bence önce hangi bölümde başlanacağına karar verilmeli en uygun nereyse orda başlanmalı ki yarım kalmasın Y Yasii_ çatlak patlak

çaresizce ağaçlık yoldan ilerlemeye başladı. korku panik tamamen kaplamıştı güçsüz çelimsiz bedenini... ilerden gelen bir aracın farlarını gördü yanlız kaçmalımı yoksa farların aydınlığına yürümelimiydi bilememenin verdiği kararsızlıkla kalakaldı olduğu yerde durmamalıydı durmanın zamanı değildi şimdi bebeği, o masum minik meleğini düşünmeli onu kurtarmalıydı cesurca yürüdü farlara doğru cesareti yaramıştı gelen yabancıydı kaçtıkları değil

ıyı de kadının bebeĞı kızdı :))))))))))))) serinus melike&kainat güzeli

murat çeşitli paynir ;zeytin salam sosi, reçellrel donatılmış sofraya oturmuş kızarmiş eekmeklerine yağ sürüyordu.. eslemin geldini farkettiğinde... birçek şey farketi aslında bu kız günden güne daha güzel oluyr diye geçirdi içinden.. günaydın eslem iyi gördüm seni gel otur.. bakma öyle otur lütfen.. eslem teşekkürler murat bey sizede günaydın dedi ksık ve mahçup bi ses tonuyla amamuartın yüzüne ki anlamsız sırıtmayıda çözemmişti.. neye gülüyor bu benimle dalga mı geçiyor acaba diye sorular kemiriken beynini portakal reçeli güzelmiymiş sorusuyla anladı neden güldünü.. ağzının kenarına bulaşmış reçel kalıntılarını sildi hızlıca peçeteyle muratın o gülümsyen ifadeleri eşliğiyle.. ... aradan 3 ya geçmişti eslem artık çiftliğe alışmış yapması gerekenleri en güzel şekilde yapıyor ömer günden güne büyüyerek çiftliğe neşe saçıyordu bu arada murat antalya ve istanbula sık sık gidiyor bazen haftalarca gelmedi oluyordu muratın ailesi eslemi kabullenememiş olsalarda onlar da oğullarının ısrarı üzerine eslemi son derece saygılı davranıyorlardı.. tek korkuları bu kızın birgün bu çiftliğe hanım olmasıydı aslıında.. havalar antalyada genelde aynı rotayla gittiği için yine sıcak bi günde eslem bahçeye kahfaltıyı hazuırlıyodu.. ömer bebek arabasında kuş cıvıltılarına karşılık vericesine çığlıklar atıyordu.. arif usta bahçede ki gülleri budraken birdenkoca bi çığlıkla çiftliği inletti adeta oğluuuuuuuuuum yavruuuuuuuuuum diye bağırark koşuyordu demir kapıya.. gelen oğluydu.. eslem şaşkın bi şekilde bakarken yaşananlara aynı çığlıklar ayşe hanımdan da yükselmşti biranda.. gelen 30 yaşlarında uzun boylu ama iri yarı sarışın bi adamdı arif ustayı andırıyodu sanki... canım oğlım nerden çıktın gibi sorulalrla kahfaltı maasına yaklaştılar.. eslem.. ayşe teyze oğlunuzmu dedi gülümseyerek.. arif usta atıldı lafa evet kızım oğlum oğlum. aykut.. en küçük oğlum.. bak bize süpriz yaptı kerata aykut.. geldim işte baba.. özledim napıyım.. ayşe hanım. elifi yine bıraktın demi.. getirmedin aykut.. valla getirecktşm anne ablası doğum yaptı gelmed.. ayşe h.=önce kendi doğursun o ablasına bakcana..3 sene oldu oğlum valla aykut=allah aşkına anne sus ya gelir gelmez. eslem ömeri kucağına alarak.. acıkmaya başaladı bn gidiyim içeri dedi e hızla uzaklaştı.. aile tartışmalrı eslemi son derece geriyor ve kendinni o acı hatıraların içinde bulyordu bi anda.. arif usta=beğendinmi yaptını ayıp oldu kıza aykut sert bi şekilde çıkışarak ne ayıbı diysun baba sn asıl onun durması ayıptı hem neyin nesi bu kız yokssa murat beyin hanımımı çoçuğumu oldu.. ozamn ayıp oldu yengeye ya... kızarmı dedi çekinerek ayşe hanım=yok oğlum ne hanımı töbe töbe laf çıkarma bide böyle arif usta gülerek=yakışır murat oğluma dedi. aykut=eee hizmetçimi bu şimdi bide çoçu mu var ayşe hanım=evet oğlum kimsesizin teki.. babcı ölmüş yavrucan.. dünyanın binbirtürlü hali var.. aykut.. başını sallyarak =öyle anacık öylee.. bi çay koyda içiyim çok acıktım dedi konuyu değiştirerek.. bi süre buralardayım.. elifte ablasında kalıyor.. evde yalnız ne yapayım.. arif usta kaşlarını çatarak=burası otel mi oğlum murat beyden izin almadan olmaz1 haftaya bişey demezde daha fazlaı ayıp olur. ayşe hanım=arif bey sus allahaşkına gelirgelmez çoçuk bismillah de. aykut=vallla bn murat falan anlamam kaç yıldır uşaklını yapıyosunuz küçük bey i yiyecek değiliz... arif usta=elindeki gülleri budamak için aldı makası fırlatarak hiç değişmmişsin hiçç bir yıl oldu görmeyeli değişir dedim.. hiç değişmemişsin aynısın diye bağırıken uzaklarda kayboldu sesi uzaklaştı bahçeden... ayşehanım=gözleri dolarak al oğlum çayını bn ekmekleri alıyım dedi... aykut zeytin çeekirdeklerini bahçeye fırlatarak.. kaykıldı sandalyesine.. ayşe hanım ekmekleri koyarken tabağa bu çoçuk hep böylemi olacak dedi.. yüreği hızla çarparak oysa daha dakikalr önce ne kadr çok özledini düşünüyordu...

bir hikaye başlatılsın her gelen hikayeye bir cümle yazsın uzasıııııın gitsin hikaye ne dersiniz?:)))))))))

