Cebrail 'ın Hocası Cebrail 'ın Hocası Birgün Server-i Enbiya 's. a. v.' mescidde oturmuş idi. Cebrail aleyhisselam geldi. Sultan-ı Enbiya, hazret-i Cebrail ile söyleşirdi. Eshab-ı kiram mescide gelip, Seyyid-i kainatı meşgul görüp, bildiler ki, hazret-i Cebrail ile söyleşir. Sükut edip, oturdular. O sırada hazret-i Ali 'r. a.' içeri girip, selam verip, yerine oturdu. Hazret-i Osman 'r. a.' gelip, selam verip, yerine oturdu. Sonra Ebu Bekr 'r. a.' gelip selam verdikde, hazret-i Cebrail aleyhisselam ayak üzerine kalkdı. Sultan-ı Enbiya hazretleri de ayak üzerine kalkdı. Eshab-ı kiram, Server-i kainatı ayak üzere kalkdığını görüp, hepsi ayağa kalkıp, hayret etdiler. Zira Fahr-i alem, Eshab-ı güzinden kimseye ayak üzerine kalkmamışdır. Sonra bu hususu, hazret-i Resul-i ekremden sordular. Buyurdular ki: - Ebu Bekr-i Sıddik mescide girip, selam verdiği zeman, Cebrail aleyhisselam Ebu Bekr-i Sıddika ta'zim için ayak üzerine kalkdı. Ben de ayak üzerine kalkdım. Sonra, ya kardeşim Cebrail, Ebu Bekre ne için ta'zim etdiniz, diye sordum. Dedi ki: - Ya Resulallah! Ebu Bekre ta'zim bana vacibdir. Zira Ebu Bekr benim hocamdır. Ben sordum, - Neden dolayı hocandır. Cebrail aleyhisselam dedi ki: - Ya Muhammed 'sallallahü aleyhi ve sellem'! Hak Sübhanehü ve teala, Adem aleyhisselatü vesselamı yaratdığı zeman, meleklere, hazret-i Ademe secde ediniz, diye emr etdi. Benim hatırıma geldi ki, secde etmiyeyim. Ben ondan efdalim. Zira ki, o balçıkdan yaratılmışdır, dedim. Bunun üzerine olmağa niyyet eyledim. O zeman ki, Ebu Bekrin ruhu arş altında nurdan bir köşk içinde idi. Köşkün kapısı açıldı, Ebu Bekrin ruhu çıkdı. Bana dedi ki, - Ya Cebrail secde eyle. Sakın muhalefet etme. Bunu üç kerre tekrarladı. Arkama üç kerre eliyle vurdu. O sırada kalbimden kibr ve enaniyyet ve inad gitdi. Ademe secde eyledim. Benden kibr ve enaniyyet, iblise intikal edip, Ademe secde etmedi. Ebedi tard edilip, mel'un oldu ve ben de ebedi se'adete kavuşdum. Ya Muhammed 'sallallahü aleyhi ve sellem'! Ebu Bekr bu şeklde bana hoca olmuşdur, dedi. aaynaa başlngc 116 gnc 75 hedef

