Kalp yorulur... Kalp usanır... O da bıkar niyayetinde kendinden... Dünyayı içinde, yada dünyanın içinde sanır kendini... ama yanılır... hiçtir ve aslında hiçliktedir. ... Şiiitttt...? Bu sesler senden mi geliyor kalbim? _Evet benim o duydunmu sonunda..? Duydum tabiki hem nasıl duymam sen benim yüreğimsin. _Bazen duymadığını düşünüyorum... Bunu nasıl düşünürsün? Seni hep duyuyorum ben ve dinliyorum. Seviyorum seni... _İnciniyorum ben, sen engel olamıyosun buna bazen sende incitiyosun... Bende seni seviyorum biliyosun ama inanmıyosun sanki... Üzülüyorum... Biliyorum ben merak etme... _Çok şey istemiyorum senden daha fazla ilgilen benimle yeter. Daha fazla mı? Senden başkasıyla ilgilendiğim yok gibi... Fazlası nasıl olucak? Çoğu zaman seni dinlediğim için kopuyorum herşeyden uzaklaşıyorum. _Ben bunu istemiyorum bana iyi davranmanı istiyorum. Hüzünlerimi değil umutlarımı gör onları dinle, onları daha çok sev. Hani derdin ya sen umut nefesimizdir... Derin bir nefes alır gibi hisset umutlarımı... lütfen Şimdi umut diyosun ama bu aşamadığım şıkıştığım hüzüne çok yakınım sana bakınca hep onu görüyorum. Ağlıyorum... ağlıyorum... anlamaya çalışıyorum... dinliyorum... Korkuyorum sana sıkışmaktan. Umut diyosun ama hüzünlerin peşimi bırakmıyo. Ben ilerlemeye çalışırken sanki eteğimden çekiyosun... Yürümemi engelliyosun... Anlamıyorum... seviyorum ama kızıyorum... _Ben... Yanlış anlama nolur bende bilmiyorum ne yaptığımı, kızma senden başka kimim var. Kızmıyorum... Bırakta korkularımla ağlamaktansa umutlarımla rahatça yürüyeyim. _Benimle beraber yürü biz beraber olalım. Hüzünlerimizede umut verelim. hadi tut elimi... Bilemiyorum... korkuyorum senden... çok sürükledin beni... bilemiyorum... _Bekliyorum...

biz kendi içimizden ne zaman kurtulduk ki? ne zaman hür kaldı ruhumuz? ne zaman bedenlerimizden ayrı sevildik, ayrı görüldük? biz hiç feraha kavuşmadık ki, sıkışalım kendi içlerimizde.

Uğraşıyorum ama başka türlüsü olmuyo içimden gelmiyo tükendim G

Nasıl bir şey içimdeki.. Fırtına sanki... Dışardan gelmiyor esintisi içimden geliyor... İnsan kendi fırrtınasına yakalanıyor... Ne kadar kuvvetli esiyor değilmi yakıp yıkacak gibi.. Savunma işe yaramıyor, kapılmışsın bir kere esiyor... Hadi dayan şimdi kalbim.. İçinde kopan seni sadece kendi içinde sürükleyen fırtınaya... Hadi çözümü bul şimdi aklım.. Nasıl dinecek bu fırtına? İnsan kendi karanlığına kapılıp kendi fırtınasına yakalanıyor... Bazen ayıp bazen yazık ediyor... Kimse bilmiyor... Dayan kalbim geçicek...

Ne rüzgarsın ne fırtına... Ne buhransın ne de yara... Nasıl bir keder ki gülecekken oturur boğazıma, sıkışıp kalır kuytularıma Aldırmayasım gelir hiç bir şeye Düşünmeyesim, kırılmayasım... Nasıl olurda o an yakalar beni anlayamadım... Ya ağlatır gece boyu, ya da sancı olur yüreğimde. ınsan tek zanneder kendini, içinde kaç tane daha vardır kendinden görmez. Aklım, yüreğim, benliğim... ıçimde yaşıyorlar... Benimle gülüp, benimle savaşıyorlar. Buruşuk bir kağıtta, kah karalanmış, kah saklanmış satırlar onlar Kimsenin eline geçmeyecek, geçsede anlaşılamayacaklar.

