Kimlik Kartı Kütükte kayıtlıyım. Arabım. Saçlar: Kara. Gözler: kahve rengi. Özel belirtiler: Alnındaki bir çatkı. El ayası deniz kabuğunun içi gibi kırmızı. Uyuşturur tuttuğu eli bu eller. Ayrıca zeytin yağını, bir de kekiği çok severim. Arayan bulsun beni bir yitik köyde, adsız yollarda unutulmuş. Tarlalarda ter döker insanlar, taş ocaklarında ter döker. Özlüyor insanlar insan gibi yaşamayı. Mahmud Derviş seaBahAR Nosce Te

Ahmed Zaatar Kekikten ve karamış taştan O eller için Bu çığlık Unutulmuş ve yapayalnız Ahmed için. Gelip geçen bulutlar Yurtsuz ve yabancı koydu beni Ve yalnız dağlar cesaret ediyor Beni bağrına basmaya Kıraç bir toprakta. Doğuyorum yine o eski yaralardan Sokuluyorum toprağa Bütün ayrıntılarını görünceye dek Doğuyorum yine Denizin taştığı yıl Kül olmuş kentlerden Kendimi yapayalnız bulduğum. Ahmed'di o deniz Kurşunlar arasından köpük köpük Bir kamptı öfkeyle büyüyen Yağan kekikti üstümüze Ve savaşçılara Ellerine ayaklarına baktı Ahmed Unutulmuş trenlerin Anılarıyla büyüyen Kimsenin karşılamadığı Kimsenin el sallamadığı Yaseminlerle. Ayakta dikildi yapayalnız Kendini dinlediği gecelerde Hakkın hasretini çekerek Yirmi yıl Yirmi yıl o yer senin bu yer benim Dolaştı bir kimliği sora sora Yalnız yanardağların yanıtladığı. Ben Arap Ahmet'im Dedi Ben kurşunlar Ben portakallar Ve düşler. Benim çadırımdır Tel Zaatar Anayurt benim Sürüp giden o yolculuk anayurda Doğu'dan ta Batı'ya Bilendi bütün kılıçlar Ahmed tanımaya başlarken Ellerini ayaklarını Süzülen bir yıldız gibi Bakıp bakıp Hayfa' ya. Ahmed'di seçilen kurban Kentler asfalt organlarını Bırakıp arkalarında Düştüler peşine Ahmed'in Öldürmek için. Doğu'dan ta Batı'ya Cenaze törenini hazırlıyorlardı. Giyotinlerden giyotin beğenip. Ben Arap Ahmed Gelsin kuşatmacılar! Benim kal'am gövdem Gelsin kuşatmacılar! Ateş hattıyım ben Kuşatacağım onları Çünkü göğsüm Sığınaktır halkıma Gelsin kuşatma! Uzanmış suyun karşısına Küçük ayrıntılar arasında geziniyorum Derken dağılmaya başlıyorlar Akşamla birlikte Yitiyorum Uzaklardan gelen Çıngırak seslerinin içinde. Kanayan yerlerimden Anlıyorum yaşadığımı. Ayak bastığım her yol Kaçınıyor benden Kaçıyor Gönül verdiğim her kent Ceketimi fırlatıyor bana. Şiirlere sığınıyorum Düşlere Anlıyorum çok geçmeden Düşlerime kadar girmiş bıçaklar. Bir mum yakıyorum Kapanmayan yaramdan. Bu gece Bütün çakıl taşları soluyor Ve damarlı. Uzaklardaki güzel karım Sessizliğin senin Eritti bu ölgün geceyi Banklar ve ağaçlar Donup kaldı gölgende. Hatırla beni Kendimi unutmadan önce. O kayalar mektubumdur Yeryüzüne. Yükseleceğim Meyve küfelerinden Denizden Yükseleceğim yoksulun şarkısından Onların şarkısından: Yaşayacağız! Yaşayacağız! diyen. Kekikten ve taştan Ahmed Yükseleceksin Hayır! diyerek Derinden esvap yapacak Kırlardan gelen köylüler Zalimleri ortadan kaldırmaya. Bir çiçek olacak yumruğun Bir bomba Her gün hayır! demek için kalkan. Kılıçlardan kesik kesik gövden Yeniden yapılacak Doğacak güneşlerden Ve dalgalarla nikahlanacak Giyotin altında Hayır! diyeceksin Hayır! Akan kanımda öleceksen Yeniden doğmak için Un çuvallarından. Geleceğiz ses vermek için sesine Bizi çağırdığın zaman Ve ölümün çehresi Yitip gidecek sözlerimizden. Eli ölümün Savurup atacak bizi Yalın bir yurda doğru Yasemin bir düşün