Bir Aşk Yarası Bir Aşk Yarası 'beni yalnızlığımda vurdular o gece kalbimi suyla oydular gece vakti öldüğümü bile söylemediler...'-A. Erhan- ben şu kısa boylu hayatta uzun boylu kederlerle acırım yorar şu telaş, şu karmaşa bir sığınak aranırken şu uğultuda bir aşk gelir bir yara bir yara... bir yara daha! eski bir aşk yeni bir ayrılıktır her zaman bunu kuşlar sorar yıldızlar da anlatır kimse bilmez he canım bir yara bir ömrü hergün nasıl kanatır... ben seni hep ayrılıkla anmışım titreyen ellerimle günlerin buğusuna adını... hep adını yazmışım bir aşk gelmiş bir yara bir yara... bir yara daha! eski bir aşk yeni bir ayrılıktır her zaman bunu kuşlar sorar yıldızlar da anlatır kimse bilmez he canım bir yara bir ömrü her gün nasıl kanatır... Yilmaz Odabasi | Lila ^^ Popüler

İKİNİN ŞİİRİ bugün iki kez yağdı yağmur iki kez eskidim sanki iki ömrü kol kola yaşadım biri nergis bahçesi, diğeri mahşer yeri hep iki şömine yandı yüreğimde birinde ateşti diğerinde kül ve iki kez aşık oldum bundandır iki kez ölmüşlüğüm sonra bir serüvende ikiye böldüm ömrümü şimdi sömestrdeyim ilk iki kitabımdan sonra sıtmaya tutuldu coşkum daha depremlerdeyim ve iki kere iki kitabımda benim ya çok eder ya sıfır... YILMAZ ODABAŞI Che

YÜZDE YÜZ/SÜZLÜK YENİ BİR YÜZ ARTIK götürür uykulu atları onları çarmıhlar çıkmazına" -Lorca- : uğultuların artığıyız be çocuk spermlerin, rahim kanlarının, eski dolunayların kesilip yakılmış yapanıl ağaçların, susan dağların aldatılmış avuntuların, kirli lavaboların, anlaşılır günahların ezberlerin, "ilk"lerin, dinmeyen şehvetlerin ve kimsesiz özlemlerin, tanıdık kederlerin, zalim yenilgilerin apansız sevinçlerin, gündelik zaferlerin; -zaferler tiner gibi uçucu, yenilgiler kalıcıdır...- bayat yenilgilerle tükürülmüş hayatların gündüzlerinde ve miyop gözlerinde, yorgun gölgelerinde artık artıkların da artığıyız biz geceleri bir yıldız ansızın kayarken gökte düşün ki milatların tortusuyuz biz... daha yorulur günler, güller anısı, dikeni kalplerimizde hasretim tabutunu da taşır kaç bahar vurulur hırslı, telaşlı günlerimizde? bakabilsek utanacak, duyabilsek ağlayacaktık ne upuzun yaşayacak cesaretimiz ne an'lara, günlere iz bırakacak sabrımız kaldı herkes geldi ve gitti vicdanlarımızda yalan yanlış nice iz kaldı... çok inançlar: kutsayıp tapınışlar yok! yok inançlar: tükenerek, savrularak kalışlar! çok aşklar : yok aşklar... yüzde yüz/süzlük yeni bir yüz artık tükürülmüş hayatların gündüzlerinde böyle savrulacaktık! karaya vurmuş yaralı martılar gibi yalnız yaşayacaktık! yaşayıp yaşamdan çok şey umarak yetişkinler ormanında kaybolacaktık! kaybolacaktık kaybolmakta yeni bir yol var sanarak iradesiz iştahlarımızla vicdanlar emzirip günleri avutacaktık sanal aşklar, nankör şehvetler arasında ağrıyarak körleşen duyularımızla buruşturup yılları anısız kalacaktık... hayatlarımıza hükmeden dişliler arasında günlerimizi ihanetle kutsayıp özgürlüklerimizi domates gibi satacaktık artıktık artık satacaktık... satacaktık! saman balyaları gibi oturup yılların sofrasında ağrılarla uyuyup çağrılarla uyanarak zaaflarımızla kol kola dolaşacaktık 1+1+1=0 artık yeni artıklar olacaktı YILMAZ ODABAŞI Che

BÜTUN SULARI BIÇAKLANMIŞ BİR AKŞAM I Aşk, dinmemiştir; yine de dalgındır elleri aşkın ve sıcaktır bir yurt kadar... Bir de burada uçurum kokar kadınlar. Susarlar&#8230;Geceler boyu susarlar&#8230; Yorgun tenleri terli avuçlarla. Kırık bir dal mı, yağma bir bahçe mi ömrümüz? II Yağmur dinmiştir de bilinir dinmemiştir korku! Hava çığlık ve tükürük kokmaktadır. Bir de geçip gidince atlar ve şarkılar; geride bütün suları bıçaklanmış bir akşam... Bütün suları bıçaklanmış, rengine rehnedilmiş bir akşam; unutmuş sevişmeyi, sebebini ve kendini, bir akşam... Ben de bütün kıyıları kurşunlanmış bir aşksam, ses de ölmüştür artık. Geriye kalan kendisi kokmaktadır; ve şubat ayaz, çığlık uçurum kokmaktadır.. III Çünkü sevda bir ayaz- sa artık bütün gülüşler tutukludur. /Bu yüzden gökyüzündeki son ıslak bulutu da biz çözeceğiz. Ama daha çok tüfek ve daha çok aşk gerek&#8230;/ Aşk gerek! Çünkü önce aşk, sonra göç başlar. Göç başlar burada: savrulur aşklar Geride bütün suları bıçaklanmış bir akşam... Yılmaz Odabaşı

Bir Liseli Silüeti Hayat hattında acemi tayfalardık. Ne avunduk sevinç müsveddeleriyle; aşktan ikmale kaldık... Bak her sabah bağıran yeni sabaha, artık iklimler değişmiş, kuşlar da gitmiş, tenimde eski ateş, gözlerimde fer bitmiş; heybetli dağlar arasında göğümde yıldız yitmiş... Sen hala anılarımın en beyaz yanısın. Sen, buğulu bir camın ardından izlediğim hayatın yarısısın... Sen, sağanakla gelen sabahlarda çok eski? Çok eski bir şarkının adısın. Daha adamlar şehirlere otomobillerle, geceler anılarla birlikte gelir. Siluetin giderek uzaklaşır, düşler de kilitlenir ve efkarım bir yaralı ayrılıktan beslenir. Kimse bilmez, yıllar yılı hep aynı beyazla gezmek nedendi? Olsun, yirmi yıl seni özleyerek yaşlanmak da güzeldi! Çünkü sen, buğulu bir camın ardından izlediğim hayatın yarısısın... Sen sağanakla gelen sabahlarda çok eski? Çok eski bir şarkının adısın. Yılmaz Odabaşı Bitme Bitme, bak, içtim, yürüdüm, kederlendim Denize girdim, üşüdüm, sana geldim. Düş bitmeden sen bitme. Bitmeden sevgi gitme? Bitme! Bak, koştum, savruldum, hep örselendim. Cıgara ziftlendim, ille de seni sevdim. Uzaklarda öyle çok kederlendim. Günler bitmeden bitme. Bitmeden hasret gitme? Bu yangın geceler, bu intihar. Gidersen paramparça yüreğimde ağıtlar! Bu dolunay gecenin göğsünü yarar. Benim göğsümde de sana geniş bir yer var. Düş bitmeden sen bitme. Bitmeden sevgi gitme... Yılmaz Odabaşı KurabiYe Yeni

EPİLOG.. asolan hayattır bir akvaryumda yazmak, akvaryumda yaşamaktan kolaydır;bu yüzden her dize biraz eksik her şiir biraz yalandır.. YILMAZ ODABAŞI Che

SAKLA YAMALARINI KALBİM ne gül ne yarın! gül, küle karılmış günlerin tortusunda yarın, vurulmuş yatıyor bugünün avlusunda sakla yamalarını kalbim... insanlar büyüdükçe günler kısalırlar günlerimiz gibi aşklarımız da yittikleri duraklarda kalırlar sakla yamalarını kalbim... kendini bıçak gibi ışıyan yeni güne bağışla yürü, arkana bakma, ama umursa bazen anılara en çok yakışan elbise birkaç damla gözyaşıdır unutma... YILMAZ ODABAŞI Che

SİVEREKLİ ŞEYHO sokulsan rahmanların şeyho dağ rüzgarı kokardı öpsen kıl'dı şeyho, koklasan duman bilmezdi şalvarının renginin neden değiştiğini ve kentte duvar yazılarının neden eksildiğini&#8230; siverek ovasına akşam inerdi şeyho, avluda tütün sarardı geceleri sorsam birilerine: &#8220;-şeyho ne bilir!&#8221; derdi; oysa o, bildiği kadar ve bildiği gibi yaşardı ilk mayıs sabahlarının güzelliğini bozkırı yağmuru ve nal seslerini&#8230; daha çınlar kulaklarımda bir buruk ezgi öksüzlüğümdü kuşatılmış siverek geceleri&#8230; YILMAZ ODABAŞI Che

YAKARIM GECELERİ Bu aşkın nüshası rüzgarlarda Aslı bende kalacak Bizi hasret saracak Bulutlar çıldıracak Ayrılık başımı döndürüyor Kavuşmayı özlettin İntiharlar kuşandım Bu aşkı sen kirlettin Geçtim borandan kardan Yitirdim bahçeleri Ellerimi tutmazsan gülüm Yatamam geceleri Bu aşkın nüshası rüzgarlarda Kahrı bende duracak Sende ihanet gülüm Bende matem kalacak Bu aşkın efkarı şarkılarda Yüzün bende solacak Bizi zaman yenecek Ve anılar kalacak Geçtim borandan kardan Yitirdim bahçeleri Ellerini tutmazsam gülüm Yatamam geceleri YILMAZ ODABAŞI Che

SINIRA VURUYORUM SINIRSIZ VURUYORUM kendi katline ilişmiş şu benim sürgün ömrüm sonrası intihar kokan bir sevda uçurumlarda uçurumlar kendi diliyle anlatılır&#8230; düşecektim ya, sanki sen atıldın birden boynuma göğe yaz&#8230; göğe yaz uçurumlar da aldatılır kanıyorsa kan revan, ömrün uçurumlarda yaslı ülkeler ağlatılır&#8230; bir gül'dür benim ülkem uslanmaz ve sulayan kendi gövdesini yollarını süngülerin rahmetini buzulların kestiği&#8230; daha sınıra vuruyorum/sınırsız vuruyorum ey ülke, rahmine al ve yeniden doğur beni ben de o şarkının girişindeki sözlere vuruyorum/apansız vuruyorum bu yüzden sesim, şimdi yakılmış defterlerdeki&#8230; tartılsam ağırlığımca hüzün gelirdim artarken gecelerde siren sesleri ben de o cinayetlere sınamıştım gövdemi kapımda kül ve yaftalı cinayet bekçileri sesim, bu yüzden o eski ölümlerde kan lekeleri sesim, ağırlığımca zincirlerdeki&#8230; daha ölüme vuruyorum / ölerek vuruyorum! sesim, fırtına sonrası karaya vuran cesetlerdeki sesim, o kanlı gömleklerdeki bu yüzden ben de faili meçhul bir cinayetim bulun benim katilimi! YILMAZ ODABAŞI Che

İDRİS içindeki çocuğu alıp kaç idris bırak paslı hançerlerle parçalamayı uykularını ihanet torpil yapmaz hasret ardına bakmaz kır kanlı bıçakları içindeki çocuğu alıp gel idris... bir mavi için ağlama idris itme şu duvarları gülümse, sütünü ve içindeki çocuğun bilirim, mağlubiyet esrik gülüşler ardında paramparça bir perde yeter idris, vakur ol, onur var serde anladım, vazgeçemezsin ondan asla! kardeşim, fazla alkol mevcut şimdi damarlarındaki asil kanda... aldırma demiyorum sana aldırarak aldırma içindeki çocuğu şu kirli hayata uyandırma! içindeki çocuğu alıp gel idris coşkunu parlat ya da birkaç tek at küfürlerine tutunarak geç kaldırımlardan sonra bir kerhaneye git ve oturup ağla kerhaneleri bütün dünyanın aşk kangrenlerinin yıkık çarşılarıdır... aldırma demiyorum aldırarak aldırma içindeki çocuğu idris, çocuğu uyandırma! ve yıllar geçer idris&#8217;lerin kalplerindeki çocuklar daha ölüdür /düşleri hala terasta idris&#8217;ler ise zemin katta kiracı oturur.../ YILMAZ ODABAŞI Che

O ANALAR O ANILAR O YILLAR Bir kahvenin telvesinde buğulanırdı zaman. Analar bize seslenirdi taş avlulardan. Koşarak gelirdik... Koşarak ağrıyan, yoksul çocuklardan. Türküler, maniler duyulurdu daracık sofalardan. "Yara benden Ok senden yara benden Ne sende ok tükenir Ne acı yara benden." O analar, o anılar o yıllar yaşardılar. Analar mağrur mabetler gibi susardılar Eyvanlarda serin yaz geceleri kurutulmuş patlıcanları tokuşturudu rüzgar... Bir kahvenin telvesinde buğulanırdı zaman. Analar bize seslenirdi taş avlulardan. Koşarak gelirdik... Koşarak yırttığımız sokaklardan. Türküler, maniler duyulurdu ilenen avurtlardan. "Su olup taşabilsem Dağları aşabilsem Ne kadar sevinirdim Sana yaklaşabilsem." O analar, o anılar o yıllar yaşadılar. Analar ana kokar, gül bakar, şehriye açardılar; analr gökyüzüne ne güzel bakardılar. Analar saçlarında aklıkları kınalarla kandırıp kandillerde mum yakar, yatırlarda mahçup dilekler tutardılar... Herkesin anası bir defa ölür; ölür kınaları, yemek tarifleri ve türküleri. Herkesin anası bir defa ölür; ölür sevgileri, kokuları ve öpüşleri... Herkesin anası bir defa ölür: Bir hançer birden böler ikiye yüreklerimizi... Ylmaz Odabaşı Che

Kendin ol, kendin ol&#8230; Sen buysan başkası ol! Buysan kederden öleceğim, başkası olursan de kimi seveceğim? Selam olsun ustaya, şiirlerini severim.. Ama en çok farklısıda Bir nehrin tükenişidir benim için.. Che

EFKARDIR PAYİDAR KALAN "bitirmeyişin senin büyüklüğündür hiç başlamayışın, senin kaderin şarkın yıldızlı gökkubbe gibidöndürücü, başla son hep aynı; ortanın getirdiği ise besbelli sonda geri kalan ve başta var olandır." -Goethe- Iste bu yeni corabim, bu eskimis yalnizligim Bekler sanki yildizini oyle gecede ciban Cikamam gunduzlere su rezil uykulardan Lan benim omrum kurak bir yalan Tiip! Tiip! Tiip! Damlalardan&#8230; damlalardan su calan Simdi sabahinda disarinin Suyu yanina almis yuruyen adam Cikiyor gunduzlere deliksiz uykulardan Ask siziyor omrumun burgaclarindan&#8230; Bak suyu yanina almis yuruyor adam Suyu yanina almadan yurusen Yalan! Kossan Da yalan! Ucsan Da yalan! Sen omrunce bir dus - Sen de yalan! Cikma oglum elalemin gunduzune Su rezil uykulardan Senin yazgin Hani ilelebet maglup olan Efkardir payidar kalan Turkiyem Turkiyem cinnetim Benim essiz kurakligima dolan Yılmaz Odabaşı Che

KİMSESİZ Kimsin? Kim karşılar bir kente Kim uğurlar bir aşka seni? Karşıla ve uğurla kendini... Yılmaz Odabaşı Che

KENDİNE BENİM İÇİN BİR GÜL VER sensizlikle flört etmeyi sen değil sensizlik bilir sesi ses/sensizliği sensizlik bilir korkma, sana aşkı öğretmeyen kendinin ellerinden tuk! çok ağrımış kendinin, siyah ve ayaz kendinin hep avuttuğum düşler için bana bir gül ver... bak, palandöken dağlarında karlar erimiş teknelerde kol kola bahar sulara inmiş dağlar için, sular için bana bir gül ver bir gül ver söküldüğüm günler için -ve önce kendinin ellerinden tut!- kendimin ellerinden tutunca içimden nehirler gibi akmak geliyor yollara çıkmak, yolculuklara bakmak geliyor geberesiye içip salaş meyhanelerde buralardan böyle ceketsiz kaçmak geliyor tutunca kendimin ellerinden pusulasız gemilerde yatmak yaşlı ve şefkatli bir azizenin koynunda sabaha dek kıpırtısız susmak geliyor sevgilim, iyi insan, tutunca ellerimden ömrümün içinden akmak geliyor... sessizlik sensizliği ezbere bilir sensizlik her şeyi bilir... korkma, sana aşkı öğretmeyen kendinin ellerinden tut! sonra bana aşkı öğretmeyen kendimin ellerinden; bak, yıllarım sırılsıklam yağmurlar giymiş günlerin avlusuna yeni yeni çocuklar inmiş dağlar için, sular için bana bir gül ver avuttuğum düşler için bana bir gül ver bir gül pusulasız gemiler, sökülmüş günler için... ben bütün yeşillerimi inatçı ayazlara çaldırdım sen kendinin ellerinden tut ve kendine benim Yilmaz Odabasi Lila ^^ Popüler

BULAMAM Her ateş bir kül, bulur elbet kendine; Her yeşil bir dal, Her su bir damla, Her ateş bir kül, Her takvim bir yıl bulur elbet kendine! Her yangın bir duman, Her öğrenci bir okul, Her artı bir eksi, Her yol bir taşıt, Her soru bir yanıt, Her ressam bir tuval, Her kış bir ayaz, Her kitap bir okul, Her şarap bir adam bulur kendine; Yeter ki şarap, şarap olsun içen çıkar... Her deniz bir martı, Her ömür bir tufan, Her rüya bir uyku, Her nota bir şarkı, Her mezar bir ölüm, Her ağaç bir kök, Her dağ bir duman, Her güneş doğacak bir kuytuluk bulur ya kendine, Bulur ya; ben senden başka sen bulamam B u l a m a m! Yılmaz Odabaşı Che

