Basiniz sagolsun ben de yasadim ne kadar kotu bir his oldugunu yasayan bilir ailenizden birisini kaybedersiniz, bunun insani hayvani yoktur ki... Tek yasiyordum ben de 8 yillik yol arkadasimdi kapilarda karsilayan, hastayken basimi bekleyen... bir gecede hastalandi karaciger yetmezliginden kaybettim. 10 gun veterinerde yatti sabah aksam basinda bekledim. mesaiden cikip baktim ise geri dondum yeri geldiginde ama omru o kadarmis. 1 hafta yas tuttum en az ki onerim siz de kim ne der bakmadan kabullenin yasini tutun kaybinizin. esyalari tuyleri bile aci veriyordu ama kacmadim, hatta fotografini koydum bas koseye. en onemlisi de ona gozum gibi baktigim icin sokak kedilerine oranla iyi bir hayat verdigimi dusunup sukrettim. Emin olun sizin yavrunuz da cok sansliydi bu derece sevildigi icin. 4 yilin ardindan diyebilirim ki acisi derinde hep sakli ama komik hatiralari her firsatta hatirlaniyor hatta gulumseniyor bile her birine zamanla...

Offf okumaz olaydim

Çok üzücü tahmin edebiliyorum bence hemen bi kedi sahiplen ki yokluğunu yaşama onun. bende birkaç ay önce tv'de bir belgesel izliyordum. yurtdışında yaşayan bir kadının çok yaşlı bir köpeği var ve çok hasta. artık yürüyemeye bide dermanı yok köpekciğin. sonra kadın eve veteriner çağırıyor, veteriner köpeğe iğne yapıp onu uyutuyor bir daha uyanmamak üzere ya o kadar kötü bir sahneydiki, kadının ağlaması falan bende oturup ağladım insanın içi parçalanıyo W

Kucağımda kedimle bunu okumak çok canımı yaktı, Allah sabır versin, Nasıl zordur bilirim, Bademli_Magnum Güzel haberler geliyor tek ayak

Bende oğlmdan sonra öğrendim kedi sevgisini hep köpekler ilgimi çekerdi ama kedi çook farklıydı. Çok misafirimiz oldu sokakta bulup eve getirdiğim tedavi ettirip yuvalandırdığım çantamda hep mama vardır mesela yolda gördüğüm kedi köpek faeketmez dağıtmak için taşırım yanımda. Oğlum olmasaydı bunları bilemeyecektim bu kadar dikkatimi çekmeyecekti bana bu duyguyu aşıladığı için Allah oğlumdan razı olsun diyorum. Daha çook uzun yıllar var diye düşünürdüm hep ama olmadı. Hala göz yaşı döküyorum her an bi oda dan çıkıp üstüme atlayacak gibi geliyor. Böyle bir yoldaşınız olunca artık onlarsız yaşayamıyor insan. biraz süre tanıdım kendime belki ilerde yine bir can yoldaşım olur. Yorumlarınız için teşekkür ederim ederim. Allah evlatlarınızı size bağışlasın

Kalbim agridi okuyunca. Cunku anliyorum sizi.. kedi diyip gecer cogu insan ama oyle. degil, bir can.. sizin dostunuz.. Bizim de 2tane kedi var. Erkek. olan 2 ay once birden rahatsizlandi, babam onu zor yetistirdi veterinere. Can cekisiyor gibiydi, gittiginde bilinci kapaliymis uysal. kedi orda o halde 3kisiyi isirmis bilinci olmadigi icin.. Yogun bakimda kaldi tam 1 ay.. babam. hergun gunde 2kere gidip. ziyaret etti. Adam gozleri. yasli geliyodu eve... Ben gidemedim bebegim henuz 2aylikti, babam. bana da anlatiyordu gelip bugun boyle iyi soyle kotu vs... iyilesti bizimki cok. sukur., Esas bu kedilerin annesi bizim kedimizdi. Sokak kedisiydi ama gelir gider yemek yer, balkon camindan iceri girer bos ona ayirdigimiz odada uyur gezer gelirdi.. yavrularini da balkona dogurmustu, iceri almistik hepsini.. Anne kedi sonradan yok oldu.. gitti.. bi daha gelmedi ona da uzulduk agladik... Cok zor, beklemesi de zor kaybetmesi de.. sabirlar versin Allah.. daha kotu acilar yasamazsiniz insallah bir daha..

