Erenköy'ünde Bahar Canan aramızda bir adındı, Şirin gibi hüsnü ana unvan, Bir sahile hem şerefti hem şan, Çok kerre hayalimizde canan Bir şir'i hatırlatan kadındı. Doğmuştu içimde ta derinden Yıldızları mavi bir semanın; Hazzıyla harab idim edanın, Hala mütehayyilim sedanın, Gönlümde kalan akislerinden. Mevsim iyi, kainat iyiydi; Yıldızlar o yanda, biz bu yanda, Hulya gibi hoş geçen zamanda Sandım ki güzelliğin cihanda Bir saltanatın güzelliğiydi. İstanbul'un öyledir baharı; Bir aşk oluverdi aşinalık.. Aylarca hayal içinde kaldık; Zannımca Erenköy'ünde artık Görmez felek öyle bir baharı. Yahya Kemal Beyatlı

Nazar Gece, Leyla'yı ayın on dördü Koyda tenha yıkanırken gördü. "Kız vücudun ne güzel böyle açık! Kız yakından göreyim sahile çık!" Baktı etrafına ürkek, ürkek Dedi:"Tenhada bu ses nolsa gerek?" "Kız vücudun sarı güller gibi ter! Çık sudan kendini üryan göster!" Aranırken ayın olgun sesini, Soğuk ay öptü beyaz ensesini, Sardı her uzvunu bir ince sızı; Bu öpüş gül gibi soldurdu kızı. Soldu, günden güne sessiz, soldu! Dediler hep: "Kıza bir hal oldu!" Ta içindendi gelen hıçkırığı, Kalbinin vardı derin bir kırığı. Yattı, bir ses duyuyormuş gibi lal. Yattı, aylarca devam etti bu hal. Sindi simasına akşam hüznü, Böyle yastıkta görenler yüzünü, Avuturlarken uzun sözlerle, O susup baktı derin gözlerle, Evi rüzgar gibi bir sır gezdi, Herkes endişeli bir şey sezdi. Bir sabah söyledi son sozlerini, Yumdu dünyaya ela gözlerini; Koptu evden acı bir vaveyla, Odalar inledi: "Leyla! Leyla!" Geldi koy kızları, el bağladılar... Diz çöküp ağladılar, ağladılar! Nice günler bu seametli ölüm, Oldu çok kimseye bir gizli düğüm; Nice günler bakarak dalgalar, Dediler: "Uğradı Leyla nazara!" Yahya Kemal Beyatlı

Mehlika Sultan Mehlika Sultan'a aşık yedi genç Gece şehrin kapısından çıktı: Mehlika Sultan'a aşık yedi genç Kara sevdalı birer aşıktı. Bir hayalet gibi dünya güzeli Girdiğinden beri rü'yalarına; Hepsi meşhur, o muamma güzeli Gittiler görmeye Kaf dağlarına. Hepsi, sırtında aba, günlerce Gittiler içleri hicranla dolu; Her günün ufkunu sardıkça gece Dediler: ''Belki bu son akşamdır'' Bu emel gurbetinin yoktur ucu; Daima yollar uzar, kalp üzülür: Ömrü oldukça yürür her yolcu, Varmadan menzile bir yerde ölür. Mehlika'nın kara sevdalıları Vardılar cikrigi yok bir kuyuya, Mehlika'nın kara sevdalıları Baktılar korkulu gözlerle suya. Gördüler: ''Aynada bir gizli cihan.. Ufku çepçevre ölüm servileri...'' Sandılar doğdu içinden bir an O, uzun gözlu, uzun saçlı peri. Bu hazin yolcuların en küçüğü Bir zaman baktı o viran kuyuya. Ve neden sonra gümüş bir yüzüğü Parmağından sıyırıp attı suya. Su çekilmiş gibi rü'ya oldu!.. Erdiler yolculuğun son demine; Bir hayal alemi peyda oldu Göçtüler hep o hayal alemine. Mehlika Sultan'a aşık yedi genç Seneler geçti, henüz gelmediler; Mehlika Sultan'a aşık yedi genç Oradan gelmeyecekmiş dediler!.. Yahya Kemal Beyatlı

Sessiz Gemi Artık demir almak günü gelmişse zamandan, Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan. Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol; Sallanmaz o kalkışta ne mendil ne de bir kol. Rıhtımda kalanlar bu seyahatten elemli, Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli. Biçare gönüller! Ne giden son gemidir bu! Hicranlı hayatın ne de son matemidir bu! Dünyada sevilmiş ve seven nafile bekler; Bilmez ki giden sevgililer dönmiyecekler. Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden, Bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden.