Ey Şehir sisler iner bütün dağlardan uyuyan şehrin üstüne -S. George- ey şehir, yaralı yatağım benim unutmadım sokaklarına meteliksiz dadandığımı hollere, bulvarlara, kokulara acemi şarkısız kadınlara abandığımı... unutmadım göğünde kanımın nasıl alazlandığını dökülmesinler diye yaprakları ağaçlarında nöbetçi kaldığımı... ey şehir, sende kaldı hemşehrilerin anılarda giderek küllenen kederlerim sende tedirgin sevinçlerim, hazin yenilgilerim dağlarda kartalların kanat şakırtıları uyur mu koynunda hala eski sevgililerim? Ey şehir kal öyle içinde kalelerin kal, evlerin ışıkları yanıp sönsün, yanıp sönsün karpuzlar çatırdasın avlularında külhanbeyler, kahpeler üşüşsün bulvarlarına ellere ne şehir benim, düş benim gündüzlerinin göğünde güzercinlerim buruk bir sızıdır hala içinde kederlerim... ey şehir, yaralı yatağım benim birazdan akşam olacak Karacadağdan kalkan kuşlar saçlarına konacak... unutmadım, unutma ben yine yılmazımdır yorulmuş, yanılmış, yılmamışımdır nafile karıştırma saçlarını bitmiş, kalmamışımdır e y ş e h i r, k a l m am ı ş ı m d ı r... (Mayıs 2000, Saray Kapalı Cezaevi) Yılmaz Odabaşı Che

MARTILARLA RANDEVU Uzaklarda kara gözden bir selam vardı, saramadım, soramadım ömrüm zarardı. Artık bu ayrılıklardan kalbim usandı, bir gökyüzü, bir duvar, bir resmin kaldı. /Oysa dünya ne geniş, koğuşum dardı. Bıraksalar martılarla randevum vardı.../ Çömeldiğim avlularda düşler sarardı; o muhteşem dostluklardan şimdi kim kaldı? Hançerlendim akşamların alacasında. Ne yaşadım ne öldüm, ömrüm talandı. /Oysa dünya ne geniş, koğuşum dardı. Bıraksalar martılarla randevum vardı.../ Yılmaz Odabaşı Che

BİTME bitme! bak, içtim, yürüdüm, kederlendim denize girdim, üşüdüm, sana geldim düş bitmeden sen bitme bitmeden sevgi gitme bitme! bak, koştum, savruldum, hep örselendim cıgara ziftlendim, ille de seni sevdim uzaklarda öyle çok kederlendim günler bitmeden bitme bitmeden hasret gitme bu yangın geceler, bu intihar gidersen paramparça yüreğimde ağıtlar bu dolunay gecenin göğsünü yarar benim göğsümde de sana geniş bir yer var düş bitmeden sen bitme bitmeden sevgi gitme... YILMAZ ODABAŞI Che

EKSİK AVUNTULAR "Bir şiir caddelerle ve lağımlarla, azizelerle, kahramanlarla, dilencilerle, delilerle dolu bir şehir gibidir Şiir savaştaki bir şehirdir. Bir şiir, saati 'niye' diye sorgulayan bir şehirdir. Bir şiir yanmakta olan bir şehirdir. Bir şiir silahlar altındaki bir şehirdir." -C. Bukowski- Yağmurların eteğinden geçer çarşılar, çarşılarda tokmak sesleriyle bakıcılar; eteğinden çarşıların sahaflar, limoncular; duraklarda, kuyruklarda bezgin ağrılar ağlar... Ağrılar ağlar! Kalabalık ağrılardır günler ve yeşil elmalardır. Kalabalık ağrılardır günler, ak sulardır, şarkılar ve şaraplardır... Kalabalık ağrılardır günler. İsterik orospulara benzerler ve bıkıncaya dek eksik avuntular emzirirler... Oysa yaşam sadece an'lar; ağlarsa an'lar ağlar, anlarsa an'lar anlar. Sonrası anılar... An'lar anlatılamaz, yaşanır ve bir alaboraysa yaşam, her şey yaşanarak anlaşılır... Yılmaz Odabaşı Che

Seyrantepe'ye Karpuz Yüklü Kamyonlar Gelir / Yılmaz Odabaşı seyrantepe'ye karpuz yüklü kamyonlar gelir esneyen öğleye gagaları açık soluan kuşlar ışıltılı bıçaklar, çatırdayan karpuzlar gelir aklımda uzak badem ağaçları, deniz serinlikleri ve bu sözler rüzgara karşı söylenir: "tek rakibim türk hava yolları... kes hızını ağlatma el kızını " seyrantepeye karpuz yüklü kamyonlar gelir ben gündüzün duldasında otururum aklıma regl olmuş kadınlar gelir kadınlar... tenleri ayrı, sesleri ayrı; kadınlar izmirli, amasyalı, ağrılı ağrılı kadınlar parfüm kokarak, ter kokarak kadınlar kadın kokarak gelir ve giderler hepsi giderler aklıma kadınsız, soğuk yatağım gelir... seyrantepe'ye karpuz yüklü kamyonlar gelir ve gün aşınnır, dicle'ye muhteşem bir dolunay çömelir usulca hışırdarken dut ağaçlarının tırtıllı yaprakları yosunlara sırnaşarak uyur o nehrin afili balıkları kamyoncular işerler geceye, rüzgara karşı uzaklarda gümüş gibi parıldar dicle'nin nemli bataklıkları seyrantepe'ye karpuz yüklü kamyonlar gelir sıcaktan sarkarken elektrik telleri yollarda asfaltlar erir derken ufkun göğsünden kente bir otobüs yönelir yolcular iner, abim askerden gelir seyrantepe'de öyle ter içindeyken birden gönlüme bir serinlik çömelir. . . Che

NOTALARI KURŞUNLANMIŞ BİR ŞARKIDIR YALNIZLIK &#8220;le bruyere, bir yerlerde, &#8216;yalnız olmamak gibi büyük bir mutsuzluk!&#8217; der. kendi kendilerine katlanamamaktan korkarak kalabalıkta kendilerini unutmaya koşanları uyandırmak ister sanki. bir başka bilge, yanılmıyorsam pascal da, &#8216;neredeyse bütün dertler odamızda kalmayı bilmememizden geliyor başımıza&#8217; der; böylece, içekapanış hücresinde, mutluluğu devinmede, bir de yüzyılımızın deyimiyle kardeşcil diye adlandırılabileceğimiz bir fuhuşta arayanları getirir usumuza.&#8221; -Baudelaire- yalnızlığın atlası: I hayat, çarpar ya ağırlığını camlarına evlerin, ışıklara aldanmayın, evler de yalnızlıktır, evler de... siz çekersiniz gece büyür, gece çeker de bazen siz küçülürsünüz; geceler yalnızlıktır... yalnızlığın tablosunu çizer ufukta biri, atlasını yalnızlığın uzak sularda bir gemici; birileri sınırlar koyar, haritalar basar biri; oysa harita basan bütün matbaalar suçlu, bütün silgiler yalancıdır haritalar yalnızlıktır... kaç bin ışık yıl uzağız belki de en uygar gezegene... ay tutulur- sa ay orda bir yalnızlıktır yalnızlıktır emzirdiğimiz göz göre göre... II yerkürenin son jesti insanın dehşet yalnızlığı olacak. biz yine de çiçekleri sulamayı unutmayalım, ama yalnızlığımız çiçeklere de kalmayacak... bu gezegen her gün milyonlarca ton ağırlaşıyor; her gün aşksız, azıksız azalıyoruz... azalıyoruz, çoğalıyoruz: ikisini birlikte tartsak azlığımız çok gelecek. yerkürenin son jesti insanın dehşet yalnızlığı olacak! bunu bilmek için kutsal kitaplara gerek yok; işte hiç de kutsanmayan bir kitap bile bunu söylüyorsa, inanın, yalnızlığımız kitaplara da sığmayacak... III bir ölüdenizdir yalnızlık... bir çınarın upuzun gölgesidir çınar boylu yalnızlık; atlasına akbabalar, haramiler tüner de kendi olmakta diretir yine... IV her insanda birden doğan, ama can çekişip ölemeyen yalnızlık. herkes bir evrede anlar bunu; kimileri de menapozlarda, antropozlarda, bir gözaltında, uzun bir yolculukta ya da. dal değil, köktür yalnızlık; kurumuş olmalıdır ve bir daha yeşermez... V okyanuslar analarıdır denizlerin; gökyüzünün anası yok: gökyüzü yalnızlıktır. kurt dağında, kuzu sürüsünde, çoban kavalında yalnız. kalabalık, kabarık verirsin kavgalarını; bin yumruğun tek olup göğe doğrulduğu günlerde de, akşam, dönerken evine ekmeğin kadarsın... yazıyorsan duyarlığınla yalnızsın kendi derininde; duyarlığınla: suya yazılan sözlerle... en az yalnızlık çeken şairlerdir yine de; bölüşürler seslerini birlerle, ikilerle, beşlerle, ama beşlerle... VI o, sevgiyi kendi için istiyor; sevgisiyle yalnız. onu değil, ben sevgimi seviyorum, sevgimle yalnız... yalnızlığı deşiyorum: yapayalnız, yapayalnız! sonra bölüyor, bölüşüyor, topluyor, çarpıyor ve çıkarıp giysilerimizi birer birer sevişiyoruz; susup kalıyoruz belki, çekip gidiyoruz. geride kalanın adını yalnızlık koymaktan hep ürküyoruz... işte kadınlar da, erkekler de doymaz uzuvlarıyla birer yalnızlıktır... doğasının insana ihanetidir yalnızlık; özünde yaşamın da, ölümün de birer ihanet olduğunu kavradığımızda sorun yok... VII tek kişilik kalabalıktır aşk. aşk tek kişiliktir; ikinci kişiye bilet yoktur. kendinin yayasıdır aşkta ikinci kişi, kendinin mayası; herkes kendi sevgisini sever... aşk nedir incil&#8217;e göre? nedir tevrat&#8217;a, zebur&#8217;a, kur&#8217;an&#8217;a göre? bu kitaplardaki aşklar, küfürler neyin rengine göre? insandır, insan aslolan: insana göre! bir bedeni o kıyısızlığa bırakma saati geldiğinde gitmek bir yalnızlıktır. bütün gitmeler yalnızlıktır. kalmaya göre... VIII sevginin ve cesaretin cesetleriyle günler ağır ve kirli, tortusunu bırakırken ömrümüze; günler, düşlerimize, özlemlerimize... uzaklığın şakağında kaç namlu kim bilir yakın olmasın diye? sonra biz, burada uçurumlara teslim gençliğimizle... IX en rezil parayla insan arasındaki yalnızlıktır; hiçbir inanç, hiçbir ideoloji, hiçbir aşk, hiçbir kitap bu yalnızlığın kurallarını bozamıyor. bu da bir yalnızlıktır... X &#8220;yalnızlık bir yağmura benzer...&#8221; yağmurdan önce biz, bütün çılgınlıkları bir bir bölüştük. bir bir türküleri, telaşlı koşuşları; silahları, tabuları, ayrılıkları; çoğaltıp yalnızlığımızı feodal tekkelerde, ellerimizin üzerinde bir el bile yokken bölüştük vuruşları. sonrası geceydi ve yalnızdık: çoğalttık susuşları... yağmura yakalandığımız gece- ye çarptık; geceye hiçbir şey olmadı, ama biz paramparçaydık! ve hayat gaspetti o vakur duruşları... XI hala dağların üstünde, zambakların içinde işte şu hayat; destan ve yalnız hayat! yalnızlığa halay halay ellerim; kırılası, kırılası ellerim! benim ellerim, yuh ellerim, şair ellerim... kalemini silahıyla koruyan, kalemi de, silahı da yalnız ellerim; &#8220;yalnızlık bir yağmura benzer&#8221; yağmurlarda sırılsıklam ellerim... XII daha birileri bir yerlerde yaralardan söz ediyor; sonra binlerce ses o bir sesin üstüne, belki de yüzbinlerce... ama kime anlatılır ki yara, orada yara olarak yalnız. yarayı anlatan, anlatırken; yara ise yara olarak yalnız destan ve yalnızdır hayat kırılası ellerim herkes kendine göre bir yalnızlıktır... XIII iyi ki doğmadınız hiç doğmayanlar ya da doğması olasılık kalanlar. doğarken biz de spermdeki olasılık kadardık; o olasılıkla doğmak veya doğmamak üzere yalnızdık. şimdi de yaşamak ve ölmek hala bir olasılıktır. her mengenede, kederde en çok da yaşamak bir olasılıktır. sevişmek ey, yaşamak bir olasılıktır! XIV yalnızlığı sevişirken eksiltiyor, eskitiyor ve eskiyoruz... seviştiğim gece emzirdiğim gecedir. özümü katarım ona; geceyi kanatırım, gece beni kanatır... geceyi kanatırız, gece bizi kanatır. geceler insanlığımız insanlığımız yalnızlıktır... XV giderek insanlaşıyor, uygarlaşıyor ve insansızlaşıyoruz... &#8220;görgü tanıklarının ifadelerine göre&#8221; dağınık yüzü günlerin ter ve keder içinde; zanlıları her sabah o resmi geçitlerde... işte hayatlarımız intiharların ve cesaretlerin sustuğu yerde; hayatlarımız diğer hayatların da cesetleriyle... hayatlarımızda kimselerin bilmediği yalnızlıklar; ama kimseler bilse de, bilmese de yalnızlık var ey bütün yalnızlıklar! XVI şimdi travestiler kalçalarında ve slikon göğüslerinde biriken yorgunlukla dante&#8217;nin &#8220;ilahi komedya&#8221;sını konuşuyorler sperm kokan duvarlarla... o yırtık, yamalı ve yaralı sevgilerden, o kaypak sevgililerden, servetlerden geride hep namuslu bir orospum oldu benim de; tünediler yalnızlığıma hüzünlü bir yüzle o gecelerde... sonra günlerin de üzerinde bir hayat; sürgit yoğunlukların, yorgunlukların, öfkelerin üstünde... XVII şimdi güzel bir deniz karşımda; korkunç çırpıntılı, dehşetli mavi bir deniz tutmuş da bir ucundan b uzaklara... uzak, uzaklığında ben kendi yakınlığımda yalnızım ortalarda olsam da ortalı yalnızlıktır... XVIII böyle yakın uzaklıklarda hep yalnızlıklar ve &#8220;yalnız değiliz&#8221; derken de yalnız! işte cesetler ve cesaretler içinde aynadaki suretimi tuzla buz ediyorum; keder ırmakları akıyor ortasından... birden bir kırlangıç sürüsü kanat çırpıyor uzaklara; yollara ve yolculara bakıyorum da, şarkıların kırık dökük notaları saçılmış sokaklara. herkes kendine göre bir şarkıyı tutturmuş yangınlar ortasında! /yangınlar ortasında: notaları kurşunlanmış bir şarkıdır yalnızlık.../ YILMAZ ODABAŞI Che

TEĞET herkes kırılamaz ipince bir dal olmak gerekir kırılmak için ama dünya kütüklerin... ağlayamaz herkes ağlayabilecek kadar büyümek gerekir dünya ise küçüklerin... sevemez herkes bir orman olmak gerekir sevmek için bak ki dünya çöllerin... ve vakur bir damla olmak dalga için katılmak okyanusa aşk için, isyan için... YILMAZ ODABAŞI Che

resmin rehindir gurbetimde gurbetimde sesleri aşındırmış kimliksiz bir kasaba ve senin kederini ıslatan o yağmurlar rehin alnı özlemle dağınık bir akşam getirdim sana sar, büyüt ellerinle, konuk et sıcaklığına konuk et kanatları kanatılmış kuşlar getirdim sana... ve akşam, bir kez daha saçlarını topla ve dağıt sesini rüzgarlara &#8220;bir of çeksen karşıki dağlar yıkılır&#8221; çekmiyorsun! akarsuları imrendiren yüzün de sabahçı kahveler de biliyor görüşmeyeli yorgunum yıkık kentler kanadı sevinçlerimle görüşmeyeli ya sen nasılsın adım, adresim durur mu defterinde? şimdi siirt'te koyun kokulu bir gecedeyim beynimde iklimsiz papatyalar ve kuşatılmış bir akşam duruyor penceremde sokakların gün batınca neden boşaldığını ve yüreğimin neden kabardığını bilmiyorum konuşsam: sessizlik/gitsem: ayrılık sonra kıpırtısız yasladım göğsümü boğulmuş güne al bu çağrıları sulara göm, o uzak sulara gurbetini rehnetme özlemimde&#8230; YILMAZ ODABAŞI Che

