haklısın kuzum hepimizin yaptığı şey bu aslında farklı olabilmek farklı bakabilmek umudu ile sevgiler... Krdi

Canım benim ne kadar güzel bir aktarım olmuş... Kadınlarımız hep parya edilmiştir toplumda kendi hemcinsleri tarafından bile... Vicdan, insaf, merhamet diliyorum ""kadınlarımız" için... Che

benmkidde 5,5 aylık.. bazen elini kolunu vuruyo benimle oynarken... nazlatıyorum onu.."simdi çok küçüksünn. hele bi büyüde bi vur anneye sorarım ben sana anyayı konyayyıı"diyerek nazlatıyorum onu. umarım benim içinde ilerde bööle der...

ŞU AN, HASTAHANEDE HASTA YATAĞINDA YATIYORSUN. HİSSEDİYORUM, CANIN ÇOK YANIYOR. KEŞKE, ACINI PAYLAŞABİLSEM, KEŞKE SANCINI İÇİNDEN ÇEKİP ALABİLSEM. ON DAKİKALIK ARALARLA YANINA GİDİP GELİYORUM, KENDİMİ ARADA DIŞARI ATIYORUM. KIZMA BABAM SENİ YALNIZ BIRAKMAYI HİÇ İSTEMEM AMA "GİDYORUM" DİYE İNLEMELERİN İÇİMİ SIZLATIYOR. "GİDİYORUM"DİYEMEZSİN! GİTMEYE HAKKIN YOK BABA O SICAKLIGINI HİSSETTİRMEDEN, BİR SAÇIMI OKŞAMADAN, BİR DERDİMİ DİNLEMEDEN, BİR KUCAK SARILMADAN GİDİYOR MUSUN BABA?ŞİMDİ UYUYORSUN VE BEN SENİ ANLATIYORUM SAYFALARIMA. YAZMAYI COK SEVİYORUM BEN TABİİ SEN BU YÖNÜMÜ BİLMİYORSUN ÇÜNKÜ BABA; HİÇBİR ZAMAN BU KADAR YAKIN OLAMADIK SENİNLE. SEN UYURKEN, BIZ ABLAMLA SENİN DAMARLARINDAN GEÇECEK SANA YENİ HAYAT VERECEK KANI ISITIYORUZ VÜCUT ISIMIZLA. SENİ KONUŞUYORUZ ESKİLERİ ANLATIYORUZ BİRBİRİMİZE. HATIRLIYOR MUSUN BABA? GEÇEN YILDA BU ZAMANLAR İÇERİSİNDE YİNE MİDE KANAMASINDAN HASTAHANEYE YATMIŞTIN, O ZAMAN ABLAM REFAKATÇİN OLMUŞTU SENİN. HASTAHANE DÖNÜŞÜ ONU TAKLİT EDİP ÇOK GÜLDÜRMÜŞTÜN BİZİ. NEYSE BABAM BEN KALEMİ-KAĞIDI BİR KENARA BIRAKIP YANINA GELİYORUM BİRAZ UYUYAYIM DİYE.. SAAT SABAHA KARŞI 03:00 BU KAN MAKİNASININ SESİNE UYANDIM VE YİNE YAZIYORUM 1-1,5 SAATTİR AYAKLARININ DİBİNDE UYUMUŞUM BABA... SANA İLK DEFA BU KADAR YAKINIM, KOKUNU İLK DEFA BU KADAR YAKINDAN DUYDUM. BİR ARA ÖYLE İÇİM GEÇTİKİ SANA AYAKLARINA SARILARAK UYUMUŞUM. BİLİYOR MUSUN BABA?SENİN BÖYLE YORGUN YATTIĞINI GÖRMEYE HİÇ ALIŞKIN DEĞİLİM BEN HELE Kİ HASTAHANE ODASINDA. BU GECE HİÇ BİTMEYECEK GALİBA BABA! BİR KARAR VERDİM KALEME KAĞIDA BU SENİ KAÇINCI ANLATIŞIM BİLMİYORUM. SENDEN HABERSİZ BEN HEP YAZDIM, ÇİZDİM VE YIRTTIM. ZAMAN-ZAMAN GÖZYAŞLARIM YAZILARIMLA BÜTÜNLEŞTİ. AMA, BU SEFER BU YAZIYI SANA VERECEĞİM HASTAHANEDEN ÇIKINCA. BELKİ KIZACAKSIN AMA SANA OLAN SUSUZLUĞUMUN FARKINA VARMAN GEREK. BUNU NE DEReCE BAŞARIRIM BİLMİYORUM AMA, BEN SANA SUSADIM BABA!!! SAAT 05:30 OLDU