Dozajı ayarlayamıyorum, hep nesire kaçıyor dizeler... Yine de beğenmenize tekrar tekrar çok sevindim. Çok teşekkürler.

ne yalan söyleyim, daha önce hiç bu kadar etkileyici dizeler okumamıştım, amatör değil gayet profosyonelsiniz. bahsettiğiniz diğer sitede ki şiirlerinizide okudum. kesinlikle buraya eklenmesi gereken mükkemel satırlar var. lütfen onlarıda ekleyin.

biraz irdelemiş gibi oldum, hafiyelik yapmış gibi biraz ama mazur görün beni. arkadaşımada söyledim, emeğe saygısızlık edilmesini asla istemem. eh bu kadar etkileyici dizeleride kim yazmış mutlaka bir irdelemek gerekiyordu. bir de isteğim olacak senden; yolcular şiirini de buraya eklermisin lütfen. çok ama çok beğendim

Ne güzel motivasyonsunuz ikiniz böyle. İnsana yazma hevesi veriyorsunuz, nasıl teşekkür etsem ikinize de... Nesire kaçıyor, öykücü olduğum için. Şiirde çok tasvip edilen bir durum değil bu ama zaten iddiam da yok:) Böyle paylaşınca, insanlar okuyunca mutlu olmak yetiyor bana... Tatlı Cadı, beni güldürdün inan. Ekmek Teknesindeki Heredot benzetmen çok hoşuma gitti. Amy, gerçekten söylediğin gibi çok güzel kalemler var bu bölümde. İlk ikisiyle tanıştım çok şükür:) Birkaç kişiyi daha okuma şansım oldu. Gerçekten haklıymışsın. İyi keşfetmişim bu bölümü. Var olun, sevgimlesiniz. D Deniz M Gunes 💞Benimsin💞 tek ayak

O zaman şöyle diyebilirmiyiz ''neye niyet, neye kısmet'' olsun varsın yinede hoşgelip sefalar getirmişsiniz :) Şiir bölümüne evet ilgi az görünebilir ama ciddi anlamda güzel dizeleri olan arkadaşlarım size eşlik edicektir buna inanın ve devam edin lütfen, ayrıcada gerrçekten usta bir kalemsiniz asla abartmadım o sizin alçak gönüllülüğünüz :)sevgiler benden size... D DatluCadu 5 dakkaya hazırım tek ayak

YOLCULAR Günah şehrine bir vapur kalktı körfezden İçinde gölgeden beyler bayanlar Bir çift martı omuz silkti tepesinde dalgaların Şen kahkahaları delerken Kilden maskelerini yolcuların. Bu zaman hiç bir zamana benzemez ki Yılan gözleriyle sokarken ufukları binlerce sahte mabut &#8217;Dem bu demdir&#8217; dedi yücelerden geçen bir bulut Şerefine dedi bir fıraklı bey Bir bayan Balta kesiği gibi kıpkızıl dudaklarıyla Güldü. Belli ki biraz sarhoş Rabbim! Bu nasıl bir şey Yedikleri kustuklarından nahoş! Ben bir kayayım Hangi yandan baksan soğuk ve üryan İşte böyle metanetsiz İşte böyle giryan Küpeştede bir fukara çerçi Kabarık etekli bayanlara don lastiği uzatıyor Birazdan yıkılacak bu tablo gerçi Miço, çerçiye tükürür gibi bir göz atıyor. Cilveli iki aşık dalgalara bakıyor kuyruktan Su mudur gördükleri Yoksa koca bir kan gölümü gözlerini yalayan Açılıp daralan gözbebeklerinde kızıl birşey var Bir şey Derin ve uğultulu umman kadar Boğulurken galata&#8217;da serden geçmiş bir nalan Ah! Nasıl da köpük köpük dalgalanıyor Deniz dedikleri yalan Ben bir deniz feneriyim Lambası sapanla kırılmış İskelelere küsmüş Yolunu kaybetmiş ve batmış Sormayın kurtlanan duvarlarımı kim kanatmış Böyle bakar dururum şu şadan maskelilere Bin bir masal uçururum Dökülecekleri yere Nasıl da parlatıyor vapurun gri pullarını güneş Bu öyle bir şavk ki Cehennem kızıllığına eş Nereye gidiyorsunuz imandan edip de beraat Fakat bir bakın aynalara Her yanınız cerahat Başınızda bir kuş var Kanlı pençelerinde zaman Kabrinde muhacir olmuş Sizi günahsız doğuran Dalgalar ittikçe sizi şehrinizin harabına Yaklaşıyorsunuz çağ çağ Sürülmüşler turabına Yırtılıyor çatır çatır denizin mavi entarisi Rüzgar tutuyor kanatlarını martıların İşaret parmağını kıyıya dikiyor birisi "Yaklaştık! Hazırlanın." Bir parmak gölgesinde kalıyor bin yıllık minarem Yıkık burçlarını öpüyor Zehirden acı bir em Vapur inleyerek açıyor kara kıyıya bağrını Ya Rab! Duymuyor mu hiç kimse Arşı delen çağrını? Bu nasıl bir yolculuk Hakikatten hicrana Bu nasıl bir sarılış Boğmak için sarana İşte susuyor deniz, bulut çoktan erimiş Martılar yolcuların gözbebeklerine girmiş Çerçiyi atmışlar kıyıya ramak kala Bir de gülmüşler ardından: Budala, budala! Kendinden olmayanı sokup şişiren yılan Haydi git kovulduğun yere Git de kendine dolan! Kulağımda bir ses "Doğacaktır vadettiği günler Hakk&#8217;ın" Siz maskeli gafiller Az daha keyfinize bakın! A. E.

Çok usta bir kalemle karşı karşıyayız :)yüreğinize sağlık sevgili Aynur hanım ancak merakta kaldım kusuruma bakmayınız, neden bir başka sitede şiirlerinizin altında isim başharfleriniz yerine direk isminiz ve soyisminiz varda burada sadece başharfler :) bence övünerek yazabilirsiniz dizeleriniz muhteşem çünkü, devamınıda bekleriz saygılar...

