galiba en çok benim korkularım var ben en çok hamam böceğinden korkarım ama ne korkma o anda çıldırırım tüylerim diken diken olur korkunun ötesi bişey bu her türlü böcekten deliririm karanlığıda sevmem birde herkes gibi sevdiklerimi kaybetme korkusu aniden yanıma gelinmesinden ya galiba ben herşeyden korkarım yılan ve fareden korkmam ama 1.5 metrelik yılanın derisini yüzmüştük kaynımla ilginç değilmi küçük bi böcekten deliren ben yılandan korkmam herkese korkusuz günler

karanlık koridorlarda korkudan sesi çıkamayan ama var gücüyle koşan birini görürseniz o da bendeniz oluyorum:1rolleyes::Roflol:

Korkukların insan hayatında ne kadar çok yer kapladığını farkettim yazdıklarınızı okuyunca, aslında ne kadar çok şey den korkuyoruz, bende çoğu arkadaşımın dediği gibi sevdiklerini kaybetme korkusunu derinden yaşayan bir insanım ve önüne geçilemeyecek yegane korku da bu sanırım. Sevdiklerimizi kaybetmenin korkusu her ne kadar önüne geçilemesede, bir yerde kabulleniliyor ama zamansız kayıplar işte bu korku beni çok üzüyor Allah kimseye sevdiklerinin zamansız acılarını göstermesin sevdiklerinizle ve sevenlerinizle mutlu yıllar dilerim sevgiyle kalına. s.

ben küçükken yüksekten çok korkardım, o gün bu gündür korkuyorum zaten. ben taaa 5 yaşlarındayken biz apartmanın 8. katında otururduk. bana çok yüksek gelirdi ve korkardım. bi de o sıralarda bi çocuk aşağğı düşüp ölmüştü, ben de çok etkilendim. şuan hala çok korkarım. Allahtan1. katta oturuyoruz. bir köprüden geçsem kalbim hop hop ediyo ve sağa sola bakamıyorum. bi de sanki bişiler aşağı çekiyo düşecek gibi oluyorum.:çok üzgünüm::çok üzgünüm: ayy ne biçim bi iş işte küçüklükten yerleşmiş bu bilinç altıma, kurtulabilirsen kurtul:1shok:senağlama talin

ahh ahh bu derin bir konu benim için, ben karanlıktan ürküyorum, bunun sebebi cadılığımdanmıdır bilmem, bazı görüntüler yansımalar görüyorum, o yüzden karanlık bir koridorda bağıra bağıra besmele çekerek koşan biri görürseniz o benim :)))) 6. hissim çok kuvvetli bunu biliyorum, ürkmem boşa değil yani( . push ; BenSergu

Anlatıcam ama güleni pataklarım:mymeka: Uzun çok uzuuun yıllar önceydi... Kemal Sunal "SÜT KARDEŞLER" filmi ile Türk Sinemamıza güzide bir katkıda bulunurken bende yıllarca sürecek bir fobinin temellerini attığından habersizdi... Evet bildiniz:GULYABANİ!!!:1shok: Yıllarca her ışık açmaya giderken karşıma çıkacağını düşünerek dokundum elektirk düğmelerine... Sonra GULYABANİ min yerini ŞEYTAN filmindeki manyak kız aldı... Bu aralar fobik dünyama yenilerini eklememek için GAREZ i seyretmiyorum:Roflol::Roflol::Roflol: sny kronik

karanlık , kedi, yükseklik:1no2::1no2: BenSergu

Küçükken arılardan bide yüksekten korkardım şimdi de aynılarından korkuyorum Korkuyu atmak için hiç bişey de yapmadım aynen devam üstüme arı konunca kanım çekiliyo yüksekten camdan bakınca da içim gondola binmiş gibi oluyo çok rahatsız edici. senağlama B

karanlıktan cok korkardım halada korkarım bıde depremden

Ben bi de merakımdan you to be de otopsiyi izledim.:1shok: İnanabiliyor musun? :1shok: İzledikten sonra aynen şuna benziyordum :1shok: Zaten bi izledim var ya... Allahım zihnimi kaybediyordum kafamçokkarıştı Boşluk duygusu içimi kaplamıştı. Neyse kurtuldum. Şimdi iyiyim. a. s

ben geceleri evde tek başına kalmaktan korkuyordum hala da devam ediyor bu fobim.. Nasıl yenerim bilmiyorum artık.. D

Benim çok ilginç ama toprağa basmaktan çok korkardım Annemde hep anlatır ayağım yere değdi mi kıyametleri koparırmışım. Yaşlı bir komşumuz da anneme kızmış bu çocuğu neden bu kadar korkutuyorsunuz die, almış beni kuma yatırmış ağlamaktan mosmor olmuşum. Ama kadının yaptığı işe yaradı ve bir daha beni kumların içinden çıkaramadılar:dance::Roflol:

bende palyoçalardan korkarım :1shok:Bence hiç komik değiller. Özellikle stephen king'in 'O' filmini izledikten sonra:1shok: G guldenn38

evett yaa gulyabanii degilde bendee şeytan filmindekiii kızdannn o kadarr etkilen miştim kii abartmıyorum bir ayy uykularımm bölün düü onun yüüzündenn. tövbee etiim ondann sonraa korkuu filminee çokk kötüü yaa bazenn gecee yatarken aklımaa gelir de tüylerimm ülperir... E etkin

