Kocaman bir kedi gibi yatıyorum bazen gecenin içine. Ilık bir karanlığın örttüğü evlerdeki ışıklar tek tek sönüyor. Aniden bir ışık huzmesinden kanatları beyazlanarak bir kuş geçiyor. Sonra sessizlik... Öyle durup, ruhumun sessiz karanlığa akmasını, boşalmasını bekliyorum. Ağır bir yük ruhum bazen bana. Sandalyenin üzerine atılıvermiş bir gömlek gibi gecenin içine bırakmak istiyorum onu. İnsanlar birbirinden ne kadar değişik, ne kadar farklı... Biri diğerine benzemeyen onca insan hayatın içinde sürekli birbirlerine değerek, dokunarak yaşıyor, bazen dümeni kilitlenmiş gemiler gibi çarpışıyor, bazen dağ suları gibi çağıldayarak birbirlerinin içine akıyor, birbirlerine karışıyorlar. Her birinin ruhu, zihni, duygusu, düşüncesi diğerinden farklı böyle büyük bir kalabalığı yeryüzüne yerleştirmenin, her birini bir diğerine muhtaç ve bağımlı yaşatmanın, kendilerine hiç benzemeyen insanlara karşı onlara sevgiler, şefkatler ve nefretler yüklemenin, onların her birini kalın sır örtülerinin ardına saklayıp birbirlerini anlamalarına engel olmanın amacı ne? Ne istiyor tanrı bizden? Küçük bir gezegenin üstünde birbirine benzemeyen altı milyar insan yaratıp, altı milyarına da değişik parmak izleri veren o irade farklılığı neden bu kadar çok seviyor? Parmak uçlarımız bile farklı. Şu küçücük parmak uçları... Parmak uçları bile benzemeyen insanların, zihinleri, düşünceleri, duyguları, bilincin karanlıklarına saklanmış gizli arzuları, kişilikleri nasıl benzer birbirine? Eğer duygularımız da parmaklarımız gibi dokunduğu yerde iz bıraksaydı, onların her birinde de diğerlerininkine benzemeyen çizgiler, kıvrımlar, helezonlar görürdük herhalde, herkesi duygu izlerinden tanıyabilirdik. Belli ki birbirimize benzememizi istemiyor tanrı. Her birimizin hayata başka bir biçimde değmemizi istiyor. Başka izler bırakmamızı... Bütün bu dinler, ırklar, milletler, tarih boyunca hayatı "tekleştirmek", herkesi birbirine benzetmek isterken, tanrının bütün yarattıklarında açıkça görülen buyruğu onların isteğiyle uyuşmuyor. "Farklı olun" diye buyuruyor tanrı. "Birbirinize benzemeyin." Tanrının yarattıklarıyla, tanrının kitaplarında öğrendiğimiz dinlerin talepleri nasıl böylesine birbirine zıt peki? Tanrıdan değil, dinden de değil... Ama dini kavrayış biçimimizden kuşkulanmamız gerekiyor sanırım. Bir şeyi yanlış anlıyor olmalıyız. Her bir parmak ucunu bile diğerinden farklı yapan tanrının yarattığı bu dünyada, "birbirinize benzeyin" demek tanrının buyruğuna da karşı gelmek olmalı. Ne yaparsak yapalım, kim ne yaparsa yapsın, birbirimize benzemeyeceğiz. Tanrıyı ve hayatı anlayabilmek için bu farklılığın amacını anlamalıyız. Hayata biraz daha yakından bakmalıyız belki. Hayatı hayat yapan ne? Buna tek kelimeyle cevap verebilirim: Hareket. Hayat, hareketle var olur. Rüzgarı düşünün... Esip duran rüzgarı... O rüzgar, çiçeklerin polenlerini, ağaçların tohumlarını alıp savurur, çiçekler, bitkiler rüzgarla yayılır. Rüzgar olmasaydı, hava hareket etmeseydi, hayat dururdu, dünyanın bereketi kalmazdı. Çoğalmak, yayılmak, bereketi sürdürebilmek için insanların da sadece bedenleriyle değil ruhları, zihinleri, duyguları ve düşünceleriyle hareket etmeleri gerekiyor. Bütün düşünceler ve duygular birer rüzgar aslında. "Polenlerimizi," tohumlarımızı yeryüzüne duygularımızla yayıyoruz, çoğalıyoruz, bereketleniyoruz. Ve bu duyguların yayılabilmesi için farklı olmamız gerekli, suların akması için dağların olması gerektiği gibi... Eğer bütün dünya dümdüz olsaydı, vadiler ve dağlar