Asla başarısız olmayacağınızı bilseydiniz ne yapardınız? Resim mi çizerdiniz, gitar mı çalardınız? Deneyin. Kurslara katılabiliyorsanız katılın. Gezin. Okuyun, izleyin, nelerden hoşlandığınızı not edin aklınızın bir köşesine. Bir konuyla ilgili oturup düşünün, gerçekten düşünün, araştırın. Zamanla daha derine dalmak isteyeceksiniz, ilgilendiğiniz alanları bulup daha fazla etkinliğe katılacaksınız, birçok insanla tanışacaksınız. Cesur olun ve deneyin.

Maalesef hep kendimi suçluyorum. Kendime karşı çok acımasızım. Bu sorunu nasıl aşabilirim? Bir hafta boyunca hiç konuşmadan yaşayabilirim gerçekten. N nahide

Evet, insan frekansını tutturduğu kişilerin karşısında cıvıldamaya başlar :) Şöyle ki, uzun süre olumsuzluğa maruz kalmış bir insan, bir zamandan sonra aptala dönüyor, ne yapacağını bilemiyor. Her laf her hareketin mevzu edildiği yerde başka ortamlara da geçince sanki orada da aynı şey olacakmış gibi hissediliyor. Siz aileden çekmişsiniz ben de abimden. Sizi biraz anlayabiliyorum. Kapatmıştım kendimi insanlara, ama sonra insansız olunamayacağını anlamıştım. Ama nereden başlayacağımı bilemiyordum. Daha sonra kurslara gitmeye başladım, işe başladım. Çekingenim ama karşımdaki insanlar cana yakın çıktı. Arkadaşlık konusunda ilk adım o kişilerden geldi. Evlerine, çaya vs davet almaya başladım. Bir baktım ki iyi kötü ortam sahibi olmuşum :) Konuyu nereye bağlamam gerektiğini bilemedim ama inşallah bir ipucu olmuştur size :)

Sanki benim hayatımı ve beni anlatmışsın.

Doğru insan veya insanlar bir yerdeler ve illaki karşılaşacaksın tatlım ama böyle bir şeyi akışına bırakman gerekecek. Birilerini tanımadan, arkadaşlık kurmadan kimin iyi kimin kötü olduğunu da bilemezsin. Hayatta birçok şey tecrübe ile edinilir. Güzel günleri de yaşayacağına eminim sen canını sıkma yeter

Niye ki bu genelleme? Sürekli susan ne demek mesela? Tüm haftayı tek kelime etmeden mi tamamlıyorsun yani? İnsan kendine yakın hissettiği biriyle içten konuşur zaten. Demek ki şu an senin yakınlık ve güven duyduğunuz biri çevrende yok. Başka başka insanlarla tanışmayı dene. Kaç tane insan var dünyada biliyosun dimi? Hemen özgüvenin kırılmasın ben hep susuyorum, ben ortama ayak uyduramıyorum sıkılıyorum diye. Bende sıkılıyorum çoğu kişinin muhabbetinden, sohbetinden. Sorun niye bende olsun? Sadece kafalar uyuşmuyor deyip devam ediyorum. Pozitif bak olaylara ya biraz..

Tavsiyeniz için teşekkür ederim :)

Kesinlikle. Ben de kurskara gittim ama yok yani. Millet 2'li 3'lü gruplar olmuş bıdı bıdı konuluyor. Ben ilk başta girişkenlik yapıyorum ama sonra kendimi geri çekiyorum. Skyline10 Üye Anneler

Terapi alıyorum ama yol alamadım. Siz nasıl aştınız? K kendimidurduracakdegilim Nirvana Anneler

Buradaki ilk paragraf tanıdık geliyor mu? Eklentiler Ekran görüntüleri_20200406-225508. png 340,5 KB · Görüntüleme: 109

Şu an bir yardım alıyorum ama ilerleme kaydedemedim. Bence yok beni ben yapacak bir yönüm. Sizce nasıl keşfedebilirim varsa da? N nahide

