Aynı eleştiriyi ailemden ben de duyuyorum. "Fazlaya gidiyorsunuz demekki" diyorlar hatta Oysa kendileri de bir markete çıksalar görüyorlar ortalığın halini. Herkesin gelirine göre gideri oluyor, herkesin alışkanlıkları var, ihtiyaçları var. Bazı şeyler için bir diğer şeylerden vazgeçmek veya ihtiyaçları ertelemek ötelemek zorunda kalmak can sıkıcı. Herkes kendi gelir seviyesine göre bu zorluğu yaşıyor maalesef. Sonumuz hayrolsun. dogadostupanda

2013 yilinda aldigim burs+aylik ile haftanin 4 gunu baska sehre servisle gidiyor, gidis gelis gunluk ücret oduyordum. Okulda a la carte restoranda yiyordum, alisveris yapiyordum, fotokopi vs herseyimi alip birde para biriktiriyordum. Tum bunları aylik 1.000tl ile yapiyodum. Bu yil üniversiteye baslasam maas+burs sadece yol masrafimi karsilar. Ekonomi ile ilgili söyleyeceklerim bu kadar

evet, geçen bir bot alacağım ki ben kendimden hiçbir şeyi eksik etmeyen bir insandım istiyorum iyi bir şey olsun yani düşürmek istemiyorum standardımı ama bakıyorum öyle saçma fiyatlar vs ki mecbur dedim yazın indirime girer o zaman alırım. bu zoruma gidiyor, çünkü zaten kabul edebileceğim yoksul denilebilecek bir durumda değilim insanlar meslekleri duyunca sanki çok iyi sanıyor ailelerimiz eleştiriyor nasıl geçinemiyorsunuz diye ama yok işte olmuyor hani geçinememek de değil ya tamam geçiniyoruz ama hep bi fedakarlık hep bi bekleyiş bi erteleyiş... Z zxshermine

Evet her gelir durumuna göre alışkanlıklar, sahip olunan harcamalar vs değişiklik gösterebilir. Yalnız, aylık 50 bin tl ve üstü ile ayı ancak tamamlayabildiğini söyleyen insanla ; 20 bin tl ve altındaki gelirle ayı tamamlamaya çalışacak insanlara aynı cümleler kurulamaz. Evinize giren rakamı o yüzden sormuştum.

Acaba ben mi yazdım dedim. O kadar tanıdık ki. 2 kere düşünüyorum herşeyi. Ne zaman böyle olduk ne olduk anlamadım. Değişik bir durum içerisindeyiz. İkimizde çalışıyoruz ve iyi yerlerde çalışıyoruz. Ona rağmen ben hala herşeyi 2 kere düşünmek zorunda kalınca zoruma gidiyor. Alım gücü inanılmaz düştü

Çok uzak değil 2016da üniversitede tek başıma kirada oturuyordum, okula otobüsle gidip geliyordum, elektrik, internet, doğalgaz, faturalar.. ayda elime geçen 2500 lirayla küçük şehirde prensesler gibi yaşıyordum üstüne bir de her ay bir çeyrek altın yapıyordum birikim diye. şimdi herhangi bir öğrencinin en küçük ilçede bile 2500'la geçinebileceğini sanmıyorum. Aliexpressten bi sürü şey söylerdik üç kuruş paraya gelirdi ne gümrüğüydü ne bi şey uğraşırdık değişik değişik şeyler alırdık, interraile gitmişti bi sürü arkadaşım şimdi üniversiteliler yurtdışı staj, erasmus bile yapamıyor nasıl geçincez orda diye. korkunç.

Aynı eleştiriyi ailemden ben de duyuyorum

Bebek bekliyoruz. Takıntılı bir insan değilimdir illa marka olsun demem birşeylere. Temiz pir pak olması daha önemli. Bebek eşyaları aman yarabbim. Geçtim artık kahve içmeyi onu bunu. Kartlar her ay yüksek maaşın yarısını bir şekilde harcıyoruz. Gerisi ev kredisi araba kredisi. Valla çözümünü bulan varsa paylaşırsa sevirim. Herhalde biz biryerde yanlış yapıyoruz

Farklı gelir seviyelerindeki çoğu insan, ekonomik sıkıntılardan ve hayat pahalılığından dertli. Aylık toplam ne kadarlık bir gelirle ancak kira ve fatura vb masrafları karşılıyorsunuz?

simdide ucu ucuna anca yetiyor

simdide ucu ucuna anca yetiyor. Fiyat istikrarı olmadigi surece boyle olmaya devam edecek maalesef kumiko medeniyet ve kadın düşmanları

Herkes aynı durumda ama ben koyverdim gitti, ödemeyeceğim borç yapmadıktan sonra yatırım da yapmıyorum olanı harcıyorum, harcıyoruz ailecek

Merhaba kızlaar, Geçinememekle kafayı bozmuş vaziyetteyim yanlış anlaşılmasın durum şu ki, eşim mühendis ben enformasyon uzmanıyım aslında "normal" şartlar altında ağzımızdan girip burnumuzdan çıkması gereken bir gelirimiz var. Ama kira, faturalar, kredi kartları ödenip evin alışverişi vs karşılaşınca elimizde kendi lüksümüze ayıracak hiçbir şey kalmıyor. Birikim falan hak getire. Yani bakıyorum işe git gel maaş al haftasonu iki gün dinlen azcık gez dolaş (ki ona da çok bütçe ayrılmıyor bi kahve içmek bile 100 liraya dayanmış) ay sonu zor denk geliyor. İnsan idrak etmekte zorlanıyor nasıl olabilir? Azıcık ya azıcık sadece bir nebze rahat edebiliyoruz. Eskiden bi babamız çalışırdı ki benim babam sanayide ustaydı yani sadece bu kadar ve emekli olduğunda kendi evimizi yapmıştı bize hiç de öyle sürünmüyorduk. Şimdi üniversite mezunu iki insan prestijli işlerde de çalışsa geçinemiyor. Siz de böyle misiniz? Canım isteyince tak diye kuaföre gidip baştan aşağı bi bakıma girememek, sürekli kendimden ufak tefek kısmak bi manikürü bile evde yapmayı öğrenmek zorunda kalmak canımı sıkar oldu. Ve gün geçtikçe sanki artıyor bu. İçimi dökmek istedim ve acaba bizde mi bi sıkıntı var dicem oturuyoruz hesap yapıyoruz yok yani normal. Git gide depresifleştik sürekli akılda birikim derdi gelecek derdi, çocuk bile yapsak nasıl bakcaz düşünür olduk... İş kurmaya cesaret etsek önü sonu belli değil bir girdap, el kol bağlı böyle sadece makine gibi yaşantı işe git gel git gel, sadece hayatta kalıyoruz sadece... Siz de böyle dertli misiniz?