ben de 26 yaşındayım, yaşıtız, ben hala bekar ve çocuksuzum ve hala daha "insan nasıl çocuk yapar ya, nasıl bakılır bütün gün çok zor" gibi şeyler düşünüyorum. Bütün gün evde olmanız, iki çocuk, cidden zor şeyler. Ondan bence de kötü bir insan değilsiniz. Ama sonuçta bu psikolojinizden çocuklarınız etkilenir, o kesin. Ve artı size de yazık. Kocanızla konuşun, bir şekilde mutlaka zaman yaratın olmadı haftasonu vs. ama mutlaka bence de uzman yardımı alın. Bence uzman yardımı + dışarıda kendinize vakit ayırmak/çalışmak gibi bir şey = sorunun çözümü olacak. Mesela demişsiniz ya eşim dışarda, idealleri var, kendine vakit ayırıyor... Sizin de öyle olsa ne güzel olurdu o zaman çocuklarınız için de iyi olurdu bence. Yani kendisinden memnun olan, hobisi olan, idealleri olan, mutlu, enerjik bir anneyi ben daha çok tercih ederdim açıkçası :) Ondan moralinizi bozmayın, inşallah geçer bu günler.

Okurken gözlerimden yaşlar akıyor anlıyorum sizi çaresizliğiniz okadar net Anlaşılıyor ki Bende geçtim bı evreden "hastaneye yatırın beni ve gelmeyin yanıma çocuklarla geleceksen" derdim ağlardım yapamıyorum diye Benimde uyumayan gece kalkıp sabaha kadar oturan bir tane bir de hiç uyumayan 2 çocugum var işe gidince uykum var artık dayanamıuorım diye ağlıyordum Şimdi geçti uykumu alınca tahammülüm arttı elhamdulillah Ama tavsiyem psikoloğa gidin mutlaka ilaç alın Bebeğinizin gece uykusu anne sütünü kesmeden düzelmez muhtemelen ek gıda içinde önüne koyun yediği kadar yesin Avm zaten 2 çocukla büyük hata eğer mümkünse tek Çocuğunuzu yanınıza alın biri başkasıyla kalsın her gittiğinizde sırayla götürün hem daha keyifli hem az stresli hemde çocuk memnun oluyor Emzirme döneminde ilaç veriyorlar mı bilöiyorum ama deneyin mutlaka

Ne var ki son paragrafinda, anlamadim. Konudan farkli, oyle can alici bir sey goremedim. "Bu arada sunuda ekleyim ben hep boyleydim hep mutsuz hep dertkupu hep omur torpusu.. bekardim mutsuzdum herkesi mutsuz ederdim iyi bi evlat olamadim iyi bi ogrenci olamadim iyi bi arkadas iyi bi anne hic biri icin dogru kisi deildim ben ask kadiniydim hep cok seven tutkulu ask la yetinen sorumlulugu gorunce kacan... esimin yada cocuklarimin tek sucu hayatlarinda benim olmam... allah islah etsin beni allah sabir versin iman guzelligi versin ne deyim yanlislarimi biliyorumda icraate dokup duzeltemiyorum" Hadi ondan oncekini de alayim: "tek istegim kendilerini kurtarmalari ama bunu beklemeye sabrimda yok tek bildigim kendime gelmem gerek onlarin bana sevgime ilgime ihtiyaclari var benimsa takatim yok bezginlik yorgunluk mutsuzluk ele gecirmis beni.. sagliklilar bin sukur hastada olabililerdi veya ben saglikliyim bin sukur elim ayagim tutuyo ac acikta deilim ama bunlari bilmek davrabislarima ruhuma yetmiyo haykirmak istiyorum Beni bana birakin dusun yakamdan demek istiyorum sonra kizim bi gulucuk atiyo dusuncelerimden utaniyorum acil psikolojik yardim alcam farkindayim durumun ama vaktim yok iste " Valla farkli bir sey yok son paragrafta bana gore. Konuyu bu yuzden acmis zaten. Normal bulsa kendini, acmazdi.

Öncelikle unutmayın ki o meleklere sahip olmak için binlerce kişi senelerce tedavi görmekle meşgul. Rabbim size onları birer armağan olarak göndermiş iyi bakın onlara Konuya gelecek olursak uzmandan yardım almakta fayda var durum hiç hoş değil. Çok çok stres yapmışsınız ki ben bunu erken anne olmanıza bağladım, keşke önce eşinizle kendinize zaman ayırabilseydiniz.

Madem baştan beri öyeydi ve bunun farkındaydı neden 2 çocuk ve bir erkeği de buna ortak etti.

Canım benim bunlar hep içine atmaktan oluyor. Zor zamanlarda eşine yardım etmişsin ama sana kim yardım etmiş? İçine atmışsın. Seni mutsuz eden bu. İçine atmak. Muhtemelen arkadaşın yok. Bu da problem yaratır.. :/

Konu sahibinini çocuğu yaparken psikolojisi bozuk değilmiy miş buda eleştirenlere gelsin lütfen 2 dakikalık zevk uğruna çocuk yapan sonrada bana göre değil yaşam tarzım değil diyen konu sahibini koruyanlara gelsin yorumum lütfen annelik özveri ister...

Ah zavallı çocuklar çok çok üzüldüm karşılarında sürekli sünir krizi geçiren bir anne, huzursuzluk, stres bu onlara reva değil. Durumunuz hiç iyi değil koşa koşa gitmeniz lazım çok kızdım size ben ya içerledim bu konuya. Bu güne kadar neden gidip destek almadınız kozınız 6 yasında hala lazımlığa yapıyor kümse mi uyarmadı arkadaşım olur mu böyle bu bir sıkıntıdır diye. Siz huzursuz oldukça stresli oldukça o bebekler cenneti yaşamayı hak ediyorken onlara bile hayatı zindan etmişsiniz. Yani size kızmak istemezdim ama birinin cidden sizi silkelemesi elinizden çekiştirip terapiye goturmesi lazım. Çocuklarınız bunu HAKETMİYOR! L lillyblossom Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Konuyu niye hortlattiniz yaw Bende hemen atlamisim Huzursuz

genetik bence bu tarz ruh hali. annende mi genelde depresif bir yapidaydi? bende kolay mutlu olamiyanlardanim ve annem benden daha beter. cocuklara uzuldum acikcasi. sen iyi mutlu oldugun zaman bak gor onlarin mizmizligi kalmiycak. bu omru tamamliycaz bir sekilde. mutlu yasayip tamamlamak varken mutsuzluga ne gerek var. ben bu slogani kendime soyleyip duruyorumda bendede henuz icraat yok

Herkes anne olmak zorunda değil elbet yapı meselesi. Kötü anne olduğunuzu göstermez bu. Şuan itibariyle bir annesiniz ve onlar gerçekten size muhtaç,.. Her öfkelendiğinizde küçücük ellerine bakın yavrunuzun. Sütten kestikten sonra uykusu düzene girecektir. Büyük kızınıza ise klozet üzerine bırakılan aparatlardan alın çocuklar için ce ayağı yere değsin diye bir yukseltici ayarlayın. Vaktim yok deyip en çok ihtiyacınız olan terapisti ihmal etmeye hakkınız yok. Bu sizinle ilgili bir mesele. Siz iyi olmalısınız ki yuvanızdaki diğer fertlerde iyi olabilsin. Bu şartlar altında çocuklarınızda olumsuz etkilenir. İmkanınız varsa ev temizliği için bir yardımcı ayarlayın ya da çocuklar için destek olacak dadı. I ice floe

Yook yok estafurullah iltifat ediyorsunuz ben sadece bana lütfedilen ömrü hayatımı en iyi ve en keyifli halde gecirmeye calısıyorum hepsi bu.

Ay yok oradaki çocuktan kasıt normal bildiğimiz insan yavrusu olan çocuk değil. Hani oğlanlara halk arasında çocuk denir ya o anlamdaki çocuk. "Şu esmer çocuğa bak ne kadar yakışıklı" daki çocuk. :)))

Sevgili Cute gerçekten yaşama ve annelik azminle örnek bir insansın. Allah gönlüne göre versin.

Bence calisma hayatina geri donmelisin... Sorun anneliginde degil aslinda, senin her seyi iyi yapmak istemende. Biraz mukemmeliyetci bir insansan eger, her sey tam olsun, cocuklarim hic biseyden geri kalmasin diye dusunuyorsundur eminim. Ama kizin alti yasinda. Okul cagi gelmis, yavas yavas ona da bazi sorumluluklar vermelisin. Ornegin kendi kendine bazi ihtiyaclarini gorebilmeli. Diger evladin kucuk ama senin biraz o evin kaosundan uzaklasman gerek. Eger emanet edebileceksen bir bakici tutup kendin de calisabilirsin. Bunu para icin degil, kendi ruh sagligin icin yapmalisin.. B BayanHicKimse. tek ayak

4 yıl geçmiş konu açılalı

Vakit bulamiyorum demeyin. Depresyona girmissiniz, kendinize de cocuklarinizi da zarar veriyorsunuz. Ne guzel anlayisli bir esiniz var. Biran once doktora gidin, gerekirse emzirmeyi de birakip ilac kullanin, 10 aylik olmus zaten, sevgi acligi ne olacak. Bu kadar zor degil doktora gitmek.