BİRAZ UYUYAYIM... SAAT 06:00 ABLAM YANIMA GELDİ "BABAM FENALAŞTI GEL BANA YARDIM ET "DEDİ. FIRLADIM YATTIĞIM YERDEN KOŞARAK YANINA GELDİM SEN, ÇOK KÖTÜYDÜN RENGİN ATMIŞ, KIPIRDAYACAK HALİN YOKTU. BEN DAYANAMADIM SENİ ÖYLE GÖRMEYE. KORİDORA ATTIM KENDİMİ DUVARA YASLANDIM O, SOGUK DUVARDAN GÜÇ ALIRCASINA SIYRILDIM YERE DOGRU HİÇ HESAPSIZ AKMAYA BAŞLADI GÖZYAŞLARIM BİR FELAKET YAKLAŞIYORDU HİSSEDİYORDUM. ABLAM GELDİ SİNİRLE YÜZÜME BAKTI. KOLLARIMDAN SARSARAK "KENDİNE GEL" DİYE EMRETTİ. İYİ OLMAYA ÇALIŞIYORDUM ABLAM BİŞEYLER SÖYLÜYOR ALGILAYAMIYORDUM. KULAKLARIMDA BİR UĞULTU BAŞLAMIŞTI Kİ; ANLATAMAM. SONRA YANINA GELDİK ABLAMLA ÜZERİNİ DEĞİŞTİRİYORDUK "SİZE MAHÇUBUM" DİYE HAYKIRDIN YÜZÜMÜZE BAKAMADAN. UTANMIŞTIN BİZDEN!! NEDEN BABA? NEYDEN UTANDIN? BİZ SENİN EVLATLARINIZ BİZE VERDİKLERİNİN YANINDA BU HİÇ KALIR.. BİRARA YANINA GELDİM "ZORLAMA KENDİNİ BABA BAK TERLİYORSUN" DEDİM ONLAR ECEL TERİ KIZIM DEDİN ALT-ÜST OLMUŞTUM BANA HİÇ BU KADAR SICAK, AYNI ANDA BU KADAR SOGUK KIZIM DEMEMİŞTİN. SONRA SENİ YOGUN BAKIMA ALDILAR SEDYENİ İTELEYEREK EŞLİK ETTİM GİDİŞİNE... YİNE SANA DOĞRU EĞİLEREK "DAHA İYİ OLUCAKSIN" DEDİM KISIK BİR SESLE VE SEN YİNE "ARTIK GİDİYORUM" DEDİN. KANIM ÇEKİLDİ KEŞKE BABA SENİ GÖTÜRMELERİNE İZİN VERMESEYDİM. AMA BEN NERDEN BİLEBİLİRDİM ADIM, ADIM ÖLÜME GİTTİĞİNİ, SANA BAKTIM KARŞIDAN GÖZLERİM DOLU, DOLU VE BEN!! YİNE NERDEN BİLEBİLİRDİM SANA SON KEZ BAKTIĞIMI. DOKTORLAR ÇIKMAM GEREKTİĞİNİ SÖYLEDİLER EVET BEDENİM YOĞUN BAKIMDAN AYRILDI AMA, RUHUM GERİDE KALDI BABA... HERKEsİ ÇAĞIRDIM BABA KAPINDA OTURUYOR, İYİ OLDUĞUN HABERLERİNİ BAKLİYORUZ DOKTORLARDAN. UZUNCA BİRSÜRE BEKLEDİKTEN SONRA ABİM VE ENİŞTEMİN DIŞINDA HEPİMİZ EVE GİTMEYE KARAR VERDİK. TAM GARAJA GELMİŞTİK TELEFONUM ÇALDI ARAYAN DEVRİM ABİMDİ "BURCU BAŞIMIZ SAGOLSUN " DEDİ. BÜTÜN DÜNYA DURDU BABA, KANIM DONDU AĞLAYAMADIM, SANKİ BİR BAŞKASININ HABERİ GELMİŞTİ, ÇILDIRMAMAK İŞTEN DEĞİL.. GÖZLERİMİN ÖNÜNDEN GEÇİYORSUN BİR YANDAN DA BİZİ BIRAKIP GİTTİĞİN GERÇEĞİ YANKILANIYOR BEYNİMDE. HERŞEY BİTMİŞTİ RESMEN TERKETMİŞTİN BİZİ. BİRBİRİMİZİN KOLLARINA GİREREK YANINA KOŞTUK BABAM TEK BEDEN OLMUŞTUK. ERTEN AİLESİNİN DEV CINARI YIKILMIŞTI HEPİMİZİN GÖZYAŞLARININ TEK NEDENİ SENDİN, ZAMANSIZ GİTTİN BABA... VE SANA VERMEK ÜZERE YAZDIĞIM BU YAZIYI DA YOKLUGUNDA OKUMAK ZORUNDA KALDIM. AMA, BU YAZIYI DİGERLERİ GİBİ YIRTMAYACAGIM... BİZİ SANA OLAN ALIŞKANLIĞIMIZLA BAŞBAŞA BIRAKTINDA GİTTİN NURLAR İÇİNDE YAT BABA KIZIN: BURCU

