YÜREĞİMİZ DURULUR Yine de toprak suyu dışına salar Kan boşaltır güneş beyinlerimize İki özgür ruhuh kucaklaşmasıdır Birbirimize çektiğimiz hançerle Yine de tıpkı bana benzer Senin açtığın ilk kişiliğimin döngüsü Yine zevk içinde güzel bedeninden Doğanın en soylu sessizliği Mıhlanır yıldızların gücüne. Tanrısal bir şölendir Umutlara bağlıdır görüntümüz Birbirimize inancımız ya da Sudan geçer gibi ellerimiz Birbirine değmeden dokunur Ve konaklamadan hiçbir yerde Sadece sonsuzda, o bomboş ıssızlkta Yüreğimiz durulur ZAMAN Seni sevmek Zamanı yoksaymaktır sevgilim Seni görünce Ayaklarıma dökülür Yüreğimdeki kül Özel Arabul Che

GÜN ÇEKİLİR Gün çekilir Yüreğim yapayalnız Solgun, yorgun bir ay gibi Yokluğunda ne ışığım vardır Ne de acı eksilir GÜNLÜK Bu ne kaygusuz gündür Sıcağa asılıp kalmış Bir şey yok diyeceği İki balık döner durur İki balık birbirine değmeden Yutmak için yalnızlığı. Ses, yine o ses Bitişe karşı o ses Can güneşinden tutuşturan yüreği HAZIRLIK Bıraktım bahar rüzgarlarını Yaz güllerini, kuytularda sarmaşığı Yüreğimin çalkantısını Sonbahar yağmurlarını Nerdeydim ben, neresindeydi yerim O yüzden bıraktım Ölüleri ve aşkları Şimdi tekbaşına, sizden daha ötede Yeni bir güne hazırlanıyor kalbim

ÖZLEM Baktım yana yatmış Bir kırmızı bir çiçek Yanlış bir taş düşmüş yolun üstüne Göztaşı mı, göktaşı mı bilemediğim Baskın korkuları vurur dağlara Sudan önce suyu boğar su örümceği Kocaman bir ağız olur da Fişek patlatır gökyüzünde Aynalara vurmuş, cama sığınmış mavi Ters dönmüş dürbünlerimizle Güneşi mi ne çitiledik Kaçıncı ezberleyiş bu Özlemini Özel Arabul Che

MEKTUP 1 Sen gideli bu akşam -Bu pazartesi ayazında Bana destan dolusu Anıları tokat gibi çarpan Kapkaranlık rüzgarla- Tam bir hafta oluyor Dinledim radyoda Gönlü tok, sevinci bol türküsünü Silike'nin 'Kekliği düz ovada avladım Kanadını çam dalına bağladım' Boyası dökülmüş kırmızı saksıdaki menekşelerim Elimi kapı tokmağına yapıştıran Camda buzdan çiçekleri Ürpererek seyrettiğim Bu şubat sefaletinde Penceremden ağırlığı ve dumanı Ve karanlığı sevgilim İncecik yalayıp geçti Mektubundaki çağırışın lezzeti Ben, Ne tül perdelerdeki düşsel görüntülerde Ne bol leylaklı Bol sevdalı Bahar sevinçlerinde Böyle sıcak Ve böyle sarsılarak Aranmamıştım Aynanın önündeydim Beş dilimli sandalyemde Odamı Bozacının kalın sesi Sımsıcak yorgun sesi Dumanı tüten tarçın gibi Dolduruverdi. Gözlerimi kapattım Bir akşamdan Seni bu akşamlara Hazırladığım Mavi pijamalı Ağır ve tutkulu güzelliğini Bir resim gibi geceme serdim Yalnızdım Çok mutlu, çok yalnızdım Artık camdan incecik uçuşuyla Saatini yutmuş timsahı Ve 'Mıççırığıyla' Gelebilir Peter Pan'ım. Sana söz vermiyorum Bir daha ki kış Bu yüreğin Benden ağır basacağına Emin değilim. Belki biraz kesintili, belki birden Üzüntü dolu yumuşaklığımla Seni de Bütün savrukluğumla Geçebilirim. Ama inan, Her dönemecinde, Yalnızlığın Ve umarsızlığında Seninleyim.

UMUT OL sevgilim umut ol ulaşmak için bana tatlı bir yağmur gibi gecemi yüklen güneşe kavuşmak için kır çiçekleri nasıl iter ve nasıl zorlarsa taşları sevgilim umut ol ulaşmak için bana gözlerim hep sana çevrili sıcaklığını duyarlığını tutabilmek elinin uzakta bir yerde bahçesindeki tulumbadan penceresindeki fesleğene dek herşeyini özleyen yorgun bir yolcu gibi sevgilim umut ol ulaşmak için bana ÖZEL ARABUL Che

UMUTTUR ADI Hep bir teknedeyiz rüzgara karşı Açılan suya karşı, dönen korkuya karşı Çapamızda yıldız bulaşığı bir gece Sarı ipek uykularında boşluk Eski bir boşluk Deniz düğümü Sıkışan hava mıydık Buharlaşan gökyüzü mü Sabırla, umutla taşıdığımız Duman yalamış gövdemizde Mayalanır yüreğimiz Gece çıkarız kıyılara Topraktan Patates yumrusu gibi eşeleyip bulduğumuz Taze ot kokularına bulanmış Yatar gözleri açık ölülerimiz Daha önceden olmalı bütün bunlar Kimseler anlamıyor Daha önceden O ölüler Bizim tüm gençliğimiz Ay tam dolunayda bakın Bir çekim gülü gibi Ve bey arılarla kanat kanata. Karanlık üstünden bu son uçuştur Ağzımızda alaca karanfil tadı Gecede kan gider Göğüs boşluğumuz Her yaprak yansır bir parça ateş Ve çocukların sonsuz güzellikleri Tıpkı kuş açması dalga boylarının Tıpkı ipek sağması Rüzgar kesitlerinden Teknemiz sarsılır Umuttur bu . push ;

SAKIZ AĞACI Bu gece yaşlı bir sakız ağacı gördüm Kolları karanlığı taşımıyordu Bu gece ay ilk dörtlükteyken Toprakta karıncalar yuvalarını Su böcekleri yosunlu keaya diplerini bırakıp Kımıltısız ve dar zamanlı Yaşamı karşılıyordu Göğsü yarılmış, morarmış dudaklarıyla İnip kalkıyordu susuzluğu denizin Ve bu gece havada Durmadan kaçındığımız Yalnızlık tütüyordu Yaşantımızdan ayrılıp sessizce Özlemin kupkuru ayazını Islak otlarda çiğnedi beklenen Hüzünlü Foça ́nın dalgaları gölgelendi Sıkıntısı büyüdü yüreğimin Mermer basamaklarda bekleyen Yaşlı sakız ağacı Başını suya vurup ağladı Özel Arabul Che

SEVİLMEYİ İSTİYORUZ Sevilmeyi istiyoruz Kabul ettirmek için zorbalığımızı Ve kendimizi önceden bağışlatmak için Yaşmakları yüzümüze çekmeden Belirgin açlığımızı gizleyemezsek İki su arasından geçemeyiz. Kuramayız dirliği çevremizde Yalnızca kendimizi koyarız öne Sevilmeyi istiyoruz katıksız. Özel Arabul Che

KESİT Şimdi ordasın Nereye dokunduysan orda Biraz rüzgar biraz kuş Durmadan çoğalan Sıcak ağaç kokusu Bütün gün aramızda Sustukça görüyorum Dalgalanıyor yüzün Uzun ayrılıklarda KIMILDAR UYKUM Kımıldar uykum Uykumda sesim kımıldar Ve boşlukta açan Korkulu bir gözdür o Büyüyen ağrısıyla usul usul Düşlerimiz çekilir Bir yerde gece çekilir Orada öyle vurgun, öyle acımasız Hiç kullanılmamış Hiç soluk almamış gibi Uzanıp yatar kimliğimiz

YOL ÜSTÜ İnerim dağlarımdan Ayaklarım toz dökülür denize Geleceksen, hiç bekleme, hiç durma Bugün mola Yarın yine yol bizim Yaslandı güneş zeytin ağaçlarına Damarımda tuz, dişlerimde tuz Bir bıraksam uykulara Açılmayacak gözlerim Kirpiğimde tuz Yol üstüne nişan koydum adımı Bulursan izimi, sür en sıcağa Akar bir yerlerim buharlaşarak Akarım dinlenmeden gök uçlarına Geleceksen hiç bekleme, hiç durma Yeni yollar açarım yolculuğuma YOLUNA DÜŞTÜM Yağmur ve kiraz ağacının çiçekleri, Bütün bahçemizi yıkadı, Gece yorgunluğuna düştüm. Komşum yoksul, komşum umarsız Buğulu sesinin ardından Issız ocağına düştüm Bir daha anlatmadan Dilime vurdular zinciri. Yüreğinin ışığıyla Senin yoluna düştüm.

USULCA BIRAK Usulca bırak başını Usulca suyun yüzüne İnce yüzlü bu çocuk Kaç ay devşirdi Düzlüğe inmeden Acır gibiydi bize Bir çömlek dolusu güneş Taşır gibiydi Sırtının ortasında Gece yorgunluğundan Öyle doluydu ki gözleri Dut yaprağında ipek böceği Gül lokumu Süt kesiği İnce yüzlü bu çocuk Yaşamayı öğrenmeden Aramızda eskidi Özel Arabul Che

5. PERON -Hüseyin&#8217;e- 5. Peron&#8217;da seni bekledim Gelseydin alize rüzgarlarını verecektim Hani kimi zaman bir şarkı çalar ya uzaklarda Bir başka garip olur akşamüstleri İşte öylesine sana tutkun 5. Peron&#8217;da seni bekledim. O cumartesilerin artanıydı dün Tanıdım ellerimde yağmurlu aşkım Acı sarı çiçekler istasyon saatinde Öyle yalnız öyle karanlık yüreğim Karanfil yanığı gecelerde 5. Peron&#8217;da seni bekledim Yıldızlar yağmur uçlarındaydı Mızrak mızraktı lacivert gökyüzü Geceler boyu İzmir&#8217;de, Basmane&#8217;de Her gece ama her gece Kaç tren kalktıysa bir o kadar 5. Peron&#8217;da seni bekledim. Büyük kapıyı geçerken bilirdim Seninle başlayıp seninle biteceğini Anılar, solan aşklar ve uzun rüyalarla İnce mavi bir kızın düş yeriydi orası Ama sen hiç görmedin, duymanı istemedim 5. Peron&#8217;da seni bekledim. Özel Arabul

AKŞAM Bir akşamı atlamadan yazabilirim Bir tas su içer gibi Kendi sevgilerimize vurgunluğumuzdan Yıldırım düşer suya, buharlaşır özlemin Esmeriyle gelir, yağmuruyla gelir -Bütün akşamlar biraz da yağmurdur zaten- Yaprağında titreşen canıyla gelir Güneşsiz, bulutsuz bir gökyüzü kalsa da Hasta yatağına saplanmış uyku gibi Bir akşam çıkarırım sancılarımdan Dağlarda çoban yalnızlığıyla Kum saati boşalır, kum saati benden önce Gün olur yankı verir sesime Gün olur çıkarsız sevdalarımdan Bir can kalmış, bir can az yakınmadığım Akşamı zamanında taşımadıkça. Özel Arabul

ONARIM Ortada kaynayan zift kazanı Rendelenmiş tahta Çıplak tuğla duvarlarıyla Yeniden biçimlendi odalar Bu bina bütün bir yaz hazırlandı kışa Dökülen yaprağını eklemeye çalıştık Alnı değdi çatının saçlarımıza Kapılar, gizli bölmeler, içiçe koridorlar Ne varsa onardık kendimizin dışında Yer değiştirdi gün içinde uykumuz Aramızda bölüştük bize düşeni Belki bir tarih bu taş, eşiğimizde Ağır, kara bir yılan gibi kımıldar Geceleri ev ve çelik iskeleti Özel Arabul Che

