HÜRRİYETE ÖVGÜ Boşuna değil dökülen kan Hatıran daha aziz çıkacaktır Bu felaket senelerinden Asırlardır bu böyledir Bütün kötülükler geçer Yaşar iyi ve güzel olan Sen çalışmanın ve düşünmenin hakkısın Kanunların, nizamların üstünde Talihisin insanlığın Her sevgi hayatla biter Yalnız senin aşkın kalır Genç çocuğa babadan Boşuna değil dökülen kan Şehirlerde, köylerde çocuklar büyüyecektir Daha zeki daha çalışkan Bütün acılar unutulacak Şarkılar daha yürekten söylenecektir Yıkılan evler köprüler Daha sağlam kurulacaktır tekrar Yeniden fabrikalar yükselecek Tarlalar genişleyecektir Boşuna değil dökülen kan Tarihin akışından anlıyorum Kuvvet zamanla yıkılır Yalnız senin uğrunda ölür insan Yarası acımadan.

KARDA AYAK İZLERİ VAR Karda ayak izleri var Vurulup düştükleri yere kadar Yüzleri tanınmayacak bir halde Öldüğü yerde kalmış cesetleri Onlar için hatıra yok Saat durmuş Onlar için değil Yıldızlar ve bu gece Onlar için değil gelen güneş Artık onların yok Uzak şehirlerde Sevdikleri Artık hepsi bitti Açlık, susuzluk ve kin Ne matara ne ekmek torbası lazım Ne silah Elbise ve düşen şapka da lüzumsuz Artık üşümezler ki En güzel ocak ateşleri Artık ısıtamaz ellerini İsimlerini en yakın tanıdık Söylese işitmezler Kurt mu, dost mu, düşman mı? Bilmeyecekler baş uçlarına geleni Artık ne tren, ne gemi Onları getiremez bir daha

KAR AYDINLIĞINDA Uyandım kar aydınlığında O küçük kasaba uykuda Uykusuz bir sıra kavak Hem gider hem dinlerim Düş önüme yol göster derem benim Kar mıhı atımın nallarında Cebimde bir şişe konyak Evlerinin avlusunda ayna nar Sedirinde acı biber rengi bir kilim Odan ıslak tahta kokar biraz da toprak Gözlerim sana değer ısınır Uzattım mı mangalına ellerimi Her yanım tane tane mısır Sanırdım patladı patlayacak Sen sıcaktın yataklar sıcak Pencerende aydınlık kar Ateşim kömürüm esmerim benim O günlerin tadı başka nerde var Gençtik aşıktık deliydik Seviştikçe ağardı karanlıklar Bunca dağın karlarını erittik

URLA Diyelim bir masa var önümde Elimde bardak Oturmuş içiyorum Bardak mı Urla mı tuttuğum? Bardağı masaya Tak! Vurdum mu vurdum Masaya dönüyorum Urla, uzak, uzak, uzak Diyelim oturmuş yazıyorum Birden duruyor kalem Bir görüntü ak kağıtlarda Ev ev sokak sokak Yine Urla oluyor konum Bir ağız mızıkam var Üflüyorum Re mi fa sol la Bir es mi giriyor araya -Ya Urla? Bardak değil o baylar Tak! Masaya vurduğum Hak arıyorum Düpedüz hak! Bütün mahpus kasabalar Küçük ölü kentler Soyulan tarla tarla Onlardan biridir Urla! Yavaş yavaş sarhoş oluyorum...

GÜZEL AYDINLIK Akdeniz göklerinden Köpüklerden, limon çiçeklerinden Gözlerimde kalan Güzel aydınlık -Nesrin'i bir defa öptüm Beyaz badanalı odam Annemin yüzüne, soframıza Gençlik hülyalarıma düşen Güzel aydınlık -Ümitsiz kaldıkça seni düşündüm Biz fakirdik ama iyi insanlardık Bolluk yıllarında da Felaket günlerinde de Seni yanı başımda gördüm Güzel aydınlık Tatlı aydınlık HER DİLDE TÜRKÜLERİN MERAMI BİR Her dilde türkülerin meramı bir Sıla, iki gözlü bir ev, bir gelin Kovboyun dilinde yavuz bir at, bir kement Doğuda, bizim çobanların dilinde Taze ekmek, taze peynir Mutlu olmak her vakit elimizdedir Bütün istediğimiz bundan ibaret Köylüye toprak, kovboya kement Her şeyin başında, her şeyden önce Hürriyet

