Sevda Diyemem Yokluğuna-II Her taşın altına baktılar&#8230; Her ağaç gölgesini, her kuytu sokak köşesini aradılar&#8230; Sahil boylarını, deniz dalgalarını aydınlattılar&#8230; Yetmedi ışıkları.. Bulamadılar&#8230; Küçük bir çocuğun gözlerine saklanmıştım.. Bilge bir ihtiyarın sözlerine.. Biraz daha dikkatli baksalardı yüzlerine, tanıyacaklardı.. Anlamadılar&#8230;. Her gün yollarda ölüyordum oysa.. Bazen, sarhoş bir otobüs şoförünün getirdiği Yol Kavşağında.. Ya da bir zengin züppesinin hız tutkusunda&#8230; Yoksulluğumun üstünde kalırken lastik izleri, Ölüyordum ansızın&#8230; Ve sesim bile duyulmuyordu çoğu zaman.. İnsanlar aynı adam sanıyordu belki haber bültenlerine çıktığımda&#8230; Aynı çocuk.. Aynı kadın&#8230; Kış bastırıyordu memleketimde, Altı aylığına hapsediyordu kendini koca bir şehir.. Yolları kar döşeli &#8220;ücra&#8221; köşelerde, Mahrumiyet içinde kalan mahrem bir seyir... Sabır öğretilmişti bize&#8230; Tevekkül&#8217;ü böyle anlamıştık.. Hayat devam ediyordu&#8230;Ve ben ölüyordum&#8230; O gün&#8230;Birlikte ağlamıştık&#8230;. Sonra bir köy kahvesinde, Bir Ramazan arifesinde, Müjdeli haberimi veriyordu bir çocuk&#8230; Doğmuştum işte&#8230; Yine en baştan öğrenmek için her şeyi.. Korkuyu, Cesareti, Hüznü, Sevinci.. Ama önce, biraz hasta olmalıydım.. Babamın ilaç almaya, Hükümetin doktor göndermeye mecali yoktu ya.. Olsundu.. Ölmeye alışkındım ben.. Doğmama alışkın olduğunuz gibi.. Doğunca küçük Mehmet, Yaşarsam aslan Mehmet, Yaşlanırsam Mehmet ağa olacaktım.. Mehmet olmak kolaydı da, &#8221;Ağa&#8221; olmak herkesin harcı değildi.. Zaten &#8221;Ağa&#8221;larda &#8220;Mehmetçik&#8221;lerden pek çıkmıyordu&#8230; Mehmet&#8217;in öğretmeni yoktu.. Mehmet&#8217;in okulu yoktu&#8230; Ölüp gidivermek en kolaydı bu ülkede Mehmet için.. Ama yaşamak&#8230;Zordu&#8230; Ben anladım lakin onlar, hiç anlamadılar&#8230; O kadar çoktu ki bu ülkede Mehmet, İstediğin zaman, istediğin kadar bulabilirdin.. Ama o kadar çok.. O kadar çoktu ki.. Aradığın Mehmet&#8217;i bulabilmek büyük meseleydi.. Yanlış Mehmet&#8217;i yakalayıp, tutabilirdin.. Mehmet diye aradığın, Bakıyorsun Yakup oluyordu kimi zaman, Bazen de sokaklarda tek başına Yusuf diye dolaşıyordu&#8230; Hele bir de Ayşe olmuşsa Ya da Elif.. Ya da Gülşen.. Çık çıkabilirsen işin içinden&#8230; Hepsi birbirine karışıyordu&#8230; Bulmanın böylesine zor, Böylesine çetrefilli bir iş olduğu yerde, Nasılda kolay rastlamıştım sana&#8230; Ve nasıl da kolay yitirmiştim&#8230; Hani &#8220;Eskidenmiş o sevdalar&#8221; diye Söyler dururdu o yüreksizler ya.. Bense sanki meydan okur gibi alaycı sözlerine, İnadına sevmiştim.. Bu ölüp gitmeler arasında, Kavgalar ortasında&#8230; Firari kaçışlar molası, Eğreti kurulmuş bir fakir sofrası, Hapishane voltasında.. Dostlukların az bulunduğu, Soysuzluktan haz duyulduğu, Derme çatma düşler arasında Yalanların baz alındığı, Çocukların alınıp, Genç kızların satıldığı kahpelikler dünyasında.. Unutmalı değil miydim seni&#8230;. Yeni bir başlangıç noktası bulup hayatın bir yerinden.. Yani bir başka sen.. Bir başka yol tesadüfü, bir başka rastlantı. Bir başka bakıp, bir başka gülen&#8230; Öylesi bir bakış işte.. Sıradan.. Ya da yol üstü bir kaldırım sohbeti, Geçerken verilen bir selam.. &#8221;Sen&#8221; oluyorsun&#8230; Bu sokaklar, ben ölmeden kaybetmeyecek izini.. Bahar geliyor ağaç dallarına, yeşile sevdalanıyor toprak.. Ve her yağmur sonrasında &#8220;Sen&#8221; kokuyorsun&#8230; O kadar yoksun ki yanımda, Senden ibaret kalıyor yalnızlığım&#8230; O kadar yoksun ki Seni hatırlatıyor bütün var kıldıklarım.. O kadar yoksun ki anılarım&#8230;Umutlarım.. Yarınlarım.. Unutmalı değil miydim seni.. Bir paket sigara molasında, sen tüttün yine dumanımdan.. Ölümcül nefes çekişlerim bu yüzden&#8230; Şimdi.. Mehmet olmaya gidiyorum biraz&#8230; Ayşe kal sende.. Ya da Elif&#8230;Ya da Gülşen.. Zaten hiçbir zaman İnanmadım kaybolduğuna.. Sensiz zamanlarda yol alışlarım sana.. Senin yüzünden.. Ama yine de gülüm.. Acıtırken gülüşün yüreğimi, Unutma giderken söylediğimi.. Sevda diyemem yokluğuna&#8230;. Uğur Deniz Ülkegül nur

