Ben Şafaklarda Ölmeliyim Ben şafaklarda ölmeliyim Kan renginde iken ufuklar Turnalar katar katar Güneye göç ederken Sıla kokarken Burcu burcu mektuplar Maviliğe gebe iken gök Toprak tohuma Tohum suya Özlem duyarken Ben şafaklarda ölmeliyim Nihat Yücel - Çiçeklendi Namlular Çiçeklendi namlular Menevişlendi Kurtuluşun türküsü Yeryüzüne-gökyüzüne Dağa-taşa-dala-yaprağa Nakış-nakış işlendi Onlar Ölümsüzlüğe bir kez daha İnandılar Sandılar Bir kan çanağıydı güneş Sandılar Yarin yanağıydı güneş Sandılar Yiğitler yunağıydı güneş Işığında yıkandılar Uçmağa doğru Uzandılar Gördüler Gök çığrık Ölüm sağıyordu gökten Gördüler Mermiler yağıyordu gökten Gördüler Melekler ağıyordu gökten Tek-tek melekler Yeryüzüne indiler Yiğitlerin etrafına Bir barikat ördüler Öldüler Gök ışığı sağmak için Öldüler Karanlığı boğmak için Öldüler Yeniden doğmak için Gökyüzüne yükseldiler Gönüllere gömüldüler Tanrı katındadır otağları Onlar erişilmez şehitlerdir.

Mavilikler Hiç bir renkte bulamadım Maviliğin tadını Sevdiğim seninde ben Mavilik koydum adını Bundan sonra maviliklerde Sürüver saltanatını Bende dizginlesem mi artık Maviliklere atımı Küme-küme yıldızlar Al yanaklı güzel kızlar Kırdılar kolumu-kanadımı Bir yerim-yurdum-yuvam yok Köyüm-obam-ovam yok Kimse duymaz feryadımı Bari siz anlayın Beni kuşlar Önüme dikildi yokuşlar Keklik sekişli Ceylan bakışlar Siz anın artık adımı 2001 Nihat Yücel Kalkar Gizlinin Örtüsü Güneşi koynunda saklar Işıklanır gönül yüzü Kalkar ortadan yasaklar Kalkar gizlinin örtüsü Güneşi koynunda saklar Kalkar gizlinin örtüsü Her şey ap-açık olur Biter benliğin dürtüsü Her şeyi sevgide bulur Kalkar gizlinin örtüsü Her şeyi sevgide bulur Kişi olduğun anlar Yeni doğmuş gibi olur Kişi sevdiği zamanlar Her şeyi sevgide bulur Kişi sevdiği zamanlar Acuna bakış değişir Gönül sevgiyle yoğrulur Kişi olgunluğa erişir Kişi sevdiği zamanlar Kişi olgunluğa erişir Gizi daha iyi anlar İrdelemeye girişir Soyutlaşır zamanlar Kişi olgunluğa erişir Soyutlaşır zamanlar Geçilir kinin köprüsü Sevgiyle kuçaklaşınca Biter kinin törpüsü Soyutlaşır zamanlar Biter kinin törpüsü Her şey sevgide bulunur Gül gül olur gökyüzü Sevgiyle mutlu olunur Biter kinin törpüsü Şubat 2002 Nihat Yücel

Her Yanım Işık Çığlığı Her yanım ışık çığlığı Kuşlar kanatlanıp uçtu Yaşadım bunca sığlığı Aşk önüme sayfa açtı Her yanım ışık çığlığı Aşk önüme sayfa açtı Kaçtım kendimden kaçtım Özüm birden ışık saçtı Her bir yöne ışık saçtım Aşk önüme sayfa açtı Her bir yöne ışık saçtım Gördüm özde neler oldu Sandım ki göklere uçtum Sanki benliğim yok oldu Sanki benliğim yok oldu Bu acunda yaşadım tek Saksımdaki çiçek soldu Kimler yaşadı diyecek Sanki benliğim yok oldu Kimler yaşadı diyecek Bir eser bırakmadım ki Herkes bir şey söyleyecek Acuna gelmemiş gibi Kimler yaşadı diyecek