BUĞDAYDAN ÖĞRENDİM ŞİİRİ Buğdaydan öğrendim şiiri Canım kara buğdaydan Tadı tat binlerce yıldır İyilik cömertlikle alır Sofralarda yerini. Akan sulardan öğrendim Kimsesiz çeşmelerden kırda Duru pınarlardan dağların beleninde Denizden ya da, yazlar kışlar geçer Tükenmez bize anlattıkları. Kır çiçeklerinden öğrendim Ürerler dağ bayır kendiliğinden Renkleriyle kurumlanmadan Ayırmadan çobanı beyi Sunarlar güzelliklerini. Köy kahvelerinde öğrendim Yağmur, toprak, kadınlar, severek Bir ömür sözünü ettikleri Ne kıtlıklar kırar umutlarını Ne istekleri biter tükenir. Çarşıda pazarda öğrendim şiiri Küfürlerinden balıkçıların şoförlerin Saysam ustalarım hep böyle gider Adsız ağaçlar, göğün değişimleri İçgüdüleri kuşların böceklerin... Nasıl renk renk açarsa kır çiçekleri Kayanın dibinden patlarsa kaynak Sevince sarhoş olunca bizlerden biri İndirir yumruğunu yırtarsa gömleğini Şiir yazarım ben de kanımı akıtarak...

eline sağlık canım hepsi birbirinden güzeldi:eyes: Che

BİR ANA Kadın çamaşırdan dönüyor olmalıydı Kolunda bohça, sert soda kabartmış ellerini O yaşta bütün yahudi kadınları gibi Sırtında eski bir siyah kadife hırka Bir şikayet yorgunluk ifadesi bakışlarında Küçük, çilli, dik kızıl saçlı Satılmamış gazeteleri koltuğunda Üşüyen bütün küçük çocuklar gibi Burnunu çeke çeke, avuçlarını hohlaya hohlaya Sürterek eskimiş kunduralarını Ayak uyduruyordu anasının adımlarına Onlar önde, ben arkada Bir mart gecesi onbirden sonra Taksim'den Tünel'e kadar yürüdük Alçak sesle konuşuyorlardı aralarında Sanki bir değirmen ağır ağır dönüyor Hayat, ağır ağır akıyordu Bulanık, kirli nehirler gibi Büyük, karanlık binalar arasında

UZAK HAZİRAN İki dudak arası bir zaman Gözgöze geldikse geçerken Mayıs'la Haziran arasında Yağmurlu bir saçak altından Aşktı uçup giden üstümüzden Aşktı değip geçen yanımızdan Uyanıp kış uykularından Şubat'la Mart arasında Eylül'le Ekim arasında Yaz sularından kıyıya çıkan İki adım arası bir zaman Gözgöze geldikse geçerken Günlük güneşlik bir kaldırımdan Aşktı uçup giden üstümüzden Aşktı değip geçen yanımızdan Aşktı görmedik bilmedikse Kimbilir hangi Eylül bir daha Hangi uzak Haziran

ÖLDÜRMEYECEKSİN "Asla öldürmeyeceksin" Tevrat, Göç 20 "Senden önce inenlere, sana inen kitaba da inanırlar... Onlar Tanrının gösterdiği doğru yoldadır, onlar kurtulurlar..." Kur'an, Bakara Suresi Dinlerin buyruğuydu Öldürmeyeceksin Tapınaklarda çaktılar çarmıhları Elleri kanlı camilerden çıktılar Kalem kırdılar yargı yerlerinde Peygamberlerini dinlemediler Kudurgan dalgalar Tekneleri yutar denizlerde Çöllerden esen yeller Ekinleri kurutur Bil ki umut yeşildedir Yenilmeyen yeşilde Benim küçük serçem Kanaryam bülbülüm Kuru dal çalı diken Konmuş ötersin Öt sen, öt, kardeş sesin Sulara rüzgarlara karışsın Zalim ürksün sağır işitsin Öldürmeyeceksin!