-eslem, eslem gitmiş!!!! inanamıyorum! nasıl olur! küçücük bir çocukla bir başına gidecek biryeri tanıdığı olmadan nereye gider bu kadın!!!! murat beyin sesi tüm evde yankılanmaktaydı, -ayşa hatun hiç birşey demedimi eslem, herşeyini anlatırdı sana -yok oğlum -peki ya arif usta sen görmedinmi çıktıklarını? -yok görmedim atı tımar ediyorum ahırda sabahtan beri -aykut ya sen! sen bu eve geldikten sonra eslem huzursuzlandı söyle, ne yaptın ne dedinde kaçırdın onu bu evden ne biliyorsan anlat hemen, diye gürledi murat aykut olduğu yer yarılsa içine saklansa bile muratın elinden kurtulamayacağını biliyordu -şey... şey... sanırım eşimin yanına döneceğimi duyunca üzüldü ve gitti murat bey bana beni sevdiğini itiraf etmişti geçengün ayşe hanım irkilerek tiskintiyle baktı evladını tanıyamıyordu, ne biçim bir adamdı bu! hiç sesini çıkarmadan yüreği acı içinde sustu murat bey -pılını pırtını topla ve git bu evden yalançı seni! ananı babanda daha fazla üzme çek git aykut zaten bu evde daha fazla kalmasına gerek olmadığını düşünüyordu hırsla çekip giden muratın peşinden umursamaz bir tavırla bakıyordu... eslem otobüsten inmiş büyük adaya giden vapurlara binmiş kucağında ömerle. yolculuğu seven ömerin hiç sesi çıkmamış yol boyunca. eslemin aklı hep ardında bıraktıklarında, bir bilinmeze doğru gidiyordu hayat ona başka ne gibi oyunlar oynayacaktı acaba... iskeleye yaklaşan vapurdan inerken uzun boylu yakışıklı bir adam esleme doğru yaklaştı -selam hanımefendi, sanırım siz eslem hanımsınız, sizi ben almaya geldim buyurun diyerek bir faytonu işaret etti eslem -evet benim derdemez genç yakışıklı size yardım edeyim deyip elindeki bavulu aldı ve faytona taşıdı. peşinden müsaade isteyip ömeri aldı eslemin binmesine yardım edip ömeri tekrer kucağına verdi -allah bağışlasın çok güzel bir bebeğiniz var, adı ömerdi sanırım. ayşe hanım bahsetmişti eslemin çok çekindiği tanışma karşılanma anını bu rahat ve kibar bey sayesinde kolay atlattığını düşündü şaşkınlıkla -ayşe teyzem herşeyi size anlatmış sanırım ama bana kimlerle karşılaşacağımdan bahsetmedi siz kimsiniz, kudret beyin yakınımısınız? -şey, öyle sayılır beni sizi almakla görevlendiren büyük hanım yani nermin hanım -kudret beyin annesi yani -aynen öyle diyerek son derece çekici bir gülümsemeyle baktı esleme kibar olduğunu düşündüğü bu bey belkide usta bir çapkın olduğunu düşünerek gülümsemeyi bıraktı eslem. ömerle ilgilenmeye başlayıp sohbeti kesti bu nedenle -hayırdır eslem hanım, sustunuz beğenmedinizmi buraları yoksa -yoo, çok güzelmiş aksine çok beğendim yanlızca konuşmamayı tercih ederim genç yakışıklı eslemin düşüncelerini sezmişcesine gülümseyip baktı esleme -küçük hanım nasıl isterlerse eslem daha bir rahatsız olup oturduğu yerde kıpırdandı sadece cevap vermek yerine kahkahayı bastı yakışıklı bey -neden gülüyorsunuz ki, ortada gülecek birşey olduğunu düşünmüyorum -bence var dedi gülerken yine -nermin hanım nasıl dayanıyor varlığınıza? 5 dakikada beni çileden çıkardınız -cidden öyle dayanamaz hanımlar bana derken yine gülüyordu sizi etkilediğimede çok sevindim -yeter kesin şu laubaliliği, tanımadığınız bir hanımla bu şekilde konuşulmamasını anneniz öğretmedimi size -annemi karıştırmayın, son derece iyi eğitmiştir bizi -nedense ben pek anlayamadım sizin bu eğitim düzeyinizi... fayton evin önünde durunca ikiside birden sustular, eslem ömeri bir koluna bavulunuda eline alıp hırsla indi faytondan harika bir yalıya gelmişlerdi ama sinirden etrafını bile görmüyordu genç adam yaklaşarak -hadi verin bavulunuzu -gerek yok ben taşırım -hadi dedim, verin. hem bebek hem bavul zor olur -gerek yok dedim diyerek yalının kapısından içeri girdi hizmetliler sıralanmışlar eslemi karşılıyorlardı hoşgeldin diyen 4 hizmetliye hoşbulduk dedi genç adam gel odanı göstereyim bavulunu bırakalım büyük hanımın odasına götüreceğim seni sonra eslem hiç birşey demeden burnunu havaya dikmeye çalışıp bir yandanda kucağında ömerle bavulu sürüklemeye çalışıyordu. eh bunları aynı anda yapmak bir hayli zordu:) en sonunda eslemin itirazına aldırış etmeden bavulu kaptığı gibi eslemi odasına taşıdı yakışıklı -sen, sen ne hakla... -şşşşt hadi ömeride al bekliyo büyük hanım ömeri alıp saçını savurup geçti önünden yakışıklının, yakışıklı güldü odadan çıktığında eslem bekliyordu -odayı göster yakışıklı daha çok gülmeye başlayarak koridorun karşısındaki odanın kapısını vurarak açtı -buyurun küçük hanımmmm eslem ters bir bakış atarak yakışıklıya içeri girdi kocaman yatağın içinde incecik ve yaşlı olmasına rağmen güzel bakımlı bir kadın oturuyordu -hoşgeldin kızım, gel, gel hadi yakınımada göreyim seni eslem yanaştı yatağın kenarına -hoşbuldum efendim -getir kucağındakini bana bir bakayım eslem ömeri nermin hanımın kucağına bıraktı. nermin hanım ömere sarılıp sevmeye başladı. ömerde hiç yapmadığı şekilde gülücüklerle karşılık verdi yaşlı kadına, eslem şaşırarak ikisinin birbirini çok sevdiğini gördü -kudretime benziyor bu aynı, çok sevimli bu kerata çok iyi anlaşacağız biz bunla belli -aşkolsun anne kıskanırın ama eslem şok olmuş bir şekilde yakışıklıya döndü herşey, annesi hakkında söyledikleride dahil herşey film şeridi gibi hızla geçti gözünün önünden ve birden rengi sarardı eslemin -noldu eslem hanım iyi görünmüyorsunuz, yol yorgunusunuz herhalde, annem müsaade edecektir dinlenmeniz için -tabi, tabi kızım hadi gidin ömerle dinlenin hafta sonuda dinlenin pazartesi başlarsınız işinize ama ömeri getirin sevmem için emi -tabi efendim, deyip ömeri aldı ve çıktı odasına girecekken kudret bey yanaştı yanına -şimdi utanıyorsun dimi annem için söylediklerinden -ben, ben eğer istiyorsanız hemen ayrılırım burdan -tabiki hayır, seni sınamak için kim olduğumu gizleyerek yanlış yaptığım için gitmene izin vermeyeceğim -ama size kötü davrandım -hakettim arkadan bir ses yükseldi -hayta oğlum muzur oğlum bırak kızla uğraşmayııııı -tamam anneeee... bir kez daha şok olarak odasına girdi eslem...

seyy seyyy bende eslem dedi ve susuu kaldı kadın murat bey gayet sakınliğini koruyarak ben bolkona cıkayım bi sigara içeyim sende bebegini doyur dedi. eslemin kafası o kadar karıstıki acaba mecburuiyetten güvenip evine geldiği bu adamdamı ona acılar cektirecek bir pacavra gibi atacaktı kapıya. bu defa güclü olmaya karar verdi ve biraz zaruretin birazda istediği için muratı tanımaya karar verdi balkondan gelen adam genc kadının gülen yüzünü görünce yüregi serinledi biraz ver bakalım su adamı kucagıma demek ömer koydun adını adıyla yasar insallah dedi aman basına dikkat dedi eslem hanım ne kadar güzel bir kokuymus bu bebek kokusu böle dedi ve birden gözleri doldu muratın genc kadın murat bey ne oldu bilmeden sizi kırıdmmı hayır hayır dedi adam sadece ölen bebgim aklımam geldi kokusunu bile alamadan ölen bebegim o an anladıki kadın bu adamın onlara ihtiyacı var ve daha sıcak davranmaya karar verdi... devamı sizde Y Yasii_ çatlak patlak

yaaa bittimi yani hikaye . push ; M mond. Popüler

evet canım bnde sıf bu yüzden yazmıyorum ya demekki beğenilmiyor diyorum çünki

bnde yazıcam bndeee süperman bi fikir.. ama akşam yazıyım oldumu şimcik gitmemg gerekiyoda:)

kadınlar kulübüne sırf sizin hikaye için üye oldum eğer isterseniz devam edelim çok güzel olmuş sizden destek alırsam söz ben deyazacağım ne dersiniz? B bestem09

eslem akşam yemeğinden sonra.. ömeri kucağına alarak bahçeye çıktı... yağmurdan sonraji o kokuya bayılıyordu.. bunu ömerinde hissetmesini istiyordu.. gökyüzünde yıldız yok dedi bugün ömere.. cırcır böcekleri renk katoyordu gecenin sessizliğine.. aykut eslemin dışarda olduğunu fırsat bilerek koşar adımlarla çıktı eslemin odasıa kapının açık olması için neler vermezdiki o anda.. annesi koridorda makina tutuyodu etrafa. aykutu görünce şaşkın bi şekilde.. ne oldu oğlum soluk soluğa kalmışın dedi aykut.. şeyy hiiç öylesine.. ba babam nerde ayşe hanım.. nerde olacak oğlum odasına gitti bnde gidecem.. şurayıda makina tutuyumda aykut. hmm tamam ya tut sen.. burasıda dğişmiş halılar yenimi diyerek ortamı dağıtmaya çalıştı ayşe hanım.. yok oğlum kaç yıllık halı bular.. hadi in aşağıya burada işine yarar bişey yok senin aykut.. yedik sanki evlerini.. ammada kaıymetliymiş haa.. snde mşllh hemen sahib çıkmışın eve ayşe hanım.. oğlum aykut.. sus be kadın dırdır etme.. in aşağıya bana yemek hazırla ayşe hanım.. daha yeni yedik ya aykut... bn doymadım dedi gözlernden ateş çıkarcasına bağırarak.. eslem seler üzerine yukarıya çıkmıştı... aykutu esleme bakışı okada korkunçtuki eslem hırsızlık yapınca yakalnmış çoçuk gibi korkmuş ürkmüştü.. başını önüne eğerek odasına girdii ve kapıyı ard ardına kitledi.. her kilit sesinde aykut yumruklarını birazda sıkıyor.. adeta çıldırıyordu.. ayşe hanımın gözleri dolmuştu. eslemin gözlerindeki korku onuda üzmüştü.. sübürgeyi bırakarak elinden.. aşağı indi aykut arkasından inerek.. hazırlama bişey al başına çal.. bunaklarla uğraşmaktan bıktım artık bıktımm.. diye bağırarkk inletiyordu ortalığı arif usta yatağında bi sağına bi soluna dönüyordu... dışarı çıksam elimden kaza çıkacak ya sabır arif usta diyerek kendini teskin ediyordu.. ayşe hanım.. oğlıunun tarfından çoçuk gibi azarlanıyor ve hakaretlere uğruyordu çaresiz.. aykutun kükremeleri arsında yeterrr diye bi ses duyuldu. evet gelen muattı.. yağan yağmurdan ötürü yavaş gelmiş ve bu saate klamıştı anca.. aykut karşısında muartı görünce aflladı b an.. murat... yahu sen kimsin de kimin evinde kime bağırıyosun dedi ayşe hanıma dönerek.. ayşe hanım siz bnden bi hafta izin aldınız ne iş var hala burda dedi ayşe hanım mahçup bi şekilde.. şeyy oğlum biz murat.. dur dur ben söyleyim bu gitmedi değilmi.. aykut.. murat bey valla gidecektim annem ısrar etti kal diye bi senedir görüşmüyoz da.. ayşe hanım.. başını önüne eğerek mecburcasına evet dedi.. murat.. belli belli.. bi yılda ne kadar çok nefret birikmiş kustun hepsini bi anda.. ayşe hanım geçin odanıza.. aykut sende geç.. sana 2 gün mühlet veriyorum daha sonra gidersin yoluna.. bn evimde huzur isterim huzur.. aykut içinden... göstericem huzuru sana diyerek çıktı bahçeye.. eslem murat beyin sesiyle derin bi nefes almıştı.. artık korkmuyordu geceden.. hadi gel sabah dedi içinden.. utanarak.. gözleri özlemişti belkide murat beyi görmiyi...

