O Beyaz Bir Kuştu O, beyaz bir kuştu, uzun kanatlı; Ardında ışıktan bir iz bıraktı. Yek gibi dağları aştı bir atli, Arada bir engin deniz bıraktı. Uzaktan gelirken derin akisler, Kapadı geçtiğim yolları sisler. Tutuştu içimde birikmiş hisler; Gönlümü o kadar temiz bıraktı. O, beyaz bir kuştu ak kanatlıydı; Yel gibi dağları aşan atlıydı; Hayaldi, hayalden bile tatlıydı; Ne ışık bıraktı, ne iz bıraktı Orhan Seyfi Orhon Che

MANİLER Sen gül dalında gonca, Ben dağ yolunda yonca. Sen açılıp gülersin, Ben sararıp solunca! Sevdi aldattı beni; Güldü, ağlattı beni! Gittim kölesi oldum; Götürdü sattı beni! Can işte... Canan hani? Dert işte!... Derman hani? Gönül sarayı bomboş, Beklenen sultan hani? ORHAN SEYFİ ORHON Che

DUA Ulu Tanrım, şu karanlık yolları, Bizi sana ulaştıran yollar et! İhtirasla kilitlenmiş kolları, Birbirini kucaklayan kollar et! Muhabbetin gönlümüzde hız olsun, Güttüğümüz Hakk'a veren iz olsun, Önümüzde uçurumlar düz olsun, Yolumuzda dikenleri güller et! Dalaletle bırakıp da insanı, Yapma arzın en korkulu hayvanı; Unutturma doğruluğu vicdanı Bizi sana layık olan kullar et! Orhan Seyfi Orhon Che

Son Veda Hani o bırakıp giderken seni; Bu öksüz tavrını takmayacaktın? Alnına koyarken veda busemi, Yüzüme bu türlü bakmayacaktın? Hani ey gözlerim bu son vedada, Yolunu kaybeden yolcunun dağda, Birini çağırmak için imdada, Yaktığı ateşi yakmayacaktın? Gelse de en acı sözler dilime, Uçacak sanırdım bir kaç kelime... Bir alev halinde düştün elime, Hani ey gözyaşım, akmayacaktın? Orhan Seyfi Orhon . push ; Che

BIR IZDIVACTAN SONRA Her akşam muhakkak tesadüfümüz, Yolumun üstünde yine sen varsın. Nedir bu sevinçle gülümseyen yüz, Vefasız, galiba çok bahtiyarsın. Sen beni aldat da bu aşk oynunda, Git, başka birinin uyu koynunda. Hiç şüphen olmasın güzel boynunda, Aşkın vebali var, bir günahkarsın. Uzaktan gülersin, gülümserim ben, Bakışır geçeriz, bir şey demeden Bilmem ki bu garip gülümsemeden, Ben ne kastederim, sen ne anlarsın.. Orhan Seyfi Orhon Che

