Hanife hanım o gün çok mutluydu. Evin içinde dört dönüyordu. Oğlu ne zaman gelecekti acaba?Kalbi bir deniz gibi her saniye kabarıyordu. Ah bir an önce kapı çalınsaydı da bitseydi bu işkence. Ona doyasıya sarılmayı planlıyordu. Öpecekti, öpecekti ve öpecekti. Koklayacaktı sonra asker evladını. Bağrında bir ömür saklayacaktı. Hep kollayacaktı. Onun için yaşayacaktı. Namazını kıldı. Seccadeyi katladı ve sehpanın yanına özenle yerleştirdi. Evdeki herşey ve heryer çok temiz ve düzenliydi. Oğlu için bayram temizliği yapmıştı."Misler gibi evde ağırlanmak onun hakkıdır."diyordu içinden. Oturma odasındaki saat on ikiyi vurdu. Ama hala bir ses yoktu. Hanife hanım telaşlanmaya başladı. Korkuyordu. Terörden, çatışmadan ve ve en çok da oğluna bir şey olmasından korkuyordu. Televizyonun düğmesine usulca bastı kırışmış o yorgun parmaklarıyla. Açtı ardından hemen karşıdaki kanepeye oturdu. Haberler başlıyordu. Spiker konuştu, konuştu, konuştu. Bir dizi haber uzadı gitti. Hanife hanımın gözleri puslanmaya başladı. Sonra tam spiker haberleri bitiriyordu ki bir son dakika haberi yetişti stüdyoya. Hanife hanımın yüreği ağzındaydı. Ha çıktı ha çıkacaktı. Spikerin ağzından döküldü zehir gibi cümleler. Saplandı yaşlı kadıncağızın göğsüne. "Karsın Kağızman ilçesinde güvenlik güçleriyle PKKlı teröristler arasında çıkan çatışmada bir onbaşı şehit oldu, bir er de yaralandı. Edinilen bilgiye göre, güvenlik güçleri, gece Kağızman ilçesi Çemçe Dağında sürdürdükleri operasyonda bir grup teröristle karşılaştı. Çıkan çatışmada Piyade Onbaşı Ahmet Kanak ile Piyade Er Haydar Canöz yaralandı. Helikopter ile Erzuruma gönderilen yaralılardan Kanakın yolda şehit olduğu, Canözün ise tedavisinin sürdüğü bildirildi. Şehit Onbaşı Kanakın bugün memleketi olan Artvine gönderileceği öğrenildi. " Hanife hanımın kulağının dibinde bir mayın ası patlamıştı. Duymuyodu hiç bir şey. Gözleri dalmıştı uzaklarda bir yerlere. Sonra dudakları kımıldadı usulca. İncecik ama incecik öyle içten "OĞLUMMM!!!" dedi. Bağırmadı. Ağlamadı ve kendini bir çılgın gibi oradan oraya savurmadı. Kapı çaldı sonra. Kalktı ve açtı Hanife Hanım. Kapının önünde üniformasıyla ihtişamlı bir subay duruyordu."Başımız sağolsun ANANCIĞIM."dedi kalın ve tok sesiyle. Hanife Ana subaya sarıldı."Vatan sağolsun OĞLUM." Yazının devamı şiir şeklindedir. Ağıt değildir bu Bir ana oğlunu yitirir. Bir kadın kocasını Bir evlat babasını yitirir. Yürekler yaralıdır. Ama Oğullar bitmez. Ve taş koyarlar içlerine O eli öpülesi analar. Her zaman Silah tutan biri vardır. Uzaklarda Onun gözleri şahininki gibidir. Yüreği aslanınki gibidir. Bedeni çürür ama ruhu diridir. Ağıt değildir bu. Bir yürek özünü yitirir. Dil sözünü yitirir. yollar izini yitirir. Gözyaşları süzülür. Okşar yanakları Alev gibi sıcaktır Bu toprak Her daim ölümüne KORUNACAKTIR. A