Başımıza felaketler hastalıklar zorlu imtihanlar ölümler geliyor ve devam da ediyor. Aynı zamanda yine bizim başımıza iyilikler sağlıklı günler iyi ki ile başlayan insanlar geliyor ve devam ediyor. Biz ölene kadar da hayat bu şekilde devam edecek. Çünkü burası bir imtihan dünyası sabırla, şükürle imtihan olma yuvası. En güzel tesellidir bir insanın kendisine söylemesi gereken " Bu da geçer ya hu" sözü... Neler geçmedi ki En çok sarsan En yakınımızin ölümü Ama onun bile acısı çok yoğun En fazla 3 gün sürdü sonra biz kaldığımız yerden devam ettik. Başka şansımız yoktu. Ölenle ölünmüyor aynı mezara iki kişi gömülmuyordu. Yine ki dualarımız vardı ona mektup yolladığımiz. Yine ki Kuranimiz vardı ona kucaklar dolusu hediyeler yolladığımiz. Yine ki bir gün kavuşma şansımız vardı bizi de vaktimiz saatimiz dolduğunda ahirette. Tamamen ayrılmadık ki sadece araya hasret girdi. Yani bir gün " bu da geçecekti ya hu "

Zaten mukemmelsin daha ne kadar olabilirsin ki

Şu günlerde yazmak yerine susmak sanki daha da rahatlıyor beni

"Henüz başlamıştım sana Vapur aldı götürdü" Atasözümüz: Demir tava gelir kömür tükenir , insan tava gelir ömür tükenir . Kaynanamla aramız iyi olmaya başlıyordu, birbirimizi anlamaya yeni başlıyorduk, kocamla evliligimiz yeni oturuyor, fakat kaynanami kaybettik... Bunu biriyle paylaşmak, bi yere yazmak istiyordum, mesajına uygun gibi geldi

Hala okuduğu metni anlamaktan aciz olup yediği lafı hazmedememesinin acısını çekenler var yazık... Çook çabalaman lazım çok

Icine atma yaz. buraya ne zaman yazsam o kadar hafifliyorum ki kuş gibi. Huzurlu olmak için yazmayı çok seviyorum. Sen de buraya hislerini kalp kırıklıklarını ya da dualarını mutluluklarını yazabilirsin.

Kendimi dinlemeyi, hislerimi anlamayı aslında en çok beni mutlu eden kişinin ben olduğumu farketmeyi seviyorum. Hayatın hızlı akışına, herkesin yarışta gibi kosturmalarina ama her şeye yetismenin imkansız olduğuna kanaat getirdikten sonra oturdum ve düşündüm. Kimsenin buna gücünün olmadığını bildiği halde mukemmelliyetcilik oyununa devam etmelerini izledikçe yoruldum. Ben de bunu çok yaptım ama bedenim ruhum ve zihnim fazlasıyla yoruldu ve ben günün finalinde hala eksik hissettiğimi farkettigimde bir şeyleri yanlış yaptığımı farkettim. İmtihan olduğunu bildiğim dünyada cenneti arzulamayi vazgeçtiğimde mutlu olduğumu hissettim. Çünkü cennet bu dünyada yoktu ve cenneti kazanmak için burası bir sınavdı. Hangi sınavda insan emek etmeden başarılı olabilir ki? Ama stres tüm emekleri boşa götürebilir. rahat bir kafayla bu dünyanın sınavını da vermek şart olmuştu. Hani hocalar der ya yanlış yaptığınız soruların doğru cevaplarını sınavdan sonra öğrendiğinizde bir daha o yanlışı yapmazsınız aslında hayat da öyle. Derdimle barışmaya acıların da bize bir şeyler kattığını idrak etmeye başladım. İzin vermeliydim. Rahat olmalıydım. Çok koşmadan da bir şeylere yetisebilmeyi normal gorebilmeliydim. Hayatı kendi akışına bırakmak suyun akışının önüne geçmeden arkadan gitmenin de zevk verdiğini bilmek bana huzur vermeye başlamıştı. Yanlışlarımı keşke diyerek başımdan savmak yerine iyi ki oldu ki ben artık o yanlışı yapmak istemiyorum çünkü sonucunu biliyorum demeyi kendime felsefe edindim. Bazi küçük yanlışlar büyük yanlışların da önüne geçermiş. Bazi şeyler aslında göründüğü kadar kötü değilmiş. Pişman olmayı seviyorum ama keşke demeyi hayatımdan çıkardım. Hata yapmaya açık değilim ama bazen hayat şartları bize irili ufaklı hatalar yaptırabiliyor. Hani insanlar der ya şimdi ki aklım olsa...✖ Şimdi ki aklımızı halbuki o yaşanmışlıklarla edindik. Bu olgunluk öyle kendi kendine sekillenmedi. Hamdık yandık piştik...✔

Ben de sırf enerjik olmak için her sabah içiyorum. İçmediğim gün kafam dumanlı gibi

31 yaşındaki ben neler söylemek istersin ne öğrendin bu yaşına kadar hadi bana beni anlat insanlar hakkında ne düşünüyorsun? - öncelikle hic bir zaman kusursuz olamayacağımı öğrendim. - insanların hepsini bir tutmamam gerektiğini öğrendim. -annemive babamı haklı bulmayı öğrendim. -ağlamanin aslında sadece canı aciyana yakıştığını öğrendim. -susmanın neler kazandırdığını öğrendim. -sevgiyi herkese emanet etmemeyi öğrendim. -yaptığım iyiliği başa kakacaksam hiç yapmamanın daha iyi olduğunu öğrendim. - kendime zaman ayırmayı, sadece kendimi değiştirmeye çalışmayı, insanlari olduğu gibi kabullenmeyi öğrendim. - bir de kac yaşımda olursam olayım bilgiye hep ac kalacağımı ve bu konuda ac gözlü olmayı öğrendim. -küçük bir çocuğun ağzından çıkan mantıklı cümleyi de kabullenmeyi öğrendim. Sen ne bileceksin dememeyi öğrendim. Hayat çok şey öğretiyor. Ama her şeyi değil...

Turk kahvesiyle aran nasıl? clara Dünyaya tatmaya geldik, doymaya değil. 🌷 Anneler

Bugün bir arkadaşım geldi. Yanında da yeğeni. Küçük kiz henüz 5 yaşında. Ela gözlü sarışın beyaz tenli boncuk bakışlı... Hic konusmadi benimle sürekli gözleri bir noktaya dalıyor sanki dokunsam ağlayacak gibi hüzünlü bakıyordu gözleri. Onu gülümsetmek için ne yaptıysam olmadı gülmedi Küçük kız. Arkadaşıma sordum neden bu kız bu kadar üzgün ve dalgın diye sordum. Başka odaya geçtik anlattı o anlattıkça benim gözlerim doldu. Bu Küçük kızın adı Meryem. Meryem 3 yaşına kadar çok güzel bir bebeklik geçirmiş. Anne baba sevgi dolu her şeye sahip. Babanın şirketi evinin önünde 2 lüks arabası. Çalıştırdığı bir sürü adamlar... Bir gün Meryem in babası ayağının uyusmasiyla bacağını hareket ettiremez oluyor. Sonra 1 hafta icinde dağ gibi adam henüz 37 yaşında yatağa bağlı hale geliyor. Felç... Anne henüz 34 yasinda birden kendini is hayatına atılmış buluyor. Her şey artık bu anneye bakıyor. Evde 2 tane çocuk ve yatakta eşi. Dışarıda işi derken psikolojisi alt üst mutsuz bir kadın olup çıkıyor. Bir gün bu Anne kendisini balkondan atmaya kalkisiyor, kat: 15. Adam karısına sesleniyor " yapma gitme sakın atlama, kadın dayanamıyorum artık diyor. Cocuklar ağlıyor. Adam kalkamıyor yerinden. Sonra kadın atlamaktan vazgeçiyor. Ama yaşayan bir ölü gibi. Çocuklar bir orda bir burda. Anne çocuğunu benim bu arkadaşa getiriyor sık sık. Benim arkadaşin da cocuklari var. O da yorulduğunu kendi çocuklara yetemezken bir de bu çocuğa bakmak zorunda olduğu için yiprandigini anlatıyor. Anneye üzüldüm babaya üzüldüm. Arkadaşa üzüldüm. Ama en çok o boncuk bakışlı kıza üzüldüm. Bütün bunları da bu benimle hiç konuşmayan Küçük kiz yani Meryem anlatmış arkadaşıma. Hala etkisinde ve mutsuz bir çocuk. Kalbim paramparça oldu. Sadece yazmak istedim. Bu hikayeden çok ders çıkardım kendime. İnsan, sağlığını kaybedince dünyaya sahip olsa boş. Sağlık her şeyin başı. Çocuklar her daim sevgiye muhtaç. Bir de bugunumuze asla guvenmemeliyiz, yarını Allah dan başka kimse bilmiyor...

Reactions: N U R clara Dünyaya tatmaya geldik, doymaya değil. 🌷 Annele

En son cümlen meraklandirdi beni biraz açar mısın? Belki de ben de farkında olmadan yanlış dua ediyor olabilirim Önceki

Geçmişi sevip onunla barışınca bu günü kurmak ve geleceğe odaklanmak daha kolay. Umut hep var.

Merhaba günlüğüm. Bulutlu bir hava, sessiz bir şehir, düşünceli bir ben... Yeni bir gün. Her yeni gün icin düsündügüm şey ; Sana bir gün daha zaman tanındı. Bu bir şans bu bir fırsat. Hadi gününü ve zamanını bereketlendir. Tebessüm, yüzümüze en çok yakışan şey. Saat 08:44 Yeni güne yeni bir bene bismillah. Hayati seviyorum kendimi seviyorum, güzel kalpli insanları seviyorum. Kisaca sevmeyi seviyorum.

Bugün 4 yaşındaki oğlumun kahvaltı hazirlamasiyla güne başladım. Buzdolabindaki kahvaltiliklari masanın üzerine koymuş anne gel kahvaltı hazır diye beni çağırıyor ben de o sırada elimi yüzümü yıkıyorum. Nasıl mutlu oldum. Gözlerim dolu dolu oldu. 2 buçuk yaşındaki oğlum da kahvaltıları toplamaya yardım etti. Önce onlara kocaman sarıldım sonra sırtlarını sivazladim Hep böyle merhametli ve kıymet bilen olun dedim. ve içlerinden gelen bu istek beni o kadar mutlu etti ki. Anlatacak dile dökecek kelimeler bile yetersiz kalıyor duygularimi. Bugün kendimi daha çok değerli hissettim ❤

Boş bardak gibidir insan doğduğunda. Sonra içine ister sadece sıcak su koyar ister demli bir çay ister şekerli ister şekersiz ister bitki çayı ister başka çaylar... Bos Bardak insanin ham halidir. Ister şifa doldur içine ister zehir. Ama sonunda o doldurduğun karakterin içeceğini sen içeceksin unutma...

İçime sığmıyor derdim kederim Özledim yemin ederim Bilsen nasıl çarpıyor yüreğimde ellerin...

+1 + kitap yerine kk okumaktan vazgeçmek:)

Diyanet mi... tamam aklımda olsun. Ona da bakayım.❣

Nasıl ki yediğine içtiğine, helaline haramına dikkat ediyorsak, beynine girenlere de dikkat etmeliyim diyorum. Malum, onların beyninde süzgeç yok. Fotoğraf makinesi gibi alıyorlar dümdüz. Okuduğu kitaplar konusunda hassas olmaya çalışıyorum. Yayınevlerini seçiyorum elimden geldiğince. Herkes heryerden birşeyler empoze etmeye çalışıyor malum. Tv yi kaldırdım. Rabbim korusun onları, bizi. Razıyım dediği kullarından eylesin. Bu mesele bende yürek yarası... Ahirette boynumuza sarılmazlar inşaallah. Ramazan konusunda birşeyler yapalım da özel olduğunu hissetsinler bugünün diyorum. Diyorum... diyorum da günler mi hızlı, ben mi tembelim anlamadım ama yetişmek zor. Aklımda olanları uygulama konusunda zorlanıyorum. Rabbim zamana bereket versin. Bana da istikamet. Kendinden ayırmasın. Duan beni çok mutlu etti. Allah razı olsun. Yine duanda yer almak isterim. Ben de sana edeceğim.

Ey okuduğunu anlamadığı gibi anlamadığını da yorumlayamayıp başkalarından alıntı yapma mecburiyetinde kalanlar acınızı anlıyoruz.

Reactions: N U R N U R Guru Annele

Hayatın özü özeti bu işte.

Herkesin hikayesi bir gün yarım kalıyor. Ölmeden önce biriyle konuşan insana sormuşlar hayalin var mi diye? 3 gün sonra piknik yapmaya gideceğim demiş. O 3 gün gelmemiş çünkü o kişi 1 gün sonra vefat etmiş. Hayat öyle işte. Hikayelerimiz yarım kalıyor Birileri alıyor devam ediyor bizim kaldığımiz yerden yazmaya. Bir gün gelecek benim de buraya yazacak ellerim bakacak gözlerim ve hissedecek ruhum olmayacak. Ve bir gün birileri bu hikayeye benim kaldığım yerden devam edecek...

Ay siz ikiniz ne kadar tatlısınız öyleee fikir teatisi yapalım müsait oldukça lütfen Ramazan'la ilgili ben de bir seyler düşünmeliyim, büyüyor çünkü kuzu. Sure ezberi icin ben gece uyumadan önce kısa olanları okumayı tercih ettim, benden sonra kelimeleri tekrar edince kolay ezberledi kuzucuk.

Ne kadar güzel bir bakış açısı Burası da günlük gibi oldu. Bugün daha sakin ilerliyorum bakalım inşallah devamını getirebilirim. Onların da isteğini beklentilerini anlıyorum aslında ama yetişemiyorum her şeye ya zaman bereketsiz ya ben çok zamanı savuranlardanim.