YILMAZ ODABAŞI İLE ŞİİR VE... &#8220;Çağ ve şiir?&#8221; &#8220;Çağ, beraberinde birçok sosyal, kültürel dönüşüm ve yenilikle birlikte, insanlığın sanayi cehennemindeki yalnızlığını da giderek büyütüyorsa ve şair için şiir, bir duyarlık üleşimi olarak bu mutsuz olma durumuna da bir manifestoysa eğer, bu manifesto yeni çağda boyutlanmak zorundadır. Çünkü enformasyonun, sanayileşmenin, özetle modernitenin evre- ninde şiir, insanın giderek irileşen yalnızlığına bir panzehir de sayılıyor, bir gereksinme olu- yorsa, bu gereksinimi&#8221;nesnel karşılık&#8221; içeren yapıtlar karşılayabilir ancak. Yani şair, bu cehennemin cenderesinde kendi özerk cennetini şiirle kurarken, şiir, yeni çağın acılarını ve dışarıda örseleyen, savuran sanayi uygarlığının &#8216;yeni hayat&#8217;ını da açıklamak, karşılamak zorundadır. Bunu, &#8220;Şiirin bir nesnel karşılık&#8221; içermesi olarak nitelemek daha doğru olacaktır. &#8216;Nesnel karşılık&#8217; nitelemesi, benim şiirimin omurgası sayılır. Çünkü popüler kültürün seri üretimi, giderek sanat yapıtlarını da yabancılaşmanın faktörleri haline getiriyor; tüketim toplumu histerisinde ve zarif bir vahşetin pazar ilişkileri ağında &#8216;kimi&#8217; sanat yapıtları da içeriğinden yalıtılıyor. Bu çürümenin özneleri, adeta yazım kılavuzlarına dönüşen sözcük yığınla-rında çoğu kez kendi yansımalarını görerek avunuyorlar. Oysa ki şiir, en büyük süngüyü bu rasyonaliteden yiyorsa eğer, biçimsel yetkinlik ve yenilik gibi kaygıları da hiç yadsımadan, olup bitenle didişmeyi ve karşılamayı da gözetmelidir diye düşünüyorum.&#8221; &#8220;Çağ ve şair?&#8221; &#8220;Çağımızda şair, şiirin insanlık tarihiyle yaşıt mirasını da devralıyor. Bu miras, hem şiirde daha yeni olanaklar sınayabilmeyi sunuyor bize, hem de daha önce sınanmış biçim ve milyonlarca imge ile bir anlamda önümüzü de tıkıyor. Yeni bir çağ, yeni kuşaklarla birlikte &#8216;yeni insan&#8217;ını da kuşkusuz beraberinde getiriyor. Bu &#8216;yeni insan&#8217;, sosyo psikolojik olarak önceki çağ ve toplumsal dönemlerin insanından farklı özellikler taşıyor; bu farklı ruhsal ve karakteristik özellikler arasında medya kuşatmasında u- zaktan kumanda edilmesi, kendi iç evrenine yönelerek yalnızlaşması var, toplumsal reflkslerinin iğdiş edilmesi var. Özetle, bir şair bıçkınlığı, coşkusu taşımaktan uzaklaşmış bir nicel kalabalıkta birileri, bu &#8216;yeni hayat&#8217;ın ve &#8216;yeni insan&#8217;ın şiirini artık nasıl yazacak? Ayrıca, yazılsa bile, üretilen, artık görsel medyanın manyetik alanındaki uzaktan kumandalı potansiyele ne oranda ulaşabilecek? Zira artık&#8220;yapıt&#8221;ın sunuluşu ve niteliğinin belirlenmesi, okurun da, eleştirmenlerin de tercihi olmaktan çıkmış olup, tamemen basın tekelleriyle iletişimle, dirsek temaslarıyla orantılı. Medya, ne düşülnelecek, ne tartışılacak ve ne okunacaksa onu da biz belirleriz yaklaşımıyla yığınları manipule etmektedir. Günümüzde herkes gibi şair de bir kirlenmede ve kuşatmadadır. Bu kuşatmayı nasıl kıracaktır? Aslında şair, meta değil, şiir üretiyor; ne var ki ürettiği pazar dolaşımında bir meta olarak sahipleniliyor ve sunuluyor. Şairin bu reel durum karşısında masumiyeti ise sonucu değiştirmeye yetmiyor, yetemiyor... Artık bu yeni çağda kimse Robenson değil. Her birey gibi şair de nesnel gerçeğiyle direkt bir etkileşimde ve sistemin hem nesnesi hem öznesi haline getirilmiştir. Hiç kimse ve elbette ki şair de artık hiç masum değil. Tüketim toplumu bireyi olan şair de artık &#8216;meşru&#8217;dur; meşru birey, &#8216;yıkıcı&#8217; ve &#8216;illegal&#8217; olması gereken şiirin mecrasına nasıl akacaktır? Artık toplumun şairden, şairin toplumdan beslenmesinin olanakları birer birer gasp e- dilirken, binlerce yapay gündemin atmosferinde, bu enformasyon çağında insanlığın antenle- rinin nelere, nerelere yöneltildiğini görmemiz, şairin ve şiirin onuru adına irkilmemiz için yeterlidir. Kuşatma artarak, boyutlanarak sürüyor ve sürecek...2000&#8221;li yıllarda popüler kültürün hegemonyası, medyanın da katkısıyla bu ülkede ciddi boyutlarda deformasyona neden ola-caktır. Şair de konumunu buna göre belirlemelidir. Ya popüler kültüre göre sığlaşarak medyanın yörüngesine girecek ya da kendini geri çekip bu anti estetik, anti ideolojik durumdan yalıtarak vakur bir yalnızlığı, bir anlamda dışlanmışlığı yaşayacaktır. Çünkü şiiri olmayanlar şair, müziği olmayanlar müzisyen olacaklardır. Genel anlamda sanat ve yazı, içeriğinden yalıtılıp sığlaştırılacaktır. &#8220; Şiir ve coşku?&#8221; &#8220;Şair, ilk dizesini yazdığı an&#8217;dan itibaren verili olanı reddeden bir tercihle uzun menzil-li bir itirazın peşine düşmüş demektir. Bu itiraza yaraşabilmek için ille de sarsılmalı ve önce kendi evreninde depremler yaşamalı, coşkusu ise hep bir şahlanışta durmalıdır. Aslında Türkiye&#8217;deki edebiyat ortamı, bizim içimizdeki çocukluğu ve o çocukluktaki coşkuyu defalarca katletti; bir de okurların ilgi ve duyarlığı olmasa, her türden rant ilişkileri- nin, kötülüğün ve kirlenmenin sürdüğü böyle bir edebiyat ortamında durmazdım. Ama neyse ki şiir, mangalar, düzineler halinde paslaşmalardan değil, yaşamdan ve insandan besleniyor. Neyse ki her türlü örselenmenin nedeni olan yaşamı ve insanı da yine bu iki bileşen-yaşam ve insan- onarıyor. Şiirin objesi de asıl yaşam ve insandır. Yaşam dinamik, insanın evreni ise uçsuz bucaksızdır; kendine bu iki bileşende karşılık bulan şiir ise coşkuludur. Bana kalırsa günümüzde şaire en çok &#8216;çarmıh&#8217; sözcüğü yakışıyor. Dışarıda her gün coşkularına tükürülen insanlığın yüzüne bakmaktan utandıkça ve o utancı kalbinde büyüttükçe, şair de çarmıhını yedeğinde taşıyıp &#8216;günlerin çarmıhında&#8217; yaşıyor. Başarabilirse, coşkusunu hep yedeğinde taşıdığı o çar- mıhtaki çığlıklardan emziriyor ya da mağlup olup coşkusunu tam da bu gerçeklikte yitiriyor. Benim şiirim temasız, düşüncesiz bir şiir değildir; ama salt düşüncenin şiiri de değildir; yalnız düşüncenin şiiri de olmaz. Ben aykırılığımın, yüreğimde kopan fırtınaların ve o fırtınalardaki coşkumun şiirini yazmaya çalıştım hep. Gözettiğim coşkuyu içermeyen nice şiiri de yırtıp attım. Çünkü afo- rizma filan değil, şiir yazıyordum. Şiire coşkuyu damıtmak ve o coşkuyu da okura taşımak, günümüzün coşkuları yağmalanan insanına yapılabilecek anlamlı jestlerden biri olmalıdır. Coşku ise salt içerikte değil, kanımca biçimdedir de; biçim, coşkudaki çıplaklığı giydiren güzel ve gerekli bir elbisedir, içeriği bütünler. Şimdi şiirin onuru ve etiği; bu yüzden coşkusu da bazı sözde edebiyat ve medya ve medya merkezlerinin manipülasyonlarıyla kirletiliyor. Bize düşen ise, hep aynı cocukluktaki coş- kuya ve o coşkudaki şiire de tutunmaktır; kendi adıma hep böyle sınayacağım kendimi...&#8221; &#8220;Şiir ve gerçeklik?&#8221; Picasso, &#8216;Sanat, gerçek değildir, bize hakikati anlamayı öğreten bir yalandır&#8217; diyordu. Yine yanılmıyorsam Ritsos, &#8216;Gerçek, sanatta salt yaşanan değil, düşlenendir de&#8217; diyordu. Bu cümleleri düşünürken evimdeki akvaryuma bakıyordum ve önümdeki bir kağıda şöyle not düş müştüm. Şöyle diyordum:&#8220;Bir akvaryu-mu yazmak, akvaryumda yaşamaktan kolaydır; bu yüzden her dize biraz eksik, her şiir biraz yalandır...&#8221;Zira, aslolan hayattır! Şiirde gerçekçilik direkt, somut değil, sembollerle, soyutlamalarla sindirilmelidir. Yoksa yazdığımız parti bildirisi ya da gazete haberi olur. Edebiyat, yalnız esinlenen değil, esinleten de olmak zorundaysa eğer, şair, yalnız gerçekliğin somut evrenine değil, düşlerinin imgelem denizinde, ütopyalarına gezinebilmelidir; şiirinin harcından gerçekliği kovmadan şiirinin yapısını, çatısını kurmalıdır. Özetle şiir, somut gerçekliği imgesel bir mecrada estetize etmeli ve bu gerçekliğe şiiri şiir yapan asıl faktörlerle- ritm, sözdizimi gibi-tamamlamalıdır. Burada şu söylenebilir: Gerçek tek başına şiiir değildir, ama şiir, gerçeğe de sataşan, onu estetize eden bir söz sanatıdır. &#8220;Şiir ve esin?&#8221; &#8220;1980 yılında şiire koyulduğumda, nice yitirilmiş şairi yitmemiş şiirleriyle sarsılarak tanışmıştım. Öyle örnekler vardı ki, tıpkı benim Ahmed Arif&#8217;le aynı kentli olmam, kültürel ve ideolojik akrabalığımla hep onun yörüngesinde kalacağım, onu izlek alacağım kaygım gibi, bazan &#8216;bu şairlerden sonra şiir yazılmaz!&#8217; diyebilecek kadar ürktüğümü itiraf edebilirim&#8230; Makul esinlenmeler belki hoşgörülebilirdi, ama her şair kendi dilini, özgünlüğünü edinerek şiirin kulvarında soluk alabilirdi. Böyle görkemli bir miras sözkonusuyken, bir öz- günlük sınavı vermek gerikiyordu. Kendi adıma bu sınavı verdiğime inanıyorum. O yıllar, yani 1980&#8217;lerde Türkiye ve dünya şiirini kendi koşullarımda izlerken, daha &#8216;iyi&#8217; değil, daha &#8216;yeni&#8217; bir şiir yazabilmek umuduyla şiire koyulmuştum. Yeni bir tarihsel, toplumsal süreçte daha farklı siyasal kıvılcımlara ve yeni kültürel dönüşümlere tanıklığımı ürettiğime taşırsam, şiirime bir yenilik, bir işlevsellik katabilir miyim?&#8217; diye düşünüyordum. Şimdi ürün yayınlat ma boyutuyla yirmi yıla ulaşan emeğimin ardından, bu gibi kay- gılarıma yaraştığımı gönül rahatlığıyla söyleyebilirim. Eğer &#8216;esinlenmekten&#8217; kastettiğiniz buysa, özetle bunları söyleyebilirim. Ama bir de şairin yaşamdan, insandan, nesnelerden, ob-jelerden vb. esinlenmesi var... O da başlı başına bir başka sohbetin konusudur.&#8221; Che

ŞERİF ALİ BEY NOSTALJİSİ O yıllar evlerin upuzun avluları olurdu; upuzun avlularda upuzun çocuklara gebe gelinler. Şehirlerde her şey göz önünde dururdu. Bir elimiz midelerimizde, aç, diğeri yüreklerimizde, geberesiye aşık; ve aşıklar hep kaçamak yerler bulurdu... O yıllar delikanlılar yaman tüfekler gibi susar, kızların göğüslerinde mavi boncuklar bulunurdu. Cami avlularında nemli yaşlar gün boyu güneşe dizilir kurur; evlerde ağızları tülbentlanmiş testiler otururdu... Sokaklar meşe kokar, ayıcılar tefleriyle gelirdi; komşular nalburlarda sohbet kurulurdu. Muhammet Ali, Yılmaz Güney vurdukça, vurdukça içimize serin pınarlar oturudu. O yıllar bütün gollerin babası Fenerbahçeli Cemil; Kıbrıs savaşında şehirlerde karartmalar olurdu... Daha paramparça değildi rüyalarımız; henüz yıllara savrulmamıştı ayrılıklarımız... Öyle oldu, dedim Şerif Ali Bey, öyle oldu! Her şey bir nargilenin dumanı gibi birden savruldu... O geniş avlulu evlerin yerine prefabrik apartmanlar kuruldu, o upuzun gelinler art arda yeni çocuklar doğurdu. O çocuklar da büyüdüler; şimdi şu yeni evlerde kimileri gebedirler, ama hiç de anaları ka- dar işveli gülümseyemezler... Artistler emekli oldular, rutubetli evlerde ölmeye oturdular; kahramanlar ise hemoroit ve prostattan mağdurlar. Nalburlar kapandılar, oğulları işsiz kaldılar... Cami avlularında güneşe dizilip kuruyan o nemli yaşlılar ise şu yeni mezarlıkları doldurdu- lar... Biz mi? Sonbaharını geçkin yaşımız, unutulma- mış aşklarımız, artık hayli sararmış fotoğrafları- mızla kentlerde ve yaşamda hala kiracıyız. Çocuk- lar mı, iyiler, hızla büyümekteler, büyüdükçe bize hiç benzememekteler. Gözlerimizde irileşen halka- lar, alınlarımızda derin çizgiler gelip geçmiş o yıl- ları kederle süzmekteler... Bu sabah yine ters yanımdan kalktım. Üstünüze sağlık, romatizmalarım; hanım mutfakta, çocuklar okuldalar. Kapıcılar karşı binanın kapısında çömelmiş konuşmaktalar; bir baktım, dışarıda, resmi geçitte yıllar bana sanki kompliman yap- maktalar... "Sen!" dedim Şerif Ali, böyle buruşacak, ağrıya- cam adam mıydın? Sen bu dar odalarda bir ekme- ğin yazgısına sığacak kadar yalan mıydın? Oysa o yıllar her şey göz önünde dururdu. Düşlerimiz yıllara meydan okurdu. Ayıcılar tefleriyle gelirken, aşıklar kaçamak yerler bulurdu... Hey o yıllar, kahveler, nalburlar, şimdi payıma bir sokak dünyada ve bayat bir hayat... Ömürdenmiş yiten zaman. Artık her şey... Her şey yitti! Önün ölüm; payına düşen ne varsa Şerif Ali: Bitti... Bitti! Yılmaz Odabaşı Che

OKUR OLSANIZ NE ÇIKAR ŞİİRLERE "aşılmaz bir duvarın önünde yaşamak köpekçe yaşamaktır!" A. Camus yıkadım sevgilerimi ve baktım tozu alınmamış dünyaya baktım az insanlık, az aşklar, az ıslaklık az yağmurlarda baktım az ekmek, az umut, az uykulara herkes yıkanırken düşlerinde serin kırıntılarla, baktım ve "bakın!" dedim, bakın DENİZ SUYUYLA TUZU, AŞKLA ACIYI, CÜRETLE KORKUYU KARIŞTIRAN VE BİR KORKAĞI BİLE KENDİYLE VURUŞTURAN HAYATA BAKIN!- ca bir alev bile değildiniz hamuru besleyen o fırınlarda; siz hep çelmeciler, hep işkembeciler, aslında beraber öldünüz o bulvarlarda... beraber fireniydiniz, beraber aids... her sabah tonlarca atıktınız belediye kamyonlarında; doğrulunca herkestiniz, yıkılınca hiç kimse! azar azar öpüştünüz, azar azar güldünüz azar azar sonra mezarlıklarda... protez dişler gibi yakışmadınız girdiğiniz ağızlara; işitileceklere kulak, öpüleceklere dudak, su olmadınız kuruyan ırmaklara iskemle olmadınız öyle yorgun oturacaklara üye olsanız ne çıkar derneklere memur olsanız ne çıkar devletlere okur olsanız ne çıkar şiirlere... evet, okur olsanız ne çıkar şiirlere! Yılmaz Odabaşı Che

SAVRUL GEL &#8220;eksikliğim çoktur ben de bilirim &#8220;eksiklikle kabul eyle gel beni&#8221; -Pir Sultan- ılıklığımı seriyorum gökyüzü çıplaklığına bölüş gel dola gel saçlarını sabahlarıma iner yol, sokulur gece uykularına bozkırların yolları ve uykuları tüket gel a gülüm savrul gel soluğuna sarıl rüzgarlarımın beni böyle darmadağın uykularda buluyorsun üşüyorum sarıyor, seviyorum gülüyorsun beni böyle temmuz sabahlarına dolayıp gülüşünle gölgelere gölgelere koyverip gidiyorsun dön de gel a gülüm sırılsıklam sevdalara dol da gel! şu benim yosunsuz, kumsalsız kıyısızlığım ak da gel ak da gel! darmadağın akşamlarda umutlar bulacaksın sırılsıklam hüzünlerde öksüz sevinçler karanlığı tüket a gülüm umutları topla gel&#8230; YILMAZ ODABAŞI Che

BATMAN GARI Döndüm le gule batman'a vardım. Batman'dan diyarbekir'e bir bilet aldım. Kara tren bozuldu silvan düzünde. O yalan yollarda hasretle kaldım... Batman garında altı donuk yüz... Çığlık ve hınç böyle topraklar boyu; gökyüzünde turnalar ve gri... Ay ışığı geceyi ayartacak birazdan. batman garında altı donuk yüz... Birinci yolcu soluksuz; sanki ayazlarda yaralı bir geyik göğsü. İkincisi sevdalı: 'Sen beni bir kez ol- sun sevmedin/Habar saldım gecelerde gelmedin,' gibi kahır yüz. Üçüncüsü bir kadın: De ki şakağın- da dolunay Dicle'nin. Dördüncüsü tekmil temsili bakış, sanki kurşunlanmış bir türkü Tendürek dağ- larında. Beşincisi kandırılmış çocuklar gibi; yükü yatağı, kasketinde ter. Altıncısı ben; dağlı yaralar, yaralı dağlar gibi... Batman treni bir feryat gibi gardan çıkıyor. Ter- li akşam alacası trene vuruyor, tren yollara... Ay öksüz bir geceden geçiyor ve biz, öksüz bir gece- de ayın altından geçiyoruz... Gecenin terli göğsün- de bir deli türkü: "Ahmede le vayee / Hesene le va- yee!" Bu türkü... Bu ne türkü? Türkü değil, çığlık bu; göğünden koparılmış gibi mavinin... O mavi? Ulan o bizim mavi! Mavide eşkıyalar da yitirmişler tüfeklerini... Boş vagonlar yollara düşmüş batman düzünde. Gecenin göğsünde bir deli türkü... İşte Gevaş, uzaklarda yarasıyla susuyor, geride şark çıbanıyla Batman'ın göğsü, Silvan düzünde ateşler yanıyor... Bir ihtiyar: "Biz ne doğmuşuk ki" diyor: "Ne ölek kardaş!" Batman treninde altı donuk yüz... Çığlıklar oturmuş gözlerinde büyüyor... O saat Sirkeci'de martılar, aç çocukları o uzak suların. O saat Beyoğlu hınca hınç, Kızılay sersem! O saat nasılsın Yalova feribotu, Buca dolmuşu, Üsküdar iskelesi? O saat Bodrum kalesi daha sperm kokuyor... Çingene çadırlarında çengi çalıyor... O saat Köln'de bir mülteci sessizce hıçkırıyor... O saat gecede son orospu bir türkü tutturmuş rüzgara ka- şı... Bir adam Adana'nın bulvarında kusuyor... O saat Artvin'de bir öğretmen gecikmiş düşlerini dö- vüyor... O saat tarihin alnında ter, insanlık vahşetin göz- lerine baka baka susuyor... O saat gecede bir kah- pe kurşun, Diyarbakır'ın göğsünde bir adam dü- şüyor! "Boşuna çırpınma gökyüzü: Yurdum kadar ağ- layamazsın..." Yılmaz Odabaşı Che

