DUYGUSALLIGI UNUTMA Nefreti asmanin tek yolu var: Affetmek Baskalarini affettigimizde biz ozgurlesiriz. Nefret yasamdan zevk almamizi, insanlarin guzel yanlarini gormemizi engeller. Hic kimse saf iyi ya da saf kotu degildir. Salt kotulukleri gormek bir sure sonra suphe, depresyon ve umutsuzluk denizinde bogar insani. Nefret dolu bir yasam, mutsuz bir yasamdir. Affetmek insani derinlestirir. Affetmek icin, insanin ruhsal ve zihinsel olarak kendisini hazir hissetmesi gerekir. Cunku affetmek bir secimdir. Kimsenin zorlamasiyla affetmek mumkun degildir. Affetmek bir surectir. Birdenbire affedisler bile bir surecin urunudur. Affetmeyi sectiginizde kimse size borclanmayacaktir. Yani kosullu affetme yoktur. Diger insanin da sizi affetmesini, degismesini veya sizin istediginiz gibi olmasini beklemeyin. Affetmek bir secimdir. Amaci sizin rahatlamanizdir, sizin ozgurlesmenizdir. Nefret duydugunuz kisinin yasiyor ya da olmus olmasi sizin affetme surecinde duydugunuz acilarin yogunlugunda bir farklilik yaratmayacaktir. O acilar sizin acilariniz. Affetmek kolay degildir. Fakat ozgurlesmek icin gereklidir. Cogu insan affetmenin nefret ettigi kisiyi sucsuz ya da hakli buldugu anlamina gelecegini sanir. Oysa affetmek, gecmisteki anilarin boyundurugundan kurtulmak, yasamimizi kontrol altinda tutmasina son vermek demektir. Affetmek, o kisiyi sevmek degil. Affetmek, o kisiyle konusmak zorunda olmak degil. Affetmek, o kisiyle iliskiyi surdurmek degil. Affetmek, o kisinin beklentileri dogrultusunda davranmak degil. Affetmek, o kisiyi kucaklamak degil. Affetmek, o kisiyi sucsuz bulmak degil. Affetmek, o kisiyi hakli bulmak degil. Affetmek, o kisinin verdigi zararlari telafi etmek icin caba gostermemek degil. Affetmek kirginligin, kuskunlugun, nefretin hapishanesinden ozgurluge kavusmaktir. Affetmek artik aciyi hissetmemektir. Yapilanlari zihinsel olarak unutmak zaten mumkun degildir. "Duygusal unutma" affetmenin diger adidir

Bir lise öğretmeni bir gün derste öğrencilerine bir teklifte bulunur: 'Bir hayat deneyimine katılmak ister misiniz?' Öğrenciler çok sevdikleri hocalarının bu teklifini tereddütsüz kabul ederler. 'O zaman' der öğretmen. 'Bundan sonra ne dersem yapacağınıza da söz verin' öğrenciler bunu da yaparlar. Şimdi yarınki ödevinize hazır olun. Yarın hepiniz birer plastik torba ve beşer kilo patates getireceksiniz! Öğrenciler, bu işten pek bir şey anlamamışlardır. Ama ertesi sabah hepsinin sıralarının üzerinde patatesler ve torbalar hazırdır. Kendisine meraklı gözlerle bakan öğrencilerine şöyle der öğretmen: 'Şimdi, bugüne dek affetmeyi reddettiğiniz her kişi için bir patates alın, o kişinin adını o patatesin üzerine yazıp torbanın içine koyun.' Bazı öğrenciler torbalarına üçer beşer tane patates koyarken, bazılarının torbası neredeyse ağzına kadar dolmuştur. Öğretmen, kendisine 'Peki şimdi ne olacak?' der gibi bakan öğrencilerine ikinci açıklamasını yapar: 'Bir hafta boyunca nereye giderseniz gidin, bu torbaları yanınızda taşıyacaksınız. Yattığınız yatakta, bindiğiniz otobüste, okuldayken sıranızın üstünde, hep yanınızda olacaklar.' Aradan bir hafta geçmiştir. Hocaları sınıfa girer girmez, denileni yapmış olan öğrenciler şikayete başlarlar: 'Hocam, bu kadar ağır torbayı her yere taşımak çok zor.' 'Hocam, patatesler kokmaya başladı. Vallahi, insanlar tuhaf bakıyorlar bana artık. Hem sıkıldık, hem yorulduk?' Öğretmen gülümseyerek öğrencilerine şu dersi verir: 'Görüyorsunuz ki, affetmeyerek asıl kendimizi cezalandırıyoruz. Karşımızdaki kişiye bir ihsan olarak düşünüyoruz, halbuki affetmek en başta kendimize yaptığımız bir iyiliktir.