İçimde Bi burukluk var bu aralar.. Yoklugunun buruklugu belki.. Geçer Diyorum hep geçer... Kim Ölmüş ki Aşktan ben öleyim diye avutuyorum kendimi. Gerçekten ölmem dimi diye affallıyorum sonra. Ölüm korkusu sarıyor herbir yanımı İçim dahada burkuluyo, yaralarım gene kanıyo Düşünüyorumda Ölüm kadar acı degil ya yoklugun.. Yitirişlerim bitti artık.. Yitirecek birseyim olmadıgından degil, Bedenimin yorgunlugundan.. Seni yitirmemin sebebide bu degilmiydi aslında. Kalbimin yenikligi, Duygularımın Acizliği degilmiydi.. Bazen gözlerimi kapatıyorum annem geliyo aklıma "Yapma kızım! Ağlama.." diyor. Peki anne diyecek oluyorum hıçkırıklarım durduyo beni. Elim telefona gidiyor annemin sesini duymak istiyorum omzunda ağlamak istiyorum.. Sonra asıl sözleri geliyor aklıma "Askı bu kadar iğrençlestirdiniz "diyor bana O an ne gülümsemesi kalıyor hayalimde nede varlıgı Yerin dibine giresim Geliyor.. Midem bulanıyo.. Kalbim sancıyo Dahada vuruyorum içkiye kendimi.. İçmek... İçmek.. İçmek istiyorum.. Ben yapmadım anne, aska zararım dokunmadı sadece sevdim Nasıl anlatacagımı bilemedikçe içiyorum içiyorum içiyorum.. Hiçbirşey uyuşturmuyo beynimi Artık midem beni bile kaldırmıyo İçimdeki burukluk bir kez daha sancıyo.. Bizim yaptıklarımız hem seni, hem beni... ... Hemde askı kirletmiş simdi anlıyorum...

Dalga ile kıyının aşkını bilir misin? Öncesinden başlayıp, sonsuza giden dalga, Hep aşka kavuşma özlemiyle atılır kıyıya. Dalga, seven - kıyı, sevilendir. Dokunur parmaklarının ucuyla sevdiğine dalga Ve döner hep geriye Bilir kavuşamayacağını ama hep koşar kıyıya Her bir dokunuşunda aşkına verir bedenini hesapsızca İşte, ben de seni böyle severim yar. Yar, bilir misin dağ başında açan uçurum çiçeklerini? Bilirler görünmeyeceklerini... Sevilmeyeceklerini... Koklanmayacaklarını... Okşanmayacaklarını... Ama inatla açarlar aşkla, sevgiyle, özlemle. Hep beklerler gelmeyecek sevgilinin onu kucaklamasını İşte, ben de seni böyle beklerim yar. Yar, ipek böceğini bilir misin? Onun kozasının içinde ördüğü o ipliğe olan aşkını Bilir o, ördüğü ipliğin kendisinin ölümü olacağını Ama aşkına feda eder kendini. Öyle verir kendini yarenine korkusuzca İşte, ben de kendimi böyle veririm sana yar. Yar, ağaç ile meyvesinin aşkını bilir misin? Meyvesini vermelidir ağaç yeniden doğmak için Öyle zorludur ki ayrılmaları Verir meyvesini ağaç meyve tohum olur, tohum kök olur Ve yeniden doğar ağaç kendi meyvesinden İşte bende böyle yar; Yok olmayı göze aldım, tekrar sende doğmak icin

Biraz dikkatli baksaydın güLe-n gözlerimdeki, ağlayan ben'i görebilirdin. Yada gerçekten sevseydin beni kalbimin çığlıklarını susturabilirdin. Ben senken sen ben olamadın. Izdırabımın sebebi oldu sevgim. Tükendim tükettim hıncımı almak için tekmeler attım sevgiye kendime yüreğime.. Birçok kez hazırladım kalbimi seni unutmak için ne yaptıysam olmadı Boyun eğdim varlığınla yaşamaya Artık özlemiyorum Dilim söylüyor ama hissetmiyorum. Sevgiyi kandırarak ve gizlenerek yaşıyorum. Daha fazlasını kaldıramayacak kadar yorgunum yada bahaneler buluyorum. İçim acıyor Gücüm yetene kadar dayanıyorum. Daha dayanabilirmiyim bilmiyorum. Zaman sığındım kurtuluşum için yaralanan kalbimi sarmak biraz olsun hayata bağlanmak kaybettiğim kendimi bulmak için Sen benden gittin ardında bıraktığın beni düşünmeden gittin Belki yıkıldım sevgiye güvenimi kaybettim ama yürekten sevdim Şunu bilki terkedenim sen yüreğimi hiç haketmedin... Biliyorsun Karamsar Adamım ben. Hepsi bu. Aynaya baktığında her gün yabancı birini görmekten bıkmış biriyim ben

geceleri gündüz yapan aşk gunleri sanıyeye cevıren sen yaptıkların reva mı kım senın külünü ister mutlulugunun kor'u varken. susamak, acıkmak degil ölmek olsan ne fayda... sen heygidi koca aşk sevgi'ye kavusamadın da bizemi çektiriyorsun acını dınle o zaman sana ne dicem. benım sevgım içimde kimsenin görmedıgı senın bıle bılmedıgın bı yerde mecnun bile kıskanır bilse rengi al kokusu ben görmeyi degil okumayı bilen çözer ancak, öyle bir dügüm işte uzun lafın kısası aşk senın işin kısmet! benimkiyse tek...

Sana uzak bir yerde zamanın bir yerinde, ufak bir gülümseme ile seni, senli günleri anımsadım yine. Saçlarını, gözelirini, ellerini özledim. Düşünüpte söyleyemediğim kelimeler geldi aklıma. Yazıpta yollayamadığım şiirler. Cevabını bulamadığım sorular. Şimdi neredesin düşünüyormusun beni. Sende anımsıyormusun güzel gözlerimi, sana olan sevgimi. Yoksa seninde varmı bana düşünüpte söylemediğin kelimeler. Söyleyipte arkasında duramadığın sözler. Sana uzak olduğum kadar, bilki okadarda yakınındayım ama şunu biliyoruzki. İkimizde gideli çok oldu bu sevdadan...

bugünde son demiştim bu gidişlere yarına kadar süren o anlamsız gülüşlere bugünde sondun benim için yarında son bugünde dur demiştim gitme dinlemedin beni mutlumusun şimdi gittin o sıcacık kalbimden yoksa bi umutmu taşıyor bakışlarım dönecek gibi bakıyorsun bana ama yanılıyorsun bugünde son demiştim gidişine yarında sonsun bende dönme bana geri gururumu bana kendi ayaklarım altında ezdirmeye çalışma sana söylemiştim git uğrama buraya bugünde son demiştim yarında sonsun bende sana bakarken seni severken bakışlarım acıtır belki o misafir kalbini belki sevdim diyelim seni acımadan gidersin ama beni hiç dinlemeden bu elvedan,,,,,, bugünde son demiştim yarında son SANA hadi git bakama ardına bakarsan belki ağlayacak bu gözler ardında ama ben ağlamıycam ağlayan gözlerim olacak bunu uutma zaten ben ağlamadım ki ardından her defasında ağlayan gözlerimdi hala ne bakıyorsun bana git burdan bakma ardına acıma bana nefret et benden bırak zavallı kalbimi kendi haline hala burdamısın git burdan biz bu aşkla göklere kirlenmemiş hayallere uçacaktık ama sen bıraktın beni sen terkettin bu kalbi oysa hayatında aldıın en anlamlı hediyendi bu kalp ama sen deer vermedin ona ne yazık ki oda çok yanıldı sana,,,,,,,,,,,,, sölemiştim bugünde son demiştim yarında son bu sevdaya demek gidiyorsun git hadi bakama birdaha ardına sevindim gittin ya burdan gerçekten mutluyum zaten sana sölemiştim bugünde son demiştim yarına dek bu aşka bu fırtınaya ama bende hiç bir zaman yarın olmadı olmayacakta çünkü ben seninle ayrıldıım gün öldüm yoksa sen bi ölüyümü dinliyosun o günde son demiştim sana bugünde son demiştim ama yarın olmuyor ginede son sana son yanlızlığıma son defa bakıyorum o üzüm gözlerine son defa tutuyorum o pamuk ellerinden ve son defa söyüyorum sana vefasız çık git çık git artık kalbimden burdan git bu şehirden git bu dünyadan git bir sigara dumanı bile olma bende git artık çık hayatımdan sana sölemiştim bugünde son yarında bugünde son demiştim ve geldim bu hikayenin sonuna cebimde yırtık resmin aklımda güzel gülüşün hiç solmayacak hatıralar sayfalarda bugünde son demiştim sana yarında son bu sevdaya

