Bir gün trenle seyahat eden birisi tesadüfen son derece huzursuz bir adamın yanına oturmuş. Bir süre sona, genç adam, uzak bir hapishaneden henüz çıkmış bir mahkum olduğunu açıklamış. Mahkümiyeti ailesine o kadar utanç vermiş ki, ne ziyaretine gelmişler, ne de bir mektup yollamışlar. Ama fakir oldukları için seyahat edemediklerini, cahil oldukları için mektup yazamadıklarını umuyor, her şeye rağmen kendini affetmiş olmalarını hayal ediyormuş. Ailesinin işini kolaylaştırmak için, onlara mektup yazıp tren kasabanın eteklerindeki çifliklerden geçerken bir işaret koymalarını söylemiş. Ailesi kendini affetmişse, istasyona girmeden raylara yakın bir elma agacına beyaz bir kurdele bağlıyacaklarmış. Eğer kendisinin geri dönmesini istemiyorlarsa, hiç bir şey yapmıyacaklarmış, o da trende kalıp Batıya gidecek, belki de bir serseri olacakmış. Tren kasabaya yaklaşırken heyecanı o kadar artmış ki pencereden dışarı bakmak istemiyormuş. Kompartıman arkadaşı kendisiyle yer değiştirip onun yerine elma ağacına bakacağını söylemiş. Bir dakika sonra elini genç mahkumun koluna koymuş. <ŞURAYA BAK> demiş. Göz pınarlarında biriken yaşlarla gözleri parlıyormuş. <HER ŞEY YOLUNDA, BÜTÜN AĞAÇ BEMBEYAZ KURDELELERLE BEZENMİŞ> O anda ömür zehirliyen tüm acılar, adeta birden dağılmış kaybolmuş... AFFETMESSENİZ SEVEMESSİNİZ SEVGİSİZ HAYAT İSE ANLAMSIZDIR... alıntı