SINIRDA Sustum önce Kim kaldı içerde bilmem. Acısı diş diş patlar üstümde Akrep sokmuş gibi yandı yüreğim Bilirdim Yüzünün yalnız birini Gecenin en kapalı saatlerinde Sanki silinir yeryüzü Gökyüzü salt kar bezeği Dağılır güzelliğin Süremi bir ben bilirim İçerde geçiş süremi Taşların damarları kabuk mu bağlar Pas tutar mı suda ağaç Bir ben mi kalırım kuşkularımla Sustum önce Nasıl susarsa ateş Ocakların bacalarında Özel Arabul Che

MAYIS ÇİÇEĞİ Bana balını göster mayıs çiçeği Arka bulup güçleneyim Biraz zamanı geçirsem Ansızın açılmış duman gibi Sürekli umutsuzluk içinde Uçup gider kuş Kaybolur sözlerim Parmakların dokunduğu acı Gökçe ışık Altın iğnelere vurulmuş Göğüs kafesine çarpıyorum Özüne çarpıyorum Bir şimşekle ansızın Bana balını göster mayıs çiçeği Onulmaz günlerin közündeyim Yeni aya dolanıyorum

GÖLGELER Bütün soruların yanıtları bir tek yerde O suların çekilmediği tek yerde Bir göç alır başını, bizden çoğa doğru Toplasam önüme düşen gölgelerimi Yaptıklarıma değil, yapacağıma bakar Yine de bir şeylere güvenmemek Güvenmektir tek birşeye İzin verse sevinç yoksunluğu Nerelerde gizlidir asıl yolculuğumuz Ne zaman, nerede başlayacaksa Pusuda çırpınır umudun ilk dilimi Şimdi toplandı artık üstümüzde Dinle bak, o fırtınanın uğultusunu GÖZALTI Bir sabah ansızın gülümsediler Elleri ulaştı yüreklerine Kestiler soluğunu toprağın Gözleri bir sıra ışık mıydı ne Güneşi yazmak için biçimlendiler Nasıl da böldüler öfkeleriyle Pençeleri ağarmış dağları ortasından Uzaktan uzağa büyüdü sesleri Hızla vurdular topuklarını Yeraltı suları çoktan haberliydiler Bu bir korkuydu üstünde Kaçındığı bir yazgı Ne yana dönse yollarını kestiler Ağır, oturaklı, yalnız bir insan Gözaltındaydı ilk kez, kendine karşı Özel Arabul

SENİNLE Senin yüzün nedense hep yeni açılmış Yanmış bir dağ ağzı gibi uzanır göğe Bacaklarınla, ince ayak bileklerine sarılı Korkularınla Soluğundan kan uçar, açsan ağzını Ansızın bir şimşek iner geceye Yemyeşil dala keskin bir bıçak Yeni bir soy çatlar umutlarından Bozkırda gün sürgünü Kırmızı kaya hamuru sanki Kendi çemberini sürer devinir Gözlerini bir açsan, yalnızca gözlerini Ardından atlar boşanır Vuruşmak için toynakları çivili Ellerini bir açsan Çok seyrek aşınmış ellerini Koparır güneşi yerinden Nasıl yanmaktaysa öyle Koskoca bir kızak gibi çeker dünyayı Düşteyim, kaygılanır yüreğim Bir intihar gibi gerer gövdemi Özel Arabul Che

ÇİZELGE Benim işim bu Denize bıçak atmak bodoslamadan Yaşlı bir fener ustası gibi Geldim ya, Bakır çalığı bir acıdan Herşeyler bir çizgide Sanki bir yerlerden tanıdığım Sanki kızıl damgalı Her an sıçramaya hazır Canlı ve biçimli bir yarış atı Suyun yüzünde açan kan Ateş gibi saydam kırmızı Benim işim bu Yamaçtaki asmaların Yeşertirim üzümünü. Bilirim, belleğimde Kaç arı, kaç çiçek dalı Ayışığında kanat çırpar Geldim ya, dumanlı bir su başından Bulut hummasıydı Umudu umutsuzluğu bir çizgide Korkuyla seyiren bir çizgide Ve susmak kırgınlıktı Bu soğuk yalnızlıkta Susmak, ölümü anmaktı Benim işim bu Seni nasıl yaşatsam eskiteceğim Ala tüylerinin çekirdeğinden ÖZEL ARABUL

MEKTUP 2 Öldükten sonra da İnce bir yağmur gibi çiseliyecek Sevgilimle kardeşimin ihaneti Toprağımın üstüne Ben artık Yazışmalardaen bıktım Bir süvari atını ister çeksin Yol kenarına, İsterse poyrazdan korunmuş O serin kayalarda Seni düşleyim. Böyle bozuk havalarda Gelir, Koyu kızıl akşamlara Sonbahar düştü düşecek diyeyim. Ben artık, Yazışmalardan bıktım Ağzımda kestanelerin keskin tadı Ellerimde sabun kokuları Her saniye seni yaşamaktan Ve bahardan Şaşkına döndüm. Ben artık, Vurgun ağzı Tipinin birdenbire bastırdığı Çorak topraklara bile Özenir oldum. Çifte su verilmiş çelikten olsa Bölünür ortasından Bu denli acıya dayanmaz yürek. En yumuşak, en sert Ve en edepsizi yeryüzünün Yapışmış elleriyle İki ucu keskin bir bıçağa Antika mozaiği oyar gibi Kazır gibi onu lahitten Bozuyor günün rengini Sana Verdiklerim değil Geri alacaklarım Susadığım zaman yalnızca Sevmek en güzel tutku Bilinmese de, düşülse de En yüksekten Kafamdan ışıklı geceyle En büyük durak diye sende yaşamak Bir yaz boyu, bir güz boyu Ömür boyu Günlerim benziyor Son kaçırdığı treni Hala bekleyen İstasyonda Gözleri dumanlı Başı sevdalı Yaşlı yolcuya -Usu öyle karışık- Sus Masmavi bir ay açıyor Bak yörene Yeniden doğabilirsin

NEDEN ÖYLEYSE Tutunup dere kenarındaki ince sazlara Bu gezegenin en eski türküsü Kendi başına iner yorgun Kendi aydınlığına Belki hanımgelinlerimizin Bol güneşte yuğduğu Sıcacık çayır nanesi kokan Patiska çarşaflara sinmiştir bir de Sonsuza açılan kanatlarıyla Ölümü ve tanrıları geçiveren Umuttur tek başına Umuttur belki de ezgilerinde sunduğu Almamız gerekeni hiç bilmedik Neden öyleyse çırpınmamız kapılarında Che

SONBAHAR fotoğrafta sonbahara düşüyor gölgem kesilmiş yüzümden ne kaldıysa bir makas izi.. eski bir aşk, ki bütün aşklar eskidir, akşamlarsa sonbahar.. doğanın ve kalbimin minesi çatlıyor.. Özel Arabul SORU Rüzgarın kokusunda denizin tuzu Ufkunda özgürlük Yanyana iki sandal gibiyiz Ayrılacak mı yollarımız Birlikte mi yolculuk Özel Arabul SU YANGINI Durmadan, su durmadan yeniler bizi Yaprak çeşme, diken çeşme, kök çeşme Yabanıl bir acı gibi Tuz yığdıkları, deniz yığdıkları Göçebelerin hani nerdeyse bahar yığdıkları Dar sokaklarda Sudan güne geçilir, su ölüm güzelliği Kaygılı her oyunda Bir değirmi alan dönenir Mazgalları insan başları Basamak basamak insan başları Sahanlığı demir kiri Mermer atlarıyla Oralardan suya inilir Kentliydik bir zamanlar, evcildik Ama bir düştü ama gerçek bir dirim Kargım vardı savrulacak Kargım çağlardan çağlara Su içinden kayıp geçti Hangi yüzüne sığınsam senin Özel Arabul Che

BENİ KOR GİDER (1632 Hit) Uzak uzak çarpar benim yüreğim Az yaşarsın, sevgim doğurur seni Bilirim ki düştük tanrı gözünden Bir kez bile olsun gülmedim seni O gün geldi, sesim senden dağıldı Sanırım bedenim dağılıp gider Dost diye, insan diye gönül verdiğim Dayanamaz bana, beni kor gider BİLEMİYORUM İnsan gücünün nereye vardığını bilemiyorum Hala dünyaya bağlıyım, hala Gece gündüz içimde kapanmayan göz Bir damla yaşı esirgiyor Zincir yapıp boynuma astığım tüm yanlışa Tutku içinde bocalayan bu yırtıcı ruh Nasıl kurtaracaksa Sessizce seken keklik gibi Geliyor korkularım ama yüreğim kavruluyor da Daha fazla sevebilir miydim Daha fazla mı güçlenirdi kanatlarım Yakında bal olacak acı süt akıtan incirlerim Yaşam minik bir kuş gibi açılacak avuçlarımda Her sabah doğması kadar olağan güneşin Hiçbir şeye sahip olmamak örneğin Yine de hiçbir şeyden vazgeçmek zor geliyor Kötü haberlere yaslı sevinçlerimden Gerçeği hangi efsaneyle büyütürsek Onunla öldürürüz çoğu zaman Güzellik ve acı aynı uçurumda Ben ise ne veririm Payıma ne düşer ölümsüzlükten Özel Arabul

DÜŞÜYOR SEVİNÇ Bunca istekle aradığımız İri bir çınar yaprağı gibi Düşüyor sevinç Yılgıdan mermere dönmüş yüzlerimize Bir ağaca sımsıkı sarılan insan Parmaklarıyla içse de özsuyunu Acısını taşıyamaz Taşıyamaz çünkü yalnızlığı geleceğine Dargın bile değilim artık İlk oturduğum zaman masa başına Böyle yine korkusu basmıştı beni Aldığım tüm coşkulara karşı Susmamın doğada patlayışıyla Öylece başıboş akan zamanda Sanırım yavaştan oluşur tutkum Nereye gittiysem hep öne düşen Ellerim ve yüzüm yanar Haykıran tutulması çok güç solukta Görüyorsa güzelleşir gözlerin Titrer teninin aydınlığından Son uykuya yatmadan önce Sıcaklığını götürecekmiş gibi Tutabilirse bir canlıyı, Bir eli, bir gövdeyi, bir gülüşü Ya da varsaydığı sevilerini Aktaabilirse kırgınlığından Bu kez ölümsüzlük gerilir çarmıha Sevinçsiz, acısız ayrılıyorum aranızdan Kakmalı çeliğe kuşanmış Kamaştıran gözlerimi tutkudan Özel Arabul . push ;

YAĞMUR Kimselere yağmıyor bu yağmur Gençlik anılarından başka Kimseler bilmiyor, ıslanmıyor hiç kimse Yalnızca uzak denizleri çağırıyor Hangi mevsime yakışır acaba Baharlara.. kışa uygun değil Yazın gözyaşı gibi çabuk kurur Kesinlikle gündüz yağmalı ama Her damlası bir geceyi bir daha dokur Bir ıslık sesidir yağmur, bir uyarı Hayat gibi vazgeçilmez yine senindir Bundan sonra ne değişir aşkım, sonsuzum Yağmur bir başka düşün eşiğindedir

YALNIZ YAŞAM Ne daha az yunmuş, ne daha canlı Bekledik uzun zaman kurulan düşü İncecik bir elin uzanıp, incecik soluk verişiyle Bağışlamak mı, unutmak mı yoksa Kolay değil, sevi göreneğimizde Seçmek birini Başkalarından ayırınca Gelir, tezcek gelir ne kadar kaçsak İtilir yüreğimiz yalnızlığına Bir ağaç gibi devrilmiş Bir ağaç gibi yol üstünde Yakıcı, hızla inen örümceğin Daracık acılı karanlığına Burada yaşam, yalnız yaşam Ölümcül, ölüme sımsıkı yaşam Kıvrılır sapsarı sıcaklığıyla