KÖRDÜĞÜM Özür bir borç gibiydi en zor ödenen hali. Kalbi hacize verdim oysa borçlu sendin Bir bahaneden ibaret terkediş. Bilinen en son halim bir zavalli, yaşıyorum bunu da bil. Gidiyorum adimi sil, acıyorum yaramı deş!... Varlığın yoğunla eş ve keşmekeş bu yolda ölüme terk bin leş. Ve rüzgarımla yüzleş... Şafak yüzbeşte meşke daldı çilekeş Uyku geç gelir nöbette uyuma yok!... Korku içime sorgu tıktı. Satırbaşında kalbim hep kırıktı. Gözlerimin içine bakamadınız içiniz hep fesattı. İçim dışıma çıktı, içimi kemiren her fare için bir kapan yarattım. Şüpheli paranoyaktım. Canımı yolda buldum, tuttum kolundan evine soktum. Yarımı gömdüm, yarımı güneşe döndüm, kendimeydi küfrüm. Ve dikkat et dilinde hep tükürdüğün. Sömürdüğün bu ruhta haykırışlar kör düğüm

Artık herkes gibiyiz. Bize birbirimizi özel gösteren ne varsa, bir gecede silindi gözümüzden... Telafisi imkansız sözcükler döküldü; haksızlığa uğramış yüreğimizden... Öfkeyle fırlatılan oklar, şaşırmadı hedefi... Artık, paramparça kalplerimiz... Artık, birbirimiz için, Hiç kimseyiz! Aralık bir kapıda, işe yarardı pişmanlık. Biz kapılarımızı çok hızlı çarptık. Neler paylaştığımızı unuttuk; Tadına doyulmaz sohbetlerimiz vardı bir zamanlar... Artık imkansız; bir daha olmayacaklar! Bana öyle geliyor ki, zaten sıradanlarmış. Tıpkı, ikimiz gibi... Aksi halde, böyle bir son yaşamazdık. Demek ki, sınandığımızı sanırken, aslında sınanmamışız... Şimdi, Bir fiskeyle yıkılan, İki koca çınarız... Böylesi, belki bir ilk hayatımda... Oysa, İlk kez inmiyor perde... Ama, Alkışsız, iyi dileksiz, İlk kez uğurlanıyorum. Ve sonsuza dek, kayboluyorum ortadan... Nedense, İyi bir fikir gibi duruyor bu günlerde... Zaten, Hep arka arkaya gelmez mi, Aksilikler, bitişler; yargılanıp, idam edilişler... Çok az insan ilgilenir son sözlerle... Genelde, gereği çok önce düşünülmüştür. Bir fırtına yetti; inşa ettiklerimizin, Yerle bir olmasına... Demek ki, kökleri sağlam değilmiş. Demek ki, zormuş affetmek; Bu denli sevmiş ve bu denli incinmişken&#8230; Demek ki yanılmışım; Bunca zaman, tam tersine inanırken! Sinemdeki sarı güller koruyamadı bu kez... Artık, Bütün kapılarım kilitli... Hayat benden firar etti... Nihayet, ... bitti! -

Hayat mektebinde, Kabuk bağlamış yaraya inat nefes almayı, Karanlığa inat, Bir mum ışığında yaşamayı öğrendim. Öğrenemediğim tek bir şe Hayat mektebinde, Kabuk bağlamış yaraya inat nefes almayı, Karanlığa inat, Bir mum ışığında yaşamayı öğrendim. Öğrenemediğim tek bir şey vardı; Unutulduğumu bile bile Ölümüne severken unutmayı öğrenemedim. Kuru ekmekle, Tuza banıp karın doyurmayı, Sırtımdaki kamburuna inat Hayatla her an savaşmayı öğrendim. Öğrenemediğim tek bir şey vardı ; Gelmeyeceğini bile bile Yetim yüreğimle sensiz yaşamayı öğrenemedim. Her karanlık geceden sonra Aydınlık bir sabaha uyanacağımı, Nehir olup aksa da gözlerim Bir gün güneşle kuruyacağını öğrendim. Öğrenemediğim tek bir şey vardı; Dönmeyeceğini bile bile Mavilere sensiz kanatlanmayı öğrenemedim. Severken unutmayı Bir türlü öğrenemedim.. Tek kusurum buysa; özür dilerim y vardı; Unutulduğumu bile bile Ölümüne severken unutmayı öğrenemedim. Kuru ekmekle, Tuza banıp karın doyurmayı, Sırtımdaki kamburuna inat Hayatla her an savaşmayı öğrendim. Öğrenemediğim tek bir şey vardı ; Gelmeyeceğini bile bile Yetim yüreğimle sensiz yaşamayı öğrenemedim. Her karanlık geceden sonra Aydınlık bir sabaha uyanacağımı, Nehir olup aksa da gözlerim Bir gün güneşle kuruyacağını öğrendim. Öğrenemediğim tek bir şey vardı; Dönmeyeceğini bile bile Mavilere sensiz kanatlanmayı öğrenemedim. Severken unutmayı Bir türlü öğrenemedim.. Tek kusurum buysa; özür dilerim . push ;

Tarih: 19 Tem 2007 23:05 Mesaj konusu: Ve sen... Anlattıklarımdan çok anlatamadıklarımsın&#823 Birgün sessizliğim oluyor, boğuyorsun kelimeleri içimde&#8230; Birgün çığlığım oluyor, döküyorsun içimdeki kırıntıları düşüncesizce&#8230; Bazen yalnızlığımsın, içinde kaybolduğum&#8230; Bazen kaçmak istediğim duygularım&#8230; Korkuyorum senden&#8230; Belki de alıştığım sensizlikten&#8230; Bir geliyorsun, bir gidiyorsun&#8230; Gözlerimde göremediğimsin&#8230; Yüreğimde bulamadığımsın&#8230; Sen, bende bilinmeyensin! Ve sen, Anlattıklarımdan çok anlatamadıklarımsın&#8230; Bağladım elimi kolumu, çaresizliğim yüreğimin düğümü&#8230;. Sen, Unutulan Sen, Tükenen Umutlarımsın&#8230; Mutluluğu taşıyamayansın!