SON İçimden hep iyilik geliyor Yaşadığımız dünyayı seviyorum Kin tutmak benim harcım değil Çektiğim bütün sıkıntıları unuttum Parasız pulsuzum ne çıkar Gelecek güzel günlere inanıyorum Gelecek güzel günlere Sonunda galip geleceğine eminim İyiliğin, zekanın ve cesaretin İmanım var zaferine Aşkın, adaletin ve hürriyetin Yetiştiğim halkın içinde Bütün şiirini duydum Çalışmanın ve sefaletin Kulak verin işe gidenlerin türkülerine Yorgun argın dönüşlerini seyredin. Şairleri peygamberleri düşünüyorum Yaşamak o kadar tatlı ki Daimi bir sevgi içinde Galip sesini işitiyorum hakkın Asırlarca zulme ve işkenceye Gelecek güzel günlere inanıyorum İmanım var bereketine toprağın Ve makinenin kudretine Parasızım pulsuzum ne çıkar Huzuru içindeyim rahata kavuşanların Hayatının son senelerinde.

KARABATAK Dalar gider pencereler önünde şimdi Ilık yaz akşamlarını hatırlar Vapurlar geçer bomboş güverteleri Bomboş uzanan denizin üstünde Aç bir karabatak dalar çıkar Bilirim yalnızlık üşütür insanı Kalp daima sevecek birini arar Hatırlar bakışlarda kalan aklarını Avuçları hafif terli, yanakları al al Ağaçlıklı yollarda akşam dolaşmalarını İlk yıldızlar karanlık basmadan doğar Hafif çiçek kokuları gibi uçar içiniz Yavaşlar eve dönerken adımlarınız Esen rüzgara, durur, kulak verirsiniz Bakışlarınız bütün kadınlarla karşılaşır Daha önünüzde uzun bir yaz vardır Bütün gün şurada burada gecikir oyalanır Döner durur yatağında bütün gece Ay ışığı, sıcak hava, tutuşturur kanını Uykularını kaçırır en ufak bir düşünce Şimdi rüzgarlar soğuk eser yüzünüze Hüzün verir yağmur sularından geçen bulutlar Bayırlarda yol alan posta arabaları Şimdi birbirinden ayrı yaşar kurtlar, kuşlar Sular çakıllardan ayrı akar Dalar gider, gözleri büyür de Ilık yaz akşamlarını hatırlar Avuçları hafif terli yanakları al al Bomboş uzanan denizin üstünde Aç bir karabatak dalar çıkar

SERÇE KUŞU Bu sabah bahçede karşıma Küçük bir serçe kuşu geldi; Havuzun taşına kondu, Bir içti, bir doğruldu, Nasıl da korkuyordu. Sen hiç korkma serçe kuşu, Suyunu rahat rahat iç, Sıhhat afiyetle uç, İnsanoğlu çeşit çeşit Beş parmağın beşi bir mi? ŞİİRİN ATTIKLARI I. U z u n B i r A r a d a n S o n r a Uzun bir aradan sonra İlk şiirimi yazdım bitirdim Elim ayağım kırık kesik Uzun bir hastalıktı geçirdiğim Gömleğim yırtık alt yanım çıplak Sokağa çıkmış kadar ürkeğim II. Ş i i r l e r i m B e n i m Şiirlerim benim Doğuştan yetimlerim... III. E l Y o r d a m ı d ı r Ş i i r. . . El yordamıdır şiir Büyük Homer elinde lir Gör ulu ağaçlar arasında bir bir Kır perilerinin dans ettiği alanları Geyiklerin su içtiği pınarların yerini Dağların ardını denizlerin dibini Tellerine dokunmakla bilirdi Parmakları öyle ince antenlerdi ki Bir daha eşine varılamadı O yüzden kör kaldı adı... IV. U l y s s e G i b i. . . Uzun bir yoldan geldin çocuk Kale kapısı önünde atından indin Deste deste güllerin vardı tomurcuk İncik boncuk doluydu heybelerin Düşün başlamadan önce aklındaki yolculuk Haritada ince bir çizgiden başka neydi Okuduğun tüm kitaplarda satırlar soluk Şiiri yazmadan önce doğruyu kim bilirdi ki Yıllanmış kentler eski kemerler geçtin Tattın denizlerin tuzunu ormanların serinliğini Ansı bir gün mısır serptiğin güvercinleri Nasıl mutluydun ölümsüzdün cömerttin Toz toprak üstün başın gözlerin ışık Sesin bir yağmur hışırtısıdır şimdi Uzun bir geceden dönen bilge Ulysse gibi Gerçeğin buruk tadına erdin bitirdin şiirini... V. Ş i i r i n A t t ı k l a r ı Biten bir şiirin ardından Yenmiş içilmiş portakallardan Kalan kabuk gibi posa gibisin Söyle o güneşleri ne ettin? Bungun dolanırken boş kıyıda En çok kendine düşman Sensin ayaklara bulanan katran Batan gemiden kurtulan tahta...

