Ten Rengi Gecede Islak Hüzünler İnce bir hüzün giymişti üzerine, saçlarını gelişi güzel rüzgara bıraktı. İliklerine kadar an&#8217;ı soluyan bir zamandı. Pencereye iyice yaklaştı kadın, telli duvaklı bir papatya gibi rengarenk gülümsüyordu. Bir düş sokuldu usulca, ince beline sarıldı. Gerçek miydi yoksa&#8230; Serseri bir koku yüreğinin atışlarını hızlandırıyordu. Haince ilerliyordu zaman&#8230; Bir süre durakaldılar öylece. Dalgaların sesi çağlıyordu kulaklarında. Gecenin çarşafları seriliyordu gökyüzüne, eteğini bıraktı kadın yıldızlar döküldü. Sırtını dayadığı en gerçek düş, beline daha sıkı sarıldı o an. Saçları değiyordu gelinsi yüzüne. Bir düşün elleri tarıyordu kadının saçlarını, yarım bir gülümseme tamamlanıyordu aynada. Gerçek denilen masal sona ermişti o an ve gölgelerin dansı başlamıştı. Karanlıkla aydınlık arası garip bir zamanda rüyaların tam ortasında giysilerinden kurtuluyordu gölgeler. Her türlü kaygıdan ve yargıdan soyunuyorlardı. Vurgun yemiş yarım şarkıların her notasında dermansızca tamamlanarak kaybediyorlardı kendilerini. Küçük adımlarla yavaş yavaş dans ediyordu gölgeler, sevdanın acımsı lezzetini duyarak, yanıp tutuşarak gül teninde&#8230; İçi dışı cesur, özü sözü sabır olan iki aşk bir oldu yüreklerini ateşe vererek. Dalgalarla kabarıp duran deniz ve ıslak rıhtım karşıdaydı. Yapayalnız bir kumsal, yakamozu bekliyordu. İki hüzün yeli demirlemişti güneşe küskün bu koy&#8217;a. Terkedilmiş bir mehtapta, hırçın yalnızlıklar karıştı ten rengi geceye kanatlarını çırparak. Ay ışığına batmış her dokunuş alev oldu dumansız. Istırabı emen dudaklarda başladı bu sancılı gönül macerası&#8230; Dağılıp parçalanırken anılar, anlamını yitiriyordu sevgiye dair tüm kelimeler. Çılgınlığa varıyordu duygular, kan ter içinde damla damla gül. Soğuk bir güz gününde yüzüne çarpan hüzünlerin ayazında sevdalı bir roman düşüyordu gecenin ipek çarşaflarına. Dudaklarındaki ıslak gülümseyişle özlemlerini itiraf ediyordu kadın. Kabarıp duran mavi bir çöl kumu gibi akıp gidiyordu zaman. Karşıdaki yüksek tepeler günün ateşiyle kavrulmuş bir duman alacasıyla bazen denize yaklaşıyor, bazen ise duruklaşıyordu. Deniz dalgalanışlarla rıhtıma çarpıyor, bu çarpıntıyla sahildeki oyuklara suların dolup boşaldığı bir ezgi ile yırtılıyordu sukut-u mutluluk. Doyumsuz bir tat yudumlandı dudağın kadehinden. Gecenin tülleri aralandıkça konfetiler dökülüyordu. Yeşermeyen umutlara, ekilmeyen tohumlara ve karanlığa inat her şey renk içindeydi. Ateş kırmızı bir tuvalde sustu ten rengi gece&#8230; Dalgaların fısıltısında suskunluğa uzanmış tatlı bir akşama akan sessizliği böldü kadın &#8220;Hiç düşündün mü&#8221; dedi &#8220;kaybedersem seni nasıl dayanırım&#8221; Sustu adam. Beyaz güller serpti gecenin kırışık çarşaflarına&#8230; &#8220;İyi ki varsın&#8221; diyemeden bin parça döküldü şiirlerinden&#8230; Sustu, hiçbir söz yoktu bu hüznü anlatacak. Nemli gözleriyle tekrar sustu ve gitti... Bitmedi lakin&#8230; Gittikçe dağılıyordu tanyeri ve gözyaşı hiçbir şeyi değiştirmiyordu. Güneşin izini taşımayan bir özlemle aydınlanıyordu uzak bir yaşam. Suskunluğun silahıyla kim bilir kaç kez ateş edilmişti düşlerine. Ölümle sarmaşan istekleri artıyordu kadının. Her gün batımı eriyordu naif gece kelebeği. Yokluğun koynunda uyuduğu her gece sabaha varmasın diye dualar ediyordu. Yanıp tutuşan bir güz vardı yüzünde. Haykıra haykıra sevdiğini söyleyen bir ses duyuluyordu bitişikteki meyhaneden, hayatın sesi alaturka bir şarkıyla