Bu Görsel Silinmiş veya Bulunamadı! İnsanı yaşama bağlayan ne kadar ufak kıvılcımlar varmış. Bu sessiz geminin kaptanı bunu şimdi daha iyi anladı. Dümenine dört elle sarılıp güçlü hamlelerle çevirmesi için bi sebep vardı artık. Bir kaç aydır, herşey değişmişti. Sorun hep ben miyim acaba? Ya da sorun hep bende mi diye gunlerdir suren sorgulamlarım vardı kendi içimde. Icimde ki ben, yara alırken, başkalarını daha çok yaraladım Ve belki farkında olmadan, insanların yüreklerinde ki karanlık odalarını açmalarına yardım ettim. Gökkuşağı gibi gülümseyen çehrem yok uzun zamandır. İçimde ne fırtınalar koptugunu bi tanrı biliyor, birde ben. Kendi denizimde dalgalara yenik dustugumude biliyorum. Zaman ne kadar çabuk akıp gidiyor. Sonunu bilemediğim bu yolda her zaman tek başımaydım ve her zaman tek başıma olacağım, bunu biliyorum. Herkesin olduğu gibi benimde yolun sonunda gitmek istediğim bir yer var. Kim bilir belki de istediğim yere giderim... Belki de hiç birşey elde edemez, karanlıkların içine gömülür BİTERİM Tanımsız bir yerde, ilk gunkü gibi aldırmadan savuran ruzgarda oylesine kaybolmak en iyisi. Hiç olmazsa bu benim diye sahiplenecegim bir sey olmaz uzerimde. Belki, oylesine geciştirebilecegim meziyetlerimi de bir bir asmalıyım duvara.. Gecerli olan bu. Silik bir kadın olmaktan geciyor bazı yollar... Ne kadar çoksan, o kadar hiç bir seysin.. HİÇSİN... Elime tutuşturulan bir metni zoraki oynadım, oynatıldım sanki. Neden zaman kaybediyorum ya da kaybettim ben de bilmiyorum! Acaba birgün bu acizliğimin cezasını çekecek miyim? Yoksa çekiyorum da haberim mi yok! Belki de bu düşündüklerim sadece bir tür hayal ürünüdür. Belki de şuan doğru yoldayım. Evet evet sanırım amaçlarıma ulaşmak için atmam gereken adımları doğru ve sağlam atıyorum. Bu karanlık yolun sonunda mutlaka aydınlığa kavuşacagım ve bana melek yüzlü parıldayan bir göze ben de gülümseyerek bakabileceğim gun gelip... Ruhumun cevresi tamamen değişiyor. Hayatın anlamı gözlerimin ve gülüşlerimin içinde saklı, yakalayacak ve sonsuza dek bırakmayacak o eli bekliyor.. Duygusallığını yaşarken kaybettiklerinin acısını sevgiyle onaran kadın?

Yüreğim zindan, Gece zifiri karanlık.. Bu gece yine uykusuz yine karanlıklardayım... Değişen bir şey yok açıkcası.. Sadece sen geldin aklıma birden.. Nerden çıktın böyle bilmiyorum.. Aldım işte kağıdı kalemi yine elime.. Oysa içimde cümlelerim bitmişken... Ne yazacağımı bilmiyorum ama aklıma her gelişinde yazmak geliyor içimden.. Oysa seni anlatacak hiçbir kelime kalmamışken.. Nedendir bilinmez... Şu ana kadar öyle çok anlattım ki seni.. Artık boğazım düğümleniyor... Ellerim titriyor.. Kalemim bile en olmadık yerde tükeniyor.. Yazdığım yazıların sonunu getiremiyorum hiçbir zaman... Benim yarım kaldığım gibi onlarda yarım kalıyor.. Ve asla tamamlayamıyorum.. Gidişin öyle çok şey götürmüş ki benden.. Sen yoksun diye herşey eksik... Tam seni unuttum derken, gene bir yerlerden çıkıveriyorsun.. Bazen sabah yüzüme gülen güneşim.. Bazen aynaya bakan yüzüm, bazende gece odam da gölgem oluveriyorsun.. Tam elimi uzatıyorum tam tutucam yokoluveriyosun.. Ve ben gene yarım kalıyorum.. Yarım kalan yeminlerimiz gibi yarım kalıyor kalbim.. Yarım kalan şarkılarımız gibi yarım kalıyor sesim.. Yarım kalan canım gibi yarım kalıyor yaşam... Demek ki hala unutmamışım seni.. Seni öyle unutmalıyım ki, her bir zerreni hatırlamayacak kadar.. Seni öyle unutmalıyım ki, sesini hiç duymamış gibi.. Seni öyle unutmalıyım ki, adını duyduğumda irkilip gözlerimin dolmasından kurtulmayalıyım.. Seni öyle unutmalıyım ki, sanki seni hiç tanımamış gibi.. Seni öyle unutmalıyım ki, yaşanmamış bir hikaye gibi... Seni öyle unutmalıyım ki, unuttum kelimesini bile söylemeyecek kadar...

Biliyorum konuşacak birşeyimiz kalmadı, paylaşacak hiç bir şeyimiz yok. Yine de yüreğimden gücümün yettiği yere kadar sana sesleniyorum, seninle konuşuyorum... Bugün sana olan kırgınlığımı rafa kaldırdım, sevgimi aldım avuçlarımın arasına, ona sığınıyorum... Cümlelerimi kısalttım, kelimelerim buruk, gülüşlerim istenmeyen dudaklarımda... Bir ihtimal gelişine sığındığımı farkettiysem de, engel olamadım gurursuz ama umutlu hasretine... Bugün gönlümü hoş tutmak istiyorum, imkansız olan her rüyaya inanasım geliyor... Bir çocuk gibi isteklerimi bastıramıyorum... Çalmayan telefonuma elim gidiyor, sana halen bende olduğunu ısrarla yazmaya çalışıyorum... Bende olan seni, hiç kırmadım, değiştirmedim ve hep korudum desem de, sendeki benin nasıl olduğunu, gülüp gülmediğini anlamsız bir sıkıntıyla merak ediyorum... İçimdeki güzelliğine inanıp inanmamanı artık umursamıyorum! Üşüyorum, bu üşüme yalnızlığımdan geliyor ve sarıyor her tarafımı... Tutunabileceğim hiçbir güzellik yok, hatırlamaktan usanmayacağım anılarım dışında... Isınabilmek için onlara sarılıyorum... Anlamsız ve cevapsız sorular hıhzırca sırıtıyor, ben görmemeye çalışıyorum... Düşler uzak gibi görünüyordu ama yakındı... Belki de görmeyi istemek gerekiyordu... Gözlerini aç desem kapatacaksın ama kapatma gözlerini! Kendime bir demet papatya aldım ama bakmadım falıma... Gözlerimi gelişlere verdim, gözlerimdeki hüzün bile seni özlemiş itiraf etti sonunda... Düşüncelerim gururlu, hayallerim ve sevdam değil... Gelseydin, kendimi unutup sana koşacaktım, susturacaktım içimdeki isyanı, kavgaların ortasında bir güneş gibi doğup ısıtacaktım yüreğini, sevinçten ağlayacaktım bu defa, mutluyken hemen sarhoş olmuşum gibi, dokunacaktım, sarılacaktım. Ama gelmedin, gelemezdin belki de gelmeye de hiç niyetin yoktu aslında... Kendimi kandırdığımı anladığımda ağlıyordum... Eskiden kimi şarkıların ne kadar anlamlı olduğunu düşünürken, şimdi ayrılığın ardından çalınan her şarkı umutsuzluğumu ve sevgimi anlatıyormuş gibi geliyor... Sevdiğim ne çok şarkı varmış, bunu senin gidişin gösterdi bana... Her şarkıda sen varsın, her yerde, her gördüğüm insanda, denizde, gecede, uykumda... Nasıl beceriyorsun her yerde olabilmeyi... Bu bir marifetse eğer, neden benim yanımda degilsin ki? Gözyaşlarım asilliğini yitiriyor ve yenik düşüyorum sevdana... Gittin! Belki de hiç gelmemiştin ben, geldiğini sandım... Ayak uyduramadım yorgunluğuna... Dudaklarına düşlerindeki öpüşü konduramadım... Kimi zaman bir çocuk oldum gülüşlerinde şımaran, kimi zaman bir kadın; dokunuşlarında kendini bulan... Ama! En çok da imkansızın oldum... Her gelişimde bir kez daha gönderdiğin oldum... İnanamadığın, Yenemediğin, üzerinden atlayamadığın korkuların oldum... Ağladığın, bağırdığın ya da sustuğun isyanın oldum, sessizce boşalan gözyaşların, birikmişliğin oldum... Yüreğindeki kadın ben olmak isterken yüreğine sığınan ve tozlanacak olan bir anı oldum... Haketmediklerin, artık yeter dediklerin ve herşeyin olmak isterken belki de hiçbir şeyin oldum... Söylesene ben gerçekten senin neyin oldum? Sesin hep uzakları çağırıyordu, ben üstüme alındım, sana geldim... Bilseydim, bana ait olmayan bir seslenişi sahiplenir miydim? Şimdi bir mevsimlik aşk kaldı avuçlarımda sadece bir mevsim yaşanan ama bir ömür gibi gelen aşk... Kalbime henüz söyleyemedim gittiğini, öğrenirse onun da acı çekmesinden korkuyorum... Seni halen benimle biliyor ve seviyor ama ben kalbime ilk defa yalan söylüyorum... Gittin! Sevdamın yokluğuna alışabilirim belki ama sesinin uzak yolların sonunda olması acıtıyor içimi... Suskunluğun en büyük silahındı, suskunluğunla vurdun beni asıl acı olan, canımı acıtan unutulmak... Söylesene unutulmak kime yakışıyor? Unutan sen olsan da sana bile yakışmıyor... Merak etme, üstüne giydirmedim bu duyguyu, unutulmayan olmak sende daha güzel duruyor... Görüyorsun işte, aşk'a ve sana ihanet etmiyorum. benim kırgınlığım aşk'a... Sen üstüne alındın...

