Kendimi özledim, deli gibi... Gülüşümü, düşünüşümü, boşverişimi, takmayışımı, yok sayışımı... Küçücük şeyleri kocaman sanışımı, aslında hayatta daha nelerin olabileceğini henüz bilmiyor oluşumu... Kendimi BEN bildiğim, bir tek "kendim"i özledim...

Aşk çekişiyor acılarım...

İçimi dökmeliyim, döktüğüm gibi kalmalı, darmadağın ve özensiz... Bir kuytuya bırakmalıyım hepsini, ayaküstü bi yer olmamalı, dökmeli ve kaçmalıyım. Döktüğüm her ne varsa, bir daha geri dönmemeli, bir daha benim olmamalı...