Sevda Diyemem Yokluğuna-IV -I- / Yazılmamış bir mektup hükmünde/ Yine sabah oldu Bir sonra ki akşama ertelendi düşler&#8230; Uyku tutmuyor Sıcağın dokunmazken tenime Buz kesiği gözyaşım, sana aldanışım Kahrolası gidişler&#8230;. Her doğan gün Çırılçıplak bir mavinin Mahrem dokunuşu gibi yüreğime Bu yüzden Utanıyorum pencereden bakmaya Yağmur damlası kaçıyor gözlerime&#8230; Garip bir hüzne boğuyor beni Şehrin ıssız görüntüsü&#8230; Sultanahmet&#8217;in büyüsü Sarayburnu ve Galata Köprüsü Hani Sen yoksun ya! Say ki Yarım kalan bir sevdanın öyküsü&#8230; Kolumda saat, delirmiş yelkovan Döndükçe içine düştüğüm girdap Adını sensizlik koyduğum, zaman Gözlerim kan çanağı, yüreğim bitap&#8230; -II- /Yine küfrettim sigaranın dumanına/ Geçip gidiyor yanımdan şehir &#8220;Mavi çarşıda ölüm&#8221; Kirleniyor gökyüzü, bulutlar&#8230; Müşteri bekliyor kadın Sermayesi olmuş yalnızlığın Teninde dolaşırken kalabalıklar&#8230;. Rakı sofrasından kalkmış biri Yalpalıyor şarkı söylerken Anlaşılmıyor söyledikleri&#8230; Gülümsüyor bir çocuk Mendil tutan küçük elleri Gözlerinde bir anlam! &#8220;Çözün artık şu kelepçeleri&#8230;&#8221; Şimdi sus! Ürkmesin aklımda gülüşün Yoksa ne anlamı kalır ağlamanın Bir düşün! ... -III- /Zor iştir sevdalanmak türküye/ Açıktı gömleğinin düğmesi Güle öykünen saçlarının kokusu Yastığa düşen yorgunluğum Aşk&#8217;ın nefesi&#8230; Biliyorduk Zifiri gitmelere gebeydi zaman Kadınsı, tutkulu, doğurgan&#8230; Sonra acılar büyütüldü Umutlar yeşersin diye Nice sevdalar Kuytu bir sonbahara gömüldü&#8230; Eylül dendi çocuklara Bizler hasret kaldık uçurtmalara&#8230; Şimdi yoksun Henüz yazılmamış bir şiirin Bitirilmemiş bir öykünün Yaşanmamış bir sevdanın Ortasında duruyorsun&#8230; Bu yüzden yarım kalıyor Yüzümde beliren gülüş Sesimde titreyen tını Tenimde Rüzgarın değdiği dokunuş&#8230; Bu yüzden yarım kalıyor Bakışlarımda öfke Dilimde kahkaha Yüreğimde Haykırırcasına bekleyen dua&#8230; Bu kadar sen kokarken şehir Böylesi alışmışken gözlerine Söylesene gülüm Yokluğunla ne söyleşilir? -IV- /Yokluğunda var saydığım sızılar&#8230;/ Yoksa gözlerin Bir avuç özlem olur Kayar ellerimden&#8230;. Yoksa sözlerin Mezar taşlarına dönüşür Kan güllerinden&#8230; İşte bu yüzden Öylesi yenildim ki çokluğuna Ben sevdiğim, ben -Hiçbir zaman! - Sevda diyemem yokluğuna... Uğur Deniz Ülkegül nur

Sevda diyemem yokluğuna-III... Sözler yetmiyor bazen, Kalem, can kesiyor tenden&#8230; Yıkık dökük Düşler biriktiriyorum şimdi, Sensiz diye sustuğum, gecelerden&#8230;. &#8220;Sen&#8221; Diyorum&#8230;. Bazı Kırmızı&#8230; Bazı Mavi Bakıyorsun&#8230; &#8220;Ben&#8221; de, Bitiyor mürekkep&#8230; Hani bunun yeşili, Beyazı.. &#8220;Çoktan&#8221; geçtik, Hiç olmazsa, &#8220;Birazı&#8221; Diyorsun&#8230;&#8230;. Sözler yetmiyor bazen&#8230; Sensiz bir rüzgar vuruyor yüzüme, Bir sokak çocuğunun yalnızlığını, Koyuyorum cebime... Bir kadının özlemine rastlıyorum, Gözleri değip geçiyor&#8230; Sensizliğime&#8230;. Bir sabahçı kahvesinde, aklımda sen, Şekerinden mi suyundan mı bilinmez, Acı &#8220;veriyor&#8221; tadı, Bana şöyle okkalı bir çay demlesen&#8230; Üstünde o gül desenli elbisen, Gözlerin yine aynı, Bir yanı anne şefkati, Yine kadınca, tutkulu bir yanı&#8230; &#8220;Gönlümün tek sultanı&#8221; desem, Yine gülsen&#8230;. Sözler yetmiyor bazen&#8230; Adresim biliniyor artık, Kurşun hovarda, Cüretkar tetik&#8230; &#8220;Vurulduk&#8221; yüzlerce kez, Binlerce kez&#8221; birbirimize,&#8221; Yetmedi ömrümüz kadın, Bir türlü ölemedik&#8230; Oysa biz, Aşk&#8217;ı ne çok bilirdik&#8230; Biz mi Aşk kokardık, Aşk mı korkardı bizden&#8230; Düşünüyorum bazen, Aşk mı esir oldu sonunda, Biz mi Aşk&#8217;a yenildik? Sözler yetmiyor bazen&#8230; Kızma bana, Böylesi öykünürken, Bir teline saçının, Teninin o gül kokusuna&#8230; Sevda diyemem yokluğuna&#8230; Ne ben karaya ayak bastım, Ne sen ayağını soktun suya.. Ne zaman yol kesti haramiler, Biz ne zaman düştük pusuya&#8230; Nedir bu ayrılığın gerekçesi? Sen mi daha uzaksın, Ben mi daha yakınım sana&#8230; Yürekte aşk&#8217;ın kelepçesi, Bana değil, Bensizliğe yasaksın&#8230; Ey gözümün nuru kadın! Anlasana&#8230;&#8230;. Uğur Deniz Ülkegül nur

Yıkık Duvarlar-II Anatomik bir aşkın Otopsi güncesinde Sana duyduğum hazzın -En ölüsünden- Yitik bir anlam bıraktım Boynuna... Bana ördüğün duvarlar Betonarme isyanlar çoğaltırken Hayatımdan kovulmuş bir mavinin Bulutsuz penceresinde Tek düze Tek bir dize yazdım buğulu cama... /Yenmek, yenilmek... Aynı şeydir aslında.../ Hüznü baz alan Çoğalan, büyüyen, yetişen, olgunlaşan Yalancı bir tebessümdür aşk... Sende beni bilmek Senin toprağına gömülmektir... Sende beni bulmak Sensizliğin sokağında yürümektir... Sende beni sevmek Sende doğmak, sende büyümek, sende ölmektir... /Susmak, konuşmak... Aynı şeydir aslında.../ ... Bana ördüğün duvarlar Betonarme korkular çoğaltırken Şimdi -dizleri kanayan- cesaretin Çocuksu bakışında Eksilmeyi Eksiltmeyi öğreniyor senliğim... /Büyümek, yanılmak... Aynı şeydir aslında.../ Bir deniz kıyısında Eriyen, karışan, dönüşen, doluşan Saklı bir ağız tadıdır aşk... Ve dünsüz, yarınsız bir şehirde Çıkmaz sokakların Enkaz bakışlı duvarlarından Bir zindan kurabilmektir gözlerinde... Sende beni sarmak Issız bir gecede üşümektir... Sende beni sormak Bir bilinmezi düşünmektir... Sende beni sürmek Yüreğinde sakladığın bir sırrı Avuçlarından kayıp düşürmektir... /Kalmak, gitmek... Aynı şeydir aslında.../ Uğur Deniz Ülkegül nur

