yorgunluğumun nedenini anladım teşekkürler iremsu

Artık iyice anladım ki, konuşmak beni yoruyor. Ağzım, çenem, ruhum, aklım hepsi işbirliği yapmış, ne kadar az söz o kadar memnuniyet. Evet konuşmanın gerçekliğine tam olarak inanmıyorum ama başkasını dinlemeyi kendim için gerekli görüyorum. Bu tembellik hali ile korkarım tatsız tuzsuz bir şey olacağım. Kadın evliya olmalara kalkışacak, dünya nimetlerinden uzaklaşıp sopamı pardon asamı elime alıp ufka bakacağım. Eh bu dünyanın işlerini halletmiş olduğuma göre sıra, öteki tarafın işlerini çözmeye gelecektir. Peki konuşmamakla evliya olunur mu? Bir dünya nimeti midir ki konuşmak? Bazı içi boş &#8220;Ne haber&#8221; ler vardır, coşkun bir sel misali çıkar ağızdan. Cevap aynı coşkuya gelir. Olmadığın halde &#8220;iyiyim&#8221; demek ne yorucu bir iştir. Riyakarlığa kafayı takmakla mı çenem hareket etmekte böylesi isteksiz oldu acaba. Düşünce ya da duygumuz, söz olurken bizi tam olarak anlatabilir mi? Aynı dili konuşmak her zaman mümkün müdür? Mevlana, sadece ve sadece dört kelimeyle, derya gibi konuya gayet açık bir yorum getirmiş: Söylediklerin karşındakinin anlayabileceği kadardır! Söz bizi her zaman, tam olarak anlatamaz. Bu sebeple çıkarımların sadece söz üzerinden olması yanlış. Duruş, davranış, bakış. Sözler bazen kaybolur, gerçek karşımda durmaktadır. Sükunet, dinginlik ve dudaklara yerleşen ince bir tebessümle gözlerden yansıyan ironik bir bakış. Sadece buna ihtiyacım var ve artık iyice anladım ki, konuşmak beni yoruyor.

walla ben çok konuşurum oyüzden olacakki çok yorulurum saol canım:) F

şimdi anladım ki konuşmak beni de yoruyormuş.. hele ki boş konuşmak.. dur bakalım daha neler öğreneceğim.. paylaşımın için teşekkürler kelebek.. S suavea