Vuslat Bir uykuyu cananla beraber uyuyanlar, Ömrün bütün ikbalini vuslatta duyanlar, Bir hazzı tükenmez gece sanmakla zamanı, Görmezler ufuklarda, şafak söktügü anı... Gördükleri rü'ya ezeli bahçedir aşka; Her mevsimi bir yaz ve esen rüzgarı başka. Gül solmayı; mehtab, azalıp gitmeyi bilmez... Gök kubbesi her lahza, bütün gözlere mavi... Zenginler o cennette fakirlerle müsavi; Sevdaları hülyalı havuzlarda serinler, Sonsuz gibi, bir fıskiye ahengini dinler. Bir ruh, o derin bahçede bir def'a yaşarsa Boynunda O'nun kolları, koynunda O varsa, Dalmışsa O'nun saçlarının rayihasiyle, Sevmekteki efsunu duyar her nefesiyle. Yıldızları, boydan boya doğmuş gibi, varlık Bir mucize halinde o gözlerdendir artık. Kanmaz, en uzun buseye, öptükçe susuzdur Zira, susatan zevk, o dudaklardaki tuzdur. İnsan ne yaratmışsa yaratmıştır o tuzdan... Bir sir gibidir azçok ilah olduğumuzdan. Onlar ki bu güller tutuşan bahçededirler. Bir gün nereden hangi tesadüfle gelirler? Aşk, onları sevkettiği günlerde, kaderden Rüzgar gibi bir şevk alır, oldukları yerden. Geldikleri yol, ömrün ışıktan yoludur o; Alemde bir akşam ne semavi koşudur o! Dört atlı o gerdune, gelirken dolu dizgin, Sevmiş iki ruh ufku görürler daha engin, Simaları her lahza parıldar bu zaferle; Gök, her tarafından, donanır meş'alerle! Bir uykuyu cananla beraber uyuyanlar, Varlıkta bütün zevki o cennette duyanlar Dünyayı unutmuş bulunurken o sularda, -Zalim saat ihmal edilen vakti çalar da- Bir an uyanirlarsa leziz uykularından, Baştanbaşa, heryer kesilir kapkara, zindan... Bir faciadır böyle bir alemde uyanmak... Günden güne, hicranla bunalmış gibi, yanmak... Ey tali! Ölümden ne beterdir bu karanlık! Ey aşk! O gönüller sana maloldular artık! Ey vuslat! O aşıkları efsununa ramet! Ey tatlı ve ulvi gece! Yıllarca devam et! Yahya Kemal Beyatlı

Rindlerin Akşamı Donulmez aksamin ufkundayiz, vakit cok gec; Bu son fasildir ey omrum, nasil gecersen gec. Cihana bir daha gelmek hayal edilse bile, Avunmak istemeyiz oyle bir teselliyle. Genis kanatlari boslukta simsiyah acilan Ve arkasindan gunes dogmiyan buyuk kapidan Gecince basliycak bitmeyen sukunlu gece. Gruba karsi bu son bahcelerde, keyfince, Ya sevk icinde harab ol, ya ask icinde gonul. Ya lale acmalidir gogsumuzde yahut gul. Yahya Kemal Beyatlı . push ;

Gece Kandilli yüzerken uykularda Mehtabı sürükledik sularda.. Bir yoldu parıldayan, gümüşten, Gittik... Bahs açmadık dönüşten. Hulya tepeler, hayal ağaçlar... Durgun suda dinlenen yamaçlar... Mevsim sonu öyle bir zaman ki Gaalip bir musıkiydi sandi. Gitmiş kaybolmuşuz uzakta, Rü'ya sona ermeden şafakta... Yahya Kemal Beyatlı

