Türkiye, 71 yaşındaki emekli öğretmen Aliye Düzel'i geçirdiği kalp krizi sonrası yaşadığı zorluklarla tanıdı. Hastane hastane dolaştırılan, sonunda tedavi altına alınan emekli öğretmen Aliye Hanım'ın en büyük dayanağı 28 yıllık eşiydi... Şimdi ikinci baharlarını yaşayan Düzel çiftinin aşkı filmlerdekileri aratmayacak türden. Başkasıyla evlendi Aliye Hanım, 1954'te Karabük'te öğretmenliğe başlar ve polis memuru Ramazan Düzel'le tanışır. O yıllarda annesine bakmak zorundadır. Ramazan Bey'in evlilik teklifini kabul etmez. Bunun üzerine Ramazan Bey, Karabük'te başkasıyla evlenir. Üç çocuğu olur. Ancak eşi meme kanserine yenik düşer. Ailesi Ramazan Bey'i evlendirmek için baskı yapar. Eski aşkına döndü O da "Bir sevgilim vardı. Evlenirsem onunla evlenirim" diyerek yola düşer. Aklında Aliye Hanım vardır. Karabük'e gider ve onun evlenmediğini öğrenir. 17 yıl sonra ilk karşılaştıklarında Aliye Hanım, şaşkınlığından görüştükleri müdür odasından kaçar. Birkaç gün sonra buluşurlar ve Ramazan Bey evlenmeyi teklif eder. Bu kez aldığı yanıt kendi deyimiyle "Hayatının en mutlu yanıtıdır." İlk göz ağrısı Halen yoğun bakımda tedavisi süren Aliye Hanım o günleri şöyle anlatıyor: "Anneme bakmalıydım. Babam ölmüştü. Ramazan bu şartları kabul eder mi diye düşünmüştüm. Değerini sonra anladım." Ramazan Düzel ise eşi fenalaşınca çok korktuğunu, yıllar sonra kavuştuğu aşkını kaybetme endişesi yaşadığını belirterek, "O ilk göz ağrım. Yıllarca ne aklımdan ne gönlümden çıktı. Onun başına bir şey gelseydi ne yapardım?" diyor. Aliye Hanım o günü anlattı: 'Allahım bunlar ne yapıyor' dedim... ACIBADEM Hastanesi'ne 1.5 milyar lira karşılığında yatırılan Aliye Hanım, ambulansta yaşadıklarıyla ilgili olarak şöyle konuşuyor: "Doktorların ve Ramazan'ın konuşmalarını duyuyordum. Götürdükleri hastanelere beni almıyorlardı. Allahım beni ne yapacaklar böyle gezdire gezdire, diye düşünüyordum." Hayatını öğrencilerine adadığını, daima onlar için çalıştığını kaydeden Düzel, sözlerine şöyle devam ediyor: "Olayı duyup beni ABD'den arayan çoluk çocuk sahibi öğrencilerim oldu. Bu, tarif edilemez bir mutluluk." Che

Angelica bu Can Dündar'ın tüm yazıları süper... Daha varsa yine ekle... Teşekkürler...

Sonra çekmecemden bir zarf çıkarıp, adını yazdım. Büyük harflerle, yalnızca adını. Adresini bilsem gönderir miydim, bilmiyorum. Mektup cebimde. Cebim yüreğime yakın. Yüreğim sende. Sen yüreğime yakın. Öyleyse mektup sende. Can Dündar BENDE ÇOK SEVİYORUM CAN DÜNDARI SEVGİLER CANIM

Çok güzel bir yazı. Yine döktürmüş Can Dündar... Ellerine sağlık canım. Che

Çocukluğunuzu gerçekten bu yazıda ki gibi yaşadıysanınz, eminim hoşunuza gidecektir... Keşke doya doya çocuk olduğum o yıllara dönebilsem... Evet biz cocuktuk "Basardik" Aslinda imkansizi basardik biz.70li yillarda dogan cocukluk ve genclik yillarini bu yillarda yasayanlara diyorum. Hijyenik olmayan pamuklu cocuk bezi ile tahta besik ile büyüdük. Cocuklar icin güvenli kapaklar, kilitler, elektrik prizleri yoktu ve bisiklete kasksiz binerdik. Gidecegimiz yere yanimizda bur koruyucu ile degil yanliz giderdik. Hic bir risikoyu düsünmeden. Otomobil de cocuk koltugu olmadan ve kemer baglamadan tasirdi bizi. Erkek cocuklarin tornetleri vardi. Onlari bir otomobil edasi ile kullanir, bakar ve parkederlerdi. Sonra karsilarina gecip hayran hayran seyrederlerdi. Bütün imalati bize aitti. Cesmeden su icerdik.. Pasta yerdik, ekmek yerdik, sekerli icecekler icerdik ve fazla kilolarimiz yoktu cunku sokakta oynardik. 3-4 arkadas ayni siseden icerdik ve hicbirimiz olmezdik. Oyuncak arabalari haftalarca ugrasip kendimiz yapardik sadece fren yapinca nasil iz kaldigini gorebilmek icin. Problemlerimizi kendimiz cozmeyi ogrendik. Sabah evden cikip aksam sokak lambalari yanincaya kadar disarida kalabilirdi. Anamiz gece sokaktan bizi ceke ceke, bagira bagira alirdi Kimse bize ulasamazdi cep telefonlarimiz yoktu. Akillara zarar!!! Playstationlar, nintendolar, videolar, PC, 98 kanalli kablo yayini, internet, chat odalari yoktu. Arkadaslarimiz vardi sokaga cikar ve bulurduk onlari. Oynadigimiz oyunlarda bazen canimiz yanardi, agactan duserdik, heryerimiz cizilirdi, cesitli kazalar ve yaralar olurdu. Ama asla haklilik haksizlik kavgasi olmazdi. Doktora giderdik kimse de sucluluk duymazdi. Hatirlar misiniz kazalari? Dovusurduk, itisirdik mor lekeler olusurdu ama biz cabucak iyilesmesini ogrendik. Agac dallarindan celik comak oynardik birbirimizin gozunu oymazdik. Komsu bahcesindeki kiraz agacina dalardik. Bilirmisiniz "dalmayi"meyva bahcesine"dalmayi"dut agaclarinin tepesinde dolasmayi ve onu sallamayi ve örtünün üzerinden dut yemegi bilirmisiniz? Önceden haber vermeden bisikletle veya yuruyerek bir arkadasimiza gidip zili calardik, iceriye girip saatlerce oynar konusurduk Eger dogru zamanda gelmediysek iceri giremezdik. O zaman da hayal kirikligini ogrenirdik, herseyin istedigimiz gibi ve istedigimiz zamanda olamayacagini ogrenirdik. Ogretmenlerin daha cok zamani vardi ve neseliydiler. Herkes koleje gitmezdi, gitmeyenler aptal sayilmazdi. Kuafor de olunabilirdi. Sans-talih-kader-kismet sattiniz mi sokaklarda.. Bagira bagira.. Sonra kutudaki gofretleri oturup bir kösede gizlice yedinizmi siz? Yaptigimiz herseyin arkasinda dururduk ve tutarliydik. Okulla veya kanunla celiskide oldugumuzda ailemiz bizi dislar mi dusuncesi yoktu. Sorumluluk sahibiydik ve herseyi basardik.!!!.." Evet biz basardik ve cocuklugumuzu yasadik doya doya... Evet biz cocuktuk. CAN DÜNDAR

Tükendikçe pahalanıyor zaman; günler azaldıkça uzuyor. Saçların gibi, seyrettikçe değerleniyor dostların. Günahları ve zaaflarıyla da övünüyor insanlar; sevapları ve zaferleri kadar. ne kadar guzel yaziyor.. gunlerce okusam hic sıkılmam.. sagolasin checim:) kuzeyyy kaan'ım diğer