DIŞARDA ÜŞÜYEN HAZİRAN KALBİMDE HAZAN &#8220;uygarlık ve barbarlık kardeştir.&#8221; -Havel- dünya sığmıyor insana havel yüzlerdeki, yüreklerdeki maske parada kir, suda klor, havada nem yüksek borsa, alçak basınç ve kanun hükmünde ihanetler, sahtekar jestler /insan, sığmıyor insana havel!/ ve her şey: şey! mesela o takvimler, o günler her biri şimdi kim bilir neredeler yalancıdır aynalara gülümseyen o muhteşem gençlikler bir yaz yağmuru gibi çabucak geçecekler bize kalan kurt kapanı sözleşmeler ve iş akdi kıvamında morarmış evlilikler oysa insanı büyüten yalnızlık mıdır havel? biz bu kentlerde bu ömürlerin gecelerinde çürüsek bile şimdi eski dağlarda vakur bir şafak yırtılmaktadır ve dışarıda üşüyen bir haziran kalbimde yılların tufanından artık bir hazan dışarıda üşüyen bir haziran kanımda nikotin cehennemi kısa kibrit uzun duman yaan! yine yaan! yine yaaaan! yan ki yangınlar bile yansın haklıdır içindeki abdal bırak ağlasın... bırak ağlasın artık gündüzlerin ışığında aşk gecelerin sularında yakamozlar yok ve kuşlar konsun diye gerilmiyor balkonlara çamaşır ipleri duyuyorsun işte şiir de yazıyorlarmış iğfal şebekeleri dışarıda üşüyen bir haziran dışarıda aşksız aşk, aids, hepatit b dışarıda hormonlu sevinçler, kokmayan güller viagra cinsellikler, çıldırtan günler! ve dışarıda dostluğun, puştluğun kolunda gülümsemesi ama öğrendim karanlıklardan ışık destelemeyi ve baka baka irkilmiş gözlerine hayatın inatla! inatla gülümsemeyi öğrendim içimdeki abdalı hünerle gizlemeyi... dışarıda üşüyen bir haziran dışarıda öldü insan öldü insan hiçbir kitaba yakışmadan! ben de yaza yaza çürütüp dünlerimi her gün bu cehennemden çalıyorum kendimi bu yüzden her şey: şey! havada hava, günlerinde gün, evlerde sarmısak soğan; hepsi bu işte basit, olağan her şey şey&#8217;dir; inandıklarımızdır belki de yalan abarttığımızdır, kül&#8217;dür herkesin payına kalan... YILMAZ ODABAŞI Che

BİR NEHRİN TÜKENİŞİ hasretin kan çanağı gözlerinde oturuyorsun seni soruyorum hiçbir şey bilmiyorsun hep bir çağlayan gibi senin sevdana aktım sen ise sularını kaçıran bir nehir gibi uzaktın... tükenişi bir aşkın bir nehrin tükenişine benzer ne deniz olabildin ne nehir kalabildin... kendin ol kendin ol sen buysan başkası ol! buysan kederden öleceğim başkası olursan da kimi seveceğim? /ne diyarbakır anladı beni ne de sen oysa ne çok sevdim ikinizi de bir bilsen.../ YILMAZ ODABAŞI Che

Yakarım Geceleri Bu aşkın nüshası şarkılarda aslı bende kalacak. Bizi hasret saracak bulutlar çıldıracak. Ayrılık başımı döndürüyor; kavuşmayı özlettin. İntiharlar kuşandım bu aşkı sen kirlettin. Geçtim borandan, kardan yitirdim bahçeleri, ellerini tutmazsam yatamam geceleri? Bu aşkın nüshası rüzgarlarda kahrı bende duracak Sende ihanet gülüm bende matem olacak.. Bu aşkın efkarı şarkılarda yüzün bende solacak. Bizi zaman yenecek ve anılar kalacak. Geçtim borandan, kardan yitirdim bahçeleri, ellerini tutmazsam yakarım geceleri! . push ; Lila ^^ Popüler

YÜZÜN BENDE SOLACAK bu aşkın nüshası şarkılarda aslı bende kalacak bizi hasret saracak bulutlar çıldıracak ayrılık başımı döndürüyor kavuşmayı özlettin intiharlar kuşandım bu aşkı sen kirlettin geçtim borandan, kardan yitirdim bahçeleri ellerini tutmazsam yatamam geceleri&#8230; bu aşkın nüshası rüzgarlarda kahrı bende duracak sende ihanet canım bende matem olacak bu aşkın efkarı şarkılarda yüzün bende solacak bizi zaman yenecek ve anılar kalacak geçtim borandan, kardan yitirdim bahçeleri ellerini tutmazsam yakarım geceleri! YILMAZ ODABAŞI . push ; Che

KISA BİR ÖYKÜDÜR HAYAT Kısa bir öyküdür hayat Uğruna upuzun acılar çektiğimiz Kısa bir türküdür Bir kez daha söylemek için delirdiğimiz Yılmaz Odabaşı Che

Ben Bir Erken Akşam Bir Telaşlı Kasaba Ben mızrabı kırık bağlama, ben bir erken akşam, bir telaşlı kasaba; savurdum yüreğimi erken göçen kuşlara&#8230; Ben geride kimsesi kendi kalmış. Bir yalnız bulut terk edilmiş ufukta. Islıkla türküler söyledim zifiri sokaklara&#8230; Ben okyanuslarda yalnız bir taka. Hep özlettim kendimi kıyılara, hep özettim ünlemlere, hep özet sorulara&#8230; Yaslanıp bir gülün kokusuna, dağıttım ömrümü incinmiş notalara, dağıttım gençliğimi terli ayrılıklara&#8230; Ben mızrabı kırık bağlama, ben bir erken akşam, bir telaşlı kasaba; savurdum yüreğimi erken göçen kuşlara. Daha bakıp durmaktayım göklerde kanatlara... Yılmaz Odabaşı Che

O UZAK GÖÇEBELER EPEYDİR GÖÇEBELER "Say acı olanı, uyanık tutanı say Beni de onlara kat..." -Paul Celan- I Nerdesin? Beni anlamazsan duyulmaz sesim... Masallar öldü, o sevilen yüzler de. Benim ömrüm ölü yüzlerle arkadaş; ömrüm yaslı sözlerle, yitik güzlerle, ömrüm infazlarda o güllerle arkadaş... Hey güller, martıları bilir misiniz? Kaç metre küp ter, kaç milyon megavat keder yüklenir otobüsler; Sorsam... Sorsam anlatabilir misiniz? O uzak göçebeler epeydir göçebeler... II Masallar öldü, öpülesi yüzler de! Biz şu dağların buzulundayız. El vurup yüz sürdükçe zamanın aynasına, baktık tufanlar ortasındayız... Masallar öldü, yaralıdır düşler de; biz aynı notalardayız, köhne rüyalardayız... İlkyazlar yağma, esrikti gülüşler de, hangi anılarla avunmadayız? O uzak göçebeler epeydir göçebeler... III Daha aşklarımız kuruyor, dağlar kuruyor; hızla ölüyor her şey, hızla soluyor. Bu yüzden kahrını dağlar salan uzak bir yıldız gibi, yıldızını uzaklara salan kahırlı dağlar gibi, yıldızsız dağ, dağsız yıldızlar gibi; yaşamak bile bile Üstelik kuşlar gibi. Üstelik kuşlar gibi... IV Yine geceyi bir kuşun sesi vurdu; kimse görmedi, kimse! Fail de beraat, meçhul de. Ölüm oyununda duraklardayız. İşte bu yıkımlarda savrulan ömrümüzdür, savruldukça küçülen, çürüyen ömrümüzdür; biz külü, kül de bizi tanımlar ağlar... V Büyük sevgiler büyük ölüler. Papatyalar, akarsu ölürler. Kan sıçrar, seherin göğsüne vurur: masallar ölür, düşler ölürler! Oysa kim bilir ki yanağımda yangınlardan çok önce eski yarin bıraktığı öpüş izi var; yüreğimde oralardan kalan bir düş izi var... VI Kaç ömür eskittik şunca yaşamışlıkta. Nerdesin? Nerdesin? Beni anlamazsan duyulmaz sesim... Daha bizi soracak olursan, burada her şey bilmediğin gibi. Daha beni soracak olursan: "Herkesin biraz faili olduğu meçhul bir cinayetim şimdi!" Yılmaz Odabaşı

Bileklerimde Bayat Bir İntihar Geliyormuşum; pencerelerde yaz ve bileklerimde bayat bir intihar Oysa ölünecek bir şey yokmuş, gidince sen, yaşanacak bir şey olmadığı kadar Yanıyormuşum; vardığım yere bırakıp kendimi. Atlasında yeryüzünün çılgın ve çirkin ve hüzünle oyalanan. Yüreğimde kül tadı nice yangından kalan... Ölüyormuşum; senin saçların uzuyormuş üstelik. Ölünce ben, cıgarayı da bırakıp taksit ödüyormuşsun. Bedenin tecritmiş geçliğinden, ikisi de yalnızmış, geceler öpüyormuş memelerinden... Bense geçliğimi pazarlıksız ve hızla geçtiğimden; bugünler saçlarımla birlikte şiir yazmayı da kısa kestiğimden, piç kalmış aşklarla avutup kendimi, bileklerimde bayat bir intiharın dikiş izleri, gelip geçmiş yılların diş izleri ömrümde, neşter ve gül&#8217;müş hayat. Gülüyor... Gülüyor... Gülüyormuşum... Yılmaz Odabaşı Che

NEYİ ANLATIYORUM BEN BİR OZAN ÇIRAĞI BİLE.. şimdi öfkemde dolandı gün allı-mor neydi az önce o zifiri karanlık ağarmadan ortalık selam civan dost bozkır mı uyanan güne dönmüş çorak toprak seslerle hele yokla kendini bahçesi olurmuş acılar ülkesinin tomurcuksuz, çiçeksiz çocukları oyuncaksız, şekersiz önceleri böyle değildi insan bir ala geyik seker ormanda mağrur, atik acılar yürür insanlarla yollarda insan, ilkyaza vuran öfkeye gül sunan doğruya dost, eğriye düşman sevda olmalı karanın karanlığında pusatsızı sevda olmalı bir uçtan bir uca ağlamak sız ve haber haber olmalı ölümün sesi toktur çocuklar duymamalı bak civan dost mevzilinmiş acı bilenir toprağın avuçlarında birşeyler demelisin artık neyi anlatır duvaklı güzellikler neyi anlatıyorum ben bir ozan çırağı bile olamazken YILMAZ ODABAŞI Che

İHTAR bir ömür düştü payıma tufan! çıldırmak için... düşler besledim güpegündüz dövüşmek için uçurumlar besledim düşmek için! YILMAZ ODABAŞI . push ; Che

SEVİNCİ SAVRULMUŞ HALDAŞ GÖZLERİN gece eksilebilir, eksilmez tanıdık yüzüne susuzluğum doğrul sorgusuz, korkusuz gözlerinle konuş gel ben gözlerini tanırım senin&#8230; bu gece oturup seni özledim ay doğruldu su duruldu örttün mü perdesini penceremizin? şimdi yüreğime su taşıyan sesini sessizlik çaldı yüzünde gölgelenmiş bayat bir hüzünle senin sesin, hasretin ve gözlerin bana emanet kaldı&#8230; gözlerin&#8230; yıllanmış şarkılar kadar yalnız terli ve suskun akşamlar gibi yorgun gibi ürkekti senin. /şimdi parmaklıkların perdesi ışık sevgilim sevgilim sevinci savrulmuş haldaş gözlerin&#8230;/ YILMAZ ODABAŞI Che

SİVAS&#8217;I UNUTMA ŞİİRİ -Asım ve Metin Ağabey ile Behçet&#8217;in anısına riyakar ve yalancıdır şarap aşkları oralarda güneşe bırakılmış bir avuç kar gibi erirler biz o vakitlerde şiir söyleriz ama yiter ışıkta gündüzleri bileylenen bıçakların kıvılcımları biz dolu vakitlerde şiir söyleriz okursunuz boş vakitlerde yanarak biz, gülerek siz öle öle geçeriz ıslıkla geçtiğiniz durakları... sonra boşanır zembereğinden bütün zamanlar şiir söyleriz asıl şimdi eşkiyadır, tedbil gezer şiirimiz! a yazacağız z a l ama a belli ki c bu nispette a h ğ e ı p z y YILMAZ ODABAŞI Che

Bozgun I biz bu kentlere sığdık da bu kentler bize sığmadı asiya ve bir çığlık gibi günlerin çarmıhında arttıkça yalnız, sustukça silik? ay ışığı gölgeleri büyüttü son kuşlar da vuruldular dağlarda yakamozları söndü sahillerin, ışıkları evlerin çağın vebalı gövdesinde bir hayalet gibi gölgemizde yalnızlık kaldık?kırık bardaklar gibi içilmiş sulardan geride buruk bardaklar gibi? II düşler artık ölü çocuklar doğuruyorsa sevgiler boğduruluyorsa kürtajlarda ve daha eskimemiş tüfeklerle ordusu bozguna uğramış askerler gibi kalıp bozuk paralar gibi yuvarlanıyorsak kaldırımlarda bir bedeli vardır elbet cennetini çaldırmanın ömrünü piç bir bebek gibi bırakmanın bulvarlara bozgunlara ve yanlış yalan aşklara; bir bedeli bu kuşatmaların, ilkyazları kurşunlatmaların? biz bu kentlere sığdık aslında bu kentler bize sığmadı asiya ah son kuşlar da vuruldular dağlarda! III ay ışığı gölgeleri büyüttü mutluluk oyununda geç kalan ölü kuşlara geldim geldim?kırık bardaklar gibi içilmiş sulardan geride buruk bardaklar gibi ve ömürlerimizde bin kasvetle upuzun sefalet seferlerinin ayazı belki de yalnız gezeceğiz artık kimbilir batan gemiler gibi yiten aşklardan geride kalan her kışı, güzü ve yazı ay ışığı gölgeleri büyüttü ayrılıklar eskidi?biz eskidik aşk bize küstü asiya? IV belki de uzun sürecek bu bozgunun saçağında sen şarkılarını sesine yasla ve bırak beni de usulca bir apansız yalnızlığa! ay ışığı gölgeleri büyüttü büyüdü ölüm ve biz küçüldük asiya? Yılmaz Odabaşı Che

SANA YAĞMUR DİYORUM gidersen hani sığınaklarım? eksilir, zarar kalırım kalırım! yeni günün tenine dağılır yaralarım sana yağmur diyorum&#8230 uzun boylu umuttun tadında unutuldun nerde büyük uçurumların kış suların, yaz uykuların? sana yağmur diyorum ıslaklığım bundan yağ da ıslanalım, ama uslanmayalım uslanmayalım! gün, vursun yükünü gecenin hırkasına yol, vursun sesini uzaklığın pasına sesime kibrit çaksan tutuşacağım sargısızım, çoğalırım; çoğaldıkça arsızım sana yağmur diyorum&#8230; en haklı aşk, alkışsız sürebilendir ve en haklı kavganın öznesi ölmemek için dövüşürken de ölebilendir&#8230; o an işte o an ey bizi ayrı takvimlere düşüren zaman yere bir bahar dalı düşmüş gibi mi olur sıradağlar mı tutuşur bağrının orta yerinde? yeter kan sıçratmayın sabahın seherine boğulursunuz boğulursunuz! YILMAZ ODABAŞI Che

GÖZLERİN GÖKYÜZÜNDE BİR DOLUNAY diyelim ki sessiz gecede poyraz sis çökmüş o heybetli dağlara yurdun da kar altında, gözlerin gök- yüzünde bir dolunay diyelim ki sınamışsın uzaklığın ihanetini seslere çarpmış sesin ama ulaşmamış nefesin diyelim ki şarabın dökülmüş, suların kesik bu hayat seni bir oyuncak sanıyor diyelim ki sana çıldırmak yasak, sana ağlamak yasak, yarın yasak, düş yasak sana diyelim ki üşüyorsun kısacık bir ömrün sığınağında bir çay bile ısmarlamıyor hayat! diyelim ki lekesiz hiçbir şey kalmamış artık sis çökmüş güvendiğin dağlara... kederli bir süvari ol orda! sen orda bırakma atını mahmuzlamaktan bıkma bu puştlar panayırında berrak nehirler aramaktan! yaslı bir kışa rehin düşse de günler kalbindeki tomurcuğu bahara büyüt o tomurcuk düşlerin yağmuruyla ıslansın çünkü her insan bir limandır baş ucunda tekneler çünkü herkesin hüznü kocaman, aşkları dalgın kimi kesik, kanıyor şah damarından kimi bozgunda yetim dervişan kimi aşklarıyla, düşleriyle perişan bu yüzden salıver düşlerini kendi uğruna yansın salıver düşlerini ateşlere abansın! tutunduğun yerlerinden solarken hayat bıkma atını mahmuzlamaktan bıkma sendeki insan için derin uçurumlar arşınlamaktan... yaslı bir kışa rehin düşse de günler bir gün rüzgar esecektir suların serinliğinden bir gün kırlangıçlar da geçecektir göğün genişliğinden yaslı bir kışa rehin düşse de günler kalbindeki tomurcuğu bahara büyüt o tomurcuk düşlerinin yağmuruyla ıslansın çünkü senin de bir ütopyan varsa, i n s a n s ı n... YILMAZ ODABAŞI Che