Kendinize cok haksizlik etmissiniz. Bu da icinde bulundugunuz ruh halinin ozeti aslinda. Bakin siz iyi olmazsaniz ne cocuklariniza ne esinize ne evinize faydali ve saglikli biri olabilirsiniz. O yuzden once kendi sagliginizi yerine getirmeniz lazim. Bunun bilincinde oldugunuzu dusunuyorum, kendini bu kadar guzel ifade eden biri bunlarin farkindadir. Hemen bir uzman yardimi almaya baslamaniz kacinilmaz olmali, sonrasinda esinizle basbasa vakit gecirin. Bazen yalniz disari cikip yuruyus yapin kuafore gidin arkadaslarinizla bulusun. Cocuklariniza faydali olmak istiyorsaniz baslamak zorundasiniz.

Yasim 26 20 yasinda anne oldum erkendi filan ama asil sorun anne olmak icin dogru insan olmamam cocuk boyuga bunaltiyo kasiyo sinirlendiriyo bunlari yazarkende allahin gucunr gider diye korkuyorum evet yillarca cocuk icin ugrasan ciftler var ama saglikli dusunemiyorum gidicem en yakin zamanda doktora.. insanliktan iyice ciktim once yasamayi kendimi sevmem lazim herseyi sorun etmekten vazgecmem lazim ama nasil keske bi mucize olsada zamani 10 yil ileri alsam hemen buyuseler

yoo senin konunda sen hepsini hak etmiştin. başka bir konuda gelinlik soran birine o kiloyla nasıl koca buldun yazan biri her saldırıya açık olmalı değil mi? biz burada kadıncağıza psikoloğa, danışmana git diyoruz ama İnşallah senin gibi yargılayanlara denk gelmez. neyse. banlanmadan kaçayım.

Ben de 4 yildir istiyorum olmuyor olan dusuyor 4 gebelik ama canli yok bunlar hep sinav bak sen istememussin korunurken olmus sabret diycem ama sana uygun bi tavsiye degil sanirim illederengarenk Biraz vicdan, biraz

herşey normale dönecek sabredin benim tek çocuk 15 aylik oldu baya rahatladim cok bunalimli gunler gecirdim. bu sehirde cevrem arkadasim yok kolay degil. aynen sorumluluk beceriklilik bende de pek yok ama bilincli davranmaya calisiyorum onlarin bana ihtiyaci var benim yuzumun gulmesine mutlu olmama enerjime ihtiyaclari var. her seyin farkindasin cok guzel kendine cozumler uretebilirsin. kitap oku gercekten cok iyi geliyor. hani aşk kadiniyim dedinya nefsini fazla dinleme biz insanlar sadece ask icin gelmedik dünya ya sorumluluklarimiz gorevlerimiz var güclü olmayi ogren mutlaka dogru kitaplar satin alip oku psikolojine fayda edecek turden. ve öyle bir yasa ki sonsuz hayatta sonsuz mutluluga hak kazananlardan ol insallah. benim yaz keyfimde memlekete gidip ailemle semaver keyifleri balkonumda aksamlari gokyuzunu izlemek kitap okumak.

sevde bir de şu var konu sahibi zaten anne olmuş çocuklarını rahmine geri gönder diyemeyeceğimize göre ıykk anneye bak demek mi mantıklı yoksa çözüm sunmak mı?

zaten arkadaşlar yazmış kötü bir anne olsaydınız buraya bu konuyu bile açmazdınız diye çok haklılar. bazen daraldığımız anlar olur hepimiz yaşayabiliriz bunu. belki bir psikoloğa gidebilirsiniz. bazen toplum baskısından bazen de öyle olması gerektiğini sandığımız için anne olabiliyoruz bize hiç uymayan roller edinebiliyoruz yaşam içerisinde sanırım sizinki de öyle birşey. ancak anne olmuşsunuz hatta 2 çıocuğunuz var önce kendiniz sonra onlar için toparlanmanız şart.

Basta korkmaniz normaldir demeye gelmistim. Ama bu kadar derinden hissedilen pismanlik ve isteksizlik olmasi nedrn tüplerinizi baglatmadiginizi sordurdu bana konu miladi de olsa. 1. Hata olabilir ama 2. Zevke girer derler mavi5839 Kün fe yekün

Tani : Kronik depresif kişilik. Sütü keser Kesmez bir psikiyatriste gidip ilaç tedavisine başlayın. Çocukların mizmizligi sizin agresifliginizden kaynaklı. Eğer profesyonel destek almazsaniz ek patolojiler ortaya çıkabilir. Özellikle 30 yaş uzerindeyken somatizasyon, obsesif bozukluk gibi psikolojik kardiyovasküler bozukluklar ve migren gibi fizyolojik rahatsızlıkların ortaya çıkma ihtimali çok yüksek.

Depresyondasın canım. doktora git. ayrıca iş bul çalış. dışarısı sana iyi gelecek. eve gelince çocuklarını özlemiş olacaksın. şunu unutma 6 yaşındaki çocuğun şu an senin davranışlarının farkında ve yıllar geçtikçe suçlayacak seni. evine yardımcı al. kendine vakit ayır. önce sen mutlu olmalısınki çocukların da huzurlu olsun

anladığım kadarıyla çocuklarınızı seviyorsunuz.. ama gerçekten acilen tedaviye başlayın.. bu bir depresyon belirtileri.. insanyavrusu az insan çok

Size de çocuklarınıza da üzüldüm. Sizi anlıyorum, anne olmak için yaratılmamışsınız. Bir yardımcı alamazmısınız. Çocukların yükü biraz üzerinizden kalkardı o zaman. Kendinizi iyi hissedince çocuklarınla daha kaliteli zaman geçirebilirsin. Tek çözüm bana göre çocuklara dadı tutmanız. Herkes aynı duyguları taşımak zorunda değil, kendinizi suçlamayın ama çocuklarıda yapmış oldunuz bir kere. Asla geriye dönemeyeceğiniz hatalar yapmayın. Önceki

Minicik kızı olan eşini kaybetmiş biri olarak yazıyorum... kızım hayat damarın iyiki var en büyük destekçim onu bunu bırak onlar senin parçan bende çok rahat bekar hayati olan biriydim sabahlar olmasın modunda yasayan hatta ilk kucağa verdiklerinde birşey hissetmedim sonra yaşadıkça bağlandım ne olursa olsun bırak çocuklarını bir sure nefes al duş al kuaföre git esinle yemek yiyin ara sıra zaman ayırın... çocuklara da bir rutin oluştur büyük lazimlik kullanmasına krese ver mesela küçükte yemek yedirirsen emmez onlar melek annesi kısma onlara birde gerginliği hissedip gerilirler

Seni asla yargilamiyorum cok iyi anliyorum inanki 3aylik oglum var 3aydir uyku uyumuyorum geceleri sarhos gibi dolasiyorum etrafta ama seninde dedigin gibi bi gulusu beni benden aliyor. mutlaka bi uzmana danis ve bi cozum bul senin problemin bence kizlarin degil herseye olumsuz bakman. Sen cildirdikca kizin daha fazla aglar mizmizlanir etkileniyorlar cunki. Allah yardimcin olsun ANNE olmak kolay degil

Biz eşimle konuşuyorsunuz içgüveysi alacağız damadı alt üst ev alacağız yeterki kızımız gözümüzün önünde olsun diyoruz )) şaka bir yana ama eğer tek çocukla kalırsak sanırım bu şaka gerçek olacak )

Anne olmak kolay degıl, allah yuvanı ailenı cocuklarını seni korusun sizlere güç kuvvet sabır huzur versin üst üste gelmiş gibi olmus agır gelmıs depresyona gırmıssın hersey gectıgı gıbı buda gececek veya zamanla alısacaksın sakınleseceksın ve bu gunlerı boyle gectıgı ıcın kendıne kızacaksın hanı kakişini yapıyor dıye kızıyosun ya oyle kızdıgın bı bebısın oldugu ıcın dua et :) sabrını zorladıgı gıbı uzuntunde yerı gelcek yuzunude guldurecekler sabır de sabır ıste duzelecek... bence de calısma durumun ıdare edıyosa calısmak zorunda degılsın zaten yorgunsun kafan karısık bıde iş hayatının yorgunlugu ustune gelırse daha kotu olur cok yalnız kalmamaya calıs yuruyuse cık spor yap yanı bıraz kafanı dagıt tek kalınca hep oturunca kafada kurup durursun daha kotu olur

Salak degil kader kurbani

Ben hep boyleydim deyip kendinizi bu şekilde kabullenmeyin. Uzman desteği zaten kesin şartta, bunun yanı sıra yanınıza bir yardımcı alın, herşeyin üstesinden tek başına gelmeye çalışmayın. Ve genç bir insan olarak, anne olarak ağzınıza ölüm lafını almayın. Bu günler geçecek, elbet çocuklar büyüyecek, kreşe, okula başlayacaklar, siz daha özgür olacağınız anlar yaratabileceksiniz. Hiç birşey sonsuza kadar sürmez. Ama önce acil bir destek alın, eminim herşey yoluna girmeye başlayacaktır. Allah yardımcınız olsun. Önceki

Eski konuyu hortlatmışsınız ama bende merak ettim ne olduğunu su an bigunmutlaka n'aptın?