O zamanlar 5-6 yaslarındaydım. Kışın bir aksam vakti yemekten sonra benden iki yaş büyük ağabeyim ile beraber sobanın yanında babamla oynamaya balamıstık. Kah deve guresi kah el el üstünde oyunu kah kosusturmaca epey bir zaman oynadıktan sonra artık dinleniyorduk ve caylarımızı içiyorduk. Bu esnada babam bizlere sobayı ters ceviririm dedi. Borular asagıya gelecek soba usten alta dogru yanacaktı olur sey miydi hiç! Ama babam yapacagım demisti bir kere... Derken inatlasmalar devam ederken babam; "Siz dısarı çıkın bakın ben nasıl ters çevirecegim; çeviremezsem eğer bu maşa ile beni döversiniz" dedi. Bizde agabeyimle -Tamam dedik ve mutfaga gectik. Odadan garip sesler geliyordu. Babam sobayı ters ceviriyordu anlasılan. Ben daha kucuk oldugum için beni fazla sıkmadılar ve ben babamın sobayı ters cevirmesini bana anahtar deliginden gosteriyorlardı. Ama soba yerinde duruyor babam sobanın etrafına vuruyordu... Derken Ablam benim içeri girmemi ve babama yardım etmemi soyledi. Ben içeri girdim. Babam elindeki maşayı sobanın agzından içeri sokmuş közünde hafifce ısıtıyordu. Bana dönerek -Agabeyine bir şey söyleme dedi maşayı sobanın yan tarafına gözüken bir yere koydu. Bu arada annem fazla ısıtma cocuk ağlamasın diyordu. Babam -Abini cagır dedi Ben de agabeyime; -Abi gel babam sobayı ters çevirememiş dedim. Kapı hızla açıldı ve abim sobaya baktı. Soba aynen duruyordu. Bir hışımla sobanın yanındaki maşayı eline kaptı... Kapmasıyla elinin yanması bir oldu tabii. Maşa cok sıcak olmamasına ragmen abimin elinin ortası az da olsa yanmıstı. Hemen soguk buz tatbiki yapıldı eline. Ben daha ufak olmam nedeniyle elimin yanmasından kurtulmustum. Babam bir seyi ögretmisti bizlere... BÜYÜKLERE ASLA EL KALKMAZ... Saol babacıgım... SİTE YAVAŞSA YANDAKİ . push ;