Yaralı... Tenha bir gecede vurdular şiiri Kan sızar dudağımdan sözüm yaralı... Daha kaç kurşuna seversin beni İçimde tıka basa şehir kavgası Kirlenmiş bakışlarımda hüzün Ayazını avuçlarından çaldığım güzün Zamansız sorgusundayım şimdi Başını yaslayıp sustuğun omzum yaralı... Yüzümden düşen bin parça an'sın Yansın sana dokunduğum akşamlar Zehir zıkkım yokluğunda kustuğum kansın Ve kimliksiz bir telaş sararken içimi Bütün yolların sana çıktığı bu şehirde Koca bir yalansın Çokluğuna yenik düştüm yine, azım yaralı... Bu sokaklar tanır beni Sırtıma değen fahişe bakışlar Bu siren sesleri duvar yazıları gölgeler İzmarit sancısında yürüyüp giderken Sessizce kapanan perdeler Örtemez içimin arsız günahlarını Yarsız sabahlarda bıraktığım izim yaralı... Nicedir türkü duyulmuyor uzaklardan Kulağıma gelen alabildiğine yağmur sesi Bir kadın nefesi özlüyor boynumun ilmek yeri Bütün cümleleri sildim mektuplardan Sildim dudağımda yarım kalan kelimeleri Bam teline basma ömrümün, Sazım yaralı... Çek git benden artık Kendinden ayaz bu aşkın hikayesi Üşür dalında sesi kırlangıçların Ve buz tutar adamın gözyaşı Bu aldanışı bu yengiyi bu sus'u Bu geceyi demleyip sabahı içtiğim kabusu Söküp al tırnaklarımdan, kan revan dokunuşu Geçmiyor tenimde bıraktığın yangın ayazlar Sızım yaralı... Çek git benden kendi baharına Kırık dal sancısıdır ömrüm Say ki fırtına, say ki boran, say ki kar... Yeter ki sen olma kıran kalemimi Suçlu bir tarihin tek sanığıyım ben Beni bir çocuk bile yargılar... Yıllanmış sorgularda Ser verip sır vermemiş yüreğim... Şimdi sustuğm, söylemediğim Gizim yaralı... Uğur Deniz Ülkegül nur

Uçurumun Kenarındayım Kadın... Bakma Gözlerime... Adam gökyüzüne baktı&#8230; Yağmur kokusu yoktu havada, lakin bu kez gözleri ıslaktı&#8230;Selam vermedi yanından geçip giden kırlangıca&#8230;Rüzgara avcunu yumdu, sıktı sıktı öfkesini parmaklarının arasında&#8230;Yürüdü ve ezildi tarlada başak&#8230;Yürüdü, yuvasına saklandı karınca&#8230;Yürüdü ve düşürdü omuzlarında kalan bakışı&#8230; Ayak uçlarına doğru, incitmeden, kırmadan, usulca&#8230;Ne gam! dedi&#8230;Bir bakış içindi&#8230;Yalnızca bir çift bakış&#8230; Bu gitmeler&#8230;Bu suskunluk&#8230;Bu aldanış&#8230; Usta ölmüştü&#8230;Şehir yanmıştı&#8230;Yalandı &#8220;en çok&#8221; sandıkları&#8230;Koca bir talandı bilip anladıkları&#8230; Ya &#8220;baktığı anlar&#8230;&#8221; Ya &#8220;sustuğu zamanlar&#8230;&#8221; &#8220;Bazen, söyledikleri&#8230;&#8221; Güldü iç geçirdi&#8230;Zor şeydi şu sevda dedikleri&#8230; Söyle kadın, Sen en son, ne zaman ağladın&#8230; Yoksa gökyüzüne mi bıraktın Bulutlara mı anlattın derdi tasayı&#8230; Dalına dokunduğum gül, Dikeninde saklıdır acın&#8230; Sen yanar ateş&#8230;Sen kokar kül... Sen bakar gözleri bütün sancıların&#8230; Hadi&#8230;Dokun şimdi yüzüme, Birde &#8220;ellerimi bırakmayı unutma,&#8221; Uçurumun kenarındayım kadın, Düşüyorum sensizliğe, gözlerime bakma&#8230; Hissizdi&#8230;Tanımsızdı duyguları adamın&#8230;&#8221;İki yalnızlıktan ibaretti&#8221; bedeli, bütün sorguların&#8230;Bulmuştu&#8230;Bilmişti&#8230;Buldum dediği&#8230;Anladı sonunda&#8230;Çoktan yitirilmişti&#8230;Ya neydi.. Niyeydi&#8230;Kahrolası bir iç sıkıntısı&#8230;Yüreğini kasıp kavuran gecikmiş bir öfkenin kalıntısı&#8230;Kimeydi&#8230;? Bütün çiçekleri koparsaydı dalından&#8230;Bütün yağmurları toplasaydı bulutlardan&#8230;Bütün rüzgarları getirseydi çok ama çok uzaklardan&#8230;&#8221;Dur&#8221; diyen olur muydu artık? Yürüdü&#8230;Yürüdü&#8230;Yürüdü&#8230;Ardına bile bakmadan&#8230;. Söyle kadın, Sen en son, ne zaman sevdalandın? Dokundun mu hiç sevgiliye, Kaç yol ayrımında takıldın kaldın, Bir sus&#8217; a, bir düş&#8217;e, bir kelimeye&#8230; Sür beni topraklarının sarp dağlarına, Yolla kuytusuna karanlıkların! Çek tetiği alnımın çatısına! Kanasın yüreği bütün yalnızlıkların&#8230; Ama zincire vurma&#8230; Gelişlerim oldu sana zamansız, Senden gidişlerimi sakın durdurma&#8230; Dağlansın sorguları içimde, Bütün cevapların&#8230;. &#8220;Heeeeeeeeeeey! &#8221; Derinlerde yankılandı sesi&#8230;Ne varsa dışında, hepsine çarptı sesin titremesi&#8230;Bir dağ yıkıldı uzakta&#8230;Bir çöl, kumlarını savurdu korkudan&#8230; Bir deniz dalgalarını gömdü içine&#8230;Oysa içeydi&#8230;Kendiyle iç içeydi&#8230; Sesin adresi&#8230; &#8220;Ben, sendeyim&#8230;&#8221; Yüzüne baktı yazdığı harflerin&#8230;Toprağa yazmıştı&#8230;Suya yazsa değişir miydi anlamı kelimelerin? Ya gökyüzüne? &#8220;Sevdim demişti kadın&#8230;&#8221;Bulutlara baktı yeniden&#8230;Yağmur kokusu yoktu havada&#8230;Lakin gözleri ıslaktı&#8230;Zaten sevişmek yasaktı&#8230;Güldü, iç geçirdi&#8230; &#8221;Sevdim demişti kadın&#8230;&#8221; Tam kenarında dururken uçurumların&#8230; Susmalıydı sözüne&#8230; Söyle kadın, Sen en son, ne zaman yanılmadın? Uğur Deniz Ülkegül . push ; nur

Yüreksiz Mevsimler-II Dizleri kanayan bir çocuk telaşında Avuçlarımda saklayıp sana duyduğum özlemi Biraz daha sensizlik biriktirdim koynumda... Elim varmadı perdeleri açmaya Bu sabah demlemedim ocakta çayı Kızıyorsun biliyorum ama Yine aç karnımla yaktım sigarayı... Kapıya geldi Osman Abi dolaşalım biraz dedi Merak etmiş kahvedeki çocuklar Üç beş kuruş toplamışlar akıllarınca Şöyle gözlerine kızar gibi bakınca Sıktı avuçlarındakini, bir türlü veremedi... Gazete getirmiş bana Beyaz peynir koymuş torbaya Bir de sıcak ekmek, çay, şeker Abi diyor 'sence bu hafta Fener kaç çeker? ' Yorma kafanı alırsınız maçı dedim, Öyle deyince başladı önümde oynamaya... ... Nicedir fazla yorulmuyor dışardakiler Sesimi de duymaz oldular telefonda Açmıyorum ki... Niyedir bunca zahmet hiç anlamadım İsteseler giderim çağırdıkları zaman Kaçmıyorum ki... Dün uyuyuya kalmış ikisi Birinin başı diğerinin omzuna düşmüş Paltosunu kafasına kadar çekmiş direksiyondaki Serindi akşam, belli ki çok üşümüş... Bakkal hüsnüye gittim, baktım çay demlemiş Gülesim geldi önce, iki bardak çay koydurdum Yaklaştım arabanın yanına, usulca cama vurdum İrikilerek uyandı bizimkiler Günaydın beyler dedim, hayırlı nöbetler! ! Uzattım bardakları, gülümsedim Şaşkın bakışlarla açtılar camı Şüpheli gözlerle süzdüler Her gün tutanaklarda ismini yazdıkları adamı... Sakın ola dedim, Bunları da yazmayın hesaba Çaylar şirketten! ! Hani şu gönülden ikramlarda olmasa Hayır gelmez bu memleketten... ... Özledim seni Yokluğunda kaldırım üstü sancılar molası Yokluğunda sensizliğin en deli fırtınası Saçlarıma değip geçtiği zaman Tenimde çoğalan sen.. sen... sen... Yokluğunda militan kavgaların Yokluğunda en çetrefil korkuların Geç kalan sorgusuna yenildiğim zaman Yüreğimde sırra kadem basan sen... Seni nasıl özlüyorum bilsen... Hadi git artık Sensizliğimle yalnız bırak beni Vazgeç artık uykularıma girmekten Sabahıma aykırı aykırı doğmaktan Sürgün vakitlerde yitirdim gözlerini... En sensiz sokaklarda üşür ellerim Ve yazılmamış bir mektupta Satır başlarında yarım kalır sevişmelerim... Dudaklarım sustu Ben artık, yüreğimde saklarım sözlerini... Uğur Deniz Ülkegül nur