Eki Görüntüle 221 bu yazının eki olan resmi sizlerle paylaşmak istedim... Che

Bazen öyle bir ilişkiye tutulursunuz ki, ne sevebilir, ne terk edebilirsiniz. Kör kütük bağlanmışsınızdır aslında... En güzel yıllarınızın, acı tatlı hatıralarınızın ortağıdır; iç çekişmelerinizin müsebbibi, yazılarınızın ilhamı, sohbetlerinizin konusudur. Göz yaşlarınız da, bilinçaltınızda, kahkahanızdadır. Korkunca saklandığınız bir sığınak, coşunca öptüğünüz bir bayrak... Sevdanız riyasız, çıkarsız, karşılıksızdır. Sınırsız ve nihayetsiz; "Ölmek var, dönmek yok"tur. Lakin gün gelir anlarsınız; içten içe bir şeylerin kanadığını. Tutkulu sevdaların gizli hançerleri başlar parıldamaya. Şurasından, burasından eleştirmeye koyulursunuz: "Şöyle görünse, öyle demese, değişse biraz ya da eskisi gibi olsa..." Başkalarını örnek göstermeye, "Bak onlar nasıl yaşıyor" demeye başlarsınız. Hem birlikte yaşayıp, hem özgür olmanın yollarını ararsınız. Aşkınızın gözü kör değildir artık, yanlışını görür düzeltmek istersiniz. "Eskiden böyle miydi ya..." diye başlayan sohbetlerde açılır eleştirinin kapısı; açıldıkça, bastırılmış itirazlar yükselir bilinçaltından... Böyle süremeyeceğini bilirsiniz. Değişsin istersiniz. O, sevgisizliğinize yorar bunu... İhanete sayar. Tutkulu ilişkilerde ihanetin bedeli ölümdür. "Ya sev böyle ya da terk et" diye gürler... Bir zamanlar bir gülücüğüyle alacakaranlığı ışıtan o rüya, bir kabusa dönüşür birden... Kapatır gönlünün kapılarını, yasaklar kendini size... Hoyrattır, bakmaz yüzünüze... Zehir akar dilinden, konuşturmaz, suçlar, yargılar mahkum eder. Mühürler dudaklarınızı, yırtar atar yazdıklarınızı, siler sizi defterden... "İyiliğin içindi hepsi, seni sevdiğim için..." dersiniz, dinletemezsiniz. Ayrılırsanız yaşamayacağınızı bilirsiniz, lakin böyle de sevemezsiniz. İhanetten kırılmıştır kaleminiz; severek, terk edersiniz... "Madem öyle..." nin çağı başlar ondan sonra... Madem ki siz böylesine tutkunken, o hep başkalarını seçmiştir, madem ki kıymetinizi bilmemiştir, o halde "günah sizden gitmistir". Lanet ederek bu karşılıksız aşka, çekip gitmeleri denersiniz. Aşkın göçmenlik çağı başlar böylece... Daha özgür olacağınız limanlara demirlerseniz bir süre... Ne var ki unutamaz, uzaktan uzağa izlersiniz olup biteni... Etrafı bir sürü uğursuzla dolmuş, kurda kuşa yem olmuştur. Deli kanlılar, eli kanlılar, uğruna ölenler, sırtına binenler sarmıştır çevresini... Gurur duyar onlarla, koynunda besler, gözünü oysunlar diye... Uğruna kan dökenleri sever, yoluna gül dökenlerden fazla... "Bana ne... kendi seçimi" diye omuz silkmeye çabalarsınız bir süre... Ama sonra... ansızın kulağımıza çalınan bir şarkı ya da kapı aralığından süzülüp gelen bir koku, hatırlatır onu yeniden... Yaban ellerde, başka kollarda ondan bahseder ağlarsınız. Kokusunu özlersiniz; türküsünü söylemeyi, şarkısını dinlemeyi, yemeğini yemeyi, elinden bir kadeh rakı içmeyi... Karşı nehrin kenarından hasret şiirleri haykırırsınız, sular kulağına fısıldasın diye... Dönüp "Seni hala seviyorum" diye bağırmak geçer içinizden... Dönemezsiniz. Göremedikçe bağlanır, uzaklaştıkça yakınlaşırsınız. Anlarsınız ki bir çaresiz aşktır bu, ne onunla olur, ne onsuz... Hem kollarında ölmek, kucağına gömülmek arzusu, hem "Ne olacak sonunda" kuşkusu... Böyle sevemezsiniz, terk de edemezsiniz. Sürünür gidersiniz...

çok güzel bi yazı bunu bizlerle paylaştığın için tşk inan insanın elinden bişey gelmemesi ve böyle sesiz kalmak daha da üzücü... hergün haberlerde o sivil insanların ölmesi ve çocukların katledilişini izlemek ve bunun çaresizliğiyle günlük hayatımıza dönmek iyice üzüyo..

... Ne karim kaldi, ne de digerleri... Keske birini gercekten secebilseymisim, ama, yapamadim. sanırım benim kocamda bu duruma düşecek az kaldı neyse gerçekten güzel anlamlı bir yazı paylaştığın için teşekkürler canım

OLGUNLUK...20'li yaşlara kadar iyiylikle kötülüğün ülkesi, kalın sınır çizgileriyle ayrılıyor birbirinden. Sıkı dostları ve düşmanları oluyor insanın. Onları ölesiye seviyor ya da ölesiye nefret ediyor onlardan. 30'larında yalanı hakikatten ayırt etmeye başlıyor. İyi sandıklarının hiyanetiyle taşıyor, sırtında dost işi hançer darbeleriyle; ve en kötü zannettiği şefkatle imdadına yetişiyor. Zaman katlanıp da 40'ına yaklaştığında insan, iyiyi kötüden ayıran hudut çizgilerini birbirine karıştırıyor. İyilere nakşolmuş kötüyü ve kötülerin içindeki iyiliği de kaşfediyor ademoğlu. Anlıyor ki, iyi insan/kötü insan yok; insanın içinde iyilik ve kötülük var, kötüyle iyi panzehiri değil birbirinin; kankardeşi. İyilerle kötüler çekiştirmiyor ipi. İyilik ve kötülükten örülmüş ibrişimiz kendisi. Bunu anlayınca şaşmıyorsun nefretin birden şehvete dönüşmesine; acı girdaplarının içinde hazzın raksetmesine. Tevazuyla gurur, haysiyetle onur el ele yürüyor. İnsan, şuur altındaki isyankarla sahtekarı, günahkarla tövbekarı birarada farkediyor. Benim, hükmeden ve boyun eğen, zulmeden ve acı çeken. Bunca şiddet kadar onca merhamet de benim eserim. Minneti nefrete, korkuyu cesarete, zaferi hezimete bulayan benim. Kundak bezime tıpatıp benziyor kefenim, hayatım muhteşem ve sefil, mağrur ve rezil, hayasız ve asil. İşte bu keşif kolaylaştırıyor yaşamı... Anlıyorsun ki toplumlar gibi insanlar da kanlı iç savaşlarına borçlu ilerlemesini... O zaman, iyileri kötülerden ayırmak gibi nafile bir uğraşı bırakıp -başta kendin olmak üzere- insanların içindeki iyiliğin peşine düşüyorsun; kıymet bilmeyi ve -yine başta kendin olmak üzere- hekesi hoş görmeyi öğreniyorsun. Tükendikçe pahalanıyor zaman; günler azaldıkça uzuyor. Saçların gibi, seyrettikçe değerleniyor dostların. Günahları ve zaaflarıyla da övünüyor insanlar; sevapları ve zaferleri kadar. Önemli değil bir kaç kez yenildiğin; önemli olan, bir kaç yenilgiden sonra yeniden doğrulabildiğin. Bu paramparça ruhlardan, çelişkili duygulardan, çatışmanın açtığı yaralardan mucizevi bir ahenk çıkıyor ortaya ki olgunluk diyorlar adına... CAN DÜNDAR...

çok güzel bir can dündar yazı emeğine sağlık. ben bu adama bayılıyorum. sevgilerimle... angelica

Cesmeden su icerdik.. Pasta yerdik, ekmek yerdik, sekerli icecekler icerdik ve fazla kilolarimiz yoktu cunku sokakta oynardik. 3-4 arkadas ayni siseden icerdik ve hicbirimiz olmezdik. Oyuncak arabalari haftalarca ugrasip kendimiz yapardik sadece fren yapinca nasil iz kaldigini gorebilmek icin. Problemlerimizi kendimiz cozmeyi ogrendik. Sabah evden cikip aksam sokak lambalari yanincaya kadar disarida kalabilirdi. Anamiz gece sokaktan bizi ceke ceke, bagira bagira alirdi Kimse bize ulasamazdi cep telefonlarimiz yoktu. Akillara zarar!!! Playstationlar, nintendolar, videolar, PC, 98 kanalli kablo yayini, internet, chat odalari yoktu. Arkadaslarimiz vardi sokaga cikar ve bulurduk onlari. ben bunları yaşadım ve şimdiki çocukllara üzülüyorum dışarıya çıkıp oyun oynamaları yasak çünkü etraf pislik insan kaynıyor

EVLİLİK VE AŞK Pırıl pırıl ütülü giysili, misler gibi parfüm kokulu, saçları taralı, dişleri fırçalanmış adamı / kadını sevmek kolaydır. Aslında aşk, aynı insanı, sabahın körü uykudan uyandırdığındaki en Sinirli hali ile de kabul edebilmek, aynı tuvaleti bir dakika arayla kullanabilmek, diz yapmış pijamalarla kanapede yastıklara sarılıp sızmışken bile şevkatle okşayabilmektir. Buna katlanamayanlar zaten aşık değillerdir. Bu durumda evlilik hoşlandığın insana karşı olan duygularını öldürüyor diyebiliriz. Zira aşıksan, aynı havayı solumak bile zevk verir. Hep beraber olmak istersin. banyodan gelen su sesi bile onun evde olduğunun işaretidir ve huzur verir. Ütülediğin gömleğin ona ne kadar çok yakışacağını düşünürsün. Pişirdiğin yemeği ne çok seveceğini hayal edersin. Bin tane ayakkabısı varken binbirinciye sahip olmaktan mutlu olacak diye, istediğin gömleği satın almaktan vazgeçersin. Zamanla almaktan çok, birşeyler vermekten mutluluk duyduğunu keşfedersin. Eğer kadın evlilikte ikinize yemek pişirecek, dolabı düzenleyip ütüyü yapacak bir anne olacak görülüyorsa, o kadının saçlarının hiç yağlanmadığı ve adamın geceleri terlemediği düşünülüyorsa, asla kavga edilmeyecek ve lavabo tamir edilirken dahi gülüşüp öpüşülecek zannediliyorsa zaten beklenti bir evlilik değil, bir amerikan filmini yaşamaktır. Bu hayallerle yola çıkıldığında, damat ilk gece gelinin saçlarından onbinfirkete sökmeye çalıştığında, gelin ise damat firketeleri çıkaramayıp "s... m böyle kuaförü" diye söylendiğinde zaten evlilik sandıkları şey çatırdamaya başlayacaktır. Evlilik; sadece aşk değildir. Evlilik; ev arkadaşlığı, kankalık, sırdaşlık, ortak hesaba sahip mudilik, ayrı kökenlerin birleşmesi, başı hatırlanmayan bir akrabalık ilişkisidir. Aşk bu ilişkide tutkuyu sağlar ama zaten tek başına ayakta tutamaz. Aşıksanız ateşli sevişmeler yaşarsınız ama kış akşamları evde konyak İçip geyik yapamayabilirsiniz. Hala canınız sıkıldığında onu değil de annenizi arıyorsanız, yalan Olmuştur o evlilik. Aşk evlilikte gider gelir. halıya kola döktüğünde aşk biter, ama o, Halıyı temizleyebilirse gene aşık olunur. O aradaki sinir evresini aşabilenler ellinci yıla kadeh kaldıranlardır. Tahammül edemeyenler ise ikinci evlilikten sonra artık evliliğin yalan olduğuna inanacaklardır. Zafer, direnenlerin olur. CAN DÜNDAR... evlilik üzerine yazılmış en güzel yazılardan biri bence...

