Belki rutindir o boşluğu yaşatan. Son günlerde ruh gibiydim, çok üzgündüm. Dün öğlene doğru hissiz bir halde kendime kahvaltı hazırlıyorum. Tamamen nötr haldeydim, zihnimde hiçbir düşünce yoktu. Domates doğrarken bir anda nöbet geçirir gibi ağlamaya başladım. Durduramadım kendimi, anlam veremedim. Sebep bulamadım. O kadar çok şey varmış ki içime attığım. Belki onlar patladı bilmiyorum ama bir boşluk varsa, dilerim tez zamanda bulursunuz sebebini. "Mesela ben en çok neyden hoşlanırım?Değer yargılarım neler?Beni mutlu eden ya da beni tanımlayan şeyler neler?Bu sorulara verecek cevabım olamıyor" demişsiniz. Bunu ben de çok düşünüyorum ve aklıma bazen hiçbir şey gelmiyor. Meditasyon yapmak istedim, en mutlu olduğum ana odaklanmam lazım, o anı bulamadım.

Çocuklarım ile dans etmek, onları parka ya da eğlence yerlerine götürüp sevinçlerine ortak olabilmek, mutfağa gidip farklı tarifler denemek, eşim ile film izlemek beni mutlu ediyor. Son 3 yıldır böyleyim öncesinde niye yaşıyordum bilmiyordum. Hep boşluktaydım bende. Mutlu değildim hiç hep bir melankolik haller depresif tavırlar

Hedeflerim var. Onlar icin calisiyorum. Basarmak beni mutlu ediyor ibadet etmek kendime vakit ayirmak vs

Arkadaşlar ben bu yıl 30 yaşıma girdim. Dışardan bakıldığında gayet iyi bir yaşantım var. İyi bir kariyerim ve aile yaşantım. Evli değilim ama bir ilişkim var. Ancak hayatımın çoğu zamanında hep bir boşluk hissi ile yaşadım. Tabi hayatta yaşadığım zorluklar da oldukça çok her şey gülpembe değildi. Yaklaşık 3 yıldır terapi alıyorum. Bu boşluk hissinden kurtulmak ne zormuş. Mesela ben en çok neyden hoşlanırım?Değer yargılarım neler?Beni mutlu eden ya da beni tanımlayan şeyler neler?Bu sorulara verecek cevabım olamıyor. Bir konuda uzmanlaşmak ve üretmek istiyorum ama odaklanamıyorum ya da ilgimi çeken şeyi bulamıyorum. Kendinizle mutlu olmak anlamında neler yaşıyorsunuz ya da taktikleriniz neler?Sizce bu anlamı nasıl buluruz?

O boşluk hissi hep sevgisizlikten bence Para makam güzellik hepsi boş R