aradan saatler geçmişti. murat asıl yaşadığı evine gitmiş, eslem kocaman yatağının içinde oğlunun minik bedenini kollarına almış yatıyordu. uyku tutmamıştı bir türlü. kalktı yattığı yerden pencereye doğru ilerledi. karanlık, sokak lambasının ışığıyla aydınlanmıştı biraz. dışardaki evlerde tıpkı şuan kendisinin kaldığı ev gibi bahçe içinde villalardı. ne güzel bir yerdi bura, daha önce hiç hayal bile edemeyeceği bir evde kalıyordu şuan. evi dolaşmaya karar vererek ömeri kontrol edip odadan çıktı eslem. iki katlı olan evin üst katında dört yatak odası vardı, merdivenlerden aşşağı süzüldü ve dolaşmaya başladı. mutfağı kocamandı ve çeşit çeşit aletler makinalarla doluydu. kütüpanesi olan bir evde daha önce hiç görmemişti. kocaman bir salonu ve çok geniş bir oturma odası vardı evin. anlaşılan iyiydi muratın durumu, acaba ne iş yapıyordu. sırf ona iyilik olsun diye almamıştı eslemi işe ayrı evde kalıyosa bu eve bakacak birine ihtiyacı vardı gerçekten. sabahın ilk ışıkları eve dolduğu vakit eslem ancak yatmıştı oğlunun yanına ve derin bir uykuya dalmıştı.. murat çalışmayan zile saya saya elindeki anahtarla içeri girdi. anahtarı kullanmak istememişti aslında ama defalarca kapıya vurmuş, açan olmayınca mecbur anahtarla girmek zorunda kalmıştı. içeri girer girmez heryerin tertemiz olduğunu farketti hayretler içerisinde mutfağa doğru ilerledi. yemek bile yapmıştı eslem. anlaşılan sadece güzel ve zarif değildi bu kadın, çokta becerikliydi. ilk günde bu kadar hırpaladığı için kendini biraz kızmalıydı ona. nihayetinde yeni doğum yapmıştı ve dinlenmeliydi

gerinerek uyandı eslem, yıllardır ilk kez bu kadar rahat uyuduğunu hatırlamıyordu. ömeri yanında yatırmıştı, beşiğine koymaya kıyamamıştı. sokuldu usulca kokusunu doya doya içine çeke çeke kokladı oğlunu! nasılda güzel uyuyordu! kalktı yine usulca yataktan pencereyi açtı. nasılda sıcaktı hava. ev serindi ama. pencereler duvarlar yalıtımlı olduğu için olsa gerekti. içeri girip aynanın karşısına geçti. ne kadar uzamıştı simsiyah saçları. beline kadar iniyorlardı. aynanın önündeki gümüş saplı fırçayı alarak saçlarını taramaya başladı. tam o sırada kapı çaldı - kim o? -benim kızım ayşe hatun -buyur gel içeri ayşe hatun, içeri giren ayşe hatun esleme doğru ilerledi eslem: -şeyyy şizin için bir sakıncası yoksa size teyze diyebilirmiyim -ne sakıncası olcak kızım, inan çokta sevinirim. murat oğlumda teyze der bana, elimde büyüdü o yüzden bende oğlum gibi görürüm onu. hazırlanmanı istedi, antalyaya incekmişiniz beraber. sağlık ocağına ömerin kaydınıda yaptırcakmışınız kızım. dur saçını ben tarayayım, çok uzunlar tarayamazsın sen rahat deyip eslemin elimden fırçayı aldı. eslem çok sevmişti bu kadını, sıccık insana yakın bir yapısı vardı ve esleme bir anne şefkatiyle yaklaşıyordu -ne güzelmiş saçın, buralardaki yapılı saçlı kadınlar kıskanırlar saçını gerçi her yerin güzel, hiç yeni doğurmuş bir kadın gibi değilsin maşallah sana. inşallah ömerde sen gibi siyah saçlı yeşil gözlü kiraz dudaklı olur deyip ördüğü saçın ucunu tokayla bağladı ve eslemin sırtını sıvazlayıp -hadi bakalım doğru kahvaltıya, ben dururum ömerin yanında, uyanırsa alır getiririm dedi eslem:-çok teşekkür ederim teyze derken gözleri dolu dolu oldu -noldu kızım derken ayşe hatun ona doğru ilerledi saçını okşadı eslem hızla atılıp boynuna sarıldı ayşe hatunun çok iyisin teyze deyip hızla çıktı odadan ayşe teyzesininde gözlerinin yaşardığını görmeye bile fırsatı olmadan... kız evladı olmamıştı hiç, eksikliğini hep hissetmişti bunun. ama şimdi sanki, sanki, içinden bir ses bu kızla ana kız gibi olacaklarını söylüyordu mis gibi reçel kokuyordu mutfak. eslem tezgaha doğru ilerledi ve yanılmadığını anladı. tencerede soğumaya bırakılmış portakal reçeline daldırdı bulduğu temiz bir kaşığı ve tadına vara vara yalamaya başladı -nasıl güzelmi? tencereye gizlice dalan bir çocuk gibi mahcup: -harika olmuç arif amca, şey usta tatlı tatlı gülümseyerek: -amca de kızım amca de deyip elinde kovayla dışarı doğru gitti tam kapıdayken -murat oğlum yandaki yemek odasında kahvaltı ediyo, geç yanına istersen seni bekliyordu kızım deyip çıktı eslem arkasına sakladığı kaşığa bakarak biraz daha kızarıp yemek salonunun yolunu tuttu..

canım öncelikle yorumun için teşekkürler yorum yapılmadığı için beğenilip beğenilmediğini anlamıyor ki yazan e doğal olarakta yazılmıyo devamı yeteneğede gerek yok tek bir kelime eklense peşine hep yazacağım ben ama yok işte :1no2: Nehir67 Ballı

uzun zamandır girmiyordum siteye bu akşam aklıma geldi bir bakayım diye 2 kişi devam etmiş hikayeye sonra gene bırakmışlar bence bu hikayeye devam etmelisiniz. insan okurken resmen gözünde canlanıyor neler olduğu lütfen devam eedin çok başarılı gidiyorsunuz bence. hem insanlar yazıyı bölmemek için yorum yazmıyorlar ama siz devam edin T TinyLove

yol boyunca tabelaları inceleyen eslem en sonunda dayanamayarak sordu nereye gittiklerini murat çifliğini aksu çayı yanında olduğunu 5, 10 dakikaya çifliğe varacaklarını söyledi eslem garip bir heyecan içerisindeydi. nihayet araba son virajı döner dönmez çiflik evi tüm ihtişamıyla karşılarına çıkmıştı. muratın küçük diye nitelendirdiği çiflik buysa kendi küçük evi kümes gibi kalıyordu. krem rengine boyalı biri büyük diğeri küçük iki binadan oluşuyordu çiflik. küçük binada çalışanlar kalıyordu. arka tarafta ahırların olduğunu açıklayan murat daha sonra heryeri gezdireceğini söyleyerek indi arabadan. eslemde muratın yardımıyla indi koşuşturarak kendilerine doğru gelen kadın ve adama mahcup bir şekilde baktı. murat : -eslem bunlar çiflik çalışanları ayşe hatun ve eşi arif usta, bu hanımda özel işlerimle ilgilenen eslem hanım, kucağındaki küçük delikanlı ise ömer deyip kucağına almasına fırsat kalmadan ayşe hanım tarafından kucaklanıp alınan ömeri seyretti ayşe hanım gülen gözlerle içeri davet ederek herkesi ömeri içeri taşıdı. arif usta eslemin tek ve küçük bavuluna bakıp başka eşyası olup olmadığını soracakken murat: -eşyaları sonradan gelecek eslem hanımın, sen şimdilik misafirlere verdiğimiz odanın karşısındaki mavi odaya taşı bunları dedi arif usta şaşkın bavulu alıp gitti eslemin gözünden kaçmamıştı bu şaşkınlık -kaçırdığım bişey oldu sanırım, arif usta gayet şaşkındı murat:-o odada doğmayan oğluma aldığım eşyalar var, o yüzden sanırım şaşkınlığı. atmaya kıyamadım onları, demekki ömere nasipmiş onları kullanmak dedi gülümseyerek ve eve doğru yürüdü... mis gibi ekmek kokuyordu içerisi, anlaşılan yeni pişiyordu. mutfak evin arka tarafındaydı. eslem dinlenmek banyo yapıp ömerle ilgilenmek için odasına çıkmak istedi. murat:- ben sana yolu göstereyim, bu taraftan diyerek merdivenleri işaret etti. üst kata çıktıklarında sol koridorun sonundaki iki odadan ikincisinin kapısını açarak: - burası, umarım beğenirsin, dedi eslem gösterilen kapıdan içeri girdiğinde gözlerine inanamadı...

tüm yazanların ellerine sağlık süper olmuş okurken sanki kitap okuyorum zannettim

güzel bir hava vardı dışarda, belki dışarı çıkıp dolanamazdı böyle aranırken ama etrafı sarılı olan arka bahçede oturabilirdi biraz. bundan sonra dışarı çıkamam, bu güzel ev hapis oldu bana diye düşündü eslem. ömeride alıp arka bahçeye çıktı. nasılda güzeldi etraf. mis gibi rengarenk çiçeklerin sardığı mavi beyaz taşlarla yapılmış büyük bir havuz vardı bahçede. her ne kadar su dolu değilsede çok güzeldi işte. muratı düşündü o an. yorgun görünüyordu aynı zamanda uykusuz. arada bu evde kalıp çoğu zaman şehir dışındaki evde vakit geçirdiğini söylemişti murat. hala ne iş yaptığını bilmiyordu. ömer acıkmış uykusu gelmişti. ömeri uyutup murata kahvaltı hazırlamalıydı. tam içeri girecekken duvarın yanındaki ağacın üstünde bir hareket ve güneşin aynaya yansıması gibi bir ışık farketti. korku içinde olduğu yerde donakaldı -rengin kireç gibi olmuş, iyimisin? muratın sesiyle kendine geldi -o orda bi biri vardı tüm bedeni titremeye başlamıştı korkudan, bulmuşlarmıydı izini?murat ömeri kucağına alıp eslemide kolundan tutup eve götürdü -kimsenin seni bulduğu yok eslem merak etme. bulsalar bile kimse sana ben varken en ufak bir zarar veremez. hadi kalk hazırlanın. anladım ki burda huzurlu kalamayacaksın sen. bende seni rahat ettirmek için elimden geleni yapacağım prenses. istanbuldan gidiyoruz antalya daha sıcaktır şimdi ömer de rahat eder ne dersin? eslem muratın gülümseyen yüzüne baktı şaşkın şaşkın. her seferinde ağzının bir karış açık kalmasına neden oluyordu bu adam. ama her seferinde de bir yarsını sarıyordu nasıl beceriyorsa! -tamam ama ben sizi bu kadar zah -şşşşşşş! hadi koş hazırlan küçük hanım. tek gidecektim aklım burda kalacaktı iyi oldu böyle eslem gülerek hazırlanmaya koştu. her şeyi muratın aldıklarından ibaretti hemencik toplandı ömeri hazırladı ve aşşağı muratın yanına indi -gözlerime inanamıyorum dakik bir kadın... eslem utangaçca gülümsedi ve bilmediği birdünyaya doğru yola çıktılar...