İki Gezgin Melek, geceyi geçirmek için oldukça varlıklı bir ailenin evinin kapısını çalmışlar. Aile, pek kaba bir üslupla, meleklere yatacak yer olarak koca malikanenin konuk odalarından birini vermekyerine, soğuk bodrumundaki küçük bir köşeyi göstermiş. Melekler buz gibi odanın soğuk ve sert zemininde kendilerine yatacak bir yer hazırlamaya çalışırken, Yaşlı Melek duvarda bir delik görmüş ve kalkıp deliği onarmaya girişmiş. Genç Melek, Yaşlı Meleğe bu hareketinin nedenini sorunca, Yaşlı Melek hafifçe gülümsemiş: Herşey, her zaman, göründüğü gibi değildir... Sabah malikaneden ayrılan melekler, gece bastırınca bir kez daha kalacak yer bulmak umuduyla, bu defa çok fakir bir çiftçi ailesinin kapısını çalmışlar. Son derece misafirperver olan fakir karı koca, sofralarında ne var ne yoksa meleklerle paylaştıktan sonra, onlara rahatça uyumaları için kendi yataklarını vererek yanlarından ayrılmışlar. Sabah güneş doğduğunda, melekler zavallı karı kocayı gözyaşları içinde bulmuşlar: Yegane geçim kaynakları olan tek inek de tarlalarının ortasında cansız yatmaktaymış. Genç Melek bu sefer iyice öfkelenerek Yaşlı Meleğe isyan etmiş: Bunun olmasına nasıl izin verebildin?! O varlıklı kaba adamın herşeyi vardı ama sen kalktın ona yine de yardım ettin. Bu iyi yürekli fakir ailenin ise o tek inekten başka hiçbir şeyleri yoktu; buna rağmen onu bile paylaşmaya gönüllü oldular. Ama sen o ineği de yitirmelerine izin verdin!? Bunun üzerine Yaşlı Melek, Genç Meleğe dönerek şu cevabı vermiş: Herşey, her zaman, göründüğü gibi değildir. O zengin malikanenin bodrumunda kaldığımız gece, duvardaki deliğin dibinde külçe külçe altın saklı olduğunu farkettim. Malikanenin sahibi bu kadar açgözlü olduğu için ve kendisine verilmiş şans sayesinde edindiği zenginliğin bir parçasını bile paylaşmaya yanaşmadığı için, ben de o deliği öyle bir kapatıp mühürledim ki artık arayıp bulsa da açamaz. Ve devam etmiş: ? Sonra, dün gece biz çiftçi ailesinin yatağında uyurken, Ölüm Meleğinin o çiftçinin karısını almaya geldiğini gördüm. Ben de onun yerine Ölüm Meleğine ineği verdim. Yaşlı Melek, gülümseyerek bir kez daha eklemiş: Herşey, her zaman, göründüğü gibi değildir. Bazen, işler istediğimiz gibi sonuçlanmadığında, aslında bizim de başımıza gelen tam da budur işte. Eğer inanıyorsanız, yapmanız gereken şey sadece, her sonucun her zaman sizin lehinize olduğuna güvenmektir. Bunun böyle olduğunu, ancak belirli bir zaman sonra öğrenebilecek olsanız bile Bazı insanlar, Hayatımıza girerler Ve çabucak çıkarlar.. Bazıları ise, Dostumuz olur Ve bir süre orada kalırlar.. Yüreklerimizde O güzel ayak izlerini bırakarak.. Ve bu, İyi bir dost kazandığımız için, Bir daha asla Eskisi gibi olmayacağız demektir! Dün, tarih oldu. Yarın, bir gizemdir. Bugün ise bir armağan. Bu yüzden İngilizcede present, hem şu an hem de armağan anlamına gelir! Bence bu çok özel bir şey... her anı doyasıya yaşayın ve tadını çıkarmaya bakın... Hayat, bir kostümlü prova değildir! kuzum Bu konida

