Ahmet Naç ın bir kitabı var. "Beni Bu Kadar Sevme Anne" isimli. Okumanızı şiddetle tavsiye ederim. Zor olan kabullenme kısmı. Bence siz bu durumu halledersiniz.

Teşekkür ederim. Evet herşeyi ben bilirim ile bir yere varılmıyor.

Evde ona zarar verebilecek seyleri kaldirin. sivri yerler icin onleminizi alin. dusecekte kalkacakta cok abartmayin. cocugunuzu da en iyi siz bilirsiniz cokta cevre laflara takilmayin. mesela benim kizim cok hareketliydi her kez dusecek diye bir panik olurdu ama ben nerden dusup nerden dusmeyeceğini bilrdim.

Hiç birşey mükemmel olamaz maalesef bu hayatta o yüzden kendinizi ve çevrenizdekileri yormayın... Birde şunu söyleyin ne zaman aşşırı dikkatli ve özenli davransam çocuğumun başına bi kaza geldi yada hastalandı bende bıraktım artık daha rahatım bu konuda sakınılan göze çöp batar Allah'ım hep mutlu günler göstersin inşallah

Size bagimli hic biseyi kendi beceremeyen bir insan olur kızınız.. bence çok haklı Eşin.. tabi ki dikkat edeceksin zarar gelmesin diye ama ufak tefek düşmeler olur bırakın kendi kalkmayı öğrensin.. kar yağınca dışarı cikarin kar in nasil bisey olduğunu kesfetsin üşüsun biraz bünyesi sağlam olsun.. elleri ayakları toprağa değsin kedi köpek sevsin vs.. bu kadar korumacılık iyi degil gerçekten.

Ben de böyle büyüdüm. İş ve okul ortamına kadar karşı mahalleye bile tek başına gidememiş ve otobüse tek bindiğimde etrafa korkan gözlerle bakan, gideceğim yerde kaybolmaktan korkan, yolda yürürken sürekli arkasını kontrol eden biri olup çıktım. Çünkü annem yanımda olmazsa kendi kendime yetemezdim, o şu yöne gideceğiz, şu koltukta oturacaksın, şu yemeği yiyeceksin demese bunları tek başıma yapamazdım diyordum. Çok şükür ki 18 yaşımdan sonra yavaş yavaş atlattım. Ama tavsiyem, siz çocuğunuza bunları yaşatmayın, takip etseniz bile bunu bilmesin, uzaktan izleyin, hata yapmasına izin verin. Hata yapmaktan korkarak büyüyen biri olarak söylüyorum, çocuklarınıza hata yapma şansı verin. Sonra toparlanmak çok zor oluyor, uyum sağlamak çok zor oluyor, aciz çocuklar yetişiyor, iş hayatı okul hayatı sosyal hayat böyle değil, kimse el bebek büyüttüğünüz her alanında müdahele ettiğiniz prensesinize sizin gibi davranmayacak. Çocuklarınızı hayat kavgasına hazırlayın.

laminanta oturan bebeğe hiiic ellemem. 3.5 metrekarede mi yasayacak zavallı bebe, baktim bacakları soğuk, üstünü sıkı giydiririm. sehpaya tırmanan bebeğin de yakınında olurum ki düşerse tutayim, almam. baktim yaninda olmaya yetişemiyorum, çok tehlikeli, ilgilenmedigi zaman kaldırırım ortadan. amac bebek özgür olduğunu düşünsün. diğer türlüsü öfke nöbetlerine sebep oluyor.

bunun adı annelik, çocugunuz daha çok küçük. yaptıklarınız bana gayet normal geldi. zamanla zaten bu 4 yaşından sonra oluyor. daha rahat olmaya başlıyorsunuz.