Çok güzelmiş sağol I love Bonus realist

Sessiz sedasız doğdum bugün 29. kez... Bana kalsa deli gibi mutlu olucaktım Saçma sapan bi coşku çıkarıcaktım İnsanım işte kendini tekrar ediyorum Sevdiğime aldanmayı seviyorum Bazen doğmak istemiyosun Doğmuş olduk buna mı boş sevinç? Hayat kadar anlam dolu, hayat kadar anlamsız Pastadaki mum kadar ince ve zayıf O gün bir günmüş ve ben doğmuşum O gün bi bakmışım ben yokmuşum YENA Her günüm mis gibi dünya kokan bir kavun

Anlayışınıza ve ilginize çok çok teşekkür ediyorum a. s. Benim gibi hissedenle değil benim hissimi anlayamayanlarla var o uçurumlar ve sanırım hiç aşamicam onları. Dümdüz bomboş bakan gözleri sindiremicem içimde. D'arbanwille geliyorlar

Her sorunu cozmenin yolu sevmekten geciyor. Once kendinizi sevin. Size bahşedilmiş hayati sevin. Sevgisizlikten etrafinizda olan iyi seyleri bile kotu zannedersiniz hatta belki hic goremezsiniz.

böyle zaman zaman herkes sıkışır tatlım, takma bunu kafana, nede olsa imtihandayız bu dünyada ve hepimiz etten kandan birer insanlarız... "kalpler yalnız allahı anmakla mutmain olur..." allaha ne kadar yakınsak; okadar huzurluyuz, okadar mutluyuz bence canım... rabbim kendinden ayırmasın hiçbir vakit ve bizi hep esirgesin bağışlasın... iş burada bence...

Doğum günün olduğunu anlıyorum dizelerin de.:26: Eğer öyleyse iyi ki doğdun güzel kadın.. Yeni yaşında çoğu isteklerinin gerçekleşmesi dileğiyle...

Şimdi fırtınalarım duruldu gibi. İçimdeki acılarım geçmedi ama daha bir sakinim. İnsanlarla aramda uçurum var zannediyorum çoğu zaman ama önemsemiyorum bunu. Uçurum yalnızlığını hissettiğim insanlara yakın olmayıda istemiyorum zaten. Herhalde kabulleniyorum kendimi.. Ben, beni kabullenirse o zaman her şeyi kabullenebilecek sanırım. İçimde sıkışan ben biraz rahat edicek. Geçmeyecek korkularım ama biraz rahat edicem. Kalbim onca sıkışmanın arasında sevmeye devam ettikçe korkmaya da devam edicek. İnsan sevdiğine kıyamazki.. Hani demiştim ya içim acıyor diye, şimdi de acıyor. En çok ta canımdan çok sevdiğime.. İçimde sıkışan ben ne kadar acısada biliyorum tek istediği onun mutlu olması. Düşünmüyorum artık kendi kendimi, Dua ediyorum sadece. Rüzgarlarının serinliğini onun kalbine ver Allahım. Bütün denizlerin maviliğini ver ona. Yapraklarının yeşilini, güllerin kokusundaki huzuru ver ona. Al ondan korkunun karanlığını. Umutsuzluğun sessizliğini. Yalnızlığın yalnızlığını al ondan. &#8220;Biliyordum&#8221; ları söyletme &#8220;Yanılmışım&#8221; ları öğret. İçimde senin koyduğun renkleri büyüt, onları sıkıştır kalbimde. bonus

İnsan kendi karanlığına kapılıp kendi fırtınasına yakalanıyor... Bazen ayıp bazen yazık ediyor... Kimse bilmiyor... Dayan kalbim geçicek... ... benim içinde dile bunları lütfen.. canayakxixn Bir Nefes&Düş