GÜNE DÖNERSİN garına ve akşamına varmamış bir trenle yolcusun özlemin, kimliğin ve arka cebinde terlemiş biletinle sen iki ömrü törpülerken sevgilim ve sürdürürken o civan ısrarı kederinle tut ki nice trenler kalkacak dünyanın her yerinde sonra da biz kalkacağız/topla kendini şimdi elini tutuşum bir anıdır/sen güne dönersin tren usul usul gelir azar azar gidersin ben de burada özlerim rengini yüzüne yazdığım bir çiçeği onlarca, yüzlerce, binlerce bölünmüş kanıyorsun topla kendini... ve hüzün kara bir bulut gibi çöküyor gözlerine ötede güz çöküyor üstüne yaz mevsiminin her mevsimin tükenişi intihar çağrıştırırken bende güzse hep aynı iklimdir yara yerimde git! uzaklığa dolan yol gibi dol hasretime... YILMAZ ODABAŞI Che

BİR LİSELİ SİLUETİ hayat hattında acemi tayfalardık ne avunduk sevinç müsvetteleriyle aşktan ikmale kaldık... bak her sabah bağıran yeni sabaha artık iklimler değişmiş, kuşlar da gitmiş tenimde eski ateş, gözlerimde fer bitmiş heybetli dağlar arasında göğümde yıldız yitmiş... sen hala anılarımın en beyaz yanısın sen buğulu bir camın ardından izlediğim hayatın yarısısın sen sağanakla gelen sabahlarda çok eski bir şarkının adısın... daha adamlar şehirlere otomobillerle geceler anılarla birlikte gelir siluetin giderek uzaklaşır, düşler de kilitlenir efkarım bir yaralı ayrılıktan beslenir kimse bilmez yıllar yılı hep aynı beyazla gezmek nedendi olsun! Yirmi yıl seni özleyerek yaşlanmak da güzeldi... Çünkü sen buğulu bir camın ardından izlediğim hayatın yarısısın sen sağanakla gelen sabahlarda çok eski çok eski bir şarkının adısın... YILMAZ ODABAŞI Mahbile Acem

SEN ATEŞ OL BEN YANAYIM Tenin tenimde ben sana haldaş olayım, bir yaprak gibi dalına sarılayım; uğruna yanılayım, uğruna yorulayım. Ahını ahıma kat sevdan olayım. Sesime bir ilmek at sesine tutunayım... Sen ateş ol ben yanayım, sen yaz ol ben ayaz kalayım; uzasın gölgeleri şu ışıkların, sen tutukla ben hükümlü kalayım. Hükümlü kalayım... Yılmaz Odabaşı Che

KURTULAMAZSIN önce sesini sonra yankısını çaldırdın şu beton ormanında bu kent de tükürdü aşklarına kal orada! artık hiçbir şeyden kurtulamazsın ıslanmışsın bir kere oğlum yaş gününde kuruyamazsın.. YILMAZ ODABAŞI Che

DEVAMI... &#8220;Şiir ve gelenek?&#8221; &#8220;Yine şiire başladığım &#8216;80&#8217;li yılların ilk yarısından örnekleyecek olursam, o yıllarda şairlerin gelenekten nasıl beslendiklerini filan araştırdığımda, karşıma hep uç örnekler çıkı- yordu. Örneğin, 1985 yılında Gösteri dergisinde kendisiyle yapılan bir söyleşide şair Metin Eloğlu, &#8216;Gelenekten payıma zırnık düşmemiştir,&#8217; diyerek geleneği büsbütün yoksayan, yad- sıyan bir tavrı yeğlerken, şair Hasan Hüseyin ise denilebilir ki bütünüyle geleneğin saçağında üretiyordu. Aradan geçen yıllarda her ikisinin de Türkiye şiirindeki konumlarını daha nesnel kav- radığımda, &#8216;gelenekten payına zırnık düşmeyen&#8217;in de, geleneğin bahçesinde çoğaltmalarla uyak üretenin de çok başarılı şairler olmadıklarını gördüm; ya da kimbilir, belki de sadece ben öyle düşündüm... Bu yüzden geleneği yadsımamak, ama bütünüyle geleneğin saçağında da yazmamak gerektiğine inanıyorum. Yaklaşık on yıldır geleneği yadsımadığımı, ama geleneğe körü kö- rüne bir bağlılığın da günümüz çağdaş şairini geriye götüreceğini; yani çağın yeni insanının yeni yaşamına ne geleneği büsbütün yadsıyan ne de bütünüyle sahiplenen bir şiir anlayışının karşılık içermeyeceğini savunuyorum. Mesala Necip Fazıl&#8217;ı da, Nazım&#8217;ı da iyi okudum. İkisini de şair olarak önemsiyorum; ama kendi konumlanışımdaki ideolojik tercihte elbette ben Nazım&#8217;la saf tutarım. Etik, ideolojik ve estetik tercihte Nazım&#8217;dır benim izleğim. Ancak, şiirin estetik kuruluşunun onuru adına Necip Fazıl&#8217;a, Sezai Karakoç&#8217;a, bugünde ise İsmet Özel&#8217;e dek hiçbirinin şiirine saygısız olma hakkı- nı bulmam kendimde; dahası şiire saygımla ben böyle bir cüreti vermem kendime. Fakat be-nim de ideolojik tercihlerim ve beslendiğim bir mecra, bir gelenek vardır elbette. Bu beyanlarımla anlaşılacağı gibi, şair, geçmişte kalmış olanla bugündeki, yitmiş olanla yaşayan arasındaki dengeyi temkinli gözetmelidir. Bu da, yukarıda özetlediğim gibi geleneği bütünüyle yadsımamak, ama o besiden yararlanıp onu çağdaşa uyarlamakla mümkündür.&#8221; Yazın, Frankfurt-Almanya, s. 78, Kasım 1997 Yılmaz Odabaşı . push ; Che

Yaşam Hızla İşte yaşam da bizimle birlikte yeniliyor. Gündüzlerin mezar taşları, şafağın buğusu yeniliyor: Hızla, hızla, hızla! Artık sırrı dökülen aynalardan herkes eskiyen kendini süpürmelidir&#8230; Kaçak bir türkü gibi kendine söylemeli, ıssız kumsallar gibi kendine çekilmeli ve süpürmeden bizi şu yanlış kalabalık, herkes kendi kalabalığını süpürmelidir... İşte yaşam da bizimle birlikte yeniliyor: hızla, hızla, hızla! /B u y a ş a m a k, h i ç b i r a ş k a d e ğ m i y o r! B u y a ş a m a k, y a ş a m a y a d e ğ m i y o r &#8230;/ Yılmaz Odabaşı Che

VAR GİT ARTIK buralarda gece uzun gün ışığı yakındır var git artık bakma ardına ölüme fazla sokulma ama düşün ki mevsim rüzgarlarının savurduğu bir orman insan sev onu, sokul, konuştur doludur fazla üstüne varma hep susmak susmak... yetmiyor bazen işte bu yüzden bütün ışıkları yanmalı yeryüzünün ozanlar her şeyi anlatmalı var git artık acıyı aşındırma tut ve at sevdaya uzayan çağlayana YILMAZ ODABAŞI Che

EY HAYAT (ey hayat, sen şavkı sularda bir dolunaysın aslında yokum ben bu oyunda ömrüm beni yok saysın&#8230 yaşam bir ıstaka gelir vurur ömrünün coşkusuna hani tutulur dilin konuşamazsın! tırmandıkça yücelir dağlar sen mağlupsun sen ıssız ve kalbinde kuşların gömütlüğü tutunamazsın&#8230; eloğlu sevdalardan dem tutar aşk büyütür yıldızlardan yasak senin düşlerin dokunamazsın... birini sevmişsindir geçen yıllarda açık bir yara gibidir hala hala ne çok özlersin onu ağlayamazsın... yolunda köprüler çürür sesin, sessizlik sanki bir uğultuda savurur hayat kül eyler seni doğrulamazsın! yapayalnız bir ünlemsin dünyayı ıslatan şu yağmurlarda herşey çeker ve iter anlatamazsın... yaşam bir ıstaka gelir vurur işte ömrünün coşkusuna sesinde çığlıklar boğulur ama bağıramazsın&#8230; sonra vakt erişir, toprak gülümser sana upuzun bir ömrün ortasında ne hayata ne ölüme yakışamazsın! yazdırmalısın mezar taşına: ey hayat, sen şavkı sularda bir dolunaysın aslında hiç olmadım ben bu oyunda ömrüm beni yok saysın&#8230; YILMAZ ODABAŞI Che

HAYAT GÜL KOKULU BİR SAĞANAK gözlerimin önünde ıslak dağların kabaran yalnızlığı ne varsa uçurumlar eşiğinde hüzünlerle yalpalayan ne varsa gözlerimin önünde ve hayat gül kokulu bir sağanak yine birşeyler anlatmak istiyor hayat ve alıp götürmek bir şeyleri kurt sofralarına gün batıyor gün batıyor bukağısı paslı bir sevinç oluyor yalnızlığım unutuyorum sevgilim suretini durgunluğun "niçin" di unutuyorum gün batıyor ürkek yıldızlar dolanıyor yalnızlığıma umurumda değil ne yağmur ne ayaz ne de kerpiç kokusu havada unutuyorum/sabaha/kadar/ gün batıyor sonra bir akasyayı okşuyor gözlerim geciken sabahlara koşuyor kuşlar gözlerimin önünde ve hayat gül kokulu bir sağanak yine YILMAZ ODABAŞI Che

AŞK BİZE KÜSTÜ I biz bu kentlere sığdık da bu kentler bize sığmadı asiya ve bir çığlık gibi günlerin çarmıhında arttıkça yalnız, sustukça silik... ay ışığı gölgeleri büyüttü son kuşlar da vuruldular dağlarda yakamozları söndü sahillerin, ışıkları evlerin çağın vebalı gövdesinde bir hayalet gibi gölgemizde yalnızlık kaldık... kırık bardaklar gibi içilmiş sulardan geride buruk bardaklar gibi... II düşler artık ölü çocuklar doğuruyorsa sevgiler boğduruluyorsa kürtajlarda ve daha eskimemiş tüfeklerle ordusu bozguna uğramış askerler gibi kalıp bozuk paralar gibi yuvarlanıyorsak kaldırımlarda bir bedeli vardır elbet cennetini çaldırmanın ömrünü piç bir bebek gibi bırakmanın bulvarlara bozgunlara ve yanlış yalan aşklara; bir bedeli bu kuşatmaların, ilkyazları kurşunlatmaların... biz bu kentlere sığdık aslında bu kentler bize sığmadı asiya ah son kuşlar da vuruldular dağlarda! III ay ışığı gölgeleri büyüttü mutluluk oyununa geç kalan ölü kuşlarla geldim geldim... kırık bardaklar gibi içilmiş sulardan geride buruk bardaklar gibi ve ömürlerimizde bin kasvetle upuzun sefalet seferlerinin ayazı belki de yalnız geçireceğiz artık kimbilir batan gemiler gibi yiten aşklardan geride kalan her kışı, güzü ve yazı ay ışığı gölgeleri büyüttü ayrılıklar eskidi... biz eskidik aşk bize küstü asiya... IV belki de uzun sürecek bu bozgunun saçağında sen şarkılarını sesine yasla ve bırak beni de usulca bir apansız yalnızlığa! ay ışığı gölgeleri büyüttü büyüdü ölüm ve biz küçüldük asiya... YILMAZ ODABAŞI Che

HERKES ÖLÜR ÖLÜMÜNÜ &#8220;Ölüm gelecek ve senin gözlerinle bakacak.&#8221; -C. Pavese- I Kanatlanır, kanatılır bütün boşluklar. Aynalar her gün bir başka yalan söyler ve kalınır geride çizilmiş hayatlardan, geride yağmurlardan ve çığlıklardan. Herkes çizer boşluğunu&#8230; II Her aşk başlarken pembe, ayrılıkta rengi siyah yalnızlığın&#8230; Herkes arar pembesini. Oysa kendinden ötesi yoktur; kimse sevmez yalnızlıkta gölgesini&#8230; III Herkes sever doğumunu; kim sever ölümünü? Herkes sever doğrusunu; kim sever yanlışını? Herkes susar ayıbını. Herkes susar ayıbını&#8230; IV Herkes bilir gitmesini. Bir zaman öğrenirsin gideni sırtından öpmesini Herkes yaşar hasretini&#8230; V Herkes geçer gençliğini Herkes&#8230;Buğusunda anıların yitirir kekliğini&#8230; VI Herkes yaşamakla suçlu, aşkıyla hükümlüdür; herkes doğarken ölümlüdür. Herkes ölür ölümünü; göğe salıp düşlerini, salıp tenini, nefesini bırakır ceketini. Herkes bırakacaktır ceketini&#8230; yılmaz odabaşı Che

SARKMIŞ ENTARİSİ HAYATIN haftanın bir ucuna sarkmış oturuyor bir pazar ve sarkmış entarisi hayatın ben sevmem sarkmış günlerimi yarındır yaşam hiç sevmem dünlerimi haftanın bir ucuna sarkmış oturuyor bir pazar ben bitkiyim, böceğim, bulutum gittiğimde ölüm olsa ne yazar! Nisan 1999, Bursa E Tipi Cezaevi Yılmaz Odabaşı Che

MAYIN HATTI Bunlar, aşkların vurgun yediği gündüzlerde ısıttığım sokakları soğutacak, öptüğüm kadınları ağlatacaklar. İşte bunlar, diyorum, bizi çıldırtacaklar; buruşturup sevinçleri göğü kanatacaklar... Mayın hattında bunlar, bizim olan yamaçları bir bir kuşatıp, yüreğime uçurduğum güneşi çalacaklar... Mayın hattında ömrüm, olur olmaz gülmeyin; yaralanır, düşlerim koğuşlara, umurumda mı, gelmeyin! Gider tüfek çatarım dağda, hiç ardıma düşmeyin, efkarıma ilişmeyin! /Çünkü kısa bir öyküdür hayat, uğruna upuzun acılar çektiğimiz... Kısa bir türküdür bir kez daha söylemek için delirdiğimiz.../ Yılmaz Odabaşı Che

YÜZÜNÜ ARADIM, GEÇTİM ben de benim olmayan şeylerle varım; benim olan zaten benimse, olmayan şeylerle... varsam, buradaysam belki de onlar için... yüzün için belki de, yüzün nerede? birbirini tekrarlayan günlerin yaslı boğuntusunda nedir aradıkları insanların? bu koşuşturmada, bin telaşla! herkes birileriyle bir mutluluk düşü kuruyor; o düşle ıslanıyor, o düşle uyuyup uyanıyorlar; sonra düşleri de yakıyor günler. bu kez yeni bir düş daha kuruyorlar; sonra bir daha, bir daha! bütün düşleri yakıyor günler. yaşam yanıltmanın, insanlar yanılmanın ustası oldukça yine yeni düşler deniyor ve deneniyorlar... işte her düşün peşine bir şarkıyı takıyorlar. düş gidiyor, peşisıra şarkı da. bir de paramparça oluşunu görüyorlar düşlerin. her düşle bir şarkıyı yakıyorlar... şarkılar yakıyorlar; şarkılar onları yakıyor sonra. /İnsan, insanın diyalektiğine tükürüyor; insanı yakıyorlar!/ bunları düşünüyorum ve akıp gidiyor günler siyah beyaz resimler hırçınlığında. sormuştun ya, işte her şey ortada, her şey! önce kuşları vurdular orada, paramparça parçaları bir yana; bir bir savruldu yangınların ortasına kanatları da! ben soluk soluğa dışarıdayım, seni buldum... seni buldum ya, bu kez seni vurdular orada, seni! her şey sürdü yine, her şey! baktım daha durmuş da uzayın rengini demliyor asalak dünya; baktım ki dağlar ve güller yine akraba; daha bembeyaz uyuyordu kadınlar o esmer uykularda. oysa seni vurmuşlardı, seni, orada! sonra gelip geçen her sabahla öyle susadım ki yüzüne yokluğunda... yüzünü özledim, yüzünü, anlasana! &#8220;anlasana&#8221; diye yazdım ve üç nokta koydum yanına, ama boşuna, boşuna; &#8220;boşuna!&#8221; diye yazdım ve kalkıp dışarı çıktım. saat 0.5&#8217;i birkaç dakika ve bir miktar saniye geçiyordu; ağaran günün teninden sağanak dökülüyordu. yüzünü aradım... yüzünü aradım: kalan kuşlar sen bu kentteymişsin gibi uçuyorlardı. insanlar kalabalık ve kabarıktı; silahları ellerine, tetikleri parmaklarına göre seçiyorlardı. uçaklar pike yaparken bu kentin göklerinde, bak dedim, bakacak bir göğümüz bile kalmadı işte! yüzünü aradım gökyüzünde... yüzünü aradım: sabahın tenine birer birer dağılırken işçiler; yüzünü aradım rastgele atılırken kahve önlerine iskemleler. günler siyah beyaz resimler hırçınlığında ve ben burada bir eski çağ enkazında! kızlar, boyanıp kuşanıp kız kıza dansederken düğünlerde, yüzünü aradım, kendi olan yüzünü düğünlerde... sonra gelinler korkularını atmışlardı eşiklere; yorgunluktu sonrası işte, yüzünü aradım gelinlerde... yüzünü aradım, geçtim... geçtim: şarkıları paramparça görmekten, bu satırları yazmaktan geçtim! oysa hep kalemimle değil, bir gün kanımla kıpkızıl yazmak istedikleri vardı benim de; onları henüz yazmamış olmaktan geçtim... çalışma masamdan kalkarak elimdeki fincanı duvara çarpıp paramparça etmekten geçtim! geçtim: sabahla birlikte kaynayan çorba kazanlarının kokularından, yol boyu uykularını alamamış köpeklerin korkularından; siyah ışıklardan, çoğalan çocuklardan, azalan ağaçlardan, arabesk feryatlardan ve ucuz umutlardan... &#8220;iyiyim, sağol, sen nasılsın&#8221;lı merhabalardan; ağır ağır yayılan çöp kokularından, farlarını kapamayı unutmuş taşıtlardan, feodal şatolardan ve yasalara yelkovanlık yapıp, kendinin saniyesi bile olamayanlardan! hızla kirlenen bir dünyadan hızla geçtim... geçtim: sensizliğin tahriş olmuş sızılarından, eksoz homurtularından, cami avlularından, düşleri iğdiş orospulardan, yasadışı iş yapan yasa memrularından... ellerini çaldırmış ellerime bakmaktan geçtim; sensizliğe inanmamaktan... sis kaplamıştı kenti; dağılsa sanki bir.. k varmış gibi! sisleri yarıp geçtim... yoktun, kendimden geçtim; kızdım, dağıttım, sana küfürler ettim... bir bilsen sana ne güzel küfürler ettim; yoksa kederden geberecektim! gökyüzü tümünü de ağır ağız izledi; gökyüzünün renginden geçtim... sonra yeni kuşlar üşüştü gökyüzüne. bir sevindim, bir sevindim; gökyüzü yüzlerce kanattı işte! ama sen, sen orada bir serçe gibi üşüyor muydun yine? üşüyordun ve bunu biliyordum; çünkü her şey ortada, her şey! bak, kimin temiz bir göğü varsa kirletip bırakmışlar avuçlarına... bu yüzden insanlar elleri ceplerde çıkıyorlar sabahlara. coşkular deprem, sevinçler sıtma... söyle senin yüzün nerede, yüzün? nerede başlar bir aşk ve biter, nerede? nerelere gömerim seni ben, nerelerde ölürsün oysa sen! nerede, yüzün nerede? sonra çıkıp bu kentin uğultusuna çarpıyorum; bu kent de uğultusunu bana çarpıyor, çarpışıyoruz, kimseler görmüyor... bir sorudur: &#8220;kurtarıcılar işgalci olabilir mi? ya da işgalciler kurtarıcı?&#8221; sonra oturup yüreklerden damlayan terin hesabını tutuyorum... hesabını kimselerin bilmediği bahçelerin dudağında kanayan uzak güllerin. sevgiye bütün misillemelerin, gecelerin, seslerin, kederlerin... karacadağlı bir çocuğun kan çıbanının, şemdinlili bir ağıdın, kasrik&#8217;ten esen poyrazın, peru&#8217;da bir balıkçının ve botan&#8217;da yakılan köy evlerinin... öyle acı ki her şey unutmak istiyorum! kendimi bir menekşenin rengine, bir gülüşe k unutmak! unutma düşüncesini bile unutmak! yitirmiştim o aşkın kimliğini, hükümsüzdü... hükümsüze hükümlü bir aşkı unutmak istiyorum... sonra asker çocukları, mapus çocukları, ayyaş babalara sitemsiz çocukları, yitirilmiş çocukları... uçarı bir çocukluğu yitirmiş benim de yüzüm; yüzüm, zamansız ihtilallerde. ihtilalleri tutun çocuklar erken yaşlanmasınlar! yarayı tutun, yarayı! güçleri öpüştürün, gökyüzünü dönüştürün; yoksa ölünür alnında günün! ölmeleri hani sessiz, hani genç, unutmak istiyorum! eski yoldaşların gözbebeklerinde kaynayan bir düşün düşüşünü unutmak! unutmasam, ben de kalemimi kendim için kıracağım! biz kapkara gecelerin göğünde küçük, ak noktalardık; bir düşünün, ne aklıklar gizler gece; ne aklıklar öyle susar gecede, ama öyle öyle çok gecedir ki gece, aklığımızı büsbütün örtecek kadar... örtülüşünü usulca aklığımızın unutmak istiyorum... işte bundan, coşkuyu sevmiyorum artık öyle kabara köpüre nehirler gibi; siz orada kalabalık ve kabarık kalın, sağolun, yalnızlık iyi, yalnızlık iyi... yalnızdım, üşüyordum ey özlem! beni bir gün belki bu özlem öldürecekti. ölecektim bir gün erken, belki kederden. yakın o gün! beni yakın! savrulup aksın küllerim dicle nehrinden... akıp geçerken günler siyah beyaz resimler hırçınlığında, sormuştum ya, işte her şey ortada, her şey! /ben ölürüm; dağlar ve güller yine akraba.../ artık gün doğunca bütün darağaçlarını kursunlar, kursunlar, kur-sun-laar! her şey bu kadar güzelken, böyle bir yanıyla sığ yaşanana, boğulana, savrulana, kirlenene dalkavukluk, çirkinliğe figüranlık etmekten bık-tıııııııım! ya kuşlar? sahi, ne demek ister kalan kuşlar? YILMAZ ODABAŞI Che

