Selam arkadaslar, Ben yurt disindan katilan bir kardesinizim. Nereye danisacagimi bilemedim, careyi burda bildim. Belki biri yol gösterir dedim, cünkü inanin aklim haftalardir hic birseye basmiyor. Yasim 29, almanyada dogdum büyüdüm, annemin her zaman sorunlari vardi, yetim büyüdü ve bizi sevgisiz yetisdirdi. Kasitli yapti demiyorum, oda yasadiklarini ögrendiklerini yasatti bizlere. Siddet görürdük bazen, bicakla üzerimize yürümüslügü var, yasim henüz 10 iken kirli camasir yüzünden evden kovmuslugu. Buna ragmen derslerim okulda cok iyidi. Almanyanin en yüksek okulunda okumaya basladim. Yas 11. Arkadas edinemedim okulda, haliyle evde yasananlardan dolayi biraz korkak yapim vardi. Sinifimda herkes almandi. Bi süre sonra okulda dayak yemeye baslamistim cocuklardan, asaglanmalar dislanmalar vs.. Okulu aksattim korkumdan dolayi. Derslerim kötülesti. Uzun yillar gizledim ailemden okulda durumlari. Kendime zarar vermeye baslamistim 13 yaslarinda, izleri hala durur. Birgün annem vücudumdaki yara izlerini gördü, okulda olan durumlari anlatmak zorunda kaldim. Annem evde hircin, ama disarda özgüvensizdir. Babam kamyon soförü ve genelde dis devletlerde ozamanlar. Gerektigi gibi savunamadi beni müdürün karsisinda. Okulu degistirmek zorunda kaldim. Psikolojim artik yeteri bozulmustu ve sinif ve okul degistirsemde ise yaramadi. Güzel bir kizdim, sevgisiz hissediyordum. Careyi sevgilide bulurum belki dedim. Olur olmaz erkeklerin pesinden gittim. Sözler vaadler verilip yari yolda birakildim. Intihar girisiminde bulundum. Hastaneye kaldirildim. Psikolojik tedaviye baslanildi. Herkesten herseyden elimi ayagimi cekmistim. Ne okula gidiyor nede calisiyordum. Istemiyordum. Ve korkuyodumda insanlardan, güvensizdim. Bütün gün odamda oturur müzik dinler aglardim, bazen yine kollarimi keserdim. Tedavinin faydasini göremedim. Yarida biraktim. Ailevi durumlar hic bir zaman iyi degildi, benim yüzümden dahada bi huzursuzdu herkes evin icinde. Babam alkole basladi, icince bazen beni döverdi, anneme bulasmazdi. Onunla agiz kavgasi yapardi. Sonra annem evden kacti daha fazla dayanamayip. Ben ickici babamla tek kaldim bi müddet. Gece 3 - 4 beni uykudan kaldirirdi ona sofra hazirlamam icin. Gereksiz bagirir cagirir azarlardi, suclusu bendim ya herseyin. Ablamin israri üzeri annem geri dönmüstü. Yillar gecti psikolojim düzelmedi. Erkekler hala kullanip kullanip atardi beni. Bense gercekten severdim hepsini olabilecegine inanirdim. Sevgiye sefkate actim ama kolay kolay kandirilcak tipde degildim. Nedense yinede kandirildim. Ve bu her defasinda canimi dahada cok acitiyor ve özgüvenimi dahada yitiriyodum. Artik kendimi sevgiye layik görmüyodum. Dine yöneldim namaza basladim huzur buldum. Dua etmeden yatmazdim. Kardeslerim ve ablam evlendi. Ben ailemle kaldim. Bu yil 30 yasima girecegim bazen hala siddet görürüm ailemden, sinirli yapim vardir ama saldirganlik asla! Ama ailem saldirir. Benden 5 yas ufak olan erkek kardesim bile döver. Bunu ilk yaptiginda 14 yasindaydi, ben babama sikayet etmistim, oda aferin oglum diye tebrik etmisti. Öyle aliskanlik hali aldi sanirim. Evlenmeyi kurtulmayi cok istiyorum. Evlatlarim olsun onlari sevgiyle büyüteyim, beni anlayan bir esim, kendi evim olsun huzur olsun cok istiyorum. Herseye ragmen cok sevgi doluyumdur. Kaybetmedim cocuklara hayvanlara ve dogaya olan sevgimi. Allahim birgün cok mutlu etcek biliyorum. Ama ailevi durumlar sürekli kavgalar siddet beni cok yipratti. 24 yasinda kalp krizi gecirdim. Felc ve tekrar kalp krizi gecirme riskim yüksek. Düzenli ilac kullaniyorum 6 yila yakin. Ilaclardan dolayi eklemlerim iltihapli kronik olarak. Agri veriyor cok ama aslinda bu durumu pekte önemsemiyorum. Ben hep mutluluk istedim, bitsin acilarim, artik aglamayayim, sevip sevileyim, ailemin gözünde kardeslerim gibi degerim olsun istedim. Benide anlasinlar, herseyin sorumlusu olarak beni görmesinler istedim. Ama olmadi. Yaranamadim. Is buldum kendime calisiyorum, azda olsa bi gelirim var bunada sükür. Ama para mutlu etmiyor. Farkli seyleri özlüyorum. Cirpiniyorum. Olmuyor. Sevdiremiyorum kendimi aileme. Evden cikmayi düsündüm. En azindan siddet psikolojik baskidan kurtulurum dedim. Belki toparlarim dedim öylece. Onada param yetmiyor. Babam hala düzenli alkol kullanir. Eskiden dövmezdi annemi, nadirde olsa onada saldiriyor artik ve ben annemi dövme beni döv diye yalvaririm. Bunu annem benim icin hic bi zaman yapmamis olsada. Ne yapacagimi bilmiyorum. Ölümü dahi düsünüyorum. Allahtan korkmasam yapacagim. Ama cok korkuyorum Allahtan cokta seviyorumda. Anlatcak okadar sey varku... sanirim bukadar yeter. Aslinda burdan yardim falanda beklemiyorum acikcasi. Yazmak birilerin dinledigini, belki anlayabilecegini düsünmek bile yetiyor. Allaha emanet olun. Sevgilerimle.