Ben bir yerlerde birilerinin acı çektiğini düşündüm hep. En çok ta kalbimin ağrıdığı veya mutlu olduğum zamanlarda. Düşündükçe içim acıdı. Neydi bu merhametmi hiç anlayamadım. Başkaları gözlerinin önündeki acıları bile göremezken, ben görmediğim tanımadığım acıları, onları yaşayanları düşünürdüm. Kendi içim yanarken belki mantıklıydı benim gibi içi sızlayan birilerinin olduğunu düşünmek. Peki mutluyken niye düşünürdüm anlayamadım. Ben mutluydum ama acı vardı bir yerlerde.. hep var. Çözemedim bunu neden bu kadar üzüldüğümü. Düşünürdüm bir insan her şeye üzülürmü diye. Üzülüyormuş işte anlamsız acıyormuş kalbi, sebepsiz canı yanıyormuş. Ben mutluyken bile aslında acı çekmek istedim sanırım, bir yerlerde hep acıyı hissettim. Bu neden istenir bilemiyorum hissediyorum. Hiçbir insanın hayatı dört dörtlük olmaz asla, olamaz biliyorum. Hayatımda yolunda olan bir şeyler olduğu zaman : Böyle yolunda gidemez her şey bunda bir gariplik var diye düşündüm hep. Herkesin bir imtihanı vardı bu dünyada benimde olmalıydı. Mutluluk sebeplerimi sıraladım kendime defalarca. Sağlıklıydım, ruhum ve kalbim dışında belli bir hastalığım yoktu. Çoğu insan evlenmek için bi sürü zorluklar çekerken ben borçsuz harçsız evlenmiştim. Eşya borcu ödememiştim. Buzdolabımı açtığımda gördüğüm şey sadece zeytin olmamıştı. Evde bu var mecbur bunu pişiricem değil de, bugün ne pişirsem demiştim hep. Her ay adet günümde mucizeleri beklememiştim. Oysa ablam beklemişti hala da bekleyişi bitmedi.. Çocuğuma ne giydiricem, nasıl doktora götürücem diye düşünmüyodum. Sağlıklıydı kolunda bacağında bir eksiklik yoktu. Çocuklarına bakınca içleri sızlayan annelerde vardı. Kocam beni aldatıyor dememiştim, seviyordu beni. Ne kıskanç eltim, ne fesat görümcem var dememiştim hiç. Herşeyime karışan bir kaynanamda yoktu. Kimseden ihtiyacım için 10 lira istemek zorunda kalmamıştım. Merdivenleri silmeye gelen abla günü gelmeden istemek zorunda kalıyordu. Yolundaydı her şey... Ama düzgün olmamalıydı böyle bir yerde bir şeyler olmalıydı. Herkes nasıl zorlanıyor nasıl dayanıyor nasıl sabrediyorsa bende hissetmeliydim bunları. Sanki o zaman normal ve sıradan olucaktı hayatım. Bunları düşünürken isyanmı ediyorum acaba diye çok düşündüm ama cevabını bulamadım. Zamanla fark ettim benim imtihanım kendimdim. Doğrumu yanlışmı bilmiyorum ama böyle düşünüyorum. Beni anlayan var mı merak ediyorum. Gecenin 3&#8217;ü oldu bunları niye yazıyorum bilmiyorum Sorun ararken sorun oluşturdum ben bir sıkıntım yokken sıkıntılı bir insan oldum. İçimde dinmek bilmeyen acı hissi iyice büyüdü. Hayatıma yayılmaya başladı. Bende acı çekip sabretmeliyim dediğim geldi aklıma.. Herhalde normal bir insan olma yolundaydım. Direnip, sabredip olgunlaşıcaktım. Olgunlaşınca daha iyi olacakmış gibi.. Olgunluk hiçte beklediğim gibi olmadı ama. Sabredip güçleneceğimi düşünürken ben iyice güçsüzleştim. İçim acıdı yine.. Kendim kendimin en büyük sorunu oldum. Başkası anlatınca insan içinden geçeni söyleyip destek oluyordu sorunu çözmeye çalışıyordu ama sorun kendisi olunca çözülmüyor işte. Ben çözemedim. Kendi içimde sıkıştım iyice, çaresiz kaldım. İçimde fırtınalar koptu ben kimseye diyemedim. Korktuğum karanlık kuyulara düştüğümü hissettim. Hep duyarsız gibi göründüm dışardan. Vurdumduymazdım tembeldim. Şöyleydim.. böyleydim...