İstanbul'un Fethi Beş yüzüncü yıldönümü için: I Gün batmada İstanbulun üstünde Haliçten, Bir renge bürünmüş yanıyor Marmara içten. Durgunlaşıp engin, silinirken kırışıklar, Oklar gibi fışkırmada her yandan ışıklar... Bir penbe bulut bağrı delinmiş kanamakta, Yorgun uyuyan tekneler altında uzakta. Altındır ufuk çizgisi, altındır akisler, Altın tozlu hainde iner her yana sisler... Durgun sular üstünde kesik vakvakalarla, Uçmakta gümüş martılar, altın gagalarla. Gök şimdi yeşil, şimdi kızıl, şimdi turuncu, Camilerin andırmada mermerleri tuncu Kandır dağılan şimdi günün battığı terden, Kandır sızan etrafa alev pencerelerden. Kandır görünen Fatihin altın aleminde, Fethin yine İstanbul o en kanlı deminde: II Mevsim mayısın sonları, yaz başlamış artık, Gittikçe açılmakta, dağılmakta karanlık. Her şey hareketsiz, ağaran tan yeri sessiz, Kalmış gibi şehrin sarılan bağrı nefessiz... Bir korkulu rüyayı yataklarda sayıklar, Dalgın uyuyanlar beraber uyanıklar... Bir saltanatın son gününün korkusudur bu! " - Türkler hareketsiz duruyor, bir pusudur bu!" Kostantin ümitsiz, saray erkanı telaşta Surlarda Bizans askeri, Jüstinyani başta! Çarpmakta bugün bir yeni korkuyla yürekler, Zağnos Paşa bir yanda hücum emrini bekler. TURHAN Bey uzaklarda yakıp yıkmada hala! Bir yandan o Beylerbeyi korkunç Karaca'yla, Türk ordusu İstanbulu sarmış çepeçevre, Dünya girecektir bu sabah bir yeni devre! III Birdenbire gökkubbe dolar velvelelerle, Atlar koşar ön safta kabarmış yelelerle! Tozlarla, dumanlarla karışmakta ateş, kan..., Yer yer tutuşur toprağın altındaki volkan! Mızraklar uçar, oklar uçar, taşlar uçarken, Burçlar yıkılırken, kesilen başlar uçarken, Etrafa saçılmakta cehennemden alevler, Tunç topların ağzıyla homurdanmada devler... Her hamleyi bir hamle kucaklar yeni baştan, Jüstinyani bir sedyede kaçmakta savaştan! Bir burca zafer sancağı dikmiş Ulubatlı... İlk hızla girer Topkapıdan yirmi bin atlı! "Türkler geliyor!" çığlığı aksetmede dağ dağ, Bir çağ kapanır böylece, başlar yeni bir çağ Rum Kayseri'nin kellesi bir mızrak ucunda, Şarkın eşi yok incisi Türkün avucunda! IV Ey Kayser, öğünsen yeridir kanlı başınla, Tarihe adın geçti o erkek savaşınla! Ey Fatih, iraden gibi kuvvetli bir elde, Dünyanın asırlar boyu göz koyduğu belde! Ey ünlü kumandan paşalar, tuğlu vezirler, Ey tulgalı erler, ağalar, beyler, emirler... Haşmetli zafer menkibeniz geçti şafaktan, Gördüm, düşünürken sizi beş yüz yıl uzaktan! Ey mutlu ışık beldesi, nurunla yıkansın, Her türlü hiyanet dolu tarihi Bizansın! Artık savaşın hüsnüne hayranlık içindir, Artık zaferin şi'r için, insanlık içindir. Sihrinle, füsununla, gururunla, nazınla, Altın Halicin, Marmaran, aşık Boğazınla, Endamını sarmakta ipek tüllü karanlık, Türkün güzel İstanbulu mesut uyu artık!

İhtiyarlar İhtiyar ansızın içinden coştu, Galiba o akşam biraz sarhoştu, Dönüp karısına dedi gizlice Beni seviyorsan gönülden eğer Sözümü kırmazsın işte bu sefer Gel, yalnız bırakma beni bu gece İçimde var yeni bir heyecanım, O kadar coşkun ki bu akşam kanım Karısı sözünü kesip dedi ki: 'Yetişir, anladım nedir maksadın... Galiba sen hala uslanmadın? Neyse, bu seferlik razıyım; peki!' Sofrada toplandı bütün aile. İkisi umulmaz bir sevinç ile Çok yemek yediler, çok gülüştüler. Bu çapkın erkeğin yaşı doksandı. Kadının on sene daha noksandı. Yemekten kalkınca yorgun düştüler. Horozlar, o sabah güneş doğarken Bir çılgın kahkaha kopardı birden. Geldi bir alaycı yüz güneşe de. Uyandı hayretle iki ihtiyar; Çünkü ikisi de sabaha kadar Horlayıp durmuştu birer köşede!..

Sadabad I Baygın bir ihtizaz ile bihuş akar dere Sahillerinde kızlar uzanmış çemenlere... Narin dudaklarında mücevher piyaleler... Açmış kuz-caklarındaki aşüfte laleler... Mestane nağmelerle bakarlar, pür ihtiras, Bekler sıcak göğüsleri şehvetli bir temas... II Akşam... silindi çehreler artık birer birer, Etrafa indi gölgeden, asude cümleler... Rakkaseler uzandı açılmış kucaklara, Sessiz çekildi, kol kola, çiftler uzaklara. Leyl oldu, akmıyor, dere sahilde dinliyor... Baygın, kesik nefesler, uzaklarda inliyor... Tereddüt Sarahaten, acaba, söylesem darilmaz mi? Darilmak adeti, bilmem ki çapkinin naz mi? Desem ki: 'Ben, seni...' , yok, dinlemez ki, hiddet eder! Niçin? Bu sözde ne var? Sanki hiddet etse ne der? Desem ki: 'Ben, seni pek...' Ya kizar, konuşmazsa? Derim: 'Bu çektigim insaf edin, eger azsa...' Desem ki: 'Ben, seni pek çok...' hayir, kizar bilirim, Tereddütüm acaba hiddetinden az mi elim? Desem ki: 'Ben, seni pek çok...' Sakin gücenme emi, Sakin gücenme, eger anladinsa sevdigimi&#8230;

