Bize hep yasaklandı dokunmalar. Dokunma çocuğum, yanarsın Dokunma çocuğum, kırarsın Oysa dokunarak öğrenecektik kim olduğumuzu, ne olduğumuzu, ne olduklarını... Önceleri sobaya, ateşe dokunup yanmaktan korktuk. Sonraları aşk ile yanan yüreklere, bedenlere dokunmaktan. Uzak durduk. Çünkü biz doğduk, gözümüzü açtık, kulağımızda büyüklerimizin küpeleri. Kendi küpelerimizden önce onların küpelerini taktık ki hala çıkmakta zorlanmakta... - Dokunma cıs olursun. Yanarsın. Dokunmadan, değmeden nasıl yaşanılır ya da başaran var mıdır? Düşünsenize beş duyumuzun diğer dördü oldukça sınırlıyken dokunma duyusu geniş bir yelpazeye sahip. Hatta doğuştan veya sonradan talihsiz bir kazayla diğer yetilerin kaybolması yüksek bir olasılıkken dokunmayı kaybetmek zor olsa gerek. Ama bizim en az kullandığımız dokunup ta duymadığımız duyumuz; dokunmak... Zamana göre değişti dokunmayışlarımız... Bazen suya sabuna dokunmadık, bazen düşeni kaldırmak için dokunmadık, gözyaşlarını silmek için dokunmadık beyaz bir tene. Velhasıl biz dokunmadık... Artık steril steril yaşıyoruz ve biz nerdeyse sterillikten ölüyoruz.. alinti P