Merhaba arkadaşlar. Sitede henüz yeniyim.27 yaşındayım ve bu yaşa kadar hiç de normal şeyler yaşamadım. Normal bir aileye sahip olamadım mesela. Babamdan bu yaşa geldim hala sebepsiz yere, anlatsam güleceğiniz sebeplerden hastanelik olurcasına şiddet görmekteyim, annem de aynı şekilde. Hayata başlamakta çok geç kaldım ben, babam zamanında bölüm beğenip üniversiteye göndermedi beni.22 yaşımda kendi çabamla kazanıp üniversiteye başka bir şehre gittim. 4 sene çabuk geçti, çünkü eve geri dönmek istemedim hiç. Neyse ki bir erkek arkadaşım vardı ve 4 ay önce nişanladım onunla. Biran önce evlenmek istiyorum, artık mutlu olayım istiyorum. Nişanlım benden 3 yaş küçük. Üniversitedeki ortak arkadaşlarımız yaşı küçük diye istemememe rağmen illa tanıştırdılar bizi. uzun süre alışamadım, çok çocukça geldi her davranışı. Çok ayrılmayı denedim, ama bana o kadar bağlı ki bi türlü kıyamadım ona. Hem düşündüm başka da şansım yoktu çünkü başka sevenim yoktu ve okul biter bitmez evlenmek zorundaydım. Üniversite mezunusun gider başka şehirde çalışırdın da diyen olabilir ama öyle bir şans da vermezdi babam bana. Ben de alıştım sonra sevgilime. El üstünde tutulmak, bir kere bile incitilmemek çok iyi geldi bana. Yeniden umutla bakmaya başladım hayata. Evlenmeye karar verdik.. Şimdi eylül 2014 düğün planları yapıyoruz, ikimizin de işi gücü yok. Üstelik o askerde ve haziranda geliyor. Ben ufak tefek eşyalarımı almaya başladım, babam da beni pek istemediği için yardımcı oluyor ki biran önce evlenip gideyim. Ama nişanlımın ailesinde en ufak bir isteklilik yok. Ben hiç bir şey istemiyorum onlardan sadece nikah tarihimizi alalım istiyorum. Ama pek umursamıyorlar. Ben ise ne olursa olsun biran önce evlenip artık huzurlu yaşamak istiyorum. Her kelimeme dikkat ederek konuşmaktan, salon köşelerinde misafir gibi uyumaktan, mühendis olmama rağmen kendi bölümümden hiçbirşey bilmiyormuşum cahilmişim gibi davranılmasından yoruldum. Artık kaldıramaz oldum hakaretleri aşağılanmaları. Kendime bir gram öz güvenim kalmadı, o kadar ezildim hırpalandım ki fiziksel anlamda kambur duruyorum. İkimizin de işi olmadığını söylemiştim, yüksek lisans yapıyorum ben şu anda ve elimden geldiğince, moralim düzgün oldukça kpss ye hazırlanmaya çalışıyorum. Kazanamasam da bir iş bulup çalışacağım. Ama nişanlım ne yapacak bilmiyorum. Onun mesleğinde iş bulması daha zor. Onu da çok üzüyorum sürekli bunalımlı ruh halimle. Ben düşünüyorum ki iki üniversite mezunu, en kötü markette kasiyerlik yapar yine geçimimizi sağlarız. Yeter ki evlenelim. Mutlu olacağız çünkü evlenirsek. Yanlış mı düşünüyorum arkadaşlar siz ne dersiniz. Bu ruh hali beni öldürecek yoksa dayanamayacak durumdayım.

Hımm sizin öncelikli probleminiz öz güven eksikliğiniz bence. Ailenizde olsa hiç kimsenin size o şekilde davranmaya hakkı yok. Dayak yediğim zaman polise şikayet ederdim ben. Onlarında en azından gözleri korksun biraz sizin onlardan korkmadığınızı görmeleri şart. Mühendisler kolay iş buluyor sizin ne güzel mesleğiniz varken neden kasiyerlik filan diyorsunuz orasını anlamadım? Bence ilişkinizdeki yaş farkına takılmayın iki insan birbirini sevdikten sonra yaşı boyu kilosu sadece birer rakamdan ibarettir. Hayatınızdaki insana güveniyorsanız, inanıyorsanız ve mutlu olacağınızı düşünüyorsanız bir an önce evlilik yolundaki engelleri açmalısınız yani kpssye de girin tabiki ama ona şartlandırmayın kendinizi bu arada başka bir firmaya girin çalışın. Ne yaşarsanız yaşayın ama daima gülümseyin, dik durun hayat kimse için kolay değil :)

Biz de ikimiz de işsizken evlendik.. şimdi ikimizin de işi iyi.. Ama ilk yıllarda çektiğimiz sıkıntıları bir de bize sor.. şimdi düşünür o zamanki halime acırım.. ilk düşündüğün şey evlenmek değil, iş bulmak olsun, o zaman babanın da sana karşı düşüncesi davranışı değişir.. choccywhoccydoodah

eylüle kadar da zaman var ia bulursun sen. Benimde bi tanidigm var 27 yasinda babasi col otoriter biri kizlarinin biyere gitmesini ondan habersiz biseyler yapmalarini istemiyor. Bu kiz disardan universite okudu. Sinavlar icin de amerikaya gitmek zorundaydi. Orada biriyle tanisti ve uzun bi tanisma sürecinden sonra evlenmeye karar verdiler. Inanirmisin babasi cocukla tanismak bile istemedi. Kizini kücüklügünden bu yasa kadar hep dövdü hatta dügünden 2 gün öncesine kadar. Simdi kiz evli ve amerikada yasiyor. eger sen mutlu olacaksan evlen derim ama issiz gücsüz biraz zor gecinmek. S

