Bu yazdığınızın sonu katilli ölümlü olacak diye bekliyordum, sessizce gitti :) Chocolita

Devamini isterizz Chocolita

Bu daha çok duygusal bir şey oldu ama öyle bir şey yazmak istiyorum hiç normallik yok hayatımda

Çok teşekkür ederim fırsatını bulunca bir katil hikayesi ekleyeceğim. Tabi ki kendi tarzimda

Yaaa teşekkür ederim

Kapı aralikti. Dağınık bir zamanda girdi içeri. Tanımıyordum ama gürültüden rahatsiz olan ev sahibinin oğlu olabilecegini düşünüyordum. Artık her seyden öyle vazgeçmiştim ki aslında kim oldugu umrumda bile degildi Hep aynı yerde, hep aynı halimle ve bütün düğümlerimle günlerin geçmesini seyrediyordum. Düğümler öyle sikiydi ki nefesimi kesiyordu. Hala nasıl yaşıyorum bilmiyordum.. Ve nasıl oluyordu da hiç soru sormadigim halde iç sesim cevaplar veriyordu. İçeri girdi. Yüzüme baktı. Beni tanımıyordu. Öyleyse neden gelmişti.. Benden ne istiyordu. Eğildi ve yerdeki kumaş parçalarından birini aldi. Pencereye doğru yürüdü ve sonra tekrar yüzüme baktı. Her zamanki köşemde, mavi minderimin üzerinde oturuyordum. Bana doğru eğildi ve kumaş parçasını dizimin üzerine bıraktı. Bir tepki vermemi bekliyor gibiydi. Sanki geleceğini biliyordum. Değişmedi bakışlarım. Kalp atışlarım.. Kılımi bile kipirdatmadim. Oysa ki ben bir kitaba başlarken bile heyecanlanirdim Bir seyler söylemeye hazırlanıyor gibiydi. Neden bilmiyorum ama konuşmasını istemiyordum. Sonra durdu. Dizime bıraktığı kumaş parcasina bakiyordu. Bu parça üzerimdeki elbisenin diğer yarısı olmaliydi. Ama bu nasıl olmuştu.. Hiçbir şey hatirlamiyordum ama elbisem paramparçaydi. Sadece dün gece büyük bir sinir krizi geçirip kusmustum Her nasıl olduysa konuştum ve bunu hemen dikecegimi söyleyerek masaya yoneldim. Kalbimi durdurmasini planladığım hapları görmemiş olmasını ümit ederek örtünün altına sakladim. Bir telaş içerisindeydim. Bunu neden yaptığimi bilmiyordum ama iğne ve iplik arıyordum. Dönüp baktığimda gitmisti. Kapıyı açık bırakmıştı. Kim olduğunu ve ne yaşadığımı bile bilmeden yetişebilecegimi sandim Sonunda durdu. Dönüp arkasına baktı ve; "Adım Azrail" dedi. Gözden kaybolana dek bekledim. Biri benimle dalga mı geçiyordu.. Yoksa deliriyor muydum bilmiyorum. Ama ona inandım. Belki de bir şeylere inanmaya ihtiyacım vardı. Bir sebep arıyordum tutunmak için Birgün gelecegini biliyordum ve bunun için hazırdım. Peki ama neden öylece gitmişti.. Neden şimdi.. Bütün bu düşünceler arasında burnumun ucuna düşen bir kar tanesiyle irkildim. Ne zaman böyle bembeyaz olmuştu bu şehir.. Tuhaf, çünkü Simdi de kelimeler kontrol edemediğim bir şekilde dökülüveriyordu; "Beyaz.. Rüzgar.." Bu güzel havayı içime çektim "Kar kokusu.." Sonra eve döndüm ve üzerimdeki elbiseyle beraber bütün kayboluslarimi da çıkarıp attim. Daha sonra masada unuttugum kumaş parçasıni alıp yeniden dikmeye başladım. O zaman anladım. Dizime bırakılan sadece bir kumaş parçası degildi. Bu benim küçük sınavımdi. Artik iğne de anlamlıydı iplik de. Masa da anlamlıydı gicirdayan sandalyede. Her şey önemini kaybettiğinde Hayatının anlamı olmaktan vazgeçme

çok güzel. Emeğinize sağlık :)

Etrafını saran seytanlardan kurtulmak istiyorsun bazen. Çünkü oyle deli yanıyor ki ışığın Ateşe aldırmiyor gülüşün Acı veriyor o zaman şeytana bile tutup sürükledigi saçların Ve bazen de O herkesten korumak istediğin ruhunu, öylesine baslayan aptal bir şarkının becermesine izin veriyorsun İşığın zaafıdir bu Bir cevap aradığında İsıklar hep söner Ve kacamiyorsun kendinden Başlarsa bir gece ve uzarsa heceler.. Bu tipkı papatyalarin o aşık oldugumuz kokuyu hiç alamayacak olması gibi. Tuhaf.. Bununla yaşayabiliyor insan Ve bazen de O şarkı başlıyor..

Bayildimmmmmmm