kendimi çok iyimser görür ve yanlış yaptığımı düşünürdüm ama bu yazıdan sonra ben aynen devam edeyim en iyisi:uhoh:

TARİHTEKİ DRACULA: VLAD III TEPES, 1431-1476 Çoğu kişi, Bram Stoker' ın ölümsüz klasiği Dracula' yı yaratırken, gerçekten yaşamış olan tarihsel bir figürden etkilendiğini bilir: Vlad III Dracula ;15. yy' da yaşamış, Basarab ailesinden gelen bir Eflak prensi. Eflak, Romanya' nın bir eyaletiydi ve kuzeyinde Transilvanya ve Moldavya ile, doğuda Karadeniz' le, güneyde de Bulgaristan' la çevriliydi. Eflak, 13. yy' da, Doğu Roma İmparatorluğunun yıkılmasından sonra Balkanlarda dalga dalga yayılan karmaşa sırasında ilk politik varlığını göstermiş bir bölgeydi. İlk Eflak prensi Dracula' nın atalarından Büyük Basarab' dı.(1310-1352) Ailenin iki düşman klana bölünmesine rağmen, Osmanlıların bir eyaleti oluncaya kadar, Eflak prensliğini Basarab ailesinin üyeleri yönetti. Dracula, özgür Eflak' ın son prensiydi. Vlad Dracula' nın hayatını anlamak için, öncelikle Eflak toplumunun ve siyasetinin yapısını anlamak gerekir. Eflak tahtı miras yoluyla yeni sahibine geçerdi; ama bu babadan oğula olmazdı. Soylular, kraliyet ailesinden uygun birini voyvoda olarak seçerdi. Orta çağdaki pek çok seçimli monarşide olduğu gibi, merkezi yönetim, kraliyet ailesi üyeleri taht için yarışırken, soyluların arasında paylaşılmış gibiydi. Ayrıca Eflak siyaseti oldukça kanlıydı. Suikast, rakipleri elemenin yaygın bir yoluydu ve pek çok voyvoda erken yaşta ve vahşice öldürüldü. 15. yy sonlarında, Basarab ailesi ikiye bölündü. Prens Dan' ın takipçileri ve yaşlı prens Mircea' nın takipçileri. Kraliyet ailesinin bu iki dalı, birbirlerine rakiptiler. Hem Dracula hem de babası Vlad II Dracul, tahta çıkana kadar Danestilerden ortaya çıkan rakiplerini öldürdüler. Eflak siyasinde önemli bir etkisi olan ikinci faktör güçlü komşulardı. İslamiyetin yaklaşık olarak binyıl kadar Avrupa' ya girmesini engelleyen Bizans' ın son kalıntıları, 1453' te Fatih Sultan Mehmet' in Konstantinapol' ü fethetmesiyle yıkılmıştı. Konstantinapol' un düşmesinden çok çok önce Osmanlılar Balkanların derinliklerine girmişti. Dracula' nın büyükbabası, Yaşlı Mircea, 15. yy' ın başlarında Sultan' a vergi ödemek zorunda kalmıştı. Eflak' ın kuzeyi ve batısını çevreleyen Macaristan İmparatorluğu, 15. yy da gücünün doruğuna erişmişti ve Hıristiyanlığın koruyucuğu görevini, yıkılan Konstantinapol' den devralmıştı. 14. ve 15. yy boyunca Eflak prensleri, sadakatlarını, sürekli olarak bu iki güçlü komşu arasında değiştirerek, belli belirsiz bir bağımsızlık elde etmeye çalıştılar. Dracula, üç defa Eflak prensliği tahtına oturdu. İlki, 1448' te, Türk' lerin yardımıyla oldu. Bu ilk seferde, sadece iki ay yönetebildi. Macaristan destekli Danesti oyunu ile tahtından indirildi ve sürgüne gönderildi. Birkaç yıl sonra, bu sefer Macar' larların yardımıyla, Danesti prensi Vladislov II' yi öldürerek tekrar tahta oturdu. Dracula' nın bu ikinci yönetim dönemi 1456 -1462 yılları arasındaydı. Dracula' nın Türk' lere karşı en ünlü askeri kahramanlıklarını ve aynı zamanda en korkunç canavarlıklarını gerçekleştirdiği dönemdi. 