slm öncelikle gogleden arama yaptır organ nakli yapan hastaneler diye biz izmir egede yaptırdık oraya gidip sıraya gireceksiniz canlıdan alınacaksa böbrek ikisi birden başvuracak ikisinden de kan alınacak 1 hafta içinde doku uyumu olup olmadıgı için sizi ararlar ama kadavra sırasını girerseniz kaç yıl beklersiniz bilmem kimisi 3 yıl kimisi 15 yıl bekliyo kadavrada neyse kan uyumu olduktan sonra konrollere ve psikatriye gönderirler bizim bunlara bitirmemiz 2 ay sürdü canlıdan olacaksa nakli hiç beklemesin hemen olsunlar çok zor çünkü Y

Selamlar EŞİM ADINA SÖYLEDİKLERİNİ AKTARIYORUM 7 ay zorlu diyalizin ardından ameliyat olmaktan çok kokmama rağmen eşimin ısrar ve teşvikile güç de olsa ameliyat olmaya karar verdim. dünyada en çok korktuğum şeydi ameliyat :) ama diyaliz olamaz hale gelmiştim ya ölecektim ya nakil olacaktım. ölüm korkusu daha ağır bastı. aslında böbreği veren korkar çoğu durumlarda ama ben alıcı olmama rağmen korkuyordum. sevdiğiniz insanı kaybetmek istemiyorssanız mutlaka böbreğinizi verin ve ikna edin. sabahlara kadar ölmek istemiyorum diyerek ağlamak kaçınılmaz oluryordu. öyleki uyumak dahi istemiyordum ya uyanamazssam diye. diyaliz kalbi bitiren bir tedavi zaten ölenlerde zaten kalp yetmezliğinden ölüyor. amaliyata girip çıkmak 5-6 saat ve sonrasında artık idrar yapabilmenin mutluluğu geliyor ve herşeye değiyor. temizliğe dikkat edin allah istemedikce enfeksiyon kapmazssınız alnınızda yazlıysa ölüm zaten öleceksiniz. size düşen temizliğe ve beslenmeye ilk yıl içinde çok dikkat etmek. korkmasın o hasta allahın izniyele yeniden doğmuş gibi olacak. ben ege üniv. oldum nakili antalyaya da iyi diyorlar ama fazla yığılma oluyor ve gerekn hassasiyet ve yeterli zaman ayrılamaz hale geliyor ve çok kalabalık. ege üniversitesinin başarı oranı zaten %100 yakın oranlarda ve bir fark yok. yinede siz bilirsiniz. allah gani gani şifa versin tüm diyaliz hhastaları ve nakil olmayı düşünenlere

canım ben bu yakınımı çok iyi tanımıyorum.. halamın eşi rahatsız olan.. farklı şehirlerde oturuyoruz. malesef biraz bağlarımız kopmuş.. doguda oturuyorlar biz batıda.. öyle koptu işte.. geçen kuzeni aradım.. işim vardı onla. sonra o beni aradı. kendisi netten internetetn pek anlamaz.. araştırmamamı istedi.. bende araştırayım dedim.. yazıklarınızı yazdım başkada şeylerde araştırdım yazdım.. kendisi tahminen 50yaşında.. 12de çocugu var bi oğlununa yanlışla silah vurulmuştu. 1 böbreği yok zaten.. diğer çocuklarından biri verir herhalde.. işlemleri ankarada yapcaklar diye düşünüyorum.. şekeri tansıyonu varmı bilmiyorum.. eniştemi yolda görsem tanımam.. hiç görmedim sanırım

ne demek canım gelmezmiyim sadece buaralar yogundum ondan geç yazdım bu derdi bir ALLAH birde çeken bilir RABBİM bu derdi düşmanımın bile başına vermesin inanki diyalize giren hastaların hepsine dua ediyorum genci yaşlısı ne zaman diyaliz aracı görsem yeminle aglıyorum RABBİM sizin akrabanızla birlikle hepsini tez zamanda kurtarsın buarada yakının kaç yaşında ne zmandır diyalize giriyo şekeri tansiyonu varmı ve kim böbrek verecek Y