"PADİŞAHIN İŞİ NE" Sultan Murat Han o gün bir hoştur. Telaşlı görünür. Sanki bir şeyler söylemek ister sonra vazgeçer. Neşeli deseniz değil, üzüntülü deseniz hiç değil. Vezir-i a'zam Siyavuş paşa sorar: Hayrola sultanım canınızı sıkan bir şey mi var? Akşam garip bir rüya gördüm. Hayırdır inşallah. Hayır mı şer mi öğreneceğiz. Hazırlan dışarı çıkıyoruz. Ve iki molla kılığında çıkarlar yola. Görünen o ki padişah hala gördüğü rüyanın tesirindedir ve gideceği yeri iyi bilir. Hızlı ve kararlı adımlarla Beyazıt'a çıkar, döner Vefa'ya, Zeyrekten aşağılara sallanır. Unkapanı civarında soluklanır. Etrafına daha bir dikkatle bakınır. İşte tam o sırada yerde yatan bir ceset gözlerine batar. Ahali ile aralarında şöyle konuşma geçer: Kimdir bu? Aman hocam hiç bulaşma, ayyaşın biri işte! Nereden biliyorsunuz? Müsaade et de bilelim yani. Kırk yıllık komşumuz. Bir başkası tafsilata girer. Aslında iyi sanatkardır. Azaplar çarşısında çalışır. Nalının hasını yapar. Ancak kazandıklarını içkiye, fuhuşa harcar. Hem şişe şişe şarap taşır evine hem de nerede namlı, mimli kadın varsa takar peşine. Hele yaşlının biri çok öfkelidir; isterseniz komşulara sorun, der, sorun bakalım onu cemaatte bir gören olmuş mu? Hasılı mahalleli döner ardını gider. Bizim tebdil-i kıyafet mollalar kalırlar ortada. Tam vezir de toparlanıyordur ki padişah sorar: Nereye? Bilmem bu adamdan uzak durmayı yeğlersiniz sanırım. Millet bu, çeker gider. Kimseye bir şey diyemem. Ama biz gidemeyiz, şöyle veya böyle tebaamızdır. Defini tamamlasak gerek. İyi ya, saraydan bir kaç hoca yollar kurtuluruz vebalden. Olmaz rüyadaki hikmeti çözemedik daha. Peki ne yapmamı emir buyurursunuz? Mollalığa devam. Naşı kaldırmalıyız en azından. Yapmayın sultanım, bunun yıkanması var. Tekfini, telkini... Merak etme ben beceririm. Ama önce bir gasilhane bulmalıyız. Şurada bir mahalle mescidi var ama... Olmaz vefat eden sen olsaydın nereden kalkmak isterdin? Ne bileyim, Ayasofya'dan Süleymaniye'den, en azından Fatih camiinden. Ayasofya ile Süleymaniye'de devlet erkanı çoktur. Tanınmak istemem. Ama Fatih Camiini iyi dedin. Hadi yüklenelim. Ve gelirler camiye. Vezir sağa sola koşturur kefen tabut bulur. Padişah bakır kazanları vurur ocağa. Usulü erkanınca bir güzel yıkarlar ki naaş ayan beyan güzelleşir sanki. Bir nurdur aydınlanır alnında. Yüzü şakilere benzemez. Meçhul nalıncıyı kefenler, tabutlar musalla taşına koyarlar. Ama namaz vaktine hayli vardır daha. Bir ara vezir sıkıntılı sıkıntılı yaklaşır. Sultanım der, yanlış yapıyoruz galiba! Heyecana kapıldık sorup soruşturmadan buraya getirdik cenazeyi. Kim bilir belki hanımı, yetimleri vardır. Doğru öyle ya, neyse, sen başını bekle, ben mahalleyi dolanıp geleyim. Padişah garip maceranın başladığı noktaya koşar. Sorar soruşturur, nalıncının evini bulur. Kapıyı yaşlı bir kadın aralar. Hadiseyi metanetle dinler. Sanki bu vefatı bekler gibidir. Hakkını helal et evladım der. Belli ki çok yorulmuşsun. Sonra eşiğe çöküp ellerini şakaklarına dayar. Biliyor musun oğlum diye dertli dertli söylenir! Bizim efendi bir alemdi vesselam. Akşamlara kadar nalın yapar. Ama birinin elinde şarap şişesi görmesin, elindekini avucundakini verir satın alırdı. Sonra getirip dökerdi helaya. Sonra malum kadınların ücretlerini öder eve getirirdi. Ben sizin zamanınızı satın aldım mı diye sorar, onlar da aldın derlerdi. Öyleyse şimdi dinleseniz gerek dedikten sonra çeker gider, ben menkıbeler anlatırdım onlara. Mızraklı ilmihal, Huccetül İslam okurdum.. Bak sen! Millet ne sanıyor halbuki. Milletin ne sandığı umurunda değildi. Hoş, o hep uzak mescitlere giderdi. Öyle bir imamın arkasında durmalı ki derdi, tekbir alırken Kabe'yi görmeli. Öyle imam kaç tane kaldı şimdi? İşte bu yüzden Nişancı'ya, Sofular'a uzanırdı ya. Hatta bir gün, bak efendi dedim, sen böyle böyle yapıyorsun ama komşular kötü belleyecek. İnan cenazen kalacak ortada. Doğru öyle ya! Kimseye zahmetim olmasın, diye mezarını kendi kazdı bahçeye. Ama ben üsteledim iş mezarla bitiyor mu dedim. Seni kim yıkasın, kim kaldırsın? Peki o ne dedi? Önce uzun uzun güldü, sonra Allah büyüktür hatun dedi. Hem padişahın işi ne?