1462' de, Türk orduları Eflak' ı işgal ettiğinde, Dracula Transilvanya' ya, Macar Kralından yardım istemek için kaçmak zorunda kaldı. Beklediği yardımı almak yerine, Macar Kralı tarafından hapse atıldı. Bir kaç yıl, Macar Kralı Matthius Corvinus' un esiri olarak yaşadı. Dracula' nın yokluğunda Eflak' ı, kardeşi ve aynı zamanda Osmanlı Sultanı' nın kuklası olan Yakışıklı Radu yönetti. 1474-1475 gibi Radu ölünce, Sultan Danesti klanının bir üyesi olan Yaşlı Basarab' ı prens olarak atadı. Sonunda Dracula, Macar Kralı' nın desteğini kazanmayı başardı. 1476' da Eflak' ı yeniden ele geçirdi. Küçük ordusu, az sayıda sadık Eflak'lı, kuzeni Moldavya prensi Büyük Stephen tarafından gönderilen Moldavya' lılar ve Transilvanya prensi Stephen Bathory' e bağlı Transilvanyalılardan oluşuyordu. Müttefikler, Basarab' ı ülkenin dışına gönderdiler ve Dracula' yı da tahta oturttular.(Kasım 1476) . Bununla birlikte, Dracula bir kez daha kontolü eline almış olsa da, Stephen Bawory Dracula' nın ordusunun çoğunu da yanına alarak Transilvanya' ya döndü. Türkler, daha güçlü bir orduyla karşı saldırıda bulundu ve Dracula, Aralık 1476' da Bucherest yakınlarında Türklerle girdiği savaşta öldü. Kafası İstanbul' a gönderildi ve Sultan kafayı, Kazıklı' nın öldüğüne kanıt olması için bir kazığa geçirip sergiledi. Che

Bazan öyle talihsiz insanlar vardır ki, her işleri ters gider, şansları gülmez manasında kullanılan bir deyim. Ziya Paşa'nm dediği gibi: Bibaht olanın bağına bir- katresi düşmez Baran yerine dürrü güher yağsa semadan Halk şairleri de bu konuda şöyle demişler: Kara bahtım kem talihim Taşa bassam iz olur Ağustosta suya girsem Balta kesmez buz olur. Bu deyime konu olan hikayenin kahramanı da, böyle talihsiz, bahtı gülmezin biriymiş. "Tıkandı Baba" takma adıyla anılan, şanssız olduğu kadar saf, başına konmak isteyen devlet kuşlarım daha havada iken ürkütüp kaçıran bir adamcağızmış. Sultan I. Mahmut devrinde, Üsküdar'da yaşayan bu şanssız kişi, yorgancılık yaparmış. Kısmetsizliği, daha çocukluğunda başlamış. Testiyi eline verip çeşmeye yollasalar, bir kurbağa gelir, musluğu tıkarmış. Boş testi ile evine döner, babasına: "Tıkandı baba..!' dermiş. Çarşıya gönderseler, "Tükendi" diye eli boş dönermiş. Şanssızlığı ile o kadar ün kazanmış ki, Sultan Mahmut'un kulağına kadar gitmiş. "Şeyhi" takma adı ile şiirler yazan, ince ruhlu hükümdar, Tıkandı Baba adı ile anılmaya başlayan bu bahtsız kişiyi kendisi görmek için, Lalasını da yanına alıp, kıyafet değiştirerek Üsküdar'a gitmiş. Hallaç dükkanına varıp, kendisi ile konuşmuş. Bu adamın saf gönlü ve cilveli kaderi hoşuna gitmiş. Bu garibi sevindirmeye karar vermiş. Yapılacak yardımın, kendi ihsanı olduğunu da sezdirmek istememiş. Bir tepsi baklava yapılmasını ve her dilimi altına bir altın yerleştirildikten sonra bir zengin konağından armağan olarak verilmiş gibi adamın dükkanına gönderilmesini istemiş. Tepsiyi göndermişler. Adamcağız çok sevinmiş ya, bir tepsi baklavayı yiyip