Merhabalar benim bu yil düğünüm olacak ancak ailem benim evden gidecek olmama hazır değiller. Onlara olan düşkünlüğüm varmış ve zaman geçtikçe ben bunu farkettim resmi nikah oldu Iste sira düğünde ama yüreğim gitmiyor evet seviyorum eşimi ama galiba ailem biraz daha fazla ağır basıyor kendimi cok suclu hissediyorum. Annem çok fazla kafasina takiyor, ağlıyor, üzülüyor... 2 kardesiz ama erkek kard3sim oldukça sorumsuz. Çok şükür fiziksel olarak sagliklilar ama psikolojik olarak gidecegim vakit yaklastikca annem cok agliyor. Mesafe fazla evet ben gelecegim her firsatta anneme de bunu diyorum ama o kendi kafasinda yarattigi düşünceden kurtulmuyor. Şimdiki aklim olsa bu kadar uzak bir yer asla tercihim olmazdi ama iste... eşim cok iyi biri henuz ayni evin icinde yasamasakta 8 yıllık bi surecimiz var. Annem uzulmese babam uzulmese aslinda daha kolay gidebilirim ama benim aklim hep onlarda kalacak. Güçlü olmaya calistikca ipler daha cok kopuyor, artik gitmekten korkuyorum

Bende yurt dışında yasıyorum evliyim çocukların var açıkçası canın sıkıldıkça gidip gelirim demekle olmuyor dil kurşun ehliyetin ve çocuk doğunca malesef olmuyor birde 3 yaşında okul oluyor ben 6 yıldır gidemedim ama annem babam yanıma geliyor zor oluyor acikcasi

Öncelikle merhaba canım. senin derdini çok iyi anlıyorum ama merak etme annen zamanla alışır. ailem gaziantepte oturuyor. biz 6 kardeşiz 4 ü kız. ablam ingiltere de kız kardeşim almanyada ben ise ülke içindekim ama izmirdeyim. küçük kız kardeşim bekar ama onunda antepte evleneceği kesin değil. benim annem bu duruma çoktan alıştı. ilk olarak 10 sene önce ablam gelin olmuş gitmişti. ve ben o zaman 11 yaşındaydım. annem sanki evden cenaze çıkmış gibi ağlıyordu. beni o kadar çok etkilemişti ki ben de oturup ona hıçkıra hıçkıra eşlik etmiştim. bu süreç sadece bir ay sürdü ilk ayrılığı olduğu için ve sonra alıştı. daha sonra kız kardeşim evlendi ve kız kardeşimde daha sakindi bende zaten hiç takmadı diyebilirım. yani bunun için yuvanı mutluluğunu sevdiğin insanı üzme herkes böle şeyler yaşıyorlar. zaman herşeyin ilacıdır. senin orda çok mutlu olduğunu öğrenince oda alışcak bu duruma. sana tavsiyem olsun, evlendikten sonra eşinle aranda ne olursa olsun asla annene anlatma çünkü anneler evlatlarına kıyamaz ve sen unutsan bile o unutmaz. hele ki uzattaysan küçük olayları bile gözünde büyütür ve kendini harap eder. hep mutlu olduğunu dile getir ve aradığında şen şakrak konuş. benim ablam ve kız kardeşim senede bir geliyorlar ama her gün hatta günde 2 3 kez bile görüntülü konuşuyoruz vatsaptan bu mesafeleri yakınlaktıştırıyo. demem o ki annen hala eskiden yurtdışı olayı nasılsa hala öyle zannediyo ama artık yollar kısaldı, iletişim arttı ve daha kolaylastı herşey. eğer eşinin maddi durumu iyiyse orda atla uçağa git. dert etme böyle şeyleri. umarım benim söylediklerimin yararı olur sana. yaşayan biri olarak yardımcı olmak istedim

inşallah vardır hayır her zorlukta kolaylık vardır diyen Rabbim var nasip işleri bunlar kaderinizde olmasa bi engel çıkardı eşiniz de iyi ve anlayışlıyla önce Allaha sonra ona güvenin siz de içinizi ferah tutun güzel günlerinizı ziyan etmeyin bu zamanlar da bi kere yaşanıyor tadını çıkarın derim güzel düşünün güzel olsun inşallah dert etme dua et demiş Mevlana

Anneme tek destek olan kişi benim. Babam ve erkek kardeşim kendi havasında. Babam ben evleniyorum diye yapmadığını bırakmıyor. Sizinde durumunuz ayni olsaydı eminim gözünüz arkada kalırdı. 1 ay önce nikah yapmamış olsaydım kesinlikle annemi tercih ederdim. Hayatimdaki insani seviyorum orasi ayri ancak icinde bulundugum durum beni fazlasıyla yipratti... A

Allahım yardmcnz olsun benim 1 saatlik yol 2 sene olcak hala aklima geldikce aglarim evleneyim yuvami kurayim artık diye can atarken böyle olcagimi dusunmedim ilk zamanlar hep aglardm evlilikte sıkıntım yoktu sukur ama annem biraz yasli babam yok annemin herşeyini ben yapardm. sizin yine babaniz var birbirlerine iyi kotu destek olurlar dua etmekten başka çaremiz yok Rabbim yeterki onları kimseye muhtaç etmesin

