Hiç bitmeyecekmiş gibi görünen bir fırtına hatırlıyor musunuz? Bir sonraki günü nasıl göreceğinizi düşündüğünüz, çok derin ve anlaşılmaz karanlık bir gece hatırlıyor musunuz? Kendinizi yalnız ve yoksun hissettiğiniz, yüzünüzü dönecek kimsenin olmadığı ve inancınızın erişilebilir olmadığı zamanlar? Ve fakat fırtına geçti. Sona erdi. Ve gün, dağların arkasından yine doğdu ve karanlık, yerini parlak bir pembeye, sonra maviye bıraktı ve inanç tekrar yerine geldi; güller güzel başlarını güneşe doğru kaldırdılar&#8230; Güneş her zaman parlar, size etraf karanlık görünse de. Fırtına her zaman diner, hiç bitmeyecekmiş gibi görünse de. Ve gökyüzünden yeryüzüne düşen yağmurlar nimetlerdir. Sizi en çok korkutan fırtına zamanın esnekliğinde sevgiyi güçlendirir. Her şey hareket eder ve değişir ama bir tek şey gerçek kalır: Sevgi. Ve şu an sevgiden yapılmıştır, bitmeyen bir huzur havuzunda tutulan sevgiden. O merkezinizdedir ve sevgiyi tutar. Öyleyse en acı fırtınada, sıcaklık, sevgi ve huzur için merkezinize gidin. Kalbinizin verdiği rahatlığı derinlerinizde hissedin. Ve oradan sizi çevreleyen ve sizi şarkılarıyla kutsayan meleklere bir çağrı gönderin. Çok derinden seviliyorsunuz ve hep sevileceksiniz. Çağırın, gelecekler. Ve zamanın geçmesine ve fırtınanın bitmesine izin verin, güneş pek tabii ki yeniden parlayacak, gün sevginin parlak ışıklarında yeniden doğarken&#8230; sevgilera. s. talin