UÇANALI ZÜLFİKAR BEYE AĞIT Sağlığında yüzüne gülenler Sofrasında ekmeğini yiyenler Uykusunda pusu kurdular Zülfikar Beyi vurdular Zülfikar Beyi vuran Uçanalı İsmail Cellat olmasına cellat, çingene değil Zülfikar Bey mertti yiğitti Fakir ağlatmadı, mazlum ezmedi Hile nedir, kuşku nedir bilmezdi Korkusuz uyudu, korkusuz gezdi Var git İsmail var git, namert kişisin Hem sen düşün, hem de sana yol gösteren düşünsün Varmayın üstüme yeter, beni söyletmeyin Ben bilirim dost kim, düşman kim Bilirim kim sinsi adımlarla peşimizde gezer de Göz göze gelince başını eğer Nolaydın Zülfikar Bey nolaydın İsmaile güvenmeyip teslim olaydın Bu dağlar Uçana dağlarıdır Manastır'dan Florina'ya kadar uzanır Uçana dağlarında akan sular, uçan kuşlar Zülfikar Bey diye ağlaşır Gayri İsmail netse neylese İçine korku düşmüştür, yüzü karadır Uçana dağlarına gözü pek, yüreği pek Zülfikar Bey gibi adam yaraşır

YAPITLARI Kızılçullu Yolu (1943) Harbe Gidenin Şarkıları (1945) Mayıs Ayı Notları (1947) Güzel Aydınlık (1951) Denizin İlk Yükselişi (1954, ilk üç kitaptaki şiirler toplamı) İmbatla Gelen (1955) Güneş Çizgisi (1957) Yağmurlu Deniz (1968, son iki kitap ve yeni şiirleri) Başaklar Gebe (1970) Ceylan Ağıdı (1974) Aç Güneş (1980, toplu şiirler) Bozkırda Bir Atlı (1981) Yarasın Beyler (1982) Tufandan Önce (1983) Aşklar Yalnızlıklar (1985, toplu şiirler I) Kısmeti Kapalı Gençlik (1986, toplu şiirler II) ÖDÜLLERİ 1969 Türk Dil Kurumu Şiir Ödülü 1984 Yeditepe Şiir Armağanı ŞİİRLERİ Adına Yaktığım Türküler Aşk Geçer Ay Işığı Bir Ana Bir Gül Açıyorsa Buğdaydan Öğrendim Şiiri Çıplak Emine Eve Dönen Günaydın Güneş Delisi Güzel Aydınlık Her Dilde Türkülerin Meramı Bir Hürriyete Övgü İthaf Kar Aydınlığında Karabatak Karda Ayak İzleri Var Kısmeti Kapalı Gençlik Kızılçullu Yolu Menfis Muharebe Görmüş Bir Adam Anlatıyor Öldürmeyeceksin Ölen Ömer'in Karısının Ağıdı Sabahları Severim Oldum Bittim Serçe Kuşu Şiirin Attıkları Son Sonuna Geliyoruz Şu Kalabalıkta Gördüğün Herkesin Uçanalı Zülfikar Beye Ağıt Urla Uzak Haziran Yağmurlu Deniz Yaz Geçti Yazın Işıktan Seli

ÖLEN ÖMER'İN KARISININ AĞIDI Evimizin önü dere kenarı Dere kenarında ak kavakları Ömer'im dikti Evimizden dereye inen yolu Ömer'im açtı. Ömer'im aşladı avlumuza Itırı, fesleğeni, katmeri Yıllar yılı Ömer'in yüzü gülerse Ocağımız tüter, gazımız yanarsa Kavaklar bayram eder, Ömer'im sıkkın Mahsul kötü, eli dar unumuz kıtsa Kavaklar kararır giderdi. Yıllar yılı Eve girsem yüzüme Ömer'in nefesi değer Avluya çıksak yan yana akşamları Bir hoş kokardı, ıtır, fesleğen, katmer. Bakamam incecik dere yoluna! Bakamam ak kavaklara! Penceremden kapımdan Güne bakamam! aya bakamam Gayri eve girsem içim ezilir Avluya çıksam Itır, fesleğen, katmer kokusu Bana haram!

