sevdim aşk gecikmiş bir mutluluktur gün devrildi koca bir yürek kaldı altında oysa gölgeli bir parantezdi günler yüzünün deltasında pazartesinden cumartesiye aşk aynı gün ölmekti belki son trende çığlığında istanbul çeker giderdi içimden kırık zarlar kalırdı geriye ve ben saçlarımdan başladım yaşlanmaya bazen öyle susardın ki ağzımdan koparılan bir çığlıkla eklenirdim sessizliğine yaralı sandallar geceye açılırdı yüzün habersiz kopuk bir kirpik taşırdı düşünmeden korkardım solcu bir kadın gibi bakardın en mavi yanlarıma tutulur kalırdım aşk gecikmiş bir mutluluk oluyor aşk engelli yüreklerde ve meleklerin aşık olduğu çocuklar hala erken oluyor buralarda biliyor musun bazen acıyorum bu şehre bu yüzden vatan caddesinde her gece bir sarhoş ölüyor ve sen giderek yaklaşıyorsun şiir gecelerime yasak denizlerde yürüyoruz oysa biz -kulaç atmak bilmeden- sense bana eski bir şarkıyı dinletiyorsun "bir hadise var kimse bilmiiyor" yalnızlık düğümlenip sen çözülmek ne garip şey ben ölürüm şehirler geçer içimden zaman gözlerimde durur karanlığı yarınca bıçkın bir otomobil farı şehrin camlarından yansır ışıklar şubat gözlerinde iki yıldız olur dokunamam yeni yetme ürkülerin var şimdilerde hüzünden yapılma şen kahkahandan tanırım seni bir de içindeki kırık aşklardan ki içinden kusamadıkların beni zehirler en çok çünkü yanlış insanlara ağladın geceler saklı bu kentin koynunda sonra sana uzak bir radyoda anlam bulur sesim sesim ki şehla bir üveyik yavrusuyla kazınmıştır bu kentin duvarlarına kaldırımlarına bir martı olur istanbul kadar ben istanbul kadar ölürüm ve şehir çürür içimde sancılı bir sokak kalır sana deli bir yaşamın sakini olunmuyor sevgilim sanırım uykun geldi çünkü gözlerim kapanıyor bu intiharlar daha ne kadar saklanır bilmem ey benim yangınların ortasındaki fesleğenim işte böyle geçiyor günler sonra bir gün daha devriliyor koca bir yürek kalıyor altında bir susuşta sen oluyorum seni gözlerimden seviyorum KAHRAMAN TAZEOĞLU