6 yaşında cocugun lazımlığa yapması 10 aylık bebeğim ek gıda almaması gibi çokça problem, anne kv desteği yada bakıcı yardımı almak her gün yürüyüşe çıkmak 6 yaşındakine kardeşine oyunlar oynatmak ve koltuktan izlemrk gibi de bir çok çözüm var ama henüz sizde bunları düşünecek hal yok. Önce bir destek alıp online da olsa bir profesyonelle görüşün lütfen sonrasını sonra halledersiniz ama mutlaka halledersiniz inanın D

Cankuşların annesi.. Nikiniz öyle tatlı, öyle sevgi dolu ki. Ben 4 ay sonra evleneceğim ve bir çocuk sahibi olmayı o kadar istiyorum ki. Allah nasip ederse. Kendimi bazı yönlerden size çok yakın buldum ve üşenmeden 18 sayfadaki tüm yorumları okudum. Arkadaşım, burada yazmış olmak için yazan çok arkadaş oluyor.. onlara bakıp haline şükret en azından kendini biliyorsun. Kendini ve durumunu çok güzel ifade etmişsin bizlere. Kendine dürüst, bizlere dürüst davranmışsın. Senin gibi olmayı başarabilecek çok az insan var. Bence bu hayatının en büyük imtihanı. Çok yakın bir akrabamdan senin şikayetlerinin benzerlerini hemen hemen her gün dinliyorum. Ama malesef ki, bırak doktora gitme ihtiyacı olduğunu hiçbir şekilde empati duygusuna da sahip değil. Farkındalık, günümüzün en büyük sıkıntısı. Sen zaten ne yapman gerektiğinin pekala farkındasın, senden ricam doktorla görüştükten sonra burada bizleri de aydınlatman.. Eminim çok kişiye ışık olacaksındır. Sevgiler

6 yaşında lazımlığa kaka yapan çocuğun normal olduğunu sanmıyorum. Doktora falan gittiniz mi? Neden hala lazımlık kullanıyor ki?

en azından kendinizi tanıyorsunuz.. doğrularınızın yanlışlarınızın farkındasınız.. ben ortada kötü bir anne asla göremedim.. bunalmakta haklısınız kendinize ait bir alanınız kalmamış eş, çocuk iş güç hepsi hayatınızın tamamını kaplamış.. aslında çözümü basit ama uygulama zor malesef.. çocukları birkaç saatliğine annenize bırakıp spora yüzmeye kursa falan gidin.. ilk zamanlar zor gelebilir ama daha sonra alışırsınız.. kendinize ait mutlaka bi uğraşınız olsun.. çocuğunuzun bile dahil olmadığı bir aktivite.. herkesin kendine ihtiyacı vardır.. siz kendinize yardım edemiyorsunuz haklı olarak.. bence bir an önce psikologla görüşün ama mutlaka bir aktiviteyede katılın.. Allah göstermesin daha ileri boyutlara gitmesin.. balperisi

Keşke ilk evlenir evlenmez korunmaya başlasaymışsınız. Çocuk ağır bi sorumluluk. İnsanın yapısında anaçlık yoksa çok çok zor. Psikolojik yardım alın ve çocuklarınıza sevginizi göstermeye çalılın onlar da rahatlar daha sakin olurlar belki CakmaLaraCroft Evimin

bende oglumu ust katıma evlendırmeyı dusunuyorum gozumun gordugu yerde olsun daha torun bakacaz :)

İki yorum arasındaki zilyon farkı bulun

O sana Allah'ın emaneti. Tovbe etsen de affolur musun bilmiyorum. O vurduğun ellere cehennemde zebaniler kırbaçlar atacak. Ya tedavi ol, ya o şiddet gösteren kocanı bırak. Kızını dövemezsin. 8 yaşında ya. Gücü yeten gücü yetene vuruyor sizin evde. git kocana vur gücün yetiyorsa. Allah 'ın emaneti diyorum bak Allah' a inanıyorsan ahirete inanıyorsan bir daha o çocuğa vurmazsın. inanmiyorsan da vur Allah o minik kulunu senin gibi imansizin elinden kurtarsın inşallah

Acizsin Sana tek kelimem bu zavallısın Ah kıyamam nolur destek al tedavi ol demicem gayet bilinçlisin baksana Sevgiyi yavrunda bulacağına, gerekirse kades e başvurup sığınma evine gitmeyi ve yavruna en azından şiddetsiz bir yaşam Vereceğine yaptığına bak. Aciz Vicdansız O kızı düşünüp düşünüp gözlerim doldu Ne olacak bir kadın daha soluyor Benim içim acıyo artık ya hangi köydesin bi söylesene sen Önceki

Aynen yorgunluktan ölüyoruz şimdi Ama oğluma 9 ay evde vaktim 16-24 ay arası çok bebek değildi yani çıldırdım Cidden ben evde oturmak için yetiştirilmedimn diye çok ağladım Evde olunca uyuz oluyorsun yemek saati uyku saati vs deyip çıkmamaya başlıyorsun yaşadım birebir Ya da eşim gezmeye gidelim diye işten erken çıkar gelirdi çocuğun yemeği giydirmesi vs derken o gezme de gerer de gererdi beni Eşim baksın ben çıkayım deyince de çocuk da çıkmak isterdi onu da bırakıp gidemezdim 24 aylık kreşe verdim işe başladım ve huzura erdim ki ben 16 aylık oluncaya kasar günde 11 saat çalışıp bakıcıya baktırmoştım Hayatını kısıtlanmış ve sebebini çocuklar görüyor konu sahibi o nedenle profesyonel destek ve dışarı hayatı şart gibi Önceki

Cocuklarinizi hayatinizi calan seyler gibi gördüğünüz icin siz farkinda olmasanizda beyniniz aizi cocuklarinizdan uzaklaştırıyor. Onlardan bir taraftan nefret ederken diger yandanda olan vicdaninizla sımsıkı evlatlariniza tutunmaya calisiyorsunuz. Gecmise, onceki hayatiniza ozlem duydugunuz icin bugunku herseyden vazgecmek size cazip geliyor ama gecmis olsaniz bile siz yine ayni olacaksiniz. Sizi kesinlikle elstirmiyorum her olayda en iyi olacak degiliz eksik yanlarimiz olacak önemli olan sizin gibi bunlarin farkina varip çözüm aramak olacak. Hala ask kadini olabilirsiniz. Sadece biraz sureci takip edip cocuklara da uyan planlar yapmalisiniz. Cocuklariniza annenize birakmak iyi bakildigi surece sorun teskil etmez. Sonucta sizi de ayni kisi büyüttü. Kendinize vakit ayırın. Hafta da birde olsa cocugunuzu guvendiginiz birine birakip sevdiginiz bir seyi yapin bu size enerji verir. 6 yasindaki kizinizla ortak biseyler yapmayi sevmeye calisin. Sonucta siz depresif olursaniz oyle çocuklar yetiştirirsiniz. Birlikte boyama yapin cocuk sinemalarina gidin pandemi biterse, yemek yapin, ev temizleyin, kahve için, ayni kiyafetleri giyin, cocugunuza büyüdüğünün ve mizmizlanmamasi gerektigini farkettirin ve bir dra görünün. Umarim hersey yoluna girer ve mutlu bir hayatiniz olur

Ağzı olan konuşuyor işte.

Oncelikle moral veren tavsiyede bulunan herkese cok tesekkur ederim cok ii geldi doktordan randevu aldim Dier yandan yargilayan elestirenler olmus kizimin hala lazimliga tuvaletini yapmasi konusu su sekilde 6 yasinda ve ben 2 yasinda bezi biraktim tuvalette comelince bacaklari cok agriyo uzun surede wc de kaldigi icin lazimliga yapiyor ve klozet yaptirma sansim yok yani kendini bilmez bi kac kisi konusmak icin konusmus sorumsuzlukla alakasi yok tuvalet isinin... Bunun yani sira bunalimda olsamda cocuklarimi seviyorum ve isteyerek onlari uzmuyorum parka goturuyorum gezdiriyorum pasta yapiyoruz birlikte yani onlarla guzel vakit gecirip onlari mutlu da ediyorum sadece bazi donemler gerilip binalip yetisemeyince canavara donusuyorum ondada kendime zarar veriyorum cocuklarimin onunde deil ama yani bilincli kasitli bisey yapmiyorum simariklik olarak beni degerlendiren hadsiz ve anlayissiz konusanlara kul kinadigini yasamadan olmez diyorum herkes depresyona girebilir herkesin bunyesi bir de deil doktordan zaten randevuda aldim nokta