Sanirim sizde benzer seyler yasamissiniz. Allah hepimizin yardimcisi olsun. Evden ayrilmanin iyi gelebileceginden tamda emin olamiyorum. Maddi imkansizliktan ziyade, yanlizliktan cok korkuyorum. Evden ayrilsam annemin babamin birdaha benle konusmayacagini biliyorum. Tuhaf bi sekilde yinede seviyorum onlari. Belki tutunacak baska dalim olmadigindandir bilmiyorum. Ablam destek olmaya calisiylr. Elinden cok bisey gelmiyor ama en azindan dinliyor. Su an calistigim yer Solaryum. Arkadasim acti. Bende ona yardim ediyorum. Cok bi geliri yok yeni oldugu icin. Masraflari cikardiktan sonra ne kalirsa gerisini bana veriyor. Bi dönem oraya yerlesmeyi bile düsündüm. Bir arka odasi var... arkadasima bunu söyledim. Olur demisti, kira ödeme durumum yok ozaman en azindan. Ama iste gidersem bidaha dönemem diye. Bilmiyorum.

Ne zor şeyler yaşamışsınız Allah yardımcınız olsun. Fake olmanızı çok isterim. İş bulmuşsunuz, hiçbir şey için geç değil. Biraz para biriktirip ayrı bir eve çıkın ailenizden Doğru insan da en kısa sürede karşınıza çıkar umarım

Ailen içinde senin için de ayrı olmak iyi olabilir. Mutlu olman için evlenmeye yada birilerine ihtiyacın yok bence. İnsan işten yorgun evine gelip dinlenince mutlu olur. evini temizleyip rahat rahat oturunca mutlu olur. kendine yeni bir ufuk açan bir kitabı okuyunca mutlu olur. sevdiğin yemeği hazırlayıp yediğinde mutlu olur. akşam işten dönünce yemeğin ardından içtiği bir bardak çay ile mutlu olur ayaklarını uzatıp kahveni yudumlayıp sevdiği filmi izlerken mutlu olur. Görebildiği duyabildiği yürüyebildiği her an mutlu olabilir. Evcil hayvan da alabilirsin. Hakkında hayırlı olanı dilerim.