Bu akşam eve geldiğimde Eşim Akşam yemeğini servis ediyordu. Elini tuttum ve ona söyleyeceğim şeyler olduğunu söyledim. Masaya oturdu ve sessizce yemeği yemeyebaşladı. Ve yine Gözlerinde o korkuyu gördüm. Bir an da kasıldım ağzımı açamıyordum ama düşüncelerimi söylemem lazımdı. Ben boşanmak istiyorum. Sinirlenmedi Sözlerime karşılık vermedi, sadece sebebini sordu. Bir cevap veremedim ve buna çok sinirlendi elinde ki Çatal Bıçakları fırlattı. Bana bağırdı ve Adam olmadığımı söyledi. Bu akşam tek kelime konuşmadık. Eşim bütün Gece ağladı. Farkındaydım Evliliğimiz ne olacağını merak ediyordu, ama onu tatmin edecek bir şey söyleyemeyecektim. Ben Jane'e aşık oldum, eşimi sevmiyorum artık. Bu vicdan azabıyla bir Evlilik sözleşmesi hazırladım, Evi, Arabayı ve Şirkettin 30% ona verecektim. Sözleşmeye kısa bir süre baktı ve yırttı. 10 yıl hayatımı paylaştığım bu Kadın bana yabancı olmuştu. Onun harcadığı zamana ve enerjiye üzülüyordum, ama geri dönemezdim, Jane'e çok aşık olmuştum. Sonra hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı, bu benim beklediğim bir tepkiydi. Onun ağlaması benim hafiflememe sebep olmuştu. Bir süredir aklımdan geçiriyordum boşanmayı, bu fikir bende saplantı haline gelmişti ve şimdi bu duyguyu daha da güçlü hissediyordum ve doğru karardı. Bir sonra ki akşam eve geç gelmiştim ve Eşimi Masada yazı yazarken gördüm. Çok uykum vardı ve Akşam yemeğini yemeden uyumaya gittim. Jane ile geçirdiğim o kadar saat beni yormuştu. Bir ara uyandım ve onu hala yazı yazarken gördüm Masa da. Ama bu benim Umurumda değildi ve başımı çevirip uyumaya devam ettim. . Ertesi sabah bana Şartlarını yazı halinde sundu. Benden hiç bir şey istemiyordu, sadece boşanmamızı ilan etmek için 1 ay müsaade istedi ve bu zamanda normal bir Aile gibi davranmamızı istedi. Bunun sebebi Oğlumuzun 1 ay sonra Sınavların olması ve bu dönemde ona bu yükü bindirmemekti. Bu kabul edilebilinir. Bir şey daha vardı, benden onu Evlilik Gecesinde onu kapıdan içeriye nasıl taşıdığımı hatırlamaktı, ve 1 ay boyunca her sabah onu Yatak odasında Kapıya kadar taşımamı istedi. Kafayı yediğini düşündüm, ama son günlerimizin iyi geçmesi acısından, kabul ettim. Sonra bu şartlardan Jane bahsettim, yüksek ses ile gülüp bunun çok saçma olduğunu ve eninde sonunda Boşanmayı kabul etmek zorunda kalacağını söyledi. Eşimle boşanma konusunu açtığımdan beri Fiziksel temasta bulunmadık. Bu sebepten ilk gün onu kucağıma alıp kapıya götürdüğümde tuhaf bir duygu yaşadım. Oğlumuz arkamızda duruyordu ve alkış yapmaya başladı 'Babam Annemi kucağında taşıyor' bu onu çok sevindirmişti, Sözleri canımı acıtmıştı... Yatak odasından Evin Kapısına kadar 10 metre taşıdım. Eşim gözlerini kapattı ve kulağıma' Oğlumuza boşanmamızdan bahsetme' diye fısıldadı. Bende başımı öne eğerek tamam dedim, ve içime bir üzüntü çöktü. Kapı önünde onu bıraktım Eşim Otobüs durağına gitti ve onu İşe götürecek olan Otobüsü bekledi. Bende tek başıma Ofise gittim. 