Küçük bir kasabanın 4 ayrı mahallesi varmış. Birinci mahallede''EVET AMA'' lar yasıyormuş. Evet ama'lar her zaman ne yapılması gerektiğini bildiklerini düşünürlermiş. Yapma zamanı geldiğinde ise''evet ama'' diye yanıtlarlarmış. Yanıtları hep yanlış olurmuş. Suçu'da başkalarına atmakta ustaymışlar. İkinci mahallede''YAPACAĞIM'' lar yasarmış. Ne yapacaklarını bilirlermiş. Kendilerini yapacakları şeye adim hazırlarlarmış ama yapacakları sırada şanslarını kaçırdıklarının farkına varırlarmış. Bu mahallede insanların dizleri dövülmekten yara bere içindeymiş. Yasamı ertelememek için verdikleri kararı bile ertelerlermiş. Üçüncü mahallede yasayan ''KEŞKE'' çilerin hayati algılama güçleri mükemmelmiş. Neyin yapılması gerektiğini daima en iyi şekilde bilirlermiş ama... maalesef her şey olup bittikten sonra.''Keşke'' cilerin de basları hep kanarmış, duvara vurmaktan!.. Kasabanın en yeşil bölgesinde, en güzel evlerin olduğu mahallede ise''IYI Kİ YAPTIM''lar otururmuş. ''Keşke''ciler bu mahallede yürüyüşe çıkar, etrafa hayranlıkla bakarlarmış. ''Yapacağım''lar ''Keşke''ciler ile birlikte bu mahallede yürüyüşe çıkmak ister ama bir türlü fırsat bulamazlarmış.''Evet ama''lar ise mahallenin güzelliğini görmek yerine, ağaçların gölgelerinin yeterince geniş olmadığından, günesin erken saatte dogması gerektiğinden şikayet ederlermiş. ''İyi ki yaptım'' mahallesinde ki insanların kusuru da beyinlerinde mazeret üretme merkezlerinin olmamasıymış. Bu yüzden yasadıkları ortam her zaman güzel, düzenli ve huzurluymuş. Bu hafta hep beraber ''İyi ki yaptım'' mahallesine taşınmaya ne dersiniz? Can DÜNDAR

hayattan ne istadiğimizi biliyorsak başarılı olabiliriz annem küçükken hep birtane lile yetinmeyi bilmeyen fazlasını bulamaz derdi paylaşımın için teşekkürler checim

can dündarın muhteşem bir yazısı daha önce okumuştum teşekkürler canım Che

Gerçekten güzel anlatmış. Böyle aşklar yaşanıyor demek ki hala:rolleyes2: Che

Yapmacik, inanmadan konusmak istemiyorum artık. Beni anlamayanlarla konusmak cümle kirliliği yaratıyor ve hak edenlere saklıyorum enerjimi. tşkler leydi500 paylaştıgınız için... çok güzeldi... kuzeyyy kaan'ım diğer

Dikkat: Bu yazı çocuklar ve bulantısı olanlar için sakıncalıdır! Berlin'in göbeğinde seks filmleri ve aletleri satan bir mağazaya girdim ve ne yalan söylemeli, hayret ettim. Camekanını erotik fotoğrafların süslediği mağazanın girişi muşamba perdelerle gizlenmiş. İçerde süpermarketi andıran geniş bir alan ve o alana yerleştirilmiş düzenli raflar var. Bir köşede şişme kadınlar, deri maskeler, kırbaçlar, iç çamaşırlar, boy boy alet-edavatlar... Alt katta, ekrandaki filmlerle baş başa kalınabilecek dar odalar... Ve ortadaki raflarda pornolar... Daha önce "seks shop" gezmiş olanlar için tanıdık manzara... Beni hayrete düşüren bu değil: Moda olan seks filmleri... Girişte en öne konulan DVD'lerin konusu neydi biliyor musunuz? Pislik yedirme! Bu, çoktandır böyle ise, mevzuu bilenler cehaletimi bağışlasın; ama ben eskiden tezgah altında "meraklısına" sunulan bu tür fantezilerin bunca popüler hale geldiğini bilmiyordum. DVD'lerin kapağında, ortalarına yatırdıkları kadının ağzına işeyen erkeklerin, hemcinsinin ağzına kusan kadınların, birbirlerinin vücuduna sıvadıkları dışkıyı teninden yalayan grupların fotoğrafları vardı. Ahlakçılık taslamak istemem; herkesin zevki kendine... Sadece "ilginç"in yerini "iğrenç"in aldığına, "müstehcen"in tahtına "müstekreh"in oturduğuna dikkatinizi çekerim. 70'lerin pornolarındaki türden seks tamamen gözden düşmüş. Yatak odalarının yeni gözdeleri şunlar: Şişmanlarla, cücelerle, hamilelerle, yaşlılarla seks, çocuklara tecavüz içeren Japon çizgi filmleri... Atlar ve köpeklerle çiftleşme... İşkence yaparak ırza geçme... Bu arada Türkçe pornolar da artmış. Pek manidar isimler taşıyan DVD'lerin pos bıyıklı, koca göbekli kahramanı, "8 aylık hamile, azgın bir kadın"ın üzerindeydi bir macerada... Peki ne oldu da dışkı, yatak odalarının mezesi oldu? Sokakta şiddetin, sinemada pornonun hüküm sürdüğü 1970'lerin sonlarında sevgili hocam Prof. Ünsal Oskay, "Eros'un ölümünden" söz ederdi bize, üniversitede... Dünya hızla ve acımasızca değişirken, yaşadığı ekonomik ve kültürel sarsıntının nedenlerini kavrayacak birikime sahip olmayan kesimlerin nasıl husumete sürüklendiğini anlatırdı. "Sıradan insan", bu husumeti iktidara değil, en yakınındaki benzerlerine yöneltir, şiddete, kabalığa, zorbalığa başvururdu. Kitlelerin ruh sağlığı bozuldukça eziklikten doğan bir üstünlük duygusu ve sadizm öne çıkardı. Bu, yaşama sevincinin ölümünün habercisiydi... Hoca'nın tespitlerini bugüne uyarlayalım: Değişim, küresel boyutta hızlandı. Ütopyalar çöktü. Yarın endişesi derinleşti. Güven bitti. Zemin çamurlaştı. Çürüyoruz. Bu çürüme ilişkilere de yansıyor. Özgürlük sanılan bir serbesti ve sevdadan arındırılmış şehvet, azgınlıkta sınır tanımıyor. Paparazziler, gündelik ilişkileri kovalıyor. "Serbestler"in iştahı, yaygın cinsel açlığın karnını doyuruyor. Cep telefonu-kamera-bilgisayar üçlüsü, iletişimden çok, porno bulmak ve tuzak kurmak için kullanılıyor. İhanete uğramışların şantaj kasetleri dolaşıyor internette... Çocuklar örnek alıp okul tuvaletinde cep telefonuyla ava çıkıyor. Hayatımızda güzellik, estetik, sanat eksildikçe, bağlılık, umut, güven tükendikçe, çürüme marifet gibi sergilendikçe bir apse patlamışçasına cerahat akıyor mesaj kutularından, seks mağazalarından, yatak odalarından... İnsanoğlu sevgiden koptukça b. ka bulanıyor. Ve aşk, ayağa düştükçe kuburda boğuluyor. Can DÜNDAR

Evet ya!! Toplumun çoğunluğu olarak Mazeretler Mühendisliğinde üzerimize yok.. Bişey yapmalı!! :uhoh: Harekete Geçmeli bir an önce... Ne yapacaksak.. hemen şimdi yapmalı... yarını ya da beş dakika sonrayı yaşayabilecekmiyiz.. MEÇHUL... tşkler leydi500...

Yeni cep telefonuma eskisinin rehberini geçiriyordum dün... Baktım, bazı isimlerin numaraları duruyor; kendileri yok... Bir deprem sonrasının hazin sınıf yoklaması gibi: "- Cem Karaca?" "- Yok!" "- Barış Manço?" "- Yok!" "- Erol Mutlu?" "- Yok!". "- Melih Kibar?" "- Yok!" Sanki mazinin kumsalına yazılmış isimler... Eninde sonunda geleceğini adımız gibi bildiğimiz halde hiç gelmez zannettiğimiz bir dalga geliyor ve yıllar yılı özene bezene sahile işlediğimiz o güzelim yazıları bir darbede siliyor. Kum gibi dağıtıp ummana sürüklüyor. Sonrası boşluk... Sonsuz bir boşluk... Yitik dostların, tanışların ekrandaki isimleri üzerinde geziniyor parmağım... "Sileyim mi" diye soruyor telefon... Başparmağın ucunda bir ömür... Can, bir tuş mesafesinde... "Sil" komutuna elim varmıyor. "Sil"mek ihanet gibi geliyor. Rehberim isim dolu... Kimi canlı, kimi ölü... "Sil"meye kıyılamamış nice isim, yaşayanlarla birlikte duruyor orada... "Yaşayanlar" dediğim, sırasını bekleyenler... Kim bilir hangisi, hangisinin ardı sıra... "Ha 3 gün önce, ha 5 gün sonra..." Kimi vakitli, kimi apansız, bir anda... Rasgele arıyorum yitenlerden birini... Gençten bir kadın sesi yanıtlıyor: "Aradığınız numaraya şu an ulaşılamıyor." Gelecekte ulaşılması da mümkün görünmüyor. "Daha sonra tekrar deneyiniz" tavsiyesine gülüyorum. Denemeye söz veriyorum. Ölmüş de hafızadan silinmemiş dostlar, ölmeden silinenlerden daha uzun yaşıyor bu rehberde... Hep merak ederim: Nereye gider bu bilgisayarların, cep telefonlarının posta kutularından silinen mesajlar, mektuplar, yazılar... Onca harf, cümle, satır?.. Sanal alemin görünmez kablolarına tutunup bir ekrandan yüreklere ulaşan haykırışlar, özlemle tuşlanmış, mesaj kutularında saklanmış aşklar... ne olur silinince?.. Uzay boşluğunda dağılır mı? Yoksa bir yerlerde saklanır mı? Bir gün yeniden toplanır mı? Silinmiş yazılar diyarında... Bir pişmanlık kurultayında... Ya ölenler? Onlar hangi keşfedilmemiş ülkeye gider?.. Galiba hayattan kayıt sildirdikten sonra ilkin gelip sevenlerinin hafızasına kaydoluyorlar. Bilgisayar gibi değil insan hafızası... Bir tuşluk "sil" komutuyla silmiyor sevdiğini... silemiyor. Emir, ferman dinlemiyor. Hatıralara sarıp saklıyor orada... anıyor, yad ediyor, "yaşatıyor". Belki hiç unutmuyor ve yanına gidene dek orada koruyor. Belki -5-10 yıl sonra- bir gün "hafızası doluyor", onu silip yerine bir başka ismi yazıyor. İşte insan asıl o zaman "sil"iniyor. Sözün özü, demem o ki; Unutmazsak yaşatırız! Che

