Bir gün Napolyon düşman askerlerinden kaçarken, bir bakkal dükkanına girmiş. Bakkala hemen kendisini saklamasını emretmiş. Bakkal da Napolyon'u müsait bir yere saklayıp, biraz sonra gelen düşmanları da; -'Az evvel biri koşarak şu tarafa kaçtı.' diye savuşturmuş. Nihayet biraz sonra Napolyon'un muhafızları yetişmişler... Bakkal ömründe bir daha karşılaşamayacağı Napolyon'a sormuş: -'Efendim, af buyurun ama merak ettim, ölümle bu denli burun buruna gelmek nasıl bir duygu?' Napolyon birden öfkelenmiş. -'Sen kim oluyorsun da benimle böyle dalga geçercesine konuşabiliyorsun?' diye bağırmış. Hemen askerlerine, adamcağızı kurşuna dizmelerini emretmiş. Askerler bakkalın gözünü bağlayıp, karşısına dizilmişler. Mermiler namlulara sürülmüş, artık 'ateş' emri verilecek&#8230; Adamcağız içinden: -'Ah, ne yaptın sen? Şimdi ölüp gideceksin' diye düşünürken, arkadan bir çift el uzanmış, gözündeki bağı açmış. Karşısında Napolyon varmış. Tek cümleyle cevaplamış Napolyon: -'İşte böyle bir duygu!' Yaşayarak öğrenmek, bedeli en yüksek öğrenme biçimidir...

urperdim, gzl ve etkili bir hikaye, tesekkur ederim paylasim icin. dersimm ne mutlu İNSANIM diyene tek ayak

cok tesekkürler suleustag, cok güzelmis. Ne yaparssan yap, hangi ögütleri verirsen ver, ne kadarda iyiligini istersen iste, ama neticede hayati yasayarak ögrenmesi gereken cok insanlar var. karanfilcicegi adi yok ama kendisi