EVE DÖNEN Dolandım dolaştım boşandı yağmur Saçım ıslak kunduram çamur Eve döndüm yağmur getirdim Ev yeşerdi ben yeşerdim. GÜNAYDIN -Nurullah Ataç'a- Günaydın tavuklar, horozlar Artık memnunum yaşamaktan Sabah erkenden kalktığım zaman Siz varsınız; Gündüz, işim var, arkadaşlarım, Gece, yıldızlar var, karım var, Günaydın tavuklar, horozlar! GÜNEŞ DELİSİ Akan suyu severim ben Işıldayan karı severim Bir yeşil yaprak Bir telli böcek Yeşeren tohum Güneşte görsem Sevinç doldurur içime Bir günü Güzel bir günü Güneşli bir günü Hiçbir şeye değişmem Onun için savaşı sevmem Onun için zulümü sevmem Onun için yalanı sevmem Bilirim yaşamaz güneşte Bilirim yaşamaz yanyana aşkla Ne haksızlık Ne korku Ne açlık

Geçmiş Yazdan / Necati Cumalı I Taze bira, yasemin kokan Yaz sonlarında bir akşam O deniz kenarı küçük lokantada Dalıp gidişini hiç unutmam Göğe vuran panayır ışıkları Kestane fişekleri, çarkıfelekler Şavk içinde yüzen gemiler limanda Farlar, sokak lambaları altında Ağaçların hışırdayan aydınlık yaprakları Kaç defa bir fayton seni beni alıp dolaştırdı O ışıklar, yeşiller, denizler arasında Yanında mahzunluğumu arttıran Aşkımdı, doymadığım aşkımdı! Ne kadar öpsem okşasam kalçaların, yarı açık dudakların Alacakaranlık bakışlarındı. II Pamuk seksen beşten yüz otuza fırladı Kimin umurunda? Bizim önem verdiğimiz tek şey varsa Çini mavisi göklerin, imbatın tadı Gökyüzü her sabah masmavi üstümüzde İmbat her akşam bağrımıza ılgıt ılgıt esiyordu ya... Che

ÇIPLAK Bereketli göğüslerin Dudakların aşkla ıslak Cennetten kovulan ırmak Yatağımda çırılçıplak Her gece gürül gürül ak Yıkık yönlerimi götür Umutsuzluğumu yıka Yarına beni değiştir Geldiğin yerlerim yeşil Gittiğin yerlerim kurak EMİNE Abanoz'daki Emine On yedisinde düştü Afro'nun eline Şimdi yaşı yirmi bir Eridi gitti dört senede İpek saçları, vücudu bozuldu Ela gözlerinin ateşi söndü Kalmadı eski neşesi Alıştı zamanla küfre, tütüne Zamanla etrafına uydu Isındı evin adetlerine O içimizden birinin kızı Birinin kardeşi Aşık birine

YAĞMURLU DENİZ Bırakın beni Dışarda yağan yağmurlar alsın Yanısıra yağan yağmurların Kaldırımların dibinden dibinden Mutludur denize doğru giden O her gün oyuklarından yere iner Yaprak yaprak merdiven bir ağacın Biraz dudak boyar biraz taranır Önünde içi yağmur dolu bir aynanın Çıkar adımlarını yağmurlara bırakır Açıklarda denizin üstünde yüzen Yağmurlarlayım ben Aşk yorgunu dinlenen

SONUNA GELİYORUZ Sonuna geliyoruz dostum Eksiliyor soframızda Bir bir iskemleler Duyuyorum içimde Yeşeriyor baş verip Toprağa vereceğim tohum Bu yaştan sonra her şey Uzak yakın bana eşit geliyor Toprağı daha bir seviyorum ŞU KALABALIKTA GÖRDÜĞÜN HERKESİN Sinemalarda kalabalık sahneler görürsün Eski esir pazarlarını hatırlatır Güney Pasifik'te ya da Afrika'da bir liman Kocaman gemilerin yanaştığı kıyıda Tektük beyazın karıştığı yerli halk Kurulmuş tezgahların arasında dolaşır Çarşıda pazarda her gün Sayısız insanlarla yanyanasın Bölük bölük geçen askerler görürsün Hastaneler mahpusaneler önünden geçersin Her biri kalabalığın arasına katılmış Kiminin tramvay sürücüleri gibi ayak üstü Kiminin hamurcular gibi tavan aralarında Küçük yaştan katlanmakla her türlü kahra Her türlü mihneti yüklenmekle omuzlarına Bir gün göz açmaya kalmadan geçer ömrü Sen ki bir alem bile olsan tek başına Sonunda o kalabalıktan bir kişisin Şu kalabalıkta gördüğün herkesin Bir kalbi var senin gibi, ya da düşünür Herbiri bir can taşır Sen onları tanısan da tanımasan da Sonunda her biri ne senden iyi Ne senden daha fena Senin gibi bir insandır bütün kusurlarıyla