Nesire de kaçsa beğenmemek elde değil Sevgili arkadaşım:) insan okurken bir sonraki dizede hakikaten avaz avaz cadımın dediği gibi bağırası geliyor insanın ne güzel bir dışavurum ve ne güzel bir yazıya dökümdür bu böyle... Tekrar tekrar peylaşımların için sonsuz teşekkürler

Zekeriya! Bu bir rüya. Bir ağacın altında. Cebrail'e inanmadığı günlerde. Elisa'ya bakıp belini sıvazlıyor ve ağlıyor. Birtecik tohum için. Bir de lal olmuş iyi mi? Sessizce beklemek o günden yadigar işte. Beri tarafta İbrahim. Ah güzel adamcık. Bebek cennetinin babası. Hanımcığına dedi ki, şunla şu birer ana murat etmiş. Hacer Ana baktı bize. Ayşe çınar gibi geniş gövdeli bir ana istedi. Köyün birinde olsun, ekmek koksun. Beşiğe sarsın da tarlaya götürsün onu. Kuşlar geçerken yukarıdan karnı acıksın. Kar yağsın, babası karlı çizmeleriyle okula götürsün onu. Biz küçüğüz tabi o zaman. Kar soğuktur bilmiyoruz. Soğuğu bilmiyoruz. Hacer yalvardı Rabbisine. "Rabciğim, en güzelim! Şu sabiye mısır ekmeği kokulu bir ana ver." Sonra bana baktı. Ben Ayşe gibi değilim. Adım Barış. Sarı saçlı anne istiyorum. Bir sürü yollardan yürüyüp eve gelsin. Dili çok konuşmaktan yorgun olsun. Bir bana kalsın dinginliği. Susalım oturalım öyle. Babamız da olmasın. Bir şişe süt, bir lamba tavanda. Hep açık. Hep dolu. Daha küçüğüz tabi o zaman. Açlığı da bilmiyoruz. "Rabciğim, pek cömertim! Şu sabiye sarı saçlı bir ana ver." Büyürken bir çıtırtı çıkar bedenden. Kemikten mi desem, etten mi? Yoksa ikisinden de mi? Büyümek çok acıtır. Lime lime. Herkesler uyurken siz çıtır çıtır artarsınız. Kolay değil vallahi. Sonra alır birisi kucağına. la da hoppala. Acıyor atmayın öyle. Daha yapışmadı dün gece eklenen etler. Karıncalı görüntüler. Koşanlar, duranlar. Çizgiler ve tuhaf hışırtılar. Az önce karanlıktı. Karnımda keskin bir acı vardı. Şimdi yoklar. Düz bir çizgi çiziyorduk da çelmesine takıldık birinin, oynattık doğruyu. Yanlış böyle doğdu. İşte yine buradayız. Ben İbrahim'in, Ayşe Hacer'in kucağında. Çok uykumuz gelmiş. Gökyüzü saten bir çarşaf gibi dökülmüş üstümüze. Benim sarı annem yok. Mısır kokulusu da yok Ayşe'nin. Artık acımıyoruz da. Çıtırtı susmuş. Çok büyüdük. Açlığı da biliyoruz, soğuğu da. Sanki hepimiz işlenmemiş koca bir pamuk yumuğunda şeffaf tellere dolanmışız. Rahatız, mutluyuz. Fakat bir şey olmuş belli. Tuhaf bir sıkıntı içimizde. Hani tırnak etiniz aralanır da, aklınıza geldikçe acır ya orası. Zekeriya konuşuyor artık. Elisa'nın yamacında Yahya. Ta uzaklardan sedef renkli bir katman geliyor üstümüze doğru. Hacer gülümsüyor. Çocukları geliyor dünya denen yerden. Toplayıp önüne katmış onları mavi entarili bir adam. Çıtırtısı kesilmiş çocuklar bunlar. Ağızlarında yarım kalan süt tadı. Onlar da yerleşiyorlar Hacer'in kucağına. Bilseniz ne geniş yerdir bu kucak. Çocuklardan birisi azcık daha büyük bizden. Konuşmayı biliyor. Biraz sevmeyeceğim tutacak, fakat olmuyor. Burada sevmemek haram. İçimde hala o tuhaf sıkıntı. "Bilseniz siz ne şanslısınız" diyor İbrahim gülümseyerek. Sonra hepimize birer tas dağıtıyor. "Haydin, şu kapıda bekleyin analarınızı" diyor. Büyük çocuk gözlerini kocaman açmış. "Gülmeyin, sevinmeyin" diye fısıldıyor. "Öldük lan biz!" Hayır, inanmıyoruz. Ama herşey aynı. Evler var. İnsanlar, bakkal amcalar, dedeler falan. "İbrahim Baba, benim tasım neden boş. Aha bak, Ayşeninki de boş." Kapıya bakıyor İbrahim. Pek güzel kuşlar geçiyor üstümüzden. Gölgeleri bıyıklarına düşüyor İbrahim'in. Konuşası da var susası da. Ama ne güzel adamcık, ne güzel! "Yavrucuğum. Şüphesiz Allah acımayana acımayacak! Sizin su sunacağınız kimseleriniz yok! " ... Açlıktan ölen Barış bebeğe, soğuğa terk edilen Ayşe bebeğe ithafen. Eklentiler $BÃYÃMEK. gif 105,5 KB · Görüntüleme: 99

ya ne diebilirm ki, çok çok eşsiz cümleler, . tekrar, tekrar. ellerine yüreğine sağlık.

