Ey Gül Ey gül Ey gonca-i nur Meftun yaprak har sana Sensin gönüller mahı Bu yaz bu bahar sana Mucize saltanatın taşları ayna yapar Her ırmak ve her deniz her leyl-ü nehar sana senin zatı abdesin alemlere rahmettir Cibril vefalı yoldaş Yüce Allah yar sana Bu nice iştiyaktır eyy en güzel sevgili Asırlardır koşuyor genç ve ihtiyar sana Nazarın kalbe şifa sözün hikmet incisi Hangi dertli kavuşsa olur bahtiyar sana Misk kapında karar kılmıştır senin Nebilerin diliyle hep övgüler var sana Ay, güneş, zühre, ülke nuruna pervanedir Alemde olmak ister aşıklar civar sana Senin yolun hep açık gidişin allahadır Dağlar ateş kesilse olamaz duvar sana Güzelliğin alemde misli bulunmaz inci Ey gül hasret çekmede cennet o bulvar sana Dedinki şükreden kul olmak istememmi ben Rabbin ihsan buyurdu hurma üzüm nar sana Her muzcizen parmakla gösterilmede senin çağlatmak öyle kolay çöllerde pınar sana Hicranın bir kütüğü dertle bi karar et Hep özlem duymadadır selvi ve çınar sana Cennetin çiçekleri senin kokunu taşır Benzemeye çalışır beyazlıkta kar sana Güneş güzel yüzünden parlaklık aldı ey gül Acep hayran olmadan hangi göz bakar sana Aşkının esiridir ne çöl ne de dağ tanır Bu sevdalı gönüller su gibi akar sana Varlık bahçesi senin nurundan yaratıldı Hep medyum hep minnettar her can her nigar sana Tebessümün ayların zührenin sevincidir Nice hasret çekmede bu bülbül-ü zar sana Yuuf senin dalında çiğ tanesidir sanki Divane kesilir göz etse bir nazar sana Fazlının eteğine akıllar erişemez Eli kalem tutanlar övgüler yazar sana Haki payene sürsem bir kerecik yüzümü Bende olan sermaye hasret intizar sana Haki payene sürsem bir kerecik yüzümü Bende olan sermaye hasret intizar sana nur

40 Yaşındasın Rahmetini umarak Günahkar bir dille; Allah Azze ve Celle Ya Rasulallah, Alemlere rahmet hayatın geçiyor kalbimizden, Kalbimizden seyrediyoruz seni. İşte Bir yaşındasın, Beni Sa'd yurdundasın Sana süt anne olmadı kadınlar Bu yüzden dargın bulutlar Bir damla yağmur indirmiyor Kıtlık hüküm sürüyor Beni Sa'd yurdunda Minicik bir bulut var gökyüzünde Sana aşık... Ayrılmıyor başucundan Ve insanlar yağmur duasında... Hz. Halime kucağına alıyor seni Yüzünde bir gölgelik... Seni güneşten korumak için Oysa minicik bulut gökyüzünde Sana meftun, sana kilitli... Ve dua eden rahibin kucağındasın Dünyalar güzeli gözlerine bakıyor rahip Kıtlığı da unutuyor, yağmuru da, duayı da Ama sen unutmuyorsun Uğruna canlarımız feda o gözlerinle gökyüzüne bakıyorsun O minicik bulut ilişiyor bakışlarına Büyüyor, büyüyor... Sonra nazlı, nazlı yağmur damlaları iniyor buluttan Fakat çoğusu bilmiyor yağmurun geliş sebebini Çoğusu bilmiyor seni... Altı yaşındasın Medine-i Münevvere yolundasın Yanında aziz annen ve Ümmü Eymen Yetimliğini hissediyorsun baba kabristanında Sonra yolda, Ebva'da öksüzlük karşılıyor seni Mekke'ye annesiz giriyorsun Abdulmuttalip bir başka seviyor seni Ebu Talip bir başka seviyor Ya Rasulallah Mekke çocukları annelerine seslenirler miydi senin yanında Onlar anne deyince sen yere mi bakardın Mekke rüzgarları kaç gece gözyaşlarını taşıdı Ebva'ya Kaç gece anne diye hıçkırdın Efendim! Senin yerine de anne dedik annemize Senin yerine de baba dedik Yirmi beş yaşındasın Ve bambaşkasın Kimse sana denk değil Şefkat yayıyor kokun Güven veriyor sesin Sen Muhammed-ül Emin' sin Otuz üç yaşındasın Dalga dalga rahmet var Otuz beş yaşındasın Hadi gel bekletme yar İniltiler çalıyor kapısını göklerin Hadi gel bekletme yar Sinesi çatlayacak Rasul bekleyenlerin... Hadi gel ey Yar! Nurdağına davet var İşte Kırk yaşındasın Hira Nur dağındasın Cibril iniyor göklerden Ve nokta nokta her yerden salat, selam yükseliyor Sen kainatın yüreğinden hasretle kopan ' Ah! ' sın Karanlık gecelerimize sabahsın Sen Nebiyullahsın Sen Habibullahsın Sen Rasulullahsın Niye incittilerki seni sultanım Niye işkence yaptılarki sana Ebu Talip öldü diye mi bu pervasızca saldırılar Himayesiz kaldın diye mi Kabe'deki ağlayışın geliyor gözümüzün önüne ' Amca yokluğunu ne çabuk hissettirdin ' diyişin Haremde namaz kılışın geliyor aklımıza Başına pislikler saçılıyor Başlar feda o mübarek başına Nasipsizler sana bakıp nasıl da gülüyorlar Biri koşuyor Mekke sokaklarından sana doğru Biri koşuyor ama sanki yere inmiş Arş-ı Ala ' Bu koşan kimdir ' diye bir soru dolaşıyor boşlukta Bu koşan kim? Ve cevap veriyor biri: Muhammed' in kızı Fatımatüz-Zehra Velilerin anası... Yüzünü gözünü siliyor biricik kızın Sana yeryüzünde en çok benzeyen Gülmesi sen, ağlaması sen ' Ağlama kızım ' diyişin geliyor aklımıza Niye çıkardılar ki yurdundan seni Himayesiz kaldın diye mi Onlar bilmiyorlar mıydı seni himaye edeni Seni yetim bulup barındıranı Seni alemlere rahmet kılanı Onlar deli diyorlardı sana, sen susuyordun Mecnun diyorlardı, şair diyorlardı, sen susuyordun 'Seni bizim elimizden kim kurtaracak' diyorlardı Sen, Sen ' Allah! ' diyordun Allah Azze ve Celle Semayı haşyet kaplıyordu Sen ' Allah! ' diyordun Arş-ı Ala titriyordu Bedir' de ' Allah! ' diyordun Üç bin melek iniyordu alaca atlarda Yüz yirmi beş bin sahabi: ' Anam babam sana feda olsun ' diyordu Ya Rasulallah Medine-i Münevvere sokaklarında yürüyordun Neccar Oğulları'nın küçük kızları seni görünce Sevinçten ne yapacaklarını bilememişlerdi ' Beni seviyor musunuz ' diye sormuştun onlara ' Seni çok seviyoruz Ya Habiballah ' demişlerdi Sen de: ' Allah biliyor ki ben de sizi çok seviyorum' demiştin Bu gün yaşayan gençler var Neccar Oğulları'nın kızları diğil belki Ama seni onlar da çok seviyor Gözyaşlarından belli ki seni canlarından çok seviyorlar Senden başka kimseleri yok Allah biliyor ki sen onları da çok seviyorsun Altmış üç yaşındasın Refik-i Ala duasındasın Senin için siyah yünden çizgili bir cüppe dokunmuştu Kenarları beyazdı Onu giyerek ashabının yanına çıkmıştın Ve mübarek ellerini dizine vurarak: ' Görüyor musunuz ne kadar güzel ' demiştin Meclisinde bulunan biri sana seslenmişti: ' Anam babam sana feda olsun ya Rasulallah, onu bana ver ' Niye istemişti ki senden sevdiğini bile bile İstendiğinde katiyyen ' hayır ' demediğini bile bile ' Peki ' dedin o zata Ve sen yine yamalı, eski cübbeni giydin Dostuna kavuşmana bir hafta kalmıştı Aynı cübbeden yine yine diktirdiler Ama giyinmek nasip olmadı Haberler uçurmuştun Ebu Hureyre' nin diliyle: ' Benden sonra öyle kimseler gelecek ki, keşke peygamberi görseydik de ne malımız ne de evladımız olsaydı diyecekler ' Ve Hz. Enes ile paylaşmıştın özlemini ' Beni görmedikleri halde bana iman eden kardeşlerimi görmeyi çok isterdim' Sultanım! Ey Medine minberinde ' ümmeti, ümmeti ' diye hüznü giyen sevgili Ey Mekke mihrabında alemler hesabına ' Allah! ' diyen sevgili Bize lütfu ilahi bahşedilen kapına diz çöktük, bey' at ettik Rabbinden bize ne getirdi isen amenna Duyduk, itaat ettik Ya Rasulallah Sen hala kırk yaşındasın Ve hala ümmetinin başındasın... Dursun Ali Erzincanlı nur

