Hepimiz bazen böyle duygular yaşamaz mıyız? Ne zaman göz göze gelsem seninle, yıllar öncesinde kalan yarım yamalak aşklarım geliyor aklıma. Seni görene, seni tanıyana kadar umurumda olmamışlardı hiç Unutmuştum onları, çoktaaan Oysa unutmuş olmam onların yok olmaları anlamına gelmiyormuş meğer.. Gözlerim gözlerine takılıp kaldığında, geçmişten koşup gelen o hatıraları görüyorum gözbebeklerinde Bir kez bile duygularını ifade etmesi için fırsat tanımadıklarımı; zoru görünce bırakıp kaçtıklarımı Sefil, serseri bir umursamazlık içinde bana ne edalarıyla ortada bıraktıklarımı Onlar, hiç umurumda değillerdi Hatta seni görene kadar; yıllar öncesinde, bıraktıklarımı hatırlayana kadar; bu vicdan azabı yakama yapışana kadar, onları hiç düşünmedim bile! Hele bir tanesi ile ilgili aklımda küçücük, özel, sadece onu hatırlatacak bir anı bile yok! Geçenlerde eski bir arkadaşım, o yıllarda bir fotoğraftan bahsetti Oysa o fotoğraf bile yok elimde diğer arkadaşlarımızla bazen sohbet ederken; o nun bana karşı duygularını fark ettiklerini söylerler, hatta aramızı yapmayı bile isterlerdi oysa benim için o hiç önemli değildi Çoğu zaman bana yakınlaştığında sinirlenir, oradan uzaklaşırdım Çocukça biliyorum; belki de gerçekten çocukluk tu. Şimdilerde düşünüyorum da, bir gün, bir kez bile ona, bana karşı hissettiklerini kendi kelimeleriyle anlatabilmesi için fırsat tanımadım; aksine bu fırsatı bulamaması için elimden geleni yaptım. Ben ona hiç konuşma fırsatı vermedim Bugün ise vicdanım sızlıyor, yüreğim burkuluyor. Bu vicdan azabının, suçluluk duygusunun Allahın bir cezası diye düşünüyorum. Çünkü artık biliyorum: Sevmek: bir insanın duyabileceği en güzel kelime Sevgi; yaşayabileceği en güzel duygu Sevilmek; mutlulukların en büyüğü Karşılıksız sevmek ise: insanoğlunun yüreğini burkan, gündüzünü geceye; rüyalarını kabusa çeviren en acı, en dayanılması zor duygu İki kenarı da keskin bir bıçağı, tekrar tekrar yüreğine saplamak gibi! Sevmek eskidenmiş güzelim Sanki yıllar öncesinde kalan Aşkımız bir masalmış bir tanem Düş yerine gerçekmiş yaşanan. Bitti denen yerden başlamak Ve gözlerini açmak yeniden Belki de sevgiyle kucaklaşıp Başlarız kaldığımız yerden. Sevgi bizim için yok artık Çok geç artık sana dönmek Hani giderken bana demiştin ya sen Yolcu yolunda gerek Yolcu yolunda gerek. Şimdi; her şarkıda eski anılar canlanıyor Biraz suçlu, biraz geçmişi özleyerek. Yeni bir aşkı bile kabul edemiyor yüreğim.. Geçmişteki hatalardan, pişmanlıklardan. Oysa onu sevmek istiyorum; sevmek, bağlanmak. Hatta belki onun için ağlamak. Kim bilir; belki de zaman acımasızlığını gizler, bırakır yakamı. Kara gözlerinin esiri olurum, ipeksi saçlarının Kim bilir?