tskler cnm ahh ahh neler yazmak ısterdım daha . push ; canayakxixn Bir Nefes&Düş

düşünsenize arkadaşlar, dersaneye giden 12 yaşındaki kızım geçen gün eve geldiğinde sevinçle anne yaşlı bir teyzeye yardım ettim karşıya geçmesine dedi bende ona malasef ki duyduğum bir olay yüzünden kızdım sakın dedim kızım kimseyle temasa girme kimseden bişi alma :çok üzgünüm: çocuk şok oldu nasıl yani anne dedi olayı anlattmak zorunda kaldım ona ve etkisinden uzun süre kurtulamadı üzgünüm ama zaman bunu getirdi çocuklarımızı korumak adına belkide yozlaştıryoruz ama çok korkuyorum ben insanlardan artık benneyaptımki Gxuxlsxuxm

aynen böyle yaşanmış bir çocukluğa sahiptim ben, hatta dahada fazlasına, eve girme vaktini akşam ezanının belirlediği zamanlardı, servis filan hiç görmedim, arada babam arabasıyla bırakırdı, oda çok havalı gelirdi. yerlerde sürünürdük, bisiklete binmekten kıçımız acırdı ama takan kim. emzik şeker, gazoz kapaklarından yaptığımız oyunlar en büyük eğlencemizdi. şimdi hala düşünüyorum neden ekmek arası zeytin, peynir o kadar lezzetli gelmiyor diye. kendi aramaızdaki piknikler için evden getirilmiş bir iki parça şeyle çekirdek yeterdi. şimdi benim kızım yaşayamıyor bunları, korkuyorum, güvenemiyorum. ilkokula başladı ama daha ekmek almaya gitmiş değil. üzülmüyor değilim ama böyle davranmak için gazetelerin 3. sayfasına haftada bir defa göz atmak yeterli ne yazıkki. samyeli34

henuz cok gencım ama yınede eskıden yasadıklarıma hep özlem duyarım seksek oynamayı ip atlamayı özledım kocaman teyzelerle ayıp nedr bılmeden oynardıksenağlama sımdıkı gencler cocuklar onları sadece ınternetten bakıp görebılır aslında şanslı olan sızler bızlerız onlar cocukluğunu yasamazlar acana teknolojı cocukluğumuzu masumluğumuzu mu caldı evt bence caldı ve hersey ınsanın kendı elınde değişen zaman deıl aslında bız ilayda cem

