Saolasın, güzel bir yazı cidden. Duygulandım ben de.

ne kadar da doğru... bende çok duygulandım... harikaydı... talin

güzel dileklerine katılmamak mümkün değil canım benim öpüyorum seniŞeniz kurmis

Harikaydı bu yazının üzerine gerçekten hiçbir yorum yapılmaz talin

Talincim, bu yazını yeni okudum ve çok beğendim.. yazdıklarına ve gönderdiğin alıntılara bayılıyorum canım... çok teşekkür ederim. hep devamını bekliyoeuz, sağol... talin

rengin dilin bir önemi yok demeki kardeşlik için önemli olan ne uğruna savaş vermek tüm dünyaya çok da güze anlatmışlar ama anlayabiline tabi özgürcem çok haklısın umarım gelişir ve medenileşir talin ellerine sağlık

1968 Melbourne Olimpiyatları. İki siyahi ve bir beyaz atlet... O gün, o üç kişi dünyaya öyle bir ders veriyorlar ki aradan yıllar geçmesine rağmen unutulmuyor ve o hikayenin üç kahramanı yıllar sonra tekrar bir araya geliyorlar. Bu yazıyı mutlaka okuyun. Gençlik ve serdeki hafif anarşistlik... 200 metrede altın ve bronz madalya kazanan Amerikalı iki siyah atletin, Tommie Smith ve John Carlos&#8217;un siyah deri eldivenli yumrukları havada, başları önde posteri yıllarca hayal dünyamızı ve asıl oda duvarlarımızı süslemişti. İtiraf ediyorum ki, Aynur Çağlı&#8217;nın o muhteşem haberini okuyana kadar aynı karede önde duran, gümüş madalyalı Avustralyalı beyaz atlete hiç dikkat etmemişim. Adı Peter Norman imiş... İşte bu atlet geçen hafta öldü. Haberin ve konunun tekrar gündeme gelmesinin sebebi budur. Gelelim hikayeye... Mexico City&#8217;de 200 metre finali koşulmuş. Amerikalı atletler Tommie Smith ile John Carlos birinci ve üçüncü gelirken, ikinciliği Avustralyalı Peter Norman kazanmış. Madalya töreni için bekledikleri sırada, Carlos, Peter Norman&#8217;ın yanına gelerek sormuş: - İnsan haklarına inanıyor musun? - Evet, inanıyorum. - Peki ya Tanrı&#8217;ya? - Bütün kalbimle... Bunun üzerine, iki siyah atlet kafalarındaki eylem planını açıklamışlar, Norman tereddütsüz katılmış: - Ben eyleminizi destekleyeceğim, bana ne yapmam gerektiğini söyleyin! İlk defa, o günler için müthiş bir provokasyon hatta devrim sayılacak bir eylem planlıyor iki genç adam: Amerika&#8217;daki ırk ayrımcılığını ve siyahlara reva görülen fakirliği ve ikinci sınıf vatandaşlığı protesto edecekler... Ama nasıl? Fikir Norman&#8217;dan geliyor: bir çift siyah deri eldiven buluyorlar, sağ tekini Tommie, sol tekini John eline geçiriyor; fakirliği sembolize etmek için çıplak ayakla kürsüye çıkıyorlar, başları kederle öne eğik, sıkılı yumruklarını havaya kaldırıyorlar. Önlerinde duran beyaz atlet Peter Norman da, dayanışmasını göstermek için kalbinin üstüne &#8216;İnsan Hakları İçin Olimpiyat Projesi Hareketi&#8217;nin kokartını iğneliyor. Amerikan milli marşı çalarken plan icra ediliyor ve eylem koyuluyor. Ve tabii dünya birbirine giriyor. Amerika ayağa kalkıyor. Olimpiyatlar bile gölgede kalıyor, dünya gazeteleri yumrukları havada siyah atletlerin fotoğrafını