Beni Oldukça Etkiledi Ya siz ne Dersiniz?Aliye ile Ramazan Öyle tesadüfler vardır ya: Bir otobüs durağında poşetlerle beklerken, rastlaşırsınız "- Bu o..." diye içiniz titrer. Bir zamanlar yüreğinizi yakan aşık, sarkmış göbeği, ağarmış saçlarıyla karşınızdadır... iki elinde iki çocuk... - Nasılsın? - iyiyim... Ya sen?... - Kızın amma da büyümüş... Benim de var 10 yaşında... - Annen, baban?... - Babamı kaybettik. Annem hasta... - Mutlu musun? Sessizlik... aniden... - Telefonumu vereyim, ararsın belki... İki yanakta iki masum buse; biri eski sevgiliye, diğeri onunla birlikte yitip giden maziye... "- Kimdi o amca anne?.." Yüreğinizde belli belirsiz bir iç çekme ve aklınızda hınzır bir soru işareti: "Acaba?.." Aliye ile Ramazan'ın aşk hikayesinde buna benzer bir hüzün gizliydi. Gerçi öyküleri, önce haklı olarak bir "tıp rezaleti" olarak yansıdı Milliyet'in manşetine... Ancak Ayşegül Aydoğan'ın dünkü haberi en az ilki kadar hazindi: Polis memuru Ramazan Bey, öğretmen Aliye Hanım'a 1954'te Karabük'te evlenme teklif etmiş. Annesine bakmak zorunda olduğundan kabul edememiş Aliye... Bir başkasıyla evlenmiş Ramazan... Üç çocuğu olmuş, ancak Aliye'yi hep aklında, göğsünde saklamış. Gün gelmiş, eşi göğüs kanserine yenik düşmüş. Ailesi "3 çocukla bir başına baş edemezsin, evlen" diye tutturmuş. O da "Yıllar önce bir sevgilim vardı, evlenirsem onunla evlenirim" demiş. 17 yıl sonra gençliğinin Karabük'üne dönmüş ve Aliye'nin peşine düşmüş. Öğretmenlik yaptığı okulda bulmuş onu... Müdürün odasında beklemeye koyulmuş. Aliye odaya girip de eski aşkını karşısında görünce şaşkınlıktan dışarı kaçmış. 17 yıl önceki teklifi yinelemiş Ramazan: "- Evet" demiş bu kez Aliye öğretmen... 28 yıl evli kalmışlar. İkinci baharı yaşamışlar. Malum, ikinci bahar, "son"bahardır. Orada aşk, hayatla cilveleşmekten çok, hayat denilen çileyi birlikte göğüslemektir. 71 yıllık yorgun kalbi teklemiş bir gün Aliye'nin... Ramazan bir ambulansla hastaneye yetiştirmiş eşini... Kabul etmemişler, paraları yok diye... Sonra bir başkasına... yine ret... Aliye Hanım ölümün eşiğinde duyuyormuş Ramazan Bey'in çırpınışlarını; "Allahım bunlar ne yapıyor" diye ürperiyormuş. Ramazan Bey'se "ilk göz ağrım gidiyor" diye sızlanıyormuş için için... "Ona bir şey olursa ben ne yaparım?.." Sonunda Ramazan Bey'in yeğenlerinin parasıyla bir özel hastaneye yatırabilmişler. Fotoğrafı vardı dünkü Milliyet'te... Aliye Hanım yatakta; Ramazan Bey başucunda... sağ eli sımsıkı eşinin avucunda... "İlk bahar"da çoğunlukla imkansızlıktır aşkı filizleyen, besleyen; "son bahar"daysa fedakarlık... Onu aşkı yaşattı Aliye Öğretmen, 17 yıl bekleyip kavuştuğu ilk aşkı Ramazan Bey için "Değerini gidince anladım. İkinci kez gelince teklifini kabul ettim" diyor kuzeyyy kaan'ım diğer

Can Dündar ın yazılar harika oluyor. ben bu adama bayılıyorum hayranıyım. buldukça yazılarını göndereceğim. sevgilerimle...

Eğer ; O'nu hatırladıkta başı göğe ermişçesine ya da asansör boşluğuna düşmüşçesine ürperiyorsa yüreğiniz... ömrü saatlere sıkışmış bir kelebek telaşıyla O hüzünden bu neşeye konup kalkıyorsanız gün boyu nedensiz... ve her konduğunuzda diğerini iple çekiyorsanız bu hislerin... O'nunlayken pervaneleşen yelkovanlar, O'nsuz mıhlanıp kalıyorsa yerine, bir akrep kadar hain... sınıfta, büroda, yolda, yatakta içiniz içinize sığmıyor, O'ndan söz edilince yüzünüz, sizden habersiz, mis kokulu bir ekmek dilimi gibi kızarıyor, mahcup somurtuyor veya muzip sırıtıyorsa, ve O, her durduğunuz yerde duruyor, her baktığınız yerden size bakıyor, siz keyiflendikçe gülüp, hüzünlendikçe ağlıyorsa... dünyanın en güzel yeri O'nun yaşadığı yer, en güzel kokusu bedenindeki ter, en dayanılmaz duygusu gözlerindeki kederse... hayat O'nunla güzel ve onsuz müptezelse... elmalar pembe, kiremitler pembe, gökyüzü, yeryüzü, O'nun yüzü pembeyse, kışlar ilkbaharsa, yazlar ilkbahar, güzler ilkbahar... her şiirde anlatılan O'ysa... her filmin kahramanı O... her roman O'ndan söz ediyor, her çiçek O'nu açıyorsa... bir anlık ayrılık, bir ömür gibi geliyor ve gider gitmez özlem saç diplerinizden çekiştirip beyninizi acıtıyorsa, iştahınız kapanıyor, iştahınız açılıyor, iştahınız şaşırıyorsa... iştahınız, hasret acısında bile karşı konulmaz bir tat buluyorsa... eliniz telefonda yaşıyor, işaret parmağınızla ha bire O'nu tuşluyor, dara düştüğünüzde kapıyı çalanın O olduğunu adınız gibi biliyorsanız... mütemadi bir sarhoşluk halinde, her çalan telefona O diye atlıyor, vitrindeki her giysiyi O'na yakıştırıyor, konuşan birini dinlerken "keşke O anlatsa" diye iç geçiriyorsanız... kokusu burnunuzdan, sureti gözünüzden, sesi kulağınızdan, teni aklınızdan silinmiyorsa bir türlü... özlemi, sol memenizin altında tek nüsha bir yasak yayın gibi taşıyorsanız gün boyu... hem kimseler duymasın, hem cümle alem bilsin istiyorsanız... O'nsuz geceler ıssız, sokaklar öksüzse... ayrılık ölüme, vuslat sehere denkse... gamze gamze tebessüm de onun içinse, alev alev öfke de; bunca tavır, onca sabır ve nihayetsiz kahır hep O'nun yüzü suyu hürmetine... uğruna ödenmeyecek bedel, gidilmeyecek yol, vazgeçilmeyecek konfor yoksa... dışarıda yer yerinden oynuyor ve "içeri"de bu sizi zerrece ilgilendirmiyorsa, nedensiz küsüyor, sebepsiz affediyorsanız ve bütün bu hallerinize siz bile akıl erdiremiyorsanız kaybetme korkusu, kavuşma sevincinden ağır basıyorsa ve aşk, gurura baskın çıkıyorsa bu yüzden her daim... gece yarısı kadim bir dost gibi kucaklayan tanıdık bir şarkı, bütün acı sözleri unutturmaya yetiyorsa... Her gidişte ayaklarınız "Geri dön" diye yalpalıyorsa ve siz kendinize rağmen dönüyorsanız, sınırsız, sabırsız, doyumsuz bir tutkuyla... ... o halde bugün sizin gününüz!.. "Çok yaşa"yın ve de "siz de görün"üz. Can Dündar