Bu sıkışmalar beni nereye götürür... İçimden içimden ölüyorum sanki. Zaten yaşamayı istemekte lüks. Hayat nasıl kurudu elimde nasıl çürüdü böyle gönlüm nasıl kor oldu yandı yandı da? Hayalmiydi gerçek mi, aşk bana nefesmiydi zehir mi? Ağzımda dilimde kül tadı hangi sular söndürür bu yangını? Kalkmayada kalmayada derman yok. I love Bonus

Dağılmış evin ortasında kendini toplamak. Bir şeyler dağınıkken kendini düzgün tutmak... En uzak şeyler nasılda yakın birbirine. Siyah ve beyaz, ölüm ve doğum, gece ve gündüz, gülmek ve ağlamak, hüzün ve tebessüm, hastalık ve sağlık... Ateş ve barut, güçlü ve güçsüz, başlangıçlar ve bitişler... Sonu gelmeyen başlangıçların mutlak bitişleri ve sonu gelmeyen tükenmişliğin mutlak başlangıcı. 31 Aralık geceleri, 23:59' lar, 1 Ocak sabahlarına, 00:01' lere mahkum. Aralık yenik hep çaresi yok gelir Ocak. 366 imkansız hep çünkü bir yıl 365' e 365 ise sonsuza eşit. " Küçücük görünür evler yukardab bakıldığında " Bu cümle nasıl sığar bir melodiye, hangi nota anlatabilirki hayal kırıklığını? Kapılara sığmaz tek kişilik yalnızlık. Kesilmiş hiç bir yarım bütüne tamamlanmaz. Kırık kalp resimleri gibi hep yanyana olur iki yarım ama hep çatlak hep kesik. Aşkın damarları gözlerden geçer. Her aşık ağladığında damla damla akmaz adeta yağar aşk. Aşık ağladımı kanar gözleri, yanar yüreği, uyuşur dili. Kaybedilen kan kadar çoktur sevda. En derin sulara bilerek dalmak, sert bir fırtınada en ince dala tutunmak. Canının istediğini yapıp sonra canına sövmek. Düşmeninde bir zevki var deyip düşmeyi kenara bırakıp kendiliğinden atlamak. Kanadı yokken uçmaya çalışmak. Dilsizken konuşup dili varken ses çıkaramamak. Zifiri karanlıkta ışığı görüp tutunmak ve yürümek, sonra gözlerin kamaşınca zifiri olmak. Güneş gibi parlamak, ısıtmak ve yanmak... Gölegede kalıp tutulmak... Tamda dolunayken kararmak... O karanlıkta güneşi ve ayı bırakamayan halesi... Görünmez kelepçem, sözsüz dilekçemsin. En derin sızım, yargılı infazım. Uyanmak bir gece vakti ve yanıbaşındaki nefese şükretmek... Yada hala nefes aldığına isyan etmek. Bir şey uzaksa eğer yakındır mutlaka... Sana yakınsa bir şey uzaktadır mutlaka. Yerde bulunan para gibi... Eline alıp kenara koymak... Yada felç olup iğneyi hissetmemek gibi. Bir var bir yok olan, hem var hemde yok olan, olmasada hep var olan. Delidir bütün aşıklar açgözlüdür. Delidir çünkü ; en kenardan atlar bakmadan, yukarda bakınca bulut gibidir kayalar. Açgözlüdür çünkü; aşkı sahiplenir aşkım derler aşkımız derler. Mucize gibidirler gerçek olmayacak hayal gibi. Birbirlerinin sadece elini tutaraka görünmeyen ruhlarına dokunabilirler. Cahildirler... Aşık olarak kısmen öldüklerini bilmeyerek, senin için ölebilirim derler. Hep kuraktırlar hep susuz... doyamaz kanamazlar. Kalpten yoksun insan derki kuru kuruya aşk... Yeri gelir damla yeter sırılsıklam olur Yeri gelir bir lokmada tıkabasa doyurur aşk Aşkım herşeyim herşeyim aşkım benim Uzakken yakın, yakınken uzak

Kalbin ne kadar dayanabilecek ki? Sonunda o da pes edecek. Bırakıcak kendini o fırtınanın kollarına. Çünkü hiç dinmiycek o fırtına. Belki de kaçar kalbin. Yorucudur çünkü o fırtına. Yorar kalbini, beynini. Ve sanırım yeterince yorulmuşlarda...

