Özveri... Yalnızlık korunaklı hayatınızda eğlencesiz kalmanın verdiği boşluktu çoğu zaman.. Birileri olur yaşamınızda hep. Onlarla en başta kendinizi paylaşırsınız. Siz anlatırsınız,&#8217;;ben&#8217;; diye başlayan cümlelerle, onlar da aynını yapar. Ortak, bir yerde buluşan sorunlarınız olur. Sevmedikleriniz olur, ortak. Sevdikleriniz olur. Çevre, dediğimiz şey işte... Bazen, akrabalarla olan sorunları konuşur, bazen en çok sıkıntı veren derdinizi paylaşırsınız. Çocuklarınızın, e şinizin veya sevgilinizin sizde yarattığı sıkıntıları... Kutlamalara gidersiniz, hatır gönül bilirsiniz karşılıklı. Dersiniz ki,&#8221;;beni en çok falanca anlıyor&#8221;;. Dersiniz ki,&#8221;;onunla iyi anlaşıyoruz&#8221;;. Karşılıklı rahatlarsınız. Bir tür dayanışmadır bu. Ne zaman sıkılsanız, yalnızlık duysanız, onu ararsınız.. Ama bitmeyen sorunlar üst üste geldiğinde, boşandığınızda, ananızın, çocuğunuzun hastalandığında, ardından parasız kaldığınızda; kirayı ödeyemediğinizde, iflas ettiğinizde, İnişlerinin mutlak yokuşları da olan yaşamda, dünyanızın artık hiç gülmediği karanlık, yıldızsız dönemlerde; bir türlü sorunları sıkıntıları atlatamadığınız zamanlarda, yapayalnız kaldığınızı görürsünüz. En çok değer verdiğiniz insanlar, bir iki arar, sonra aramazlar. Ölümcül hastaların ziyaretçisinin az olduğu gibi, sıkıntısından dünyayı göremez olanların da, dostu arkadaşı kalmayıverir... Adettendir, başı na gelmeyen anlamaz. Bu konuda dinleyip okuduğunuz bütün hikayeler yalandır. Birlikte çok zaman, insan olmanın, dostluğun neler olduğunu konuşup hemfikir olduklarınız.. Sizin sorunlarınızla kafalarını yormaktan, acı duymaktan özenle kaçar... Anlarsınız ki; birilerinin sıkıntılı zor anlarında &#8216;;var oldukça&#8217;; varsınız... Anlarsınız ki:günlük yaşamda korunaklı hayatı içinde, herkes birilerini bulur ve yalnızlık, kimsesizlik duygularıyla öyle baş eder. Yeni bir işe girmeden, başka bir kente ve yaşama gitmeden önce, bulacağınız insanlar bellidir. Ancak size sunulan yaşama alanının içinde olanlardan yaparsınız seçimlerinizi. Bu seçimler içinde yaşarsınız en büyük düş kırıklıklarınızı da. Arkadaşlık da sıkıntıya hiç gelemiyor. Siz varsanız var hepsi, siz güçlüyseniz güçlü. Başın beladayken seni aramayan dostlar ve arkadaşlar; işte orada acı da olsa yol ayrımındasın demektir. Yaşamın acı deneylerini yaşarken, işte o geçirimsiz çaresizliklerde boğuşurken, dostlar ve yar kendini ele verir. Yol ayrımlarıyla, yaşamın sıkıntıları aynı anda gelir. Zordur, gücüne gider insanın. İnsan, zorluklarda, çaresizlikle rde gerçekleşiyor. Savaş, ölüm harmanı; işte orada gerçek oluyor insan. Başkaları için ölürken; arkadaşını kurtarma yolunda kurşunlanırken insan büyüyor. Özveri:hiçbir dostluk, sevgi ve aşk onsuz gerçek olmuyor.

Maalesef hayatta vefayı yüreğinde barındıran insan sayısı gittikçe azalıyor- ve hayat bize öğretiyor ki; alarak mutlu olanların sayısı, vererek mutlu olanlardan kat kat fazla... Dilerim vererek mutlu olmayı başarabilenlerin safhında yer alır ve bu hayatı anlamlı şekilde idame ettirebiliriz... teşekkürler arkadaşım, güzel yerden dem vurulmuş bir alıntıydı, hayatın tam ortasından çalınmış bir alıntı hemde... sevgiler Filo

realist cok güzel paylaşım için sağol... seyran