Eyvallah... Bir kere daha teşekkür ederim bu sımsıcak karşılama için. Hep beraber o zaman:)

GİTMELİYİM Çok uzaklara gitmeliyim. Adım kadar uzun yollara düşmeli gölgem. Ardımdan sürüklenmeli kimse için saklamadığım son sözlerim Akıp gitsin diye hayat parmaklarımın arasından Ne valiz götürmeliyim Ne mendil tutmalı ellerim. Dudaklarımda kilitli bir duruş Gözlerimde rüzgarlı ormanların kıpırtıları Ayaklarım ille de çıplak olmalı. Kalbimin bütün biriktirdikleriyle Ve kimselerin bilmediği hüzünlerimle Bir de küçük bir itiraz dilimde Doğduğum gibi çırılçıplak ve yapayalnız Bir yanım hayalet kalabalığı Bir yanım ıssız Gitmeliyim çok uzaklara. Kimse ağlamamalı arkamdan Kimse karşılamamalı beni Kimse sormamalı neden gidip, neden geldiğimi Güneşe doğru bir öğlen vakti Ya da gurubun kızıl yalnızlığında değil Zamanın hiçbir zamanı gösterdiği bir anda Titreyen bir yolda görmeliler beni en son. İlle de yağmurlu bir mevsim olmalı ama Her adımda biraz huzur, Biraz yağmur dolmalı ayakkabılarıma. Kırlangıçları isterim bir de Gökyüzünün hüznünü azaltan o şen kuşları Bir de ceylan gözlü sardunyaları Yol boyu uzanıp öpsünler çıplak ayaklarımı Ben kimsenin aynasına düşmeyen bir deliyim. Toplayıp bütün çığlıklarımı Zamanın hiçbir zamanı gösterdiği bir anda Çok uzaklara gitmeliyim&#8230;

ÖYLE YAPMA Biliyor musun Cano Ben bu şiiri yazmadan önce Gidip hiçbir şaire danışmadım. Bana failatün diyecekler ve Satırlarımdaki o duru acıyı yok edecekler diye. Oysa adını andığım her yerde Siyah bir gecelik gibi Kaygan kederini giymeliyim üzerime. Benim bir kaleme de ihtiyacım yok Cano Nasılsa gece bütün kara yazıları örtüyor eskimiş danteliyle. Ellerimi bir ağaca sürmeyeli Enime kesildiğimde görülecek halkalarım kadar zaman oldu Bir de. Say ki kirpiklerimdir müellifi bu şiirin. Say ki dev bir dut ağacının dibinde Yapışkan ellerimizi kenetlemişken birbirine Gökyüzünden öylesine sözcükler damladı beyaz elbisene. Bu şiirde fesleğen yok, Gül yok, sardunya yok. Sarı yapraklar, şafak, ikindi kızıllığı Duvak ve kefen Ayakları nazikçe kırılmış park oturakları Ayrılan yahut kavuşan yok. Say ki, posta kutuna bir zarf terkedilmiş Müşfik bir anne gibi almışsın onu avuçlarına. Belki bir tebessüm de belirir kırık dudaklarında Seni kimsenin görmediği bir renge bürünür gözlerin. Öyle yapma! Yüzünü ellerinle kapatma. Hayat dar aralıklardan sızarak başlasa da, Geniş coğrafyalara yayılmadan yaşanmıyor İnan bana. Sonra ellerin Toprağın üzerinde yürüyen çam köklerine benziyor. Beni korkutuyorsun. Bilmeni istediğim bir şey daha var Kamer bile ikiye bölüneceği kıyamet vaadine Sonsuz ama tedirgin bir tevekkülle yaslanıp Görünmediği halde rahman olana baktığı halde Ben karahindibalar gibi umarsız uçuşmaktan Savrulup, kırılıp yaban çiftliklerin dikenli çitlerine takılmaktan Çok yoruldum. Dudaklarını ayırmanı ve beni bir bağışlanma muştusuyla Diline dolamanı diliyorum. Göçebe kasavetlerden Yerleşik acılara geçmeyi böylece. Hani bir şehir vardı Kum cehenneminin ortasında İki elçinin varıp da döndüremediği Islah olmaz bir kavmi yok muydu o şehrin. Hani Tanrı usanmayıp Bir elçi daha göndermişti üzerlerine Ve onlar &#8220;siz yalan söylüyorsunuz&#8221; demişlerdi ya&#8230; Cano, ben korkuyorum İçimdeki kalabalık ve ihtiyar şehrin Geceleri ayyuka çıkan edepsizliğinden. Bir gün acıklı bir azap saracak burçlarımı Ve ihtiyar şehrimin kambur cinleri beni suçlayacaklar &#8220;Herhalde biz senin yüzünden Uğursuzluğa uğradık&#8221; diye. Bu kötü bir şey Cano. Annemizin bizi ısırarak uyandırması kadar Korkunç bir şey. And olsun ki, ben onları çok uyardım. Öyle yapma! Silkme şu omuzlarını Kıldan ince bir ipin üzerinde yürüyoruz Bilmiyor musun? Keşke bu şiiri yazmadan önce Kendini acı biber kabına asmış bir şaire danışsaydım. Belki severdin ustaca yontulmuş kederlerini Sana anlatacağım ağlak bir öyküden sonra. -Şairler ölüdürler biliyor musun? Topluca katletti onları anlaşılmazlık. Giyotin gibi indi üzerlerine Tabelalarında işaret parmağı çizili karmaşık yollar. Düğüm Cano. Kuyruğunu yutmuş ve acıyla burulmuş bir yılan gibi Düğümlü yollar. Ölüm en acı eşikse eğer Onlara danışmadan yazdığım bütün buhran şiirlerinden Tam şu an utanmalıyım. Fakat ben ne yapıyorum biliyor musun? Gece gece seni yazıyorum. Şerrinde hayır bulunan sabahlara ramak kala. Keşke başka bir yolu olsaydı ne olur gitme diyebilmenin Pimi çekilmiş dizeler arasında dolaşmaktan gayri. Bir de neye üzülüyorum biliyor musun? Sana bir kere, İçinde &#8220;lakin&#8221; geçen Umut yüklü bir şiir yazamadım. Öyle yapma! Cano. Ağlama&#8230; A. E.

