çok güzel bi şiir çocukluğumu hatırladım resmen tv vardı şimdi de var ama o zamanlar beni bukadar etkisi altına almamıştı keşke imkanımız olsada yeniden o yılları doyasıya tadını çıkara çıkara yaşasak sobalı evin tadı bir başkadır biz hala soba yakarız evimizde kışın o sabanın harlı ateşiyle kaynayan çaydanlıkla yaparım çayımı yemeğimi eşim kestane getirir çocuklar sabırsızlıkla beklerler ne zaman pişecek diye düşünüyorum da doğal gazlı olsa evimiz biz nasıl sobasızlığa alışacağız sobayla kışlar bir başka geçer odamız sıcacık olur huzur bulurum bu küçücük odada yağmur kar kağdığında sobanın üzerindeki çaydanlığın cızırdamasıyla göz kapaklarına bi ağarlık çöker şekerleme yaparsın kedi misali kıvrılırsın sobanın arkasına keyfine diyecek yoktur... gece olur yatarsın sobanın üst kabağından çıkan ateşi seyretmek ayrı bir keyif verir bana eminim kızlarım da küçük ama sıcacık odamızı kestane kokusunu hiç unutmaycaklar

çok güzel bir yazı gerçekten beğendim...

Televizyon yoktu. Gazete de her zaman olmazdı. Öyle güzel cahildik ki, keyfimiz bozulmazdı hiç! Dışarıda kar... Ama kuzine içten içe öyle yanıyor ki. Kuzinenin üzerinde demir maşa... Maşanın üzerinde de ekmek dilimleri. Aydınlık bir kış sabahı ve kızarmış ekmek kokusu... Sucuk lükstü. Yumurta lezzetli. Ekmek her zaman ekmek gibi... Bir kez olsun kümesten yumurta almamış, bir kez olsun o kızarmış ekmeğin kokusunu duymamış ve fakat alışveriş merkezlerinin restoran katlarında boğucu bir gürültü ve havasızlık içinde hamburger keyfine fit olmuş çocuklar ve gençler için ben ne kadar yaşlıyım... Dışarıda kar... İçeride kanaat... İçeride huzur... Televizyon yoktu. Gazete de her zaman olmazdı. Öyle güzel cahildik ki, keyfimiz bozulmazdı hiç! Portakal kabuklarını sobanın üzerine dizer, kokusuna ram olurduk. Kestane közlemek büsbütün bir gecenin akıllara seza mutluluğuydu. Sonra illa ki, büyüklerin anlattığı hikayeler, hatıralar... Birçoğu arızalı ve tedaviye muhtaç beyinlerden çıkma dizilerin ve filmlerin açtığı hasarlar yerine, geniş ve besleyici bir masal dünyası... Lezzet bir tarafa, kokuya da hasret kalacağımız kimin aklına gelirdi? Ekmeklerimiz el değerek üretilirdi, sağlıklıydı, lezzetliydi ve mis gibi kokardı. Çay da kokardı... Domates de... Bütün bu nefasete, küçücük bir bakkal dükkanının zenginliği yetiyordu. Dışarıda kar... İçeride huzur... Zam endişesi, doğal gazın kesilme korkusu, yolda kalma telaşı, rejim tehlikesi... Kimin umurunda... Ne güzel cahildik. Mutluluğun resmini çiziyorduk... M. BAŞARAN