Herkesin bir hikayesi vardır. Bazen dışarıdaki hikayeler bizi cok etkilerken kendi hikayemizi unuturuz. Annem, varlıklı bir ailenin çocuğu. 8 kardeş, 4 erkek 4 kız. Her şey bol. Küçük bir ilçede sayılı zenginlerden. Kalabalık bir ailede büyük bir evde her şey 4-4 lukken bir gün Bir depremle uyanır şehir. Annem henüz 12 yaşında. İsmi çiğdem. İsmiyle ilerleyeceğiz artık. Çiğdem gözünü sabaha toprak yığınlarınin inşaat duvarlarının arasında köşede sıkışmış vaziyette açar. En son babasının dışarı çıktığını hatırlıyor sonra nasıl uyuduğunu bile hatirlamiyordu. Büyük ihtimal bayilmisti. Deprem olmuştu. Kocaman ev paramparça içinde kac can var henüz bilinmiyor. Bir sesler gelmeye başlamıştı ambulans sesi, kürek sesi birileri bir yerleri kazıyordu ve bir ses duydum uzaktan Kimse var mı sesimi duyan var mı? Çiğdem heyecanla : Buradayım beni kurtarın diye ince tiz sesiyle sesini duyurmaya çalıştı. Kürek sesleri daha yakından gelmeye başlamıştı ve ışık göründü. Çiğdem o an o kadar korkuyordu ki Evet kendisi yaşıyordu ya dışarı çıktığında annesini goremezse hadi öldüyse ya kardeşleri ya babası... Ama önce annesi gelmişti en cok onu kaybetmekten korkuyordu: Annesinin kızım sana baş örtüsü ne de güzel yakışıyor dediğini hatırladı Açtı ellerini o toprak altında Allah im buradan ciktigimda eger ki annemi sag görürsem senin o ayetine uyacagim. Baş ortumu takacağım. Sana sözüm olsun Allah im diye dua etmişti. Ve kazılar iyice hızlandı ve Çiğdem dışarıya çıkarıldı. Çiğdem ağzı kurumuş göz kapakları toz olmuş vaziyetteydi o halde bile etrafına bakiniyor sormaya çekiniyordu. Etrafta üzeri örtülü kişiler vardı. Bur tanesi ufacikti. Henüz yeni doğmuş daha 40 i çıkmamış abisinin bebegiydi ilk gördüğü yatiyordu ölmüştü Biraz ileride bebeğin annesi yani cigdemin yengesi yatiyordu daha 2 yıllık evli bir gelin henüz 20 yaşında. Biraz daha ileride babası, 9 erkek kardeşi, 7 yaşındaki kız kardeşi güzeller güzeli kız kardeşi annesi en çok onu severdi en güzeli bu benim cocuklarimin içinde derdi o güzel kız artık yoktu... Annem nerde dedi sesi titreyen gözleri her an kapanmak üzereyken çiğdem. Ambulans görevlisi Cigdemin yanına geldi Annen Ankaraya gonderildi durumu biraz ağır. Çiğdem ona bile sevindi çünkü umut vardı yasayacakti. Yaşayan kişiler çiğdem, 3 abi ve 3 kız kalmıştı geriye. Kocaman ailenin yarısı yok olmuştu sanki. Kızılay yardım göndermek için yola çıkmıştı. Çadır ayarladilar önce. Cigdemin annesi Iyilesmisti taburcu olmuştu. Çiğdem öyle bir sarıldı ki annesine sustu konuşacak ne gücü vardı ne de cümlesi... Zaman geçmeye başladı her şeye alışıldığı gibi bu duruma da alışmak zorundaydı herkes. Çiğdem babasını hatırlar bazen ağlardı. Yıllar geçiyor acı dinse de bazen tekrar tetikleniyordu. Çiğdem 17 yaşına geldiginde sorumlulukları daha çok artmıştı. Annesi depremden sonra bacağının birinin gücünü kaybetmiş eski sağlığı yerinde olmasa da ufak tefek şeylere koşuyordu. Çiğdem aile de büyük sorumluluklar üstlenmişti. Yoklukla sinandilar uzun bir süre. Yaşamak için yediler sadece yemeklerini. Cigdemin ablası evlenmişti. Kız kardeşi kalbi delik doğmuş ve o zamanlar ameliyat durumu da olmadığı için o şekilde büyümeye devam ediyordu. Yeni kısaca çiğdem evin hem annesi hem babası olmak zorundaydı öyle hissediyordu. Abiler evlenmiş eşlerini de o eve getirmişlerdi. Ev küçüktü ve kalabalık olduğu için isler hiç bitmiyordu. Çiğdem hem çamaşır hem bulaşık yemek temizlik hep onun üstündeydi. Bir gün cigdemin yengesi bebeğin sütünü icirirken pencere camına sicratmisti. Onu da geri silmemisti. Cigdemin abisi akşam eve gelince o cami öyle kirli görünce çiğdem e şiddet uygulamış " bu cami bir daha böyle pis görmeyeceğim diyerek küfür de ederek " kötü davranmisti. O gün çiğdem çok ağlamıştı. Babası olsaydı hayatta bunlara izin vermezdi çünkü babası çiğdem i çok sever ve korurdu. Ah babam sen gittin gideli beni senin kadar sevmedi diye hıçkıra hıçkıra ağladı. 19 yaşına geldiğinde çiğdem babamla tanıştı onun adı da Çağrı. Çağrı henüz askerliğini yapmamış genç zayıf orta görünümlü dini yönden kendini çok geliştirmiş bir delikanliydi. O zaman görücü usulü vardı birbirlerini de ilk o zaman gördüler aileler tanışmış o gün Çağrı Çiğdem i kırmızı elbiseler içinde görünce aşık olmuştu. Çiğdem Çağrının yüzüne bile bakmamış ahlaki güzel dendiği için kabul ediyorum demişti. Annem der ki babanın yüzüne ilk Evlendik artık sehrimi terkedip onun şehrine gidiyorum üzerimde gelinlik ve otobüse binmisiz o gün yanımda oturan baban söyle bir döndüm baktım Cok Zayıf Allah in gücüne gitmesin biraz çirkin yüzü çökmüş biri. O an dedim ki ben bununla mı evlendim? Sonra Allah im sen yolumu güzelleştir kaderim senin elinde sana teslimim diye bıraktım kendimi. Neyse evlenmişler düğün dernek kurulmadan gelinlikle çıkarılmış evden ve başka şehire gitmiş. Daha yeni evli olan çiğdem 3 ay Çağandan uzak durmuş. Aynı odada farklı yerlerde uyumuslar. Çağan da anlayisliymis beklerim demiş. 3 ay boyunca birbirlerini daha yakından tanimislar. Ve artık çiğdem de çağrıyı sevmeye başlamış. N U R Guru Anneler

Hayat kısa, kuşlar uçuyor

Insallah guzelce yazcam cok heycan verdi bana

Hayat çok kosturmacalarla dolu ve biz önemli olanlardan teğet geçiyoruz ve diğer güne o yüzden gergin başlıyorum. Demek ki olabiliyormuş imkansiz değilmiş dedim kendime. Hep bahane sözlerin arkasına gizlenmiş yüreğim. Halbuki başaramayanlarin bahanesi olurmuş Kazananların sebebi. Şimdi bahaneleri elimin tersiyle itip sebep sayilarimi siralamak istiyorum. Guzel sebepler güzel sonuçlar getirir.

Ah kitaplar, kitaplar. Ne güzelsiniz. Yanlış da olsanız sizi sonuna kadar okuyan bir kesiminiz var. Ya bizler ne yapalım. Doğru da olsak Bizi anlamayan bir kesimimiz var.

Ruhi veya bedeni bir rahatsizligimiz varken çocuklara daha tahammülsüz davranabiliyoruz, bu durumda kendini kontrol edebilen anne sayısı az. Şu sıralar ben de öyleyim, istemesem de ara sıra bağırıp terör estiriyorum evde. O kadar yorgunum halsizim ki cocukla oynayacak güç bulamıyorum, kan degerlerim vs. normal. Aklımda, ruhumda problem var gibi, onun doktoruna gidecegim artık, umarım sen de bir firsat olusur da gidebilirsin doktora Kendini yalniz hissetme, bircok insan, özellikle bircok kadın böyle depresif duygular yaşıyor, panik atak, kaygı, saplanti zorlantı bozukluğu gibi durumlar yaşıyor. Cevrede kimse yoksa buralarda icimizi dökmek de bir nebze rahatlatabiliyor. Günlük tutmak da bir seçenek. Ben de günlük yazmaya baslayacagim, sonra okuyup kendimi dışardan bi göz gibi inceleyeyim... Mutluluklar dilerim arkadaşım, umarım her sey iyi olur hayatimizda, dua dua dua...

Namaz konusunda çocuklarıma örnek/destek olmaya çalışıyorum. Çocuklar için sesli seccade aldım. Ortanca çok heveslendi. Küçüğe de qldım ama pil almayı unuttum. İkisi arasındaki eşya paylaşamama savaşında kalmak istemiyorum. Ayrıca sure tabletleri var almak istediğim. Peygamberimin hayatını anlatan sesli kitaplar da almıştım. Her daim tepesinde olamıyorum malum. Boşluğu dolduracak kaliteli şeyler bulmak istiyorum. Var mı sizlerin de fikri?

Çiçeğin hikayesine devam etmek istiyorum. Kendi öz annesinden ayrılan Çiçek, annesinin yokluğunu çoktan kapatmıştı başka bir annenin şefkatli kollarında. Bakan mı anne doğuran mi anne diye sorduklarında çiçek hiç düşünmeden Bakan annedir diye cevap verirdi. Yıllar yılları kovaladı. Hayat öyle bir yere savurdu ki çiçeği Kendini yanlış arkadaşların arasında bir çok yanlışı yaparken buldu. Gün gelecek pişman olacaktı belki ama o an onlar yaşanmaliydi belki. Eşiyle tanıştı. Evlendi bir yuvası olmuştu bir de bu yuvaya bir evlat eklenince bambaşka hissetmeye ve geçmişini sorgulamaya anneliğin anlamını daha da icsellestirmeye başlamıştı. Gün geldi neden diye sorular kendi içinde cevaplanmaya da başladı. Kayinvalide Çiçek ' i sevmiş benimsemiş ve onun için hep güzel dileklerde bulunmuştu. . Bir gün Çiçek, kayinvalidesinin odasından geçerken birden durdu orda. Namaz kılıyordu. Üzerinde uzun bir elbise baş örtüsü beline kadar inmiş o kadar sakin ve sessiz kendini Yaratan ' in emrine adamış secdeye gidiyordu. Çiçek kendisine baktı. Mini eteğini ve ojeli tırnaklarını, kolundaki dövmeyi izledi içinde farklı duygular oluşmaya başlamıştı. Bu zamana kadar hep dünyalık yaşadığını ve hep içinde bir boşluk olduğunu düşünüyordu. Eğlenceli mekanlar, özgürce gezmeler, dilediği gibi yasamalar içinde bir huzursuzluk oluşturuyordu. Okumaya ve araştırmaya başladı. Neden yaşadığını ve ölümden sonra ne olacağını merak etmeye başladı. Allah a inanıyordu ama ona itaat etmeden yaşıyordu. Bu onda bir eksiklik hissettirmisti. Kuran kursuna gitmek onun için başlangıç olacaktı ve güçlü bir adımla başladı gerçek hayatı sorgulamaya. Okudu, sorguladı, araştırdı. Bir gün kendini başı kapalı uzun elbiseli secdede buldu. O gün anlamıştı ki gerçek huzur gerçek yaşam amacı yavaş yavaş kendini gösteriyordu. Her iki omzuna sanki o melekleri görüyor hissiyle selamını verdi ve huzurla duasını da yapıp huzurla seccadesini topladı. Yeni bir hayat onu bekliyordu. Bu zaman kadar kendim içi değil hep başkaları için yaşamışım. Gerçek huzur buymuş meğer. Hayatın kandırmaca bir eğlenceden ibaret olduğunu hiç farketmemisim ama artık kendimi buldum. Asıl şimdi özgürüm diyerek Allah in en güçlü olduğunun bilincinde olarak onun gücüne sığınarak her şeye herkese merhaba diyordu yeniden. Sanki yeniden doğmuş gibi kendini tertemiz ve saf hissediyordu. Kuran okumaya başladı anlamını iyice düşünerek. Allah in isteklerinin aslında bizlerin iyiliğini arzuladiginin farkında olarak okudu da okudu. Şimdilerde Çiçek kızına iyi bir gelecek sunmak istiyor. Hem ahiretine hem dünyasına yatırım ve donanım olsun diye kolları sıvamis durumda. Kendisini bırakan annesini düşünmüyor bile artık. Dualarında en çok huzur diliyor ve huzur için Allah in kapısını sık sık çalıyor. Bilmiyorum ben arkadaşımın bu yaşadıklarından çok etkilendim buraya da yazmak istedim kalıcı olsun istedim. Bazen derler ya her şer de vardır hayır bunu sadece sanırım zaman gösteriyor. Buna da en çok arkadaşım inanıyor. Allah yolunu daima açık etsin Çiçeğim, yüzün bir daha hiç solmasın, hep aç, hep gül, hep huzurlu ol inşallah ⚘⚘⚘Seni seviyorum

Niyeti güzel olanın ameli de güzel olur. Dualarimdasin.

Bayıldım yazılarına kalemine, aklına, kalbine sağlık

Kendi gelişim hikayem olacak belki de. Yarim kalan ne varsa tamam olsun istiyorum. Her konuda eksiklerim var. Buraya yazdıkça tüm puzzle parcalarimi Ve eksik kalan parcalarimi birlestirecegim. Baskalarina Mükemmel olmak değil gayem. "Kendimin mükemmeli" olmaya geldim. Hayatımda fazla yer kaplayan gereksiz ne varsa önce onları temizlemem gerekiyor. En çok verim alan toprak, fazlaliklarindan ve gereksiz otlardan temizlenmiş olan topraktır.

Bir alıntı paylaşacağım:

"Zamanla nasil da degisiyor insan Hangi resmime baksam ben degilim Yalandır kaygisiz oldugum yalan..." Cahit Sıtkı'dan Yaş 35'i yazasım geldi.

Yoo. Gocamla kizimla yasiyorum. Bunu nette gördüm, hoşuma gitti.

N U R çok güzel bir konu olmuş canım. Kendin için çok güzel şeyler yapıyorsun

Bazen başkalarını dinlemek lazım. Hayat hikayelerini dinleyip bizi o günlere götürmelerine izin vermek lazım. Bazen gözlerimizi bırakmak lazım, istediği kadar ağlasınlar dokunmamak lazım...

Ruhun bakim istiyor Her şey bakım ister beden, eşya, ev, araba vs Peki ya ruh? İçimde bir sıkıntı var. Bir şeyler eksik sanki. Bu hayalim de gerçek olduğuna göre hala niye tam mutlu değilim? Herseye sahibim ama peki neden yüzüm gülmüyor kendimle basbasa kaldığımda İçimde bir sıkıntı ile karşılaşıyorum daha ne olması gerekiyor ki? Tarzi cümleleri çoğumuz ya söylüyoruz ya duyuyoruz. Çünkü bir şeyler aç bırakılmış ve can çekişiyor onun acısı bizim yüreğimizi sızlatıyor Çünkü bizim özümüz olan ruhumuz bizden medet umuyor. Beni sula beni doyur benimle ilgilen aslında esas olan benim ne zaman göreceksin bunu? Dünya ve bedenin bir gün arkasını dönüp seni bırakıp gittiğinde sadece sana kalan tek şey ben olacağım Diyen ruh, gerçekten bakımsızliktan ve unutulmaktan bize sitemkar... Bir dua, bir secde, bir sadaka, dilsiz olan tüm canlılara bakılarak ettiğimiz tebessüm... İşte bunun gibi şeylere ihtiyacı var ruhun. Ruhum asıl olan sevgilim. Senden özür dilerim. Biliyorum bana çok kızgın belkide çok kırgınsın. Seni ihmal ettim. İnsanız sahip olduklarımızın kıymetini bilmek yerine hep sahip olmadiklarimizin peşinde kosmakla geçti ömrümüz... Beden yorgun zihin yorgun Biliyorum bu yüzden en çok yorulan sen oldun. Seni seviyorum desem inanır mısın? Samimi gelmiyor değil mi? Gösterilmeyen sevgi ne kadar samimi olabilirki. Aklıma bir çiçeğin hikayesi geldi yoksa ona mi benziyor yaşadıklarımız. Hani bir gün insanin birisi bir çiçeği çok sevmiş ya o solmaya başladıkça acaba ilgim mi azaldı deyip seviyorum sözünü günden güne daha da artırmış. Ama çiçek solmuş ve ölmüş. Sormuş bir bilene. Suladin mi demiş bilen. Soran çok utanmış bilmiyormuş ki su ihtiyacının olduğunu... Bizim ki de o misal ha sanki ruhum ne dersin öyle mi? Yetmez ki sadece cümlelere dökmek sevgini... Senle benim aramdaki muhabbet Seviyorum deyip aldatan adama Seviyorum deyip döven anneye Seviyorum deyip saygısız olan evlada benzedi sanki ha ne dersin öyle mi? Üzgünüm. Asıl ihtiyacın olan suydu Ben gidip sadece seviyorum diyerek seni defalarca bakimsiz bıraktım. Şimdi bana yeniden şans ver desem verir misin? Yeniden bana gülümser misin? Kalbim temizse bu amele de yansıyacak desem temiz olduğuna inanır mısın? Ruhum sen benimsin. Sadece sensin beni terketmeyecek olan. En çok sana değer vermediğim için Seni koruyamadigim için özür dilerim. " ruh ve insan "

