Ne güzeldir bir ekmeği ikiye bölüp yemek, ben bazen bir ekmek aldığımda bir türlü bitiremiyorum. Ve yatağın hep ortasında yatıyorum, sonra bir de banyoda benden başka kimsenin bornozu falan da yok, eve geldiğimde neyi nasıl bıraktıysam hep öyle buluyorum... :çok üzgünüm:

Farzederek Yaşayamazsın Hayat, farzetmek değil; gerçektir gerçek! Yarı uyur yarı uyanık geçirdiği gecenin sabahında, iki kişilik yatakta açtı gözlerini yeni güne. Tek başına... Göz alabildiğine uzanan ovada yalnız yaşayan bir ağaç gibiydi. Büzülmüştü koca karyolanın kenarına. Öyle bir büzülmüştü ki, bomboş bir çekmecenin köşesine sıkışmış ince bir gömlek düğmesine benziyordu. Ya da, içi çoktan boşaltılmış kavanozun dibinde kalmış kırık bir pirinç tanesine... Yattığı pozisyonda kalkmıştı, demek ki gece boyunca hiç kıpırdamamıştı. Sağ tarafına yatmıştı. Sol yanının boş olduğunu bildiği için hiç o tarafa bakmıyor, sağ tarafından kalkıyordu yataktan. Yine öyle yaptı. Bakmadı ama, aylardır hiç baş konmayan ikinci yastığın öylece duruyor olduğunu bilmek, içini burkmuştu. Salona çıktı. Salon çok büyük göründü gözüne. Üzerine bol gelen bir giysi gibiydi, dönüp duruyordu üzerinde. Banyoya gitti, lavaboya yöneldi. Solgun, avurtları çökmüş bir yüzle gözgöze geldi aynada. Günler önce çıkarıp lavaboya koyduğu sabun hala yarı bile olmamıştı. &#8221; Hıııııım! &#8221; dedi...&#8221; Demek ki küçücük sabun, bir kişiye bir ay dayanıyor... Hiç birşeyi bitiremiyorum tek başıma."... Soğuk suyu yüzüne çarpıp ferahlamak istedi ama nafile! Muftağa girip buzdolabını açtı. Yalnız kaldığından bu yana, her zaman yiyecekleri sığdıramadığı dolabın yarısı boştu. Yarım kilogramlık sebzeler, küçük bağ halindeki yeşillikler; dolabın bir köşesine adeta büzülmüşlerdi. Yarım kilogram taze fasulye, bir o kadar domates, yine yarım kilo ıspanak. &#8220; Benim içim yaşam, artık yarım kilogramlık,&#8221; diye düşündü. Düz ve küçük bir tabağa üç zeytin, küçük bir dilim peynir, ince bir dilim ekmek koydu. Portakal suyu hazırlamalıydı kendine. Şu çay içmeme alışkanlığı, sıkıntı veriyordu kahvaltı saatlerinde. &#8221; Boş ver portakal suyunu,&#8221; dedi. Büyükçe bir bardağa su doldurdu. Kahvaltı tabağını, bardağı mutfaktaki masaya usulca bıraktı. Boğazı düğüm düğüm, bir sandalyeyi çekip oturdu. Lokmaları isteksiz isteksiz geveledi. Dili; fazla pişmiş, hatta kurumuş, üzeri yarılmış ve bayatlaşmış bir kurabiye gibiydi. Ağzının içinde döndükçe avurtlarına, dudaklarının iç kısmına batıyordu. Tabağı, içindekileri bitiremeden mutfak setinin üzerine bıraktı. Salonun bir kenarında, ütülenecek birkaç parça çamaşır duruyordu sepette. Şöyle bir baktı, hep kendisine ait çamaşırlardı. Bir haftada biriken çamaşır, sadece birkaç parçaydı. Bir zamanlar yıkamaya, ütülemeye yetişemediği, ama artık çamaşır sepetinde hiç görmediği çamaşırları ve onları giyeni düşündü...