gece yağan yağmura inat ışıl ışıldı güneş gökyüzünde. sıcak heryeri sarmış limon ağaçlarının kokusu dolmuştu adeta havaya. kuş sesleri hiç kesilmiyordu buralarda. ne güzeldi buralar! istanbul nasıldı acaba? o büyük görkemli şehir nasıldı şu an? hiç bilemeyecekti artık orayı hiç göremeyecekti. abileri, kocası olacak olan o adi herif yüzünden rüya şehir sadece rüyalarında kalacaktı artık. olsun, mutluydu o. oğlu yanındaydı, çok güzel bir yerde yaşıyordu, onu seven ayşe teyzesi vardı arif usta vardı, murat vardı!!!!! hazırlanıp ömeri aldı odasından çıkıp mutfağa ilerledi. içeri girdiği anda arif usta ömeri kaptı kucağından: -anneannesi baaaaaaak kim gelmiş diyerek ömeri ayşe hanıma uzattı. ayşe hanım sevinçle ömeri kucaklayıp sevmeye başladı. esleme dönüp: -kızım yedik biz hadi ben ömere bakarken sende rahat rahat ye. murat bey antalyaya geçti 1 saat sürmez döner. işiniz varmış çalışma odasına gitcekmişsin sana demiş kızım -sağol ayşe teyze, evet haberim var hemen kahvaltımı yapar alırım ömeri -yok kızım acele etme işim yok şimdilik, oynarız biz ömerle dimi arif dedesi -oynarız tabi kızım sen rahatına bak eslem duygulanmıştı gördüğü bu sıcacık ilgiden dolayı. harika bir ailesi vardı onun artık, çok şanslıydı. kahvaltısını yapıp ömeri uyutup çalışma odasına geldi eslem. kapıyı vurmaya gerek görmedi murat bey olmadığı için içeri girdi ve masanın üzerini toplamaya başladı. tam o sırada kapı açıldı ve içeri aykut girdi. deliler gibi etrafa bakınıyor ve camdan dışarıyı kontrol ediyordu. eslem tedirgin, odadan çıkmak için kapıya yöneldi. -nereye gidiyorsun güzelim? senle başbaşa kalmak için yeteri kadar bekledim -ne saçmalıyorsun sen, anneni babanı daha fazla üzecek utandıracak davranışlarda bulunma derim -boşversene o bunakları sen gel bakalım yanıma - sen, sen ne adi bir adamsın! inanamıyorum! o güzel iki insanın oğlu olduğuna inanamıyorum! -kes şu dırdırı! anlat bakalım senin gibi bir afetin kucağında çocukla buralarda işi ne! senin yerin bu sıradan yer değil. bu güzellikle birçok iş bulursun şehirde, hemde çok kazandıracak işler, ne niyetin, niye burdasın anlat bakalım deyip esleme yaklaştı ve saçına dokunurken eslem geri sıçradı. -çek elini, ne saçmalıyorsun sen içtinmi ne yaptın! murat bey gelmeden çekip gitsen iyi olur senin için. kimse elinden alamaz seni biliyorsun -güç, istediğin güç değilmi? murat beyin gücünde parasında gözün değilmi. sen daha güçlüleri daha zenginleri büyüleyebilecekken neden murat anlayamıyorum -kendi kendine senaryo yazmayı saçmalamayı bırak. için ne pisliklerle dolu belli ediyosun. ancak kötü niyetli bir insan bu kadar kötü düşünür. acıyorum sana der selen. aykut sinirli eslemin üzerine yürür kolunu tuttuğu anda dışarıdan gelen araba sesi onu durdurur - yine kurtuldun yavrum, kalamıyorum ne yazık ki eğlenemeyeceğiz ayrılıyorum burdan ama annem babam burda durdukça bu kapıdan her an girebilrim deyip eslemin yanagını okşayıp çıktı odadan. sinirden elleri titreyen eslem tam odasına gitmek üzere çıkacakken murat bey içeri girer... 1 saat sonra... hiç bir şey hissedemeyen eslem öylece kalakalmıştı oturduğu koltukta. donup kalmıştı adeta. murat yanlız kalsın düşünsün hatta iserse ağlasın diye çıkmıştı kahve getireyim bahanesiyle. acaba eslem ne düşünüyordu neden hiç birşey söylememişti neden o güzelim yemyeşil gözleri bomboştu? kahveyi yaptı yarım saat üzerine odaya geri döndü. eslem hala aynı koltukta oturuyordu ama daha rahat görünüyordu -al iç bakalım kahveni, sevdiğin gibi bol sütlü ve şekerli -teşekkür ederim murat bey sessizce içtiler kehvelerini. bu çıldırtıcı sessizliğe dayanamayan murat: -ne düşünüyorsun eslem, bu habere sevindin mi üzüldün mü yoksa bana kızdın mı bilmek istiyorum -yo kızmadım. artık kaçmam saklanmam gerekmediği için çok mutlu oldum ama abilerimin beni bir kez daha para karşılığı satmalarına ve her ne kadar iğrenç biri olsada o herifin ölmesine üzüldüm. aklımı kurcalayan aslında şimdiden sonra ne yapacağım. kaçacak bişeyim olmadığı için artık benim için zahmete girip bana boşuna bakıcılık yapmak zorunda değilsiniz dedi hüzünle ve başını önüne eğdi...

aykutun aklından geçenler ise tamamen farklıydı. bu gelişinin öncekilerden çok farklı olacağını düşünüyordu. hem elif yoktu hemde eslem gibi güzel bir kadınla aynı çatı altında kalacaktı. bir zaman sonra eslemin kendileri gibi küçük binada değilde büyük binada kaldıklarını öğrendi. biraz hayal kırıklığı ile birlikte murat beyin istanbula gitmesi için dua etti. aykut geleli 6 gün olmuştu ve daha 9 gün daha çiflikte olacağını bilmek rahatsız ediyordu eslemi. aykutu babasına benzetmekle ne kadar hata yaotığını şimdi daha iyi anlıyordu. arif usta ne kadar saygılı, efendi, ahlaklıysa oğlu aykutta bir o kadar saygısız işe yaramaz ve ahlaksız biriydi. bakışlarını hareketlerini helede flört etme çabalarını hiç beğenmiyordu. murat beye ayşe hanıma yada arif ustayada bişey diyemiyordu. ama bir daha kendisini rahatsız ederse haddini bildirmeye karar verdi. ertesi gün murat beyi sinirli bir şekilde telefonla konuşurken gördü eslem. sesi adeta odayı inletiyordu ve eslemin balkonda olduğunun farkında bile değildi. -ne demek bulamıyoruz! ben size ne için para ödüyorum! derhal o adamı bulacaksınız bana anlaşıldımı! hemen bu akşam haber bekliyorum sizden deyip telefonu kapatışını, hırsla odadan çıkışını izledi. onu hiç böylesine sinirli görmemişti eslem. o adam kimdiki bu kadar sinirlendirmişti muratı. daha fazla düşünmemeye karar vererek salıncakta uyuyan oğlunuda alıp içeriye girerken murat beyinde atına binip uzaklaştığını gördü. ne kadarda hoş... neler düşünüyordu böyle! hızla içeri girip kütüpaneye doğru ilerledi. bir kitap alarak odasına geçecekken çalan telefona kimse bakmadığı için yanıt verdi: -buyurun murat beyin çifliği -murat beyle görüşmem mümkünmü? -ne yazıkki efendim, kendisi az önce dışarı çıktı. kimsiniz, notunuz varsa alabilirim. - aradığımız kişinin vefat ettiğini diğer iki kişininde bu akşam misafirimiz olduğunu, hemen gelmeleri gerektiğini iletirseniz kim olduğumu anlar sanırım deyip kapattı karşıdaki... elinde ahize şaşkın bir şekilde kaldı eslem. bu gün telefonda onu kızdıran kişiydi besbelli ve bir an önce murat beye ulaşmalıydı. kendisine acil durumlar için verdiği özel cep numarasını hatırladı ve hemen numarayı çevirdi. yaptığı görüşmeyi anlattığında murat beydeki o soğukluk o tuhaf hal kendisinden dolayı değildi haberden dolayıydı herhalde, en azından öyle umuyordu eslem. bavulunu hazırlamak için hemen gelmiş istanbula gideceğini 2 gün sonra döneceğini söylemiş ve alel acele çıkıp gitmişti murat bey. o gece garip tıkırtılar duymuştu eslem kapının önünde. hatta kapısının kolunun oynadığını gördüğüneyemin bile edebilirdi. kapısı kitliydi, her gece kitleyip yatardı yılların verdiği alışkanlıkla. sabah ömerin gülücükleri kuşların cıvıltıları eşliğinde neşe içerisinde kalktı yatağından. aşşağı indiğinde aykut dışında herkes kahvaltı masasındaydı. - günaydın herkese dedi neşeyle aykut sinirle dışarı çıkarken bu gece bu iş bitecek diye düşünüyordu. eslem aykutun yüzündeki sinirli ifadenin sebebinin gece kendi odasının kapısını penceresini açıp içeri giremeyişinden olduğunu tabiki bilmiyordu. murat sevinçle antalyaya geri dönüyordu. 2 gün demişti ama işi ummadığı şekilde erken bitince kalmayıp ertesi gün geri dönüyordu. olanları anlatınca eslem çok sevinecekti. belki ondan habersiz bu işe kalkıştığı için kızabilirdi ama sonuçta artık özgürdü. kaçması saklanması gerekmiyordu. onu bu korkulardan kurtarmak için kocasını abilerini aratırken kocası olacak o pis herifin öldüğünü öğrenmiş, bulunan abileriyle görüşmek için doğru istanbula gitmiş, şerefsiz abilerine büyük bir miktar para karşılığında bir daha eslem üzerinde hiç bir hak iddia edemeyeceklerine dair kağıt imzalatmıştı. eslem artık korkmasın diye mutlu olsun diye herşeyi yapabilirdi... tuhaftı ama onu üzgün görmek muratı yaralıyordu... serinus melike&kainat güzeli