Güneş Özlemi / Necati Cumalı Çeksem kapıyı gitsem Taşları arasında çimenler biten Kaldırımlar boyunca gitsem Açık pencerelerinden beyaz yorganlar görünen Işıklı dut gölgelerinden Fakir mahallelerinin akkavakları Yalansız suyla güneşle büyüyen Ordan öte katırtırnakları sarı sarı Bir erguvanlar vardı Pembe mi desem deli mi desem Bu ümit olmasa içimde Buralarda bir gün beklemem Che

BİR GÜL AÇIYORSA -1960 Devrim şehitlerinin anısına- Bir gül açıyorsa şimdi Türkiye'de Aşkla ümitle açıyor Adsız unutulmuş her bahçede Bir gül tomurcuklanıyorsa Sabaha karşı gecede Açmak için tomurcuklanıyor Aşkla ümitle Sevinçle yaşamak için tomurcuklanıyor Kanın aktığı yerde Göz yaşının aktığı yerde Karanlığı içinde kahrın Güller açıyor işte Güller ışık aydınlık içinde Güller bütün güller bu sabah Bir ağızdan türkü söyler gibi açıyor her bahçede Geceler gündüze dönüyor işte Karanlık ışığa dönüyor işte Kahır sevince dönüyor işte Akan kan dökülen yaş Güle dönüyor işte Hasetsiz korkusuz kinsiz Binlerce güller açıyor işte Dargın kardeşe dönüyor işte Artık yaşamak bütün Türkiye'de Bir ağızdan söylenen bir türküye dönüyor

İTHAF Küçüğüm, sen şimdi onsekizindesin Güzelliğin gün günden dillere destan Hatıramda herbiri seninle canlanan İzmir'in günlerinde gecelerindesin Sönmüş yanardağlar, kaleler eteğinde Yüzyıllardır uyuyan şu bizim İzmir O aşık kadınları, levent erkekleri nerde? Sahiden yaşayıp göçtüler mi kimbilir? Balkonlara, yalılara dalar düşünürüm O günler uzaklaşan yelkenlerin peşi sıra Akan bulutlar gibi geçmiş: ne iz, ne hatıra! Sır şimdi bunca güzel hayat, güzel ölüm! Sır şimdi gözyaşları, saadet dilekleri Bize gelen yüzyılların hikayesi sır Eski İzmir diye ne varsa şunun bunun bildiği Yaşlıların kırık dökük anlattığıdır Aşkı şehirler yaratır, şehirler yaşatır Ben gönlümce yaşadım, gönlümce sevdim Bilirim saadetim, yalnızlığım bundandır Seni bulduğum, kaybettiğim günden bilirim. Aşklarının tarihi bir şehrin tarihidir diyorum Gün gelir aşklariyle anılır şehirler anılırsa Niyetim sevdalı sözler etmek de olmasa İzmir için ne yazarsam sana adıyorum!

KISMETİ KAPALI GENÇLİK Melih'e Maçka'dan aşağı bir tütüncü tanıdık Bir şişe rakı bir merhaba maksat hatır Her akşam ayaküstü birkaç laf atardık Ardımdan o kalkar dükkanını kapatır Ben açardım İstanbul'a karşı rakımı İstanbul'a karşı iç iç düşün bu ne iştir Günün bir yarısı çamur öbür yarısı Durup dururken başlıyan o baş ağrısı Bunca yıl yalan okuduk yalan söyledik Aklına kim gelirse gelsin bağır ver veriştir Üzgün kısmeti kapalı koca bir gençlik Karşımızda canım İstanbul canım deniz İçtik içtik kahırlandık bunca yıl dilsiz Kimdik ki yaşamımızı berbat ettiniz Sizlere el uzattık düşman gibi itildik Fakat İstanbul dev gibi büyük bir şehir İyi kötü ne günler görmüş geçirmiştir Geceleri yorgun çocuklarının terli Alınlarında o doğurgan ana eli Dinlendirir dizlerinde ümitlendirir Kimse alamaz elimizden bu ümidi Bunca yıl bu ümit bizleri tutan dimdik Neydik düne kadar daha üç beş kişiydik Çektik kapıları çıktık evlerimizden Meydanlara sığmıyoruz kardeşler şimdi. . push ;

