kızlar sizler için de cok uzuldum vara, ben de insanların tepkileri yüzünden eve kapandım açıkçası. düşünmeden acımasız yorumlar yapıyorlar. çok üzücü. ama ben de dikkat edecegim artık. birbirimize destek olarak yapabiliriz degil mi

canım kilo vermeyi önce sen yürekten istemelisin. senin durumundaydım bende üniversiteye 68le geldim ilk sene çeşitli zorluklar yasadım 85e çıktım üstelik boyum 155 tahmin edebiliomusun... herkesin alay konusu olmustum erkek arkadasım bile bana bu yüzden kötü davranıodu. sona azmettim ve şu anda 65im, yani eski halimden daha da ii. herhangi bir sorun olursa bana mesaj at özelden çünkü gerçekten yardımcı olmak isterim sana aynı şeyleri bende yasadım nasıl hiseettigini biliorm.. yanlız diilsin

bncede basla bn bı ayda 8 kılo verdım sımdıden 93.5 tan 84 blkıde 9 kılo sus 1 kılo

peynirseverim

ebnım senın gıbı hıssettıgım bı anım oldu 68 kıloydm byum 1.69 o zman kan ılacı kullandm ıstahm bı acıldkı nefes aldgmda 93.5 olmstm napacagmı blmıodm snra ıstagmn önune gecmeye calstm ve basardm gunlerce agladgmı bılıorum bıssurude catlagm var yara gbı bu canımı cok acıtıyo

canim benim okuyunca sanki ben yazmisim hissetim.. Bende 31 yasinda 1,58 boyunda 74 kg yim su an.. ama bundan 1,5 yil evel 52 kg idim..1.5 yilda 22 kg almis oldum. ama bu kilolarin cogunu 1 yil icinde aldim... ve bunu sadece yiyerek yaptim. hastalik, yada ilactan filan degil yani..1,5 yilin son 6 ayi kimseyle görüsmüyordum, beni görmesnler diye. cünkü daha evel 1 dügüne gitmistik esimle.. amcam, kuzenlerim beni taniyamadilar.. sok oldular.. ne bu halin dediler, bir onlar degil tüm akrabalarim. eve kapandikca kilomda artti.. Ama bu yaza kilolu girmeyecegim..1,5 yildir dolapta beni bekleyen giysilerimi giymek, utanmadan sokakta gezmek istiyorum.. Sagligimda bozuldu,, bel fitigi cikti, bacaklarimda agri, diz kapaklarimda kireclenme,,, ayagimda topuk dikeni.. yürümek bile benim icicn eziyet.. ama kendimize gelmeliyiz.. bende hergün diyete baslayip, aksam birakanlardanim,, simdi cok kararliyim arada bozsada, devam edecegim... sende basla artik.. biz aldik biz vercegiz,.. senin ysindja genc, stres yapmadan basla.. üzülme lütfen..

21 yaşındayım. geçen sene üniversiteye başladım. boyum 150. kilom da okula başladıgımda 48-50 arasında gidip geliyodu. gecen yıl cok zor bi yıl gecirdim, maddi manevi anlamda bir kaç farklı konuda çöküş yaşadım. mutsuzluğumu yemekle doldurdum. yediğimde mutlu oldum. başta kilo almamı önemsemedim açıkçası. maksimum 5 kilo alırım diye hesap bile yapıyorum kafamda. yalnız son durum şu oldu, 8ayda 20 kilo. son 1 aydır da sürekli aklımda diyet yapmam, spora baslamam gerektigi düşünceleri dönüp duruyor. kötü durumda oldugmun farkındayım ama hala bi şey yapmıyorum . daha dogrusu yapamıyorum. hiç bişey için enerjim yok gibi, tüm gün yatabilirim. tembelligme ve pisbogazıma gercekten engel olamamaya basladıgmı hssettim, özellkle son bi haftadır bu beni korkutmaya basladı. kolay kilo verebilen biri değilim, deli gbi spor ve diyet yapmak zorundayım, kendimde o gücü bulamıyorum. bi yandan da vücudum çatlaklarla doldu, zayıflasam da onların kalıcı oldugu dusuncesi beni çok üzüyor. ben daha önce hiç her yerimi kapatmak zorunda hissetmemiştim. aynaya baktıgımda kendimi begenmiyorum, dısarı cıkmak istemiyorum. kendime yeni eşyalar almıyorum, zayıflamak zorunda kalmak için. ama yok abi, cidden kendimi durduramıyorum. ve eminim bu seklde giderse 1 ay içinde bi 8-10 kilo daha eklenecek bana, son zamanlarda iştahım delirdi yine. bana iradeli ol demeyin, diyetler çaylar önermeyin lütfen, dedigm gibi yapamıyorum. istedigim şey motivasyon. benim gibi hissettigniz oldu mu arkadaslar? nasıl atlattınız? bi de ankarada bu konuda bana yardımcı olabilecek makul bir psikiyatr ya da diyetisyen biliyorsanız mesaj kutumu yeşillendirin lütfen.

galıba buraya gelen aynı kaderı yasıo bnde unıverstede 68 den ta 93 kadar ckmstm ama smdı 84 oldm ıns dhada vercem... cemreliesen

canım, wuwum a bu konuda katılıyorum. boyum 70 kilo olmak için çok kısa. bana fiziksel olarak etkileri var kilomun, merdiven çıkamıyorum fazla yürüyemiyorum. bi zamanlar sporcu olan biri için bu hale şükretmek kolay olmuyor. bu yüzden abarttıgmı da düşünmüyorum. çatlaklara gelince, elbette zamanı gelince olcak. ben hiç olmayacak demiyorum ki. sadece bu yaşta sırf kilo yüzünden olması moralimi bozuyor. benim çocuk doğurmuş olmak gibi, ya da kilo almaya sebep olan ilaçlar kullanmak gibi ardına sıgınacak sebeplerim yok. ben çok yiyorum ve artık kendimi durduramayacak duruma geldim. endişem bu yüzden. bu durumda benim için pozitif düşünmek, halime şükretmek, kendimi kabullenmek zannettigin kadar kolay değil. peynirseverim

olur cnm ben yanlız 6 gbı nte grebılıorum spora gttgm için ama 6 dan snra brdayım M