Bir profesor, sosyoloji sinifindaki ogrencilerini Baltimore sehrinin kenar mahallelerine gondermis ve o bolgede yasayan 200 erkek cocugunun durumlarini arastirmalarini ve her bir cocugun gelecegi hakkinda bir degerlendirme yapmalarini istemisti. Ogrenciler hemen hepsi bu cocuklarin gelecekte hicbir sanslarinin olmadigini dile getirmislerdi. Bundan tam yirmi bes yil sonra bir baska sosyoloji profesoru tesadufen bu calismayi buldu ve ogrencilerinden bu projeyi surdurmelerini ve ayni cocuklara ne oldugunu arastirmalarini istedi. Ogrenciler, o bolgeden tasinan ya da olen 20 cocuk disindaki 180 cocuktan 176'sinin olaganustu bir basari gosterip, avukat, doktor ya da isadami olduklarini ortaya cikardilar. Profesor cok etkilenmisti ve bu konuyu izlemeye karar verdi. Birer yetiskin olan o cocuklarin hepsi o bolgede yasadiklari icin, her biriyle bulusma sansi oldu. "O kosullarda nasil bu kadar basarili oldunuz?" sorusuna verdikleri cevap hep ayniydi: "Mahalle okulunda bir ogretmenimiz vardi. Onun sayesinde." Profesor, bu ogretmeni cok merak etmisti. Hala hayatta oldugunu ogrendigi yasli ogretmenin izini bulmasi zor olmadi. Kendisini ziyaret etmek icin evine kadar gitti. Karsisinda yillarin yuzune ekledigi kirisikliklara ragmen hala dinc duran bir yasli kadin buldu. Merakla yasli kadina bu cocuklari kenar mahallelerden kurtarip, basarili birer yetiskin olmalarini saglamak icin kullandigi sihirli formulun ne oldugunu sordu. Yasli ogretmenin gozleri parladi ve dudaklarinin kenarinda bir gulumseme belirdi: "Cok basit" dedi, "Ben o cocuklari cok sevdim."