Küçükken müzedeki hayalet çocuk korkularımın tümünü kapsamasına sebepti herşey vardı içinde karanlık, hayalet, sesizlik, ölüm korkusu, karanlıkta arkadan usulca yaklaşmalar yani müzedeki hayaleti tek geçerim küçüklük korkularımda. birde köy ortamında anlatılan garip cinli perili hikayeler, köyümüzün eskiden bir mezarlık olduğu ve köyün bu mezarlığın üzerine kurulduğu ile başlayan hikayelerin ardı arkası kesilmez ve her gittiğimde mutlaka bu hikayeler tekrar tekrar anlatılır ne kadar kulaklarımı tıkasamda, yalvarıp ağlasamda zevk alırlar ve anlatırlar ama bende onları sabaha kadar uyutmayarak cezayı keserim :)) ben karanlıktan doğa üstü yaratıklardan hala korkuyorum. benneyaptımki ve bu korkularımı ne kadar üstüne gitmeye çalışsamda yenemedim belki korkularını yenen arkadaşlar vardırfisfisfis sahi siz küçükken korkarmıydınız öcüden:1shok::1shok::1shok:

küçükken hiçbirşeyden korkmazdım. bahçedeki solucanları alır severdim, uyuyan eşeğin üzerine çıkar zavallı hayvanı uyandırırdım. hatta köye gittiğimizde ben bu gece ben bu gece koyunlarla yatcam diye ağlardım:roflol:ama büyüyüp hayatın gerçekleriyle yüzleşmeye başlayınca herşeyden korkar oldum.:çok üzgünüm: kedicik81 işte yanlızlık ben

bende karanlıktan çok korkardım evde yalnız kalmaktan hamile olana kadar bile korkum halen vardı ama korkumu yenmeme sebep olan kızım oldu çünkü benim örnek olmam gerekirken benim yaşadığım korkuları onada yaşatmamak için yendim korkumu şimdi eşim iş için yatılı dışarıda olduğunda kızımla beraber korkmadan kalıyorm ec-vimizde çok şükür

aaa ama arkadaşım birtek korkan bizmiymişiz yaniii:)))a. s.

Ah ablam ah... Ablamla aramızda 5 yaş var. Ben daha minikken acayip acayip hikayeler anlatır, zorla korku filmi izletirdi. Tabii kendi de korkuyor ya, yanına biri lazım. Ben abla sevgisiyle dolu yanında otururdum ona destek olmak için. Önce gözlerimi sonra da kulaklarımı kapatırdım. Kalp atışımı duyardım dıım dımm diye ondan bile korkardım. Şimdi korku filmi izleyemiyorum. İzlediğimde fena oluyorum. Geçen ay insan yiyen böcekler diye bi film vardı. Herhalde böcekten de korkacak değilsin ya diye cesaretimi toplayıp izledim. Film bitti, pencereleri kapamaya kalktım, aman allahım bi böcek pencerede bana bakıyor. :1shok: Bi böcek işte diye kendimi teselli etmeye çalıştım. Böcek birden üstüme atlamasın mı? :1shok:Koridorda bağıra bağıra yatak odasına koştum. Eşim uyuyordu tabii uyandı. Gece gece bi güzel fırça yedim. Ve bi daha korku film izlemeyeceğim diye söz verdim :çok üzgünüm: L

birde sevdiklerimi kaybetme korkum var tabiii. unutmuşum yazmayı. ama allah sabrını veriyormuş. şimdilik düşünmemeyi yeğliyorum. ama bazen annemi, eşimi ablamı, kardeşimi, yeğenlerimi kaybetme düşüncesi geceleri aklıma geliyor. sanki kaybetmişim gibi acı çekiyorum hıçkıra hıçkıra ağlıyorum.

küçükken yalnızlıktan karanlıktan ve sessiz ortamlardan çok korkardım bir odadan diğerine kendi başıma gidemez hatta afedersiniz ama wc de bile o sesiszlikte bana bir şey olacakmış gibi gelir şarkı söyler konuşursam bir şey olmazmış gibi gelirdi:roflol:iyiki çarpılmamışımtatlicadiarzuçocukluk işte hep arkamdan birinin geleceğini bana zarar vereceğini yatağımın altından biri çıkacağını düşünürdüm çok manyak bi korkum vardı arada nüksetmiyor dersem yalan olurnasıl yendiğime gelince kendi kendime verdiğim telkinlerle bir şey olmayacak bak gelen giden yok ve korktuğum şeyin üzerine giderek korkularımı yendiğimi düşünüyorum:teytey: EFSUNN