Başınız sağolsun. Ben de sizin gibi sevdiklerimi hep erkenden kaybettim. Tıpkı sizin gibi annemi de. Bana kedi sevgisini öğreten kişiydi annem. Dışarı da bir sürü kedisi vardı anacigimin, evin içinde bir iki tane. Ne zaman dışarı çıksa, çıksam pesimize takılır, sesinden tanirlardi. Kızım sen balkona cik oyala, ben onlara yiyecek bir şey alıp geliyorum derdi. Felçli bir kendimiz vardı en son. Aylarca altını kendi temizledi. Çok farklı bir bağ, çok içten bir merhamet vardı aralarında. Sizin kendiniz gibi, bizimkilerde annemle uyuduğumuz odaya gelir, annemin yastığının yanına kivrilirlardi. Kendilerini sevdirir, aciktiklari zaman, annem ne zaman uyansa, peşine takılır, mutfağa götürurlerdi. Canim annemle beraber, hepsi gitti. En son kendimiz, annemin hastalığı meydana çıkmadan hemen önce öldü. Annem, ben kedilerimiz, ne guzel gunlerdi. Hepsini içim yanarak anımsıyorum. Keşke o günlere geri donebilseydim. Kediniz icin elinizden geleni yapmışsınız. Fazla derinlere dalmamaya calisin, içinden cikamazsiniz. Ömrü bu kadarmis kedicigin. Rahmetli annem felçli kedisinin karnı sisiyor diye, sabaha kadar zeytinyağlarıyla ovalardi. Onun için ne kadar gözyaşı döktü bitanem. Veteriner veteriner gezdi, kurtarın diye yalvardi. O kadar kahroluyordu ki, içindeki o acıma hissi farkında olmadigimiz kanser hastalığıni da ilerletti büyük ihtimalle. Dediğim gibi, çok indirip kaldırmamaya çalışın. Hasta olursunuz.