Herkesin özendiği bir evlilik Neden? Başkaları neden bizim hayatımızı bu kadar etkiliyor? O zaman biz kendimiz için değil Başkaları için yaşıyoruz? Bu böyle sürüp gider... Başkasının onayladığı bir karakter, meslek, görüntü vs Ya ben Ne zaman diyeceğiz? Özümüze yani kendimize sorduk mu? Ya ben ne istiyorum? Başkalarına vitrinde sergiler gibi mi olmalı herşeyimiz? Gösteriş gerçekten huzur mu verir yoksa huzur mu kaçırır? İşte bilinmeyen tarafın konusulma zamanı. Evliligimin ilk yıllarında ben de düştüm bu hastalığa o yüzden kurtuluşumu anlatmak istiyorum. 1 yil Evliyiz canim cicim aşkım. Özürler ricalar tebessümler havada uçuşuyor. Kendinden fazlasıyla veren bir ben. Simarmaya alışkın olmayan bir eş, eşim... Bizi görüp özenen listesi de mevcut. Ama kimse bilmiyor ki bir şeyler yanlış... Bir gün insanım ya hani uzulebiliyorum, gerilebiliyorum hayatım sadece eşimden ibaret değil o gün bir şeye moralim bozulmuş eşim eve geldiğinde ona ister istemez gergin davranmistim. Ilk kavgamız o gün olmuştu. Neden sinirliyim? Ters ters konuşuyorum tebessüm etmiyorum? Melek sandığı kadın o gün kanatsız çıkmıştı adamın karşısına ve adam buna epey bozulmuştu. Ve insan olduğumu o gün yeni yeni idrak etmeye başlıyordum. Sonra başka sebeplerden kavgalar iletişim problemleri ve beklentiler de ortaya çıkmaya başlamıştı. Aslında normal olan şeyler oluyordu ama biz sorgulayıp irdeleyip birbirimizi iliskinin bozucusu ilan etmeye başlamıştık bile. Etraftan bizim sözlü tartismamiza şahit olanlar Aaaa sizin bu kadar uyumsuz olduğunuzu bilmiyorduk. Kocan seni hiç anlamıyor. Ya sen erken mi evlendin acaba anlasamiyorsunuz bir konuda ortak karar verememek ne kötü Gibi yorumlar. Sonra birbirimizi dürtüp bizim ne istediğimizi kenara koyup insanlara göre yaşamaya başladık. Yine her sey mükemmel. Ama hep unutuyorduk insanoğluna mükemmel olmak aslında en yakışmayan şeydi. Çünkü onu yasamaya çalışırken gercek hayattan zevk almayı kaçırıyorduk. Ilk çocuğumu kucağıma aldığımda super anne super baba ve super evlat 3 lusu. Her şey kusursuz olmalıydı. Çocuğun her hareketi sorgulanmaya ve kıyaslar da başladı. Falanin çocuğu ile başlayan cümleler. Defalarca unuttuğumuz bir şey vardı. Özel olmak. Ben eşim çocuğum herkes gibi özeldik işte. Kıyaslamak da en çirkin davranış olsa gerek. 2.. çocuk. 3. Çocuk. Evet başladı heyecanlı bir hayat. Dağılan ev, farklı karakterlere sahip iki insanın ebeveyn oluşu. Bazen orta noktada buluşup bazen test düşen düşünceler. Hayaller ve hayatlar. Neydi peki yapılması gereken hayallere dalıp hayatı kaçırıp sitemkar olmak mı? Yoksa hayatını olduğu gibi dolu dizgin yasarken Mutlu olmak mı? Son bir yıldır yeni oturdu evliligimiz. Daha şimdi aile gibi hisseder oldum. Çünkü o hastalıktan kurtulmuş tamamen kendimize yonelmistik. Tartışmak güzeldir sonunda anlaşmak varsa eğer. Iki farklı beyin ve iki farklı annede yetişmiş iki insan illa ki tartismaliydi zaten. Benim 6 gördüğümü o 9 görüyorsa kendi tarafından bakıyor demektir. Ona haksızsın diyemem. O da bana haksizsin diyemez. Eşimi olduğu gibi kabullenmem 8 yılımı aldı. O da beni olduğum gibi kabul etmeye başlamıştı. Artık başkasının özendiği kişiler olmaktan arınmış mutlu olmaya çalışan beklentileri düşük tutan kusur gören değil kusur örten insanlar olmaya başlamıştık. Falanin kocası yoktu artık dilimde. Eşimin de Falanin karısı. Ne cok incitmisiz birbirimizi. Papatya olan çiçeği zorla karanfile benzetmeye calismisiz yıllarca. Papatyanın güzelliğini farkedince hatamizi anladık. Sarıldık birbirimize mükemmel çift olmayı reddederek. Eşime artık seni kusurlarinla Seviyorum diyebiliyorum. O da benim fevri cikislarima alıştı. Yine stresli bir gün geçirmişsin hayatım diyebiliyor ya bu bile bana yetiyor bazen. Evlilik; saygıyı koruyarak tartışmaya açık, farklı düşüncelerin olduğu ve kapatılabilir kusurların da var olduğu bir kurummus meger. Aham saham beklentiler ve gösteri şenlikleri ic huzurumuzu derinden sarsiyormus meğer. Her evlilik de özeldir. Kiyaslanmaya kapalıdır. Her beyin özeldir. Evlilikte şiddet ihanet hakaret yoksa diğer konular aşılabilir. Evlilikte mutluluk bir şeye bağlı değildir. Bazıları çok konuşur mutludur. Bazıları az konuşur mutludur. Bazıları konuşmaktan çok bakısir mutludur. Mutlu olmak için sebep arayan ve bulan herkes mutludur. Dizilerdeki yalan sahneler bizi mutsuz etmesin adi üstünde herkes rol yapıyor. Gerçek değiller. Hem onlar sen de değil ben de değil. ozenme bitti mutluluk geldi. Canim eşim beni bazen anlamasanda nazımı niyazimi cekemesende şunu yapalım mı dediğimde her zaman evet demesende seni seviyorum. Çünkü bende seni bazen anlamıyorum. Her istediğine evet diyemiyorum. Biliyorum ki sen de beni yine de seviyorsun. Kusurlarimizla bizi seviyorum. Biz bir aileyiz düşe kalka gidiyoruz. Gün gelecek konuşan herkes susacak evlatlarımız evlenip gidecek. Yine sen ve ben basbasa kalacağız. Birlikte yaşlanmaya niyet etmistik ya hani evlenirken ben senin yüzündeki kırışıklıklara bile tebessüm ederek bakacağım. Nasıl geçti ömrünüz diye sorduklarında : sabır ve sukurlerle dolu geçti diyebilecegiz. Birbirimizi hiç incitmedik diyeceğiz Çünkü su an ki incitmelerimiz o zamanın ceviz içi kadar görünecek gözümüze gülüp geçeceğiz. Niyet ettim seninle yaşlanmaya... " kusurlu evliliğin mutlu kadını"

Hayat hep bir kosturmacalarla dolu. Bazen dinlenmeli insan sadece bedeniyle değil. Zihniyle kalbiyle bakışıyla. O kadar ihtiyacımız var ki bazen derin bir nefes almak dilini ve kalbini elhamdülillah sözüne teslim etmek. Azla da şükretmeyi bilmek o kadar güzel ki. Gözüme ne zaman derdim büyük görünse bakıyorum ki etrafta o kadar ağır imtihandan geçenler var ki susup kalıyorum. Çocuklar ölünce cennete gider demişti bana bir teyze. 7 yaşında bir çocuktum o zaman. Ne kadar dua etmiştim düşünmeden Allah im cennetine koy beni şimdi öleyim diye. Sonuç: hala yaşıyorum. Yaşıyorsam var bir sebebi diyorum. Şimdi düşünüyorum da benim çocuklarım öyle dua etse ağzının üstüne miniminnacik vuruveririm herhalde hayırdır bana evlat acısı mı yasatican o nasıl dua diye Ya cekeceklerim var hayatta ya da şükür sebeplerim. Yaşadıkça görüyor insan. Eğer çocuk olmasaydım çocuklarımı anlayamazdim. Eğer anne olmasaydım annemi anlayamazdim. O kadar çok şey öğrettin ki bana hayat. Neyi sorguladiysam hepsinin ansiklopedisini döktün önüme. Bu hayatta en çok kendimi keşfetmeyi sevdim hala da ucum bucagim yok bulmaca gibiyim. Bugün anladım sanıyorum yarın bambaşka bir ben doğuyor. Yarınlar nelere gebe yarın buraya ben ne yazicam işte bu kadar da kapali kutudan ibaret hayatımız. O yüzden en güzel sözdür " yarın ola hayrola "

Ben bunalimdaysam güzel yaziyorum. Yoksa pek iyi olmuyor, zorlama oluyor benimki geçen gün tuvalete girip çıktım, acayip cümleler geldi aklima, not ettim hemen

Zamana teslim olmak kadere teslim olmak Ne demektir bu? Bazen olur ya hep bir şeyler isteriz şu da olsun bu da olsun. Her şey süper olsun. Kusur olmasın. Kötülük olmasın. Sınav olmasın. Sadece özgürlük olsun. Hepsi oluyor yeri geliyor. Aaa neden ruhum sıkılıyor her şeyim tam halbuki? Gibisinden sorular. Sonra hayat sıkıcı gelmeye başlıyor. Eee ama her şeyin 4-4 luk. Sorun ne? Yetinmezlik... Sürekli müdahale edilen bir hayat. Şu istediğim şu zaman olsun. Hayir şer düşünülmeden direkt istekler... Sonra çok ısrarcı edildiği için verilir istenilen birden hayır sandığı şer çıkar. Yine hüsran. Peki hata nerde? Hic denedik mi kadere boyun eğmeyi. Teslim olmayı. Dua ederken mütevazi olmayı hiç denedik mi belki de tüm iç sıkıntısı bundandır. Verirsen de vermezsen de sen en iyisini bilirsin ben duamı ederim takdir senindir deyip rahat nefes alabildik mi? Neden her istediğimiz hemen olsun istiyoruz ki? Sabir nasıl kazanılır o zaman? Bekletilen şeyler insanın sabrını artırır. Kendimi teslim ediyorum demek güven duygusuyla alakalıdır. Bizi bize emanet edene biz kendimizi emanet edemiyorsak daha çok eksiğiz demektir...

Kendini iyi hissetmek Ne kadar güzel bir ruhumuz ve kalbimiz var ki bizi devamlı güzele ve doğruya davet ediyor. Kendimizi sevmek ne kadar güzel bir nimet. Ben kendimi seviyorum. Aynaya baktığımda Allah in yaratmış olduğu bir eserle yüzleşiyorum ilk önce. Esmerimiz beyazimiz sarisinimiz gözleri farklı renklerde olanimiz hepimiz ne kadar da özel yaratılmışız Emanet bir görüntü var aynada ona bakıyorum tebessüm ediyorum Rabbimin emanetine. Suyla bulusturdugum yüzüm derin bir nefes almamı sağlıyor. Ya abdest... İşte o en güzel nimet. Tüm abdest azalarim suyla tekrardan canlanip güzelleşiyor adeta. Her gün düzenli değiştirdigim mis gibi kokan havlumla buluşuyor yüzüm ve kollarım. Güne besmeleyle başlamak ne kadar güzel bir nimet. Kremlerimi sürüp balkonuma çıkıp Allah im benzersiz yarattığı o eşsiz manzarayı izlemek gökyüzüne bulutlara güneşe bakmak. Ağaçlara bakmak... huzuruna huzur katan bir aktivite olsa gerek... Kuş seslerini dinlemek o kadar güzel ki. Sonra dünya kosturmacasina kendini salivermek Gülmeli ağlamalı sinirlenmeli kaygılı bir gün geçse de gece başımızı yastığa koyduğumuzda eşinize sarılıp " iyi ki varsın " Çocuklarımıza öpücük kondurup " sizi seviyorum" Demek tüm yorgunlukları alan ve yine şükür sebebi olan bir şey... İnsanın kendini sevmesi güzel bir şey. Saygı duyması kendini odullendirmesi... Kusurlarimla varım ve kendimi olduğum gibi seviyorum. Kalkmak için düşmem gerek bazen o yüzden üzüntülerimin geçici olduğuna inanıyorum. Tövbe istiğfar ve şükür sözünü dilime alistiriyorum. Kendi gelişim hikayemi kendim yazıyorum. Iyi ki varım...

Kibirden korusun ve kurtarsin bizi Allah'ım... Amin.

Geceler yoldaştır...

Geceye bir dua: Küçücük karıncaların ayak seslerini duyan Rabbim, Bizi senden başkasına muhtaç eyleme. Esimi beni ve çocuklarımı sana layık kul eyle, Peygamberimize layık ümmet eyle. Evlerimize bolluk bereket muhabbet ihsan eyle. Kalbimizde kin, nefret, kıskançlık, kibir, intikam duygularını barındırma. Senin sevmediğin seyleri biz de sevmiyoruz. Senin sevdiğin her şeyi biz de seviyoruz. Bizden razı ol bizden razı ol bizden razı ol Ya Rab! ☝ Amin.

Normalde ayaklar mutfak lavabosunda yıkanmaz. Ayağını elledigi eliyle bir yiyecege dokunsa biri bakislarimiz değişir ya hani... Ama bazen normal dışı hayatları izleyince insan o ayakları öpesi geliyor. Çünkü eğer elleri yoksa bir insanın ayaklar tertemiz ayaklar sukredilesi ayaklar her şeyi oluyor insanın... Bir video insana bazen bir roman yazdırır bir şiir, Bazen bir insanın hayatı bizi resmen tokatlar ve gerçekten hala akillanmayacak mısın? dedirtir...

Zenginlerin cok daha fazla verici olmasi gerektiğini düşünmekteyim ben de. Sürekli ayni vakif dernege değil de hepsine sirayla az az destek olunabilir fikrimce.

Hatalı geçmişi unutup, herkesi affedip simdiye ve biraz da göz ucuyla geleceğe bakmalı... Ben de öyle yapmaya başladım, insan rahatlıyor Nur...

Ne güzeldir günlerden bir cuma. En çok sevdiğim günler arasında. Bayramdır kiymet bilene. Tebessumdur bu günü yadedene. Hatırlamaktir bu dünyadan ahirete göçüp gideni. Bir avuç duadır bazen gözyaşıdır. Bazen de içten gele gele pişmanlıkların haykırışıdir. " günlerin en güzeline gönlümden dökülen küçük bir sesleniş"

Ne değişik insanlarız. Hep bize en çok guvenenlerin en çok yakınımızda duranların canlarını acitiriz. Özgürlük tanımayız. Çocuğumuz vardır Kurallar koyarız. Saatler yönergeler cizelgeler. Aksini yapma şansları tanımayız. Eşimiz vardır. Bizim her istediğimize evet desin. Hiç bir konuda reddetmesin isteriz. Anne babamız vardır. Bize daima destekçi olsun. Yaptığımız şeylere saygı duysun bize daima güvensin. Hic bir zaman bize sırtını dönmesin hata da yapsak Hep bizi sevsin. Arkadaşlarımız vardır tüm derdimizi dinlesin ama yargilamasin asla bize kızmasın. Daima yanımızda olduğunu hissetirsin. Kimse bize hata yapmasın. Herkes bizi sevsin saygı duysun gibi istekler... Peki ya biz kimiz? Neyiz? Bu büyüklük, diktatörlük neden? Hiç düşündük mü acaba bunca insanı yaratan etrafımızı nimetlerle donatan ayı güneşi yıldızı bizim için süsleyen bir Rabbimiz var biz ona ne derece bir kuluz? Ne derece O' nun tüm isteklerine evet diyoruz? Ne derece ıbadetlerimizi her koşulda aksatmadan yerine getirebiliyoruz? Biz kulken neden başkalarından kulluk bekliyoruz Hatalar yapan biz küçük olan biz hiç olan bizken Ne bu olmayan büyüklük taslamalar? Izin verelim hayatın normal akışına.. Çocuklarımızın ufak tefek de olsa hata yapmalarına izin verelim. Reddedilmeyi de evet kadar benimseyelim. Dünya biz olmasak da her şekilde dönecek bunu kabul edelim. Koca dünyada uzaktan bakılınca bir karınca kadar ufak olduğumuzu bilelim. Ve minicik bedenimiz ruhumuz ve beynimizle büyüklük taslamayalim. Evete en çok layık olana Boyun eğelim gerisini bosverelim...