Ablacım bunlar senin şiirlerinn maşallahh yaa nasıl bir edebiyat bu nasıl bir duygu seliii? inan şiir yazıyorum diyince daha basit cümleler daha mutlu temalar vardır diye düşünmüştüm ama senin içinde bir sen daha varmış.. Tebrik ederim gerçekten D DatluCadu 5 dakkaya hazırım tek ayak

çok etkileyici dizeler, kime ait? D Deniz M Gunes 💞Benimsin💞 tek ayak

Herkesi tek tek okuyacağım inşallah. Tesadüfen şiir bölümünü gördüm. Artık biraz da bu tarafları okumakla zaman geçireceğim inşallah. Kalemleri çok merak ettim:) Tekrar güzel sözleriniz için teşekkür ederim. Ben çok şiir yazmıyorum. Daha çok öykü yazarım. Ama paylaşımları okumak için burada olacağım inşallah. Sevgilerimle.

Bu kez şiir değil paylaşacağım. Ama yine bir kadın dramı... Unutamamak... UNUTAMAMAK Adviye Hanımın mor salkımı bizim pencereye kadar uzanmış. Sofanın yarı loş boşluğunda keskin bir çiçek kokusu var. Arada camlara vuran mor şavk tuhaf simalarımızı yumuşatıp, güzel şeyler düşletiyor bize. Babam her akşam pencerenin önüne çekiyor sandalyesini. Radyoyu açıp, çalan şarkılara eşlik ediyor. Taş sokaktan tıkırdayarak geçen at arabalarına bakıp iç çekiyor mütemadiyen. Bıyıkları titriyor, eliyle tuhaf kavisler çiziyor odanın boşluğuna. Ağzı aralanıyor. O anlarda, alnının ortasında koca bir yol açılıyor sanki. Kendi kendine başka bir yere göçüyor. Yüzünde mor gölgeler oynaşırken, yitip gidiyor öylece. Arkada akşamın güzel sesleri ve yorgun hüzünleri, evlerin henüz grileşmiş siluetleri, balkonlardaki renksiz çamaşırlar, mercimek ve bulgur kokusu, Adviye Hanımın yeniden tomurcuklanmış sardunyaları bir de. Babamın erimiş bir heykel hamurunu andıran zehirli profili bütün bu güzelliklere asla karışmıyor. İnce, beyaz bir kalem onunla hayat arasına girmiş sanki. Vallahi, Allah pek lütufkardır. Atları çok severmiş eskiden. At arabalarının o ağır demir örgüsü tekerleklerini bir de. Sağdan soldan kaptığını özenle temizleyip bodrumda saklarmış. Bir tanesi hala salonun duvarında asılıdır. Çingeneden düşme. Arada gider saygı duruşunda bulunur önünde. Boşluklarına dadanmış örümcekleri temizler, mübarek bir simayı okşuyormuş gibi nazikçe sever onu. Görebildiği sinek pisliklerini tükürüklediği parmağıyla siler. Gülümser sonra. Keşke bize de gülebilecek bir şeyler bıraksaydı ama. Belki o zaman saygıyla taşırdık omuzlarımıza zul olarak çökmüş kütlesini. Gelip giden komşular esefle çatılmış kaşlarla değil, merhamet yüklü gözyaşlarıyla seyrederlerdi onu, pörsümüş parmaklarıyla havada uçuşan sinekleri yakalamaya emek ettiği delilik anlarında. Arkadaşları gelirdi ziyaretine belki. Şöyle kahverengi süveterli, ceplerinden köstekli saatleri sarkmış, üzerlerine namaz dönüşü kokusu sinmiş, efendiden beyler&#8230; Eskimiş ama hep güzel kalmış günlerden sohbet ederlerdi. Ben keyifle çay doldururken bardaklarına, Adviye Hanımın mor salkımı titrer ve her birimizin yüzüne hoşluk sürerdi. Fakat babam bütün bu sıradan güzelliklere layık biri değildir. Ve fakat ne yaparsınız ki; usule uymak kaygısıyla bu evin atası olarak alnımıza mıhlanıp kalmıştır. Ama yakındır, Ekrem tahammül edilemez bir sinir nöbetinde, evde olmayışımı nimet bilerek, demir tekerleğini arkasına bağlayıp, kapanmayacak kadar çaputla dolu meşin bir valizle salacak onu sokağa. Günlerden birgün, haberi gelir bize belki: At arabası çaptı da oracıkta ölüverdi. Belki o zaman, mor şavklı camların önüne sandalye çekme sırası Ekrem&#8217;le bana gelir. Annemi öldürdü O. Bir kış gecesi, Ekrem&#8217;le ben Adviye Hanımın mevlidindeyken, köşedeki tekerleği okşayıp, annemin yattığı odaya süzülmüş. Tahir görmüş. Bizim küçük oğlan. Odadan çıkan sesleri bir bir tarif etti bize. Gözleri ardına kadar açılmış korku içinde. Üçümüz annemin ayak ucundaydık; ortalığa dağılmış ıslak çamaşırların ortasında. İlaç sehpasına devrilmiş öksürük şurubunun ağır kokusu nemli tahta kokusuna karışmış. Babam yine pencerenin önünde. Karanlık sofayı bir nebze aydınlatan sokak lambasının ışığında, boynu bükük siluetini görebiliyorduk. &#8220;Nenem çok ağladı&#8221; dedi Tahir. &#8220;Tahtalara vurdu yumruğuyla. Korktum da yanına gidemedim. Bir zaman sonra dedem ibrikle su götürdü odaya. Aralık kapıdan gördüm, yattığı yerde yıkadı nenemi. Ardından kendisi yıkandı sulukta. O yıkanırken nenem çırpındı döşeğinde. İki üç kere &#8220;Öldüm Ali&#8221; diye mırıldandı. Sonra kesildi sesi.&#8221; Biz yetene kadar kıskıvrak bağlamış bir de çenesini. Belki de daha ölmemişti. Yarı aralık gözünde henüz tomurcuklanmış iki üç kelime gördüm annemin. Öylece kırılıp kalmışlar. Yüzüne dağılan ıslak beyaz saçları derin bir teessürün etkisiyle kıvrılıp kalmışlar. Hayal kırıklığı içinde ölmenin bir adı vardı artık: Cevahir. Ekrem, ihtiyar muhtarı ve nezleden deldöşek yatan imamı kaldırıp getirdi o gece. İkisi de mevtanın başında ellerini birbiri üzerine kenetleyip boyunlarını büktüler. Nice zaman sonra imam, mırıldanmayı bırakıp &#8220;Zevcesidir, ele güne duyurmanız ayıptır. Zaten hastaydı rahmetli, yiyecek tanesi kalmamış&#8221; deyip annemin kederli yüzünü örttü yastığının kenarına sıyrılmış ıslak yaşmağıyla. Muhtar bir iki öksürüp &#8220;Ceza ehliyeti yoktur Ali&#8217;nin&#8221; dedi. &#8220;Kore&#8217;den döneli beri iyi halde olmadığını bilir herkes. Hey gidi demir ustası Ali Efendi!&#8221; O gece bir cinayeti usullere uygun olarak erittik içimizde. Cevahir, doğuştan bedenine yazıldığı gibi, yani olması gerektiği gibi &#8220;vazife başında&#8221; ölmüştür. Adviye Hanımla üç gün arası var annemin. Birinden mor salkımlı hoş hülyalar kaldı bize, öbüründen kara çaputlu bir baba heyulası. Her sabah ikisini birbirine karıyor, boyumuzdan büyük bir tevekkülle yiyor, içiyor, gülüyor ve konuşuyoruz. Karanlık çatımızı örttüğü zaman ise, yan odamızda yatan, uyumadığından emin olduğumuz babama kahır olsun diye, yüksek sesle sevişiyor, sofrada iştahla yemeğini yediği sırada fena şakalar yapıp, ölesiye gülüyoruz. Fakat, onun bizi umursamadığını da bilmekteyiz. Nafile bir uğraşın pençesinde, içimizdeki hıncı dindirebilmek için çırpınıp dururken, O, atları ve tekerlekleri hayal ediyor. Belki de hiç görmüyor bile bizi&#8230; A. E.

