Denizin Nefesi Esmerliğini uzak dağların tenhasından almış, parmaklarının ucunda gezdirdiği keder antik çağdan, bir elma gibi gülümsüyor, sanki bir mektup olsa içinden gökyüzü çıkacak, zarfı yırtmadan açarsanız, üzerinize ırmaklar dökülecek, pul kadar gövdesi var inceliğin, işte söylüyorum : hayatı şımartmak ve baştan çıkartmak bayan rüya için hiç zor değil! Bir buğday sapı kadar kırılgan, bir denizin yumuşak teni kadar pürüzsüz elleri var, bütün eller içinde onun ellerini tanıyabilir, gözlerinin ceylanına dokunabilir, ruhunun terasında ıssız bir kuşun kalbini okşayabilirsiniz!... Sanki vakitsiz bir gece kraliçesi, sanki gecelerin çıplak derin sıkıntısı, tıkırtısı damlayan aydınlığın, koynunda incir yetiştiren, hayallerini Çengelköy'ün denizinde yüzdüren, yüzünün aleviyle ışığını bakışlarımıza boca eden eşsiz bir gül yarası, altdudağında yakıcı bir yazın anısı iştahla susuyor, bir kayık arzuyla koşuyor sularda, güneşin ormanı ısırdığı gün görmüştüm onu, bir ağacın da gurbet olduğunu öğrendim, bugün deniz postanesinden bir mektup aldım, boynuma sarıldı şaşkın bir su, bir balığın da gurbet olduğunu öğrendim, sanki bir aşk hatırasıydı Nila! Nila onun yalnızlığını nerede olsa bulurdu, çünkü Nila'nın kalbi asla uyumazdı! Bayan rüya esmerliğini sonbaharın eskimeyen yapraklarından almış, küçük ve mahcup gamzeleri sanki bir kuş cıvıltısı, yüzünde hayata pervane bir yaşam sevinci, sanki üzgün bir karıncayı evine götürüp onun hayatını kurtaracak kadar içli birisi!.. Yüzünden bilge bir kedinin uykusuzluğu sarkıyor, sırdaş, arkadaş, gönüldaş birisi! Esmerliğini aşka sürgün kıyılardan almış, mavi bir mektubun en mahrem yerinde mahsur kaldım, denizin nefesi hala gül kokuyordu!... (Adam Sanat, Ocak 2001) Engin Turgut seaBahAR Nosce Te

1957 yılında, doğdu. Üsküdar akşam lisesi?ni bitirdi. banka memurluğu, düzeltmenlik, reklam yazarlığı yaptı. Aynı zamanda ressamlık yapan Turgut, okurları tarafından incelik sarhoşu bir şair, renklerin çılgın müzisyeni olarak tanımlanmakta. Kalmıştır siz kederin gözlerine sığmazsınız yazgıdan yumuşak bir şey kalmıştır!.. hangi kalp bir mektuba sığmıştır dünya nafile, oyun dışarıda kalmıştır!.. bu yüzleri aynalarda bulamazsınız kapılar kapanır, anlam size kalmıştır!.. o bildiğimiz sancılar gelir, yalnızlığa dalarsınız aşkı ıssız, kalbi kırık bir mektup kalmıştır!.. rüzgar böyledir, ışık ısırır, anlamazsınız geceden yorgun, ipekten ince bir yol kalmıştır!.. mazi böyledir, yeni hatıralar yaratırsınız rüyalar kemirir yazıları, susmanın hançeri kalmıştır!.. sevişmek böyledir, yaraya kabuk bağlarsınız deniz biter, sahilde bir balık kalmıştır!.. aşklar böyledir, saçlarınızı yağmur sanırsınız şarabın sözleri sonsuz, size gitmek kalmıştır!.. Yazlar böyledir, gecenin mürekkebine dağılırsınız renkler yorgun, pastel dalgın kalmıştır! hayaller böyledir, gürültüler bırakırsınız kelimeler susuz, yokluğun gölgesi kalmıştır!.. anın muhteşem derinliğine bağlanırsınız elimizde kala kala hayallerimiz kalmıştır!.. hayat böyledir, düştüğü yeri acıtır aşk, adresinde yoktur, sesinizde veda kalmıştır!.. (Milliyet Sanat, 437) Engin Turgut seaBahAR Nosce Te