2. Gün bu oyunu oynamak bize daha kolay gelmişti. Eşim başını Göğsüme yasladı, ve onun kokusunu duydum. Birden Eşime uzun süredir bakmadığımı anladım. Ve onun Evlendiğim zaman ki kadar Genç olmadığını fark ettim. Yüzünde hafif çizgiler oluşmuş saclarına ak düşmüştü. Gecen yıllar öylesine yanından geçmemişti, O an kendime ona bununla neler yaptığımı sordum. 4. Gün onu kucağıma aldığımda bir güven duygusu yaşadım. Bu bana Hayatının 10 yılını Hediye eden Kadın. 5. Gün bu güven duygusu daha da büyümüştü. Bundan Jane bahsetmedim. Günler geçtikçe onu taşımak daha da kolaylaşmıştı, belki de bu sayede yaptığım antrenman dan dolayıdır bu. Bir Sabah onu ne giyeceğini düşünürken izledim. İsyan ederek her gün kıyafetlerin biraz daha bol geldiğini söyledi. Birden onun ne kadar süzüldüğünü ve kilo verdiğini fark ettim. Demek ki onu her sabah daha kolay taşıyabilmemin sebebi buydu. Birden yüzüme yumruk gibi vurdu. Bu kadar Acıyı ve Üzüntüyü Kalbinde taşıyordu. Farkında olmadan başını okşadım. O an Oğlumuz da geldi ve ' Baba Annemi taşıman lazım ' dedi. Bu hayatımızın bir parçası olmuştu, Babasının Annesini odadan Kapıya taşıması. Eşim Oğlumuzu yanına çağırdı ve ona sıkı sıkı sarıldı. Ben başımı cevirdim, son anda kararımdan vazgeçmek istemiyordum. Onu kucağıma aldım ve Yatak odasından Kapıya kadar taşıdım. Elini enseme koymuştu ve ben onu sıkı sıkı tutmuştum. Tıpkı Evlendiğimiz gün gibi. Artık Huzursuzlaşmıştım bu kadar kilo vermesinden. Son Gün onu kucağım da taşıdığımda hareket etmedim. Oğlumuz okuldaydı ve Eşime Hayatımızda ki yakınlığın ne kadar eksildiğini söyledim. Ofise gittim arabadan fırladım kapıyı kilitlemeden bunun için zaman yoktu. Her anın kararımı değiştirmesinden korkuyordum ve Merdiven den yukarı koştum, yukarı varınca Jane kapıyı actı. Ona Karımdan boşanmayacağımı söyledim. Şaşkın bir ifadeyle elini anlıma koydu ve ' Senin ateşin mi var' diye sordu. Üzgünüm Jane ama ben artık boşanmak istemiyorum dedim. Evliliğimizin renksiz kalması sevgi eksikliğinden değil, birbirimizin değerini unuttuğumuzdan dı. Şimdi aklıma geldi ki, ona Evlendiğimiz Gün kapıdan içeri taşıyınca ömrümün sonuna kadar Sadakat yemini verdiğimi... Jane olayı anlayınca yüzüme bir tokat attı ve kapıyı kapatarak ağlamaya başladı. Hemen aşağı koşup ilk Çiçekçiye gidip Eşime bir Buket çiçek aldım, üzerinde ki Karta da'''seni her Sabah hayatımın sonuna kadar taşıyacağım'''' . Eve vardığımda yüzümü bir gülümseme kapladı, elimde Çiçeklerle yatak odasına gittim ve Eşimi yatağın üstünde Ölü buldum. Eşim aylardır Kanser ile savaşıyordu ve ben Jane ile ilgilenmekten bunu fark etmemiştim. Fazla yaşamayacağını bildiği için, beni Oğlumun bana negatif tutumundan korumaya çalışmıştı. En azından Oğlumun gözünde iyi bir Eş olarak kalmamı istemişti. İlişkide ki küçük şeylerdir önemli olan. Villalar, arabalar çok paralar değil. Bunlar hayatı kolaylaştırır ama asla Mutluluğun temeli olamazlar. İlişkine zaman ayır ve ilişkinin güven ve huzur anlamına gelecek şeylere meşgul ol. Mutlu bir beraberlik yaşa.