Sevgili arkadaşım, Bizler burada mutlu ve huzurluyuz:) ve sende katıldın artık bu gemiye şimdi yazdıklarımızla ve güzel duygularımııızla birbirimiz tabiiki motive edicez, edicez ki gemimiz mutlu bir şekilde yol alabilsin:) farkındayım öykücüsün ama bir tarafın varki şiir uzmanı bence:) sen vazgeçme yaz dostum kimse okumasa biz okuruz inan banabizler gönül dostlarıyız unutma canım ve yazdığın nesire de kaçsa biz takılmadan okur hakkın veririz bilesin içimizde çok cevherler varda kimi yarı yolda bırakıp gitti kimi de KK sız yapamadı geri döndü.. Giden gitti sonuçta kalan sağlarla yola devam gelenler ise başımzın tacıdır sende sevgimizle kal canım lütfen...

Teşekkür ederim. Beğenmenize sevindim. Şiirler bana ait. Aynur Engindeniz.

Dörtlü deliliği yazmaya karar verdim. Bu kafayla bu uykusuzlukla benden aklı başında bir şeyler çıkmayacak. Birinin önderliğinde delirmek, yapacağın deliliği bile düşünmek zahmetinde kalmamak öyle büyük bir lüks gibi görünüyor ki gözüme. Birinin önderliğinde akıllıca işler yapmaktan bile daha yakışıklı daha heyecan verici dörtlü delilik... Yapmam gereken tek şey boy aynasını yazıhanemin üzerine yerleştirip lambaları kapatmak. Titrek bir mum ışığında ve mümkünse ekim yağmurlarına nazır yazmak. Karanlık ve dev ayna, insanın içindeki bütün delileri uyandırıyor. Güzel delilerim, toplanın öpeceğim sizi... Kazaları, ölümlü felaketleri, salgın hastalıkları düşündükçe aklımda keskin bir soru beliriyor. Vaktimiz dolduğu için mi kazalar hastalıklar olur, hastalıklar dolayısıyla mı vaktimiz dolar. Yoksa, farkında olmadan bir cana bağlanan bir kaç can, onları birbirlerine bağlayan sistemin planlı infilakıyla mı toplu şekilde kendini yok eder, ya da yok edilirler? Kader çizgisi işte tam da bu. Bir yaprağın dalından düşmesi bile başka bir dünyevi olayın başlangıcı sayılıyorsa, doğan ve ölen her bir canın bir başka kaderi etkilememesi daha doğrusu başka doğumlarla ölümleleri tetiklememesi mümkün müdür?

