başın sağ olsun, çük üzüldüm lagrima Emanetine bin

YAZIN İÇİN TŞKLER. BEN BABAMI KAYBEDELİ ÇOK UZUN YILLAR OLUYOR. ONUNLA HEP ARKADAŞ GİBİYDİK. O GİTTİ BEN BİTTİM. ŞİMDİ EVLİYİM. AMA BABAM NE OKULU BİTİRDİĞİMİ NE ÖĞRETMEN OLDUĞUMU NE EVLENDİĞİMİ GÖREMEDİ. NE BİLEYİM. İŞTE İNSANIN BİR YANI EKSİK OLUYOR İŞTE. Allah tüm babasını kaybedenlere sabır versin. babası hayatta olupta kıymetini bilmeyenlere de akıl versin. iyi akşamlar.

Başın saolsun arkadaşım. Elimizdekilerin kıymetini hiç bilmiyoruz. Hep yanımızda yada arkamızda olacaklar zannediyoruz. Allah sabır versin, mekanı cennet olsun inşlh. lagrima Emanetine bin

daha cok yeni zamanla kavrıyorsun! zamanla alısıyorsun! zamanla adını duydugunda için acımıyor çok fazla sadece ahh diyip bir tebessüm beliriyor yüzünde.. anılar hatıralar beliriyor zihninde.. sesini unutuyorsun.. resimler olmasa şeklini şemalini bile unutursun ama iyiki o resmler var.. Allah rahmet eylesin.. mekanları cennet olsun.. bende 13 sene önce yaşadım amaalıştım..

aminnnn.. evet hiç birşey dolduramıyor gidenlerin yerini.. mlkmst DüNyA BaNa

. push ; bushra_84

lagrima Emanetine bin

başın sağ olsun canım. ağladım valla. gerçekten çok doğru. yaşarken kıymetini bilemiyoruz hayattaki en önemli varlıklarımızın. mekanı cennet olsun inşallah babanın da ananenin de lagrima Emanetine bin

mutsuzum18 bebeğim gel

Babamız bir gün gerçekten ölür, ama biz, onun ölümünü bile birden değil parça parça kavrarız. Eve geç kaldığımızda duyduğumuz tedirginlik, yerini garip bir boşluğa bırakır mesela;Annemiz, babanız duymasın demez olur. Ütü masasında eksik bir giysi vardır artık. Sabahları ceketini tuttuğumuz telaş, akşamları kapısını açtığımız yorgunluk bizi terk etmiştir. Yaşarken bir alışkanlığa kurban giden babamızı, öldüğü günden sonra tekrar toplamaya, bir arya getirmeye başlarız. Onun, yırtık bir resim gibi günlerimizin şurasına burasına dağılmış ne çok yüzü varmış meğerse. Haber izleyen, kızan, surat asan bıyık altından gülen baba yüzlerinin hepsi de neredeyse bir tek kavşakta birleşmektedir ama... duygularıma o kadar tercüman olmuşsun ki ; belki benim gibi olan bir çok insanın duygularına da.. 3 ay önce kaybettim babamı, birden, aniden.. ben parça parça bile kavrayamıyorum hala. olmuyor bir türlü, inanamıyorum ama Allah'tan geldik, Allah'a gideceğiz. tek yapabileceğimiz dua, mekanları cennet olsun inşh, tüm babaların... lagrima Emanetine bin

GazozGofret Moonlight Sonata... tek ayak

canım başın sağolsun Allah sabır versin... ağlattın beni N

aminnnn... Rabbim günahlarını affetsin onların.. alışıyorsun zamanla resmini asmaya bakmaya.. çünkü özlüyorsun.. arada ağlama nöbetleri şeklinde devam etsede alışıyor bakışların donuklasıyor resme sesini bile anımsayamıyorsun an geliyor.. 12 sene bitti dile kolay... lagrima Emanetine bin

