Merhaba canım. Bende senın gıbiyim. Daha doğrusu sen aneroksiyasın ben bulumia. Çünkü senın fazla bir kilon yok. Bunu ailedeki herkesi doktor olan 16 yasında bır kız olarak soyluyorum.. Aneroksia-bulumia falan kusturdugu için genelde kas eritiyor. Bu yüzden sen 5 kilonun 2sini kastan falan veriyor gibi bir şey oluyorsun. Buda oldugundan fazla gözükmene sebep oluyor. diyetistenlerin asıl amacı yağı azaltıp kas oranını arttırmaktır. Ama bulumıada maalesef kustugumuz ıcın: Karbonhidratlar : emilimi ağızdan başladığı için kusarken en geç kaldıgımız onlar oluyor ve aslında vücut biz kusuncaya kadar karbonhıdratlarla coktan ılgılenmıs oluyor. fakat proteinler ve yağların emilimleri farklı. Proteinlerinki midede baslıyor. Onları kusunca ve yağlarda işlere bınınce maalesef işler değişiyor. Yağ yakman için bile yağa ihtiyacın var. Ve karbonhidratsız olur ama proteinsiz olmaz maalesef

Belki bir şekilde geçer diye düşündüm ama yok olmuyor. Kusmaktan midem ve boğazlarım acıyor artık. Ailemle paylaşmadan psikolojik destek alma gibi bir şansım yok. Benim içinde asıl sorun burada başlıyor, bugüne kadar hiçbir derdimi ailemle paylaşmadım belki de böyle büyük bir problemle karşılaşmadığım içindir bilmiyorum. İçe kapanık bir insan oldum her zaman kendi kendime ağlar kendi kendime gülerdim. Her şeyi kendi içimde çözdüm, şimdi ise tıkandım kaldım. Ne denir, nasıl anlatılır bilmiyorum. Annemi karşıma alıp ne diyeceğim onu da bilmiyorum, nasıl tepki verecekler onu da bilmiyorum. Sıkışmış durumdayım

Lütfen psikolojik destek alın, lütfen. İlk işiniz bu olsun. 44 kilo çok çok zayıf bir kilo, hele ki boyunuzu da düşünecek olursak. 44 kilo göstermiyor gibi olmanızın sebebi ya size öyle gelmesidir ya da spor yapmadan zayıfladığınız için derinizin, etinizin sıkı olmamasıdır. Spor ile hallolur gider. Kusmayın bir daha sakın!!

Merhaba herkese. Ben Ağustos ayından bu yana diyet yapıyorum,17 yaşındayım 1.61 boyum ve 44 kiloyum. Aslında tam olmam gereken yerdeyim ama olduğum kiloyu göstermiyorum. Öğretmenim bile 44 kilodan fazla olduğumu söyledi ve bunun farkındayım. Benden daha kilolu olup daha ince olan insanlar. Özellikle bacaklarım felaket, hele alt bacaklarım sanki başka bir bacak daha eklenmiş gibi. Gelelim asıl soruma özellikle son 1 aydır psikolojik olarak rezil bir dönem içindeyim. Yatıyorum kalkıyorum nasıl incelirim diye düşünüyorum, sonra birden bire şişko olduğum aklıma geliyor oturup ağlıyorum. Aynaya bakıp kendimden nefret ediyorum, zaman zaman kahvaltı dışında hiçbir şey yemiyorum kendimi ince hissedebilmek için arada deli gibi dolapta ne varsa yiyorum oturuyorum ağlıyorum. Takıntılı bir şekilde elimin gittiği her şeyin kalorisini hesaplıyorum. Yediğim "1"tane üzümün, sakızın bile kalorisini hesaplısığımı hatırlıyorum. Ellerim suratım hep buz gibi, saçlarım dökülüyor, yaralarım iyileşmiyor. Sınav haftaları işte kendimi biraz derse veriyorum da kafam dağılıyor ki çalışırken bile ara ara yatıp ağladığımı biliyorum. Bu da yetmezmiş gibi bunlar yüzünden ailemle bile problem yaşıyorum, hep zayıf olduğumu iddia etseler de ne hissettiğimi anlayamıyorlar çünkü onlara göre zayıflık obez olmamak, hemen onun gibi olsan ne yapıcan bla bla öğütlere başlıyorlar. Bu süreçte kollarım çok inceldi, kemiklerim görülüyor. Yüzüm soldu çöktü ama yok bacaklar hep kalın sporla da düzelmiyor. Şort, elbise giyemedikten sonra 20 kilo olsam ne fark eder. Çok konuştum biliyorum konuyla da alakasız şimdi konuya giriyorum. Bu aralar iştahımın açık olduğu dönemler yaşıyorum. Pazartesi günü eve geldim meyve yiyeyim derken birden gözüm söndü gofretler, reçeller ne varsa bir gömdüm acayip şişkinlik oldu tabi ayna karşısına geçtim eyvah dedim. Neden yedim, nasıl yedim bilmiyorum sanki o an içime başka birinin ruhu girdi. Zaten uzun zamandır okuyordum bir kusatım bir kereden bir şey olmaz bu hafta dikkat ederim dedim. Ben gittim kendimi kusturdum bir rahatladım ki o kadar da kötü bir şey değilmiş diye düşündüm. Ertesi gün dikkat etmek için sadece kahvaltı yedim eve geldim brokoli haşlayayım yeter derken, brokoli ayağına girdiğim mutfaktan nutellalar bisküviler yiyerek çıktım hemen çıktım tartıya şok 47.9 zaten incelememişim bir de üstüne kilo mu alıcam derken kustum yine. Bugün 6. gün ve bu 6gün boyunca hep yedim yedim kustum. Kusmalarımın günde 2yi bulduğu bile oldu, psikolojim feci durumda. Ne aileme, ne çevreme anlatamıyorum çünkü çevrem yok. Ölürsem de yalnız olücem sanırım, hala da ya hastaysam diye değil ya yediklerim kilo olarak dönmüşse düşünüp ağlıyorum. Biliyorum psikopatça ama elimde değil engel olamıyorum. Biri gelse 2 gün ömrün kaldı dese öleceğime değil de zayıflamadan öleceğime oturur ağlarım o derece önemsizim. Sizce bulimiayla alakalı mı yoksa dönemsel bir şey mi? Bu hastalığı okudum hafta da 2-3 gün kustukları yazıyordu o yüzden emin olamadım ven her gün kustum çünkü. Nasıl kurtulucam ama anneme felan anlatmadan psikolog da zor iş :// kavun kokusu Buraya reklam