sarıyordu ürkek geceyi. Issız kimsesiz arka sokaklarda bitkin bir evde sevdalı dizeler yazan bir kadın ölüyordu şiirlerde&#8230; Ayak uçlarında bir düş attı kendini ateşlere&#8230; Özlemli bir keman taksiminde ıslak kirpiklerinde söndü ışıklar. İyice bastıran bir güz yalnızlığında Mucizeye ihtiyaç vardı şiddetle Puslu bir hatıra sonlanıyordu gözlerinde An öperken dudaklarından &#8220;susmak&#8221; ölümdü&#8230; Her ölümde sonsuza dek var olmayı öğrendiler. &#8220;Sevda düş/tüğü yeri yakan nemli bir kordu Ay, yıldızlarca gül goncası sunduğunda geceye Tebessüm içindeki sevdalarıyla arındılar günahlarından Kanadı kırık bir zemheri kapının önünde bekliyordu. Anladılar ki; Ten rengi her gecede ıslaktı hüzünler, Ve gül kokulu düşlerden başka gerçek yoktu.&#8221; Haziran 2008 Ayşegül TEZCAN

SOKAK Durmadan değişen bir kentte selvilerin anılarıyla uğuldayan bir sokaktı Yüksek ve külrengi yapıların tepesinde ikindi sarı bir ışıkla vururdu pencerelerin donuk ve sessiz krater gölcüklerine Orada yaşlılar otururdu tozlu iğne yastıkları ve güz sararmış martıların eğri yağmurlarıyla gelir tarardı yüzlerinde unutulmuş sepya boşluğu Karınlarına ölümün tohumlarını ekerdi aşağılarda hafif bir lağım kokusuyla karışık kahve ve anason çiçekleri satılan küf rengi ırmakların sokağında ehliyetli kurbağalar safa pezevenkleri ve geçmiş kaçakçıları Arada inatçı arnavutların durmadan yenilediği kaldırımlardan gülleri örselenmiş kadınlar geçerdi farkedilmeyi bekleyen erken kararmış lidya gümüşleri genç kızlar Kanlı bayrakların yelkeniyle arada tersane işçilerinin kadırgaları geçerdi ilkyardıma doğru Siren sesleri sivaslı kapıcıların granit belleğine bulanık izler bırakırdı Günlük işlerin bittiği saatlerde yani geceleri sokak bir kerhane gibi işlerdi bahriye gediklileri denizi ve orospuları aynı anda gören evlerin duvarına arabesk bir savaşın tarihini yazarlardı: Aşk Binliklerin mor jileti çalışırdı kapılarda titreyerek ve derin bir yarıkla açarak feodal zamanın surlarını sabahın eteklerine ulaşırdı Oradan başıboş çocuklar çıkardı yaşamın çöpçüleri doğulu çocuklar plastik ayakkapları ve kendi gövdelerindeki ölü ana sıcaklığına sarılan kollarıyla süpürürlerdi gecenin artıklarını Solgun iğneleriyle ilk ışıkların dikerdi ağırbaşlı halk kentin zarını yeniden ve gün başlardı Orada sevdim seni Sokağı denize bağlayan geçitte orada geceyi gökkuşağına bağlayan günlerin saçını hızla örerdi zaman Sevecen sorgulu uysal yüreğin bir çimen türküsüyle açardı soyağacının gizli bahçelerini çılgın bir büyücüye, orada kan ırmağından geleceğin şarabını çıkardım ve yanan günlerden altın bir şiir çıkardım güzelliğinin kapalı yapraklarından bozkır ortasında ırmak kuyu dibinde gökyüzü bir özgürlük esintisi zindanlarin avlularindan Unutma ben yokolunca değişince kent ve bir yoksulun o günlerden sana bağışladığı söz ülkesi yitip gidince sonsuz ve isimsiz bir deniz kalacak bir de çamagacı benim sularımla öpüşen. ONAT KUTLAR

Seni Düşünüyorum Yine Seni düşünüyorum yine, Bir güneşin karanlığında, Ömrümün en kısa yolunda, En uzun yolculuğu yaparken, Seni düşünüyorum yine, Seni düşünüyorum yine, Doğacak güneşi umutsuzca beklerken ve ölü, Yatağımın baş ucunda düşüncelerim; Seni ve sevdamızı ararken, Seni düşünüyorum yine, Seni düşünüyorum yine, Ben ve sadece umutlarım, Hiç sonu olmayan bir yolda, Sana ulaşamayacağımı bile bile, Seni düşünüyorum yine, Seni düşünüyorum yine, Umutlarımı çorak topraklarda, Onları duygularımla sularken, Yeşermeyeceğini bile bile Seni düşünüyorum yine, Seni düşünüyorum yine, Çünkü sen ben yaşadıkça varsın, Sen var oldukça ben düşüneceğim, Ben düşündükçe seni seveceğim, Seni düşünüyorum yine. Mehmet KUYULU

