Yaratıcılığa Bir Hikaye ile Örnek Verecek Olursak; Bir zamanlar küçük bir çocuk okula başlamış. Çocuk çok küçük, okulsa oldukça büyükmüş; fakat çocuk bahçeden sınıfa gidilecek yolu öğrendiğinde mutlu olmuş. Bundan sonra okul ona daha önceki gibi büyük görünmemeye başlamış. Bir sabah küçük çocuk okuldayken öğretmeni seslenmiş. Bugün çiçek resmi çizeceğiz! bunun üzerine küçük çocuk çok sevinmiş. Zaten resim yapmayı çok seviyormuş. Her türlü resmi yapabilirmiş. Aslanlar, kediler, kaplanlar, tavuklar, inekler, trenler, tekneler, otomobiller pastel boyayı çıkarmış ve çizmeye başlamış; fakat öğretmeni Bekleyin! Daha başlamayın! diye seslenmiş. Herkes hazırlanana kadar beklemişler. Şimdi demiş öğretmeni, Çiçek resmi çizeceğiz! Küçük çocuk çok sevinmiş. Birbirinden güzel renkli çiçekler yapmaya başlamış. Pembe, turuncu ve mavi rengarenk çiçekler. Ancak öğretmeni, Bekleyin, ben size nasıl yapacağınızı göstereceğim! demiş. Hemen bir çiçek resmi çizmiş. Bu çiçeğin sapı yeşil, gövdesi kırmızıymış. İşte böyle! Tamam, şimdi başlayabilirsiniz. demiş. Küçük çocuk öğretmenin çizdiği çiçeğe bakmış, sonra da kendi çizdiği çiçeğine Kendi çizdiği çiçeği daha çok sevmiş; ama bunu söyleyememiş öğretmenine ve hiç kimseye. Kağıdın öteki yüzünü çevirmiş ve öğretmenin çizdiğine benzer bir çiçek çizmiş. Yeşil saplı, kırmızı renkli bir çiçek Resim 1.7: Resim ve Çiçek19 Başka bir gün öğretmeni, Bugün hamur çalışacağız! demiş. Küçük çocuk yine çok sevinmiş. Hamurla oynamayı seviyormuş. Hamurdan çeşitli nesneler yapabilirmiş, pastalar, yılanlar, kardan adamlar, filler, kediler, arabalar, kamyonetler Hamuru yoğurmaya şekil vermeye başlamış küçük çocuk; ama öğretmeni, Bekleyin! Daha başlamayın! diye seslenmiş. Yine herkes hazır olana kadar beklemişler. Şimdi demiş öğretmeni, Tabak yapacağız. Küçük çocuk yine çok sevinmiş. Tabak yapmayı seviyormuş. Çeşitli renkler ve şekillerde çeşitli tabaklar yapmaya başlamış; fakat öğretmeni, Bekleyin, ben size tabağın nasıl yapılacağını göstereceğim. demiş. Herkes derin bir tabak nasıl yapılır öğrenmiş. İşte böyle! Tamam! Şimdi başlayabilirsiniz. demiş öğretmeni. Küçük çocuk bir öğretmenin yaptığı tabağa bakmış bir de kendi yaptığı tabağa Kendi yaptığı tabağı daha çok beğenmiş; ama bunu hiç kimseye söyleyememiş. Hamurunu top haline getirmiş ve öğretmeninkine benzeyen bir tabak yapmış. Bu derin bir tabakmış. Nihayet küçük çocuk beklemeyi ve izlemeyi öğrenmiş. Öğretmeninkine yaptığına benzer şeyler yapmayı da. Küçük çocuk çok geçmeden kendine has şeyler yapamaz olmuş. Daha sonra küçük çocuk ve ailesi başka bir şehre taşınmışlar. Küçük çocuk başka bir okula gitmeye başlamış. Bu okul diğer okullardan daha büyükmüş. Sınıfa ulaşmak için bahçeden yürümek, büyük basamaklardan çıkmak, uzun bir koridordan geçmek zorundaymış. Daha ilk gün öğretmen, Bugün bir resim çizeceğiz demiş. Küçük çocuk çok sevinmiş ve öğretmeninin haydi şimdi başlayın demesini beklemiş; fakat öğretmeni hiçbir şey söylememiş. Sadece sınıfın içinde öğrencilerin arasında dolaşmış. Küçük çocuğun yanına geldiğinde, Resim çizmek istemiyor musun? diye sormuş. İstiyorum. demiş küçük çocuk, Ne çizeceğiz? öğretmeni, Buna sen karar vereceksin demiş. Nasıl çizeceğim? demiş küçük çocuk. Nasıl istersen öyle çizebilirsin demiş öğretmeni. Hangi renkle boyayacağız? diye sormuş yine küçük çocuk. Hangi rengi istersen onunla boyayabilirsin. demiş öğretmeni. Eğer herkes aynı resmi çizerse, aynı renkle boyarsa, kimin yaptığını nasıl anlayabilirim? diye sormuş öğretmeni. Bilmiyorum. demiş küçük çocuk. Bir çiçek yapmaya başlamış, yeşil saplı kırmızı bir çiçek! Daha sonraki günlerde özgün, birbirinden güzel, rengarenk çiçekler yapmış.