Çoğumuz, babamız henüz hayattayken onun yüzüne bir kere bile dikkatle bakmayız. Baba, baba demeye başladığımız günden itibaren sürekli karşımızda duran bir alışkanlıktır. Yıllarca babamızdan değil, bir alışkanlıktan bahsederiz: Annemize, babam bugün niçin gecikti? diye sorarız; kardeşimize, babam yine su istiyor, der ve dertleniriz; bazen de, babama hangi yalanı uydursam, diye planlar kurarız kafamızda. Baba, her seferinde, bize biraz uzak, biraz yabancı birisidir. Her gün elbiselerini giydirip sokaklara saldığımız o biraz yabancının, zamanın karşısında nasıl da eriyip gittiğini fark etmeyiz bile. Oysa ilkin ve hep onun elbiseleri yaşlanır, ilkin ve hep onun saçları ağarır, ilkin ve hep o öksürür. Bir alışkanlığın perde gerisinden baktığımız o yüzde zaman, çizgilerden, girintilerden ve çıkıntılardan yeni bir yüz yapar; bunu da fark etmeyiz. İçimizden az buçuk dikkat kesilenler bilirler ki, baba, gözaltlarındaki torbalarda yorgunluk biriktiren kederli göçmenidir evimizin. Bir an gelir, gözaltlarındaki torbaların bağcığını gözlerinin feriyle bağlayamaz olur artık. O iki bağcık da, hiç ummadığımız bir vakitte, hiç ummadığımız bir yerde çözülüverir. Çözülüverir ve babamız, bizden sakladığı bütün yorgunlukları orta yerde bırakıp, kederli yüzünü terk eder. Biliyor musunuz? Babamız bir gün gerçekten ölür! Babamız bir gün gerçekten ölür, ama biz, onun ölümünü bile birden değil parça parça kavrarız. Eve geç kaldığımızda duyduğumuz tedirginlik, yerini garip bir boşluğa bırakır mesela;Annemiz, babanız duymasın demez olur. Ütü masasında eksik bir giysi vardır artık. Sabahları ceketini tuttuğumuz telaş, akşamları kapısını açtığımız yorgunluk bizi terk etmiştir. Yaşarken bir alışkanlığa kurban giden babamızı, öldüğü günden sonra tekrar toplamaya, bir arya getirmeye başlarız. Onun, yırtık bir resim gibi günlerimizin şurasına burasına dağılmış ne çok yüzü varmış meğerse. Haber izleyen, kızan, surat asan bıyık altından gülen baba yüzlerinin hepsi de neredeyse bir tek kavşakta birleşmektedir ama: Evde. Bizim babamız bir ev adamıdır. Aslınca onlarca yıl hakimi değil, mahkumu olmuştur yaşadığı evin. Son bir gayretle yaşadığı konağı ve toprakları terk etmeye çalışan Tolstoy un deliliğine soyunamayacak kadar karısı ve çocukları tarafından teslim alınmış, inceden inceye tutkusuzlaştırılarak vasat bir adama dönüştürülmüş ve hayatının yeknesaklığı içinde bir gün, kefen parasını biriktirmiş olmanın huzuruyla evine veda etmiştir. Artık içimizden hiç kimsenin, bize veda eden babanın yerine baba olamayacağını, vaktin çıkıp çıkmadığını onun sesiyle soramayacağını anladığımızda, çaresizce bir şey yaparız: Kendimizi babamızın hiç ölmediğine, şeceremizin hiç dağılmayacağına inandırmak için, onun en sevdiğimiz fotoğrafını büyüterek, annemizin ya da en büyük kardeşimizin odasındaki duvarın yerine konduruveririz. Konduruveririz ve o resme bakarken ilk kez babamızın yüzüyle yüzleşiriz. Böylelikle ilk kez, babamızın gözlerinde bir göç öncesinin alınganlığını görürüz; saçlarının fazlasıyla beyazlaşmış olduğunu görürüz. Görürüz ki, onun alnı yaşadığımız coğrafyanın kaderiyle aynıdır. Sanki hiç mola verilmemiş bir savaşın cephe yerine benzeyen bu alın aslında bizzat hayatın alnıdır. Onu yeniden aramıza çağırmakla, yüzünü her gün görebileceğimiz bir yerde ağırlamakla, bir süreliğine de olsa, ölü babamızla ilk kez içtenlikle baba-evlat haline geliriz. Konuk ettiğimiz insanlara anlatırız onu, kim olduğunu soran çocuklara; öyle ki, onun kim olduğunu sormayanlara içlendiğimiz bile olur. Duvarda, bazı yanlarını yeni yeni hatırladığımız, çerçeve içinde bir babamız vardır artık. Ama gün gelir, mevsimler duvardaki fotoğrafı da soldurmaya başlar. Babamızın gözaltlarını tutan o incelmiş bağcıklar, bir kere daha unutkanlığımız tarafından kopmaya terk edilir. Aramıza heyecanla çağırdığımız sevgili ölümüzün yüzü, mahkum olduğu çerçevenin içinde tekrar bir gölgeye, bir alışkanlığa dönüşür. Bir evden bir eve taşınırken, eşyalarımızın arasında can çekişir durur; yeni evimize uygun olup olmadığını düşündürecek kadar uzaklaşır aramızdan. Nihayet, yeni evlerimiz, bu yakışıksız yabancının resmini duvarları için uygunsuz bulmaya başlar. Yeni evlerimizin duvarları, su kenarlarını, tarlaları, yorgun işçi tulumlarını, bir memurun çantasını, bir askerin kaputunu, bir kasketin alınlığını ve bütün o eski alışkanlıkları kabul etmez olur artık. Bir gün, biz yine fark etmeden, duvardaki yerinden de devrilir babamız; ikinci kez ölür!..