Mutevazilik yapma

Çiğdem ve Çağrı iyi anlaşan birbirini seven bir ciftmis. Kayinvalide de aynı evde yaşıyormuş. Annem titiz hastalığı olan abilerle yaşadığı için çamaşırlar bembeyaz olacak koca kalıp bir sabunla çamaşır yikatirlarmis anne evinde. Kayinvalide evinde bir kova dolusu çamaşır onu dökülmüş eline de küçük bir sabunun 3 te biri verilmiş bununla yika demişler. Annem bir sabuna bakmış bir kirli çamaşırlara bunlar arinmaz temiz olmaz ki bu kadarcık sabunla diye geçirmiş içinden dışından konusamazmis ki O zaman ayipmis... Cigdemin 2 yıl bebeği olmamış. Nasip işte. O zamanlar çocuğu olmayan kadina sanki eksikmiş gibi bakildigindan sanki kusurluymus gibi bakildigindan hemen başka bir eş mi bulsak Çağrıya diye konuşmaya başlamışlar görümce ve kaynana. Tam o sırada Cigdem bu konuşmaları duymuş. Ah çiğdem ah yine susmuş odasına gitmiş gözyaşları neler söylemiş kimse duymamış. Çiğdem kocası akşam eve gelince ağzını aramış ne düşünüyor diye Canım meyve vermeyen agaci ne yaparlar demiş? Ah babam anlamamis ki mesajı farkında olmadan canını o da yakmış annemin. - ne yapacaklar onu kesip yerine başka bir ağaç dikerler. Annem 2. hayal kırıklığını bir de o gün yaşamış. Allah a çok dua etmiş o ay "Allah im sen bize sahip çıkmazsan kimse bize sahip çıkmaz. Evliligimiz bitecek bana hayırlı bir evlat Ver sen istersen olur" O ay hamile kalmış ve evde büyük bir bayram sevinci yaşanmış. Babam tarafının maddi durumu pek iyi olmadığı için temizlik malzemelerine de pek para vermezlermis. Bir gün Annem yeni doğum yaptığında birisi hediye getirmiş bir bebek kıyafeti takımı bir lif içinde de saklanmış bir kalıp sabun. Annem der ki en çok o sabuna ağladım. Gizli gizli yıkadım kiyafetlerinizi. Kızarlar diye çok korktum. Annem kayinvalide evinde sabah en erken kalkan gece en geç yatanmis. Aman kötü olmayayım burda en azından dayak yok her dediklerini yapayım huzurlu şekilde yaşayayım diye düşünerek tekrar kendi annesinin evine gönderilme korkusuyla yaşamış uzun süre. Sonra evlerini ayırmışlar kayinvalide ile. Yine başka şehir yolu görünmüş... Sil baştan başlayacaklarmis her şeye. Önce bir tavukçuluk kümes işiyle ugrasmislar. Orda ki adamın değişik bakışını fareden Çiğdem Cagana burdan gidelim ben burda mutlu değilim demiş üstü kapalı. Çağan da peki tamam gidelim demiş hiç sorgulamadan. Yeni bir ev ama bu sefer iş yok. Ben doğmuşum o sıralarda bir de abim var. 3 yaşında. Abimi babannemlere yollamislar bir süreliğine. Para yok iş yok aş yok annemin sütü de olmamış. Bir gün bir komşu bir bardak süt ve bir biberon getirmiş anneme. Annem heyecanla hemen beni doyurmuş onunla. Annem der ki: O gün sen içtin, ben doydum. sen doydun ben mutlu oldum. 3 gündür uyumayan sen o gün saatlerce uyudun kızım açmışsın meğer ondanmis uykusuzluğun Benden sonra annem 1 yıl geçmeden kız kardeşime hamile kalıyor. Maddi zorluklar korkusuyla aldırmaya gidiyorlar yarı yoldan geri dönüyorlar Yok yapamayız. Rızkı vardır onun doğsun diyorlar. Gerçekten de en rizikli çocuk o olmuş. Babam kardeşim doğduktan sonra düzenli bir iş bulmuş. 2 yıl sonra ev temelini atmışlar evleri olmuş. Kiradan da kurtulmuslar. Aradan biraz daha zaman geçince hem ev hem araba sahibi olmuşlar. Ben çocuktum henüz 9 yaşımda annem beni pek sevmezdi diğer kardeşlerimi de. Aslında severdi ama göstermezdi. Hiç bir zaman sımsıkı bana sarıldığını hatırlamam. Kız kardeşimi hep benden daha önde tuttu. Çünkü o ev isinde benden daha becerikli ve istekliydi. Anneme daha çok yardımcı olurdu. Annem Kendini hep eve adardi. Sürekli temizlik yapardı. Bizim de kendisi gibi olmamızı isterdi. Ben de o zamanlar rahatıma düşkün olduğu için hep dışarıda arkadaslarimla görüşürdüm. Ben onun gözünde hep kötü kiz kardeşim hep daha iyi biri oldu. Öyleydi de zaten artık ben de kabullenmistim. Kötü evladım ben diyordum. Babam yine ki beni hep sevdi onun gözünde hep kıymetli oldum. O da sevmese sanırım ben o evde hiç mutlu olamazdim. Annemin sürekli iş yapması hiç oturmamasi Şu an anlıyorum hep cocuklugundan kalmaymis. Çocukken onu hep calistirmislar. Kizmislar dövmüşler. Yapmasa sanki hep kötü biri olacakmış gibi hissettirmisler. Zorla yaptırılan ne varsa bir müddet sonra o takıntı haline gelmiş ve hep en doğrusu o sanilmis. Benim anneme yardım ettigim zamanlarım da oldu örneğin bir odayı tertemiz edip oturduğumda tv izlemek istediğimde Neden oturuyorsun diye sorguladigini hatırlıyorum. Eee isim bitti benim diye cevap verdiğimde bana gülüp İş biter mi hadi kalk bosver tv nu kapat bana yardım et diye söylendiğini hatırlıyorum. Çünkü biz asla dinlenemeyiz, oturamayiz, kahve içmek mümkün değil, anne kız sohbeti o da neymiş ki... Yıllar geçti önce kendimi affettim hani hep kötü çocuktum ya ben öyle sanıyordum. Halbuki annem oturmuyor hiç dinlenmiyor diye çok aglamisimdir. Anneme hiç yetemiyorum diye çok uykusuz kalmisimdir. Başkalarının gezen annelerini kendisine değer veren annelerini hep kiskanmisimdir benim annemin bunlardan neyi eksik benim annem de gezsin keyif yapsın en güzel kıyafetleri o da giysin bu dünya annemi bu kadar neden yıpratıyor diye soylenmisimdir. Ben 32 yaşında bir kadınım. Ve anneme çok seviyorum. O bana sevgisini gosterememis olsa da yanlış eğitimle büyümüş bize o yanlışı doğru olarak kabul ettirmiş olsa da Ben onu çok seviyorum ve affediyorum. Bundan 2 ay önce kadar annemin yanına gittim sarıldım sımsıkı artık ondan beklemiyordum ben yapıyordum. Ona kahve yaptım karşılıklı içtik. Sonra ellerini tutup gözlerine bakıp dedim ki Bu zamana kadar hep öfkeli gibiydim ya sana karşı anne Aslında benim öfkem sana olmadı hiç bir zaman. Ben benim annemi bu kadar yoran o geçmişine, Ben benim annemi bu kadar sevgisiz bırakan o ailesine ofkeliydim ben ev işinden nefret etmedim hiç bir zaman. Sen kendini çok yoruyorsun diye seni yoran bu kosturmacadan nefret ettim. Ben seni cok seviyorum eğer sen de benim seni sevdiğim kadar kendini sevseydin benim hiç bir zaman kötü evlat olduğumu dusunmezdin. Çünkü ben senin için canımı bile verirdim o kadar sevmiştim dedim ve sarıldık. Benim annemle hikayem de bu. Herkesin bir hikayesi var çok derinlerde gizli kendisine bile itiraf edemediği yaraları var. Bazen o yaraların üstüne yarabandi yapıştırmak yerine tedavi edici kremini sürmek gerekir ki bir daha o yara hiç acımasın.

Ne tuhafsin hayat. Ne zaman ki sana sırtımı döndüm o zaman da sen koşmaya başladın peşimden. Ama sana güvenmiyorum artık. Bu zamana kadar güvenimi çok sarstın sen. Kısaca anlatayım biraz günlerimi. Yalnızdım, çaresiz iki çift sohbete muhtaç. O zamanlarda hep kendimde suc aradım sorun bende belki de dedim insanları karalamaya bile o kadar uzak Herkes mükemmel, ben eksik bakışı... Geçti... Önce kendimi sevmeyi öğrendim. Kendimle yetinmeyi en çok huzuru bana kendimin verdiğimi farkettim. Yalniz kahve içmeye alıştım. Hep arkadaş arardım eskiden sana yalnızlık yakışmaz kahvem derdim. Sonra bur bakardım ki kahve ile bile aram açılmış ağzıma vurmaz olmuşum... Kahveye en çok yalnızlık yakişıyormuş sonradan farkettim. Bir fincan kahvenin 40 yıl hatırı olur sözünü ne çok yaşamak ve yaşatmak istemiştim eskiden şimdi Sadece kendime yaşıyorum hatri... Yeni insanlar girdi hayatıma hiç yüz vermedim. Sevsem gideceklerdi sanki sevmedim. El uzattılar görmezden geldim. Sonra tekrar izin verdim yeniliklere ama bu sefer tecrübeli ve mesafeli... Artık yalnız değilim. Eskiden beni yalnız bırakanlar, bana yaklaşır oldu simdi, hemen kanmaya hazırdim sanki sonra bir durdum ve geri çekildim. Hayatımın merkezine koyduklarimi yok saymaya başlayınca tekrar eski yerlerini istediler ama ben onları Hayatımın en kenarına koyarım bundan sonra... Başka bir şey daha oldu günlüğüm. 3 aydır uğraş verdiğim bir kilom vardı. Diyet, spor her şeyi yaptığım. Onu da bıraktım. Akışına bıraktım her şeyi... Sonra sağlıkla sinandim. En çok sevdiklerimi kanımı canımı kaybedecek olmakla sinandim. İşte bunlar tüm diyetlerin üstünü ezdi ve geçti bugün tartım 56.5 gösteriyor Eskiden olsa gülecek halim vardı. Şimdi sadece bakakaladim... Ne tuhafsin hayat ben sana ne zaman arkamı donduysem sen bana o zaman geldin...

Gözlerimiz arar sevdiklerimizi. Hele de bayramda bambaşka arar. Bazıları gurbette, bazıları dargın, Bazıları da toprak altında. Anılar vardır zihinden hiçbir zaman silinmeyecek olan. Özlem duyguları ağlatır insanı. Dualarımız vardır teselli bulduğumuz. Ahirete göç edenlere sesimizi duyurdugumuz Dualarımız. Bir de onların bizi ziyaret ettiği rüyalarımız. Acısını veren Rabbim merhemini de vermiş ki Tam iyilesemesek de devam etmek zorunda olduğumuz için.

Nasıl da değişiyoruz zaman zaman. Her şeyin dozunda olanını seviyorum artık. Fazlasi da zarar verdi azı da. İnsan geçmişine bakınca ne kadar çok pişmanlıkları var hayatında. Ama hepsi birer tecrübe oldu. Yolumuzdaki dikenleri daha kolay ayiklamamiz için fırsata dönüştü tecrübelerimiz ve aldığımız dersler. Hata yapıp pişman olandan değil hic hata yapmamıştan ya da pişman olmayandan korktum hep. Her günahsız bir günahkar adayı çünkü. Arsizlastirmamali insan kalbini. Sızlamasi bittiyse o zaman endise duymalı. Bir de yaşamadığı hic bir hayata karşı ezbere konuşmamalı. Hayat öyle bir o noktaya getiriyor ki insani sonra kalakaliyorsun. Seni en çok üzen şey Taş attığın hangi günah varsa o günahı yaşarken buluyorsun kendini. Bu da bir tecrubeydi benim için. Ne oldum dememeli ne olacağım demeli bu da benim artık sırt çantama attığım dipnotum oldu.

Reactions: kavs-i kuzah ve N U R N U R Guru Anneler

clara Yanımdaki pozitif duruşun ve izleyisinle iyi ki varsın clara Dünyaya tatmaya geldik, doymaya değil. 🌷 Anneler

Yaa cok tesekkur ederim aslinda ben yazarak icimi dokmeyi ben cok basaramiyorum ama yazmayi cok isterim tabi

Masumlar Apt. Safiye diyor ya "Affetme ama sev." Onu düşündüm. Bana uymadı ama fena da değil düşünce olarak. Ben hem affet hem sev derim kadin erkek arasindaki duygusal iliski icin. Kadinlar arasi ilişkiler icin ise "affet ama sevme"yi tercih etmiştim

Kadınlar günü 365 gün içinde bir güne sığdırmak mümkün mü? Elbette değil. 364 gün kadınları seven sayan kıymet bilen kadın deyince ne anlama geldiğinin idrakinda olan 365. gun de iyi ki tüm günümüzde siz varsınız diyebilen herkese selam olsun.

Gökyüzü yine karanlık. Saatler gece yarısını gösteriyor. Ev sessiz, sokaklar sessiz. Uyuyan kişilerin nefesini duyabiliyorum ve kendi ic sesimi. Ne düşünceler var beynimde susturamadigim uykuya direnen düşünceler. Ahh ahh sükune ermiş bülbüller Nazdan yorulmuş güller İçimde ne fırtınalar eser. Ruhum sevmiş olmalı bu sert kasirgayi en kalın montuyla fırtınaya karşı direniyor da direniyor. Hadi dinlen ruhum beynim ve gözlerim. Bedenim, uykusunu uyurken size de melisa çayı benden. sessizliğin zirvesi

Dün istediğim gibi olmadı. Vücudumda bir halsizlik başımda bir ağrı olunca öylece kalakaldım. Insan plan yapar, kader gülermiş. Bazı şeyler kısmet. Bugün plan yapmadan yapabildiğimi yapip akşam ne yaptığımı yazicam. Kahvaltımı yaptım üstüne bir de acı bir kahve içip kendime geleyim böyle başlasın gün

Yine sakarlığım üzerimde Yırtık cebime koymuşum umudu...

Birisi sana kötülük mü etti? Ya da en çok ihtiyacın olduğu zamanda sana sırtını mi döndü? Ya da güvenini mi sarstı? Boşver. Ilk yapacağın şey kendini dinlemek. Sen bir şey yaptın mi bunu hakedecek? Yapmadıysan daha da iyi ya vicdanın çok rahat olmalı. Benim verdiğim değeri o bana vermedi demeyi bırak. Belki değer nedir bunu bile bilmiyordur ki... Belki kendisini böyle seviyordur. Belki de hiç sevmiyordur. Kimsenin senin tıpkın gibi davranmasını bekleme. Herkes kendine yakışanı yapar. İçin rahat mi sen ona bak...

Evet bugün yazmak istedim dünden bugüne neler değişti anlatmak istedim. Kendimi daha iyi hissediyorum önce burdan başlamak istiyorum. İnsanın kendisine olan sevgisi, güveni çok ama çok önemliymiş mutlu olmanın ilk maddesiymis onun daha da farkına vardım. Eskiden ve su an ki ben kıyaslaması yapicam. Eski ben : Düzensiz bir hayat tahammül sorunu kalitesiz zaman kitap okuma konusunda erteleme bakim konusunda esneklik oturarak zaman öldürme Yeni ben : düzenli hayat daha sakinim derin nefes egzersizi. gececek düşüncesi. ayni anda 2 işi yapabilme becerisi bir keyfi diğeri önemli kitap okuma alışkanlığı her gün cilt bakımı en azından bir nemlendirici. spor olmazsa olmaz Baktim da şöyle yazdıktan sonra mutlu oldum ya yüzümde aptal bir gülümseme oluştu. Son sözümü söyleyerek bu güne merhaba diyorum İnsan isterse...

