Herkesi kendim gibi düşünmem sanırım en büyük hatam sonra anladım ki insanlar iki yüzlüymüş. Konuşulacak alay edileceklrri bişileri hep bulurlarmış. Kuyunu kazarlarmış senin ve hanerin bile olmazmış... yamukprenses

Anladım ki sevginin en saf hali kızım Beni çıkarsız, en saf duygularla seven insanlarda sadece ailem imiş...

Ben haketmediğim halde ilk terkedilişimde...

'Ummadığın taş yarar baş' sözünü birebir yaşadım. Öyle çok güvenmiştim ki oda bunu biliyordu ve bunu kullandı. Unutmam mümkün değil ama öğrendiğim çok şey oldu bu canımı acıtan olayda Kimseye gerçek anlamda fazla güvenmemeyi öğrendim.

Cocuklugumda babami beklerdim sabaha kadar. Aglardim bazen. Ozlerdim. Cok ozlerdim. Ben onu beklerken onun nerde ne yaptigini ogrendim. Neden gelmedigini ogrendim. Ogrendikce ona saygim azaldi kucucuk oldu gozumde. Yemekte onun yanina oturmak icin, eve geldiginde ona ilk sarilan olmak icin kardesimle kavga ederdik. Igrenc icki kokusunu almazdim o zaman. Mis kokardi bana babam. Sonra kardesimle kavgalarimiz bitti. En iyi parfumleri sıksa da leş kokmaya basladi babam. Annemle babam benim icin ayniydi onceden ikisi de vazgecilmezdi benim icin. Ama sonra babam kuculdukce annem buyumeye basladi gozumde. Bizim icin nelere katlandigini anladikca daha cok saygi duydum. Guzelligine zekasina ve 'anneligine' her gun daha cok hayran oldum. 3 kisiydi bizim ailemiz. Annem kardesim ben. Babam katilmak istemedi aramiza. Ayriydi onun dünyası. Ve ben o dunyayi kesfettim. Agladim kendime zarar verdim hasta oldum cok hasta oldum hem de. Haberi bile olmadi ki. Gormedi beni. Icimde onun kisiligine dair az biraz kalan umudu da yok etti artik tamamen emin oldum onun kim oldugundan. Sonra da boyle oldum iste. Buyurken yaninda bile olmadigin ama her firsatta guclu kisiligiyle karakteriyle basarilariyla ovundugun kizin senin eserin. Bazen iyiki boyleymissin diyorum baba. Yanlis olan butun seyleri sende gordum ve bu yuzden cok az hata yaptim ben. Gulluk gulistanlik bir hayat yasatsaydin bana ben nasil boyle guclu durabilirdim ki insanlarin karsisinda? Beni 'ben' yaptigin icin sana sonsuz tesekkurler. Umarim sen de bir gun nefsine soz gecirebilen bir 'sen' olursun.

daha 11 yaşımdayken okuldan gelip apartmanın merdivenlerinden eve çıkarken o sırada yukarıdan inen hiç tanımadığım bir erkek tarafından taciz edildim, ne yapıyorsunnn der demez bıçak çıkarıp boynuma tutmuştu, tamam sus birşey yapmıycam diyip kaçmıştı sonrada

Merhabalar.. Bu baslik altinda, basimizdan gecen, dunyanin toz pembe olmadigini bize ogreten anilarimizi paylasalim isterim. Insan yasama dahil oldugu her gun yeni birseyler goruyor, yasiyor ve hayatin cocukken hayalini kurdugu kadar tozpembe olmadigini fark ediyor. Bu baslikta nasil masumiyetimizi kaybettigimizi yazalim..

Bana gore kadin hep naz yapan taraf olmaliydi, erkek naz ceken, guclu olan, iliskiyi saglam tutan tarafti. Ilk iliskim olmasa da, ilk gercekten hissederek yasadigim iliskimde ben de terk edildim. Ve gercekten bana ogrettigi o kadar cok sey oldu ki.. Belki de bu terk edilis icin mutlu olmam gerekir cunku bu ayrilik acisi olgunlastirdi beni, terbiye etti, bilinclendirdi. En onemlisi kendi mutlulugunu baskalarinin ellerine asla birakmamayi ogretti.

ben cocukken kim bana ne yaparsa yapsın ölmem diyodum. çok güclüyüm diyodum. zarar görmem diyodum ne tuhaf dimi ölmicegini zarar görmicegini sanmak. cocuk aklı işte... ben masumiyetimi insanlara güvenmeye başladıgımda kaybettim... hayatımın benden bagımsız değişebildiğini, ne yaparsam yapayım bazı şeyleri başaramadıgımı anladıgımda kaybettim... her şey benim sandıgım kadar kolay değilmiş çünkü. bazen insan ölmekten beter hale bile gelebiliyormuş. işte ozaman ölümü, kayıpları durduramayacak gücüm oldugunu, büyüdüğümü anladıgım zaman masumiyetimi kaybetttim

Hayattaki en cok sevdigim insani kaybedince hic bir acinin ölüm acisina benzemedigini öğrendim, bu hayatta öğrendiğim en can yakıcı şeydi. Keske biryerlerim kirilsaydi, kanasaydi, yarilsaydi ama o insan ölmeseydi, ama acilar sadece kendisini hissettiriyor malesef bir aşısı antibiyotigi yok, yani yine kaybetsen birini yine ayni aci tedavisi yok..

Hiç ummadığım bir zamanda.. Ummadığım insanların ihaneti... Ve onarılmaz güvensizlik hissi... O günden sonra hiç bırakmadı peşimi... Unutmabilmek en güzel ilaçtı.. O da benim harcım değildi... Kadınlar Kulübü Mobil uygulaması kullanılarak gönderilmiştir.

İnsanların benim ya da çevremdeki 'iyi' gerçekten iyi insanların açığını aramaya, onları ve beni küçük düşürmeye, kendisini 'yüceltmeye' çalışan insanlar hayatıma girdiğinden beri ben de masumiyetimi kaybettim. Zalimce düşünür oldum. Art niyet arar oldum. Bu gibi insanlar ile tekrar karşılaşmaktan korkar oldum. Zaten temkinliydim, paranoyak oldum! G