Belki bir çoğunuz alt tarafı bir kedi diyecek. İnsanlar ölüyor çocuklar ölüyor diyecek ama inanın hiç bir farkı yok ailemden bir ferdi kaybetmiş gibi en yakın dostumu kaybetmiş gibiyim. Onu alana kadar kedilere karşı bir ilgi yoktu. Bir gün bir ilan gördüm sokakta bulunmuş bir bebek acil yuva aranıyor neden bilmiyorum o gözleri görünce içimden bir ses git onu al ve ona yuva ol dedi. Daha 20-25 günlüklü yavru kedi bakımından bi'haberdim. Veterinerden anne süt tozu aldım telefonumun alarmını kurarak 2 saatte bir biberonla besledim. Çevremdeki bir sürü insan sen yapamazsın ziyan olacak dedi ama hayır dedim biz birlikte yaşayacağız ve yaşadıkta. Birlikte uyuduk, birlikte oynadık. Hep ayak ucumda uyudu her sabah saat 5 gibi kafasınnı kafama sürter beni uyandırır ve onu sevmemi isterdi sevdim de hemde çok sevdim. 2.5 yıl birlikte mutlu bir yaşantımız oldu. Ta ki 2 hafta öncesine kadar oğlum da bir değiliklik farkettik yemek yemiyordu halsizdi. Veterinere götürdük idrar yollarında taş varmış tıkanmış sonda bağlandı idrar boşaltıldı serum ve ilaç takviyesi yapıldı 1 hafta sonra toparladı sonda çıktı ve tuvaletini rahat yapmaya başladı bizde iyileşiyor diye sevindik. İyiydide yine koşturmaya oyun oynamaya başlamıştı. 1 hafta sonra aniden kötüleşti sık ve kesik kesik nefes almaya başladı hiç hali yoktu ayakta bile duramıyordu hemen koştuk veterinere tahliller röntgenler serumlar. Böbrek yetmeliği dedi veteriner ama iyileşecek dedi. Dirençliydi iyileşecekti inanıyordum. Ertesi gün ciğerlerde sıvı biriktiğini öğrendik ama dakikalar geçtikçe daha kötü oldu veterinerden alıp eve getirdim orda stres oluyor daha da kötüleşir diye ama baktım ki her dakika daha kötü kucağıma aldım ve fakülteye götürmek için yola çıktım ama oğlum yolda daha fazla dayanamadı kollarımda can verdi. Hayatımda çok ölüm yaşadım annemi de kaybettim. Ölümleri hep erken yaşadım ben. Her sevdiğimi gömdüm o kara toprağa. Gözlerimdeki yaş tükenene kadar ağladım yeri geldi isyan ettim. Oğlumu toprağa verirken söz verdim bir daha almayacaktım dayanamazdım aynı şeyleri yaşamaya. Her akşam eve gittiğimizde karşılardı önce göbeğini sevip öyle girebilirdik eve yoksa küserdi. Şimdi bomboş kaldık. Aklımda hep aynı soru başka veterinerede mi götürmeliydim? Fakülteye daha erken mi gitmeliydim? Çok acı çektimi? Bir yerde bir hata yapmışım hissi bunu çıkaramıyorum aklımdan. Uyuyamıyorum acaba daha erken farketseydim şimdi hayatta olur muydu? İçim acıyor içimde keşkeler hiç gitmiyor. Belki bir dert değil bu dert bunun neresinde diyebilirsiniz. Sadece benzer durumu yaşamış olanlar nasıl atlattınız? Sabredip okuyan herkese teşekkürler...

Ben de bir kedi annesiyim, çocuktan farkı yok benim için.. Hayatımın merkezinde o benim.. Keşke ömürleri daha uzun olsa keşke.. Onun başına bir şey geldiğini düşününce gözlerim doluyor hemen.. 8 yaşında bir cocker köpeğimiz vardı, dile kolay onca sene bizimleydi. Ben ona hayvan sıfatını yakıştıramıyorum o bambaşka bir şeydi, insan gibi dinlerdi bizi, o kadar anlamlı bakardı ki gözümüzün içine.. Geçen sene birdenbire kayboldu. 8 yıl yaşadığı çevrede, birkaç mahalle ötesine kadar herkesin tanıdığı, ismini bildiği çevrede birdenbire yok oldu. Bir yıldır ne ölüsü var ne dirisi.. Hep aklımda acaba kaçırıldıysa şu an ne halde, ne şartlar altında yaşıyor diye.. Bunu bilememek de gerçekten çok acı.. Bence de bir an önce yeni bir can sahiplenin, onun yerini alamayacak belki ama en az onun kadar seveceksiniz.

Kedilerim, köpeklerim öldü. Şu an sanki iyi bakamadığım için öldüklerini düşünerek hayvan edinemiyorum. Onların dili olmadığı için caba ben neyi anlayamadım diye kendimizi yiyip bitiriyoruz. Aklıma sık sık gelirler ve ağlarım. Ancak üzüntunüz geçecek çünkü ölümün zamanı belli bizim elimizden bişey gelmez. Siz ona annelik yapmış bu dünyadaki ömrünü güzel yaşamasını sağlamışsınız. Başınız sağolsun.