6 Şubat... Gece saat saat 04.17 yi gösterdiği bir zaman dilimi. Uykudayiz. Ben ve eşim yatağında çocuklarım kendi odasında yataklarında. Kapılarının çarpmasına uyandık bir şeyler oluyordu. Duvardaki saat ve resim bir o yana bir bu yana hızlıca gitmeye başlamıştı. Yatak yerinde durmuyordu hareket ediyordu. Kalbim çarpmaya başladı. Eşime kalk bir şeyler oluyor dedim. Kalktı deprem oluyor sakin ol dedi hemen çocuklarımızın yanına koştuk. Ikiside mışıl uyuyordu. Uyandırmaya bile kıyamadım. Ellerini tuttuk kendimizi siper ettik üstlerine. Yanlışmış o an insan doğruyu düşünemiyor ki. Daha bir ay önce gittiğim kursta deprem tatbikatı yapmıştık. Her şeyi bildiğimi sanıyordum. Ama akıl tutulması olunca insan doğru davranış sergileyemiyor. Cok uzun sürdü 1 buçuk dakika bir çocuk uyandı. Anne evimizi kim sallıyor deyince cevap bile veremedim. Deprem bitmişti. Evde duvarlarda boyalar dokulmustu sadece. Yatsi namazımı kılmadan uyumuştum o gün o aklıma geldi. Gittim abdest almaya namazımı kulüp arkadaşına hacet namazı kılmak istedim. Abdest almaya başladım. Stresimi korkumu namazla yenecegimi biliyordum. Yine sallanmaya başladı. "Allah im dedim affet" kendimi cok kastım o gece. Ağlayamadim. 2. Deprem de durunca namazımı eda ettim. Çocuklarıma sarıldım. Yavaş yavaş uyandırdık. En güvenli sandığımız o ev o an bize sanki bizim düşmanımız gibi bakıyordu. Gitmeliydik. Küçüğüm çok üşüdü. Battaniyeye sardık. 15 katli apartman ve 7. Kattan yürüyerek indik. Asansör kullanılması tehlikeliydi. Herkes arabasına binmisti. Ağlayanlar bağıranlar vardı. Ambulans sesleri gelmeye başladı. Yikilan binalar vardı. Eşime bu Adanaya özgü bir deprem değil cok büyük bu deprem bence başka şehirlerde daha büyük felaketler oluyor ne olur bak öğren dediğimi hatırlıyorum. Eşim İnternete baktığında o zaman acı gerçekler ortaya çıktı. Kahramanmaraş, Malatya, Hatay, Gaziantep ve 6 tane daha şehir yok olmaya yüz tutmuş bir şekilde yıkılmıştı. Çok korkunçtu nefesim kesilmişti. Annemi aradım onlarda sahurda yakalanmış depreme oruca kalkmışlar. Onlar başka şehirde olduğu için cok sarsilmadik dedi. Büyük depremi en ağır yasayan şehirlerde akrabalarımız arkadaşlarımız sevdiklerimiz vardı. Telefon cekmiyordu. Çoğuna ulaşamadık. Sabah ezanı okunuyordu. Arabamızı cami kenarına park etmiştik. Çocuklarımız ve biz camiye girdik sabah namazımızı kıldık. Ilk defa bir sabah namazında cami bu kadar kalabalıktı... Yasinler okundu dualar edindi gidecek hiç bir yerimiz yoktu camide bile kalmanın tehlikeli olduğunu söyledi yetkili kişiler herkes arabasina geri gitti. devamli anonslar geliyordu "lütfen evlerinizden çıkın daha büyü deprem gelebilir" 4-5 saat arabada kaldık trafiğe çıkmak yasaktı. yol kenarlarında durduk çünkü trafik sıkışıklığı ambulanslarin işini zorlastirmaktan başka bir işe yaramazdi. Çocuklar aciktilar bir sey alamadik, her yer kapalıydi. Devamli sorular sordular cevaplarını vermekte güçlük çektiğimiz sorular. İnsanlar sabah saatlerinde 9 gibi evlerine girmeye başladılar. Türkiye de üst üste böyle deprem olmamıştı onu da düşünerek artık olmaz dendi. Biz de evimize girdik. Ev çok soğuktu elektrik dogalgaz kesilmişti. Hava cok soğuktu. Yorganlarin altına girdik. Sonra hepimiz uyuyakalmisiz. Uyandığımızda saat 13.00 a yaklaşmıştı. Öğle yemeği hazırlığına geçtim. Kötü düşünmek istemiyordum. Bir daha olmayacak diye kendimi teselli ediyordum. Ve saat 13.37 yi gösteriyordu. Allah im bu bir kabus olmalı diye düşündüğümü hatırlıyorum ilkleri yaşıyordu Türkiye yine çok büyük bir deprem oluyordu. Henüz üstünden 24 saat bile geçmeden yine korkulu dakikalar. Bu sefer çocuklarla yaşam üçgeni oluşturduk. Küçük çocuğum ilk defa görüyordu o da o an sorular sormaya başladı. Ben sadece şehadet getirdiğimi hatırlıyorum. Apartman sanki bir besikti bir o yana bir bu yana gitti geldi demir seslerini duyuyorduk. Apartmandan çatlama sesleri geldi. "Sondayız bitti buraya kadarmış " dediğimi hatırlıyorum. Durdu evet deprem durmuştu. Eşime gidelim lütfen gidelim dedim. Hızlıca valiz hazırlayıp başka şehire gittik. Benzin istasyonunda en az 100 kişi siraya girmişti. Herkes kaçıyordu. Kardeslerimin şehrine gittik. Çok farklı bir duyguyla sarilmistik o gün. Peki diğer şehirlerde neler oldu. Ah benim güzel Maraşim güzel Antepim yerle bir olmuştu. Cok anılarım vardı orda. Çok sevdiklerim vardı. İnsanlarımız güzel İnsanlarımız Trabzon caddesine bir başka hayrandım. Ulu Cami... Kalbim yerinden çıkacak gibi attı ilk gunler kalp krizinden öleceğim dedim nefes alamıyordum. Bir kaç gün geçti aradan bir aile getirdiler mezarlığa. Anne baba anneanne dede ve bebek. Hepsi yan yana mezarlık yapıldı. Anneyle bebeğini aynı mezara koydular. Bu sadece yakınımızda olanlardı. Haberde gördüklerimiz ya... Elinde bisküvisi ile enkazdan çocuklarının çıkmasını bekleyen baba... Cansiz bedenine ulasilan Kızının elini bırakmayan baba... Hafıza kaybına uğrayanlar... Anneleri babalarını kaybeden minik canlar... Evlendiği gün ölenler... Enkaz altında karnındaki bebeği doğurup kendisi ölenler... Ve daha niceleri. Ev değil mezarlık almışız yavruma diyen bir anne sesi gitmiyor kulağımdan. Acımız cok büyük. Dün canlı yayın yapıldı tarihi eklemek istiyorum 15 Şubat. Yardım çağrıları yapıldı. Turkiyem hepsi birlik oldu az çok demeden herkes o yardım kutusuna bir şeyler koydu. Kumbarasinda ki son kuruşa kadar veren çocuklar, hacca gitmekten vazgeçtiğini söyleyen hac parasını yardıma gönderenler, tüm birikimini verdiğini söyleyen çiftçi insanlar, zengin insanların büyük yardımları ve daha niceleri... Bilmiyorum ama gurur duydum insanımıza olan inancım sevgim daha da büyüdü. Allah hepsinden razı olsun. Kötü insanlar var onları yazmak bile istemiyorum. Çünkü onlara çok doluyum, öfkeliyim, kızgınım. Ama iyi insanlarımız onlardan daha fazla ben buna inanıyorum. Ve iyilerin iyilikleri kalbime çok iyi geliyor. Daha çok cogalalim birbirimizi sevelim istiyorum. Allah' ım bir daha böyle bir acı yaşatmasın. Kalanlarimiza sabır diliyorum. Olenlerimize rahmet...

Kibir, İnsana en çok yakışmayan bir huydu. Ama insanlar en çok onu huy edindi. Çünkü kibiriyle şeytana dönüşmüş bir meleğin hikayesi insanlara ibret olmamıştı...

Hayata pozitif bakmayı bu yaşta da olsa öğretene şükürler olsun canım arkadaşım .

Maşallah fikirlerin güzelleri senden geldi ne güzel şeyler almışsın çocuklarına. Kıymet bilen ve Kıymet veren olsunlar inşallah demekten başka bir söz bulamadım. Daha ne olsun

Teşekkür ederim. Hayatı bazen ciddiye alarak bazen de Şakalarla seviyorum. Denge en güzel şey sanıyorum ❤

Hayatın içinden duygular

Seni o kadar çok özledim ki baba Çocuk hallerimi o kadar çok özledim ki. Büyüyünce çok degisiyormus her şey. Dizlerine yattığım o günler basimi oksardin bir radyomuz vardi Bana bir masal anlat bana şarkısı çalardı bazen ne çok mutlu olurdum. Kendimi ne kadar güvende ve huzurlu hissederdim. Huzur bulduğum kac yasina gelirsem geleyim 8 yaşinda hissettiğim bir şarkı oldu sonra o hep. Büyüdüm ben büyüdükçe o sevgi göstermeleri değişti birbirimize bakışlarımız değişti. En çok da ben değiştim değil mi baba Sen her işten geldiğinde kapıya koşan kiz artik evinde değildi. Evlenmiş o da çoluk çocuk sahibi olmuştu. Sana geldiğimde sen yine işten geldiğinde artık kapıya ben değil torunların koşuyordu. Ne çabuk büyüdün Nur dedim o an kendime. Doyamadım ki ne çocukluğuna ne babama. Zaman geldi evliliğim sallantiya girdi. Dedin ki sen benim canımsın gel sana Kapim hep açık. Ama çocuklarını getirme onlara babaları baksın. Nasil olurdu ki bu? Sen benden vazgecemedigin gibi bende onlardan vazgeçemezdim. Sen yavruna üzülüyordun ben kendi yavruma. Her şey değişmişti güven taşları yerinden oynamaya başlamıştı. Nereye dönsem canım acıyordu. Oyle öyle geçti gitti zaman ben cocuklarimdan vazgecemedim. Simdi çocuklarım büyüdükçe kendi çocukluğumu görüyorum onlarda okşarken başını sen geliyorsun yine aklıma. Kızarken de sen geliyorsun aklıma. Hani kiz çocuklar anneyi rol model alırdı? Ben her konuda seni rol model almıştım. Ayni sana benziyorum baba. Yine gelsem yanına dizlerine uzansam yine bu müzik çalsa o zaman ki gibi başımı okşar mısın? Dertlerim o zamanki gibi yine azalır mı? Peki sen beni o zaman ki gibi yine koşulsuz sever misin baba? Benim içimde hala o küçük Nur yaşıyor. Seni seven Nur hala çok seviyor gösteremesede çok seviyor... Arkamdaki dağim, ağacım, annemin biricik aşkı, Iyi ki varsın. Her şeye rağmen iyi ki hayatımdasın.

Etrafımız ne kadar da kalabalık daha da ileriye gittiğimizde dünya ne kadar da kalabalık. İnsanlar, farklı kültürlere; inançlara, düşüncelere sahip. Sessiz film izlediğimde insanları daha iyi anladığımi farkettim. Çünkü anlamak için davranışı çok iyi izlemek şarttı. Aslında bu bana bir çok şeyi anlatıyordu. İnsanları tanımak için cümlelerine değil davranışlarına bakmak gerekiyordu. İyiliği savunan birisi bir suç işleyebiliyor, Kötü olduğunu söyleyen birisi bir gün geliyor bir kahraman ilan edilebiliyordu. Belki de insan bile kendi kendisini tam tanimiyordu. Uzaktan izledim dünyayı kendimi gökyüzünde hayal ettim ve herkesi görebildiğim bir alana sakladım kendimi. Dünyada çok fazla dil vardı konuşulan. Ortalama 7000 dil... Kapadım kulağımı sadece izlemek istedim. Ağlayan, ağlatan, iyilik yapan, kötülük yapan, çiçekleri sulayan onlara gülümseyen, yetim başı okşayan onlara hediyeler uzatan eller gördüm. Kedileri seven onlara su veren kuşlar için ağaç başlarına minik barınaklar yapan insanlar gördüm yüzlerinde ve gözlerinde gülümsemeyle yapan insanlar. Çocuğunu çöpe atan ve ağlayarak giden insanlığını unutan insanlar da gördüm. Çocuğu aç diye insanların tuvaletini yıkayan Çocuğunu sirtina baglayip kimseye emanet edemeyen kadınlar da gördüm. Cok güçlü ve merhametli insanlar da gördüm. Güçlü olup insanlarla dalga geçen insanlar da... Yalniz kalıp sitem eden insanlar da yalnızlık kendisine ilaç gibi gelen insanlar da gördüm ve daha sayamadığım bir sürü olaylar gördüm kötü ve iyi... Hiç biri konuşmuyordu. Ama hareket ediyorlardı. Gözleri konuşuyordu Davranışları anlatıyordu. Kalpleri davranışlarına yansıyordu. Anladım ki bir bebeğe bir insana ve dünyaya kendimizi anlatmak için konuşmaya gerek yok Güzel bakmak ve güzel davranmak işin ozetiydi... Kalp konuşursa dil susarmış. Davranışın anlattığı güzelliği hiç bir dil öğretemez. Öğretmek istiyorsak çocuklarımıza etrafımıza anlatmayı bırakalım ama öyle bir davranalım ki o davranış bir asra değil bin asra destan olsun... İyi geceler kendim, iyi geceler kalemim ve iyi geceler insanlık...

Meraba günlüğüm görüşmeyeli 5 gün olmuş. Aklima ne geldi bugün dur anlatayım. Yıl 2011. 21 yaşındayım. Nisanlimla bir parkta tartıştık neden hatırlamıyorum. Önemsiz bir şey olmalı ki unutup gitmişim işte. Ama bazı anlar vardır unutulmaz. Eline yuzugumu çıkarıp verdim. Önce bir anlaşmayı öğrenelim sevgi yetmiyor deyip uzaklasiyordum yanından. Geldi yanıma emin misin bitecek mi dedi kısık ve titrek bir sesle. Anlaşamıyoruz neden uzatalım ki dedim içimden gelmeyerek. Trafin en Yoğun olduğu saatler. Yola bakıyoruz ikimizde karşıdan karşıya el ele geçmeye çalışan yaşlı bir çifte gözümüz takıldı yaşlar 75-80 civarı. Nişanlım biz de böyle olabilirdik dedi yutkunarak. Sustum. biz de karşıya geçtik ellerimiz birbirinden epey de uzak. Sonra anladım ki insan ihtiyacı olana kadar yalnızlığı daha çok seviyor ama bir gün geliyor saçını bile tarayacak güç kalmıyor insanda. Yıl 2017 5 yıllık evliyiz. Evlendik çoktan. Hamileyim çorabımı bile eğilip giyemiyorum karnimdan. Artık doğum yaklaşmış. Eşim aldi eline giydirdi çorabımı öptü alnımdan. Yemeğe gidelim dedi Eşim. Ne diye bagcikli ayakkabı alırsın ah deli kafa. Yine muhtaç olduk işte. Eşim farketti ayakkabimi da giyemeyecegim eğildi bağladı bağcıklarını. Sevgi çok da geri planda kalacak bir şey değilmiş. İnsan pek anlasamasa da eğer merhametliyse iki gönül çok şey aşılıyormus. Hala da anlaşamadığımız konularimiz var. O beni öyle kabullendi ben de onu öyle. Zaten demiş bir psikolog Eğer çok iyi anlaşan bir cift görürseniz Anlayın ki birisi kendinden vazgeçmiştir...