ÖYLE YAPMA II Öyle yapma Cano Ağlama. İhtiyar bir kederimiz var bizim Gözlerimizdeki sebilde yundukça gencelen Arsız, yapışkan ve bize annemizden daha sadık bir keder. Şimdi bir pervaza dirseğini dayamış Senin olmayan ölümcül bir adamın yüzüne bakar gibi Korkuyla camdaki suretine bakıyorsun. Şehrin bütün uzak yol arabaları Burnunun üzerinden geçiyor. Alnının tam ortasında Lekeli bir sokak lambası var, Ağzına basa basa evlerine gidiyor insanlar. Sana, kendine bir pencere camından bakmamanı söylemiştim Arkası görünen aynalar En mesut suratları bile ezilgen eder Cano. Senin için eteklerimde bir yığın Alp biriktirdim. Kollarını iki yana açıp Özgürce ağlaman Bağırman Ve sesinin yankısında kendini bulman için. Böyle karlar dökülecekti yüzüne Resim dersinde çizdiğimiz gibi Bir eğreltiyi anımsatmayan ve Altıgen olmayan Doğal karlar. Cano, öyle yapma Titretme dudaklarını Çatımızın çatına dayanmış bir silah gibi Soğuk bir tehditle bekliyor bizi Hayatın batak yakasından Yani senden gelecek Acı haber. Bütün köşelerin tutulduğunu düşünüp Çareyi yukarı çıkmakta bulacaksın diye Gökyüzüne bakmaktan vazgeçeli Yıllar oldu. Sen bilebilir misin Kırk yaşında bir çocuğun Gelip geçen uçakların gürültüsünde Kulağını yere dayamasının Ne demek olduğunu? Bodruma baca açmanın Ve o bacada leylekler beklemenin, Karın ve yağmurun toprağı yararak yükselmesini hayal etmenin Çılgınlık olduğunu bile bile Kendi kendine çift eşeyli bir yeryüzü uydurmanın Nasıl bir azap olduğunu&#8230; Gökyüzü yok Cano O gördüğümüz kırık bir katır tırnağıdır. Gökkuşağı, teneffüslerde atladığımız urgandı, Altında kaldık. Bizi çiğnerken yara alan bir boşluğa Hayal baloncukları bırakma artık. Orda bizim için büyütülmüş bir cehennem Düşlerimiz için elestten beri yağlanan urganlar Yarısı kırık çocuk suretleri var Mutmain bir tavan arası gibi Ne bulduysak sakladığımız gökyüzümüz Artık uçurtmaların uçtuğu O tanıdık boşluk değil. Yerde kal Cano! Seninle yan yana İki boş mezarın başında Analar çocuklarından kaçıncaya kadar, El ele Hiç kimse gibi gömülmeden haşrolmayı bekleyelim. Bir mağarada ağlayarak şarkı söyler gibi Soğuk bir suyu göğsümüze döker gibi Cennetle müjdelenmiş ölü bir annenin yüzüne bakar gibi Bariz bir keder ve mutlak bir sevinçle Rabbin hepimizi bir çırpıya dizeceği güne kadar Yerde kal Cano! Bir de&#8230;Şairlere inanma! Dumanlı bir kenar meyhaneye dönmüş aklında Hiç yaşamadıkları acılarını anlatan Saba makamında isyanlar örterler sinekli yaralarına. Kara kış ortasında Aniden uyanıp sabaha karşı Keçi kılından bir yorgana sarılır gibi sarılmak istersin İçinden sana benzeyen cenazeler geçen dizelere -Kara kış olmaz deme Cano. Hiç değilse şimdi inan Beyaz diye bir rengin olmadığına. Bunu bir kere daha söylemeyeceğim Lütfen içinden tekrarla: Beyaz, hiçbir renk olmayan boşluklara verilen addır. - Şiirler diyorum&#8230; Toprağın, Asla iç açılarını hatırlayamadığın Bir dikdörtgen gibi kesilişine İç acılarını sayıklayarak bakarsın. Annemi görürsün belki Kucağında henüz doğurduğu bir mermer parçasıyla Hayırlı olsuna gelenleri Bedbaht bir tebessümle selametlerken. Ufukta bir nokta Gittikçe genişler ve tam önünden geçer. Kaldırırsın başını Penceresi küflenmiş viranene bakarsın Orda duruyordur hala süt dişin Duvardaki eskimiş yara kabuğunun altında. Yatağının üzerindeki yorgan Az evvel sıyrılıp altından kalkmışsın gibi Sıcak ve pembe. Kol düğmeleri kopuk önlüğünü Avludaki çalı yığınının üzerinde Görünce umutla gülümsersin Sonra&#8230; Bir zamanlar neye benzediğini düşünüp Salonda asılı aynada Tıraş sabunu lekelerinden başka hiçbir şey göremeyince Öldüm dersin. O zaman bir tabiri olur belki Rüzgarın duvar dibine sürüklediği yapraklar gibi Dikdörtgenin kenarına yığılı duran Kan ve et birikintilerinin. Senin için düğümledikleri dillerinden dökülen Acılı dualara amin dersin. Dersin Cano, biliyorum. Şu an beş dakika sonra pıhtılaşacak bir damla kan gibi Mutsuzca damarlarından geçiyorum. İnan bana şairler Tuvalini, yarım bıraktığı bir portreyle cezalandıran Ressamlardan bile zalimdirler. İnsana kendi kabrini gösterip İçine girişini izleyecek kadar. Cano, Şairlere inanma. Yerde kal. Öyle yapma. Ne olur Ağlama. A. E.

şiirdik nesire döndük. tevafuk olmuş. yazında ayrı hoş, şiirinde ayrı hoş arkadaşım. burayı ihmal etme, güzel ayrıcalıklara ihtiyacımız var

