O, müthiş tufandan önce Nuh aleyhisselama bir gemi yapması buyurulunca yüzyirmi dörtbin dört tane tahta hazırladı. Ve Cebrail'in tenbihi ile her tahtaya bir Peygamberin mübarek adını yazdı. Ancak ertesi gün tahtalardan isimler silinmişti. Olaya çok üzüldü. İsimleri tekrar yazdı. Devrisi sabah yazılar yine silindi. Bir daha yazdı ama bir sonraki gün tahtalar bomboştu... çok müteessir oldu... bir tuhaflık vardı bu işte. Sır, gelen vahiyle çözüldü. -Tahtaların ilkine benim, sonuncusuna da habibim Muhammed Mustafa aleyhisselamın adını yaz ki şeytan öbür isimleri silmesin. Nuh Peygamber, emredildiği gibi yaparak çalışıp gemisini tamamladı. Fakat dört tahta artmıştı. Bunu Cebrail aleyhisselamla konuştu: -Ya Cebrail, fazla gelen dört tahtayı ne yapayım? Vahiy meleği suali Hak teala'ya sundu. İnsanlığın ikinci babası Nuh Peygambere haber geldi. -Ey büyü peygamber! O dört tahtaya son peygamberimin dört halifesinin isimlerini yaz; gemi o zaman tamam olacaktır. Zira o dört insan, İsla dininin dört sütunu gibidir. İslamiyet onlarla ayakta kalır ve onlar sayesinde dünyanın her tarafına yayılır. Vahye uyularak denilenin yapılması ile gemi tamamlandı ve ondan sonra yüzebildi. Nuh Peygaber, Hazret-i Ebu Bekir, Hazret-i Ömer, Hazret-i Osman, Hazret-i Ali'nin isimlerini artan tahtalara yazarak bunları gemisine çakmadıkça görünüşteki kusursuzluğa rağmen geminin yüzmesi ve felaketten kurtulması mümkün olmamıştı...

Bebeği olan ve çok yorulan ben konuyu takibe aldım. İhtiyacim vardı. Tesekkurler

Allah razı olsun ablam :) Ashab-ı Kiram'dam Ebu'd-Derda r. a. Hazretleri anlatıyor: Günün birinde bir gömlek almak için çarşıya çıkmıştı. Yolda Ebu Zerr r. a. Hazretleri onunla karşılaştı, nereye gittiğini sordu. Ebu'd Derda r. a. dedi ki: - On dirheme bir gömlek satın almak istiyorum. Ebu Zerr r. a. ise: - Dikkat edin! Ebu'd-Derda müsriflerdendir! diye seslenmeye başladı. Ebu'd-Derda r. a. gizlemek istediyse de bunu yapamadı ve dedi ki: - Ebu Zerr, böyle yapma! Benimle gel de beni sen giyindir. Birlikte çarşıya gittiler. Ebu Zerr, Ebu'd-Derda'ya onun parasından dört dirheme bir gömlek alıverdi. Ebu'd-Derda r. a. diyor ki: Dönüp gelirken, avret yerlerini bile kapatmaktan uzak, çıplak bir adama rastladım. Onu örtüsüne dikkat etmesi için uyardım. O ise örtünecek elbisesi olmadığın söyledi. Ben de aldığım giysiyi ona verdim. Çarşıya dönüp dört dirheme bir gömlek daha aldım. Evime dönerken, bu kez de yolda ağlayan bir hizmetçi kadın gördüm. Ona niçin ağladığını sordum. Şunu söyledi: - Yağ konan kabım kırıldı. Aileme dönmek için de geç kaldım. O kadınla birlikte çarşıya gittim. Bir dirheme ona bir kap yağ alıverdim. Bu defa kadıncağız dedi ki: - Ey efendi, bana yapacağın iyiliği yaptın. Aileme kadar da benimle geliver. Çünkü ben eve geç kaldım. Beni dövmelerinden korkuyorum. Benimle gelirsen, belki bana dokunmazlar. Onunla beraber efendisine gittim ve ona dedim ki: - Hizmetçiniz geç kalmış da onu dövmenizden endişe etmiş. Bunun için benimle birlikte size gelmemi istedi, onun için buradayım. - Madem seninle gelmiştir, dedi adam; artık o Allah için hür ve serbesttir! Bunu görünce kendi kendime dedim ki: - Ebu Zerr benden doğrusunu yaptı. Toplam on dirheme bana bir gömlek alıverdi, bir fakire de bir gömlek giydirdi, bir köleyi de hürriyetine kavuşturdu.

Habib Baba, 4. Murad devrinin gizli, kimsenin bilmediği Allah dostlarındandır. Yaşlıdır, fakirdir, gariptir. Fakat Rabbinin katında da alemlere denk bir değerin sahibidir. Yaşlı Habib Baba, uzun bir kervan yolculuğunun sonunda Erzurum'dan İstanbul'a gelmiştir. Yolculuğunun tozunu, yorgunluğunu atmak için bir hamama gider... Niyeti, şöyle iyice bir keselenip, paklanmak... Bedenini de ruhuna denk kılmaktır. Fakat hamamcı Habib babayı içeri sokmak istemez. - Bugün Sultan Murad'ın vezirleri hamamı kapattılar, dışarıdan müşteri alamıyoruz, der. Habib baba üzülür... Rica, minnet eder, yalvarır... - Ne olursun, kimseye varlığımı belli etmem, aceleyle yıkanır çıkarım. Bu tozlu bedenle Rabbime ibadet ederken utanıyorum, der. Binbir dil döker. Hamamcı ehl-i insaftır... Dayanamaz... Kabul eder... Hamamın en sonundaki odayı göstererek... - Baba şu odada hızla yıkanıp çık, parada istemem. Yeter ki vezirler, senin farkına varmasınlar, der. Habib baba sevinerek kendine gösterilen yere girer. Yıkanmaya başlar... Ve bu arada hamamcının karşısında yeni bir müşteri belirir. Boylu, poslu, genç, yakışıklı biridir bu gelen. Onunda görünümü fakirdir... Ama sadece görünümü... İkinci müşteri kılık değiştirmiş, 4. Murad'dır. O gün vezirlerinin topluca hamam alemi yapacaklarından haberdar olan padişah merak etmiştir. 'Hele bir bakalım' demiştir, 'bizim vezirler, hamamda benden uzakta, kendi başlarına ne yaparlar, nasıl eğlenirler?' Ve bu merak padişahı, tebdil-i kıyafet ettirerek, hamama getirmiştir. Az önce yaşananlar bir kez daha tekrarlanır... Hamamcı vezirler der almak istemez... Padişah ise, ne olursun der, bastırır ve padişah galip gelir... Habib babanın yıkanmakta olduğu odayı göstererek, genç padişahın kulağına fısıldar: - Şu odada bir ihtiyar yıkanıyor. Sende sar peştemali beline gir yanına... Beraber sessizce yıkanın, bir an evvel çıkın, aman ha! Vezirler varlığınızı bilmesinler, der. Sonra 4. Murad da Habib babanın yanına süzülür. Beraber sessizce yıkanmaya başlarlar. Bu arada, hamamın büyük salonundan gelen tef, dümbelek, şarkı, türkü sesleri ortalığı çınlatmaktadır... Habib babanın gözü, genç hamam arkadaşının sırtına takılır. Biraz kirlenmiş gibi gelir ona... Allah hikmeti gereği dostuna, o yanındakinin tedbil-i kıyafet etmiş padişah olduğunu ilham etmemiştir... Ve yanındakini, görüntüsüne uygun, kendi gibi fakir bir delikanlı zanneden Habib baba yumuşak bir sesle konuşur: - Evladım, sırtın fazlaca kirlenmiş, müsade edersen bir keseleyivereyim, der. Padişah aldığı bu teklif karşısında şaşkınlaşır ve büyük bir haz duyar... Haz duyar, çünkü ömründe ilk defa biri ona, padişah olduğunu bilmeden, sırf bir insan olarak, karşılık beklemeksizin bir iyilik yapmayı teklif etmektedir. Memnuniyetle Habib babanın önünde diz çökerken: - Buyur baba ellerin dert görmesin, der. Bu arada içerideki alemin sesleri hamamı çınlatmaya devam etmektedir. Habib baba, 4. Murad'ın sırtını bir güzel keseler... Fakat padişah kuru bir teşekkürle yetinmek istemez.. Ne de olsa insandır ve o da her insan gibi kendine yapılan iyiliklerin kölesidir. - Baba gel bende senin sırtını keseliyeyim de ödeşmiş olalım, der. Habib baba, teklifin kimden geldiğinden habersiz, tebessümle; - Olur evlad, deyip, sultanın önünde diz çöker. Bu arada, Sultan Murad kese yaparken bir yandan da Habib babayı yoklar, ağzını arar... - Baba görüyormusun şu dünyayı... Sultan Murad'a vezir olmak varmış... Bak adamlar içerde tef, dümbelek hamamı inletiyorlar, sen ve ben ise burada iki hırsız gibi..., der demez Habib baba Sultan Murad'ın cümlesini tamamlamasına fırsat bile bırakmaz, kendi hükmünü söyler... Habib baba, "Ah Be evladım' der ve devam eder: Sultan Murad dediğin kimdir? Sen asıl Alemlerin Sultanına kendini sevdirmeye bak ki, O seni sevince sırtını bile Sultan Murad'a keselettirir.

Hazret-i Mevlana ne güzel buyurur: "İblis'in, Adem'in cesedine takıldığı gibi sen de velilerin cesedlerine takılma! Onlardaki halifetullah sırrını gör. Allah'ın; peygamberleri, sıddikları, şehidleri ve salihleri birbirine dost yapıp: Onlar ne güzel dostlardır! buyurduğunu işitmedin mi? Bilmez misin ki dosttan ayrılan rüzgar, bir daha kımıldayamaz. Ocağından ayrılan ateş söner ve kül haline gelir. Bağlar ve bahçeler, suya bigane kaldığı an kuruyup çoraklaşır.? Bilmez misin ki, gönülden gönüle pencereler vardır. Birbirine bağlı gönüller, birbirlerinden ayrı değildirler. Bedenler uzak düşse bile onlar yine de beraberdirler. Tıpkı iki kandil gibi. Kapları ayrıdır, ama nurları birbirine karışıp birleşmiştir. Dolayısıyla hasret ateşi, bedenleri eritiyor görünse de onun nuru, gönlü sevgilinin nuruyla kucaklaştırmaktadır.? Kainata bak; gece ile gündüz de birbirini kucaklarlar, sevgi ile birbirlerinin arkasından birbirlerine koşarlar. Onlar görünüşte ayrıdırlar, ama hakikatte birdirler. Faydalı olmak ve hizmet etmek için elele vermişlerdir." Seyyid Abdülkadir Geylani Hazretleri Buyuruyor Ki; "Allah'a giden yolda muhakkak bir sebep gereklidir. Allah Teala bir kulunu peygamberler olmadan da hidayete erdirmeye kadirdir. Fakat o, hidayet yolunu tarif edecek peygamberler göndermiştir. Akıllı olun. Bu halinizle hiç bir değere sahip değilsiniz. Gafletinizden uyanın. Bu iş tek başına olmaz. Bakın, Hz. Peygamber ne buyuruyor: "Kim kendi görüşü ile yetinirse sapıtır" Sana dinin hususunda aynalık görevi yapacak, senin halini sana gösterecek bir kimse bul. Nasıl aynaya bakıp saçını başını ve elbieseni düzetliyorsan, Allah dostuyla da kalbinin halini görüp kusurlarını düzelt. Boş hevesi bırak. Nasıl oluyorda 'Benim Hak yolunu öğretecek kimseye ihtiyacım yok' diyorsun. Hz. Peygamber şöyle buyurmuştur: "Mümin müminin aynasıdır" Bir müminin imanı sahih olunca, o bütün halk için bir ayna görevi görür. Konuştuğunda, görüldüğünde ve kendisine yakın olunduğunda herkesin halini ortaya kör, onların dinen ne durumda olduğunu gösterir." Vahyi ve ilmi terk edip kendi aklina uyanlarin sapitmasiyla ilgili hadisler icin bk Buhari, ilim 34; Müslim, ilim 13.. Buhari, edebü'l-Müfred, nr.238; Ebu Davud, Edeb, 49 KAYNAK;

Rabia-tül Adeviyye biraz büyümüştü. Annesi ve babası vefat etti. Üstelik, Basra'da kıtlık ve fevkalade pahalılık vardı. Bu hengamede Rabia'nın ablaları dağıldılar. Kimsesiz kalan Rabia'yı zalim bir kimse yakaladı ve hizmetçi olarak iş gördürdü. Sonra da köle olarak altı gümüş karşılığı bir ihtiyara sattı. O ihtiyarın hizmetçisi olarak, gösterilen zor işleri sabırla yapmaya çalışıyordu. Çok sıkıntılı günler geçirdi. Çok zahmetler çekti, fakat isyan etmedi. Allahü tealanın takdirine razı oldu. Edebi fevkalade idi. Bir gün karşısına bir namahrem, yabancı çıktı. Ondan sakınayım diye hızla giderken düşüp kolu kırıldı. Acz ve kırıklık içinde, mahzun olmuş bir kalb ile Allahü tealaya yalvardı. "Ya Rabbi! Garib ve kimsesizim. Yetim ve öksüzüm. Köle edildim. Bir de kolum kırıldı. Lakin ben bunların hiç birine üzülmüyor, yalnız senin rızanı istiyorum. Benden razı olup olmadığını da bilmiyorum" dedi. Bu sırada bir ses duydu. "Üzülme, sen ahirette meleklerin bile imreneceği bir makamda bulunacaksın." diyordu. Rabia tekrar efendisinin evine döndü. Günlük hizmetleri yerine getirir, akşama kadar ayakta dururdu. Bununla beraber her gün oruçlu olur, geceleri de Allahü tealaya ibadet ve taatle geçirirdi. Bir gece efendisi uyandığında Rabia'nın odasından sesler geldiğini işitti. Pencereden bakınca, Rabia'nın, secde ettiğini, Allahü tealaya şöyle yalvardığını duydu. Diyordu ki: "Ey Rabbim! Benim arzumun senin emrine uymak olduğunu biliyorsun. Benim saadetim senin huzurunda bulunmaktır. Eğer elimden gelse, sana ibadetten, bir an geri kalmam. Fakat ev sahibimin hizmetinde bulunduğum için ona hizmet ediyorum ve sana gereği gibi ibadet edemiyorum..." Ev sahibi, bunları duydu. Ayrıca, Rabia'nın başı üstünde bir kandil bulunduğunu, kandilin bir yere asılı olmadan havada durduğunu, odanın o kandilin nuru ile aydınlandığını gördü ve hayretten dona kaldı. "Artık Rabia köle olamaz!" diyordu. Sabaha kadar uyuyamadı. Sabah olunca hemen Rabia'yı çağırdı ve dedi ki: "Artık serbestsin. Dilediğini yap. Ama burada kalırsan ben sana hizmet ederim." Rabia; "Gideyim." dedi. Oradan ayrılıp küçük bir eve yerleşti. Bütün vakitlerini ibadetle geçirir, bir gün ve gecesinde bin rekat namaz kılardı. Kefenini daima yanında taşır, namaz kılacağı zaman onu serer, üzerine secde ederdi. Kefeni yanında olmadan gezdiğini, kefenini beraberine almadan konuştuğunu kimse görmedi. Süfyan-ı Sevri ve Hasan-ı Basri, ondan feyz alırlardı.

Yermük harbinde, eshab-ı kiram birçok şehit verdi ve birçoğu da gazi oldu. Şehadet şerbeti içerken bile birbirlerine ne kadar bağlı olduklarını, birbirlerini ne kadar sevdiklerini gösterdiler. Eshab-ı kiramın ileri gelenlerinden Hazret-i Huzeyfe anlatıyor: Yermük muharebesinde idi. Çarpışmanın şiddeti geçmişti ve mızrak darbeleri ile yaralanan müslümanlar düştükleri kızgın kumların üzerinde can veriyorlardı. Bu arada ben de, güç bela kendimi toparlayarak, amcamın oğlunu aramaya başladım. Son anlarını yaşayan yaralıların arasında biraz dolaştıktan sonra, nihayet aradığımı buldum. Fakat ne çare!.. Bir kan seli içinde yatan amcamın oğlu, göz işaretleri ile bile zor konuşabiliyordu. Dudakları hararetten adeta kavrulmuştu. Daha evvel hazırladığım su kırbasının ağzını açtım suyu kendisine doğru uzatırken, biraz ötedeki yaralıların arasından İkrime'nin sesi duyuldu, Amcamın oğlu Haris, bu feryadı duyar duymaz göz ve kaş işaretiyle suyu hemen İkrime'ye götürmemi istedi. Kızgın kumların üzerinde yatan şehitlerin aralarından koşa koşa İkrime'ye yetiştim ve hemen kırbamı kendisine uzattım. İkrime elini kırbaya uzatırken Iyaş'ın iniltisi duyuldu: Bu feryadı duyan İkrime, elini hemen geri çekerek suyu Iyaş'a götürmemi işaret etti. Suyu o da içmedi. Ben kırbayı alarak şehitlerin arasından dolaşa dolaşa Iyaş'a yetiştiğim zaman kendisinin son nefesinde kelime-i şehadeti söylediğini duydum. Benim getirdiğim suyu gördü. Fakat vakit kalmamıştı... Başladığı kelime-i şehadeti ancak bitirebildi. Derhal geri döndüm, koşa koşa İkrime'nin yanına geldim. Kırbayı uzatırken bir de ne göreyim! Onun da şehit olduğunu müşahede ettim. Bari dedim, amcamın oğlu Haris'e yetiştireyim. Koşa koşa ona geldim. Ne çare ki o da ateş gibi kumların üzerinde kavrula kavrula ruhunu teslim edip, şehit olmuştu. Allahü teala Eshab-ı kiramı çeşitli vesilelerle övmektedir. Ayet-i kerimelerde mealen buyuruluyor ki: _-Dantes-_ Kaiser, Kılavuz Karga, Tüccar,

İbrahim aleyhisselamı ateşe attıkları zaman bütün melekler, vahşi hayvanlar ve kuşlar ağlaştılar ve etrafında toplanıp, İbrahim aleyhisselama bir yardım yapabilmenin çaresini aradılar. Bunların arasında zayıf bir bülbül yavrusu vardı. Kendini ateşe atacağı sırada Hak teala, Cebrail aleyhisselama emredip buyurdu ki: - O kuşu tut ve ne dileği olduğunu sor. Cebrail aleyhisselam kuşu tutup istediğini sorunca, kuş dedi ki: - Halilullahı ateşe atıyorlar. Madem ki kurtarmaya kadir değilim, bari onunla beraber ben de yanayım. Hak teala buyurdu ki: - O kuşun benden dileği nedir? Bülbül şöyle arz etti. Benim dünyada, Hak tealanın adını anmaktan başka arzum yoktur. Bin bir ismi olduğunu işittim. Yüz birini biliyorum. Dokuz yüz ism-i şerifini de bilmek isterim. Hak teala kuşun dileğini yerine getirdi. Şimdi sahralarda feryat eden bülbül, Hak tealanın ismini söylemektedir. Nemrud'un ateşi, İbrahim aleyhisselama gülistan olunca, bülbül gelip gül ağacında nağmeye başladı. O zamandan kıyamete kadar, gül ağacına muhabbet etti, aşık oldu.