Elli İki Gün Alemlerin Rabbi olan Allah Bir peygamber gönderecekse eğer yıldızlarla duyurdu bu haberi Kamer menzillerinde üç yıldız doğar Üç yıldız kainatı bu haberle müjdeler Şimdi son kez doğacak yıldızlar.. Müjde üstüne müjde, nur üstüne nur gibi... Şimdi son kez müjdeleyecek o son aziz peygamberi.. Elli iki gün.. Hanei saadette hüzün ve sevinç içice.. Tesellisini bekliyor annelerin annesi Eşini kaybetmiş hazin bakışlarıyla incisini bekliyor.. Belki o minik kalp atışlarını duyuyor, Belki gözyaşı döküyor babasız dünyaya geleceğin.. Ama taşıdığı rahmetin farkındadır Hz Amine.. Tam elli iki gün Ve yıldızların da ötesinde hazırlıklar... Kuşlar bakışları ile mesafeler aşıyor.. Kuşlar dünyadan çok uzakta ama hızla dünyaya yaklaşmakta.. Tam elli iki gün var.. Mekkeyi mükerremede bir felaket haberi Yemen valisi Ebrehe Kabe&#8217;ye saldıracak!.. Abdulmuttalibin alınan iki yüz devesi.. Mekke reisi develerini istiyor.. "Kabe&#8217;nin sahibi Kabe&#8217;yi korur " Ebrehe öfkeli: &#8220;Onu bana karşı kimse koruyamaz diyor&#8221; Kureyş&#8217;in ulusu son sözünü söylüyor ; "Ben ona karışmam... İşte sen işte o.. " Elli iki gün var.. Mekke halkı tepelere yürüyor, dağ başlarına.. Mekke boşaltılıyor.. Harem-i şerif mahzun, Abdulmuttalib mahzun, Kureyş&#8217;in ulusu Kabe&#8217;nin halkasına tutunur.. "İlahi dokunulmazlığı tehlikeye düşmüş olanları koru Kabe&#8217;yi ve Kabe halkını koru! " Ve ardından o da yürür dağlara.. Bir tek örtüsü kalır Kabe&#8217;nin.. Yemen alacası bir örtü.. Hane-i saadet yalnız, Makam-ı İbrahim yalnız, Hicri İsmail, Hacerul Esved Ve Kabe-i muazzama yapayalnız.. Ve kuşlar... ayak yapılarından belli ki sadece uçmak için yaratılmışlar!! Bir yere kesinlikle konmayacaklar!!! Kuşlar hızla dünya semasına yaklaşmakta!!! Elli iki gün!!! Muhassab vadisinde Ebrehe&#8217;nin ordusu.. En önde devasa bir fil... Ardında altmış bin sefil... Kabe&#8217;yi yıkmak için harekete geçiyor.. Daha adımını atmadan fil Ebrehe&#8217;nin yol göstericisi Tufeyl yaklaşıp kulağına bir şey Fısıldıyor: &#8220;Mamud sağ ve selametle geldiğin yere dön&#8221; "Çünkü sen Allah&#8217;ın dokunulmaz kıldığı memlekettesin!" Ve Tufeyl&#8217;de çekilir dağlara.. Ve fil dizlerinin üstüne çöker.. Orduda bir kargaşa, ne oldu bu file!! Yönü başka tarafa çevrilince koşuyor hem de delice bir süratle.. Ama Kabe&#8217;ye doğru döndürülünce yüzü, kapanıyor dizlerinin üstüne Ucu sivri demirler sokuluyor.. Mamud kalksın ve yürüsün diye.. Ama nafile.. Tam o esnada gökyüzünde Yemen tarafında bir karartı.. Kaplara bir bulut gibi deniz üzerinden git gide yaklaşan.. Yaklaştıkça netleşen bir karartı.. Ve dehşetle açılan gözler ve sapsarı kesilen yüzler.. Bir ses &#8220;dayanabilecekseniz bakın!!!&#8221; diyor. Çünkü gökten Ebabiller yağıyor Yeryüzünde hiç görülmemiş kuşlar İrili ufaklı, bölük bölük, fırka fırka, birbiri ardınca Başları vahşi hayvanların başı gibi Gagalarında ve ayaklarında taşlar pişirilmiş çamurdan Kanatları benek benek kar beyazı o ilahi nurdan Ve alınlarında bir yazı &#8220; El &#8211;Kahhar&#8221; ! Belli ki azap için yaratılmışlar İşte başlıyor azap!! Ebreheyle altmış bin kişilik ordusu ve sicim gibi yağan taşlar... Taşlanmış yürekleri söküp çıkaran taşlar! Elli iki gün var.. Kabe yalnız değil, Kabe sahipsiz değil! Ve haykırıyor Kabe; "Hani nerde ordunuz, hani gururlanıyordunuz, hani nerde kaçış yurdunuz Hem nereye kaçıyorsunuz " Takip eden ALLAH!!! nereye kaçacaksınız? takip eden ALLAH! "Bugün fil ordusundan bu azabı tatmayan hiç kimse kalmayacak " Ebrehe mağlup... galib olan ALLAH Biliniz ki sonunuz alevli bir ahdır İntikam alanların en hayırlısı ALLAH &#8216;tır. Ya Rabbi bugün ve bugünden sonra eğer bir Ebrehe ruhu.. Toplayıp ordusunu yürürse haremine... Ne olur Ebabillerini gönderme Muhammedi muhabbetle dolu bir tek kalpte duruncuya dek.. Gönderme azap kuşlarını... O gün dağlara çekilen halk nasıl korku içinde izlediyse onları.. Bugün Ebabiller izlesin bizi... Ve yeryüzü duysun sesimizi.. Kabe&#8217;yi muazzamanın koruyucusu biziz Çünkü biz ümmeti Muhammediz! Ebabiller uzaklaşırken Mekke&#8217;den Kabe&#8217;yi muazzama gönüller sultanını bekliyor Anneler annesi gülünü bekliyor Tam elli iki gün var... nur