Ruhumu yakıyorum senden kurtulabilmek için.. Binlerce kilometre uzaklara gidiyorum. Yinede her gülüşünde, içimde aşka dair birşeyler hep eksiliyor. Her yeni güne senin renklerinle başlardım eskiden. Şimdi ise, sabahları güneşin doğuşunu izlerken, yaşama sevincimi biraz daha kaybettiğimi hissediyorum.. Hergün biraz da aşkı yitiriyor Yüzündeki gökkuşağının ağrılı rengi Sabahlara yakın sessiz gelişleri Hırsız gibi kararsız, kararlı.. Ne sen olacaksın bunda sonra, nede bende bıraktığın izlerin. Sana ait olan herşeyi, seninle birlikte başka kollara bıraktım. Ruhumun çektiği acıları, yalancı gülüşlere sattım.. Herşeyin bedelini ödedim. Rahat ol, yapman gereken bir şey yok. Vazgeçtim ruhumdan... Vazgeç yüreğimden düşlerimden Yaralıyım dillerinden Ben değilim seviştiğin Affedemem beni affet Gidiyorum uzaklara, sensizliğe... Oysa içim nasıl acır yokluğunda. Gecelerim ne zor geçer.. Sensizlik yüreğimi nasıl yakar.. Bir bilsen.. Söyleyemem... Kahretsin yapamıyorum! Kaçtıkça sana geri dönüyorum.. Seni sevmeyi ağır ödüyorum...

Gecenin Bilmem Kaçıncı Dilimi.. Dışarıda İçine Çektiğinde Adeta Çiğerleri Donduracak Bir Soğuk.. Ve Ben Uykusu Kaçmış Kelimelerimi Bir Arada Tutmanın Teleşındayım.. Gece... İşil İşil Gökyüzü... Önce Her Yildiza Senin Adini Verdim... Yetmedi... Hiçbiri Senin Görmediğim Gözlerin Gibi Değildi... Ben Yalniz Senin Gözlerini Yildiz Bildim... Herkes Altinda Sarhoş Olacaği Yildizlari Araken... Ben Senin Görmediğim Gözlerinde Bitirdim İçki Kadehlerini... Herşey Siyah-Beyazken... Ben Mavi Bir Düşte Gizlendim... Konuk Oldum Uykularina... Gördüğüm Her Rüyanin İçindeydin... Gördüğün Deniz Miydi... Ben O Denizin Martisiydim... Bir Ormanda Mi Yürüyordun... En Ulu Ağaciydim... Sonsuz Hasret Ateşiydim Ben Her Gece Kapinda Yanan... Sen Bile Söndüremezdin Beni... Çünkü... Hasretim Sen Varkende Dinmeyenindendi... Kolaydi Sevmeler Ben İmkansizi Seçtim... Ne Kadar Yakinsan O Kadar Uzaktin Bana... Elimi Uzatsam Tutabilirdim Ama Bir O Kadar Da Ulaşilmazdin... Kaçanlardan Değildim Ben... Kaçamadim... Ne Zaman Vazgeçmeye Kalksam... Yüreğim O Kocaman Haliyle Dikildi Karşima... Ben Yüreğimin Sesini Dinledim... Ve Yüreğim Aslinda Sendin... Her Sözcüğe Denedim Seni Anlatmak İçin... Her Sözcüğün Üzerinde Durup Bin Kere Düşündüm... Ya Onlar Anlatamadi Seni Ya Sen Onlara Yetmedin... Ben Ki Konuşmayi Bu Kadar Seven... Böylesine Laf Cambazi... Bir Tek Seni Tarif Edemedim... Sözcükler Yetmedi Ya... Renklere Sarildim Bende... Bir Tek Mavi Anlatti Seni... Maviye Yakişan Yalniz Sendin... Ne Kendimi Sakladim Nede Sözlerimi... Duygularim İçtendi... Seni Kendimi Sever Gibi Sevdim... Tutkuyla Bağliydim Sana Ama Sevdam Senin Tutsağin Değildi... Ben Özgürlüğüme Düşkündüm... Ve Özgürlüğüm Sendin... Dinle Ey Yar... Sana Bağimli Olmadan Büyüttüm Ben Bu Sevdayi İçimde... Sen Olsanda Büyümeye Devam Edecek Olmasanda... Sevmişim Bir Kere Seni Kurtuluşun Yok... Seni Özlemeyi En Çok Ben Bilirim... Hiç Yakinmadim Seni Özlemekten... Üstelik... Kavuşmama İhtimali... İşlenmemiş Bir Taş Gibi Önümde Dikilip Dururken... Sana Dokunamamak Yüreğimi Böylesine Acitirken... Yinede Bil Ey Yar... Ki Yüreğimi Kanatan Bu Aciya İnat Dokunmadan Tenine Saatlerce Sevişebilirim Seninle... Seni Göremeyen Gözlere İnat, Seni Hissedemeyen Ellere İnat, Seni Bir Türlü Bana Getirmeyen Zamana İnat, Seni Sevmekten Vazgeçmeyeceğim... Ahh Yar Ahh Hasretim Sustum Çığlıklarımı Geceye Asıp Sustum Avaz Avaz Yokluğuna... Ahh Yar Ahh Güneşim Koştum Adını Dilime Dolayıp Koştum Düşe Kalka Varlığına... Yüreğimin Kalemiyle Yazıyorum Bu Paragrafı; Gözlerini Yumarak Oku.. Biz Hep Yumduğumuz Gözlerle Görmedik mi Birbirimizi.. Bir Hep Gözlerimiz Kapalı Dokunmadık mı Birbirimize.. Bir Hep Gözlerimiz Kapalı Sevmedik mi Sevişmedik mi.. Seni Umutsuzca, Beklentisizce, Hayallerce Sevdim Uzağından... ... Beklentisiz Beklentilerim Yine Kocaman... ... Engel Tanımayan Nüksetmelerin... Karşılıksız Sevdigim Gibi... ... Olmuyor Keçim... Olmuyor... Sen Den Gidilmiyor... ... Zaman Yine Aldı Başını Geçip Gidiyor... Tutmak Ne Mümkün... ... Son Bir İstek Dürtüp Duruyor Tüm Bastırmışlıklarımı... ... Sadece Benim Olacak Bir 24 Saat... ... İçinde Senin Olacağın... Ve Her Saliyesine Kadar... ... Parçalanarak Tüketeceğim Bir 24 Saat... ... Hiç Konuşmadan... ... Gözlerimi Kapatıp... ... Sadece Varlığını Hissetmek İstediğim... ... Nefesini Duymak... ... Kokunu Almak İstediğim... ... Parmaklarımla Saçlarından Ayak Parmaklarına Kadar... ... Sana Sadece Dokunabileceğim... ... Şu Başı Belli Sonu Belirsiz Yaşamdan Çalınmış Bir 24 Saat... ... Son Dileğim... ... Yine "Ne Çok" Ve "İmkansızı" İstemekteyim...