Ağlamalar Yakışır Bize, Bulutlu Ağlamalar Saymadık, Kaç güneş çiğnedi ufukları Bir sigara içimlik zamanı bölüşmeden geçirdiğimiz Tüketirken anları Aramadık neredeydik biz. Yazılmamış şiir kadar özgür sanırdık değerlerimiz. Mavi sulara bıraktık kaderi keyfince Umutlar sahipsiz. Ağustos ortasında beklenilen Puslu eylül gibiyiz. Ağlamalar yakışır bize artık Bulutlu ağlamalar Bilmeliyiz. Vuslatlar, Öksüz istasyonların Raysız trenleri kadar çaresiz Arzular silinmiş yol haritasında Islıklarla söylenir Sazsız sözsüz türkülerimiz. Birlikte taşınmalı Yanarsa yansın yüreğimiz ormanlarca Buz basarız yaramıza dağlarca hissetmeyiz Kanarsa kanasın Mendile sakladığımız gözlerimiz Belki: Rastık kadar yakmaz gözleri gün gelir Şehrin sokaklarındaki iz Mutlu iki çocuk gibiydik oysa.. O yollarda ikimiz. Nevin KURULAR

rüzgar olmak isterdim ki eseyim etrafında; serin bu bir rüya bu bir dua ne dersen de, öyle olsun rüzgara karşı uçmaya çalıştım gözlerim kapalı seni aradım, seni aradım körebe oynar gibi el yordamıyla, sezgiyle çocukken sahip olduğum kırmızı rugan ayakkabılar onlar da senin gibi çok tatlıydılar ama; canımı yakardılar acıtırdılar öyle bir ilaç bulabilmek isterdim ki kurtulabilmek aşka dair bıraktığın korkulardan ama yaram çok, derin bıçakla keser gibi kesip atabilmek bütün her şeyi kesebiliyorsan ruhumu, dene; duygularımı, yüreğimi; beni bu bir rüya bu bir dua ne dersen de, öyle olsun rüzgara karşı uçmaya çalıştım gözlerim kapalı seni aradım, seni aradım körebe oynar gibi el yordamıyla, sezgiyle çocukken sahip olduğum kırmızı rugan ayakkabılar onlar da senin gibi çok tatlıydılar ama; canımı yakardılar acıtırdılar KEŞKE HEP ÇOCUK KALSAKDA KALBİMİZ YERİNE DİZLERİMİZ KANASA... Alıntı Son düzenleyen: Moderatör: 18 Temmuz 2008

hüzün Kıpırdayan bir şeyler var rüzgara karşı Yelken mi, saçları mı yoksa sevgilinin Kapılar gıcırdıyor ve tökezliyor aşk basamaklardan Yağmur değil artık yalnızlığıma sebep, biliyorum Ufku kızıl bir aleve dönüştüren o durdurulmaz zaman Bir elma dişlenmiş yarım, bir de hüznüm Neyime yetmezdi ki bir salkım üzüm Perdeleri var pencerelerinin kapısı açık evlerin Gözleri var yüzlerinin, gözlerinden de öte Korkarım yar, çok sürmez hükmü aşkın Benim kulakları çekilmiş bir çocukluğum var Babamdan yadigar kuru soğanla, ekmeğim Bana da dar geliyorken bu türkü, nasıl söyleyim sana Şahidi olmasa şimdi kalbim, yaşadığımın İnan, çoktan bırakıp gitmiştim bu dünyayı Yüzünün aydınlık olmayan yanıdır sevdiğim Dudaklarını büküp yüzünü döndüğünde Karanlıkta bir şeyler asılı kalır hep Ben hilale benzeteyim, sen çocukluğum de Sevdiğin sandığın şey de sevildiğindir aslında Gece döşeğini sererken gecekondu sokaklarına Bir tek sen kalırsın sokak lambalarının altında Eskizse de türküler ve şiirler bulutluysa da Bil ki bahanelerimdir sevmek için seni Ve sen bırakıp gitme beni başlamışken yağmur. atakan yusufoğlu