Ayrılık vaktinin yaklaştığını hissettiğimiz günlerdi.. Benim boğazıma düğümlenmiş cümlelerim senin ise veda için söyleyeceklerin vardı.. İkimiz de susmayı tercih edip belki de o ana kadar hiç olmadığımız kadar yakınlaştık birbirimize.. Ellerine uzandım.. Gitmene izin vermeyeceğim dediğimde o vakur her zamanki gururlu, kendine güvenli belki de kendini beğenmiş tavrınla biraz da alaycı güldün.. Ne yaparsam yapayım bu gidişi erteleyemeyeceğimi ben de biliyordum aslında.. Benimki sadece son bir çırpınıştı.. Zamanımız çok sanıp ne kadar az şey paylaşmıştık seninle.. Aslında yıllar öncesinden koymuştuk sınırı ve kimse de birbirimize karşı, sınır boyu örülü duvarı yıkmamız için fırsat vermedi bize.. Senin gideceğini öğrendiğimde üniversite sınavından çıkmıştım.. Veda haberini etkilenmeyeyim diye sonraya bırakmışlardı.. Şimdi düşünüyorum da keşke benim yerime karar vermeyip daha önce söyleselerdi.. Söyleselerdi ki ben seninle geçen zamanı daha kıymetli kılabilseydim.. Gideceğini öğrendiğim zaman içimde koca bir boşluk hissettim.. O boşluk o kadar büyük ve derindi ki.. O derinliğe tüm anılarımız ılık ılık aktı.. İçimde bir şeyler eriyip yitiyordu.. Acı olan, yapabileceğim hiçbir şey olmayışıydı.. İçim çok acıyordu baba.. Sensiz ne yapacaktım?Geceyi yatağımda gözümü kırpmadan geçirdim.. Hıçkırık boğazımda düğümlenirken, sensizliğin kurgusunu yapmaya çalışıyordum.. Olmuyordu, sensiz olamazdı ki.. Bir genç kız nasıl olur da babasız kalıverirdi.. Bu beklenmedik ani ayrılık o kadar saçma ve adaletsizdi ki! Peki annem ve kardeşim? Onlar nasıl alışacaklardı senin yokluğuna? Annem yeni ameliyat olmuştu, kardeşim daha ilkokuldaydı.. Gece boyunca debelendim durdum yatağımda.. Bu acı ayrılık nasıl kabullenilir, buna nasıl alışılabilirdi ki? Ertesi gün seni ziyarete geldim hastaneye.. Senin umudunu kaybetmemen için bir şeyler yapmalıydım.. Öyle ya mucizeler de vardı bu dünyada.. Kendimi de seni de inandırabileceğim küçük bir yalanın kime ne zararı olabilirdi ki?Hiç görmediğim o rüyayı sana anlattım. Rüyaya o kadar inanmak istemiş olmalısın ki doktoruna da anlatmışsın.. Rüyamda sen bir çukura düşmüştün de ben sana seslenince kızım çağırıyor ben dönmeliyim deyip çukurdan çıkmıştın.. Hiç görmediğim o rüyayı sana anlattıktan sonra gözlerindeki o umudu görmek dünyaya bedeldi baba.. Sana sımsıkı sarılmak istedim ama sarılamadım.. O kadar zayıflamıştın ki.. Her yanın dikiş, serum ve iğneler yüzünden sızlarken seni incitebileceğimden korkup sarılamamıştım.. Keşke sarılsaydım baba.. Keşke sana sımsıkı sarılıp seni çok seviyorum babacığım deseydim.. Birkaç gün sonra hastaneden eve çıkardık seni.. kanser çok hızlı ve sinsice yayılmış ve seni ele geçirmişti.. Doktorun deyişine göre yapılabilecek bir şey kalmamıştı dua etmekten başka.. Her geçen gün gözümüzün önünde eriyip gidiyordun.. Çaresiz kalmak ne demekmiş öğrenmiştim artık.. Sevdiğin acı çekerken elinden bir şey gelmemesinden daha kötü bir şey yokmuş dünyada.. Evde fenalaşınca acile kaldırdık seni.. Vücudun iflas etmişti.. Sürekli kan veriyordu doktorlar.. Bilincinde kapanmıştı.. Ben evden bir şeyler almak için yanından ayrıldığımda kalbin durmuş baba.. Sizi bırakıp gitmek istemiyorum demiştin evet sana kalsa zaten bizsiz bir yere gitmezdin.. Haberini aldığımda, huzur bulduğun için bir yanım rahatladı baba.. Ama sensizliğe alışmak çok zor geldi.. En büyük sınavdı bu galiba.. Yıllarımızı birlikte geçirmişken aslında ne kadar az şey yaşamışım seninle diye kızdım kendime.. Keşke dedim baba keşke...! Ve artık sevgilerimi, özlemlerimi, hatalarımı, dostlarımı, vefaları en önemlisi zamanı ertelemiyorum baba.. Daha hoşgörülüyüm dünyaya.. Esin Sağlamcı 25 Haziran 2006, Pazar hürriyet.com SU çocukta yaparım

