Özlemle doluydu içim yine... Bekliyordum, ama beklemenin en güzeli geliyordu bana. Yüreğime dokunmaya... ruhuma... Bekliyordum içimde anlamadığım garip ama bastıramadığım bir heyecanla... Beklemek hiç bu kadar güzel olmamıştı ; beklenen yolcu sevdiğimdi... Yüreğime dokunana... Korkusuzca seven biri... Korkusuzca sevmeyi öğreniyordum... Sevgime sevgisini sürmeye geliyordu... Hasretine hasretimi... Yüzüne yüzümü... Bilirmisin diyordu korkusuzca sevmeyi... Bilmiyordum çünkü hiç kimse beni korkusuzca sevmemişti... Kimse bu denli dokunmamıştı yüreğime... Kimse yolculuk etmemişti içime... Kapılarım ardına kadar açıktı bekliyordum... İşte yine yollara düşmüştün benim için, korkusuzca sevmeyi öğretmeye geliyordun... Aşka acemi birisiydim, aşkı yaşatmaya geliyordun... Hayat hiç benden yana akmamıştı, hep tersine akıyordu... Ne olmuştu da hayat ilk defa bana doğru akmaya başlamıştı... İsteklerime doğru, hayallerime... Hayat bir kezde olsa eğilip öpmüştü alnımızdan... Yaralı düşlerde sürüklenen iki yolcuyduk... Yarım kalmışılıklar, yaşanmamışlıklar... Eksik kalan yanlarımızı tamamlamaya geliyordu. İçine yolculuk ediyordum korkusuzca... Yaralarına dokunuyordum... Yüreğine... Dökülen cam kırıklarımızı toplayacaktık beraber... Yeniden umut tohumları ekiyorduk gönümüze... Acemi birer umut çiftçisiydik... İşte geldin. Seni bana getiren yollara, dağlara yürekten selam yolluyordum... Kaderimize bizi birleştirdiği için şükran duyuyordum... Hoşgeldin yaralı düşüm... Bir daha asla bırakmamak için sımsıkı sarılıyorduk... Sarıl bana acıtana kadar canımı... Sarıl ruhuma... Hep özlemini duyduğumuz yarım kalmış şeyleri tamamlıyorduk bir bir... Bağ evindeydik... Ruhlarımızın buluştuğu düş sokağında... Özlemle beklediğim limanda... Canımda... Gözlerime baktıkça kayboluyordum düş sokağında... Kayboluyordum gözlerinde... Gözlerimdeydin, içimde... Mumlarımızı yakmıştık hani o içinde umut kokan mumlarımızı... Asla kimsenin söndüremeyeceği mumlarımızı... Sarıl bana, sımsıkı sarıl... Susuz çöllerdeydim senin yokluğunda... Orman yangınlarının ortasında kendimi yakıyordum... Küllerimden yeniden doğuyordum inatla... Sensizliğin dağlarında hırçınca geziyordum yokluğunda... Artık geldin bana ve yeniden anlam katıyordun sefil hayatıma... Yeniden ışık yakıyordun karanlığıma... Hayatın anlamını arayıp durdum yıllarca oysa hayatın anlamı karşımdaydı... Mutluluğun anlamı... Mutluluğu bilmezdim ben huzuru... sevilmeyi... Şimdi sen varsın ben yeniden çocuk gibi doğup büyüyordum sevginle... Eğer ki yaşadığımıza bir ad koymak gerekiyorsa en güzel adı bulmaya çalışıyordum. aşk... Korkusuzca sevmek... Mutluluk... Mavi... Düş... Hayattaki hiç bir güzellik yaşadığımız an'a isim olamayacaktı... Olamazdı da zaten... Yaşanılan sevginin bir adı yoktu... Güller bile anlamını yitiriyordu senin yanında... Mumlarımızı yakmış odaya kokumuzu sürmüştük... Yağmur yağıyordu mutluluktan gözlerimize... Dans ediyordu ruhlarımız gecede... Oda sen kokuyordu, bedenime senin kokunu sürdüm... Gözlerime gözlerini ekledim... Yüreğime yüreğini kazıdım ilmik ilmik... Hayatın bize çektiği bir kıyakmıydı bu. Bağ evi seninle dolmuştu... İçimdeki boşluğu sen dolduruyordun... Derinliğime sevgili buldum işte... Sözler havada asılı değildi artık. Nedenler yakarışlar... Sen geldin ve bu yaşama özlemine anlam kattın... Sevgime sevgi... Öyle büyük seviyorum ki anlatmaya kelimelerin gücü yetmiyordu... Sadece seni seviyorum sözcüğünde binlerce anlam yatıyordu dile getiremediğim... İşte benimlesin yanımda, ruhumda... Zaman bile bizden yanaydı, yavaş ve sakin ilerliyordu... Zaman durdu, gözlerimden içime yolculuk ediyordun... Artık yalnız değildim... Seninleydim, eleleydik... Zaman hiç geçmesin istiyorduk. Sen vardın yanımda, içimde... Aslında içten içe biliyodum hayatın kuralları vardı biz bir şekilde yüzleşecektik onunla... Nasıl gelmişsen bana öyle gidecektin... Ama bu kez yüreğimide götürecektin yanında... gözlerimi... Zaman kendini hatırlatıyordu, zaman ayrılığa vuruyordu... Biliyorduk ikimizde bir şekilde ayrı ayrı yollara düşecektik yine... Hayatın kuralları vardı ve biz hayata karışacaktık... Seninle sabaha uyanmak alnına öpücükler kondurmayı bir başka zamana bir başka yarına erteliyorduk... Asla birbirimizden kopmayacaktık birbirinden kopmayacaktı yüreklerimiz ; gözlerimiz... Nereye gidersek gidelim hep beraberdi ruhlarımız... Artık yalnız değildik... Her veda an'ları zor kılmıştı hayatımı... Oysa ben kimseye veda etmemiştim... Edemem... Yine veda etmiyordum, çünkü yüreğimide gönderiyordum yanında... Ruhuma... Bütün hayatımı... Anılarımı... Sen hazırdın gitmeye artık istemesende... Son sigaralar yanıyordu, son bakışmalar... Yola çıkıyordun işte... Oysa yüreğim çoktan çıkmıştı yola... Yüreğim senden önce gideceğin yere varmıştı bile... Seni bekliyor... Gözlerimi yüreğine kazıdım... Gözlerini gözlerime... Seni seviyorum ruh ikizim... P