Bir Gül Mekke-i Mükerreme&#8217;de bir gül&#8230; Yüzü dolunay gibi parlak. Teni pembeye çalan beyaz renginde. Saçları, hafif dalgalı&#8230; Açık renkli ve hilal kaşlı. İki kaşının arasında bir damar. Öfkelendiğinde şişen&#8230; Mekke-i Mükerreme&#8217;de bir gül&#8230; Saçları omzuna düşer. Sakalı gür, gözleri kara üzüm gibi siyah&#8230; O siyah gözleri daima yerde&#8230; Gökten daha çok yere bakar. Bakışları, düşünceli&#8230; Boynu gümüş beyazlığında, Fildişinden yapılmış bir suret gibi&#8230; Ashabının ardından yürür Ve; &#8220;benim arkamı meleklere bırakın.&#8221; der. Birşeye hayret ettiğinde elini çevirir Konuştuğunda ellerini biraraya getirir. Öfkelendiğinde yüz çevirir. Sevindiğinde hafifçe gözlerini kapar. Gülmesi tebessüm. O gülünce dişleri dolu taneleri. Mekke-i Mükerreme&#8217;de bir gül&#8230; Yüzünde azamet ve hakimiyet. Sözünde tatlılık. Tane tane konuşan. Sesi gür, teri gül&#8230; Geçtiği sokaklarda gül kokusu bırakan.. Giyimi sade&#8230; Çoğunlukla sırtında bir ihram. En çok sevdiği renk sarı ve beyaz. Yediği yemek; Ateşin üzerinde Unla karıştırılan öğütülmüş yulaf biraz zeytinyağı, biber, baharat&#8230; sofrada oturuşu hamdle, şükürle&#8230; bir gül&#8230; ikinci yurdu Medine! Medine-i Münevvere&#8217;de bir gül&#8230; İnsanlık aleminin en şereflisi! İman hakikatlerinin merkezi! İhsani tecellilerin turu! Rahmani sırların iniş yeri! Memleket-i Rabbaniye&#8217;nin seması! Peygamberler gerdanlığının ortasındaki en büyük mücevher! Peygamberler kervanının öncüsü! Bütün varlıkların en üstünü! İzzet sancağının sancaktarı! Ezel sırlarının şahidi! İlmin, hilmin ve hikmetlerin kaynağı! Yerle gök alemlerinin göz bebeği! İki cihanın ruhu! Dünya ve ahiret hayatının gözü! Medine-i Münevvere&#8217;de bir gül&#8230; Aslın ve asaletin nurlu ağacı! Yaratılışta insanların en üstünü! Cismani suretlerin en mükemmeli! Asıl mülk ve gerçek nimetin, Göz kamaştırıcı güzelliğin Ve yüce rütbenin sahibi! Kalplerin tabibi ve ilacı, Bedenlerin afiyet ve şifası, Gözlerin nuru ve ışığı Asırlarca sevilen, Yeniden sevilen, Taptaze duygularla sevilen, En seçkin makamlara layık olan En büyük dost! En şerefli sevgili! Abdülmuttalib&#8217;in torunu! Abdullah oğlu efendimiz Hz. Muhammed sallallahu aleyhi vesellem Medine-i Münevvere&#8217;de bir gül&#8230; O&#8217;na sevdalı, Her şeye rağmen, O&#8217;na sevdalı Milyarlarca bülbül! Sevinç bayrak açmış her sinede Çünkü O Gül, hala Medine&#8217;de nur

HABİBULLAH'I SEVMEK Habibullah'ı sevmek Hz. Amine gibi son nefesinde elinden şevkatle tutup seslenmişti ona ey dehşetli ölüm okundan ALLAH'IN yardım ve ihsanıyla yüz deve karşılığında kurtulan zatın oğlu ALLAH seni aziz ve devamlı kılsın eğer rüyada gördüklerim doğruysa sen celal ve ikram sahibi olan ALLAH tarafından Ademoğlullarına peygamber gönderileceksin Sen ceddin İbrahim'in teslimiyet ve dinini tamamlamak için gönderileceksin ALLAH seni putlardan koruyacak ve alıkoyacaktır. her yaşayan ölür her yeni eskir evet bende öleceğim fakat ismim ebedi olarak yad edilecektir çünkü tertemiz bir evlat doğurmuş arkamda hayırlı bir yad edici bırakmış bulunuyorum ve huzurla kapanan anne gözleri ve acıyla ıslanan minik gözbebekleri seneler sonra bir sefer dönüşünde Ebva'dan geçerken aziz ve muhterem annesinin kabrini ziyaret ediyor ve ağlıyordu onun ağladığını görünce sahabede ağlamaya başladı ve gözyaşlarının sebebini söyledi annemin bana şevkat ve merhametini hatırladım Habibullah'ı sevmek Necaşi gibi Habeşistan'a hicret eden Mekkeli müslümanları dinleyince kendini tutamadı sizi ve yanından geldiğiniz Zat'ı tebrik ederim ki o ALLAH'ın Rasulüdür zaten biz O'nun vasıflarını kitabımız olan İncil'de okumuştuk O peygamberi Meryem oğlu İsa'da insanlığa müjdelemişti ALLAH'a yemin olsun ki eğer O benim ülkemde bulunmuş olsaydı ayakkabılarını taşır ayaklarını yıkardım RasulALLAH'ı sevmek Varaka bin Nevfel gibi duyunca Hira Nur Dağındaki geceyi ihtiyar bir haykırışa döndü kelimeler Kuddüs, Kuddüs bu gördüğün melek Yüce ALLAH'ın Musa Peygambere gönderdiği Ruhul Kudüs'tür Namusu Ekberdir sen ise bu ümmetin peygamberisin ahh ne olurdu yeni dine halkı çağırdığın günlerde bende genç olsaydım kavmin seni yurdundan çıkaracakları zaman sağ olsaydım eğer senin davet gününe yetişirsem bütün gücümle sana yardım edicem O yetişemedi davet gününe ama yetişenler vardı çekirdekten filize daldan meyveye doğru yetişenler vardı Ashab vardı Habibullah'ı sevmek Ashab-ı Güzin gibi ama hangi birini örneklesin zaman Ehli Beyt'i mi, Aşere-i Mübeşşere'yi mi, Ensar'ı mı, Muhacir"i mi? Ashab-ı Güzine örnek Ammar bin Yasir olsun babası ve annesi islamın ilk şehitleri Ammar bin Yasir'e islama girdi diye çöl güneşinin altında demirden bir gömlek giydiriliyor o kavurucu sıcaktan ilikleri eriyor bir başka işkence ateşle dağlanıyor Ammar küfre zorlanıyor ve Ammar bu azaptan gözünü açınca Efendimiz'in yanında buluyor kendini işkencenin her türlüsünü tattık Ya RasulALLAH diyor önce Peygamber duası "ALLAH'ım Ammar ailesinden hiç kimseye Cehennem azabını tattırma." sonra Peygamber müjdesi "Ey Ammar sen bu işkencelerle ölmicek uzun bir müddet yaşıcaksın. Senin ölümün azgın bir topluluğun eliyle olcak" sevmek Habibullah'ı Ashab-ı Güzin gibi "geceye adım adım yürüdüler korkuya adım adım yürüdüler onlar öndeler onlar öncüler hiç düşünmeden bir an onlar öldüler" "yılmadan yıkılmadan direndiler Yaradan adına can verendiler onlar öndeler onlar öncüler hiç düşünmeden bir an onlar öldüler" Dursun Ali Erzincanlı nur

Yalnız Değilsin Dikkat et kardeşim bu dünyaya Dünyada tek sen değilsin Şeytan kalbini sıkıştırsada Omuzundaki meleklerle yalnıız değilsin Cuma akşamı gönderdiyesen salavat Peygamberimizde verir sana cevap Sanmaki dünyada teksin Tüm dünyayla sen aslında birsin Kendini çaresizmi hissettin O zaman Dertli birini dinle Beterin beteri var dersin Haline şükredersin Aşık maşukunu aramakta Yollarda dikenler bulunmakta Ayağına dikenler batsada Aşık maşukuna ulaşmakta Kara gecede kara çadıra girdirseler Gözünü kara bant ile örtseler Kalbine bak ne demekte Allah her yerde seninle Gel bu gün bir dene Her gördüğüne bir gülümse Tatlı sözden başka bir şey deme Bak dünya da yalnız kalınır mı? Unutma bizleri gören var Söylediğimizi duyan var Derdimize derman Bizleri seven ALLAH var. nur

BEN BÖYLE OLMAMALIYDIM&#8230; Ben böyle olmamalıydım! İsmini duyunca, boynum düşmeliydi omzuma, İçime bir ateş düşmeliydi, Ayaklarımın feri kesilmeliydi, Kendimden geçmeliydim sonra, Adını sayıklamalıydım adımı unuttuğumda, Ama bunu kimse duymamalıydı, Seni mahşere kadar saklamalıydım&#8230; Ben böyle olmamalıydım! Nisan akşamlarını ıslatırken yağmur, Bahar, şarkılarını söylerken karanlığa, Çalan her kapıya, &#8220;sensin&#8221; diye koşmalıydım&#8230; Gece yıldızlarını serpince göğe, seni görmek için uyumalıydım. Ayak sesleri gelmeliydi uzaktan, ben hep sana yormalıydım. Şarkılar kime söylenirse söylensin, sana diye dinlemeliydim. Türküler dolmalıydı odama. &#8220;Ben bir selvi boylu yardan ayrıldım&#8221; deyince bir ses, &#8220;selvi boylu yar&#8221; sen olmalıydın. &#8220;Kömür gözlüm, ateşine düşeli&#8221; senin için söylenmiş söz olmalıydı Ama bunu kimse bilmemeliydi. Seni mahşere kadar saklamalıydım. Böyle olmamalıydım! Kelimeler Taif&#8217;i taşıyınca kulaklarıma, daha yüzüme çarpmadan Taif rüzgarı, Taşların izi çıkmalıydı yüzümde. Uhud anılırken, dişlerime sızı düşmeliydi. Haremde bir ikindi vakti, kem gözler çevrilince sana, Ve vefasız eller uzanınca yakana, İçim daralmalı, nefesim kesilmeliydi. Sen ötelere hazırlanırken, öteler senin için süslenirken, Son kez baktığın pencerede hayal edip seni, Perdenin son kez kapanması gibi kapanmalıydı gözlerim. Sonra içime doğru gerilip, seni bize lutfedenin ismini haykırıp, &#8220;ALLAH&#8221; deyip, düşmeliydim yere. Ama bunu kimse bilmemeliydi. Seni mahşere kadar saklamalıydım. Ve mahşer günü, uzaktan seni seyretsem, sana yakın olmak için can atsam, Beni engelleseler, &#8220;sen kim, yakınlık kim&#8221; deseler, Ben ağlamaktan konuşamasam, gözlerini çevirsen bana, Benim cennetim bana bakan gözlerindir ve tebessüm etsen Ama bunu kimse görmese, seni ebede kadar saklasam nur