ŞİMDİ SENİ ANMIŞIM Şimdi seni anmışım Önce uyandı yüzüm Kapalı bir gül ortasından Ağdı aydınlık Duyuyor musun Ürktü gökyüzü Akca karnını geriyor Seninle yatmadım sanki Sulara girmişim gibi Her yanım mavi kokuyor Özel Arabul

ARDINDAN -İsmail Kayatürk&#8217;e- Hergün böyle hergün Bir şeyler kaydı üstünden Aramızda bir şeyler unutmak korkusuyla Soluğun geri çekti kendini Nerelerde eksildin sen usulca Soğuk kış geceleri ayın tam ortasından Ellerin geçer ince geyikler gibi Gökyüzüne bırakılmış yalnızlığın Süzülür aramıza Çözülmüşsün, dağılmışsın, burada değilsin Yokluğun nice çoğaltır seni Gölgeli, boyutsuz dinginliğinde Yok olmaman için yas tutmaz yüreğim

KOLAYDI Kolaydı bir zamanlar Değiştirmeye çalışmadığımız Bozmadığımız sürece gizi Yağmurda ıslanmadan Bir tek su vurmadan yüzüne Cam gerilmiş bir bahçede Güvez karanfilleri çiğnemeye benzer Anılara bastırmak kendimizi Tutunmaz umudum inancım olmadan İyi niyeti abartarak sevi sansam da Bana sırt döner Bunca ilkel ve yabancı Pusatlarını dökmüş sağduyum Kırılır kapısında Yüreğim çarparak, coşku içinde Beklerim nerede yankılanacaksa sesim KİM YÜRÜR Yuvarlak altın yüzünden geçmişim günün Derin ırmaklar boyunca ilerlerken Sıkıntılarımıza bile alışık Niye hep gün ortasına çakılı kalmış Bu yapışkan yoğunlukta ıssızlık İlk söz vardı ya, insana değin Nice umutlardan devşirdiğimiz Ama bir başka iklimde Ölümün her an su başında beklediği Taze bir erik gibi ısırdığında zamanı İlk söz vardı ya, Binlerce ses arasından onu ararım Bilirim can yürür, kan yürür şimdi bedene Yine dönüşünden fışkıracak sevincim Özel Arabul

YAŞAMIN KENDİSİ Bir inci çiçeğinde patlamaya hazır Zorda kalındı mı kaçılan sevide değil Gökyüzünü haykırarak kendine çeken deniz Ne aldıysak onu sarıyoruz aç gövdelerimuize İlk lekesi düşüyor Bu kez sağlam ve inatçı Kaygulara ters dönmüş Tanrılarımıza Gözlerimin arasında tüm renklerin Saçlarımın kıvrımında Boşluk, yine boşluk, yine ardarda gelen Doğa, sonsuzun sınırında Çıplak göğsünü gördüm Bir insanın alev alışını sözcüklerden Açılan gedikten sular taşarken Kocamış yüreğimin aldanıp Güneşte gevrediğini Daha güzel, daha olgun, ayaklanmaya hazır Durmadan savuran beni Ama görmediğim, ama bilemediğim Suskunluğum o denli yalın ve tek başına Bütün damarlarına dek açılmış Yaşamın ta kendisi Koca meşe ağacı Her gün daha güçleniyor Sana asılan ellerim Özel Arabul Che

MASAL Masal bu.. Seni sevmek bir masal Bütün düşler seninle Sebebim sensin Ey Sevgili Kalbim güller içinde Saklamadım Hiçbir zaman Ne nefreti ne de aşkı Böylesine bir zamanda Sevgililer düş masalı Bir ormanda yasaklı Kurtlarla kuşlar yaşar En içinde, en derinde Küskün bir peri saklar Güller açar ipekte Masallarda buluşur Yıldızlar düşer suya Gizli bir aşk dokunur Sana aşık olmaktır Böyle masal anlatmak Bu yüzdendir hem aşkı Hem de eski masalları Tek başına Yaşamaktır . push ;

BİR GÜVERCİN UÇTU Nasıl görmezsin, bir güvercin uçtu Bir tek dalına kanadı değmeden ağacımızın Düşlerin içinde belli belirsiz Senin yaban yüreğini aldı götürdü Usulca yastığına gecemizin. Yalnız esintisi bereketli yaşamın Yaprak kımıldamayan sıcak yaz günlerde Ruhunu taşıyacak kadar güçlenmen için Yeşil zebercet taşlarıyla Tozlu yapıtlara kapanan ürkek bedenin Aldatıcı ışık oyunlarına sığındı. Bu son öpüşlerin yalnızlığında Gölgelerden hafif, gün batımına yakın anılar Kanat çırpınışıyla silkelendi Nasıl görmezsin, bir güvercin uçtu BİR KUŞ DÜŞER İndi dağdan gün ışığı Uzaklara bir yere Özlemi bekler beni Gidemem sevi vurur başıma Yıldız dolu yaprak uçlarından Keskince uzatmış yalnızlığını Su çeker beni Ateşimi burada yaktım Obam burada kuruldu Kollarım uzar da uzar yoluna Korkarım çığlığından Ses tutar beni Sıcak süt kokusu içinde Bir kuş düşer maviliğine Işığı yutar beni Özel Arabul

SIMSICAK YAZ AĞACI O kadar yorgun ki yeryüzü Kavgamızdan Durduk en güzel yerinde Günün Belki dinlenir ışığımızda Ağlayan bir çocuğa dönüyor Ağzım Açıldı mı içinde Yeniden doğum Bilirim korkunun Çatlayışını Uzun boylu Irmaklara tutunmuş Geliyor umut Sımsıcak yaz ağacı Özel Arabul Che

ÇAPRAZ Biliyorum dedim, baktım, baktınız Zaman hiç geçmez mi Sordum, sorguladınız Camlara yapışmış çiçek ölüleri Yüzleriniz Sokaklar boydanboya Adresimi sildiniz Beklemek böyle bir şey Islıkla bir korkuyu geri çevirmek Ucu keskin bıçakla Bir bulutu kesmek Duman gibiydi, kadın gibiydi bulut Gölün üstüne dağıldı Yarasında koyu bir gece Ağdı suya Üstüne fotoğraflar çektiniz Unutulmus kadınlarin dalgın ve agırdır Anıları Sevmeyi bilseydiniz Define avcısıydım Bundan önceleri Haritasız dedektörsüz Pusulam yosun tutmus Ağaç gövdesi.. Gizli dehlizlerden geçmek kolay Toprak kökleri Bir geyik çalımıyla biçmişim Kendim soymuşum gizlerini En büyük aşk orda gömülü Toprağı elemişim Bedelini ödeyemezsiniz Üste bir ömür sürdüm Ödüllü bir yalnızlık benimkisi Var varanın Git gidenin Bir rüyayi getirenin Nereye kadardır becerisi Aralıktan rüzgar giriyor Ya tam açın Ya kapatın artık pencerenizi Özel Arabul Önceki

TUZ YARASI Önce gözdük, çoğalmış binlerce göz Dişlenmiş çavdar gibi Diken artığı toprak sürmesinden Yaprak saçıydık taşlarda Öptük sırtını ürperdi dağlar - Etekleri tuz yarası - Parmakları tutuştu Örs üstünde demir gibi Dal sürdü kıpkırmızı Ses içinde kaç koyak Ağır söylenmiş türküydü sanki Yüzüyle itildi kana Ürküp fırladı birden Tuttuk damar ağzında Katılakaldı acı Özel Arabul Che

BAHAR Bahar dediğin bir top sarı mı Yeşil mi, yoksa vurgun mu Hiç mi hiç, geldi mi hep Bir olasılık dönenir durur Ölmeden dirimi hiç yaşamadık ki Bırakırım, suları şimdi akmayan Boş bir köprüden Demir köprüden Ağusunu üstüne yüreğimin Biraz umut mu ne, biraz acı mı ne Zamana ayarlı mı bilemediğim Ve akıp geçen bir şey var yanımızdan Ter basar gecemizi

DOST Günüm karardığında, gecem uzadığında seni düşünürüm. Bir şiir söylenir dünyaya, payıma düşeni alırım Bir renk atılır fırçayla, ışığı yakalarım Şarkı söyler bir kadın, dağılır yalnızlığım Ve dimdik duruyorsa bir insan onca kavgada Ödünsüz ve kararlı Korkumdan utanırım Ne omzunu isterim başımı yaslayacak Ne ellerini, ellerimde tutacak Varsın uzaktan savrulsun gülüşü Hiç olmasın gölgesi yanıbaşımda Sabahları bahçemde açan gül gibi Soluğu karışıp gitsin havaya Olması gereken yerde durur o Yani hayatın tam ortasında Bana kendimi sevdirmek için DÖNÜŞÜM İnce bir dal kanat açtı Ararken gerili gökyüzünde dinginliğini Koca bir gölge gibi düştü üstüne zaman Giysilerini vermeden güne Katıksız ve ışıksız suya değmeden Alev kızılı kesildi Dalga dalga içerdi karanlığı yalnızlığımız Ve hiçbir insan renkleri tanımadı kokusundan Deniz dayandı, deniz bitimsiz, sessiz mi sessizdi Dayandı sonsuzluğa kayan mor topraklarına Bütün varlığını sarsan bunca güçle Patlayan geceler güneşin yangınında Kendi yıkımlarımıza karşın Yeniden dönüyoruz kozamızın özüne Özel Arabul

ELÇİ Elçi, kocaman hiçliktir Taşıyamadığını bana getiren Uslu, küçük yaşamına Alacakaranlık serptiğin zaman Bütün inançlarıma vurduklarında Umudun doyumu ve özlem uzaklaşır Ötesi ıssızlık Geceyi yalnız başına, susuzluktan yanan Güne saklarım Kendi sesim yabancılaşır kendime Sesimden korkarım ELİMDE DEĞİL Elimde değil Karanlığı dağıtmak Bir yolcunun Ayak sesleriyle Elimde değil Bir hasreti Dindirmek Çok yorgun bu yürekle Yenilenmek ERİK AĞACI Uzun süre baktım sokağa Kimse yürümemiş o yoldan Yürüdüyse de belli değil Kuru yaprak gibi yapışmış Ayak izlerim kaldırımlara Yeni bir yaz başlıyor Rengi, tadı, kokusu değişik Bir hayat geçmiş önümden Ancak bir kaç saniye... Aynı dalda ama farklı çiçekler Anlıyorum bu yüzden bana yabancı Kaç yıldır tanıdığım Şu arka bahçedeki erik ağacı

YALNIZ AĞAÇ Sessizce uzar gider bu ağaçlar Girer yavaşça bedenimize İçimizden çekilen suyla Ağız uçlarımızda, el ayamızda Her öpüşte gül açan Anlatma bana önce gözlerin Vurmuş yüzüne yaprak gibi Son nerede gördüysem seni Toprak altında yürüyen kökler Kımıldar yüreğin su çatlaması Son nerede gördüysem seni Durur orada akşamım, bir de dalların Yalnızsan, ayırdıysan suda yüzcesini balığın Gel hadi, değişmiş olsa da adın Öyle yorgun, öyle eksiğim Ateşe tuz serper gibi Yağmura tohum tutar gibi yokluğun Hüzün bir kayadır dip sularında Zor olacak şimdi sevinci koymak Çil basmış yüzüne günün

IRMAK Bir tepede açmadan başını ağaç Aykuşağı gecenin içinde sesi Bir salkım kuştur sonbahar onda O ağaç mıydı ilk ateş düştüğünde Sıyrılır sıyrılmaz gövdesinden Başsız ve sonsuz bir ırmak Çarpa çarpa döven kıyılarını Bir yerlerden akıyor şimdi içime Yüreğim ona göre biçildi İÇERDE BÜYÜMEK Pas kokulu bir çiçektir gökyüzü Sabahları açmalara utanan Daracık pencerede Zaman geceleri içimde Su yürüyen hüzündür Salınır saçlarında anamın Kaskatı bir ağaç taş döşemede Güneş ne zamandır bir bıçak Keser duvarı Gölgemi uzatır karşı dağlara Uçmasını bilmeyen kuşlara benzer Ayak izlerim yanar toprakta Ben burada doğmuşum İçerde bütün analar benim &#8220;ziyaret günleri&#8221; nden kalmış yoksul bir şeftali gibiyim ya siz dışardakiler daha mı geniş soluğunuz kardeşlerim