Güven sarsıcı olaylar yaşamışsınız. İnsan hayata küsebiliyor bu gibi durumlarda. Karşınıza öyle bir arkadaşın çıkması çok büyük bir şans olmuş. İnşallah benim de karşıma bu sene çıkar öyle bi arkadaş. N nahide

Sanırım konuya aynı mesajı yazabilirdim:) bende yakın cevresinde rahat ama uzağa doğru içine kapanık biri olarak ünvde, titreyen sesimle hocaya sorduğum soruları hatırlıyorum. Ama bende ortama alışınca geciyor sonra aynı ortamda her selam verdiğiyle arkadaş olan biri oldumdu Sonra öğretmen oldum. Ilk göreve başlayınca çocukların "Öğretmenim" demelerine üstüme bile alınamıyordum :) şimdi çok şükür dersimi kendime güvenerek anlatıyorum. Arkadaş ortamı ise sadece bana sıcak gelenlerle sohbet ederek çevremi daralttim. Bundan dolayı kendimi suçlamamayı öğrendim. Kimseyle muhabbetim tutmak zorunda değil ki ozellikle mizah anlayışım, ortak beğenilerim olmayan birileriyle 30lu yaşlarımda zaman kaybetmıyorum artik.. ancak herkese karşı güleryüzlüyümdür. Üstünüze gidip sorunu cozucem dedikce bence stres yapıyorsunuz biraz rahat mi bıraksanız kendinizi? ayrıca bana iletişim sorunu değil gibi geldi. Basta yakinlasiyorum sonra sıkılıyorum diyorsunuz, muhtemelen muhabbetinden keyif aldığınız birileri yok.

aynı sey bızım evdede vardı bende aksıne cok agresıf öfke kontrolü sorunu olan bırıne dönüştüm

Sizin durumunuz da iyi değilmiş ama benim durumum da hiç iyi değil. En iyisi ortayı bulmak. K kendimidurduracakdegilim Nirvana Anneler

Ay ne güzel :) benim de öyle bir hayalim var

Ben bir ara sızın tam tersınızdım hemne kaynasır samımı olurdum ama cok zararını gordum sımdı sızın halinize yakınım boyle daha mutluyum

çok arkadaş aramıyorum ama bir tanecik olsun en azından. maaşallah size, öğretmen olmak kolay değil :) K kendimidurduracakdegilim Nirvana Anneler

Size özelden dinlediğim çok tatlı bir hikaye anlatacağım şimdi. Inşallah basarirsiniz. O eksiklik hissi tamamlanacak inanın hepsi bunu fark edip kendinizi iyileştirmek için yaşadığınız seyler zaten.

Eğer hiç kimseyse evet o zaman uzerinde dusunmeye gerek olabilir. Çocukluk ya da lise arkadaşlarınızlada mi koptunuz? bir de insanlarla konuşurken tam olarak ne hissediyorsunuz? böyle durumlarda genelde iki duygu vardır; söyleyeceklerim beğenilmeyecek, değer görmeyeceğim düşüncesi. Ya da bu cahillerle muhattap olamam düşüncesi. Sanırım ikisininde ucu çocukluğa dayaniyor. Kabul edilme ve değer görme hisleriyle alakalı. Cok mükemmelliyetçi bir ebevyniniz mi vardı?

Kendinizi, nelerin bu durumunuza sebep olduğunu, travmalarınızı biliyorsunuz. Maalesef hepimiz bazen kendimize yardım etme konusunda yetersiz kalıyoruz. Bir terapistle konuşmanızı tavsiye ederim. Unutmayın sizin başka, daha gerçek, daha siz, sizi daha mutlu edecek bir yönünüz var. Bir profesyonelden destek alıp bu yönünüzü keşfettiğinizde sizi siz olduğunuz için seven bir sürü insanla bir araya geleceksiniz.

Kendimi hiç sevmiyorum. sevemiyorum. siz nasıl aştınız? N nahide

Niye olmasin ki. İstedikten sonra her sey olur.

