İnsanlar neden kalabalıklarda kayboluyor sürekli ve neden üzgünler? Kendi hikayelerinin tutsağı onlar. Herkes yaşamın asıl anlamının, sunulanı yaşamak olduğunu olduğuna inanıyor. Yani ellerine verilmiş bir planda yaşıyorlar bilerek ya da bilmeyerek. Bu olanın kendi planlarımı olduğunu, yoksa bir başkası için mi yapıldığını asla sorgulamıyorlar. Deneyimler, anılar, diğer insanların fikirlerini, sadece gözleriyle gördüklerini kalıplaşmış bir çevrede dönerek topluyorlar, hayatlarına katmak için, ya da bunların kendi hayatları olduğuna inanabilmek için... Bu belki de başa çıkabileceklerinden çok daha fazla oluyor. Ve işte bu nedenle hayallerini unutuyorlar... Karşıtlık bir tür özdeşliğe dönüşüyor.. yani karşı oldukları ve belki de inanmadıkları ve asla istemedikleri hayatları yaşıyorlar... ve daha beteri bu yaşadıkları hayatla özdeşleşiyorlar. Mutsuzlar çünkü bir hayallerini gerçekleştirmek yerine sıcak koltuklarında kendilerine sunulanı, toplumun doğrularını, inançlarını, devletin dayatmalarını yaşıyorlar... Mutsuzlar çünkü mutlulukları maddeye bağlı, ve bazen bu madde hayatlarının tek amacı oluyor.. yazık hayatlar, paramparça yürekler, tutsak olmuş beyinler... Tutsak olmuş hayatlar, tutsak olmuş kısa, hüzünlü, mutlu, mutsuz hikayeler... Kendi hikayelerinin tutsağı olanlar... Kendine tutsak insanlar... a. s. Zana_zana

paylaşım için saol güsel bir paylaşım Filo