İnsan ki Hasreti Kadar Aşksa: Sağır da olsa dile döner seslenir... Düşse: Eni sonu suya düşer ıslanır... Aşktan öte başka hangi tohum yeşerir Hangi dal sügün verir ezildiği yerinden? İki derde yenik düştüm ne çare: biri aşk biri düşten düşe sızım sızım yüreğim... Taşa çaldım derdimi, taş çatladı kıvrım kıvrım kök verdim; güle sardım kendimi, gül kurudu derdim azdı yürüdü... İnsan ki hasreti kadar: belki bin sevda bin ayrılık fakat bir aşk bir intihar bir ömre ancak sığar. Nihat Behram seaBahAR Nosce Te

Ölüme Gazel İnsandır en yüce değerleri yaratan. Sevdayı sözgelimi, erdemi, özlemi, özveriyi, umudu, şefkati, düşü... Yaşamı tanıdıkça kendini tanımlayan... İnsandır... Ve fakat yakalar yakalamaz uygun bir an bulur bulmaz dengini durmaz tümünü haraç mezat pazarlar... Soylu mu soylu, huylu mu huylu; hırsız mı hırsız, arsız mı arsız! İnsandır... Tanrılar yaratacak denli esinli, tinsel, engin... Canı pahasına direnecek denli gözüpek, atılgan, seçkin... Ve fakat kendi büyüsüne sığınacak denli bitkin, güvensiz, sefil... Sefasını sefaletten sağacak denli rezil... Özlü mü özlü, sözlü mü sözlü; bezgin mi bezgin, azgın mı azgın! İnsandır... Diş diş dudaklarında özgürlüğün tutkusu kıvılcımlanır, çığlığı gecenin ışıltısı olur şarkılarında. Çağıran acılarsa eğer koşar üleşir her şeyini... Ve fakat ışıltının karşısında kuduran da odur... Bilgine değil, haine tapan; kendi türünü yok etmenin ustası; doydukça bölüşmeyi unutan... Masum mu masum, mazlum mu mazlum; Katil mi katil, zalim mi zalim! İnsandır... Bir o&#8217;dur ölümlü doğuşunun bilgisiyle yaşayan... Vurgunu olduğu göğe süssüz, sürgünü olduğu cana güçsüz, çılgını olduğu tene öksüz... Narince açan... Soldukça üzgün... Sevincini bile gözyaşıyla yoğuran... bir yanı hep anılara sarmaşık... Gönül boyu yaralı... Ömür boyu aşık... Bağrında özlem, sırtında hançer dağları delip, ağzında ışıkla gelebilir... Coşkun, düşlü, dövüşken... Ve fakat çıkan için ufkunu yakan dostunu satan da odur... Doymak bilmezcesine çakalcana açgözlü; uygarlığınca acımasız, evcilliğince vahşi... Korkak, kaypak, sürüngen... Ulaşsa denizler gibi yıldızlar da kirlenir ellerinde... Binlerce yılmış gibi ömrü, onlarca yıl susabilir; suskunluğu çatal çatal, yılanca zehirlidir... İçli mi içli, güçlü mü güçlü; suçlu mu suçlu, hınçlı mı hınçlı! İnsandır... Sonunda solacak, kurumuş bir yaprak gibi rüzgara ilişerek geldiği toprağa dönecektir. Yücelerde soluduysa ömrünü baharda sazı kalır dallarda hızı kalır kuşlarda açar sesi dillerde sözü kalır... Irmağın kıvrım kıvrım suyunda köpürür, gümüşlenir... döndükçe gümüşlenir... Arının kekik tüten balıyla leylaklar kınalanmış bakışlar kutsar onu, köklere sürgünlere uğurlar... Ardı sıra ateşböcekleri uçuşur, su tutuşur... Dalgalar alkışlarıdır... Kimi ölür izi kalır, kimi ölür buzu kalır Nihat Behram seaBahAR Nosce Te

