Şimdi yokluğuna hazırlıyorum kendimi Hüznün ayyuka vurduğu geç saatlerde Ben ağlamakla avutuyorum yüreğimi Sen sönmeye yüz tutmuş bir cılız loş ışıkla Küçücük penceremden bakıyorum sokağa Üç beş yalnız kalan gecenin kör uykusunda Bir iki adam ben meydan okur karanlığa Tıpkı yüreğim gibi küs tutmuş mutluluğa Ay bile ilk defa bu kadar içli hüzünlü Vakit gece yarısı gün ayın tam ortası Sevdam kına yakmış pamuk ellerine süslü Birazdan gün doğar hüzün basar ihtirası Şimdi yalnızlığı oynuyorum hislerimle Dalarak geçmişin acılı kör hislerine Yokluğun ölüm ki içerim buz özleminle Gitme demek vardı kapanmaksa dizlerine Yakındır yüreğine mutluluk tarifsiz neşe Kapına dayanınca eş dost bir yığın cümbüş Elimde ip bir oturak arıyorum dip köşe Bana düşense hüzün dışa bir ufak gülüş Sen git aşkım beni hiç düşünme mutlu ol hep İskemleyi düşürmek bana ayrılan mühlet Çekti gitti beni handa tutacak her sebep Şimdi hüzündeyim yarın topraktayım elbet 21 Haziran 2008 Yavuz KORKMAZ Alıntı: http://www.samanalevi.com/sair/347. yavuz_korkmaz.html