Geçen gün bakkala girdim. Bizim bakkal, yaşlı bir amcayla sohbet ediyordu. Konu:"YTL"... Amca iyi olduğundan bahsediyordu. &#8216;Nasıl yani, şimdi biz yılbaşından önce yoksulduk, şimdi zengin mi olduk?&#8217;diye konuya girdim... Amca: &#8216;Karnımız doyuyor, daha ne isteyelim.&#8217;dedi. Ben önyargıya karşı olmama rağmen, direk olaya ideolojik olarak girdim... Sonra baktım ki amcam başka şeylerden bahsediyor.. Diyor ki: -Siz vitrin çocuklarısınız... Ne görürseniz istiyorsunuz, ne görürseniz alıyorsunuz. İdare etmeyi bilmiyorsunuz. Ondan sonra da paramız yetmiyor diye ağlıyorsunuz. Mutluluk karnının doymasıdır... Gerisi nasılsa gelir. Sen yağ kuyruğunda beklemenin, ekmeği karneyle almanın, savaşın ortasında her an ölmeyi beklemenin nasıl bir şey olduğunu biliyor musun?Sizler yetinmeyi, küçük şeylerle mutlu olmayı bilmiyorsunuz. Söyle bakalım, kaç tane ayakkabın var?Annenle babana sor, sana Kıbrıs harbinde tepelerinden geçen uçakları, karartmaları anlatsınlar... Ben alacaklarımı aldım, hem de fazlasıyla!.. Beraber çıktık. Eve kadar bana eşlik etti. Sohbet ederek yürüdük. Ne iş yaptığımı öğrenince yüzü ışıldadı. Çok hoşuna gitti. Çocuklarından filan bahsetti. Sonra vedalaştık, gitti... Her insanın bir hikayesi vardır. Ayaküstü bir şeyler öğrendim. İnsanın karnının doyması, hatta nefes alabilmek kimi zaman... Güvenle uyuyup, yatağından güvenle kalkabilmek. Küçücük şeyler. Küçük, küçücük mutluluklar... Belki mutluluk öğrenilebilecek bir şey... Biraz pozitif bakabilmeli... Mutluluk bazen o kadar kolay ki.. Mutlu olmayı bilene, daha doğrusu mutlu olmak isteyene.. Belki de bunu bir hayat felsefesi haline getirmeli, mutlu olmayı öğrenmeli.. Kim olduğunu hatırlamıyorum, ünlü bir düşünür demiş ki: "Sadece aptallar mutlu olur..."Ara sıra aptal olmanın kime zararı olur ki... Hadi yılın ilk erik çiçeği kokusunu ta ciğerlerinize kadar çekin... Bakalım siz de benim kadar mutlu olabilecek misiniz... Gerçi ben bu yıl, henüz bu mutluluğu yaşayamadım. Ama yakındır... Mutluluk parfüm gibidir, kendine bulaştırmazsan, başkalarına veremezsin.. Bu bahar size mutluluk getirsin ve bulaştırın herkese... Kaldırın başınızı, bakın gökyüzüne.. Aydınlık, mutlu bir geleceğe, gülümseyen bir yüzle... Tıpkı çakıl taşları gibi, rengarenk ama hepsi kendi renginde... Küçük derelerdir büyük nehirleri oluşturan Küçük mutluluklar küçük küçücük derelerdir Büyük nehri ararken üzerinden atladığın Arkana dönüp de bakmadığın Küçük mutluluklar... Çıtır çıtır simittir çayın yanında Aniden radyoda çıkan şarkı Kar yağınca tatil olan okul Başarılı bir rejimin birinci günü Sokakta sevebildiğin bir kedi Yürüyen güvercinin kafası Tenekedeki fesleğen Kurumuş çamaşırlar belki bir kış ikindisi Geri gelen elektrik Babanın hikayeleri, annenin yemekleri Tamir ettiğin alet Yeşil tişörtün yatarken giydiğin Bir dostunun başarısı neler çektiğini bilmediğin Elini sımsıkı tutan minicik el Dudağında ıslık yürüdüğün yol Birden çıktığın yolculuk Sana açılan kapılar Sana kapıyı açanlar Hoş gelenler Hoş buldukların Yalnız kalabilmek dilediğinde Kavuşabilmek özlediğinde... Bazen suskunluk kelimelerden daha çok şey anlatır ya... İşte öyle bir şey.. Kendime, çevreme yani pozitif elektrik vermek istediğim herkese... alıntı