Sözün Acıydı Sözün acıydı, yolun dolambaçlı... Yedi uzun yıl geçerek Yedi yıl dolaştın durdun... İçimden bir his şöyle diyor: Ayrıl arkadaşlarından istasyonda Sabahleyin git kente İliklenmiş ceketinle Bir dam ara Ve bir arkadaşın çalarsa kapını Aç! Haaa... Açma... Yine de ört hislerini Rastlarsan ana babana İstanbul'da ya da başka bir yerde Yürü git yabancı gibi Yok ol köşede Tanıma! Sana armağanları olan şapkayla gizle yüzünü Göster! Aaah! Gösterme, gösterme yüzünü Yine de gizle, ört hislerini İşte burada ye şu eti, çekinme Git rastgele bir eve yağmur yağınca Otur bir sandalyeye Ama çok kalma Şapkanı da unutma Söylüyorum sana Ört hislerini Ne söylediysen bir daha söyleme Düşüncelerini bir başkasında bulursan tanıma Kimseye imzanı ya da resmini vermemişsen Kimsenin yanında bullunmamış ve kimseyle konuşmamışsan Nasıl yakalayabişlirler seni Ört hislerini... Dikkat! Ölümü düşündüğünde Mezar taşın olmasın yattığın yeri belirten Üzerinde bir yazıyla seni eleveren Ölüm tarihiyle seni açığa çıkaran Bir kez daha, son bir kez daha Ört hislerini... Sevdiğim söylüyor bensiz olamayacağını Bu yüzden kendime dikkat ediyorum Yolda yürürken önüme bakıyorum Ve korkuyorum her yağmur damlasından Sanki beni ezeceklermiş gibi... Sen yine de bana bakma Ne giydiğini yaz bana Sıcak tutuyor mu? Uyuduğun yeri yaz bana Yumuşak mı? Nasıl göründüğünü yaz bana Yüzün aynı mı? Sorulardır sana bütün verebildiğim Ve gelen yanıtları kabullenmeliyim Yorgunsan uzatamam elimi Ya da açsan besleyemem Sanki bu dünyada hiç yokmuşum Unutmuşum gibi seni... Sözün acıydı, yolun dolambaçlı... Yedi uzun yıl geçerek Yedi yıl dolaştın durdun... Dursun Ali Erzincanlı nur

Ashabı Muhammed Ne zaman saadet asrını düşünsek, Arkadaşlarından, O güzide ashabından biri ağlar gönlümüzde. Önce sen ağlarsın. Abdullah bin mesud&#8217;a &#8220; Bana kuran oku&#8221; demiştin. &#8220;Ya Rasulallah! Kur&#8217;an sana indirilmişken Sana mı kur&#8217;an okuyayım&#8221; demişti. &#8220;O&#8217;nu başkasından dinlemeyi de severim&#8221; buyurmuştun İbn&#8217;i mesut nisa suresini okumuş, Bir ayete gelmişti: &#8220;Her ümmetten birer şahit, Onların üzerine de Habibim Seni bir şahit olarak getirdiğimiz zaman Onların hali nice olur&#8221; &#8220;Şimdi yeter&#8221; demiştin. İbn-i mesud gözlerini kaldırıp bakmıştı sana, Gözyaşların mübarek sakalına inmişti. Hani bir defasında ashabına kuran okuyordun; &#8220; Sakının o ateşten ki Onun yakıtı insanlar ve taşlardır&#8221; diyordun. Önünde oturan siyahi bir adam, yüksek sesle ağlamaya başlamıştı. O ağlayışa Cibril inmişti semadan. &#8220; Ya rasulallah, huzurunda ağlayan bu zat kimdir?&#8221; demişti Sen de &#8220; Habeşli biri&#8221; demiş ve onu övmüştün. Cebrail&#8217;se şu müjdeyi vermişti; &#8220;Allah buyuruyor ki: İzzet ve celalime, arş üzerindeki hakimiyetime yemin ederim ki Dünyada benim korkumdan ağlayan bir kulun gözünü Cennette çok güldüreceğim.&#8221; Ne zaman saadet asrını düşünsek, Arkadaşlarından, O güzide ashabından biri Hesap gününden korkar gönlümüzde. Şeddat bin evs korkar yatağına girdiğinde Sağına soluna döner durur, uyuyamaz. &#8220;Allah&#8217; ım!&#8221; der, &#8220; Cehennem ateşi uykumu kaçırdı&#8221; Sonra kalkar sabaha kadar namaz kılar. Ebu derda düşer gönlümüze: &#8220;Keşke ailemin koçları olaydım da Kendilerine misafir geldiğinde beni yedirselerdi.&#8221; der. Imran bin husayn&#8217; düşer gönlümüze; &#8220;Keşke bir tepede kül olaydım da Fırtınalı bir günde rüzgar savursaydı.&#8221; der. Ne zaman saadet asrını düşünsek, Arkadaşlarından, O güzide ashabından biri Peygamber sevgisini öğretir bize. Ashabından biri sana gelmişti; &#8220;Ya Rasulallah&#8221; demişti &#8220;Seni o kadar çok seviyorum ki Aklıma geldiğinde gelip seni görmesem Canım çıkacak gibi oluyor. Sonra ahireti düşünüyorum. Cennete girsem bile Seninle birlikte olamayacağım Aşağı mevkilerde kalacağım Bu da zoruma gidiyor. İstiyorum ki ahirette de yanında olayım.&#8221; Sen de; &#8220;Kişi sevdiğiyle beraberdir&#8221; buyurmuştun. Abdurrahman bin Sad anlatıyor Ya Rasulallah! Diyor ki; &#8220;Bir gün Ömer&#8217;in oğlu Abdullah&#8217;la otururken ayağı kasılıp kaldı. Ayağına ne oldu? dedim Şuradan itibaren sinir toplandı, dedi Ben de dedim ki, En çok sevdiğin insanın adını an da iyileşsin. &#8220;Ya Muhammed!&#8221; dedi ve hemen ayağını uzattı.&#8221; Ya rasulallah, Sen abdest aldığında Ashab-ı Güzin efendilerimiz koşarak Abdest suyunu alır yüzlerine sürermiş. Bir defasında sormuşsun; &#8220;Niçin böyle yapıyorsunuz?&#8221; &#8220;Bereket ve hayır umuyoruz&#8221; demişler Sen de buyurmuşsun ki; &#8220;Allah ve Rasulünün sevgilisi olmak isteyen, Doğru söylesin, emanete riayet etsin, Komşusunu incitmesin. Ne zaman saadet asrını düşünsek, Arkadaşlarından, O güzide ashabından biri Hamd eder Allah&#8217;a, şükrü öğretir bize. Eba Eyyub-el Ensari ona öğrettiğin kelimeleri söyler; &#8220;Allah&#8217;tan başka ilah yoktur. Mülk ve saltanat O&#8217;nundur. Hamd O&#8217;nun hakkıdır, O&#8217;nun ortağı yoktur.&#8221; nur