cokkk fena oldum yaa.. benn cok üzdüm canimmin ici ciyerm babacimi o kadar pismanim ki icim kan agliyor.. ergenlikti falandi filandi geldi gecti o günler ama pismanligim gecmiyor artik kiymetini cokkk iyi anladim, birsey istese bir öf bile demiyorum ki saten normalide bu, hep güler yüz göstermeye calisiyorum, mutlu etmeye ugrasiyorum ufak tefek hediyelerle, bir nasilsin babacim bile yeterli aslinda mutlu etmeye babalarimizi.. keske zamani geri alabilsem ses tonumu bile yükseltmeseydim babama karsi ALLAhim uzun ömürler versin babalarimiza, babalarini kaybedenlerinde basi sagolsun,.. hic kimse, hic bir ask yerini alamaz onlarin. lagrima Emanetine bin

ne kadar doğru, akıl veren bi yazı. sabah babamı arayayım dimi arkadaşım. lagrima Emanetine bin

Canım başın sağolsun. Bende babamı 2 sene önce kaybettim. Rahmetli babam bana çok düşkündü bende ona düşkünüm. Ben ölmeden kimseye vermem seni, senden ayrılamam ben derdiSanki tek dileği buydu babacığımın. Babam vefat ettikten sonra nişanlandım ve temmuzda kısmetse evleniyorum. Ama babamı çok özlüyorum keşke nikahımda olabilseydi diyorum ama sağ olsaydı evlenemezdim, kimseye vermezdi sanırımO benim ilk aşkımdı hep babamla evleneceğimi söylerdim ben. Kanser olduğunu öğrendiğimde bile yakıştıramadım, inanmadım benim dağ gibi babam asla hasta olmaz olamaz dedim ama öğrendikten 1 ay sonra vefat etti, çektirmedi Allah çok şükür. Bu arada ben babamın resmini hiç asmadım bakamıyorum çünkü gördüğüm an ağlamaktan harap oluyorum fakat hep aklımda, Allah mekanını cennet etsin babalarımızın ve tüm sevdiklerimizin. lagrima Emanetine bin

Muhtesem bir yazi. lagrima Emanetine bin

benim duvarımdada resmi var babamın ilk kez böylesine dikkat ettim yüzüne yaşarken ne kadar uzakmışım dedim ellerine sağlık çook güzel anlatmışsın ağlattın beni başın sağ olsun canım lagrima Emanetine bin

okurken yarısında başladım ağlamaya Başın sağ olsun bu arada babam yanımda kanepede yatıyor şuan gözlerim yaşlı... gidip içeri kendime çekidüzen verip ona sarılıcam yazı için çok teşekkürler lagrima Emanetine bin