Geldigin Günün Hatirasi Sana nasil anlatilir Sensiz hayatin boşlugu, Bir zindanin agir agir Çöker üzerime loşlugu. Dünya her mihnete bedel Sen oldugun için güzel Hayat, hayal, ümit, emel Senden aliyor hoşlugu. Ariyorum seni uzak Bir şehirde sallanarak Hala geldigin günün bak Üzerimde sarhoşlugu. Düşünce Yillar var ben onu hiç unutmadim O beni sorar mi hatirlar mi ki? Büsbütün silinip gitti mi adim? Gönlünün vefasi bu kadar mi ki? Döktügü yaşlari unutmuş mudur? Kendini aldatip avutmuş mudur? Vaadini tutmuş mu unutmuş mudur? Şimdi başkasina meyli var mi ki? Bilsem uzaklarda kimler agliyor Kimlerin kalbini aşki dagliyor? Acep kederli mi yas mi bagliyor? Yoksa eskisinden bahtiyar mi ki?

Çengelköy Boğazın her yeri bir parça değişmiş şimdi, Yine Çengelköyü lakin öyle! Bahçeler, bağlar, ağaçlar, evler... Yine sessiz, yine sakin öyle! Elli yıl köyden uzak kalmışken Tanıdım: İşte benim doğduğum ev! İşte, en eski mahallem, sokağım! Geçiyor aynı sokaktan hala Kendi halinde vakur insanlar... İşte hiç fasılasız dört mevsim Köye lezzet dağıtan bostanlar! İşte tılsımlı o bağlar ki bütün dünyada Yoktur eşi! Sonbahar oldu mu dallar eğilir, Sararır ayvalar altınlaşarak, Meyve halinde verirler güneşi. Tanıdım: Çarşının en ihtiyarı Başı göklerde asırlık çınarı. Bir tevekkül katıyor manzaraya. Çekilen eski kayıklar karaya. Öyle hoş bir yüzü vardır ki köyün, Bir gören artık unutmaz neresi? İşte, kış vakti coşup çağlarken, Yaz gelip kupkuru kalmış deresi! Tanıdım: Şevk ile erken uyanıp Gittiğim camii bayramlarda! Karabaş nesli tükenmiş artık Kediler damlarda... Gözlerim daldı yine, Bir hayal alemine! Elli yıl önceki tipler geçiyor karşımdan: Kamil Ağa... göğsü açıktır kış, yaz, Karda, yağmurda da hep böyle gezer aldırmaz. Yaşı yetmişse de hala gençtir, Dağılır, parçalanır göğsüne çarpan yıllar... Bir avuç taze köpüktür sanki Şu ağarmış kıllar! Sami bey... ismi tanınmış hattat. Bizce İzzetle Yesari'ye de üstün kat kat. Huyu hırçıncadır amma severiz "O bizim hattatımızdır" diyerek Övünür, hem överiz. Hatemi bey ki Meşihatteydi, "Molla bey!" derdik ona. Şıktı, bir parça da hatta züppe! Başta bir ince sarık, sırtta ipek bir cüppe, Elde mercan tesbih, Şal yelek, incecik altın köstek... Şıktı velhasılı pek! Komşumuz Miralay Ahmet bey ki: Unutulmaz daha genç yaşta ölen O güzeller güzeli Eşi Növber Hanımın iç acısı! Kerim Ağa... hamlacı, Abdülmecidin hamlacısı. Anılır ismi, sayar gençler onu, Boğazın eski kürek şampiyonu! Her zaman kaşları öfkeyle çatık, Yüzü hep böyle asık, İşte en sert baba: Çerkes Ali bey! Köyde sessiz yapılırken her şey, İki haylaz çocuğun terbiyesi Duyulur her gece çığlık, çığlık! İşte ilk sevgilim, ilk aşkım, O güzel Naile ki, Hepimiz gizlice aşıktık ona! Titreyen perdelerin ardından Arıyorken biz onun gölgesini, Ansızın gökten uçan bir yıldız Gibi bir gün bırakıp gitti bizi! İşte, gayetle temiz, İşte, gayetle titiz Ebe İlhame Hanım! Severiz, bizleri paylar da yine! Çünkü biz dünlü çocuklar, hepimiz Doğmuşuz ellerine! Elde bir çanta uzaktan görünür, Köyün en hazik olan, diplomasız Cerrah Mustafendi! Evvela çanta gider, sonra peşinden kendi. İhtiyar Angeli aktar küçücük dükkanda, Sürme, laden, kına hep ayrı durur bir yanda. Kutular ayrı, paketler, kavanozlar ayrı. "Ne arasan bulunur derde devadan gayrı!" Ve nihayet Sokağın bekçisi sadık Karabaş! Bizi bir gördü mü gözler parlar, Duyulur tatlı, kesik havlamalar. Köyde herkesle yakından tanışır, Dili yok, söyleyemez söz amma, Sallanan kuyruğu dildir konuşur! İşte rüyası hayalimde kalan Çengelköy! Elli yıl önceki tipler işte! İşte bağ semti, Çakaldağ, Maslak... İşte, İcadiye! İşte, mehtabı yakından Bir gümüş ayna gibi Seyreden Tarlabaşı! İşte, tarihe bakan gözlerle Ceneviz devrini görmüş çarşı! Yine rüyalara dalmış uyuyor, Küçücük koydaki sessiz yalılar, Yine herkes tanıyor birbirini, Yine eş, dost öyle! Bir benim sade uzaktan gelmiş, Bir benim sade köyün bilmediği, Bir benim el sayılan! Beklerdim bir tanıdık yüz boşuna, Bekledim boş yere bir dost bakışı, Bir dost gülüşü... "Göçtü çoktan!" dediler Anarak ismini sordumsa kimi! Daracık, kuytu sokaklarda gezip, Aradım gençliğimi!

