Merhabalar. Benim şu aralar hayatımın belki de en engebeli dönemleri ve benim gibi olup bununla nasıl başa çıkacağını bulan birileri var mı merak ettiğim için açtım bu konuyu. Babam 4 yıldır kolon kanseri ile savaşıyor ve son zamanlarda iyiye gitmiyor bense ondan altı saat uzaklıkta mesafedeyim evliyim ve aynı şehirde yaşamıyoruz her an aklımda kaybetme korkusu var sürekli diken üstündeyim babamın bendeki yeri her zaman çok ayrıydı o hep dimdikti kolay hastalanmazdı hiç vur şey onu kolay kolay oturtmazdı yerinde enerjisi gücü hiç bitmezdi dağ gibiydi hep arkamızda şimdiyse yatağından kalkıp televizyonun karşısına bile oturamıyor hiç ama hiç konduramıyorum öylece yatmasını onu çok seviyorum ona bir şey olmasından çok korkuyorum birilerinin onun zayıflığını saçlarının dökülmüş olmasını ellerinin ayaklarinin vücudunun şiş olmasını görüp acıması çok zoruma gidiyor çok canım yanıyor ve bununla nasıl başa çıkacağımı bilmiyorum... P

Bende daha 9 aylık evliyim ve sadece nikahıma geldiginde girdi evime daha hiç gelip oturmadı kalmadı bile ben evlenirken durumu kötü degildi suanki halde olsaydı sanırım hic evlenemezdim bunu bildiği icinde hep elim ayagim tutuyorken seni de gelinlikle goreyim dedi 3 kız kardesiz ve en küçükleri benim babalar en küçüğe düşkün olur derler hep sanırım doğru benimde aramdaki bağ ablamlarımkinden çok farklı hatta kendimi bu yuzden de sucluyorum ben evlendikten sonra mı üzüldü kötüye gitti diye Nevossss Bin dert var, bir sensin Deva Anneler

Amin cümlemize malesef elden birşey gelmiyor. Siz babanizla buyumussunuz çok şükür bunun için Allah tez zamanda şifasını versin sağlığına kavuştursun. Daha nice güzel günleriniz olsun babanız için Kur'an okuyup dua edeceğim Benim için de hassas bir nokta çünkü. Nevossss Bin dert var, bir sensin Deva Anneler

Kaybetme korkusuyla yaşamak bu çaresizlik o kadar kötü ki eski günleri o kadar çok özlüyorum ki ifade edecek kelime yok bazen seneler öncesine gidebilsem o iğrenç hastalık vücuduna yayılmadan hastaneye götürüp her seyine baktırıp bunları yaşamasını engelleyebilseydim diyorum babam sınıf öğretmeniydi ama okul müdürlüğü yapıyordu teshis koyuldugunda çalışıyordu işinden geri kalmıyor tedavisini alıp geriye okula gidiyordu ilk 3 yıl disardan bakan kimse babama kanser hastasi demezdi saçları bile dökülmemisti son 1 yılda aynı o onkolojinin önünden gecerken gördüğüm hastalar gibi oldu bu yuzden hep bitecegine inandım simdiyse umudum tükeniyor bunu bilmek bile canimi yakmaya yetiyor

Bu hislerin cok normal aynı şeyleri bende yaşadım babamla biz çok başkaydık hala yokluğuna alışamadım çok özlüyorum onun yanında olduğumdaki huzurumu... severek evlendim ama evliliğime bile adapte olamadım eşim sonsuz destek oldu. Bir kez bile evime gelip yemeğimi yiyemedi çayımı içemedi bu içimi çok acıtıyor...