olmasaydı, toprağın her metresi diğerini tekrar ederek uzayıp gitseydi, sular bir yerden bir yere akmazdı. Dağla ova arasındaki fark suları akıtıp duran. İnsanlar da bunun için böylesine değişik. Bizim de dağlar, ovalar, vadiler gibi birbirine benzemeyen ruhlara ve zihinlere sahip olmamız, duyguların bir insandan bir insana hareket etmesini sağlıyor. Hepimiz birbirimize benzeseydik, düz bir toprak gibi olurduk, suların kımıldamayacağı gibi duygularımız da kıpırdamazdı. Herkes birbirine benzeseydi kimse kimseyi sevmezdi, aşık olmazdı. Aşkı, farklılıklar yaratıyor, bunu anlamak kolay. Ama anlaşılması zor olan; varlığını savunabilmek için daha doğuştan kendine duyduğu bir aşkla dünyaya gelen, kendine hayran, sürekli olarak kendi üstünlüğünü ve farklılığını görmek isteyen, o derin bilinçaltlarında söylenemeyecek hatta bilinemeyecek kadar gizli arzular yüzen, on parmağında on ayrı parmak izi taşıdığı gibi ruhunun her parçasında farklı kimlikler barındıran, kendine benzemeyenden sürekli kuşku duyan, hep yaralanacağı, örseleneceği korkusunu içinde besleyen bu insanların birbirlerini nasıl seveceği... Tanrı, bize bunu söylemiyor. "Sevin" diyor. Ama nasıl? Bir insanın bir insanı sevmesi kolay mı? Annemizi, babamızı, kardeşlerimizi, çocuklarımızı; hiç sorgulamadan, kuşkulanmadan, yargılamadan sevebilmemiz için daha doğarken içimize sevgileri konanları severken bile bunca zorlanıp acı çekerken, "başka" birini nasıl seveceğiz? Dağdan akan su bile nehre karışmadan önce nice kiri, çamuru, çöpü toplayıp taşırken, biz başka birine nasıl "tertemiz," kaygısız, kuşkusuz akacağız? Ve, tohumları taşıyan rüzgar, nehire karışan su gibi hareketlenip hayatın bereketini taşıyabilmek için öyle bir seveceğiz ki sevdiğimizin yanında en büyük korkumuzu, "ölümü ve zamanı" unutacağız. Onun yanındayken ölüm bizi telaşlandırmayacak. Sadece onu düşüneceğiz. Sadece onu kaybetmekten korkacağız. Hatta onu kaybetme korkusu ölüm korkusundan bile büyük olacak. Birini böyle sevebilmek, ölüm korkusundan kurtulmak ancak kendinden vazgeçerek, kendine duyduğun tüm sevgiyi bir başkasına aktararak olabilir. Bu, nasıl mümkün ey tanrım? İnsan kendinden nasıl vazgeçer? Biliyorum, bu mümkün. Aşk dedikleri, insanların binlerce yıldır şiirlerde, şarkılarda, kitaplarda anlattıkları, her yerde arayıp, her yerde ondan kaçmaya çalıştıkları bu işte. Tanrının en tehlikeli mucizesi. Bir insanın bir insanı sevmesi. İmkansız görünen bir gerçek. Ama bir mucizeyi taşımak o kadar kolay değil. Tanrının bu mucizesiyle ödüllendirilenler, bir zaman sonra her işaretiyle "ben sizi farklı farklı yarattım" diyen tanrının buyruğuna isyankar olurlar, sevdiklerini kendilerine benzetmeye uğraşırlar. Kendine benzemeyeni anlayamaz çünkü insan... Ve sevdiğin zaman anlamak istersin. Ne düşünüyor, ne hissediyor... Onu kaybetmek korkusu ölüm korkusundan da ağırsa eğer, kendini ölümden korumaya çalıştığın gibi onu kaybetmekten de korumaya çalışırsın... Her duygu kıpırtısının peşine düşersin. Bir avcı gibi onun duygularının geçtiği yerlerde iz sürersin, nereye gittiğini, geri dönüp dönmeyeceğini kavramaya uğraşırsın. Kuruyup yırtılmış yapraklara, ağaç kabuklarına, çamur birikintilerine bakarken görürler seni, bir iz aradığını bilmezler, delirdiğini, hastalandığını düşünürler. Her yere bakarsın sen. Her yere, her ize... Rüyalarını bile merak edersin. Ama insan insana sırdır. Kimse kimseye benzemez çünkü. Tanrı "benzemeyin" buyurdu. Kimseyi kendine benzetemezsin, sen kimseye benzeyemezsin. Sana benzemeyeni sevmek