Kız kuzum valla kalbimden vurdun beni o ne be öle :rolleyes2: Krdi

Artık eskisi gibi her haftasonu birileri ile dısarı çıkmak istemiyorum. Beni yoran iliskiler, yeni tanısmalar, yeni yüzler aramıyorum. Eski dostlukların da özetini çıkarmaya basladım. Iliskilerde tasarrufa gidiyorsun her seyde oldugu gibi ve gereksiz insanlari hayatindan atmak istiyorsun. Yapmacik, inanmadan konusmak istemiyorum artık. Beni anlamayanlarla konusmak cümle kirliliği yaratıyor ve hak edenlere saklıyorum enerjimi. Istedigime istedigimi deme özgürlügüne sahibim, elestirme hakkını olusturan yasamislık ve yeterli yas faktörü artik bende de var. "Ben demistim" ,"ben bilirim","ben zaten anlamıstım", sendromunda olanlarla arkadasliklari bir kez daha sorguluyorsun. İliskilerini sadelestirmeye baslayinca sıra iyi ve kötü gün dostlarını ayıklamaya geliyor. Kötü gün dostlarını belirliyor ve onlara daha çok önem veriyorsun. Iyi gün dostu bulmak ne kadar kolaysa kötü gün dostu bulmak bir o kadar zor, biliyorum. Dostlar ihtiyaç oldugunda göçmen kuslar gibi sicaga uçuyor ve sadece seninle birlikte sürüden ayri düsenler kalıyor. Zamanın ne kadar kıymetli oldugunu ögreniyorsun buralara kadar gelirken. Uzun düz otobanlardan oldugu gibi, kestirme bozuk yollardan da ulasabilirsin hedeflerine. Kestirmeleri de ögrendim gide gele. Bos geçen her saniye degerli artık. Daha yapılacak çok sey var ama, kendimi çok yormaktan çok hırpalamaktan yana degilim. Gerektiginde "HAYIR" demeyi ögrendim ve bu kelime basta karsındakine kırıcı gelse de senin için hayat kurtarıcı olabiliyor. Sevgiye önem vermek gerektigini, zamanı geldiginde elinde sadece sevginin kalacagını biliyorum. Sevgi paylasildıkça olusuyor, olgunlasıyor. Aileme ve seçtigim tüm dostlarıma daha önce göstermedigim sevgi, anlayis ve ilgiyi gösteriyorum. Biliyorsun ki gidenlerin ardında sadece iyilikler kalıyor, ne kadar sevgi dolu oldugu hatırlanıp anılıyor. Bana çok genç olduklarını hatırlatırcasına nedense tecrübelerimi, fikirlerimi sormaya basladılar. Verecegim cevaplar belki çok anlamsız geliyor ama yine de dinliyorlar ama ben biliyorum ki yasamadan hiçbir sey ögrenilmiyor. Yasamıslıgın olusturdugu bir alçakgönüllülükle gülüyorum içimden sadece. Artık daha şık giyiniyorum, senelerle birikmis dolaplar dolusu kıyafet var ve bunları kendimle paylasmalıyım. Önce kendine güzel görünmelisin, kendi zevkime göre giyinmek istiyorum, böyle hissediyorum. Modaya uymak adına popomun sıgmadıgı düsük bel pantolonlara sıgmıyorum diye kendimi üzme tercihini de kullanabilirim. Ayıp, günah ya da ne derler korkuları çoktan geride kaldı. Dostlarıma, kendimize yemek yapmak hosuma gidiyor. Mutfak eskiden bir zulüm iken simdi zevk aldıgım mekanlar arasına giriyor. Farklı lezzetler denemek güzel ve kendi lezzetimi kendimde yaratabilecegim belli bir damak zevkim ve mutfak kültürüm olustu. Sonra Sezen'in sarkısındaki gibi anneni daha sık düsünüyorsun ve hatta anlıyorsun. Iste bu yeni alısmaya baslanan ve giderek hosa giden yeni duruma olgunluk deniyor. Yasamıslıgın, görmüslügün, geride kalmıs üflenmis dogum günü mumlarının bir sonucu kendiliginden ortaya çıkıyor hayatın bir dönemecinde bu olgunluk. Ne zaman dersen herkese göre, ne kadar dolu yasadıgına göre degisiyor bu olgunluk çagına ermek. Inanın bana hayattaki düsüsler, zor alınan virajlar bu zamanı hızlandırıyor. Kendi dünyanın küçüklügünü kesfetmek ve buna ragmen kendinin kıymetini bilmek çok ise yarıyor. Bir gün hepimizin bu huzurlu olgunlugu bulmasını diliyorum. CAN DÜNDAR

Akşamlari Kk Dayim

Öyle içimdesin ki. Yanağımda dolaşan rüzgardan daha gerçek dokunuşların. Küçük, ürkek, kesik dokunuşlarınla, belki de her zamankinden daha yanımdasın. Yani öylesine, o kadar bensin ki. Ah nasıl anlatsam. Boşuna bu çabalarım, doğru kelimeleri aramalarım. Ne kitaplar yazıyor, ne de sözlüklerde karşılığı var. Yalnızca hissediyor insan, yaşıyor. Kelimeler eksik, kelimeler yaralı. Kelimeler cılız. Taşımıyor, anlatmıyor, tanımlamıyor bu duyguyu. Ben de. Çok başka bir şey. Sevginin ortasında, derin acılar hisseder mi insan? Aydınlık gülümsemelerin içine, hüznü yerleştirir mi durup dururken? Gözlerine buğu, diline sitem, yüreğine burukluk, çöreklenir kalır mı asırlarca? Gelmeyeceğini bildiği mektup için, posta kutusunu hep aynı heyecanla açar mı? Dedim ya, başka bir şey bu. Ne kadar yalnızsam, o kadar seninleyim şu günlerde. Belki de en başta, tutup seni en derinlere koydum diye oldu bunlar. Kimseler ulaşmasın diye, kimselerin bilmediği, bulamayacağı yollara götürdüm seni. En derinlerde tuttum. Bana sakladım. Derine, hep daha derine. Seni yapayalnız, bir tek bana bıraktım. Paylaşamadım yanlış yaptım. Sana ulaşan yolları kaybettim diye bütün bu şaşkınlıklar. Kendimi oradan oraya vurmam. Sağımda, solumda, ne zaman dikildiğini bilmediğim duvarlara çarpmam, hiç görmediğim çukurlarla boğuşmam. Denizlerin, gürültüyle gelip vurduğu dehlizlerin, acılı duvarları gibiyim. Duvarlarım yosunlu, duvarlarım kaygan, duvarlarımdan hiç tükenmeyen sular sızıyor. Tutunamıyorum. Renklerim, gün içinde değişiyor. Soluyorum, soğuyorum. Güneş ulaşmıyor içerilerime. Küfleniyorum, yaşlanıyorum. Yalnızlıklar peşimde. Dokunduğum her ıslak duvardan, pis kokulu bir yalnızlık bulaşıyor üstüme. Biliyorum, bütün bunlar, hep benim suçum. Seni sakladığım yere ulaşamaz oldum. Yollar, gitgide uzadı ve karıştı. Ümidimi ısıtacak, parlatacak, kımıldatacak bir şeylere ihtiyacım var. Ah onun ne olduğunu biliyorum. Sonu sana geliyor her cümlenin. Her şeyin başında içinde ve sonundasın. Bu değişmiyor. Öyle içimdesin ki. Birden aklıma geldi, tuttum sana bir mektup yazdım dün. Çok mutluydum. Gün içinde neler yaptığımı, nelere kızıp, nelerle mutlu olduğumu, tek tek anlattım. Mevsimlerin ve insanların nasıl karışık ve beklenmedik olduklarını yazdım. "Yine zamansız yağmurlar" dedim, "Daha önce, hiç bu kadar zayıf değildi güneş ışınları" dedim, "Gerçekten buradaki şarkıları hiç öğrenmeyecek, bilmeyecek, söylemeyecek misin?" dedim. Çok uzun bir mektup oldu. Başından sonuna kadar okudum. Neler yazmışım diye merakımdan. Sonra çekmecemden bir zarf çıkarıp, adını yazdım. Büyük harflerle, yalnızca adını. Adresini bilsem gönderir miydim, bilmiyorum. Mektup cebimde. Cebim yüreğime yakın. Yüreğim sende. Sen yüreğime yakın. Öyleyse mektup sende. Can Dündar

Çok güzeldi. Teşekkürler Angelica... Can Dündar'ında beynine gönlüne ve ellerine sağlık.

Can Dündar'dan güzel bir yazı Dedemden kalma duvarda asılı duran sazı çalarak muziğe başladım. O zamanlar, beni birkac muzik ogretmenine goturmus, gostermisler, nasil bu cocukta gelecek var mi diye... Biri var demis, digerleri de yok. Yillarla birlikte, yetenekli oldugumu soyleyen ogretmenin hakli olduguna anladim. Yetenekliydim; ama bu yetenegimi degerlendiremedim. Enstruman secmek icin bir karar almam gerekiyordu. Ya keman calacaktim ya piyano; ya flut calacaktim ya da akordeon... Olmadi, hepsini istedim, hicbirinden vazgecemedim. Yillar gectikten sonra her enstrumani iyi calabiliyorum; ama hic birinde virtuoz degilim. Bir enstrumanla isim yapamadim. Ne kemanla taninan bir eserim var, ne de piyanoyla... Butun enstrumanlari iyi çaliyorum, ama kimse tanimiyor beni. Basarili olmak icin her sey degil, bir sey lazimmis. Basari bir alisverismis; bir seyi alabilmek icin birseyi vermek, digerlerinden vazgecmek gerekiyormus. Keske kemani secseydim ve digerlerinden vazgecseydim. Karima da hayati zindan ettim, sevgililerime de... Hicbirinden vazgecemedim. Karim dunyanin en iyi, en guzel kadiniydi. Evlenirken ne oldugunu anlayamadan evlenmistim. Yani... evlilik sadece birisi icin karar almak ya, digerlerinden vazgecmek... Iste evlenirken ben bunu anlamadan evlenmisim. Evlendikten sonra baska kadinlarinda oldugu bir hayati yasamaya devam ettim. İclerinden bazilarini daha cok sevdim; ama ne onlardan birinde, ne de karimda karar kilabildim. Yillar sonra simdi yapayalnizim... Ne karim kaldi, ne de digerleri... Keske birini gercekten secebilseymisim, ama, yapamadim. Tipki enstruman secimi gibi hepsini istedim ve sonucta elim bos kaldi. Almak icin birakmak gerekiyormus. Keske karimi alsaymisim... Dolu dolu, bos yasamak.. Hayatim boyunca yapacak cok isim oldu; hepsini yapmayi istedim. Hangisinde "en iyi"yim? Simdi bakiyorum, kazananlar, basarili olanlar hep bir tek sey yapmislar. En iyi olmak icin once secmek ve digerlerini birakmak gerekiyor. Iste de boyle, ozel yasamda da... Bu secimi yapmamiz gerekiyor; cunku mutlaka bazilari daha uygun... Bir ara ekonomik sikintiya dustum. Tasarruf gerek. Basladim her seyden %10 kesmeye, ne anlamsiz bir ugrasmis bu. %10 daha az peynir yemek, cay icmek. Bu tasarruf cok aci verdi bana, her an hissettim. Her seyden %10 kesmek tabiatima uygundu tabii. Cok sonradan anladim; sadece taksiyle dolasmayi biraksam yetermis! Her kalemden %10 degil, etkili kalemi bulmak gerekiyormus. Yani, orada da secim yapmak gerekiyormus...