CİZRE YOLUNDA GÜNEŞE BAKAN ASKER kuşatılmışlığa kar yağıyordu toprağın mayınlı şakağı ürkek ve sabahın yeni renginde bir asker cizre yolunda güneşe bakıyordu herkes bir dünya konuşurken dilinin yordamıyla en önce aşklar bitiyordu cizre yolunda sonra cıgara paketleri ve sofralar sonra mevsimler çocuklar ergenliğe bitiyordu... kar beyaz, bembeyazdı morarmanın dilini bilmiyordu cizre'de havalar o gün ayazdı neredeydi o alabalık sürüleri, turna katarı nerede bulurduk çılgınlıklarla yonttuğumuz ve karlar gibi eriyip yiten baharı /cizre yolunda güneşe bakan asker sesini nerede bulur?/ özlemler biraz kalsın, bırak bırak her özlem önüne bir yol bulur sen de o fısıltıya savrulma asker cizre ellerimize, hayat düşlerimize yeter.. YILMAZ ODABAŞI Che

BU SENSİN Bu sensin Ve sesin Bu terin ve tenin haklı ıslaklığı Kal öyle Isıt gözlerimi gülüşlerinle Birazdan kapılar kırılacak belki de Birazdan kapkara bir örtü olabilir gözlerimizde Biz diz kırarken sinesinde sancının Yolunur papatya Deşilir ten Ve yara da! Çünkü ölmek günleri biraz da Gülmek günleri , inadına Gün gülümsemeleri ardında Gün gülümsemeleri ardında Dağlandıkça Dağlaşmak Ve dağları sevmeye yaraşmak Yaraşmaya Yanaşmak günleri Sen de yanaş kıyılarıma bir vapur gibi Çarpıp durayım güvertelerde gözlerine YILMAZ ODABAŞI Che

Her Mevsim Bahardır Döndüm daldan kopan kuru yaprağa "özgür dağ havası koklamış insanların örselenmiş gururuna..." siz, boğdunuz hayatı savruldu aşkların külleri kalplerimizden o sevinçler göz kırparak geçtiler düşlerimizden! bilinir, dışarıda zemheri vardır ama barış için, aşk için yine de her mevsim bahardır aşklarımızın gözbebeğinde kıvılcım her mevsim bahardır yine de... Yılmaz Odabaşı Che

VUSLATA KALSIN Heyhat yeniden ıskaladın vuslatı! Şimdi eyersiz atlar gibi özgür ve lanetli bir keder gibi uzak yağmurda... Çok dost olmasan, çok olmazdı düşmanların da... Çok galip gelmek istemesen, kim bilir böyle çok yenilmeyecektin. Çok gülmesen belki bir zaman, böyle aç almazdı hayat; ağlamazdın çok... Çok sevmesen, çok özlemezdin. Çok görmesen, bilemezdin; çok bilmesen çok acıtmazdı hayat... Çok gitmesin yollara; upuzun yollara, böyle çok olmazdı dönüşün... Bana öyle uzak durmasan, sana böyle yakın olmazdın. Yanmasam, kül kalmazdım... Şehvetin türküsü vuslata kalsın! II Uçurumlar eskisin, bırak ve şehvetin türküsü vuslata kalsın ki bu başıbozuk uğultuda mağlup sesim sesine varsın... Seni bana uzak kılan bu ıssız ve derin uçurumlar... Uçurumlar utansın! III Ama diner şehvet; bir gün aşınır vuslat da. Bir okyanusa baka baka kalırız palamarlarda; kalırız, kuytularda... Sanki bir yalnız karınca kararınca kalırız solgun güz bahçelerine aşklar varınca... Ey kırık dal parçaları uzak yağmurda, şehvetin türküsü vuslata kalır ve yiter... Ve her hikaye biter; herkes yangınından külüne döner. Bir ihanettir ten bedende; Çekip gider... Çekip gider! Sonra kırık dal parçaları uzak, yağmurda bize benzerler... IV Hıçkırıkların kuytuluklara, sevincin kahrına, dönüşün yıllara kurban! Kalbin kabrine, dostluğun pusulara, yenilgin umuda kurban! Özlemim, özlemine kurban yar, yangınım şimdi ben. /Yangınım, bir kibrit çöpüne kurban!/ Yılmaz Odabaşı Che

AYNI GÖĞÜN EZGİSİ Abdülselam Daha aşksız ve kitapsız lisede ipince esmer yürekli bir oğlan Bu yağmur nerden gelir: Sular bulanır Bu çığlık nasıl büyür: Yürek daralır Bu kavga ne de bıçkın Meydan aranır Aranır Abdülselam Bilmez bir oğlan Diyarbakır'ın göğsünde terli bir akşam Daralan sokaklarda bir yaşamı çaldılar Abdülselam kardeşimi arkasından vurdular... Koştum kan mevsimine erken sarıldım Bir kanlı geçitte vuruldum kaldım YILMAZ ODABAŞI Che

GENELLEME arınıyor, deviniyor gökyüzü toz ve ter karışıyor hayatıma uzak git bölünüp dağılan eksilip savrulan ne varsa! ... merhaba doğrulup dirilten yanm ve deli dizelerime biriken çığlık merhaba uğultusu rüzgarların bahar akşamlarında arınıyor, deviniyor gökyüzü akıyor zaman sevdalar karışıyor hayatıma YILMAZ ODABAŞI Che

GİTTİĞİN YER gittiğin yer bir yağmur damlası kadar yakın gittiğin yer bir uçurum kadar uzak herkes yeniden yazgısına kanacak gittiğin yer kalbimde hep kan kadar sıcak gittiğin yeri anlamak gittiğin yeri ağlamak bir çerçevede yarım bir gülüş ve yalnız bir fotoğraf bırakarak yine bahar açacak, güvercinler uçacak gittiğin yerlerde sana kimler bakacak? gittiğin yer bir yağmur damlası kadar yakın gittiğin yer bir uçurum kadar uzak seni benden zaman, seni ölüm alırdı ancak gittiğin yer hasretimin kavalyesi olacak... YILMAZ ODABAŞI Che

DİYET VE ÖZET - Av. Medet Serhat'ın anısına - Ömrümüz derin suların özetidir; aşıktır, yabandır, asidir... Ömrümüz bukağısı kilitli esaretin sesidir. Tekindir, çünkü tekildir... Ve kapılarımızdaki devriyelerin nobetidir. Ruhlarımızdaki devrilmelerin metnidir. Yanımız yöremiz kuş iskeletleridir... Ömrümüz dolaşır o diyar, bu yar memleketi neresidir? Ömrümüz, biz ölünce geride kalan giysilerin neresidir? Ömrümüz asmaların dayısıdır, şarabın testisidir. Ömrümüz efkarın gergefi, sevginin kardeşidir. Ömrümüz suların. Derin suların özetidir... YILMAZ ODABAŞI Che

ne gül ne yarın! gül, küle karılmış günlerin tortusunda yarın, vurulmuş yatıyor bugünün avlusunda sakla yamalarını kalbim... insanlar büyüdükçe günler kısalırlar günlerimiz gibi aşklarımız da yittikleri duraklarda kalırlar sakla yamalarını kalbim... kendini bıçak gibi ışıyan yeni güne bağışla yürü, arkana bakma, ama umursa bazen anılara en çok yakışan elbise birkaç damla gözyaşıdır unutma... BİTME bitme! bak, içtim, yürüdüm, kederlendim denize girdim, üşüdüm, sana geldim düş bitmeden sen bitme bitmeden sevgi gitme bitme! bak, koştum, savruldum, hep örselendim cıgara ziftlendim, ille de seni sevdim uzaklarda öyle çok kederlendim günler bitmeden bitme bitmeden hasret gitme bu yangın geceler, bu intihar gidersen paramparça yüreğimde ağıtlar bu dolunay gecenin göğsünü yarar benim göğsümde de sana geniş bir yer var düş bitmeden sen bitme bitmeden sevgi gitme... yılmaz odabaşı... KurabiYe Yeni

KİRALIK KEDER dicle kadar kurudum ne sustum ne konuştum çöplükte bir gül gibi böyledir savruluşlar ben yaktım yangınımı ben inledim, ben izledim ölüm, seni gözledim ömrümde çırpınışlar şimdi kim anlar beni soğuk hayat, soğuk duvar sıcak birşey özledim kalmadı başlangıçlar kalmadı başlangıçlar&#8230; YILMAZ ODABAŞI Che

PUSUDA YALNIZLIK karaca dağ yamaçlarında kardelen çiçekleri her bahar umuda rengini verir ve her bahar Dicle&#8217;de ak köpüklere üşüşür papatyalar Siverek düzü hayata vurgun yürekli yiğitleri ve sabahın eteklerinde ter taneleriyle "memleketimdir benim" orada tüfekler yağlanır kerpiç damlarda türkü kaçak tütün kaçak kaçak çay buğulanır şavkı vurur mağlara ve korku ve umut ve can pusuda pusuda yalnızlık karaca dağ, önü diyarbekir&#8217;dir ben hüznü avuçlarken ora mahpuslarında bulutlarla yalpalayan rüzgarları resmedip bakıp bakıp iç çekerdim doruklarına karaca dağ, patikalarında ceylan ölüleri ve bakır renkli göğüslerimizde görkemli güneşiyle sabıra tutunan sevdaların gönüllü erleriydik ve yollarımızda ayaklarımıza batıp çıkan devedikenleri özlemler biraz uzak biraz diri bekleyişlerde alçalıp yükselirken köpük köpük yalnızlık YILMAZ ODABAŞI Che

GÜNLERİN YAKASINDA ELİM KALACAK Ömrümü bu rüzgarlara savurmamı saymazsak, bu serseri yağmurlarda aklım kalacak. Yurt büyütüp divane gexerken mapuslarda aldırmadan yürüyende ahım kalacak! Hep özgür gezdim tutkunların içinde. İğde kokularında anılarım kalacak. Bütün öpüşmeler şimdi bir yalan belki; saçlarında kadınların kokum kalacak... Yanıldım ve yoruldum vuslatların izinde; beyhude kederlerde sözüm kalacak. Ölüp gitmek belki hiçbir şey ama; günlerin yakasında elim kalacak... Yılmaz Odabaşı Che

AŞKLARIN YETİM RENGİ Yalnızlığımda seni büyüttükçe kalabalıklaşacağım; Sen kendi kalabalığında hep yalnız olacaksın... I Kapattım ucu kıvrılı yerinden bir defteri. Bir defter adınla hükümlü şimdi... Sen kendinin pası, kilidi. Gençliğin kendine savurur seni. Esmersin, cehennemin dibinde doğmuşsun, baban iki karılı; evlerde, erkeklerde bekler seni. Sen feodalizmin kara dilberi, gündüzlerin gölgesindeydi sevgi. Gölgesinden gündüzlerin iklimler geçti... Sesin şimdi kanayan bir gül gibi: Kangren... II Sen orda manastırının huysuz müridi. Sen orda bir korkuda, bir şarkıda, ölüm susan uğultuda... Sen orda düşlerine leş kargası tüneyen. Elleri ayazlarda sen orda, esmerliğine rehin feodal şatolarda... Uyurken sen hasretin avlusunda, gündüzlerin gölgesinde oturuyordum. Sonra boşuna çizdim karanlığa resmini. Boşuna... Ezberleyip hasreti! Oysa nasıl istersen öyle gebertebilirdin beni. Nasıl istersen! Artık sulara k aşkların yetim rengini... Yılmaz Odabaşı Che

SAVRULAN SOKAKLARINA ÖMRÜMÜN güldükçe gün devrilir gözlerinin akşamına gecedir, bir rüzgar getirir ellerini öperim... kimseler görmez dallar ıslaktır ay ışığında adın sonbahar yüzlü bir çocuk ömrümün esrikliğine dolanır gelir bu kentli akşamlar sanıktır, kanatır yokluğunu sesin sessizliğimde çoğalır gelir dallar ıslaktır ay ışığında gitmen bildiği gibi konuşuyordu bensiz... belki bir kış güneşiydin kim bilir belki kimselerin uğramadığı bir güz çınarı kalakaldın tenhalığa gölgesiz... /ve şarkın kanayan bir gül gibi iner savrulan sokaklarına ömrümün&#8230;/ Yilmaz Odabasi Lila ^^ Popüler

Siyah siyah olur şiirleri de simsiyah hayatların şiir ey, attım ömrümü, geldim kalbim sendedir kara kara gelen bela gündedir efkarla inzivada şu gönlüm alemi seyirdedir... Yılmaz Odabaşı Che

BİR AŞK BİR YARA "Beni yalnızlığımla vurdular o gece vakti Kalbimi suyla yudular o gece vakti Öldüğümü bile söylemediler..." -A. Erhan- Ben şu kısa boylu hayatta uzun boylu kederlerle acırım. Yorar beni şu telaş, şu karmaşa. Bir sığınak aranırken şu uğultuda, bir aşk gelir, bir yara. Bir yara... Bir yara daha! Eski bir aşk, yeni bir ayrılıktır her zaman. Bunu kuşlar sorar, yıldızlar da anlatır. Kimse bilmez he canım, bir yara bir ömür nasıl kanatır... Ben seni hep ayrılıkla anmışım Titreyen ellerimle günlerin buğusuna Adını... Hep adını yazmışım. Bir aşk gelmiş bir yara. Bir yara... Bir yara daha! Eski bir aşk, yeni bir ayrılıktır her zaman. Bunu kuşlar sorar, yıldızlar da anlatır; kimse bilmez he canım bir yara bir ömür nasıl kanatır... Yılmaz Odabaşı Che

