Belki ağlamıyordur artık resimdeki kadın Vazgeçmiştir kaderinin çizilmesinden Yorulmuştur Ressamın böyle güzel bir kadını üzmesinden

Sakla kalbinden geçeni Sakla ama kaybetme Sahi, bulurdun kendini Bir küsseydi aklın fikrine Chocolita

Zamanla öğrenirsin ışığın zaafını O büyüler iç gıdıklayan cilvesiyle Ve karanlığa saklar cevapları Sonra kaçamazsın kendinden Bir bitmeyen gece Bir de kül tablası pencerede Bu tıpkı papatyaların o aşık olduğumuz kokuyu hiç alamayacak olması gibi Tuhaf Bununla yaşayabiliyor insan Ve onsuz da görebildiğinde Açılıyor ışıklar Chocolita

İşte yine kaybolmak istiyorum Kimse aramasın, sormasın Korkmasın Dönerim kapım aşınmadan Bet sesli alarm çalmadan Sadece biraz duracağım Fazla sıkılmış avuçlarım Bir fiyatı varsa askıda kalmamın Ceplerimi boşaltıp bir dalga sesi alacağım

Aç hadi sesi Belki bastırırsın içinden geleni Bak hadi manzaraya Belki bulursun aradığın güzelliği Ah boş ver sen bunları Aç hadi sesi Ve al kalemle kağıdı Karala sağır ederken kulakları

Öyle soğumuş ki rüyaların Ateşe aldırmıyor uykuların O zaman acı veriyor şeytana bile Tutup sürüklediği saçların