Akşama Kadar Yaşamak Mekke... Yaşlı bir adam ve genç bir delikanlı bir köşede oturup konuşmaktalar. Önlerinde iyi giyimli bir adam belirir. Genç olanın önüne bir kese altın koyar. Genç: - Sağol, paraya ihtiyacım yok. - Olsun, ben sana veriyorum, ister sen harca, ister fakirere ver. Genç fazla ısrar etmez. Keseyi alır hemen hepsini ihtiyacı olduğunu bildiklerine dağıtır. Yaşlı adam aynı akşam genci bir başkasından yardım isterken görür ve sorar: - Niçin o bir kese altından kendine ayırmadın? Genç: -Akşama kadar yaşayacağımı düşünemezdim.

SALEVAT-I ŞERİFE Talebelerinin sayısının on binleri bulduğu rivayet edilen Muhammed Cezuli, bir gün bir kuyu başına abdest almak için uğradı. Kuyunun yanında su çekmek için kova ve ip yoktu. Ne yapacağını şaşırmıştı. Bir kız, onun bu halini yüksekçe bir yerden gördü ve ona şöyle dedi: -Sen kimsin ve niye şaşırdın? Muhammed Cezuli, onun kova getireceği ümidi ile kendisini tanıttı ve halini bildirdi. Kız bunun üzerine ona; -İnsanlar seni hayır ve kerametle överler. Sen ise kuyudan su çıkarmaktan aciz kaldın ve şaşırdın, dedi ve gelip kuyuya seslendi. Allahü tealanın izni ile su, kuyudan taşıp dışarıya akmaya başladı. Muhammed Cezuli abdest aldıktan sonra kıza; -Sen bu keramete hangi amelin sebebi ile nail oldun?" dedi. Kız da; -Resul-i ekreme salevat-ı şerifeyi çok getirmekle ve salevat okumaya devam ederek kavuştum, diye cevap verdi. Muhammed Cezuli, bu duruma hayret ederek; "Acaba hangi salevat-ı şerifeyi okumaya devam etsem?" diye düşünmeye başladı. O gece, bu düşünceden dolayı uyuyamadı. Bu düşünce içerisinde yatakta yatarken, hanımı yatağından kalktı. En güzel elbisesini giyip, örtüsünü örtüp evden dışarı çıktı. Bunu görünce, hanımının bu saatte nereye gittiğini merak ederek arkasından dışarı çıktı ve onun deniz kıyısına doğru gittiğini gördü. Önünde ve ardında bir arslan ona bekçilik ediyordu. Merakı daha fazla arttı. Hanımı kıyıya varınca denize girdi ve yürümeye devam etti, sonunda küçük bir adaya ulaştı. Arslanlar denizin kıyısında yattılar. Orada abdest alıp, namaz kılmaya başladı. İbadetten sonra, yine su üzerinde yürüyerek kıyıya geldi. Arslanlar da kalkarak, biri önde, diğeri arkada yürümeye başladılar. Muhammed Cezuli daha önce eve gelip, uyuyor göründü. Hanımı, eve gelip elbiselerini değiştirip, yattı. "Hanım bunu her gece mi yapıyor?" diye düşünerek, üç gece onu gözetledi. Hanımının her gece böyle yaptığını gördü. Üçüncü gecenin sabahında, bu durumu hanımına sordu. Hanımı ona; -Siz, bu işe şimdi mi vakıf oldunuz? Uzun senelerdir ben böyle yapıyorum, dedi. Bunun üzerine Muhammed Cezuli; -Acaba, bu keramete ne sebeple kavuştunuz? diye sorunca, hanımı; -Resul-i ekreme salevat-ı şerife okumayı hiç bırakmadım. Nimete bu yüzden kavuştum, dedi. Muhammed Cezuli; -Devam ettiğiniz bu salevat-ı şerife hangisidir? diye sual etti. Hanımı cevap vermedi. Israr edince; -Bu gece istihare edeyim, izin olursa, cevap veririm, dedi. Sabahleyin hanımı; -Açıkça söyleyeyim, haber vermeye izin yoktur. Ancak salevat-ı şerifeleri topla, onların içinde varsa, "Vardır" diye haber veririm." dedi. Bunun üzerine Muhammed Cezuli, birçok kitaplarda bulunan salevat-ı şerifeleri topladı ve bir kitap yazdı. Hanımına, yazdığı bu kitabı okuduğu zaman, hanımı; "İçinde birkaç yerde vardır." dedikten sonra; "Bu kitabı okumaya devam edenin, Allahü tealanın rahmetine kavuşacağında şüphe yoktur." dedi. Muhammed Cezuli bu eserine; Hayırlara deliller ve nurların doğuşu manasına gelen Delail-ül-Hayrat ve Meşarık-ul-Envar ismini verdi.

