HAYAL Yeni yeni tomurcuklanan bir bahar dalına benzemeliydi bizim sevdamız. Seninle yeşermeli, meyve vermeli, seninle yapraklarımı dökmeliydim. Seninle merhaba demeliydim doğan güneşime yeniden. seninle ıslanmalıydım bahar yağmurlarında. Ciğerlerime kadar çekmeliydim, yağmurda benimle beraber ıslanan toprağın kokusunu. Mis kokmalıydı bahar dalımın beyaz çiçekleri. Öyle güzel olmalıydı ki, gören bir daha baksın ama koparmaya kıyamasın. Yağmur sonrası gökkuşağını seyretmeliydik birlikte. Dilekler tutmalıydık geleceğe dair umutlarımız için. Gözlerine baktığımda, güneşin sıcaklığını hissetmeliydim. Öyle ki içimi yakmalıydı. Tenin çiçek kokmalıydı, gül kokmalıydı. Dikenlerine rağmen bırakmamalıydım sardığım ellerini, acı hissetmemeliydim. Ölesiye sevmeliydik birbirimizi. Beraber yaşamalıydık sonbaharın hüznünü. Hazan yağmuruna, rüzgarına bırakmalıydık kendimizi. Sararan yapraklarımızı tek tek dökmeliydik. Sonra öksüz kalmış dallarımıza kar yağmalıydı. Üşümeliydik.. iliklerimize kadar hissetmeliydik soğuk havayı. Buz tutmalıydık.. Artık veda etmeliydik. Yeniden gelecek olan bahara inat beraber ölmeliydik.