Vasiyet Dostlarım, toplanın öldüğüm zaman; Riyayı, o günluk bir yana atın! Tutunuz tabutumun bir kenarından; Bir derin çukura beni fırlatın! Kalınca büsbütün sizden uzakta, Vücudum çürürken kara toprakta, Uzanın rahatça sıcak yatakta Yaşamak gururu içinde yatın! Yüzyüze getirmez bizi asırlar, Meydana vurulsun saklanan sırlar Sayılsın şahsıma ait kusurlar. Korkmayın içine yalan da katın! Anlayım: Kimlermiş dost sandıklarım; Muhabbetlerini kıskandıklarım? Anlayım: Ne boşmuş inadıklarım; Şu yalan hayatı bana anlatın! Dostlarım, anmayın artık adımı! Siliniz gönülden eski yadımı! Kırınız, sonuncu itimadımı: Ölünce bir daha beni aldatın!

Annemle Hasbihal Anne, zannetme ki günler geçti de değişti evvelki huyum gitgide Bir hırçın çocuğum, değişmez huyum Seneler geçse de ben yine buyum Senden umuyorum teselli yine Bugün şefkatine, muhabbetine zanneder misin ki yok ihtiyacım? Belki eskisinden daha muhtacım Dünyanın tükenmez kederlerinden kalbim kırılsa da böyle derinden Hayatım büsbütün ye'se kapılmaz Teselli bulurum içimde biraz, o derin sevgini hatırlarım da Her gece hıçkıran dudaklarımda hasretle anılan senin adın var Anne, hayatımda bir tek kadın var. Beni aldatmadı, sevdi daima Gittikçe ruhumu saran bu humma başka sevgilerden yadigar anne! Sevmeyen sevenden bahtiyar anne! Sorma ki başımdan çok şey geçti mi? Ah... eğer anlatsam sergüzeştimi, nasıl terkedildim Nasıl atıldım Anne aldatıldım, aldatıldım Belki her zamankinden fazla severken, bir lahza bahtiyar olayım derken Bilmezsin kaç gece böyle ağladım Şimdi tecrübem var artık anladım Aşk, o bir masal, yalanmış meğer Seven bir kalp için sığınılacak yer Yalnız o kucakmış, yalnız o dizmiş İnsanlar ne kadar merhametsizmiş

hepsi ayrı lezzette ve çok güzellerdi ellerinize ve emeğinize sağlık Che

Orhan Seyfi Orhon Üç Dünya İnsan, Yaşar, üç türlü şu üç dünyada: Evvela: "Şunu sevdim, bunu sevdim!" diyerek Ömrü sevmekle geçer. Sözde olgunlaşır ondan sonra: "Şunu yaptım, bunu yaptım!"diyerek Ömrü saymakla geçer. İhtiyarlıkta tanır dünyayı: "Kahbe dünya!" diyerek "Hey gidi dünya!" diyerek Ömrü sövmekle geçer

