Ben olsaydım - ilk önce bir hafta doya doya ağlardım gizlice -ikinci haftadan itibaren ; insanları kırmamak adına söyleyemediğim gerçekleri yüzlerine vururdum, onları idare etmek yerine onların beni idare etmesini isterdim kendi içime atmazdım -eşime ve aileme bu durumu asla söylemezdim ve onlara sürekli onları ne kadar çok sevdiğimi sözlü ve fiziksel olarak belli ederdim... -kocam asla kendi yemeğini yapmaz bende bu 6 ay hiç yemek yapmazdım ) -işi bırakırdım, gezerdim, tozardım -ve sükrederdim kısacık ömrümde yaşadığım mutluluklar için :)) pelincan evlat nefes

çokça ibadet ederdim... tüm tanıdıklarımdan helallik almaya çalışırdım... ve kızım ve kocam... bilmiyorum düşünmesi bile çok kötü. onlar herşeyim benim... nasıl bırakırım yavrumu. daha çok küçük... C

bu kadar kısa ömrüm kalsaydı eşime ve oğluma doya doya bakar onlarla geçirirdim her saatimi. allahım sen göstermemiş ol rabbim.. ZARACI

hayatımın,20 yılımın en dolu 6 ayı olur, yazı görebiliceğime sevinirim, tatile çıkarım, saçlarımı yıpranıcak korkusu olmadan pembeye boyarım, yamaç paraşütü yaparım, bütün fobilerimi yenmeye çalışırım nasılsa ölücem diye, ama arada ağlama krizlerine de girerim tabiki, ay bilmiyorumm çok zor, gerçi şu durumda 6 ay ömrümüzün oldugunun bile garantisi yok her an ölebiliriz, kimse bize bu garantiyi vermeznaniknanik kristal70

agzini hayra ac derdim. saka bir yana of cok zor bir durum. herhalde tüm vaktimi sevdiklerimle gecirir. ve cok az uyurdum. herhalde ölümüm 6 ayi bulmazdi. bu üzüntüden 1 aya kalmaz küt diye giderdim...

ben ne yapardım doya doya yavrularımla günlerimi geçirirdim, ibadetlerimi yapardım, anam ile babamla birlikte olurdum... ve son 1. günümdede cinayet işlerdim:roflol: eh nede olsa ölcem ya :roflol:

6 ay boyu doyamadgım aileme bakar bakar aglardım ve ibadet ederdim bol bol ve bide kırdıgım insanlar varsa olnlardan özür dilerdim Z

bennnn herşeyi boşverirdimm.. çünkü bu bekleyişi anbe an ablamda yaşadım.. herşeyi boşvermişdi takiii yatalak kalıncaya kadar.. çok direndi hayata ama malesef ona biçilen ömürce yaşadı.. geride kalan giymedigi kıyafetleri,,, çeyizlik eşyaları.. ve birikimleri.. hiç bişeyi yanında götüremedi.. onun için bende 6aylık ömür biçselerdi herşeyi boşverir parayı pulu takmaz ibadet eder.. günahlarımın kefaretını bu dünyadayken ödemeye başlardım. herkesin beni iyi anacagı bişeyleri onlara vemeye çalışırdım.. ardımda iyi izler bırakmaya çalışırdım.. Kanarya annesinin

güzel bi soruu şutarafagitti son 6 ayım kalsaydı kilo almım diye herzaman yiyemediğim herşeyi çatlayana kadar yerdim bol bol dua ederdim her dk mı sevdiklerimle kameraya gülümseyerek geçirir ve bol bol gezerdim,, herkesler uyurken balkona çıkıp güneşin doğuşunu seyrederdim gözlerimi kapatıp rüzgarı hissederdim,,, aldığım her soluk için şükrederdim, etrafımdaki herkese bişiler werirdim,,, unutulmak istememmmm :çok üzgünüm: sonrada zamanın dolmasını beklerdimhep beyaz giyerdim ne bilimm aklıma bunlar geldiiiii,,, düşünmek bile kötü geldiiii,,, hayat çok güzel :içelim: onuseviyorum