Abdülkadir Geylani Hazretlerinin oğluna hitabı: "Ey oğul, bir eline dünyayı, öbür eline ahireti al. İkisini yan yana getir. Bir yere yerleştir. Aralarından çık, Mevla'na yönel!

SOMUNCU BABA Türkistan'daki Buhara şehrinden yola çıkarak Mekke Medine'yi dolaştıktan sonra 1389 yılında Bursa'ya yerleşen Muhammed Şemseddin, gösterdiği kerametlerle bir anda halkın sevgisini ve saygısını topladı. Yıldırım Bayezid'in kızı Hundi Hatun'la evlenen Muhammed Şemseddin halk arasında Emir Sultan adıyla anılır oldu. O, halkı din yoluna çağırırken Padişah'ı da bazı konularda uyarıyor, O'na yardımcı oluyordu. Bu arada, Emir Sultan'dan önce Bursa'ya gelip yerleşen ve her gün çarşıya gelip: - Somun var müminler, somun var! diye ekmek satan bir ulu kişi daha vardı ama halk, "Somuncu Baba" dediği bu zatın kerametlerinden habersizdi. Günlerden bir gün, Yıldırım Bayezid'in damadı Emir Sultan hazretleri, elindeki çömlekle birlikte bu zatın fırınına çıkageldi! Ekmeklerle birlikte çömlekteki yemeğin de pişirilmesini istiyordu. Somuncu Baba, küreğin üzerine koyduğu çömleği fırına sürmeye çalıştı ama, nafile! O küçük çömlek fırına bir türlü girmiyordu!.. Somuncu Baba, geride durup seyreden Emir Sultan'ın yüzüne baktı ve yüzünde beliren tatlı bir tebessümle konuştu: " - Anladım... Bu işi ancak sen başarabilirsin! Emir Sultan küreği aldı ve kolayca içeri sürmeyi başardı. Ama fırının içinde ateş yoktu ve soğuktu. Soran gözlerle ama tatlı bir tebessümle Somuncu Baba'ya baktı. Somuncu Baba yine aynı eda ile konuştu: - Bekle... Az sonra pişer! Karşılıklı gösterilen kerametlerden sonra iki ulu kişi birbirlerini tanıyıp dost olmuşlardı. Niğbolu zaferinin anısına Bursa Ulu Cami'yi yaptıran Yıldırım Bayezid, açılışı damadının yapmasının uygun olacağını düşünmüştü. Cuma günü, kalabalık cemaatin önünde seslendi: - Ya Emir! Kapıları sen aç ve cemaata vaaz edip namaz kıldır. Veli kişi olduğun için bu şeref sana aittir! Emir Sultan cevap verdi: Hayır Sultanım! Bu şerefi Şeyh Ebu Hamideddin-i Aksarayi hazretlerine vermelisiniz! - Bu zat kim ola ki? - Belki duymuşsunuzdur Sultanım... Somuncu Baba derler bir ekmekçi koca vardır. Ulu Cami işçilerine de ekmek satmıştır. İşte bu zat O'dur! Somuncu Baba: - Ne ettin Emirim, bizi ele verdin! diyerek bütün alçakgönüllülüğüyle camiyi açtı, kürsüye çıkıp vaaz ve nasihatlerde bulundu. Herkes O'na hayran olmuştu. Rivayete göre Somuncu Baba camiin her kapısından aynı anda çıkmıştır.