beklediği. Kuşlar bana bıraktı şarkılarını Ve ben koştum Yürek atışına tarlaların. Kanımın derinliklerine in Derinliklerine in Derinliklerine ekmeğin Yalın bir yurdumuz olsun Yasemin bir düşün beklediği. Her günkü Ahmed Saf ve Basit Ahmed Nasıl kaldırdın ayrılıkları Meyveyle taş arasında Kurşunla geyik? Arap Ahmed, diren! Kuşatma altında gezeceğiz Ulaşıncaya dek kıyısına Ekmeğin ve dalgaların. Öleceğiz düşü uğruna Bir yurdun Ve bekleyen yaseminlerin. Onda Güz'ün eğrileri var. Kandaki şiirdir Ahmed. Dağlar gibi kırışık yüzü Yankısı çağıran seslerin Birleşen gövdelerin. Ey tanınmayan Ahmed Nasıl yaşadın aramızda Tam yirmi yıl Hala belli belirsiz yüzün Hep çizgilerinde dolaştığımız Tanınmayan yüzün Ey ormanlar Alevler kadar gizli Ahmed Bize yüzünü tanıt Söyle son sözünü Dağılacağız sessizlikte Geri adım atacağız İşitsin diye ölüler sözlerini Yaşayanlar Belki tanır diye çizgilerini. Ahmed Ahmed kardeşim Kahramanca ölümünü bekliyoruz Ne zaman? Ne zaman? Ne zaman? Mahmud Derviş Açıklama : Beyrut'ta bir Filistin kampı olan Tel Zaatar Lübnan iç savaşı sırasında iki ay kuşatma altında kalmıştı. Filistinliler güç koşullar altında kuşatmaya karşı direnmişlerdi. Arapça'da "kekik dağı" anlamına gelen Tel Zaatar Filistin direnişinin bir sembolü haline geldi. Hayali bir kahraman olan Ahmed Zaatar sürekli yerinden edilen ve sürgünde yaşayan Filistinlilerin binlerce adsız kahramanını temsil etmektedir. seaBahAR Nosce Te

Filistinli Sevgili Gözlerin bir diken yüreğe saplanmış, çıldırasıya sevilen, işkencesine dayanılamayan. Gözlerin bir diken, rüzgardan koruduğum, ötesinde acıların, gecelerin, derinlere sapladığım. Kandiller yanar ışığınla, geceler dönüşür sabaha. Bense unuturum birden, - göz rastlar rastlamaz göze-, yaşadığımız bir vakitler kapının ardında yanyana. Şakırdın sanki konuşurken. İsterdim konuşmak ben de. Dudaklarda hayır mı kalmıştı ki, O bahar gibi dudaklarda! Sözlerin güvercin gibi yuvamdan uçtu gitti. Kapımız, sonbahar kadar sarı basamakları ardından fırladı gitti canının çektiği yere. Aynalar oldu paramparça, yığıldı içimize acı üstüne acı. Topladık sesin küllerini getirdik bir araya. Böylece söyler olduk acılı türküsünü yurdumuzun. Hep birlikte sazın bağrına ektik bu türküyü, evlerin damlarına taş fırlatır gibi fırlattık attık bu türküyü, alın, dedik, sancıdan kıvranan kalplere. Oysa her şeyi unuttum ben şimdi. Ya sen, ya sen, sevgili, sesini kimselerin bilmediği! Belki de gidişindir senin ya da susmandır sazı paslandıran. Dün seni limanda gördüm, yapayalnız, yolluksuz yolcu. Bir yetim gibi sana doğru koşuyordum, arıyordum sanki yaşlı anamı. Nasıl, nasıl, yemyeşil bir portakal ağacı kapanır bir hücreye ya da bir limana, nasıl saklanır gurbet elde ve yemyeşil kalır? Yazıyorum not defterime: Limanda durakaldım... En dondurucu kış kadar soğuk gözler gibiydi dünya, doluydu portakal kabuklarıyla ellerimiz. Ve hep çöl, ve hep çöl, ve hep çöldü ardım. Seni yalçın dağlarda gördüm, kuzularınla, kovalanan çoban kızı. Sen benim bahçemdin, yıkıntılar ortasında. Bendim o yabancı, bendim kapını vuran. Ey gönül! Ey gönül! Kapı kalbimin üzerinde yükseliyordu, pencere, taşlar ve çimento Kalbimin üzerinde. Seni su testilerinde gördüm, buğday başaklarında, yıkık dökük, parça parça, unufak. Hizmet