Bİr zamanlar bütün duyguların üzerinde yaşadığı bir ada varmış: Mutluluk, üzüntü, bilgi ve tüm diğerleri aşk dahil.. Bir gün adanın batmakta olduğu, duygulara haber verilmiş. Bunun üzerine hepsi adayı terk etmek için sandallarını hazırlamış. Aşk adada en sona kalan duygu almuş çünkü mümkün olan en sona kadar beklemek istemiş.. Ada neredeyse battığı zaman Aşk yardım istemeye karar vermiş.. Zenginlik, çok büyük bir teknenin içinde gelmekteymiş.. Aşk,"zenginlik benide yanına alır mısın?"diye sormuş. Zenginlik:"hayır alamam. Teknemde çok fazla altın ve gümüş var, senin için yer yok."demiş... Aşk, çok güzel bir yelkenin içindeki kibirden yardım istemiş"kibir lütfen bana yardım et!"Kibir:"sana yardım edemem Aşk sırılsıklamsın ve yelkenimi mahvedebilirsin"diye cevap vermiş.. Üzüntü yakınlardaymış ve Aşk yardım istemiş:"üzüntü seninle geleyim" Üzüntü:"of aşk, o kadar üzgünüm ki yalnız kalmaya ihtiyacım var.. Mutlulukta Aşkın yanından geçmiş ama o kadar mutluymuş ki Aşk'ın çağrısını duymamış.. Aşk birden bir ses duymuş:"Gel Aşk! seni yanıma alacağım." Bu Aşk tan yaşlı birisiymiş. Aşk o kadar şanslı ve mutlu hissetmiş ki, onu yanına alanın kim olduğunu bile öğrenmeyi akıl edememiş.. Yeni bir kara parçasının vardıklarında Aşk'a yardım eden yoluna devam etmiş.. Ona ne kadar borçlu olduğunu farkeden Aşk, Bilgi ye sormuş" Bana yardım eden kimdir?". Bilgi:"o zaman dı diye cevap vermiş.. "Zaman mı?Neden bana yardım etti ki?"diye sormuş Aşk... Bilgi gülümsemiş: "ÇÜNKÜ SADECE ZAMAN AŞK'IN NE KADAR BÜYÜK OLDUĞUNU ANLAYABİLİR..." gaasem

Canim ne guzel ifade etmissin, inanilmaz sevdim, eline saglik!!:1hug:

çooook güzel ellerine sağlık çok teşekkürler... opuyorumnanaktan darebear99 Backoffmen