ahhh ah!!!! sizin hiç babanız öldümü benim öldü!!!!!

canım çok üzücü bir durum başınsağolsun. allah geride kalanlara dayanma gücü versin...

Bu Görsel Silinmiş veya Bulunamadı! ::.. Beyaz Gardenyalar::.. 12 Yaşımdan bu yana, her yıl doğum günümde bana, kimin gönderdiği belli olmayan beyaz bir gardenya gelirdi. Üzerinde ne bir not ne de bir kart olurdu. Çaresiz bir şekilde çiçekçiyi aradığımda ise; ödemenin peşin yapıldığını söylerlerdi. Bir süre sonra, çiçeği gönderenin kimliğini öğrenme çabalarımdan vazgeçtim. Yumuşacık, pembe kagıtlara sarılmış sihirli bir görünüm sergileyen beyaz çiçeğin baş döndüren kokusunun ve güzelliğinin tadını çıkarmaya başladım. Fakat, hiçbir zaman da gönderenin kim olduğu üzerine hayeller kurmaktan vazgeçmedim. En mutlu anlarım, kimliğini saklayan bu çok utangaç ama tuhaf, ayni zamanda heyecan verici ve harika insanın kim olduğunu düşünerek geçti. Ergenlik dönemimde, çiçeği gönderenin beni çok seven ya da benim tanımadığım, ama bana hayran bir erkek olduğunu düşünmek çok zevkliydi. Annem genellikle benim bu hayallerime katkıda bulunurdu. Bana sık sık, bu kişinin iyilik yaptığım ve teşekkürünü bu biçimde dile getirecek biri olup olmadığını sorardı. O zaman, bisikletime binerken, küçük çocuklarıyla alışverişten eli kolu dolu olarak evine gelen komşumuzu anımsardım. Çünkü, her zaman o komşumuzun aldıklarını arabasından eve taşımasına yardım eder ya da çocukların yola fırlamalarını engellerdim. Çiçekleri gönderen, belki de caddenin karısındaki evde oturan yaşlı adamdı. Kışın buz tutan merdivenlerden inerken düşmemesi için, posta kutusundaki mektuplarını posta kutusundan ben alır götürürdüm evine. Annem, gardenya konusunda hep hayal gücümü kullanmama yardım etmiştir. Çocuklarının hep yaratıcı olmalarını isterdi. Ayrıca, sadece kendisinin değil, tüm dünyanın bizi sevdiğini hissetmemizi isterdi. 17 Yaşına geldiğimde bir erkek kalbimi kırdı. Beni telefonla son kez aradığı gece, uyuyana kadar ağladım. Ertesi sabah uyandığımda aynamın üzerine rujla yazılmış bir not buldum: Yarı-Tanrılar çekip gittiklerinde, gerçek Tanrılar ortaya çıkarlar. Unutma!." Emerson'in bu sözleri hakkında uzun uzun düşündüm ve çektiğim acılar yok olana kadar da annemin yazdıklarını aynamdan silmedim. Cam siliciyi elime aldığımda annem gerçekten iyileştiğimi biliyordu artık. Fakat elbette annemin iyileştiremeyeceği yaralar da aldım. Babam bir kalp krizinde öldü. Duydugum üzüntü bir anda terkedilmişliğe, korkuya, güvensizliğe ve öfkeye dönüşmüştü... Yaşadığı büyük acı bile annemin duygularımı anlamasını engellememişti. Çocuklarının kendilerini nasil hissettikleri her zaman onun için çok önemli olmuştu. Bize, çirkinliklerde bile bir güzellik bulmayı öğretmişti. Annem çocuklarının kendilerini gardenya gibi görmelerini istemişti. Güzel, güçlü, mükemmel sihirli ve belki de biraz gizemli bir koku ile birlikte. Annem, ben 22 yaşıma geldiğimde öldü ve ben annemin ölümünden 10 gün sonra evlendim. Gardenyalar o yıldan sonra gelmez oldu.