İnsan anneden ne görürse onu normal sanıyor işte... Bazen kızlar koltukların üstünde dolaşıyor, ben bazen indiriyorum bazen karışmıyorum. Görüntülü konuşurken annem onları görürse telefonda bir fenalık geçiriyor, biz küçükken peşimizden hiç ayrılmadığından bahsediyor, kendinin çok iyi bir anne olduğunu bizim yaramaz olduğumuzu falan ima ediyor. Beni iyice yetersiz hissettirince ben kızıyorum, bu sefer de kızdığım için ya bozuluyor ya küsüyor ya fenalaşıyor. Anne diyorum sen iyi anneysen bizi niye dövüyordun? Bu sefer de ben sizi dövmedim diye ağlayıp birkaç gün konuşmuyor. İşte böyle korumacı annelerin yanında yetişen bizler de ne kadar bilinçli olsak da çok rahat edemiyoruz. Mesela ben ilk hamileliğimde "bebek doğunca pimpirikli olmayacağım, koyacağım kapıya sokakta büyüsün" demiştim :) Halbuki mahalle kültürü olan bir yerde oturmuyorduk. Tek bloklu, bahçeli bir lojmandı. Annem "hayır" diye bağırmıştı bana. O kadar rahatsız olmuştum ki sinirle "sana mı soracağım" demiştim

sakınan göze çöp batar demişler

ben anne değilim ondan dolayı da bana fazla abartı gelmiş olabilir ama çocuk düşmesin diye sürekli kısıtlıyorum istediği gibi keşfedemiyor hiçbir şeyi demiş bu kısımdan dolayı konu sahibinin biraz panik ve müdahaleci bir yapıda olduğunu düşündüm. ileride çocuğum olursa tabii ki de gerekli yerlerde müdahale ederim ama her hareketini izleyip de şunu yapma oraya gitme diyeceğimi sanmıyorum. onun yerine bence evdeki tehlikeli olabilecek şeyleri kaldırıp çocuğu daha özgürce bırakmak gerekiyor

Reactions: askitotomsu askitotomsu Yiğit Aras_SM

anne olmadığım için anlamıyorum sanırım benim annem de aşırı korumacıydı ben de ileride nasıl olurum bilemem

Bir an kendimi çok pimpirikli sanmıştım Şimdi anlaşıldı, teşekkür ederim

Sizin rahat olduğunuz kadar çocugunuzda rahat olacak emin olun. Aslında düştüğünde belki canı cok acımayacak ama sizin tepkinizden o da daha fazla hassaslasip acı duyabilir. Benim de kızım 2 yasina giricek. Ben bu konularda çok çok çok rahat bir anneyim. Kendi annem kayinvalidem bie rahatligima şaşırır. Düşe kalka büyüdü mu evet ama tabi kafa göz yarmasın diye de önlem aldık. Ama olacagi var iste hic tahmin edemeyecegimiz yerden dudagini dis etini yardi. Şimdi düşünce ay düştüm düştüm anne kalktım ama acımadı der. Ama ben yine de mesela elini bacağını öperim. Umursamıyor gibi olmayayım diye. Canın acıdı mi diye sorarim. Düştüğü gibi kalkmasını da öğreniyor cocuk. Eğer çok cani yanarsa zaten agliyor, veya gelip elim acıdı öp anne diyor. Kendi başına koltuk tepesine masaya çıkar eder. Sandalyeyi masanın yanların koyarim inerken bas diyorum şimdiye kadar masadan uçmadı. Bir kac kez gosterdim nasil inecegini ve sonra kendisi de yöntemler bularak uyguladi. Annemlerin akli gidiyor masanın tepesindeyken ama kızım tedbirli etrafta sandalye yoksa inmeye çalışmaz bile gibi gibi... zamanla da zaten oturmaya başlıyor böyle şeyler çocukta. Gözünüz kulaginiz her daim cocukta olsun. Ama her hareketine ayaklanıp koşturmayın. Boş yerlere battaniye yolluk vs atin istediği yere otursun oynasın. Hem evler oyle eskisi giib betonda degilki soğuk olsun. 2 kat eşofman çorap giydirin tamamdir.

