Milli Mücadele Kahramanı Kara Fatma&#8217;nın İzmit&#8217;teki Mücadelesi Kara Fatma Kimdir? Kara Fatma lakabıyla tanınan Fatma Seher Hanım, 1888 yılında Erzurum&#8217;da doğmuştur. Babasının adı Yusuf Ağa, kocasının adı ise Derviş Bey&#8217;dir. Kocası da asker olan Fatma Seher Hanım, Edirne&#8217;de görev yapan eşiyle birlikte Balkan Harbi&#8217;nde yer almıştır. Daha sonra ise kendi ailesinden 10&#8217;a yakın kadını örgütleyerek 1. Dünya Savaşı&#8217;na katılmıştır. Mondros Mütarekesi&#8217;nden sonra ise eşi Derviş Bey&#8217;in vefat haberini almış ve Erzurum&#8217;a dönmüştür. Erzurum&#8217;da bir süre kalan Fatma Seher Hanım, Sivas Kongresi&#8217;nde bulunan Mustafa Kemal Paşa ile görüşmek için Sivas&#8217;a gitmiş, kendisinden Milli Mücadele&#8217;ye katılmak için görev istemiştir. (Fatma Seher Hanım, bu dönemle ilgili anılarını 1944 yılında yapılan bir röportajda şu şekilde anlatmaktadır: &#8220;Atatürk&#8217;ün Sivas&#8217;ta faaliyete geçtiğini haber aldığım dakikadan itibaren duyduğun sevinci tariften acizim ve ilk işim kısa bir hazırlıktan sonra Sivas&#8217;a müteveccihen hareket etmeyi kararlaştırdım; hemen yola çıktım ve Gülcemal Vapuru&#8217;yla Samsun&#8217;a, oradan da Sivas&#8217;a vardım. Mustafa Kemal&#8217;in huzuruna çıkabilmek için muhtelif kıyafete girerek üç günlük bir mücadeleden sonra, devamlı bir takibin neticesi olarak, Sivas&#8217;ta öğle yemeğine davetli bulunduğu bir yere giderken yolda yakaladım. Üzerimde çarşaf vardı, yüzümde peçe ile kapalı idi. Kendisiyle bir mesele hakkında görüşmek istediğimi söyleyince, ilk defa sert bir lisan kullanarak, &#8220;Ne görüşeceksin?&#8221; mukabelesinde bulundular. Kalbimdeki vatan aşkı bu sert muameleye galip gelerek derhal peçemi kaldırdım ve İstanbul&#8217;dan buraya kadar sizinle görüşmek için geldiğimi, maruzatımın bir dakika için dinlenmesini rica ettim. Bunun üzerine pek yakında bulunan bir lokantaya beni kabul ettiler. Mustafa kemal bu görüşme sırasında ona adını, silah kullanmayı, ata binmeyi bilip-bilmediğini, savaştan korkup-korkmadığını sormuştur. Kara Fatma&#8217;nın verdiği cevaplar Mustafa Kemal&#8217;i memnun etmiş, &#8220;Kara Fatma, bütün kadınlar keşke senin gibi olsaydı&#8221; demiştir. Bu olaydan sonra Fatma Seher Hanım&#8217;ın adı &#8220;Kara Fatma&#8221; olarak kalmıştır. Daha sonra ise Mustafa Kemal eline aldığı kağıda bazı notlar yazarak Kara Fatma&#8217;ya vermiş &#8220;Haydi göreyim seni, verdiğim talimatı unutma, bir an evvel İstanbul&#8217;a git, hazırlan ve işe başla&#8221; demiştir (Tansel, 2001, s.41). Fatma Seher Hanım, Mustafa Kemal&#8217;in bu isteği üzerine Sivas&#8217;tan hemen İstanbul&#8217;a geçmiştir. Bir süre sonra İzmit&#8217;in işgal edildiğini duyan Kara Fatma, Topkapılı Pire Mehmet, Laz Tahsin, kardeşi Süleyman ve oğlu Seffeddin&#8217;nle birlikte bir çete kurarak, trenle gizlice İzmit&#8217;e geçmiştir. Bahçecik ve Servetiye yoluyla Paşaköyü&#8217;ne geçen Kara Fatma ve adamları burada karargah kurmuşlardır. Bu bölgede kısa sürede teşkilatlanmalarını tamamlayan Kara Fatma çetesi, çevredeki Türk köylüleriyle birlikte Yunanlılara karşı uzun süre mücadele etmişlerdir. İzmit, Kara Fatma gibi cesur yürekli insanlarımızın üstün gayretleriyle, 28 Haziran 1921 tarihinde düşman işgalinden kurtarılmıştır. Kara Fatma ve ailesi, İzmit&#8217;in kurtarılmasından sonra bir süre daha bu bölgede kalmışlardır. Balkan, Sakarya, Başkomutanlık Muharebeleri&#8217;ne de katılarak Üsteğmenlik rütbesine kadar yükselmiş olan Kara Fatma, 1955 yılında Erzurum&#8217;da vefat etmiştir (Şenel, 2006, s.24). Unutulan Kahraman: Kara Fatma Hayatı cepheden cepheye koşmakla geçmiş, birçok bölgenin düşmandan kurtarılmasında önemli gayretler sarf etmiş olan Fatma Seher Hanım, hayatının son zamanlarında -ne yazık ki diğer birçok kahraman gibi- büyük sıkıntılar çekmiştir. Kara Fatma, 1930&#8217;lu yıllarda büyük bir perişanlık içerisindeydi. Bu yıllarda kendisiyle röportaj yapan gazeteci Mekki Sait Bey&#8217;e acı ve üzüntü içerinde şunları anlatmıştır. &#8220;İşten bahsediliyor&#8230; İş bulamıyorum ki&#8230; Kapıcılık, kolculuk bulsam çöpçülüğe de razıyım. Kızımla torunlarıma bakayım. &#8212;Kaç Yaşındasın? &#8212;55 yaşındayım. Askere 24 yaşında girdim. Seferberlikte Kars, Kağızman, Bayazıt taraflarında çalıştım. 275 kişilik bir çetenin reisi idim. İstiklal Harbi&#8217;nde Garp Cephesi&#8217;nin hemen her tarafında bulundum. Bereket Alakaya taarruzunda, sonra Düzce&#8217;de eşkıya ile müsademede Sivrihisar&#8217;da, birde Değirmendere&#8217;de yaralandım. Bunlardan başkan ufak tefek sıyrıklar, çizikler onları saymıyorum. Kızımın parmaklarını da şarapnel kesti. Zavallı yarı deli vaziyettedir. Yetimleri bana kaldı. Çalıştığım sürece amirlerimin takdirlerini kazandım. Bütün sefaletimi unutturan, beni yaşatan bu İstiklal madalyasıdır. Açım ama şerefliyim! Kadıncağız ağlamaya başladı. &#8212; Bazen çocukların elinden tutuyor &#8221;Şu yetimler aç kalmış ölecekler&#8230;&#8221; diye torunlarım olduğunu sezdirmeden, onlar için yardım toplamaya çıkıyorum. Ne yapayım siz söyleyin!(Yedigün,9 Ağustos 1933, s.10) İşte biz böyle kadınların torunlarıyız!.. yasmer