Kalplerimizi birleştirseydik belki istediklerimizi elde edebilirdik. Daha çok sevebilirdik sevilebilirdik. İçimizdekiler, içimizde kaldi. Disariya vurabilseydik belki anlaşılabilirdik, anlaşabilirdik. Birbirimize hissettiklerimiz insanların bize hissettiklerinden o kadar fazlaydı ki... Ah, bir düşünebilseydik. Eminim o zaman birbirimize bağırmak zorunda kalmazdık. Bir insani sevebilmek o kadar kolay ki.. Onu anlayabilmek. Yalnızca iyi taraflarını görür ve diğer taraflarını boş verirsin. Ama bir o kadar da kolay bir insandan nefret etmek. Sevebildiğin kadar çok seversin sonra sevecek bir yönü kalmadığını görürsün. Biz de birbirimizi ilk önce sevebileceğimiz kadar çok sevdik. Birbirimize kucak dolusu sevgi sunduk. Ama yalın bir sevgi. Anlayıştan, düşünceden, mantıktan uzak bir sevgi. Düşünmeden sevdik biz birbirimiz. Ne dün önemliydi bizim için ne de yarin. Sadece bugünü yaşadık. Neler yapmadık ki? Bazen ben bir çocuk oldum bazen de sen. Bazen ben çocuklar gibi ağladım bazen de sen. Ama ağlarken bile sessizdik. Aramızdaki sukuneti hiç bir şeyin bozmasına izin vermedik. Neden? Neden konuşmadın benimle? Neden ben seninle...? Birbirimize söyleyeceğimiz o kadar çok şey varmış ki, simdi anlıyorum. Son karşılaşmamızda bile sessizdik. Birbirimize istediğimiz kadar bağıramadık bile. Tıpkı istediğimiz kadar yaşayamayacağımız gibi. Aslında ne kadar da masumdun ölümü kucaklamaya hazırlanırken.&#8221;Severek ölüyorum, seni severek..&#8221; demiştin. Ama ben bir şey söylememiştim. Simdi söylüyorum : &#8220;Sen severek ve sevilerek öldün.&#8221; Elimde olsaydı seni kurtarırdım ama yapabileceğim hiçbir şey yoktu. Seni unutmayacağım... alıntı Che