Ak Topraklar - Malazgirt utkusunun 900. yıl dönümüne Bir sevinç kapladı bütün çeriyi Binyetmişbir Ağustos Günlerden cuma Dedi Başbuğ Ak topraklar Türk'ün olacak El açtılar erler alkış ettiler Tanrı'ya Ak topraklarda mutluluk-bolluk Ak topraklar ışıl ışıl gözlerde Kişiyi alır götürür Bır sır var ak topraklı sözlerde Yerleşip bir görklü yurt kurmak Ak topraklarda Türk'ün ülküsü Görünen başı dumanlı dağlar Ve ozanların ak topraklar türküsü Bir cenk türküsü yayıldı dudaktan dudağa Yayıldı türkmen konar göçer evlerinde Korkunun adı yok bitmeyen bir sevinç var Demir bilekli koca türkmen devlerinde Diz vurdular önünde Başbuğun Dediler buyruk ver vuruşalım doya doya Buyruk aldılar kutlu bir günde Dolu dizgin girdiler yağı saflarına Dedi Başbuğ yağı dört kat olsun ne çıkar Akan al kanlarımızla boğarız Biz ellibin türkmen yiğidi Bin kez ölsek yeniden doğarız Erce yaşadık şimdiye dek erce ölürüz Adımız yüszyıllarca erdemle anılır Bizden söz eder yarın torunlarımız Bizden onlara altın destanlar kalır Bir değil çok destan yarattılar Uçmağa vardılar birer birer Bize bir kutlu vatan bıraktılar Demir yumruklu erler Dokuzyüz yıl geçti o büyük utkudan Şimdi yurdum yolsuz-okulsuz-susuz Bir dirilişin sancısı var yüreklerde Binlerce gencim yarın için uykusuz O büyük utkudan dokuyüz yıl sonra Çaşıtlar artık bilinmiş bellenmiştir Yeniden fethi başlamıştır Türkeli'nin Ki fikirlerimiz beyinlerde döllenmiştir

Gönlüm Bir Kuş Uçmak Bilmez Kişi ne çekerse bil ki Çekiyor kendi elinden Vaz geçmişim bu dünyanın Bülbülünden hem gülünden Kara günüm geçmek bilmez Gönlüm bir kuş uçmak bilmez Alışmamış içmek bilmez Bir doluyu dost elinden Bir sancıyım dinsem bile Aşk yolundan dönsem bile Bir alevim sönsem bile Ateş çıkacak külümden Bu dünyaya geldik niçin Sevgiyi yaşamak için Sevgiler büyüyünce kin Yıkılacak temelinden Dostlarım bu kadar sözüm Alev alev yanar özüm Dünyayı görmüyor gözüm Göz yaşlarımın selinden Acı çektim şimdiye dek Bu acıyla ölsem gerek Nasıl dayanıyor yürek Bıkmışım tahammülünden Yeşil Elbise Yeşil Yüzük Yeşil Küpeler Yeşilin türküsü başka ondadır bütün mutluluk Göklerin sonsuzluğu yıldızların ıraklığı ondadır Ve göllerin, denizlerin yerin göğün yeşili Yeşil miydi belki bir başka renkti bilmediğimiz Yeşil giydim dedi ya o öyleyse yeşildir Ondan sonra daha bir tanıdık daha bir sevdik yeşili Kime sorduysam yeşil murattır dediler Yeşil elbise yeşil yüzük yeşil küpeler Kan uykularında ben çalmıştım düşlerini Yeşil türküleri vardı düşlerinde insanların Mutluluk kaynıyordu yeşil türkülerde pırıl pırıl Oysa ben yeşil türküsüz yapamazdım bunu sizde bilirdiniz Bilirim türkü çalmak suç değil sevmek gibi Ama birde üstelik adımız hırsıza çıktı Bana en güzel tutkuyu anlattı yeşiller Yeşil elbise yeşil yüzük yeşil küpeler Bir keman yaln8ızlığında nasıl inlerse Nasıl çoğalırsa gözlerinde gecenin karanlığı Nasıl renkler birdenbire kaybolursa yoksa Nasıl dünya zümrüt yeşili olursa bir an Her şey kayboldu dünyadan yaln8ız kalan yeşildi Aslında yeşil demiştik biz belki değildi Bir sis gibi dağıldı dünyam dağıldı renkler Yeşil elbise yeşil yüzük yeşil küpeler Her rengin öyküsü başka yeşil renklerden ayrı Hiçbir renk yeşil kadar güzel miydi ki Yeşil konuşmuştun o gece yeşil gülmüştün Yeşilin kıymetini hiçbir şair anlatamaz şimdi Bir anlık değil yeşil mutluluğu yıllarcadır Zeytin gözlüm yeşil bir elbise giymiştin yoksa Yoksa yeşilin kıymetini dünyada bilmezdiler Yeşil elbise yeşil yüzük yeşil küpeler Renkler kaybolmuştu bütün lambalar sönmüştü Yalnız kaybolmayan bir renk vardı yeşil O gece baştanbaşa yeşil olmuştun yeşil olmuştum Çevremde bir yeşil vardı başka renk göremiyordum Bir sigara dumanında yitirdim bütün renkleri Yeşilin öyküsü böyle başladı böyle bitmedi Her gece toplanıp üstüme üstüme gelirler Yeşil elbise yeşil yüzük yeşil küpeler Yeşil dedik ya sana ne idin bilmiyorum Yeşiller arasında yitmiştin yoktun Baharın yeşilliği bu değil bu yeşil başka Yeşil bir başka türküdür kimsenin bilmediği Şimdi bir acı var içimde yeşil bir türkü gibi Türkülerin adını ben koymadım oysa Benim oynadı yıllarca renkler ve şekiller Yeşil elbise yeşil yüzük yeşil küpeler