Benim de kedim buna benzer bir durum yaşamıştı yıllar önce. Belediyenin veterinerine götürdük. Parazir var dedi ilaç verdi. Çok şükür iyileşti de. Sizi anlayabiliyorum. Kedim hasta olduğu dönemde hiç hareket etmiyordu. Gece odamda uyurken nefes alıyor mu diye kontrol ediyordum. Çok feci bir şey miniğini kaybetmek. Ama kendinizi diğer yardıma ihtiyaç duyan kedilere kapatmayın. Sizin sayesnizde mutlu güzel bir hayat yaşamış kediniz

Hayvan sevgisi bi başka alışıyorsun bebeğin gibi oluyor bakıyorsun bisey olunca bomboş kalıyo unutamıyorsun sizi çok iyi anlıyorum ben de çok baktım şuan annem de bakıyor Minnak erkek kedi kendi evimde oğluşum cicişim var kuşum yokluğunu düşünemiyorum Allah uzun ömürler versin keske hayvanlarda kendine bakan öldüğünde ölse diyorum ama yok olmuyo işte

Sizi okadar iyi anliyorumki benimde alti aylik güzel kizim dün birden bir kac saat icinde kan kusarak öldü daha bir gece önce sarilip uyudugum kizim gözlerimin önunde bağirarak cirpinarak can verdi ve ben hic bise yapamadim dunden beri gözlerimkör oldu aglamaktan nasil bir aciymis nasil unuturum o halini sanki benden yardim ister gibi kurtar beni der gibi inledi yavrum bagirdi simdi ev bombos sessiz allahim sabir ver nolur sizinde basiniz sagolsun

Bir hafta oldu oglum gideli. Gecer zamanla diyorlar sanmiyorum. Tavuk yiyemiyorum oglum cok severdi... Hirkamda hala tuyleri var dokundukca icim aciyor. Kollarimdaki tirnak izleri gecmesin istiyorum ama gectiler... M M e

Ağlattınız beni. Hamileyim bir bebegim olacak inşallah. Ve bir kedi annesiyim aynı zmanda da. 3 yil oldu yanımda o benim ilk oğlum. Onu karnımda degil ama kalbimde öyle büyüttüm ki... bunu kimse anlayamaz anlamıyor kimse de zaten. Ama ben sizi ve acınızı hissettiklerinizi yüreğimde hissettim. Allah rahmet eylesin annesi. O seni cennette bekliyor olacak. Bende kedimi küçükken sabiplendim sokaktan. Onunla uyudum onun nefesini dinledim kalp atışını dinledim. Ve allaha hep şükürler ettim. Dualar ettim. Kedim hayatıma girdiğinden beri o kadar cok şükür eder dua eder oldum ki. Disarsa ac susuz onlar canlara daha hassasiyet kazandım. Doğayı daha cok sevdim. Kısacası Yaratılanı yaradandan ötürü sevmenin ne demek olduğunu özümde kalbimde hissetmeyo öğrendim. Bir cok insan bizi anlamıyor. Eleştiriyor. Seni cok iyi anlıyorum evlat acısı baska birseye benzemez. Sabır diliyorum.

Ben kadere inanırım Ölüm zamanı değişmezmiş Hayvancığın vadesi bu kadarmış kimbilir ne hastalığı vardı Siz zaten elinizden geleni yapmışsınız suçluluk duyacak bir şeyiniz yok Ben de arkadaşımın köpüne sevdalıyım 12 yaşında O olmadan bir hayat düşünemiyorum yaşlı bir hayvan ama göçüp gitse yokluğuna dayanamayız gibime geliyor

sabırlar dilerim, sizi çok iyi anlıyorum siz onu sokaktan kurtarıp 2.5 yıl güzel ve mutlu bir ömür vermişsiniz. o da sizi çok sevmiştir. elinizden geleni de yapmışsınız. vicdanınız rahat olsun evden biri gibi, bir evlat gibi oluyorlar, o yüzden yokluklarına alışmak çok zor...