Hazreti Ömer Radıyallahü Anh, hilafeti zamanında Hımıs ileri gelenlerine bir mektup yazıp çevredeki fakirlerin kendisine bildirilmesini isteyerek yardım edeceğini bildirdi. Hımıslılar Şam ve civarında bulunan fakirlerin bir listesini Halife Hazreti Ömer'e arzettiler. Hazreti Ömer gelen listeyi açıp baktığında listenin başında kadı olarak ta'yin ettiği Sa'd bin Amir'in ismini görüp listeyi getirenlere hakiminin mali durumunu sordu. Onlar: - Hakimimiz hakikaten gayet fakirdir. Çünkü rüşvet olacağı korkusundan, en küçük bir hediyemizi bile kabul etmiyor, dediler. Bu sözler Halife Ömer'in hoşuna gitmişti: - Allah'tan bu kadar korkan hakiminizin hoşunuza gitmeyen tarafları da vardır herhalde... Dedi. Onlar: Hakimlerinden şikayetlerinin de olduğunu ve bazı hallerinden memnun olmadıklarını söyleyerek kusurlarını şöyle sıraladılar: 1 - Hakimimiz vazifesine her zaman sabah namazından sonra başlaması lazım geldiği halde kuşluk vakti vazifesinin başına gelir. 2 - Hakimimizi hiç bir gece aramızda görmüyoruz. O hep kendi başına evine çekilir halkla münasebet kurmaz. 3 - Hele haftada birgün, evinden dışarı bile çıkmaz, kapısını arkasından sürgüleyip içerden ses bile vermiyor. 4 - O'nun şahid olduğu bir hadise vardır. O hadise aklına geldiği zaman baygınlık gelir ve üzüntüsünden hastalanır. O hadise ise Eshaptan Hubeyb'in öldürülmesidir, dediler. Hımıslıların şikayetlerini sonuna kadar dinleyen Hazreti Ömer, onlara bir kısım erzak ve giyecek vererek gönderdi. Hakim Sa'd bin Amir'i de kusurlarının sebebini öğrenmek üzere huzuruna davet etti. Hakim, Hazreti Ömer'in huzuruna geldiğinde, Halife O'na Hımıslıların bazı şikayetleri olduğunu söyleyerek dört kusurunun sebebini sordu. O, bu dört hatasını şöyle izah etti: Birinci kusurum; ailem hasta olduğundan evin bütün işlerini bizzat kendim görüyorum ve bu sebepten vazifemin başına ancak kuşluk vakti gelebiliyorum, ikincisi ise; gündüzleri halk için vazife gören bir kimsenin gece olunca Hak için vazife görmesine müsaade edersiniz her halde. Ben akşam olunca gün boyu yaptığım işlerin muhasebesini yapıyor acaba yaptığım işlerde bir kusurum var mı diye onu tetkik ediyorum. Üçüncüsü ise; sırtımdakinden başka giyecek elbisem yoktur. Haftada birgün giydiğim çamaşırlarımı yıkıyor temizlik işleri ile meşgul oluyorum. Hatta evimde bile üzerime alacak bir elbisem olmadığından yıkadığım çamaşırlarım kuruyuncaya kadar hiçbir kimseyi görüşmeye bile kabul edemiyorum. Hubeyb'in şehid edilmesini hatırlayınca bayıldığım ise doğrudur. Çünkü müşrikler Hubeyb'i asarlarken ben yanlarında idim. Belki mani olabilirdim, ama o zaman İslamla müşerref olmamıştım, sadece hadiseye seyirci kaldım. İşte bu hadise aklıma geldikçe kendimi tutamıyor mes'uliy etinden korktuğum için bayılıyorum, hastalanıyorum, diye sayarak dört kusurunu da Halife Ömer'e izah etti. Sa'd bin Amir'in bu izahatı karşısında göz yaşlarını tutamayan Halife çok memnun oldu ve ondan sonra Sad'ı hatırladıkça ağlar Ah Sa'd ah Allah korkusu seni ne kadar yüceltmiş der onunla iftihar ederdi. _-Dantes-_ Kaiser, Kılavuz Karga, Tüccar,

Gazneli Mahmut, İslam'ı yaymak amacıyla Hindistan'a on sekiz sefer düzenlemişti. Bu seferlerin birinde oldukça şiddetli bir direnmeyle karşılaşmış, bu zor durumdan kurtulmak için Allah'a şöyle niyazda bulunmuştu: "Ey Rabbim! Sen yardım edensin. Bizlere yardım eyle. Şayet bu savaştan galip çıkarsam aldığım bütün ganimetleri yoksullara dağıtacağım." Gazneli Mahmut, bu seferden zaferle çıkmıştı. Elde ettiği ganimetleri de yoksullara ve garibanlara dağıtmaya başlamıştı. Ancak sultanın yanındaki vezirler bu durumdan hoşnut olmamışlardı. Bu durumu sultana, "Aman sultanım! Ne yapıyorsunuz? Bunca değerli altınlar, inciler fakir fukaraya dağıtılır mı? Hem onlar, bunların kıymetini ne bilecek? Üstelik devletin bu ganimetlere ihtiyacı var!." diyerek bildirmişlerdi. Gazneli Mahmut'un kafası bu sözler üzerine karışmış, kararsızlığa düşmüştü. Bu kararsızlıktan kurtulmak için devrin alimine bu durumu danışınca Alim, Gazneli Mahmut'a şu şekilde tavsiyede bulundu: "Sultanım! bunda kararsızlığa düşecek bir taraf yok! Çok basit bir tercih karşısındasınız. Eğer Allah'a bir daha işiniz düşmeycekse hemen adamlarınızın dediğini yapın, ganimetleri hazineye koyun; ama Allah'a tekrar işiniz düşecekse verdiğiniz sözü tutun, adağınızı yerine getirin, ganimetleri yoksullara dağıtın." Zor zamanlarda, sıkışık anlarda verilen sözler; durumlar iyileşince unutulmamalıdır.

İsa bir gün köye uğrar. Köyde bir elbise boyacısı vardır ki bütün köylüler kendisinden şikayetçidirler. Çünkü boyacı elbiseleri boyamak için bir yandan sularını kesmekte, bir yandan da boyalarla suyu kirletmektedir. Köylüler toplanarak hep birden boyacıyı İsa 'a şikayet ederler ve "Ey İsa!..." derler. "Bu adama öyle bir beddua edin ki gidişi olsun, fakat bir daha dönüşü olmasın." Bunun üzerine İsa Peygamber de şöyle dua eder: "Allah'ım!.. O adama öyle siyah bir yılan musallat et ki, onu sokup öldürsün. Bir daha da gelmek nasip olmasın." Boyacı her zamanki gibi yine yanına üç ekmek alarak suyun kenarına gider ve elbiseleri boyamaya koyulur. Tam bu sırada yanında bir abid beliriverir. Abid oradaki dağlardan birinde ibadetle meşgul olmaktadır. Boyacıya selam vererek ona, "yanında yiyecek içecek bir şeyin var mı? Şu kadar zamandır ağzıma bir lokma ekmek bile atmadım. Kendisini görsem veya koklasam yine bana yetecek" diye çok aç olduğunu bildirir. Boyacı hemen elini çantasına atar ve bir ekmek çıkararak abide uzatır. Abid halinden memnun, "Ey boyacı!..." der. Allah senin günahlarını affetsin, kalbini arıtsın." Boyacı ikinci ekmeği de uzatınca abid, "Ey boyacı, Allah geçmiş ve gelecek günahlarını affetsin" der. Bu defa da son ekmeğini uzatınca "Ey boyacı, Allah sana Cennette bir köşk nasip etsin" diye hayır duada bulunur. Akşam olunca boyacı köye döner. Köylüler şaşkın şaşkın kendisini süzmekte ve neden ölmediğine hiçbir mana verememektedirler. Kesin olarak inanmaktadırlar ki, Allah yolunun temsilcisi olan bir Peygamberin bedduası muhakkak ki yerini bulmalıdır. İşte bu düşünceler altında köylüler toplanarak hep birden yine İsa 'ın huzuruna varırlar. Durumu kendisine bildirince O da "Çağırın onu bana" der. Çağırırlar, boyacı da gelir, İsa Peygamber kendisine şunu sorar: "Ey boyacı, anlat bakalım bugün ne iyilik yaptın?" Boyacı, su başında bir abide rastladığını, ona ekmeklerini verdiğini, her bir ekmek verişinde de ayrı ayrı duasını aldığını bir bir ortaya döker. Durumu anlayan İsa Peygamber bu defa çantasını getirip açmasını söyler. Adam da çantasını getirerek açar. Bir de bakarlar ki çantanın içinde simsiyap bir yılan çöreklenmiş yatıyor. Herkes hayretten dona kalır. İsa yılana yaklaşarak "Ey siyah yılan!..." der. "Anlat bakalım, neden bu adamı sokup öldürmedin?" Yılan derin bir mahcubiyet içinde şöyle cevap verir: "Ey Allah'ın Peygamberi!... fakat dağdan birisi indi, ekmek istedi, boyacı da bütün ekmeklerini vererek onun karnını doyurdu. Karnı doyan adam boyacıya ard arda üç hayır duada bulundu ki sormayın. Bir melek ayakta durarak devamlı "amin " diye yalvarıp yakardı. İşte o sırada Allah bir melek göndererek demirden bir gemle benim ağzımı gemletti, ben de boyacıyı sokup öldüremedim. O yüzden beni bağışlayınız. İsa sonunda boyacıya müjdeyi vererek şu tavsiyede bulunur: "Ey boyacı!... Bundan böyle kendine yeni bir iş tut. Şüphesiz ki Allah seni bağışladı." _-Dantes-_ Kaiser, Kılavuz Karga, Tüccar,

Peygamber Efendimiz bir gün, elinde bir dirhem ile yiyecek satın almak için çarşıya giderken, bir hizmetçi kızın ağladığını görürü ve; Kızım niçin böyle ağlıyorsun? buyurur. Hizmetçi kız: Bir yahudinin hizmetçisiyim. Bana bir dirhem verdi. Yarım dirhem ile bir şişe ve yarım dirhem ile de yağ satın al, dedi. Bunları alıp gidiyordum. Elimden düştü. Hem şişe, hem de yağ gitti. Şimdi ne yapacağımı şaşırdım, der. Resulullah efendimiz, son dirhemini kıza verir ve: -"Bununla şişe ve yağ al. ", buyurur. Kızcağız, eve geç kaldığım için, yahudinin beni döğeceğinden korkuyorum deyince, Sevgili Peygamberimiz: Korkma! Seninle birlikte gelir, sana birşey yapmamasını söylerim, buyurur. Beraberce eve gelip kapıyı çalarlar. Yahudi kapıyı açıp, Resulullah efendimizi karşısında görünce şaşırıp kalır. Yahudiye, olanı biteni anlatıp, kıza bir şey yapmaması için şefaat buyurur. Yahudi, Resulullahın ayaklarına kapanıp; -Binlerce insanın baş tacı olan, binlerce arslanın, emrini yapmak için beklediği ey yüce Peygamber! Bir hizmetçi kız için, benim gibi bir miskinin kapısını şereflendirdin. Ya Resulallah! Bu kızı senin şerefine azad ettim. Bana imanı, islamı öğret. Huzurunda müslüman olayım, der. Resulullah efendimiz, ona müslümanlığı öğretir. Müslüman olur. Evine girer. Çoluğuna çocuğuna olanları anlatır. Hepsi müslüman olur. Bunlar, hep Resulullah efendimizin güzel huylarının sebebiyle olur. Peygamberimiz hadis-i şeriflerinde buyurdular ki: "Merhamet etmeyene merhamet edilmez" ve "İnsanlara acımayan kimseye, Allahü teala da merhamet etmez." Allahü teala, Tevbe suresinin 158. ayet-i kerimesinde, Peygamberimizin şefkat ve merhametini överek buyurdu ki: "Size kendinizden öyle bir peygamber gelmiştir ki, sizin sıkıntıya uğramanız ona çok ağır ve güç gelir. Üstünüze çok düşkündür." (Tevbe- 158)

Çanakkale harbi nasıl bir iman gücüyle kazanıldı? Bu soruya cevap niteliğinde Çanakkale muharebelerinde kumandanlık yapmış ve yaralanmış olan emekli bir subay, hatıratında şöyle anlatıyor: Çanakkale Harbi'nin devam ettiği günlerden birindeyiz. O gün akşama kadar devam eden savaş, bu nisbetsiz üstünlüğe karşı yine zaferimiz ile neticelenmek üzereydi. Gözetleme yerinde muharebenin son safhasını heyecanla takip ediyordum. Mehmetçiklerin"Allah Allah..." nidaları ufku titretiyor, korkunç bir medeniyetin bütün heybetini temsil eden top seslerini bile bu müthiş haykırışlar bastırıyor gibiydi. Bir aralık, yanımda bir ayak sesi duyar gibi oldum. Geriye dönünce Ali Çavuş ile karşılaştım. Sapsarı olmuş yüzünde müthiş bir ıztırap okunuyordu. Daha neyin var demeye kalmadan, o her şeyi anlatmaya yetecek olan kolunu bana gösterdi. Dehşetle ürpermiştim. Sol kolu bileğinin dört parmak kadar yukarısından aldığı bir isabetle hemen hemen tamamen kopacak hale gelmişti ve elini yere düşmekten ancak zayıf bir deri parçası alıkoymakta idi. Ali Çavuş dişlerini sıkarak ıztırabını yenmeye çalışıyordu. Sağ elindeki çakıyı bana uzattı: "Şunu kesiver kumandanım!" dedi. Bu üç kelimelik cümle, öyle müthiş bir istek, öyle bir mecburiyet ifade ediyordu ki, gayr-i ihtiyari çakıyı aldım ve derinin ucunda sallanan eli koldan ayırdım. Bu tüyler ürpertici vazifeyi yaparken de: "Üzülme Ali Çavuş, Allah vucuduna sağlık versin!"diye moral vermeye çalışıyordum. Çok geçmeden Ali Çavuş, yalnız elini değil, vatan uğruna fani vucudunu da feda etti. Gözlerini hayata yumarken de: "Vatan sağ olsun! Allah imandan ayırmasın!.. Canım vatana feda olsun!.." cümlelerini tekrarlayarak son nefesini vermiş, etrafı küçük bir kan gölü haline gelmişti. Çanakkale harbi nasıl bir iman gücüyle kazanıldı? Bu hususta, bizzat harbe iştirak etmiş bulunan kahraman yiğitler, zaferin taktiğini şu şekilde anlatıyorlardı: "Gönüllerimiz Allah'a niyaz halindeydi. O'nun yardım ve istianesine sığınmıştık. Kumandanlarımız da sürekli olarak bize Salat-ı Nariyye yi okutturuyorlardı... Böylece ilahi yardıma nail olduk..." Kaynak: Osman Nuri Topbaş, Abide Şahsiyetleri ve Müesseseleriyle OSMANLI, Erkam Yayınları. Faydali

Yeni öğrendim çok güzelmiş..