bende o aylardayken sizin gibiydim, çunku gercekten tehlikeli oluyorlar. zamanla yavas yavaş gevsettim, sürekli göz takibi yapip sözlu yada fiili harekette bulunmadim. prizlere parmak sokmak gibi canina zarar verecek bir davranjis yapmadigi surece karismiyorum uzun süredir. sadece yapacagi hareketin hangi sonuclari ortaya cikarabilecegini soyluyorum, mesela koltuk tepesinde geziyorsa dikkat et düşme, yatakta zipliyorsa yatagin kenarlarina dogru ilerleme düsebiljirsin gibi olmasi gerek uyarilari yapip mudahale etmiyorum ama goz hapsinide birakmiyorum. bunu yapmak icin tabi evde bir cok seyin yeri degisti önceleri. ama hala yillar sonranin okulda gozumun onunde olmayacak endisesini tasiyorum

Bende bunu önerecektim ki siz yazmıssınız. Bu kadar korumacı anne olmamalısınız kı ılerde buyuk bır özgüven ve anneye bagımlı bır evladınız olur.

Merhaba herkese. Benim 1 yaşında kızım var. Elimden geldiği kadar iyi bi anne olmaya çalışıyorum ama sanırım biraz abartıp kızımın üzerine çok düşüyorum. Biz 3 kız kardeşiz babam üzerimize titrerdi. Nefes aldırmazdı yattınız mı, kalktınız mı, gece defalarca odamıza girer bizi kontrol ederdi. 30 yaşıma geldim neredeyse hala dışarda yağmur yağarken dışarı çıktığımda huzursuz olur hasta olucam diye. Bende ister istemez ailemden gördüklerimi uyguluyorum sanırım. Okuyan bir anneyim doğruyu yanlışı ayırt edip, kötü yönlermi törpülemeye, iyi yönlerimi arttırmaya çalışıyorum. Zorla yemek yedirmem istemezse bırakırım. Uyku konusunda zorlamam ama bi düzenimiz vardır uykusu olduğunu bilirim ve uykuya direnirsr ağlatmam fakat oyunla bir şekilde uyumaya ikna eder uyuturum. Titiz düzenli biriyim. Evin derli toplu olsun isterim dağınıklığa gelemem ama kızım oynarken rahtsız olmam o uyuduğunda mutlaka toplarım ama yada onun oynadığı oda dağılsada diğer odalar derli toplu olmalı. Asıl sorunuma geleyim fazla uzattım. Çocuğum düşecek yada hasta olacak diye ödüm kopuyor. Sürekli gözüm üzerinde o yemek yemeden ben yiyemem. Kimseye güvenmem bırakamam. Bıraksam da gittiğim yerde huzur bulamam kendimi yer bitiririm. Çocuk laminanta gitse alır halıya otuttururum. Tv sehpasına gitse ordan alır başka yere koyarım. Yada ne bileyim işte çocuğu düşmesin zarar görmesn diye sürekli kısıtlıyorum gibi birşey gönlünce keşfedemiyor hiçbirşeyi. Bunları yaparken kızarak yada fevri yapmıyorum. Sakince sevecen olmaya çalışıyorum. Bu durumu farkeden beni uyaran kişi eşimdi. Birkaç kez kayınpederimde söyledi. Kızım işte bırak çocuğu özgürce gezsin çok müdahale etme. İşte bu kadar koruma hasta olsun, olucak, antikor üretsin vücudu bağışıklık kazansın vs. Başta kızmıştım niye bunları söylüyor çocuğuma en iyi ben bakarım ben bilirim en doğrusunu diye. Ama sonradan düşündüm ve haklı! Netten birkaç şey okudum bu tarz yetişen çocuklar aileye bağımlı olur ilerde şu şu sorunları yaşar diye. Ve üzüldüm açıkçası ben iyi ebeveyn olmak için didinirken meğer kötülük yapıyormuşum çocuğuma. Evet hatayı düzeltmek için önce farketmek gerek çok şükür farkındayım ama nasıl düzelteceğim. Tamam şimdi ki sorun bırak rahatça gezsin keşfetsin düşerse de birşey olmaz çocuk düşe kalka büyüyecek. Peki ya sonra? Çocuğum büyüdüğündü onun sorunları değişecek ama ben aynı benim mükemmelliyetçi, kontrolcü anne. Arkadaşların da kalmak istediğinde, okulda canını sıkan birşey olduğunda, o zaman nasıl davranıcam Uzun oldu cidden, vakit ayırıp okuyanlara çok teşekkür ediyorum. Sizden ricam ne yapmam gerektiğini bilmiyorum bana tavsiye vermeniz.