Kerbela Hicretin dördüncü yılı. Birer yıl arayla Medine&#8217;de iki doğum, İki bayram, iki ay parçası&#8230; Yeryüzünün en hayırlı dedesinin gözbebekleri doğuyor. Rasul-üs Sakaleyn&#8217;in kokladığı reyhanları Fatıma&#8217;t-üz Zehra&#8217;nın körpecik fidanları Ali&#8217;yi Mürteza&#8217;nın eşsiz kahramanları doğuyor. Cennet gençliğinin iki seyyidi. Ehl-i Beyt&#8217;in ilk nazlı çiçekleri&#8230; İki ay parçası, &#8220;merhaba&#8221; diyor o incecik sesiyle İsimlerini Rahman koyuyor, Cebrail nefesiyle Siz onlara Allah&#8217;ın iki lütfu diyin; Birinin adı Hasan; diğerinin Hüseyin. Zaman, saadetli günleri yaprak yaprak okurken Onlar peygamber dizinde büyüdüler Ve zaten onlar semada büyüktüler. Bir gün peygamberlerin incisi oturuyorlar. Hasan&#8217;la Hüseyin Birbirlerini yakalama oyununda&#8230; Buyurdular; &#8220;Ha Gayret Hasan! Göreyim seni, yakala Hüseyin&#8217;i.&#8221; Hz. Ali; &#8220;Ya rasulallah!&#8221; diyor, &#8220;Hüseyin&#8217;den taraf olmanız gerekmez mi? Hüseyin daha küçük.&#8221; Rasulullah buyuruyorlar; &#8220;Baksana! Cebrail de Hüseyin&#8217;i tutuyor; Ha gayret Hüseyin! Göreyim seni diyor.&#8221; Yine birgün, Efendimiz, ashabıyla yürüyorlar. Hz. Hüseyin çocuklarla oynuyor. Peygamberimiz, ellerini açıyor; Tutmak için Hüseyin&#8217;i... Hz. Hüseyin, bir oraya bir buraya kaçıyor. Ve gülerek yakalıyor onu, Nebiler serveri. Bir elini kafasının arkasına, Öbür elini, çenesinin altına koyup öpüyor, kokluyor, öpüyor. Sonra zamana ve mekana sesleniyor; &#8220;Hüseyin bendendir, ben de Hüseyin&#8217;denim! Allah&#8217;ı seven Hüseyin&#8217;i sever! Hüseyin, torunlardan bir torundur.&#8221; Ve bir gün Cebrail bir haberle gelir; Hüseyin Fırat kıyısında şehit edilecektir. Orası, üzüntülü, tasalı, mihnetli ve belalı bir yerdir. Kerb-ü beladır! Orası Kerbeladır! Hicretin altmış birinci yılı. Aylardan Muharrem&#8230; Kan renginde fırat Kan renginde yakamoz. Ve dudaklar susuz, Yürekler susuz&#8230; Kerbelada bir oğul var, Yoluna oğullar feda. Bir torun, Kerbelada&#8230; Dedesinden elli yıl uzakta. Onun gibi bembeyaz giyimli Bembeyaz yüzlü. Atının üzerinden sesleniyor Kalpleri mühürlü olanlara Merhametten yoksun olanlara; &#8220;Ben Peygamberiniz Aleyhisselamın kızının oğlu değil miyim? Ben Hz. Muhammed Mustafa&#8217;nın torunu değil miyim? Şehitler seyyidi Hamza, babamın amcası değil mi? Çift kanatlı şehit Cafer, benim amcam değil mi?&#8221; Kerbelada bir oğul var, Çevresinde Yeminler ediliyor şehadete. Ve birbir toprağa düşüyor yiğitler Ehl-i Beyt&#8217;in solan ilk çiçeği Aliyyül Ekber&#8217;di. Sonra sıra sıra soldu civanlar; Avn b. Abdullah b. Cafer, Muhammed b. Abdullah b. Cafer, Abdurrahman b. Akil, Cafer b. Akil&#8230; İşte bakın, biri daha yürüyor ölüme; Hz. Hasan&#8217;ın oğlu Kasım! Onun da yüzü ay parçası. Elinde kılıç, üzerinde gömlek ve pelerin. Ayak sandallarından birisinin bağı kopmuş. Başına bir kılıç iniyor, Ve &#8220;Amca!&#8221; diyerek yüz üstü düşüyor kerbela&#8217;ya. Kerbela&#8217;da bir oğul var Bir şahin var. Kucağında üç yaşında bir seyyid; Adı abdullah! Ve bir ok, Abdullah&#8217;ı boğazından vuruyor Hz. Hüseyin, kanla dolan avuçlarını yere boşaltıyor &#8220;Ya Rab!&#8221; diyor. &#8220;Bize göklerden yardım etmeyeceksen, Hakkımızda ondan daha hayırlısını ihsan et.&#8221; Hicretin altmış birinci yılı Muharrem ayının onu&#8230; Bir şehit var kerbelada Tam otuz üç mızrak yarası, Otuz dört kılıç yarası Ey Muhammed&#8217;im nerdesin nerde? Hüseyinin başı bir yerde; gövdesi bir yerde! Bu Hz. Zeyneb&#8217;in feryadıdır dedesine; &#8220;Ey Muhammed&#8217;im! Ey Muhammed&#8217;im! Sana göklerdeki melekler salatü selam getiriyorlar. Hüseyin ise şu otsuz bozkır çölde Tozlara, topraklara, kanlara bulanmış, Azaları kesilmiş yatıyor. Ey muhammedim! senin kızların esir edilmiş, Zürriyetin hep öldürülmüş. Sabah yelleri onların üzerine toz toprak savuruyor.&#8221; Abdullah bin Abbas da, o gün Medinede Rasulullah aleyhisselam&#8217;ı görür rüyada Yanında içi kan dolu cam bir bardak vardır, Ve şöyle buyurur: &#8220;Benden sonra Ümmetimin yaptığı şeyi biliyor musun? Hüseyin&#8217;i şehit ettiler. Bu, Onun ve ashabının kanlarıdır. Bunu Allah&#8217;a sunacağım.&#8221; Ya Rasulallah! Biz asırlar sonra geldik. Eğer o gün olsaydık Kerbela&#8217;da Allah&#8217;a kasem olsun ki Ashabının seni koruduğu gibi Korurduk Ehl-i Beyt&#8217;ini Ya da o uğurda verirdik canımızı. Bu sözümüzün bir isbatı olarak Bu gün biz senin kapındayız. Taşıdığımız ehl-i beyt isimleri. Kimimiz Ali, kimimiz fatıma Kimimiz hasan ve hüseyin. Ve iftiharla senin ismini taşıyor çoğumuz. Allah ruhumuzu senin kapında Ehl-i Beytine layık olduğumuz bir anda alsın. Aliyi Asğar&#8217;la, Zeynelabidin&#8217;le her asırda hüseyni çiçekler açarken Yanaklarında peygamber busesi, Ve her biri senden bir koku taşırken çağlara. Allah, bizi onlardan ayırmasın. Bizi senden ve rızasından ayırmasın nur