Yaşadıkça Ah benim aşkla beslediğim sevgilim kalbimi zorlayan heyecanla sana savaşın gitgide yaklaşan uğultusuyum Günler sazlarla çevrili göl kıyısında suyun inanılmaz berraklığıyla çalkalanıp geçti serçeler karla yıkadı tüylerini taşların oyuklarına doluşan kertenkeleler düşlerimde zamanla silikleşti Bazan düşünmek acı veriyor bana içimde yırtılarak uzaklaşan çayırları Ah, benim aşkla beslediğim sevgilim bütün güzel şarkıları sanki ben bestelemişim üstelik merakla bakıyorum tanıdık her yüze Çayırları düşün anamdan emdiğim sütün tadı yırtarak uzaklaşan çayırları Artık tek afiş kan kokusu şehrin sokaklarında gerisi düşmanın kurduğu pusu kan kokusu diyorsam ah, benim aşkla beslediğim sevgilim kalbimi zorlayan heyecanla sana savaşın gitgide yaklaşan uğultusuyum Nihat Behram seaBahAR Nosce Te

Doğadan İstek Beni geçmişin dehşetiyle besle beni geleceğin özsuyuyla Küpeler tak kulaklarıma kirazlardan mendilimi fesleğenlerle yıka Bana çılgın bir gürleyiş bellet yankısıyla kapan üstüme geceleri Benimle rüzgarları tanıştır gözlerimi boralara düğümle Beni kankardeşi bilsin gözyaşların beni umudunla büyüle Bana ıssız gecelerden yıldız kaymaları sun beni ucu kıl birbirine sürtünen çakmak taşlarının Koynuma başakları yıkayan yağmurunla yağ kasıklarımı zeytin yapraklarıyla yenile Ben seni esir alayım şiirlerle Sen beni kul bil kendine Nihat Behram seaBahAR Nosce Te

1946 yılında Kars'ta doğdu. On şiir kitabı yayınlandı. Yayınlanmış yirmi kitabı bulunmaktadır. Çeşitli yapıtları yabancı dillere çevrilmiştir. 'Halkın Dostları', 'Militan' ve 'Güney' dergilerini çıkaranlar arasındadır. Yazdıklarından ötürü 12 Mart döneminde 2 yıl tutuklu kaldı. 70'li yıllarda bir süre gazetecilik yaptı. 12 Eylül döneminde Bakanlar Kurulu kararıyla T. C. vatandaşlığından çıkarıldı. Uzun yıllar yurdundan uzakta yaşamak zorunda kalan Behram,17 yıllık politik sürgünlükten sonra 1996 yılında yurduna dönebildi. -alıntı- seaBahAR Nosce Te

Sığınak Yedeğimde hep bir şiir olmalı Korusun diye beni, Sarsın Solusun diye... Yedeğimde hep bir şiir olmalı Dileğimce değiştirebildiğim Değiştikçe beni de değiştiren Yüreğimle sindiğim, Kimsenin bilmediği, Acısına başka acı Sevincine başka sevinç değmemiş, Canım gibi Yok etmek hakkını kendimde gizlediğim Ömrümce çılgın, gönlümce engin, Yeni doğmuş bebeklerin sesiyle Yankısı ufkuma dokunurcasına yakın Soluğumda kıvılcım, dudağında gül Yaşamaya düğümlü, Goncalar kadar körpe Dalgalar kadar hırçın Kavuşmamız olanaksız birine sakladığım, Mahrem, bağışıksız, Mazlum bir şiir Yedeğimde hep bir şiir olmalı; Çırpındığım geceler Yetişip yatıştıran Esinlenip dindiğim, Duygusu sağılmamış, Üşüse soluverecek, Pürüzsüz, bir başına incecik, Gülüşü gülüşüme denk, andıkça parıldayan Andıkça parıldadığım, Kanmayan, kandırmayan; Öfkesi kirlenmemiş, Zehri gibi kendi hayatımın Ayrılık yaralarını sarılır sanmış, Sürgün, ürkütülmüş, Üzgün bir şiir. Yedeğimde hep bir şiir olmalı Yuvasında ilk kez uçan serçe gibi telaşlı, Şafakta kuzulamış karaca gibi baygın, Ulaşınca çılgınlığa kırılan dallarda ömrün Yanarak uğuldayan Yanarak uğuldadığım... Yine daldım da kendi düşüme Hasretin kanayışı bitermiş sandım... Beni şiirler bağışlasın! Nihat Behram seaBahAR Nosce Te