Bi an kendim yaziyormua gibi hissettim. Benimde oglum 2 yasina girmek uzere ve asla asla artik cocuk istemiyorum. Allah olmayanlara versin. Annem kv kb esim kayinlarim herkes gun icinde ilgileniyo ama olmuyoda olmuyo. Hi cocuguma kizmiyorum hic ona hep sefkatli davraniyorum ama hic zevk almiyorum onunla yaptigim hic bi seyden. Psikiyatriye gittim su an bi antidepresan kullaniyorum daha iyiyim ama hala hala zevk almiyorum ne esimle ne de oglunla gecirdigim zamandan.. bekarligimi ozluyorum hep.. bencede hastalikli bi durumdayiz. Bi firsatini bulayim terapiye gidecem. Senin durumun daha zor. Ben en azindan aksam oglumu yatirip 5 saat kadar kendime zaman ayiriyorum ve cok sukur gece uyanmiyo. Mutlaka doktora gorun. Benimkinin sebebi gecirdigim agir cocukluk ve eergenlik donemi.. cok cok iyi biliyorum. Insallah huzura erersin. Cok iyi anliyorum seni. Asiri mukemmelliyetciyim ben bunun da buyuk etkisi oldugunu soylemisti doktorum. Ne kadar ilac kullanirsan kullan bunu bi noktada kendin yenmek icin cabalamalisin dedi ama olmuyorrr. Allah ayardimcimiz olsun. Dertsiz başim derdi ayri bi zor

İlk yapmanız gereken ertelemeden zaman yok diye bahane bulmadan bir uzmandan yardım almanız, biz burdan ne dersek diyelim o an evet haklısınız diyeceksiniz ama bu sizdeki duygu karmaşasının çözümü olmayacak ertelemeye devam etmiş olacaksınız. Kendiniz için bu iyiliği yapın hemen yarın gidin, bu adımı attıktan sonra sizi çok seven eşiniz ve aslında sizinde çok sevdiğiniz çocuklarınız içinde adım atmış olduğunuzu göreceksiniz. Umarım her şey yoluna girer

Bende herseyin yoluna girecegine inaniyorum kizim seneye 1. sinifa baslayacak annemde 1 ay sonra emekli oluyo arti yakin oturuyirum bol bol gelir ilgilenir halime bin sukur asicaz bunlari ve onlar ilerde en yakin arkadaslarim olucak

Cozum sunmak tabii yani, haklisin. Saldirmakla veya fos "sukret" demekle yardim olmuyor. Bu kadinin somut bir sekilde psikolojik yardima ihtiyaci var apacik.

Üzerinden çok zaman geçmiş umarım şu an mutlusunuzdur S su-doku sen

Yadırgamak için gelemedim ancak sadece bunçarı yazmak istiyorum. Kızıma atopik dermatit dendi ve 9 aydır deli gibi kaşınıyor geçmiyor hiç uyumuyor yemiyor oynamıuor sürekli ağlıyor yerken kalkarken yatarken altını alırken her zaman. Kaşınıp duruyor. Ankara'ya götürdükbağışıklığında sorun olduğu söylendi ve test yapılacak tedavisi olmayan rahatsızlığı da olabilirmiş ve bu yüzden o kadar mutsuzuz ki.. keşke kızım kaşınmasa da gece 10 defa kalksa gülse oynasa.. bunları hepsi şükürsüzlükten.. kendinizi biliyordunuz kızlığınızdan buyana neden çocuk yapıyorsunuz demeden geçemeyeceğim kusura bakmayın.. yadırgamak değil amacım ama lütfen kızıp söylenirken bizim gibileri de gözünüzün önüne alın. Allah yardımcınız olsun.

Hahahahah seni gorunce ne yazmis okiim dedim koptumm yazdiklarina ahhh zaman iste.

Bunu görmedim ama çok sevindim dört yılda neler olmuştur kim bilir sağolun farketmemi sağladıniz

Kiz kardeşim de senin gibiydi bebek ağlayinca oda oturup ağlıyordu ki ona annem sürekli gidip hergun yemek temizlik ütü yapardı çocuğuna banyosuna kadar dün oğlunun boğazına düğme kacti nefessiz kaldi Neyse ki 112 aradık bize gelene kadar yapmamız gerekeni söyledi kurtardık ama kardesim kendine vurmaktan korkudan yüzünü hep yırttı dersini aldi abla asla bidaha cocugumla ilgili şikayet etmem diyor sizde bi destek alın onlarla eğitici şeyler yapın ev içi iş yemek düzeninizi ayarlayın evlendiniz cocuklariniz var herşey eskisi gibi malesef olmaz yapmak istediğiniz şeyleri onlar la Yapma ya çalışın unutmayın evlat en büyük nimet.

Bipolarsiniz diyen arkadasa katilmiyorum maalesef. Biribcisi bipolar burdan teshis koyulamicak kadar karmasik bi duygu durum bpzuklugu. Ikincisi ben de ayni sikayetlerle psikiyatristle gorustum ve bana bundan bahsetmedi. Agir gecirilen cocukluk ergeblik donemi sorumsuz yetistirilme doyumsuzluk mukemmeliyetcilik vs vs bunlarin sebep oldugunu soyledi.

Her şey insanın elinde Mutlu olmak da Mutsuz olmak da. Bu bekarken de evliyken de yaşlıyken de her dönem için geçerli. İnsan kendini yetiştirmeli en önemlisi de yenileyebilmeli. Yenileyebilmek ve güçlü olmak hayatın her anında. İnsan kendini mutsuz yaparak nefes alamaz ki. Neden mutsuzsa bunlar için mücadele vermeli. Her şeyin bir çözümü var. Doktor, bakıcı, iş vs vs.. Ama en önemlisi senin ilk önce kendine mutlu olmayı hak ediyorum diyip ayağa kalkmak için ilk adımı atman gerek. Aynaya bak ve gülümse :) Önce kendin için sonra çocukların ve eşin için, Umarım kısa zaman içinde güzel haberler verirsin bize hafsa anne Tosuncuklarımla Yeni

Ben bu yoruma da katiliyorum. Bi insan mutlu olmak isterse her sekilde olur. İlla calismak degil mesele. Konu sahibi o kargasadan birazcik uzaklassa kendine gelir eminim.

Bugun sizin hissettiklerinize benzer seyler hissettim, bagira bagira agladim kendimi bi odaya kapatip, iyi geldi diyebilirim.. etrafinizda yardimci olmak isteyenler varsa cekinmeden cocuk bakimi icin yardim alin, gozunuzde arkada kalmasin.. ben cok ama cok isterdim yardim edenim olsun ama Turkiyede bile yasamiyorum, komsuluk yok, sabahtan aksama kadar duydugum tek ses oglumun sesi.. tv zararli diye evde tv dahi yok.. Bugun esimle cocukluk anilarimizdan konusurken taa 1,5 yasinda yasadigi seyleri tek tek anlatti.. inanin agzim acik kaldi.. demek ki bazi insanlar hatirliyor ne yasadigini.. bu sinirle cocuklariniza travma yasatirsaniz ilerde bunu hatirlayabilirler Ben buyuk kizinizin hala lazimliga neden kaka yaptigini merak ettim, korkusu filan mi var tuvalete karsi? Önceki

Ben en çok buraya takıldım.. Zamanim yok demeyin.. Fırsat yaratın ve 1 2 saat çocuklarınıza bir yakınınız baksın, sizde psikologa gidin.. Çocukların önünde yapıyorsaniz bunu, onları da korkutursunuz.. Insan ister istemez bu mutsuzlugunu çocuklarina da yansitir.. Ben su an çocuklarin psikolojisini düşündüğüm icin cok üzüldüm. Umarım bir an önce atlatirsiniz bu durumu..

Resmen kendimi ve korktuğum şeyi gördüm konuda. Anne değilim, evli bile değilim ama çocuk sahibi olmak, o sorumluluğu almak bana çok dehşet geliyor. Hayatım boyunca altında olacağım bir yükümlülük. Kimi insanda annelik güdüleri azdır, çocuk sevmez. Bunu anlıyorum. Ama şu saatten sonra yapacak şey yok, artık çocuklarınız var. Daha fazla beklemeden gidin psikiyatriste. Kendinize de çocuklara da zarar verebilirsiniz.

Yok annem cok sevecen sabirli benneslimin tek ornegiyim hersey yolundayken durtuyolar bana bi sorun bulup mutsuz oluyorum resmen dert ariyorum bence bu psikolojik bi rahatsizlik.. tobe estafurullah

Şimdi nasılsınız

Doktor deılım ama bence depresyondasınız. Acil tedavı görünlütfen. Kekkirintisi

ay kızlar bende genç anne olanlardanım ama evlattttttttttt derken burnumun direği sızlar hemen ağlayabilirim.. arkadaş gibiyiz beraber giyinir, gezeriz, oynarız yani arkadaşa demek istediğim onları yük gibi görmek yerine onlar sayesinde yeniden çocukluğunuzu yaşama fırsatı olarak görün derim farkındaysanız hep olumsuz şeyler düşünüyosunuz. Küçük çocuğunuzda siz stresli olduğunuz için öyle davranıyor annesinde ne görüyorsa çocuk onu benimsiyo yazık yavrucuğa...6 yaşındaki çocuğunuzun psikolojisi nasıl oda mutsuz mu merak ettim?arkadaşların dediği gibi psikolojik destek alın 3 günlük dünya için hem ailenizi hende çevrenizi kendinizi mutsuz etmeyin.