Seni Duyuyorum Tınlayan Seste - Kasım/97 de yitirdiğim eşime Seni duyuyorum tınlayan seste Gök yüzümde yıldız olup gel artık Yokluğun bellidir her bir nefeste Sensiz ömür çekilmiyor bil artık Seni duyuyorum tınlayan seste Sensiz ömür çekilmiyor bil artık Ne yapsam ne etsem çile bitmiyor Her gece düşüme girde gül artık Gece gündüz gözlerimden gitmiyor Sensiz ömür çekilmiyor bil artık Gece gündüz gözlerimden gitmiyor Bir gelip görüntün birden gidiyor Bu acılar çekilmekle bitmiyor Bana en olmadık haller ediyor Gece gündüz gözlerimden gitmiyor Bana en olmadık haller ediyor Ne günler geçirdik kötü ve iyi Daha kıskançlığı sürüp gidiyor Ondan özge ben sevmedim kimseyi Bana en olmadık haller ediyor Ondan özge ben sevmedim kimseyi Bunu bilir yine hesap soruyor Ondan öğrendim ben bu türlü sevmeyi Karşıma dikilip dimdik duruyor Ondan özge ben sevmedim kimseyi Karşıma dikilip dimdik duruyor Bu acunun giysisini at diyor Beni alıp yerden yere vuruyor Çok geç kaldın gel yanıma yat diyor Karşıma dikilip dimdik duruyor Çok geç kaldın gel yanıma yat diyor Birlikteydik gel birlikte olalım Gel sevgini sevgimize kat diyor Gel sevgiyi sonsuzlukta bulalım Çok geç kaldın gel yanıma yat diyor Gel sevgiyi sonsuzlukta bulalım Senden özge sevgi bana yok diyor Gel birlikte sevgi ile dolalım Burda bahar burda sevgi çok diyor Gel sevgiyi sonsuzlukta bulalım Burda bahar burda sevgi çok diyor Sevinç içindedir kişiler burda Burda kin-yağılık ve bun yok diyor Bütün kötülükler çirkinlik orda Burda bahar burda sevgi çok diyor Bütün kötülükler çirkinlik orda O acunun sevgisinden geçte gel Bensiz ne yaparsın kalırsın darda İyiliği güzelliği seçte gel Bütün kötülükler çirkinlik orda İyiliği güzelliği seçte gel Bu acunun defterini dürelim Kendine yeni giysi biçte gel Sevgiyle dönüyor acun görelim İyiliği güzelliği seçte gel Sevgiyle dönüyor acun görelim Bir ışıktır aydınlatır gökleri Sevgimizi nakış nakış örelim Kaplasın o ışık göğü ve yeri Sevgiyle dönüyor acun görelim Kaplasın o ışıkgöğü ve yeri Işıtır gecemi bir ışık seli Kalmışım inan ki kemik ve deri Gönlümü yakıyor ayrılık yeli Kaplasın o ışık göğü ve yeri Gönlümü yakıyor ayrılık yeli Kavuşmanın belli bir zamanı yok Herkes beni zannediyor bir deli Ondan ayrıldığım zaman anı yok Gönlümü yakıyor ayrılık yeli Ondan ayrıldığım zaman anı yok Herkes beni görüp gülüp geçiyor Sızlanmanın artık bir gereği yok Can alıcı her an canlar biçiyor Ondan ayrıldığım zaman anı yok Can alıcı her an canlar biçiyor Al canımı kurtulayım kafesten Kişilerin sevdiğini seçiyor Kurtulayım şu aldığım nefesten Can alıcı her an canlar biçiyor Kurtulayım şu aldığım nefesten Şu acun artık bana dar geliyor Kurtar kulağımda çınlayan sesten Her an kulağıma sesler geliyor Kurtulayım şu aldığım nefesten Her an kulağıma sesler geliyor Bun'um çoğalıyor dağca artıyor Halimi görüyor sonra gülüyor Sevgimi bir kantar ile tartıyor Her an kulağıma sesler geliyor Sevgimi bir kantar ile tartıyor Söyle diyor o acunda ne buldun Sevgim ile sevgisini tartıyor O acunda sessiz kimsesiz kaldın Sevgimi bir kantar ile tartıyor O acunda sessiz kimsesiz kaldın Yaşadıkça bun artıyor bitmiyor Ömrünün her günü acıyla doldun Çakılmış beynime ordan gitmiyor O acunda sessiz kimsesiz kaldın Çakılmış beynime ordan gitmiyor Neler çekiyorum bilmiyor kimse Bun'u kaldırmaya gücüm yetmiyor Akan gözyaşımı silmiyor kimse Çakılmış beynime ordan gitmiyor

