bilemiyorum sensizlikteyken de sensiz olmayı... bir yol bulmuşum;alıp başımı gidiyorum fikrimde sen adımlarım ismin... zorlama işte yapamıyorum anlatıyorum anlatıyorum susamıyorum... can bu feda etmiyor bir ömrü en kıymetlisini bulmuşken kolay san! yalan sölemek kelimelerin oyunu gözün sözü damlalar kabullenmiyor sen git gideceksen ben adımlarımda bulmuşum adını...

Sana anlatabilmek... Bu çok zor, Anlık dinlemelerinde Sana doyasıya bakıp içimi dökmek çok zor. Karşılaşmak gibi bakışmalar gibi bu, Acelesi olan biri gibi, kaçıp gitmen gibi Gitmem gibi&#8230; Sana anlatabilmek bu çok zor, Uzattığında ellerini Benim senden saatler istemem Seninse asla olmayan Sarılmak istediğimde tüm gücümle şefkatimle Asla yetmeyen zamanlar bulmak, bulmaya çalışmak Seni nasıl delice merak ettiğimi bildiğin halde Hala da uzaklaşman Sesini hep en uzaklardan duymam. Her kapatışımda telefonu İçimde kalan eksik cümlelerin, Hepsinin beynime üşüşmesi Gene içimde kalması, gene söylenememesi Sana anlatabilmek bu çok zor İşte sana şimdi anlatıyorum... İçimdesin ve bütün cümlelerimde Kalbimdesin sevgi dolu kalbinle Gözlerimdesin bakışlarınla Dudaklarımdasın önce sözlerin sonra dudaklarınla Ve duyduğum her şeyde sen varsın AMA GALİBA BİZ AYNI YERDE DEĞİLİZ...

Unuttuğum bir aşk var anılarımda tek başıma çayımı yudumlarken aklıma gelen bir aşk sessizce içimi acıtıp gidiyor ve ben bir sigara yakıyorum gidişini seyrediyorum aklımda ki bütün ayrılık şarkılarını söylüyorum ve o aşk ardına bakmadan gidiyor nasıl bir aşktı acaba beni derinden sarsmışmıydı yoksa hiç gözyaşı dökmemişmiydim belki de gerçek bir aşktı benim yaşadığım sadece anlatamamışım yare kendimi artık yüreğimi kendim okşuyorum dayan diyorum dayan anılarda ki aşk yok diyorum ve bakıyorum ki o aşk çoktan yok olmuş sadece bir şizofreni hastası gibi her sabah onunla uyanıyorum masaya bir tabak fazla koyuyorum gözlerinin derinliklerinde kaybolarak geceyi üstümüze örtüyorum sonra o bi an ben oluyor bena şarkılar söylüyor usulca kulağıma fısıldıyıp aşk sözleriyle beni tekrar kendine aşık ediyor geceyi bitiriyorum onunla sabah yine yine onunla uyanıyorum ben kendimi kandırıyorum o unuttuğum bir aşktı ve unuttuğumla kalmalı...

İşte yine sensiz bir cuma daha... Önümde karalanmaktan yorulmuş bir parça kağıt Elimde bitmeye yüz tutmuş bir kara kalem... Ve şiirimin her kelimesinde bir damla göz yaşı.. Kulaklarımda ağır bir parça beni anlatan, Odamda bir sessizlik, sensizim diye bağıran. Bu kaçıncı gün sensiz bilmiyorum Sadece ölmemeye çalışıyorum; gün saymıyorum.. Umutsuzca bekliyorum, ama sen gibi gitmiyorum. Bitmiyorum işte istediğin gibi..! Hergün yeniden başlıyorum. Hergün kendime yeni seviyorumlar ekliyorum. Tam sönecekken kıvılcım oluyorum. Tekrar Yanıyorum... Hergün cennetten bir orman yakıyorum yüreğimde. Yakıyorum kendimi bir günahkar misali... Cehennem oluyorum Yanan ateşimle Onca ateşin varlığına rağmen, yokluğunla üşüyorum. Hergün defalarca acaba döner mi? diyorum. Sen gittin ya arkanı dönüp; Ben hala dönmeyeceğini bile bile bekliyorum. Sen bitti dedin ya her şeyi silip, Ben hergün defalarca bitiyorum... Sen başkasının oldun ya bırakıp gidip..! Ben bıraktığın yerde, gittiğin günden beri, hergün ölüyorum... Ve işte bitmeye yüztutmuş kalemimle, Karalanmaktan yorulmuş kağıdıma, Her biri bir gözyaşı ile ıslanan, Son sözlerimi yazıyorum... Herşeyi silip bitmene, Arkanı dönüp gitmene, Ve hergün defalarca ölmeme rağmen