Öncelikle allah kalbine ferahlik versin. Umarim çözümüne ulasirsin mutlaka yardim al. Hep boyleydim dediğin için üzüldüm aslında, yasama sevincin kalmamis gibi allah yardimcin olsun

Tabi konu evli bir kadın ve anne tarafından açılınca bakış aćısı hemen deģişiyor. amann nir destek bir destek :)) o benim sevgilim değil de kocam olsaydı kadına yönelirdiniz o zaman. aaa senin gibi birini terkedip ona mı gitti ühü ühü. kadesa

O değil de, bu eski konuları bulanlar nerden çıkarıyor teeee 2015'e gidip.

Sonra mutlu mu oldunu, lz F

Bu kadar açık yüreklilekle yazmanız ve kendinizi bu kadar açık ifade etmemiz beni çok etkiledi hepsi bu.. Sevgiler. girlolita Queen B. tek ayak

Kesinlikle psikolojik destek alın. Evet annelik çok büyük bir sorumluluk ve olsun diye olmamalı. Siz seçimlerinizi bu yönde yapmamışsınız, hayat şeklini böyle çizmiş. 20 yaşında anne olmak zaten başlı başına ağırdır, sonrasında ikinci çocuk. Ama artık hayatı olduğu gibi güzelleştirmek olsun amacınız, siz en başta mutlu olmalısınız. İyi annelik kendi mutluluğunu çocuğuna yansıtmakla başlar. Sizin gözleriniz parlasın ki o ışıkla büyüsün çocuklarınız. Hemen destek alın, olumsuzluğa kapıldığınız zamanların süresini azaltmakla başlayın işe. Hayatınızı zindana çevirmeyin, yitirilen zamanlara yenilerini eklemeyin. Mutluluk birilerine bağlı değil mutsuzlukta öyle. Kendi başınıza üstesinden gelemiyorsanız ilaç desteğine ılımlı bakın. Zaman uçup gidiyor, hadi tutunmaya başlayın artık...

Ooo Zeynep Guven Ee nooldu senin yanan cekyat sonra

Bence birincisi kendinizi hapsetmiş olmanız. Bazı insanlar 4 5 çocuğum olsun sabahtan akşama onlarla olayım der ve bundan mutlu olur bazıları ise sadece bundan mutlu olamaz. Ben de çalısmanız gerektiğini düşünüyorum elbette çalısmadan kendınıze vakit ayırabilirsiniz ama bu pek süreklilik oluşturacak ve sizin de gönlünüzü rahatlatacak bir şecenek olmayacaktır ki yazmıssınız zaten rahat edemediğinizi. bence çalışma işini çok ciddi düşünün. ikincisi bana bir arkadasımı hatırlattınız ağzında tek bir kelime vardı ''yapamıyorum'' yaptığı işlerde bile, başardıklarında bile üzülüp ''yapamıyorum, yapamadım''derdi. siz de böyle bir izlenim yarattınız bende. kendinize fazlasıyla haksızlık ediyorsunuz gibi. İnsan kendini net anlatamaz ya çok över ya çok yerer. Siz çok yermişsiniz. Keske eşiniz yazsa nasıl bir anne ve insan oldugunuzu eminim bu yazdıklarınızdan çok farklı şeyler yazacaktır

canım cocukların kucukmus arama motoruna " gurbetçi aılenın gunluk hayatı " yaz cok hayranım o kadına ıkı cocuklu ve okadar sabırlı mukemmmel bı annekı en azından senın gıbı cocukluların neler yaptıgını gorur rahatlarsın allah yardımcın olsun OLSUN ARTIK iki güzel

Benimde var iki çocuğum bende sanırdımki benim psikolojim bozuk değilmiş meğerse Eşim alıp parka götürdü geçen gün hiç gözüm arkada kalmadı ohhh misss iki saat oturdum, niye gözünüz arkada kalıyorki anane babane oldukdan sonra başkası olsa neyse. Siz acil desteğe başvurun arkadaşım düzelicenize eminim hayat çocuklarla çok daha güzel K

ne zor bisey. evlat gibisi varmi? yokluklarini gostermesin Allah. sizin kisiliginiz bu olabilir ama verilen nimetin dgerini bilmezseniz Allah verdigi gibi almasini da bilir. ne desem bilemedim. bu durum cocuklariniza da yansiyorsa ilerde cok sorun yasarsiniz. normal degil bence, bi uzmandan yardim almaniz sart

Bence çocukları ailenize ya da eşinize bırakıp bir an önce bir psikoloğa görünün. Babaannelerine, anneannelerine gönderin bir süreliğine. Sorumsuz bir anne olsanız zaten birine bıraktığınızda aklınızda çocuklarınız kalmaz. Ya da siz de çalışın, bir bakıcı tutun. Böylelikle çocuklarınızı özlersiniz biraz...

biz anneler olarak seni çok iyi anlıyoruz. sen de içine doğru bir yolculuk yapmalı ve önce kendinle ve şartlarınla barışmalısın. çünkü insan sorumlulukları yüklense de her zaman taşıyacak gücü bulamayabiliyor. insanın idealleriyle bulunduğu noktanın birbiriyle çok uzak noktada olması direk depresyon ve iç çatışma sebebidir psikolojik olarak. sorunlarını çözerken çocuklarının çok masum olduğunu hiç unutma. çünkü insan çocuklarını suçlayabiliyor içten içe ve onlara yöneltemediği şiddeti kendine yöneltiyor ve bunu bile çocuklar o kadar net hissediyor ki. ben eşimle kavga ettiğimde 1,5 yaşında oğlum şirinlikler yaparak ortamı yumuşatmaya çalışmıştı. hiç unutmuyorum. nasıl açık his dünyaları. benim de kimi zaman altında ezildiğim sorunlarım var. ilk aşamada çok sinirli oldum, sokakta bana çarpana bağırdım, ya uyuyamadım, ya da oturduğum yerde uyuyakaldım, ağlamaktan gözlerim ağrıyordu. oğlumun olmadığı ortamda oldu kızgınlarım, ağlamalarım. o okuldayken mesela. büyük bir özenle ondan saklamaya çalıştım ama kendimi topladım iki hafta içinde. şükür sağlığım var, allah'ım sıkıntıyı verirse vardır elbet bir bildiği, belki benim istediğim şekilde değil ama yine çok güzel bir şekilde çözecek inşallah, karşıma çözümleri de kendi kendine getirecek diyerek ayaklandım. ve o dönemin sonunda oğlumun bana dediği, "anne artık mutlu musun?" kaç defa sordu o sıralar. ay çok defa söyledim burada, umarım ayıp olmaz ama ben mutfaktayken filan internetten adem güneş'in çocuk deyip geçme programının videolarını açıp dinliyorum. bana kendim ve oğlum hakkında bayağı faydası oldu, bir de ailelerin sorunlarının aslında çok farklı ve çok benzer olabileceğini görüyorsun. eşin nasıl biri bilmiyorum ama onun yardımı ve anlayışı çok faydalı olacaktır senin için. doktora da gidebilirsin. kk ya da gel, burası bir toplu terapi merkezi. olumsuz yorum yapanları da insanın aslında kendine itiraf etmek istemediği olumsuz düşünceler olarak gör, olumlu olumsuz bütün yorumlar sırf boşboğazlık değilse iyidir. en azından evde kendi kendine yargılayıp hüküm giydirmezsin. diyalog halinde olursun ve konuşmak sorunlarını isimlendirmeni sağlar. bir sorunu çözebilmenin ilk aşaması o soruna isim vermektir. birbiri içine girmiş mutsuzluklar kör düğüm gibi çözülemez. tek seferde tek sorun çözülür, adım adım.

afiyet olsun gelince okursun artık :) tamam da bu kadın evlenmiş bir değil iki kez çocuk doğurmuş yani iş işten çoktan geçmiş şimdi eskiye yönelik sen zaten şöyleymişsin ya da böyleymişsin cümlelerinin konuyu açana faydası ne? tek faydası böyle hisseden kadınlar için uyarı olabilir. zaten kadın hatalıyım biliyorum ama olan oldu yardım edin bana diyor. yardım istemesi bile bir başlangıç değil midir?

Bende yazılanları okuduğumda kendimi gördüm. Bu yazışmaların üzerinden yıllar geçmiş ben şuan yasıyorum. Ela bana bu durumu atlattıysan eğer bir önerin var mı? Bu tür önerilere şuan çok ihtiyacım var çünkü aynı durumdayim

bigunmutlaka konu eskiymiş ama merak ettim o dönemlerde destek aldınız mı? Süreci nasıl geçirdiniz?