Sabah olup kalkacaksın. Kendini yine vuracaksın kentin sokaklarına. Adım adım geçeceksin anıları. Her anı yakacak seni, bir küçük alevi kocaman yangına çevirecek. Yangını söndürmek için bir damla su bulamayacaksın. KAVRULACAKSIN. "İşte şu park" diyeceksin, duracaksın,"ne çok oturmuştuk soğukta..." ellerinin sıcaklığı gelecek aklına, ılık öpüşleri. Oysa şimdi bir kaç güvercin, birkaç kuru yaprak vardır aynı yerde. İçim sızlayacak, terk edilmişlik duygusu gelip saplanacak yüreğine. AĞLAYACAKSIN. Bir kıyıda durup boş gözlerle masmavi denize bakacaksın" biz aşkı hep mavi bilmiştik" diye hayıflancaksın. Bir zamanlar nasılda coşku yaratırdı o mavi senda... Şimdiyse siyahtan ne farkı var ki... Maviye de aşka da lanet edeceksin. KIZACAKSIN. Öfkeni bir kılıç gibi bileyeceksin, büyüteceksin. Öfken, seni terk edene mi yoksa ayrılığa neden olan ne varsa hepsine mi, anlayamayacaksın. Boş bir vapur yanaşacak iskeleye, tıpkı senin yüreğim gibi. İçinden kimse inmeyecek. bir rüzgar çıkacak, yalnızlığın iyice kemirdiğibedenini yalayacak. SAVRULACAKSIN. Karşılaştığın herkese nefretle bakacaksın. sevgiye dair ne kadar kırıntı varsa alıp ürmüştür çünkü. Bütün insanlar suçlu, bütün insanlar güvenilmez yaratıklardır artık senin için. Bir selam vermeyeceksin, bir tek kelime etmeyeceksin. SUSACAKSIN. Ayrılıktan bahseden şarkıları duyduğunda bütün organlarına aynı anda bir acı saplanacak. "Kahretsin yine hüzün şarkıları" diyeceksin, "birisi sustursun şu şarkıyı..." biri sussa diğeri başlayacak. Kulaklarını kapatacaksın, olmayacak, KAÇACAKSIN. Beynin oyunler oynayacak sana. Hangisi gerçek, hangisi hayal ayıramayacaksın. Karşıdan geleni "o "sanacaksın. Koşacaksın yanına ulaşmak için. yüzüne baktığında bir yabancı olduğunu anlayacaksın. Delirdiğini düşüneceksin. KORKACAKSIN. "Yok mudur bunun bi çaresi peki, yok mudur bu acıyı dindirecek bir ilaç...?" Kimse yanıt vermeyecek bu soruna. Kimse bilmeyecek çektiğin acıyı. Kimse senin hissettiğin gibi hissetmeyecek. Seni senden daha iyi hiç kimse anlamayacak. Bu yüzden yanıt verseler bile bi işe yaramayacak. Oysa hayat devam edecek aynı hızla. Yaşamak en önemli görevin senin. Anıları içine gömüp yaşamayı öğreneceksin. Hayatın asahip çıkacaksın. Kavrulsan da, ağlasan da, kızsan da, savrulsan da, sussan da, kaçsan da, korksan da, yaşayacaksın. Zor olacak, imkansız olacak ama... UNUTACAKSIN...

Bu kaçıncı gece hasretinle yandığım Kaçıncı gece yıldızları yıkadığım göz yaşlarımla? Mesafeler yırtıldı hıçkırıklarımla Bosnalı kadınlar duydu feryadımı. Sen, sen duymadın mı can? Ne vardı bu kadar uzak yerlerde açacak? Benden uzak o iklimlerin, Benden uzak o şehrin, Kahrolası o kalabalıkların Benim kadar ihtiyacı mı vardı sana, Benim kadar hasret çekti mi Kahrolası o şehrin semaları, Benim kadar yandı mı? Ne vardı can? Ne vardı uzak iklimlerde açacak? Ne vardı Kendimizi bu kadar kahredecek? Kara trenler umut olmamalıydı, uzayan yollarda kalmamalıydı bakışlar. Dünya, bir tek nokta olmalıydı can... Bir tek noktada doğmalıydık. Dönüp dönüp sana varmalıydı yollar, Ben, hep hasret türküleri söylememeliydim, Sen, hep hasret şiirleri okumamalı. Hasret diye bir söz olmamalıydı lügatlarda Geceler boyu hergün göz yaşlarımla ıslanmamalıydı yıldızlar. Gönlüm bu sevdaya dar gelir oldu Boğuyor karanlıklar can... Mesafeler kurşun oldu amansız, Feryadıma şahit oldu yıldızlar Can... Can... Hasretin ağır bir yük omuzlarımda. Ben çekmekten usandım, sen usanmadın mı? Bildim, bitmeyecek bu hasret! Uzak iklimlerde açmış iki çiçeğiz. Hangimiz gelsek diğerinin yanına, Kuruyup, kaybolacağız. Ben, kıraç topraklara döndüm can, Ben, kurumuş dereler gibiyim. Issız mağaralarda kaldı umudum. Belli bu sevda kahredecek bizi, Unut be can... Unut bu sonu gelmez sevdamızı... bırak yeni güneşler doğsun semalarında bulutlar gizlemesin yıldızlarını yeniden başlasın herşey yeniden doğ bensiz şafaklarda. Unut can, unut senin için yazdığım sevda şiirlerini. De ki; bir rüya idi bitti. De ki; bir hayaldi, solgun aynalarda yansıyan. De ki; bir romandı, sonu koskoca bir hiçle biten. Unut beni can, Unut vakit varken... Bırak hasretin bana kalsın. Varsın cehenneminde kavrulsun gönlüm. Ben yine her gece saçlarını koklayayım uzak yıldızlarda. Gözlerimde takılı kalsın hayalin. Sen unut can, sen unut! Kahredersem, Milyon kere kahrolayım!!!

Beni kaybedince anlayacaksin sevdigimi Konustuklarimiz gelecek aklina Askimiza, sevdamiza dair. Sicacik sarilmalar Kalp atislarimiz&#8230; Gozlerin bugulanacak, Silmeye birini arayacaksin&#8230; Beni kaybedince anlayacaksin yuregimi O koca boslugu doldurdugumu dusuneceksin, Yeserttigim sevgiyi hissedeceksin, Ikimizin adina, Koca bir sevda yazdigimi, Altina imzami attigimi Goz yaslarimla&#8230; Icin burkulacak, Sarilacak birini arayacaksin&#8230; Beni kaybedince anlayacaksin hayatimi Sadece senden ibaret dunyami goreceksin, Saatlerce konustugumu Sadece senle yasadigimi, Hayat sensiz olmuyor deyislerimi hatirlayacak, Icin titreyecek, Isitacak birini arayacaksin&#8230; Beni kaybedince anlayacaksin askimi, Gozlerinin onune gelecek; Seviyorum derkenki gozlerimin pariltisi, Bir sevdanin boyle delice, Boyle katiksiz icten yasanabildigini fark edeceksin, Yuregin kanayacak, Yaralarini saracak birini arayacaksin&#8230; Ben coktan gitmis olacagim...

