Ergenlik doneminde SIKLIKLA gorulen bir durum, korkunun ustune gitmelisin ve her seferinde sandigin kadar kotu olmadigini anladiginda degismeye basladigini goruceksin.

Yaşlarımız birbirine yakın. Bende senin dediğin gibiyim aslında. insanların yanında söz almaktan, bişey anlatmaktan falan hep çekiniyorum. Mesela toplulukta bir yerde bir sıkıntımmı var. yanındaki arkadaşıma falan söyletirim. Ama bu insanın kişiliğinden kaynaklanıyor. Senin daha sessiz sakin, baskın olmayan bir karakterin vardır. Bende aynen anlattıklarını yaşıyorum aslında. En büyük etkende "aman biri gülerse" "biri dalga geçerse" "ya komik olursam" ... vs. vs. Kimin ne dediğini önemsememeye gayret et ve sonunda ölümmü var deyip aklından geceni söyle derim. Ha ben herzaman yapabiliyomuyum hayır yapamıyorum. Ama bazen bi diyorum kendi kendime" kim ne derse desin boşver ölümmü var" diye. Hakikaten işe yarıyor.

arkadaşlar ben kendime hiç güvenmiyorum ya hiç içimden geçnleri kimseye söyleyemiyorum benimle dalga geçiyorlar her zmaan ailem bile beni çocuk gibir görüyor yani çokta büyük sayılmam bunu iyi biliyorum ama 10 yaşındaki çocuk kadar da sıkılmaz bir insan bu arada 17 yaşındayım. birine hiç gerçek duygularımı soyleyemedım ıcımden gecenı her ne konuda olursa olsun sınıfta bıle tahtaya kalkmaktan çekınıyorum bu konuyuda okuyup cevaplarsanız çok memnun olurum cok teşekkurler (((((((((

Canım benim gerçekten çok sağol hiç bu açıdan düşünmemiştim çok yardımcı oldun çok teşekkür ederim sana :)