Aslında şiirleri çok güzelmiş. Ama naçizane bi eleştirim olacak: Erdal Alova'nın bu şiirlerinde de gördüğümüz üzere bazı şairlerimiz nerdeyse tüm şiirlerinde "Kadın memesi" diyorlar. Hadi desinler diyelim de, şiirlere bakıyorum bakıyorum ve diyorum ki -demese bişey kaybetmezmiş bence. Yani sanatsal olarak anlam bütünlüğüne bi katkısı yok bence.. Bilakis demese ben her "meme"kelimesini okuduğumda böyle gayriihtiyari irkilmezdim mesela.. (Bu mesajı yollamak konusunda tereddütlüyüm:1rolleyes:) seaBahAR Nosce Te

Sana bir önerim olacak selicim.. Şiirin ilgili mısrasını sesli oku.. Bu okuyuşlardan ilkini "meme", ikincisini de "göğüs" sözcüğü ile yap. Anlamdaki vurgu şiddetleniyor sanki.. Sözkonusu sözcüğün, bu vurgu gücü nedeniyle tercih edildiğini düşünüyorum... Bak şimdi! Aklıma da Cemal Süreya'yı getirdin..

Cemal Süreya'ya ne denir ki püsküüt'üm. "Dalga" ve "Sizin hiç babanız öldü mü?"denir mesela.:içelim: Bi de özür: Sana cevabımı özel mesaj olarak attım. Ama şimdi farkettim ki Erdal Akova demişim Acele cevap beklerim::1rolleyes:Şeniz seaBahAR Nosce Te

Yanılgı Yetişmez gülüşlerin sarılışı ne de anlayışın adımlardan bir çizgi olduğu yaşamın yetişmez anlatmaya sesinin kırılışını gözlerinin parçalanışını alışmadıkları bir soğuktan. Gün bir ağartıyla karşılar pencerenden seyreder gövdeni alaycı serinliğiyle der: "Her şey yeniden başlayacak, yeniden sen dokunuşlarını getir doğmamış aşkların ben yayayım çıplaklığımda Geçmiş Zaman'ı." Ve gürültüsü sarar çevreni seslerin, gölgelerin alırlar seni uzayan bir yorgunluğa bırakırlar büyüyen ayçasına gecelerin. Sanırsın kimse görmedi ayla başbaşa kalırken bilmediler ince bir camdan yapıldığını gülüşlerin çünkü kimseler geçemedi dişlerinden öteye dediler: "Bu gökyüzü bize yeter! Ama ben, kargınmış çocuğu düşlerin sanrıların geometri bozguncusu, büyücüsü kokuların dinlerim taşların altında yatan yüreğimle gövdenin kıvrımlarını, titreşen sokakları giyerim lacivert geceden gömleğimi derim: "Ey kent, gel dans edelim seninle!" paylaşırım seni akışan bir çığıltıda sanırsın kimse görmedi gözyaşın bıçaklanırken paylaşırım, en güzel sesleri vermek için sana. Erdal Alova seaBahAR Nosce Te

Kaktüs Kadın fırlatıyor iğnelerini kaktüs kadın sarınca bir erkek kokusu tuz çölünü baldıranlar akıyor memelerinden kıl damarlarında yeşil zencar bakışı bir ısırganlar gecesi sesinin sabahında okunmamış kitaplar bir erkekçik kuşu yiyor bacağındaki kısırböceğini fırlatıyor iğnelerini kaktüs kadın günleri yaşam süsü verilmiş bir intihar Erdal Alova seaBahAR Nosce Te

Erdal Alova Kimdir? Erdal Alova 17 Haziran 1952&#8217;de Ankara&#8217;da doğdu. 1959&#8217;da Eskişehir&#8217;de, Dumlupınar İlkokulu&#8217;nda başladığı öğrenim hayatına, 1972 yılında ODTÜ Mühendislik Bölümü&#8217;nden ayrılarak son verdi. Aynı yıl İstanbul&#8217;a yerleşerek şiirlerini yayımlamaya başladı. İlk şiiri &#8220;Issız Gül&#8221; adıyla Yeni Dergi&#8217;de çıktı. 1973-80 arasında yazdığı şiirleri En Son Çıkan Şarkılar (1980) adı altında yayımlandı. Bu kitabı, Giz Dökümü (1989) ve Bitik Kent (1995) izledi. Bitik Kent ile 1996 Cemal Süreya Şiir Ödülü&#8217;nü kazandı. Federico Garcia Lorca, Konstantinos Kavafis (Barış Pirhasan&#8217;la), Pablo Neruda, Z. Herbert, Guillevic ve Catullus&#8217;tan (Çiğdem Dürüşken&#8217;le) yaptığı çeviriler kitap olarak yayımlandı. Yaşamını gazeteci, redaktör, çevirmen ve editör olarak kazanıyor. seaBahAR Nosce Te

YALNIZ ELLER DEĞİL.. Yalnız eller değil bunlar Yalnız ayaklar Sarkar kız pencereden Mahalle sesiyle Memeleri sözlerinden masum O alımlı kadınlar ki Yataklarda çocuk Yalnız dudaklar değil bunlar Aşk belki de o En derinlerinde bile senin Duyduğum yabancılık Uzak adlar buluşum Sana yaklaşmak için Boş bütün sözler Işıklar sönünce Birdir bütün gövdeler Herkes kalır kendi uçurumuyla Ölüm ısırınca Memelerindeki kuruüzümü Bin yunus sıçrar denizden Karnın bir körüktür Günle gece arasında Gittikçe incelir sesin Kalamar kemiklerine doğru Sen nereye bassan Yerçekiminin en zayıf noktası Erdal Alova seli