Sen benim için hem bir hiç hem de her şeysin&#8230; Giderken bıraktığın yara sonsuz bir acı bıraktı yüreğimde&#8230; &#8216;&#8217;sevseydin gitmezdin&#8230;gitseydin sevmezsin..&#8217;&#8217; Giderken bıraktığın yarayı ne başkası kapatabilir.. nede sen&#8230; Hücrelerim paramparça kimi ölü kimi ölüm savaşında.. Aynı yasamaya çalışmak gibi&#8230; Sensiz hayata alışmak gibi&#8230; Varlığında yokluğunda bir savaş aslında&#8230; Büyük bir savaş&#8230; Hiçbir zaman kazanamayacağım bir savaş&#8230; Vazgeçtim her şeyden.. sevdan hariç Ne yasamamın bir önemi var su anda nede gıdısının&#8230; Ne gelişini beklerim.. nede beni sevmeni&#8230; Biz bizi bir hiçe harcadık&#8230; Geri dönmek kolay mı? bittik derken tekrar aşkım demek kolay mı? Her şeyden zor Çok zor&#8230; Şimdi arasan son kez sesini duymak için nelerimi vermezdim ki&#8230; Bu can yoluna feda&#8230; araya aylar girse de her seferinde dönmüştük birbirimize&#8230; bu kez çok farklı olacak biliyorum&#8230; geri dönüşümüz olsa silmezdik birbirimizi&#8230; daha doğrusu sen beni&#8230; ben seni silsem zaten uğruna bunca yas dökülmezdi&#8230; bunca acı çekilmezdi &#8230; ne var ki öğreniyorum artık SİLEMİYORSAN KARALAYACAKSIN! ! ! ...

Evet artık O'nu ve yarınlarımı alıp Gidiyorum... Yanımda götürdüğüm bedeni değildi. Yüreğini ve gülüşlerini almıştım giderken. Cennet kokulu yüreğinin " aslı " bende kalmak üzere bir suretini fani bedenine verip sevdiğimin yüreğini kendimle götürüyordum. Ben ölsem de biliyorum o bedenen yaşayacaktı ama benimle yüreğinin gittiğini hiçbir zaman farketmeyecek. Gözlerinde soluduğum Cenneti ve mahsun yarım bedenimi toprağa emanet edip gidiyorum. Alnımda hüzünle tamamlanmamış kavgalarım, ılık baharların yandığı dudaklarla hiç kavuşmamış dudaklarımla gidiyorum. Sana ve sevdanda doyamadan gidiyorum. . Doyamadım. . . Dudaklarımın esaretinden kurtulup kuru toprakla kavuşmayı bekleyen nice yangınlar var yüreğimde harelenen. Ağlamak isteyip ağlayamamak.. Tek bir kelime. . ; Ağlayamıyorum. . . Gidiyorum. . ; Karlarımı ve zararlarımı hesaplayacak halim ve geride bıraktıklarımı düşünecek gücüm yok.. Gitmeliydim... Zaman, ayrılık zamanıydı. Bir an evvel gerçeklerin sahnelendiği dünyaya bir vedayı bile çok görüp sessizce gitmekti. İmzası yüreğimde saklı istifa mektubumu tek mirasım olarak sevenlerime bırakıp gidiyorum. Zemheri umutlarımı son kez avuçlarımdan kanatlandırıp gözlerime karanlığın perdelerini kapatıyorum... Açılmamak üzere ömrümü küflü raflara kaldırıyorum. . Ardımda bu yazıyı bırakıp gidiyorum. Son kez yarınlarımı göğe gelin ediyorum. Bulutla, güneşle son kez göz göze gelip selamlaşıyorum. Umut fakiri düşlerime sarılıp herkesle vedalaşıyorum. Ve son kez satırlarımla helalleşip kendimi ve Cennet kokulu sevdamı alıp gidiyorum. Gidiyorum, benim de bilmediğim karanlıklara. Herkese hatta benim bilmediğim düşmanıma bile hakkımı helal edip son kez kendimi ve yüreğimi yazıyorum hüzün kokan satırlara. . . Gidiyorum. . . Vedası olmayan bir ayrılığın dallarına son kez sarılıp üzerime serçenin gözlerinde çırpınan hayatımı soğuk taşlara son kez kapatıyorum. . . Gidiyorum. . . . . !

Gecelerce sitem edip yazdıgım, Aylarca yollamayı düsündügüm, Adresi kayip bir mektup daha... Ne tuhaf degil mi? Hep adressiz oluyor mektuplarim. Ama inan sen kadar bende biktim, SONU OLMAYAN BU SEVDAMI SONSUZA TAŞIMAKTAN... Bugün yine hep senli idi günlerim Biliyormusun? İlk tanistigimiz günü hatirladimda... Sana ilk olarak "ask neydi?" diye sormustum; "Aşk mı? Aşk Ölüm" demiştin... İşte o zaman o sensin, Yani aradigim kisisin demistim kendime... Askin ölüm olduguna inanan bir sana inanmıştım ben, Bir seni tanimistim sende kendimi görebildigim Sevginin okyanus kadar büyük oldugunu söylemistin bana. Bense o okyanusda bogulmaya hazirlanirken, Ölmüş cesetlerimi cikardim... Sensizligin kuytu gecelerinde her gece senin icin öldüm... Bir ben kalmadi sana verebilecegim... Her gece ikimizi tükettim. Oysa "biz bitmezdik" demistik de, Meğer coktan tükenmişiz, haberimiz yok... Adın dilimde ask olarak kaldi. Dilimde aşk oldun ama, Neden her defasinda yüreğimde can buluyorsun... Neden bende ölmüyorsun neden? Oysa sen nedenlere ve keskelere hayatinda yer vermezsin, biliyorum. Hatirliyorumda bana "neden ve keske" deme neolur demistin. İşte o gün nedenini sormadan, gözlerinden okumustum seni... "Biliyormusun seni bu yüzden seviyorum" demistin bana... "Senden geriye kalan ne var ki şimdi" Diye demeyeceğim kendime. Çünkü ben seni hic ugurlamadim. Belki yüreğime agir geldi bu sevda, Her defasinda yikildim. Yikilmanin ne demek oldugunu bilirdin sen oysa. Beni bitirmemek icinmi gitmistin. Oysa ben bitmedim can... Bu sevda yüregimde iken biz bitemeyiz... Anlıyormusun Yar!!! Biz bitemeyiz...

