Çırpınır çileleri harmanlama yolunda Harabe umutlardan derer gülleri Güneş yanığı yüreğine dokunduğunda Acı acı gülümser, gül annemin elleri Doğu Karadenizin hırçın rüzgarı Esip kavurunca yüce yalçın dağları Baharın kokusuna uyanınca ovalar Dinlenmeler bitti der, der annemin elleri Sabah şafak sökmeden kalkarak uykusundan Güne başlar her gün, dört rekat aksatmadan Huzur dolu gönlüyle dönünce namazından Mevlaya yalvar yakar dil annemin elleri Bölük pörçük mazide buluşunca hayaller Damla damla bir pınara dönüverir gözleri Hasat zamanı gelince olgunlaşan başaklar Misalidir, çile mevsiminde, can annemin elleri Kulaca dağlarının yamandır kar ayları İnat eder, geçit vermez, taşlı toprak yolları Beyaz karanlıklar sardığında bizim elleri Mahzun mahzun gözlerde yaş annemin elleri Alev alev ayazlarda kapanınca evlere Köyümün türküleri düştüğünde dillere Yeniden yaz sevdası dolunca gönüllere Kül altında yel bekler, kor annemin elleri Bülbülün gül hasreti tükenmezmiş bilirim Ezelden ebede dek sürer durur görürüm Gül oğluyum bülbülüm, gülüm annemdir benim Onsuz olamayacağım bir yar annemin elleri 31 Mart 96 Ankara Selim Gül

"Her ayriligin bir tek aglayani vardir. Biri bitirir biri ardindan perisan olur. Biri hayatina hic birsey olmamis gibi devam eder, digeri her gordugu seyde kaybettigini arar. Ne kadar adilmis hayat dimi, ne kadar esit." Yüreğine sağlık arkadaşım...

NEY VE YEN Neyin sesini bekliyorsun mermere çarpan kelebekten dedi kadın İnceden yağmurun giydirdiği gözlerini aç, nefes alsın dışarısı kırılmak iyidir beklemekten dedi adam Neyin sesini bekliyorsun yağmurun açtığı defterlerden sarıl kendine, büyülen ağır izleri var gövdende aşklanmış zamanların geri dönmek için mi yaratıldım ben dedi kadın Ney'in sesini bekliyorum yıldızların dişlediği boynundan kan akmaz Fuzuli gözden Irak beni kara düşmüş köylere doğru sesini kısan lambalar altında seni soran rüzgarın önüne bırak dedi adam Şeref Bilsel

Kırık gölge sunu: kaç iğnenin canı yanar battığında kanadıktan sonra yalnızdır her yara... bulut çizdik gecenin kızıl tenine söz yağdı... halimi sorma ya bir fazlaydık ya da düştüğümüz yürekler dardı gümüş sancıdır ayrılığın elleri gözlerimden öp nasılsa bir zaman gülüş çalan yoksul çocuklardı çevir mevsimi... düşle kirli bahar kokusu yalan sardunya kopar gülü dikenden bizi en çok güz anladı ah gündaşım... öyküm sığınaksız afet göğüm yerle bir güneşi kopardım saçımdan imdadım kuru bir aydı sonramız belki ferman öncemiz ikindi bu yağmur gelir geçer ıslan kirpik ucumda patikadır umuda giden yolumuz bir ben düştüm hep bir ben kanadı çağır şarkımı dünden yangınım sana sönük kalem bize sarhoş bir rüzgardı yaprağımda kendini bülbül sandı topla aklımı bahçemiz mezar kimse kalmadı... Ferhat Gülsün

Güneşin son sözlerindeyim... Ben kış mevsimindeyim... Soğuğunu sıcak sıcak içtiğim taze buz kokuları sarıyor odanın her yerini. Lapa lapa hüzün yağan evlerin penceresinde, soba başlarına üşüşen eller, ve üşüyen kimsesizlikler çarpıyor kara bir kış gibi gözüme. Şemsiyeleri ters dönen çocukların erimiş yaramazlıklarını içeri alıyor anneler, anlatsam sokakta kalır içinde en sıcak sessizliği taşıyan güneşten evler. Güneşin son sözlerindeyim... ben kış mevsimindeyim... Önce saçlarını kurulayan ıslanmış bir mevsimin içinde üşüyorum, sonra içi bizi, dışı kuşları yakan dünyanın takviminden düşüyorum soğuk bakan betonların üzerine. Başıma güneş vuruyor ara ara ve ben bu kıymetli sıcağın acısını çıkarıyorum kış mevsiminden. Ellerimin bezden elleri ceplerimin içinde, içimi yakan yaz mevsiminin acı faturaları durur, ben yinede güler geçerim kış mevsiminde. Güneşin son sözlerindeyim... ben kış mevsimindeyim... Başını kendine gömmüş ağaçların üzerinde sallanır şehir, donup bakan her yüzün içinde kaynayan bir nehir olur kış mevsimi. Akşamına ağlayarak geçirenlerin uğradıkları küçük gam kahvehanelerinin misafiridir bu mevsim. Gidesi gelipte gidemeyenlerin, soğuk istasyonu, yere yağmış karların üzerine adımlarıyla imzalayan adamların son oyunu bu mevsim. Güneşin son sözlerindeyim... ben kış mevsimindeyim... Yazılacak çok şeyi varken sözü kesilen yaz mevsimine bıraktım ardımda. Sıcağın tiryakisi dostlarıma yazmayı bıraktım, selamı sabahı kesen yaz gecelerine bıraktım kışa gömülmüş gündüzlerin üzerinde. Garipliğin üzerime giydirdiği en yeni ceketimin bana sarılmasıyla çıktım sokaklara. Dışarıda soğuktan daha sıcak yüzlerle tanıştım. Ben bu mevsim kara karıştım ve erittim unutamadıklarımı. Güneşin son sözlerindeyim... ben kış mevsimindeyim... ESRA ELÖNÜ

Aşk Aniden. Birdenbire, beklenmedik olandan... Beklemeyene: Dile gelen bir dünya. Vahiy gibi, en çok ona benziyor. Baharın karnını öptüğüm rüya. O yüzden "ayaklandım", yukarı ağdım. Sana vardığımda ağlamam bundan... Adını andığımda sıcak akıyor bütün nehirler Dünyayı dolduran sözü olduran o. Ve ben ne desem şimdi, benden değiller. Hala soruyor musun bana, aşk ne demek: O en "bir" ve "tam" olana yürümek. Durup durup geçmesin içinden ağlamak Dur, neden ağlıyorsun ca'nım, yetmez mi ikimize bir sağanak... BİRHAN KESKİN