Adam zengindi. Hem de birçoklarinin hayal edemeyecegi kadar. Ülkenin en güzel sehirlerinin en güzide semtlerindeki dairelerinin sayisini bile bilmiyordu. Ayrica, bir antika meraklisiydi. Elindeki zengin koleksiyonun degeri de tahminleri zorluyordu. Çiftlikleri ve arabalari da vardi tabii. Islettigi magazalarda binlerce insan çalisiyordu. Herkes, 'Keske onun yerinde ben olsam! ' diye düsünüyordu. Gelin görün ki o, bulundugu yerden hiç memnun degildi. Her seye sahip oldugu dogruydu. Ancak, içinde, bir yerde derin bir bosluk vardi. Kendisine 'Baba! ' diye sarilacak bir çocugu yoktu. Yillardir esiyle birlikte bu yalnizligi, bu eksikligi içten içe hissetmislerdi. Ama umutla dua etmeye, sabirla beklemeye devam ediyorlardi. Esi, ressamdi. Kadin hayal ettigi bebekleri, çocuklari büyük bir ustalikla yagli boya tablolara çiziyordu. Ancak resimleri sadece sergiliyordu. Resmini yaptigi bebekleri, çocuklari kendi çocuklari gibi seviyordu. Haliyle, çocuklarini para karsiligi bir baskasina satmak aklinin ucundan geçmezdi. Sonunda ihtiyarlik günleri gelip çatti. Artik çocuk sahibi olma hayalleri bitmisti. Fakat beklenmedik bir sey geldi baslarina. Agir bir trafik kazasi geçirdiler. Adam hafif yarali olarak kurtuldu. Ancak karisi ciddi bir beyin hasari ile yogun bakimda aylarca yatti. Adam karisinin sagligi için servetinin önemli bir kismini harcadi. Derken, doktorlar karisinin kismen iyilestigini söylediler. Kadin eve döndü. Ama artik eskisi gibi degildi. Adeta bir çocuk gibi yasiyordu. Karisinin gündelik islerini yapabilmesi için bir bakici hanim çalisiyordu yanlarinda. Kocasini savasta kaybetmis genç hanimi, adam ve esi çocuklari gibi sevdiler. Eve biraz olsun çocuk civiltisi getiren iki küçük çocugunu da torunlari bildiler. Bu arada evin hanimi eskiden oldugu gibi resimler yapmaya çalisti. Beklenecegi gibi tablolari eskisi kadar basarili degildi. Yine de kadinin eski günlerdeki gibi mutlu olmasina yardimci oluyordu. Yillar hizla akti. Kadin bir gün beyin sorunlari nedeniyle öldü. Adam, bakici hanim ve iki yetimini degerli hediyelerle evlerine gönderdi. Çok geçmeden adam da kalp krizi geçirerek hayata veda etti. Böylece hayalleri süsleyen o koca servet sahipsiz kaldi. Ilk olarak paha biçilmez antikalar büyük bir müzayedede satisa sunuldu. Ilk parça adamin esinin beyin özürlüyken yaptigi bir tabloydu. Bir özürlünün umutlarini döktügü, ruhunu ortaya koydugu bu mütevazi tabloya kimse dönüp bakmadi bile. Herkes az sonra önlerine gelecek paha biçilmez antikalari bekliyordu. Saticinin 'Artiran var mi? ' diye bagirisina salondan tek yanit gelmiyordu. Salondaki sessizligi, müzayedeye ilk defa gelen bakici kadinin sesi bozdu. Annesi gibi sevdigi bir kadinin, çocuklari gibi sevdigi tablosuna müzayede salonunda pek alisik olunmayan bir teklifle müsteri oldu. 'Bes dolar! 'diye bagirdi acemice. Daha fazlasi yoktu cebinde. Umutla bir baskasinin kendi teklifini arttirmasini bekledi. Sessizlik yine bozulmadi. Müzayede yöneticisinin 'Satiyorum, satiyorum, saaaaat... tim.' demesiyle tablo sadece 5 dolara kadinin oldu. Müzayede yöneticisi satilan tabloyu bir kenara koymak yerine çerçevenin arka yüzünü herkesin görebilecegi biçimde yukari kaldirdi. Tablonun arkasinda katlanmis küçük bir kagit parçasi vardi. Yine herkesin gözleri önünde kagidi aldi ve açti. Özenli bir el yazisiyla yazilmis notlara göz gezdirdikten sonra kalabaliga döndü. 'Bayanlar ve baylar; müzayede bitmistir! ' Sonra kagit üzerindeki notu seslice okudu. 'Kim esimin bu mütevazi emegine deger vererek bu tabloyu satin almissa, esime verdigim degerden çok daha azini hak eden servetim de onundur.' Ailemizde birbirimiz için yaptigimiz her isin ardinda böyle bir not olmali mi dersiniz? ' Karimin benim için yaptigi her sey, benim deger verdiklerimden çok daha degerlidir ' gibi. ' Kocamin benim için yaptiklari, onun sahip olduklarindan çok daha paha biçilmezdir ' gibi. Ve çocuklarimizin bizim için sevgiyle yaptiklari, kendi ruhlarini tasirip da ortaya koyduklari güzel seylerin ardinda yazili bu notu okuyabiliyor muyuz? Dünya belki de bir açik artirma salonudur. Gördügümüz herseye birileri paha biçer. Sirf baskalarinin biçtigi degerler üzerine yeni degerler eklemek için, ömrümüzü bizim için en degerli olanlari unutarak, hatta bazen kirarak tüketiyor olabiliriz. Sevimli bir çocugun babasi ve annesi olmanin degeri borsalarda ölçülemiyor. Fedakar ve sadik bir esin bizim için yaptiklarini hiçbir insan kaynaklari uzmani hesaplayamiyor. Oysa, hepsi antika.. Kimsenin görmedigi, kimsenin fark etmedigi kadar özel ve güzel degerler. 'Müzayede' bitmeden birbirimize deger verelim