bu manzara eslemin hayalindene öte bişeydi daha önce böyle bi oda yı görmek biyana duymamıştı bile... gözüne ilk çarpan hiç şüphesiz pamuk iplikleriyle kaplı o minicik beşik olmıuştu... her yer rengarenkti.. çizgiflmkahramanlarının reimleriyle donatılmış dolaplar duvarlar.. pastel renklerle süslenmiş perde ve halı. ve ismini dahi bilmedi onlarca oyuncak çeşidi vardı etrafta.. küçük adımlarla ilerledi odada.. hemen sağda bi giriş daha vardı pembe bi perdeyle çevrili. perdenin arkası başka bi rüyaydı sanki.. yine pamuk ipliğiyle çevrilmiş dev bi yatak.. lilanın en güzel tonlarından oluşan aksesüarlar ve yine aynı renkten perde ve halı.. yatağın başında şirinmi şirin bi koltuk ve duvarı yarısını kaplamış bi televizyon.. odanın bi duvarı tamamen penceren ibaretti bahçeye açılan bi kapı vardı burda ve mükemmel bi manzara.. yatağın başındaki abajür bi menekşeyi andırıyordu sanki.. ve yine yatağin hemen yanında dev bi gardolap vardı.. plazmanın bulundu duvarın altında.. etrafı incilerle donatılmış bi makyaj masası vardı.. bi kaçtane boş çerçece süslemişti masayı.. yine kapının hemen sağında küçük bi lavoba ve duş kabini yer alıyordu.. eslem şaşkındı... sadece bi kapıydı açtığı.. bu kadra şeymi sığmıştı o kapının arkasına.. murat sesliği bozdu kısık bi sesle eğer yaşasaydılar onlar için tasarlamıştım burayı.. eslem... b bn burada kalamam.. bana küçük bi oda verin yeter.. bu burası çok güzel.. ama ama kalamam inanın.. murat:size fikrinizi soran olmadı eslem hanım.. eğer bn patronsam kurallları bn koyarım eslem:murat bey ama murat:bu odanın hayallerim arasında yokolmasını istemiyorum bu odayı küçük bi meleğin hatrına tasarladım ve bnim için her bebek melektir.. burda kalarak bni mutlu edeceğinize emin olabilirsiniz... ayşe hanım size evi gezdirsin sonra yemek yeriz olurmu.. eslemlur evet olur.. eslem elinde olmafdan kekeliyordu haketmedi bişeydi bu... bu kadar iyilk ağır gelmi, şti yüreğine.. ayşe hanım içeri girdi elinde ömerle.. ah be kuzum körpecik yavruyla işe mi girdin sen kaç gün oldu doğuralı hıı şeyy bn 1 hafta oldu.. murat dvm etti konuşmaya ayşe hanım :esleme evi gezdir.. artık sizinle çalışacak.. eşini 5 ay önce kaybetmiş. aileside yokmuş bu işe çok ihtiyacı oldunu söyledi.. biliyosun bnde bi çalışan aryodum zaten eslem daha öncede çalışmış tecrubeli sayılır değilmi eslem dedi gözkırpara eslem:e evet evet çalıştıom ayşe abla eşimi kaybedince mecbur kaldım dedi murata mahçup bi şekilde bakarak. ayşe hanım:yaa vah yavrum kusura bakma bnde pat diye sordum böyle.. murat oğlum bi 40 gün izin ver bu kızcaza.. allah etmeye başına bi hal gelir.. eskiden doğum yapan kadınlarrı kimselere göstermezlerdi 40 gün.. bizim zamanımızda b.. murat ayşe hanımın sözünü keserek koca bi kahkaha attı ilahi ayşe hatun.. ço yaşa sn ya.. hahhah eslemde tebessüm etti. muratın 32 dişini göstererek attığı kahkalara ayşe hanı m:kaşlarını çatarak=et bakalım alayını sn.. bideda konuşursam iki olsun murat=tmm tezzem kızma ya komik geldi biranda.. olur olur 40 gün çalışmasın. derken bi yandanda gülüyordu tekrar... atşe hanım ve arif usta tam 40 yıllık karı kocaydılar.. geçimlerini bu çiftlikte çalışarak sağlıyorlardı 3 çoçukları vardı hepsi evliydi arada gelir giderlerdi yanlarına.. eslem yemektenn sonra kendini rüyada sandığı odasına çekildi.. ömer çiftliğin temiz havasından olacakki yeni beşiğinde mışıl mışıl uyuyordu.. uykusunda gülücükler saçarak.. eslem oğlunu seyretti uzun bi süre başını okşayarak... sn olmasan bnde olmazdım dedi gözleri dolarak... bu güğzelliklerin sebebi sensin.. rabbbim senin masumiyetinee gönderdi bu insanları.. odadı ki gece lambası okadar loş bi işık saçıyorduki etrafa.. eslem duygu selinde yüzüyordu adeta... ve nihatet kuş cıvıltılarıyla kapıyı çalan sabah...

sağol canım arkadaşım :)))))

saatler sonra sedyenin üzerindeydi kollarında taşıdığı o güçsüz beden. yanlız artık bir değil iki kişiydiler çarşafa sarılmış küçücük ellerini hayata verdiği mücadeleyi yansıtırcasına yumruk yapmış avaz avaz ağlayan minicik bir beden daha vardı kadının bedeninin yanında gözleri doldu adamın. kazada kaybettiği hamile karısı geldi aklına. adam anılarının içinde kaybolmuşken hemşirenin sesi yankılanıyordu koridorda -beyfendi oğlunuz oldu... hadi getirin devamını