SABAHIN SERİN BAŞI Sabah serin başını yasladı pencereme Boynunda asılacağı iple dolaşan kadın O en yüksek rüzgarlı dağ başında Umudunu çoktan harcadığı Ve artık bulamayacağı için özlemini Bir sevecenlik gibi geçiverdi İnsan boyu çatlayan toprağını Özel Arabul Che

ÖPTÜM SENİ Koydum seni suyun yerine Dağıldı yüzün Bir bataklık otuydu ellerin Kavradı taşların altından Yıkanan günü Yerinden kaldırıp bir ağacı Uyuttum seni Habersiz benden Çevirdi ağzın nehirlerimi Yulardan atmış bir tay gibi Devrildi gök üstümüze Öptüm seni Biraz yana döndü güneş O kadar Özel Arabul Che

BAHAR DEDİĞİN Bahar dediğin bir top sarı mı Yeşil mi, yoksa vurgun mu Hiç mi hiç, geldi mi hep Bir olasılık dönenir durur Ölmeden dirimi hiç yaşamadık ki Bırakırım, suları şimdi akmayan Boş bir köprüden Demir köprüden Ağusunu üstüne yüreğimin Biraz umut mu ne, biraz acı mı ne Zamana ayarlı mı bilemediğim Ve akıp geçen bir şey var yanımızdan Ter basar gecemizi BAŞKASI Akşamları geçerim ara sokaklardan Kaybolmak için yürüdükçe Her yolağzında rastladım kendime Ne çok kuş duman gibi dağılan Hepsi alaca, hepsi ürkek Gövdeleri baştanaşağı püren Bir acıyı tutmak gerek yerliyerinde Bu yüzden kapalı bütün perdeler Bastırıp göğsüne karanlığını Ne varsa unutulmuş yol kenarında Rüzgardan, ayak izlerinden artakalan Kimi istediysem gelen başkası Gittiğim her yerde bendim bekleyen ÖZEL ARABUL

OKUL ÇAĞI DERS1 Atlaslarda tuzlu tuzsuz gölleri Belletirler uzun değnekleriyle Sanki karınca yuvası Daracık kahverengi çizgiler Sınırlar çiçek açmaz diken içinde Gemiler geçmiyormuş izinsiz Paylaşılmış deniz dipleri Olgun bir dut gibi sallanır başım Kürsünün gölgesinde DERS2 Sultanlar girer birden sınıfa Altın işlikleri Ve saf ipekten otağlarıyla Savaş tortusu gibi Biçilmiş gövdelerin üstünde DERS3 Birbirimize bakarız bütün çocuklar Saçlarımızdan yakalarımızdan Dökülür aşağıya sayılar Kırık bir doğru gibi parmaklarımız ÇOCUK Hiç sormadım gelmiyor aklımıza Babam neden kullanmaz ürettiğini Niye ürkütür onu çarşılar Sesi de benzemiyor başkalarına Eski bir top gibi düşer yüreğim Koşamam çayır kuşlarıyla Hepinizden daha yorgunum şimdi Özel Arabul Che

EY SONBAHAR -Shine için- Ey sonbahar Ey hüzünlü gözleri aşkın ve mevsimlerin Ne zaman geldin Güneşin üstüne düşen gölge Ey sonbahar Yalnız kadın Saltanatı dulluğun Aklından gelip geçen bütün yazlar Ayışığı kadar sadeydi Ayışığı kadar temiz Hatırladığın kış geceleri Şimdi ağzında renklerin bütün tadı Kızılın güneş tadı Mavinin su tadı Beyaz zambakların utanmaz tadı Hiçbir kuş barınamaz seninle Yüreğin en eski aşk kırgını Boş limonluklar, kurutulmuş elmalar Kayıp gider, ürperdikçe zeytin ağaçları Eylül böylece ayrılığın ve ölümün mührüdür Kaybolan zamanların Yaşayamadıklarımızın Bu çılgın oyun, hayatlar içinde Devinip duran Ortak bir düş salgını İşte aşkım İşte ruhum İşte ben Ey sonbahar Savrulup duruyoruz Rüzgarlarınla Yapraklarınla Özel Arabul

USTAM Ustam, Bana nektar sundu Soluklandı genç yüreğim İlk kez değil -İlk kez değil- Bir ışık yağmurundan aşka Bu kaçıncı Dönüştüğüm. Hiç söz açmamak yeğdir Gökyüzüyle toprağın Avuçlarımıza yaslandığından Hiç söz açmamak Sabrımızı korkutur Umursamaktan Döşenir sulara Tutkulu yaşamımız Biz tek değiliz sevdiğim Hüzünden yanayız Özel Arabul Che

KORKUYA DOĞRU İlk uzaklaşmada konak yerinden Büyümeler içindeydik O kadar yakındık ki denize Kaybolsak da bir tutkuda Çoğalırdık özleminden Ne zaman sunuldu Kolay sevileri nasıl sunuldu Işığı içeren yüreğimize Gün geriye döndü, gün üstümüzden Ardımızdan yetişen korkuya doğru KURTULUŞ Nereye koyacağımı bilemiyorum, beni sıkıyor Küçük, zavallı yüreğini yiyor sorunlar Kan akıyor ağzından ve çok yavaş çiğniyor avını Ateşten sıçrayarak gövdesi yanıyor. Bu çok bilmiş insanın gölgesi güneşi örttükçe Olmayacak sınırsız amaçlar uğruna, Boş yere harcandıkça ateşi, Gönül gözü açık sevdiğim öfkelenir Bilir sonsuzdan kopan sevginin, bütünden kurtulduğunu Bir atılışta kızgınlık ve kin saçarak Her doğuşu engelleyen ölü varlığı kovalar Kahramanca yalnızlığında, Şaşmaz bir alev gibi yaşamla gerçek sarkacına tutunur. Bereketle filizlenir bu tarlada sonsuzluk Topraktan insan ve dost sevgisi doğar. Şaşkınlığı yutar bütün dünyayı Yalnız geceyi kendine, ölümlü genç bedenine adar. Feracelerini kapatan dualarıyla Güzel başak gözlerine ağıtlar yakmalıyım. Tanrı iyi, topraksa iyiyse konuş artık çocuğum Bütün çevreleri insan dalgalarına bırak. Tüm ışıkları dağıt, yansın tütsüler İlk erdem kavranacak nasıl olsa maddeye karşın Kurtuluşun avuçlarındadır Anlamaz beynin geçmişten başkasını Yüreğin ancak gelecek için soluklanır.

ÜŞÜME Bir gün bir kır evi, bir gün orman, bir gün göl kıyısı oluveriyor sustuğum yerler.. Şömineyi yakmalı, ormana gidip biraz çalı çırpı toplamalı, yetişmeli ısıtmalı odayı, korkuyorum, yoksa sevdiğim üşüyecek.. Kendi hüzünlerimden, acılarımdan, sustuklarımdan izler arıyorum ormanda, ateşe atacağım bir bir hepsini. Kimin elleri üşüyordu, kimin gözlerinde kırağı.. Hangimizde? .. Bak! Ne çok anı topladım senin için, birazdan üşümeyeceğiz sevdiğim . Özel Arabul Che

KİM İNANIR öyle uzun zaman geçti ki üstünden kim bana benziyor şimdi kim artık senin çizginde izlermiş gibi çiçek açmış ağacı kalakaldık düşlerimizin önünde hiç sorduk mu neden bu kadar yakınız uzak kaldıkça birbirimize yazıktır tek başına bir bulutun tepeleri sarması taşır sürekli serinliğine paylaşılmayan yalnızlığını bu yüzdendir hüzün gökyüzünün en eski parçası yine de senin her gidişinde açılmadan içine kapanır yüzüm nasıl bıraktıysan senin renginde peki ama sen ne zaman gelmiştin söylesem kim inanır gittiğine

YA BEN KİMİM ŞİMDİ ya ben kimim şimdi kimi sevdim, kimleri uğurladım kaç pazar yalnız geçti dışarda bir yaprak sürse bir yaprak saksımdan eksildi kaç yaşındayım bilmem nasıl geldim buraya yorulmuş sızlıyor taşımaktan basıyor toprağa ya gitgide inceldi ayakbileklerim uzandım sularımın altına gelip geçer üstümden gemilerim kadın mıydı erkek miydi bilemem gövdeleri rüzgar yarası içleri ben gibi savruk kırgın bütün sevdiklerim YABANCI Dağbaşında bağdaş kurmuş Yalnızlığı bedenimin Karanlığa dönüşmeden Askıya aldığımız zamanı, Suların kaynağına çeker yabancım Kararsız ve çok savruk Büyük dalgalar aşındırır Kendi törelerini, Omuzlarım, göğsüm daralır Gölgeleri uzamakta korkularımın Umuda yüklediğimiz Tüm sevi çeker gider Kaya toprak olup dökülmeden Sarsılır önce bilinci Ateşi bana vurur Süregiden uğraşların Kutsal bir kavuşmanın uykusunda Bütün tasalarıyla Akşamına çekilir. Ellerinde yüreğimin olmamış meyvası Adım sesleri beni çağırır Haykırışım çakılı kaldı Bana sunduğun gizle, yabancım.

RÜZGARMIŞ Öğrendim aşkım Bir rüzgarmış yaşamak Dağılan gökyüzünde Yıkıntılar bırakır ardından Tohumlar taşır yeni hayata Giden savrulan hayat Kalan aşk söylentisi yalnız Özel Arabul Che

YALNIZ AĞAÇ Sessizce uzar gider bu ağaçlar Girer yavaşça bedenimize İçimizden çekilen suyla Ağız uçlarımızda, el ayamızda Her öpüşte gül açan Anlatma bana önce gözlerin Vurmuş yüzüne yaprak gibi Son nerede gördüysem seni Toprak altında yürüyen kökler Kımıldar yüreğin su çatlaması Son nerede gördüysem seni Durur orada akşamım, bir de dalların Yalnızsan, ayırdıysan suda yüzcesini balığın Gel hadi, değişmiş olsa da adın Öyle yorgun, öyle eksiğim Ateşe tuz serper gibi Yağmura tohum tutar gibi yokluğun Hüzün bir kayadır dip sularında Zor olacak şimdi sevinci koymak Çil basmış yüzüne günün Özel Arabul Che

SEKOYA Uzanır ulular ulusu ağaç Sekoya Rüzgarın erişmediği gökyüzünü kaldıran Tanrının yeryüzüne bıraktığı İlk şeydir o, ilk sevinci Öpüşleri seni başka korkulara çekince Bu ay şöleninde Kıpkırmızı nar taneleri Esmer vücudunda toprağa açılır. Olgun yemişler arasından kucağına. Serin bir akşama döner dudakları, Bütün gövde ağırlığıyla Işıktan olma ormana, Ormandaki mavi yağmurun Eski yapıtlarına sığınır, Öylesine dalgın iner karanlık.. Zamana tutunmuş ağaç Sekoya Hayır, sensin aradıkları Her dolunayda, Bir kadını sever gibi, öper gibi onu Göğüslerinin ucundan ve dudaklarından Sudaki aynalara mıhlarlar Rüzgarın ilk oyununu. Aradıkları gerçekte sensin, İzlerini yukarda ya da aşağıda sanırlar Hiç olmasaydı diyemeden, Bir öğle güneşinde yalnız başlarına Sallanırlar sallanırlar. Özel Arabul Che

