biz bu sosyal medya denen zıkkımın o kadar içindeyiz ki bu tür buldumcuk hareketler normal geliyor artık... annem bilgisayardan anlamaz, geçenlerde bir tanıdığımızın instagram hesabını gösterdim, yemek fotoları filan paylaşmış, annemin tepkisi "aman ne görgüsüzlük" oldu! gerçekten de, yiyip içtiğinden bahsederken bile lafa ayıptır söylemesi diye başlayan insanlar değil miydik biz? ne ara bu hale geldik, ziyanlık.

Başlıktan da anlaşılacağı üzere günümüzün hastalığı ' sanal ego ' ya değinmek istiyorum. Bundan 20 yıl önce insanlar ' ego ' tatminini nasıl yapıyordu bilmiyorum ama günümüzde insanlar ' ego ' tatminlerini ' sanal ' ortamda gayet rahat bir şekilde yapabiliyorlar. Büyük çaplı ego tatmini önce facebook ile başladı.. Her bir beğeni sayısı demek ego tatmini demekti.. Her bir çekilip facebooka konan fotoğrafa ''Hmm canım ne güzel çıkmışşsın, vaayy süpersin, oww mükemmel '' gibi yapılan yorumlar demek yine ego tatmini demekti.. Belli bir süre sanal ortamda facebook üstlendi bu ego tatminini.. Daha sonra bu ego tatmininin yerini twitter aldı. Her bir RT sayısı, favlanma sayısı ego demek.. Takipçi sayısından hiç bahsetmek bile istemiyorum.. İnsanlar 1.000 takipçi sayısından sonra ego patlaması yaşıyorlar adeta. Üstelik twitterdaki ego bunlarla sınırlı değil. Twitter sanki sadece elitlerin, burjuvanın kullandığı bir siteymiş gibi kullanmaya çalışmaları da ego şişirme çabası.. Günümüzdeki aplikasyonlar, uygulamalar her gün yeni bir fotoğraf çekilmesi, her gün yeni bir cümle, her gün yeni bir özlü söz yazılması mecburiyetinde bırakıyor gibi.. Bu gibi uygulamalar kendini beğendirme ve bunun sonucunda da '' sanal mutluluk '' veriyor.. Saydığım aplikasyonlar çok mu kötü? Tabi ki değil. Mesela twitter güncel haberlere ulaşılmak için kullanılırsa neden yararlı olmasın ki? Neyse... Diyeceğim o ki, etrafta sanal ego patlaması yaşayan insanlardan yeterince baydım.

ne kadar da güzel anlatmışsınız. bu sosyal medya denilen illet arkadaşlıkları bitirdi yuvaları yıktı insanların hayatının o kadar içindeki artık kimse kimseyi aramıyor. benim facem yok o yüzden arkadaşımda yok ben ararsam haberdarım onlardan aramazsam yok. seyrek sepet bir araya geldiğimizdede konuşulan tek şey bunlar aa ayşe şöyle yapmış Fatma böyle olmuş o ona bunu yazmış duvardan o beni arkadaşlıktan çıkarmış falan fişman. sonrada aaaaa senin facen yoktu demi sanki eksikliğim ayol yok işte yok olmuycakta

sanki ben konuşuyorum gibi geldi. söylediğin şeyin altına imzamı atarım vesselam. sırf bu yüzden face hesabımı yıllardır kullanmıyorum, geçen yıl da kapattım. seyahat etmek, varlıklıysan yurtdışı, yoksa yurtiçi fotoları, şunu yedim, şunu biiiiip. off ya. yıllarca gözetlemeyi severiz sanıyordum yanılmışım. gözetlenmeyi seviyoruz. hepimizde bir kim karadishan hastalığı oluştu. elgördülük yaşama hevesimiz ayyuka çıktı. bi kot bi tişörle gidilir markete. düğüne gider gibi sokkta geziyoruz. postmodernik denilen illet moda zevk çıtasını yerlebir etti resmen. abuk subuk renk karışımları, saçlar, kıyafetler, eşyalar, müzikler... benim çok kötü bulduğum, evde bile giymem dediğim şeylere avuç dolusu para veren bir güruh. yok mu arkadaşlar normal kalan? ben ben ben... dünya 'ben' olamadan dönmez saplantısı. tabii ki artık ego delirir. süperego yokolduğu için neyle denge tutturulacak. 'fakirler ölsün, porche dan sevgiler' diyen bi gençlik. vah ki vah. birşeye sahip olmak için herşeyin mübah sayıldığı bir paradigmayı kabul etmiyorum. muzlupasta72, harika bir konu. yüksek yapsam tez yazardım. konu başlığım mı; sosyolojik çöküşün başlangıcı 'sanal ego ve karadishan yanılgısı'