bazen dayak, bazen sevgijeyyarhayat bu naparsın gerçi bunlar abin içinjeyyar:roflol::roflol::roflol: misty

Düşlerin parlayıp söndüğü yerde Buluşmakseninlebirakşamüstü Umarsızşarkılar, dudağımdabiryarımezgi Sığınmakgözlerine, sığınmakbirakşamüstü Gözlerinbirçığlık, biryaralıhaykırış Gözlerinbugeceçokuzaktangeçenbirgemi Yokluğunun esaretinde bir çubuk daha attım bu gece. Bu karanlık, bu soğuk, bu yalnızlık yalan! Canımın attığı yerde yazılı bir sen var. Nefesini hissetmemin imkansızlığı bir yana... Bu gece daha bir dokunuyor yüreğime ayrılık. Senin yokluğunda sana bu satırları özlemek de güzel, lakin olmak daha güzel senle. Gözlerine bakıp aşkla, susmak daha başka. Ben kelimelere, kelimeler bana yetemiyoruz aşkta. "Aşktükenen birşey." derken, bu gerçekten inandığımız birşey mi, uydurulmuş bir teselli mi yoklukta?_tükenen biziz aslında_ Oysa her şey çok güzel olacak. "Ben galiba seni seviyorum." derken neden galibadan kaynaklanan sanırsamkilerimiz var? _yoklukta bir sevdayı taşımak öyle zor ki, kandırmak inandıramıyor canımın attığı yeri_ Yokluğunun esaretinde perdelerini açtım odamın. Camlarımı kırdım. Aynı gökyüzünün altındayız. Sen sandığım yıldızla ısınıyor duvarlarım. Soluk alıp veriyorum gökyüzüne karşı. Kokum sana yetişir mi? Yetişsin... Bir kenti böylece bırakıp gitmek İçinde bin kaygı, binbir soruyla Bitmeyen bir şarkı, dudağında bir yarım ezgi Sığınmak şarkılara sığınmak bir ömür boyu Birgüngittin... En güzel günlerimiz, henüz yaşamadıklarımız ya, onlar gerçek olacak döndüğünde... Kendimizi kandırmalarımız bitecek... Günler su gibi geçsin yokluğunda... Gözlerin gözlerime değsin... Yokluğundan azad olayım. Yokluklar bitsin. Gözlerin bir çığlık, bir yaralı haykırış Gözlerin bu gece çok uzaktan geçen bir gemi veben Gözleriniözledim... CanımınAttığı'na... misty

dengesiz ve gelgitliyim.. fazla yaklaşma ne olur, can yakar hissizliğim.. kötüyüm, karanlığım, çirkinim.. değersizliğimden ölmek üzereyim.. pamuk ipliğinde geziniyorum kurulu düzenin yok benim, depremlerdeyim.. dengesizim.. gelgitliyim.. sevme beni ne olur..! beterin de beteriyim.. gelirim derim gelmem, gelmem derim yoluna dünyamı sererim.. ben bile korkuyoken kendimden, eğer sen korkmazsan benden işte o zaman hayatının en çıkmaz lekesiyim.. dokunma bana..! kirlenmesin ellerin.. lanelenmişlerin en lanetiyim.. şimdi geldiysem birazdan sıkılır giderim.. kapılma bana.. ben rüzgarlar önündeyim.. dengesiz ve gelgitliyim.. dünüme aldanma geçmişim yok benim yarınım belirsiz.. kendimi kaybettim.. benliğim benden habersiz.. ıssız ve karanlık caddelerdeyim.. dengesiz ve gelgitliyim.. gülüşüme aldanma.. iki saniyeliktir.. ertesi acı, ertesi keder ertesi hüzün, ertesi ölüm.. ertesi gözyaşıdır gülüşümün..! bakışıma aldanma.. bugün hayranlıksa bakışımın anlamı, yarın yok sayabilirim aynı kavramı.. şimdi seviyorsam seni, yarın nefret olabilir aynı sezi.. ne olursun.. hissetme beni..! git şimdi, uzaklaş..! sevme beni.. dokunma bana.. inanma.. canını yakabilirim.. tenini sızlatıp, gözlerini kan çanağına çeviririm.. sevginin üzerine kan lekesi sürerim.. dedim ya.. can yakar hissizliğim.. ben.. dengesiz ve gelgitliyim..! misty