Bilmiyom Yokluğun içimde bir sonsuz acı Nasılım nerdeyim kimim bilmiyom Şaşmışım bu gönül nasıl dayanır Bu kadar acıyla nasıl ölmüyom Aşkın çiçeklenen acı içimde Acunu görüyom başka biçimde Sevinç buldum her acının içinde Acısız sevinçle mutlu olmuyom Ben bir garip kulum dertle doluyum Ben ki dört mevsimde çiçek dalıyım Sevenlerin kurbanıyım kuluyum Yıllar var ki bir seveni bulmuyom Aşkın yüreğimi söküp gidiyor İçime zehrini döküp gidiyor Nihat günden güne çöküp gidiyor Zerre zerre tükeniyom kalmıyom . push ;

Kırk Işık Kız - Kurtuluş savaşında kırk gün Kuran okuyan kırk ışık kıza Kırk Kırk bakire Kırk bakire kız Kırk bakire kız kırk gün Kırk kutlu evde toplandılar Diz çöktüler secdeye kapandılar Huşu içinde sessizce kuran okudular Kırk kız kırk gün kırk ikindilere kadar Sabrı - acıyı ve kurtuluş umutlarını Ulu tanrıya açılan gök avuçlarıyla Ayet-ayet gökyüzüne dokudular Kırk bakire kız kırk gün Kırk bakire kız Kırk bakire Kırk Kırk Kırk bayrak Kırk bayrak kız Kırk bayrak kız kırk gün Zaman ve mekan dışı yaşadılar Küüt - küüt attı utku nabızlarında Savaş açtılar yağıya dillerinde kuran'la Bütün cephelerde ölümlere koşan kızlar Savaşan onlardı ellerinde kuran'la O günden beri hala dalgalanırlar Ufuklarda bayraklaşan kızlar Kırk bayrak kız kırk gün Kırk bayrak kız Kırk bayrak Kırk Kırk Kırk ışık Kırk ışık kız Kırk ışık kız kırk gün Bitmeyen karanlık geceleri Birer güneş olup aydınlattılar Kimdiler - nerde mezarları bilinmez Uçmağa doğru birer yıldız gibi aktılar Karanlıklar kuran'la ışıklandılar Yüreklerdeki utku ışıklarını Birer kandil gibi yaktılar Kırk ışık kız kırk gün Kırk ışık kız Kırk ışık Kırk Kırk Kırk gök Kırk gök kız Kırk gök kız kırk gün Gök utkuları muştuladılar Ölmezliğin sırrına ulaştılar Yüzleri bir tolunaydı kızların Kaşları bir gerilmiş yaydı kızların Her bir bir Asena'ydı kızların Demir dağları delip aştılar Gök çığrığı kargışlladılar Kırk gök kız kırk gün Kırk gök kız Kırk gök Kırk Kırk Kırk umut Kırk umut kız Kırk umut kız kırk gün Tanrının adıyla başladılar Dua-dua Ayet-ayet Sure-sure Kuranı okudukça acunu unuttular Kırk kız kırk mavi kanatlı güvercin olup Gökyüzüne doğru kanat açıp uçtular El verdi gök erenler ellerine Gök erenler sırlarını açtılar Kırk umut kız kırk gün Kırk umut kız Kırk umut Kırk Kırk Kırk kurt Kırk kurt kız Kırk kurt kız kırk gün Bilediler öfkelerini bilinçle Yumruklarını gökyüzüne kaldırdılar Gök yüzünü öfkeyle- hınçla yumrukladılar Bakışları kurt bakışlı - özleri kurt soyundan Tanrı önünde önce dua ettiler sonra Yalın kılınç meydanlarda durdular Döllendi özlerde ak umutlar Kırk kurt kız kırk gün Kırk kurt kız Kırk kurt Kırk - Utku Türküleri Kitabından K. maraş. Şubat.1998 Nihat Yücel