Şuan hazır değilsin ayrılmaya, zaten annene de tamamen yüzünü dönemezsin. Sadece evde geçirdiğin vakti minimuma indir. Göreceksin zamanla beklemedigin şeyler olur birini seversin sevilirsin, evde durumlar değişir belki bilemezsin. Ama kara gün kararıp kalmaz, şuan 5 yıl önceki halinden daha iyisin, 5 yıl sonra daha da iyi olacaksın emin ol. zvjezdan

Çok kötü günler yaşamışsın ama bak çok güçlüsün. Kendine daha düzenli ve geliri iyi bir iş bul. Ayrı eve çık, yalnızlıktan korkma. Ben 11 yıldır yalnız yaşıyorum, ailem 10 saat uzakta. Hiç de yalnız değilim. Kendime ait bi çevrem var, arkadaşlarım var. Gelirim var, kimseye muhtaç değilim. Senin benden ne eksiğin var. Lütfen kendine güven ve hayata tırnaklarını geçir

stockholm sendromu nedir biliyor musunuz? sizi esir alan insana yakinlik hissetmek ve ona baglanmak. yani tam anlamiyla bu sizin durumunuz. size iskence eden insanlar icin dayak yemeyi goze alip onlardan ayrilamiyorsunuz. sunu unutmayin dogurmakta bisey yok. 10 dk+9 ay. kediler kopekler de doguruyor. marifet aile olabilmekte kol kanat gerebilmekte. bu ana kadar sizi insan yerine koyup yetistirmemis insanlar icin neden kendinizi heba ediyorsunuz? bu dunyaya kac kere geliyoruz? ayrica erkekler tarafindan kullanildim deyip kurtulusu gene bir erkekte aramayin lutfen. evlenmek sizin icin asla bir cozum degil. hele ki bence sizin durumunuzda. cunku su an cok etki altinda kalabilir durumdasiniz once kendinizi iyilestirmeniz ve guclendirmeniz lazim. benim ailem yok deyip cikin. gerekirse yardim almak icin kurumlara basvurun. almanyada egitim ucretsiz diye biliyorum. yeniden universite okuyun. ama asla ve asla evlenmeyin. cunku hele ki gurbetci erkeklerin hic de oyle sizin psikolojinizde birine iyi davranacagini sanmiyorum. anasi babasi yok deyip daha da ezer. olay sizde bitiyor.30 yasinda hala kapiyi vurup cikip gidemiyorsaniz nasil evlenecek ve anne olacaksiniz bir de oyle dusunun? kendi sorumlulugunu almayan biri nasil aile kurup ozguvenli evlat yetistirecek? Fb

Umarim istediginizden daha guzel bir hayatiniz olur dualarim sizinle... iyi birisiniz merak etmeyin hersey gecicek L

Seni anlıyorum. Zor bir ailede büyümenin, psikolojik ve fiziki şiddete maruz kalmanın ne demek olduğunu biliyorum. Hiçbirşey yapamam sandığın anda bile birşeyler yapabileceğini de biliyorum. Sana iki tavsiyem var. 1- Isini asla bırakma ve mümkünse yükselmeye bak. 2- Bir hobi bul ama bu evde yapacağın puzzle gibi bir şey değil, dışarıda bir spor, hiking hatta sinema olabilir ama evin dışında bir hobin olsun. Inşallah çok mutlu olursun ve biz o günleri de görürüz..

Ayri eve cikmayip ne yapacaksin? Gec bile kalmissin. Hayat cok kisa ve senin 1 canin var. Yoluna bakmalisin... P Prenses