Yahya Kemal Beyatlı (1884 - 1958) 2 Aralık 1884 yılında Üsküp'te doğdu. Asıl adı Ahmed Agah'tır. İlk öğrenimini İstanbul&#8217;da Vefa Lisesi&#8217;nde tamamladı. Paris&#8217;e giderek (1903) bir yıl bir kolejde Fransızca&#8217;sını ilerlettikten sonra Siyasal Bilgiler Fakültesi&#8217;ne girdi. Dokuz yıl kaldığı Paris&#8217;ten döndükten (1912) sonra, İstanbul&#8217;da üniversitede çeşitli dersler okuttu (1915-1923), Urfa milletvekili oldu (1923); Varşova (1926), Madrid (1929) Ortaelçiliklerine atandı, Tekirdağ (1935-1942) ve İstanbul (1943-1946) milletvekilliklerinde bulundu. Büyükelçi olarak Pakistan&#8217;a gitti (1948), bir yıl sonra emekliye ayrılarak yurda döndü (1949). Rumelihisarı mezarlığında gömülü. Spor ve Sergi Sarayı civarındaki parka bir anıtı dikildi (1968) Kişiliğini Paris&#8217;te okurken ünlü tarihçi Albert Sorel&#8217;in derslerinden aldığı tarih zevkiyle, Fransız şairlerinin ölçü ve biçim güzelliklerinde buldu. Paris&#8217;e gidişi, II. Abdülhamit baskısından bir kaçış olduğu halde, orada siyasi faaliyetlere katılmayarak sanat çevrelerinde kendini yetiştirdi. Paris öncesi Hamid ve Servet-i fünun şiiri etkisinden kendisini böylelikle kurtardı, klasik divan şiirimizi Batı şiirindeki bütünlük anlayışıyla ele aldı. Avrupa dönüşü Yeni Mecmua&#8217;da "bulunmuş sayfalar" başlığıyla yayımladığı gazel ve şarkılarla tanındı (1918). Bu neoklasik şiirler, onun çıkış noktasının Osmanlı tarih ve şiiri olduğunu gösterdiği gibi, sonradan yeni şekiller ve sade dille yazdıklarında da şairin genel olarak Osmanlı medeniyet ve kültürüne bağlı kaldığı görülür. Onda tarih, vatan, millet ve İstanbul sevgisi, hep bu açıdan işlenir. Osmanlı medeniyeti yüzyıllar boyu en yüce eserlerini İstanbul&#8217;da yarattığı için, Yahya Kemal&#8217;deki İstanbul, Boğaziçi ve Türk musikisi hayranlığına, tabiat güzellikleri yanı sıra, tarih değerleri de girer. Duygu, düşünce ve hayali ustalıkla kaynaştıran şair, pek çoğuna hikaye karakteri verdiği lirik-epik şiirlerinin konularını aşk, tabiat, deniz, ölüm ve sonsuzluktan da alır. İç ahengi her şeyden üstün tutuşu, şiiri "musikiden başka türlü bir musiki" kabul edişi; "Ok" şiiri bir yana, bütün şiirlerini, bu ahengin sağlanmasına daha elverişli gördüğü aruzla yazmasına sebep oldu Yahya Kemal, şiirlerini, makale ve hikayelerini sağlığında kitaplarda toplamamış, eserleri dergilerde, dağınık kalmıştı. Ölümünden sonra dostları ve hayranları tarafından bir Yahya Kemal&#8217;i Sevenler Cemiyeti kurulduğu gibi, İstanbul Fetih Cemiyeti&#8217;ne bağlı bir de Yahya Kemal Enstitüsü ve Müzesi açıldı (1961). Bu Enstitü&#8217;nün yayımlamaya başladığı Yahya Kemal Külliyatı&#8217;nda şairin ilk üçü şiirlerini; diğeri makale, deneme ve anılarını derleyen şu eserleri çıktı: Kendi Gök Kubbemiz (1961), Eski Şiirin Rüzgariyle (1962), Rübailer ve Hayyam Rübailerini Türkçe Söyleyiş (1963), Aziz İstanbul (1964), Eğil Dağlar (1966), Siyasi Hikayeler (1968), Siyasi ve Edebi Portreler (1968), Edebiyata Dair (1971), Çocukluğum, Gençliğim, Siyasi ve Edebi Hatıralarım (1973), Tarih Müsahabeleri (1975), Bitmemiş Şiirler (1976), Mektuplar-Makaleler (1977) Hakkında yayımlanan kitapların sayısı yirmiyi geçer. Bir başka tepeden Sana dün bir tepeden baktım aziz İstanbul! Görmedim gezmediğim, sevmediğim hiçbir yer. Ömrüm oldukça, gönül tahtıma keyfince kurul Sade bir semtini sevmek bile bir ömre değer. Nice revnaklı şehirler görülür dünyada, Lakin efsunlu güzellikleri sensin yaratan. Yaşamıştır derim, en hoş ve uzun rü'yada Sende çok yıl yaşayan, sende ölen, sende yatan. Yahya Kemal Beyatlı