Sevgi ekmezsem renkli çiçekler bekleyemem ki topraktan hele de suyunu verirken dozunu ayarlayamazsam hüsran olur tüm emeklerim. İşte öyledir hayat, evlat ve ömür... Bugün bakim yaptım çocuklarımın gönül yapraklarına biraz daha parladılar sanki. Haa kendimi de unutmadim tabiki de Kendimi kendi sesimle okuduğum Kuran sesine bıraktım huzur buldum sanki. Hele de başım secdeyi görünce çatık kaşlarım yumuşadı bir anda. Eksiklerim belli. Görüyorum o parçaları. Ne zaman yerine koysam bir rüzgar esiyor sanki başa sarıyorum İşte. Olacak olacak ben inanıyorum. Ümitliyim kendimden çünkü en iyi ben tanıyorum kendimi. Iyi ki varım iyi ki kadınım. Kadinlar günüm kutlu olsun ❤

Başarının sebebi, Başaramayanin hep bir bahanesi olurmuş. Bizim başarı hikayemiz güzel sebeplerle dolu olsun. Öyle sebepler bulalım ki kendimize biz bile basarimiza gururlanarak bakalım. İnanmak güzeldir mutlu eder insanı. Sonuç hüsran da olsa o "denedim en azindan" lafı varya çok güzel bir vicdan rahatligidir.

22 yaşındaki ben ne sanıyordun dünyayı? - herkes iyi aslında herkes içindeki kötü sese yenik düşen bir varlık. Isterse o sesi dinlemeyebilir. O yüzden herkesi seviyorum. 22 yaşındaki sen herkes seni sevdi mi? - hayır sevmedi arkamdan konuşuldu ben kimseye kötülük yapmadım ama dedikodum yapıldı. Birisi hic samimi gelmiyor demiş. İçerlemistim ona ama gidip bir sey demedim saygı duydum. Çünkü ben onu samimi bulmuştum yüzüne tüm ictenligimle gülmüştüm. Arkamdan konuşacağını hic tahmin etmemiştim. ilk hayal kırıklığın neydi? - sanırım arkamdan konuşulmasıydi. Peki sen hiç kimsenin arkasından konuşmadın mi? - konuştum elbet ama iyi taraflarını görerek konuştum. Çünkü ben kusurluyken başkasının kusurunu konuşmak en büyük kusur gibi geldi bana hep. 22 yaşındayken ki dusuncelerinle su an ki düşüncelerin farklı mi? -Farklı. Artık herkesi sevemiyorum. Seçici olmaya başladım. Masumluğumu yitiriyorum sanırım. Her hayal kırıklığı biraz daha Seçici olmaya zorladı beni. Bir de beni sevmeyen için asla üzülmüyorum. Peki düşüncelerin kac yas grubuna hitap ediyor? - Bu yanlış bir soru. Sadece kendime hitap ediyor desem en doğrusu olur. Şu an 31 yaşındasın. Ileride bu düşüncelerinin arkasında duracak mısın? - asla duramam. Çünkü zaman değişir bizler değişiriz düşüncemiz de değişir. Son soru buraya neden bunları yazıyorsun? Geçmişimi unutmamak için ve olur da başkalarının düşüncesine ters düşersem onu daha iyi anlayabilmek için... " Kendini sorgulayan kadın"

Ben konusamayacak kadar yorgun hissediyorum kendimi. Özellikle sabahlari. Özellikle is yaptıktan sonra. Fakat kizçeler ilgi bekliyor degil mi fena halde...

Şaşırttım kendimi, kendi kabuğumu kendim kırdım. Imkansiz dediklerimi imkanli yaptım. olmaz dediklerime olur gözüyle baktım. Bazen esnemek. lazim. Kural, disiplin şartlandirmalarla dolu bir hayat bazen güzel olabilir ama her zaman olduğunda insani hissislestiriyor. Robottan farkımız kalmıyor. Ozgurlesmeli insan bazen düşünce olarak. Gözlerini kapattığında kendisini en gitmesi imkansiz yere götürebilmeli. Ucabilmeli gökyüzünde. Bulutlarla kartopu oynayabilmeli. Yıldızların kulağına bir şeyler fisildayabilmeli. Kendi merhemini kendisi yapabilmeli insan. Acıyan düşüncelerini iyileştirebilmeli. Özgürüm mutluyum huzurluyum. Aci çekmeden para dökmeden yıllarımı bir şeye feda etmeden hazzı yakalayabildigim için Özgürüm.

Sen de yaz buraya magnim hamileliğini anlat hislerini anlat duygularını gözyaşlarını hepsini işte

Aynı gözlüğü ben de takmisim bugün. Sakin ve iyi gecti diyebilirim ben de. Bu arada ne hoş benzetmeler yapıp yaziyorsun. Maşaallah.

Bazen kendime kızmayı özelleştiri yapmayı hatalarımı farketmeyi o kadar seviyorum ki. Ben namaz konusunda her zaman isteği tam olan ama kılma konusuna gelince erinmekten ve tembellikten dolayı erteleyen biri oldum bazen. Dün bir şeylerin yanlış olduğunu farkettim. Çocuğu okuldan alma saatim yaklaşmıştı. Yine erinme gelmişti bana, yerimden kalkicam hazirlanicam küçüğü uyandırıp onu da hazırlayıp hadi okula abiyi almaya diyeceğim. Ne kadar erinsemde bunlar gözüme zor gibi gorunsede Ben " bugün hiç canim o çocuğu okuldan almak istemiyor bugün o orda kalsın" deme şansım ya da öyle bir seçeneğim var mı? Yok... Eee o zaman konu namaz olunca neden böyle seçeneklere başvuruyorum? Sorumluluğumu yoksa ben kucumsuyor muydum bu zamana kadar ya da cezası da ertelendiği için miydi bu rahatlık? Kendimi o kadar çok sorguladım ve kizdim ki Önceliklerim ve gerçekten yaşama amacım neydi benim? Bu sorgulamalar ve kendimi dilimle dovmelerim bittikten sonra ellerimi açıp dua ettim : Allah im bu devirin hastalığı olan tembelliği üzerimizden al. Bizleri sana ve huzuruna koşarak heyecanla gelen kullarından eyle. Tüm Müslümanlari namazlarinda sadık olanlardan eyle. Bizleri affet. Le ilahe illa ente sübhaneke inni küntü minez zalimin

Kimseye hakettiginden fazla değer verme. Çünkü herkes iyiyken iyi Ama azıcık yüzünü ekşit bambaşka biri oluveriyorlar. Hiç bir şeyin fazlasına kaçma sevginin bile...

Bugün sakindim sessizdim. Oluruna bıraktım hayatı. En küçük çocuğumun tabağı yere fırlatıp kırmasına bile sesim cikmadiysa bir şeyler oldu bana. Baba uyarinca bende sessiz kaldım sanırım. Çorapların eşleri çıkarılıp sağa sola firlatilsada Bugün kendime verdiğim sözü tuttum demek ki sinirlenmeden de bir gün geçebiliyormus. Elimde iki tane gözlük var. Bir tanesi memnuniyetsiz ve sinirli gösteren gözlük. Diğeri hoş gören gözlük. Bugün hoş gören gözlüğü taktım. Kendimi de onları da özgür bıraktım. Yarın ola hayrola. " Deneme yanılma yöntemi "

Yeni bir gün o kadar çok girdi ki hayatımıza Ama biz eski biz olmaya devam ettik. Halbuki her yeni gün yeni bir enerji istiyordu insandan. Dünden ders çıkarmış bugünü daha güzel geçirmek olmalıydı amacımız. Günler değişiyor mevsimler değişiyor sabah ve gece bile aynı değilken biz yerimizde saymaya devam ediyorduk. Ben böyleyim demekle geçiyordu ömür. Belki de o yüzden bir şeyler gidiyordu bizden uyum saglayamiyorduk. Hiç yatağa yattigimizda başımızi yastığa koyduğumuzda aklımıza şu geliyor muydu? Benim bugünüm nasıl geçti? İyi ki ve keşkelerimi düşünüp ona göre çizelge oluşturuyor muyduk bir sonra ki güne? Fazla oluruna fazla akışına bıraktık sanki hayatı. Bu kadar değersiz olmamalıydı insanın hayatı. Her şey gibi kendimizi de güncellemeyi bilmeliydik. Yeni bir gün yeni bir başlangıç yeni bir ben diyerek güne başlıyorum. 16 Ekim cumartesi 2021 Saat : 05. 31

Reactions: N U R N U R Guru Anneler

Dokunuyor bana bacım. Yoksa cok severim de:)

lafı nasıl soktuysam kaç gün geçti hala çıkaramamış

İnsanları memnun etmeye çalıştığımız kadar kendimizi memnun edecek işler yapsaydık bambaşka yerlerde olabilirdik. Başkalarına verdiğimiz değeri kendimize de versek nasıl olur? Herkes gider de yine biz kendimizle basbasa kalırız...

Bekar mısın Emma? clara Dünyaya tatmaya geldik, doymaya değil. 🌷 Anneler

Hayırlı hak dostu arkadaslar istedim Allah'tan, hiç böyle dua etmemistim, yeni yapmaya basladim. Önceden sadece yalnizliktan koru beni derdim. Pek de düzgün bi cümle degildi. Bu aralar hak dostu arkadaslar çoğaldı hayatımda birden. Gerek forumda gerek yüz yüze hayatimda. Sonsuz şükür olsun.

Şunu da ekleyeyim hikayeye annem cam silmeyi hiç sevmez nedenini de en iyi ben bildiğim için onun evine ne zaman gitsem bütün camlarını ben silerim. Yeter ki gülümsesin ve kötü anısı gelmesin aklina

Bugün cocuklarimdan özür diledim. Aslında tüm özürler kendimeydi. Insan kendisine yakistiramadigi davranışları sergilediği zaman baskalarindan çok kendi kalbini kırıyor halbuki. Esim de benden özür diledi. Herkes kendine bir şans daha verdi bugün. İnsan kendisine neden bu kadar zulmeder ki başkasına atıyorum sandığımız her ok tersine dönüp bizi vurdu halbuki karşıdakini sıyırdı geçti canı acıyanlar yine biz olduk. Hz. Yunus peygamberin duası geldi aklıma " Le ilahe illa ente subhaneke inni kuntum minezzalimin" demişti ya balığın karnındayken Aslında tüm insanlığın özetiydi bu dua. Gorebilene anlayabilene duyabilene...

Kalemini seviyorum. Su konusundaki esprili yazıların da cok hos, hepsini beğeniyorum, maşaallah, Allah zeval vermesin duygularına, fikirlerine, sağlığına. N U R

Gercek yaşanmış bir hikaye buraya yazmak bile zor geldi bana yaşandığını bildiğim için. Arkadaşımın hikayesini ölümsüz yapmak istedim ve benim de bilmediğim kısımlar ve soracağım sorular olduğu için hikayeye yarın devam edeceğim.

Merhaba, bunu okuyunca aklıma direk brene brown tedx videosu geldi paylaşmak istedim Çocuklar üzerine ama bence genel olarak insanların geneli üzerine. :) Burda özellikle vurgulananan şu cümle çok dikkatimi ve ilgimi çekti Biliyor musun? Mükemmel değilsin ve olmak zorundada değilsin.. Mücadele için yaratılmışsın ama sevgiye ve ait olmaya laiksin.. Yeterliyim dediğimiz de ozaman çıglık atmayı bırakıp dinlenmeye başlayabiliriz..

Geceler sessizdir uyumak için düşünmek için düzelmek için dua etmek için... Gecenin çok derin anlamları vardır. Dışarısı ürkütücü gelir İçerisi güven verir. Gece olunca insan çok kişiyi bağışlar kalbinde sanki birdaha sabah olmayacakmış gibi bir hüzün kaplar içini...

Dününü unutma Nur! İnsanız ya unutmak en çok yaptığımız eylemlerden. Hele de kendi hatalarımızı... Babannem yaslanmisti. Dedem öldükten sonra herkesin burnunu kıvırdıgi biraz da sen bak diye diğer evlada ittirildigi bir kadın oluvermisti. Çocuklar kendi aralarında toplantı yapıyor yaşlı bakim evi ayarlamayi teklif ediyorlardi. Biz torunlar bu duruma üzülüp kendi aramızda konuşuyorduk. Bir tane erkek kuzenim halama Anne sen bakmazsan annene bende sana ileride asla bakmayacağım demişti. Kiz kardeşim ve ben kendi aramızda konuşup babaannemin haline bir çözüm üretmeye çalışıyorduk kendimizce. Artik son günlerini yaşıyordu. Korana var deyip herkes başından savdi. Biz çok geziyoruz ona hastalık getirmeyelim diyerek reddeden de oldu. 8 çocuk bir anneyi evinde yük gibi görüyordu. Annem kendisi de rahatsız olduğu için son günlerinde bakmayı kabul etti. Bebekler gibi ilgilendi banyosunu yaptırdı. Ama yorulduğunu gelin olduğu için kızlarının bakması gerektiğini soyleyerek diğer kızına gonderdiler babaannemi. O da söylene söylene baktı ve son nefesini orda verdi babaannem. Artik yoktu. Mezarına gelip de en çok ağlayanlar ona hic bakmayanlar oldu. Gitmişti Artik o. Gitmeden önce de canı o kadar çok acımıştı ki Allah im yaşadığım yeter diye dua ediyordu. Dedemne çok severdi onu. Hic kiyamazdi. El üstünde tutardı. Ama o gidince kimse onun kadar sevmedi. Simdi kavuştu kari koca. İnşallah mekanları cennet, yuvaları yine aşk dolu olur. Bu olay çok şey anlattı bana. Benim anne babam da yaşlanınca acaba bende diğer kardeşlerime mi iteleyecegim Yoksa yaşlı bakim evine mi gitsin diyeceğiz. Bu yazıyı bu yazıyı buraya yazıyorum. Olur da tarih tekerrür ederse Biz tekerrür edenlerden olmayalım diye. Şu an ben de anneyim. Şimdi anneciğimin benim için yaptığı fedakarlıkları buraya yazayım ki gün gelir unutursam okurum da hatırlarım. Arkadaşımın evindeydik. Yaşım o zamanlar 13-14 Oldum olası çorap giyme alışkanlığım olmasa da gözü üstümde olan bir annem varken çorap illaki ayağımda olurdu. Annem bir baktı ayağımda çorap yok. Kendi çorabını çıkarıp " abovv kuzum buz gibi olmuş ayakların " diye verivermisti. Kendisi çorapsız kalmıştı. Okulumuz çok uzaktı servis de yoktu. Ilkokul 1. Sinifa gidiyorum. Yokuş yukarı bir yok var. Çıkamadım annem sırtına aldi çıkardı. Ben şimdi 2 yaşındaki çocuğumu 10 dakika kucağımda tasisam düz yolda kollarim kopuyor. Ben 7 yaşında 25 kiloydum. Senin kolların kol değil miydi annem Bez bebek yapmıştı annem ellerinde ne çok severdim o bebeğimi. Sonra kayboldu gitti. Hic ac kaldığımı bilmem evimizde en az 3 çeşit yemek olurdu sorumsuz bir kadın olmadı annem. Babam ateşli hastalıklarımda çok başucumda bekledi. Saçımı okşadı öptü usulca. Okuluma gelirdi yağmurlu havalarda işten izin alıp islanmayalim diye is arabasıyla eve götürürdü. Yemediler yedirdiler yedirdiler. Giymediler giydirdiler. Okuyun meslek sahibi olun dedi babam hep arkamizda durdu. hic bir şeyi kismadi. Duygusal bir babam var benim kitap aşığı. Bazen bir bakarım eline almış yine ya sahabi kitabi ya peygamberler tarihi ağlıyor hıçkıra hıçkıra. O ne zaman ağlasa bende ağlardım. Böyle geçti çocukluğum. Evlenirken çok zor ayrıldım babamdan helallik dileyip giderken kapısından oturuverdi yere. Dizlerinin gücü kalmamıştı o an. Seni çok seviyorum baba demiştim bende demiş boğazı dugumlenmisti. Evlendik çoluk çocuğa karıştık. Başka bir aile kurduk. Babam ilk zamanlar demişki Nur beni aramayali tam 15 gun oldu diğer kizla da en son 7 gün önce konusmustuk. Gün sayiyormus. Hep farklı şehirlere gelin gittik. Özlem dolu yıllar... Daha çok fazla var da bu kadarı yeter inşallah. Nur sen sen ol gecmisini unutma. Seni canı gibi seven ailene sırtını dönme. Yaslandiklarinda off bile deme. Haklarını unutma. Ellerini bol bol öp. Babana hep teşekkür et ki bir gün bile haram lokma geçirmedi boğazınızdan. Tevazuyu paylaşmayı sevmeyi hep onlardan öğrendin. Her ailede olduğu gibi onların hataları var ama sen onları unut. Kötülüğü unut. Zihninde iyilikler var olsun daima. Kusursuz insan olmaz. Kusursuz yuva olmaz. Kusursuz evlat da olmaz anne baba da olmaz. Ama sen sen ol kusuru deşen değil. Kusuru örten ol. Seninde çocukların var Nur. Bak şimdi nasıl üzenlerine titriyorsun. Az hasta olsalar senin canindan can gidiyor sanki. hele gülüşleri yok mu ömre bedel. Onlar öyle sevdiler seni. Yaşlanınca insanların akli ve bedeni cocuklasir. Onlardan olgunluk ve güç bekleme. Yasin süresinin 68. Ayetini unutma "Kimin ömrünü uzatırsak, zamanla yaratılış olarak onu tersine çeviririz. Buna rağmen hala akıllarını kullanmayacaklar mı?" Bebeklesen aileni bebeğin gibi sar sarmala.