Anksiyete bozukluğu var sanırım, beni anlatmışsınız psikiyatriye gittim 4 aydır ilaç tedavisi görüyorum, gelişme var bende, sizede tavsiye ederim başka türlü duzelemezsiniz kendimden biliyorum

Konu sahibinin yazdıklari bana çok çok abartı gelmedi, birçok anne gibi diye düşündüm. Sizler neler yapıyorsunuz, fikir almak amacıyla sorabilir miyim? Mesela ne kadar rahatsıniz, nelerde müdahale edersiniz?

Sizi çok iyi anlıyorum çünkü malesef bende böyle bir anneyim ve böyle olduğu için pişman olanlardan. Kızım ozguvensiz çünkü. Bunun sebebi benim biliyorum. Yeni bir ortama girdiğinde kaygı yaşıyor çocuk. Kendimi duzeltmeye çalışıyorum ama hep kendi hatamı bulurken görüyorum kendimi. Fazla müdahale ediyorum. Mesela çok basit gbi görünebilir ama şu örneği vereyim. Kızımı oyun terapisine gönderiyorum bazı kaygı sorunlarını çözsün diye. Neyse çıkışta psikolog bizi kapıdan uğurlarken " annecim çıkar galoşlarini" dedim o da çıkardı. Ertesi gün psikolog beni aradı. Siz söylemeyin çıkar diye gerekirse unutsun ama hatırlatmayın. Tek başına birşeyleri yapabiliyor olmanın hazzını yaşasın müdahale etmeyin dedi. Hiç düşünmemiştim bu yonden. Ben sadece yapma etme düşersin koşma vs soylemlerimi azaltmaya çalışıyordum. Ama bu galoş meselesi beni kendime getirdi. Hakkaten kontrolculuk çok bende. Toparlanmamiz gerek evladimizin iyiliğini için. Siz de yol yakınken geri donun

Aşırı korumacılık en başta çocuğun özgüvenine zarar veriyor aslında. Laminanttan seramiğe basamayan, beni kucağa al al diye ağlayıp duran bir çocuk düşünün kabus gibi. Bir de sakınılan göze çöp gerçekten batıyor. Dikkat edin aç kalan ülkelerde allerji pek görülmez, modern ülke hastalığıdır. Çocuğu soğuktan koruyayım derken gerçekten soğuğa karşı çaresiz kalan bir çocuk yetiştirebilirsiniz aman dikkat. Zaten belirli yaşta mikrop almayan çocuk hastaneden çıkamıyor, erimiş kas gibi düşünebilirsiniz. Spor yaparken kaslarınızda aslında mikro yırtıklar olur, vücut onu iyileştirirlen güçlenir. Annenin vicdanı geçici olarak rahatlıyor da çcukların gözünden aldıkları mesaj: "Sen başaramazsın, sen eksiksin." Hele akranlarının yapabildiği şeyleri yapmasına izin yoksa onlardan daha "beceriksizdir" aslında değil mi? Aman dikkat.

evde gerekli güvenlik önlemlerini alarak kızınızı serbest bırakmalısınız. özerkliğini engellememeniz gerekiyor gerçekten de ileride size bağımlı biri haline gelir bu kadar korumacılık çok fazla