Dönüşü olmayan bir yola girdiğinde insan, &#8230;uykulara daldığında hani, Canı yanar da; Yine de sesini çıkarmaz, Yalancı gülücükler sunar etrafına bir taraftan, İdare eder vaziyeti, Dik durur yürürken Ve hatta ... konuşurken, Kimse fark etmez yüreğinde çektiği eziyeti... Kendin de saklar hayatın kirini pasını, yasaklar, Acısını, Göstermek olasılığını... Çayın demine katar bazen, Bazen üst üste yakar sigarasını... İdare eder vaziyeti, Dik durur yürürken Ve hatta ... Gözleri Konuşurken Kimse fark etmez alnına vuran sancısını... Zor'dur hayat bilir , hep 'stabilize yollarda yürüdüğünden, Tozlanmıştır umutları, hep bundandır, Yağmur yağdığı zaman toprak kokar, Sorguları... Cevapları çamura bulanır hemen, Ama paniklemeden İdare eder vaziyeti, Dik durur yürürken Ve hatta ... Konuşurken, Kimse Fark etmez çırpındıkça, biraz daha battığını... Dönüşü olmayan bir yola girdiğinde insan, Özleyişlerin hani, Kuytularında yorulduğu zaman, Üşür de yüreği, Bir türlü güneşe dokunamaz hayalleri, Yalnızlığın kırık buz parçalarıdır ellerinde kalan.. Ama, İdare eder vaziyeti.. Dik durur yürürken Ve hatta Yüzünde asılı duran, Bin parçaya bölünmüş esareti&#8230; Seçenek fazla değilse eğer, Girer kavgaya an ve an yenilerek, Der ki; Zaten nedir ki kaybetmek? Biraz kan, biraz ölüm Aşkın dikenine dokunur eğilerek... Canı yanar, yüreği kanar, Ama yine de konuşmaz, susar, İdare eder vaziyeti... Dik durur yürürken, Ve hatta Uzanır bütün sonsuzluklara, dolaşırken Kimse fark etmez yeniden doğduğunu, menzile; Ulaşırken... Uğur Deniz Ülkegül seaBahAR Nosce Te

İdamlık aşk... En çok gülüşünü özleyeceğim Bir de Saçına sinen O leylak kokusunu.. Üzülme sakın Nereye gidersem gideyim Nerde olursam olayım.. Seni bekliyeceğim.. Sil düşüncelerinden Bu ayrılık korkusunu... yemek geldi az önce Doyurmadan olmaz dediler Sıcak kuru fasulye, üç dilim ekmek Bir bardak da su verdiler.. Belli, emek işi Cezaevi aşçısı Söyledi Benim için Karşı manavdan yapmış Alış verişi... Birde gömlek, ütülü temiz Kolları fazla uzun, yakasız Güldüm! İçinde çok komik duracak cüssemiz... Beyaz, Hani kefen misali Boynumda urgan verdiğim poz Deniz'in son hali... Onca gittik ya ölümün üstüne Pas vermedi namussuz, Adam gibi ölemedik ona yanarım.. Şimdi en 'sen' zamanımda Çağırır beni İrkilerek kalkar yaşamaktan Seni sevmek yanım... Telaş etme Ölmek kolay iş Zor olan yaşamaktı sevdiğim Bir yerden başlamaktı, direnmekti, Karşı çıkmaktı Artık zor olan.. Sana söylediğim... En çok... Bu heyecanı özleyeceğim Hani kaldırım köşesinden dönüp Gözlerinle gözlerime baktığın o an var ya O şaşkınlık an'ı Sonra beni benden alıp Sana mıhlayan gülüşün... Sustum.. Sanırım şimdi Gitmek zamanı... Ağlamak yok Boyun eğmek sakın ha Arada bir gecenin kuytusunda Pencerene ismimi yaz.. Bu aklımda son kalışın, Son duruşun yüreğimde Ve kirpiklerimde son ıslanışın... Şimdi Kaldır başını gökyüzüne Erdemi yansıtmalı Direnmeye yaslanmalı Daha bir ben durmalı görünüşün.. Seç bir yıldız başının üzerinden Seni... Seni... Seni... Sevdiğimi düşün... Uğur Deniz Ülkegül Not : Şiiri, forumumuza kazandıran sevgili üyemiz ewa ya teşekkürler.. nur

Yüreksiz Mevsimler-I Bu akşam, Bir ben daha öldü içimde /Sen yaşayabilesin diye, Kurşuna dizdim bütün yalanları/ Eğilip dudağından öptüm sessizce Yüreğime gömdüm bende kalanları... Biraz daha eksildin hayatımdan Gülen bakışlarının yerini göz yaşı aldı Hüzün biçtin nadasa bıraktığın akşamlarda Hasat mevsiminde aşk, sonraya kaldı... Biliyorum, -bir şeyim yok, iyiyim- desen de, Bu günlerde, iki soru bir cevap etmiyor sende... Benim de aklım başımda değil Bir nefes çekmeden bitiyor sigaram Çayım bardakta soğuyor Maviye ıslanmak iyi de, şu sırılsıklam özgürlük, Esaretime dokunuyor... Ay ışığı vurdukça denize Hüzünbaz yakamozlar çarpıyor yüzüme Paltomun cebinde üşüyor sensizlik Ayyaş sorgularda yıkılıp düşüyorum Tenim yandıkça tenine Gözlerine üşüyorum... Çok oldu yolumu kaybedeli Yersiz yurtsuzluğuma tutsak şehir Turuncu öfkeler sızıyor yumruklarımdan Yalnızlığıma fiyat biçiyor kaldırım yosması Benimse dağlayıp geçiyor yüreğimi Saçına bir yüreksizin dokunması... En çok özlemek oldun kadın Çekip gitmelerden döndükçe geri Kurşuna gelesi bir yaşamaktı adın Şimdi bu yangının izini neyle sileceksin Tensizlik, sensizlik mi olur sanıyorsun Aldanıyorsun... Yandıkça bileceksin... Şimdi soysuz aşklar zamanı Koynunda sancılar büyütürsün Kahkahaya karışır yorgun sevişmeler Bir gülüşte güzellik, söyle bana Sen, Kaç göz yaşı öldürürsün? Artık sazın bam teline vurur gam Ve kendine yenilir en kudretli ihtişam Ağlar içinde sakladığın o masum çocuk Eskiyen yüzünde bir 'an' olurum Kırılır aynalarda geç kalan vuslat Düşerim gözlerinden kaldırımlara Bir yağmur mevsiminde, kaybolurum... Uğur Deniz nur