bu seferki odası diğerinin aksine oldukça sadeydi bir yatak, dolap ve beşikten ibaretti... küçük bir penceresi dağları gösteriyordu esleme... odanın tamamı kahferengi duvar kağıdıyla kaplıydı... halılar yatak örtüsü dolaplar.. kahferenginin tonlarıyla doluydu.. odaya renk katan tek şey bembeyaz beşik olmuştu hiç şüphesiz... yatağa oturdu uzun bi sürebaşını önüne eğdi... sanki başını kaldırınca o lila renginin dans ettiği odada oluverecekti bi anda... kapı çlacak murat bey... yine ömerin bahanesiyle hal hatır soracaktı... ayşe teyzesi.. hadi eslem bi çay koyda içelim diyecekti... ömer ya ömer ne de mutluydu orada... başını kaldırdı ve baktı küçücük pencerisinden... dağlara baktı... çok uzaklardaydı... dağlar kadar uzakmısın bana dedi içinden... gözlerinden süzülen damlalarla... ömer yeter dercesine çığlık attı bi anda.. eslem gözyaşlarını silip ömeri aldı kucağına.. camın önüne getirerek... bak dedi... bak taaaa orada kaldı o kötü amca... annen artık güvende... murat abi güvende... sen güvendesin diye fısıldadı kulağına... ömer anlamışcasına gülücük attı uzaklara... annnesinin göğsünde uyudu kaldı bi süre sonra... eslem kıyafetlerini değiştirip dolabını yerleştirdi... sonra kapıyı yavşca açarak odadan uzattı kafaısnı... burada ince koridorun aksine genişce bi oda daha vardı sanki kapıyı açınca... karşısında, sağında, solunda tıpkı kendi odasının kapısında olduğu gibi mavi tabelalr asılıydı her kapıda... birazdaha dikkatli bakınca hizmetli yazısını farketi... evet dedi burası hizmetlilerin bölümü... hoşgeldin eslem dedi içinden... h. oşgeldin... tam 6 tane oda vardı... kocaman bi evde olmanın heycanı ve şaşkınlığıyla merdivenlerden aşağıya indi... mutfak tan gelen yemek kokuları eşliğinde mutfağın kapısını araladı yavşca... kimse yoktu içerde... ocakta 5, 6 tencere yemek vardı... fırından kızrmış tavuğun kokusu bastırıyodu tüm yemeklerin kokusunu sanki... oldukça geniş ve lüks bi mutfaktı... dolapların etrafı incilerle donatılmışştı. sanki... her taraf ışıl ışıl parlıyordu adeta... gümüş tonlarının ağırlıkla kullanıldığı mutfakta eslem yine uzaklara dalmışken.. arkasından uzanan bir elle irkildi... meraba eslemdi değilmi tekrar hoşgeldin... ben kübra... dedi gülümseyerek... kübra uzun boylu sarışın bi kızdı... saçlarını iki yanına örünce... yüzündeki çillerle pek bi uyum sağlamıştı... zaten o çiller okdar yakışmıştıki suratına.. gülümseyince iyice belirgenleşip ayrı bi sevimlikilk katıyordu... .. kübra... bebeğin uyudumu dedi... eslem evet uyudu kaldı.. dedi utanarak kübra... yorgun gözüküyorsun otursan a dedi masayı göstererk.. taze çay ver içersin değilmi... bardakları dolduruken çayları anlatmaya başladı... ben burada tam 3 yıldır çalışıyorum... aslında okuyacaktım ama olmadı... maddi zorluklar hep önüme engel oldu... üstesinden gelmeye söz verdim kendime ama babcığım ölünce... sadece ona verdiim söz tek emelim oldu hayatımda... kardeşlerime ve anneme bakma sözü verdim... kollarımda öldü babam.. hiç ummadığım bi anda... kader dedi içini çekerek... çayları masay kyup oturdu... ve gülümseyeek devam etti..3 tane kardeşim var... annem de el işi falan yapıp satıyor işte... kardeşlerimle ilgileniyor... bde evn babasıyım...15 günde bi gidip ihtiyaçlarını alıyorum işte... ... bi süre sustular... çay kaşıklarının sesi eşlik etti sessizliklerine... eslm hayran kalmıştı kübranın hayatın acılarını anlatrken gülümsemesine... sabaha kadar konuşsa dinlerdi belki bu şekilde... çok üzüldüm dedi... başınız sağolsun.. ne şanslı anneniz kardeşlerin varmış.. kübra... evet dedi aileecek şanslıyız.. ne aç kaldık ne açıkta... eee sen anlat daha gençsin belli... bende çoçuklu gelecek dediklerinde koca bi kadın bekliyodum doğrusu dedi.. yin e içtenlikle gülümseyerek.. eslem mahçup bi tavırla... ne anlatayımki işte herşey ortada... bebeğimvar.. eşim şeyy eşim öldü.. işte burdayım diye geçiştirdi hızlıca.. kübra daha fazla üzerine gitmeden konuyu değiştirdi... odanı beğendinmi... karşısıda benim odam... eslem.. e evet beğendim tabi ama şeyy oldu yani beyefendi... şey... kübra lafını keserek kudret beymi... o herkeze aynıı yapar... eve bi çalışan alırken uyguladığı metod budur... kaç kişi işe başlamadan kovuldu biliyomusun... burdaki tüm çalışanlar aynı sınavdan geçmiştir... değişik bi beyefendidir kudrey bey... ben 3 yıldır çözemedim inan... haa laf aramızda çok ta çapkındır... ben 3 yıldır burdayım değiştirdiği sevgili sayısını say desen sayamam... kimi günlük kimi haftalık en fazla aylık kalıyordu... eslem tedirgin bi şekilde... hadi yaaa ama öyleyse napıcaz... kübra... korktunmu yoksa... kudret bey hizmetlisine yan gözle bakmaz merak etme... hem ben biliyorum onun çapkınlığını... aşkı bulamadı aşkııııı... eslem yinede korkmuştu bi anda... aykut gelmişti aklına ve bi anda ağzından dökülüverdi sözler.. ayşe teyze hiç dememişti çapkın olduğunu... kübra şaşkınca suratına baktı eslemin.. eyşe teyzemiiii? eslme lafı nası değiştireceğini bilemedi.. şeyy işte kübra... seni ayşe teyzemi yollladı buarya yoksa.. eslem- tanıyomusunuz yani... kübra evet tabiki tanıyorum dedi kaşlarını çatarak.. aykut yüzünden geldin değilmi evet evet kesin onun yüzünden eslem donmuş kalmıştı... dediği tek kelime şeyy bn.. kübra_bn de zamanıdnda murat beyin çiftliğinde çalıştım... babam ölünce orda başladım işe... aykut evlenmek üzereydi o zamnlar... sürekli çiftlikteydi.. her an peşimde her yanımdaydı... adeta köşe kapmaca oynuyorduk evin içinde... ve bü gün anlattım ayşe teyzeye herşeyi beni buraya gönderdi... söz verdi kimseye demem diye... yaaa işte böyle... hala evlenemdimi o sapık... eslem çok şaşkındı ne diyeceğini bilemiyordu... kübra elini tutatrak haklısın çok haklısı ama inan bana güvenebilrisin dedi sırtını sıvazlayarak... akşama büyük davet var kudret beyin naşanlısı gelecek... bu şidiye kadarki en uzun ilişkisi biliyomusun... eslem- çayındn bi yudum daha alıp ayağa kalktı... ben ömer bakıyım... çayy.. çay çok güzeldi ama sonra içeriz... dedi ve çıktı mutfaktan... odasının kapısını ard arda kitledikten sonra uzandı yatağına... tavanda ki lambanın desenlerini incelerken kayboldu hayllerinin içinde adeta... karmakarışık duygularla dolu hayallerin içinde...

gün ağarmamıştı henüz, gök gürültüsünün sesiyle birlikte ömer çığlık çığlığa ağlamaya başlamıştı. eslem yataktan fırlamış ömeri kucağına almış bir sağa bir sola dönüp duruyordu ama ömer sakinleşeceğine dahada şiddetle ağlamaya başlamıştı. kapı vuruldu-kim o? -benim murat, müsaitmisin gelebilirmiyim? -bir saniye, deyip sabahlığını üzerine alıp kilitli kapiyı açtı eslem -aferin kapıyı kilitli tutman akıllıca deyip ağlayan ömere doğru gidip kucağına aldısakin bir tavırla sarılıp yine usulca kulağına sakinleştirici sözler fısıldamaya başladı. kısa bir süre sonra ömer susmuş ve uykuya dalmıştı. eslem: -ben ben o çok ağlayınca susturamadım korktum yani o korktu şimşekten susmadı herşeyi yaptım -şşşşt sessiz ol ve sakinleş birşey yok. sanırım sadece ömeri değil senide korkutmuş gök gürültüsü deyip ömeri yatırdı ve üstünü örttü murat. esleme dönerek: -bebekler herşeyi hissederler. korktuğunu hissetmiş olacak ki ağlaması durmamış. ağlaması kesilmeyince telaşlandın tabi, telaşlandığını hissedincede dahada şiddetlenmiş deyip gülümseyerek esleme: -herşey yolunda artık, hadi yat uyu artık, korkma -ben size nasıl teşekkür edeceğimi bilmiyorum. çok çok iyisiniz, ne zaman ihtiyacım olsa yanımdasınız -önemli değil, çalışanımsın ilgileneceğim tabi ki. hem bu ömer içindi, karşılığınıda kucağımda uyuyarak göğsümü kabartarak verdi diyerek kocaman bir gülümsemeyle baktı esleme. nasılda hoş, ne kadarda güzel... hay allah yine neler düşünüyordu öyle: -teşekkür ederim murat bey -rica ederim, hadi yat eslem. kahvaltıdan sonra ömer ne zaman uyursa gel konuşalım diyerek çıktı odadan murat. eslemde yatağına girdi. artık gök gürültüsü yoktu, en azından eslem duymuyordu. kulaklarında yanlızca cama vuran yağmur damlalarının sesi ve muratın sesi vardı -korkma...

yaa keşke bitmeseydi hepiniz çok güzel yazmışsınız ben bugün okudum hikayenizin tamamını gerçekten çok güzeldi keşke bitmeseydi ama sanırım kimse yorum yazmadığı için bıraktınız yazmayı keşke devam etseydiniz gerçekten okunası birşeydi resmen gözümün önünde canlandırarak okudum çok beğendim umarım devam edersiniz gene. neyse elinize dilinize hayal gücünüze sağlık olsunn.

topi bir çok kişi okuyo ama hiç yorum yok okuyan arkadaşlar lütfen okuduktan sonra yorum yapın olurmu... yorumlarınız bizim için çook çook derğerlidir:)

hemen el uzatıp durumunu anlatmaya calısırken acı içinde kıvranıyordu ve allah rızası için ne olur bana yardım edin dedi. genc adam zavvalı kadının haline acımıs olacakki hemen kadını kollarını omuzlarına dayadı ve arabasına bindirdi kadını teselli etmeye calısıyordu bilir bilmez son hızla arabasını kullanıp içinden allahım ya ölürse basıma kalırsa ben ne yaparım diye düsünmeden edemiyordu en yakın hastaneye getirip durumu izah ettikten sonra tamda hastaneen cıkacaktıki cıkmadan kadını son kez görüp cesaret vermek istedi bu arada kadını hemşireler doğuma hazırlmaş sedyede götürülerken kaıdnı gördü adam yanına geldi o ana öle bir simsek caktıki adamın yüreginde sanki kendi karısıymıs gibi acıdı bu defa bu kadına allah kurtarsın benden bu kadar dedi. ve cıktı hastaneden arabasını calıstırıp gidecektiki birden ayakaları geri geri gitmeye basladı... devam kızlar prensesi tocasının pamuk

selam mnla hikayeyi siyah arada bişey yazmamız gerekirse renkli yazabiliriz A

nasıl taşırız ki oraya? oyun sayılmaz hikaye yazıyoruz aslında :))

gözleri doldu birden.. sanki içinde patlamak üzere olan bir volkan vardı... yanıyordu kalbi.. ciğerleri... silinmiyordu geçmişteki o acı beyninden.. kollarındaki yanık izlerine baktı. yılların gücü yetmemişti ne bu izleri kapatmaya ne de o kapkara günü unutmaya.. minik bebeğin ağlama sesiyle tekrar irkildi.. hemşireye döndü ve dediki; hayır.. benim değil...