Yorumladım okumadın mı bayanın evli olmasiyla cocuk sahibi olmasıyla alakalı değil konu. O hayatta hićbirşeyi iyi yapamadıgını söylüyor. hayatı boyunca sorumlukuktan kaçmış bunu da açık aćık söylemiş bu yaşam tarzı da ona göre değilmiş. Yeterince açık oldu mu. Istediği gibi yaşamayı secmeliydi kimseye karşı da sorumluluğu olmazdı... neyse ben ögle yemeğine ćıkıyorum beni almaya gelecek şimdi :))

Canım öncelikle kendini suçlu hissetme çünkü inan senin gbi düşünen cok kişi var tek değilsin aslında çocuklarını seviyorsun ki bu kadar üzülüyosun onlara kötü davrandığında. esimle disari başbaşa çıkmak istiyorum ama bu sefer de aklım çocuklarda kalıyor demişsin çünkü gayet sorumluluk sahibi bi annesin:) senin yalnızca biraz evini ve çocuklarını özlemeye ihtiyacin var bence. bu nasıl olacak diyorsan da bebeği bikaç aylık olup çalışan birsürü kadın var. part time bir is olabilir yada çalışmam diyorsan gun icinde zaman ayırıp arkadaş çevre edinip etkinlik yapabileceğin kurslara katil. ordakilerle gelis gidis yapip kendin gbi çocuklu arkadaşların olur. surekli cocuklarinla ve evle ilgili olmamış olursun. hatta arasıra annen yada kv ye bırakıp arkadaşlarınla da bişeyler yapabilirsin. onemli olan sürekli çocuklara bağımlı ve evde oturup kalmaman

Cocuguma bakmak icin biraktim isi calisirkende herseye yetisemeyince onu dert ediyodum durumlarimizda duzelince biraktim kizim emiyo suan calisamam annesininminikprensesi genc

bebeğin 10 aylık olmuş devlet memurusun bir bakıcı tutup işe dönme zamanın gelmiş bu seni daha gevşetecektir bu arada psikiyatrik ya da psikolojik yardım da alacağım diyorsun zaten.. tez zamanda bu mübarek cuma gününde inşallah psikolojin düzelir diye dua edeytim ben..

Postpartum depresyon geçiriyorsunuz ve mutlaka yardım almanız lazım. hisleriniz benim de zaman zaman hissettiğim şeylerdi ve kendimce en güzel ilaç işe başlamak oldu. annelik sadece sonsuz bir merhamet yumağı değil zaman zaman yorulabilirsiniz, bıkabilirsiniz, kaçmak isteyebilirsiniz, anneyiz ama insanız öncelikle vicdan azabından kurtulup kendinize nelerin iyi geleceğini düşünün, küçük molalar verin ve yüzünüzün gülmesini sağlayın. Mutlu anne mutlu çocuklar bunu unutmayın. Büyüyecekler, ferahlayacaksınız, kendinize eşinize daha çok vakit ayıracaksınız, hepsi hepsi bitecek. Sadece bu aşamada çocuklarınızı üzmemeye, onlara yansıtmamaya gayret edin lütfen ve yardım almak için elinizden geleni yapın. Siz mutlu olmazsanız ne eşiniz ne çocuklarınız mutlu olamaz zaten. Hele o minik hala sizin bir organınızmış gibi sanıyor kendini, sevgiyle kucaklıyorum hepinizi. . push ; KARACAY

Konu çok eski ve sahibi gelip okur mu bilmiyorum ama bu konu içimde yara olduğu için yazmak istedim. Onu çok iyi anlıyorum. İkimizin yakındığı durumlar farklı olsa da çocuklarımız konusunda aynı noktadaymışız. Ben de küçük oğlum doğduktan sonra ciddi depresyona girdim. Aslında konu sahibinin tersine anne olmayı her ikisinde de çok istememe rağmen anneliği başaramadım. Küçük oğlum doğmadan herşey çok güzeldi. Ben büyük oğluma kendi ellerimle oyuncaklar, oyun alanları yapardım. Her gün saatlerce dışarıda gezerdik. mutlu olduğunu bilirdim. Her şey onun için çok güzelken küçük oğlum doğdu. Gazı, koliği, uykusuzluğu 24 saat emmesi, gündüz bile beni her dakika yanında istemesi, benim yetememem, yetişememem, üzerine birde dinlenememem beni mahvetti. Bir de eşimin ilgisizliği de eklenince ben de patlamalar başladı. Özellikle büyük oğluma karşı hiç sabrım yoktu. Her öfkelendiğimde ona kızıp bağırdım. Eee küçük oğluma kızsam anlamaz. Evdeki adamla kavga etsem karşılık verir. Halimi görmez. Üstelik bir de üzerine bende kusur bulur, suçlu çıkarır hırsımı alamam. Gücüm büyük oğluma yetti benimde. Garibim daha 6 yaşında. Ne kendini savunabilir ne de kaçıp gidebilir ben ne desem dinler durur. Ben de ağzıma geleni söyledim. Bağırıp çağırıp odalardan kovdum çocuğumu. Sonra sonra oğlumda göz tiki başladı. istem dışı sık sık kırpıyordu. Her gece ve gündüz altına işemeye başladı. Herkes kardeş kıskançlığından zannederken ben onun aslında kardeşini en başından sevip kabullendiğini biliyordum. Bu çocuk benim yüzümden bu hale geldi biliyordum. Daha sonraları bu gurupta da konu açmıştım yardımcı olmaya çalışanlar oldu sağ olsunlar. Bi gün küçük oğlumu avutmak için severken oğlum ''anne keşke beni de kardeşim gibi sevsen'' demişti. Oysa ben onu zaten çok seviyorum. Benim bu dünyada oğullarımdan daha çok sevdiğim hiçbir şey yok ki. buna rağmen ben oğlumun her gün defalarca yaşattığım bütün öfke patlamalarıma rağmen bana sokulup bende sevgi aramasına sebep oluyordum. Sonunda çocuğumu düzeltmek için adımlar atmaya çalıştım. Kendimi telkin etmeye ve çocuğuma sık sık sarılmaya başladım. Ona onun anlayabileceği bir dilde durumumu anlattım ve aslında onu ne kadar çok çok çok sevdiğimi. Çok şükür yavaş yavaş hem göz tikinden hem de altına işemelerinden kurtuldu. Özgüveni yerine geldi. Çok şükür şimdi iyi ama ben hala tam olarak iyileşemedim. İçimde çocuklarıma yansıtmadan yaşıyorum. Panik atak ve ansiyete baş gösterdi ama çocukları bırakacak kimse olmadığı için psikiyatri desteğini erteliyorum. Umarım yakın zamanda kendimi daha iyi hissedebilirim bilmiyorum. Kendi çocuklarını bile gözün görmeyecek kadar tükenmiş hissetmek nasıl bir his çok iyi biliyorum. Bunu hiçbir anne yaşamasın. Heleki çocuklar hiç bir zaman böyle bir anneyle karşı karşıya kalmasın. Umarım konu sahibi ve çocukları da artık çok daha iyilerdir.

Mesele çocuklar değil mesele sizin sorunlu iç dunyaniz. Size göre hersey bunalım sebebi. Çocuğunuz olmasaydı yada hergün geziyor olsaydiniz da başka sebeplerle şuanki psikolojide olurdunuz. Ben böyle hissettim açıkçası. Tedavi görün, çocuklara birsey yaparsiniz Allah korusun

Sen bence iyi bir annesin. İyi anne olmasan bu kadar dertlenmezdin. Biraz erken yaşta yük almışsın. Biraz da mğkemmelliyetçilik yetememe kaygısı var. Eşinle bir haftasonu kaçamağı veya biraz yalnız kalmaya ihityacın var. Çocuk yetişmesi konusunda kimse doğuştan profesyonel değil. Bununla ilgili kitaplar okuyabilir tecrübeli kişilerden bilgi alabilirsin.6 yaşındaki çocuk okula başlamış olması lazım. Lazımlık olayını bir kenara at ve tuvalete gittikçe onu ödüllendir. Bunla ilgili yardım alabilirsin. Kendin içinde psikoloğa gitmen seni rahatlatacaktır. D damdan

Niye çalışamıyorsunuz anlamadım, devlet memurları bile çocukları 2 aylık olunca dönüyorlar işe. Sizin ilacınız çalışmak, evden biraz uzaklaşmak bence. Ayrıca gayet bazı akşamlar bırakabilirsiniz çocukları annenize, eşinizle bi yemeğe çıkar veya evde biraz vakit geçirirsiniz. Anlayabiliyorum sizi az çok, bu gibi nedenlerle korkuyorum çocuk sahibi olmaktan. Ama bu kadar çaresizlik normal durmuyor, bir şeyler yapın kendiniz için.

Bende 30 yaşındayım ve 25 aylık ikizlerim var yazdığınız şeylerin aynısını yaşadım yaşıyorum. Konu sahibi seni çok iyi anlıyorum. Ama destek şart. Çocukları güvenilir bir yere bırakıp biraz kendine vakit ayır destek al. Gez toz ye iç. Çocuklar büyür öyle tada böyle ama sevgisiz olmaz... onları mutsuz ederek kalplerini kırarak olmaz... onlarda birer insan yazık günah...