KÜÇÜK BİR ÇOCUKTAN BÜYÜK BİR DERS Adaletiyle meşhur Hz. Ömer , ezanın okunmasıyla birliktecamiye yönelmişti. Arkasından gelen küçük bir çocuk, Hz. Ömer'i geçip hızlı adımlarla ilerledi. Hz. Ömer , çocuktaki bu telaşın neden kaynaklandığını merak etti. İçinden "Acaba bir derdi, bir sıkıntısı mı var?" diye geçirdi. Hemen yetişip "Yavrum, hayırdır, telaşlı tekalşlı nereye gidiyorsun?" diye sordu. Hz. Ömer'i tanımayan çocuk: Camiye gidiyorum amca! Hz. Ömer şaşırmıştı. Zira çocuk, çok küçüktü. Hz. Ömer , hayretini gizlemeyerek çocuğa şöyle dedi: Yavrum, sen daha küçüksün! Namaz sana farz değil, bu kadar telaşa gerek yok ki! Çocuk, Hz. Ömer'in bu sözüne katılmadığını belirten bir tavırla cevap verdi: Amca, amca! Bu işin büyüğü küçüüğü olmaz! Mahallemizde daha dün bir çocuk öldü. Üstelik o, benden de küçüktü. Ölüm denen gerçeğin büyük küçük ayırdığı yok! O yüzden her yaşta buna hazır olmak gerek. Hem bu yaşta namaza alışmazsam büyüyünce zor gelebilir! Ölüm, büyük küçük ayırmaz. Her işimizi sanki hemen ölecekmişiz gibi itinayla yapmalıyız.

HIZIR VE GELİN 1930'lu yıllar. Rize. Anzer, halkın kendi tabiri ile Ancer. Dünyaca balı ile meşhur olan Ancer. Binlerce poleni ve şifayı içinde barındıran balıyla meşhur Ancer. Yaylacılık yapan Ancerlilerin bir kısmı aşağıya Rize'ye şehre inmemiş, kışlamışlar. Yazdan yığdıkları otlarıyla, mallarını kışdan çıkarıp, bahara eriştirmenin çabası içindeler. Evet hepsinin mal tabir ettiği koyunları, sığırları var, tek tük birkaç tanesinin de kara kovanı var. Şifa niyetine ilaç niyetine küçük bir kavanozu dolduracak kadar balları olurdu çoğunun. O da kış bitmeden tükenir giderdi. Meryem. Lezgilerin kızı Meryem. Yeni gelin, beyini gurbete Samsun'a göndermiş. O da o kış yaylada kışlamış. Sabaha kadar kar yağmıştır. Tam kürekle yolu açayım deyip, kapıya yönelmekte iken, kapısı çalınır. Kapıyı açar. İhtiyar bir adam selam verir ve: - Kızım, ben Aşağı Ancerdenim, gelinim aş eriyor, canı bal çekti, Allah rızası için, bir iki kaşık bal verir misin? Meryem gelin düşünmez bile, Allah rızası değil mi der, dibinde üç dört kaşık bal kalmış olan kavonozu getirir, onun da yarısını ihtiyara verir. İhtiyar: - Allah razı olsun kızım, artsın eksilmesin, der. Meryem, kavanozu koymak için geri döner. Kavanozun ağzını kapatayım derken birde ne görsün, kavanoz ağzına kadar bal ile dolu. Meseleyi anlar, kapıya koşar, kar ile dolu yaylanın uçsuzluklarına bakar. Ne bir insan vardır ne de kar da bir iz. Gelen Hızır'dır. Aradan üç dört ay geçer, her gün bal yediği halde kavanoz her seferinde ağzına kadar bal ile doludur. Sırrını hiç kimseye açmaz. Yaza doğru beyi gurbetten gelir. Beyine her öğün bal verir. Bal bitmez, hem Ancer balı olacak, bütün kış kalacak birde her öğün kaşık kaşık yenecek, bal bitmeyecek. Beyini merak sarar, sorar, cevap alamaz. Beyi en sonunda: - Ne olur beni seviyorsan söyle ne oluyor. Bunda bir iş var. Meryem dayanamaz ve ağzı kapalı kavonozu da alır ve olayı anlatır. Kavanozu açıp işte bak ağzına kadar dolu demek istediğinde bir de ne görsün? Kavonozun dibinde iki kaşık bal kalmış