çok seviyorum senin böyle insanı tam kalbinden vuran kafiye yüklü şiirelrini

Otur şöyle iki gözüm Vakit en az şimdi&#8230; Uzaklara mahzun bakışlar taşıyan Son Haydarpaşa treni de az önce geçti. Artık ne kadar fazla tükenenlerimiz&#8230; Yaşadığımızı zannederken Ağlanacak ne çok şey biriktirmişiz. Fakat sen Benim sepken serzenişlerime aldırma Sana penceremdeki sakız sardunyanın Ne kadar fütursuzca uzadığını anlatacağım. Sen akşamüzeri güneşi kadar narin ve latif Gülümserken elindeki turuncu fincana Gün bir gökkuşağı gibi rengarenk Geçecek üzerimizden. İnan bana&#8230; Bir yastık daha arkana&#8230; Şöyle perdeleri de açalım. Oh! İki gözüm, bizi kim karanlığa gark etti böyle Kim çekip aldı iskeletimizi Sen biliyorsun değil mi Hepsini Ve neden griyi bu kadar sevdiğimizi. Zaman muhtaçlığımın son demi. Sen geleceksin diye Küflü çatılardan söktüm aldım gölgemi Bak çingeneler geçiyor kapımızın önünden Faytonları satılık düşlerle dolu. Henüz diriler Akşama doğru solacaklar. Şu şehrin bir tarafında Binlercemiz gibi kahrolacaklar. Onların da penyeleri çiçekli çocukları var Kirli ve yılışık olsalar da Bizim gibi hıçkırır ve ağlarlar. Sermayeleri Can yakan illeti kalplere çakacak birer oktur. &#8220;Sevdiğini sevindir&#8221; diyerek satacaklar çiçeklerini Fakat kendilerinin hiç çiçek vereni ve seveni yoktur. Gülden geçtiler Kimi bir bağ ottan dahi yoksun Sen inanmadığın gerçekleri zoraki sayıklamanın Ne kadar acı olduğunu biliyor musun? De ki; hani güzel şeyler konuşacaktık! Pötikareli masa örtümüzün üzerindeki Ekmek kırıntılarına aldırmadan Elimizdeki fincanlarda çıkacak Üç vakitli iftiralara kanmadan Alnımızdaki yara bandının müsebbibini anmadan Ve noksanlarımızdan utanmadan &#8220;Nasıl geçti habersiz&#8221; şarkısını söylerken Zeki Müren Ölecekmiş gibi bakmayacak Ve ağlamayacaktık senle ben&#8230; De ki; cebinden mutlu günler dökülen Bir ihtiyar geçmiyor mu senin de içinden And olsun, dilimin ucu kanayan derin yarıklarla bezeli Tam güleceğim sırada bir Marmara fayı kırılıyor Kahkahamda. Ağzımdan yerle bir edilmiş eski medeniyetlerin mabutları Ve emzirirken öldürülen anaların son bakışları dökülüyor. İşte bunlar fevkalade acıdır Asran. Ellerini göğsünde bağlama öyle İki umutsuz bir cehennem içindir. Beni dinle Şu an içimdeki Çoruh bir dere kadar sakin Ve huzurlu gelişinle. Sözümü tutacağım lakin Islan gel&#8230; Sarmadan burçlarımızı suskunluk denen bela Düş olarak kalacak dudak kıpırtılarımıza Ağlayalım evvela. Bilmem ki nasıl susulur&#8230; Acı kemiği sardığı anlarda Kaça kadar saymalı içinden insan Asran? Bak sardunyada bir arı var. Sen fincanını dudağına götürüp Gözlerini kapadığın zaman kandı çiçeğe. Keşke Kani Usta kanun çalsa şimdi. İkimiz tebessümle dinlesek Boynumuzu bir tarafa düşürüp. Gözlerinden gözlerime bir Galata gerse görünmez nakkaşlar Boğazda iki yaka olsak. Sen yaldızıyla Mehlika Sultanı kıskandıran bir Avrupa, Ben yalılarında yüksek perde keman peşrevi çekilen Asya. Susuşumuz varoşlar kadar Söyleyişimiz Eyüp gibi Biri bizden gizli seyredip Taştan levhalara kazsa suretimizi Her şey çok çabuk eskiyor Ve unutuyorum Başımdan güzel vakalar da geçtiğini. Safahat&#8217;tan inciler oku bana. İçimdeki yabancılardan sebep Tebdili kıyafet geziyorum. Ve çok korkuyorum. Oku Allah&#8217;ın adı için. Ebu Cehil bostanına dönmüş ruhuma. Ben başka merhem bilmiyorum Sonra kıvır kaldığın yerin sayfasını, Mehmet Akif gibi usulca sus. Gayri yeter cilaladığımız kalbimizin pasını. Görüyorsun, her satırda ağlıyoruz. İki gözüm, biz artık çok yaşlıyız Tutmak için eskilerin yasını&#8230; Annem üzümlü kek gönderdi memleketten Yer misin? Fakat ne zaman &#8220;anne&#8221; lafzı geçse titriyorsun Öksüzlükten korkan yalnızca sen misin? Hadi bana &#8220;Akşama tavuklu pilav pişirdim&#8221; de durup dururken Sonra pilavı ilk kimden öğrendiğini anlat. Öyle güzelsin ki konuşurken Dilimde anlattığın tat. Tam yeniden susuşumuza denk gelsin birkaç turna Son yudumları da çekerken fincanımızdan Güneye göç edelim seninle Sıcak ülkelere Burada bezdirecekler bizi canımızdan&#8230; Sardunya diyordum&#8230; Sardunya çile, sardunya vefa&#8230; Susuyorum. Sus&#8230; Gül cemalini görüyorum Sanrı mısın sen, yalnızlığıma gönderilmiş ve Son nefesime şahitlikle memur Affet beni bu defa Geldiler, gidiyorum Sen arkamdan ağlıyorken: &#8220;Vakit erken. Daha dur Daha dur!&#8221; A. E. D DatluCadu 5 dakkaya hazırım tek ayak

Geceler habis, geceler kara, geceler bedbin, Bir görünür alem-i berzah ki; Zinciri yerde her ölü kalbin Ondandır destursuz her rüya gezişleri Terk-i dünya ettiler lakin Yarım kalmış işleri Solgun fotoğraflarda bin türlü "imdat" Yeryüzünde kimde var Size yarar istidat? Bir anlık devrim ile "cahil" oldu onca dil Can dediğin neydi ki sönmeye mahkum kandil... Bir rüzgar üflediler ve biçare söndünüz Vakit hatıra kaldı size Artık ne gece ne de gündüz Bir gri heyulanın baharatı bin bir "ah" Gitti gayri beklemeyin Seferde ölmüş son padişah Kabristanlar ki kor bir hiçlik denizi Hani can dedikleriniz Çoktan unuttu sizi Kime yedirmiştiniz O son " bir lokma" aşı İşte size mükafat, bir eğri mezar taşı... Bir işaret parmağı, arşa değen şu sedir Bekçidir ahınıza Bilmem ki kaç senedir... Hep bakiyiz sandınız, tükenirken azar azar Oysa aç bekliyordu Sizi şu beton mezar Bir gün sonranız yarın, bir gün önceniz dündü Güneş sandığınız kandil Ne de vakitsiz söndü Sen! ey hiç ölmeyecekmiş gibi yaşayan Kaç yüz yıl andı seni Soy ismini taşıyan? Hep zengin olmalıydı bu yaşam sergüzeşti Bak ne garip değil mi? Kabrini yoksul eşti... Işıklı pencerelerde bitimsiz bir hayat vardı Şimdi bir çiçek gibi Saksını toprak sardı... D DatluCadu 5 dakkaya hazırım tek ayak