başınız sağolsun ama bence hemen yeni bir yavruş edinin, onların bizim sevgimize, ilgimize gerçekten çok ihtiyacı var. ben de 2 haftadır falan kedi sahibiyim, sokak kedilerinin sıkıştırıp durduğu bir yavru pisiyi kurtardık, aslında hiç kedi bakma niyetim yoktu. hep isterdim ama ileride kendi düzenimi kurunca olsun derdim. kısmetmiş, nasipmiş muhtemelen, koyacak güvenli bir yer bulamayınca bizim eve balkona çıkardık bir kutunun içine koyduk falan. öyle de kaldı, 5 haftalık. ama 2 haftamız çok zor geçti, yemek yeme konusunda problem yaşadık 1 haftada 2 farklı veterinere gittik öyle diyeyim yani. çok şükür son gittiğimiz veteriner derdimize çare oldu, Allah'tan önemli bişeyi yokmuş da iştahını filan yerine getirdik, şimdi evdeki herkes de kabul etti yaşayıp gidiyoruz :) bizim de balkon çok yüksek, biz de balkondan korkuyoruz işte çıkarsa yanlışlıkla düşer mi diye ama bana öyle atlamaya cesaret edemez gibi geliyor. belki de küçük olduğu için? ama balkona çıkmasına izin vermeyeceğiz en azından balkonda yalnız kalmamalı. gerçi balkondan düşse bile bahçeye toprağa düşer ama yavrum ölebilir, bir yerleri kırılabilir vs. bilmiyorum belki balkonun her yanını brandayla kaplarız, çıksa bile düşemez öyle koruyabiliriz. yani bir canın sorumluluğunu üstleniyorsunuz ve çok alışıyorsunuz. dün dışarıdaydık babamla, anneleri başında olan 4 tane yavru kedi gördük hatta başlarındaki kadın birini bize vermek istedi ama hem anneleri olduğu için hem de evdekiler istemez diye almadım. ama o kedileri gördükten sonra şuna eminim ki yavruşlarımız bu dünyadan göçüp gitse bile derhal diğerlerine bakmalıyız, evde bakılanlar çok şanslı.

Başınız sağolsun. Çok acı gerçekten anlayabiliyorum. Kedimi sokaktan sahiplenmiştim, hergün geçtiğim sokakta bir hafta boyunca aynı yerde gördüm, 1 hafta boyunca bakışmıştık öyle.. Sonra kedilerden çok korkmama rağmen yanına gitmiştim. Çok öksürüyordu aynı bir insan gibi. Tam döndüm gidecektim ayaklarıma dolandı minnoş şey, bırakamadım korka korka kucakladım veterinere götürdüm. 2 ay boyunca birlikte yaşadık, çok uğraştım ne yaptıysam iyileşmedi. Nasıl özledim nasıl, keşke olsaydı da sevebilseydim şimdi yavrum benim ya ne güzel dertleşirdik.. 2 ayda bile ne kadar alışmıştım..

Başınız sağ olsun. Hazır olunca başka bir kediyi sahiplenin ve hayatını değiştirin. Truman Show Kullanıcı üyeliğini pasifleştirmiştir. Üyelik

Acımı paylaşan herkese teşekkür ederim. Varlığına alıştığım gibi yokluğunada alışıcam zamanla biliyorum. Her ölüm acı her ölüm yakıyor insanın canını. Evet yas tutuyorum eşyalarını toparladım koydum bir köşeye kalan mamalarını dağıttım sokaktaki çocuklara. Umarım gittiği yerde mutludur tek tesellim acılarının dinmiş olması.

benim de minik papağanım vardı boğazında ben sanıyorum kist ama doktorlar sürekli başka şey sandılar öyle bişey oldu ben de çok vicdan yaptım daha çok götürseydim (halbuki 3 kez götürdüm) dah başka bişeyler de yapsaydım vs diye ve dertleşirken farkettim bütün evcil hayvanı ölen insanlar önce bi vicdan yapıyor çünkü akıllarda hep soru işareti acaba daha iyi bişeyler yapsaydım acaba iyileşir miydi vs diye ama inanki herkes aynı bence de kaderleri var ama onların da başınız sağolsun bu arada sizi çok iyi anlıyorum ama özlem hiç bitmiyor maalesef

Başınız sağolsun... Bizde çok kedi, köpek kümes hayvanı, kuş çok besledik.. Ve herhangi birinin ölümü gerçekten çok acı oluyor.. Bahçede 10 15 tane kedimiz var.. Hepsini çok seviyorum.. Hele biri var ki.. Doğduğu gün bulduk.. Ölümün her türlüsü aci.. Gecicek ama zor oluyor.