ederken gördüm gece kulüplerinde, sancıların şimşeklerinde gördüm ve yaralarda. Bağrımdan koparılmış ciğer parçası sensin. Dudaklarıma ses olacak yel sen. Ateş ve akarsu sensin. Gördüm seni bir mağaranın ağzında yetimlerinin çamaşırlarını iplere asarken. Gördüm sokaklarda seni ve ateş ocaklarında, kaynayan kanında güneşin. Ve ahırlarda... Ve bütün tuzlarında denizin. Ve kumlarda... Toprak gibi güzel, yasemin gibi, ve çocuklar gibi. Ve ant içerim ki, bir mendil işleyeceğim yarına kadar, gözlerine sunduğum şiirlerle süslü ve bir tümceyle, baldan ve öpücüklerden tatlı: "Bir Filistin vardı, bir Filistin gene var!" Gözleriyle Filistin, kollardaki, göğüslerdeki dövmelerle Filistin, adıyla sanıyla Filistin. Düşlerin Filistin'i ve acıların, ayakların, bedenlerin ve mendillerin Filistin'i, sözcüklerin ve sessizliğin Filistin'i ve çığlıkların. Ölümün ve doğumun Filistin'i, taşıdım seni eski defterlerimde şiirlerimin ateşi gibi. Kumanya gibi taşıdım seni gezilerimde. Koyaklarda çağırdım seni bağıra bağıra, inlettim senin adına koyakları: Sakının hey kayaları döve döve şarkımı koparan şimşekten! Benim gençliğin yüreği! Benim beyaz kanatlı atlı! Benim yıkan putları! Kartalları tepeleyen şiirleri benim eken tüm sınırlarına Suriye'nin! Zalim düşmana bağırdım, ey Filistin, senin adına: "Ölürsem, ey böcekler, vücudumu didik didik edin!" Karınca yumurtasından kartal çıkmaz hiçbir vakit, yalnız yılan çıkar zehirli yılanlardan! Ben barbarların atlarını iyi bilirim. Bir ben dururum onların karşısında, bir ben, gençliğin yüreğiyim her daim, yüreğiyim beyaz kanatlı atlıların. Mahmud Derviş seaBahAR Nosce Te

Mahmud Derviş, 1941 yılında, halihazırda İsrail sınırları içinde bulunan Akko kentinin köylerinden El-Berva&#8217;da doğmuş; köyünün 1948 Arap-İsrail savaşı sırasında saldırıya uğramasıyla, ailesi ile birlikte köyünü terketmek durumunda kalmıştı. Çocuk yaşta şiir yazmaya başlayan Mahmud Derviş, ilk şiirlerini yayımladığı dönemde, El-Ard hareketinde de çalışmaya başlamıştı. Filistinliler&#8217;in yaşadığı zorlukları dizelerine taşıyan çağdaş Filistin şiirinin önde gelen temsilcisi, El İttihad gazetesi ile El Cedid dergisinin yazı işleri müdürlüklerini yapmış, şiirleri ve yazıları nedeniyle bir kez İsrail ordusu tarafından tutuklanmış, 1970 yılında İsrail&#8217;den sürgün edilmiş, 2 yıl bir çok Arap ülkesinde dolaşmıştı. Şiirleri 20&#8217;den fazla dile çevrilen Filistinli şair, 2003 yılında uluslararası Nazım Hikmet şiir ödülüne de layık görülmüştü. Birçok şiiri Arap besteciler tarafından bestelenen Mahmud Derviş&#8217;in adı, 2006 Nobel Edebiyat Ödülü adayları arasında yer almıştı. Mahmud Derviş&#8217;in Türkiye&#8217;de basılan şiir kitapları arasında Zeytin Yaprakları (1964), Filistinli Sevgili (1971), &#8220;Gecenin Sonu, Uzak Bir Sonbahar&#8217;ın Hafif Yağmuru, Celile&#8217;de Kuşlar Ölür, Düğünler, Uykudan Uyanıyor Sevgilim, Yedinci Deneme&#8221; bulunuyor. Derviş, 1982 Eylül&#8217;ünde Sabra-Şatilla&#8217;da yaşananların ardından Beyrut Kasidesi&#8217;ni yazmış ve bu kaside ile 1984&#8217;te de dönemin Sovyetler Birliği&#8217;nde Lenin ödülünü almıştı. "Filistin halkına kimlik duygusunu kazandıran şair" olarak tanımlanan Derviş, Ağustos 2008 tarihinde vefat etti. Kaynak: ntvmsnbc seaBahAR Nosce Te