Ilk yapacağın şey kendini sevmek olsun. Sen kendini kabul etmezsen seni her halinle kabul edecek birini bulamazsın. Ben de senin gibiydim kolay değil atlatmak hala daha ataklarini yaşıyorum. Sorun değil ben buyum elimden geldikçe daha iyi olacağım de kendini sev

Terapi alıyorum ama yol alamadım

Doğru kişi çıkınca onunla konuşursun merak etme :) ama arkadaş konusunda bişey diyemeyeceğim. Bende genelde arkadaş ortamında susarım. Konuşup konuşup giderler. Derdini suya anlat derler ya hani bunlar beni su sanıyor galiba.

Sorunlu bir ailede yaşadığınız için içe kapanmışsınız. Muhtemelen size karşı anlayışsız olmalarıda söz konusuydu. İnsan duygularını bastırdıkça içe kapanır malasef ve kendisiyle kavga etmeye başlar. Size önerim önce kendinizle barışın ve hiçbir konuda kendinizi suçlamayın. Eleştirmeyin. Gerisi çorap söküğü gibi gelir.

Bildiğim kadarıyla bu değersizlik hissiyle alakalı. Bence terapi almalısınız aşabileceğinize inanıyorum çünkü sorunun kaynağı tespit edilirse çözüm de gelir. Zamnında çok eleştirilen ya da bahsettiğim gibi mükemmellik bekleyen ebeveynlere sahip insanlarda olabiliyor. Bende de vardı ya ordan biliyorum:)

Bence sizin arkadasa ihtiyaciniz var. Yani samimi ve surekli gorusecek bir arkadasa.. sakin boyle bir boslukta evlenmeye kalkismayin hata edersiniz. Kendinize iyi anlasacaginiz bir atkadas bulun. Baba gore tek sorununuz bu. Hatta bir sevgili de olabilir tabii. Ama asla suan evlilik değil

Bence bi son konuma bakmalısın. 6 ay psikoloğa gittim yeterli olmadı. İşten eve gelince naber nasılsın diyecek en kötü telefonla konuşacak birisi bile yoktu. Kitaplar okudum spora gittim vsvs en sonunda olmuyor diyerek kabullendim. Kedi sahiplendim yasak çıktığı için sokağa cıkıp alamadım yarın gidip alıcam kendi arkadaşımı kendim buldum.

Tedavi görüyorum ama çok yol alamadım. N nahide

Korkunuzu anlıyorum, sizi ne kadar boğduğunu da. Benim bir korkusunu yenmek isteyen insanlara söylediğim tek şey şudur ve fazla basit: Kendinize yalan söyleyin, sorun yokmuş gibi davranın ve kendinizi zorlayın. Başka türlü yollar deneyen ama bir türlü başaramayan çok insan gördüm çünkü. Kendinize bir kez yalan söyleyip bir şey başardıktan sonra kendi gücünüzü göreceksiniz.

Hem de nasıl...

Evet bir tanecik bile olsa arkadaşa çok ihtiyacım var. Ay yok zaten evlilik kafasında değilim, öyle bir hata yapmam. Sevgili de yapmam. Ben önce kendimi sevmeyi öğreneyim ki başkası da beni sevsin. N nahide