birinci sayfadan veriyor... Amerikan Olimpiyat Komitesi iki siyahın spor kariyerini o saniye bitiriyor. Eylem amacına ulaşmış, Amerika&#8217;daki zenci azınlığın durumu dünya gündemine girmiştir. Smith ve Carlos spor hayatlarını feda etmişler ama dünya tarihine geçmişlerdir. Dünyadaki yüz milyonlarca ezilmiş siyahın ilahı haline gelmişlerdir. Peki ya Avustralyalı beyaz Peter Norman? Meslektaşım Aynur&#8217;un anlattığına göre, Norman&#8217;ın da hayatı kararmış. Tommie Smith diyor ki: &#8220;Peter, bir beyazdı. O günlerde siyahların haklarını savunma cesareti gösteren, onurlu ve belkemiği sahibi beyaz çok azdı. Peter, Avustralya&#8217;ya döndüğünde kimse yüzüne bakmadığı gibi, herkes tarafından yargılandı. Onun da atletizm kariyeri bitti, spor çevrelerinden dışlandı. Tehditler, işsizlik ve tecrit nedeniyle öyle sıkıntılı günler yaşadık ki, üçümüzün de ilk evliliği sona erdi.&#8221; Avustralya Devleti Norman&#8217;ı ölene kadar affetmemiş ama... Norman intikamını mezara götürmüş: 1968 Olimpiyatları finalinde ikinci olurken kırdığı 200 metre Avusturalya rekoru hala, 38 yıl sonra kırılamamış. Ölene kadar süren &#8216;eylem kardeşliği&#8217; İki amerikalı ve bir Avustralyalı &#8216;lanetli&#8217; atletin o gün başlayan &#8216;eylem kardeşliği&#8217; ve dostlukları ömür boyu sürmüş. Aradan geçen 38 yıl boyunca, yazışmışlar, buluşmuşlar, görüşmüşler. Ta, geçen hafta, Peter Norman evinin bahçesinde kalp krizi geçirip 64 yaşında ölene kadar. Melbourne&#8217;de yapılan cenaze töreni. &#8216;Onurlu beyaz atlet&#8217; Peter Norman&#8217;ın tabutu, Tommie Smith ve John Carlos&#8217;un omuzlarında! Üç &#8216;eylem kardeşi&#8217; son kez omuz omuza... Nasıl, muhteşem bir haber değil miymiş? Bu habere neredeyse tam sayfa ayıran Star&#8217;a bravo. Ve tabii Aynur Çağlı&#8217;ya da kocaman bir bravo. Final onun ağzından: &#8220;Cenaze töreninde Carlos ile Smith&#8217;in yanına gidip &#8216;Siz Mexico City&#8217;de yumruklarınızı havaya kaldırdığınızda, biz Türkiye&#8217;deydik. Şeref kürsüsündeki fotoğrafınız o gün bize ve kuşağımıza çok şey öğretti&#8217; dediğimde, Carlos yüzünde içten ve gururlu bir gülümsemeyle eğilip,&#8216;Bizim de bütün amacımız buydu zaten&#8217; dedi.&#8221; (Star, 16 ekim) sevgiyle kalına. s. gulsehri

ilk okuduğumda ben de çok duygulanmıştım işte insanlık bu kızlar dinimiz, dilimiz, rengimiz ne olursa olsun sevgi herşeyin ortak noktası sevgiyle kalına. s.

Din, dil, ırk değil bizleri ayıran zaten, birtakım çıkarları olan insanlar. Umarım birgün bütün dünya, barışın, kardeşliğin değerini kavrayabilecek kadar gelişir ve medenileşir. Barış dolu bir dünya diliyorum. hxuxrrem 2000 SEN BU SEVGİYİ

Cok guzeldi gercekten, cok duygulandim, emegine saglik. talin

MÜKEMMEL BİR YAZI TALİN. BUNUN ÜZERİNE NE SÖYLESEM ANLAMSIZ KALACAK. SADECE BİZİMLE PAYLAŞTIĞIN İÇİN TEŞEKKÜR EDERİM. ilktuxgx HAYATIM DAHA GÜZEL

sağol canım. senin de gözlerine sağlıka. s. realist