öylesine üzüldümkü Sonunun Başka Olacağini Düşünürken Of Ya Yorum Yapamiyorum... Sahip çikamayacaği çocuğu Insan Neden Doğurur Anlamiyorum... kuzeyyy kaan'ım diğer

:smiley-cry: çok yürek parçalayan bir hikaye of yaa bu kaderi paylaşan o kadar isimsiz bebek var ki:smiley-cry: ellerine sağlık 1Kumtanesi

AY NE KADAR KORKUNÇ BİR DURUM :rolleyes2: AMA ÇOCUĞA İYİ DERS OLMUŞTUR

ben olursam iyi bi anne olurum gibi geliyor. çocuğumda en iyi çocuk olur heralde. zaten hayattaki dayanamadığım tek şey çocuklar.

Hoş ve tatlı bir anektot... EN İYİ ANNE Acelem vardı. Üzerimde en iyi giysim, yemek odasına hışım gibi girdim. O gece bir toplantım vardı ve hazırlanmaya çalışıyordum. Dört yaşındaki kızım Gillian, Batı Yakasının Hikayesi filminin şarkılarından en sevdiği "Cool" ile dans ediyordu. Geç kaldığım için acele ediyordum. Ama içimden bir ses bana "Dur!" dedi. Durdum. Kızıma baktım. Elini tuttum ve onu döndürdüm. Yedi yaşındaki kızım Caitlin de yörüngemize girdi bir anda ve onun da elini tuttum. Üçümüz yemek odasında başlayıp, salonda biten çılgın bir dans sergiledik. Gülüyorduk. Dönüyorduk. Acaba komşular pencereden bu çılgınlığı izliyorlar mıydı? Bunun hiçbir önemi yoktu. Şarkı bir anda bitiverdi, dansımız da. İkisinin de popolarına yavaşça vurdum ve onları banyoya yolladım. Merdivenleri nefes nefese çıktılar. kıkırdadıklarını duyuyordum. İşime döndüm. Eğilmiş, iş çantama dosyalarımı yerleştirirken, küçük kızımın ablasına, "Caitlin, en iyi anne bizim annemiz, değil mi?" dediğini işittim. Döndüm, kaldım. Kendimi yaşamın koşturmacasına kaptırıp, o güzel anı kaçırıyordum neredeyse. Ofisimin duvarlarını süsleyen ödüllerim, diplomalarım geldi aklıma. Elde ettiğim hiçbir başarı, hiçbir ödül bunun yerini tutamazdı: En iyi Anne bizim annemiz, değil mi? Çocuğum bunu bana dört yaşındayken söyledi. Aynı şeyi on dört yaşına geldiğinde söylemesini beklemiyorum. ama kırk yaşına geldiğinde bana elveda demek üzere, çam ağacından yapılmış tabutumun üzerine eğildiğinde, bana yine aynı şeyi söylemesini isterim. Bu sözlerin mezar taşımda yer almasını isterim. En iyi Anne Bizim Annemiz... kakule