Kırkikindi Yağmurları / Necati Cumalı Sabahları aşık değilim dedim Hakikaten de öyleyimdir Her sabah rahat, neşeli olurum Hatta sesime bakmadan türkü söylerim Herkes gibi işime giderim bende Çalışmak sanki özlediğim bir şeydir Sonra yavaş yavaş o aklıma gelir Havam bulutlanır gitgide Peşinden koşmaktan yorgun düşerim Çekilmez olur artık şehir Bilirim şimdi kırlarda Bir hayvan sakince suya eğilmiştir Trenler geçip giderken küçük kuşlar Durmadan yer değiştirir telgraf tellerinde Gitsem gezinsem derim limanda Rıhtım kahvelerinden birinde otursam Bir şey içsem ve dönsem Değiştirsem elbisemi, Yahut uzanıp saatlerce uyusam Belki bu dertten kurtulurum Derim ama akşam olur Gene kapına düşer yolum. Che

KIZILÇULLU YOLU Hıdırellez günü, Kızılçullu yolu Beni herkes severdi çocukluğumda Arabacı yanına oturtur Kırbacı bana verirdi. Ben Fıtnat hanımın oğlu, Zayıf bir kızı severdim Gözlerinin içi gülerdi. Hıdırellez güneşi, Beraber tırmanmadık mı ağaçlara? Siz kanatmadınız mı ellerimi Elma çiçekleri? MENFİS Saçların Eski Mısır Bakışların Nil Beyaz ketenler giyin Menfis'liler gibi sen de Menfis'e gidelim Bir gün olsun Menfis'te Kalsam seninle Kuru taş bir otelde Çözerim gizini Hiyeroglifin MUHAREBE GÖRMÜŞ BİR ADAM ANLATIYOR Muharebede ne ölüm korkusu gelir İnsanın aklına Ne, evi barkı düşünürsün Gezin üst kenarın ortasından Arpacığın tepesinden Beğendiğin yerini seçersin hedefin Tetiği elin titremeden çekersin Artık karşındaki sana benzemez O da küçük bir dükkan işletir memleketinde O da karısını sever Onun da senin gibi Küçük bir çocuğu var Aklına bile gelmez Artık senin yaşaman için Onun ölmesi lazımdır

YAŞAMI 1921 yılında Florina'da doğdu, 10 Ocak 2001 tarihinde İstanbul'da öldü. İlkokulu, Kurtuluş Savaşı sonrası yerleştikleri Urla'da okudu. Ortaöğrenimini İzmir Erkek Muallim Mektebi ve İzmir Atatürk Lisesi'nde tamamladı. 1941 yılında Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirdi. 1945-1948 yılları arasında Ankara'da Milli Eğitim Bakanlığı Güzel Sanatlar Genel Müdürlüğü'nde çalıştı. 1950-1957 yılları arasında İzmir ve Urla'da avukatlık yaptı. 1957-1959 yılları arasında Paris Basın Ataşeliği'nde memurluk, 1963-1965 arasında eşinin dışişlerindeki görevi nedeniyle İsrail'de ve Paris'te bulundu. Yurda döndükten sonra İstanbul'a yerleşerek kalemiyle yaşamını sürdürdü. Sürekli umudu besleyen insanlık çizgisi ekseninde, Garip ve 1940 kuşağı etkilerini yalın ve aydınlık bir duyarlık potasında eriterek kendine özgü lirik şiirler yazdı. Şiirlerindeki konular bireyin güncel kaygıları, sevileri, sevinç ve özlemleri, ayrılık ve acıları, barış, doğa sevgisi ile birlikte çağın sorunlarıdır.