Hastayim yine. Biraz buruk biraz kederli biraz hasta.. Efkar geldi buldu yine beni. Derinime inmis bir kere bundan sonrasi onun icin kolay. Kucuk camimdan bakip kocaman bir dunyami goruyorum ki? Gordugum benim camimdan daha kucuk bazen. Ama hep ayni guzel sessizlik. Gece camin onunde ince ince bir ses. Kimler duyuyo bu sesi allahim? Bir ben degilimdir belki. Bazen agacin dalindaki bir su damlasi bazen sanki gokyuzunden gelir. Ya toprak? Belki ordan geliyodur. Karsi binadan yok ust kattan yada daha uzaktanmi? Gonlundeki yukle cama cikmis icinden ciglik ciglik bagiran bir insanmi? Agaci kusu degilse nerden allahim nerden? Butun o ince sesler neden hep bende? Ey aklim ve gonlum hanginize yorgunum daha fazla? Gozleriminde hakkini vereyim bu gece baska yoruldu. Icime sıkıstirma allahim nolur... Dagilsin etrafa sacilsin. Ellerimde kollarimda gucum kalmadi. Ya beni topla ya da parca parca olmama izin verme. Su kalbim bir ferahlasin artik bir hafiflesin. Ya da ben cocuk olayim. Yeni hayaller ver bana hepsini saklayip buyuteyim. Ne kotu bir soz soyleyim ne de soyleyeni bileyim. Yuregime agir gelen dilleride kendi dilimide yeniden sekillendir. Sevmeyi ogrettin icime koydun. Severken yanmamayi da ogret bana. Korkmamayida ogret halsiz kalmayayim ayakta durayim. Yuzsuz olmamayi birde... Istemekten baska seyler yapmayida ogret. 13.12.2015

Bende sıkıştım kendi içime Ne çıkabiliyorum ne yardım edenlere izin verebiliyorum Kendime kızıyorum Kendime çok kızıyorum Öfkem içimden fırlayıp yıkıyo önüne ne gelirse Ahhh öfkeemmm zindan ediyo bana hayatı İstemeden oluyo ama anlatamıyorum ki Bilerek yapıyorum sanıyorlar İçimdeki volkan patladıkça patlıyo Yaktıkça yakıyo beni Anlıycağın sıkıştım ben de Bonusum Öfke denizim o kadar kabardı ki yuttu yutacak beni Benle birlikte herkesi Sevdiklerimi SEVDİĞİMİ...

Sevgili bonus bugün okudugum bu söz çok hosuma gitti. Belki isine yarar; hayat ne 30 unda ne 40 inda baslar, hayat farkina vardiginda baslar.

Bazi muzikleri aramazsin onlar seni bulur. Bilirler adamini. Bazen sevdigini ozlemisken, bazen icin yanmisken, bazen kavusmusken, bazende anneyken. Hele anneyken yanıyorsa bir kadinin ici kim nasil durdursun onu evladindan baska. Ilk gozagrisi, ilk kucak, ilk temas, ilk hikaye... Cigerimin soludugu ilk cennet... Annelik sarayimin duvarlarını öylesine sarstimki simdi korkuyorum yıkılmasından. Kendi icindeki bitmez cekismeyle baska turlu kayiplar vermek korkusu nasilda acitiyor gogus kafesini. Insan ne vakit taniyamadiysa kendini iste o zaman aliyor basini ellerinin arasina. Ben naptim demek fayda etmezse? İz birakmak bir yana cok derin yaralar açarsam, açmişsam? Anneysem içim ezilmişse kahrolmuşsam? Yanlişsam hataliysam? Yine de varmidir bi çaresi?

Bir dogum ölümle birlikte gelicek yine Bir hayat basladıgında digeri bitmis olucak Degismez kural yine böyle sürücek Belki bulunucak bu sefer eşsiz denge, belkide sonsuza dek kaybolucak. Kendini kendinde kaybetmis ruh seninde elbet huzurun olucak. Ulaşılamayan bütün güzellikler ve uğrunuza kurulan hayaller sizinde sonunuz gelicek. Kendine kendine olucak sonra her sey kendi kendine... Ne başlayamadıkların kalıcak ne de bitiremediklerin. Bütün taşlar yerine oturucak ve bunları yazanda okuyanda kalmıyacak. Bütün eksikler tamam bütün sıkıntılar huzur bulucak. Hayallerin bir boka yaramadığı beş para etmediği bu dünyadan ya bütün hayal kuranlar gidicek ya da hayalleri bahşeden yerlerinden sökerek geri alıcak. Bir dogum ölümle birlikte gelicek yine, Bir hayat basladıgında digeri bitmis olucak.