Çok teşekkür ederim. Evin 1 kızı olmak gercekten berbat bir durum. Artik kaldıramıyorum birçok şeyi. Herşeye duygusal bakmaya başladım. Eşimi cok seviyorum ama annemin de bana ihtiyacı var zamanında beni vazgeçirmeye çalışırlarken hiç böyle düşünmemiştim, bu kadar zor olacağını, annemi babami bu kadar uzecegimi... o kadar büyük bir günah işlemişim gibi geliyor ki eşime ve kendime hayati dar etmekle kalmiyor artik yer bırakmıyorum. Kendime de kızıyorum ailemin ailesi gibi davrandim bana guvenip hicbir sey öğrenmediler Düşün ki tel dahi kullanmiyorlar. En ufak islerine ben koştum. Boyle yapmamak gerekiyormus her yardim yardim olmayabiliyormus. Tavsiyelerin icin cok teşekkür ederim. Insallah Allah hepimizin yardimcisi olsun.

Ailenin sıkıntılarını genç bir kız düzeltemez ki, eşinizle bunu paylaşın sık sık gidip gelme konusunu, anlayış gosterip gosteremeyecegini sorun, bizim gelinimiz de yabancı ailesiyle telefonda sürekli gorusuyor sanki odanın icindelermis gibi hissediyorum bazen

Eşimi ve ailesini istemedigi icin... onlarla cok fazla karsi karsiya gelmek, konusmak, muhattap olmak istemiyor malesef

Babanız neden küfür ediyor?

Allah gercekten cok yardimciniz olsun tabi benimde benim arkadasimda yurtdisina evli her 3 ayda bir gelebiliyor ailesinin yanina cocugu da var umarim benimde bu sekilde olur. Benim icin su anda 3 ay bile cok büyük bir zaman ayyy bilemedim ya zor gerçekten cok zor

Allah insallah hepimizin yardimcisi olsun ama üzülmeyin Sizin yine haftada bir gidip görebilme şansınız var benim 5 6 saatlik yol bisey olsa Allah korusun gelebilmem saatler alir. Evet babam var çok şükür ama anneme bi faydasi yok yani destek olacak biri degil daha cok annemin başını yiyecek☹ şimdiki aklimiz gecmiste olabilseydi ama vardir her seyde bi hayir diyorum içimin yanmasini durdurmaya calisiyorum

Eşimle alakalı bi sıkıntı olacağını sanmiyorum benle alakali da sorun yok ancak babamin esimi uzakliktan dolayi hala istememesi, hiç tanımadan kabul etmemesi, bu yuzden evdekileri huzursuz etmesi ve ben gittigimde anneme daha çok yüklenecek olmasi... herşey bir yana annemin tek dayanaginin ben olmam bilmiyorum o kadar suçlu hissediyorum ki kendimi sanki var olmamin nedeni annemle babamin hayatlari boyunca yanlarinda olmammis gibi geliyor. Onlar benim anne babam degil de ben onlarin velisiymişim gibi çünkü her ne olursa olsun herşeyi ben yapiyorum sanki gidince hicbisey yapamayacaklaemis gibi U umut

Evet kişisel nedenler zamanla şartlarda değişiklik yaratabiliyor. Peki nasil duruyorsunuz bana duramazmisim gibi geliyor 6 senedir ülkeme gelememek bu çok büyük bir ceza olur benim icin. Gercekten Allah yardimciniz olsun ben gelemiyor olsam ailem hayatta kalkip yanima gelemez. N

Sıkıldıkça gelirsiniz Türkiye'ye, artık ulaşım problem değil ki umarım tek sefer de gidip gelinebilecek bir ülkedir yaşayacağınız yer. Nikahta olmuş zaten olumlu düşünün bırakırsanız eşinize çok ayıp olmaz mı

Tabiki gelecegim ama annem buna inanmiyor. Bizde evlenenlerin hepsi anneleriyle ayni mahallede yasiyorlar diyebilirim 10 dk yok aralarinda bu yüzden böyle birseye alışkın degiller. Yaptığım sey onlar için büyük hayal kırıklığı oldu. Cok vazgecirmeye calistilar ama bu kadar zor olacagini bilseydim o kadar mucadele verir miydim. Ingiltere ye gidecegim tek vasita yeterli ama annem iste ona kiyamiyorum.

Mecbursun başka çare yok eşim burda çocuk yurt dışı vatandaşı turkiyede zaten kalamaz alışıyorsun ilk 2 yıl çok ağladım artık alıştım galiba ben şimdi turkiyede yapamam

Çok teşekkür ederim. İnsallah oyledir ve insallah aileme karşı suçlu değilimdir Allah katinda. O zamanlar kendim için bisey yapayim dedim evleneyim dedim ama iş ciddiye binince öylesi olmadi Rabbim hepimizin yardimcisi olsun N

Annenizin bu kadar büyütmesine gerek yok bence. Siz eğer ki eminseniz nişanlınızdan gözünüz arkada kalmasın. Bende şehirdışına gelin gideceğim inşallah. Herkesin ailesinde başta böyle şeyler oluyor ama zamanla alışırlar. Bu güzel sürecin keyfini çıkarın. . push ;