Bunu öğrendiğimde 1 dakikaya düşerdi heralde :roflol:

hayata küserdim G

Aslında sorunun amacı şu: 6aylık ömrünüzün kaldığını bilseydiniz ne yapardiniz... o halde neden şimdi yapmıyorsunuz... bu 6aylık isteklerimiz aslinda hayattan ertelediklerimiz, hayati ertelemeyin. Anı yaşayın. aldığınız her nefesin kiymetini bilin... Boşa geçen günlere yazık. Dolu dolu yaşamak lazım. Dolu dolu diyorum ama hayattan büyük beklentilere kapilmadan küçük şeylerden bile zevk almak lazım. geleceği ya da geçmişi değil anı yaşamaliyiz...

bütün sevdiklerimi bir araya toplamaya çalışır son günlerimi onlara doya doya geçirirdim senağlama . push ;

Hemen isimi, okulu mokulu birakir Turkiye'ye giderim. bnnu

gerçekçi olmak gerekirse, öyle kendimi eğlenceye vurur yapamadıklarımı yapardım falan demiycem... yaşanan her sey dünde kalıyor. şimdiye kadar eğlenceli anlarım şuan çok mu mutlu ediyor beni sanki. bende tövbeye ayırırım zamanımı. Allah'ım eksik ibadetlerimi affetsin, günahlarımı affetsin diye. yapabildiğim kadar ibadet yapar ve aileme benden sonra okumaları için mektuplar yazardım. çocuğumun geleceği için eşime tavsiyelerde bulunurdum. bol bol tembihlerdim. çocuğumu ölümüme hazırlardım. helallik isterdim tanıdıklarımdan. düşünsene biri arıyor ve zamanında şunu konuştum arkadan yakında ölücem hakkını helal et derdim. sanırım herkes helal ederdi. aslında bu anlamda öleceğim tarihi bilmek çok da şanslı bir durum gibi görülüyor. kul hakkı olabildiğince az çıkardım rabbimin karşısına. eninde sonunda ölücez ölüceğimiz günü bilsek daha mı şanslı olurduk ne. bilemiyorum. Rabbim benim ve oğlum için en hayırlı zaman neyse o zaman alsın canımı. Amin.. Çocuğum az etkilensin isterim en çok onu bırakmak, yanında olamamak, onu ömür boyu sürecek yarımlık duygusu ile bırakmak üzerdi beni heralde. kayıp acıları küçük yaşlardaysa ömürlük acıtıyor çünkü. S

yaşarken bilinmemesi gereken tek şey isterse 6 yıl olsun ya da 60 yıl hiç farketmez ne zaman öleceğini bilmek çok kötü altından kalkılacak bi durum değil ama kanserli hastalar üstüne yapılan araştırmaya göre de zamanı bilmek ya da ümitsiz olduğunu hayattan keyif almayı artıryormuş hayata bakışı değiştiriyormuş anı yaşamayı sağlıyormuş standart korkuları en aza indiriyormuş bilmiyorum yine de bana çok zor geliyor

6 aydan kadar bile sürmesi garanti olmayan hayatımızda keşke bu soru aklımızdan hiç çıkmadan doğru dürüst kişiler olarak kimseyi kırmadan ve allah için yaşayarak bize verdiği canın kıymetini bilerek saygı ve sevgiyle ilişkilerimizi yaşayarak huzurlu bir toplum olmaya çalışsak.. huzuru buluruz kesinlikle ve üzülmeyiz herhalde öleceğimize... er yada geç olacak S

ağlardım bir haltta yapmazdım. yapsam nolcak...6 ay bana yetmezki yaaa yoruldum71 Evli, mutlu,

valla hergunum aglamayla ve korkuyla gecer