İşte bu yüzden çocuk sahibi olmak bana da çok korkunç görünüyor S

ne denir ki böyle durumda ve herseyin oldukca farkinda olan bilincli de bi bayansin, agir depresyondasin, bi uzmandan yardim almalisin cabucak, cunku seni depresyona sokan sey cogu kadinin hayali.. bazi seyler yolunda gitmiyor belli ki.. ama eskiden beri böyleydim diyorsun.. Allah yardimcin olsun, seni cocuklarina bagislasin...

kızlar benım cocugum 5 yasında bebeklıgın kesınlıkle daha rahat oldugunu dusunuyorum buyudukce dertler artıyor bu sekılde ınsan tesellı edılmez kı sonucta bazı seyler bılınclı oluyor kurtaj ıse bır tercıh derım dertlerı bıtecek dıye bır dert yok asla 15 sene sonra eve gec gelecekler oldumu kaldımı basına bı ısmı geldı telefonu kapanacak polıse kosulacak bu ısler boyledır fakat ınsan bıraz caba harcamalı evet calısmıyor, evet 2 cocugu var evet 26 yasında 2 cocuklu genc daha ama o kendın yaslı cırkın hıssedıyor hadı bunu doktor hallettı sımdı havalar duzelıyor cantaya bır sofra bezı 1, 1 kase erık 1 kase cılek alacak en yakın parka coreklenecek elınede alacak bır ıs, bır kıtap, bır dergı yanı ıllakı calısmak degıl kı hersey

Sizin konunuzun ''doğan büyür'' diyen üyelere ders olmasını diliyorum. Eşini baba olma hakkında mahrum bırakmaya hakkın yok diyenlere de. Annelik her şeydir, biz anne olmadan hiçiz diyenlere de. Üst üste gelmesi normal. Çocuk sahibi olmak dünyadaki en büyük sorumluluktur. İnsanı gerçekten bazı şeylerden mahrum bırakır. Buna baştan istekli olmayan bir insanın elbette hoşnutsuz olması beklenir. Siz kendinizi suçlamayın, kötü bir insan falan değilsiniz. Ama kendi ruh sağlığınız ve çocuklarınız açısından yardım almanız iyi olur. Eşiniz de ne kadar yardım ederse etsin daha fazla sorumluluk üstlenmeli.

Herseyin farkında olmanız çok iyi yardım alırsanız çok çabuk tedavi olursunuz zor tabi evlilik çocuk sorumluluğu olabilir her insan aynı değil kaldıramayablrsinizde anlıkta olsa çoğu anne bunlardan geçiyordur illaki zaman zaman siz bı yardim alın çünkü çocukların en çok annelerine ihtiyaçları var siz güçlü mutlu bir anne olacaksınızki onlarda mutlu huzurlu cocuklar olsunlar sıkmayın canınızı hersey gelip geçici bir zaman sonra buyycekker size daha az ihtiyaçları olacak geçecek hersey yoluna girecektir elbet kahvetelvesi

Çocuğunuza bakmak için bırakmıştınız ama size yaramamış Kızınız emiyor ama çalışanların ki de emıyor benimki 2,5 yaşına yani 30 aylık olana kadar emdi Siz huzursuz olduğunuz için bebek de sürekli memede muhtemelen bu nedenle ek gıda sorunu var Siz o çocuklara ve tabii ki kendinize ömür boyu lazımsınız çok kendinizi suçlamadan uzmana danışın lütfen

Kendini bilen insani severim ama bu durum cok farklı. Agresif ve mutsuz evlatlar yetiştiriyorsunuz. Sizde gördükleri ne varsa hepsini yapacaklar. Allah yardımcınız olsun

Ben başkaları tarafından yazılabilecek şeyleri yazdım bunlar yazılır vs vs. Bakın farklı bakış açıları var yorumlarımda. . push ; kadesa

bence hem sinirlerin, hem bedenin için vitamin takviyesi alman. bazı insanlarda genetiksel olarak B vitaminleri eksik oluyor. ve bu depresyona sürüklüyor insanı. sürekli mutsuzluk vücudundaki bir maddenin eksikliğinden olabilir. evleninceye kadar fazla sorumluluk almayışın bunalıma sokmuş haliyle. insan her şeye yaşayarak yavaş yavaş hazırlanıyor. birden hayatın bütün yükü çökmüş omuzlarına. küçük kızın açlıktan uyumuyor olabilir. gece yatmadan hazır kaşık mamalarından verirsen gece tok tutar. büyüğün wc olayının sorumlusu sensin. onun başka türlü yapamaycağına inanmış ve çözüm olarak görmüşsün. iyice alışınca sarpa sarmış haliyle. küçük, kendine yetmeyen çocuklar her anneyi bunalıma souyor emin ol. önce bedenini güçlendir. bebeğin biraz büyüyünce de psikolojik destek al.

Konuyu kim hortlattiysa tebrik ederim boyle olunca simdi ne oldu diye meraktan catliyorum konu sahibi acil ulas

Allah Allah ne kadar kibirlisin. ama unutma yarın başına ne gelir bilemezsin. ve ona karşı nasıl tutum izlersin onu da bilemezsin. Belki de konu sahibinin de eşi seninkinden bin kat iyidir. Yani nasıl kibirli nasıl bilmiş kendini beğenen birisin itici ve de sinir bozucu 1Sen

Herkes anne olmamalı bence. Toplum da evlilik=anne olmak olarak görüldüğü için bu tarz sıkıntılar yaşanıyor. Yadırganacak bir durum bence yok. Sonuçta her insan aynı değil. Benim bir arkadaşım da evlendikten 5 ay sonra hamile kalmıştı. Şimdi farklı şehirlerdeyiz ama 2 sene boyunca hep keşke olmasaydı diye baktı. Ne güzel siz istediğinizi yapıyorsunuz diyordu. Ancak çocukları atmak mümkün olmadığına göre, bir uzmandan yardım alarak, kendinizi daha iyi hissedebilirsiniz.

Seni çok iyi anlıyorum ben senin gibi genç yaşta anne olmadım 29 yaşımdaydım, benim çocuklarım ikiz, hep tek başıma baktım akşamları eşim ilgileniyordu gündüzleri çalıştığı için evden hemen hemen hiç çıkmadan 2 sene hem de. Çocukların bakımı, ilgilenmesi beni evden çıkamamak kadar yormuyordu şimdi 2,5 yaşındalar 9 aydır kendi kendilerine yemek yiyorlar dİye eleştiri bile aldım niye ben kaşıkla ağızlarına vermiyormuşum da kendileri yiyormuş inan bunu bile söyleyen insanlar oldu. Halbuki benim çocuklarımın kendi isteği bu yöndeydi ben yedirince yememeye başlamışlardı anlatıyordum aman canım sen de bahane üretiyorsun diyorlardı hem de dış kapının dış mandalı bile olmayan kişiler. kreşe başladılar yarım gün ben dışarı çıkabilmeye kendime vakit ayırabilmeye başladım biraz nefes aldım çocuklarımla daha verimli zaman geçirebiliyorum bu sayede. Eve hapsetme kendini ne oluyorsa evden çıkmamakla oluyor gerçekten çocuklar huysuzluk yapabilir sık sık çıkın alışsınlar kalabalığa gezmeye, benimkiler de dışarıda hiç uslu durmazlardı ağlarlar kavga ederlerdi çünkü sık çıkamıyorduk şimdi ise durum değişti hem büyüdüler biraz hem de tadını çıkarmaya başladılar gezmenin vs. Başedemediğin noktada yardım almaktan çekinme, sen iyi bir annesin sen de bunu biliyorsun sadece bunalmışsın haklı olarak.

yanı bılemıyorum kıyaslamak ıstemıyorum tabıkı ama hepımız bu sekılde yasamıyormuyuz ustelık evde olan kadınlardan cok daha fazla yoruluyoruz, yaslanıyoruz ve tukenıyoruz. aksam 11 oldumu gozum topraga topraga bakıyor benım, dayanamıyorum uyumam lazım cunku sabahta el ısıne gelıyorum. buda baskı demektır. ne bılım ben evde olsam kesınlıkle evde durmam, paraya baglamayalım dedıgım gıbı bır anneme bır kaynanama bır arkadasıma 2-3 gunde parka atardım kendımı. bır arkadas yazmıs hazmetmek lazım dıye cok katılıyorum bu duruma ne dıyım allah herkezı yerınde mutlu etsın

aa eski konuymuş ya kim hortlattı :)

Ayrıca bence çocuklarınızı çok seviyorsunuz bu da şuradan belli: aklınızda kalıyorlar, suçluluk duyuyorsunuz vs... Bence hiç gerek yok böyle suçluluklara. Benim annem çalışıyordu gündüzleri kreşe, halamlara, babaanneme giderdim bugün gayet iyiyim, annemi de dünyalara değişmem.

Olan yine çocuğa olmuş desenize. Keşke birinci olmak adına bir çabam olsaydı sizin direk benim yorumumu seçip beni tü kaka yapmanıza cevap verdim sadece... Tşk ederim yinede beni siz var ettiniz...

Gene bir konu hortlamış.. Şuan durum ne acaba aktif mi uye

Merhaba o kadar ayni şeyleri yaşıyoruz ki sizinle o kadar mutsuz hissediyorum ki kendimi benimde kızım var 8 yasinda ama bende o a şiddet uyguluyorum inan ki bunu yazarken kendimden o dar utanıyor nefret ediyorum ki ama benim de elimde değil sonrasında köpekler gibi pişmanlık ve gözyaşı bende bir uzmandan yardim almak istiyorum ama köyde yaşıyorum ve pandemi sorunundan dolayı hastaneye gitmek istemiyorum.. Allah benim de yardımcım olsun kizim beni insallah affeder büyüyünce o aciz benim ona gücüm yetiyor çok alçakça birsey yapıyorum aslinda ama engel olamiyorum eşimden de şiddet görüyorum bütün sinirimi ondan çıkarıyorum eşimin bana yaptığını kuzuma yapiyorum ve kizim diyor ki bende büyüdüğümde kızıma böyle yapicam diyor senden bunu öğrendim çünkü lanet olsun bana benim gibi anne olmaz olsun ayrica bende onunla oyun oynamam çok zaman geçirmem yanlis yapiyorum yani biliyorum onun bana ihtiyacı var ama ben o na başka şekilde hatta hiç haketmediği şekilde davraniyorum...