Bağımlı kişilik, ya korumaci ya ilgisiz anne kaynaklıdır diye biliyorum. Bir PDR uzmanı şöyle demişti: çok gerilseniz bile çocuğu sıkıştırmak yerine, biri onu uzerse ona "bu seni üzdü galiba", "bunu yapman daha sağlıklı olur ne dersin" gibi cümleler kurmakla yetinin. Ona doğruyu söyleyin, onu gozlemleyin ama üzerinde baskı hissedecek şekilde ısrar etmeyin, zorlamayin

Çok teşekkür ederim. Yarın kitapçıya gidecektim alıp okuyacağım. askitotomsu Yiğit Aras_SMA

Ben de bizimkilerden almışım, torpulemeye çalışıyorum

Kış günü benim ayaklarımda patik var, bu beyefendi çıplak gezmeyi tercih ediyor. Neden böyle gezmek istiyorsun dediğimde üşümek istiyorum diyor 1 yaşta müdahale edebilirsiniz ama 2 yaş zaten her şeye itiraz edeceği ve benliğini keşfedeceği bir dönemde bu çatışmalar ikinizi de daha çok yıpratabilir. Bir uzman desteği alabilirsiniz bence. Eklentiler IMG_20210223_082442. jpg 81,3 KB · Görüntüleme: 20

Arkadaşlarında kalmak istediğinde siz alır siz bırakırsınız bir kerede telefonlasirsiniz. Siz zaten ona arkadaşı gibi davranırsanız o da canını sıkan şeyleri gelir anlatır beraber çözüm bulursunuz. Bence siz iyi bir annesiniz abartılı değil bebekler çok kırılgan gözüktüğü için fazla üzerine duşmussunuz

Hiç yok demiyorum zaten :) Ama sehpaya tırmanan çocuğu almak, laminantta otururken halıya koymak çok doğal geldi bana

Asiri korumaci olmak aslinda cocugun iyiligine degil. Daha cok cocuga kotuluk yapmis oluyorsunuz farkinda degilsiniz. Bastirimis, sindirilmis, ozguvensiz oluyor o zaman cocuk. Oysa duse kalka hayata tutunanlar hayatta daha basarili oluyor. Ya da mesela belki kotu bir benzetme ama yalin ayak cop toplayan cocuklar bagisiklik sistemleri daha cok gelistigi icin midir bilmem daha az hasta oluyor. Asiri korunan cocuk daha kolay hasta oluyor, daha hassas oluyor ve biliyorlar ki her hata yaptiklarinda anneleri arkalarini toplar. Bu yuzden buyumuyorlar, hep cocuk kaliyorlar. Oysa hata yapa yapa ogrenir insan. Cok kontrolcu olmamak lazim. Aşırı ilgisizlik de dogru degil, evet. Nasil desem ipler hep elinizde olsun ama ipleri biraz gevsek tutun. Birakin nefes alsin cocuk. Birakin hata yapsin. Ozguvenini kazansin.

Bende sizin gibiydim özellikle düşecek canı yanacak diye çok tedirgin olurdum kimseye birakmazdim eşim bigun aynı şekilde uyardı denize düşmeyecek ya alt tarafı koltuktan düşer bidahakine dikkat etmeyi öğrenir dedi snra kayinvaldem bırakın kalsın fln derdi asla birakmazdim eşim yine bigun zorla bıraktırdı i gece uyuyamamistim ama bir kaldı iki kaldı derken eşim kalcakmsin babaannede diye sorunca gözünün içine bakardım hayır desin diye ister istemez etkilendi çocukta ama snra yapmamaya başladım bu seferde çocuğum kalmak istemedi annemle babamı tek bırakmak istemiyorum fln diyordu daha yeni yeni iki seferdir yine kaldı ama sadece babaannede kalır orda dedesi dışarı çıkarıyor fln diye hisuna gidiyor annemlerde kalamiyor müsait değiller fln öyle yani bişey denemeye çalışıyorum gorumcem var onun oğlu 10 yasnda hala gorumcem yedirir yemeğini çocuk öyle alıştı çünkü acayip takik herşeye bişey yerinden oynadimi illa onu yerine koyacak götürecek içi rahat etmez okulda da öyle davranıyormus öğretmenleri cagrdi okula konuşmak için ilerde çocuğa büyük sorun olur yavaş yavaş bırakın kendi haline