Genelde akşamları yaşıyorum. Ya akraba ziyaretleri ya çoluk çocuk dışardayız yada misafir ağırlarız. Konsermiş, sinemaymış, tiyatroymuş, şimdilik bunları yapamıyorum. Ama kuzucuklar büyüyünce tam gaz devam:eyes: . push ;

Çok güzel yaa... Okurken çok güldüm bizim 'BABA'ya... Keyif verici bir yazıydı, teşekkürler canım.

Çok güzel bir aşk hikaysi canım içim titredi nerde böyle aşklar aşıklar şimdi ellerine sağlık canım bunu bize okuttuğun için ben görmemiştim Exorcist Pantolonlu

Ben bitiyorum bu can dündarın yazılarına. Adam erkek olduğu halde nasılda anlamış kadınların yaşamlarını valla bravo Bu arada angelica cığım ellerine sağlık . push ; Che

Tanju Okan ın İYİ DÜŞÜN SEVGİLİM şarkısı eşliğinde okudum yazıyı... son paragraf akıllara ziyan!!! vurdu... parçaladı... tşkler paylaştıgın için kuzeyyy...

Başlık: Akşamları Ne Yapıyorsunuz - Can Dündar Kategori: Yasam Hit: 1124 Dümdüz bir soru size: Akşamları evde ne yapıyorsunuz? Koltuğa uzanıp, hiç tanımadığınız Amerikalı dedektiflerle, hiç tanımadığınız Amerikalı haydutları mı kovalıyorsunuz? Yoksa yerli dizilere kaptırıp hiç bilmediğiniz konaklarda yaşanan hayatları mı seyrediyoruz? Dört saat televizyon seyretmenin sekiz saat çalışmak kadar beyni yorduğunu biliyor musunuz? İki türlü hayat var: 1. Yaşanan hayat, 2. Seyredilen hayat, Akşamlarınız televizyona kilitliyse, bilin ki, hayatı sadeceseyrediyorsunuz! Akşamları evde ne yapıyorsunuz? Akşamlarınızı nasıl geçiriyorsunuz? " Pek çoğu gibi biz de çekirdek çıtlatıp saatlerce televizyon izliyoruz " diyorsanız, durup bir düşünün lütfen; dünyaya birkaç kez daha geleceğinize mi inanıyorsunuz? Böyle bir şey olsaydı, şimdiki hayatımızın bir bölümünü ziyan etmek şimdiki kadar acı sonuçlar doğurmayabilirdi belki. Ne çare ki sadece bir hayatımız var. Bu da maalesef, çok kısa. Ortalama altmış yılın yirmi yılı uykuda geçiyor. Kalan kırk yılın yirmi yılı çocukluk, eğitim, vesaire... Son yirmi yılı da ziyan edersek, bize yaşanacak bir şey kalmaz. Akşamlarınızı sadece televizyona veriyorsanız, sayılı nefeslerinizden bir bölümünü çöpe atıyorsunuz demektir! Çünkü televizyon izleyen kişi hayatta değildir, zira hiçbir şey yapmamakta, hiçbir değer üretmemektedir; bu da bir anlamda yaşamamak sayılır. Ne mi yapmalı?.. 1. Ailece kitap okuyun, sohbet edin: Nasıl tanıştığınızı, ilk nerede görüştüğünüzü, sıkılıp sıkılmadığınızı, nerede nasıl evlendiğinizi, nikah şahitlerinizi, düğününüzü anlatın. Çocuklarınıza, onları hem dinleyin, hem de okumaya çalışın. 2. Gezin: Gezmek için ille de bir maksat olması gerekmez, en büyük maksat hayatı paylaşmaktır. Yakınsanız deniz kenarına inin, ayaklarınızı denize sokun ve becerebiliyorsanız taş sektirme yarışına girin. Sonra da güneşin pembe gülücükler saçarak batmasını seyredin. Ormanda hep birlikte yürüyün, ağaçlara isim takın, yol boyu açan çiçekleri sevin ve çocuklarınıza bunlarla sevmeyi öğretin. Çocuklarınızla ilişkilerinizde asla öğretmen tavrı takınmayın. Onlarla arkadaşlık etmek dünyanın en keyifli işidir. 3. Akraba ve komşularla ilgi bağı kurun: Onlara ya gidin, ya da onları size davet edin. Sohbetiniz televizyonsuz olsun ki tadı çıksın. Birbirinizi gerçekten tanımaya çalışın. Bilirsiniz, " Komşu komşunun külüne muhtaçtır. " 4. Kültürel ve sanatsal etkinliklere katılın: Hayatınızı biraz olsun renklendirecek başka şeyler de bulabilirsiniz. Yeter ki isteyin. Bir şeyi çok isterseniz, Allah sebebini halk eder ve çok istediğiniz şeye ulaşırsınız. "Olmaz ki " diye düşünüp taleplerinizi ertelerseniz, hiçbir yere ulaşamazsınız. Aile bağlarının güçlenmesi, paylaşacak şeylerin çokluğuyla mümkündür. Ne kadar çok şey paylaşırsanız aileniz o kadar güçlenecek, o kadar diri duracak ve mutlu olacaktır. Hatıra defterine televizyon dizilerini yazamazsınız. Oraya ancak yaşadıklarınızı yazabilirsiniz. Her gün bir şeyler yaşamalı ve bunları deftere geçirerek geleceğe tarih düşürmelisiniz. Bugün öyle bir hayat yaşayın ki, yarına da kalsın. Torunlarınıza filan anlatacaklarınız olsun. Ayrıca unutmayın ki; Hayatı biriktiremezsiniz; Ya her anını yaşayacaksınız, ya da ziyan edeceksiniz. Artık cevap gelsin: Akşamları ne yapıyorsunuz?.. YAŞIYOR MUSUNUZ, YOKSA SEYREDİYOR MUSUNUZ? CAN DÜNDAR kuzum Bu konida

FIKRALARDA bile yoktur, yarım hamile olmak. Ama hayatta var. Bu devirde kadin olmak, yarı hamile olmak gibi bir sey. Ayni anda hem hamile olmak, hem olmamak, hem de olmak-olmamak gibi yani... Hem seksi ve erkeksi savasci Zeyna, hem de giyinip suslenip Ken'i bekleyen Barbie Bebek olmak. Hem erkeklerle, ayni okullarda esit sartlarda okumak. Hatta daha iyi olmak. Hem de ise girebilmek icin patronlara 30'una kadar evlenmeme, cocuk yapmama sozu vermek. Her sabah cocuklarinin anasi, sevdiginin kadini olarak uyanmak. Tum disi icgudulerinle aynada hos birini gorene kadar cabalamak. Ve ardindan ekmegin pesine dusmek. Erkek gibi calismak. Isinde mantikli. Disarda duygusal olmak. Isinde atik, yirtici, tuttugunu koparan. Evinde narin, hassas, sefkatli olmak. Guzellik bir yere kadar deyip. O bir yere bir turlu varamamak. Hic bitmeyen guzel, bakimli, ince, genc kalabilme cabalari vermek. Kozmetiklere, estetik mudahalelere servet yatirmak. Nice okullar, universiteler okumak. Masterlar, doktoralar yapmak. Ama hayatin anlamini ille de bir erkekte bulmak. Hem saygideger es, muhtesem ev sahibi, basarili is kadini. Hem de olmak. Cok ciddi toplantilar, buyuk pazarliklar yapmak. Bunlari yaparken giydigin ciddi pantolon takimlarin altina seksi jartiyer giymeyi unutmamak. Ah seni becermek icin ne taklalar atan bu adamlarin, senin namusunu korumak icin seferber olup kurallar koymasina gulmek. Bu devirde kadin olmak. Ardi ardina degisimler gecirmek. Bitmek tukenmek bilmeyen sizofreniler yasamak. Bu devirde kadin olmak. Dedim ya.. Yarı hamile olmak gibi birsey. Ayni anda hem hamile olmak, hem olmamak, hem de olmak-olmamak gibi... Can Dündar

Kendi dünyanın küçüklügünü kesfetmek ve buna ragmen kendinin kıymetini bilmek çok ise yarıyor. Bir gün hepimizin bu huzurlu olgunlugu bulmasını diliyorum... cok güzeldi..