AKŞAM İNER Sokaklarda düş gibiyim Ne içerde bir karanlık Ne dışarda yalnızlığım Küçük çocuk elleriyle Bir sele çakıldakta Pamuk sağar aydınlığım Ağaçlarda sıcak iğde Çekirdeği kıpkırmızı Yılan gözü akar sanki Akşam iner yüreğime AKŞAMLAR SONBAHAR fotoğrafta sonbahara düşüyor gölgem kesilmiş yüzümden ne kaldıysa bir makas izi.. eski bir aşk, ki bütün aşklar eskidir, akşamlarsa sonbahar.. doğanın ve kalbimin minesi çatlıyor.. Özel Arabul

TANIMIYORDUK Onları hiç tanımıyorduk Seyrettiklerini sanmıyorum Dökülüşünü yağmurun birden denize Bakışlarında hiç çiçeğe durmadan Sararıvermiştir Bir kadının soluk ince gülüşü Onları hiç tanımıyorduk Köprünün tam ortasında Terleri bir güz anısına yuvarlanmıştı Yine bulutlu ve istenmeden Taşıdıkları kin kadar kırıcı Yürekleri bir toz yumağında döneniyordu Su içinde açılan ilk nergisin açılışında Seni gizleyen, beni gizleyen O kalabalık söz tufanıyla Bilediler açmazlığı sinirlerimizde Onları hiç tanımıyorduk Ne denli renkli olursa olsun Aynı gökyüzü değildi Omuzlarına çektikleri Bir akşamüstü anlatılan sereserpe öyküye Gülemediler, umutsuzluk egemendi Hepimiz aynı şeyi söylüyoruz Belki onlar bizimle, içiçe Biz onları tanımadan bir yerlerimizden geçtiler Biz onları tanımıyorduk Onlar bizi ezberlemişlerdi Özel Arabul Che

SENİ ANDIM Şimdi seni anmışım Önce uyandı yüzüm Kapalı bir gül ortasından Ağdı aydınlık Duyuyor musun Ürktü gökyüzü Akça karnını geriyor Seninle yatmadım sanki Sulara girmişim gibi Her yanım mavi kokuyor Özel Arabul Che

ERİK YEŞİLİ DÜŞTÜ Biz ilk ağızı topladık Koyunun iri sıcak memelerinden Toprağa tütünün yumuşağını Suyun köpüğünü taşıdık. Bütün orman çillerini döktü yaprağa Biz iki ırmağın arasından Biz mezopotomya'dan Uzandık sevmeyi aşeren sunaklarımıza Gelinlerimiz kurnalarda yuğdular sevinçlerini Bebeleri taşıyan hasatlarıyla Uzun saçlarında gözboncukları dizili. Kokulu kınaları sıvadılar el ayalarına Gökyüzü genişledi hem de hiç eksilmeden Erik yeşili düştü gülüşlerine Ve kayısı gülünün sarı tazeliği. Dokundular parmaklarıyla doğanın arılığına Büyüdü yalnızlık, büyüdü özlem taşkınlığı Bir tanrıça derken binlerce göz verdiler Çırpınan kollarında yurtlarının soluğu Koyu kırmızı bir güneşti uygarlık. Aç bir hayvan gibi bakıyor dünyaya Ve kayısı gülünün sarı tazeliği. Çelikten zorlu, yüreklerdi orası. Sözler ısıttı bizi, -Ama düşünce daha aydınlık değil- Kaba ipliklerle bağlıydı duyarlığımıza. Tanrı yalnızca bir savaşçı, Ayağının tozunu silkmeden Hızla ilerledi mersin ve sakız ağaçları arasından, Vermek için sevginin eline en güçlü silahını. Ellerinde yanan çıralar Süslü genç kızlar ve delikanlılarla İnsanoğlunun kendini beğenmiş tüm erdemleri Kutsallık, inatçılık ve yiğitlikle Uzak, çok uzak ataları uyandırdılar. Kapkara kıllı bir korkuydu artık yaşamlarında Kendi seslerini tanıyamadılar. Uyurken içimizde ne kapılar açılır Ne kanatlar biten omuzbaşlarımızda 'Uç uçabilirsen, uçmazsan parçalan' Diye haykırır kartal Kayaların üstünden yavrularına. Az az konuşmayı öğrendik, Kıpırdatmadan dudaklarımızı. Aslan ancak böceklerden çekinir Fırsat vermemeyi sınadık çoğalmalarına. Tanrıların en eskisi, en soylusu ateş Genç vücutlardan kusacak alıvlerini Geri gelmesi için iyilikle erdeme yol açmada Egeli genç bir adam altın ibrikten su dökt 'Bütün kötülük ve horlamalar boşuna değil artık, Uyanması şart oldu öfkelerimizin, Ölümsüz bir soluğa karışıp gider insan Bulduysa ülküsünü' diyordu genç yüreği. Böylece sunduk yaşamı en büyük ustanın eline Ruh özgürlüğü ve düşünce duruluğu için zamanı Çekidüzene verdik önce, korkuyu arındırdık. Küçük bir toplulukla, oynattık yerinden Büyük yığınları yeniden doğmak için kurtulan amaçlarla. Yaşayamaz güvenemeden, Acı bizim kanımızda o yüzden Büyük gücümüz var, örneğin bayrak yaparız bir adı Gitgide aydınlanır sevi; Erkek kadınla, Tanrı ruhla kaynaşır sevi ve özgürlüktür tansığa açılan kapılarımız Onur ya da utanç bize bağlı Çok ağır da olsa özgürüz Ve insanız biz. Özel Arabul

SABAH ÇAĞRISI Uyan şimdi uyan tam gümüş vakti Bir su tomurcuğu patlar mavide Açılır göğsünde gün, görkemli diri Ne varsa kırlangıca dönüşmen için Belki biraz Sümerlisin, yüzün uykuda Sümerli Bir sarnıç başında yüzün İpek sarılır, toprak yırtılır, bir yıldız düşer Sabah üstümüzde zeytin yeşili Düştür bu, başka türlü olamaz düştür bu Damar damar açılan gökyüzünü Nerdeyse tırpan gibi biçiyor ellerin Çok yaşadığım, daha yaşadığım Bir sandal ayrılıyor sahilimizden Uyan şimdi uyan tam rüzgar vakti Özel Arabul Che

EKSİK RESİMLER -Zeynep Ece&#8217;ye- Çocukların yaptığı resimler gibiyiz Eksik resimler Ama öyle canlı, öyle bereli Gözlerimiz dağılmış gül biçimi Yol kesiyor bir uçtan bir uca Sarı bir acı şimdi yapraklar Ve yüreğin orta yeri Her sabah kimseler uyanmadan Yeni bir hendek açıyoruz Büyüyen bu kentin kıyısında Çekip almak için Boğulmadan içerde Çocuk seslerimizi Korkumuzu gömmek için bu hendek Korku nedir Öyle utanmış ki bizden Dağ keçileri vardır ya Hani kendinden daha sessiz bir suya İnce beyaz sakalını düşüren Resimde dağılmış çizgi Yeniden açtık toprağı Kar sularıyla birlikte Bu kentin dışında bir yerde umut Belki içimizde Çiçek yatağı

YAĞMUR İÇİNDE Kimselere yağmıyor bu yağmur Gençlik anılarından başka Kimseler bilmiyor, ıslanmıyor hiç kimse Yalnızca uzak denizleri çağırıyor Hangi mevsime yakışır acaba Baharlara.. kışa uygun değil Yazın gözyaşı gibi çabuk kurur Kesinlikle gündüz yağmalı ama Her damlası bir geceyi bir daha dokur Bir ıslık sesidir yağmur, bir uyarı Hayat gibi vazgeçilmez yine senindir Bundan sonra ne değişir aşkım, sonsuzum Yağmur bir başka düşün eşiğindedir

UYKUDA Ağzı ağzına açılıyor avuçlarımın Dişlerimin arasından geçmiyor hiçbir sözcük Pembe gül reçeli kaynayan Yüzünden öpüyorum Bahçemde radikalar, Soframda bol kırmızı biberli çorbam var Su gibi fışkırıyor Odama aydınlığın. Yalnızlık senden bana Mor püsküllü akşamda yankılanıyor Ne ay ışığında, ne şafak söküşlerinde İçleniyorum. Küçük bir kız çocuğuyum ben Ağır, koyu bir kahve gibi Uykumu yudumluyorum. Özel Arabul Che

BİNLERCE GÜNEŞ - Sühendan Fırat'a- Binlerce güneş olacak, binlerce güneş Yılgının izlerini, yılgıyla sildiğimizde Yaşamın mora dönük aydınlığından Evcilleşmemiş uygarlığın bakışı Kendi ortasından kıvrılınca Nice yıldır unuttuk dinlemeyi Seslerimiz dalgalandı perçemlerimizle Ölümü ve yaşamı görüyorum Sürüp giden ölümü, sürüp giden yaşamı Yıllardır kullanmadığımız gözlerimizi Koparmalıyız şimdi tutsaklığından Her kımıldanışın kazandığı yoğunlukla Bozguna uğradı çok dostlarımız Yeniden biçimlenmiş Titan'ların ağzıyla BİR AÇIMLIK Uzakta devşirir denizimi kuş Ay gibi akan kanadı Usuldan kaydıkça suya Ağır kolonu keser ellerim Yeni düşmüş bir teleği Tutup kaldırabilse İşlemeli bir gömlek gibi gecenin Süt ipeğinden ışığına Pirinç tarlasında çıplak akşam beyazı Ve hüzün öylece durur Gizli köpüğünde yaprağın Ayakların kaç kez bir yazma gibi Unutulur arıkların çekme sularında Keten çiçeğidir sevda bir açımlık Ya da çatal cama uzayan gölge Belki bir kök gelinciktir çizdiğin Çıkarıp yıkanan dolaklarında Uzakta devşirir denizimi kuş Ay gibi akan kanadı Usuldan kaydıkça suya ÖZEL ARABUL

SEN İÇERDE BİR YERDESİN Sen içerde bir yerdesin Zaman kök ağzında çiçek Bir gelirsin gölge kayar geriye Yürek ki çoğu kez süt damarıdır Başın dayanır suya, uykusuz iner Sabah iner incecik, gün artığından Ölüm nasılsa sondan öncesi Nasılsa umudun yaprak altıdır Nereye değil nereden düşer acı Çember çember dönenerek Sen içerde birikimim kaskatı Özlemin aydınlığa yaslıdır Özel Arabul Che

BUĞDAY DUMANI Uzadı bir dal gibi üzerimde gün Toprağın yaş derisine Düşüp açılana dek Nereye gitsem buğday dumanı İçimde, dışımda, yolumda konuk Ürperir mavi kuş ağzı Başakta esen yelin Başaklar öfkeli çocuk Bir yerlerdeyim her an Her yaprağım bir sonraya genç filiz Yüreğim yaz ovasında bolluk

SAVRULDU Savruldu yapraklarım Dağıldı mevsim Ya ben Şimdi sensiz Ne yapacağım Özel Arabul SAYRI - O nasıl rüzgardır öyle sözlerin Nehirlerim ortasından devrilir- Gökyüzü dağılır sanki içinde biz Tam uykudayken sabaha karşı Toprağımız üşümüş, sırılsıklam Yıldızlardan kan gelir Boynuzdan bıçak saplasam Cebimizde saklı, yanılma payı Donmuş bir gün teleği ayazı görmüş, Gider miyiz ne dersin İçimiz dışımız daha Kuş ormanı Özel Arabul . push ; Che

UYKUM Kİ AĞIRDIR Her gece uykunun tam boşluğunda -Uykum ki ağır kurşun yarası- Sonsuz yaşam ve tad içeriğiyle Sınırsız isteklerdir Bedenimde sıkışan Yaşam özünden damıtılmış Azar azar üzerimizde işlenir suç Ne de suçluyuz Yoğun tensel ilişkilerde Raslantıya güvenmeden Tuzaklarla dolu dehliz Ve ortaklaşa yaşarız Öze inmek için derinliklerde Oyak görüntüleri çok aldatıcı Kalıtımla geçen Ya da doğanın tutsaklığı Uğursuz bir tutkuyla Koparıp atamayacağımız Zevke sürükler bizi Vermek daha zor da olsa Alan da veren de rahattır artık Biçimsiz ve tutulmaz Bu aşkın sapmasında Özel Arabul Che