Söyletme Beni Aşk &#8211; I Bir çoğumuzun başvurduğu can simidi gibidir yalan.. Acil durumda kırınız panosu.. Hepimiz yalandan nefret ettiğimizi söyleriz.. Hepimiz bu eylemin çok çirkin bir şey olduğunu anlatırız birbirimize.. Oysa şeytani bir cazibesi vardır yalanın.. Bu cazibeye kapılmadan, yalan söylemenin verdiği muzafferiyetlerin hazzını yaşamadan kaçımız dosdoğru bir hayatın temsilcisi olarak kendimizi tanımlayabiliriz ki? Yemek içmek hatta nefes alıp vermek kadar büyük bir ihtiyaçtır yalan. İnsan ruhunun temel ihtiyaç maddelerinden biri. Doğru yer ve zamanda kullanıldığında ve akıllıca uygulandığında mutluluğun anahtarıdır. Yalan sizi iyi bir kariyer sahibi yapar bazen, politikanın zirvesine taşır. Başınız belaya girdiğinde cezadan yırtmanın en doğru davranış biçimidir yalan söylemek. İyi bir koca, iyi bir eş, iyi bir baba, iyi bir sevgili olmak istiyorsanız, önce iyi bir yalancı olmayı öğrenmeniz gerekir. Yalan söylemek iyi bir sevgili olabilmenin birinci şartıdır&#8230;. Sanırım buraya kadar yazılanlar hiç birimizin hoşuna gitmedi.. Kimimiz eşini ilk aldattığı geceyi düşündü, kimimiz iş yerinden ayağını kaydırıp müdür koltuğundan ettiği insanın sonra ki düştüğü durumları. Kimimiz Allah rızası için topladığı yardım paralarının cami duvarlarına değil de evinin kat kaloriferi masraflarına aktarıldığı ve şimdi buna tövbe ettiği o huzur ve ibadet dolu geceyi getirdi aklına. Yine de ben, yalan söylemenin hayatımızda vazgeçilmez olduğu konusunda ısrar ediyorum.. Şimdi düşünelim bakalım, yalan olmasaydı nice olurdu halimiz&#8230; İşin içine aşk girince akan sular duruyor efendim.. Sevdiğinizi düşündüğünüz kişi sizden ne kadar etkilenirse kafanızda canlandırdığınız paylaşım süreci o kadar uzun ömürlü olur.. Onu ne kadar etkilemişseniz, o kadar affedilme ayrıcalığınız vardır&#8230;Size ne kadar hayranlık duyuyorsa, o kadar vazgeçilmez bir değer taşırsınız.. Bu düşünce sizi otomatik olarak &#8220;Farklı olmak&#8221; eylem ve düşüncesine taşır.. Siz hiç kimsenin yapmadığını yapmalı, hiç kimsenin söylemediğini söylemeli, ona hiç kimsenin yaşatmadığını yaşatmalısınız.. Siz ne kadar sıradanlaşırsanız, aşkınız o kadar vasat bir hal alacak demektir.. İşte bu detay, sizi iyi bir yalancı yapacak, bu konuda ne kadar meziyet sahibi olursanız o kadar vazgeçilmez bir sevgili olarak vitrinde tutacaktır&#8230; Şimdi bir an için, aynı eylem ve fiil zincirlemesiyle hareket eden karşı tarafın, yani sevgilinizin aklından geçenleri duyabildiğinizi düşünün.. Elbette böyle bir şansımız yok bu yüzden bunu hayali bir senaryo ile düşüneceğiz.. Ama ya böyle bir şansınız olsaydı? Bunu gerçekten ister miydiniz? &#8220;Canım kalkalım mı artık, biraz başım ağrıyor da&#8230;&#8221; &#8220;Elbette canım. Niye daha önce söylemedin? &#8221; &#8220;Seni üzmek istemedim. Önemli değil, biraz yatarsam geçer..&#8221; &#8220;Hay Allah ağrı kesici de yok, istersen bekle biraz hemen bakıp geleyim? &#8221; &#8220;Yo hayır.. hiç gerek yok.. evde var zaten.. Gidince hemen alır yatarım..&#8221; &#8220;Peki canım. Kalkalım hemen hadi.. Evine kadar bırakayım o zaman izin ver..&#8221; (Ben seni iyi ederdim ama, neyse.. Lan nasıl söylenir.. Armut değil ki bu abla ver ordan 2 kilo falan diyesin.. Ah Sibel.. Kudurtuyorsun beni.. Deli ediyorsun..) &#8220;Ay hiç zahmet etmeseydin.. Kendim giderdim ben&#8230;&#8221; (Eve kadar ha? Dur bakalım, teklif mi bu şimdi.. Ya şunu dümdüz söylesen ne olur sanki, mum ışığı, şarap, ahhhh aşk&#8230 &#8220;O nasıl söz Sibel? Elbette bırakacağım.. Bu durumda seni yalnız bırakamam..&#8221; (Hadi oğlum.. Bastır bastır.. kartal goool goool goool.. Vazgeçme devam&#8230;.) &#8220;Peki sen bilirsin.. Hadi gidelim&#8230;&#8221; Arada ki ayıp sözleri atladık elbette.. Şimdi yalansız konuşmak nelere sebep olurdu az çok anlaşılabildi mi efendim? Hikayemize devam edelim, bakalım yalan söylemek bize ne kazandırıyormuş.. &#8220;Ay Sedat.. Gerçekten çok naziksin.. Zahmet oldu sana.. Tatlım ya, saat de geç oldu. Eve gitmen 1 saati bulur.. Hava da soğuk..&#8221; &#8220;Önemi yok güzelim.. ben bakarım başımın çaresine.. Ama bütün gece aklım sende kalacak şimdi..&#8221; &#8220;Ay hava gerçekten çok soğuk.. istersen gel bi nescafe yapayım yukarıda.. İç ısın biraz, sonra gidersin.. Olur mu? &#8221; &#8220;Bilmem ki, rahatsız etmiş olmayayım.. Bu durumda yani, rahatsızsın da biraz..&#8221; &#8220;Ay o kadardan ölmez insan, bi şey olmaz.. Hem soğuk iyi geldi sanırım.. Gel hadi gel yoksa donacağız burada..&#8221; (Salak&#8230 &#8220;Tamam.. Seni kıracak değilim ya.. Hadi gidelim..&#8221; Gecenin çok ilerlemiş saatleri.. &#8220;Sedat..&#8221; &#8220;Efendim canım&#8230;&#8221; &#8220;Sana aşığım ben&#8230;&#8221; &#8220;Ben de sana.. Hem de deliler gibi..&#8221; -Son- Yalan söylemek aşık yapar insanı.. Yalan söylemek mutlu yorgunlukların eskiz çalışmalarıdır.. Kim yalan söylemedim derse, o aşık olmamış kişidir.. Her kim yalan söylemekten nefret ediyorum derse, onun bu ülkede siyasi hayatı başlamadan sona ermiş demektir.. Yalan söylemek doğru başlangıçların yanlış anlatılma sanatıdır hayatın içinde.. Peki ya dürüst olmak? Peki ya etik? Peki ya güven? Bunca yalanın içinde hangimiz güvenli kalabiliriz ki? Aşk efendim&#8230;Mutluluk yolunda risk almak demektir.. Risksiz aşk olmaz&#8230; Bu konuları da diğer yazılarımızda işleyelim&#8230;Şimdilik hoşça kalın.. Mutlu aşklar&#8230;&#8230; Uğur Deniz Ülkegül nur