Bana Beni Anlat Beni Ey kalemim ey şiir Bana beni anlat beni Elinden çektiğim nedir Bana beni anlat beni Ne gün ne ay ne de yıldız Anlayamaz beni bir kız Beni sen anlarsın yalnız Bana beni anlat beni Acı ile inlettiğin Her gün bir ses dinlettiğin Yeter yadı anlattığın Bana beni anlat beni Öldürecek beni keder Buna bilmem herkes ne der Kusurumu söyleyiver Bana beni anlat beni Sevmek Bana Yasaklanır Zaman saçlarında tutsak Ellerin bir nar çiçeği Hangi yöne dönsem ak-pak Gördüğüm sevda gerçeği Sevgim avcunda çoklanır Sevmek bana yasaklanır Kuşlar kanat çarpar uçar Acuna sığmaz olurum Çiçek varsın diye açar Seni kendimde bulurum Yeniden düşüm aklanır Sevmek bana yasaklanır Saçların bir sudur akadr Sana ulaşamaz çağrım Uzatsan elini yakar Alev-alev yanan bağrım Bir çok yerden bıçaklanır Sevmek bana yasaklanır Salkım saçak bir ışıksın Seni sevmeye atandım Yoksa sende mi aşıksın Sevdim demekten utandım Acım acıma eklenir Sevmek bana yasaklanır Ellerin titrer uzanır Yüzünü penbeler basar Kumrular seni kıskanır Gül dalda kendini asar Bağrım hedeftir oklanır Sevmek bana yasaklanır

