İşte konuşmayınca samimi de olamıyorsun çevre edinmek zorlaşıyo öyle hemen samimiyet kuramıyorum zaten bugun fark ettim ki pek arkadaşım da yok e ben olsam bende sıkılırım

Şunu düşün karşındaki ile hiç tanismiyorsan ne kaybedebilirsin ki heleki bir daha görmeyeceğin bir insanla deneyimleyebilirsin bunu.. otobüste trende ucakda.. bir selam verip tebessüm etmek zaten tatlı bı sohbet başlatır :) iyi yolculuklar dilemek falan Çok da zor değil

Sonrası gelmiyor işte her seferinde ne konuşcam. Bazı insanlar bıcır bıcır ne konusuyo ne anlatıyor anlamıyorum hiç tükenmiyor konuşacak lafları. Artık sesimin bile enerjisi yok resmen. Donuk ruhsuz oldum iyice N

Mesela nerelisin dedin, x şehirliyim sen dedi, sonra sen ben de y şehirliyim dedin. Ardından sor mesela hep x şehrinde mi yaşadın büyüdün? Bak naptım sorudan soru türettim derken konu okullardan açılır derken bi bakarsın dıdısınının dıdısı derken sohbet güzelleşir. Ama aşırı da soru sorma karşıdakide seni merak etmeli. Karşılıklı olmalı.

Yetiştirilme tarzinizin cok büyük etkisi olduğunu düşünüyorum. Herşeyden önce utanma, rezil olma gibi durumları unutun karşınızdaki sadece bir insan ve onun düşüncesi degil kendi dusunceniz onemli sizin için. İkinci olarak kendinizi maruz birakmaniz lazim. Şu egzersizle başlamanızı tavsiye ederim bir yere girdiniz market kasiyere ya da tezgahtara nasılsınız diye sorun ufak bir konuşma gececektir bu bile sizin kendinizi kirmaniza yardimci olacaktir. Tersler ya da sacma sapan bakarsa umrunuz olmasın çünkü onun düşüncesinden siz sorumlu degilsiniz istedigini düşünsün kendiniz icin sadece sizin dusunceniz onemli. Zor yollardan gececeksinizki kendinizi asabilesiniz.

Bende tıpatıp sizin gibiyim. Bende annemin ilk çocuğuyum bide ilk kiz çocuğu annem yanlış büyütmemk adına bana yanlış yaptı bence. Benimde annem hep bana sen örneksin sen büyüksün sen saygılı olmalısn diye diye sindirdi beni. Bende asla muhabbet edemem. Burda bile bı duruma yorum yaparken bana cevap verilir ona karşılık yazacak birşey bulmam o derece konuşamam. Bir ortama girince en suskunu benimdir ve herkes konuşmaya çalışır ben 2 cümle konuşsam bile üçüncü cümle bi türlü çıkmaz ağzımdan yani kelimeler dilimin ucuna gelmiyor bi türlü haa en yakınımla da dehşet samimiyimdir susmak bilmem orası ayrı. Ben böyle kabullendim kendimi

Ben de öyleyim hatta insan sevmiyorum kalabalık hiç sevmiyorum. Bunu değiştirmek istiyorsanız tabii ki sosyalleşmeniz gerekiyor. Kafa yapınıza uygun birileri olmadı tabii. Bi de bazı insanlar bıcı bıcı konuşuyor demişsiniz ya öyle insanlar benim de etrafımda var ama onlar biraz dilbaz mı denir konuşkan mı denir nedir biraz fıtratlarında oluyor ona çok takılıp kendini karşılaştırma bence N

. push ; M

Aslında sorunuzun cevabı da sorunuzun içinde. Küçüklükten gelen bir şey olduğu için kendinizi bir yere kadar zorlarsınız konuşmak için. Zorlanmadan yapmak için bi uzman desteği şart. çocukluk öğretileri maalesef kendini konuşmaya zorlayark vs düzelen şeyler değil. nerden bildiğimi sormayın :)))