:: Miraç:: MİRAÇ Kapatın gözlerinizi Ve karanlığı seyredin. İşte böyle bir gece. Mekke&#8217;de bir gece Yorgunluk havada Gariplik suda Simsiyah bir sessizlik Uyku bile uykuda. Kabe&#8217;nin hatim kısmında Yanı üzre yatan biri var Yıl hüzün yılı Ebu Talib yok Yıl hüzün yılı Vefakar eş Haticetül kübra yok. Kabe&#8217;nin hatim kısmında Yanı üzre yatan biri var Teselli arayan kalp Hüzünle çarpan kalp O&#8217;nun kalbi. Ve ayak sesleri Yıldızlar ışıldıyor. Bu ayak sesleri göklerden Yol veriyor yıldızlar. Semadan inenler var. İzin verseydi Allah Kainat inerdi yere Çünkü kabe&#8217;nin hatim kısmında yatan Sultan-ı levlak&#8217;tır. Habib-i zişandır o Nur-u hüda&#8217;dır. Merhamet ufkunun nazlı güneşi Kainatın biricik çiçeğidir o. İzin verseydi allah Alemler inerdi yere Oysa emir yalnız cebrail&#8217;e Ve yalnız cebrail iner yere Kalk ya rasulallah Semada melekler seni bekler Taif&#8217;te taşlanan yüzüne hasret Alaya alınan sözüne hasret Seni bekler melekler. Yer yüzünde vefa yok mu? Seni teselli edecek birini mi arıyor kalbin. Sevdiklerin bir bir uçuyor mu elinden? Davetini hafife mı aldılar? Üzülme ve aç gözlerini Öteler bekliyor seni Bu gece kainat adını anacak, Aç gözlerini ki alemler nazarına kanacak. Burak, senin için uçacak. Aç gözlerini ya habiballah Bu gecenin adına isra diyecek allah. Ey yedi kat sema aç kapılarını, Ve haber ver hasretle bekleyen peygamberlere Deki hazreti Adem&#8217;e; Cennetin kapısına adı yazılan İsminin hatrına af istediğin Salih oğul geliyor. Söyle İsa&#8217;ya: Kuytu köşelerde Havarilerinle Allah&#8217;a sığınırken, Bir adım ötedeymiş gibi kokusunu aldığın Ve insanlığa gelişini müjdelediğin Ahmet geliyor. Yusuf&#8217;a, İdris&#8217;e, Harun&#8217;a söyle Musa&#8217;ya deki: Vasıflarına hayran olup da Ümmetinden olmak istediğin Salih kardeş geliyor. Müjde ver İbrahim Peygamber&#8217;e: Dua dua yalvarıp Gelmesini istediğin oğul geliyor Aç kapılarını ey yedi kat sema Bu gelen Muhammed Mustafa Cebrail yol gösterir Ve yürür sultanlar sultanı Bu nasıl bir yürüyüştür. Bu nasıl bir eda? İnci inci ter mübarek alınlarında Baştan ayağa edep var Attığı her adımda. Sultanım, Cennetler gösterilirken o gece Ümmetini hayal ettin mi cennette? Cehennemin alevleri selamlarken seni, Gözyaşlarını gördü mü Cebrail? Ümmetim dedin mi? Sen unutmazsın bizi bunda kuşku yok Tahiyyat duası haber verdi bize Sen bizi hiçbir yerde Hiçbir zaman unutmadın İnşallah biz de seni unutanlardan olmayız. Allah seni unutturmasın bize. Bir söz sultanının dediği gibi Eğer günahlarımızdan dolayı girersek cehenneme Ve Allah biran olsun açarsa ufkumuzu Talaal bedru aleyna diyeceğiz. Miraç gecesi Yürüdü rasulullah Cebrail önde Bir gece yürüyüşüyle Yürüdüler&#8230; Yükseldiler. Yükseldikçe yükseldiler. Cebrail durdu birden, Ya rasulallah, benimle buraya kadar. Efendimiz niçin diye sordu Burası sidre-i münteha&#8217;dır Bir adım daha atarsam, yanarım, kavrulurum. Allah rasulu, sordular: Nasıl gidilir sidre-i münteha&#8217;da? Cibril-i emin cevap verdi: Aşkla! Aşkla gidilir ya rasulallah Aşkla gidilir ya habiballah Aşkla gidilir ya nebiyyallah Yürü sultanım yol senindir! Aşk vadisinde mühür senin. Söz senindir hal senindir. Muhabbetin adı sensin. Varlıkların tadı sensin Yürü ve selamını ilet Gözü yaşlı ümmetinin Sensiz bunca yetimin İlet selamını Ahir zamanın ahını Yüceler yücesine ilet Sultanım Sen dönerken miraçtan İlahi hediyelerle Bizim için miraç olan Beş vakit namazla, Bakara suresinin son iki ayetiyle Ve şirke düşmeyenin affedilebileceği müjdesiyle Dönerken sen miraçtan Biz ahir zamandan Ebu Bekir edasıyla bakıyoruz sana &#8220;O söylediyse doğrudur&#8221; Rasulullah söylediyse doğrudur. Ve bir ayetin sıcaklğı sarıyor Kainatin kalbini: Her türlü noksanlıktan münezzeh olan allah Kulunu geceleyin mescid-i haram&#8217;dan alıp, Kendisine bir takım ayetler gösterelim diye Etrafını mübarek kıldığımız Mescid-i aksa&#8217;ya götürdü. Çünkü, işiten ve bilen odur. Şimdi açın gözlerinizi Ve mirac&#8217;a hazırlanın Dursun Ali Erzincanlı nur

Kaybedenler Mescidi nebevide ayakkabısını kaybeden çocuk Kaç defa aradılar sana onları Kaç defa döne döne Ama her defasında buldunya Bir işarettir bu aramalar Bulmaların sevincini taşır içimde Her arama bulmaların önsözüdür hakikatte Aramalarda şirin mi olurmuş böyle Hele ardından medine kokulu bir çay Otel odalarından yayılan uhuvveti taşırdı Peygamber misafirlerine İkindi sonrası pazar yerinede gezinmeler mescidin bahçesinde sağında solunda heryerinde Çeşit çeşit hurma ve bir çocuğun ilgisini çekecek o kadar süslü pazarlar Ve bir cuma sabahı Bilinen sabahlardan değil bilinen cumalardan değil Oraya has bir sabah oraya has bir cuma Yalnız yapılan uzunca bir yolculuk Genç yolda ihtiyarsa hasta vaziyetinde otelde Hastaymışya ziyaret iptal Oysa kendisi iptal oldu farkında değil Bir bilse gitmenin kalmaktan faydalı olduğunu O topraklardaki bir adımın ne anlama geldiğini bir bilse O toprakları eşsiz yapan sevgiliyi bir bilse Bilecek birgün ama çok uzaklardaki bir bilgi olacak Ve bir akşam uçaklara bakacak ve bir sabah gözleri uçaklarda Batan güneş gökyüzünü kana buladığında oralarda olmaya can atacak ama nafile Mescidi nebevide ayakkabısını kaybeden çocuk Öyle kaybetmeler var ki bulmak yok sonunda Medine i Münevverede bulunması gerekeni bulduysan kaybetme onu çünkü o varsa herşey var nur

Ummanında Kaybolduğum Nursun Umma nında Kaybolduğum NURSUN. Mecnun un Leyla da aradığı, yandığı, Çöllerde kana kana yudumladığı Senin sevgindi. Annesiz bir çocuğun Anne diye uzandığı, Babasız gecelerde Baba diye andığı Sensin. Soğuk ve insaf bilmez yanlızlıklarda hangi hasta vardır; Gözyaşı döksün de o yaşlar senin avucuna damlamasın? Hangi masum, hangi mazlum vardır ki? O merhamet deryası yüreğini sığınak yapmasın... Ey Sultan-ı Levlak! Kardanadamıyla güneşe çalım satan Bir çocuğa bakar gibi baktın bize. Sağnak yağmur altında ateş yakan bir yolcuyu İzler gibi izledin. Bilmiyorlar Allah ım dedin; Bilselerdi yapmazlardı... Herşeyin önü O ndan sonu O na; Varlıklar adedince Selam Sana, Salat Sana... Ummanında Kaybolduğum Nursun. Her akşam gurubla ayrılan heyecanın kucağında görünensin. Bırak 42 ndi yağmurları saçlarında gezinsin. Sensizlikten yorgun düşmüş bakışları avuçlayıp Semaya ser ve öylece kal. Sığındığın Rahman ın Sırdaşı Olarak. Ben geçici hazların sardığı bedenimde O beden tabutunun en derininde Nefsimin esiriyim. Ama SEN : Ummanında Kaybolduğum Nursun Azaba ramak kalmış şu dakikalarda Beni Hayalinle korursun. Aranan yine SENSİN Saikalarda, Kutsi perdelerin kalktığı anlarda, Özlemimsin SEN. Ummanında Kaybolduğum Nursun. Gölgen vurur düşlerimin yazgısına. Ben O Nurla Kutsiliği tadarım. Yüzümde meltemlerden arda kalan serinlik, Muhabbet; sabahlayan hislerimin en ücra köşesinde Düşmanım benlik; yalnızca bir benlik. Yoluma set çeken ve SENİNLE kaybolan basitlik. Düşündüğünü zincire vuran benim. Şafakla kaybolan benim. Ve ellerim SANA uzanır Ey Sultan-ı levlak! Düşmanını elleriyle besleyen bir insana bakar gibi baktın bize, İlacını ateşe atan bir hastayı izler gibi izledin. Bilmiyorlar Allah ım dedin, bilselerdi yapmazlardı. Herşeyin önü O ndan sonu O na... Varlıklar adedince selam SANA, salat SANA: SEN İÇİMDE YANAN TATLI BİR KORSUN, VE SEN UMMANINDA KAYBOLDUĞUM NURSUN... nur