Kızlar Bünyan halısında Afşar kiliminde Yaşanan zamanın Her diliminde Halılara-kilimlere İşlenir yıldızlar Halılarda-kilimlerde İlmek-ilmek düğüm düğüm Sevgiyi örer kızlar Her ilmek atışında Sanki yüreğinden Bir damar kopar Bir sevgisi gerçekleşir Bir sevgisi yarım kalır Düşlerine girer ilmekler Belli etmez kıskandığını Öfkesini ilmeklerden alır Düşlerinde gün vaktine dek Gökyüzünü bürür kızlar Düşlerinde gördüğünü Sevdiğini-özlediğini Nakış-nakış desen-desen Aktarır düğüm-düğüm Halılara-kilimlere Kimsenin görmediği Kimsenin bilmediği Bütün güzellikleri Yaşar yaşatır yansıtır Geleceğini nakışlarda Görür kızlar Koç boynuzları - kuşlar Eli belinde kızlar Kun gülleri Ağaç dalları - çiçekler Bir desen bulmak için Bir ömür bitirmiş Ne bulduysa doğada Üşenmemiş işlemiş Düşlerinde bile İlmekleri görür kızlar Yüz yıllardır durmamış Bu alın teri bu göz ışığı İyiye doğruya güzele Sevgiye bengiye doğru Gökyüzünde yıldızlar gibi Akarak yürür kızlar - Söyledi Elif I Akşam helalleşip ayrılmıştık Bu gece bir baskına gideceklerdi Yalnız bunu biliyor Başka bir şey bilmiyordum İçim içime sığmıyordu Bir seviniyor Bir korkuyordum Oturuyordum pencere önünde Tedirgindim Tüylerim diken-diken oluyordu Uyku ağır basıyordu Uyuyamıyordum Tan vaktinde Eve getirdiler yiğidimi Giysileri kan içindeydi Özge yiğidimin Koç yiğidimin Gök yiğidimin Giysileri kan içindeydi Savaşın kan sıcaklarında Ayaz vardı havada Belli ki kar geliyordu Pusatlara el değmiyordu soğuktan Buzlar sarkıyordu kılınç gibi Toprak damlı evlerin saçaklarında Bir çift güvercin Gök kanatlı bir çift güvercin Uçtu uçacak gözlerinden Kara gözlerinden Şahan gözlerinden Gök yiğidimin Koç yiğidimin Özge yiğidimin Fatihalar-Yasinler Donmuş kalmış dudaklarında Görülmedi böyle ölümler Görülmedi böyle kıyımlar Kadın-erkek Genç-yaşlı Çocuk-çoluk Ölüm kol geziyordu Bu kentin sokaklarında II Öyle bir gündü ki o gün Kan beynime sıçrıyordu Çaresizlik içindeydim Çırpınıyordum Bir şey yapamıyordum Ne pusat vardı ne de mermi İki elim iki yandaydı Alkış için Sığınacak bir tek tanrım vardı Gökyüzü bir alçalıyor Bir yükseliyordu Daha yar sesi duymamış Daha yar saçı okşamamış Yiğitlerim sokaklarda Gün ortalarında-karanlıklarda Hain mermilerle Teker-teker ölüyordu III Cepheden her iyi haber geldiğinde Anaların-gelinlerin-kızların Yüzü gülüyordu Analarını sürekli izliyordu çocuklar Analarının yüzü güldüğünde Seviniyordu çocuklar Kendi elleriyle yaptıkları Tahtadan oyuncaklarıyla Yeniden oyuna başlıyordu Oyunu unutan çocuklar Gök yüzü ve çocuklar Mavi-mavi gülüyordu IV Cepheden her kara haber geldiğinde Korkunç ağıtlar kopuyordu Bütün pencerelerden Analar-taze gelinler-kızlar Saçlarını-başlarını yoluyordu O zaman durgunlaşıyordu çocuklar Bırakıyordu tahtadan oyuncaklarını Bir şeyler oluyordu ama Ne olduğunu anlayamıyordu çocuklar V Umut kesmemiştim tanrıdan Ama bağçemdeki çiçekler Aslanağızları-hanımelleri Ve yedi veren gülleri Yavaş-yavaş soluyordu VI Ağlamak istiyordum Ağlayamıyordum Sesim çıkmıyordu İçimde bir şeyler düğümleniyordu Her yıldız kaydığında Ürperiyordum Duyuyordum-biliyordum Anlatamıyordum Yüreğimden-içimden Bir şeyler sökülüyordu Ve Söyledi Elif&#8217;ler Biz bir uçarsuyduk Engel tanımazdık Bundan böyle Deli-dolu akmayacağız Gerdanımıza-kolumuza-kulağımıza Altınlarımızı-pusatlarımızı-takılarımızı Takmayacağız Avuçlarımıza-saçlarımıza Bu günden sonra kına yakmayacağız Ant içtik böyle biline Savaş bitene kadar Yağı buradan gidene kadar Artık evdeşimize bile Dönüp bakmayacağız

Dilim Türkçe Konuşur İlk sözü anamdam öğrendim Anam öğretti karayı-akı Anam öğretti bana Yurdumu-budunumu sevmeyi Bayrağımı belletti Anam al-al Anamın ak sütü gibi helal Ana dilim DİLİM TÜRKÇE KONUŞUR Geçmişim ordularımla Bir fırtına gibi Demir kapıdan- Horasandan Bir sel gibi Akmışım Anadolu'ya Dağ-taş çadır olmuş Dağ-taş at Dağ-taş çeri Bütün zorluklara göğüs germişim Dönmemişim geri Otağlar kurulmuş Konar-göçer çadırlar kurulmuş Adımı vermişim kanımı vermişim canımı vermişim Yurt edinmişim Bastığm toprağı Demişim yeni yurduma Türkelim TÜRKELİM TÜRKÇE KONUŞUR Adımı vermişim çiçeklere Kardelenim demişim Yedi verenim demişim Dağlara-taşlara-ağaçlara Çiçeklere-otllara Nehirlere-çaylara Adımı vermişim Sevdiğime-yavukluma Demişim gülüm GÜL'ÜM TÜRKÇE KONUŞUR Ben bir Dede Korkutum Yunus'um-Karacaoğlanım Gün olmuş Ocaklarda yanmışım Gün olmuş Buz tutmuş her yanım Ben saz demişim Bağlama demişim O demiş kopuz Ozanların her vuruşunda İnlemiş telim TEL'İM TÜRKÇE KONUŞUR Bir Abdalanı Rum olmuşum Yarı belime kadar çıplak En önde ben çarpışmışım Azap Çerileri demişler adıma Saçlarımı kazıtmışım Elimde tahtadan kılıç Hacı Bektaşi Veliden El almışım-yol almışım Dolaşmışım Baştan başa Türkelini Bu yurdu ben yurt yapmışım Ben bir dervişim-bir deliyim DEL'İM TÜRKÇE KONUŞUR Ben kağanlar yetiştirmişim Acuna düzeni ben vermişim Bir uçarsu olmuşum Dağlardanovalara Akmış bir selim SEL'İM TÜRKÇE KONUŞUR