ikiside Cok Guzel Paylasim Icin Tşk

Canım çok güzel bir paylaşımdı emeğine sağlık...

BU ŞİİRİ ÇOK SEVEREK VE ZEVKLE OKURUM HERZAMAN. BANA MESAJ OLARAK GÖNDERİLMİŞTİ. AŞAĞIDAKİ DİZELER. CEVABIDA BUDUR SANIRIM. MESAJ Artık demir almak günü gelmişse zamandan Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan. Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden, Bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden. CEVABI Rıhtımda kalanlar bu seyahatten elemli, Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli, Dünyada sevilmiş ve seven nafile bekler; Bilinmez ki giden sevgililer dönmeyecekler. Che

Özleyen Gönlümle oturdum da hüzünlendim o yerde, Sen nerdesin, ey sevgili, yaz günleri nerde! Dağlar ağarırken konuşmuştuk tepelerde, Sen nerde o fecrin ağaran dağları nerde! Akşam, güneş artık deniz ufkunda silindi, Hülya gibi yalnız gezinenler köye indi Ben kaldım, uzaklarda günün sesleri dindi, Gönlümle, hayalet gibi, ben kaldım o yerde. Yahya Kemal Beyatlı

en çok bunu severim çok harika bence eline sağlık canım:yes:

AŞK HİKAYESİ Ah o akşam o tirenden gülüşün! O gülüş kalbime aksettiği an Duymadım ilk ateşin düştüğünü; Şavka benzer bir ışık zannettim. Macera başlamak üzereymiş o gün. Sürecekmiş bu ateş yıllarca. Bir taraftan Yakacık, mor dağlar... Bir taraftan da deniz, şuh adalar... O gün ömrümde, kader, Geçecek aşkı resimleştirmiş Bu güzel çerçevede. Yine dün geçtim o yoldan; Aynı raylarda tirenler geçiyor... Karşı dağlar, hep o dağlar... Kıyı hep aynı kıyı Ve deniz aynı deniz; O gülüşten bir eser yok yalnız; O güzel çerçeve bomboş! Belki kalbim daha boş! Yahya Kemal Beyatlı

Türküler Vurgunuyum Seferberlik hikayeleri gibi, İlk sevda türkülerini de ninemden duydum Yemen&#8217;e gidenlerin gelemeyeceğini de.. Bataryalı radyolardan dinledim, Türkü gibi sevdaları, sevda gibi türküleri. Coşkun sevdaların yalnız durgunuyum Sevda gibi türkülerin vurgunuyum. Boztepeden yankılanan yanık çoban sesleri Türkülerle ses verdi tarlalara, tepelere Kocabayırda uzayan kaval nağmeleri Alıp götürdü fidan duygularımı, Çocuksu sevdalara, hep bir yerlere Coşkun sevdaların yalnız durgunuyum Sevda gibi türkülerin vurgunuyum. Nida Tüfekçi&#8217;nin &#8220;Cemalim&#8221;i söyleten bağlamasında Alkanlar içinde kaldı duygularım Ezgiler beni çağırdı, ben yürüdüm türkülere Türkülerle kavrulur, türkülerle yanarım. Ne &#8220;mahur beste&#8221;ye küs, ne şarkılar dargınıyım Kara sevdalar değil, türküler vurgunuyum. Geçer yıllar, ömürdendir geçen yıllar Türkülerin dallarına takılır hatıralar Türküler bize çağırır ta uzaklardan. &#8220;Dünya yalan, ayrılık var, ölüm var&#8221; Yüce dağdan aşmış yol yorgunuyum Kara sevdalar değil, türküler vurgunuyum. Ey kaşları kara, gözleri ela, Sen saldın beni haldan hallara Şarkılar kalsın bir başka bahara Fırtınası dinmiş sular durgunuyum Şarkılar değil, türküler vurgunuyum &#8220;Hastane önünde incir ağacı&#8221; Gönüllerde yankılanır acı acı Sen gençliğine, ben sana duacı Acıları kimlik yapmışların durgunuyum Yüreklere kor koyan türküler vurgunuyum Yahya Kemal Beyatlı

