bence çok da doğru değil buradaki yazı:uhm: küçük bir çocuk babasına bile güvenemeyeceğini düşünürse o çocuğun psikolojisini düşünemiyorum.. ben asla çocuğuma böylesine bir deneyim yaşatıp küçücük yaşta kendisini yapayalnız, çaresiz ve korku dolu hissetmesini sağlamam yine de teşekkürlera. s.

Bir gün babası küçük oğluğunu odadaki kitaplığın üstüne oturtur ve atla oğlum der. Çocuk ürkek bakışlarla babasına bakar ve korkuyorum baba der. Baba ısrarlı bir şekilde atla oğlum ben seni tutucam der. Çocuk yine korku dolu gözlerle omuzlarını silker ve düşerim! korkuyorum! der. Baba; ben seni tutucam oğlum düşmene izin vermem der. Ve çocuk gözlerini yumar ve atlar ve kendini yaşlı gözlerle yerde bulur. Canı çok yanmıştır ağlamaklı şekilde babasına bakar hani tutucaktın der. Baba ise oğlunu kucaklayarak şunları söyler : "oğlum bu sana ders olsun hayatta babana bile güvenme " BEN YILLAR ÖNCE BİR KİTAPTA OKUMUŞTUM BU SÖZÜ ÇOK ETKİLENMİŞTİM TABİKİ KİTAPTA ANLATIMI DAHA ETKİLEYİCİYDİ. HER FIRSATTADA HER ORTAMDA YERİ GELDİKÇE BU HİKAYEYİ ANLATIRIM. TABİKİ İNSANLARA GÜVENMEK ÇOK GÜZEL, HAYATTA Bİ ŞEKİLDE BİRİLERİNE GÜVENMEK ZORUNDAYIZ AMA BAZEN BİZİ ÇOK YANILTANLARDA OLABİLİR BUDA BİZE HAYAT DERSİ OLSUN EN AZINDAN GÜVENİYO GİBİ GÖZÜKÜP FAZLADA KENDİMİZİ KİMSEYE ENDEKSLEMEYELİM... talin