Sonbaharda unuttum adını tüm hasretlerimin tekerlemeler ince bir yağmur oldu dilimde... "portakalı soydum, başucuma koydum, ben bir yalan uydurdum..." sevemedim atlı karıncayı lunapark günlerinde yakışmazdı karıncanın sefilliği atların asilliğine hatırlamazdım ıslatmayan gözyaşını sevdaların yalan rüyadan ibaretken yürürdüm ortasına uykuların patikalardan geçip oyunlara uzanırdı çakıl taşlarım şefkatin masumiyetine bir de çocukluk neşesine inanmazdım "terazi lastik jimnastik... biz size geldik bitlendik..." rugan ayakkabının pahalı oluşuna hayıflanırdı çocuklar fiyakalı gömleğin kolalı yakasına asılır gülüşün sadeliği solmasın diye güneşten sakınırdı entarisini kızlar hoyrat arabanın çamuru öldürürdü en çok gamzelerini bitlenmek değil inciten elbisenin kirlenmesiydi saçlarımız aynıydı bir de bakışımızda umudun örselenişi "aç kapıyı bezirgan başı... kapı hakkı ne verirsin, ne alırsın?" hiç edilmiş hayatlar geçer kapısından acının unutulmuş kutsallığı tüm sevmelerin yitirilir ekmeğin mübarekliği fısıltısı gelir yağmurla arınan menekşelerin süzülür ellerimizden toprağın göğsüne bin çiçek açar o vakit mezar taşında fatihanın son duası olur ölü aşkların bir de vurulan çocukların... gölgesine basmadan yürüyen çocuklar gibiydi ömrüm neşesinde kuş cıvıltısı cebinde şaşkın hayat tabusu "önüm, sağım, solum sobe" ... saklanma ey hayat... M