Cabir bin Abdullah anlatıyor: Rasulullah buyurdular ki: "Hazret-i Davud'un oğlu Süleyman 'ın annesi, oğlu Süleyman'a: "Yavrucuğum! Geceleyin fazla uyuma! Zira geceleyin fazla uyku, kişiyi kıyamet günü fakir bırakır." demiştir."

İSTANBUL FETHEDİLDİ "ALLAH BİZE FETHİ MÜYESSER EYLEDİ .." İstanbul fethedildi... Günlerden Cuma... Fatih Sultan Mehmed Han, Cuma Namazı kıldırarak hakimiyetini ilan edecek. Tekbir alıyor. Bütün ordu arkasında! Herkes ulvi bir sesle tekbir alıp, ellerini bağlıyor. Mehmed, birden selam veriyor. Sonra bir daha tekbir alıyor. 300 bin kişi bir daha tekbir alıyor! Sultan, sonra yine selam veriyor; tekrar tekbir alıp, üç tekbir de namazı kıldırıyor. Hocası Ak Şemseddin, namazdan sonra talebesi olan Sultan'a: -"Yazıklar olsun sana! İstanbul'u fethettim diye kibre kapılıp, namazı 3 kere de kıldırırsın!" diyor. Fatih'in gözleri yaşlı... Dönüyor hocasına, diyor ki: -"Hocam eğer bu sitemin olmasa idi, söylemeyecektim. 'Birinci tekbir de aklıma bir şey girdi. Bu kilisenin yönü Kıble değil, selam verdim. Sonraki tekbir de yine evham geldi, tekrar selam verdim; üçüncü tekbiri alırken, Kabe bütün ihtişamı ile önümde belirdi! Rahatladım ve namazı kıldırdım'..." Bunun üzerine Ak Şemseddin de Fatih Mehmed'e şunları söylüyor: -"Bende, sen bunu anlatmasa idin, asla anlatmaz idim. 'Sen birinci tekbiri alınca: Eyvah! Buranın yönü Kıble değil; yetiş Allah'ım imdada!" dedim, sen selam verdin. İkinci tekbir de yine Allah'a yalvardım, sen selam verince rahatladım. Sen üçüncü defa tekbir alır iken, Hızır geldi, parmağını Camii'nin duvarına sokup Kıbleye çevirdi ve dedi ki: "Allah bize fethi müyesser eyledi .."

Cebrail , Hz. Nuh'a sordu: Sen peygamberlerin en uzun ömürlüsüsün, dünyayı nasıl buldun? Nuh cevap verdi: Birinden girip diğerinden çıktığım iki kapılı bir han gibi. aaynaa başlngc 116 gnc 75 hedef

