Yüreğin Açtığı Yolda Kim bilir Kaç kez geçtik bu sokaklardan Kaç insan, ansızın geçişimizi Seyretti penceresinden.. İşte uyuyan sokaklar uyandı yine Kuşlar, yuvalarından fırlayıp Birer sevinç salkımı gibi Dizildiler saçaklara. Yıkılıyor içimdeki acı dağları Yüreğin yüreğime geçmiş Bedenin bedenime Bir bir kopuyor hüznün ağları Yanağın, kulağın, boynun Sesin, gözlerin, yüzün En ışıklı akşamını indiriyor gündüzün Şiirsin içimin yetimliğine Romansın, şarkısın Gülüşleriyle yüreğimi sargılayan Elime ateş bırakan, elinin parmakları Yürüyoruz Karanlığı itiyoruz gözlerimizle Yüreklerimiz fırlamış yerinden Işık saçıyorlar yolumuza Biz yüreklerimizin izinden gidiyoruz - Ne güzel, yüreğin açtığı yolda yürümek - Mehmet Narlı

YAŞAMAK AĞRISI Siz merak etmediniz ben de anlatmadım Hiç bir şey söylemedim gözlerinizden başka.. Yaşar mıydınız anlatsaydım eğer Dağlara bakarak ağlamanın edebi mazmununu? Duyar mıydınız ruhumun Bir şiirde nasıl boğulduğunu? Anlatsam güler miydiniz? Anlatsam sürer miydiniz? Aşikar günahlarımı sergilerinize bıraksam Sevinir miydiniz, ah, sevinir miydiniz? Deseydim Koşa koşa uçuyor ebabil Taş ülkesini taşlamaya korkarak elinizi kalbinize koyar mıydınız? ey aşk ülkesinin kırlangıçları kalbin kan/atlarımızdan dökülüp saçılsın mı? seli

Savrulan Bir Endamdır İçimde Kelime köpüren ilhamların fenalıkları mıdır yalnızlığın aynasında baştanbaşa zevahir kayıtlarda misal var mıdır kelimelerin ruhun fışkıran sütü olduklarına dair hüznün infilakı mıdır yoksa kıyamet elleri böğründe yüreği yarılan şiir savrulan bir endamdır içimde kelime hicranımı ifadeye yanaşmaz sen gibi ben gibi dalgındır ben gibi mübtela meczub bir ihtirastır yağıyor gözlerime de söyle ruhumun efendisi de söyle şahdamarımdaki çığlığı söyle ne sükundur ne feryat ne kandır ne çamur kucaklayıp fenalığı önüme bendeki çığlığı söyle çok şiirler yazdım kalem kırıldı kolum kanadım kırıldı yüreğim yorgun Mehmet Narlı seli