YA VALLA ANGELİM NE GÜZEL BİR YAZI AKTARMIŞSIN BİZE CANIM. BENDE BU KADINLARDA SAYABİLİRİM KENDİMİ AMA EŞİM O KADAR VEFASIZ DEĞİL. BEN BU DURUMUN SADECE ŞU YÖNÜNDEN RAHATSIZIM Kİ, HİÇ SIZLANMADIĞIM İÇİN EŞİM BENİ HİÇ ACI ÇEKMİYOR FALAN SANIYOR. MESELA DOĞUM KONUSU GEÇİNCE BİZİMKİ KOLAY OLDU DİYOR. GELDE BANA SOR, SUNİ SANCILARLA, ONLARCA DİKİŞLE YAPILMIŞ BİR DOĞUM NASIL KOLAY OLUYORSA? TABİİ GIK BİLE DEMEDİĞİM İÇİN ONA KOLAY GİBİ GELDİ. ALLAH KORUSUN BİRGÜN ACI ÇEKE ÇEKE BİR HASTALIKTAN ÖLSEM, ''TAŞ GİBİ KADINDI, BİR GECEDE GİTTİ'' DER EMİNİM. O YÜZDEN SIZLANMAK, MIZMIZLANMAK GEREKİYOR KANISINDAYIM. BİRDE ARTIK ELEKTİRİK, TAMİRAT İŞLERİNİ KENDİM YAPMAKTAN BIKTIMMMMMMMMMMMMMMMMMMMklava:

cok guzel anlatmissin angelica bende o pamuk icinde sizlananlardan olsaydim keske, biz canimizi yol da bulduk sanki aman bosver isleyen demir isildarmis Che

Biz birkaç "çalışan" ve "güçlü" kadındık.. . Güçlü olduğumuz için her işimizi kendimiz halletmeye alışmıştık. Ailelerimiz öyle yetiştirmişti bizi. Sonra üniversite. Hemen arkasından iş hayatı.. Evdeki ampul, kırık menteşe, geceyarısı tutan böbrek taşı ağrısı vız gelir tırıs giderdi bize. Bir erkeğe gereksinim duymadan hayatımızı pek ala da sürdüren cinstendik hepimiz. Faturalarımızı kendimiz yatırıyor, döndürüyorduk işte bir şekilde çarkımızı. Ayrıca kendi ağırlığımız yetmezmiş gibi çevremizde kim varsa onları da sırtlanıyorduk.. "Özgür"dük. "Dimdik"tik. Asla boyun eğmiyorduk.. "Güçlü"ydük. Aşık olduğumuzda hissederek yaşıyorduk.. Öyle kurallar, büyük beklentiler filan yoktu. Kimseye problem çıkarmıyorduk. Bütün gün, eşşek gibi çalışıyor, sevgilimizin canı istedi diye de, işten çıktıktan sonra, gidip alelacele hazırlanıp, bizi evden almasına gerek bile bırakmadan, neredeyse ona gidiyorduk. Bir şey istemeyecek, sızlanmayacak, söylenmeyecek kadar "güçlü" olduğumuzdan sorunlarımızı kendimiz çözmeye alışıktık. Onun yani sevgilimizin haberi bile olmuyordu çoğu zaman sorunlarımızdan. Para var - yok, regl ağrısı, sistit ilacı, cüzdanım çalındı gibi geceleri bizi uykusuz bırakan kıvranmalarımızdan da. Birinin bize acıması en son istediğimiz "şey"di çünkü. Sonra bir bakıyorduk ki, hakkaten kimse bize "hiiiiç!". acımıyordu. "Ağlamayan çocuk ve meme" hesabı. Zamanla bu durum görevimiz haline dönüşüyordu. Artık dayanamayıp da, içimizdekileri birazcık dile getirecek olsak," aman tanrım!" sorunlu, kaprisli, feminist, tahammül edilemez, bunalımlı filan oluyorduk. Çaresiz sesimizi kesip yola devam ediyorduk, "bu nedenlerle" terk edildiğimizde. Sonra bir duyuyorduk ki o, salağın salağını bulmuş. Neyi var neyi yoksa sermiş yeni ve sorunsuz sevgilisinin önüne. Bir de bizden farklı durumda olan kadınlar vardı. Hani şu "zayıf!" olan kadınlar. Erkeklere bağımlı olanlar. Bir erkek olmadan var olamayanlar. Çalışmayan. Faturalarla; "anlamadığı" , "nereden yatırılırmış, bilmediği "için kesinlikle uğraşmayan. Torba taşıyamayacak kadar nazenin olduğu için alışverişe bile yalnız gitmeyen. Hep yorgun, başı ağrıyan. Kendini, altın tepsiler içinde sunan. Lütfeden ve lütfettiği için de kredi kartı limitini sonuna kadar dayayan. Ama hep huysuzluk eden. Hiçbir şeyi beğenmeyen. Asla mutlu olmayan. Doymayan. Teşekkür etmeyen.. Minnet, vicdan azabı duymayan. kıskançlık krizleri geçirerek kocasının, sevgilisinin hayatını karartan. Boşanırken adamın çoraplarına kadar soyup alan. Doğurduğu çocuğa bakmaktan aciz olduğundan, illa ki bakıcılar tutturan. Bütün gün o cafe sizin, bu butik bizim, kuaför&#8217;dü, kıl&#8217;dı, spor center&#8217;dı, gezip duran. Akşam da eve gelir gelmez "yemek yok canım, bu gece nereye yemeğe gidiyoruz?"diye soran. Annesinin bir tanesi, pamuklar içinde yaşamaya devam eden. vs. vs. Bu nedenle çökmeyen, buruşmayan, yıpranmayan.. İşin ilginci daha değerli olan... serayy çook