Dokunduğun Çiçekler Solmaz Sevgili / Ölmeyeceğim Güneş denize tutulduğunda öpmelisin beni Ve ömrümün en uzun an&#8217;ı olmalı yaşanan. Nabzımın duruşuyla öldüğümü sanma sevgili Umut, küçük bir teknenin gölgesiyle taşır beni hayata Hem dokunduğun çiçekler solmaz ki Akşamın gölgesi vursa da üzerime Allah şahidim olsun ki Vuslatsız açan gülün&#8217;sem ölmeyeceğim&#8230; Ölmeyeceğim korkma&#8230; Ellerini her duaya kaldırışında, kadehler kanıyor dudaklarımda. Gözlerinin üzüm bağlarından toplanmış hüzünlerden yapılan şarapları yudumluyorum kadehin dudak kıvrımlarından. Senli mutlulukların sarhoşuyum düşler boyu, bilmiyorsun. Zor günlerin acısını çıkartırcasına vuruyorum udumun tellerine her gece, coşuyor mızrabım çok sevdiğin ellerimi kanatırcasına... Çevremi sardığında yıldızlar, gözlerini görüyorum ansızın, yüzün yüzümdeyken ölüm oluyor sensizlik. Ve ben en çok ölümden sonra yaşıyorum seni. Sakın üzülme olur mu&#8230; Kirpiklerin titremesin gönlümün gülü, başımı yere eğmiyorum. Gözlerimi diktim yalnızlığa, elimden ne gelir sevgili... O gülmeyen, vefasız kader gamzelerime çöreklendi de dinlemedi suskun yakarışlarımı&#8230; İçime basa basa geçti de karayazımı silemedi&#8230; Ufukların uzun mesafelerine yenik düşüp, gözlerimin çağlayan ırmaklarıyla gülümsedim. Bu gülüş pek iğreti kaldı dudaklarımda. Yine de kaybetmedim umutlarımı, sana yenilmişliğimi doldurdum da gözlerime. Kader, düşlerimde bile dönüp bakmadı halime. Olur şey değildi nedensizliğin&#8230; Olmadı da&#8230; Tarifsiz mutluluğum, hoş gelmiştin oysa&#8230; Çiçekler getirmiştin gecelerce içimdeki korkuları aydınlatan&#8230; Düş değildin aynı yolda yürüyorsak. Ellerin saçlarıma dolanıyorsa rüzgar değildin. Yeşeriyorsam yaprak yaprak hazan değildim ben de. Şimdiki zamandı aramızdaki. Ben de başlıyor, sende bitmiyordu yaşayamadıklarımız. Soruyordum&#8230; &#8220;Aşk&#8221; diyordun &#8220;Kırmızı&#8230; Kan gibi&#8230;&#8221; Peşinden geldiğin sorgusuz bir ölüme teslim ediyordun kalan ömrünü bir ayrılık parkında. &#8220;Hayat&#8221; diyordun&#8230; Sen yoktun orada&#8230; Ben yoktum&#8230; &#8220;Biz&#8221; vardık sevgili&#8230; Yanlışıyla, doğrusuyla&#8230; O ayrılık parkında kırmak istemiştim gönlümün zincirlerini. İsmin ne zaman ıslansa dudağımda &#8220;canım&#8221; diyordun. Sol yanım acıyordu gözlerine değdiğinde gözlerim. Unuttum&#8230; Sahi ne renkti senin gözlerin, gözlerime düş/tüğünde hüzünlerin. Hiç beklemediğim bir anda çocuk parkında oynuyordu düşlerimiz hani. Hayat kanıyordu sözlerimizde, aşk kırmızıya boyanıyor, damarlarımıza dolanıyordu. En çok gamzelerimi öpmek istediğinde sana coşmak istiyordu yüreğim. Gerçeklerin sınır dışına koşmak istediğimde yüreğim kor&#8217;du, biliyordum zordu dizlerimde derman yoktu. Geri dönüş yolları bir kordan da öteydi yüreklerimizde. Zaman haince eriyordu ellerimizde ve tüm kararları avuçlarıma bırakıyordun ikimize dair. Nabzım sustuğunda hayata az kalırdım senden habersiz. Oysa elini yüreğime koyduğunda başlardı ömrüm. Sesin çınlarken kulaklarımda, gözlerimi açardım gecenin ışıklı çiçeklerine. Ellerinin değdiği her çiçek yokluğunda aydınlatıyor odamı yar. Solunca yenilerini alacaktın ya hani. Yaprak yaprak çoğalıp yeşeriyor hepsi. Ellerinin değdiği hiçbir çiçek solmaz ki sevgili. Günlerden düşertesiydi&#8230; &#8220;Elimi tut derin bir kordan geçiyoruz&#8221; dedim içimden&#8230; Duymadın&#8230; &#8220;Yüreğimize kadar yanacağız sokul bana Gözlerime bak ve yüreğime ak sorgusuzca Birlikte boğulmak istiyorum&#8221; dedim&#8230; Duymadın kalbimin sesini. Gittin.. Beni yanına almadan&#8230; &#8220;Gitme&#8221; diyemedim. Çıkmazdı buralarda sokaklar&#8230; Gelemedim. Gözlerimi sulara bıraktım&#8230; Dokunduğun bir çiçektim Ölmedim sevgili Ö-le-me-dim&#8230; Temmuz 2008 Ayşegül TEZCAN