Netekim, soyduk aşk'ı... Beterdi aşk kendinden, Kaybederken Bir bir sahiplerini&#8230; Biz başımızı eğiyorduk, Utancımızdan mıydı neydi Henüz korkmasını bile bilmiyorduk&#8230; Kimi &#8220;gidenler&#8221; görmüştük Gecenin rengine bürünmüştü Söylem/siz ayak izleri&#8230; Kimi &#8220;dönmeyenler&#8221; vardı Dört duvar, adımlık yol Mesafesiydi dehlizleri&#8230; Ve kimi &#8220;kalanlar&#8221; tanımıştık Koca bir &#8220;yalnızlığın&#8221; ortasından Yine de umutla bakıyordu gözleri&#8230; Neydik? Sıcak yuvası olan sahipsiz çocuklar mı? Kime emanet edilmişti öksüz ve yetim bakışlarımız? Üstelik vurulup düşmüyordu bizim arkadaşlarımız Ne kazanmıştık? Acı gerçekler içinde saklanan yalan/cı dostluklar mı? Beterdi aşk kendinden&#8230; /Hani demiştik/ Hiç olmazsa biraz &#8220;sevgi&#8221; mukabilinden Sözümüz kalabilsin&#8230; Çoğumuz, Onur&#8217;unu satmaya gitmişti &#8220;ucuz iş&#8221;çiydiler /Hani demiştik/ Yok kılacak kendimizi bu kendinden gitmeler, Azımız kalabilsin.. Ama susmuştu türküler Üç beş soytarının ar&#8217;sız sözünde Kendinden utanırken nağmeler&#8230; Dokunursak arada bir bam teline, maksat Sazımız çalabilsin&#8230;. Ve soyundu ülkem elbisesini Emperyal bakışlı iğfal düşüncelere&#8230; Nam/ussuzlar sevinsin! ... Uğur Deniz Ülkegül nur

Namluya sürdüm gitmeleri... Katresi yangın Damlalar düşer gözlerimden Çamura bulanmış saçlarım Bir sızımlık çocuk düşüdür sevincim Büyüdükçe pişman sevdikçe kovgun Seviştikçe yenik&#8230; Kör olası bir zaman Namluya sürüldükçe tesadüf Yüreğim delik deşik&#8230;. Söz kestim olmazın sancısına Eğilip bükülürken kelam Sevdim göçmen kuşları Gitmeye sürgün hüzünler sakladım Koşulsuz mavinin hatırına&#8230; Bilmek değildi muradım Dokunmaktan öte bulmanın Görmekten gayrı anlamanın Sorgun yamaçlarına uzanmak hani Var kılmak içinde, yitik dağ zirvelerini&#8230; Oysa erken çatlar tohum Hasatsız mevsimler gelir bazen Kurur toprağın dudağı, yağmur saklar gözlerin&#8230; Oysa geç kalır yarın, düne saklanır bazen Durur saatin yelkovanı, beni yasaklar terin&#8230;. Yorulamazsın&#8230; Bir suç kalır teninde Binlerce defa vurulur bakışların Büyür koynuna aldığın özlem Yastığa düşen bir saç telinde Durduramazsın... Çoğalır kalabalıklar Her bakış bir sen çalar içimden Her dokunuş bir sen kanatır yüreğimde.. Düşer aşkın güncesinden adım Deşer yokluğunun bıçak sırtı öfkesi Artık ne yeri bellidir sevdamın Ne adresi Bir cevaptır bütün sorgularım Soramazsın&#8230; Uğur Deniz nur

Bir şiir doğar bu aşktan, bir şair ölür.. Akşamdır, özlemektir adın Siyaha boyanır tüm yalnızlıklar Gülüşün gelir aklıma zamansız Saçlarıma pervasız dokunuşun Öylesi yorulurum tenine Bir sigara yakarım, sustuğum Gözlerine&#8230; Sabaha çıkmaz korkularım Çeker vururum bakışlarını Silerim tenimde kalan dokunuşlarını Sensizliğe uzanır soğuk bedenim Düşlerim senden arta kalan kül&#8217;dür Savrulur dört bir yana yüreğim.. Bir kadın doğar içimde vakitsiz Kimliksiz bir adam ölür&#8230;. &#8230;.. Akşamdır, sevmektir adın Bir martı kanat çırpar gökyüzüne Oltasına nasibini takar yaşlı balıkçı Deniz kokar öfkesi vuran dalgaların Sol omzuma değer bir yosmanın bakışı İçimde müşteri kılıklı şehvetin Meteliksiz kalışı&#8230; Siren sesleri bölerken geceyi Avuçlarında kış mevsimi ısıtan çocuk Kovulur hayatın penceresinden Ve hastane odasında yankılanır çığlık Sebebi henüz ismi konmamış bir gül&#8217;dür Hüzün başka mevsimleredir artık.. Bir çocuk doğar kolay, sancısız Yarınsız bir çocuk ölür&#8230;. &#8230;&#8230;&#8230; Akşamdır, sevişmektir adın Sorguların can havli belasında Zihnimi kurcalar dudakların Ter içinde kalır yazdığım sözler Yokluğuna küfrederim umarsız Çokluğuna yeniktir öfkem Kuralsız&#8230; Oysa sensiz bir hayattır başladığım Kavgalarım yengilerim yenilgilerim Sensizdir onca yorgun sevişmelerim Şimdi neden bir yanım eksik? Yüreğimde cam kırığı bir kesik Sessizce kanar, gömülür&#8230; Bir şiir doğar bu aşk&#8217;tan Bir şair ölür&#8230;.. Uğur Deniz Ülkegül Not : Şiiri, forumumuza kazandıran sevgili üyemiz ewa ya teşekkürler.. seaBahAR Nosce Te

Ooooof of! ! ! ! Yosma hayaller sakla koynunda Belki dönerim bir gün Sana el bana bir ömre bedel şehrin Bela kokan kuytusunda Sen bana mahpus ben sana sürgün&#8230; Hatırla sana verdiğim gül&#8217;ü Nasıl da nemlenmişti gözün Solduğu gün nasıl da ağlamıştın Dalından düşen son yaprağında Avuçlarına battıkça hüzün&#8230;.. Bekle beni zamansız sorgularında Belli olmaz bakarsın gelirim Bir serserinin bıçak sırtı öfkesi Hani bulmaz beni kör bir kurşun adresi Sağ kalırsa sen yanım, belki dönebilirim&#8230; Sevemedim senden başkasını Ne yardan ne serden geçebilirim Kavline sadık suçlu bileşkem Yüreğimde saklı duran kelepçem Kırıp zincirlerini bir gün, sökebilirim&#8230;. Üzülme iklimler soğudu diye Hazan mevsimlerine aldanma sakın Geçer bunlar kapanır en derin yara Savur sen saçlarını deli rüzgara Kopan bir yaprak gibi avuçlarına, düşebilirim&#8230; Yosma hayaller sakla koynunda En serseri halimle gelebilirim&#8230;. Açarsın kapıyı korkulu ürkek Titrek bir merhabaya dolar yüreğin Sensizliğin yüzüne küfrederek O gün gözlerine, gülebilirim... Uğur Deniz Ülkegül nur