Uzaklara dalıyor gözlerim. Bulutlar gri.. Bir rüzgar esiyor ve üşümeye başlıyorum. Saçlarım yüzümü kapatıyor, elimle açmaya çalışıyorum.. Ama duruyorum sonra.. Belki de rüzgarın elleriyle dokunuyorsun saçlarıma&#8230; Kapatıp aslımı tüm gerçeklere, suretime açıyorum ruhumu.. Sessizliği dinliyorum, içinden sesini duyacakmışım gibi. Sanki birşeyler fısıldayacaksın bana, daha önce hiç duymadığım, hiç bilmediğim bir şey.. Ellerimle toprağı avuçluyorum, onunla karışıyorum hayata, sen oluyorum, sendeki ben oluyorum biraz da.. Tüm dünyayı susturup, konuşmak istiyorum seninle, fikrimde bile olsa yeter bana.. Artık seninle ilgili en küçük bir düş, en küçük bir anı, en küçük bir ses, ufacık bir düşünce bile avutabiliyor beni. Tanımlayamadım.. Varlığında içimdeki heyecan, yokluğunda yüreğimdeki korku muydu aşk? Yarım kalmışları tamamlayamamanın verdiği huzursuzluk muydu yoksa? Belki de sendin aşk bende, ben bunu hiç farketmedim. Öğrendim.. Yokluğuna alışmayı, sensizlikte bir başıma savaşmayı.. Bunları hiç bilemem, bilsem de öğrenemem, öğrensem de yaşayamam diyordum oysa.. Neleri öğretiyormuş bu hayat insana.. Unutmadım.. Seni unutmak aklımdan bile geçmedi, düşünmedim bunu hiç. Öyle çoktun ki, hiç bir yere sığdıramadım seni. Ne aklıma ne de yüreğime.. Sözler bitti.. Böyle bitmemeliydi oysa, çok cümlesi vardı kurulacak bu hikayenin, senli, benli &#8220;biz&#8221; li öznelerle.. Daha o kadar söylenmemiş, ertelenmiş, yaşanmamış varken, yazmamalıydı hayat sonunu böyle.. Sustum.. Ağlamıyorum artık.. Saymadığım kaç zamandır gözlerimden bir damla bile gözyaşı akmıyor. Ne sana dair ne de hayata, içimde bir yerlerde gizliyorum onları da, seni gizlediğim gibi. Sızlıyorum.. Zaman sarıyor elbet kanayan yaraları, gittikçe acısı azalıyor, ama geçmiyor bir türlü. İnce ince sızlıyor saklı bir yerlerde, dokunulduğunda tekrar başlıyor acımaya. Bir perde açılıyor önümde, geçmiş zamanlara dair.. Gözlerimi kapatıyorum.. Sendeki ben oluyorum.. İlk bakışın canlanıyor gözlerimin önünde, gülümseyişin.. Sonra gidiyorsun, ardından bakıyorum öylece durup ben de.. Durdurmak için bu gidişi, sarılmak istiyorum ellerine, yapamıyorum.. Kapanıyor perde&#8230; Suretimi kapatıp aslıma dönüyorum yine.. Şimdilik; Hoşçakal.. Aşkların en güzeli, Kavuşur elim sana günün birinde, Sarılıverir beline, Dokunur tenim sana yeniden.. Hangi gün taşınır dönerim, Bilinmez.. Boş kalacak yüreğim, Söz verdim sana, Ölene kadar&#8230; Ben seni sana emanet ettim sonsuz sevdam.. Yüreğimin senli olan yanını alıp, ayak izlerimi bırakıp ardımda, yürüyorum sonu sana çıkan yollarımda&#8230;

sessiz kalan yakarışlarımla bitirmeye çabalıyorum sesime dostlarım bile yanıt vermiyor artık penceresiz kaldım şairin dediği gibi kuytu köşelerde acılarımla yanlız kaldım ve ben bunu artık kabul ediyorum yapayanlızım şu sınırları dikenli tellerle çevrili açık hava ceza evine benzeyen mekanda acılarımla ve ızdıraplarımla yanlızım. yanlızlığım bağrımı sıkıyor kimsesiz oluşum duvarlar konuşmuyor gökyüzü yüzümü güldürmüyor artık çalan bir telefonum bile yok mecburi istikametgahımda. günleri tarihi unutum zamanın dışında yaşıyorum ölü bir beden gibi ruhsuz yüzü gülmeyen dalgın biriyim artık oyuncağı elinden alınmış bir çocuk gibi geceleri gizlice gündüzleri gözyaşlarını içine atarak ağlıyorum. kalabalıklar içinde yanlızım kimsesiz oluşu öğrendim kimsesiz kaldı sesim

Gözlerinde anlamlı bir hüzün saklıydı Belli ki emindi kederinden Her söylenen faydasız Boşunaydı kelimeler Acı çekerken bile haklıydı Kanıyordu lakin gönlü Öylesine derinden Hüzünlü gözleri ağlamaklıydı Acemi bir çiy damlası okşadı yanağını Ürkek atan nabzı hızlanmaya başladı Çağlıyordu gönlü taşacak nehir gibi Titreyen dudakları dayanmıyordu artık Usulca aralanıp fısıldadı derdini: &#8220;Evleniyormuş!&#8221; Durdu zaman, taştı nehir Anlamsız kalıverdi bilinen kelimeler Ustalaştı çiy damlaları Birbiri peşisıra süzüldü yanağından Mahzun gözleri çok farklıydı Gemlenemiyordu fırtınalar kopan yüreği Gözyaşı yüreğinden akıyordu Tekrar yaşıyor gibiydi hoş anılarını Unutulan bir anıydı belki, her damla gözyaşı Usul usul yüreğinden akıyordu Yağmur bulutları yüklenmişti gözlerine Öylesine ıslak bakıyordu Kaybetmek değil miydi ağlamak? Nedendi birdenbire böyle yıkılış? Unutulmak unutanın kaderi olmalıydı Kaybeden o değildi Herşeye rağmen ayakta kalmalıydı Ağarıyordu işte yine tanyeri Tükeniyordu gece, onu tüketemeden Her gecenin kaderiydi bu: Tükenmek. O, gece değildi Unutan layığını bulmalıydı Dirildi birden İsyana dönüştü yüzündeki hüzün Bakışları şimşek şimşekti yine Vazgeçilecek kadın değildi Büyüttü kinini Büyüttü isyanını Ağlamak kaybetmekti elbette Ağlamıyordu artık Kor ateşlerde yanmayacaktı kalbi Önünde diz çöktürdü aşk acısına bile Kaybedenin ardından müstehzi gülümsedi

Elimi her cebime attığımda; ya ellerin geliyor elime ya biriktirdiğim özlemlerim ya da yarım kalmış bir şiir. bilirsin; zamansız tükenmiş ömür gibidir yarım kalmış görmelerim, öpmelerim. dudakların büzülmesinden öte bir şey... şiiri her elime aldığımda ya gözlerin geliyor önüme ya saçların. çıkarsın gecede parıldayan bildik bilinmedik her nesneden, bir telaş alır soluksuz yüreğimi! bir telaşla saklarım senden çaldığım her şeyi. ceplerim dolar yüreğim taşar... yanımdan her gittiğinde; bir tarafın eksik gidersin mutlak. mutlak bir şeyler kalır senden titizlikle sakladığım. ellerin kalır okşamalarıyla ellerimi, gözlerin kalır avuçlarımda kelebek, saçların masamda tutam tutam, durgun dağılmayan. ve öpücüklerin... çiçekten çiçeğe sekerek geçen bir kelebek kondurması! ... biter aylar yıllar geçer, bu özlem sürer. bitmez, yenilenir çoğalır kalır. hep kalır gitmez ama hiçbir zaman geldiğin gibi gitmesin yanımdan. mutlak bir şeyler kalır senden

Al sana bir kördüğüm gece daha&#8230;. Yitik sokak arkası çığlıklar, içi dolu ama boş umutlar.. Yıllanmış ve yozlaşmış hayatlar&#8230; Hangi soruya cevaptır aşkın yar&#8230; Yağmur arefesi yalnızlığın, karanlığa kelepçeli sevdalısı.. Bir ses versem sessizligime neden. Gelsen yüreğinin hiç gelesi yokken, Değil miydi ihanet karası yaşlar bırakan;Sevdan Ben söylerdim türküsünü acıların, Ben bilirdim en tenha yanlarını bu kentin. Ve sen ebesi olurdun hasretimin. İçimden kopup gelen, bir kan tortusu Kilitleneli nice oldu şah damarıma, Zaten sen duymazdın içimin sen yanlarındaki yankıları, Bilmezdin gözbebeğim bir anneme birde sana ağladığımı. Şimdi kalası yok bu kentte adımlarımın, Kalası yok hatıralarımın. Anlayacağın, Bu şehrin yarasına, Senin olmadığın değdi inceden&#8230; Almadı beni de sensiz koynuna&#8230; Şimdi.. Sensizliğin başkentinde kendimi zamana bırakıyorum. Ve Adımlarımı, Nereye gideceğimi hiç düşünmeden, terk ediyorum...