Bir Düş Bağışla Bana Uzat ellerini, yorgunluğunu ver bana Nefesimi al&#8230; Soluklan biraz&#8230; Gözlerindeki hayattan bir yudum ver Saçlarımı ellerinle sar biraz&#8230; Kalbinin en ıssız mısralarında çıplak ayakla geziniyorum yaprak yaprak. Her imgenin boynunu büküp sevdayı yaralıyorum harf harf. Martılar süzülürken dalgaların sırtından, hüzünlü bir rüzgarda dağılıyor dört tarafı denizlerle çevrili umutlarım. Düşlerimin zenginliğinde&#8230; Varlığının yoksulluğunda&#8230; Züleyha&#8217;nın ilk duası gibi dilimdesin yar. Yitirdikçe kendimi, yokluğunun yangınında&#8230; Sukut ile gözyaşıma düştükçe, varlığımın serinliğindesin. Ve ben her yıldız yakamozla buluştuğunda ölüyorum suskunluğun mermileri ile vurularak. Sıkılan her kurşun sınırsız sevgimin ufkunu karartırken, kirpiklerimin arasında gördüğün hayat reva mı bana&#8230; &#8220;Al hançerini gel&#8221; diyorum korkuyorsam namerdim. Düşür beni koynuna. Üşüyorum ya sana, bu düşü bağışla bana. Hırçın bir yalnızlığın ardından her dokunuş ateş olur sevgili. Ve söndürülmüş yangınlarım olmadı hiç benim. Eskitilmiş sevdaların karları kaplamadı yürek dağlarımı. Sen de gözlerimi yüreğine kapattığımda yanmaktan korkuyorsan &#8220;hiç gelme&#8221; diyeceğim de gökte bulmuşken seni; &#8220;yere inmek de niye&#8221; demekten alamıyorum kendimi&#8230; Üşüyen bir çocuk varsa şiirin orta yerinde o şiir dağılır derler ya hani, korkma. Nasılsa hep bir adım öndeyim senden bu acımsı, bu kahreden yolda. Nasıl ki sevgi Allah&#8217;tandır, sevgide aynı kaderi paylaşmak da ondandır korkma&#8230; Işığa uçan bir pervane misali tene yaklaştıkça yanmak varken bu sevdada, üşüyorsam kayboluyordur düşlerim ve o an acıyorum sevdiğim. Çok dayanmaz diyorum yüreğim. &#8220;Gidişlerinin hançerini al&#8230; Yeter ki gel&#8221; diyorum defa kez... Korkma göğüs kafesimin ardında güvendesin. Lakin öyle de durma, yüreğimdeki dağınık yalnızlığımı toparla biraz da yardım et bana. Yüreğimin gücüne inanırım ben sevgili, bulut olup mutluluk yağacağım bir gün şehrine ve yalnız uyanmayacaksın bir sabah&#8230; Her an&#8217;a doldururken varlığının yakıcılığını, dudaklarımda inleyecek bir buselik makamı. Rüya değil bu kez&#8230; Bir nihavent düş de değil yarım kalan&#8230; Gözlerimden akan hüzzam değil sevgili, mutluluk&#8230; &#8220;Bu güzellik beni bitirecek&#8221; dersin ya hani&#8230; Bahçemdeki beyaz zambaklar ayrılık koksa da gitmek için gelmedim ve kalıp öldüreceğim seni. Sevilmekten ölür mü hiç insan&#8230; Bilmiyorum da çok uzaklardan gelmiş yorgun bir şarkının dizlerinin dibine çöküp, seni sonsuz sevdiğim vakit bu sorunun cevabını da birlikte öğreneceğiz. Her &#8220;korkmuyorum&#8221; dediğinde delice korkma ve güven bana&#8230; Yağmura ve rüzgara yoldaş olduğunda korkularına yenilmemeyi öğreneceksin. Hadi deneyelim istersen şimdi, ilk iş olarak kaldır başını gömdüğün kitap aralarından, yaprak yaprak kurutma yüreğini. Yarım gülümsemeleri bırak sehpaya. Ayağa kalk ve bana yönel. Avuçlarımda tamamlanacak dudağının kıvrımları. Kapat gözlerini tıpkı yoluma güller serdiğin gün gibi. Her adımda bizim olan gecenin topraklarına sevdalı şiirler ek hece hece&#8230; Bir düşün, yetmedi mi sukutun daha, düş güllerini okşamaktan yorulmadın mı yar. Sözlerinin pansumanıyla yürek yaralarımı sar. Bedenini soyun ruhundan, içindeki adamı seviyorum ben. Sen bilmezsin ya buraları kendini bana bırak. Yüreğim kılavuzun olduğunda senli bir dokunuşla yeniden doğmak neymiş göreceksin gözlerimde. Aheste aheste dokunsan Firuze akşamlarım olurdu benim Her mevsim açardı güllerim&#8230; Kelimelerle