Bir zavallı kuş tuzağa düşmüş, hile ile yakalanmıştı. Kuş kendisini yakalayan avcıya ; 'Ey efendi, sen hayatında birçok defa koyun ve sığır yemişsin, pek çok kere de develer kurban etmişsindir. Sen onların etleriyle bile doymamışken benimle hiç doymazsın. Beni serbest bırakırsan sana üç öğüt veririm. Bu üç öğütten birincisini senin elinde iken, ikincisini şu çatının üzerinde, üçüncüsünü de şu ağacın üzerine konduğumda söyleyeceğim. Sen bu üç öğüdü işitmekten inan bana çok mutlu olacaksın." Avcı merakından kuşun teklifini kabul etti. Kuşu kafesten çıkardı ve henüz elindeyken, kuş ilk öğüdünü söyledi : "Olmayacak sözü kim söylerse söylesin inanma." Öğüt hoşuna gidince devamını işitmek için avcı kuşu bıraktı. O da uçup evin çatısına kondu ve ikinci öğüdünü söyledi. "Elinden kaçmış bir fırsat için üzülme." Kuş ikinci öğüdünü verdikten sonra uçup ağacın dalına kondu ve üçüncü öğüdünü söylemeden önce, "Karnımda 10 dirhem ağırlığında çok kıymetli bir inci vardı. O inci, seni de çoluk çocuğunu da zengin ederdi. Ne yazık ki kısmetin değilmiş" dedi. Avcı, kuşun bu söylediklerini duyunca hamile kadının doğururken bağırması gibi feryat edip bağırmaya başladı. Kuş: "Ben sana sakın elinden kaçan bir şeye üzülme demedim mi? Mademki elinden inci gitti, ne diye dövünüp duruyorsun? Sana verdiğim öğütleri anlamadın mı? Ben sana olmayacak bir şeyi kim söylerse söylesin inanma demiştim. Benim bütün ağırlığım üç dirhem gelmez. Karnımda nasıl 10 dirhemlik inci olabilir?" Bu sözler üzerine adam biraz kendine gelir gibi oldu. "Peki şimdi üçüncü öğüdünü söyle bakalım" dedi. Kuş "Sana verdiğim iki öğüdü sanki tuttun da, benden üçüncü öğüdü istiyorsun. Uykuya dalmış bir kişiye öğüt vermek, çorak yere tohum ekmekten farksızdır. Aptallık ve cahillik yırtığı yama tutmaz diyerek" uçup gitti...

Gelin bu konuya, Kur'an dan cevap arayalım. Acaba Allah, benden başka güveneceğiniz, yardım isteyeceğiniz veliniz, dostunuz yok derken, nelerden bahsediyor ve bu konuda bizleri nasıl uyarıyor. Araf 3: , Rabbinizden size indirilene uyun ve O'NDAN BAŞKA VELİLERE UYMAYIN. Ne kadar da az öğüt alıyorsunuz. Zümer 3: Gözünüzü açıp kendinize gelin! Arı-duru din yalnız ve yalnız Allah'ındır! O'NUN YANINDA BİRİLERİNİ DAHA VELİLER EDİNEREK, "BİZ ONLARA, BİZİ ALLAH'A YAKLAŞTIRMALARI DIŞINDA BİR ŞEY İÇİN KULLUK ETMİYORUZ." diyenlere gelince, hiç kuşkusuz, Allah onlar arasında, tartışıp durdukları konuyla ilgili hükmü verecektir. Şu bir gerçek ki, Allah, yalancı ve nankör kişiyi iyiye ve güzele kılavuzlamaz. İki ayette de çok açık Allah, din ve iman adına ardı sıra gidilecek, yalnız Allah dır diyor. Çünkü Allah dan ve onun gönderdiği kitaptan başka, güvenilecek kaynağımızın olmadığını açıkça bizlere iletiyor. Hatta elçisine de, sana indirdiğim Kur'an ile onlara hükmet diyerek, konuyu açıklığa kavuşturuyor bir başka ayetinde. Allah ın yanında hiçbir beşeri veli, yani güvenilecek dost edinerek, bu yolla Allah a yaklaşacağını zannedenlerin, yanıldıklarını belirtiyor Tevbe 116: Göklerin ve yerin mülkü yalnız Allah'ındır. O diriltir ve öldürür. SİZİN İÇİN ALLAH'TAN BAŞKA NE BİR DOST NE DE BİR YARDIMCI VARDIR. Nisa 45: Allah DÜŞMANLARINIZI SİZDEN DAHA İYİ BİLİR. GERÇEK BİR DOST OLARAK ALLAH YETER, bir yardımcı olarak da Allah kafidir. Yunus 106: SANA NE BİR YARAR, NE DE BİR ZARAR VEREBİLECEK DURUMDA OLMAYAN VARLIKLARI ALLAH'LA BERABER ANIP, ONLARA YALVARIP YAKARMA: çünkü eğer böyle yaparsan muhakkak ki zalimlerden olursun! Secde 4: Allah, gökleri ve yeri, ikisi arasındakileri altı gün içinde yaratan sonra da Arş'a kurulandır. SİZİN İÇİN O'NDAN BAŞKA HİÇBİR DOST, HİÇBİR ŞEFAATÇİ YOKTUR. Hala düşünüp öğüt almayacak mısınız? Allah çok açık bir şekilde bizleri uyarıyor ve diyor ki, inancını yaşarken, sakın Allah dan başka hiç kimseye güvenme, yardım isteme. Çünkü güvenilecek yardım istenecek yalnız Allah tır. Nedeni de açıklıyor ve bakın ne diyor. Kalem 7: Doğrusu Rabbin, YOLUNDAN SAPANI EN İYİ BİLENDİR. HİDAYETE ERENİ DE EN İYİ BİLEN O'DUR. Demek ki bizlerin doğru bir insan zannettiği, yanlış yola sapmış bir insan olabilirmiş. Yanlış yolda zannettiği de belki de, en doğru bir insan olabileceği uyarısını yapıyor Kur'an. BİZLER BİLEMEYİZ AMA ALLAH BİLİR. Bu yargı yalnız, Allah ın tekelindedir, lütfen kendi aklımızca değerlendirmeler yaparak, kendimizi yanıltmayalım. İşte onun içindir ki Allah, sakın Allah ın yanında veliler, dostlar, şeyhler, efendiler edinmeyin diye özelikle bizleri uyarıyor. Hatta edindikleri velileri, bunlar mahşerde bizlerin şefaatçileri olacak diyenleri de, bakın nasıl ikaz ediyor. Enam 51: Rablerinin huzurunda toplanacaklarından korkanları Kur'an'la uyar. Onlar için ALLAH'TAN BAŞKA NE BİR DOST, NE DE BİR ŞEFAATÇİ VARDIR. Gerekir ki Allah'tan korkarlar. Bunca açık ayetleri gördükleri halde, hala Allah ın yanında veliler, dostlar edinenlere sözüm olamaz. Çünkü herkes, yaptıklarının hesabını verecektir. Allah sizleri bu dünyaya imtihan için gönderdim diyor ve imtihanımızı da birilerine yükleyerek, ardı sıra giderek yaşamamızı yasaklıyor. Kur'an ın uyarılarına kulak asmayıp, veliler edinerek, İslam ı onların hükümranlığında yaşayanların, mahşer günü nasıl pişman olacaklarını ve pişmanlıklarını nasıl dile getireceklerini, bakın Rabbimiz şimdiden bizlere nasıl bildiriyor. Furkan 28. "Yazıklar olsun bana, KEŞKE FALANI DOST EDİNMESEYDİM!" 29. "Andolsun, KUR'AN BANA GELDİKTEN SONRA BENİ ONDAN O SAPTIRDI. Zaten şeytan insanı yardımcısız bırakıverir." Ahzab 67: Yine şöyle diyecekler: "Ey Rabbimiz! BİZ ÖNDERLERİMİZE VE BÜYÜKLERİMİZE İTAAT ETTİK DE BİZİ YOLDAN SAPTIRDILAR." Gerçektende günümüzde, öyle insanlar vardır ki, Allah ın Kur'an da emrettiğinin tam tersini, bunlar Kur'an dan dır, Allah emridir diye topluma anlatıyorlar. Sizce bu yanlış bilgilere inanırsak, bu sözlerin peşi sıra gidersek, mahşer günü aynı yakarışları bizlerde söyleyip, pişman olanların safında olmaz mıyız? Karar ve yorum sizlerin. Allah ın bu uyarıları, tüm iman edenleredir lütfen unutmayalım. Allah elçisi yoluyla, bizlere Kur'an ı tebliğ etmiş ve onun sınırlarını aşmadan, yalnız Kur'an ın ipine yapışarak İslam ı yaşamamızı emretmiştir. PEYGAMBERİMİZİN YAŞADIĞI DÖNEMDE, ALLAH ELÇİSİNE KESİNLİKLE UYULMASINI İSTEMİŞTİR. ÇÜNKÜ ALLAH, ELÇİSİNİN HER ANINI KONTROL ALTINDA TUTUYORDU. Peygamberimizin devrinde yaşayanlar, elbette bizden daha şanslı, onların başöğretmenleri yanlarındaydı. AMA BİZLERİNDE BÜYÜK ŞANSI, PEYGAMBERİMİZİN BİZLERE EMANETİ, ALLAH IN KORUMASINDAKİ KUR'AN, SAPASAĞLAM ELİMİZDE DURUYOR. Pişman olmak istemeyen, bu güzel uyarıları dikkate alır. DUYMAZLIKTAN GELEN İSE, HESAP GÜNÜ PİŞMAN OLACAKLARIN SAFINDA YER ALIR.

Alıntılama yaptığım için daha doğrusu yapamadığım için tekrar yazmak zorunda kaldım, silinebiliyosa silecem Bakın ben kulluk edilir demedim dua istenir dedim, konunun uzaması amacını aşabilir bu konuda kendimiz mesajlaşsak daha doğru olur galiba, herkesin düşüncesi kendine Allah'a dua etmek lazım Allah'ım ney doğruysa beni ona ilet beni Rıza yolundan doğru yolundan ayırma herşeyi en iyi kesin bilen sensin, inkar edince hoşuna gitmeyecek şeyleri inkar etmekten sana sığınırım sen beni doğru yola ilet ben bilgisizim sen Alimsin diye... İkinci bir husus: Bu bir farz, vacib, emir değil. Yani sıkıştığınızda illa mutlaka Allah'ın sevgili kullarından yardım isteyin denmiyor. Herkesin kendi tercihi biri başvurmaz, öbür adam başvurur.. Bir insan bunu yapmasa günaha girmez. Ama kesinkes inkar edip bunu meşru çerçeve içinde yapanları da şirk ve küfürle suçlayamayız. Allah bilir Allah'ım doğru yolundan ayırma demek daha uygun... Allah "Adem'e secde edin" demiş, Peygamber göndermiş, Allah'ın peygamberlerine uymak, sevgi duymak onlardan dua istemek Allah'ın istediği şey zaten, tapınmak ortak koşmak kulluk etmek değil Haşa Adem'e secde etmek bile tapınmak ortak koşmak kulluk etmek değildi, Şeytan Allah'tan başkasına secde etmeyerek sapıttı Allah'ın emrine karşı gelmiş oldu. Mesela o zaman şifa için doktora da gittiğimizde doktora kulluk etmiş mi oluyoruz? Hayır doktorun Allah'ın vesilesi olduğunu biliyoruz. Ya da patronumuzun emrinde çalışıp ondan maaş alıyoruz ona kulluk mu etmiş oluyoruz rızkımızı veren patronumuz mu olmuş oluyor yoksa onun Allah'ın bize rızkımızı gönderdiği vesile olduğunu bilmiş mi oluyoruz."Ey iman edenler! Allah'tan korkun ve sadıklarla beraber olun." (Tevbe: 119) yani onlara kulluk etmiyor Allah'ın emrettiği üzere Allah'ın Kur'an'ına ve Sünnetine sadık olanlarla beraber oluyoruz vesile görüyoruz. Bakın Allah'ın korumasındaki Kur'an ı Kerim ne diyor "Allah'a yakınlaşmaya vesile arayın."(maide5/35) "Resul size neyi getirdiyse onua alın, neyden sizi yasaklamışsa onu terk edin." 7/59 "Deki: Şayet Allahı seviyorsanız, bana tabi olun" 3/31 "Deki: Allaha ve resulüne itaat edin." 24/54 "Her toplumun hidayet rehberi bir yol göstericisi vardır." (Ra'd: 7)evet Allah yol göstericiler vardır diyor bunlar da Kur'an'a ve sünnete tabi olanlar, tutup da tapınılan veya Kuranın ve sünnetin birazını alıp birazını inkar edenler ve şeytan değil tabikide. 29. "Andolsun, KUR'AN BANA GELDİKTEN SONRA BENİ ONDAN O SAPTIRDI. Zaten şeytan insanı yardımcısız bırakıverir." Ahzab 67: Yine şöyle diyecekler: "Ey Rabbimiz! BİZ ÖNDERLERİMİZE VE BÜYÜKLERİMİZE İTAAT ETTİK DE BİZİ YOLDAN SAPTIRDILAR." Saptıranlara ve şeytana değil zaten Kurana ve Sünnete uyanlara tabi olunur zira "Size iki şey bırakıyorum; onlara uyduğunuz sürece delalete düşmessiniz : biri Kur'an, biri sünnetim."( Tirmizi, Menakıb: 31; Müsned, 3:14, 17, 26) "Onlar o kimselerdir ki, Allah imanı kalplerine yazmış ve onları kendinden bir ruhla takviye edip desteklemiştir." (Mücadele: 22) "Kim Allah'a ve Peygamber'e itaat ederse; işte onlar Allah'ın kendilerine nimetler verdiği peygamberlerle, sıddıklarla, şehidlerle, salihlerle beraberdirler. Onlar ne güzel birer arkadaştırlar." (Nisa: 69) Allah'ın kendisi bizzat onlar arkadaştırlar diyor... "Yarattıklarımızdan öyle bir topluluk da vardır ki, onlar Hakk'a iletirler ve Hakk ile hüküm verirler." (A'raf: 181) Allah hüküm verme yetkisi bile vermiş... kehf suresi zülkarneyn babında: 86 - nihayet güneşin battığı yere vardığı zaman, güneşi, kara bir balçıkta batıyor buldu. bir de bunun yanında bir kavim buldu. biz ona dedik ki: "ey zülkarneyn! onları ya cezalandırırsın veya onların hakkında iyi davranırsın." Allah daha başka ne yetkiler vermiş. Diğer mantıkla "Allah'tan başkası cezalandıramaz." deriz evet cezalandıramaz zaten Allah kullarının vesilesiyle ceza verir yani burda Zülkarneyn ceza verdiğinde ya da onların tövbelerini affettiğinde Allah ceza vermiş ya da affetmiş oluyor zaten diğer Allah'ın velileri için de aynı şekil.(Ve Enfal suresi 17 - Diyanet İşleri: " onları siz öldürmediniz, fakat Allah onları öldürdü. Attığın zaman da sen atmadın, fakat Allah attı. Mü'minleri, tarafından güzel bir imtihanla denemek için Allah öyle yaptı. Şüphesiz Allah hakkıyla işitendir, hakkıyla bilendir." Yani Allah'ın peygamberi ve onun varisleri ne yapıyorsa Allah'ın izniyle yapıyor. "Salihleri vesile yapıp Allahu Teala'dan bir şey istemeyi tenkid edenler, bunun her namazda Fatiha suresinde okunan "Allahım! Ancak sana kulluk eder, sadece senden yardım isteriz" mealindeki ayetlere ters düştüğünü söylüyorlar. Halbuki bu ayetlerde, Allah'tan bir şey isterken içimizdeki salihlerin zikredilmesine red değil, açıkça bir işaret vardır. Çünkü, ayette"sadece senden isterim" denmiyor, "isteriz" deniyor. Ayeti okuyan kimse yalnız da olsa,"ben" değil "biz" ifadesini kullanıyor. Bununla kul, kendini aciz görüp tevazuya bürünür ve şöyle demek ister: "Allahım! Bizler topluca sana yöneldik; ancak sana kulluk ediyor; sadece senden yardım istiyoruz. Ben senin huzurunda tek başıma bir şey taleb etmeye ehil velayık değilim. İçimizde gerçek kulluk yapan ve duasında samimi olan salihlerle birlikte senden istiyorum. Benim isteğimi onların duasına kat, kabul eyle" Ayrıca Müslüman olarak hayrın ve şerrin Allah'tan geldiğine inanıyorsak duasını istediğimiz kişinin Allah'ın izni ve lütfu olarak yardıma vesile olduğunu aklımızdan çıkarmamız gerek ki eğer zaten dua istenen kişi "Ben, farz ve nafilelerle bana yaklaşan kulumu sevince, onun gören gözü, işiten kulağı, tutan eli, yürüyen ayağı olurum. Benden bir şey isterse onu verir, bana sığınırsa kendisini korurum, onu özel himayeme alırım." kudsi hadisindeki iltifat ve ikrama ulaşmış kişiyse Allah "benden bişey isterse veririm" diyosa bize laf düşmez. Sadece Kur'an değil bize rehber gönderdiği bişey daha var "Size iki şey bırakıyorum; onlara uyduğunuz sürece delalete düşmessiniz: biri Kur'an, biri sünnetim."( Tirmizi, Menakıb: 31; Müsned, 3:14, 17, 26) " Ehl-i beytim, Nuh'un gemisi gibidir. Tutunan kurtulur, tutunmayan, boğulur. " " Ali'yi ancak mümin olan sever ve ona ancak münafık olan buğzeder. " " İslama, Peygambere ve nesline hürmet edenin, dini ve dünyası korunur." "Ehl-i Beytim yeryüzündekiler için bir emniyettir. Onlar gidince, yeryüzündekilerin sonu gelir; kıyamet kopar." (Taberani, el-Mu'cemu's-Sağir, no: 318, el-Evsat, IV, 204.) "Sizin en hayırlınız, benden sonra Ehl-i beytime karşı en hayırlı davranan kimselerdir" (Hakim. Müstedrek, III, 311; Ebu Ya'la, Müsned, No:5924) "Benden sonra nebi gelmeyecek, alimler gelecek, halifeler gelecek, onlara tabi olan bana tabi olur, onlara asi olan bana asi olur." (Sahih buhari 1409, sahih buhari 181) --> "Resul size neyi getirdiyse onua alın, neyden sizi yasaklamışsa onu terk edin." 7/59 _-Dantes-_ Kaiser, Kılavuz Karga, Tüccar,

