Anadolu'da bir köye, ahlakı ve ilmiyle maruf iyi bir imam tayin edilir. İmam, kısa zaman zarfında köylü tarafından çok sevilir ve tutulur. Nihayet Ramazan ayı gelir ve sırayla her akşam komşulardan biri, çok sevdikleri hocayı iftara davet ederler. Bir akşam, hocayı iftara davet eden köylünün hanımı, eşinin saklaması için kendisine verdiği bir miktar parayı hocayla birlikte iftar edecekleri odada sehpanın üzerine bırakmış ve iftar sofrasını hazırlama telaşıyla orada unutmuştur. Sofra kurulur, iftar edilir, çaylar içilir ve yatsıya yakın hoca ve ev sahibi camiye giderler. Evin hanımı sofrayı kaldırıp odayı toplarken birden sehpanın üzerine bıraktığı paraları hatırlar fakat paralar ortada yoktur. Ne kadar arasa da paraları bulamaz. Biraz sonra eşi eve gelince durumu ona anlatır ve Allah'u a'lem paraları imam aldı çünkü bugün ondan başka bu eve giren olmadı diye düşünürler. Ev sahibi bu duruma çok üzülür ve hocaya çok kızar ve ona bu işi hiç yakıştıramaz fakat hocaya bu konuyla ilgili hiç bir şey söylemese de ondan iyice soğur ve elinden geldiğince hocadan uzak durmaya gayret eder. Günler çabuk geçer ve yine Ramazan Ayı gelir ve komşular hocayı yine sırayla iftara davet etmeye başlar. Sıra, geçen sene Ramazan Ayında, paraları kaybolan bu aileye gelmiştir. Ev sahibi köylü der ki; " hanım evet ben hocaya gerçekten çok kızgınım ve kırgınım fakat adamcağızın belki bir sıkıntısı vardı da bize söyleyemedi ve onun için o parayı aldı. Sadakamız olsun, biz onu yine davet edelim. Hanımı da aynı şeyleri düşünmekte olduğundan hocayı iftara davet ederler. İftar edilir, sıra çay faslına gelir ve ev sahibi, Hocaya der ki; "Hocam, bir yıldır sana karşı soğuk davrandığımın farkındasın değil mi!? Hoca;"Evet farkındayım fakat sebebini hala anlamış değilim!" diye cevap verir. Ev sahibi der ki; "Hocam geçen sene Ramazanda sizi iftara davet etmiştik. Bir miktar paramız seni misafir ettiğimiz bu odada şu sehpanın üzerinde duruyordu. Paraya ihtiyacın olduğunu bize söyleseydin biz sana zaten verirdik. Sana kırgınlığım işte bundandır. Takva sahibi Hoca bu sözleri duyunca ağlamaya başlar. Ev sahibi, bunu söylediğine bin pişman, hocayı teselli etmeye başlayınca Hoca; "- Değerli kardeşim ben, bu sözlerinizden ve beni hırsızlıkla itham etmenizde dolayı değil, bir yıldır şu duvarda asılı duran Mübarek Mushafı bir kez olsun açıp okumadığınızdan dolayı ağlıyorum. Çünkü onu bir kez açıp okusaydınız paranızın onun içinde olduğunu görürdünüz. Çünkü sizin odada olmadığınız bir ara camdan içeri esen rüzgar paralarınızı uçurmuştu. Ben de onları yerden toplayıp Kur'an'ın içinde bulunduğu kılıfa koymuştum." demiş!

İşte bu çok farklı bi düşünce. Çok ince aşırı güzel.

Cok güzel

Muhtis

Bence de M

Şu da vardı, linki yapıştıramadim, içeriği kopyalıyorum: Bir öğrenci pazarda dolaşırken öğretmenini gördü. Öğretmeni bir meyve tezgahının önünden geçerken satıcıya söylemeden bir elma aldı ve para vermedi. Öğrenci, öğretmenin hırsızlık yaptığını görünce çok şaşırdı. Ve bunu arkadaşarına anlattı. Arkadaşları da sınıftaki diğer öğrencilere anlattı. Sonra da bu durum okulda yayıldı. Sonra da şehirdekiler duydular öğretmenin yaptığını. Öğretmenin kulağına geldi bu laflar. Duyduklarına üzüldü. Öğrenciyi yanına çağırıp dedi ki: -Ben pazarcıyla anlaşma yaptım. Ay başında ona peşin para veriyorum. Sonra her gün okula giderken bir elma alıyorum. Çocuk bunları duyunca yaptığı yanlıştan çok pişman oldu. Bu dedikodunun yayılmasına sebep olduğu için özür diledi. Öğretmen onu bir şekilde affedeceğini söyledi: -İçi tüy dolu olan bir yastık al ve şu yüksek tepeye çıkıp içindeki tüyleri savur, dedi. Öğrenci, öğretmenin dediğini yaptı, tüyler rüzgarın etkisiyle çok uzaklara yayıldı. Çocuk, öğretmenin yanına geldi. Öğretmen dedi ki: -Şimdi de etrafa yayılan bu tüyleri topla ve tekrar yastığa koy.