EVCİL ACI Su içiyor bardağımdan Karşımda tam karşımda duruyor Açsam ağzımı Benden önce o söylüyor Yastığımda onun baş izi Onun serinliği göğüs boşluğumda Kullanılmamış bir ev gibi Beni yenibaştan döşüyor Diyelim ki küçük, yerleşik bir saat içimde Kendi kendini durmadan kuruyor Hiç kimse aslında Bir yerlere gitmiyor Bütün süreçlerinde Bir yelken bezi gibi Rüzgara karşı inip kalkarak Suyunda dinleniyor İşte bir ağaç yanlış iki dalıyla Geceyle günü yine de karıştırıyor Sonra bütün pencerelerde gökyüzü Taş baskı gibi hiç değişmiyor Ben ki bir çocuk kadar yalnızım Böyle olsa ne çıkar Bir çocuk bile yalnızlığında Artık kendini kullanıyor ÖZEL ARABUL

GECENİN KIYISINDA Geçtim kıyısından gecenin Yıldız döküyordu rüzgar Vurmuş ellerini toprağın yüzüne Ağır bir tüfekti sanki Akşamdı ya da akşama yakın Suya bastığımızda zamanı Bir portakalı soyar gibi Çevirir gibi yaprağını kitabın Ağdı yüzüm karanlıktan Nar çiçeğine benziyor ölüm Öyle kırmızı öylesine sıcak GEÇEMİYORUZ Uzatma soluğunu üstümde yaşam Uzatma artık daralıyorum Oyunlar kurmuştuk yılgıyla kendimize Bir çember, bir çember daha atlayıp Kim söylediyse doğruyu, kim yaşamında ilk kez Islak bir böcek gibi hakkediyor ölümü Bir ses vuruyor, bir renk, bir biçim Sevgilerinden, tutkularından tedirgin olan Adımını dışarı her nasılsa atmış da Parmak uçlarıyla dağlıyor bizi En korkağımız yiğit kesildi Varışıyla arındı yokluk, ama ürküyoruz Bulması için biz seçmiştik onu Biz, yıgğınları duvar diplerinden çekip O yanımızda, o özümüzde, o her an tek başına Kapıları açtı da ardına dek, geçemiyoruz.

UNUTURUZ Hep unuturuz da bir öncekini Sanırız yenidir ya da sağlamdır andımız Hiç denemedik ki beklememeyi Zor günleri kolaylaştırmak Rahat bırakmak için kendimizi Bir solukluk yolu kalmış Son diye bir şey varsa Güven sorumluluk demekse ya da Yalnız kendi adıma onu yükleniyorum Özel Arabul Che

MEKTUP 4 Gece denizin uysal bedenini yırtan Ve bana acı çektiren umudum Göz kapaklarımı zorluyor bir kez daha Bir kez daha yokluğun eşiğini geçmek için İo'nun başına sardığı O uğursuz sineği Hera Çağlar boyu bir değirmen taşı gibi Bırakıvermiş gökyüzünün karanlık boşluğuna Yıldızların soğuk sessizliğinde zeytin ağaçları Hafifçe okşuyorum başlarınızı Hiç usanmadan Yalnızca bir tek yürek kıpırtısı Bir tek umut soluğu Bu Çınarlı toprağına uzanan Canlı ve altın sarısı güneş Kimse yok seninle aramıza girecek İçime çektiğim sıcak soluğundan başka Yardımsız ve güçlü temizliğinen başka Benim umarsızlığımdan başka Bilmem ki nasıl olacak O aydınlık sevgiyi yeryüzü kabuğunda Beklenmedik renkleriyle zorlamak Unutmayı her çağırış Biraz daha ertelemektir öteye Boğazıma sarılan ellerin ağırlığı Gözlerini görmesem de bilirim sendendir Sendendir bana geçen acımasız duyarlığın Yanlış bir ardıç kuşunun dağlardan Denize süzülüşü Her akşamüstü aynı rüzgarın Aynı kayığı belli bir yere götürüşü gibi Sallanır zaman içinde inançsız yüreğim

SESİN Uzaktan uzağa savrulan Bir avuç kardı sesin Yine alaca yine ayazdı O kaskatı yalnızlığıyla Oralardan bir kış döndü Delice isteğime benim Yaprak eskidi ağacımda Sesin atmacalar gibiydi Dolanıverdi başımda Geriye sevişmelerimiz Geriye Bütün yaptıklarımızdan Ağırlığımızdan Bilip de unuttuklarımızdan Seslenişlerimiz birbirimize Bilinçli bilinçsiz Farkına varmadan Özel Arabul Che

ÖYLE ÖZLEDİM Kİ SENİ Öyle özledim ki seni Kurşun dökülür gibi suya Dibe çöktüm Sesi uçtu yüreğimin Yüzümde birden Rüzgar boşluğu Akıyor toprağa gün İncecikten kan gibi Siner yüzün Akşamıma Özel Arabul . push ; Che

MENEKŞE RENGİNDE - Armağan&#8217;a- DÜN Menekşenin düşü sarmal bir dünya Düşer gibi, gölgeli kuytu bir suya Hiç duymadın, ses vermedin çağrıma Bilmiyorum, gelir misin bir daha BUGÜN Günboyu çaldı durdu telefon Tanıdık, tanımadık herkes evdeydi Bir güneş, bir bulut vurdu perdeye Duvardan gölgeler silindi önce Havalandı kuşlar, sesler kesildi ŞİMDİ.. HEMEN Bütün akarsular okyanuslara Sen göğsünde rüzgar Yalnızlığa koşan bir delice su Gölgelere sarılı akşam renginde Şu anda, şimdi nerelerdeysen Geçtiğin yollar hüzün Aktı içime

ŞARKI SÖYLÜYORUM Onur, diz çökmektir biliyorum Ayakta korkuya sarılmak değil Bu yüzden şarkı söylüyorum Büyük bir tohum gibi saçar çiçek tozunu Bir güvercin dahası tek ateş kırmızısı gül Daha ben alışkanlığıma alıamadım Ya da zorlayan yüreğimin sarsıntısına O yüzden mi acaba sende büyütüyorum Bu bir gölge oyunu Gece pencerene yaklaşan -Gecenin usulca güzelliğini Sana anlattım mı bilmem- Karanlığı serin bir düşe bölüyorum İçimi yakan özleme son çıkış Aynı yanılgıyı zorluyoruz seninle Bu yüzden şarkı söylüyorum Özel Arabul Che

VAKTİM YOK MUTLULUĞA Mavi yüklü sularında Canlı, sıcak kiliminde Aradım da bulayazdım Tomurcuk açıverdi ansızın Bir çığ kopup düştü dağdan üstüme Bir ucunda sallandım Yaprağın ve dalın bir ucunda Yaşamayı kaynağından öğrendim Vaktim yok mutluluğa VARSAĞI Biz alıştık ne kadar eski olsak Sularımıza vurduğundan beri ilk kürek Dönüp durduğundan beri yaprak kozası Toprağın iliğinde çoğalan umut Toza dönüşen taş gözesinde Fışkıran her yüze başka bakıyoruz Başka dolaşıyor bir başka genişliyor Öfke ayak uçlarından yükselerek Senin kanını paylaşıyor Koparıp alınan bir dağ burcunun Damarlı gözlerinde Hep bir yerlerde kendimizi kuşatmak Yüreğin sürülmüş boşluğunda Yüzümüzün sağılması Tam göğüs altında gerilerek Yeni bir fırtınaya Yeni bir köy aranması İyice sakınarak bir el yazması gibi Çekinerek değerinden Havada tozlara, meyve tüylerindeki ışığa dağılmasından Korkarak uçup gitmesinden Mıhlarız acımızı Küle gömülmüş bir taş yontudan Ölü bir balığın pulu damlıyor Suyu damlıyor bildiğimiz kadarıyla Anlamı yaşamın Denizle beslenmiş dalgın gökyüzü Yaşını çoktan aşmış Şaşkın bakıyor yalnızlığımıza Onun ağaçlar gibi kalın kabuklarında Hi öyle yırtılma olmamış Tırnağı hiç hüzne saplanıp kırılmamış Yağdı yağacak ya biz susmuyoruz. Biz bilmiyoruz ilk kurşun nereye varır Sarı derisini nasıl sıyırır böcek Gölgenin ışıktan ayrımı nasıl Nicedir yaralı dolaşır adın Ağır defne kokan ölünde Nerelere gömeceğiz onu Nemli bir kış rüzgarına sarılı Devrilmiş yatar su üzerinde Yaşam bir parmak ucu kadar yakın Yaşam senin dağılan ses tellerinde Bir alıp koyabilsek onu Ya da yakamıza ilişse hiç sakınmadan Çiçek gibi güneş salkımı Tutardık o zaman Bölerdik günü tam ortasından

TEMMUZ Bana yorgun, yoksul akşamlar verdin Bir bulut kesimiydi dudakların, gülüşün Sen mi getirdin, Yoksa ben nasıl geldim İzlerine basarak gölgenin Bu kadar kısa bir ömür Seninle nasıl çoğalıyor gitgide Toprak tanıyor, güneş tanıyor Ve üstümüzde gökyüzü, bak Maviden yeşile akıyor.. Çoktan ayrılmış yerimiz Bizi bekliyor. Harlı bir ateş, Bulut gibi bir sevda, Yumuşacık meyan tadı.. Tanımlayamıyorum seni öpünce İçimden bembeyaz bir nehir geçiyor.. Bekliyor seni Bitip tükenmeyen uykular gibi Arkandaki o ürkek çocuk hayaleti Ne olur usulca göğsüme bıraksan Temmuz ateşinde Sarışın rüzgar esintisini Özel Arabul Che

SEVİ Koydum seni suyun yerine Dağıldı yüzün Bir bataklık otu gibiydi ellerin Kavradı taşların altında yıkanan günü Yerinden kaldırıp bir ağacı Uyuttum seni Habersiz benden Çevirdi ağzın nehirlerini Yulardan boşanmış bir tay gibi Devrildi gök üstümüze Öptüm seni Biraz yana döndü güneş o kadar Özel Arabul Che

USULCA BIRAK Usulca bırak başını Usulca suyun yüzüne İnce yüzlü bu çocuk Kaç ay devşirdi Düzlüğe inmeden Acır gibiydi bize Bir çömlek dolusu güneş Taşır gibiydi Sırtının ortasında Gece yorgunluğundan Öyle doluydu ki gözleri Dut yaprağında ipek böceği Gül lokumu Süt kesiği İnce yüzlü bu çocuk Yaşamayı öğrenmeden Aramızda eskidi ÖZEL ARABUL Che

KIRGIN Bütün gün asılı durdu o güneş Çekinceye dek anılardan zamanı Bakır bir tepsi gibi yansıdı içimizde Gider yine geri döner yollarım Sularıma yavaşca, yavaşca sularıma Şimdi değil bir önceden belki de Bir düş sıçramasıydı bu kuşkularım Sürgün bekleyişi üstümüzde gerilen Yorgun uykusunda en yeşil Asılı kalmışız tutkuya Orman içimizde, gövdemiz yaprak kesilmiş Biraz ötemizde umut İklimler değişir de Biz neden geçemeyiz Bir günden ötekine KIŞ DÖNENCESİ Kalın gövdesinden tutuşmuş tomruk gibi Rüzgarda acısını tanırım onun Hiç bu kadar yakına gelmemişti Gökyüzünün gergin göğüslerinden Toprağa kar olup sağıldı hüzün Öyle şeyler gördük ki Utandık sıcaklığımızdan Işık olmanın aydınlığında ölüm Kim bıraktı bizden önce bu korkuyu Yüzlerimiz duvara dağlanmış gibi Kitap içyüzlerinde soyadımız tutuklu Daha kaç dilde susacağız Kaç yaşamın üstümüzde yalınkat gücü Bütün akşamlar biraz da seni taşır Kurşun gibi inerler bulut üstünde Bir sandalın akarsuya duruşu gibi Gölgen ayrı yüzer, bedenin ayrı Diyeti acımasız duyarlığının