"Evlilik; ev arkadaşlığı, kankalık, sırdaşlık, ortak hesaba sahip mudilik, ayrı kökenlerin birleşmesi, başı hatırlanmayan bir akrabalık ilişkisidir." Angelim cok keyifle okudum emegine saglık Che

tek kelime ile harika ya ben bu can dündarın eğer varsa hayatındaki kadını merak ediyorum nasıl bir yürek var adamda resmen kelimelerle dans ediyor bayıldım :) angelica

kızlar bu can dündar varya günün hangi saati olursa olsun hiç farketmiyor alıp götürüyor insanı derinlere beğenmenize sevindim sevgiler... :içelim: Che

Bu konuda Ahmet Altan 1 numaraydı şimdi Can Dündar ona yetişiyor. Evet galiba bir ömrü hep böyle geçiriyoruz yarı hamile bazen 1,5 hamile

Türkiye yıllar yılı tanımazdan geldiği Demreli Nikola'yı Hıristiyan dünyasının "özbeöz Türk Noel Baba"sı olarak tescillemek üzere harekete geçti. Lakin hem Türkiye'de hem de dünyada bu ak sakallı şişman ihtiyar hakkında yakışıksız söylentiler var Geçen hafta oğlumun okulunda öğretmen çocuklardan, Noel Baba'ya bir mektup yazmalarını istemiş. Çoğu mektup şöyle başlıyormuş: "Sevgili Noel Baba! Öncelikle ifade etmeliyim ki sana inanmıyorum. Ama yine de bir şeyler getirebilirsen iyi olur." Bu cevap, bizim Noel Baba'yla ilişkimizin tipik bir örneği... Bunca yıl (yani 1700 yıl) hiç inanmadığımız bir ihtiyardan, bir şeyler getirmesini bekliyoruz son yıllarda... "No-el Baba"dan önce "Demir-el Baba"mız vardı. Ona da inanmayanlar, bir şeyler getireceğini umarak bir ömür tükettiler. Peki ne oldu da şimdi "Çoban Sülü"den boşalan "en popüler baba" koltuğuna "Aziz Nikola" oturuverdi? Bunun sırrı, onun torbasından çıkan dövizlerde gizli... "Asıl baba, bizim baba" Oldukça problemli bir ilişkimiz var Aziz Nikola'yla... Onun bu toprakların çocuğu olduğunu, Demre'de doğduğunu bilsek de bilmezden geldik yıllar yılı... Neticede Anadolulu olsa da Müslüman değildi, Türk değildi; dolayısıyla mukaddesatçı tarih yorumunda "bizden sayılmaz"dı. O yüzden bir tür üvey evlat muamelesi gördü yıllarca... Zaten mezarındaki kemikler Haçlı seferlerinde Demre'den alınıp İtalya'da Bari'ye götürülmüş, ondan geriye hiçbir iz kalmamıştı. Batılılar "Noel Baba" diye "Santa Klaus"u anarken, "Asıl Noel Baba bizim Nikola" demek kimsenin aklına gelmedi. "Fukara Babası" Sonra ne olduysa oldu, Türkler birden bu ak sakallı, yardımsever ihtiyarın kendi ataları olduğunu keşfetti, "Bizimki de fukara babası... Neden Noel Baba o olmasın?" diye ortaya çıktı. Önce büyük alışveriş merkezlerinde eli çıngıraklı, omzu torbalı, kırmızı-beyaz urbalı animatörler baş gösterdi ve küçük çocukların "Size Noel Baba diyebilir miyim amca?" sorusuyla karşılaştı. Baba'nın turist de çektiği anlaşılınca Turizm Bakanlığı, o zamana kadar kimselerin yüzüne bakmadığı Demre'yi pazarlamaya başladı. Bütün dünyaya, sevgili Noel Baba'larının aslen Türkiyeli olduğu anlatılmaya çalışıldı. Bazı tarihçiler daha da ileri giderek "O, ataları Türk olan bir Likyalıdır. Dolayısıyla Türkoğlu Türk'tür" diyerek "Milliyetçi bir Noel Baba" karakteri yarattı. 1996'da bir Noel Baba Vakfı kuruldu ve Demreli Nikola'nın, Bari'de bir katedralde sergilenen kemikleri geri istendi. Artık okullarda, ecnebi "cingıl bels" şarkısı şu sözlerle söyleniyordu: "Türkiye'de doğdum ben / Antalyalıyım. Bendeniz Noel Baba / işte burdayım / hey!" Yakılan maketler Ancak tepkiler de gecikmedi. Hıristiyan bir misyonerin, hem de İsa'nın doğum gününü de içeren aralık ayı boyunca caddelerde, alışveriş merkezlerinde, reklam filmlerinde, içkili muhabbetlerde boy göstermesi ve neredeyse mahyalara "Hoş geldin mübarek Noel Baba" yazdıracak kadar sevilmesi, mütedeyyin kitleleri rahatsız etti. Misilleme olarak "Baba"nın 1930'larda Coca-Cola'nın renkleriyle ve onun bir reklam oyuncusu olarak pazarlandığı hatırlatıldı. Birkaç kez cami çıkışında makatından uzun sopalara geçirilmiş şekilde pişirilirken rastladık Noel Baba'ya... Demre'nin bir meydanında duran, 2000'de Ruslar tarafından yollanan bronz Noel Baba heykeli, "Baba'nın dünyaca tanınan görüntüsüyle uyuşmadığı" gerekçesiyle, Demre'nin DYP'li belediye başkanı tarafından müzeye kaldırıldı. Bu girişim, Türkiye ile Rusya arasında diplomatik krize neden oldu. Ve nihayet Yeni Şafak'ta Rasim Özdenören, bu toprakların en muteber nefret yaftasını, tonton Baba'nın boğazına astı: "O, aslında sübyancı bir eşcinsel!" Edepsiz Baba İddiaya göre Aziz Nikola Demre'de değil Mısır'ın İskenderiye kentinde dünyaya gelmiş. Orada küçük erkek çocuklarına tecavüzden yakalanıp cezalandırılmış. Uslanmayınca yakılmasına karar verilmiş. O da Lübnan üzerinden gizlice kaçarak soluğu Demre'de almış. Burada da kendini "aziz" olarak tanıtmış. Gülmeyin! Daha geçen hafta Britanya'daki alışveriş merkezlerinde Noel Baba'ların çocukları kucağına alması yasaklandı. Çünkü suiistimal iddiaları almış yürümüştü. Yasağı başlatan mağazanın direktörü "Maalesef suçun ve korkuların artması sonucunda önemli bir geleneğimize daha veda ediyoruz" dedi. "Önemli geleneğimiz" dediği şey, ak sakallı Baba'nın kucağında resim çektirmekti. Bitmedi. Hemen ardından Brezilya'nın Rio de Janerio kentinde polis 144 Noel Baba heykelciğinin kırmızı kadifeden çuvalları içinde kokain bulunduğunu açıkladı. Anlaşılan saflığın ve umudun simgesi Noel Baba, ata toprağından uzaklaştıktan sonra edepsiz bir mafya babasına dönüşmüştü. Cevapsız mektuplar Mektupla başladık, mektupla bitirelim: Şimdi bizim okullara sıçrayan Noel Baba'ya mektup yazma adeti, 80 yıl önce Finlandiya'daki Santa Klaus köyünde başlatılmış ilkin... Popüler bir radyo çocuk programı, kendi bölgelerinde yaşadığını söyledikleri Noel Baba'ya isteklerini bildirmelerini istemiş çocuklardan... Adres basitmiş: "Noel Baba / Kuzey Kutbu". O günden itibaren yılda ortalama 800 bin mektup gelmeye başlamış dünyanın dört bir yanından... Baştaki süslü püslü istek mektupları zamanla yerini oyuncak kataloglarından kesilmiş sayfalara bırakmış; sonra da mektuplar azalmış, internet aracılığıyla yollanan mesajlar çoğalmış. Fin posta idaresi ne yapıyormuş bu mektupları biliyor musunuz? Her birine 8 dilde cevap yolluyormuş. Ve çocuklar, Baba'dan hediye değilse de bir mektup almanın sevincini yaşıyormuş. Bizim yerli Noel Baba da "Sana inanmıyorum ama bir şeyler yollasan iyi olur" diyenlere iki satır cevap yazıp serveti yoksullarla üleşmenin nimetlerini anlatamaz mı acaba? Hepinize mutlu, sağlıklı bir yıl dileğiyle... AZİZ NİKOLA Çoraptan çıkan hediye öyküsü Aziz Nikola MS 300'lerde Akdeniz kıyılarının önemli Likya kenti Patara'da doğmuş. Patara o zamanlar refah içindeymiş. Nikola zengin bir buğday tüccarının oğluymuş. Babası ölünce onun mirasına konmuş ve servetini yoksullara yardım için harcamaya karar vermiş. Onu "Baba" yapan süreç ise şöyle başlamış: Patara'da fakir bir adam varmış. O kadar fakirmiş ki, çeyiz yapamadığı üç kızını satma noktasına gelmiş. Nikola bu yoksula ve onun parasızlıktan evlenemeyen kızlarına yardım etmeye karar vermiş. Ancak kendini belli etmemek ve adamın da gururunu kırmamak istiyormuş. O yüzden gece, uyuyan kızların ipe astığı çoraplarının içine bacadan üç külçe altın atmış. Kızlar, sabahleyin altını bulunca sevinçten deliye dönmüşler ve evlenip mutlu yuvalar kurmuşlar. O gün bugündür birçok Hıristiyan ülkede milyonlarca çocuk geceden başucuna çorap asıyor ve uyanınca çorabı hediyelerle dolu olarak bulma düşü kuruyor. CAN DÜNDAR Che

Yine yapmış yapacağını Can Dündar... Mahbile Acem

Bir kadını sevmekle başlar her şey ama, bir kadını tanımakla varılır hayatın sırrına. Bir kadını tanımaya soyunmak zor ama keyifli bir yolculuğa çıkmaktır. Dört mevsimi bir yürekte buluşturur, bu yüzdende sürekli şaşırtırlar. ... Sürprizlerin ardı arkası kesilmez. Zordur anlamak onları. Benzemek gerekir anlayabilmek içinbelki de..! Kendi zekasını hatırlatanları sever, sevgisini göstermekten ürkmeyenleri, sürprizlere hazırlıklı olanları bir de. Muson yağmurları gibi yağarken, sahrada çöl fırtınası koparıp ardından güneş olup ısıtabilirler. Dedim ya bir dünyadır kadınlar, yürekleriyle konuşan, gözleriyle gülen.. CAN DÜNDAR

canım harika bir yazı ben bu adamın yazılarına hayranım çok güzel tesbitleri var. paylaşımın için teşekkürler. emeğine sağlık. Krdi

