Vaktiyle ergin bir şeyh, yıllarca yanında yetiştirdiği müridini imtihan etmek ister. Onun eline iri bir pırlanta verip: &#8220;Oğlum&#8221; der &#8220;Bunu al, önüne gelen esnafa göster, kaç para verdiklerini sor, en sonra da kuyumcuya göster. Hiç kimseye satmadan sadece fiyatlarını ve ne dediklerini öğren, gel bana bildir. &#8221; Mürit elinde pırlanta bir bakkal dükkanına girer ve &#8220;Şunu alır mısınız?&#8221; diye sorar. Bakkal parlak bir boncuğa benzettiği mücevheri alır; elinde evirir çevirir; sonra: &#8220;Buna bir tek lira veririm. Bizim çocuk oynasın&#8221; der. Mürit teşekkür edip çıkar. Bir manifaturacıya gider. O da parlak bir taşa benzettiği mücevhere ancak bir beş lira vermeye razı olur. Üçüncü olarak semerciye gidir: Buna ne verirsiniz?&#8221; diye sorar Semerci şöyle bir bakar, &#8220;Bu der &#8220;benim semerlere iyi süs olur. Bundan &#8220;kaş dediğimiz süslerden yaparım. Buna bir on lira veririm.&#8221; Mürit en son olarak kuyumcuya gider. Kuyumcu mücevheri görünce yerinden fırlar. &#8220;Bu kadar büyük pırlantıya nereden buldun?&#8221; diye hayretle bağırır ve hemen ilave eder. &#8220;Buna kaç lira istiyorsun?&#8221; Mürit sorar: Siz ne veriyorsunuz?&#8221; &#8220;Ne istiyorsan veririm.&#8221; Mürit, &#8220;Hayır veremem.&#8221; diye taşı almak için uzanınca kuyumcu yalvarmaya başlar: Ne olur bunu bana sat. Dükkanımı, evimi, hatta arsalarımı vereyim.&#8221; Mürit emanet olduğunu, satmaya yetkili olmadığını, ancak fiyat öğrenmesini istediklerini anlatıncaya kadar bir hayli dil döker. Şeyhinin yanına dönen mürit büyük bir şaşkınlık içinde macerasını anlatır. Şeyh sorar: &#8220;Bundan ne anladın?&#8221; Müridin verdiği cevap çok doğrudur: &#8220;Bir şey ancak değerini bilenin yanında kıymetlidir.&#8221; zeyno xan ez