Yıkık Duvarlar-I Çıplak sırtına aktığım Tuz tadında bir an'dı gece Şimdi dudaklarımda kuruyan Sensizliğin kasvetli hükmünce Yıkılır duvarlarım... Gel-git zamanlarda Kasıklarıma vuran dalgaların Islak, hırçın, sancılı öfkesinde Teninde bıraktığım yakamozlar En yalancı arsızlığım... Ben ki bu yalnız iklimde Seni sevmenin Seni istemenin Seni bilmenin yorgunuyum... Tutkunuyum Günahı boynuma bir sevişmenin... Yarısı aşk Yarısı öfke Ruhumda hep aynı bileşke Kalmak... Gitmek arası... Budur kararsızlığım nur

Un ufak mesafeler... Sen orda, Örtünürken yalnızlığı üstüne, Yanı başımda soyunur yeşil, Çırılçıplak bakar mavi, gök/yüzünden&#8230; Örgülü saçlarında taze iğde kokusu, Benim sancılarım vardır saklı, Yasaklı şehvetlerimin kapı eşiğinden, Sızar müptela duyguların günah korkusu&#8230; Mülteci bakışların menziline, Kurşun sesleri karışır uzaktan&#8230; Kanar çocuğun masumiyeti, Geç kalır evine bir genç kız, Sokak kuytusunda iğfal edilir, İnsan olmanın şerefi, haysiyeti&#8230; En sahici özlemleri tanırım ben, En yalancı aşk&#8217;ın belki Vuslat gününden kalmadır öfkemiz&#8230; Onurumuz vardır bizim, Bir de sahipsiz sevişmelerimiz&#8230; Sızar ter kokusu satır arasından, Yenik düşer yorgunluğuna, Hani suskunluğuna prangalı hislerimiz&#8230; Alıp başımı gitmelerim dokunur sana, Sokak çocukları taşlar ayak izlerimi, Perdeleri örtülür pencerelerin&#8230; Tenimde kanar genç kızın utancı, Bir de seni düşünmek vardır ya hani, İntihara meyilli saatlerinde hecelerin&#8230; Eklenir alçağın servetine, Bir bıçak darbesi, Bir ölüm, Bir sus&#8230; Büyür kazancı&#8230; Sen orda, Büyütürken içinde özlemleri, Yanı başımda küçülür şehir, Un ufak olur mesafeler&#8230; Bir adımlık yol almaktır kokun, Elimi uzatsam dokunur saçlarına, Ve uyanmaktır sadece gecenin kuytusundan, Açsam gözlerimi, değer bakışlarına&#8230;. Öyle yakın durur ki uzaklığın, Buluta uzanmaktır belki, Belki dokunmaktır güneşe, Ya da inanmaktır&#8230; Sadece inanmak, Yüzünü aydınlatan gülüşe&#8230; Bir yanda düştüğüm kavga, Hani can hıraş direnmenin hesabı, Bitmeyen sorgularda&#8230;. Bir yanda içimin ürpertisi, Sen ki, yüreğimin tek tesellisi Henüz karşılanmamış yarınlarda&#8230; Uğur Deniz Ülkegül nur

Diğer ödüllü karikatürleri görmek için tıklayın.. Zulamda Aşk... Yoruldukça ten kokar aşk Mavisi özlem, Özlemi yangın, Yangını ayaz sancılar taşımak&#8230; Savrulur gider ölüm An/sızın elinde kalır yaşamak, Kuşluk vakti kuytusunda efkarın Zordur, zamansız gideni bağışlamak.. Ar/sızın koynunda sırıtır emek Artık, suçlu bir sevişmektir adın Dudağımın kenarında bir kadın Yarım kalır her cümleye başlamak.. Aynalarda kırıldıkça yüreğin Gider kendini vurursun Duyulmaz olur hiçbir söylediğin Susmaktan yorulursun&#8230;. Oysa bulut mavinin Gül toprağındır Ve yürek işidir sevmek Biliyorsun&#8230;. Bana aşkı sorma Şimdi ucuz sevdalar ikliminde Üşür en sahici yalnızlıklar&#8230; Namussuza yol vermiş bu düzen Kılıksız soytarılar mert sanılır da Uçkur sancısında yürür pazarlıklar&#8230; Sorma bana aşkı Toplasan bir göz yaşın etmez yüreğim Tuz tadında bir hüzün kalır sözümden. Kendime küfredişim bundan Uykusuz sancılar bekler zulamda Sorgusuz öfkeler taşar özümden Bir ömre değişmem ya gülüşünü Göç vakti kavgalar sarar tenimi Bin parça olur, düşersin yüzümden&#8230;. Uğur Deniz Ülkegül nur

Zifiri Aşk... Hani gün biter Yüreğimde özlemine yanarım Ben ki devrik cümlelerin şairi Yüreğim yangın yeri sözlerim eksik Baş ucumda yarım kalır sensizlik Bensizliğe tamamlarım... Zaman Yosma sevdalar devri ya Kravatlı dolaşır soytarılar -Adam dediğin- 'dilsiz' Beriki çıkar gazeteye, dergiye Konuştukça konuşur namussuz Ayyaş bilgeliğinden Kadınsa kadınlığından Değilse erkekliğinden yanına varılmaz Yağmur diye yüzüne tükürsen ayılmaz Laf ebesi, 'Dönüşmüş' alfabesi, Karanlık çağın 'Aydın tiplemesi' İmgesi, kusursuz... Aydın deyince aklıma geldi Dün gece yine elektrik kesildi Derler ya hani, vakitsiz... Tam da sana bir şiir yazacaktım, Sevişmek yoktu içinde Vakit dardı, belki ondan Ne bileyim işte Sabahın bilmem kaçında Yeni uyanmıştım uykudan... Yağmur vardı Bir de ansızın gelen O gök gürlemesi Az kaldı Ödüm patlıyordu korkudan Mübarek iyi çaktı ha! Sanki 'yeni bir ihtilal ' in sesi! Sana bir şiir yazacaktım Baktım - Özlemek iyi hoş da - Tedavülden kalkmış bütün duygularım Yüreğim tıka basa dolu, aklım boşta... Yine sigara yaktım İlk nefeste can verdi hüzün Rahatladım, hafifledim derken Aynaya takıldı bakışlarım... Ayna da yüzün... Düşündüm sonra Bazı yaralar kapanmıyorsa eğer Bir nedeni olmalı... Yani böyle gitmeli insan gidecekse Ardında bir iz bırakmalı... Hani memleket kokmalı şair Düşse, geceyse, karanlıksa sokak Yolu aydınlatacak bir ateş yakmalı... Şair deyince aklıma geldi Dün gece sana bir şiir yazacaktım Ne kadar berraktı duygularım Kahretsin! Elektrik kesildi... Uğur Deniz Ülkegül nur