BIZ INSANLAR İnsanız, en şerefli mahlukuz... Deyip de pek fazla Övünmemiz haksız, Atamız elma çaldı cennetten. Biz, o hırsızların çocuklarıyız.. Orhan Seyfi Orhon Che

23 Ekim 1890'da İstanbul'da doğdu. 22 Ağustos 1972'de İstanbul'da öldü. Hukuk Mektebi'ni bitirdi. Meclis-i Mesuban'ın Kavanin Kalemi'nde memurluk, ardından gazetecilik ve öğretmenlik yaptı. 1950'de gazeteciliğe döndü. Hayatının son döneminde Son Havadis gazetesinde yazarlık yaptı. 1917'de Yeni Mecmua'da çıkan şiirleriyle adını duyurdu. Türk şiirinde "5 Hececiler" diye bilinen şairlerimizdendir. Kurtuluş Savaşı sırasında İstanbul Hükümeti'ni destekleyen "Aydede" dergisinde çalıştı. Yusuf Ziya Ortaç'la birlikte Papağan, Güneş, Ayda Bir, Çınaraltı dergilerini çıkardı. Aruzla başladığı şiirde, Milli Edebiyat ve Genç Kalemler akımlarının etkisinde kalarak hece veznine döndü. Şiir kitapları: Fırtına ve Kar (1919) Peri Kızı ile Çoban Hikayesi (1919) Gönülden Sesler (1922) O Beyaz Bir Kuştu (1941) Kervan (1946) İşte Sevdiğim Dünya (1965) Anadolu Toprağı Senelerce sana hasret taşıyan, Bir gönülle kollarına atılsam. Ben de bir gün kucağında yaşayan, Bahtiyarlar araşma katılsana. En bakımsız, en kuytu bir bucağın, Bence "İrem bağı" gibi güzeldir. Bir yıkılmış evin harap ocağın, Şu heybetli saraylara bedeldir. Kadir Mevlam, eğer senden uzakta, Bana takdir eylemişse ölümü; Rahat etmem bu yabancı toprakta, Cennette de avutamam gönlümü. Anladım ki: Sevda, gençlik, şeref, şan. Asılsızmış şu yalancı dünyada. Hasretinle yadellerde dolaşan, Hızrı bulsa yine ermez murada. Yalnız senin tatlı esen havanda, Kendi milli gururumu sezerim. Yalnız senin dağında, ya ovanda, Başım gökte, alnım açık gezerim. Hürüm, derim, eskisinden daha hür, Zincirinle bağlansa da ayağım. Şimdikinden daha ferah görünür, Zindanında olsa bile durağım. Bir gün olup kucağına ulaşsam, Gözlerimden döksem sevinç yaşını, Sancağının gölgesinde dolaşsam, Öpsem, öpsem toprağını, taşını! Beyaz Bir Kuştu O, beyaz bir kuştu, uzun kanatlı Ardında ışıktan bir iz bıraktı Yel gibi dağları aştı bir atlı Arada bir engin deniz bıraktı Uzaktan gelirken derin akisler Kapadı geçtiğim yolları sisler Tutuştu içimde birikmiş hisler Gönlümü o kadar temiz bıraktı O, beyaz bir kuştu ak kanatlıydı Yel gibi dağları aşan atlıydı Hayaldi, hayalden bile tatlıydı Ne ışık bıraktı, ne iz bıraktı Diyorlar Ölürsem yazıktır sana kanmadan Kollarım boynunda halkalanmadan Bir günüm geçmiyor seni anmadan Derdine katlandım hiç usanmadan Diyorlar: "Kül olmaz ateş yanmadan Denizler durulmaz dalgalanmadan!" Saadet benziyor boş bir seraba Düşüyor her seven gönül azaba Gelmiyor çekilen dertler hesaba Diyorum: "Sebep ne bu ızdıraba?" Diyorlar: "Kül olmaz ateş yanmadan Denizler durulmaz dalgalanmadan!" Gönlüm Benim gönlüm bir kelebek Dolaşıyor çiçek çiçek Tükenecek ömrü böyle Çırpınarak, titreyerek Ne şerefli bir adı var Ne bir büyük maksadı var Hergün biraz zedelenen İki ipek kanadı var Sabırlıdır, gözü toktur Zavallının derdi çoktur Yorulunca konacağı