Peki sorun nedir? ödevlerinizi mi yapamıyorsunuz yoksa başka bir sorun mu var? terapistinize içiniz tam olarak sindi mi? Ben sürekli psikolog videoları dinledim henüz terapi almadım ama siz bana bakmayın mutlaka gidin:) birde bu korona yüzünden sürekli evdeyiz artık, su ara kendinizi deneme imkaninizda azaliyor. Dinlediğim psikologlardan notlar alip yapmaya gayret ettim ben. Mesela istemesem bile sohbet etmek, arkadaşlar buluşur canim istemez ama yine de gittim gibi. Karşımdakini etkin dinlemeye çalıştım. Çoğu zaman işime yaradi ancak yine de bazı insanlara hiç icim isinmiyor:) onlarla su an zorlamiyorum. Bir de ben şunu fark ettim, zamanla tanıdığım insanlara bakıyorum dışarıdan soğuk uzak duruyorlar ama samimi olunca çok tatlı muhabbetleri var. Demekki herkes, insanlarla kaynaşmak zorunda değil demekki çok farklı mizaçlar var, herkesle konuşmamak bir eksiklik değil. Bunu kabul edince daha rahatladım su an ortamlarda hiç heyecan yapmıyorum:) Dinlediğim bir psikologta "Muhatap olduğunuz insana bir bakin, onlarda sizin gibi iyi ve güçlü yönü olan insanlar. Onlarında hataları var. Bunları düşünün. Sizden üstün değil, sizden alçakta değil." demisti sevmistim:) Birazda yaşadıklarımdan sonra kendime değer vermeyi öğrendim. Karşımdaki insanin neden benden üstün olduğunu düşüneyim ki? esprime gülmedi mi? kendi bilir. Demek ortak mizah anlayışımız yokmuş diyebiliyorum. Mesela geçenlerde okul kadın öğrt. grubunda bir arkadaş ses kaydı atmis ünlü birinin, bende ona karşılık aynı kisinin ses kaydını attim, aynı kişiyle ona cevap verdim ve komikti bence:)) ama ses cikmadi. Hiç rahatsiz olmadım biliyor musun? sonra sevindim böyle hissettiğime. Aklıma geldikçe yazarım benim icinde uzun sayılır bir süreçti çünkü... ama dedigi m gibi sonuç ovvv çok acildim vs değil. Su an sohbetimin tuttuğu insanlarla rahat konuşuyorum, tutmamişsa da kendimi zorlamıyorum.

Beni gerçekten anlayan insan sayısı cok az. O yuzden fazla iletişim kurmamayi tercih ediyorum. Bir gun yepyeni bir ülkeye yerleşip hayatima orada devam etmek istiyorum.

Okul dönemim çoktan bitti. Arkadaşım yok çevremde. İlk başta annemin baskıları yüzünden olmadı sonra ise benden kaynaklı olmadı. Yakın arkadaşım yok. Çiftler birbirini dengelemeli ama bi taraf suskun diğer taraf çok konuşkansa o da olmaz bence. Sürekli susan bir kadından hoşlanmaz erkekler bence. Ben de girişken olabiliyorum ilk başta ama sonra çok sılıyorum ve ortamdan uzaklaşıyorum ya da güvenmiyorum.

Konularınıza birazdan bakarım. Ben de hiç kimseye ihtiyaç duymazdım hayatımda. Ama böyle yalnız olmuyor. İlk defa hayatımda kadın/erkek fark etmiyor bi arkadaş istiyorum. İçimi açabileceğim, güvenebileceğim, beni destekleyecek/bana yol gösterecek birini istediğimi fark ettim.

İnşallah ben de sizin gibi olabilirim

Şuan Üniv okuyor musunuz? Ve 2- 3 kişi dahi olsa arkadaşınız var mı? Bence kendinizi suçlamayın herkes konuşkan olcak diye bişi yok. Ama size tavsiyem kendiniz gibi kişilerle takılmak yerine daha aktif sosyal insanlarla arkadaş olun ki size de iyi gelsin. Hatta eve çağırın annenizde görsün çıkın gezin buluşun. Ve sevgili istiyorsanız daha sosyal konuşkan erkek seçin mesela bazı erkekler çok suskun evcimen olabiliyor sizi açacak birisi lazım bence kendinizden zıt karakterler seçin ki uyum olsun. Ben mesela yapı olarak girişkenim ama fazla insan sevmem ve güvenmem az arkadaşım vardır bunu sorun olarak görmüyorum ama kişiliğim böyle bazı kızlara bakıyorum geniş çevresi hareketli fln ama bende sıkılgan olduğum için daha sakinliği seviyorum...