Söyletme Beni Aşk - IV &#8220;O hayatımda tanıdığım en mükemmel kişi&#8230;&#8221; Bu zamana kadar bu soruyu kime sorsam hep aynı cevabı almışımdır.. Aşık olunan kişide garip bir &#8220;kusursuzluk&#8221; hali vardır.. Bakışı, dokunuşu, seslenişi, kokusu aklını başından alır insanın.. Sözlerindeki anlamı düşündükçe her kelimede kendinizden geçerseniz.. &#8220;Seni seviyorum&#8230;&#8221; Buradaki &#8220;sen&#8221; &#8220;ben&#8221; manasını taşıdığından, sonrasında gelen &#8220;seviyorum&#8221; kelimesi, size inanılmaz bir hayal dünyasının kapılarını açar.. Onu mükemmel yapan unsurların başında bu gelir zaten.. O sizin bazen beyaz atlı Prensiniz, bazen sarayda sizin tarafınızdan kurtarılmayı bekleyen Prensesiniz olmuştur.. Onu ayrıcalıklı ve özel kılan en önemli şey, onun yanında kendinizi ayrıcalıklı ve özel hissediyor olmanızdır.. Oysa ortada ne saray, ne saray erkanı, ne kötü kral ne de beyaz bir at vardır. Ama söz konusu aşk olunca gecekonduların saray, kız babalarının kötü kral ve bazen bir sütçü beygirinin masallarda geçen o &#8220;beyaz at&#8221; olduğuna çok defa şahit olmuşumdur.. Peki biraz gerçekçi olursak durum böyle midir? Aslında aşık olduğunuz kişi tam bir eziyet aracıdır. O gece yarısı sizi uykusuz bırakan kişidir.. O içilen her fazla sigaranın yegane müsebbibi, sinir sisteminizi hallaç pamuğu gibi atan bir canavardır aslında.. Size olan kaprislerine katlanmak zorunda değilsinizdir ama, sanki bu, Aşık olmanın genel kaidelerinden biriymiş gibi o kaprisi sineye çeker ve dünyanın en anlayışlı, en şeker, en olgun insanı oluverirsiniz. İçki masasında arka arkaya içilen duble rakılardan sonra zavallı bir sürüngen haline gelmeniz, hatta içtiğiniz bardan sürünerek çıkıp, duvarlara toslayarak yürümeniz bile bu gerçeği değiştirmez&#8230; &#8220;Seviyorummmm aaaabiiii&#8230;&#8221; Aşkın en önemli ve vazgeçilmez öğesidir kıskançlık.. Aşık olduğunuz kadını yada erkeği kıskanırsınız.. Bu yaşadığınız aşkın devamı için o kadar önemli bir ayrıntıdır ki, kıskanmanızı gerektirecek bir durum ortada yoksa, ya da karşınızdaki kişi bunu gerektirecek bir eylem veya sözde bulunmuyorsa, kıskançlık duyulacak senaryolar üretmeniz gerekir&#8230; &#8220;Sinem&#8230;&#8221; &#8220;Efendim canım..&#8221; &#8220;Murat galiba beni aldatıyor..&#8221; &#8220;Ne? Nasıl yani? Ay inaaanmıyoruuuum..&#8221; &#8220;Evet ben de, ama sanırım öyle&#8230;&#8221; &#8220;Ne gördün ne duydun kız anlatsana? &#8221; &#8220;Dün onu aradım, çalar çalmaz meşgule düşürdü telini..&#8221; &#8220;Hiiiiiiii.. E ne dedi peki sonra? Niye kapatmış? &#8221; &#8220;Komik bi mazeret buldu.. İnanmadım tabi ben..&#8221; &#8220;Ay kız ne dedi söylesene, çatlatma adamı..&#8221; &#8220;Umumi tuvaletteymiş, konuşamamış..&#8221; &#8220;? ? ? ? ...&#8221; Oysa kıskançlık, güvensizliğin &#8220;giriş kartı&#8221; gibi bir şeydir.. Gençler arasında şöyle saçma sapan bir düşünce vardır.. &#8220;Beni ne kadar kıskanıyorsa, o kadar Seviyor demektir..&#8221; Aynı gençlere &#8220;sevdiğin insana ne kadar güveniyorsun? &#8221; gibi bir soru sorsanız, koro halinde aynı cevabı verirler.. &#8220;Sevdiğime herkesten çok güveniyorum.. Güvenmeseydim, onu sevmezdim.&#8221; Hem kıskanılıp hem de güvenilen kişi olmak gerçekten zor bir şeydir.. Ama bundan daha da kötüsü, hem güvenemeyip hem de deli gibi kıskandığınız birinin hayatınızda oluşudur.. Oysa sadece bir öğrenme, keşfetme, tanıma döneminden ibarettir aşk.. Henüz olgunlaşmamış, ama yaşanması, paylaşılıp bölüşülmesi muhtemel olan bir sevginin emekleme çağıdır da diyebiliriz.. Onu bu kadar cazip kılan şey, sadece içindeki bilinmeyenlerin çokluğu ve buna bağlı olarak o kişide bildiğinizi düşündüğünüz özelliklere kendinizden kattığınız ekstra değerlerin size verdiği mutluluk hazlarının yoğunluğudur.. &#8220;O hayatımda tanıdığım en mükemmel kişi..&#8221; sözünün içindeki sır da burada yatmaktadır.. O kafanızdaki &#8220;mükemmel tiplemesine uydurduğunuz en doğru kişidir..&#8221; Onu kusursuz kılan bir beyne sahip olmakla, bu beynin zihninizde oluşturduğu görüntüden ibaret bir mükemmellik.. Aşkın bu kural tanımazlığı, olağan dışılığı, tüm kriterlerimizi alt üst eder yapısı bizleri esir etmesindeki en büyük nedendir diyebiliriz.. Biz çoğu zaman olmayanı, anlaşılamayanı, çözülemeyeni sevmeyi severiz.. Varmak istediğimiz yerle vardığımız yer arasındaki farkı anladığımızda, bunun bir sevgi mi, yoksa sadece hayalden ibaret bir tutku mu olduğuna karar verdiğimiz andır aşkın sona erdiği an.. Sonrasında ya sevgi başlar, ya da nefret&#8230; Şöyle ahmakça bir soru dolaşır ortalarda bazen.. Çoğu zaman gülmüşümdür bu tartışmalara.. &#8220;Aşk mı? Sevgi mi? &#8221; Yada, &#8220;Evlenince aşk neden biter? &#8221; Aşk sevdiğiniz insana bir gün yalan söylememeyi öğrenebilmenizdir.. Ona güvenmeyi, onunla paylaşmayı, ona iyi ve güçlü yönleriniz olduğu kadar kusurlu ve zayıf yanlarınızın da olduğunu gösterebilme sürecidir.. Makyajsız halinizle de sevildiğinizi hissetmenin yol alışıdır.. Üç günlük uzamış sakalınızla yanağınızdan öpülmenin ne kadar büyük bir sevgi ifadesi olduğunu anlamanız, bu sevgiyi benimsemeniz, bu sevgiye saygı duymayı başarabilmenin yollarını aramanızdır.. Kısacası, sevgi adına yola çıkmış iki insanın, kendinden geçip, kendini bulma sürecinde &#8220;biz&#8221; olma çabasından ibaret bir kavramdır aşk denen şey.. Bu manada &#8220;Aşk sevgi değildir&#8230;Ama Aşk, sevgi içindir&#8230;&#8221; diyebiliriz.. Bu gerçeği ne kadar çabuk kavrarsak, o kadar az acı çeker, o kadar saf bir sevgiye ulaşırız.. Ne olduğu anlaşılamayan aşklarla başlayan evlilikler ne olacağı anlaşılabilen hazin boşanmalarla sonuçlanır.. Belki de bir çoğumuz.. Kendimizi her zaman daha fazla seviyor oluşumuzu karşımızdan dinlemekten hoşlandık bunca zaman.. Ve buna aşk dedik.. Bir daha düşünelim öyleyse.. Peki biz karşımızdaki insanı ne kadar sevebildik? Mutlu aşklar&#8230;&#8230;&#8230; Uğur Deniz Ülkegül nur