annem kayınvalıde ama benımkısı kaynana ıkızıde eltım sanırım genetık kodlama hatası ıle dogmus yasıyorlar nasıl bı kotu nıyetse bana hayır demeyı surat yapmayı herseyı altdan almamayı acıta acıta ogrettıler dılerım kımse benım yolumdan ogrenmez :) iyilikten maraz dogar

Anneannemin dediği bir laf var. " yüzünün yumuşaklığından donunun ağı hiç kuru kalmaz" diye. cidden doğru. insanlara taviz verdikçe tavizi doğuruyor. bir kaç ciddi kazık yiyince gaddarlaşırsın bence.

Ben bu durumu 30lu yaslarimda aştim çok şükür. Biraz yasanmislik lazım öğrenebilmek için bence. Şimdi direkt Hayır!! Küsen küssün giden gitsin.

hiç kimseye hayır diyemediği için her yola gelip sonucunda sürekli zor durumlarda kalmak . push ; N nscckts Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik İptali tek ayak

Canim asarsin merak etme. Bak geçen gidiyorum arkadasa iyi niyet gösterdim gel benim yolumun üstü birakayim seni dedim aaa göreve çevirdi bir de yanına takmis birini. Bir iki gittik bu seferde diyo yoldakileri de alalım!!! İyi niyetin karşılığı işte sana. Sonra bir şekilde kurtuldum. SIFIR MOD %100

çabuk sinirlenme huyun var galiba ayni benim gibi.. bende öle oluyorum tüm iyi niyet yüzünden oluyor birikiyorsun içine atiyorsun herşeyi sonra patlıyorsun ama karşıdakini kırmış oluyor. ne yapıcam bilmiyorum.

Iste budur. Allah onlara uzun omurler versin

Ben de çok iyi niyetliyimdir. Hatta eşim, babam, arkadaşlarım derdi. Bukadar poziitif olma, küfredene gülme, arkandan vurana 2 gün sonra canım deme diye. Küçüklüğümden beri annemin 'sana taş atana sen ekmek at boşver' lafıyla büyüdüm çünkü. Annem hep boşver derdi, görme, duyma, bilme. 3 günlük dünyadayız derdi. Çok arkadaşımdan darbe aldım, yalnız kaldığımda oldu. Evlendim birşeylere mecbur bırakılmalar, yetiştiğim hayatın tam zıttı bi hayat, ayak uyduramama, eşimin ailesiyle ufak çaplı sorunlar falan filan derken ben benlikten çıktım 1 senede açıkçası. Artık bildiğin çirkef bir insanmışım gibi hissediyorum kendimi. İstemediğim şeylere 'hayır' dedikçe ben huzurlu oluyorum ama karşımdaki huzursuz oluyor diye bir anlık tereddüüte kalıyorum ama mecburum. İyi niyet gerçekten hoş bir şey değil. Suistimal eden fazla oluyor iyi bir insan, merhametli bir insan olduğunu anladıklarında.

Merhamet tabikide eksik olmasın içimizden ama saklı kalsın bilmesin kimse. Bazen en can alıcı damardan vurabiliyorlar insanı.

İnsanlara farklı davrandığında neyi kaybedeceğinden korkuyorsun? N nane_molla

Allahtan benimde o konuda bir prensim var o da beni yonlendiriyor. R RoseAnge

Bizler birileriyle bir ilişki yaratmak için kendimizi kaybediyoruz. Başka insanların bakış açısı adına kendimizden vazgeçiyoruz. Onların ihtiyaçlarını, isteklerini ve arzularını yerine getirmekle, onların bizimle birlikte mutlu olacaklarını düşünüyoruz. Peki gerçekten bizimle mutlular mı? Mutlu olamazlar, çünkü onlar kendileriyle mutlu değiller. İnsanlar ilişkiler yaratmaya çalışmayı sürdürüyorlar, ama kendi hayatınızla ilişkiniz yoksa, başka biriyle nasıl ilişkide olacaksınız? Eğer kendiniz için orada değilseniz, başka biriyle nasıl birlikte olabilirsiniz? Eğer sen kendine hak ettiğin değeri verirsen, herkes sana değer verir. Peki sana bir soru arkadaşım: Ya sen kendine insanların sana davrandığı gibi değil de, davranılması gerektiği gibi davransaydın? Bu ne yaratırdı hayatında? N nane_molla

Beni anlattın resmen

O sen cok farkli yollarla ogrenmissin oylesi daha zor :)

Alakayi çözemedim ama laf çok güzel... güldüm.

