Bir insan olarak değişeceğiz mutlaka değişeceğiz. Neden mutlaka değişim var?Çünkü bu tabiatımızda var. Ama değişim sürecimiz sancılı bir süreçtir her zaman için. Bu sancı bizim insan oluşumuzun en bariz gerçeğidir. İnsan için bilgi ve uygulama anlamında değişim; bir süreç ve çaba istiyor. Bir çiçek bile belli bir zamanda büyüyor. Kendimizden ani değişimler beklemememiz gerekiyor. Sonuçta gerilimler arasında olan bir tabiatımız var. Bu gerilimler arasında hayatımızı idame ettiriyoruz. İnsan için en büyük zindan yine insanın kendisidir. Çoğu zaman kendi kurduğumuz zindanlarda kendimizi tutsak ederiz. Bu anlamda kendimize acı çektirmek, işkence etme insani değil. Kendimizi ve hayatı yaşamak için varız. Yoksa kendimizi ve hayatı tutsak etmek için değil. Her insan bireyi hayatının belli kesitlerinin daha yoğun daha karanlık olduğunu hisseder. Gecelerin sabahı olmayacakmış gibi gelir. Ama şu var ki insan için geçmeyecek/değişmeyecek hiç bir şey yok. İnsan için her şey sınırlı. Göz belli bir mesefayi görür, akıl belli bir kapasitede çalışır ve insan sürekli değişir. Bu dönen bir çarktır;tabiattır. Bir iyi olursunuz ardından kötü ardından iyi. Gece ve gündüzün ardı ardına gelmesi gibi insan tabiatıda sürekli dönen bir yapıya sahiptir. Kimse sürekli acı çekemez kimse de sürekli neşeli olamaz. Buna tabiatımız el vermiyor.&#8221;Elimde olmayan sebepler&#8221; dediğimiz olgular aslında insanın kendi tabiatı. Bu doğrultuda insan tabiatını iyi keşfetmek gerekiyor. Kısacası İNSANIZ;neşe, acı, sevgi, öfke, rahatlık, bunalım, kaygı, koas, gerilim, sıkıntı, korku, umut&#8230;hepsi bizim için var, hepsi bizim için. Varlığımıza sahip çıkalım sevelim/tanıyalım/barışalım alıntıdır