Sizi çok iyi anlıyorum TopraKahveBob

çok haklısınız en güzel çağımızdayız bende 26 yaşındayım yaptığım hiç bir şey bana keyif vermiyor ancak hyattan mutlu olmanın tek anahtarının bende oldugunu farkettim. tabiki hayat gül bahçesi değil her zaman mutlu olamayız ama yaşadığımız her andan mutlu olmaya bakmalıyız

Yeni bir seyler yapmaniz lazim. Yeni bir dil ögrenmek, yeni hedef koymak. Onun icin calisirken vakit bulamamak. Ve bulunan o azicik vakitten keyf almak. Caliskanligin verdigi hakli gururla E

Maalesef büyümek. Ben de yatmadan önce hayal kurduğum zamanları özlüyorum

Of of.. Çocukken hayattan zevk alırdım ŞİMDİ yılllardır zerre zevk almıyorum. Yüzksek doz antidepresan bile sağlamıyor bunuCiddi biçimde yaşama sevincim yok.. Nasıl kazanacam Siminru Canım

Maalesef bu büyümek.

Kendimle barışık olmamla ilgili herhangi bir sorunum yok. hatta kendimi çok seviyorum diye bilirim kabalık olmayacaksa. sadece eskisi kadar yaptığım aktivitelerin tadına varamıyorum...

Çözüm bulabildiniz mi? Aynı durum bende de var.

25 yaşımdayım. . push ; C

Bu kısımları güzel yazmışsın. Okumak bile keyif veriyor. Adeta çocukluğun tarifi galiba...

Bu sizinle alakalı bir durum. 70 yaşında insanlar bile içindeki çocuğu öldürmemeyi başarıyor. Tamamen içsel bir durum, kendinizle ve bulunduğunuz - bulunacağınız yaş ile barışın. Yoksa hayat aynı hayat, değişen birşey yok.

Bazen sorumlulukların altında ezildiğimiz için bu durumda hissediyoruz belkide..

zamanla gülüşlerimizin samimiyeti azalıyor birde. Kahkahalar yerini tebessüme bırakıyor. Bunun adına büyümek deniyor ama hayır ben kabul etmiyorum. En güzel çağımda, en güzel yaşımdayım. Daha çok gülüp, daha çok zevk alacağım hayattan. Ve bu benim elimde. Kendimi gücümü keşfettikçe bunu başarabildiğimi görüyorum. Sizde öyle yapmayı deneyin. SouvveniR ❤+❤ = ❤❤ Anneler

birkaç yıl öncesine kadar ben de takmıştım bu duruma konuyu açan arkadaş gibi eskiden daha çok gülüyordum, ah lise yıllarım ne güzeldi diye düşünüyordum. sonra farkettim ki; daha çok gülüyordum çünkü sorumluluklarım yoktu, telaşlarım, geçim kaygım yoktu. Daha çok gülüyordum çünkü çocuktum. Şimdi ise daha sağlam gülüyorum. Eski halimi aramıyorum. Şimdi ki benden, sorumluluklarımdan memnunum. Eşimi seviyorum, işimi seviyorum, hayatımı seviyorum. O eskiye özlem bir dönem sanırım gelip geçiyor.

20 yaşındayım. Büyüdüğüm içi oluyor bencede. Çaışıtığım zamanlarda daha kötüydü benim için hayat yeni yeni farkediyorum artık daha mutlu gibiyim ama tabi küçüklüğümde durduk yere gelen sevinç heyecan yok maalesef.. SIFIR MOD %100

kaç yaşındasınız? A

Selam arkadaşlar.. Bu sene 21 yaşıma gireceğim daha çok çocukluğumda sahip olduğum ve sahip olmaktan çok memnun olduğum bir özelliğimi kaybettim. Çocukken ve reşitken yaptığım herşeyden çok zevk alırdım. Durup dururken bazen içime bir heyecan girer ve içimi mutluluk kaplardı. Örneğin eskiden babamla çok sorunlu bir aile yaşantımız vardı, bu evden kurtulalım diye dua ederdik.. buna rağmen bazen eve gideceğim için veya biryerlerde aktivite yaptığım için çok mutlu olurdum. Artık bir cafede erkek arkadaşımla hoş vakit geçirirken bile sanki olması gereken sosyal yaşantının keyfine varamıyorum... Eskisi gibi gittiğim yerlerden memnun olmuyorum ya da yaptığım şeylerden hoşnut kalamıyorum. Büyümenin gerçeğimidir anlayamıyorum ama bu özelliğimi kaybettiğim için çok üzülüyorum..

buna anhedoni deniyor depresyon belirtisi C