anlatamadığım kıymetim, Aydınlığım&#8230; Nefesim&#8230; Elimi tut ilk kez Ve son kez hüznün bittiği yere götür beni Dönmeyi unutalım diyorum. Sen ey güneşi kıskandıran Gönül yaram Hadi kapat gözlerini Karanlığa boğ beni Ölmem ki&#8230; Ey ömrüme ömür katan ab-ı hayat, Tatlı yalanları bırak, acı gerçekleri al koynuna. Hakkın olmadığını düşündüğün masalları da unut Sevda nakışlı yıldızlarla örtmesen de üzerimi Eski bir geceden kalma mutluluğu giyineceğim&#8230; Göğsümdeki ateşle öldüğümü düşünme sakın, Nasılsa bu yürekle ben Varlığına da yanarım, yokluğuna da&#8230; Dertlenme&#8230; Avucumda sızlayan bir damla yaş olsan da Yeter bana. Gözlerindeki sevdalı kervanlara yetişemesem de Bilirim ki Yüreğinde olmak bir kadına verilmiş en büyük ödüldür. Temmuz 2008 Ayşegül TEZCAN

Tüm Sualler Yanar Gece Düşlere Kanatlanınca &#8220;Avuçlarımda yitik bir sevda; Her gece sana geliyorum, Uykusuz her hece sana&#8230;&#8221; Gözlerinden deniz görünüyordu ve ben gözlerinin sahilinde çıplak ayakla yürüyordum. Dalgalar sahili yalıyordu usul usul&#8230; Kırmızı topuklarıma takılıyordu gözlerin. Sevdanın derininde onulmaz bir düştü yüreğim. Ecelin oluyordum her gece yeşil tepelere serdiğim düş bahçelerinde&#8230; Biliyordun asi rüzgar&#8230; &#8220;Tüm sualler yanar geceler düşlere kanatlanınca&#8230;&#8221; Ve sen sevgilim masallar anlatıp kandırırdın hüzünlerimi, kaçan uykuma şükrederdim o vakit. Varlığının yoksulu bir fakir sofrada umudu beslerdik gözyaşlarımızla. Yufka yüreğini değişmezdim dünyalara, kirpiğinin kıvrımındaki bir damlaya canımı teslim ederdim. Kuruyan gözpınarların ıslak dudaklarımın nemi ile şifa bulsun diye dualar ederdim. Avuçlarındaki gül yapraklarıyla kanatlandırırdın kelebek yüreğimi, güzüme inat... Sana sadık rüyalarımda bile sabrı anlatırdın, o sabır ki her sabah gözlerimin şu yalan dünyaya doğması gibi&#8230; &#8220;Gecenin yanaklarından süzülürken şafak, Yıldızsız, karanlık da olsa gök kubbe Gül yordamıyla bulurduk nefeslerimizi&#8230;&#8221; Gözlerimdeki hayatla birleşince yarım cümlelik sevdalar yitirirdi anlamını. Sen benimle tamdın sevgilim. Bilirdik eninde sonunda kaybolurdu düşler&#8230; Bitimsiz özlemlerle kurduğumuz her düşün ardından hüzünler devrilse de üzerimize, biz gerçektik&#8230; Ay yüzüme bak gözlerindeki hayatla&#8230; Geldiğin yolların tozu toprağı dururken öpmeliyim avuç içlerini&#8230; Hadi uzan varlığının mutluluğu ile çöz saçlarımı. Eteğime topladığım çiçekleri iliştir. &#8220;Ellerin&#8221; diyorum, ellerin yurt edinmeli saçlarımın her telini. Yanışın her an artsa da dayan, gücün yetmese de vazgeçme bu sevdadan. &#8220;Şimdi acıları bırak başucuma&#8230; Gözyaşlarıma uzan&#8230;&#8221; İtiraz yok asi rüzgar&#8230; Kirpiklerinin gölgesinde bir sergi açmanı istiyorum, kimsenin uğramadığı bir sonbahar günü&#8230; Üzerime çöken hasretlerin arasında çok sevdiğim gülleri resmetmelisin. Her tablodan okumalıyım sevda romanımı. İçlerinden biri bana yakın gelmeli. Hani o gözlerimde bir dolu hüzün olan&#8230; &#8220;Renkler yanar hüznümde, sen siyahı giydir yine bana&#8230; Takvimlerin boş yapraklarında dururken zaman Küçücük yüreğimle ölümsüzlüğü sunuyorum bak sana&#8221; Bilirim yakıştırmazsın beyaz tenime bu zemheri matem rengini&#8230; Dudaklarıma değen her renk yandıkça başka çaren kalmaz sevgili. Gün uzar kavuşmayı bekledikçe, gün büyür gözlerimizde, geç gelir gece. Gece siyah&#8230; Yırtılır karanlık, ateşli bakışlarını gördüğümde. Yokluğuna