Benim çocukluğumda annelerimiz çalışmazdı. Okuldan eve geldiğimde boynumdaki anahtarla kapıyı hiç açmadım. Hatta babanım bile anahtarı yoktu. Annem evimizin bir parçası gibiydi, hep evdeydi. Heryere birlikte giderdik, zaten öyle çok da gidilecek bir yer yoktu ki. En büyük eğlencemiz sokaklarda oynamaktı. Sokakta oynamak diye bir kavram vardı yani. Cafelerde, alış veriş merkezlerinde buluşmazdık. Okula arkadaşlarımızla gider, birlikte çıkar, oynaya, zıplaya yürüyerek gelirdik. Servis falan yoktu. Ayakkabılarımız eskirdi. Hatta öyle olurdu ki; çantalarımızı kaldırımlara koyar oyuna bile dalardık. Annelerimiz bu durumu bildiklerinden, kardeşlerimizle bizlere ekmek arası bir şeyler hazırlar gönderirdi. Mahallemizdeki teyzeler annemiz gibiydi. Susayınca girer evlerine su içerdik. Ya da pencereden bir sürahi bir bardak uzatır, hepimiz aynı bardaktan kana kana içerdik. Kısacacı evine girip gelen elinde mutlaka yiyecekle dönerdi. Anneleri o arada çocuğuna verdiği şeyden bizlere de gönderirdi. Bu bazen bir kurabiye bazen bir meyve olurdu. Cebimizde harçlığımız olduğunda düşmesin diye çıkarır çantamızın üstüne koyar oyun bitince geri alırdık. Çok garip ama kimse almazdı. Sokaklarımız evimiz kadar güvenli idi. Düşünce kaldırırlar, kavga edince barıştılırdık. Polisler gelmezdi kavgalarımıza, zabıtlar tutulmazdı. Sonra kavgalarımız da öyle ustura, falçata ile olmaz, onlar nedir bilmezdik bile, asla kanla falan da bitmezdi, en fazla saçlarımızdan çeker, hayvan adları sayar, tekme atar, yine oyuna dalardık. Birbirimizin suyundan içer, elmasına diş atardık. Misket oynamaktan parmaklarımız kanar yine de mikrop kapmazdık. Azar işitip, acillere taşınmazdık. Düşerdik ekmek çiğner basarlardı alnımıza, oyuna devam ederdik. Röntgenlere, ultrasonlara girmezdik. Ben bizim çocukluğumuzu çok özledim. Sokaklarımız ruhsuzlaştı sanki. Komşumu tanımıyorum ama evinin camında temizliğe gelen kadını haftada bir görür kolay gelsin der konuşurum. Onun dışında orada kim oturur hiç bilmem. Evimizi kendimiz temizlerdik, kapı silmece ; bilmem kaç kuruş hepimizin elinde bezler güle oynaya bitirirdik işleri. Evlerimiz var içinde yaşayan yok. Parklarımız var içinde oynayan çocuk yok. Ama her yıl sökülüp yenilenen kaldırımlar, lüks binalar, ışıl ışıl vitrinler, girip çıkan yapay insanlar... Ruh yok, buz gibi buz, bu biz değiliz.. Tahta iskemlelerimiz de oturan yaşlılarımız, onlara dede, nene diye hatırını soran çocuklarımız yok oldu. Ben kapılarında ' vale ' lerin, ' bady ' lerin beklediği yerlerden hep korkmuş çekinmişimdir. Kapısını çarparak örtüyor diye çocuğuna kızıp, taksidini bitiremediği arabanın anahtarını, hiç tanımadığı birine vermek ters gelir bana. Benim değildir bu kültür. Ne ruhuma, ne kültürüme ne de cüzdanıma hitap eder. Nedir bunlar? Reklamlarla desteklenen beyni, ruhu ele geçirilmiş insanlar olduk. Birbirimize yabancı, yalnızlıklarımızla yaşar olduk. İyi de neden böyle olduk? Biz mi istemiştik? . . Yoksa hak mı ettik? ya sizce?

bakıyorum da benim çocukluğum örselenmiş galiba... maalesef burada yazanların hiçbirini yaşamadım... apartman çocuğuyum ben site de büyüdüm... okula servisle gidip geldim... dışarıda oynama lüksüm yoktu yada gönlümce oynayamazdım... hep belirliydi hayatım planlıydı... sokakta oynarken hiç yemek yemedim annem izin vermezdi... okul önlerinde satılan macunlardan, pamuk şekerlerden de yemedim hiç... kızardı annem sokak satıcılarından bir şey alınmaz derdi... dinlerdim... mahalle aralarında bulunan küçük bakkalları da bilmem... bakkal amca gözlüklerinin ardından bakmadı bana hiç... yaşıma uygun bir disiplinle büyüdüm belki ama ben hep daha fazlasını aldım... gizli saklı hiç bir iş yapamayacak kadar beceriksizdim... annem ve babam elbette benim için en iyisini düşünürdü ve ben karşı gelemezdim... o kadar ciddi bir çocuktum ki... yani ben 20 yıl önce de -çocuk olduğum yılları kastetiyorum- aynı bu zamanda ki gibi yaşadım... sokakta doya doya oynayan annem benden bu özgürlüğümü almıştı... benim yapımda buna uygundu... ben ise kızımın tam bir çocuk gibi büyümesini istiyorum... benden alınan özgürlüğün belki birlikte tadını çıkarırız... keşke toprakla denizle içiçe büyüyebilen bir çocuk olsa... güneşe baksa her sabah... selamlasa göğü. güneşi.. bence şikayet ettiğimiz şeyleri değiştirmek elimizde... kötü insanlar hep vardı... belki bu kadar yaygın değildi ama vardı... güvenilecek insanlarda var ama.. modernleşme uğruna kendi özümüzden kimliğimden vazgeçiyoruz... yitik hayatları yaşıyoruz... sonra da hayat diyoruz... oysa biz istedik böyle olmalı, kendimizden kopmayı... Gxuxlsxuxm

okuduğun için ben teşekkür ederim cnm.. a. s. S serzan