Yazdı, Bitti! Mutsuz, ipeksi, kırılgan bir şeydi, yaz! Ruhumuzu nereye taşısak yazdan kurtulamayacaktık. Şapkanın dalgın- lığından başka neydi ki yaz! Omuz- larımızdan sarkardı sarışın bir ince- liğin boynumuzda açtığı rüya. Kaçır- dığımız tanrının ıslığı yaza nı ayar- lıydı kimbilir belki de yaz yorgunu bir hayatın karnından yuvarlanan çakıltaşlarıydık!... Aşkın yüzümüzle buluşmasında daha kederli ve daha yalnızdı yaz! Çünkü hep yaz çocuğu bellediler bizi&#8230;Ve bu yüzden yaz, ormanın gözünden kaçtı. Yaz bunu da atlatır biliyorum, yaz duygusu kimseden saklanmaz bu- nu da biliyorum peki ama nerden geliyor boşluğun o müthiş zarif tadı! Yazın rüzgarı ardına kadar balkon. Bak nasıl da sığınıyoruz kendine gecikmiş bir aşkın oyuncak saatlerine&#8230;Cumbalı ama tuhaf bir ev kokusuydu ve öpücük- lerle eğitirdi ayrılığı yaz! Ve fazla hatıra- dan boynu bükük birden yaşlanırdı ağaçlar&#8230; Aşk ve yaz o ilk şaşkınlık! İkisi de düşleriyle gelir ikisi de çabuk biterdi&#8230; (Milliyet Sanat, 341) Engin Turgut seaBahAR Nosce Te

Hiçlik Ağıtı hepimiz gurbetimize yakışıyoruz&#8230; Bedeniyle susayanlar, kalbiyle çıldıranlar, her şey çabuk unutulur diyenler, aşk yırtılır, kalbimiz de yırtılır! Ey rüyalarımın güzel çocuğu, yüzüne baksam görünür yüzümün yağmuru. Görülmüştür gözlerimin aşka bakan dalgınlığı&#8230;Kelimeleri küçük melekler bilip, deli ıslıklar biriktirip ağzımda, ormanın içinden geçiyorum&#8230;Gökyüzünden başka bir lunapark daha var mıdır?... Pötikare bir aşk duygusu eğitiyorsa beni, eskimeyen bir annenin, zarif bir sızının içine dönebilirim. Göl kenarı izcisi, likör bir çocuğun büzülen alt dudağıysam, kuşlara kanat takmakla yorulmuyorsa kalbim, kederimden geçilmez!.. Bu bir çöl yalnızlığı&#8230;Hıçkırıyor kalbim. Annem müşfik güneş, buğunun en yakını. Ne çıkar, ne çıkar, kelimelerle taranmadık mı?.. Hangi taşın altını kaldırsam içimi açarak bakarım. İçim size kocaman bir yara&#8230;Gidenler ah!.. Küserek öldüler&#8230;Canı çıkmasın diye sözün, söz verdik, canımızı yırttık da geldik! Gözlerinin günahını aldım, gözümüzden düştüler&#8230; Bu birkuğu dansı. Gece ne güzel sekiyor&#8230;Sesimi biriktiren orman ellerimden kaydı. Ah! o büyük sözler, utanırlar küçücük kelimelerden&#8230;Dinmiyor şuramda yaşayan sızı! Her şeyi bir serçenin gözünden gördüm, her şeyi serçe parmağımla öldürdüm! Gül dikeninde gökyüzünü ararken, bir çocuk dayamış sırtını kalbime yüzümü seyrediyor&#8230;Denizin sesini topluyorum, başka bir eda buluyorum kendime&#8230;Cebimde ısırılmış güneş, ay çiğneyerek yürüyorum&#8230;Ah, kimsenin kimsesiz kaldığı, kimsenin kimseden geçemediği derdimsin. Bir yaz daha geçiyor yazların içinden. Ezilmiş bir harfin gölgesi sokaklarda&#8230; Ne çıkar, ne çıkar, o büyük boşlukla yıkanmadık mı?... (Şiir Ülkesi, 1) Engin Turgut seaBahAR Nosce Te