Çok iyi anlıyorum sizi benimde iki kuşum öldü arkalarından o kadar çok ağladım ki(

Ben 4-5 sene kendime gelemedim o yuzden sana cok yardimci olamam ama zamanla azaliyor acisi o kesin.

Başınız sağ olsun Çok iyi anlıyorum sizi. Şu an zor olabilir ama yeni bir kedi sahiplenseniz acınız bir nebze diner. Z

Önceki hayatım varsa kesin kediydim diyenlerdenim. Hatta bu satırları kucağımda kedim varken yazıyorum şu an. Çok üzüldüm, daha önce iki kedim öldü, hala acılarını taşırım. Allah'ın bize emanetleri onlar. Sabırlar diliyorum. Malesef hayvanların dili yok, bilemeyiz nereleri ağrıyor nasıl başında anlayabiliriz ki hastalıklarını? Çivi çiviyi söker, başka bir kedi almanızı tavsiye ediyorum samimiyetle.

Başın sağolsun canım. Eminim sen çok iyi bakmışsın. Şöyle düşün belki sahiplenilmeyecek sokağa bırakılacaktı, yarı aç yarı tok yaşayacaktı. 2.5 senesini güzel yaşadı, mutluydu.

Daha erken veya daha geç diye bir şey yok maalesef. Eğer böbrek yetmezliği teşhisi doğruysa zaten bu hastalık semptomları ortaya çıktığında böbrekler geri dönüşsüz vaziyette iflas etmiş oluyor ve iyileşme umudu maalesef yok. Acınızı paylaşıyorum. Lütfen kendinizi kapatmayın, kendinizi hazır hissettiğinizde sevginizi ve şefkatinizi başka bir minik canlıya vermekten çekinmeyin lütfen. Evet hiç bir zaman aynı olmayacak ama eğer yeniden bir evlat sahiplenirseniz onu da çok sevecek ve kaybettiğiniz minik canın hatırasını onda yaşatmış olacaksınız. Başınız sağolsun.

Gözlerim doldu okurken ister istemez, ben de bir köpek annesiyim. Alt tarafı bir hayvan diyecekler ya hiç hayvan sevgisi tatmamış ya da vicdandan yoksunlardır bence. Başınız sağ olsun, başetmesi çok zordur eminim acınızı yürekten paylaşıyorum. Ancak sağlıklı ve işlevli bir hayat sürdürebilmemiz için kaybımızın arkasından bir yas süreci geçirmemiz gerekiyor. Hayatta sonsuz olasılık var, belki başka bir veterinere götürseniz de aynı şeyler yaşanacaktı. Siz onu çok seviyorsunuz elinizden geleni yaptınız, elden gelen de bu kadar oldu demek ki. Tekrar başınız sağ olsun anneniz için de oğlunuz için de.

Çok üzüldüm, başınız sağ olsun

7 yıl oldu kedim daha doğrusu oğlum öleli atlatamadım... Kısırlaştırma hatası yaşadığınız şey, biz 10 yıl çektik oğlumla Diyecek söz, teselli yok olsa kendime vereceğim Hata sizin değil inanın, ben ilk zamanlar çok parçaladım kendimi benim yüzümden diye ama değil şimdi diyorum ki o 10 yıl yaşadıklarımın hesabını ahirette soracağım o kasap veterinerden, başınız sağolsun

Allah yine çıkardı karşıma bir minik. Ne kadar almicam desem de bir gözü enfeksiyonlu küçücük bir can buldum yine. Tedavisini yaptırıyorum yüksek ateş ve enfeksiyon vardı şimdi daha iyi evde yine bir minik koşturup duruyor. İlk düşüncem tedavisini yaptırıp yuva aramaktı ama bilemiyorum bir heves alıp sonra yeniden sokağa bırakan çok insan var. Şimdilik birlikteyiz. Ama ölen oğlum benim ilk göz ağrımda bir anda kaybettim aynı şeyleri yaşamaktan gerçekten çok korkuyorum.