bitirmektense, satıp parası ile dükkana gerekli bazı şeyleri almanın daha doğru olacağını düşünmüş. Padişah, saf adamcağızın baklava tepsisini sattığını öğrenince üzülmüş. Bir kaç hafta sonra, nar gibi bir tavuk göndermiş, içinde de altın doluymuş. Bu kez adamın komşusu, tavuğu kendisine satmasını ister. "Sen fakir bir adamsın, vereceğim para ile bir hafta geçinirsin" der. Bu durumu haber alan Sultan Mahmut, öfkelenir. Adamı Saraya getirmelerini ister. Tıkandı Baba neye uğradığını şaşırır. "Bir kabahat işledim" sanarak tiril tiril titrer. Korkudan yarı baygın bir halde, apar topar padişahın huzuruna çıkarılır. Sultan ona güler yüzle korkmamasını söyleyerek, olup bitenleri anlatır. Tıkandı Baba hayretler içinde kalarak Padişahın ayaklarına kapanır hem ağlar hem de dua ve şükürler eder. - Bu böyle olmayacak... der Sultan Mahmut. Seni şimdi bir yokuşun başına götüreceğim, eline bir çember verecekler, o çemberi hızla yokuş aşağı yuvarlayacaksın. Çember nerede durursa, yokuş başından, durduğun yere kadar olan araziyi, etrafındaki binalarla birlikte sana vereceğim... der. Padişah, maiyetindekiler ve heyecan içindeki Tıkandı Baba Topkapı Sarayından Saltanat arabalarıyla, Mercan Yokuşunun başına gelirler. Haberi duyan halk etrafa toplanır. Muazzam bir meraklı kalabalığı önünde Tıkandı Babanın eline kalbur kasnağından yapılmış büyücek ve ince bir çember verirler. Padişah: - Haydi bakalım Mahmut, fırlat şu çemberi, kır şeytanın bacağım diye emreder. Zavallı o kadar şaşkın ve telaşlıdır ki, çemberi tam doğrultusunda fırlatamaz, yana kaçırır. Sekiz, on arşın gittikten sonra yol kenarındaki bir ağaca çarparak, yaylanıp geri döner ve Tıkandımın tam alnına hızla çarpar. İki üç defa tekrarlanan bu çember tecrübesinin de her seferinde bir aksilik çıkarak geri teper. Uzun uzun "La havle, Ya sabur" çeken Padişah nihayet onu alıp Saraya götürür ve Hazineye sokar. Eline kocaman bir kürek verirler, yığın halindeki altın ve elmasları gösteren Padişah: - Haydi, der, Daldır şu küreği, daldırıp dolduracağın kürek ne kadar altun alırsa hepsi senin olacak. Tıkandı Baba bu sefer de küreği ters daldırdığından küreğin kubbesinde ancak bir iki tane altın kalır. Şair ve ince duygulu Padişah hayretle içini çeker ve: - Vermeyince Mabud, ne yapsın Mahmut... der.

canım emeğine sağlık çok güzel bir paylaşımdı. özellikle bu bölümüne hayran kaldım. Atman da kendisini doğa ile özdeştirdiği zaman, saf ve sonsuz olduğunu unutur. Atman sevmez, çünkü o sevginin kendisidir. Atman var olmaz, çünkü o varlığın kendisidir. Atman bilmez çünkü, bilginin kendisidir. Atman&#8217;ın sevdiğini, varolduğunu veya bildiğini söylemek yanlıştır. Sevgi, var olmakve bilgi Atman&#8217;ın nitelikleri değil, özüdür. Onlar bir şeyin üzerine yansıdıkları zaman, onlara &#8216; o şeyin nitelikleri &#8216; adını verebilirsiniz. Ancak kendi ihtişamı içinde oturan, doğumu veya ölümü olmayan sonsuz Atman&#8217;ın nitelikleri yoktur, çünkü tüm oluşumlar o&#8217;nun özüdür. Che

ders alınacak çok anlamlı bir yazı emeğine sağlık canım... Che