Akif Kurtuluş (d. 1959, Ankara) Türk şair ve yazar. İlkokulu Ankara'da, ortaöğrenimini Antalya ve Seydişehir'de tamamladı. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirdi. Şiirleri, şiir eleştirileri ve denemeleri Edebiyat Dostları, Edebiyat ve Eleştiri, Tan, Türkiye Yazıları, Üç Çiçek, Yarın, Yazko Edebiyat, Yeni Düşün gibi gazete ve dergilerde yayınlandı. 2005 Behçet Necatigil Şiir Ödülü sahibidir. Acının Arka Yüzündeyim anlamasanız da olur, sesim parçalamak içindir dudaklarımı büyük yaralardan geçtim, kız çocuğunun dizlerinde kanadım. dipsiz kuyuların ağzına tuttum gövdemi uyumayı kabus görmek, anıları unutmak için seçtim eylül bitti, bütün bir yaz kim vurduya gittim. gül değil, toprak değil, rüzgar kokuyorum. yeni tiklerim oldu, acının arka yüzündeyim kalbim açmazda, sarışın oynar, kumral üç hamlede mat anlamasanız da olur, bir yalnızlığa büyüdüğümü. Akif Kurtuluş seaBahAR Nosce Te

Denizden kalan İzlerle sanırım geleceğim, ellerimle başa çıkabilirim yürüyüşümü değiştirdim, paçama çamur sıçratmıyorum kuşkulanıp koşsam anlarlar o kumral kızı sevdiğimi aradığım adresleri çıkarabilirler gezindiğim garlardan korkarım ele verir beni avuçlarıma sürdüğüm maviler telefona davransam, çeviremem numarayı, sesim tutuklanır gelirim, yüzümü denizden kalan izlerle seçersiniz dağların arka yüzleriyle bir çağrılır adım boynuma diken dolasınlar, dayatacak alnım var güneşe götürecek sırtım var, içimi üşütemezler ağbilerim öğretti, yalnız suya teslim olurum neresinden olsa yırtarım örümcek sessizliğini ordan balkonlarımı güz yaprakları boğarken ayrılmıştım şimdi salaş iskeleden gün batışlarına sataşıyorum akşam kapımın önüne taş bırakıp sabah buluyorum bir parça kum koyuyorum bileklerime karıncalar için dikmiyorum gömleğimin söküklerini, böylesi daha iyi kasaba delisi uğurluyor gittiğim her yerden, geliyorum saçlarınıza saklanan kuşlarla karşılayın beni kirpiklerimi telekleriyle siler, gözbebeklerimde uyurlar serpin üzerine, bir onlar yabana atmaz beni Akif Kurtuluş seaBahAR Nosce Te

Akik baldırların izin verse, yavru bir köpek gibi koyardım patilerimi göz koyan incidir ama, gözümü alan sedef kadardır sadakatim acıydı vefanın peşinatı, taksidi kırgınlık, ödedim bitti bakiyesi nezaket, hoyrat bir ihanetin bedeli inciyse def olurum inciden kovulmuş bir aşk bu, boynu yadırgar sedefi bu kolyenin tam ortasında kan içinde kalmış kalbim bir sedefkarın elleri gibi dingin, inci avcısı gibi sinsi artık ben batık bir geminin bordasında istiridyeyim kabuğumdan biri sedef döker, kakmakta öbürü inciyi kopkoyuldum, musahhihin gözünden kaçarsa akikim kıradım kendimden menkul, zaten kendikuyum'cuyum defse bu, hala aklımda kuyuya atılan incinin sesi izledim nefret beslediniz, oynadım şirret buldum bendeki maharet hepinizin nazarına değdi şu ayaklarımdaki zincir, birinci sedef, birse definci n'olur birisi gömsün bu cesedi başımda rakı içelim, şımaralım, ağlayalım (Ankara, Haziran 1998) Akif Kurtuluş seaBahAR Nosce Te