Gülüm beni çağırıyor Bir düş gördüm düş içinde Gülüm beni çağırıyor Gördüm bağçeler içinde Gülüm beni çağırıyor Dert sırtıma bindi kat kat Gövdemde kalmadı rahat Günler geçti saat saat Gülüm beni çağırıyor Düştük çığrık tuzağına Sesi gelir kulağıma Bir tek mermi şakağıma Gülüm beni çağırıyor Dedim çocuklar nolacak Hem de yetim kalacak Üç tek çiçeğim solacak Gülüm beni çağırıyor Issıları tanrı dedi Sen hiç duyma kaygı dedi Her iş başı sevgi dedi Gülüm beni çağırıyor Bekle geleceğim dedim Kıymet bileceğim dedim Elbet öleceğim dedim Gülüm beni çağırıyor Yanımda can verdi gülüm Ne kötüymüş ah bu ölüm Soldu elimde sümbülüm Gülüm beni çağırıyor Ölüm beni çağırıyor

Ben Toprak Anayım - Oğuz Alp PAKÖZ'e Muallim Hayrullah Hanifi Ağa ve bir çete Kar-kış kıyamet Üç atlı yola düşer Pazarcık'a giderler Yakup Hamdi Ağayı çadırında Ziyaret ederler İzzet-ikram Hoş-beşten sonra Söze başlar Muallim Hayrullah 'Memleketin hali malum Her yer işgal altında Yakup Hamdi Beğ Biz Baba burnu'nu tutacağız Yağıya Antep'ten Gelecek yardıma Engel olsan yeter Yeter ki yağı Yardım almasın' Yakup Hamdi beğ Suskundur, sözler Düğümlenir boğazında Bir türlü açamaz ağzını Neden sonra Yere dikerek gözlerini Elindeki maşayla Mangaldaki közü karıştırarak Biraz zaman kazanmak ister Sesi titrek ve usulcadır 'Ağalar' diye başlar söze 'Ben bir çoban parçasıyım Bu kadar güçlü bir yağıya Nasıl engel olurum Yetmez-gücüm kuvvetim Beni affedin Yemen'de-Çanakkale'de Kafkasya'da-Rumeli'de Kırıldı gençlerim Yanımda yalnız yaşlılar kaldı' Israrlar-tartışmalar Uzar-gider Sesler yükselir-sertleşir Bir sonuca ulaşılmaz Bir zorlu engeldir Yakup Hamdi beğ Bir türlü aşılmaz Umut kesilmiştir artık Ziyarete gelenler Tam kalkmayı düşünürlerken Yan çadırda Konuşmaları duyan Hacey Hatun Birden bir top güllesi gibi Çadırın ortasında dikilip Toprağa kök salmış Asırlık çınarlar gibi durur Sanki kalbinin atışları duyulur Gözleri çakmak-çakmak Gerilmiş yüz hatları Gök yüzünde av arayan Bir kartal gibi Açılmış kanatları 'Yakup Hamdi beğ, Yakup Hamdi beğ' Diye seslenir Gür sesi dalga-dalga Yankılanır çadırın ortasında 'Ben toprak Anayım Ben varım.' 'Beğ, beğ... Sen bu oymağın babası isen Bil ki ben de anasıyım Bu işe sen sarılmazsan Bil ki ben sarılacağım Baba evimden Çehiz diye getirdiğim Altınlarım-pusatlarım Keçilerim kınalı koyunlarım Kaz boyunlu atlarım Bu savaştan daha önemli Günlerde mi harcanacaklar Ben toprak Anayım Ben varım.' 'Ağzımı bıçaklar açmıyorsa Dalıp-dalıp gidiyorsa düşüncelerim Dizlerim tutmuyorsa Bir işe yaramıyorsa ellerim Yaşlılığımdan-yorgunluğumdan değil Suskunluğum korktuğumdan değil bunu böyle bil Öfkem-bilincim-gururum Gözbebeklerimde büyür ışıklanır Er meydanı zamanıdır bu zaman Yiğitler savaşır Korkaklar saklanır Ben Toprak Anayım Ben varım.' 'Ben bir ak güvercinim ak Kanatlarım kar gibi ak Ve bir tüy gibi yumuşak Gönlüm sular gibi berrak Dağlara ulaşan sesim Sana ulaşmaktan uzak Ve dağlar üstüme yıkılır Ben ölmem Ben Toprak Anayım Ben varım.' 'Ben ölürsem Üstümde yeniden Yeşerir umutlar Yeniden çimlenir tohumlar Tomurcuklar açar yeniden Her yıl yeniden doğarım Ben Toprak Anayım Ben ölmem Ben varım.' BEN TOPRAK ANAYIM -Utku Türküleri adlı kitaptan Nihat Yücel