İnşallah ben de sizin gibi olabilirim. Maşallah size K kendimidurduracakdegilim Nirvana Anneler

Kuzum sana kendimden örnek veriyim 4 senelik arkadaşlarım tarafından ağır iftiralara maruz kalıp onları polise vermiştim kanıtlama rağmen kimse beni savunmamış herkes karşı tarafın arkasına geçmişti. Polise verince tabi korkuttum sustular konuşamadılar daha polise verdiğim için bile suçlandım düşün neyse bende içe kapanık kimseyle çok muhatap olmayan biriydim hiç insanlarla aram iyi olmadı fazla iyiniyetimden dolayı istismar ediliyordum iftiradan sonra daha kötü olmuştum. taki bu seneye kadar geçen senede sevgilimden ihanet darbe yiyince ve gene arkadaşım olmadığını görünce demiştim tamam hayatımda artık kimseyi almayacağım ne arkadaş ne sevgili çok fazla karamsardım geçen sene aşırı soğuk insanlar uzak dururdum korkutuyordum onları neyse bi kızla tanıştım ama enerjisi okadar güzeldi ki aşırı pozitif ve sosyal biriydi onunda çok yakın arkadaşı yoktu onunla tanıştım beni düzelten o oldu şükür çok iyi arkadaş olduk hatta hayatımda tanıdığım en iyi en tatlı insan diyebilirim hep gülüyoruz kafamız çok uyuşuyor çok benziyoruz nazar değmesin hiç düşünmezdim bir arkadaşımın olacağını cidden aşırı içe kapanıktım işte oluyor mu oluyor ben bile bulduysam sen de bulursun ümidini kesme umarım güzel insanlarla tanışır iyi bir hayat sürersin :)

Lisede de arkadaşım çok yoktu. Ben tek kalmayı tercih ediyordum. Lise birin ilk haftası çok iyiydi. İyi bir kaynaşma olmuştu. Sonra sınıflar karma olunca kendime göre arkadaş edinemedim. Çekingendim de ayrıca. İnsanlarla konuşunca kesin dediklerim saçma olacak, sıkılacaklar, beğenmeyecekler düşüncesi içerisinde oluyorum.

Herkesin karakteri farklıdır. Zaten güzel olan da bu. Siz de kendinizi sevin. Sizi böyle seven, anlayan insanlar da çıkar karşıniza ; dediğiniz gibi karşınıza çıkan kisi sizi değiştirebilir de.

Açtığım konulara benziyor ben çözümü insanlardan beklentiyi keserek buldum

Keşke mümkün olsa bende çok istiyorum

Evlenmeden önce bir süre yanlız yaşama fırsatım oldu çok güzeldi, şimdi mümkün değil malesef

Merhaba Canlar, Ben, insan ilişkileri konusunda ciddi anlamda sorunluyum. Küçükken bıcır bıcır bi kızmışım. Ben özellikle çocukken evimizde çok kavga, huzursuzluk vardı. Büyüdükçe çekingen olmaya başladım. Sonra bu çekingenliğim ünv. birdeyken tam geçecek gibi oldu ama bu sefer de annemin saçma sapan baskıları sonucu çevremdeki daha yeni yeni oluşan arkadaşlıklara veda etmem gerekti derken akabinde bir depresyona girdim. En güzeli majör olanından hem de. Ben iyice içe kapandım, iyice çekingen oldum. İnsanlarla genelde iletişimi ben başlatırım ama iletişim biraz ilerlediğinde sıkılıyorum ve kendimi yavaş yavaş geri çekiyorum, uzaklaşıyorum. Ya da iletişimi ben bi yerlere taşıyamıyorum, sohbet tıkanıyor. Bu durumu sorun etmiyordum. Ta ki şimdiye kadar. ''Arkadaşım olmasa da olur, hayatımda kimseyi istemiyorum'' diyordum hep ama istiyorum. Hayatımı paylaşabileceğim kadın ya da erkek bir arkadaşım/dostum olsun istiyorum. Evliliği hiç düşünmezdim ama biriyle tanıştım ve onun gibi birisini hayatımda isteyebileceğime karar verdim. Ama insanlardan kaçıyorum. Kendimi saklıyorum, görünmez olmak istiyorum çoğu zaman. Ben uzun uzun konuşmaktan da sıkılıyorum. Ben susayım karşımdaki beni anlasın istiyorum çoğu zaman. Ben bile kendimi çekemezken bir başkası beni nasıl çeksin diyorum. Sizi her halinizle, olduğunuz gibi kabul eden insanları nasıl buluyorsunuz? Sanki benim bu hallerimi çekebilecek kimse yokmuş gibi geliyor. Hadi arkadaşla her zaman görüşmüyorsun ama eşinle? Sürekli susan biriyle kim evli kalmak ister ki? Ya da insan frekansını tutturduğu kişiyi bulunca kuş gibi cıvıldar mı? Eklemeler/düzenlemeler yapabilirim. Bir anlık yazdım. Kontrol etmedim.