Darısı başıma.. Merhamet eksik olmasın ama iyi niyet uzak dursun

Iyi dilegin icin tesekkurler Sanirim benim bu baskin taraf olmamam ailemin zamaninda ustumde cok baskin olmasindan kaynaklaniyor. Bi sekilde asmaya bocaliyorum iste

Ben de bu gruptandım bence, çıktığım da söylenemez hatta. Aşırı korumacı büyüdüm. Sebebini buna bağlıyorum daha çok. Üniversiteyi bitirdim, işe girdim her iş üstüme yüklendi ama ne zam ne tatil isteyebildim çekingenliğimden ve iyi niyetimden. Ekmek kazandığım yer, o işi de yapayım ne olcak diye diye. Sonra kimse anlamadan ben patlama noktasına geldim ve istifa ettim. Bikaç ay iş aradım ve bulduğumda tecrübeliydim. Önce oranın düzenini, işleyişini öğrendim. Sonra hangi iş benim sorumluluğumda ayrımını öğrendim. Kendi işlerimi titizlikle yapmaya devam edip, diğer işleri sırtlanmadım ama o işi yapana gerekirse yardım da ettim. İlk defa bir erkek arkadaşım olmasına cesaret ettim. Evlendim. Maddi yükü sırtlandım, eşimin ailesinin her tür gereksiz isteğine uydum. Onlar mutlu olsun, ne olacak onu da yapayım diye diye. Sonra küçük kardeşinden bile edepsizlik gördüm. Daha neler neler. Şimdi boşanma aşamasındayız. Artık insan ilişkilerinde de kullanılmadan, adil olabilmeyi öğrendiğimi sanıyorum. Umarım sizler böyle acı tecrübelerle değil, zamanında öğrenirsiniz. Ve çocuklarımızı da otorite boşluğu olmadan, fazla da korumacı olup sıkmadan yetiştirebiliriz.

Karşımdakine değer verip, hak ettiği gibi davranamadım hiç. Evet, kendime değer vermedim, tevazu yapmaya çalıştığım özgüven eksikliğimi kendime bile gizlememdendi belki de. Hiç hesap yapamadım, biri benden bir şey istese yardım etmeye çalıştım, daha önce bana yardım etmemiş biri de olsa. Ya da bu iyiliğimi hak etmiyor demedim. Annem hep "senin onlardan farkın olsun" "iyiyle herkes anlaşır, kötünün de iyi özelliğini görüp onu çıkarmak, onunla da anlaşmak önemli" gibi şeyler anlatırdı. "iyi olmak kolaydır, önemli olan adil olmaktır" sözüne bakıp, ben adil olamadım ama öğreniyorum. Sorularınızın birebir yanıtı olmasa da bu zamana kadarki hatalarımın sebebini kısmen açıklamaya çalıştım. Evet, önce kendime hak ettiğimiz değeri vermeliyiz, kimsenin vermesini beklemeden. Acı deneyimlerle öğrendiğimi zannettiğim kadarıyla, şimdi kendi kendimi mutlu etmeye, kendimi tanımaya ve hak ettiğimi vermeye çalışıyorum. Hatalar yapa yapa da olsa hayata tutunmayı bırakmadan.

Sevgili ananen çok doğru bir laf demiş.. Sende doğru dedin sanırım bazı şeyleri anlamak için mutlaka başına bişe gelmesi gerekiyor. Çünkü senelerdir uğraşıyorum uğraşıyorum olmuyor. Artık sıkıntıdan sedef ve panik atak hastası oldum. Hayat çok zor çookk..

yeahh valla eşim olmassaydi aklım allak bullak olurdu birisi fazla iyi niyetimden yararlanmaya çalışırsa eşim duyarsa kalkar gider bin laf eder agir laf yani ben onun kadarda edemem laan benim karıma niye öle istiyorsun ne istiyorsun karımdan der.. eşim varken kimse bana bişey yapamiyor.

Nasıl aştınız

Arkadaslar ; Derdim aslında yıllardan beri müzdarip olduğum bir dert. Insanlara karşı çok fazla iyiyim ve bu sorunu ne kendim aşabildim ne doktorla nede ilaçlarla. Karşımdaki insan ne yaparsa yapsın bağırsın çağırsın, laf soksun ama iki dakika sonra bana bi gülsün hemencecik yaptığını unutuyor ve tavır koyamıyorum. Biri bişey istesin hayır diyemiyorum. Karşımdakine cevap vereceğim zaman sesim kısılıyor ezilip büzülüyorum... Tabi benimde bir noktam var o noktaya gelince bende patlıyorum ama genelde bu böyle oluyor. Yorumlarınızı merak ediyorum. Sizce bunun bir çözüm yolu var mı?