Yazini Yeni Gördüm Canim Başin Sağolsun Bende Babami Hastanede Kaybettim Ve Seni O Kadar Iyi Anliyorumki Allah Sana Ve Ailene Sabir Versin Canim

kızzzzzz nası oldum anlatamam. bende babamı kaybettim beni ağlattın kız duygularını çok güzel yazmışsın nediyelin ne olursa olsun hayat devam ediyo Che

Eline sağlık kuzeyy boşuna denmiyor bakmak değil görmek önemli

hayat koşuşturmasına öyle adapte oluyoruzki.. çocuklarımızı ihmal ediyoruz. allah kimsenin emegini boşa çıkarmasın. evlatlarımız bizim gelecegimiz.. paylaşımın için tşkr

Gerçekten yürek parçalayan bir hikayeydi. Keşke boyle şeyler hiç yaşanmasa.

Çok doğru herşey göründüğü gibi değildir. Ama nedense çoğumuz hep gördüğümüz şeye inanırız. kuzeyyy kaan'ım diğer

'Evliliğimin dördüncü yılında eşimle ilişkimiz tek düze bir hal almıştı. Heyecansız ve sıradan. Severek evlenmiştik halbuki... Bir gece evde İnternet&#8217;te dolaşırken, bir erişim sisteminde, bir yerde o 'Tanışma Hattı' na rastladım. Geceler boyu bilgisayar başındaydım artık. Bıraktığım mesaja her gece bakıyordum. Beş gün sonra cevap geldi. 'Vefasız' diye rumuz kullanmıştım. Gelen cevabın rumuzu, bir Türk filminden mülhem 'Goncagül' kelimesiydi. Gerçekten oraya da mesaj geçince, artık özel yazışmalarımız başlamıştı. Tek problemimiz, o gündüz ben gece yazabiliyorduk. Buluşma teklifimi kabul ettiğini öğrendiğim gece uyuyamadım. Heyecanımı eşime belli etmemek için, büyük çaba harcıyordum ama nafile... Sabah ne giyeceğini akşamdan hazırlamaya kalkan, ikide bir dişlerini, saçlarını kontrol eden, yatakta sağa sola dönüp duran bir adam ne kadar saklayabilir ki heyecanını?.. 'Aşk insanı silahsız bırakır.' diye boşuna dememişler. Buluşma yerimiz Dolmabahçe&#8217;ydi Öğleye kadar kulüpte bekledim. 'Bekledim' sözü, de ne demek, saate baka baka saatlerce volta attım. Akrep niye bu kadar ağır ilerliyor? Yelkovan gibi hızlı olamaz mı? 'Ne çıkacak, nasıl bir tip?' gibi merakla karışık korku soruları da kafamda fink atıyor. Parolamız, bir günlük gazeteydi. Belirlediğimiz bank&#8217;ta gazeteyi okuyordu. Arkasından korkarak yaklaştım: 'Merhaba Goncagül!' Yavaş ve kendinden emin hareketlerle ayağa kalkıp, yüzünü bana döndüğünde, sendeledim!.. Düşmemek için bank&#8217;a yapıştım. 'Merhaba vefasız!' dedi... Eşimdi!.. Sadık Söztutan / Türkiye Gazetesi