Edebiyatimizin unlu sairlerinin siirlerini paylasip, bu siirler hakkinda yorumlarimizi ve dusuncelerimizi tartisalim nedersiniz? SOLGUN BİR GÜL DOKUNUNCA Çoklarından düşüyor da bunca Görmüyor gelip geçenler Eğilip alıyorum Solgun bir gül oluyor dokununca Ya büyük şehirlerin birinde Geziniyor kalabalık duraklarda Ya yurdun uzak bir yerinde Kahve, otel köşesinde Nereye gitse bu akşam vakti Ellerini ceplerine sokuyor Sigaralar, kağıtlar Arasından kayıyor usulca Eğilip alıyorum, kimse olmuyor Solgun bir gül oluyor dokununca Ya da yalnız bir kızın Sildiği dudak boyasında Eşiğinde yine yorgun gecenin Başını yastıklara koyunca Kimi de gün ortası yanıma sokuluyor En çok güz ayları ve yağmur yağınca Alçalır ya bir bulut, o hüzün bulutunda Uzanıp alıyorum, kimse olmuyor Solgun bir gül oluyor dokununca Ellerde, dudaklarda, ıssız yazılarda Akşamlara gerili ağlarla takılıyor Yaralı hayvanlar gibi soluyor Bunalıyor, kaçıp gitmek istiyor Yollar, ya da anılar boyunca Alıp alıp geliyorum, uyumuyor bütün gece Kımıldıyor karanlıkta ne zaman dokunsam Solgun bir gül oluyor dokununca BEHCET NECATIGIL ARTIK KONUŞSAK bir klakson rahatsızlığı var sokakta pencerede bir temmuz çırılçıplak avcumuzdan kayıp giderken küçük bir şey saatlerce susmak neye yarar göğe karşı kafka'nın gizli mektuplarını okumak eleştirmek ilahi komedya'yı bahçede güzü tartışırken iki ağaç neye yarar uyanmak sabaha karşı artık konuşsak. adını koymasak da aşktı masada aynı boşluğa bakmak. sureleri sevebilir ama kendini sevebilir mi bilmediği bir dille ibadet eden halk? iyi ki sözlerinde bir aşık veysel sağduyusu bir karacoğlan içtenliği bakışlarında yoksa bir gün durup dururken çatlardı bu bardak ister ölümü çağrıştıran resimler yapmış olsun goya ister bir tabutu didikler gibi çalsın menuhin çatıda şafağı bölüşürken bir kaç kuş neye yarar uyanmak sabaha karşı artık konuşsak. adını koymasak da aşktı aynı yoldu adımlarımızı unutmak. biz ki çok tanık olduk tornacıların ellerine ortada hiç bir şey yokken ölüp gidenlere hani gülsek suçlu bulunacaktık çocuklar tarafından ağlasak büyükler abarttığımızı düşüneceklerdi bir kış vardı ki unutmak mümkün mü karı nasıl boşanmışlardı kızaklarından köpekler nasıl bitirmiştik soluk soluğa anna karenina'yı yazı nasıl beklemiştik camları buğulandırarak uykumuzu kurcalarken hain bir düş neye yarar uyanmak sabaha karşı artık konuşsak. adını koymasak da aşktı aynı suya umutsuzca dokunmak. SALİH BOLAT SESSİZ GEMİ Artık demir almak günü gelmişse zamandan Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol Sallanmaz o kalkışta ne mendil, ne de bir kol Rıhtımda kalanlar bu seyahatten elemli Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli Biçare gönüller, ne giden son gemidir bu Hicranlı hayatın ne de son matemidir bu Dünyada sevilmiş ve seven nafile bekler Bilinmez ki giden sevgililer dönmeyecekler Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden Bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden YAHYA KEMAL BEYATLI