Önce aynada kendine gülümseyebilmek... kendini hatalarınla sevaplarınla kabullenmek... "bir insanı sevmekle başlar her şey" der Sait Faik Abasıyanık. Önce kendimizi seversek olduğumuz gibi gerisi yavaş yavaş kendiliğinden oluyor. N

Ben uzun yillar depresyon hastasiydim. Yaşadiğim olumsuz ve üzücü seylerden sonra artik hiç birşeye positif bakamiyorum. Buda özelikle ailemle olan ilişkimi çok yipratiyor ve herkesi soğutuyor. Örnek vereyim: kardeşim kir düğünü yapmak istiyordu bende hemen yüzümü buruşturdum. Daha güzel organize yapa bilirsinizdedim. Yada hep yaptiği hatalarindan konuşmaya başliyorum. Insanlarin kötü yönlerini görüyorum. Oğluma belki her sabah "oğlum bu saç ney, ne zaman berbere gideceksin? Çok bakimsiz görünüyor "diyorum. Başkalarin hayatlarina çok müdahil oluyorum, yön vermeye veya büyüklük tasalamaya ders vermeye kalkişiyorum. Karşimdaki insanda tabii rahatsiz oluyor Birde onca psikoloji önerileri teknikleri okuyorum ama beni değiştirmiyor. Ben sevdiğim değerverdiğim insanlarla olumlu güzel ve sicak davranmak istiyorum. Bağimizi daha güclendirmek ileride büyük bir aile olmak istiyorum. Be halimden nasil kurtulurum? D Defne7220 Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

çevrendeki insanlara bir şey soylemeden önce bir düşün; neden bunu söylüyorum, bunun karşımdaki kişiye ne faydası var ama öncelikle ve oncelikle bana ne faydası var diye kendine bir sor. Kısaca dilini tutmaya zorla kendini bir süre sonra zaten sürekli yapar duruma gelirsin. A