uzattığım saçlarımda başlarken vefakar geceler, avuçlarımdaki şarabi sevişlere bırak kendini. Sonra gamlı saçlarımın her teline asalım düşlerimizi. Nefesine nefesimi al yakalım geceyi sönse de bir bir yıldızlar. Unutulmuş bir yalnızlığın içinde olsam da yüreğimin kuytularına uzan&#8230; Özlemlerime yenilerini eklemeden uzan ki göğüs kafesimde yankılanan yürek atışlarımın senli bestelerini dinlemek nasibin olsun. Yüreğindeki azimli sevda ile kanasan da aç gönlünü bana özlenen sevgili. Bakma gözlerimdeki yaşlara, sevince açar gamzelerim, hem ağlamak yakışmaz ki bana. Haydi söyle sükut ile&#8230; Sorularımın cevabı var mıdır asi rüzgar&#8230; &#8220;Bedeli çoktan ödenmiş bir sevdayı, neden kanatır zaman&#8230;&#8221; Haziran 2008 Ayşegül TEZCAN

Güz rüzgarları esmeye başladı yine Günler biraz daha kısa Gölgeler biraz daha uzun şimdi Baharda ektiğimiz çiçek açtı ve soldu Aynı hiç bitmeyecek sandığımız, aşkımız gibi Açtı ve soldu Şu ıssız yollarda Yalnızlığın ayak sesleri karışıyor, güz rüzgarlarına Sessiz bir hıçkırık Gizli bir ağlayış var sanki uğultusunda Güz rüzgarları esmeye başladı yine Üşümek zamanı yaklaşıyor Hüzün dolu güz yağmurları Bir beni, birde sensiz yolları ıslatıyor Baktım da sağıma, soluma Anladım, kimsenin gözü kimseyi görmüyor Herkes düşmüş kendi derdine Güz rüzgarları esmeye başladı yine Bir telaş var kuşlarda bile Daha acımasız dövüyor sahili, dalgalar Ne zengin fakiri acıyor, nede genç yaşlıyı Ne hale gelmiş, nereye gidiyor şu insanlar Köpük köpük, dalga dalga Kabarmış bulutlar Farkında mısın kardeş Bu yıl güz rüzgarları daha şiddetli esiyor Acaba biz mi yaşlanıyoruz Yoksa şimdi daha mı soğuk Ondan mı üşüyoruz Hissediyor musun kardeş Artık güz rüzgarları daha şiddetli esiyor... Mailime gelen Şairi belli olmayan bir şiirdi. Paylaşmak istedim sizlerle

Bir Kadına Umut Olmak Erkeksin diyelim.. Aşık oldun bir kadına.. Öyle çok seviyorsun, öyle çok arzuluyorsun ki.. "Çocuklarımın babası sen ol" diyor kadın ansızın!.. "Sen ol!".. Afallıyorsun!.. Bir erkeğin duyup duyabileceği En güzel sözdür bu.. Onur verir.. Birgün kadının eski sevgilisi çıkagelir! Yine; ansızın!.. Zorla girer yarı açılan kapıdan içeri kanatarak kadının ayağını.. Duyar bunu adam.. "Nasıl" der?"Nasıl gelebilir?" "Gecenin o saatinde?.." "Aramadan hiç gelmedi şimdiye kadar" der kadın.. "Arayıp da mı geldi" der adam?.. "Hayır" der ağlar kadın.. Susar adam.. Ağlar kadın durmadan.. Hiç sormadan Hiç sorgulamadan eskiyi kabullenmek midir aşk?.. Sorar "kaç kişi oldu hayatında" kadına?.. Cevap vermez kadın Ağlar.. Tekrar sorar adam; "Kaç kişi?!!!" Ağlar kadın; "Gidiyorum ben" der.. Adam ne git, ne gitme diyebilir canıyla sevdiğine; başkalarına aşkla vücudunu, ruhunu sunduğu geceleri düşünerek kadının.. " Çocuklarımın babası sen ol" derkenki hali gelir gözünün önüne.. Tek başına hayata tutunmaya çalışırken; Hayata kendini sunduğunu, kalanıyla da sana kadınlık etmek istediğini söyler böyle çünkü.. Onore olan sen değilsindir o sözle aslında.. Hangi sevişme candan olabilir artık? Nasıl dersin "çok sev beni?!" "Herkesten çok beni sev!.." Nasıl dersin?!.. Sana özel ne bırakmıştır ki geriye?.. Ne vardır sadece sana sunabileceği artık?.. Yalnızca seninle paylaşabileceği bir tek şey istersin; ağlamaktan gözlerin şiş.. Birtek şey yalnızca; seninle paylaşabileceği?!!.. Ve şimdi sana çocuklarımın babası ol derken Neden diğerleri değil de ben! dersin.. Coşkuyla seviştiğin gecelerdeki aşıkların değil de neden ben?.. Ve hangimize baba diyecek o çocuklar?.. Sen söyleyemezken bunları onun yüzüne; O hala çok sevdiğini söyler seni.. Hayaller kurar.. "Çocuk!" der.. Gidemezsin kıyıp.. Üzmekten korkup, Ağlatmaktan korkup, İncitmekten korkup.. İncinmenin en büyüğünü yaşarsın bir başına.. Ve acının en büyüğünü; kalarak onunla.. Aşk şekil değiştirir.. Şimdi; Bir kadını mutlu etmekle Bir hayatın mutsuzluğudur adımlanan.. Ağlarsın... Şairi belli değildi. Bana gelen maillerden. Paylaşmak istedim