Bence terapi alin imkaniniz varsa. Gecmise dönük onarım mümkün. Bu sekilde evleneceginiz kisi sessizliginizden faydalanir, bu durumu iyice körükler.

Terapi görüyorum ama çok yol alamadık. Görünmez duvarlarım var bana engel olan. N nahide

Yapmak istediğim şeylerin listesi var bende. Öğrenmeyi, kendimi geliştirmeyi isteyen birisi oldum hep. Ve hatta küçük adımlar da attım bununla ilgili ama gerisini getiremiyorum. Mesela 5 senedir programlama dili öğrenmek istiyorum ve kitaplar aldım, internetten kaynaklar buldum ama tık yok. Bende başaramama korkusu varmış, terapistim öyle dedi. Bunu nasıl aşabilirim bilmiyorum. Sizce? N nahide

Üniversite okurken bunu biraz aştım, hocaya soru soramazdım yavaş yavaş sesim de titrese soru sormayı başardım. Senin gibi çok arkadaşım yok bunu dert etme bi iki tane yakın arkadaşın olsun onlarla çık gez dolaş. Şimdi öğretmenim bin tane ogrencim var hepsinin karşısında ders anlatıyorum. Ama en onemlisi bu konuda arkadaş ortamı çözüm oluyor.

Benim de 1 sene olacak psikoloğa gidiyorum ama aynı yerdeyim. Bi ilerleme yok bende. Ne iyi etmişsiniz kedi sahiplenerek :) ama yine de bir insan da olmalı hayatınızda. Kadın ya da erkek. İnşallah karşınıza sizin gibi olan, anlaşabileceğiniz insanlar çıkar. _nazenince_

Süpersiniz. Maaşallah size de :) ya iletişim problemi yok desem e kimseyle mi enerjim tutmaz anlamadım ki muhabbeti devam ettirmek hiç içimden gelmiyor. N nahide

Çok teşekkür ederim. Kendime karşı çok çok acımasızım maalesef. Bu durumu aşmaya çalıyorum ama bilmiyorum ne zaman alabilirim.

Inanın olursunuz. Özür dilerim sizi anlamaya calisiyorum ama söylediğim beğenilmeyecek, insanlar sohbetimden hoşlanmayacak düşüncesi kesinlikle altta yatan kendimize değer vermeme hissi ile alakali. Benim her dönem arkadaşlığım vardı yalniz ben bu sorunu yeni tanistiklarimla yaşıyordum sadece. Mesela bazı nemrutlar var sabah günaydınnn diyorsun, umurlarına değil:) öğrt. ortamında böyle ciddi tipler var. Su an alıştım ve ben ortaya söylüyorum tadindayim:) sonuçta selam almıyorsa kendi insanlığını gösteriyordur. Kendinize değer verme hissi meğer ne güzelmis. Bu duyguyu yasamak için çaba gösterin lütfen:)

Çocukluğunuzda Yaşadıklarınız ve annenizin yanlış yönlendirmeleri sizde büyük yaralara ve travmalara sebep olmuş gibi görünüyor. Görünmez olayım falan diyorsunuz bunlar sakıncalı. Bu alanda tedavi gördünüz mü?