tesekkurler zamanayırdıgın icin G Gabriel_

bunu sen yazdın sanırım...:uhm: çok güzeldi

bazen bende boyle dusunuyorum yalız oldugumu hadibakem oğlum bırakma

yalnızlık çok kötü bi duygu ve bunu çok güzel bi şekilde anlatmışsın. yalnızlığımın sona ermesi dileğiyle... kedicik81 işte yanlızlık ben

Canım yalnızken karamsar olmamak gerçekten çok zordur... Bu konuda seni anlayabiliyorum yani yalnız olduğu zaman insan kafasında daha çok büyütüyor, kuruyor... Bir de kırılma ama bence biraz alçakgönüllü olmalısın, yani bana öyle geliyor ki biraz kibirlisin ve burnun havada, bu da seni insanladan uzaklaştırıyor... biraz daha samimi ve sıcak olursan belkiistediklerine daha kolay ulaşabilirsin... Sadece bir tavsiye içimden gelenleri söyledim cemrenaz06 fıstık

ya canım nickin bile bir garip... neden bu kadar karamsarsın.. merak etme hayatının sonuna kadar yalnız kalmayacaksın.. elbette seninde çayına şeker olanlar olacak... her mesajında karanlık var simsiyah neden hayatını renkelndirmeye ve neşeli olmaya çalışmıyorsun.. bataklıkta bile ot biter unutma... herşey senin elinde... biraz dinlen.. çevre değiştir.. yeni arkadaşlar edin.. en basiti KK nın Ankara üyeleri ile tanış kaynaş... sosyal hayatın olsun... asosyal olmak herzaman dahada karartır insanın içini...

Canı çok sıkılıyordu, bir pazartesi günüydü. Haftanın ilk iş günü. İşe gelir gelmez zor zor işler onu bekliyordu ama onda ne bir iş yapacak heves ne de moral vardı. Hergün birbirinin ayni birbiri ardına sıralanırken ve onun hayatında hiçbirşey değişmezken, arkadaşlarının hayatlarına seneler sonra dönüp baktığında onların hayatlarında çok şey değişmiş oluyordu. Sabah işyerine geldi ve asansöre bindi, 3 kişi vardı asansörde, günaydın dedi, sadece birinden cevap geldi. İşte Ankara'nın insanı dedi kendikendine, alışmıştı artık... Alışmıştı sevgisizliğe ve yalnız geçen günlerine... Bazen hayattan yorulduğunda ya çok yoruldum deyip yaslanabileceği hiçbiryer olmamasına, ne olursa olsun herzaman tek ve dimdik durmak zorunda olmaya alışmıştı... Maskesini taktı ofisine geldiğinde, sıkıntısını belli etmemeliydi yoksa hemen profosyonel olmamakla suçlanırdı. Canı sıkkınsa sessiz olurdu sadece. İşyerinde insanlar günlerinin 9 saatini birlikte geçirseler de neyin var demezlerdi ne de olsa yani sessizlik maskesinin arkasına saklanabilirdi. Gün bitsin istiyordu biranönce o gün ama akşam olduğunda da yine ıpıssız evine gitmeyecek miydi sanki... Eve gidince de günüm kötü geçti deyince gel hadi bir yürüyelim açılırsın veya dur bak sana komik birşey anlatıcam diyen birisi mi olacaktı sanki... Ve akşam olmuştu, havanın buz kestiği o gün hızlı adımlarla evine döndü, loş ışıkta sigara içti, 2 damla yaş geldi gözünden, yarın yeni bir gün onu bekliyordu yine. Koltuğun üzerine bıraktığı maskesine baktı. Kapıdan girergirmez yüzünden çıkarıp koltuğun üstüne atıvermişti. Maskesi de yorgun görünüyordu sanki. Sabah yine aynı maskeyi takıp düşecekti yollara, yeni profosyonel bir güne... elisaa Minik