Bir yuvası bile yoktur Her şey ona karşı durur Güneş yakar, kış dondurur Bazı tutar kanadından Bir fırtına yere vurur Benim gönlüm bir kelebek Dolaşıyor titreyerek Zavallının bir baharlık Ömrü böyle tükenecek Kış Gecelerinde Bütün şehir nihayetsiz bir nur içinde Kış mehtabı daha parlak, daha lekesiz Ne buluttan bir eser var, ne bir küçük iz Gülümsüyor gibi sema sürur içinde Şu saatte kesilmemiş henüz gözyaşım Penceremin kenarına dayalı başım En küçük bir teselliden, ümitten uzak Hep o eski günlerimi hatırlayarak Ben sabahı bekliyorum fütur içinde Bütün şehir nihayetsiz bir sur içinde Karşı evlerde bir saadet yuvası yine Ayın beyaz ışıkları dolmuş içine Şimdi çiftler uyuyorlar bu nur içinde Bu saatte sade ben bir tek başımayım Ben Yarabbi, bu uzlette nasıl yaşayayım Düşünmeden ayrılığın nihayetini Hissettiğim dakikada hıyanetini Seni nasıl terketmiştim gurur içinde Bütün şehir nihayetsiz bir nur içinde Yıldızlardan semada görünmüyor eser Salmış uzak alemlere gizli akisler Birer katre ziya gibi billur içinde Sancağa Ellerde dolaşan bu siyah sancak, Göklere yükselen bir ah olmasın! Doğru mu bu kadar ye'se kapılmak, Korkarım, bu matem günah olmasın! Milletin kalbinde yer etmez keder; Asırlar değişir, seneler geçer... Ne kadar karanlık olsa geceler, Mümkün mü sonunda sabah olmasın. Dilerse, her yüzde keder görünsün, Yıldızlar yerlere düşüp sürünsün... Dilerse, her taraf ye'se burunsun; Sade senin yüzün siyah olmasın! Bir kızıl alevdin gökde bir zaman; Solardı renginden nuru güneşin. Şimdi bir dumansın, kara bir duman; Sinmiş gönüllere sanki ateşin. Ağlıyor uzaktan bakan rengine, Diyor: "Matemde mi öz vatanımız?.." Biz seni boyarız o kan rengine, Var damarımızda hala kanımız! Ey güzel sancağım, solmasın yüzün, Biz henüz yaşarken ye'se bürünme! Hicrana takati yok gönlümüzün, Bu matem yüzüyle bize görünme! Ey güzel sancağım, o "ay yıldız"m, Sana tarihinden kaldı hediye, Üstünden eksilme vatanımızın, Dalgalan bu "iller benimdir!" diye. Veda Hani, o bırakıp giderken seni Bu öksüz tavrını takmayacaktın Alnına koyarken veda buseni Yüzüme bu türlü bakmayacaktın Hani, ey gözlerim bu son vedada Yolunu kaybeden yolcunun dağda Birini çağırmak için imdada Yaktığı ateşi yakmayacaktın Gelse de an acı sözler dilime Uçacak sanırım birkaç kelime Bir alev halinde düştün elime Hani, ey gözyaşım akmayacaktın Yolculuk Veda ettim gençliğimin gamsız geçen rüyasına Çıktım aşkın nihayeti bulunmayan sahrasına Bilmiyordum yol neresi? Varacağım yer neresi Dayanarak gidiyordum ilhamımın asasına Bu sahranın kanat germiş her yerine ıssızlıklar Ufuklardan yalnız iki yıldız doğmuş semasına İki yıldız... işte benim rehberim bu, yürüyordum Nihayetsiz gecelerin daldım zulmet deryasına Yürüyordum; dağlar geçip uçurumlar atlıyordum Tabi oldum saçlarımda esen sevda havasına Yürüyordum, gök gürlüyor... yürüyordum, fırtına var Yürüyordum, göğüs germiş bu dağların borasına Bir ses duydum uzaklardan: "Seyfi, diyor, bir afetin "Düştün siyah gözlerinin yine kara sevdasına"