BOŞANMAKLA BAŞARI ARASINDA DOĞRUDAN BİR İLİŞKİ VAR MIDIR? Yazan: Can Dündar Bir zamanlar benim de başıma geldi: Sevdiğim kız, bir başkasıyla evlendi. O hissiyatı bilirim: Ağır bir yenilmişlik duygusu... Bir başkasına tercih edilmiş olmanın derin hayal kırıklığı... Gidip düğünü basacak kadar yoğun bir kızgınlıkla, naçar bir umursamazlık arasında sallanan ikircikli ruh hali... "Neden o?" sorusunda belirginleşen, kıskançlığın narsisizme dolandığı bir duygular sarmaşığı... Düğün öncesi söyleşi Zuhal Olcay-Haluk Bilginer çifti, özenle susmalarına rağmen, sahne ışıkları altındaki benzerleri gibi, birinci sayfalarda boşandılar. Salı Haluk Bilginer yeniden evleniyor. Bu düğün öncesinde ve kendisine "En iyi kadın oyuncu" ödülü getiren "Natalie" oyunu sonrasında sohbet ettik Zuhal Olcay''la... Bir zamanlar benim hissettiklerimi hissediyor mu o da? Kısmen... 12 yıllık bir evliliğin bitişi ardından bunları hissetmemek kabil değil. Ama altı ay önce kendisini gözyaşına boğabilecek bir sohbeti şimdi tebessümle yapabildiğine göre fırtına dinmiş, hasar raporu çıkmış, bir defter kapanmış. Sabahları uyanıp "Allah''ım şükürler olsun, özgürüm" diye sevindiği, "Niye daha önce kopmadım ki?" diye hayıflandığı bir dönemi yaşıyor. "Güçlü kadın"ı mı oynuyor? Bir oyuncuyla konuşurken bunu anlamak zor. Ama en çok hüzün yakıştırılan yüzünden huzur, neşe ve özgüven okunuyor şimdilerde... Boşanınca gelen başarı Bu özgüveni son dönemki başarılarına borçlu biraz da... Şimdi yazacağımın kendisi farkında mı bilmiyorum ama Olcay''ın hayat hikayesiyle kariyer çizelgesini birlikte okuyunca insan "Ya iş ya eş" diyenlere hak veriyor. Bilginer''den önce iki evlilik yapmış Zuhal Olcay... (Kendi tabiriyle "19 yaşından beri evli; aralıklarla...") Ankara Devlet Konservatuvarı''nı bitirdiği 1976 yılında sınıf arkadaşı Selçuk Yöntem''le evlenmiş. Üç yıl süren bu evliliğin ardından işadamı Zafer Olcay''la yolları birleşmiş. 1987''de ondan da ayrılmış. Şimdi dikkat: Boşandığı yıl, "Martı" oyunundaki Nina rolüyle Avni Dilligil Tiyatro Ödülü''nü kazandı Olcay... Ardından "Balkon"daki İrma rolüyle Ankara Sanat Ödülü''nü aldı. 1989''da başarılarını uluslararası alana taşıdı: "Sahte Cennete Veda" filmindeki rolüyle Almanya Altın Film Şeridi''nde En İyi Kadın Oyuncu seçildi. Aynı yıl büyük ses getiren müzikalde Evita''yı oynadı. Buradaki başarısıyla şarkıcılık kariyerine başladı ve 1990''da ilk albümü "Küçük Bir Öykü"yü çıkardı. 1992''de Haluk Bilginer''le evlendi. Ödüllere bir süre ara verdi. Şimdi ondan ayrıldıktan sonra, üç yıl uzak kaldığı sahnelere yeniden dönüyor ve uzun süre esirgenen ödüller yağmaya başlıyor yine... Bu arada Bülent Ortaçgil''le "Başucu Şarkıları" çıkıyor ve büyük ilgi görüyor. Görünen o ki, boşanmak Zuhal Olcay''ya yarıyor. "Dostlar bende kaldı" Peki neden? Şimdi çalışmaya daha çok vakit bulduğu için mi bu başarılar? Yoksa boşanma, başarmanın ön koşulu mu? Belki de işimiz, ayrılık acımızı saran bir yara bandıdır. Daha çok unutmak için daha çok çalışırız. Çalıştıkça, kanayan ruhumuzu sararız. O kanlı alın terinin tacıdır başarı... Olcay da başında o taçla, üçüncü kez koşup geldiği başlangıç çizgisinde yenilenmiş ve mutlu görünüyor. Tek üzüntüsü, Bilginer''le birlikte büyük emeklerle kurdukları tiyatronun eski eşinde kalması... "Ya dostlar? Onlar kimde kaldı" diye soruyorum. "Çoğu bende hala" diyor, "biri hariç... Onun da kalbi bende, biliyorum." Ama "yaşadıklarından öğrendiği bir şey var": Artık işi, eşi, dostları ya da başkaları için yaşamıyor. Herkesten çok kendini önemsiyor, kendine özeniyor. Bu da boşanmayla gelen bir karar mı? "Değil, uzun zamandır böyle..." "Önce ben!" Bu yaklaşıma iki kez tanık oldum, son bir yıl içinde... İlki Mülkiyeliler Birliği gecesindeydi. Sahneye çıktığında çatal bıçak sesleri eşliğinde yemeğe devam eden Mülkiyelilere, alışılmadık bir üslupla sert çıktı Olcay; "Madem dinlemeyecektiniz niye beni davet ettiniz?" dedi. Birden çatal bıçak sesleri kesildi. İkincisi, dostlarının bir araya geldiği kalabalık bir geceydi. Kendisinden habersiz planlanmıştı. Oysa onun başka planı vardı. "Kusura bakmayın, bu gece sizlerle birlikte olamayacağım" dedi ve gitti. Bu iki geceyi hatırlattım. Güldü. "Başkalarını mutlu edebilmek için önce ben mutlu olmalıyım; doğrusu bu değil mi?" dedi. Bir kazayla gelen değişim Aslında o da bir zamanlar, hep başkaları için didinen ve "Hayır" diyemeyenlerdenmiş. Değişim bir felaketle gelmiş. 1977''de Ankara-İstanbul yolunda devrilen trendeymiş Zuhal Olcay... Orada ecelle yüzleşmiş. Herkesin ölümlü olduğunu öğrenmiş ve "Yarın ölecek gibi" yaşamayı seçmiş. Giderek geliştirdiği bu güçlü hissin doruğunda şimdi: Kimseye hesap vermeden yaşıyor, sevdiklerine cömertçe açılıp, sevmediklerine duvarlar örüyor. Ve en önemlisi kendisini eskisinden daha çok seviyor. Meslekteki 30''uncu yılına her zamankinden güçlü giriyor. "Çok iyiydin!" Tam ayrılık döneminde, eşinden ayrılan bir kadını anlatan "Nathalie" oyununda rol aldı Zuhal Olcay... Bunun yaratabileceği muhtemel çağrışımların farkında olarak, boşanan kadın rolünü Tilbe Saran''a bırakıp oyundaki "öteki kadın"ı oynamayı seçti: "Öteki kadın" bir fahişeydi. "Nathalie"nin konusu özetle şöyle: Eşi Daniel''den ayrılan Sonia, intikam için bir fahişeyle anlaşıyor. "Nathalie" adını verdiği bu kadını sekreter rolünde eski kocasına gönderiyor. Fahişeye aşık olmasını sağladıktan sonra kaybettirip intikam almayı planlıyor. Lakin oyun ilerledikçe kadınların içinden matruşkalar gibi farklı karakterler çıkıyor. Hiç kocası için şarkı söylememiş bir soprano... İçten içe sevgiyi arayan bir fahişe... Başka bir kadının yanında, eşinin tanıdığından bambaşka birine dönüşen ve "boşanma teklifi için eşinin en dibe vurmasını bekleyen" bir adam... Sahnede iki kişi, yedi-sekiz farklı karakteri oynamaya başlıyor. Ve sonunda gönül işlerinin hesaba gelmediği anlaşılıyor. Öyle ya; "Herkesin ansızın bambaşka biri olabildiği bir an ya da dönem vardır". Soğuk, mesafeli, güçlü sanılan insan, günün birinde üzerine yapıştırılan imajı fuzuli bir maske gibi çıkarıp bir kenara koyar ve karşınıza bambaşka bir kişilikle çıkar. "Size nasıl yapılır bu?" Oyunu izlerken seyirci kaçınılmaz olarak, hem sahnedeki yeni boşanmış kadının ilişkisini hem kendisininkini sorgulamaya başlıyor. Adamın eşine söylediği yalanlar mesela... Olcay''ı da en çok inciten onlar değil miydi? Terk edilmekle baş edebilmek? Belki de en zoru bu... Tebdil-i kıyafet alışveriştesinizdir. Süpermarkette konserve seçerken tanınırsınız. Ve kaçıp durduğunuz o vahvah seansı başlar: "Nasıl yaparlar? Hem de sizin gibi birine..." Hoopp... Karın ağrıları en başa döner. Ve oyunun en unutulmaz sahnesi: Soprano kadın, gözyaşları içinde evliliğinin çöküşünü anlatırken onu en çok yaralayan şeyden söz eder: Nasıl oynarsa oynasın, her oyundan sonra eşi ona rutin bir tonda "Çok iyiydin" demektedir. Ama bu tebrikte içten bir yüreklendirme değil, derin bir ilgisizlik, bıkkın bir aldırmazlık alameti vardır -ki insanı hiçleştirir. Oyunu izlerken, anlı şanlı evlilikleri deviren o kof iltifatın, üç yıl önce Zuhal Olcay''ın seslendirdiği Metin Altıok oratoryosunun kulisinde kulağımıza çalındığını anımsıyoruz: "Çok iyiydin! Çok iyiydin! Çok iyiydin!"