&#8221; Lanet olsun! &#8221; diye söylendi. Derken, akşam boşaltmayı unuttuğu koca poşeti gördü. Eline alıp, mutfağa yöneldi. Bir gün önce almıştı marketten. Poşetten; margarin paketinden biraz büyükçe üç tane saklama kabı, iki porsiyonluk yemeğin doldurabileceği büyüklükte iki çelik tencere, bir tane de oyuncak gibi küçük bir tava çıktı. ..&#8221; Şim&#8217;den sonra, böyle küçük kaplar gerekecek bana, &#8220; diye iç geçirdi...&#8221; Tek kişilik.&#8221; O gideli beri, bir sessizlik vardı evde. Büyük bir coşkuyla çalan davullar, dönen değirmenler susmuştu sanki. İşte bu sessizlik ve yalnızlık, taşımakta zorlandığı bir yüktü omuzlarında. O yükü indirecek bir durak yoktu. Yalnızlığı, gidenin yokluğu; gelip yüreğine oturdu. Kara bir yılan gibi çöreklendi. Yüreğinin, bir değirmen taşının altında kalmışçasına ezildiğini hissetti... İçi öyle dardı ki! Küçülmüş küçülmüş, incir çekirdeği kadar kalmıştı. O&#8217;nun yokluğuna, yalnızlığa alışması gerekiyordu. Ama nasıl? Düşündü düşündü, aklı sıra bir çözüm buldu. Dudaklarına acı bir gülümseme kondurarak, şöyle dedi kendi kendine: Sabahları yalnız uyandığında; O&#8217;nun, erkenden kalkıp işe gittiğini ya da bir iş gezisine çıktığını farzedebilirsin. Tek başına kahvaltı ederken, O&#8217;nun sabah uykusundan henüz kalkmadığını farzedebilirsin. Ütülenecek çamaşırların sadece kendine ait olduğunu gördüğünde ise; yine en sona kendi çamaşırlarım kalmış ütülenecek, diye farzedebilirsin. Akşam yemeğini yalnız yerken; O, akşam yemeğini dışarıda yiyecek, geç gelecek diye farzedebilirsin. Buzdolabını neredeyse boş gördüğünde ise; yine hafta sonu gelmiş diye farzedebilirsin. Bir yolculuktan veya alışverişten döndüğünde ve evde seni bekleyen hiç kimse olmadığını gördüğünde; O&#8217;nun eve gelmesi için, vaktin henüz çok erken olduğunu farzedebilirsin. Daha farzedecek şeyler bulmaya çalışırken, çalan telefonun sesiyle irkildi. Telefonda, henüz ikibuçuk yaşındaki torunu kuş gibi şakıyordu: -&#8220; Ananejiim! Efde miçin? Ben gelebiliy miyim?&#8221;... Torununun sesiyle, yüzü aydınlanır gibi oldu. Farzetmek de neydi! İşte gerçek buydu... Sevimli, dünya tatlısı bir torun... Sırtını dayayacağı bir duvar... Giden gitmişti. Nasılsa bir daha dönmeyecekti... Olmayan şeyleri varmış gibi farzederek yaşayamazdı. Telefonu kapattı. Kendi kendine acı gerçekleri bağıra bağıra hatırlattı: Evet, yalnızsın! Yalnız yaşayacaksın! O&#8217;nu; yok işe gitti, yok iş gezisine gitti diye farzedemezsin. O artık yok, bunu kabul et. Gitti ve hiç gelmeyecek. Hayat, farzetmek değil; gerçektir gerçek! Farkında olmadan O&#8217;nun en sevdiği şarkının sözleri döküldü dudaklarından: &#8220; Dönülmez akşamın ufkundayız, vakit çok geç,:1no2: Bu son fasıldır ey ömrüm, nasıl geçersen geç! "