Çok alakasız olacak ama... Hoşuma gitti ablalarım müsaadenizle paylaşıyorum sizlerle :) Vaktin birinde bir Padişah'a çok güzel bir tavus kuşu hediye etmişler. Demişler ki efendim bu tavus kuşunun eşi benzeri dünyada yok, çok cins bir hayvandır. Şöyle meziyeti var, böyle meziyeti var. Öve öve bitirememişler kuşu. Neyse Padişah hediyeyi kabul etmiş. Demiş ki vezirine nasıl buldun bakalım tavus kuşumu. Vezir bu tavus kuşunun bir kusuru var efendim deyince Padişah hiddetlenmiş: Nedir bakalım benim eşi benzeri olmayan tavus kuşumun kusuru? Vezir: '' Efendim önce siz bunu size hediye edene sorun sonra söyleyeyim.'' deyince Padişah çok merak etmiş. Tavus kuşunu hediye edeni çağırtıp kuşun kusurunu sormuş. İlk önce kuşun hiçbir kusuru olmadığını söyleyen adam, kellesinin Padişah tarafından alınacağını anlayınca gerçeği itiraf etmiş: Efendim bu tavus kuşu yumurtadayken anası öldü biz de onu bir kaza kuluçkaya yatırdık ama bunun zarafeti ve güzelliğini gölgelemez. Adamı yollayan Padişah, Vezir'i çağırtır ve tavus kuşundaki kusurun ne olduğunu ve bunu nereden anladığını sorar. Vezir: Efendim tavus kuşu alımlı hayvandır kasılır yürür. Suyu bile iki saatte içer çalım satmaktan. Ama bu tavus kuşu, su içerken kaz gibi boynunu uzatıyordu. Aferin demiş Padişah ve emir vermiş: Vezirimin yemeğini bir tas artırın. Aradan bir zaman geçtikten sonra Padişah'a muhteşem bir at hediye etmişler ki öve öve bitirememişler. Bu atı dünyada geçecek at olmadığını, şaha kalktı mı herkesi kendisine hayran bıraktığını, iki günlük mesafeyi birkaç saatte koştuğunu duyan Padişah büyük bir heyecanla hediyeyi kabul etmiş. Vezirini hemen çağırtıp muhteşem atını sormuş. Vezir beğenmediğini söyleyince padişah tekrar hiddetlenip bunda ne kusur bulduğunu sorunca Vezir daha önce olduğu gibi bunu Padişah'tan atı hediye edene sormasını ister. Tavus kuşu meselesinde haklı çıkan Vezir'ine güvenen Padişah atı hediye edeni çağırtır. Atın sahibi de aynı tavus kuşunun sahibi gibi kellenin gideceğini anlayınca başlar anlatmaya Bu atın anası, babası ataları hepsi soyludur amma velakin bu at daha tayken anası öldü bunu bir inek emzirdi. Tek kusuru bu Efendi'miz. Padişah Vezir'in cevabını çok merak ettiği için hemen adamı huzurundan kovmuş ve Vezir'i çağırtmış. Vezir huzura gelip sabırsızlıkla kendisini bekleyen Padişah'ı bekletmemek için cevabını verdi: Padişah'ım soylu at üzerine sinek konduğunda öyle bir silkinir ki sinekler üzerine bir daha konmaya çekinir. Fakat bu sizin at, inekler gibi kuyruğunu sallıyor. Padişah, Vezirini tekrar takdir ediyor ve emir veriyor: Vezirimin yemeğini bir tas arttırın. Vezir'in bunları nasıl tahmin ettiği Padişah'ın aklından bir türlü çıkmamaktadır. Veziri bir gün tekrar yanına çağırttırdı ve sordu: Söyle bakalım Vezir, ben nasıl bir Padişah'ım benim asil soyum sopum hakkında ne söyleyebilirsin? Vezir: '' Efendim doğrusunu söylemek gerekirse siz soylu bir Padişah değilsiniz.'' deyince, Padişah yerinden kalktı ve diğer vezirlerine, bu vezirin öldürmesini söyleyecekken merakı ağır bastı ve otururken neden böyle söylediğini sordu. Vezir padişah'tan validesi sultan hanım'la bu konuyu konuşmasını daha sonra kendisinin cevap vereceğini söyleyince Padişah hiç beklemeden valide Sultan'a gider ve kendisinin neden asil olmadığını sorar. Valide Sultan oğluna: '' Oğlum sen Beysin koca ülke senin iki dudağının arasında as dediğin asılır yaşa dediğin yaşar, sen istemezsen ülkede kuş bile uçamaz.'' Annesinin kendisini kandırmaya çalıştığını anlayan Padişah kılıcını çeker ve annesinin üzerine yürür. Valide Sultan aman diyerek oğluna yalvarır ve gerçeği anlatır: Oğlum, baban sürekli savaşlardaydı ve benimle çok ilgilenmiyordu. Sarayda çok yakışıklı ve kuvvetli bir aşçıbaşı vardı, senin baban odur. Bu neyi değiştirir ki oğlum sen sonuçta Padişah'sın. Padişah kendisini bekleyen Vezir'inin yanına gelir ve anlatmasını emreder kendisinin neden soylu olmadığını. Vezir başlar anlatmaya: Efendim Padişah dediğiniz ihsanda bulunurken kese kese altın verir gümüş verir fakat siz her defasında bir tas yemek veriyorsunuz. O yüzden sizde Padişahlık kumaşı yok. Netice itibariyle katranı kaynat kaynat olmaz şeker cinsine tükürdüğüm cinsine çeker.

Abdullah b. Cedhan ilk günlerinde çok gaddar biri idi. Bunun için bir çok cinayetler işlemiş, hatta babası ve akrabaları kendisine kızarak evden kovmuşlar ve bir daha evlerine almayacaklarına yemin etmişlerdi. Bunun üzerine Abdullah, mahzun ve mukedder olarak Mekke vadilerine çıkar, ölümünü temenni eder. Bir gün vadide yürürken, dağda bir yarık görüp, belki bir yılan veya yırtıcı hayvan bulunur da, beni bu ızdıraplı hayattan kurtarır düşüncesiyle, oraya girer. Mağaraya girdiğinde, gözleri lamba gibi ışıldayan büyük bir yılan görür. Yılan kendisine doğru yönelince korkusundan kaçar. Yılan kıvrılıp durur, Abdullah tekrar ona döner. Yılan bu sefer ona bakar, fakat Abdullah kaçmaz. Yılana yaklaşıp durur. Bir de bakar ki, o gümüşten yapılmış, gözleri yakuttan olan gözleri alır. Ordan ayrılırken bir de bakar ki, onun arkasında ev gibi bir yer olup, içinde uzun bir kemik yığını bulunuyor, başuçlarında da, üzerinde tarihleri yazılı olan ve kendilerinin de Cürhüm kabilesinden ve onların krallarından olduğunu bildiren levha vardır. Sonra az ilerde Yakut, lü'lü zeberced ve altından büyük bir yığın gördü. Alabildiği kadar ondan da aldı ve kapısını kapayıp, işaretledi. Babasının rızasını almak için, bu mücevherlerden bir kısmını ona gönderdi. Sonra aşiretinin başına geçerek, onların idaresinde bulundu. İnsanlara yedirir ve içirirdi. Bu hazineden daima iyilik yapardı. Hatta Peygamber Aleyhisselam şöyle buyurmuşlardır: - "Abdullah b. Cedan'ın büyük gölgeliğinin altında, öğleden sonranın şiddetli sıcağında gölgelenirdim." Hazreti Aişe validemiz Peygamber Aleyhisselam'a: - "Onun iyilikleri kendisine hiçbir fayda sağladı mı?" diye sorunca Peygamber Aleyhisselam: - "Hayır sağlamadı. Çünkü o, bir gün olsun - "Ey Rabbim, kıyamet günü benim günahımı bağışla, demedi" buyurdu.

Hz. Mevlana şöyle buyurur: "Hak'la beraber olmak isteyen kimse, velilerin huzurunda otursun. Velilerin huzurundan uzaklaşan kişi, küll'ü olmayan bir cüz?dür, helak olur. Şeytan yolunu kaybedene musallat olur. Onu hileyle mağlup edip başını yer. Gönül sahiplerinden bir an bile ayrılmak şeytanın hilesidir, ey nüktedan!? ?Bir kimsenin rehberi Hakk'ın gölgesi olursa Allah onu hayal ve gölgeden kurtarır. Hakk'a gerçekten kul olan O'nun gölgesidir. O Allah ile diri, bu alemde ölüdür. Onun eteğini bir şüpheye düşmeden yakala ki, ahir zamanın afetinden kurtulursun... Gönülleri temiz olanlar, renkten ve kokudan kurtulmuşlar, daima Hakk'ın lütfuna gönül bağlamışlardır. O sakınanlar kabuğa bakmaz, öze itibar ederler . Ayne'l yakin bayrağını çekmişlerdir.?

Ortaköy Rumlarının gönüllerini İslama çelip çaldığı için Hırsız Aziz, derlermiş Rumlar Yahya Efendi'ye. Kosta adında bir Rum Kaptan varmış, şarapçılık yaparmış, çok da içtiği için ayık anı olmazmış. Ama Yahya Efendi'yi nerde görse, eline kapanırmış. Yahya Efendi de sırtını sıvazlıyarak. -Kastın ne Kosta? Niye harab ediyorsun kendini bu kadar? der gönüllermiş. Bir böyle, iki böyle derken bir gün Marmara Adalarının birinden Ortaköy'e şarap taşırken deniz kabarmaya, dalgalar teknesini tokatlamaya başlamış. Derken fırtına kasırgaya, kasırga kıyamete dönüşmeye başlayınca, kabaran, köpüren, taşan rahmet deryasında sırılsıklam olan Kosta, riyasız bir gönülle, içten içeee, dıştan dışa, resmen de alenen de hep sevip saydığı Yahya Efendi'ye yönelerek: - Elimden tut AzizYahya, çek sahile beni, sana bir küp şarabım var, hepsi feda olsun sana... diye içten içe yana göynüye Ortaköy'e ulaşınca, Kosta'yı sevenlerden birisi: - Geçmiş olsun Kosta. bu berbat fırtınayı nasıl aştın sen? Biraz da meczub bir adam olan Kosta, saçını başını eliyle taraklayarak: -Ben aşmadım, aşıranlar aşırdılar. Yine bağışlandı bize canımız. Köyde ne var, ne yok? -Hırsız var. -Hırsız. -Hırsız Aziz adamlarıyla birlikte seni mahzeninde bekliyor. -Ne zaman geldiler? -Az evvel. Onlar gönderdiler beni seni bulmaya. - Pekala hadi gidelim -Ben gelmesem, bir mahzuru var mı? - Hayır, hiç bir mahzuru yok ama, sen de gel. - Peki, demiş arkadaşı, gitmişler varmışlar ki, Yahya Efendi ve yaranı Kosta'nın mahzeninde onları bekliyorlar. Kosta ve arkadaşı, loş mahzenin kapısından içeriye girerken, Yahya Efendi: -Gel bakalım Kosta. bir söz attın deryaya, biz de geldik buraya. Tut bakalım sözünü. Bu durum karşısında ne diyeceğini, ne edeceğini şaşıran Kosta, Yahya Efendi'nin ellerine kapanarak: -Aziz Baba, mahzenim feda size, şeref verdiniz bize, siz emredin yeter. Yahya Efendi: -En keskini hangi küpte? Kosta, kovuklardaki bir küpü göstererek: -Aha şuracıkta işte. Yahya Efendi: -Onu için hep birlikte. Kosta, elpençe, mahviriyyet içre: -Siz? Yahya Efendi. -Biz de içeriz, merak etme, deyince, Kosta, yıllanmış şarap küplerini açarak, bardak bardak dağıtmaya başlamış. Yahya Efendi de öyle bir sohbet açmış ki orada, ilm-i ledün göklerini oraya boşaltmış. Saatlerce içtikleri halde hiç kimsede en basit bir sarhoşluk alameti görülmeyince, Kosta, arkadaşı ve mahzende çalışan diğer Rumlar birbirlerine bakışmaya başlamışlar. Kosta, arkadaşının kulağına usulca: -Bu işte bir iş var. Bir de biz bakalım şu şarabın tadına, diyerek birer bardak da kendileri içince, gözleri fal taşı gibi parlamış, zira, bakmışlar görmüşler ki Kosta'nın mahzende yıllanmış şarabı taze nar şerbetinde dönüşmüş. İşte Kosta da, arkadaşları da, o günden sonra, mabedlerini de, işlerini de değiştirerek iyi bir Müslüman olmuşlar. Evliyaların işi, bizim bilemediğimiz, akıl erdiremediğimiz bir planda cereyan ediyor. Hani ilim için henüz çözülemeyen bazı gerçekler var ya... Kaynak: Yahya Efendi, Mustafa Özdamar, Kırk Kandil, 1997

Sevgili Peygamberimiz bir gün Eshab-ı kiram ile sohbet ederken, "Şehidliğin faziletlerini" anlatıyorlardı. Şehidlerin şefa'ati hakkında buyurdu ki: - Kıyamet gününde şehidler, mahşer yerine gelirlerken, orada bulunan Peygamberler ayağa kalkarlar. Onlar, çocukları, akrabaları ve dostlarından 70 bin kişiye şefa'at ederler. Bu sözleri işiten Hz. Nevfel, Resulullah efendimizden, şehid olmak için dua istedi. Resulullah efendimiz de dua ettiler. Bir müddet sonra, muharebeye çıkıldı. Peygamber efendimiz de aralarında bulunuyordu. Bu muharebe Hz. Nevfel'in duasından sonraki ilk muharebe idi. Ve bu muharebede Hz. Nevfel şehid düşerek, arzusuna kavuştu. Peygamber efendimiz ve Eshabı, muharebeden dönüyorlardı. Karşılamaya gelenler arasında, Hz. Nevfel'in hanımı, çocukları ve yaşlı annesi vardı. Yaşlı annesi, "Gazanız mübarek olsun" dedikten sonra Resulullaha, oğlunu sordu. Peygamber efendimizin gözleri nemlendi. Oğlunun şehidlik haberini vermeye mübarek kalbi dayanamadı. Elleriyle arkayı işaret edip, yoluna devam etti. Hz. Nevfel'in annesi, Peygamber efendimizin hemen arkasından gelen, Allahın arslanı Hz. Ali'ye de aynı şekilde oğlunu sordu. O da şehidlik haberini veremeyip, arkayı işaret etti. Yaşlı kadın daha sonra, Hz. Ömer'e ve Hz. Osman'a rastladı. Onlara da oğlunun durumunu sordu. Onlar da cevap veremeyip Resulullahın yaptığı gibi arkayı işaret ettiler. En son gelen Hz. Ebu Bekir idi. Kadıncağız büyük bir ümitle sevgili Peygamberimizin aziz arkadaşına yaklaşarak aynı şeyleri sordu. Hz. Ebu Bekir kendi kendine düşündü: "Ya Rabbi! Ne kadar zor bir durumdayım. Eğer doğruyu söylersem, mahzun kalbleri üzmüş olacağım. Bunu yapmaktan sevgili Peygamberimiz çekindi. O'na nasıl aykırı davranabilirim. Sen bana öyle bir şey ilham et ki, bu gariplerin yüreği daha fazla yanmasın Allahım!" Daha sonra, Hz. Ebu Bekir, bütün kalbiyle: - Ya Allah!.. Ya Nevfel!.. diye bağırdı. İşte o sırada, yaydan fırlamış ok gibi bir atlı, yıldırım hızıyla yanlarına yetişerek dedi ki: - Buyur ya Sıddik, beni mi çağırdın? Bu atlı, Hz. Nevfel'den başkası değildi. Sonra, Cebrail aleyhisselam gelip, Peygamber efendimize şunları söyledi: - Ya Resulallah! Hak tealanın selamı var. "Eğer Peygamberin mağara arkadaşı Sıddik, bir kere daha deseydi, yüceliğim hakkı için, bütün şehidleri diriltirdim. Çünkü, Ebu Bekir, cahiliyye devrinde bile yalan söylememiştir" buyurdu. Bu hadiseden sonra, Hz. Nevfel senelerce yaşadı. Nihayet, "Yemame" cenginde tekrar şehidlik şerbetini içti.