Güçlü ol demek biraz zor oluyor böyle durumlarda. Piskolojik olarak etkilendiğiniz için rüyalar görüyorsunuz ama güçlü, sabırlı olun. Yapacak birşeyde yok çünkü Allah yardımcıniz olsun

Babam 6 yaşımdan beri hastaydı çok zahmetler cekti inanın ne hissettiğinizi anlayabiliyorum evlendim 3 ay sonra ağırlaştı durumu uzaktayım aklım surekli ailemde ve babamdaydı babamın o gucsuzlugune çektiği acılarına o kadar üzülüyordum ki kurtulmasını istedim... Bir insanın en sevdiği insanın ölmesini dilemesi çok zor birşey...2 yıl önce babamı kaybettim haberini aldığımda kurtuldu babacığım diye ağladım. Sizi teselli edecek bir cümle bulamıyorum ne kadar güçlü olmak zorunda olunsa dahi bu konuda insan güçlü kalamıyor... Gecmis olsun Allahım acı çektirmesin ınsallah...

Çok geçmiş olsun inşallah tez zamanda geçer gider babasız büyüyen biri olarak gerçekten kimsenin babasız büyümesini yada kalmasını yada düşüncesi gerçekten zor durum Allah dualarınızı geri çevirmesin. Taktir Allah'tan buna yapacak bir şeyimiz yok elinden gelen duani yap. Bir başkasının bakışı, düşüncesi yada acıması hiç ama hiç önemli değil çok şükür ki sen o eli tutabiliyorsun Allah şifasını versin babanızın inşallah tez zamanda sağlığına kavuşur.

Amiiin bunun icin her seyimi verirdim o kadar cok özlüyorum ki bir türlü eritemedigi göbeğini gri gür saçlarını kalın uzun uzuun kaşlarını geniş omuzlarıyla arkadan duruşunu o dimdik babamın geri gelmesi için neler vermezdim ben daha onunla sadece 24 yıl gecirdim diye yakınırken sen babasız büyüdüm diyorsun Rabbim sana da kolaylıklar versin P

Saol tesekkür ederim

Bu konuda bende kendimi çok suçladım tek kızım ben babam kiz evladı olsun çok istemis ben dogdugumda sevincinden fenalaşmış ben evlendikten sonra kötüleyince ister istemez kendimi suçladım ama kader tamamen olacağı varmis iyi ki beni gelinlikle görmüş babacigim. Lütfen kendini suçlama psikolojin iyi değil farkındayım ama olacagin önüne malesef gecemiyoruz

Amin bende teşekkür ederim evlendiğin için asla vicdan azabı çekme çünkü senin mutlu olman babani da mutlu ediyordur öyle düşünmelisin. Hayatımızda piskolojik olrak gerçekten büyük sınavlarimiz oluyor buda onlardan biri gibi düşün. Elinden gelen birşey yok dua edip yanında olmaktan başka seni üzen bu aslında verecek birşeyin olsa verirsin yada yapacak birşeyin olsa yaparsın. Dua et bol bol Allah şifasını verecektir.

Çok teşekkür ederim babanın mekanı cennet olsun nur içinde yatsın. Sende benim gibiymissin uzakta olmakta ayrı zor zaten 6 yıllık ilişkimdi severek evlendim mutluyum da çok şükür ama neredeyse vicdan azabı cekiyorum evlenmesemiydim diye uzaktayken yanında olsam bir seyleri degistirebilirmisim gibi geliyor yanina gidip hicbir sey yapamamak daha da kötü oluyor o kadar çaresiz hissediyorumki kendimi

Ben güçlü bilirdim kendimi ama şuan o kadar güçsüz hissediyorum ki bir seye gülerken bile icten ice kendimi suçlu hissesiyorum baban bu haldeyken gülmek senin neyine diye o kadar zormus ki anne babayla sağlıkla sınanmak bu korkuyla yasamaktan o kadar korkuyorum ki her gece şimdi napiyordur ağrısı varmıdır diye düşünmekten delirecek gibi oluyorum biraz uykuya dalıyorum rüyamda hep onu kaybettiğimi görüyorum gün geçtikçe kendimi buna hazirladigimi hissediyorum ve buna dayanamıyorum