Şükürler olsun Rabbim sana içimdeki bütün çelişkileri bana yaşattığın için... Kendimi kendi içimde çaresiz sıkışmış hissettiğim her zaman beni kendinle karşılaştırdığın için şükürler olsun... Her sıkıntının ardına kendi ihtişamını saklayıp bunu bana defalarca gösterdiğin için şükürler olsun... Bana kendini unutturma yalvarırım. Seni hatırlamayı ve hatırlatmayı nasip et bana... İnsan gibi olmayı insan gibi davranan insanlar görmeyi nasip et bana... Kendimi aşabilmeyi nasip et bana nolur... Amin...

Gönül yarası bu ne anlatılır ne de sarılır... Gün geçmez gece bitmez... Ardına düşen gölge gitmez... Böyle yarım böyle eksik... İstediğim sadece bir nefeslik... Umut kestik... Söz bitirdik... Birinin aydınlığında karardımı insan bir daha aydınlanmazmış öğrendik... Bildik ama yine bekledik... Belkide tükendik biz tükendik... I love Bonus

Bu yaşadığınız farkındalık... Bu yaşadığınız hayatın damarlarından akan kanı fark edişiniz... Bu yaşadığınız merhamet, hümanistlik... ve bence en önemlis bu hissettikleriniz Çok Büyük bir Nimet... İnanın yalnız değilsiniz hiç bir eksiği yokken başkaları için kıvranan çok insan var. İyi ki de varlar. Onlarla aranızda uçurumda yok... umarım herşey gönlünüze göre olur...

Bana öyle bir masala anlatki, 365 günde bitmesin. Her gece 365 kelime, bu yıl bitsede masalım bitmesin. Öyle bir yağmur yağsınki, 365 günde bitmesin... her güne 365 damla... yıl bitsin yağmurum bitmesin. Öyle bir sarılki, 365 gün bırakma. Günde 365 kere göğsünde 365 gün. Sen öyle bir sarılki bu yıl bitsin ama 365 yıl bırakma. Öyle bir çözki düğümlerimi, bir daha 365 güne sıkışıp kalmayayım. Bir yıl bitsede sen beni çöz bir daha karışmayayım. Öyle bir gerçek söyleki bana, 365 yalanı unuttursun. 365 kere bir gerçeği söyle. 365 sonsuza eşit. bu yıl bitsede gerçeğim bitmesin. Öyle yüksekten uçurki beni, kanatlarına gömüleyim. 365 yalan 365 kabuk ufacık görünsün şarkıdaki gibi kaybolsun gözümde. bu yıl bitsede ben kanatlarına gömüleyim. Öyle sevki beni, yaşadığımıda unutayım öleceğimide. 365 kez olduğu gibi yine içmeden sarhoş olayım. Unutayım adımı adresimi...365 defa tut ellerimi, 356 defa bak bana...365 sonsuza eşit. Götür beni sadece senin olduğun dünyaya. 365 gün yolculuk yapayım. Senli dünyada, senli ülkede, senli şehirde ve senli bir kıyıda vereyim son nefesimi. 365 tane sen yanımda...365. nefesim... 365 kez aşkım sev beni...365 sonsuza eşit.

Sert bir bakışın tek hecelik bir öfken yetiyor beni perişan etmeye... gerisini ne ben yazabilirim ne de okuyan anlayabilir... I love Bonus

Hadi bana dayan de... dayan... Ama dayanamıyorum... Yemin olsun sana dayanamıyorum... İçime kor düşürdün yanıyorum... Sürükledin duramıyorum... Kırdın düzeltemiyorum... Ben tükendim geriye dönemiyorum... Eksildim tamam olamıyorum... Azaldım ama bitemiyorum... Sözlerin... duyamıyorum... Gözlerin... göremiyorum... Hayat...? Öldüm ama kendimi gömemiyorum. YENA Her günüm mis gibi dünya kokan bir kavun