FIRTINA Bütün soruların yanıtları bir tek yerde O suların çekilmediği tek yerde Bir göç alır başını, bizden çoğa doğru Toplasam önüme düşen gölgelerimi Yaptıklarıma değil, yapacağıma bakar Yine de bir şeylere güvenmemek Güvenmektir tek birşeye İzin verse sevinç yoksunluğu Nerelerde gizlidir asıl yolculuğumuz Ne zaman, nerede başlıyacaksa Pusuda çırpınır umudun ilk dilimi Şimdi toplanır artık üstümüze Fırtına uğultusu GECE Aşağıda yukarıda yıldız yıldız karanlık Belli belirsiz solan ama değişen yüzleriyle Gece ürkütür bizi sarsıp uyandırmazsak Kıpkızıl bir çiçektir örsümüzdeki ateş Orada yıldızlara dişlenip kalmış Çığlık atmadan önce ilk dalgayı içerdi Gece kıvılcımlarla yanıyor sıçrayarak Bir savaş arkadaşı, bir nöbet arkadaşı Canlı kaçıncı gece, dinleyişinden belli Işığa susamış yükselip inemiyor Hep aynı örtüyü kuşanmış hep eaynı karanlık Ağır bir yengiye sesini kısarak Biz yolumuzdaki aynaları kırarız kaçmak için Bize göz kırpan, baştan çıkaran aynaları Yanılsamadır hepsi Her birimiz İsa uzantısında, üstünden yürürken gecenin Buranın tıpkı eşi Bir başka yere taşırız -Cim karnında bir nokta kadar yüreğimiz- Özel Arabul

MEVSİMLERDEN YAZ Bir yanım deniz Güneş öteki yanım Sarışın bir günün ortasındayım Islandı saçlarım Çıplak ayaklarım Seninle barıştım Kendime kırgınım NASIL Kuru bir dal nasıl çiçek açarsa Nasıl uyursa sabaha karşı sular Ve bir bebek ilk soluk aldığı zaman Öylesine başlar içimde yaşam NEDEN GEÇEMEYİZ Bütün gün asılı durdu o güneş Çekinceye dek anılardan zamanı Bakır bir tepsi gibi yansıdı içimizde Gider yine geri döner yollarım Sularıma yavaşca, yavaşca sularıma Şimdi değil bir önceden belki de Bir düş sıçramasıydı bu kuşkularım Sürgün bekleyişi üstümüzde gerilen Yorgun uykusunda en yeşil Asılı kalmışız tutkuya Orman içimizde, gövdemiz yaprak kesilmiş Biraz ötemizde umut Neden geçemeyiz Karşıdan karşıya

SUS Sus. Masmavi bir ay açıyor Bak yörene Yeniden doğabilirsin. Özel Arabul SUYU YİTİRMİŞSEK Sürüyle kuş havalanır kafamdan Bir atımlık yakındadır yalnızlığın gövdesi Sokaktan, duvardan, çağdan öte Şavkıdır insanımın Ve bilincimin sesi. Duttaki böcek ipeğine dönüşür Çocuğuma, oğuluma Özünü saklar başağında taneler. Hangi ağaç sıyrılır kabuğundan Hangi çekiç savrulur sahibine Kabartmadan yapısını tırtılım? Bir benden bir senden arıtırız güzeli, Daha köke gitmeden suyu yitirmemişsek Düşer toprağımıza taze yüreği Umudun ve kavganın namlularıdır. Rüzgarında açılıyor gelinciğim Gerçek ince ince aramızda kayıyor Bir kez daha, bir daha, bir daha Zaman soluğumuzda yalnızca bir yamadır. Özel Arabul Che

KUŞLUK VAKTİ Bir sal üstünde gecelediğim Bir kuşluk zamanı Ansızın duragelir Suçlu olsam, uzakları Yaşmak olsam, akşamları Devşirir Nerdeyse dün değil, yıllar öncesi Demir parçalar gibi dağıttığımız Güneş körü bir zaman Üstümüzden yavaşca Gölgemize devrilir Uzun saçlı bir ateşte Sevmiş gibi, yanmış gibi Uslu, ağır, yorgun değil Rüzgarından hızla dönen Sapsarı bir su çevrilir

UMUT UZUN BİR AÇILMA Umut uzun bir açılma Var git peşinden Var git, belki bir öncesi gelir Yavaş yavaş toplanası Ölürse telef olan sevisi gelir Bir yanına çifte gece sokulu Bir yanından gündüz akan çiçeğin En iç yaprağından tohum sevinir Onlar suya adanmış Onlar hiç gün görmemiş Akar gider boşuna Bir açılsa ağızları Söylenmemiş sözler gelir Nerden başlarsan başla Her adım çiğner yalnızlığını Daralmış, arada kalmış sevgi Hiç ummadığın yerde Neden uykular çiçek Neden çiçekler uyku Var git peşinden durma Bir yerlerde yeniden Tezgahta yaşam kurulur Özel Arabul

GECE BOYU Kımıldar toprak, kımıldar gece boyu Baş göstermeye görsün bir Çılgına döner bahar Su aklığından zamanın Tutkuyla girer de onsuz çıkarız Bir elhimizde çocuk, ötekinde ölüm Aydınlık güne doğru, yalnız Güneşin adağı oldu hepsi Sürüyle ateşe dökülür kuşlar Tabu çekilirken üstümüze Ağaç meyvasını atar Bu acıyla Nasıl yırtmaz pençelerim Mavisini gökyüzünün GECELER -Nimet Konuralp için- Kimseler ağlıyor görmeyecek Yüreğim bir kızıl çember Kendi içinde çevrilecek Kimseler duymayacak acımı Yaşananlar dünyanın ortasında Kızıl bir gül dumanı Kimseler anlamayacak Yollarda çiçek döküntüleri Bir borandır gelir geçer Kazınır, silinir izler Sabah için erken belki Sonsuz yıldızdır geceler

YAZ KOKUSU Ağzında oynak bir yaz kokusu Yemiş veren ağacın Bir açılma arası Beklenen, beklendiği bilinmeyen Güneşte devinen sesime Tok bir demir yankısı Uyusam ısınır sevgide uyku Dağ sularında acılı damar Çiçek tozlu akşamlardan Düşer toprağa Silinir korku YENİ Bana yeni bir şey öğret, bir şey söyle Eskitmeye çalışmayacağım Mutluluk gibi örneğin Şamatası kaplar doğada Çiçek açan insanın Öylesi de değil Yarı karanlığı yüklenmek usancından Bol ışığı özler yüreğim YOL AĞRISI Adını ansam yaşamın Yünle karışır ipek Kabarır dağ başında Soluğum Kırmızı bir teke Başımda güneş Biraz dursam Arı saçağından dökülür yüzüm Karanlık mı Taş balta mı Daha kırılmakta özlemin İnce bir tığ gibi Girer gövdeme

DÜŞLEME Gördüm ben, daha ne ki beklediğim Yorgun sarsıntısından baharın ağaç Henüz doğmuş bir kuzu ıslaklığında Aktı aydınlığa bir çiçek önce Sonra sıvama güneş Bir uçurtma asılıdır boynunda Tüm umudu çocuğun Bedeni su kırması, köpüren kardan. İnsan mı bildi sevgiyi ancak Çay kıyısındaki sazlar mı Balık yumurtasındaki sancıyla sarsılan Acıyla yeşermektir biraz sevinmek Yarların gün görmeyen dinginliğinde Hadi ben bir düş gördüm, Öyle diyelim Niye ölüler düşer baharımın üstüne B]

BİR DİLİM AY Bir dilim ay, kıpkırmızı bir dilim ay İstemli bir dilim ay, yanıp sönesi Vapur olsam varasım gelir Onca gecenin içinde Hem de sümbülsü mavi Bir dilim ay Oldukça puslu hem de Bir bardak su gibi İçip kanasım gelir Şarkıları asarız da Yediveren gülleri gibi baharımıza Nedense hem İsa öncesi hem İsa sonrası Camgöbeğinden bir dilim ay Renk değiştirir durmadan akşamımıza İnce bir bıçak çıkarır Yorgun bir ses gibi dağılmasından Okyanusa yağan karın yüzüne Senin yüzüne, benim yüzüme Bir dilim ay kılıç gibi Üstüne kapanasım gelir BİR IRMAK Bir tepede açmadan başını ağaç Aykuşağı gecenin içinde sesi Bir salkım kuştur sonbahar onda O ağaç mıydı ilk ateş düştüğünde Sıyrılır sıyrılmaz gövdesinden Başsız ve sonsuz bir ırmak Çarpa çarpa döven kıyılarını Bir yerlerden akıyor şimdi içime Yüreğim ona göre biçildi ÖZEL ARABUL

ÇIKARSAMA seni sevmek ne kadar kolay akıp giden bulutları izlemek kaynak başında köpüren suyu yerden fışkıran ışığı yani eğilip içmek binbir alaşımlı sevdayı rahatça üstüne giymek daha da uzuyor öpünce daha da kalın ve beyaz boynun gecenin içinde gizli bir yol açıyor bir ırmak, puslu beyaz içe akan, yansıyan, balkıran yukarı dönen bir el gibi bileğinden çevrilerek ah benim ölümü susturan aşkım seni sevmek ezberlemek oluyor yabansı bir koku var havada döne döne yükselen fundalıkların çalılıkların defne kokusu, ıtır kokusu ölü taşlar, boz yosunlar, kuru otlar anılar yani sürekli anılar heybetlı bir akşam sarısı alınlık oldu ne yazık başucumuzda duruyor sesin yontulmuş akik dudaklarının arasında bir yağmur telaşı sesin ay altında yaprak denizi ağır aksak geçen zamanın geçmeyen yalnızlığı utangaç, tutungan, ve çok narin sesin bu yüzden ellerine benziyor Seni sen yapan bunlar mı Gözlerin mi hani demiştim ya Her zaman ormanaltı bitkisi Hiç vurmaz üstüne güneş hep serin her zaman nemli Seni sevmek sevgilim bir insanın ansızın bir zambağa dönüşmesi Özel Arabul

AL BASMASIN Al basmasın yanaklarını Yasemin gülüşlü sevdiğim Çekiverdin mi kapısını yasağın İncecik yağmur Tatlılıkla saracak sonsuzluğu Rüzgar, Kavak ağaçlarına uysal karanlığı sürükledikçe ALACA BİR İŞ GÜNÜ Alaca bir iş günü Sıcacık ışık tozu serpilir yaz sonlarına Duvardaki çatlak yosun kesilir Sızan ve pek yakında artacak sulardan -Çobanın sırtında tutuşan aba Tutsak pazarlarında artışa çıkan utanç değildir Yaşamın iletkeni bilgiyse Soluk alıp vermeyen dinazor Ya da esrik bir ağaçkakan Neden çoğu yapıtlarda gözdedir- Dokur gergeflerde incecik hüznü Ayrılışı, özlemi, tutkuyu, yanlışına Çok aç kavruk dualarıyla Devinimli, nesnel öyküsü Alaca bir iş günü Güçsüz insanın yazgısı diye bilinir Özel Arabul

UNUTUP BIRAKIRIZ Unutup bırakırız bir günü Öbür günden Eriyip gider yüzün. Tutmaya çalışırım güzelliğini Umudu çoğaltırım En genciyle dokularımın Ağızda dolaşmasıdır yüreğin Yorulduğunda Bin kez benden uzanan Ateşli yaşam tutkusu Sana sunduğum Büyüğünü hazırlarsa Küçük ayrılıklarım Ana karnında taşır gibi çocuğu Vurur yalnızlığıma Açılır kapanır kapım