Çağrışım Bir Tanrıçadır Çağrışım bir tanrıçadır Uzayıp gider boşlukta Aşk ağrısı ağırcadır Soğuk ve titrek loşlukta Başka ağrıyı unuttum Sukut alevlerde titrer Bıçaklar büyür korkulu Açkıcı açkıyı kitler Bakışlar kalır sorgulu Verdiğim hen sözü tuttum Tökezledi küheylanım Pembe ışıklar morlaştı Çölümden kaçtı ceylanım Elimde kalem korlaştı Upuzun toprağa yattım Mor rengin ötesi akşam Işık çığlık-çığlık kaçtı Sağıldı bağrımda yaram Kuru dallar çiçek açtı Yeniden tutkuyu tattım Bütün denizler yanıyor Gökyüzünde büyürken ay Gördüm maviler kanıyor Güneşimi vurmuşlar vay Kendimi bir yardan attım

Her biri Ayri Ayri Güzel Lezzetteledi Ellerinize Sağlik Ve Bizle paylaştığınız için Teşekkürlerr

Bu Onların Öyküsüdür Bu onların öyküsüdür Sanmayın ki yalan Kimse inanmaz anlattıklarıma Bana anlatsalar İnan ki ben de inanmazdım Onlar kendilerine bile Her zaman ve her koşulda karşıydılar Hiç kimseye eğmediler boyun Aç kaldılar-susuz kaldılar Parasız-pulsuz kaldılar Ama hiç kimseye Vermediler ödün Dünyanın meteliğine Vermediler değer Onlar bu dünyada Yalnız yaşadılar İğne atsan yere düşmezdi O kadar kalabalıktı ki ortalık Fakat onlar O kadar kalabalıkta Bile yalnızdılar Yalnız kitapları vardı dünyalarında Kitaplarıyla başbaşaydılar Eşleri-çocukları Dünyalık peşindeydi Onlar yeni dünyalar peşindeydi Eminim ki bu yüzden Eşleri-çocukları onlara O kadar uzak kaldılar Onlar ölürse bir gün eğer Çok değer verdikleri kitapları Miraşçıları tarafından Zaten boş kalmış kafaları ve odaları Biraz daha boş kalsın diye Ya kalorifer kazanlarında yakılacaktır Ya da siyah poşetler içinde Çöplüklere atılacaktır Fakat ben ölmeden önce Kitaplarımı Kitap dostlarına bağışlayacağım Dostlarımın ağrıyan başlarını Böylece biraz daha ağrıtacağım Ocak/2001 Nihat Yücel

Ipıslak Ben seni seviyorum Birde yağmuru Yağmurla bir yağıyorsun Düşüncelerime Yağmurda seni düşünüyorum ıpıslak Önce kumral saçların savruluyor Gözlerimin önünden Sonra kış geceleri gibi karanlık Kara gözlerini görüyorum Daha seviyorum karanlıkları Gözlerin diye Bakışların sağnak yağışı Çakınlar çakıyor gözlerinde Bir yanımdasın bir değil Belli belirsiz gelip gittiğin Ellerim ellerine uzanıyor Ellerin ince uzun ve titrek Ansızın bölünüyor düşüncelerim Sıcak iklimleri getiren gülüşünle Gülüşün nar çiçeği Gülüşün baharla bir Beni alır götürür Bir bilinmez yere Ben senle varım varsam Birde yağmurla Beni seveceksen Yağmuru da sevmelisin Bir gün bana geleceksen Yağmurla gelmelisin Arayapta bulamadığım Bulupta sevemediğim Bir gün seni-İstanbul'u-yağmuru Bırakıpta kaçacağım Ardımda bir yığın yarım şiir Ve anılar kalacak Göçmen kuşlar bile bilmeyecek Nereye gittiğimi Ölene dek seni anacağım 1975 Nihat Yücel