Bu arada biraz göz gezdirdim de hanımlar, çocuklar yük değildir. Size emanettir onlar. Size misafir gelmişlerdir. Eve bir misafir geldiğinde nasıl ağırlarsanız bu kısacık hayatta da çocuklarımızı öyle ağırlamalıyız. Yaşlandığımızda elimizde çocuklarımızdan başka kim kalacak. O zaman 'başımdan bir gitse' diye söylendiğiniz çocuklarınızın yolunu gözleyeceksiniz 'ne zaman gelecekler?' diye

Burcun ne, kaç doğumlusun F

Bence sizin benlik alginiz yanlis. Mesela 20 yasinizda evlenmis olmaniza ragmen her seye doydum zaten, diye dusunuyorsunuz. 20 yasinda neye doydunuz ki? Bunun disinda sorumluluktan kacan biri oldugunuzu soylemenize ragmen esinizle birtakim sikintilara gogus germissiniz. Demek ki dusundugunuz gibi degilsiniz aslinda. İstemeden bebek sahibi olmak, istekleriniz dogrultusunda iradenizle olmamasi zor bir durum. Fakat benliginize dair fikirleriniz dogru degil bence, kendinizi daha fazla tanimalisiniz.

İyki anneyim diyorum sizin yazdıklarınızı okuduktan sonra. 7 aylık bi kızım var sezeryanla doğum yaptım karnım acırken bebeğime uykusuz bi vaziyette lohusayım diye naz yapmadan ilgilendim.. Ne annem yardımcı oldu ne başka biri..4 ay bebeğimin gaz sancısı çekti tecrübesizdim netten okuduklarımı uyguladım bebeğimin yanından 5 dk ayrılamaz ne iş ne yemek ne kendime vakit ayırmaya zamanım vardı.. Ben strese girip çabaladıkça bebeğim dahada çok etkilenir di 6 ay 3 saatlik uykuyla ayakta kaldım ne bi sosyal faaliyetim ne bir gezmem oldu ağlardı huysuzlanırdı.. Bendemi bozsaydım psikolojimi...

ayyy insanın yavrusunun kakasından ne olur ki benim kızımın kokusu hiç bana gelmez eşim anlar kaka yaptığını ayy ıyyy der bana hiç gelmez kokusu yerim ben onun poposunu..

Ben seni cok iyi anliyorum cnm. zaman zaman ben de ayni hislere kapiliyorum. ben de 26 yasindayim 15 aylik bir kizim var, ikincisi olursa naparim Hic bilmiyorum. anne olmayan kimse seni anlayamaz. ben de bunaldigim zamanlar bekar kalsaydim simdi gezer tozardim, su ugrastigim seylere bak, bunaldim yoruldum biktim usandim diye kendi kendime soyleniyorum. ben evlendim 23 yasindaydim.24 te anne oldum. anneligin boyle zor oldugunu meterme bilebilirdim... Allah yardimcisi olsun tüm annelerin..

Ben yorumu sana yaptıgımı hatırlamıyorum? ınsanın ıyı dusunmesı ıcın cok seey var cocukları ıcın olsun demıyorum farkındaysan lutfen yazdıklarımı okuyunuz.

en azından kendini kabulenmişsin bu da iyi bir şey. eşinin kıymetini bil kimse karamsar problemli kadın istemez hayatında. çocuklarına en çok üzüldüm henüz küçücükler en çok sevgiye ihtiyaçları oldukları zaman. hayatlarında büyük bir boşluk açarsın. ne yap ne et bir şekilde vakit bul ve bir danışmana git. annenden rica etsen haftada 2 saat emin ol bakar. kim olsa bakar ne bileyim bi komşum bi arkadaşım rica etse bu hamile halimle ben bile bakarım. şu anda kendine hakim olabiliyorsun daha sonra bu hıncını çocuklarından çıkarmayacağını nereden biliyorsun?onlar büyüdüğünde ya sana hesap sorarlarsa bizi hiç istemedin zaten diye?! dediğim gibi ne yap ne et bir uzmana danış. o senin çocuklarınla nasıl kaliteli zaman geçireceğini ve bu problemin nereden kaynaklandığını söyler. Allah yardımcın olsun canım...

emmesi soru degilki nice calisan anneler 3 aylik 6 aylik emen cocugunu birakip ise donuyor sağar birakirsiniz calismak disinda haftada 1 gun 2 saate olsa annenize birakin mesela kucuk cocugunuza uyku egitimi diyecegim ama sabriniz yok sizin icin zor olabilir. buyuk cocuk okula anaokuluna falan gitmiyor mu? kac yasindasiniz? d vitaminlerinize bir baktirsaniz bir donem bende boyleydim d3 stoklarim bitmis takviye alinca inanilmaz gevsedim. psikolojik buhraninizin sebebide olabilir. H3RA_ İnsan

Ayyy inanin halime bin sukur dedim oyle yorumlar varki ben kendimi psikolojik sorunlu ilan etmisken benden daha hastalar var diye cidden sukrettim bi kac kendini bilmez sirf egosunu tatmin edip kendi icinde bulunduklari duygulari bastirmak adina elestirmis ben zaten elestirilmeyi goze alarak tazdim ve ozellikle belirttim saglikli dusunemiyorum diye... Gunluk hayatimda tam olarak ne yasadigimi cocuklarimla esimle cevremle iliskimi tam olarak ayrintili anlatmadim genel olarak sorun gorduklerimi yazdim her insan bir deil her insan ayni sabri ayni olginlugu ayni beceriyi gosterebilmek zorundada deil cok severek evlendigim icin ve ilk gun hamile kaldigim icin hazir olmadan anne oldum ama tabiki cocuklarimi seviyorum tabiki onlarla vakit geciriyorum 6 yadindaki kizim anaokuluna gidiyor ogretmeni cok iyi kendini ifade ettigini vok mutlu kendiyle barisik bi cocuk oldugunu soyluyor benim sorunum kendimle yani bunun icinde doktordan randevu aldim yani yazmis kendini bilmezin biri cocuk yaparken akli nerdeymis niye mutsuzluguna ortak etmis demis esimde kizimda bana hep destek sadece bazen gergin oluyosun kendine ediyosun diye uzuluyor yorumlarimizda empati kurabilsek keske..

1)bazen anası yanında diye çocuk çok naz yapar. 2)siz bunalmışsınız çocuktan güvenli bir yere bırakıp hafif bi işe girin. 3)psikolog bi süre size depresyon tedavisi yapar. kendini suçlamalar filan iyicene depresyon kıvamında olmuşsunuz. D

yooo çözümünüz gerçekten güzel ama konu sahibinin acilen tedavi görmesi şart. çocukları yük olarak görüyor...

Aynen, bu insanın işi bu. İnsanları yargılamaması gerek, psikolojik danışmanlarara gelen insanlar zaten psikolojik sıkıntıları olan insanlar. Onlara da mı böyle davranıyor? bendeuyeolcam

Kiziniz emiyor diye calisamam diye birşey yok milyonlarca kadın analık izni bitince ise dönüyor. Bırakabilecek biri veya iyi bir bakıcı varsa çalışmayı deneyin. Ayrıca bence sorun çocuklarınız değil kendiniz de kabul ediyorsunuz mutsuz dert edecek bişey arıyorsunuz bu psikolojik bir problem, bence terapi görmeniz lazım hem sizin hem çocukların sağlığı için. Hiçbir çocuk annesinin mutsuz olduğu ortamda sağlıklı büyüyemez

Ahh cnm sen bir çocukla o haldesin beni düşün evle alakası olmayan sadece çalışmis okumuş gezmiş biri olarak birden 2 bebek verildi kucağıma ikiz prematüre hem de... Uykusuz geceler bir markete bile gidememe eşimle geçiremedigim saatler ki biz sabah uyanıp çeşmeye kahvaltıya giderdik kusadasina rezervasyon yapıp otele giderdik anlık yaşardık kararlarimizi alırdık her şey bi anda bitti... Depresyonlara mi girmedim esimde sagolsun benle girdi bebeklerimle mi oturup ağlamadım neler neler sonra sonra onar benimle iletişime geçince iyi hissetmeye başladım evliligim bitme noktasına geldi daha da sarıldım bana muhtaçlardi hep bunu tekrar ettim derken haberim yokken tekrar hamile kalmışım şimdi 3. bebek kızlarim 2.5 yaşında henüz kendimi tıkmiyorum eve ikiz arabasına 3unu koyuyorum carsi pazar geziyorum parka götürüyorum yoruyorum iyice sabrımin taştığı zamanlar cokk oluyor yastığı ağzıma bastırıp offfffff diyorum bazen de ağlıyorum ama yapacak bir şey yok kalkıp tekrar anneliğime devam ediyorum

Amin cnm cümlemizin . push ; K kuruyan