çok saol bu da bu yazılanlar hiçbir zaman aklımdan çıkmaz inş elif445

can dundar in yazisi oldugunu ta bastan anladistim. bize aktardigin icin cok tesekkurleer ellerine saglik 61 AYNUR

Sevgili SÜSLÜcüm.. Çalışmadan ara verip biraz yazılara bakayım derken yazına rastladım.. yazının her kelimesini içime sindirerek okudum.. çok güzel bir yazıydı canım.. aktardığın ve paylaştığın için çok teşekkür ederim:1hug:

ellerine saglik cok guzel bir yazi zevkle okudum

çok güzel bir yazıydı. emeğine sağlık..

yazın ıcın cok saol gercekten cok guzel bır yazıydı ıbret alıncak bı durm sutlu

Ruh kanseri Nazan Arda geçen hafta 55 yaşında öldü. Göğüs kanseriydi. Ameliyat için gittiği Amerika'da bir göğsü alınmıştı. Döndükten 11 yıl sonra beyin kanaması geçirdi. Beyninde de tümör vardı. Peş peşe geçirdiği iki ameliyatın ardından komaya girdi ve kurtarılamadı. Gazetedeki fotoğrafında, elinde bir ayıcıkla gülümsüyordu. "Ayıcık", kendisi 4 yaşındayken vefat eden annesinin armağanıydı. Nazan Arda, oyuncak ayısını 51 yıl boyunca hiç yanından ayırmamıştı. Karacaahmet'e gömülürken ayıcığını da yanında toprağa verdiler. Burada Nazan Arda'yı anmamın nedeni, 11 yıl önce Amerika'ya ameliyata giderken yazıp eşine bıraktığı ölüm ilanı... Ecel, beklediğinden geç gelmiş, ama boşandığı eşi vasiyete uyup kendi kaleminden vefat ilanını gazetelere vermiş. Ilan şöyle : "Şu anda Tanrı'ya teslim etmiş olduğum ruhumu, ömrümce tüm sevdiklerim için mükemmeliyetçilik adına çok hırpaladım. Kendimi sevecek ve özgürlük tanıyacak vaktim olmadı. Bilmem o çok uğraş verdiğim 'özel biri' olabildim mi? Rahatsızlık vermekten her zaman çekindiğim sizleri bugün beni uğurlamanız için bekliyor, hepinizi çok seviyorum." Ilanın köşesinde küçücük bir fotoğraf var: Nazan Arda' nın ayıcığının fotoğrafı. Metni okuyunca bunun bir vefat ilanından çok pişmanlık beyanı olduğunu düşündüm. Başkalarını mutlu edebilmek uğruna kendinden vazgeçmiş, "rahatsızlık veririm" kaygısıyla benliğini tarumar etmiş, ruhunu doyasıya salıveremeden can vermiş "mükemmeliyetçiler" için kaleme alınmış bir ağıttı bu... Nazan Arda, uğruna bir ömür adadıklarından, belki de ilk ve son kez bir "rahatsızlık" rica edip cenazesine çağırıyordu. Törene kaç kişi gitti bilmiyorum; ama ilanı verenin, "boşandığı eşi" olması, o çok uğraş verdiği "özel biri" olup olamadığı sorusunu yanıtlıyordu. Başkalarını seveyim derken, kendini sevecek vakti bulamamıştı. Son yolculuğunda yanında sadece vefakar ayıcığı vardı. Arda'nın fizyolojik hastalığına olduğu kadar psikolojik rahatsızlığına da teşhisi Jean Baudrillard koyuyor : ( "Tam Ekran", YKY, 2002, s.10 ) Fransız felsefeciye göre, vücudumuzdan bütün biyolojik düşmanları, mikropları, parazitleri atarsak, nasıl savunma sistemi bozulan bedende hücreler birbirini kemirmeye başlar ve kanser tehlikesi doğarsa, ruhta da aynı şey oluyor : "Sürekli pozitif olacağım" diye eleştirel öğeleri benliğinden uzak tutan, negatif duyguları dışlayan her ruhsal yapı, kendi kendini yiyerek felakete sürükleniyor. Eleştirel düşünce ise, krizi damıtma yeteneği sayesinde bu felaketi önlüyor. Benim yukarıdaki ilandan öğrendiğim şu: Bütün varoluşunu "Beni beğenecekler mi?" "Beni seviyor mu?" "Rahatsız eder miyim?" kaygısı üzerine kuruyorsan, bil ki sonun hüsran. Bir küçük serzeniş, sıradan bir tenkit ya da kadirbilmezlik, acılar pahasına kurduğun o "mükemmel kale" yi yerle bir edebilir. Ölüm ilanını kaleme alacağına azat et kendini... Seni, sen diye kabul edip sevecekleri sev. Eleştirki onun için "özel biri" olabilesin. Kendini, kendine beğendir herkesten önce... Kimseye beğendirmek için de kendinden vazgeçme. Acıyı göze al, çünkü Dostoyevski' nin dediği gibi, "Insanın ruhunu yücelten bir acı, ucuz bir mutluluktan evladır." Can Dündar

Gerçekten çok güzel bir konuya değinmişsin canim çok bebenerek okudum... Bu yazi bana biraz kendimi hatirlatti...