MANTIK:hayattan koptun işte, hiç bir beklentin kalmadı artık.. ne doğan güneş ilgilendiriyor seni nede yağan yağmur.. oysa ne çok severdin sen yağmuru... hatırlarmısın yağmur yağdığında saatlerce cam kenarında oturup sevdiğin bir şarkıyı dinleyip sevdiğinin düşünürdün.. ama artık ne düşünebileceğin bir hayatın var nede bir sevgilin... zaten güneşte doğmuyor artık dünyana... YAŞASAN Bİ ÇARE YAŞAMAZSAN Bİ ÇARE... ETRAFINA BAKIYORSUN HERKES MUTLU.. ben bunları hakediyormuyum diyorsun ama sen ne hakettiğini nerden bileceksinki.. belki haketmeden yaşıyorsun, belkide hakediyorsunki yaşıyorsun.. neden diye sorma bana şimdi.. biliyorum sen böyle olsun istemezdin tamam biliyorum sen sadece sevdin. ama bak herşey dediğin gibi şeffaf olsaydı böyle bir sonda olurmuydun..? böyle acı bir son yaşamazdın emin ol!!! tek suçlu sen değilsin unutma.. beni bir kenara atıp sadece kendi sesini dinledin sen. katlanmalısın yaşadıklarına.. ben sana demiştim bu kadar sevme diye ama sen varolan tüm sevgini sundun.. sonun böyle oldu işte.. herzaman verdin aldında ama... kendini verdin bu aşka çok yıprandın. böyle olacağını biliyordun. yaşa şimdi haketmediğini düşündüğün şeyleri.. AMA UNUTMA SEN NE HAK ETTİĞİNİ NERDEN BİLECEKSİN Kİ... sonra kalp bu güne kadar savunduğu ve bundan sonrada savunacağı cümleyi söyler.. ve belkide yıllar sürecek sevdasız hayatın içine girer.. KALP:kendimi teslim etmeseydim aşk olmazdı bunun adı...

Sensiz çok çaresizim ben buralarda Sensiz bir ömür ne yaparim bilmiyorum Sensiz cok mutsuzum yürüyorum sokaklarda yollar dar gelir bana calisiyorum gece gündüz seni bir kac saatliğinada olsa unutabilmek icin ama olmuyor unutamiyorum heran aklimdasin ben senin icin cok Savaştim sucu sende buluyorlar ben seni ölesine sevdim ama hice sayiyorlar sözümüz söz diyorlar iki seveni göz kirpmadan ayirmaya calisiyorlar sen umudunu kestinsede ALLAHtan ümit kesilmez Hayat boş anlamsiz geliyor sensiz ben ve hayat büyük bir mücadele günden güne sensiz dahada kötü oluyorum zamanla unutursun diyorsun söyle bana birtanem nasil unuturum günden güne canim dahada yaniyor Heran Hayal ediyorum seni aklimdan cikmiyorsun yemin ederim ki sensiz yaşayamam ölesine seviyorum seni göz yaşi nedir bilmez kene şimdi gizlice ağlıyorum SENSIZ YAŞIYORMUYUM SANIYORSUN? SENSIZ MUTLUMUYUM SANIYORSUN? SENI UNUTABILIRMIYIM SANIYORSUN? BIR ÖMÜR SENSIZ YAŞAYAMAM SENIN ICIN BIR ÖMÜR SAVAŞIRIM BENIMKI 3-5 GÜNLÜK AŞK DEĞIL

Sen diye bir şey yok aslında.. Benim en büyük yalanım var sadece, Ve en uzun cümlem, Sonuna yüklemini bir türlü koyamadığım.. O yalan yüzünden ağlıyorum şu an, O yalan yüzünden gecenin dördünde hala ayaktayım.. Lambayı söndürmüş, O yalanı anıyor, Onu yaşıyorum.. O öyle bir cümle ki Öznesi benim, Nesnesi sen.. Bütün tümleçleri dolaylanmış ama Bir türlü yüklemi konmamış.. Ve o öyle bir cümle ki Sevgiyi, sevmeyi, seveni, sevileni anlatır.. Evet yüklemi yoktur, Çünkü Yüklem sevilenin dilindedir, Onun zülfünün telindedir, Bir gel deyişindedir Ama Sevilen yüklemi koymamaya niyetlidir... İşte sen böyle bir yalan, Böyle bir cümlesin.. Lakin gülyüzlüm, Artık kuyruklu bir yalan Ve &#8220;ah keşke&#8221; lerle dolu bir cümlesin... Keşke bana verebileceğin bir küçük sevgi olabilseydi, O sıcacık yüreğinde.. Biliyor musun, İşte o zaman Sesimde karamsar nağmeler duymazdın. Tebessümlerin en sıcağı yüzümde olurdu, Şarkıların en güzeli dilimde.. Bütün güzellikler gönlümde olurdu, Neşelerin sonsuzu benimle... İşte o zaman O kelebek ben olurdum, Bir günü bir ömre bedel olan.. Ve yüreğine konardım. Hiç terk etmezdim orayı.. İşte o zaman O uğur böceği ben olurdum, Uğur dağıtırdım Hayatımdaki tüm uğursuzluklara inat.. İşte o zaman Yanında kurabileceğim bir sürü cümlem olurdu.. Dilimden dökü tüm kelimeler, sever adım sana gelirdi.. Ağlamaktan yorulmuş gözlerim, Gözlerinin kahverengiliğinde kaybolur, Huzur bulurdu.. İşte asıl o zaman Ben ben olurdum.. Ve belki de Çok daha güzeli olurdu.. Ben sen olurdum, Sen ben... Ey yaralı gönlüme merhem sürmeyen sevgili! Sen hala halimi bilmiyorsun, Seni anlıyorum diyor, Aslında anlamıyorsun.. Düşler sokağının düş kokulu bir evinde Buğulu bir pencereden bana bakıyorsun Ama göremiyorsun.. Dışarıda yaralı yüreğimle üşüyorum, Cansuyuna hasretim, Sana hasretim, Bilmiyorsun...

Aşk Canımı Aldı... İçimdeki acıları daha yeni dindirmiştim... Daha yeni bitmişti yüreğimi uyutmak için söylediğim ninni.. Yüreğimin kanamasına neden dikenler battı.. çıktı!!... Sen düşünme beni!! Ağlamam durdu!! Verdiğin güllerin dikenleri yoktu, rengi yoktu... Acılar gözbebeklerimde, aklım sende.. İçim kurudu!! Sevdan yine bende!!... Dönüp bakmam bundan böyle gözlerine.. Bakma sende kanayan ellerime... Dikensiz güllerin bu sefer kokusu battı.. çıktı... Sen düşünme beni... Kan kaybım durdu... Seni sevişim nedensiz, Nedensiz yürek ağrılarım, Elimden gelen birşey yok, Ben ağlarım... Bölüştüğümüz ekmeğin bende hep sıcak kalsa da Dönüp gelmem bunca zamandan sonra sana Arama gönlünün kilidini Kalbinin kapısındaki nöbetim son buldu... Ağlamam durdu!... Kan kaybım durdu!... Aşk canımı alacak!... der dururdum... Aşk canımı aldı!!! Duydun mu...?