Nişanlınız ve kendi duygularınızdan eminseniz evlenin ama evlilik toz pembe olmuyor herzaman. Eskidenmiş o iki gönül bir olunca samanlık seyran olur durumları. Nacizane tavsiyem iş konularını çözmeden evlenmeyin. Ailevi durumlarınız kötü belki kurtulus gibi geliyor ama maddi sorunlar çok ciddi zararlar verebilir ilişkinize. Simdi şunu diyebilirsiniz bugün maddi sıkıntımız olmaması ilerde hiç olmayacağı anlamına gelmezki. Evet doğru her zaman olabilir ama ilişkinizi, sevginizi, saygınızı sağlam temellere oturtup sıkıntı yaşadığınızda daha az hasarla atlatırsınız. Tabi bu benim görüşüm. Kolayliklar dilerim. nathifa

Aile şiddeti, babanın seni mesleğin konusunda aşağılaması ciddi bir özgüven eksikliğine sebep olmuş. Bence yapabileceğine inan. Kendine olan güveni kaybetmemeye çalış. Unutma ki herkes mühendis olamıyor. 4 sene de mühendislik fakültesi bitirmekte az buz bişey olmasa gerek :) Para kazanmalısın, çalışmalısın, başka bir şansın yok. Nişanlının ailesine gelince, bence onlarında ekonomik sorunları olabilir. O sebeple uzak duruyor olabilirler. Meleknaz Herşeyin

evlenirken benim eşim de işşizdi, mayısta askerden gelmişti haziranda evlenmiştik, ben çalıştığım için sorun olmamıştı o da uzun uğraşları sonucu çok şükür iş buldu ben ayrıldım işten. çok şükür geçinip gidiyoruz sizin de dediğiniz gibi gerekirse kasiyerlik yaparsınız ki ben de uzun süre kasiyerlikle geçmişte ailemi geçindirdim. yeterki evinizde huzur olsun bereket olsun ağzınızın tadı yerinde olsun ailesinden çok çekmiş biri olarak ben böyle düşünüyorum. siz de özgüveninizin yerine gelmesi için evlenmeden önce çalışmaya başlarsanız hem evinizi kendi kazandığınız parayla kurarsınız yavaş yavaş hem de gerektiğinde kimseye eyvallahınız olmaz.

Allah kolaylık versin canım. Bence ilk düşünmen gereken evlilik değil iş bulmak olsun. İşin ve maaşın olunca geleceğe daha güvenle bakarsın. Nişanlından çok emin değil gibisin. Birazcık bekle bakalım, askerlik erkekleri çok değiştiriyor. Yalnız haziranda dönecekse eylülde evlenmek çok acele olur. O zamana kadar sen bir işe girsen, nişanlın dönse, biraz birlikte zaman geçirseniz... Kararınız hala evlilikse iş bulmasını beklersin. zarifinci herşeyin hayırlısı tek ayak

önce bir işe girsen aileninde sana yaklaşımı değişir evet biraz acele davranıyorsun iki kişi işsiz olmaz geçim denen bir sıkıntı var sevdiceğin ne mezunu? kpss olsa süper olur ama özele geçip ilk yılınızda birlikte hazırlanabilirsiniz ama önce ne olursa olsun alanında iyi para veren bir iş bul derim ben P pelinyaman28 bitola moj roden kraj jas te sakam od srce

seni anlıyorum, benim de annem babam ayrı, dayım bizim ailede baba rolünde. bana işten eve evden işe gitmemi söylüyor. en ufak bi hatamda, ki hatadan kastı gülünç şeyler.. beni işten alacağını evin camından bile baktırmayacağını söylüyor ve yapar da. Allah böyle insanları islah etsin. birisi baban seni dövdüğünde polise şikayet et demiş; ee etti diyelim ne olacak? ifadeler alındı, dava açıldı. bunlar aynı evde? öyle bişey olduğu zaman bu kızın eşyalarını alıp gidecek bi evi olması gerekir, tüm bağlarını koparabilecek kadar da parası vs. sen şimdi bırak yüksek lisansmış oymuş buymuş, gir bi işe çalış para biriktir. evlilik olmasa bile, çok zor durumda bıraktıklarında seni, ailene resti çekip bağlarını koparıp tek başına kiraya çıkabilmene yetecek miktarda paran olsun. ben sana söylim, sevgilinin ailesi senin yaşını sorun ediyor. sen her zaman ne yaparsan yap istenmeyen gelin olacaksın, hep hor görecekler seni, hiç sevmeyecekler. ha bunlar umrumda olmaz, sevgilimde bunlara papuç bırakmaz beni ezdirmez diyosan evlen. yoksa bir eziyetten başka bir eziyete geçiş yapmış olursun. S