Ben pati eğitim gereçleri nden gördüm. Talimli Dua sure tableti, dini terimlerin tableti de ayrı, sarı renkliydi. Bende bakıyorum şimdilik. İnşaallah uygun bulursam alacağım. Bu tür ürünleri 2 tane almam gerekiyor. Kullanacak olan 2 çocuk olunca en cızırtısız yolu 2 tane almak. Bu yayınların sesli kitaplarını da çok seviyor benimkiler. Peygamberimizin hikayelerini özellikle. Bir incele istersen. ❣ Elifbe sesli kitabı da vardı. Namaz kitabı da... Ben Hayrat neşriyatın sesli çocuk elifbe kalemini ve kalemli Kur'an-ı Kerim ini de almıştım. Hayrat da hassasdır kitapların içeriklerinde. Ben seviyorum. Ayrıca Misal çocuk yayınları nın magnet elif be setini de almıştım. Burada diğer yayınlardan farklı olarak başta-ortqda-sonda olan hqrflerin de magneti de var sette. Harekeler var. Ben alınca manyetik tahta yoktu evde. Evdeki sininin arkasını kullandık. Gayet te güzel oldu Misal Çocuk un çocuklar için yayınları da hoşuma gidiyor. Kur'an-ı Kerim renkli görünüyordu. Özetle materyal çok, zaman bende sınırlı gibi. Tembelim bu ara. Bir dua ediverin de hareketleneyim. İşin sırrı çocukla oturup yaptırmak. Kaliteli zaman meselesi. Ben yapamıyorum bu ara. Zamanımın bereketlenmesi için Rabbime dua ediyorum.

Kurabiyeler yarışıyor formundan tospik kurabiyeye bayıldım çocuklara onlardan yaptım bugün çok beğendiler. Kendilerini onemsenmis ve özel hissettiler gözlerindeki o mutluluğu görünce ben de mutlu oldum.

Meraba günlüğüm pek sık uğrayamaz oldum bu sıra. Ama her şey yolunda. Sevdiğim yorgunluklarimla devam ediyor hayat. Ne sinavlardan geçtim ama en çok yorulmayı sevdim. İnşirah suresindeki son ayet gibi hani diyor ya Boş kaldın mı hadi kalk yine yorul. En güzel yorgunlukları bana bu çocukları bu işleri bu eşi veren Allah a Hamd olsun. Geçenlerde yine çocuklarımla sesimin dozu artarak konuşmaya başladım. Çünkü en az 10 defa yapmalarını istediğim bir şeyi yapmamakta diretiyorlardi. En son ben bile kendimden korktum kızarken gözlerini belertmis ve sesi epey yüksek çıkan bir anneye donusmustum. Evet yaptılar dediğimi. Ve içimde yine bir huzursuzluk. Çünkü çocuklarım benden korkmuslardi. Halbuki hic bir zaman hayallerimde böyle bir anne profili cizmemistim ki ben. Elbette disiplin vardi ama korkutmadan ikna edici uzaklaştırma cezaları gibi ikna edici. Ama bazen işin kestirmesinde buluyordum kendimi. Hic biri yüzüme bakmıyordu. Oturdum yere o an çocuk oldum. Kapı açıldı ve büyük olan ben girdim içeri ve beni en çok eğlendiğim şeylerden mahrum etmeye çalışan bir kadın dinlemek istemiyordum onu çocuktum ya hani çocukluk yapıyordum iste ve bana yaklaştı öyle bir kızdı ki hele o sert bakışı Korkmuştum kime siginacaktim simdi kim koruyacaktır beni ondan yine ben ondan ona sığındım. Kızma bana sadece eğleniyordum dedim. Gözlerimi açtım oturan ben büyümüştüm ve yanımda masum savunmasız sadece zaman kavramını tam kavrayamamis çocuklar vardı yanımda. Sarıldım ağladım. Sizi çok seviyorum. Ben sizi çok seviyorum. Sizin davranışlarınıza karşı ofkelenmis olabilirim ama size ve kişiliğinize kızmıyorum cunku siz bendensiniz bende sizden. Onlarda sarildi sanki biraz önce kizan ben değilmişim gibi. Uyaran bir anne olmak en doğrusu yanlışı ve doğruyu ayırt etmeyi öğretmek bizim asli gorevlerimizden ama hor görmeden kalp kırmadan urkutmeden yapabiliyorsak ne mutlu. Bir çocuk yetiştirmek aslında kendini yetistirmekmis meğer kendini yeniden sekillendirmekmis Büyük konusmamakmis Ben asla öyle olmam denilen ne varsa hayatın oldurmasiymis. Okumakla ogrenilmiyormus annelik. Herkesin anneliği kendine ozelmis. Her çocuk özel olduğu gibi her annelik de öyle ozelmis. Beni yetiştiren beni büyüten beni olgunlaştıran çocuklarım sizinle öğrenmek daha güzelmiş. Piştim sandığım kişiliğimi ham olarak önüme sunsaniz da sizin için yeniden yanmaya hazir bir kalbim var. Bugün de sizin için yazmak istedim. Simdi babanızla masal dinleyerek uyurken odanızda ben de başka odada bunları yazıyorum. Kalemimi yeniden elime almama sebep olduğunuz için size minnettarim. "Adam olacak Anne"

Bir çocuk düşünün henüz 5 yaşında. Annesine en bağlı çağları. Babadan babalık görmemiş zarardan başka. Annenin psikolojik sorunları var çünkü o da hakkettiği değeri görmemiş eşim dediği güvendiği adam tarafından defalarca hırpalanmış ve kendinden de çocuklarından da vazgeçmiş. Kadının 3 erkek 1 kız çocuğu var. Ve birisi gelmiş diyor ki : Ver birini ben bakayım büyüteyim iyi yerlerde olmasını saglayayim. Ben çocuğa hasret sen sevgiye. Birini bana ver evladım diyeyim bağrıma basayim. Yaralı anne çocuklarına bakar : Kız çocuğu özeldir. Güzeldir narindir. En çok o yaralanacaktir eğer yanında kalırsa. Ama tektir kıymetlidir. Kız çocuğu sana seni hatırlatır. Doğduğun ev kaderindir dedirtir. Kaderinin kendisine benzetmesini istemez bu kadın. Götürür isteyen bu kadına evladını verir. Sene 1990. O gece ne anne uyur ne evlat. O kız o geceyi hiç unutmaz. Annesini özler annesini ister ağlar ama başkası avutur onu. Diğer anne düşünür nasıl dayansın yüreği yani başında bir evde evladı orda. O gece alır başını ve diğer evlatlarını gider bilinmez diyarlara. Sabah olur o 5 yaşındaki gözleri parlayan kız gözü yaşlı gelmiştir annesinin evine kapıya vurur da vurur açan olmaz. İnletir feryadı. Duyan penceresini kapatır çünkü herkes vicdan ve mantık arasında kaybolmuştur. . Yeni aile bu kıza en güzel oyuncakları alır en güzel oyun alanlarına götürür o zamanın şartları neye el veriyorsa artık. Evet mutlu edilir çocuk ama anne eksikliğinin yeri dolmaz ki hiç bir değerli hediyeyle. Bu küçük kızın adı Çiçek. Ama hayat ona neler gösterecek bilmeden bırakır kendini hayatın o bilinmez kollarına. Çiçek adı gibi güzel zarif bir kız. Baba sevgisi bu babadan da göremez ama en azından yanımızda annemi üzmüyor diye avutur kendini. Artık, anne diyordur kendisini bakan kadına. Diğer tarafta kendisinden daha çok nefret eden bir anne. Büyük oğluna da söz geciremeyince gönderir oni babasına. Çünkü büyük oğlu vicdanının sesi olmuştur duymak istemez onu: Çiçeği nasıl verirsin başkasına? o benim kardeşim o bizim canımız kanımız. Diğer kardeşler de Çiçeği özler ve ağlarlar. Ama yıllar sonra bu duygular bu dusunceler hepsi unutulacaktir. Çünkü yıllar hafızadan çok şeyi siler. Cicek her kendisine oyuncak alındığında hayallerine kardeşlerini de alır. Sanki karşısında onlar varmış gibi oyunlar oynar. Tektir. Yalnızdır. 4 kardeşken kader onu tek büyümeye itecektir. Gizli gizli çok yorgan ıslanmıştır gözyaşlarıyla. Sessiz, kırgın, sorgulayıcı, cevapsız sorular... Büyüdükçe daha da güzelleşir Çiçek. Adı gibi güzel bir kız. Kader, kimisine güzel kader yazar kimisine güzel bir görüntü Çizer. Herkese bir şeyler verirken bir şeyler almıştır çoktan. Adalet böyle bir şeydir belki. . Herkesin imtihanı farklı ama acısı aynıdır içinde. 10 yaşında ticarete atılır. Babasının marketinde çalışmaya başlamıştır küçük yaşta. Küçük yaşta buyur birden Çiçek. İnsanları daha yakından tanır. 15 yaşında kendisine bakan babasını kaybeder. Vefat edişi onun için beklenmedik bir kayıptır. Annesine sarılır ağlar da ağlar. Kader onu 2. Ayrılıkla yuzlestirmistir. Sigaraya başlar. Arkadaşlar edinir ama o arkadaşlarının arasında hiç mutlu olmaz. O kadar rahat yaşayış sadece dünyalık ve özgürlük anlayışıyla kafasına buyruk asi kızların arasında kendisi de salmistir kendini. Bir zaman hayat böyle devam eder. Bir erkekle tanışır kaderi olacaktır hayat arkadaşı. Sırdaşı çocuğunun babası. Görür görmez sanki yıllardır tanıyormuş hissi girer içine. Kalbi değişik çarpar anlam veremez.

Ay yavrum yaa malesef çocukler herşeyi anlıyorlar. Allahım yüzlerrine gülsün inşallah adam rahatsızlanınca işleride bozulmuşmu acaba. Aynı şekilde devam ediyorlarda bakıcı tutabilirler aslında çocuklar için. Belki tutmulardır gerçi

Bugün olmak istediğim ben: Kendimi sevmek ve bakım yapmak. kitap okumak evi toplu ve temiz tutmak maneviyatımı güzelleştirmek spor yapmak Belki hepsini yapamayacağım ama en azından denemiş olacağım. Bir sonraki gün eksik puzzle ya artmış olacak ya eksilmiş.

Çok geçmiş olsun. Rabbim beterinden saklasın Gidenlerin mekanı cennet olsun

Ben de kahvelerimi bile yalnız içer, yalniz foto cekerdim. Sonra yalnızlığa tınlamaz oldum, demek ki böyle olmasi gerekiyor diye. Simdilerde huzurluyum. Bi de dogru dua etmeyi öğrendim. Filan işte.

Mutlu olmak için Evet hayat yaşamasını bilenlere göre gerçekten çok uzun ve keyiflidir. Çünkü onlar, yaşadıkları her anın değerini biliyor ve tadını çıkartıyorlar. Şöyle çevremize bakarsak, kaçımız su içerken suyun tüm vücudumuza yayıldığını hissedebiliyoruz. Yada yürüdüğümüz yol üzerinde bizleri ne gibi güzelliklerin beklediğini görüyoruz. Ben size söyleyeyim; çok az bir kitle bunu fark edebiliyor. Onlarda farkındalıklı yaşama merhaba diyebilmiş kişiler oluyor. Toplum olarak o kadar alışmışız ki kalıplarla yaşamaya, sadece gidilecek yere gitmeye. Aslında o kalıpların dışında o kadar mükemmel bir dünya var ki farkına varabilirsek ve gittiğimiz yol üzerinde o kadar güzellikler var ki bir görebilsek. Her sabah kalkarız yarı uykulu bir şekilde kıyafetlerimizi giyer, her sabah bindiğimiz otobüse biner ve her sabah indiğimiz durakta ineriz ve iş yerimize doğru yürürüz. Bu ta ki biz hayattan sıkılana kadar bu şekilde devam eder. Hayat serüveni içerisinde bu durumdan belli bir süre sonra bizde sıkılırız ve durumu değiştirmek için farklı kaçış yollarını aramaya başlarız. Bir o kadar zaman dilimi de bulana kadar geçer ve bizim için artık kısa bir zaman kalmıştır. sonra keşkeler başlar. "Ah 18 yaşında olsaydım da şöyle yapsaydım." Ailenizi hayal edin, bilinçli büyüklerimiz hep şöyle der, "ah ben senin yaşında olsaydım da görseydin beni sen o zaman. Hic bir şey için Gec değil. Her yarın bir dünün geleceğidir. Bugünü doyasıya yaşamak gerek... N U R Guru Anneler

Allah iyilerle karşılaştırsın canim hep. Ben de şu an hayırlı komşu istiyorum ev tasiyacagimiz icin :))

İçimden bana güzel şeyler söyleyen o güzel sese kulak verdim: Hadı kalk nur. Yüzünü o güzel nimet olan suyla buluştur. Sonra tebessüm ederek başla güne. Çocuklarına Günaydın öpücüğü ver. Sakin ve hoşgören olmak güzel olanı sen güzel olanı seç. Bak dün başardın. Bugun de yapabilirsin ve sonra o öfkeyle bas etmek aslında çok zor olmadığını kendine kanıtlamış olursun. Kalbin huzur dolacak bırak sadece bedenin yorulsun. Bu zamana kadar sen kalbini bedenini ve kafanın içini öyle bir yordun ki artık yeter... Huzurlu olmak için gülümsemeyi öğreneceksin bu huzurun ilk şartı. G Ü N A Y D I N

Ya çok güzel yazmışsın yüreğine sağlık resmen beni anlatmışsın zaman zaman yazardım ama uzun zamandır çok dağınığım yazamıyorum bu çok bana hitap etti

Bugün kendimi daha çok beğendim. Ama eksik parçalarım oldu yine inşallah günden güne o da düzelecek. Sabah kalktım, penceremi açtım. Mis gibi havayi soludum. Odayı havalandırdım mis gibi kokmuş ev. Çocuklarıma ve kendime yağda yumurta pisirdim. Bugün çok zorlanmadan kahvaltı faslı kapandı. Onlar içeride oyalanirken ben hemen bulasiklarimi hallettim. Masami sildim. İçim rahat oturdum biraz. Kahvemi içip güne başladım. Evi pek temizlemesem de en azindan toplu ve düzenli tuttum. Dağınıklıksiz bir gün huzur veriyor. Çocuklarıma söz verdim beni uzmezseniz en sevdiğiniz oyun alanına gidicez diye. Ama üzdüler. O yüzden gitmedik. Büyük bir resim defteri almıştım onu çıkardım 8 yaşındaki kızım çok beğendi çok güzel resimler çizdiler. Bugün kendime yaptığım iyilikler, el ve yüz bakımı yaptım. Youtubeden Kuran dinledim. Çocuklarıma yaptığım iyilikler: oyun oynamak ve dua etmesini öğrenmek. Beğenmediğim yönlerim sabırsızlık, Çabuk sinirlenme, Çok hafifte olsa ofkeyi kontrol edememe. İbadet etmeye isteksizlik ve eringeclik. Insanlari haddinden fazla önemsemek ve aşırı sevmek. Düzensiz hayat. Bunları düzeltmem için bu konuyu açtım. Bu konu hem benim günlüğüm olacak hem kendimi dışarıdan izlediğim bir gözüm. Aradan yillar geçince geçmişi de arada bir okuyacağım ki ders çıkarabileyim.