Konuyu ben açsam ancak bu kadar olurdu askitotomsu Yiğit Aras_SMA

benim için hala pimpiriklisiniz konu sahibesinin anlattıkları normal geldiyse:)

Bence çok sıkıyorsunuz. Örneğin Ben bakıyorum koltuğun tepesine tırmanmış. Kızım düşebilirsin diyorum ama dinlemiyor. Çünkü denemek zorunda. Çaktırmadan düşeceğini düşündüğüm yere minder koyuyorum ve tabiki düşüyor. Sonra onu yapmayı bırakıyor çünkü artık düşeceğini biliyor. Kontrolcülüğü kendinizi kontrol ederek kullanın. Mesela benim dikkat ettiğim şeyler merdivenden çıkarken düşmemesi. Onda da ellemiyorum sadece arkasında bekliyorum Balkon pencere gibi yüksek yerlere yanaşmaması ve yoldan geçerken elimi tutması.

Tedbir önemli tabi ama fazlası sizi de yorar çocuğu da. Ama şu da var. Bazı çocuklar çok tehlikeyi seviyor kişilik midir keşfetme fazlalığı mıdır? Bunu bilmiyorum ama büyük oğlumda onu durdurdugum çok oldu gerçekten korkusuzdu ve çok kaza yaşıyorduk. Evi de ona göre düzenlenmiştim. Mesele ilk fırsatta pencereye tirmanirdi vs. Dağa, tepeye gitsek alır başını giderdi. Hani bazı çocuklar anne babayı görecek kadar gider döner benimkinde o yoktu. Yabancı insanlarla iletişimi çoktu kırk yıllık tanıdık gibi. Tabi ki onu çok korudum çünkü fazla özgür takiliyordu. İkinci oğlum da aşırı tedbirli, temkinli, panik bir çocuktu. Büyük oğlumun gözü kapalı yaptığı şeyleri yapamazdı. Onu da yapması için cesaretlendiriyordum. Tirmanamazdi yüksek yere mesela bu konuda cesaret verirdim. Yani evdeyken zararlı olacak eşyaları kaldırıp gozlemlemeniz yaşına ve gelişimine göre önlem almanız yeterli bence. Ama parkeye oturduğunda almayın yani üşümekten hasta olmaz çocuk. Ya da rüzgar var diye dışarı çıkarmamazlik yapmayın. Orta yol bulmak lazım çocuğun fıtratına göre. askitotomsu Yiğit Aras_SMA

Tabii ki lise bitimine kadar arkadaşında falan kalamaz. Orda haklı buldum sizi sadece. Her şeyi de en iyi annesi ya da babası bilmez. Anne, baba olduk diye öğrenmeyle ilgili gelişimle ilgili psikoloji yuklenmiyor kimseye. Okumak ve deneyimle elde ediliyor. Yani çoğu kişi bu tavırda en iyi ben bilirim, ej çok ben düşünürüm diye. Bunu fark etmenize sevindim. Ben de kızım küçükken düşme konusunda çok endiseliydim. Aştım bir şekilde. Kendiniz aşamazsanız bir uzmandan yardım alın.

bunlar çok önemli. okul zaten kontrolünüz dışında bir mekan olacak sürekli yol göstererek kendini kazalara vs karşı korumasını öğretseniz de diğer çocuklarla iletişimini kendini savunmayı kendisi öğrenecek. alan tanımanız lazım. hastalık konusuna da katılıyorum kreş zamanı çok çekersiniz bağışıklığı zayıf olacak çünkü.

Aldım kitabı şu an okuyorum