Kumrular Sokağı Şiirler I Yağmur dalgın bir efkar giyinir Ekim&#8217;de. Kumrular sokağı&#8216; nda çekilmiş bir diş gibi kalırım; çekilmiş bir diş gibi Diyarbakır&#8217;dan... Ağrırım, bağırırım aldırmaz! İlle de gökkuşağı giyinir gökyüzü her Ekim&#8217;de... II Kumrular sokağı bir kente uzayıp gider. Gökkuşağım, ayrılığım, ömür ki eskir ve aşka uzayıp gider&#8230; Tırmalarken göğsümü sabrın sancısı, yalnızlığın kül tadıyım; bakarım, yağmur utanmaz bulutundan, hasretin üvey adıyım.. III Kumrular sokağında efkarın adıyla bir akşamüstü; gövdesine tutunmuş dal, dala tutunmuş serçe, telaşlı, o da kendince&#8230; Sonra aşklarda kül, camlarda perde; usulca harlanır sevişmeler de... IV Kumrular sokağında andlara hep bol geldim, küfürlere dar. Dönüp baktım, ne göreyim, yağmalamış gençliğimi yargıçlar! Desene Sivas&#8217;ın kırık sazıyım, kendimin ayazıyım, kalbimde ölü çocuklar&#8230; Tufanlar ardımda ve buruşuk anılar. Nedense hiç uslanmamış bozgunlar. V Oysa haklı ve haksız bütün kitaplar yazılmıştır. Susuşlar eskimiş, küfürler edilmiştir. Biliyorum, yalnızlıktan öte dostun yok insan; insan ki bozuk paralarda bozgundur, yenilmiştir. /Şimdi bilekleri kesik bir intihardır yaşam.../ VI Düştüğü yerde tanımazken kendi suyunu yağmur; biliyorum, aynı dalda gül bile anlamaz dikenini. Anlasana, anlatamaz kimse yıkımını başka yıkıma. Cudi&#8217;de napalm Datça&#8217;da ıssız koylara, New york Şırnak&#8217;a anlatılmaz. Her gün yanar söner yanar söner kasvetimle bin ateş; ölüm, dirilere anlatılamaz... VII Bilirsiniz her sokağın bozuk bir sicili vardır ve utancı sokakların, günleri şehvete feda eden şizofren babalardır. Gözlerinde yalnızlığı bir hançer gibi saklayan kadınlardır. Sonrası sokakların, bozkırlardır, hani bir ak tay düşüyle uzayıp gider ve rüzgarların ıslığıyla göklere teğet geçer. Oysa kumrular sokağı bir kente uzayıp gider; gökkuşağım, ayrılığım, ömür ki eskir ve aşka uzayıp gider&#8230; VIII -Daha sevginin herkesten şikayeti var.- Daha herkes kendi sanıklığıyla kör, tanıklığıyla yargıç. Bu yüzden söz, bitmiştir... Gökyüzü mü? O, kırgındır, kirletilmiştir! Yılmaz Odabaşı Che

DEFOLU ÇIKAN HAYAT VE İYİ YÜREKLİ ÇOCUKLAR I uzun boylu ağrılara atıldım sokaklarda hırçın rüzgarlara katıldım iyi yürekli çocuklar sessizce büyümekte &#8220;dünyanın şavkı kendine, efkarı bize mi?&#8221; demekte; kimileri taburlara, koğuşlara gitmekte kimileri sidikli döşeklerde upuzun uykulara düşmekteydiler uzaklarda yaşlı çam ağaçları sessizce çürümekteydiler... iyi yürekli çocuklar günlerin rahmine yaslarken düşlerini bazen apansız ölmekte ölmekteydiler... ama şalvarları gül desenli döne&#8217;ler yeniden dillenip döllenmekte doğrulup yeniden dillenmekte ve sokakların, a , kedilerin üstünden rüzgarlar esmekteydiler... (gecede bir fahişenin koynunda uzun donlu, nizipli bir tüccar üşümekte; kaçak elektrik kullanılan evlerde sümüklü oğlanlar &#8220;püsküvit&#8221; istemekte ve sımsıcak somunları kavrayan yaslı eller, balta girmemiş hayatın ortasından korkak ve küstah bir tevazuyla yürümekteydiler... iyi yürekli çocuklar düzineler halinde feleğe küfrederek geçmekteydiler; sonra gecede mart kedileri, ay ışığı ve iniltiler... hep aynı nakaratta köhne bir hayat...) sonra bildik törenler, kanıksanmış itaatler ve her aşkın künyesine bir gün dökülen küller... sonrası pazaryerleri: patates, pırasa vs. taksitler ödenip senetler alınacak bu ay da bu ay da sürüm sürüm turplara sıkılan limon damlaları gibi duraklarda defolu çıkmış hayat kimin umurunda! II kimin umurunda yeni donlar giyen eski kadınlar ve bilumum &#8220;öteki&#8221;ler dolup boşalan kültablaları bozuk sifonlar şerefsiz adisyonlar ve yamalı bohçalar gibi uzayan yollar kimin umurunda buharlaşmış oğullarını arayan anaların acısı ve yaşlı bir kemancının eskimiş papyonundaki keder... /sürerken ıssızlığın ödül töreni sen topla dur topla dur dağılan sevinçleri.../ III &#8220;-vay anasını bu maçı da alamadık abiler ipne hakemler bizi yine mağlup ettiler!&#8221; iyi yürekli çocuklar sessizce büyümekte en pahalı düşleri dolara endeksleyip en ucuz pazarlara sürmekteydiler sonrası aşkın ve şarabın şanına düşen gölgeler... gölgeler kimin umurunda? yoruldu yorgunluk da aşk bir yana, düş bir yana! paranın sultası düştükçe düştükçe aşka, ışığa ve şarkıya her şey hızla ayrışmakta üstelik gün ortası, ışıkta! her şey pazar ve karmaşa... /sürerken ıssızlığın ödül töreni sen topla dur topla dur kirletilmiş düşleri.../ IV iyi yürekli çocuklar sessizce o aşınmış saçaklarda, yollarda ısrarla yanlış atlara binip ısrarla düşmekteydiler... -yok yoluna geçti geçen günler.. k yoluna kaldı kalan günler geride bu yüzden aşk dediğiniz nedir ki be abiler? camları buğulu bir genelev odasında vizite fiyatına... solarken gecekonduların dar pencerelerinde bal gözlü kızlar... V sürerdi yine sürerdi mırıltılar ve homurtularla hayat &#8220;bu maçı da alamazken abiler&#8221; iyi yürekli çocuklar sessizce büyümekte büyüdükçe kirlenmekte kirlendikçe ölmekte öldükçe bilmekte bildikçe acımakta acıdıkça görmekteydiler ki her fırtınadan ve anıdan geride herkes figüran yaşamın sahnesinde... sahnesinde yaşamın kentlerin kaldırımlarında upuzun dilenciler minibüslerde demlenmiş ter ve çürük sperm kokusu sahnesinde aşklarla rus ruleti ve tel kaçıran çorapların kederi... sahnesinde brüt bir yaşam net bir ölüm VI iyi yürekli çocuklar o mahallelerden düzineler halinde geçmekteydiler... uzak ormanlarda yalnız meşeler sessizce büyümekteydiler -işte bu vuruşlar sürdükçe maç mı alınır ulan sayın abiler ipne hakemler bu sezon da bizi mağlup ettiler! aşkta düşte işte birer birer inerken beyaz bayrakları /bizim çocuklar, bütün maçlarda yenildiler.../ YILMAZ ODABAŞI Che

İYİ Kİ BU DÜŞTESİN I nehirler yarışır, çağıldar gözlerinde o nehirler benim nehirlerimdir aşk ki azar azar benim yerimdir üşüyorsam, sokaktaysam, yalnızsam gözlerin ey yar benim evimdir /vurulup düştükçe, düştükçe seni sevmekten caymayacağım gece insin, el ayak çekilsin gelip kapında ağlayacağım!/ iyi ki bu sestesin dünyayı ısıtan nefestesin bir haydut gibi gezinirim kapında kalbimde tutuşan ateştesin&#8230; II rüzgarlar savrulur, uğuldar gözlerinde o rüzgarlar benim rüzgarlarımdır aşk ki azar azar benim yerimdir suskunsam, bozgunsam, bulutsuzsam gözlerin ey yar benim evimdir iyi ki bu düştesin her sabah ışıyan güneştesin iyi ki yoksuluz bulutlar gibi soğuyan dünyada sımsıcak fırınlar gibi /vurulup düştükçe, düştükçe sana koşmaktan caymayacağım gece insin, el ayak çekilsin gelip kapında ağlayacağım!/ YILMAZ ODABAŞI Che

HER ÖMÜR KENDİ GENÇLİĞİNDEN VURULUR - İsa'dan sonra XX. yy. - I Yaşarken de söylemedim kimse bilmeyebilir bunu; Fatiha suresi kadar eski, günlerin çarmıhında İsa kadar yaslıyım ve tanrılar kadar çok yaşadım kimse bilmeyebilir... Daha kırlangıçları yalancı bir dünyada yaşıyorum; dağları yıkılan, dalları kırılan bir dünyada. Kayıp suretler için fotoğraflara koşuyorum kimse bilmeyebilir... Günlerin çarmıhında Küle savruldum, ayrılıkları saydım. Bir hançer sapladım nevrozlu bir sevgiye; kan bile damladı, yürüyüp gittim. Yüzüme yalancı bir sevinç iliştirdim... II Fal bakan çingeneler esmerdi, yalancıydı, dönmeyecektin! Belki kurucaktım, belki çarpa çarpa akacaktım o denizlere; İntiharlara aktığım gibi o denizlere, bilmeyecektin... Çıkıp sina dağına o denizlerle İbrinice konuşacak, İblis'i kovacaktım; İblis'i kovmak belki, yarısını dünyanın kovmak demekti... III Bir gülün bir odayı, bir leşin bir semti korkuttuğu kentlerde bir ömür, çarpar, akar da nasıl eskitir yatağını kimse bilmeyebilir... Tanıktım, yargıç ve sanık; Yürüyüp gittim... Yüzüme yalancı bir mutluluk iliştirdim: Günlerin çarmıhında İsa gibiyim! IV Günlerin çarmıhında seni ağrıyan yanlarımla sevdim, tutuklu kollarımla; yokluğunda burada yıllar verdim. Yokluğuna, burada! Herkes bilecek bunu; tabancaya gerek yoktur... Tabancaya gerek yoktur! Sen haklı bir cinayetsin günlerin duvağında: Her ömür kendi gençliğinden vurulur... Yılmaz Odabaşı Che

DAĞLAR DAĞILDIĞI KENTLER YENİLDİ DİYORLAR &#8220;Şarkılarımda ağlamak var bir şarkıya.&#8221; -Ülkü Tamer- I Artık hayatlarımız düşlerinden sökülüp monte ediliyorlar. Üstümüzde ne kuşlar ne dolunay... Böyle alkole batmış akşamlar, sersem sabah- lar; gittikçe tuzak, sevdikçe ihanet, sevdikçe ba- tak! Herkes kavramış da ötekini çaresizliğinden emeğinin tabutuna zar atıyorlar; sonra her gece al- kolün esrik tadından etin vahşi tadına sızıyorlar ve sokak çocukları her gece gökyüzüne eksik yatakla- rın şarkısını söylüyorlar... Kirvem, buradan görünmüyor uzun koyaklar; yine o dağların ardı yar, ama vuslat bir uzak diyar. Dağlar dağıldı, kentler yenildi diyorlar! Böyle geçip giderken uzun zamanlar, kimleri unuttuk kimler kalanlar? II Kimleri unuttuk kimler kalanlar? Ve suyla değil, tükürükle yıkananlar birbirlerine dantel takımlarını, iyi hal kağıtlarını gösteriyorlar. Siz hayatı böyle mi bellediniz! Bulutlara çizdiniz ömürlerinizi; siz hayatı böyle mi? Gelip geçerken uzun zamanlar, kimleri unuttuk kimler kalanlar? III Artık cennet düşleri yeni cehennemler doğuru- yorlar. Yoksullar yine varoşlarda beraber ve solo şarkı- lar söylüyorlar; yine kargalar pisliyorlar mezarlık- lara. Hep incinen, ama incelemeyen kadınlar, her güne bir Prozac&#8217;la katlanıyorlar ve rüyalarına inti- har süsü verilmiş çocuklar artık düşlerini gıcırdat- mıyorlar... Oysa bir düş bulsa yaslanacak çocuklar&#8230; /Hayatın düşlere borcu vardır; çünkü hayatın insana borcu vardır&#8230;/ Bir düş bulsa yaslanacak çocuklar&#8230; Böyle gelip geçerken uzun zamanlar, kimleri unuttuk kimler kalanlar? IV Artık hayatlarımız düşlerinden sökülüp monte ediliyorlar ve düşenler yitiyor, kalanlar yürüyorlar&#8230; Orospular uzun bacakları ve slikon memeleriyle caddeleri pervasız arşınlıyorlar. Artık en namuslu- lar orospular; bu yüzden yağmurlar şehri boşuna yıkıyorlar... Kirvem, buradan görünmüyor uzun koyaklar; yine o dağların ardı yar, ama vuslat bir uzak diyar. Dağlar dağıldı, kentler yenildi diyorlar&#8230; Be kirvem, burada ne nüshayız ne asıl; susmuş kanun, bitmiş fasıl! Bizi hiçliğe yazıyorlar Bizi hiçliğe yazıyorlar&#8230; YILMAZ ODABAŞI

FİRE VEREN COĞRAFYADA bir düğün gecesi mardin'de çektirdiğimiz resim benden söz eder yüzüm, bu öksüz ülkenin bütün sabrını kuşanmış örtülmüş perdeleri gülümsemenin demek mardin'de biraz akşammış&#8230; o kent hala albümlerden, kadir&#8217;den ve lütfü'den birisi sevgilisi tutuklu bir genç kız kederinden birisi gidilemeyen kentlerden, nar mevsiminden söz eder&#8230; ve yürürüz yürümek her bahar papatya kokularıyla sarhoş sonra merakla açtığım mektup: &#8220;çankırı cezaevi, görülmüştür&#8221;: kadir&#8217;den; zarfta o düğün gecesi mardinli resim ve bir hükümlü merhaba bizden söz eder öylesine çoktuk ki ve çoktu kadir daha çoğaltır kendini taş odalarda her geçen gün fire veren bu coğrafyada&#8230; YILMAZ ODABAŞI Che

SANA YAĞMUR DİYORUM (gidersen hani sığınaklarım? eksilir, zarar kalırım kalırım! yeni günün tenine dağılır yaralarım sana yağmur diyorum&#8230 uzun boylu umuttun tadında unutuldun nerde büyük uçurumların kış suların, yaz uykuların? sana yağmur diyorum ıslaklığım bundan yağ da ıslanalım, ama uslanmayalım uslanmayalım! gün, vursun yükünü gecenin hırkasına yol, vursun sesini uzaklığın pasına sesime kibrit çaksan tutuşacağım sargısızım, çoğalırım; çoğaldıkça arsızım sana yağmur diyorum&#8230; en haklı aşk, alkışsız sürebilendir ve en haklı kavganın öznesi ölmemek için dövüşürken de ölebilendir&#8230; o an işte o an ey bizi ayrı takvimlere düşüren zaman yere bir bahar dalı düşmüş gibi mi olur sıradağlar mı tutuşur bağrının orta yerinde? yeter kan sıçratmayın sabahın seherine boğulursunuz boğulursunuz! Yilmaz Odabasi

DAĞLARDA ÖLMEK İSTERİM Ömrümde nice sızı var kışların önü, sonu var. Kalbim bu kuşatmalarda dar; dağlarda ölmek isterim... Ben ateşten, hınçtan doğdum. Üç beş kuruşa kul oldum, yetmedi de mahpus oldum; dağlarda ölmek isterim. Kaç mevsim ağladım kaldım, tutuşan özlemle yandım, kentler zalimdi dayandım; dağlarda ölmek isterim... Yılmaz Odabaşı . push ; Che

PERVARİLİ BULUTLAR tenini sınar bir ustura ince ince sızar kan bir tren sisleri yara yara geceyi çizer raylara bir adam, kapılmış da pervarili bir buluta gider kendi kendine, kendi kentine adamı orada unutmuşlar... üşütürken ömrümüz rengini paslı yalnızlıklarda kime baksam yanlış hayatlarda hep alabora sana baksam bir malatya kaysısı gibi unutulmuş dalında her vagon bir trene kapılmak rüyasında vagonları orada unutmuşlar... her sevda yanılgıda, her menzil bir ıskarta herkes bir yer açmış kendi uçurumuna yaşanır mı böyle şekilsiz, böyle kimsesiz, sessiz böyle limansız, böyle imlasız, yarsız sevgiyi sularda unutmuşlar... biz yenildik... daha çok yenecekler mağlup olmak artık soyluluğumuz pervarili bulutlar bunu bilmeyecekler böyle pusatsız, böyle şarkısız, sazsız beni burada unutmuşlar... acımamışlar... hiç acımamışlar ne bulut bırakmışlar ne çocuk ne bahar bırakmışlar ne de yolculuk bunu bildikçe üstlendim cinnetimi zulmü yurdumda unutmuşlar... sen şimdi buruşmuş ayrılıklarda şimdi lime lime yoksulluklarda kalbindeki güllerin tozunu alıyorsun sen başın dimdik geçerken acılardan sabrın dağlarını parçalıyorsun seni orada unutmuşlar... bizi ter içinde ayrılıklarda, bizi düzenbaz şarkılarda bizi günlerin çökmüş avurtlarında, sökülmüş uykularda trenler sisleri yara yara geceyi çizerken raylara ilkyazların kapısında bizi kar boranlarda unutmuşlar... unutmuşlar... böyle limansız, böyle imlasız, yarsız böyle zulasız, böyle şarkısız, sazsız seni orada... beni burada öyle hasret bir dokunuşa unutmuşlar... unutmuşlar... bu şehirlerin rezil uğultusunda biz yenildik... daha çok yenecekler mağlup olmak artık soyluluğumuz pervarili bulutlar bunu bilmeyecekler pervarili bulutlar bunu bilmeyecekler... YILMAZ ODABAŞI Che

Ey Hayat Ey hayat, sen şavkısular da birdolunaysın. Aslında yokum ben bu oyunda, ömrüm beni yok saysın? Yaşam bir ıstaka; gelir vurur ömrünün coşkusuna. Hani tutulur dilin, konuşamazsın? Tırmandıkça yücelir dağlar. Sen mağlupsun sen ıssız ve kalbinde kuşların gömütlüğü; tutunamazsın! Eloğlu sevdalardan dem tutar, aşk büyütür yıldızlardan; senin ise düşlerin yasak, dokunamazsın... Birini sevmişsindir geçen yıllarda. Açık bir yara gibidir hala. Hala ne çok özlersin onu, ağlayamazsın? Yolunda köprüler çürür. Sesin, sessizlik sanki bir uğultuda. Savurur hayat kül eyler seni, doğrulamazsın! Yapayalnız bir ünlemsin dünyayı ıslatan şu yağmurlarda. Her şey çeker ve iter, anlatamazsın... Yaşam bir ıstaka, gelir vurur işte ömrünün coşkusuna. Sesinde çığlıklar boğulur ama, bağıramazsın? Sonra vakt erişir, toprak gülümser sana; upuzun bir ömrün ortasında ne hayata ne ölüme yakışamazsın? Yazdırmalısın mezar taşına: Ey hayat, sen şavkı sularda bir dolunaysın, aslında hiç olmadım ben bu oyunda ömrüm beni yok saysın? Yılmaz Odabaşı KurabiYe Yeni