Hz. Eyyüb , Hz. İbrahim soyundan gelen bir peygamber. İslam kaynaklarına göre Havran bölgesinde yaşayan ve çok zengin olup, sayısız malı-mülkü, birçok oğlu kızı bulunan Eyyub , kendi toplumuna peygamber olarak gönderilmiştir. Sabah-akşam ümmeti ve Allah'a ibadetle meşgul olan Hz. Eyyub, Rabbinin bir imtihanına maruz kalmış, bütün servetini, çocuklarını kaybettiği gibi şeytanın kendisine musallat olması neticesinde kalbi ve dili hariç bütün vücudunda çıbanlar çıkmış, iltihaplı yaralar açılmış, yaralarına kurtlar dolmuş ve vücudu bozulup kokmaya başlamıştı, bu durumda kocasına hizmete sebat eden eşi "Rahmet" hariç hiç kimse onun yanına yanaşmadığından cemiyetten çekilmek mecburiyetinde kalmış, fakat hiçbir zaman sabrını ve Cenab-ı Hakk'a bağlılığını kaybetmemiştir. Farklı rivayetlere göre 3, 7, 13 veya 18 sene gibi epey uzun süren bu sıkıntılı dönemden sonra sabrıyla imtihanı kazanan Eyyub Cenab-ı Hakk'ın lütfu ve emriyle ayağını yere vurmuş, fışkıran su kaynağından yıkanıp içerek eski sıhhati ve güzelliğine kavuşmuştur. Ayrıca kendisine yeniden birçok servet ve çocuk da ihsan edilmiştir. Genellikle kabul edildiğine göre bu imtihana uğradığı sırada yetmiş yaşında olan Hz. Eyyub, şifa bulduktan sonra yirmi yıl daha yasamış, diğer bazı rivayetlere göre ise hastalığından önceki kadar daha ömür sürmüştür. Kendisinden sonra Bişr adındaki bir oğlu, kavmine peygamberlik yapmıştır. 1 Kuran'da dört yerde Hz. Eyüp'ten bahsedilir ve onun sabrı mü'minlere örnek olarak gösterilir. Biz Nuh'a ve ondan sonra gelen peygamberlere vahyettiğimiz gibi, sana da vahyettik.2 Hz. Eyyüp ciddi bir hastalığa yakalanarak birçok sıkıntılarla karşılaşmıştır. Ancak içinde bulunduğu her türlü ağır şartlara daima sabrı ve Allah'a olan güveni ile örnek bir şahsiyet olmuştur. ... Gerçekten, Biz onu sabredici bulduk. O, ne güzel kuldu. Çünkü o, yönelip-dönen biriydi. 3 Eyüp de; hani o Rabbine çağrıda bulunmuştu: "Şüphesiz bu dert beni sarıverdi. Sen merhametlilerin en merhametli olanısın." 4 Hakim-i Adil olan Cenab-ı Allah insanları çok farklı şekillerde imtihan etmektedir. Sabır kahramanı olan Hz. Eyüp de şiddetli bir hastalıkla denenmiştir. Sabır, tevekkül ve umudunu sarsmayan ve şükredenlerden olmuştur. Benzer sıkıntılar, yine dünyadaki imtihan ortamı içinde başka mü'minlerin başına da gelebilir. Onun için Hz. Eyüp örneğinde olduğu gibi, imtihanın şekli ve süresi ne olursa olsun tahammül etmek ve imtihanı kazanmak lazımdır. Bediüzzaman Hazretleri, sabır kahramı Hazreti Eyüb 'ın hadisesini mealen şöyle ifade etmektedir: Hz. Eyyüb'in vücudu bir çok yara içinde uzun müddet kaldığı halde, hastalığın büyük fayda ve mükafatını bildiği için sabırla tahammül etmiş, daha sonra yaralarından çıkan kurtlar, kalbine ve diline iliştiği zaman, zikir ve marifet-i ilahiyenin yeri olan kalp ve lisanına iliştiklerinde, kulluk vazifesine zarar gelir düşüncesiyle, belki kulluk vazifesi için demiş: "Ya Rab! Zarar bana dokundu, lisanen zikrime ve kalben kulluk görevime zarar veriyor." diye kurtuluş için Allaha yalvarmış, Cenab-ı Hak o halis ve safi, garassız, lillah için münacatı gayet harika bir surette kabul etmiş, sıhatı vermiş ve her türlü merhametine kavuşturmuştur. Bediüzzaman, Hz. Eyyüb Aleyhisselamın zahiri hastalıklarına mukabil zamanımız insanlarında ruhi ve kalbi hastalıkları var olduğu açıklaması: BİRİNCİ NÜKTE: "Hazret-i Eyyüb Aleyhisselam'ın zahiri yara hastalıklarının mukabili bizim Batıni ve ruhi ve kalbi hastalıklarımız vardır. İç dışa, dış içe bir çevrilsek, Hazret-i Eyyüb'den daha ziyade yaralı ve hastalıklı görüneceğiz. Çünkü işlediğimiz her bir günah, kafamıza giren her bir şüphe, kalb ve ruhumuza yaralar açar. Hazret-i Eyyüb Aleyhisselam'ın yaraları, kısacık hayat-ı dünyeviyesini tehdid ediyordu. Bizim manevi yaralarımız, pek uzun olan hayat-ı ebediyemizi tehdid ediyor. O münacat-ı Eyyübiyeye, o Hazretten bin defa daha ziyade muhtacız. Bahusus nasılki o Hazretin yaralarından neş'et eden kurtlar, kalb ve lisanına ilişmişler; öyle de; bizleri, günahlardan gelen yaralar ve yaralardan hasıl olan vesveseler, şübheler mahall-i iman olan batın-ı kalbe ilişip imanı zedeler ve imanın tercümanı olan lisanın zevk-i ruhanisine ilişip zikirden nefretkarane uzaklaştırarak susturuyorlar. Evet günah kalbe işleyip, siyahlandıra siyahlandıra ta nur-u imanı çıkarıncaya kadar katılaştırıyor. Her bir günah içinde küfre gidecek bir yol var. O günah istiğfar ile çabuk imha edilmezse, kurt değil, belki küçük bir manevi yılan olarak kalbi ısırıyor. Mesela: Utandıracak bir günahı gizli işleyen bir adam, başkasının ıttılaından çok hicap ettiği zaman, melaike ve ruhaniyetin vücudu ona çok ağır geliyor. Küçük bir emare ile onları inkar etmek arzu ediyor..5 Şu dar-ı dünya imtihan meydanı ve hizmet yeridir. Cenab-ı Allah insanı bir model yapmış, vücut libasını o model üstünde istediği gibi keser biçer, tebdil ve tağyir eder; çeşitli sıfatlarını gösterir. Örneğin Şafi ismi hastalıkları, Rezzak ismi de açlığı iktiza ediyor... Hayat musibetlerle, hastalıklarla tasaffi eder, kemal bulur, kuvvet bulur, terakki eder, netice verir, tekemmül eder. Eğer sabretse, musibetin mükafatını düşünse, şükretse, o vakit her bir saati bir gün ibadet hükmüne geçer. Kısacık ömrü uzun bir ömür olur. Hatta bir kısmı var ki, bir dakikası bir gün ibadet hükmüne geçer. Musibetlerin neticesi olan sevap ve mükafat-ı uhreviye ve kısa ömrü, musibet vasıtasıyla uzun bir ömür hükmüne geçmesini düşünse sabırdan ziyade, şükreder. Cenab-ı Hakk'ın insana verdiği sabır kuvvetini evham yolunda dağıtmazsa, her musibete karşı kafi gelebilir. Fakat vehmin tahakkümüyle ve insanın gafletiyle ve fani hayatı baki tevehhüm etmesiyle sabır kuvvetini mazi ve müstakbele dağıtıp hal-i hazırdaki musibete karşı sabrı kafi gelmez, şekvaya başlar. Adeta Cenab-ı Hakk'ı insanlara şekva eder. Hem çok haksız bir surette ve divanecesine şekva edip sabırsızlık gösterir. Nasıl şükür, nimeti ziyadeleştiriyor; öyle de şekva, musibeti ziyadeleştir. "Asıl musibet ve muzır musibet, dine gelen musibettir. Musibet-i diniyeden her vakit dergah-ı İlahiyeye iltica edip feryat etmek gerektir. Musibetlerin bir kısmı ihtar-ı rahmanidir. Nasıl ki çoban, gayrın tarlasına tecavüz eden koyunlarına taş atıp, onlar o taştan hissederler ki: Zararlı işten kurtarmak için bir ihtardır, memnunane dönerler. Öyle de çok zahiri musibetler var ki; İlahi birer ihtar, birer ikazdır ve bir kısmı keffaret-üz zünubdur ve bir kısmı gafleti dağıtıp, beşeri olan aczini ve za'fını bildirerek bir nevi huzur vermektir. Musibetin hastalık olan nev'i, sabıkan geçtiği gibi o kısım, musibet değil, belki bir iltifat-ı Rabbanidir, bir tathirdir. Rivayette vardır ki: "Ermiş bir ağacı silkmekle nasıl meyveleri düşüyor, sıtmanın titremesinden günahlar öyle dökülüyor." Bediüzzaman devamla şöyle diyor: ... Hazret-i Eyyüb Aleyhisselam münacatında istirahat-ı nefs için dua etmemiş, belki zikr-i lisani ve tefekkür-ü kalbiye mani olduğu zaman ubudiyet için şifa taleb eylemiş. Biz, o münacat ile -birinci maksadımız- günahlardan gelen manevi ruhi yaralarımızın şifasını niyet etmeliyiz. Maddi hastalıklar için ubudiyete mani' olduğu zaman iltica edebiliriz. ... Nasılki mübarezede müdhiş bir hasma karşı gülmekle; adavet musalahaya, husumet şakaya döner, adavet küçülür mahvolur. Tevekkül ile musibete karşı çıkmak dahi öyledir. KAYNAKLAR 1- Şamil İslam ansiklopedisi 2-Nisa,163 3-Sa'd, 44 4-Enbiya, 83 5-İkinci lem'a

Zor günler... Müslümanlar muhasara altında. Siz misiniz günah işleyen, atalarının ilahlarına dil uzatanlar? Güya tanrı adına ceza veriyorlar. Zor günler. Bazen yiyecek bir şey bulamayıp yaprak yer müslümanlar, bazen kuru bir deri parçasını ateşte yumuşatarak yemeye çalışırlardı... Ama geçti gitti. Kuru yerde de olsa uykular bitiyor. Kuş tüyü yataklarda da olsa bitiyor. Rüyaların ya hafifliği ya da ağırlığı kalıyor geriye. Ve bir gün Kureyş susuz kalıyor. Peygamber s. a. v.'e geliyor: "Ya Muhammed! Kavmin helak oluyor. Kavminin kurtulması için Allah'a yalvar." O kavim değil miydi Peygamber s. a. v. ve bağlılarını helake uğratmaya çalışan?... Onlar değil miydi bir lokma ekmeğe, bir yudum suya muhtaç eden... Şimdi birden suyun sahibini mi hatırladılar? Ne oldu, ne olacak? Peygamber s. a. v. intikam peşinde değildir. Merhametli Resul s. a. v. kollarını kaldırarak dua eder. Allah Teala bu duasını kabul eder. Damlalar iner Mekke üstüne... "Allahümme salli ala seyyidina Muhammedi'nil fatihi lima uğlika, vel hatimi lima sebeka, nasırıl hakkı bil hakkı vel hadi ila sıratikel müstakim ve ala alihi hakka kadrihi ve mikdarihil azıym." anlamı: "Allahım! kapalılıkları açan, geçmişe son veren, hakka hakikatla destek olan, mahlukatı senin doğru yoluna ileten efendimize, o'nun aline ve ashabına, o'nun yüce kad ü kıymetince salat eyle, selam eyle ve o'nu mübarek kıl"...

Büyüklerden bir zat, ahaliden para toplamak istedi, düşmana karşı tedbir almak, bazı mevkileri tamir ve tahkim için... Hak bu parayı vermedi. o büyük zat, bundan mahzun oldu ve ağladı. Geceleyin, yatsı namazından sonra birdenbire bir adam peydahlandı ve o büyük zatın önüne bir kese içinde iki bin akçe bıraktı ve dedi. - Bu parayı dilediğiniz işe sarfediniz!... Bu meçhul insan, Ebu Amr... O büyük zat parayı kabul ve ona iyi dualar etti. Sabahleyin o büyük zat, dostlarından ve yakınlarından ibaret bir kalabalık topladı, keseyi meydana çıkardı ve sevinç içinde: - Biz, dedi; Ebu Amr hakkında çok ümide düştük. Dün gece bana, müslümanların kendilerini düşmana karşı müdafaa etmeleri için iki bin akçe getirdi. Allah iyiliğin karşılığını versin. Birdenbire Ebu Amr'ın kalabalık içinde doğrulduğu görüldü. Ebu Amr haykırdı: - Dün gece size verdiğim para anneme aitti. Annem paranın bu işe sarf olunmasına razı değildir. Lütfen bana iade ediniz ki, ben de kendisine vereyim..! Büyük zat hemen elini keseye atıp Ebu Amr'a uzattı. Ebu Amr keseyi aldı, uzaklaştı. Yine akşam, gece, yatsı namazından sonra... O büyük zat odasında bire köşeye çekilmiş düşüncede... Yine Ebu Amr birdenbire peydahlanıyor... Yine elinde aynı kese ve kesenin içinde iki bin akçe... Ebu Amr parayı o büyük zatın önüne koyuyor ve fısıldıyor: - Parayı getiriyorum ve sizden tek bir şey rica ediyorum: Bu parayı o türlü sarfediniz ki, ikimizden başka kimse bir şey bilmesin... Onun nereden geldiğini yalnız Allah bilsin... Veliler Ordusundan 333, Necip Fazıl Kısakürek

İlk zamanlarda lanetlik şeytan insanlar arasında öz çehresiyle serbestçe dolaşabiliyordu

Cüneyd-i Bağdadi hazretlerinin talebelerinden biri, gördüğü rüyalar üzerine, "Artık ben kemale geldim. Sohbete lüzum kalmadı" vesvesesine kapılıp, bir kenara çekildi. Bundan sonra gördüğü güzel rüyalar daha da arttı. Rüyasında kah uçuyor, kah insanlara vaaz ediyor, kah bağlık bahçelik içinde güzel nehirler ve çok lezzetli yemekler yediğini görüyordu. Kendisini bulup, sohbetlere niye katılmadığını soran arkadaşlarına bu halini anlattı, artık ilmi tamamladığına inandığını, bundan sonra da irşatla uğraşacağına dair karar verdiğini söyledi. Arkadaşları dönüp, hocaları Cüneyd-i Bağdadi hazretlerine durumu arz ettiklerinde, Madem öyle, gidin ona söyleyin, onu bu gece Cennete götürürlerse, Cennete vardığında üç defa La havle... okusun, buyurdu. Talebeler gidip, o arkadaşa bunu söylediler. O da, hay hay, öyle olursa okurum dedi. Hakikaten o kimseyi rüyasında Cennete götürdüler. O kimse Cennete vardığında üç defa La havle okudu. Gördüklerini ve kendisinde hasıl olan şeytani hallerin hepsini unuttu. Bir anda kendisinin pislik ve çöplük içerisinde olduğunu gördü. Uyandığında içine düştüğü hatayı anladı. Çok pişman olup tevbe etti ve gelip hocasının elini öptü. Sohbetlere devam edip, talebeler arasındaki yerini aldı. Cüneyd-i Bağdadi hazretleri ilk sohbetinde onlara buyurdu ki: "Rüyalara güvenilmez. Rüyadaki padişahlığın ne kıymeti var? Uyanıkken ele geçene bakmak lazım. Herkese bir rehber, mürşid-i kamil lazımdır. Aksi halde şeytan gelip kendisine musallat olur ve insan maazallah ona tabi olur. Sadık olan, ihlaslı olan her aradığını mürşidinde arar ve bulur. Bu din edep dinidir, ahde vefa dinidir. Hocam hayatta iken tam 30 sene din hakkında konuşmadım. Sonunda emirle konuştum, yani konuşmamı emrettiler, ancak ondan sonra hocamdan öğrendiklerimi nakletmeye başladım. Yine kendiliğimden bir şey söylemedim. Hocamdan naklettiklerimi, kendi bilgim gibiymiş gibi anlatsaydım, hırsızlık etmiş olurdum. Büyükler evden bir şey getirmezler, hırsızlık etmezler, kendilerine mal etmezler. Kimse kendini bir şey zannetmesin, bu yolda olmak yoktur, yok olmak vardır. Aynaya bakıp da kendinden tiksinmeyen, kendi yüzüne tükürmeyen, bu büyüklerin kemalatından mahrumdur yani istifade edememiştir."