Sessiz Gemi Artık demir almak günü gelmişse zamandan Mechule giden bir gemi kalkar bu limandan. Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol; Sallanmaz o kalkışta ne mendil, ne de bir kol. Rıhtımda kalanlar bu seyahetten elemli, Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli, Biçare gönüller! Ne giden son gemidir bu! Hicranlı hayatın ne de son matemidir bu. Dünyada sevilmiş ve seven nafile bekler; Bilinmez ki giden sevgililer dönmeyecekler. Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden, Bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden. Yahya Kemal Beyatlı

Hazan Bahçeleri Kalbim yine üzgün, seni andımda derinden Geçtim yine dün eski hazan bahçelerinden Yorgun ve kırılmış gibi en ince yerinden Geçtim yine dün eski hazan behçelerinden Senden boşalan bağrıma gözyaşları dolmuş Gördüm ki yazın bastığımız otları solmuş Son demde bu mevsim gibi benzimde kül olmuş Geçtim yine dün eski hazan bahçelerinden Yahya Kemal Beyatlı

Endülüste raks Zil, şal ve gül. Bu bahcede raksın bütün hızı... Şevk akşamında endülüs üc defa kırmızı. Aşkın sihirli şarkısı yüzlerce dildedir İspanya neş'esi ile bu akşam bu zildedir. Yelpaze çevrilir gibi birden dönüşleri, İşveyle devriliş, örtünüşleri... Her rengi istemez, gözümüz şimdi aldadır. İspanya dalga dalga bu akşam bu şaldadır.. Alnında halka halka aşüfte kakülü Gögsünde yosma gırnatanın en güzel gülü... Raks ortasında bir durup oynar, yürür gibi; Bir baş çevirmesiyle bakar öldürür gibi... Gül tenli, kor dudaklı, kömür gözlü sürmeli, Şeytan diyor ki, sarmalı yüz kere öpmeli. Gözler kamaştıran şala, meftun eden güle Her kalbi dolduran zile, her sineden "Ole!" Yahya Kemal Beyatlı

Geçmiş Yaz Rü'ya gibi bir yazdı. Yarattın hevesinle, Her anını, her rengini, her şi'rine hazdan. Hala doludur bahçeler en tatlı sesinle Bir gün, bir uzak hatıra özlersen o yazdan Körfezdeki dalgın suya bir bak, göreceksin: Geçmiş geceyenreh. ini runlamka derinde; Mehtab.. iri güller.. ve senin en güzel aksin.. Velhasıl o rü'ya duruyor yerli yerinde. Yahya Kemal Beyatlı

Ufuklar Ruh ufuksuz yaşamaz. Dağlar ufkunda mehabet, Ova ufkunda huzur, Deniz ufkunda teselli duyulur. Yalnız onlarda bulur ruh ezeli lezzetini. Bu ufuklar avutur ruhu saatlerce, fakat Bir zaman sonra derinden duyulur yalnızlık. Ruh arar kendine bir ruh ufku. Manevi ufku pek engin ulu peygamberler - Bahsin üstündedir onlar-lakin Hayli me'ud idiler dünyada; Yaşıyorlardı havarileri, ashabiyle; Ne ufuklar! Ne güzel ruh imiş onlar! Yarab! Annemin na'şını gördümdü; Bakıyorken bana sabit ve donuk gözlerle, Acıdan çıldıracaktım. Aradan elli dokuz yıl geçti. Ah o sabit bakış el'an yaradır kalbimde, O yaşarken o semavi, o gülümser gözler Ne kadar engin ufuklardı bana; Teneşir tahtası üstünde o gün, Bakmaz olmuşlardı artık bu bizim dünyaya. Yaşıyan her fani Yaşıyan ruh özler, Her sıkıldıkça arar, Dar hayatında ya dost ufku, ya canan ufku. Yahya Kemal Beyatlı