Yaşamak Nerdeysen Çık... Diz çöktü adam ve dedi ki '' yaşamak nerdeysen çık'' Çıkmadı saklandığı yerden yaşamak! Duymadı sanki, sanki adam hiç konuşmamış gibi durdu sonra... Konuşmadı duvarlar adamla, saksıdaki hiç bir çiçek gülümsemedi, Çerçevelerdeki resimler çevirdi yüzünü, Soba yanmadı hiç, yanan vardı yerine çünkü... Kalktı ayağıya adam ve dedi ki '' yaşamak nerdeysen çık'' Yaşamak çıkmadı hiç olduğu yerden! Bir ıslık bile çalmadı rüzğara tutup yanaklarını, En iyi bildigi şarkıyı bile söylemedi, Pencereler kapandı açılmadı, Kapılar gıcardamadı, kapının kolu düştü yere tutamadı adam, Kaç kolu vardı unutmuştu çünkü... Yürüdü adam ve dedi ki ''yaşamak nerdeysen çık'' Bakmadı yaşamak sesin geldigi yere, çıkmadı hiç, Yaralı bir kuş konmadı avludaki dalına ağacın, Ağaç, dallarını kendine saplamıştı zaten, Toprak suyunu kabullenmez olmuştu, Akasyalar açmadı çiçeklerini beyazlar giyip, Beyazı karaya boyamışlardı çünkü... Döndü adam ve dedi ki ''yaşamak nerdeysen çık'' Kulaklarını tıkadı ve göstermedi yüzünü yaşamak çıkmadı, Gece ağlamadı, Bulut ayı saklamadı, yıldızlar karışmadı sese, Bir gülümseme duyulmadı, Bir karanlık vardı etrafında adamın, bir sabahın menzili, Bakamadı adam, Kaç zamandır gözleri yoktu çünkü... Durdu adam ve dedi ki ''yaşamak nerdeysen çık'' Çıkmadı yaşamak, uykudaydı sanki, Paramparça oldu yüreginde sakladığı her şey, Günler bir garip, aylar muzdarip, Yıllar geride kalmış, yüzyıllar hiç olmamış, Saat yolunu şaşırmış, yelkovan hep yerinde kalmış, Zaman durmuştu çünkü... Gözleri ufka baktı adam ve dedi ki ''yaşamak nerdeysen çık'' Çıkmadı yaşamak, Daha bir gizlendi gizinde ortada kalan yaşama bakarak! Tınısını kimse duymadı kemanın tellerindeki, Rengi belirmedi, gidenin ardından söylenen türkünün, Uslanmadı, çocukluğundan getirdiği çocuk, Us'unda kalmadı bir gelincik sabahı; Gece bitmemişti çünkü... Sendeledi adam ve dedi ki ''yaşamak nerdeysen çık'' Yaşamak baktı sadece, görmedi adam; Çıkmadı saklandığı yerden, Aşk yerini yalnızlığa-yalana, Sevmek bıraktı kendini tanımsızlığa-talana, Umut olmamış gibi durdu uzakta, Bir eli cebinde ağladı gökyüzü; Gülmeyi unutmuştu yeryüzü çünkü... Düşledi adam düşlerini ve dedi ki ''yaşamak nerdeysen çık'' Bir kağıt gibi buruşturup attı düşlerini adamın, Ve saklandığı yerden çıkmadı yaşamak, Ne bir sese sarıldı sessizlik, Ne sessizliğe koştu bir çığlık, Kızıllığı unuttu sevişmeler, Teninde bir ter damlası bile yoktu, Boynunun narinliği, omuzlarının kıvrımı, İpil ipil uyanıp yanan alevi, Ve bedeni bir kadının saçlarını savurup kalışı yatakta! Öpüşler artık kanatmayacak, Bir diş izi bile kalmayacaktı dudaklarda; Öpmeyi unutmuştu adam çünkü... Yaktı cigarasını adam ve dedi ki '' yaşamak nerdeysen çık'' Yüzünü çevirdi yaşamak ve çıkmadı yerinden, Nefes nefese çekildi cigaradan duman, Yarım kaldı ateşi, Kül tablasında külü bile durmadı, Kibrit atmıştı kendini bilinmeze, Tütün kokusunu yitirmiş, Karanfilinin boynu bükülmüş solmuştu çünkü... Uzandı yatağına adam ve dedi ki ''yaşamak nerdeysen çık'' Dinlemedi yaşamak çıkmadı uykusundan uyanıp, Düşler daha bir gri, Uykusuzluk daha bir aldı başını gitti, Yastığındaki gülücükler kana özendi, Yıldız, ay, bulut, Yer, gök, sonsuzluk tek kelime bile etmedi, Konuşacak bir dili yoktu çünkü... Gözlerini kapattı adam uzandığı yatağında dedi ki ''yaşamak nerdeysen çık'' Ve sustu; Bir daha açmadı gözlerini çünkü... misty