Sen Yoktun Sen yoktun... Hz Adem&#8217;deydi nurun Önce cenneti, Sonra yeryüzünü şereflendirdin. Adem nuruna affedildi Arafat bu affa şahitti Sen yoktun Nuh&#8217;un gemisindeydi Nurun... Dalgalar yeryüzünü boğarken Taprağın bağrındaki su Gökyüzüyle buluşurken Ve bu bir ilahi azap derken, Allah nurunu taşıdı binbir sebeple Tufan, nurunu selamladı edeple... Sen yoktun... Hz. İsmail&#8217;in alnındaydı Nurun İbrahimi bir dua yükseldi kimsesiz çöllerden &#8220;Rabbimiz&#8221; dedi, &#8220;Onlara kendi içlerinden Senin ayetlerini okuyacak Kitap ve hikmeti öğretecek onlara, Onları temizleyecek bir elçi gönder, Amin dedi on sekiz bin alem Nurunla aydınlanan minicik ellerini semaya kaldırarak Amin dedi İsmail. Hira Nur dağı amin diyerek ayağa kalktı Medine&#8217;den adı Uhud olan bir amin yankılandı sevr dağında. Sen yoktun... Hz. İsa &#8220;Ahmed&#8221; diye muştuladı seni Alemlerin efendisi diye sana seslendi. Artık ben sizinle çok söyleşmem, dedi havarilerine.. Çünkü bu alemin reisi geliyor... Bekleyin Ahmed geliyor. Kainata rahmet geliyor. Havarilerin yüzünü okşayan, Ölüleri dirilten bir nefes oldun Ama sen yoktun... Sen yoktun Sultanım, Hz. Abdullah&#8217;ın alnındaydı Nurun Başı eğik gezerdi mazlum Huteyle göklerden seni sorardı Varaka seni arardı semada Anneler kız çocuklarını hep ağlayarak sevdiler. Ağlayarak süslediler ölüme... Ağlayarak hadi dayına gidiyorsun dediler. Sen yokken, Canlı canlı toprağa gömülmenin adıydı dayıya gitmek. Anne yüreğinin çıldırtan çaresizliğiydi. Ve yavrusunun ölüme gidişini seyretmesiydi... En son çocuk atılırken çukura Annesinin suretinde bir melek tuttu onu Ve tebessüm ederek hira nur dağını gösterdi. Melekler süslüyordu hirayı. Efendisine hazırlanıyordu cebel-i nur, Efendisine hazırlanıyordu mekke. Alem Efendisine hazırlanıyordu Kainatın gözü Hz. Aminedeydi. Toprak yalvarıyordu rabbine, Allahım gönder artık diyordu. Gel diye ağlıyordu mazlumlar, gözleri semada Ve bir gelişin vardı ya rasulallah, Bir inişin vardı yer yüzüne... Önünde cebrail! Ardında yalın kılıç melekler! Bir inişin vardı yer yüzüne... Yetimler en huzurlu geceyi geçirdi belki de Öksüzler annelerine sarıldı doya doya. Sonra bir sessizlik kapladı seher vaktini. Herşey sus pus olmuştu. Hadi diyordu yıldızlar, Hadi diyordu ay! Kainat bir isim duymak istiyordu. Ve bir ses yükseldi Amine&#8217;nin evinden; Muhammed! Karanlıklar aydınlığa bıraktı yerini. Muhammed! Melekler öptü o nurdan ellerini. Muhammed! Seni yaratan Allah&#8217;a kurbanız ey dürri yekta! Sana o adı veren rahmana kurbanız Artık sen vardın Susuz topraklara rahmet indi seninle Annenden sonra anne halime sevindi seninle Yağmura mı ihtiyaç var? Kaldır şehadet parmağını, Yağmurları salsın Allah. Sonra tut ağacın yaprağını, Köklerini çıkarttırıp yanında yürütsün Allah. Yeterki sen iste, Sen iste yarasulallah Deki ben kimim? Dağlar, taşlar dile gelsin, Dilsiz çocuklar ellerinden tutup, Ente Rasulullah desin. Sen vardın Bedir kardı, Uhut dardı Hendek yardı. Yiğitlerin vardı. Ölmek için yarışan yiğitler... Hele bir enesin vardı senin. Enes bin malik... Uhut&#8217;ta öldüğünü duyunca arkadaşlarına, Niye burada oturuyorsunuz diye sormuştu. Onlar da &#8220;Allah&#8217;ın Rasulü öldürülmüş deyince Enes kükremiş: &#8220; Peki o öldükten sonra yaşayıp da ne yapacaksınız? Kalkın ve O&#8217;nun gibi ölün! Demişti. Ve savaşın en yoğun olduğu yerde şehit düşmüştü. Hem de ne şehit ey nebi! Vücudu yaralardan tanınmaz haldeydi. Kızkardeşi ancak parmaklarından tanıdı onu... Musab Bin Umeyr&#8217;in vardı senin. Uhut&#8217;ta sancağını taşıyan. Öyle bir aşkla sana bağlıydı ki Allah o gün melekleri Musab&#8217;ın suretinde indirdi. Ebu hureyren vardı... Acıkınca mescidin önünde durur sana bakardı. Sen anlardın, Ya Ebahir gel! Derdin. Ve sen gittin... Bir gidişle gittin Ardında hüznün kaldı. Hasretin kaldı göklerde. Bilal ezan okuyamaz oldu Ne zaman teşebbüs etse Muhammed rasulullah demeye Dizleri üstüne çöker, kendinden geçerdi. Sonra günler ay, Aylar yıl oldu. Ve asırlar oldu Sensizliğe açtık gözlerimizi. Ama sen bırakmazsın bizi. Sen varsın ey şehitlerin sultanı Sen varsın! Bir şehit bile ölmezken Sana nasıl yok deriz. Ebutalip şama giderken devesinin önüne geçip Beni burda kime bırakıp gidiyorsun demiştin. Ne anam var ne babam... Ebutalip bırakmamıştı bu yüzden. Sensizliğin ızdırabıyla inleyen ümmetini kime bırakıp gidiyorsun Ya Rasulallah! Bırakma bizi ki; Allah; Sen onların içindeyken onlara azab edecek değiliz buyuruyor. Bırakma bizi! Hayatı seninle öğretti Rahman. Kulluğu seninle tanıdık. Duayı senden öğrendik sevgili! Hz Ömer umre için senden izin isteyince, &#8220;Kardeşcik&#8221; dedin ona, Kardeşcik, duanda bana da yer ayırır mısın? Bizler Ömer değiliz ama Bütün dualarımız senin için Ey Rabbimiz! Rasulünü anışımızdan haberdar et! O&#8217;na binler salat, binler selam! Habibine Makam-ı Mahmut&#8217;u ver O&#8217;na vesileyi lutfet. O&#8217;nu refik-i Alaya yükselt Bizi de affet O&#8217;nun hatrına affet Zatının hatrına Affet. Dursun Ali Erzincanlı nur