Yetişme şeklim bunda önemli payı var diye düşünüyorum Küçüklükten beri suskunum şöyle ki annem herseye kızardı hep çekinirdim benimle ilgilelmedi hiç öyle ortada büyüdüm işte hep sen sus karışma git oyna kendin büyüklerin lafına karışma vs böyleydi ve içime çok kapandım hep de böyle içime kapanıktım büyüyünce üniversiteye gitmeye başlayınca da sen niye hiç konuşmuyorsun niye bana bişey anlatmıyorsun demeye başladı bi ortama girmeye zorlanırım hemen kaynaşamam insanlarla hemen bağ iletişim kuramam. Şuan ise bazen o enerji oluyo bazen iyi iletişim kuruyorum ama çogu zaman geri dururum. Karşımdaki konuşkansa güzel sohbet ediyorum ama kendim öyle konuşmaya başlamıyorum. Girişken değilim aslında içimde çok enerjim var ama dışarı çıkmak içim bekliyor gibi ama çıkaramıyorum. İnsanlarla konuşacak konu bulamıyorum çekimserim ve sıkıcıyım gerçekten bunu nasıl

Mevcut arkadaşlarınla aran nasıl mesela? Biraz da kendini şartlamış olabilirsin bence ondan dolayı da geri duruyorsun yoksa yapabilirsin N

Benim arkadaşlarımla çok boş şeyler konuştuğum da oluyor mesela ahahah yani ana konu olarak dizi film kitap şuraya gidelim buraya gidelim ya da bir şey alırken şu güzel mi önereceğin bir şey var gibi şeylerle de konu oluyor ya da komik bulduğumuz videoları vs birbirimize atıyoruz ordan da muhabbet dönüyor Magrat

Çevrendeki insanlarla da her şeyden konuşabilirsin, öncelikle ortak noktalarınızı bulman gerekir. Örnek veriyorum basit bir dizi bile olabilir, yeter ki konuşmak iste, dizideki başrolün yaptıklarına kadar bahsedip gülersiniz ama ortak nokta gerek ki sıkılmayın. Ne biliyim, ben genelde çevremde birileri varsa her şeyden konu açıyorum, örnek veriyorum bi haber okudum gördün mü onu diye başlıyorum, illa söyleyeceğim şeylerin çok mühim olmasına gerek yok, maksat muhabbet, zaten karşı taraf konuşmaya istekliyse ne konu açarsan aç katılacaktır

Bütün dünyada aşırı pompalanan birşey var; "Girişken ol, sosyalleş, konuşkan ol, enerjini yüksek tut.. vs" diye. Bu tamamen insanları "tektip"leştiren bir anlayış.. Bir insan durgun, sakin, içe dönük olabilir.. Bu mizaçtır. Yaratılıştır. İlla herkes girişken konuşkan olacak diye bir KANUN varmış gibi yaşıyor herkes. Yok ki öyle birşey.. Sıkıcı da değilsiniz ayrıca. Sadece nasıl dışa dönük insanlar varsa, bir de içe dönük insanlar var. Bunun doğrusu yanlışı yok, ben esmer olabilirim siz kumral.. "Kumral olmak yanlıştır" denebilir mi? Hayır, çünkü yaratılış bu. Etrafınızdaki insanlar sizi olduğunuz halinizle kabul etmek istemiyor; değiştirmek istiyorlarsa, siz etrafınızı değiştirin. Başka arkadaşlar edinmek her zaman mümkün...

İnsanlara sorular sorun, sonra o soruların cevaplarını kendiniz onlara verin. Bunları verirken başka sorular türetin, ya da bahsederken uzatmadan bir anınızı anlatın, sonra karşınızdakine soru sorun. Espri yapın ya da karşıdaki espri yapıyorsa gülün eşlik edin. Pin pon topu gibidir sohbetler, bi sen bi o. Bu kadar.

Bende böyleyim ya.