İlk zamanlarda lanetlik şeytan insanlar arasında öz çehresiyle serbestçe dolaşabiliyordu. Bir gün gerçek mü'minlerden biri yanına yaklaşarak şeytanı denemek istedi. Mü'min, - Ey Şeytan, ben seni çok seviyorum. Aynı senin gibi olmak için ne yapmak gerek? Bana söyler misin?" diye söze girişti. Lanetlik şeytan bir av yakaladığından emin söze başladı. Önce, - Hayret! Bugüne kadar benim gibi olmak isteyen bir kişiyle karşılaşmamıştım. Sen nasıl istiyorsun bunu? Ne mutlu sana! Seni candan tebrik ederim, dedi. Sonra da kendisi gibi olabilmenin yolunu şöyle gösterdi: - İlk işin namazı terk etmek olacak. Sonra da eğriye, doğruya boyuna yemin edeceksin. Bütün bunları can kulağıyla dinlemiş görünen mü'min ortaya atılarak, - Ey Şeytan! Ben Allah'a namazımı terk etmeyeceğim, asla dilimi yemine alıştırmayacağım diye erkek sözü verdim. Sözümden beni kimse caydıramaz, dedi. Birden oltaya düşürülerek kandırma ve avlama usulleri meydana çıkarılmak istendiğini anlayan şeytan başına kaynamış su dökülmüş gibi şaşırıp kaldı. Bunun üzerine lanetlik şeytan: - Şimdiye kadar senden başka kimse beni tuzağa düşürüp de insanları nasıl kandırıp avladığımın usullerini öğrenememiştir. Fakat bundan böyle öz çehremle insanlar arasında dolaşmıyacağım ve hiç kimseye de kandırma metotlarını açık etmeyeceğim, diye and içti. _-Dantes-_ Kaiser, Kılavuz Karga, Tüccar,

Hazreti Allah Musa Aleyhisselam'a: Ya Musa sana acaibattan bir sır bildireyim mi? buyurdu. Musa Kelimullah: Göster ya Rabbi! diye iltica etti. Allah tarafından: Ya Musa! Git filan yerdeki çeşmenin başına, kimse görmeyecek şekilde bir yere gizlen ve bekle!, emri geldi. Musa Aleyhisselam gitti, tarif edilen çeşmeyi buldu ve beklemeye başladı. Biraz sonra atlı bir adam geldi, atından indi, kendisi su içip atını suladı ve zaruri ihtiyaçlarını tamamlayıp atına bindi gitti. Fakat giderken para kesesini çeşmenin başında unutup da gitti. Çok geçmeden bir çocuk geldi, o da su içti ve yolcunun unuttuğu altın kesesi bağlı olan kemeri alıp gitti. Aradan çok zaman geçmeden bu sefer bir ama geldi, abdest aldı ve bir kenara çekilip ibadete başladı. Hazreti Musa gizlendiği yerden manzarayı buraya kadar takip etti. Biraz sonra altın keseli kemeri unutan atlı adam geri geldi. Kemerini çıkarıp bıraktığı yere baktı ki, orada yok. Doğru amanın yanına vardı ve ona kemerini unuttuğunu, bulduysa vermesini söyledi. Ama: Görüyorsun ki, iki gözüm de görmüyor. Hem ben keseyi almış olsam yanımda olması lazım. Bende böyle bir şey olmadığına göre almış olmam imkansız, diyerek adamı iknaya çalıştı ise de, adam bir türlü inanmadı ve: Bu altını sen aldın, vermiyorsun, diyerek amayı vurup öldürdü. Adam keseyi bulamamıştı ama, amayı da öldürmüştü. Hazreti Musa, sırrına vakıf olamadığı bu hadisenin mahiyetini öğrenmek için Cenab-ı Hakka ilticada bulundu. Allah-ü Teala meseleyi şöyle izah buyurdu: Ey kelimim Musa! Kemeri alan çocuğun babası daha evvel o atlı ağanın hizmetinde çalıştı ve ağa da onun hakkını vermemişti. Şimdi hakkını almış oldu. Ama ise, daha evvel o ağanın babasını öldürmüştü. Sonra gözleri kör olduğu için onu tanıyan çıkmadı ve unutuldu gitti idi. Ama ben unutmadım ve amanın ölümünü o adam vasıtasiyle yaparak kısası yerine getirmiş oldum. Bu hadise karşısında Musa Aleyhisselam secde-i Rahman'a vardı ve Allah'a şükürler etti.

Vakti zamanında Allah erenlerinden birinin bir gün oğlu vefat eder

Vakti zamanında Allah erenlerinden birinin bir gün oğlu vefat eder. Daha o gece rüyasında oğlunu Cehennemde azap çekerken bitmiş tükenmiş bir halde gören ermiş, derin bir üzüntüye boğulur. Ertesi akşam yine görür. Fakat bu defa oğlu Cennet köşklerinden birine kurulmuş neşe içinde yüzmektedir. Merak içinde kalarak sorar. "Ey oğlum, seni dün akşam Cehennemde, bu akşam da Cennette gördüm. Bu nasıl iş, bunun sebebi ne? Babasının bu sorusunu oğlu, şu sözlerle cevaplandırır. "Bugün mezarlığımıza muhterem bir mümin uğradı. Üç defa ihlas suresi'ni okuduktan sonra sevabını bütün yeryüzü ölülerinin, ruhlarına bağışladı. Benim payıma düşen sevapla işte gördüğün gibi Allah beni Cennetine koydu." Yüce Allah cümlemizi İhlas Suresi'ni okuyarak hem bu dünyanın, hem de öbür dünyanın çile ve sıkıntılarından uzak kalan kullarından eylesin, amin. _-Dantes-_ Kaiser, Kılavuz Karga, Tüccar,

Ve Aleykum Selam kardeşim, yüreğine sağlık Allah bize Rahmet etsin inşallah.

Kovulmuş şeytanın şerrinden Allah'a sığınırım. Rahman ve Rahim olan Allah'ın adıyla... Öncelikle Selamunaleyküm ablalarım, kardeşlerim ilk defa konu açmanın heyecanı ve ne yazık ki beceriksizliği içindeyim kusurlarım affola :) Konu başlığını biraz daha açmak istiyorum müsaadenizle. Menkıbe; din büyüklerinin veya tarihe geçmiş ünlü kimselerin yaşamları ve olağanüstü davranışlarıyla ilgili hikaye demektir, kelime anlamı olarak. Kıssa ise kendisinden bir ders çıkarılması gereken olay, konu, kısa öykü, fıkradır. Burada Peygamberlerimizin, evliyalarımızın, Allah dostlarının, salih kulların hayatlarından bahsedeceğiz, inşaAllah. Onları anıp, hayatlarından ders çıkararak ve bu dersleri kendimize, çevremize de uygulayarak ve aynı zamanda içimizden geldiğince dilimizin döndüğünce anlatarak hayatımıza daha da bereket katacağız Allah nasip ederse :) Belki de birbirimizin paylaşmış olduklarını okuyup samimi bir Fatiha göndeririz ya da bir salavat getiririz ya da o Allah dostu için bir kişiye fazladan gülümseriz ve nihayetinde evvela Rabbimizin, ardından da Rabbimizin aşıklarının nazarlarını celbederiz. İşte tam da bunun ümidi içerisinde en çok kendi nefsimin denetime ve kontrole ihtiyacı olduğunu itiraf ederek sizlerle hayırlı ve güzel olacağını umduğum bu yola adım atmak istiyorum ablalarım, kardeşlerim. Zira bizim Rabbimizden ve Rabbimizin sevdiklerinden başka kimsemiz yok... Siftahı bizden bereketi Allah'tan :) Peygamber Efendimiz 'in dinimizin direği namaz ile ilgili kıssası Hz. Ebu Hüreyre anlatıyor: - "Hz. Peygamber 'ın şöyle söylediğini işittim: - "Sizden birinizin kapısının önünden bir nehir aksa ve bu nehirde hergün beş kere yıkansa, acaba üzerinde hiç kir kalır mı; ne dersiniz?" - "Bu ha!, dediler, onun kirlerinden hiçbir şey bırakmaz!.." Aleyhisselatu vesselam: - "İşte bu, beş vakit namazın misalidir. Allah onlar sayesinde bütün hataları siler" buyurdu. (Buhari, Mevakit 6 ; Mesacid 282,(666) ; Tirmizi, Emmt 5,(2872) ; Nesai, Salat 7. (1,23 H; Muvatta, Sefer 91. (1,174).)

Zünnun-i Mısri'nin şöyle dediği rivayet edilmiştir : Bir gün elbiselerimi yıkamak için Nil nehrinin kenarına gitmiştim. Nehrin kenarında dururken, bir de baktım ki, görülmemiş şekilde büyük bir akrep bana doğru geliyor. Çok korkmuştum. Beni onun şerrinden koruması için Cenab-ı Hak'ka sığındım. Akrep nehre geldiğinde, sudan büyük bir kurbağa çıkıp akrebe doğru geldi. Akrep kurbağanın sırtına binip suyun üzerinde yüzüp gittiler. Bu bana çok şaşırtıcı gelmişti. Ben de onları nehrin kenarından takip ettim. Nehrin karşı yakasına geçtiklerinde, akrep kurbağayı bırakıp dalları büyük, gölgesi çok olan bir ağacın yanına gitti. Bir de baktım ki, ağacın altında Allah'a asi bir genç mışıl mışıl uyuyor. Kendi kendime : "La havle vela kuvvete illa billah. Bu akrep nehrin ötesinden buraya kadar, bu genci sokmak için geldi" dedim ve içimden, akrep gence yaklaştığı zaman hemen akrebi öldürmeye karar verdim. Akrebe yakın bir yerde durdum. Bir de baktım ki karşıdan büyük bir yılan, genci öldürmek için, gence doğru geliyor. Bu sırada akrep yılanın üzerine hücum etti ve başını sokmaya başladı. Akrep yılanın ölmesine kadar başını sokmaya devam etti. Yılan öldükten sonra akrep nehre döndü. Kurbağa da onu orada bekliyordu. Akrep tekrar kurbağaya binip nehrin öte yanına geçti. Ben de arkalarından bakakaldım. Sonra gencin yanına geldim, o hala uyuyordu, akabinde baş ucunda kendi kendime şöyle dedim : Ey uyuyan genç; Allah seni, sen fark etmesen de karanlığın içindeki her türlü kötülükten korur. Sen uyusan bile Allah uyumaz. O kullarına çok merhametlidir, dedim. Genç benim bu sözlerim üzerine uyandı ve başından geçen olayları kendisine anlattım. Genç hemen tevbe etti. Bütün yapmış olduğu kötü davranışlarından vazgeçip, iyilerden oldu ve ölünceye kadar hayatı böyle devam etti. Allah ona rahmet etsin.

Hazreti Ali, bir gün gazadan hanesine geldiğinde, Hz. Ebubekir Sıddık, Hz Ömer El Faruk, Hz. Osman Zinnureyn gelerek Hz. Ali'ye: "Gazan mübarek olsun ey Allah'ın arslanı!" dediler. Hz. Fatımatüz Zehra validemiz de onlara ikramen kalaylı bir tas içinde bal getirdi. Balın üzerinde ince bir kıl vardı. Hz. Ebubekir kılı almak üzere davrandı. Hz. Ömer ise, kılı aldırmadı ve dedi ki: Bizler Hazreti Zişanın vezirleriyiz. Belki Fatimetüz Zehra bizleri tecrübe için bu kılı koymuştur. Aramızda bu kıl hakkında üçer tevil edelim. Münasip değil mi?" dedi ve sonra Hz. Ebubekir: Namaz kılanın kalbi nurludur bu tastan. Dünya endişesini gönlüne getirmeden namaz kılmak tatlıdır bu baldan. Namazı tadili erkan üzere kılmak incedir bu kıldan. Müteakiben Hz. Ömer El Faruk şöyle buyurdular: Misafiri seven hane sahibinin kalbi nurludur bu tastan. Misafirlere ikram etmek ve gönlünü almak tatlıdır bu baldan. Misafirin kalbi incedir bu kıldan. Hz. Osman da şöyle yorumladı: Alimlerin kalbi nurludur bu tastan. Alimlerle sohbet etmek ve onları dinlemek tatlıdır bu baldan. Kur'an-ı Kerim'e mana vermek incedir bu kıldan. Hz Ali Efendimiz de söyle bir açıklama da bulundu: Gazaya giden gazilerin kalbi nurludur bu tastan. Cihat edip al kanlara boyanıp kafirlerle cenk etmek tatlıdır bu baldan. Üzerine kul hakkı geçirmeden, haram yemeden hanesine dönmek incedir bu kıldan. Sonra Hz. Fatıma validemiz de bir yorumda bulundular: Erkeğini hoşnut eden kadınların kalbi nurludur bu tastan. Erine cefa etmeyip güzelce geçinip, kendinden razı etmek tatlıdır bu baldan. Kocasının hakkını yerine getirmek incedir bu kıldan. Sonra Hz. Peygamber Efendimiz de bu sohbete iştirak ederek şöyle tevil buyurdular: Benim ümmetimin kalbi nurludur bu tastan. Kevser şarabı tatlıdır bu baldan. Şeriatımız incedir bu kıldan. Bu sohbete, neş'e veren Cenabı Hak, Cebrail 'ı göndererek buyurdu ki: Senin nübüvvet nurun nurludur bu tastan. Yarın kıyamet günü mahşer yerinde ümmetine şefaat etmen tatlıdır bu baldan. Sırat köprüsü incedir bu kıldan. Bunun üzerine Peygamber Efendimiz mübarek ellerini kaldırıp: Ya Rabbi, bu bal tefsirini okuyana, dinleyene ikiyüz peygamber sevabı isterim ve senden dilerim, diye dua ettiler. Cihar Yari Güzin Efendilerimiz de "Amin" dediler. Cenabı Allah'tan şöyle nida geldi: Ya Habibim! Senin ümmetinden her kim bu Bal Tefsirini üzerinde taşır, okur, okutur, yazar, yazdırır ve din kardeşlerine hediye ederse İzzet ve Celalim hakkı için ben de o kuluma ikiyüz peygamber sevabı veririm, diye buyurdular. Peygamber Efendimiz de dedi ki: Benim ümmetimden her kim bu bal tefsirini kendisine evrad edinip üzerinde taşır, her gün okur veya dinlerse, ve burda bahsedilen ahlaklarla ahlaklanmaya çalışsa katiyyen dünya darlığı görmez; fakru zarurete düşmez; ölürken hüsnü şehadetle ölür; ahirete iman ile gider ve gelecek kaza ve musibetlerden kendisini Cenabı Hak muhafaza eder.

Çok güzelmiş, bizim göremediğimiz perde arkaları ilahi adalet er ya da geç..

Bayezid-i Bistami hazretlerine sevenlerinden birkaçı, diye ısrar ettiler. Sonunda bunları kırmamak için razı oldu, o zatı görmek için yola çıktılar. Nihayet o zatın bulunduğu şehre geldiler. Camiyi sorup, o yöne doğru yürüdüler. Tam camiye 200-300 metre kalmıştı ki o zatı caminin önünde gördüler. Hemen, İşte efendim, o mübarek zat, şu gördüğümüz kimse diye söylediler. O zat o anda yere tükürdü. Bunun üzerine Bayezid-i Bistami hazretleri Geri dönüyoruz, görüşmeye lüzum kalmadı dedi. Sevenleri ısrar etti, Efendim bunca yolu kat ettik, o mübarek zat da şu, görüşmeden nasıl geri döneriz, dediler. Fakat ısrarları fayda vermedi. Sevenleri yine Alim ve evliya zattır, bir görüşsek diye ısrar edince, Bistami hazretleri buyurdu ki: O kimse, evliya ve alim olamaz. Kıble tarafına tükürdü. Bu adam Resulullaha karşı lazım olan edeplerden birini gözetmedi. Veli olmak için lazım olan edepleri de gözetemez. Hiçbir bi edeb, vasılı ilallah olmamıştır. Yani hiçbir edepsiz Allahü tealanın veli kulu, sevgili kulu olamamıştır.

PEYGAMBERİMİZİN HAYVAN SEVGİSİNDEN VE MERHAMETİNDEN PARÇALAR: Arkadaşlarıyla beraber bir yolculukarı sırasında bir kuşun yuvasından iki yavrusunu alanları görünce hemen uyarır. Anne kuş o sırada çırpınıp durmaktadır. -"Yavrularını alarak bu hayvanın canını kim acıttı? Verin ona yavrularını." Hz. Muhammed , kedisi Müezza'yı o kadar çok severmiş ki, Müezza bir gün sedirde oturan Hz. Muhammed'in sav. giysisinin ucunda uyuya kalmış. Alemlere rahmet olan gönderilen Hz. Muhammed ., Müezza'yı uyandırmaktansa giysisinin ucunu usulca keserek kalkmayı tercih etmiş. Hz. Muhammed sav., kedisi Müezza içtikten sonra kapta kalan su ile abdest alacakken Sahabe-i Kiram Ebu Nuaym "Ya Resul o sudan kedi içti" deyince, Resulullah "Onlar en temiz ağıza sahiptirler" buyurmuş ve abdest almıştır (Hadisi Nakleden Peygamberimizin eşi Hz. Aişe . Daha sonra da sahabeden Kab kızı Kebşe isimli bir hanım şöyle anlatıyor: Eshab-ı kiramdan kayınpederim Ebu Katade'nin abdest alması için bir kaba su koymuştum. Kedi gelip bu kaptan su içiverince Ebu Katade biraz daha su içmesi için, kabı kedinin önüne uzattı. Benim kendisine hayretle baktığımı görünce, "Niye hayret ettin ey kardeşimin kızı, Resulullah efendimiz, "Kedi pis değildir, etrafınızda serbest dolaşsın buyurdu. Kendisi de abdest almıştı, ben de sünnet eylemekteyim" dedi (Nakleden: İmam Malik, Muvatta, Taharet - Üsame ibni Zeyd'e Peygamberimiz : "Ey Üsame, acıkan ciğer sahibi her hayvan hususunda dikkatli ol! Kıyamet günü Allah'a şikayet edilirsin." demiştir. Peygamberimiz ; yolculuk sırasında mümbit bir yere uğranıldığı vakit, hayvanın sırtından inilerek otlardan hakkının verilmesini, otsuz yerlerden de süratle geçilmesini tavsiye etmişlerdir. Hz. Enes : "Biz bir yerde mola verince, hayvanlarımızın istirahatını sağlayıncaya kadar istirahat etmezdik." demiştir. Rasulullah buyuruyor ki: "Bu hayvanlara sağlıklı olarak binin ve onları sağlıklı olarak bakınız. Yollarda, çarşı ve pazarlardaki konuşmalarınızda onları iskemle gibi kullanmayınız. Nice binekler vardır ki; binicisinden daha hayırlı ve Yüce Allah'ı daha çok zikredendir."[664

KURAN'IN BİLİMSEL MUCİZELERiNDEN BİRİ: 20. yy'a kadar evrenin sabit ve durağan olduğu zannediliyordu. 1929 yılında Amerikalı astronom Edwin Hubble kullandığı dev teleskopla gökyüzünü incelerken, yıldızların ve galaksilerin sürekli olarak birbirlerinden uzaklıştığını yani evren sabit olmayıp, genişlediğini keşfetti. Ve bu keşfiyle birçok ödül aldı.(Newcomb Cleveland Prize 1924, Bruce Medal 1938, Franklin Medal 1939, Gold Medal ofthe Royal Astronomical Society 1940Legion of Merit 1946 Had he not died suddenly in 1953, Hubble would have won that year's Nobel Prize in Physics.) . Oysaki Kuran'da 1400 yıl önce Zariyat suresinde haber verilmişti bile. "Biz göğü büyük bir kudretle bina ettik ve şüphesiz biz onu genişleticiyiz." Zariyat Suresi 47 Bir kitap düşünün, bilimin ancak 100 sene önce keşfedebildiği bir hakikati, tam 1400 sene önce haber veriyor. Ve bir insan düşünün, bilim adamlarının yakın tarihte keşfedebildiği bir hakikati, yine tam 1400 sene önce bildiriyor...