Her insan kendi hikayesinin başrol oyuncusudur. Rol seçmek serbesttir. Ister iyi ister kötü. Ama unutulmaması gereken bir nokta var Filmdeki sonu karakterin belirleyecek. İyiysen iyi son Kötüysen kötü son... clara Dünyaya tatmaya geldik, doymaya değil. 🌷 Anneler

Ben geldim uzun zaman olmuş bu konumu yalnız bırakalı. Yazmak istedim anlatmak. En sevdiğim şeylerden biri bu sanırım kendimi o kadar iyi hissediyorum ki yazınca anlatınca.

Nasıl anlayışlı bir anne olunur? Sakin olmak insana en çok yakışan bir davranış bicimiyken neden öfkeli tahammülsüz bir insan olmayı seçeriz? Neden yalvara yakara ettiğimiz duaya sahip olduktan sonra nankör davranırız ki? Kendime kırgınım çünkü kendime yakışanı değil yakismayani tercih ettiğim için. Bahanelerle hatalarimin üzerini örtmekten yoruldum. Düzelir miyim o bol bol gülümseyen kendimi özledim. Neden gitti ki o? Ne oldu bana ne değişti? Sev sev sev. Çünkü insanoğluna en çok yakışan şeydir Nazik olmak, sevmek. Eğer bunları buraya yazıp sorgulamaya başladıysan devamı da gelecektir muhakkak. Kalbin kazanacak ona şans ver o seni her zaman iyiliğe çağırır. Hadi kendine güven ve gülümse. Çünkü dünya gülümseyince güzelleşir...

Kusur güzeldir üstadım. İnsana en çok yakışan kötü özelliklerden biridir ama güzeldir. Ama kibir Iste bu çok tehlikelidir üstadım. Kibir kötüdür üstadım. Kibirli insan tehlikelidir. Hani bir zamanlar Melekler aleminde bir melek vardı. Cok güzel ve güçlüydü. Ateşten yaratılmıştı. Cok zeki ve akıllıydi. Ve sonra insanlar yaratıldı. Melek uzaktan izledi her şeyi. İnsanları kendinden daha ezik gördü kendisini daha yukarıda gördü. Ben Ateşten onlar topraktan tabiki de ben daha üstünüm dedi. Ve elindeki tüm güzellikleri kayboldu. Meleklik tacı elinden alındı. Görüntüsü değişti. Kibri onu bu hale getirdi. Kibir kötüdür üstadım. Eğer insanlık tacın elinden alınsın istemiyorsan aman ha uzak dur. Her şey bir imtihan unutma bugün güvendiğin ne varsa yarin yok olabilir her şey geçici bu dünyada. Senin olmayan hic bir şey için kibirlenme... " Kendime ömürlük notum"

Bir çobanın duası, kelimeleri...

Ama sen kendini affetme diyor ya, çok hosuma gitti :)

Kiyamadigimiz çocuklarımız konusunda sınırı aşmamak gerekir. Sabah namazına beni de uyandır anne diyen bir çocuğa kıyamadım evladım diyorsan bir düşün bakalım Kimi kimden esirgiyorsun? Belki o çocuğun o secdeye ihtiyacı var. Belki Allah onu orda görmekten mutluluk duyuyor... O çocuk o sabah namazıyla ne kadar huzur bulacak bunu bilemezsin ki. Sağdan gelen iyi niyetli sanılan bazi şeyler aslında sanıldığı kadar iyi değildir. Boşuna demiyor ezan bize Essalatu hayrun minen nevm Engel olmayın teşvik edici olun. Çünkü anneye en çok bu yakışır...

Nazimizi, cazimizi el degil de yakınlarımız çeker, bize katlanir, küsüp cekip gitmezler düşüncesi galiba. Hepimizde nevcut.

Yine bir gün geride kaldı. Dışarıyı izliyorum pencereden. Hava karardı. Apartman ışıkları teker teker kapanmaya başladı. Kimbilir kac kişinin lambası sönük ama kendisi uyanık ben gibi... Ne zaman gidecek kafamin üstünde ki o sisli bulutlar. Istiyorum ki ya yağmur yağsın mis gibi. Ya da güneş açsın bir çiçek edasıyla. Nisan yağmurunu özledim hani her şeye şifa olan. Sevdiklerimiz bir bir azalırken gönülden gidene güle güle demeyi de öğretti hayat biz gulemesekte. Yalnızlar kentindeki içi kalabalık ve mutlu çocuk kadar sevgi dolu bir kalbe sahip olmak istemiştim sadece. Beceremedim sevmeyi de sahiplenmeyi de. Benim de güneşim doğar mi bir gün acaba diye sordum kadere. Uyanmazsan göremezsin ki dedi bir dost. Uyanmak için önce uyumak gerekiyordu halbuki benim gecem uzun sürer gündüzüm kısa. Vücut yorgun ama zihin uyanık, düşünceli ve karmakarışık. " giderken ceketini de götürmeyi unutma " desemde geceye "sen de kalsın üşüme " diyerek bana bırakıp da gitti...

Bir başlayınca insan yazmaya ağzından öyle cümleler çıkıyor ki sonra kendisi bile hayran hayran okuyor yazdıklarını.

Yok kız ne mükemmeli yanından geçemiyorum . push ; N U R Guru Anneler

Reactions: kavs-i kuzah ve N U R N U R Guru Annele

Yazmayı çok seviyorum. 16 yaşımda öğretmenim senden çok iyi yazar olur demişti. Hayalimdi olamadım. Ama yazmayan da olmak istemedim. Burasi bir nevi hayallerimin gerçekleştiği kendimi hafif hissettiğim bir yer oldu. Herkes yazmalı diye dusunenlerdenim.

Ben de hep saliha komşular ve arkadaşlar istiyorum hayatımda senin duanda çok güzelmiş ❤❤❤

Benim de çocuklarımın doğum günüydü. Ailemden arayan soran olmadı. Bende hiç o kısmı düşünmedim. Arkadaşıma doğum günü olduğunu söylemiştim çocuklarla ilgili konuşurken. Pastalarını ben yapayım dedi. O güzel pizza da yapar. Yarın bana gel, pizza da yapalım dedim. Geldi, pizza yaptık. Çocuklar yedi, oynadılar. Güzel zaman geçirdiker. Beyler de geldi. Yeme içme muhabbet derken güzel bir gün geçirdik doğum günü bahanesine. Sen yazmışsın ya, çocuklar kendilerini özel ve önemli hissettiler diye, aynen katılıyorum. Çocuklar aslında küçük şeylerden mutlu oluyorlar. Onlara arada sürpriz yapıp hem kendi hayatımızı, hem de onların hayatını şenlendirebiliriz. Hepsi teşekkür etti, çok güzel bir gündü diye. Arada yorulsakta, iyi ki varlar.

Bu konuda ben de kendimi çok sorguluyorum. Çocuklarımla kaliteli zaman geçirme, özellikle maneviyatlarına nasıl katkıda bulunabilirim diye hergün kafamda bir düşünce oluşuyor. Bakalım, araştırıyorum. Kendimde eksik gördüğüm nokta, telefon. O kadar boşa zaman harcadığımı düşünmesem de, elime alınca bırakamadığım da oluyor. Haliyle de can sıkıntısı ve de kendini sorgulama süreci. Ama farkında olmak bile adım atmaya bir sebep. Neden o adımı atmayalım o halde?

Bırakınca gelir zaten. Bırakmak lazım. Ama pesinde koşan emma'yı da görmezden gelme. Emma yalnızlıktan cok muzdaripti zaten, kafa dengi arkadas bulmus senin gibi daha ne olsun

Diyanet kitabevinde satışta görmüştüm ama 2 sene önce. Bilgisayar gibi bir sey, elifba, sureler, sarkilar, ilahiler filan vardi okul öncesi veya ilkokul çağına uygun gibiydi. Fiyatı da uygundu o zaman 30 Lira filan. Almadim da birinde görmüştüm kizim cok heveslenmisti, alacam gibi.

Hala yazar olabilirsin, verimlilik çağındasın Severek okumaya devam edeceğim

Beni anlayan dostum, canim kahvem dert ortağım iyi ki varsın Oh be kendime geldim gözüm açıldı.

Bu sabah o kadar isteksiz ve yorgun uyandım ki Sabah namazını bile kilacak isteği bulamadım kendimde. Kan değerlerine baktırmak gerek. Doktora gidecek zamanım yok. Hastane uzak eşimin boş zamanı yok. Bugün bu düşüncelerle gözümü açmaya çalışırken Eşimin Hadi kahvaltı hazırla gec kalicam lafına karşılık Ses tonumda bile güçsüz bir edayla Halim yok kalkamicam dedim. Gidene kadar hatta kapıdan çıkana kadar konuştu da konuştu. Bazi söylediği şeyler o kadar inciticiydi ki sadece dedim ki Normal hissetsem bu laflarına bagirirdim ama ona bile gücüm yok. O kapıdan çıktı gitti. O gidince derin bir nefes aldım. Ve Rabbimle dertlestim. Allah im bu insanlara her gün iyi oluyorum bir gün olmadığım zaman benden kötüsü yok. Ne kadar nankör insanlar. Eğer sen de bize bu insanlar gibi tek bir kotulugumuze karşı arkanı dönseydin bizim sığınacak af dileyecek kimsemiz kalmazdı. Iyi ki sen varsın Rabbim. Bunu diyen ben sabah namazını geçiren bendim. Kendimi çok kötü hissettim. Bugün kendime söz vermiştim tutamadım. Çocuklarıma daha sakin bir anne olmak istedim uyarilarimda alçak ses kullanacaktım. Yapamadım. Kahvaltıda rafadan yumurta vardı. Can, yumurtasını yere düşürdü. Hali az da olsa kirlendi diye çocuğa bağırdım. Kahvaltılarıni yaptırinca odalarına geçtiler. Ben de bulaşıkları yıkamaya başladım. Sonra ummadığım bir şeyi yaptılar. Odaya bütün dışarı ayakkabılarını doldurmuşlar ayakkabiliktan çıkarıp yerler ve kanepeler hep pislik toprak olmuş. Yine bağırdım. Bilerek mi yapıyorsunuz ben hiç dinlenmeyeyim diye mi neden ev temiz durmuyor? Beni hiç mi sevmiyorsunuz diye bağırdım. Ellerini sıktım minicik ellerini. Bu yaptıklarım benim de hoşuma gitmiyor. Ama daha farklı davranmasını bilmiyorum. Olmak istediğim ve olduğum ben o kadar farklı 2 kişiligiz ki... Eşime bir gün izin al işten ben hastaneye gideyim cocuklarla ilgilen diyorum. Alamam izin vermezler diyor. Kafanda büyütüyorsun senin bir şeyin yok diyor. Önemsemiyor. Biraz önce msj atmış nasil oldun aşkım diye Kan kusuyorum desem bile umrunda mı? Dedim. Nutuk çekmiş özürler falan havada uçuşmus nazlandin sandım demiş. Ben de kırgınım tabi. Dedim ki kanser olsam sana kanserim bile demem sen beni 2. Gün bosarsin işine yaramayan insani yanında ne yapacaksın dedim. Merak etme su an tas gibiyim turp gibiyim artık sevebilirsin dedim. Bu hatasını anlamış öyle deme ne olur falan dese de o kadar soğudu ki kalbim ona karşı. 4 gündür benden ütü bekliyor yapamadığımı bildiği halde. Ona da söylenip duruyor. Çünkü kendi kiyafetlerimi bile utuleyemiyorum. utu isteyen bütün kiyafetlerimi yardim kutusuna attım. 30 yaşında olmama rağmen ruhum sanki 70 yaşında. Iyilesecegim İnsallah. Kimseden medet ummadan kendi başıma. Eşim cift kişilikli sanırım bu hastalık bulaşıcı bende öyleyim. Bir yanımız bal bir yanımız zehir. Arı gibiyiz. Zehiri başkasına verdiğimiz an başkasını değil kendimizi zehirliyoruz aslında. İnsan ne yaparsa kendine yaparmış ya biz de yapıyoruz işte. İyileşmeyi istememin sebebi çocuklarımın sinirli sabırsız kavgalı bir ortamda buyumelerine gönlümün razi gelmeyisi. Allah im beynimi kalbimi vicdanımı sana havale ediyorum şifa ver hepsine. Şifa verecek olan yalnız sensin. Ya Şafi olan sadece sensin.

Mutlaka bakacağım merak ettim N U R Guru Anneler

Doyumsuzluk ve yoksulluk Zenginler daha çok zenginlesiyor. Fakirler daha çok fakir... Bazen bir resim görüyorsunuz boğazınızda düğüm. Konuşmaya bile gerek kalmıyor aslında. Gerçekten insanlık nereye doğru gidiyor? Imtihan dünyası. Fakirlik imtihansa zenginlik de imtihan. Orta halliysen şükür etmelisin. Adalet bir nevi senin elinden sağlanıyor demektir. Hadi bir fotoğraf karesini konuşalım. Gerçekten dünya bu mu dedirten cinsten bur fotoğraf. Birinin hayali diğerinin zaten sahip olduklarının yarisi kadar bile etmez. Diğerlerinin hayali gördüğünü ve yeni çıkanı istemek. Bu bize daha tanıdık geldi değil mi? Çünkü herkesin evinde çocuğu varsa en az 4 tane oyuncağı vardır öyle değil mi? Bir de hasta olan çocukları karsilastiralim İmkanlar... Aslında söylenecek çok şey var ama insan konuşunca en çok kendinden utanıyor o yüzden sadece gözlerimiz ve yüreğimiz konuşuyor... Bugün bunu konuşmak bunu paylaşmak istedim. Aslında tüm mesaj kendime çocuklarıma. Ben dünyayı değiştiremem sadece kendimi değiştirebilirim. Kendi çocuklarıma bir şeyler aşılayabilirim. Olur da ne zaman daha fazlasını isteyecek olsam artık beni o doyumsuzluktan vazgecirecek bir sebebim var. Ne zaman çocuklarım anne şunun şu oyuncağı çok güzel benim de olsun dediğinde her şeye sahip olmanın yanlış olduğunu anlatabilmeliyim. Elimdeki olan şeylerin fazlasını elimden cikarabilmeliyim. Pazarda çarşıda alışveriş yaparken kendimden geçmeden elinde sadece bir poşetle pazardan çıkan kişiyi gorebilmeliyim. Isteyene değil istemekten çekinene sessiz olan ihtiyaç sahiplerine yardım edebilmeliyim. Çocuklarım çöp konteynerinin yanından geçerken aman pis sakin elleme derken o çöpün yanına gelip eve 3-5 kuruş para götürmenin derdinde olan insanların yanına gidip o görmeden cebimde olanın bir miktarını verebilmeliyim. Yaz geliyor havalar çok sıcak olacak. Köpekler kediler kuşlar en çok yazın susuzluktan ölüyorlar. Onlar için gücümün yettiği kadar bazi ağaç diplerine kucuk kutularda su birakabilmeliyim. Eğer insansam bunu yapmam gerekir. Comertlikte avucumuz yarı kapalı olmalı. Hepsini verirsek biz aç kalırız bir kısmını verirsek dünyada aç kalmaz... Kandil bugün. Dualarımızda resimde gördüğümüz kardeşlerimizi de unutmamalıyım. Kusurlu olsam da ben bir insan olmak istiyorum. Insansam hakkını vermek istiyorum... " kendime ömürlük mesajim "

Herkesin bir hikayesi vardır