KARANLIK VE IŞIK Tenin ve düşün sınırında Şerbet değil Ağuyla bal kotarırız Uyuyan tanrı silkinir dizlerinden Kasıklarda çiçeklenir tohumu Ve karanlık, ışıkla kucak kucağa Binlerce çarpıntısı kaygının Mayıs böceği kırlangıca yürürken Şafak, soluğunu gezdirir üstümüzde Ulu çağrısıdır bizim yaklaştığımız Uğultusu asılı meyva dolu ağaçta Göbeği topraktan kesilmemiş ruh KAT KAT AÇAR Buradan geriye kaç kişi sığmıştır Binlerce binlerce yıl önce Mermer taşlardan atlayarak Çıplak ayaklarını kaç kişi çoğaltmış Kaç kişi orada kalmıştır Sözler çok toy, henüz insanın tutsağı Buz gibi ıslık çalan gece poyrazında Yaşayan bir varlığın duyarlığına dokunur Parmaklarında taşıdığı canla Arkasından yükselen denize Bir aynaya doluşan binlerce gözle Dokunur bir canlının dibe çökmüş acısına Az çekmiş sıcağını, hala titrer elleri Sarsılır bir taş, toprak kalkar yerinden Dağıyla, yamacıyla, tarihiyle bu eski kent Göresi gelir ışığı, göresi gelir Açar yine açar, kat kat açar Yarınlara umudu Özel Arabul

JAZZ- BLUES Şimdi nereye gidiyoruz ona bakalım Bilmeliyiz nereye gittiğimizi Kapıları çarparak dışarı çıkıyoruz değil mi Islak taşlarında kayarak bu eski sokağın Hala değişmeyen kaldırımlarında birbirimize tutunarak Ellerimizi arıyorsak Artık bilmeliyiz İçimde yalnız bir göçmen yerini arıyor Yağmur yağıyor, gökyüzü kapalı Nehrin bulanık suları köpürmüş, duyuyorum Beni kendine ayırmışsın, farkındayım Yollara çıkarmışsın, yaşlı atların toynak sesleri Duman içinde ve alacakaranlığın Yüzüne bakıyorum bir pencere açılıyor Bembeyaz bir zambak uzanıyor geceye Yaşadığı toprağa benzemiyor Eğimine bakılırsa dağların yalnızlığı Bu kente hiç yakışmıyor Adresi unutmuşuz kimbilir nerde Bulanık yüreklerimiz Karıştırdıkça eski aşklar ufalanıyor Yalansız, özürsüz hatta özlemsiz Bir kadın bir erkeğe tutunuyor Anılarına tutunuyor, acısız Resimleri tarıyor ıslanmış tümü Hepsi siyah beyaz Kimseyi tanıyamıyor Bu caddeler, bu evler, bu nehrin kıyısı Siniyor her yere dağıtıp durduğun sesin Sütunlara, vitrinlere, ayak seslerine Kafesler darmaduman Tüm kuşlar salıverilmiş Suyun üstünde tüten sis Dokunsan masmavi hüzün Özel Arabul Che

BEKLİYOR YAŞAM -Hep aynı şiiri söylerim Şimdi de bir öncekinin benzeri- Ormanda yukarı dal sürdü ağaç Kökleri sıvama ayrık otu Korkusunu gizler kendi kendinden Yüzük geçmiş gibi parmaklarına Işık içinde mineli bir yüzük Dokunur gökyüzüne umutla Geceyle birlikte yorgun bir rüzgar Doğum öncesinden yalnız Yükünü boşaltır artık sabaha Daha yaprak dalda uyanmadan Açmadan kuşlar kanatlarını Eksik bir çiçektir orada bahar. O bahar ki hiç bilmez, Yanmıştır suda gövdesi Yırtılmış kayaların bıçaklarıyla Üşüyünce nasıl tüy değiştirmiş Nasıl acıyla kıvranmış ağaç. O tepede açmadan başını daha Ay kuşağı dolanır karanlığına Bir salkım kuştur ağaç Karışır ona sesim İlk ateş düştüğünde, o gidenlerin ilk ateşi Sıyrılır gövdesinden Başsız ve sonsuz bir ırmak artık Çarpa çarpa döver kıyılarını Yaprağa gömülmüş duyarlığımız Çözülmemiş bir yazıt ahşap gövdesinde Sanki bir kozalak patladı patlayacak İncecik damarlarıyla yaşam Yapayalnız bir sözcük Bekliyor ağzımızda Özel Arabul

ÖĞRETMEDİNİZ İnanmayı öğretmediniz ki bana Ne zaman size uzansam Çok kısa dalgalardan döndü başlarınız Geriye her bakışımda İçimi örter yorgun ve usanç dolu Bana itilmiş yalnızlığınız Kişinin en büyük erdemi Kendini tanıması değil sanırım Kendini anlatmaması belki de Belki de o kocaman yalınlığıyla susmasıdır

SÖYLEŞİ İnsan- Bunaltım öylesine geniş ve dolu ki Can tırnaklarımı batırmak zorunda kaldım yüreğimdeki seviye Onu umut, onu güven sandım. Ellerim geçti içinden, bir gövde değil Bendim eriyen benliğinde. Acım çengelle asılı, Acım kutsal ve saygılı Bildiğim her anının üstüne. Güçlü duyularıma anahtar Öyle bir anı.. Bir anı, onu yenilmemek için sarıldım kuytulara 360 kez yıkıldı dağlar gibi 360 kez çoğalıyor üstümde Dost- Gömütlerimize doğduğumuzda Düştü ilk yıldız Ona yaklaştıkça görebildim İlk sevgide parladı Işığı genişlemeye. İnsan- Sen misin? Duyduğum senin sesin mi? Algıladığım sen mi? Dost- Ayna tut yüreğine Sevdikçe parlayacak ışığı yıldızının Şimdi korkuyla Neden geriye çekilmekte? İnsan- Soluk almama, ağzımı açmama karşın Göğsümde kabaran sesin Sen mi geldin, sen misin? Dost- Bir gün bütün sevgilerin sende toplandığını Ya da senden yayıldığını anlayacaksın İnsan- Büyük muştu. Buydu hep beklediğim Ama alışmadım. Alışamadım. Dost- Senin bilincinde yaşıyor oysa bu Bak, tek oluşduyusuyla nasıl artıyorum? Kendimi sana inandırabilmek zor. İnsan- zor değil, gerekli Dost- Varışa yaklaştıkça anlarsın Salt sözün söz olmadığını Konuşmakla yetiniriz Belki de dinlemekle. Durmak zorunda kalacağımız anı geciktirmek, Susmana saygı göstermek, Kendine acımanın verdiği çığlıkla Korkuya kapılmadan izlemek zor. Çağ tamamlandı, düğüm atıldı, beklemek zor Senden hiçbir şey esirgenmedi Yine de ilk açlığı geçmek zor. Bütünüyle sevmek, bir bedene İki kişiyi yüklemek zor. Tek başına ilki yaşamak Birbirine gerekli iki insanın, İki yalnız insanın, Dönülmez çağrısıdır Pusuda yatan direnç, Senden bunu istemek zor. Umutsuzluktan kurtulmak için Başkalarının musuzluğuna dayanırsan Gizi çözmek zor. İnsan- Zor belki ama gerekli Bilmeliydim. Bana öğrettiğin Ben de kalmazsa.. Dost- Herşey sende artıyor Senden gelecek herşey. Yaşam budur işte. Ama sorun değil.. Beceriksizce de olsa gül, yeni doğan güne O aydınlatacak yarını, Yarın, Senin toplayıp vereceğin Tüm gülüşlerde. İnsan- Desene değişmez hiçbir şey Sevginin içinde çoğalır umut, Umut yenilenmede.. Dost- Umut çocuğum, umut Gömütlerimizdeki yıldıza düşen Işığın gözbebeğinde. Özel Arabul Che

ÖFKE Şimdi ilk korkunun dönüşüyle Göktaşı da düşse aramıza Geçer ıssız karanlıktan İçi oyuk ağacız herbirimiz Ağusunu tükürüp attım yüreğimin Bu bozkır denizinde Kıpkırmızı kesildi toprak Özel Arabul Che

İZİN VER Bal güneşim, Hırçın toprağım Benim bir an yaşamama izin ver Yapayalnızlığımı sürdüreyim. Böylesi gider hoşuma. Hırpalatmadan kendimi Saygımı harcamadan cömertçe Bir an yaşamama izin ver. Sevişir, hoşlanır uçarız sevinçten Emeriz havayı, mutluluğu Dillerimiz anlamsız ve yabancıdır. Başkasında kendimizi zorlarız. Benim bir an yaşamama izin ver Kavurucu ağacım Kafeslerine almadan beni -Ki onu içime çarçabuk yerleştirirler- Lambamı taşırlar su kenarlarına Islak kumlarda geceleri yeni avlardır Gözledikleri. Kendileri uykularında yalnız, yorgun Hoyrat elleriyle benim yüreğimi ezerler Bırak zorlu gençliğim Bir an yaşamama izin ver Sesim açık kapılardan süzülüp geçsin.

DENİZ KUŞATMASI Öyle her yerde aramadım Kendiliğinden çıkıp geldi bir orman uğultusuyla Ağaçların kalın karanlık gölgeleri Ve üstünde tuzlu su titreşimleriyle Vakitten kazanıyorduk iki çakıltaşı Denizin kıyısında kalmıştı biri Öteki sektirilmiş Ayaklarının ucunda soğuk ikindiler Gün batımları, ayışığında söylenen uzak türküler Yani Odysseus&#8217;un lotus çiçeği Bal kadar tatlı, deniz suyu gibi İçtikçe daha şiddetle susatan Bir su çiçeği Denizin, ormanın, katran kokulu mavnaların, Yaklaşan günün özgür kokusu Sardı unutturdu seni.. En büyük tutku çekim gücüydü Koyu, akışgan, Fırtına öncesi ağırlık, İnsan ikliminde esip duran Bunaltan ve felaket yapışkan Eğri bir bıçakla sevdanı kesip sundun Denizin girdabından Yalnızken, her şeyden bilerek uzakta Bitmeyen bu yolculuğu kendin istedin İçinde dalgalanan, çarpan, kırılan İlk gençliğin ıslak samanlar üstündeki ateşi Bakır kazanda kaynayan sütten, ateşteki közden, sandıktaki lavantalardan Bahçeleri gölgeli, taraçalı, görkemli evlerden çıkıp Sahilleri dolduran kalabalıklardan Usandın. Her bitki, her çiçek, her ağaç, her yağlı yemiş Senden bu kadar uzakta öyle anlamsızdı ki Doygunluk gibi, mutluluk gibi, hoşnut bir evlilik gibi Eskitiyordu kendi içinde çekirdeğini Soğuk bir alev yalnızca ısıtmayan Seni özlemeyi yerleştirdim yokluğuna Tasarılar, niyetler özgürlüğün havasında dağıldı gitti.. Özel Arabul

SAVAŞIMIZ BİZİMLE Güneş toprağımıza meyvasını düşürdü Buğday benizlim, Küçük Asya ́m çeltiğini verdi İçtik terimizi Sakız rakısıyla Varlığımız haklıdır bizim Toprağımızda zeybekler topuklarıyla Can verirdi Bozdağ ́ın taşına, yamacına Serin gecelerde döşeğimiz hayıt kokardı -Mavi çiçekleri oğul verenden- Denizimiz haykırışı belletti bize Usluluğa ve alışkanlığa karşı. Uygardık barış için Yabandık kendimizde. Ölümler üzerinde özgürlük çiçek açarsa Acımam buz gibidir, ürpertir beni Biz yine döneriz doğaya. Suyumuz ve aşımız insandan gelir, Yatağımıza kara çamur sıvanır, Uykumuz ağır basar, toprağımız diken verir. İnsanı insanla kurtarmıştık Buğday benizlim, Savaşımız kendimizledir. Özel Arabul Che