Çanakkale harbi nasıl bir iman gücüyle kazanıldı

Musa Aleyhisselamın ümmeti: - Ya Musa! Rabbimizi yemeğe davet ediyoruz. Buyursun bir gün misafirimiz olsun. Nemiz varsa ikram etmeye hazırız, dediklerinde Musa Aleyhisselam, onları azarladı. Nasıl olur, Allah yemekten, içmekten ve mekandan münezzehtir diyerek bir daha böyle bir şeyi akıllarından bile geçirmemelerini tenbihledi. Fakat Musa Kelimullah Turu Sina'ya çıkıp, bazı münasaatta bulunmak istediğinde, Allah tarafından şöyle nida olundu: - Ya Musa neden kullarımın davetini bana getirip söylemiyorsun? Musa Aleyhisselam: Ya Rabbi, böyle daveti size gelip söylemekten haya ederim. Nasıl olur, Zatı Uluhiyetiniz onların söylediklerinden beridir dedi. Allah : Söyle kullarıma, onların davetine Cuma akşamı geleceğim buyurdu. Musa Aleyhisselam gelip kavmini durumdan haberdar etti, hazırlığa başlandı, koyunlar, sığırlar kesildi. Mümkün olduğu kadar mükellef bir yemek sofrası hazırlandı. Çünkü misafir gelecek olan ne bir vali, ne bir padişah, ne bir başka yaratıktı. Kainatın yaratıcısı misafir olarak gelecekti. Hazırlıklar tamamlandıktan sonra, akşam üstü uzak yollardan geldiği belli; yorgun argın, üstü-başı birbirine karışmış bir ihtiyar gelip: Ya Musa! Uzak yollardan geldim, acım, bana bir miktar yemek verin de karnımı doyurayım dedi. Hz. Musa: - Acele etme, hele şu testiyi al da biraz su getir bakalım. Senin de bir katkın bulunsun. Biraz sonra Allah gelecek, dedi. Tabii adam daha fazla diretmeden çekip gitti. Yatsı vakti oldu, beklenen misafir hala gelmedi. Sabah oluncaya kadar beklediler, hala gelen giden yoktu. Neyse ümidi kestiler. Hz. Musa taaccüp içinde idi. İkinci gün Hz. Musa Tur'a gidip: - Ya Rabbi, mahcup oldum, ümmetim: Ya Sen bizi kandırdın, ya Allah sözünde durmadı diyorlar dediğinde, şöyle hitap olundu: - Geldim ya Musa, geldim. Açım dedim, beni suya gönderdin, bir lokma ekmek bile vermedin. Beni ne sen, ne kavmin ağırladı. Bunun üzerine Hazreti Musa Kelimullah: - Ya Rabbi bir ihtiyar geldi sadece, o da bir kuldu, Allah değildi. Bu nasıl olur? dediğinde Cenabı Allah: - İşte ben o kulum ile beraberdim. Onu doyursa idiniz, beni doyurmuş olacaktınız. Çünkü ben ne semalara, ne yerlere sığarım, ben ancak aciz bir kulumun kalbine sığarım. Ben o kulumla beraber gelmiştim. Onu aç olarak geri göndermekle, beni geri göndermiş oldunuz buyurdu.

Bir gün yaşlı bir mecusi İbrahim 'ın kapısın çalarak Ona misafir geldiğini söyledi. İbrahim de, "Sen ateşe tapıyorsun, dininden dönmedikçe ben seni nasıl olur da misafirliğe kabul ederim" diye çıkıştı. Mecusi misafir de üzgün üzgün çekip gitti. Ardından Allah , "Ey İbrahim!" dedi. "O mecusiyi dininden dönmeden niye misafirliğe kabul etmedin? Bir gece misafir etseydin sana ne zararı dokunabilirdi? O kafir olduğu halde biz onu tam yetmiş yıl suladık doyurduk." İbrahim ters bir iş yapmanın verdiği acıyla o gece zor sabahladı. Şafak söker sökmez de hemen yola koyularak yaşlı mecusiyi aramaya başladı, nihayet bir yerde buldu. Yakasına yapışarak ille de seni evimde bu akşam misafir edeceğim diye and verdi. Akşamki İbrahim'le sabahki İbrahim'i değişmiş gören mecusi dayanamayıp, "Ben sana şaşıyorum, ey İbrahim!" dedi. "Dün beni evinden kovdun, bugün ise evine davet ediyorsun? Bunun hikmeti ne ola?" Allah katından gelen vahyi bir bir dile getiren İbrahim ın sözleri bittikten sonra mecusi, "Demek ki, ben kafir olduğum halde Rabbinin bana karşı davranışı bu kadar iyi ha!" diyerek elini İbrahim 'e uzattı ve "Allah'tan başka ilah yoktur, sen de O'nun kulu ve elçisisin" dedikten sonra gözlerinden akıttığı sevgi gözyaşları içinde imana geldi. _-Dantes-_ Kaiser, Kılavuz Karga, Tüccar,

Allahü Teala, Peygamberi Musa Aleyhisselama hitap edip: - "Ey Musa! Filan mahallede, bizim dostlarımızdan biri vefat etti. Git onun işini gör. Sen gitmezsen, bizim rahmetimiz onun işini görür" buyurdu. Hazreti Musa, emir olunduğu mahalleye gitti. Ordakilere: - "Bu gece, burada Allahü Tealanin dostlarından biri vefat etti mi?" diye sorunca. - "Ey Allahın peygamberi! Allahü Tealanın dostlarından kimse vefat etmedi. Ama filan evde zamanını kötülüklerle geçiren fasık bir genç öldü. Fışkının çokluğundan hiç kimse onu defnetmeye yanaşmıyor" dediler. Musa Aleyhisselam: "Ben onu arıyorum" buyurdu. Gösterdiler. Hazreti Musa, o eve girdi. Rahmet melekleri gördü. Ayakta durup, ellerinde rahmet tabakları olup. Allahü Tealanın rahmet ve lütfunu saçıyorlardı. Hazreti Musa, yalvararak münacaat etti: - "Ey Rabbim! sen buyurdun ki, "O benim dostumdur". İnsanlar ise fasık olduğuna şahitlik ediyorlar. Hikmeti nedir?" Allahü Teala: "Ey Musa! İnsanların onun için fasık demeleri doğrudur, ama günahından haberleri var, tövbesinden haberleri yok. Benim kulum, seher vakti, toprağa yuvarlandı ve tövbe etti. Bizim huzurumuza sığındı. Ben ki Allah'ım! Onun sözünü ve tövbesini kabul ettim. Ona rahmet ettim ki, bu dergahın ümitsizlik kapısı olmadığı anlaşılsın" buyurdu.

Faydali

ablalarım, Allah razı olsun desteğiniz beni çookk aşırı mutlu etti :) inşaAllah sizleri hayal kırıklığına uğratmam.. Hz. Musa , Tur'a dağına çıkarken, yolunu bir zat kesmiş ve demiş ki; "Ey Musa, içimi kasıp kavuran bir soru var ki, cevabını bilmezsem bana hiç rahat yoktur. Lütfen Rabbi'ne arz et ki ''ben Cennetlik mi Cehennemlik miyim.?'' Adamın ısrarı üzerine, Hz. Musa "peki" demiş,"sorarım..." Dönüşte, adamcağızı büyük bir merak içinde bekler bulmuş.. Hz. Musa: "-Rabbim buyurdu ki, söyle o kuluma..." Adam birden canlanmış, heyecanlanmış ve bir çığlık atmış: "-Söyleme Ya Musa!.. gerisini söyleme!!! Sen şunu söyle; Rabbim bana aynen böyle dedi mi.. Rabbim bana "söyle o kuluma" dedi mi? Rabbim bana "KULUM" dedi mi?..." Hz. Musa: "-Evet, böyle dedi" deyince bu Zat tekrarlamış: -Öyleyse gerisini söyleme Ya Musa! Madem ki, Rabbim bana kulum demiş.. Beni ister Cennetine, ister Cehennemine atsın, mühim değil.." Ve neşe içinde, adeta oynayarak çekilip gitmiş.. Onun bu tavrı üzerine de Rabbimiz artık Cennetlik bir kul olduğunu bildirmiş.. "Madem ki benim kulluğunu böylesine başına tac etti ve şeref bildi, öyleyse o artık Cennetlik bir kulumdur..."

Faydali Üye Kayıtlı Üye 11 Kasım 2016 200 222 23 Kasım 2016 Konu Sahibi _-Dantes-_ #19 Alıntılama yaptığım için daha doğrusu yapamadığım için tekrar yazmak zorunda kaldım, silinebiliyosa silecem Bakın ben kulluk edilir demedim dua istenir dedim, konunun uzaması amacını aşabilir bu konuda kendimiz mesajlaşsak daha doğru olur galiba, herkesin düşüncesi kendine Allah'a dua etmek lazım Allah'ım ney doğruysa beni ona ilet beni Rıza yolundan doğru yolundan ayırma herşeyi en iyi kesin bilen sensin, inkar edince hoşuna gitmeyecek şeyleri inkar etmekten sana sığınırım sen beni doğru yola ilet ben bilgisizim sen Alimsin diye... İkinci bir husus: Bu bir farz, vacib, emir değil

Sahabe-i güzinden Ka'bel-Ahbar Hz. Ömer'e: "Ya Ömer, kimsenin bilmediği bir şey nakledeceğim sana. Bunu peygamber kitaplarından okudum, oldukça gariptir. Hz. Ömer "Söyle bakalım Ya Ka'b" Birgün Süleyman 'ın huzuruna bir baykuş geldi. Hz. Süleyman ile baykuş arasında şu konuşma geçti: "Ey baykuş ben biliyorum ki arpa, buğday vb. hububat yemezsin, acaba neden?" "Ya nebiyyallah, Adem ile Havva o hububatı yedikleri için dünyaya sürüldüler. Ben de onun için yemem." Baykuş değil sanki koskoca evliya mübarek. "Ben biliyorum ki, sen suda içmiyorsun, neden acaba?" "Ey Allah'ın peygamberi, Nuh 'ın kavmi suda boğuldu. Ben de suya tevbe ettim." "Peki niçin mamur yerlerde değil de harap yerlerde yaşarsın". "Harap yerler Allah'ın mirasıdır, sahipsizdir. Ben insanların sahip olduğu binaya konmam". "Harabelerde niçin ötersin?" "Ey dünya nimetlerine aldananlar, bulunduğum harabeyi görüyor musunuz? Siz de bir gün bunu gibi harap olacaksınız, demek isterim". "Peki evlerin üstünden uçarken ne diye ötersin? Ne demek istersin bununla insanlara?" "Ey Ademoğlu yazıklar olsun sana. Arkanda bu kadar isyan ve günah, önünde de bu kadar keder ve bela varken nasıl dünya nimetlerinden lezzet alıp neşelendiğinize şaşarım." "Niçin gündüz uyurda gece uyumazsın?" "Ey Allah'ın nebisi, gündüz ademoğullarının nefislerine uyup zulümlerinin çoğaldığı zamandır. Onlardan kaçarım ki zulümleri bana erişmesin. Gündüz uyurum ki, onların yaptıklarını gözlerim görmesin." "Ya sabaha kadar ne zikredersin?" "Ey insanlar, uykunuzu ve gafleti bırakın artık. Ahiret için tedarik görüp, azık hazırlayın." Sonra beni yaratan Allahü Azimüşşanı noksan sıfatlardan tenzih ederim." "Ey baykuş, insanlar seni uğursuz sayarlar. Halbuki senin kadar insana merhamet eden ve nasihatte bulunan yokmuş."

Abdullah bin Mübarek anlatıyor: Bir sene hacdan sonra rüyasında gökten inen iki melekten birinin diğerine; "Bu sene kaç kişi hacca geldi?" dediğini duydu. Öbür melek; "Altı yüz bin kişi." dedi. "Peki kaç kişinin haccı kabul edildi?" O da; "Bunlardan hiç birinin haccı kabul edilmedi." diye cevap verdi. Abdullah bin Mübarek buyurdu ki: Bunu işitince üzerime büyük bir sıkıntı çöktü. Dedim ki: "Bunca insan, bunca zahmet ve meşakkate katlanıp dünyanın her tarafından hacca geldiler. Çöller aşarak zor şartlarda büyük sıkıntılara katlandılar. Bütün bu emekler boşa mı gidecek?" Bunun üzerine o melek; "Şam'da ayakkabı tamir eden Ali bin Muvaffak adında biri vardır. O, hacca gitmeye niyet etmişti, fakat gidemedi. Lakin haccı kabul edildi. Altı yüz bin hacıyı ona bağışladılar da hepsinin haccı kabul edildi." dedi. Abdullah bin Mübarek şöyle anlatıyor: Bunu işitince uykudan uyandım ve; "Gidip o zatı ziyaret etmeliyim!" dedim. Arkadaşlarımdan ayrılıp, Şam kafilesine katıldım. Şam'a gidince, o zatın evini araştırıp buldum. Kapıyı çaldım. Bir kimse kapıya çıktı. Adını sordum. "Ali bin Muvaffak." dedi. İsmimi sordu. "Abdullah bin Mübarek." deyince, feryad edip kendinden geçti. Ayılınca, gördüğüm rüyayı kendisine anlattım. Haccının kabul edildiğini ve kendi haccı ile beraber altı yüz bin kişinin ibadetinin kabul edildiğini de haber vererek; "Bana nasıl hayırlı bir amel işlediğini anlat." dedim. O da anlattı: Ben ayakkabı tamircisiyim. Otuz seneden beri hacca gitmeyi arzu ederdim. Bu işimden, otuz senede üç yüz dirhem gümüş biriktirdim. Bu sene hacca gidecektim. Hanımım hamileydi. Komşu evden burnuna yemek kokusu gelince; komşudan yemek istememi söyledi. Gidip, onun arzusunu bildirdim. Komşum ağlayarak şöyle dedi: "Ey Ali bin Muvaffak, bizim bu yemeğimiz size helal değildir. Çünkü üç gündür, çocuklarım bir şey yememişlerdir. Bütün Şam şehrinde hiç bir iş bulamadım. Kimse bana iş vermedi. Ölü bir hayvan gördüm. Zaruret mikdarınca ondan bir parça kesip getirdim. Çocuklara yemek pişiriyorum. Size helal olmaz." Bunu duyunca içime bir acı düştü. Hac için biriktirdiğim gümüşleri getirip verdim ve; "Bunu çocuklarına nafaka yap, haccımız bu olsun!" dedim.

