Zamanla alışırsınız. 2 saat hiçbirşey bence.. Ayrıca güzel bir süreçtesiniz yeni bir hayata başlayacağınız için mutlu olmanız gerekirken ailenizden ayrılacak olmaya odaklanıp kendinizi mutsuz etmeyin bence.. ileride özlersiniz bu zamanları

Bence psikolojik olarak kendini ayrılıyor olmaya odaklamışsın, evine eşinle yaşayacağın güzelliklere odaklanıp ailenden de aslında çok uzak olmayacağını ulaşılabilir yerde olmalarını düşünerek ayrılık düşüncesinden uzaklaşman iyi olabilir naçizane fikrim

Dogru diyorsunuz. Büyük kardeşlerim aileme çok yakınlar gelip gidiyorlar sürekli en ufak ihtiyacda hemen koşuyoruz bir araya geliyoruz vs. Tek uzak olacak olan benim böyle oluncada boşluğa düştüm yalnızlık psikolojisi diyebilirim. Bir de en cok ailemle vakit geçiren benim ve en geç evlenende ben. Neyse yapacak birşey yok üstesinden geleceğim bir şekilde.

Oturun evinizde ailenizin yaninda o zaman? Ya da evler tutulmadan Ben ailemden uzakta yasayamam deseydiniz

Haline şükret, özleyeceğin bir ailen var ve 2 saat hiçbişey değil..

Yaaa güzel düşünceniz için çok teşekkür ederim, dikkate alacağım

2 saat farklı bir şehir sayılmaz bence. İstanbul içi ulaşım 2 saatten uzun sürüyor Herkes komfor alanının değişiminden çekinir ilk zamanlar bu çok doğa bir durum. Bir süre sonra alışırsınız. Hatta ailenize yakın oturmadığnız için şükredersiniz

V vanessa5 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Evlilikden yana bir sıkıntım yok. Nişanlımın kendi evi var. Bu devirde kira ödeyeceğimize orada oturmak daha mantıklı geldi. V vanessa5 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Tabi ki sonsuz şükürler olsun bunu düşündüğümde rahatlıyorum. Sadece bu duygu durumundan çıkmaya çalışıyorum, çabalıyorum. june34-Mavi Aktif

Merhaba kızlar, kulübün yeni üyesiyim. Hemen konuya geçmek istiyorum. 26 yaşındayım hayatı kısmen dolu dolu yaşadım diyebilirim. Evlilik sürecindeyim yaklaşık 1 ay ım kaldı. Evime yatağıma semtime sokağıma aileme veda etmek çok zor ve her akşam kafamı yastığa koydugumda, bazenleri gün içersinde sürekli istemsizce bu anı düşünüyorum. Kalabalık bir aileyiz ve hep iç içe yaşadık. Şimdiyse başka bir diyara gidicem başka bir şehir çok uzak degil aslında 2 saat kadar . Gideceğim yer sessiz sakin nezih bir yer tam da istediğim gibi aslında bahçeli havuzlu büyük ev vs vs. Nişanlımı seviyorum onunda bana olan sevgisine inanıyorum ondan yana bir sıkıntım yok ama sorun benim ailemden uzaklaşmam çok zor geliyor ağır bi yük gibi kendimi kötü hissediyorum ağlamak geliyor içimden kendimi frenliyorum pozitif düşünmeye çalışıyorum ama olmuyor. Ne yapmalıyım nasıl üstesinden gelebilirim? Yardımcı olursanız cok sevinirim pamuk musun nesin Şimdiden başka zaman

Aileden ayrılamayanlar niye evleniyor, niye şehir dışına evleniyor hiç anlamıyorum.

Evlenmeden düşünemiyoruz. Çözeriz sanıyoruz V vanessa5 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Söylediğim şeyle ne alakası var?