Akşamdır Suları boğdu dalgalar. Ses hoyrat, sevinç yılgın, şakaklarım sonbahar? İklimi kurak aşkların? Yapışmış tenime ter, elime kir, sessizliğin ortasında bir deli rüzgar. Akşamdır avuçlarında marmara'nın? Akşamdır, şiire karıştı sular, sularda çoğalır sevdalar; ellerim ah ellerim, nasıl anlatsam, gece? Gece kokuyor çocuklar? Yılmaz Odabaşı Aşk Bize Küstü I Biz bu kentlere sığdık da, bu kentler bize sığmadı Asiya! Ve bir çığlık gibi günlerin çarmıhında; arttıkça yalnız, sustukça silik... Ay ışığı gölgeleri büyüttü, son kuşlar da vuruldular dağlarda. Yakamozları söndü sahillerin, ışıkları evlerin; çağın vebalı gövdesinde bir hayalet gibi gölgemizde yalnızlık. Kaldık... Kırık bardaklar gibi, içilmiş sulardan geride buruk bardaklar gibi... II Düşler artık ölü çocuklar doğuruyorsa, sevgiler boğduruluyorsa kürtajlarda ve daha eskimemiş tüfeklerle ordusu bozguna uğramış askerler gibi kalıp, bozuk paralar gibi yuvarlanıyorsak kaldırımlarda, bir bedeli vardır elbet cennetini çaldırmanın; ömrünü yetim bir bebek gibi bırakmanın bulvarlara, bozgunlara ve yanlış yalan aşklara? Bir bedeli, bu kuşatmaların, ilkyazları kurşunlatmaların... Biz bu kentlere sığdık aslında, bu kentler bize sığmadı Asiya, ah, son kuşlar da vuruldular dağlarda! III Ay ışığı gölgeleri büyüttü. Mutluluk oyununa geç kalan ölü kuşlarla geldim. Geldim... Kırık bardaklar gibi, içilmiş sulardan geride buruk bardaklar gibi? Ve ömürlerimizde bin kasvetle upuzun sefalet seferlerinin ayazı; belki yalnız geçireceğiz artık kim bilir, batan gemiler gibi yiten aşklardan geride, kalan her kışı, güzü ve yazı. Ay ışığı gölgeleri büyüttü. Ayrılıklar eskidi, biz eskidik, aşk bize küstü Asiya... IV Belki de uzun sürecek bu bozgunun saçağında, sen şarkılarını sesine yasla ve bırak beni de usulca apansız bir yalnızlığa! Ay ışığı gölgeleri büyüttü, büyüdü ölüm ve biz küçüldük Asiya? Yılmaz Odabaşı Aşkın Bilançosu I Gidersin; yağmurlarda kırık kalır mızrabım. Gidersin; ardından dilsiz bir ihanet gider. Gidersin, her şey gider. Gidersin, kalbimde bir tabur ayaklanır, ilgilenmez ordular, hükümetler? Gidersin; işte rezil bir an?dır bu; yazdıkça silinen sözcükler gibidir hayat. Gidersin; bir hazin dramdır bu! /Kanmadım aynalara sana kandığım kadar, içimde bir boşluk sana yandığım kadar?/ II Bugün hasretin kırlarında dolaştım; senin adınla, aşkın adıyla savrulup aktım o ırmaklardan. Irmakları çöllerle, çölleri denizlerle, denizleri düşlerle buluşturdum, sustum kaldım sonra günleri savuşturdum... /Ne ses ne nefes ne de bu rüzgar bağışlar seni; simsiyah gecelerde budanırken ah ömrüm, dönüp sırtını giderken kimler karşılar seni? / III Sen olmayınca sesin de yoktu, gözlerin de; bu yüzden odama resmini yaptım, ve söküp kalbimi yanına astım. Sensiz kalan yılları da ben buruşturdum. Kalbim hasretinde asılı kaldı, yetim kalmış anıları ben tokuşturdum? IV Daha bu solgun günlerde aşk, yaşanır sözde! Kalp, yitik bedende; yağmur değil, sanki efkar yağıyor kente? Yağıyor ömrüme, senin yerine! /Kanmadım aynalara sana kandığım kadar, içimde bir boşluk sana yandığım kadar?/ Yılmaz Odabaşı KurabiYe Yeni

AKŞAMDIR I suları boğdu dalgalar... ses hoyrat sevinç yılgın şakaklarım sonbahar II "muhbiri çoğalmış sevdanın" yapışmış tenime ter elime kir sessizliğin ortasında bir deli rüzgar akşamdır avuçlarında marmara&#8217;nın akşamdır şiire karıştı sular sularda çoğalır sevdalar ellerim ah! ellerim nasıl anlatsam gece gece kokuyor çocuklar YILMAZ ODABAŞI Che

YENİK SERÇE I yaban ve asi dağlara dağılan taylar gibi ve yangın gençliğinin alazında ışıltılı bıçaklar gibi adana&#8217;da yollara dizilmiş garlarda çığlık çığlığa peronlarda çocuklar gibiydi gözleri /adı nevin şarap içer, rüzgar giyerdi geceleyin.../ II o, kanadı kırık bir kuştu beyaza vurulmuştu kimseler görmnedi bir başka renk sevdiğini kimseler görmedi kimseler kirlendiğini... /adı nevin hüzün kokar ve korkardı geceleyin.../ III &#8220;kendini martılarla bir tutma&#8221; derdim; &#8220;senin kanatların yok. düşersin, yorulursun, beni koyup koyup gitme ne olursun!&#8221; o, kanadı kırık bir kuştu gülümserken vurulmuştu kimseler görmedi uçtuğunu kimseler görmedi kimseler öpüştüğünü... /adı nevin özlem tüter ve ç geceleyin./ IV &#8220;ışığın&#8221; diyordu: kırılıp düştüğü yerlerden geliyorum; karanlık kördü ve acımasız... ellerimle kırdım ben de kalan kanatlarımı; kanatlarımı kanatmaktan geliyorum... V o bir yenik serçeydi sıkılınca ağlamaya çıkardı. sonra da çift çıkardık; kar yağardı, biz dinlemez, çıkardık! o kentte bütün sokaklar biz yan yana yürümeyelim diye dar yapılmıştı, insanlar dar yapılmıştı, çıkardık! kar durmazdı, üşüşürdü saçlarına ve hep bir şeylere ağlardı o karlı havalarda... avurtlarına çarpan kar taneleri, gözyaşlarının sıcaklığına çarpıp erirdi... erirdi... biz yan yana, yana yana... yana yana! /o bir yenik serçeydi sıkılınca ağlamaya çıkardı ben yürüsem bütün yollar ona çıkardı.../ VI gitti... kanatları yüreğimdeydi kalan, elimde minyatür bir kuş şimdi yitirdim o aşkın kimliğini hükümsüzdür... /adı nevin, ihaneti tutuşturduk bir sabahleyin!/ YILMAZ ODABAŞI Che

DAĞINIK GAZEL &#8220;eski güzel şeylerden değil, yeni kötü şeylerden başlamak gerekir.&#8221; -Walter Benjamin- göç geçer... geçer ayrılıklar baladı siyah bir orman olur gençliğimiz bize böyle pay kalır bize böyle pay kalır... ağla sömürgem... belki dönemem oralarda usul usul talazlanan nehirlerde yaz kalır kış yanar, düş üşür yüreğimde ağlarım, gözyaşım beyaz kalır... sonra askerler yeniden kuşatırlar aşınmış kaleleri bin havaar parçalar gecenin döşeğini ocaklar iniler, yas büyür, orta yerde kan kalır dıngılava&#8217;da peştamallı çocuklar havuzlara işerler gözlerinde bir mahmur özlem kalır... derken bir ankara, bir poyraz beni döve döve içeri alır yollarda giderek uzaklaşır... giderek uzaklaşır fahişeler terli kasıklarıyla sabaha uğurlanır kuşlar inkar edilir, gökyüzü yağmalanır ben büyürüm bu kederle kalbim uslanır... ağla sömürgem! ağla ve kucakla kumral delikanlını buralarda çatılmış bir tüfeğim böğrümde taflan kalır şimdi kızılay&#8217;a da oturmuşum hasretin kancasında geçer zaman, geçer yıllar, günlere bir yeni hazan kalır... ağla sömürgem... sen hep mağlup bir ağlayışta ben uzak susarım bu mağlubiyet için hep anlayışla bak, çöpçüler bu geceyi de piç edip süpürdüler ben ise haber değeri bile olmayan bir haykırışta özleminle hala bir yakarışta... ağla! ben de ağlarım gözyaşlarım özlemine az kalır buralarda nem var! nem varsa sende kalır daha çağırırken anı bile kalmaya tenezzül etmeyen o dağ dorukları sömürgem yaslar durur sesime kırgın ayrılıkları... ben gittim ve yittim! oralarda usul usul talazlanan nehirlerde yaz kalır yaslarım günleri yüzüme gözyaşım beyaz kalır burada yıllar küfürle uğurlanır ben büyürüm içindeki haylaz çocuk uslanır ve günler geçer, herkes gider, pistler boşalır sahnede bir ben, bir kurtlar, bir klasik dans kalır... ağla sömürgem... buralarda döne döne- mem! artık bir yeşile dolmasak da anılardan haz kalır sen de bir zaman duyarsın bir gün bir taze mezar kazılır ardında bir dağınık gazel ile, kül ile ankara&#8217;da bir ölü yılmaz kalır... YILMAZ ODABAŞI Che

NİCE KÜLLERDEN İç cebimde Sol göğsümle Senin o dalgın ve dargın yüzün Susuyor Sanki ağrımış, ağlamış bir hüzün İç cebimde Sol göğsümle O renksiz günlerden kalan geriye Nereye gitmişliğin Eskimişliğin Ah bir de beklememişliğin? İç cebimde Tarihsiz Ve tarifsiz suretin senin Her sabah giyinir benimle Düşer düştüğüm yere Ve dönüşlerimde eve? Dönüşlerimde Düşlerimle Ne buruksun İç cebimde Sol göğsümle Bir fotoğrafsın Nice küllerden geriye? Yılmaz Odabaşı Che

AŞKIN BİLANÇOSU I gidersin; yağmurlarda kırık kalır mızrabım gidersin; ardından dilsiz bir ihanet gider gidersin; her şey gider gidersin; kalbimde bir tabur ayaklanır ilgilenmez ordular, hükümetler gidersin; ne rezil bir an&#8217;dır bu yazdıkça silinen sözcükler gibidir hayat gidersin; bir hazin dramdır bu /kanmadım aynalara sana kandığım kadar içimde bir boşluk sana yandığım kadar&#8230;/ II bugün hasretin kırlarında dolaştım senin adınla aşkın adıyla savrulup aktım o ırmaklardan; ırmakları çöllerle çölleri denizlerle denizleri düşlerle buluşturdum sustum kaldım sonra böyle günleri savuşturdum... /ne ses ne nefes ne de bu rüzgar bağışlar seni simsiyah gecelerde budanırken ah ömrüm dönüp sırtını giderken kimler karşılar seni?/ III sen olmayınca sesin de yoktu, gözlerin de bu yüzden odama resmini yaptım söküp kalbimi yanına astım sensiz kalan yılları da ben buruşturdum kalbim hasretinde asılı kaldı yetim kalmış anıları ben tokuşturdum&#8230; IV daha bu solgun günlerde aşk, yaşanır sözde! kalp, yitik bedende; yağmur değil, sanki efkar yağıyor kente yağıyor ömrüme senin yerine&#8230; /kanmadım aynalara sana kandığım kadar içimde bir boşluk sana yandığım kadar&#8230;/ YILMAZ ODABAŞI

SENİ BİR TUFAN GİBİ SEVDİM I seni bir çığlık gibi sevdim uzanıp sesimin avlularına sen de her sabah sabah... sevince bir sevgiyle gideriz sonra durur vitrinlerden çiçekleri seyrederiz puştluklar bizi seyreder, biz çiçekleri... II seni bir kar gibi sevdim üşüye üşüye eridim! bak, kentleri de, dağları da bozdular başka rüzgarlar giydirdiler kentlere dağlara başka tüfekler kalk, gidelim buralardan gidelim! III seni bir namlu gibi sevdim sen tetiklerimi ezberliyordun kıyametler koparken alnından bu kentin geceydi... ansızın seni bir tufan gibi sevdim bedenim alabora! YILMAZ ODABAŞI Che

YİNE DAĞDIR DAĞ "bir ölüm uzaklardan vurur yollara bizi bilge bir yalnızlığa serer hikayemizi kırık bir kırlangıcı dağlara çeker beyaz kapanır bir ustura, dindirir öfkemizi..." -Sefa Kaplan- fırlatmıştım kalbimi uzağa, en uzağa denk gelir de rastlar diye bir yıldıza yanılıp susturdum ağrımın çağrısını çağrımın köhnemiş ağrısını "aldırma!" dedim oğlum: yine dağdır dağ konup göçen kurdun kuşun rağmına ayazda da, güneşte de yine dağ! yazılırken ayrılık kentin küskün ağaçlarına tüllerine, pervazlarına ve varoşlarına yazılırken kederlerin pasına yapayalnız yasına yazılırken bazen şarap tadına aşkların büyülü şarkısına ihanetin hiç dinmeyen yasına ve bir ömür bakılırken üç saniyede çekilen fotoğraflara "aldırma!" dedim yumruğum vurup omzuma yine dağdır dağ! ezberinde kaç defnenin, kaç mavzerin masalı kaç kurşunun, kaç çığlığın hüsranı? YILMAZ ODABAŞI Che

uygarlık ve barbarlık kardeştir.&#8221; -Havel- dünya sığmıyor insana havel yüzlerdeki, yüreklerdeki maske parada kir, suda klor, havada nem yüksek borsa, alçak basınç ve kanun hükmünde ihanetler, sahtekar jestler /insan, sığmıyor insana havel!/ ve her şey: şey! mesela o takvimler, o günler her biri şimdi kim bilir neredeler yalancıdır aynalara gülümseyen o muhteşem gençlikler bir yaz yağmuru gibi çabucak geçecekler bize kalan kurt kapanı sözleşmeler ve iş akdi kıvamında morarmış evlilikler oysa insanı büyüten yalnızlık mıdır havel? biz bu kentlerde bu ömürlerin gecelerinde çürüsek bile şimdi eski dağlarda vakur bir şafak yırtılmaktadır ve dışarıda üşüyen bir haziran kalbimde yılların tufanından artık bir hazan dışarıda üşüyen bir haziran kanımda nikotin cehennemi kısa kibrit uzun duman yaan! yine yaan! yine yaaaan! yan ki yangınlar bile yansın haklıdır içindeki abdal bırak ağlasın... bırak ağlasın artık gündüzlerin ışığında aşk gecelerin sularında yakamozlar yok ve kuşlar konsun diye gerilmiyor balkonlara çamaşır ipleri duyuyorsun işte şiir de yazıyorlarmış iğfal şebekeleri dışarıda üşüyen bir haziran dışarıda aşksız aşk, aids, hepatit b dışarıda hormonlu sevinçler, kokmayan güller viagra cinsellikler, çıldırtan günler! ve dışarıda dostluğun, puştluğun kolunda gülümsemesi ama öğrendim karanlıklardan ışık destelemeyi ve baka baka irkilmiş gözlerine hayatın inatla! inatla gülümsemeyi öğrendim içimdeki abdalı hünerle gizlemeyi... dışarıda üşüyen bir haziran dışarıda öldü insan öldü insan hiçbir kitaba yakışmadan! ben de yaza yaza çürütüp dünlerimi her gün bu cehennemden çalıyorum kendimi bu yüzden her şey: şey! havada hava, günlerinde gün, evlerde sarmısak soğan; hepsi bu işte basit, olağan her şey şey&#8217;dir; inandıklarımızdır belki de yalan abarttığımızdır, kül&#8217;dür herkesin payına kalan... Yılmaz Odabaşı Che

SESİ KALDI -Edip Cansever'in anısına...- Şairim, masaya: "Kim bulmuştu ki yerini/Kim ne anlamıştı sanki mutluluktan" sesini koydu. Nisan'dı; bulutları morarmış bir ilkyazda sesinin yankısı vardı. Onun soruları bütün "İlkyaz Şikayetçileri"nin sorularıyla yağmurlarda sırılsıklamdı. Her şey uyarabilirdi onun içindeki sessizliği. Küreksiz bir teknede çıkarıp flütünü kendinden uzaklara çalardı... Oysa o da bir zaman geçerdi tek yıldızdan üşüyerek; yürüdükçe dizlerinin imbiğinde incelirdi kent... Şairim masaya "Umutsuzlar Parkı"nı koydu; park tenhaydı, ama rengarenkti hayat gibi, aşk gibi... Orada sözcükler seviştirdi; dizeleriyle "Sevda ile Sevgi"yi kesiştirdi... Sonrası kalırken, sonsuzlukta şairin sesi... Elden ele, karanfili! Daha "dağılmış pazaryerlerine benzerken memleket", kaypak rüyalara kaçardı yüzünde güz izleri taşıyan şairin sevgilisi... Şairim, masaya "Tragedyalar"ı koydu; destur adlı şiirden ve ateşin böğründe durdu. Yangının alazında şiir demledi, ağladı, seyreyledi... Şairim, masaya "Kirli Ağustos"u koydu. Ağustos, kirini güz aylarına emziriyordu; sonra yapraklar sararıp savrulurken, şairim ölüyordu... Dizeleri ise hala "Bakmalar Denizi"ni kucaklıyordu; onun şiirinin Diyarbakır'da bile imbat kokması belki bundandı... Şairim masaya "Sonrası Kalır"ı koydu. "Masanın üstüne ne varsa koydu: masa da masaymış ha/Bana mısın demedi bu kadar yüke." Sonrası kaldıydı, bu doğru... Birileri az az içinde yaşıyordu; aşkı duyunca bir başına kalıyordu. "Bir pencere az, bir pencere çoğala çoğala." Şairim bir pencerenin önünde bir karanfile gülüyordu, karanfil ona. O ki ölüme dek şiirle hep bir itirazda ve öyle bir tevayuzdu ki yetindi toprakla, bir onunla... "Kim bulmuştu ki yerini" şairim, "kim ne anlamıştı sanki mutluluktan?" Unutma, sesi geçti şairimin yorgun, yaslı kalabalıktan... Yılmaz Odabaşı