Talebelerinin sayısının on binleri bulduğu rivayet edilen Muhammed Cezuli, bir gün bir kuyu başına abdest almak için uğradı. Kuyunun yanında su çekmek için kova ve ip yoktu. Ne yapacağını şaşırmıştı. Bir kız, onun bu halini yüksekçe bir yerden gördü ve ona şöyle dedi: -Sen kimsin ve niye şaşırdın? Muhammed Cezuli, onun kova getireceği ümidi ile kendisini tanıttı ve halini bildirdi. Kız bunun üzerine ona; -İnsanlar seni hayır ve kerametle överler. Sen ise kuyudan su çıkarmaktan aciz kaldın ve şaşırdın, dedi ve gelip kuyuya seslendi. Allahü tealanın izni ile su, kuyudan taşıp dışarıya akmaya başladı. Muhammed Cezuli abdest aldıktan sonra kıza; -Sen bu keramete hangi amelin sebebi ile nail oldun?" dedi. Kız da; -Resul-i ekreme salevat-ı şerifeyi çok getirmekle ve salevat okumaya devam ederek kavuştum, diye cevap verdi. Muhammed Cezuli, bu duruma hayret ederek; "Acaba hangi salevat-ı şerifeyi okumaya devam etsem?" diye düşünmeye başladı. O gece, bu düşünceden dolayı uyuyamadı. Bu düşünce içerisinde yatakta yatarken, hanımı yatağından kalktı. En güzel elbisesini giyip, örtüsünü örtüp evden dışarı çıktı. Bunu görünce, hanımının bu saatte nereye gittiğini merak ederek arkasından dışarı çıktı ve onun deniz kıyısına doğru gittiğini gördü. Önünde ve ardında bir arslan ona bekçilik ediyordu. Merakı daha fazla arttı. Hanımı kıyıya varınca denize girdi ve yürümeye devam etti, sonunda küçük bir adaya ulaştı. Arslanlar denizin kıyısında yattılar. Orada abdest alıp, namaz kılmaya başladı. İbadetten sonra, yine su üzerinde yürüyerek kıyıya geldi. Arslanlar da kalkarak, biri önde, diğeri arkada yürümeye başladılar. Muhammed Cezuli daha önce eve gelip, uyuyor göründü. Hanımı, eve gelip elbiselerini değiştirip, yattı. "Hanım bunu her gece mi yapıyor?" diye düşünerek, üç gece onu gözetledi. Hanımının her gece böyle yaptığını gördü. Üçüncü gecenin sabahında, bu durumu hanımına sordu. Hanımı ona; -Siz, bu işe şimdi mi vakıf oldunuz? Uzun senelerdir ben böyle yapıyorum, dedi. Bunun üzerine Muhammed Cezuli; -Acaba, bu keramete ne sebeple kavuştunuz? diye sorunca, hanımı; -Resul-i ekreme salevat-ı şerife okumayı hiç bırakmadım. Nimete bu yüzden kavuştum, dedi. Muhammed Cezuli; -Devam ettiğiniz bu salevat-ı şerife hangisidir? diye sual etti. Hanımı cevap vermedi. Israr edince; -Bu gece istihare edeyim, izin olursa, cevap veririm, dedi. Sabahleyin hanımı; -Açıkça söyleyeyim, haber vermeye izin yoktur. Ancak salevat-ı şerifeleri topla, onların içinde varsa, "Vardır" diye haber veririm." dedi. Bunun üzerine Muhammed Cezuli, birçok kitaplarda bulunan salevat-ı şerifeleri topladı ve bir kitap yazdı. Hanımına, yazdığı bu kitabı okuduğu zaman, hanımı; "İçinde birkaç yerde vardır." dedikten sonra; "Bu kitabı okumaya devam edenin, Allahü tealanın rahmetine kavuşacağında şüphe yoktur." dedi. Muhammed Cezuli bu eserine; Hayırlara deliller ve nurların doğuşu manasına gelen Delail-ül-Hayrat ve Meşarık-ul-Envar ismini verdi. Delail-ül-Hayrat'ta toplanmış olan salevat-ı şerifelerden bazıları şunlardır: "Allahümme salli ala Muhammedin ve ezvacihi ve zürriyyatihi kema salleyte ala İbrahime ve barik ala Muhammedin ve ezvacihi ve zürriyyatihi kema barekte ala ali İbrahime inneke hamidün mecid." "Allahümme salli ala Muhammedin kema salleyte ala İbrahime ve barik ala Muhammedin ve ala ali Muhammedin kema barekte ala İbrahime inneke hamidün mecid." "Allahümme salli ala Muhammedin-in-nebiyy-il-ümmiyyi ve ala ali Muhammed." "Allahümme salli ala Muhammedin ve ala ali Muhammedin kema salleyte ala İbrahime ve ala ali İbrahime inneke hamidün mecid. Allahümme barik ala Muhammedin ve ala ali Muhammedin kema barekte ala İbrahime ve ala ali İbrahime inneke hamidün mecid. Allahümme ve terahham ala Muhammedin ve ala ali Muhammedin kema terahhamte ala İbrahime ve ala ali İbrahime inneke hamidün mecid. Allahümme ve tehannen ala Muhammedin ve ala ali Muhammedin kema tehannente ala İbrahime ve ala ali İbrahime inneke hamidün mecid. Allahümme ve sellim ala Muhammedin ve ala ali Muhammedin kema sellemte ala İbrahime ve ala ali İbrahime inneke hamidün mecid." "Allahümme barik ala Muhammedin ve ala ali Muhammedin kema barekte ala İbrahime inneke hamidün mecid." "Allahümme salli ala Muhammedin ve ala alihi ve eshabihi ve evladihi ve ezvacihi ve zürriyyetihi ve ehl-i beytihi ve esharihi ve ensarihi ve eşyaihi ve muhibbihi ve ümmetihi ve aleyna maahüm ecmaine ya erhamerrahimin." "Allahümme salli ala Muhammedin ve ala ali Muhammedin ve ala ehl-i beytihi."

Çok güzelmiş, bizim göremediğimiz perde arkaları ilahi adalet er ya da geç... _-Dantes-_ Kaiser, Kılavuz Karga, Tüccar,

Mahşer meydanında bir günahkarın hesabı görüldü. Amel defteri, eline sol taraftan verildi. Dünyada kulun iyiliği için kollayan melekler, burada ite kaka cehenneme doğru sürüklemeye başladılar. Bu günahkar kul, her yol başında bir ümide kapılarak dönüp dönüp arkasına bakıyordu. Elinden bir şey gelmediğinden, sonbahar yağmuru gibi göz yaşı döküyordu. Bir yandan da geriye dönüp, yüzünü Hak'tan tarafa çeviriyordu. Cenab-ı Hak'tan emir geldi: "Ey kötülüklerin kaynağı günahkar kul! Yaptıklarınla beni incittin. Günahlarla dolu defterini aldın, yaptıklarının karşılığı cehennem olduğuna göre, daha ne diye emekleyerek gidiyorsun, dönüp dönüp arkana bakıyorsun? Ne geceleri yalvarıp namaz kıldın, ne gündüzleri haramdan sakınıp oruç tuttun. Diline sahip olmadın. Yaptığın zulümlere tövbe de etmedin. Sende kötülükten başka ne var? Daha neyi ümit ediyorsun?" Günahkar kul der ki: "Ey Allahım, hakkımda söylediklerinden yüz kat daha kötüyüm. Arkama dönüp baktığımda; kendi yaptığım işlere, doğruluğuma, isyanıma, günahlarıma, inatçılığıma bakmıyorum. Bana varlık elbisesini bağışlayan Rabbimin karşılık beklemeden, sebepsiz affına, lutfuna ve keremine bakıyorum. Bütün ümidim, güvenim o lutuf sahibinedir." Cenab-ı Hak buyurdu: "Ey melekler! Onu tekrar benim huzuruma getirin. Bu kulumun gönül gözü, reca ve niyazdadır. Suçlarına bakmadan onu bağışlayayım."

Konun hayırlı olsun gülüm bence çok güzel bir paylaşım olmuş.. ALLAH RAZI OLSUN

Ne kadar guzel faydali bi konu acmis ablasinin bitanesi Allah razi olsun senden

Hoşuma gitti sizle de paylaşmak istedim: Başkalarından dua veya himmet vs istemek Kafa karışıklığı yaşayanlar "Şimdi biz bu insanlara Kur'an ve sünnetten deliller sunacağız. Neml suresinde geçen Süleyman aleyhisselam'ın kıssası şöyle anlatılmaktadır: " dedi ki: Ey ulular! Onlar teslimiyet gösterip bana gelmeden önce, hanginiz o melikenin tahtını bana getirebilir? Cinlerden bir ifrit: Sen makamından kalkmadan ben onu sana getiririm. Gerçekten bu işe gücüm yeter ve bana güvenebilirsiniz, dedi. Kitaptan bir ilmi olan kimse ise: Gözünü açıp kapamadan ben onu sana getiririm, dedi. onu yanı başına yerleşmiş olarak gördü." (Nemi; 38-40) Bu ayet-i kerimede açıkça görüldüğü gibi, Süleyman aleyhisselam, müşavirlerinden tahtı getirmek için yardım istemiş ve veziri de ben yaparım diyerek o tahtı göz açıp kapayıncaya kadar getirmiştir. Şimdi Süleyman aleyhisselam ile veziri haşa Allah-u Zül-celal'e şirk mi koştular! Hayır! Bilakis Süleyman aleyhisselam hakiki failin Allah-u Zülcelal olduğunu bilerek vezirinden yardım istemişti. Yine, Ebu Hureyre radıyallahu anh Hz. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem'e gelerek: "Ya Rasulallah! Ben senden çok hadis-i şerif işitiyorum. Fakat bunları unutuyorum. unutmamayı çok istiyorum." diyerek unutkanlığından şikayet etti. Bunun üzerine Hz. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem: "Cübbeni ser." dedi. Ebu Hureyre radıyallahu anh cübbesini serdi. Hz. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem mübarek elleri ile yukarıdan bir şeyler avuçlayıp cübbenin üzerine doğru koydu ve: "kapat, kapat." dedi. Ebu Hureyre radıyallahu anh şöyle buyurdu. "Bundan sonra hiçbir şeyi unutmadım." (Buharı, İlim; 42) Bu hadiste de görüldüğü gibi, Ebu Hureyre radıyallahu anh Hz. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem'den duyduklarını unutmamak için yardım istemiştir. Ve Hz. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem'de ona yardım etmiştir. Şimdi Hz. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem ve Ebu Hureyre radıyallahu anh haşa Allah-u Zülcelal'e şirk mi koştular! Onlar Allah-u Zülcelal'in hakiki fail olduğunu bilerek birbirlerinden yardım istiyorlar ve birbirlerine yardım ediyorlardı. Şimdi Süleyman aleyhisselam'ın vezirinden yardım istemesini ve Ebu Hureyre radıyallahu anh'ın Hz. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem'den yardım istemesini kim inkar edebilir? Eğer bu davranış biçimi şirk olsaydı, Hz. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem, Ebu Hureyre radıyallahu anh'a: "Benden isteme, Allah 'tan iste! " derdi. Hz. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem başka bir hadis-i şerifte şöyle buyurmuştur: "Allah-u Zülcelal'in öyle mahlukatı vardır ki, Allah-u Zülcelal onları insanların ihtiyaçları için yaratmıştır, insanlar ihtiyaçları olduğunda, onlara giderler. 0 kimseler ki, Allah-u Zülcelal'in azabından emindirler." (Heysemi, Mecmau'z-Zevaid, 7/192) Görüldüğü gibi yardım istemenin hem Kur'anda hem de sünnette bir çok delilleri vardır. Hz. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem başka bir hadis-i şerifte şöyle buyurmuştur: "Sizden biriniz birşey kaybettiği zaman veya yardım murad ettiği zaman, o öyle bir yerdedir ki, orada yardım edecek bir yardımcı da yoktur. O zaman şöyle söylesin: "Ey Allah 'in kulları bana yardım edin " Muhakkak ki Allah-u ZülcelaVin öyle kulları vardır ki, bizler onları göremeyiz. " (Heysemi, Mecmau'z-Zevaid: X/132) Nasıl ki dünyada bir kişi, her hangi bir işini halletmek için, o işi yapacak olan kişinin yanında değeri olan bir kimseyle gittiği zaman, işini daha rahat bir şekilde yerine getiriyorsa, insanın peygamberleri ve evliyaları da Allah-u Zülcelal'e karşı kendisine rehber yapması da aynen böyledir. Bir kimse: "Ben Allah-u Zülcelal'e karşı hata ve günah sahibiyim, benim yüzüm yoktur." diyerek, Hz. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem'e veya bir evliyaya yalvararak: "Benim yerime Allah-u Zülcelal'e sen dua et ki, benim bu kötü alışkanlıklarım kaybolsun veya bu ihtiyacım yerine gelsin." diyerek, Hz. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem'i ya da bir evliyayı kendisine rehber yaptığı zaman, onlarda dua ediyorlar. Ama Allah-u Zülcelal ister kabul eder isterse kabul etmez. İşte insanın imanına zarar vermemek için her şeyi, Allah-u Zülcelal'den bilip, boşu boşuna şeytanın aldatmalarına kapılmamak ve bilmeden yanlış düşüncelere girmemek lazımdır. Netice olarak; her hangi bir peygamber, melek veya evliyanın kendi başına her hangi bir fiili yapma kuvveti yoktur. Fail-i Hakiki olan Allah-u Zülcelal'dir. Peygamberler, melekler ve evliyalar, Allah-u Zülcelal'in takdiri ile yalnızca birer vesiledirler. Bunların duası ve hürmetine Allah-u Zülcelal kullarının hacetini yerine getirir." Allah "Adem'e secde edin" buyurunca Allah'ın emri olduğu düşünülmeli... İlaç içerken bile niyet düzeltsmesi yapılabilir. Mesela yani şifa Allah'tandır, bu ilaç Allah'ın bize bir lutfudur ve sadece vesiledir... Şunu daima hatırlamak lazım her şey Allah'ın izni iledir. O vesileleri gönderen de Allah'dır. "Rahman Rahim Allah'ın adıyla.. Ondan başka kuvvet ve kudret sahibi yoktur. O'na dayandım, O'na güvendim.")"Bismillahirrahmanirrahıym. Ve la havle vela kuvvete İlla billahil aliyyil'Azıym."

Yeni öğrendim çok güzelmiş... Faydali

İbrahim aleyhisselam, ölüm meleğine sual etti ki: - Ey ölüm meleği, eceli gelen insanların bir kısmı doğuda, bir kısmı batıda olsa, yahut kuzeyde ve güneyde aynı anda zelzele olup ölseler, yahut da dünyanın çeşitli yerlerinde savaş olsa, aynı anda binlerce, milyonlarca insan ölse, aynı anda bunların hepsinin ruhlarını nasıl alıyorsun? Ölüm meleği cevap verdi: - Allahın izniyle onların ruhlarını çağırırım, derhal avucumun içinde oluverirler. Süleyman aleyhisselam, ölüm meleğine sual etti: - İnsanların ruhlarını kimini genç yaşta, kimini bebekken, kimini ihtiyarlayınca alıyorsun. Ruhları almada ölçün nedir? Ölüm meleği dedi ki: - Bana eceli gelenlerin listesi verilir. Ben verilen listeyi tatbik ederim. Başka işe karışmam. Ölüm meleği gelip, Süleyman aleyhisselamın yanında oturan bir kimseye dikkatli bakmaya başladı. Sonra çıkıp gitti. O zat, Süleyman aleyhisselama sual etti: - Kimdi o bana öyle can alacak gibi bakan? - Ölüm meleğiydi. Beni onun pençesinden kurtar! Rüzgara emret, beni Hindistan'a götürsün! O zatın bu isteği derhal yerine getirildi. Ölüm meleği ikinci defa Süleyman aleyhisselamın yanına gelince, Hazret-i Süleyman sual etti: - Geçen gelişinde yanımdaki zata niçin öyle bakmıştın? - Şimdi onun ruhunu alıp geldim. Bana onun ruhunu Hindistan'da almam emredilmişti. Ömrü biterken, hala burada bulunduğu için öyle bakmıştım. Mesnevi

Abbasi halifelerinin beşincisi Harun Reşid, sarayının bahçesindeki bir gül fidanını çok beğenir. Yaprağı, kokusu, görünüşüyle dikkatini çeken gülü özel bakıma alması için bahçıvana emir verir. Bahçıvan üzerine titremeye başlar gülün. Ne var ki, sakınan göze çöp batar derler ya. Aynen öyle olur. Bir sabah bahçıvan gelip bakar ki, gülün dalına konan bir bülbül, ne kadar yaprak varsa hepsini gagalayarak yere düşürmüş. Tek yaprak bırakmamış gülün başında... Korku içinde koşar halifeye: - Sultanım der, üzerine titrediğimiz gülün yapraklarını bir bülbül gagalayarak yere dökmüş, tek yaprak bırakmamış gülün başında... Harun Reşid, telaş etmeden cevap verir: - Üzülme efendi üzülme, der. Bülbülün yaptığı yanına kalmaz!. Rahat bir nefes alan bahçıvan işine döner. Bir gün bakar ki, bir yılan yaprakları düşüren bülbülü yakalamış, yutmak üzere, otların arasında kayıp gidiyor. Heyecanla yine halifeye gelir: - Sultanım der, bülbülü bir yılan yakalamış, yutarken gördüm. Sultan yine telaşsız: - Merak etme efendi der, yılanın yaptığı da yanına kalmaz!. Bahçıvan yine işine döner... Bir ara bahçede çalışırken otların arasında yılanı görür. Hemen elindeki küreğiyle darbe üstüne darbe indirerek yılanı orada öldürür. Sevinçle geldiği halifeye durumu anlatır: - Sultanım der, bülbülü yakalayan yılanı ben de bahçede otlar arasında yakalayıp küreğimle öldürdüm. Harun Reşid yine sakin: - Bekle efendi bekle der, senin de yaptığın yanına kalmaz!. Nitekim çok geçmez bahçıvan hatalar yapar. Yakalayıp halifenin huzuruna çıkarırlar. Cezalandırılmasını isterler. Halife emrini verir. -Atın bunu zindana!. Hemen yaka paça zindana doğru götürürken geriye dönen bahçıvan şunları söyler: -Sultanım der, bülbülün yaptığı yanına kalmaz dediniz, onu yılan yuttu. Yılanın yaptığı yanına kalmaz, dediniz, onu da ben öldürdüm. Şimdi benim yaptığım da yanıma kalmıyor, sen zindana attırıyorsun.. Herkesin yaptığı yanına kalmıyor da seninki mi yanına kalacak? Demek sana da bir yapan çıkacak... Öyle ise gel sen bana yapma ki bir başkası da sana yapmasın!.. Harun Reşid, doğru söyledin bahçıvan, diyerek: - Bırakın bahçıvanı, çiçekleri sulamaya devam etsin!.. Derler ki: - Sultanımız, yaptığı yanına kalır!.. - Hayır der, kimsenin yaptığı yanına kalmaz. En ağır şekliyle ahirette ödemeye tehir edilir. Ama gafil insanlar bunun farkına varamaz da, yaptığı yanına kaldı sanırlar!.. Evet, kimsenin yaptığı yanına kalmaz. Bunda hiç şüpheniz olmasın. Yanına kaldı sanılanlar daha ağırıyla ahirette ödemeye tehir edilirler. Ne var ki, gafil insanlar bunun farkına varamaz da yaptığı yanına kaldı sanırlar.