zorundasın. Bu da tanrının buyruğu çünkü: "Sana benzemeyeni seveceksin." Altı milyar insanın her birini diğerinden farklı yaratan, her birinin parmak izlerini bile değişik değişik yapan tanrı benzerlikten nefret ediyor. O, bütün düzenini benzemezlikler ve bu benzemezliklerin yaratacağı hareket üstüne kurmuş. Düzenini bozmaya kalkışanı cezalandırıyor. O yüzden belki, birini sevip de onu kendinize benzetmeye çalıştığınız anda acı çekmeye başlıyorsunuz. Mucizeyi bozuyor, onu kızdırıyorsunuz. Zor olanı yapmanızı istiyor sizden. Zebraların çizgilerini bile birbirinden farklı çizen tanrı, rüzgar olmanızı, su olmanızı, dağlardan, tepelerden, vadilerden aşmanızı istiyor. "Sana benzemeyene akacaksın." Tanrı bizi seyrediyor, onun emrine uyup sana benzemeyeni sevdiğinde mutlu oluyorsun, onun emrine karşı çıkıp sevdiğini kendine benzetmek için uğraştığında acı çekiyorsun. Zor iş bir insanın bir insanı sevmesi. Ama en korkuncu, insanın sevdiği birinin acı çektiğini görmesi, acısına bir çare bulamaması, teselli edememesi, onun derinlerinde neler oluyor bilememesi. İnsan kendi acısını taşır... Ama sevdiğinin çektiği acı, işte o kendi acından bile çok yaralar seni, tanrıya yakarırsın hatta, "bırak ben çekeyim acıyı, ona biraz sükun ver." Kocaman bir kedi gibi yatıyorum gecenin içine. Ruhum o ılık karanlığa aksın diye bekliyorum. Kanatları ışıktan bir kuş geçiyor. Sessizlik... Tanrım, sen şimdi neredesin? AHMET ALTAN

"Bir insanı sevmekle başlar her şey" demiş şair. Sadece bir insanı mı? Tüm insanları doğayı evreni hayatı. Uzaklara gitmeye gerek yok sevmek için. Uzaklardan bir şeylerin gelmesini de beklemek nafile. Şu hayatın ortasında yapayalnız dikilmiş bizlere öyle bir hediye verilmiş ki birçoğumuz içimize gizlenmiş bu hediyenin farkında değiliz. Hani güzel bir gün sabahı derince bir nefes alıp gözlerinizi dışarıdan size eğilen güneş demetine doğru gözlerinizi kıstığınızda fark edersiniz onu. "sevgi" işte o boğazınıza düğümlenen, göğüs kafesinizin içine saklanmış kimsenin tutamadığı o minik kuş. Uzaklara gitmeye gerek yok sevmek için. Kalem tutan elini sevebilirsin mesela. Tatlı tatlı konuşan dilini. Kulaklarını sevmelisin yazın, kışın, rüzgarın dalgaların sevdiklerinin sesini sana ileten. Sevmek için uzaklara gitmeye gerek yok. Gözlerini sevmelisin mesela. Senin kendini sevmen için dünyayı gösteren gözlerini, yani kendini sevmelisin önce. Sevmek için sana benzeyenleri ve benzemeyenleri. En yakından en uzağa gideceksin severken. Kendini seveceksin önce. Aileni seveceksin sonra mahalleni, okulunu, yurdunu. Ve yayacaksın tüm dünyaya umudunu. Dünyayı seveceksin sonra mavilikleriyle yeşiliyle tüm insanlığın yurdunu. Pergelini en sağlam en bildiğin yere, kendine, batıracaksın. Sonra çiz tüm dünyayı, sev sevebildiğin kadar her şeyi İlla sevmeyeceksen savaşı sevme karanlığı cahilliği sevme. Sevme ki daha güzel bir dünya bırakalım bizden sonrakilere. Sen sev hele, bak dünya daha güzel olacak. İyi olacaksın ki tanıdıkların da iyi olacak. Tanımak isteyeceksin bilmediklerini. Üstüne gideceksin korkularının. Çünkü insan bilmediğinden korkar. Göreceksin bak sevince. Açlık olmayacak dünyada yoksulluk olmayacak sağlıklı insanlar olacak bilmediklerinin üzerine giden. Kendini seven ve bilen insanlar ordusu kaplayacak sen sevince. Çünkü sen sevince en az bir kişi daha katılacak seninle birlikte. Bir insanı sevmekle başlar her şey demiş şair. Bir başka söz de başlamak bitirmenin yarısıdır demiş. Hadi başla artık sen de sevmeye. alıntı:Hakan ÇAKIROĞLU