Gelseydin Sevgili! Ümmü Mektum gibi Seni görmeden sana sesleniyoruz Alıp verdiğin nefesi duyar gibi Sanki açınca gözlerimizi Seni görecekmişiz gibi Sana sesleniyoruz. Senin huzurunda ses yükselmez. Edeple konuşulur; edeple susulur. Hele biz ki bu kapının dilencileri, El açıp beklemekten başka Bize bir şey düşmezdi ama Şu araya giren yıllar olmasa Medine&#8217;ne uzak yollar olmasa İsmin anılınca yürek yanmasa Kapında beklemekten başka Bize bir şey düşmezdi. Bekliyoruz Sultanım! Rüyada olsa bile Belki teşrif edersin diye Hem de hiç kimseyi beklemediğimiz gibi. Seni bekliyoruz. Gelseydin, Bizim için cennet olurdu gelişin. Gelseydin, Saadetli asrından gönderdiğin selamını, 'Kardeşlerim' deyişini Birbirimize nasıl anlattığımızı görürdün. Gelseydin, Dolaşsaydın sofralarımızı, Bir tabak fazla görecektin, Bir bardak, bir kaşık fazla... Ve sofrada bir yer boş, Baş köşe! .. Ola ki Sen lutfeder gelirsin diye. Gelseydin, Dolaşsaydın gecelerimizi, O 'Kutlu Doğum' gecelerini, Anneler görecektin. Yeni doğmuşsun gibi, Yeryüzünü yeni teşrif etmişsin gibi, Mışıl mışıl uyuyasın diye Seni sabahlara kadar Hayalen ayaklarında sallayan anneler görecektin. Sevgili! Gelseydin, Medine-i Münevvere'den dünyaya yayılan Ashabın gibi, Eyyüb Sultan gibi, Kab bin Malik gibi, Bir fecir vaktinde, Henüz yirmisinde yirmi beşinde, Bırakarak yurtlarını ocaklarını, Hedeflerine ilahi rızayı koyan, Arkalarına bakmayı ar sayan, Yiğitler görecektin. Onlar senin yiğidin, Elleri, o öpülesi elleri, Kimbilir hangi memleketin zemheri soğuklarında üşürken, Senin köyünün hayaliyle ısındılar. Gelseydin, Gecenin zifiri karanlığında, Uykunun en tatlı aralığında, Rabiatül Adeviyye gibi Rabbiyle başbaşa Gençler görecektin. Gözyaşı dökerken günahlarına, Veysel Karani'den istediğin gibi, İnsanlığa dua eden gençler görecektin. Gelseydin, Asr-ı saadet gibi olmasa da, Koklanmaya değer güllerimiz vardı. Yine senin ikliminde yetişen. Ama sen gelseydin, Dikenler bile gül kokardı EFENDİM ! ! ! Seninle göz göze gelmeden gizli gizli seni seyretmek... Hz. Vahşi gibi... Hani sen Hane-i Saadet'ten Mescid-i Nebevi'ye giderken Aişe annemiz ardından hayran hayran bakardı. Seni mescidin önünde bekleyen Ashabı'nınsa Bakışları yerdeydi. Edepten göz göze gelmezlerdi. Sende tebessüle nazar ederdin. Mütebessim çehreni bir Ebu Bekir görürdü, Bir de Ömer ... Şimdi okununca Ezan-ı Muhammedi Pencerelerde, kapı önlerinde, Seni bekleyen nemli gözler var. Gelseydin, Ve yürüyüp geçseydin önümüzden, Gülleri bayıltan o enfes kokunu çekerdik içimize. Sevgili! Hakiki aşıkların sana doğru uçarken Bizim bu yaptığımız yolda emeklemekti. Dünya güzelliğiyle kollarını açarken Bize düşen el açıp kapında beklemekti. Sevgili! Bekliyoruz! ... :: Dursun Ali ERZİNCANLI::.. nur

Tercih Senin Tercih senin Yurdum senin dağlarında, dağlarında hatıram var Senden bana, benden sana aramızda bir sitem var Elleri aldın koynuna, beni bıraktın Bir ben kaldım, bir ben kaldım sürgünlerde... Ben sana dağlarımın kokusuyla gelmiştim Ben seni dağlarımın kokusuyla sevmiştim Bırakıp gitmemeyi, terketmemeyi, beklemeyi Öğrendiğim dağlarımın kokusuyla... Sen büyük şehrin insanıydın Hayatın büyüktü, hayallerin büyüktü Büyük ve süslü sözler duymak istiyordun Büyük ve süslü sözler söylemeliydim sana Seni kaybetmemek için... Seni kaybetmemek için geçmişimi gizlemeliydim Duymak istediklerini söylemeliydim sana Duymanı istediklerimi değil... Yüreğinde şekillendirdiğin insanı oynamalıydım sana Kendimi değil... Sen şirin bir kanarya sevmek istedin Oysa şahini tanıdım dağlarda Şahinle yaşadım, şehince yaşadım Ama kanaryayı oynamalıydım sana Seni kaybetmemek için... Sen kanarya taklidinden hep nefret ettin Sen şahini hiç tanımadın... Bunları sana anltamazdım şehir gülü Çünkü sen büyük şehrin insanıydın Büyük sözler duymalıydın... Ben sana dağlarımın kokusuyla gelmiştim Ben seni dağlarımın kokusuyla sevmiştim... Yüreğimde bir çobanın suskunluğu, suskunluğu var Yüreğimde bir çobanın suskunluğu, suskunluğu var... Dağlarımı sev Dağlarımı sev Dağlarımı sev Yalvarırım sev... Hatırlarsın bir kelime oyunumuz vardı Sen kelimeyi söylerdin, bense tarif ederdim 'Heyecan' demiştin, mevsim ilkbahardı Bense gözlerine bakıp 'heyecan'ı tarif etmiştim sana 'İsmini duyunca kalbimdeki çarpıntı' demiştim Bu doğruydu şehir gülü, Ama dilimin ucuna kadar gelip Dudaklarımı zorlayan, fakat kelimelere dönüşemeyen, İçime hapsettiğim tariflerim vardı... Bizim eve büyük şehirden misafir gelince Herkes en güzel elbisesini giyerdi Biz çocuklar kapının yanıbaşında dizüstü çöküp Hayranlıkla onları seyrederdik... Ben heyecanı babamın alnında biriken teriyle Bardağa uzanan elinin titremesiyle tanıdım Annemin kendi yöresine ait konuşma şeklinden utandığı Ama onlar gibi de konuşamadığı için Suskunluğu tercih edişiyle tanıdım... Bunları sana yine anlatamazdım şehir gülü... Kaç gecedir dağları görüyorum rüyamda Kaç gecedir babamı görüyorum.. Şimdi tercih senin şehir gülü İster kanaryayı sev, ister şahini Ama şahini seveceksen önce dağlarını sev, dağlarını sev... Ben sana dağlarımın kokusuyla gelmiştim Ben seni dağlarımın kokusuyla sevmiştim Yüreğimde bir çobanın suskunluğu, suskunluğu var Yüreğimde bir çobanın suskunluğu, suskunluğu var... Dağlarımı sev Dağlarımı sev Dağlarımı sev Yalvarırım sev... Dursun Ali Erzincanlı nur

Hadra Yağmurları İkindinin ıslandığını da gördü bu gözler Yeşil kubbenin gözlerdeki ikramı devam ederken, Vakit ikindiye vurur Medine&#8217;de Nakşi Şeyhinin dergahında sessizlik yudumlanır Buhara pilavına katılan parça etler zamana düşülmüş veli notu gibidir Zekeriya Efendi; kemik yok adeta bir et yığını Sanılır ki kar taneleri bu yüzden almıştır rengini Gözüm Zekeriya Efendi de, kalbim uyuyan çocuk gibi Ve kulağım ezanda Mescidi Nebevi&#8217;de cemaata yetişmek Aşina vakitlere, garip vakit girmesin diye ve vakitsiz kararan hava Önce derinden, sonra göklerinden yere inen gürültü Semayı bir el tutup yırtıyor, evet yırtıyor gibi Bir başka yerde olsa korku beni yoğurur, ruhumun kemikleri kırılır gibi olur Ama bir an nerde olduğumu düşündüm, burası Sevgili&#8217;nin yurdu Bütün şehirler toplansa bir beden olsa, bu şehir o bedenin latif kalbi olurdu&#8230; Kalbimde bir serinlik, rahatlama ve güven Ne olursa olsun dedik, nasılsa O&#8217;na yakın O ki kainatın gözbebeği ve sevgilisi Hakkın Sonra yağmur, bardaktan boşalırcasına değil, semadan boşalırcasına Ama cemaat; Vakit yaklaştıkça yaklaştı, yağmur dursun demedik, hatta dedik ki : &#8220;Islanıyorsa şu an gözbebeği Medine biz niye ıslanmayalım, bu endişe de niye?&#8221; Ceylanın gözlerine hatırlatan seccadem bir taç gibi başımda Gözyaşıyla ıslatmak nasip olmadı ama, ıslansın diye Medine yağmurlarında Kendimi attım Şeyh dergahından, yeryüzünün ne latif kalbi olan Medine&#8217;nin kucağına&#8230; Ve yürüdüm, ıslandım, yürüdüm ve ıslandım&#8230; Yol boyunca Andelibi Zişan efendimizi andım&#8230; Medine sokaklarında yürüyüpte bir an nerdeyim derseniz Aklınıza ilk gelen Yeşil Kubbe oluyor Ve annesini arayan çocuk yüreği gibi gözleriniz O&#8217;nu arıyor! Çok şükür yetiştim zamanında davete Medine&#8217;nin saçları ıslanırken yağmurda O yağmurdan nasip almış seccadem hala o yağmurların kokusunu taşıyor Kıldığım namazlarda secdeye uzanınca Medine yağmurları alnımdan öpüyor.. . push ; nur