ben öğrenciliğimin tamanına yakınını yatılı okulda geçirdim yatakhanede geceleri cin peri hikayeleri çok anlatılırdı ve sabaha kadar herkes ranzaları birleştirip uyurduk korkudan, yıllarca yanlız yatamadım kuzenime çin işkencesi ederdim resmen hizmette kusur etmedim gece yanımda yatsın diye evlendik oh çektim mecbur benimle yatacak :) ama eşim askere gidince yanlız yatak bir tarafa koskoca evde yanlız kalmak zorunda kaldım gece korkudan uyuyamayınca sabah işe de gidemiyordum zamanla nasıl olduysa atlattım 8 ayda gelde atlatma... realist

bende kücüklügümden bu yana kranliktan, yilandan ve örümcekten asiri korkuyorum. Tv de bile bu hayvanalara bakamiyorum. evde görsem cigligi basiyorum. Esimle hayvanat bahcesine giderken bile anlasmali gidiyorum o bölüme girmek yok diye. Esim bu korkularimin üzerine gitmemi söylüyor ama ben kafayi yerim bunlarla ugrasirsam. :a015:senağlama

küçükken hep ölmekten korkardım, tabi bir de karanlıktan.. ev kararmasın diye herkesten önce yatağa girip uyumaya çalışırdım. her gece duvardan bir canavar:bbo: alıp beni masanın üstüne koyar ve elindeki baltayla beni kesmeye çalışırdı:Roflol:tabi o zamanlar böyle gülmüyordum. canavar baltayı tam bana vuracakken hep bir çığlıkla uyanırdım. ev halkı etrafıma toplanırlardı. artık sonraları alışmışlardı sadece annem gelirdi yanıma. onlara rüyamdan hiç bahsetmezdim ama nedense. hep bir bahane uydururdum. çişim geldi, susadım filan... çocukluk işte.. neyse ki korkularımdan eser kalmadı artık... çocuklarımızı korkuyla büyütmeyelim arkadaşlar... korkularımızın sebepleri hep bize anlatılanlardan kaynaklanıyor çünkü... korkuyla değil sevgiyle:1hug: hepinizi öpüyorum sevgilera. s.

karanlık korkumu hala yenmiş değilim.33 yaşındayım ve eşim şehir dışında olduğunda lambayı açıp tv yi açıp sabaha karşı uyuyabiliyorum. yaşamımda çok büyük bir etkisi yok belki bu yüzden yenmeye çalışmadım yada çalışmak için pek birşey yapmadım. hem karanlıkta en küçük ses bile duyulabilir oluyor.

karanlık korkumuz küçükken büyüklerimizin bizi özellikle korkutmak için söyledikleri şeylerden kaynaklanıyor bence. nasıl mı: akşam olmuş annemiz veya başka bir büyüğümüz yorgun bıkkın bizi uyutmaya çalışıyor, uyumak istemediğimizde uyu bak öcü gelir vs. diyor işte çocuk beyninde karanlığın korkulacak birşey olduğu yerleşti bile. hem biraz daha büyüdüğümüzde tüm gerilim ve korku filmlerinde en sinir bozan sahneler karanlıkta olanlardır. karanlıktan korkmayalımda ne yapalım.

ay benim korkum çok komik aslında komşumuz vardı cemal amca ondan korkardım o gelio deyince saklancak delik arardım admı da bi görseniz dünya tatlısıydı nur içinde yatsın . push ; G guldenn38

küçükken korktuğum şeylerin çoğunu unuttum hatırladığım bir tane var çünkü ondan hala korkuyorum:çok üzgünüm:şimşekten gök gürültüsünden çok korkarım, uyuyamam bile:çok üzgünüm:eskiden evde yalnız kalamazdım bir tek onu aşabildim artık yalnız kalabiliyorum ama kulaklarımı tıkayaraktatlicadiarzu serap

aynen bende karanlıktan ve deprem olacak hissinden çok korkuyorum.. banyo yaparken bide gözümü kapatmaktam korkuyorum... C

evde yanlız kalmaktan korkardım ama zamanla yendimmm şimdide tekim :)

Bende herkes gibi karanlıktan korkardım hatta ablamla yataklarımız karşılıklıydı ben uyumadan önce biraz yanında yatardım sonra uyumama yakın kendi yatağıma geçerdim ama nasıl geçmek arada iki adımlık mesafe var ama ben ablamın elini tutardım ve yorganı üstüme çekene kadar da elimi bırakma diye sıkı sıkı tembihlerdim :)) ve çok garip bir korkum daha vardı şimdi bile hatırlarım şu bildiğiniz tavşan şeklinde balonlar vardı hala var mı onlardan bilemem ama ödüm kopardı. Evde girmemi yasakladıkları yere o balonu koyarlardı bende kokudan yaklaşamazdım. Şimdi ne karanlıktan ne de balondan korkum yok naniknanik ama hala üstüm açık yatamam bı sıcaklarda bile mutlaka üstümü örtmek isterim. E edirneli