alemsin nalansu ay çok güldüm hem kızıp hem yazmana :))) ama iyi yazıyın heeee, neyse devam edeyimmm seçkin tanınmış varlıklı bir ailenin tek varisiydi murat. herşeyi vermişti ailesi ona, birsürü ev araba yat... istediği şeyi alamamıştı ama çocukluğundan beri.. sevgi... annesi partilerden alışverişten gezmeden, babası işten toplantılardan fırsat bulamazlardı küçük oğullarıyla ilgilenmeye. varlığın içinde yokluk çekerek büyümüştü. bu açlıkla karşısına çıkan ilk sevgi gösteren kıza kaptırmıştı kendini. ailesi karşı çıktığı halde 25 yaşında evlenmişti kızla. yaptığı ilk hata olmuştu bu. annesine benziyordu karısı. istediği yanlızca paraydı rahattı lükstü! kavgalar içinde geçen 2yılın sonunda hamile kalmıştı karısı. umut dolmuştu murat'ın içine. yavrusu olunca hayatı düzene girebilir, herzaman eksikliğini duyduğu o his kaybolabilirdi... karısı ağlayarak söylemişti hamile olduğunu... doğuramazdı, çirkinleşip şişmanlayamazdı.. çocuğu aldırdığı takdirde kendisinden derhal boşanacağını, beş kuruş parada vermeyeceğini söyleyen muratı dinlemek zorundaydı... kavgalar dinmişti bir süre... karnı büyümeye başladıkça daha bir kaprisli oluyor daha çekilmez oluyordu her istediğini yapıyor hatalarına ses çıkarmıyordu murat... o akşam, o bulutlu soğuk mart akşamı herşey bitmişti. işten döndüğünde alevler içinde kalan villaya dalmış yanan bir kütüğün altında kalmış itfaiyelerce kurtarılmıştı.. şömineden çıkan yangın koskoca villayı kurtarılamayan hamile karısıyla birlikte yalayıp yutmuştu.. o günden sonra kendini işe vermişti murat unutmaya ihtiyacı vardı aradan 5yıl geçmişti ama kollarındaki o izler o anı her gün yaşatıyordu ona... ayağa kalktı murat. eslem göz yaşlarını sildi gizlice ve...

eslem koşarak odasına girdi ve kendini yatağın üzerine bıraktı. göz yaşları ince ince süzülüyordu yanaklarından. talihsizlik hiç mi peşini bırakmayacaktı, hiçmi mutlu olamayacaktı, huzurlu bir hayat onunda hakkı değil miydi? yıllardar çektiği acılar tam dindi derken bir bilinmezliğe daha sürüklenecekti. tüm bunların sebebi aykut denen işe yaramazdı. alıp oğlunu gidecekti, başka çıkar yolu yoktu. yattığı yerden doğrulup ömerin yanına gitti ve onu kucağına aldı -yavrum, seni böyle ordan oraya sürüklemek istemezdim, daha iyi şartlar sunmak isterdim sana ama kader... ne olursa olsun yanında olacağım. seni asla bırakmayacağım. senin için yaşayacak çalışıp çabalayacak mücadele edeceğim miniğim... kokusunu çekti içine ve sarıldı ömerine eslem... kapının çalınmasıyla geldi kendine. gelen ayşe hanımdı -kızım, murat oğlumun dedikleri doğrumu? gidecekmisin gerçekten, bırakacakmısın bizi sensiz ve vee ömersiz, derken yaşlar süzülüyordu ayşe hanımın gözlerinden -gideceğim ayşe teyze deyip sarıldılar ağlayarak birbirlerine -neden, neden kızım? mutlu değil misin rahat değil misin burda bizimle -o nasıl söz, tabiki mutluyum rahatım ama... anlatamazdı, bu iyilik dolu kadını üzemezdi, nasıl derdiki oğlun kötü, oğlun peşimde, benim yüzümden murat beye fenalık yapar diye! - ah ayşe teyzem sorma bişey, çok seviyorum sizi, gidecek yerim yok, gidersem ne yapacağımıda bilmiyorum ama yinede gitmem gerek -tamam, aklıma bir fikir geldi kızım. anlaşılan aklın bir hayli karışmış senin. sen kafanı toplayana kadar büyük adada eskiden evlenmeden önce arif ustanın çalıştığı yalıya göndereyim seni, istermisin? çok iyi insanlardır kudret beyler. yaşlı bir anneannesi var bakıma muhtaç ve kendi ilgilenemiyor işlerden. e evlide değil hanımı ilgilense. bakıcı arıyordu sormuştu varmı bildiğin diye, seni diyeyim olurmu? kopma bizden yavrum çok sevdim ben seni ve ömerimi. -ah ayşe teyzem, sen bir meleksin annem gibisin der eslem ve sıkıca sarılır ayşe teyzesinin boynuna -yanlız tek isteğim var senden, kimse hiç kimse bilmeyecek sen ve benden başkası orda olduğumu tamam mı? ne olursa olsun kimseye söylemeyeceksin söz ver -tamam deli kız söz söylemem deyipm tekrar ağlaşarak sarıldılar ayşe hanım kudret beyle konuşmuş, eslemin durumunu anlatmış ve onay aldıktan sonra esleme beklendiğini söylemişti. buruk ve üzgün herşeyini toplamıştı eslem. aklında hep murat vardı. ona ikinci bir hayat sunmuşturesmen. kimse yapmazdı onun yaptığı iyiliği ona. yüzyüze vedalaşmaya dayanamayacağını anlayıp bir veda mektubu yazdı eslem murat beye. birtek ayşe hanımla vedalaştı. gelen posta arabasına atlayıp garın yolunu tuttu ömerle...

akşam eslem hazırlanmış nermin hanımı almak için odasına gitmişti. nermin hanım pudra rengi takımının içinde çok hoş görünüyordu. esleme elini uzatıp: -harika görünüyorsun kızım -teşekkür ederim nermin hanım, hazırsanız sizi aşşağı indirebilirim -tekerlekli sandalyemle indirirsen beni sevinirim. koltuk değnekleriyle inmek istemiyorum. -tabi, nasıl isterseniz nermin hanım. eslem tekerlekli sandalyeyi alıp nermin hanımın yanına getirdi. oturmasına yardım edip kapıyı açtı ve müzik sesi yükselen salona doğru ilerlemeye başladı. krem rengine boyalı duvarlar, tavandan sarkan dev avize, saten üzerine serilmiş harika dantel masa örtüleri, masalardaki taşlı şamdanlar, birbirinden güzel çiçekler... herşey bir rüya gibi güzel göründü eslemin gözüne. kalabalık nermin hanımın aşşağıya inmesiyle neşeyle nermin hanıma doğru ilerledi. herkesin birbirinden şık giyinmiş olduğunu gören eslem yeni bir kıyafet aldığına şükretti. nermin hanım gelenlere hoşgeldiniz dedikten sonra eslemin yardımıyla masaya oturdu. eslem başucunda beklemeye başladı. tektek insanlar gelip nermin hanımla konuşuyorlardı. eslemde herkesi tek tek tanıyordu bu sayede. nermin hanım içecek birşeyler isteyince eslem arkasında bulunan servis masasından içecek hazırlamaya başladı. o sırada da nermin hanımın konuşması kulağından kaçmadı: -hoşgeldiniz, gelmeyeceğinizi bildirmiştiniz, sizi gördüğüme çok sevindim murat bey birden eslemin elindeki bardak yere düştü, arkasına dönüp bakmaya korkuyordu, yoksa gerçekten... yo bu olamazdı imkansızdı, başka bir murattı bu diye düşünürken arkadaki ses -kaçırmam imkansızdı kudretin nişanını, sizi görmek ve çokta önemli emanetimi sizden almaya geldim nermin hanım eslem körkuyla olduğu yerde donakaldı. arkasına dönemzdi, onun yüzüne bakamazdı. koşmak kaçmak saklanmak istiyordu ama belliki murat onu almaya gelmişti. nermin hanımın bardağını yeniden hazırlayıp başı önde arkasına döndü. nermin hanımın yanına gidip bardağını verdi. -merhaba eslem. -hoşgeldiniz murat bey. eslem cesaretini toplayıp başını kaldırdı ve olduğu yerde dona kaldı adeta. muratın yüzü gülüyordu ama gözleri adeta ateş saçıyordu. elindeki bardağı nerdeyse kırılacak kadar sıktığı belliydi. siyah takımının içinde o kadar yakışıklıydıki etraftaki kadınlar ondan gözünü alamıyorlardı. sadece nermin hanımdı ortamdaki gerginliği sezen. -gelin oturalım konuşalım murat oğlum, uzun zaman oldu görüşmeyeli. -eslem misafirimize bir içki hazırlayabilirmisin -tabi nermin hanım ikisi ilerleyip balkondaki masaya geçtiler. eslem muratın yüzündeki ciddi ifadeyle nermin hanıma birşeyler anlattığını görüyor ne konuştuklarını duymak bilmek için can atıyordu. acaba onlar orada konuşurken kaçabilirmiydi, kaçamazdı, murat sürekli göz ucuyla kendisini izliyordu. bakışları altında eziliyordu eslem. kaçacağını düşünmüş olmalıydı muhakkak. bardağı hazırlayıp balkona yanlarına gidip bardağı murata uzattı. elleri birbirine değdiğinde elektrik çarptı sanki aralarında ve gözleri birleşti. eslem: -nermin hanım gidip bir ömere bakmamda bir sakınca var mı? -tabiki gidebilirsin. demesiyle eslem hızla arkasına dönüp yukarı çıkan merdivenlere ilerledi. merdivenleri çıkarkeen arkasından kimsenin gelmediğini farketti. kaçmalıydı, onunla yüzleşmeye cesareti yoktu. odasına girip kapısını kapattı. ömer uyuyordu. camdan baktı. muratın arabası ordaydı. arka kapıdan kaçabilirdi. çantasını aldı va ömerin eşyalarını içine doldurmaya başladı, yo böyle kaçamazdı. nermin hanıma bunu yapamazdı. gözleri doldu, hiçte rüyasındaki gibi olmuyordu herşey. murat onu öldürecekmiş gibi duruyor, gözleriyle bunu yapıyordu resmen. yapabileceği birşey yoktu. kaçamazdı. çantasını bıraktı. ömere birkez daha bakıp odadan çıktı. nermin hanımın yanına gittiğinde, nermin hanım: -çok yoruldum yukarı çıkmak istiyorum kızım. -tabi nermin hanım. hemen çıkarayım. -yo kızım sen vedalaşalım burada sende toparlan. kübra beni çıkarır. murat oğlum seni almaya gelmiş, şen çok iyi bir kızsın, seni erken kaybetmek beni üzdü. yine görmek isterim seni, ömeri. -inşallah nermin hanım, deyip nermin hanıma sarıldı eslem. yukarı çıkan nermin hanım ve kübranın peşinden bakakaldı. konuşamıyor murata bakamıyordu. -vedalaşmak istediğin başka biri varsa vedalaş çıkalım. bir süre sessizlik oldu -yok diyebildi zoraki eslem ve odasına doğru ilerlemeye başladılar. içeri girdiklerinde murat koltuğa oturup hiçbirşey söylemeden eslemi izlemeye başladı. yüzündeki gülümseme yok olmuş tamamen soğuk bir yüzle ve bu yüze tezat ateş saçan gözlerle bakıyordu. eslem hiç ona bakmadan biraz önce yatağın üstüne bıraktığı yarı hazırlanmış çantayı doldurmaya başladı. muratta çantayı farketmişki donuk alaycı bir gülümseme gelip geçmişti yüzünden. kaçmayı düşündüğünü anlamıştı kesin. eslem toparlandı çantasını murat elinden aldı: -sen ömeri al. ömeri kucağına alan eslem muratın peşinden arabaya doğru gitmeye başladı. hiç konuşmadılar. murat burnundan soluyordu. eslem endişe içindeydi. konuşsa olmaz konuşmasa olmaz öylece bekliyordu muratın bir tepki vermesini. eslem en sonunda panikten sordu : -nereye gidiyoruz... -nereye gidiyoruz dedim sana... -cevap versene daha ne kadar susacaksın... eslem artık bu strese dayanamayıp ağlamaya başlayınca murat aniden frene bastı ve eslemi tutup kendine doğru çekti -sinirim geçinceye kadar sana zarar vermemek için susuyorum kadın, şimdi sus ve gideceğimiz yere varmayı bekle eslem dahada korktu, muratı hiç böyle görmemişti. gözleri muratın gözlerine kenetlendi, ne kadarda yakınlardı öyle, içinde birşeylerin eridiğini göğsünde birşeylerin sıkıştığını hissetti. aynı şeyleri muratta mı hissetmişti ki? bir an kendisini öpeceğini sanmıştı. ama yanılmıştı, kaşları çatık yine arabayı sürmeye başlamıştı bile murat. kendisine acımış evine almıştı. birsürü iyilik fedakarlık yaptığı kadın başı beladan kurtulur kurtulmaz hiçbirşey söylemeden kaçıp gittiği için kendini kullanılmış gibi hissetmiş ve bunu kendine yediremeyip öfkelenmişti murat kesin. başka birşey hissetmesi mümkün değildi kendisine. halbuki kendi aşık olmuştu murata. bunu gizlemeli asla belli edip kendini küçük düşürmemeliydi eslem