YAZ GEÇTİ Bütün yaz Kuyunun başında yedik Akşam yemeklerini Cevizler iç tuttu Bademlerin kabukları kurudu Ayvalara sindi gün ışığı Yaz geçti İçeriye aldık Masayı sandalyeyi Karıncalar ortalardan çekildi Kuyunun taşında arılar yok Boş kova devrik durur şimdi

AŞK GEÇER Aşk geçer Akan şu bulut gibi Ey üzgün maviliklerde Boş kalan bulutun yeri IŞIĞI I Ben uzaklardan beklerdim, Sayarak günlerimi. Bu gece penceremden düşen ay ışığında, Birden yanıbaşımda buldum Bir ağaç gibi çiçeklenmiş Anladım almış yürümüş Sarmış bu sevda içimi II Gece yarısı elbiselerim, Ayakkabılarım üstüne Düşen ay ışığı, İnsan böyle mi olur Sevdaya tutuldu mu? Bütün eski kitapları okudum, Yaşlanmış güzellere sordum, Mutluluk bu mu? Ama bu sarışın Ötekine hiç benzemiyor. Ah, daha yeni yeni anladım O küçük elleri, gülen gözleriyle Beni bu kadar seviyor... Kalmadı başka korkum Düşünmeden eline bıraktım kendimi Bütün dostlarım söylüyor Bu sefer mutlaka tutuldum III O yanından döndüğüm, gece yarıları Güler, konuşurdum, kendi kendime Tutmasam, kucaklayabilirdim ağaçları. Kimbilir, gelen geçen Görünce ne derdi halime. Sizin de, seviştiğiniz, kardeşler Mevsim bahara rastlarsa Benim canım açılmak isterdi Mutlaka bir başkasına Öperdim evde ilk karşıma çıkanı. Uzakta, şimdi çok uzakta... O nar tanesinden taze Kuştüyünden hafif geceler Kalbim ümit içinde yüzer Dünyam yıkanır ay ışıklarıyla...

Balkon / Necati Cumalı Sana geldiğim yağmurlu günleri hatırlar mısın? Pencerene açılan yol dönemecini. Aralar mısın hatırama öyle her akşam Ilık gülüşlerinin gölgesiyle yüklü perdelerini. Bulutlar terkederdi şehri daima Akşamları gemiler terkederdi. Bir balkonun kalırdı sanırım Kaybolan gölgelere aşina. Vapur iskelesinde buluştuğumuz bir akşam O akşam, erkenden ayrıldık ve sonra Hala hafizamızda devam ediyordu Unutulmuş hayatı maviliklerin Hala hatırımdadır odama son gelişin, Ve gitmeden önce Saçlarını tarayışın hala aynada... Benim küçük öksüzüm, genç dulum Ben senin hem baban, hem kocanım. Erken tenhalaşan karanlık arka sokaklarda Bütün servetin gibi ellerini Avuçlarıma bıraktığın geceler Sana küçük bir evden sözetmeliydim... Uzun bir aşktan sonra tekrar Bütün beni sevenleri hatırlıyorum O şehirde bütün tanıdıklarım ve sen Sen beni severdin Sen iyiydin, güzeldin! Che

YAZIN IŞIKTAN SELİ Tepeden denizi gördük Üstünde denizin Yazın ışıktan seli Patladı birdenbire Bir söğüdün dibinde Karpuz kestik yedik Yazın ışıktan seli Bıçağımın yüzünde Uzandık altımızda Kuru otların Salı Elimde karımın eli Yaz sellerini geçtik T tatlicadiarzu O Bir

ADINA YAKTIĞIM TÜRKÜLER Ne söyler bu türküler Ay karanlık gecelerde yüzen gemiler Sevilip sevdikten sonra İnsan böyle yalnız mı kalır Bahtına hatırlamak mı düşer Ne söyler bu türküler Bomboş ovalardan geçen trenler Bir kere Menemen'den Kolları kelepçeli bir adamla Bir cardarma oturdular yanıma Manisa'da indiler Küçüktün annem söyledi "Atımın adı Dilber'dir" "İskender Bey dayımdır" Büyüdüm neden sonra anladım Has bahçede kör sarmaşık Karışık güller arasına Ben şahin değilim Yükseklerde uçamam tek başıma Serçe kuşu değilim İnemem nar dalından Pınar başına Pencerem denize karşıdır Oturur düşünürüm bazı günler Seni beni mahzun eden bu haller geçer Gün gelir herkes gibi ben de ölürüm Bu aşk yürekten yüreğe yeniler Bir gün ağızdan ağıza dolaşır Adına yaktığım türküler