Teşekkür ederim canım. Beğenmene sevindim. Edebiyat benim nefesim aslında. Ama bu sitede bunu belli etmemeye çalıştım:) Hamilelik işi ön planda kaldı:)

Günah şehrine bir vapur kalktı körfezden İçinde gölgeden beyler bayanlar Bir çift martı omuz silkti tepesinde dalgaların Şen kahkahaları delerken Kilden maskelerini yolcuların. Bu zaman hiç bir zamana benzemez ki Yılan gözleriyle sokarken ufukları binlerce sahte mabut &#8217;Dem bu demdir&#8217; dedi yücelerden geçen bir bulut Şerefine dedi bir fıraklı bey Bir bayan Balta kesiği gibi kıpkızıl dudaklarıyla Güldü. Belli ki biraz sarhoş Rabbim! Bu nasıl bir şey Yedikleri kustuklarından nahoş! Ben bir kayayım Hangi yandan baksan soğuk ve üryan İşte böyle metanetsiz İşte böyle giryan Küpeştede bir fukara çerçi Kabarık etekli bayanlara don lastiği uzatıyor Birazdan yıkılacak bu tablo gerçi Miço, çerçiye tükürür gibi bir göz atıyor. Cilveli iki aşık dalgalara bakıyor kuyruktan Su mudur gördükleri Yoksa koca bir kan gölümü gözlerini yalayan Açılıp daralan gözbebeklerinde kızıl birşey var Bir şey Derin ve uğultulu umman kadar Boğulurken galata&#8217;da serden geçmiş bir nalan Ah! Nasıl da köpük köpük dalgalanıyor Deniz dedikleri yalan Ben bir deniz feneriyim Lambası sapanla kırılmış İskelelere küsmüş Yolunu kaybetmiş ve batmış Sormayın kurtlanan duvarlarımı kim kanatmış Böyle bakar dururum şu şadan maskelilere Bin bir masal uçururum Dökülecekleri yere Nasıl da parlatıyor vapurun gri pullarını güneş Bu öyle bir şavk ki Cehennem kızıllığına eş Nereye gidiyorsunuz imandan edip de beraat Fakat bir bakın aynalara Her yanınız cerahat Başınızda bir kuş var Kanlı pençelerinde zaman Kabrinde muhacir olmuş Sizi günahsız doğuran Dalgalar ittikçe sizi şehrinizin harabına Yaklaşıyorsunuz çağ çağ Sürülmüşler turabına Yırtılıyor çatır çatır denizin mavi entarisi Rüzgar tutuyor kanatlarını martıların İşaret parmağını kıyıya dikiyor birisi "Yaklaştık! Hazırlanın." Bir parmak gölgesinde kalıyor bin yıllık minarem Yıkık burçlarını öpüyor Zehirden acı bir em Vapur inleyerek açıyor kara kıyıya bağrını Ya Rab! Duymuyor mu hiç kimse Arşı delen çağrını? Bu nasıl bir yolculuk Hakikatten hicrana Bu nasıl bir sarılış Boğmak için sarana İşte susuyor deniz, bulut çoktan erimiş Martılar yolcuların gözbebeklerine girmiş Çerçiyi atmışlar kıyıya ramak kala Bir de gülmüşler ardından: Budala, budala! Kendinden olmayanı sokup şişiren yılan Haydi git kovulduğun yere Git de kendine dolan! Kulağımda bir ses "Doğacaktır vadettiği günler Hakk&#8217;ın" Siz maskeli gafiller Az daha keyfinize bakın! A. E. . push ;

sabah sabah ne güzel geldi bu şiir. ellerine ve düşünen yüreğine sağlık. başta ağır aksak yavaştan alan, sonrasında hızlanan bir ritm gibi senin şiirlerin. bir ara insan, hani şu ekmek teknesinde, kahve ahalisinden bağıran bir adam vardı ya, onun gibi allllahh diye bağırmak istiyo :) tekrar ellerine sağlık. ama arayı çok uzatma, yaz bol bol. D Deniz M Gunes 💞Benimsin💞 tek ayak

En iyisini yapmışsınız irdelemekle. Emek hırsızı o kadar çok ki. Tek bir sitede yazarım ben ama belki otuz sitede adım geçiyor benden habersiz. Olsun ne yapalım, bu da internetin cilveleri. Senin için Yolcular'ı paylaştım:) Çok teşekkürler ilgine tekrardan. D DatluCadu 5 dakkaya hazırım tek ayak

Size de çok teşekkür ederim. Usta kalem demişsiniz, teveccühünüz. Neden adımı tam olarak yazmadım; çünkü bu sitede gebelikle ilgili paylaşımlar ve merak ettiklerim için üye olmuştum. Başka bir yönle bilinmek istemedim. Açıkçası birinin çıkıp da şiirleri okuyacağını bile tahmin edememiştim:) Gerçekten mutlu oldum. Tekrar teşekkürler ve sevgiler. D Deniz M Gunes 💞Benimsin💞 tek ayak

Ben ne diyeceğimi bilemedim:) Gerçekten böyle sözleri okumak mutluluk verici. Bir o kadar da mahcup edici İnşallah diğerlerini de paylaşacağım. Sevgilerimle. D DatluCadu 5 dakkaya hazırım tek ayak