bende bugün okudum yaa bitmeseydi keşke. roman gibi olmuş harika olmuş resmen. devam edin lütfen.

Gözlerine inanamıyordu. Murat gelmişti ama nasıl olurdu ki bu Ayşe teyzesi söz vermişti ama ne d, yecekti şimdi Murata nasıl açıklayacaktı hala inanamıyordu gördüğü kurduğu hayallerin etkisindemiydi ki hala. Bütün cesaretini toplamalıydı bir an önce çünkü Murat onu almaya gelmiş olabilirdi reddetmeli miydi onu yoksa yoksa herşeyi anlatmalı mı bunları düşünmeye vakti olmadan kübra kapısını tıklattı şaşırmıştı eslem Murat bey geldi seni istiyor acil demesine kalmadan Murat beliriverdi kapının ucunda kübra kayboldu hemen eslem Muratı görünce heycn kapladı yüreğini anlayamıyordu bu duyguyu daha önce hiç yaşamamıştı ki nerden bilebilrdi aşkı... Murat gözlerinin içine baktı ve sadece HEMEN TOPARLAN gidiyoruz dedi eslem ne yapacağını şaşırdı murat öyle sinirliydi ki hemen hazırlanmaya başladı kısa süren bu hazırlıktan sonra murat ömeri alıp eslemide peşine takıp arabasına doğru ilerledi bi hoşçakal demesine bilr fırsat vermemişti eslemin. Ömer uyuyakaldı arabada Murat sakin bir yere arabasını çekip eslemi aldı karşısına ve konuşmaya başladı susmayacaktı artık susmamalıydı. Neden gittin eslem dedi neden eslem açıkladı herşyeyi söyleyemedim dedi söyleyemezdim sizi üzemezdim murat onun gözlerinin içine öyle bir bakıyordu ki sensiz yapamıyorum diyebildi sadece eslem şaşırmıştı ne demek istemişti murat ellerini sıkıyordu murat stres sinir heyecan ve korkuyla. eslem kendine hakim olamıyordu artık Murat dedi sadece ve elini eline değdirdi sadece Murat gözünden akan yaşı silecekti ki eslem önce davrandı Şuana kadar hep siz sildiniz benim gözyaşlarımı artık sıra bende

elleri ter içinde kalmıştı adamın. ne diyeceğini nereden başlayacağını bilemiyordu. çok düşünmüştü kadından ayrıldığından beri düşünüyordu! doğrumuydu bu yaptığı. onu almış getirmiş ve kendi elleriyle evine yerleştirmişti. kadını tanımıyordu bile. dolandırıcı hırsız hatta bir katil bile olabilirdi. ama hayır! olamazdı! o kadar masum, o kadar çaresiz görünüyordu ki! kim olsa aynı şeyi yapar küçük bir masum ve çaresiz bir kadını gecenin o karanlığında biçare dışarda bırakmazdı. korkuyordu kadın belliydi, yavru bir kedi gibi korkuyla bakıyordu etrafa, öyle bir sarılışı vardıki bebeğine insanın içi acıyordu verdiği kararı uygulayacaktı adam, acele etmeyecekti, önce kadının güvenini kazanacak sonra neler olduğunu öğrenecekti. kadına doğru ilerleyerek elindeki poşetleri uzattı: -bunlar lazım olur sanırım genç kadın alıp almamakta kararsız poşetlere bakakaldı. genç adam: -bebek için bir kaç parça giysi var burda, çarşafta daha ne kadar kalacak ömer? ayrıca bez mama süt, senin çinde birkaç parça temiz çamaşır aldım. ne lazım bir bebeğe bilemediğim için sadece bunlar var ama ne lazımsa bana çekinmeden söyleyebilirsin genç kadın şaşkınlıkla adama bakıyordu ve sonunda: -teşekkürederim, zaten yeteri kadar dert oldum başınıza ben. ben size bunları ödeyemem -böyle birşey istemedimki zaten sizden -olmaz kabul edemem üzgünüm, yarın sabaha kadar kalmama izin verirseniz benim için büyük incelik yapmış olursunuz diyerek ağlayan bebeğine yöneldi kadın. aslında nasılda ihtiyacı vardı adamın sunduklarına ama gururu müsaade etmiyordu işte. adam ardından geldi: -tamam karşılığını öde o zamam kaskatı kesildi kadın ve birden adama dönüp bakakaldı adam: -evet duydun beni, öde karşılığını. yeni aldım bu evi ve bakıp çevirecek birine ihtiyacım var, bu kişi neden sen olmayasın, her ikimizin sorunuda çözülür böylece, hadi en baştan başlayıp tanışalım ve sende iş teklifimi kabul et, der ve elini sıkması için genç kadına uzatır: -ben murat genç kadın çekingen tereddütlü uzatır incecik elini: -bende... hadi kızlar devam :)))))))) A

uzun koridordan geçtikten sonra odasına doğru yöneldi... kapıyı açtı sırada eslemin odasında seslere kulak verdi istemeden evet hçkırık sesiydi bunlar.. sessiz sessiz hıçırık. odaya doğru adımlarını hızlandırdı ve duraksadı bi ara yok dedi kendi haline bırakmalıyım neden bn neden bn diye yakarışlar karışıyodu hıçkırık seslerine ve aniden açılan kapı.. eslem karşısında muratı görünce irkildi bi anda bn bn duymadım geldinizi... murat=şey bnde şimdi gelmiştim kapıyı çaldım... duymadınız. ağlama sesi gelince korktum bi an eslem =kusura bakmayın başınıza bela olduk değilmi... murat=her yer.. çok.. çok güzel olmuş eline sağlık diyuerk konuyu dğiştirmek istedi eslem gözyaşlarını silerk gülümsedi murat. ama daha yeni doğum yaptın neden bukadra yordun kendini sonra bebeğine bakamazsın hasta olursun dinlenmen lazım.. eslem mahzun bi şekile baktı yüzüne tmm der gibi.. muratın içinde bi kuş vardı sanki pır pır uçmaya çalışıyor ama uçmamıyordu.. eslemin bakışlarından duruşundan konuşmasıdan etkileniyordu.. hemde çok kendine gel oğlum dedi içinden ne yapıyorsun sessizliği ömer bozdu koskocaman bi çığlıkla eslem iyi geceler diyerek odasının kapısını kapttı murat duraksadı bi an.. aşk bumu dedi sevmek bumu daha önce hiç hissetmedim bu duyguyu.. hızlıca odasına gitti kapıyı kapatıp yatağa attı kendini tavana baktı uzun uzun.. düşündü.. baktı... düşündü... baktı... ve derin bi uykuya daldı.. DVMI SıZDEE...

ama ben de bekliyordummm