bende bu şiiri çok sevdiğim için biraz süsledim yazarken

Kar musikileri Bin yıldan uzun bir gecenin bestesidir bu. Bin yıl sürecek zannedilen kar sesidir bu. Bir kuytu manastırda dualar gibi gamlı, Yüzlerce ağızdan koro halinde devamlı, Bir erganun ahengi yayılmakta derinden... Duysam da zevk almadım İslav kederinden. Zihnim bu şehirden, bu devirden çok uzakta, Tanburi Cemil Bey çalıyor eski plakta. Birdenbire mes'udum işitmek hevesiyle Gönlüm dolu İstanbul'un en özlü sesiyle. Sandım ki uzaklaştı yağan kar ve karanlık, Uykumda bütün bir gece Körfez'deyim artık! Yahya Kemal Beyatlı T tatlicadiarzu O Bir

Eylül sonu Günler kısaldı. Kanlıca'nın ihtiyarları Bir bir hatırlamakta geçen sonbalarları. Yalnız bu semti sevmek için ömrümüz kısa... Yazlar yavaşça bitmese, günler kısalmasa... İçtik bu nadir içki'yi yıllarca kanmadık... Bir böyle zevke tek bir ömür yetmiyor, yazık! Ölmek kaderde var, bize ürküntü vermiyor; Lakin vatandan ayrılışın ıztırabı zor. Hiç dönmemek ölüm gecesinden bu sahile, Bitmez bir özleyiştir, ölümden beter bile. Yahya Kemal Beyatlı

Duyuş ve Düşünüş Sevdiklerim göçüp gidiyorlar birer birer Ay geçmiyor ki almayayım gamlı bir haber. Kalbim zaman zaman bu haberlerle burkulu; Zihnim düşünceden dağınık, gözlerim dolu. Kaybetti asrımızda ölüm eski hüznünü, Lakayd olan muhimsemiyor gamlı bir günü. Çok şey bilen diyor:'Gidecek her gelen nesil Ey sade-dil Bu bahsi hayatında böyle bil Hiç durmadan, hayat öğütür devreden bu çark, Ölmek sırayladır, sıralanmakta varsa fark. İlmin derin görüşleri, aklın hükümleri Doldurmuyor boşalmış olan hisli bir yeri. Yahya Kemal Beyatlı

Deniz Türküsü Dolu rüzgarla çıkıp ufka giden yelkenli! Gidişin seçtiğin akşam saatinden belli. Ömrünün geçtiği sahilden uzaklaştıkça Ve hayalinde doğan aleme yaklaştıkça, Dalga kıvrımları ardında büyür tenhalık, Başka bir çerçevedir, git gide dünya artık. Daldığın mihveri, gittikçe, sarar başka ziya; Lavidir her taraf, üstün gece, altın derya.. . Yol da benzer hem uzun, hem de güzel bir masala O saatler ki geçer başbaşa yıldızlarla. Lakin az sonra leziz uyku bir encama varır; Hilkatin gördüğü ra'ya biter, etraf ağarır. Som gümüşten sular üstünde, giderken ileri Ta uzaklarda şafak bur bur açar perdeleri.. . Musıkisiyle bir alem kesilir çalkantı; Ve nihayet görünür gök ve deniz saltanatı. Girdiğin aynada, geçmiş gibi diğer küreye, Sorma bir saniye, şüpheyle, sakın: "Yol nereye?" Ayılıp neş'eni yükseltici sarhoşluktan, Yılma korkunç uçurum zannedilen boşluktan Duy tabiatte biraz sen de ilah olduğunu, Ruh erer varlığının zevkine duymakla bunu. Çıktığın yolda, bugün, yelken açık, yapyalnız, Gözlerin arkaya çevrilmeyerek, pervasız, Yürü! Hür maviliğin bittiği son hadde kadar!.. İnsan, alemde hayal ettiği müddetçe yaşar. Yahya Kemal Beyatlı