Bir gün anladım ki hayatta kaybettiğim noktalama işaretleri yaşamdan uzaklaştırmış beni Yaşamımda önce virgülü kaybettim Kaybettiğim an cümlelerim basitleşti Güzel cümleler kuramadım Cümlelerimden korkar oldum her geçen gün basite indirgedim İlerleyen günlerde ise ünlem işaretini kaybettim. Sessizleşmeye başladım. Kızamıyor, sevinemiyor sitem edemiyordum. Hayatımda heyecanlı ne var ise kayboluyordu. Ünlemle kalmadı kayıplarım devam etti Soru işaretin ide kaybettim Sorular soramaz oldum Artık soru soramadığım için beni ilgilendiren hiçbir şey kalmamıştı Ne kainat, ne dünya, ne dost, ne sevgili, ne kendim m Kayıplar acı hüzün ve benliğimi götürüyordu hayat denen zaman ise anlamsızlaşmaya başlamıştı İşaretlerimi aramak çözüm olmuyordu Uzun zaman geçmedi iki nokta üst üstede beni terketti artık davranış sebeplerimi başkalarına anlatmama gerek kalmamıştı anlatamıyordum Bana kalan işaret ise tırnak işareti idi Neden o bana kalmıştı çünküüüüü o beni değil yalnız başkalarının düşüncelerini tekrarlıyordu Kendine has düşüncesi yoktu Neden bu işaretleri kaybetmiştim nedeni çok basitti Özveri bir noktaya kadar olmalıdır o nokta aşıldığında kendimizden alınanların farkına dahi varamayız Her geçen gün bir işaretimiz solan yaprak misali kaybolur gider tutamayız Kendimizden verilen tavizlerle sevilmek yerine BENİ BEN DİYE SEVENİ sevelim BİZLERİ BİZ YAPAN BU İŞARETLERİMİZDİR :1no2: :1no2: :1no2: :1no2: :1no2: :1no2: :1no2: irras_ Guru Anneler

benden bütün imlalar gitmiş sanırım.. emeğine sağlık canayakxixn Bir Nefes&Düş