Bağırmak İstiyorum Sokulmak istiyorum kollarına Bir gitar sesi ile Gecenin karanlığında Boşalan ellerimin teri soğumadan Beni bırakma diye Bağırmak istiyorum Koşmak istiyorum şehrin sokaklarında Ansızın durup gözü yaşlı Vitrin camlarından yıldızlara bakıp Bağırmak istiyorum Sıyrılmak istiyorum Kalabalığında şehrin Beni terk edip gittin ya Hayatımda ilk defa Yorganıma sarılarak Defolun diye Düşlerime bağırmak istiyorum Bertan Deniz

Akşamüstü oturdum yol kıyısına Düşündüm Ne kalacak bizden geriye Balkan yaylasından ve bozkırlardan Kafdağlarına giden şu bulut Sonsuz mevsimlerle esmerleşen Şu toprak ve derin çınar ağacı Biz yokken de vardı Çocukların şu gülen sarı feneri Ayışığı Ve ıssız balkonlarda Kırmızı biberlerle üzgün yaşlıları Aynı mandalda kurutan güneş Çayırda gölgeler bırakacak Dalgın yeryüzünde çekilirken Kalabalık çarşılara tortusu Çökecek Tüccarın kanpazarından Mezarlığa taşıdığı paranın Değirmeni döndüren ter ırmağı Kuruyunca ardında tuz kalacak Ve bir anı öfkeli işçilerden Sinirli kediler bir tekir şerit Olacak Ve bir çöl esintisi Dörtnala kaybolan arap atları Bir çavdar haritası çizecek Bozkırı terkeden tarla faresi Kuş tüyleri gökyüzünün camını Buzlu yazılarla donatacak Hersey değişiyor ama ne yapsak Duracak Tarihin uzun duvarı Taşlara kırmızı izler bırakan Ve aynı kıyıdan yürüyen köle Silecek kıralların adını Gene de karanlık dağ başlarında Yarın bir kin gibi hatırlanacak Kanlı soy ağacının dalları Kiraz ve kamıştan kavalımızın Sesleri Dağılıyor havada Bir kuyu ağzından geçiyor gibi Rüzgarı mor fistanlı zamanın Bu güzel şarkı da unutulacak Kıyımlar acılar kanlar içinde Savrulurken yaşadığımız günler Bu soruyu mutlaka soracaksın Ne kaldı ne kaldı bizden geriye? ONAT KUTLAR

yeşil gözlü kız Yalnız orlarda yaşayanların haberdar olduğu uzak bir kasaba, yada bir dağ köyü gibisin biraz hatırlanmak ve sevilmek ister gibisin oysa tanıyabilsem sesini ve kederini aşinası olabilsem o narin, kederli ellerinn diyebilecem;yasla başını bu dağın göğsüne ve dinle göğsümü yaran bir ırmağın sesini yalnız değilsin bu kentte ey şehla saçlı kız. sanki bir sen varsı, birde sisler içinde bir kent geriye ne kalmışsa cocuklar almıştır oyunlarına kendine köy olduğun bir uzaklıktır şimdi, gizin ne bir ses, nede bir çift göz değmiştir, bilirim sesini yitirdiğin, ya da yüreğinin düştüğü kuytuluk neresi ise orda başlamıştır şiirimin ilk ağrısı kendi tuzundan erimiş bir deniz gibi, şimdi sen arayıp durmaktasın katıksız bir ırmağı atakan yusufoğlu

... Dün barmenden rica ettim Satın aldım çocukluğumu Cahit Sıtkı misali Gözyaşlarıyla sarıldım eskiye Yokuşta kovalamaca oynayıp Halamı beklediğim akşamüstlerini, Fatma hanımın bahçesini, Çocukluğumun İstanbul&#8217;unu Yeniden yaşadım özlemle. Mümkün olsaydı getirmek geriye Çocukluğumu ve kaybettiklerimi İstemezdim bugünü, yarını Kalırdım geçmişte dönüşsüz. Ama gözyaşları kalmış sadece Hayaller kalmış bugüne. Bomboş bir İstanbul, Yapayalnız ben kalmışız Alıntı Son düzenleyen: Moderatör: 18 Temmuz 2008