paylaşımın çok güzel tuarcım, hayata kendimizi bazen çok kaptırıp gidiyoruz ölümü düşünerek yaşamak yarın ölücekmiş gibi hissetmek sevdiklerimize daha çok bağlanmamızda büyük etken, ve içinde bulunduğumuz tüm sıkıntılara rağmen bize şükretmeyi öğretir herzaman I iclo

Bu tür kayıpları genelde rüyalarda yaşarız ve uyandığmızdada oh rüyaymış deriz ve içimiz sevinç ve gerçek olmamasının huzuru ile dolar. Ama hepsi bu kadar daha sonra yaşamaya devam aynı rutin işler. Aslında sevdiklerimizi gerçekten kaybetmeden onları ne kadar çok sevdiğimizi söylesek ve hayatımızda keşkeler hiç yaşamasak. Tuarcım paylaşımın için teşekkürler ve bu değerlerimizi hatırlamamıza yardımcı olduğun içinde. yaren_76

Tuar, harikasın canım güzel bir yazarın güzel bir yazısını sadece okuyup anlamakla kalmamış bizlerle de paylaşmışsın. Tam da yazıda bahsedildiği gibi benim bu tür seremonilerim çok olur, annemi kaybederim yada babamı, bazen kardeşimi, eşimi en çok ta kendimi. Neyi farkettim biliyor musun, herkesle sevgimi açık seçik yaşıyorum ama babacığıma hep erteliyorum sözcüklerimi, öpücüklerimi. Annemin artık yaşamadığını düşündüğümde içime kocaman bir ateş topu düşüyor ama babamda daha farklı şeyler yaşıyorum, daha buruk bir acı. Kendimi ölen kişi yaptığımda ise tek bir varlık bu düşünceyi betimlememi engelliyor; EVLADIM.