ALLAH'IN MANEVİ HUZURU Bir evliyaullah Kabe'ye gitmek ister, yola çıkacağı zaman, oğlu ona sorar; "Baba nereye gidiyorsun?" Babası "Beytullah'a gidiyorum" der. Çocuk zanneder ki Beytullah'ı gören o evin sahibini görür, bunun için çocuk ağlar ve babası beraber gitmesini kendisinden rica eder. Babası çocuğun ağlayışına tahammül edemediği için çocuğu da beraberinde götürür, Mikattanihramlarını beraber giyerler, nihayet Beytullah'ı gördüklerinde çocuk hemen düşer ve ruhunu hakka teslim eder, babası: "Ey ciğer parem yavrum ne oldu, nasıl öldün" diyerek ağlar, ummadığı yerden kendine şöyle bir ses gelir. "Sen beyti görmeyi istedin gördün, çocuk evin sahibini görmeyi istedi ve o da gördü. Çocuk şu anda ne yerde ve ne de göktedir, o Allah'ın manevi huzurundadır" der. İşte her kim bütün dünya arzularından sıyrılır ve Hakk'a teveccüh ederse, onun hakiki kıblesi Allah olur, yani kavuştuğu Hakk olur. Nasıl ki bütün Peygamberlerin kıblesi olmuşsa, bütün insanlarında kendi kabiliyet ve iç niyetlerine göre kıbleleri vardır. Yani alacakları, manevi dereceleri vardır. Peygamberler Allah'ın hem Celal ve hem de Cemal sıfatlarına mazhar olmuşlardır. Hz. Musa'ya, Allah'ın demesi, Adem'i kendi sıfatı üzerine halketmesi, Peygamber Efendimize demesi, onlara ayrı ayrı derece verdiğine işaret içindir. Kim ki bütün varlığı ile Allah'a dönerse, onun maksudu Allah'tır. Melekelerin kıblesi Hz. Adem'dir, çünkü O, meleklerle Allah arasında bir vasıtadır. Zira Allah O'na Celal ve Cemal kisvesini giydirdiği için, Allah Adem'i kendi sureti üzerine yarattı. Yani O'na kendi güzelliği ve güzel sıfatı giydirdi diye hadisi şerifte buyuruldu. Nitekim Hz. ALLAH buyurdu: "Ya Musa, tarafımdan sana muhabbet ve sevgi verdim." (Taha Sr. a:37.) Yine ALLAH Beytullah'a Ayetel Kürsisini de giydirdi. Bu ise bir kudret nurudur ki kulların kalplerini cezb ediyor, diye Cenab-ı Hakk Beytullah'ı kendisine nispet ediyor. Akıllı kişiler ibret alsınlar ve ona göre hürmette bulunsunlar diye ve orada manevi hal ile hallensinler diye emredilmiştir.

Bir Kalpte Beş Sevgi Peygamber Efendimiz Hz. Ali 'ye bir gün şu suali sormuşlar: - "Ya Ali! Allah'ı sever misin?" - "Şuphesiz Ya Resullallah!" - "Beni sever misin?" - "Severim." - "Fatıma'yı sever misin?" - "Severim." - "Hasan ve Hüseyin'i sever misin?" - "Severim." - "Kalp bir ; muhabbet beş... Bu beş muhabbeti bir kalbe nasıl sığdırıyorsun?" sualine karşı Hz. Ali cevap veremediler. Sonra bu meseleyi zevce-i muhteremeleri Hz. Fatımatu'z Zehra 'ya açtıklarında Fatıma Validemiz cevaben, - "Cihetler ayrıdır ; Allah'ı sevmek akıldan, Peygamberi sevmek imandan, evladı sevmek tabiattan, zevceyi sevmek muhabbettendir." Hz. Ali bu doğru cevabı Peygamber Efendimiz 'e arz ettiklerinde Resul-u Ekrem Efendimiz bu cevabın kendisinden olmadığını işareten, "Bu meyve ancak bir nübüvvet ağacındandır" buyurdular. aaynaa başlngc 116 gnc 75 hedef

bu hikayeyi herkes okusun ama biz insanlarda o kadar sabır olmuyor ne yazık ki kendimde de . push ; aaynaa başlngc 116 gnc 75 hedef

Melekler Yıkadı Eshab-ı kiramdan Hanzala hazretlerinin henüz yeni evlendiği günün gecesiydi. Sevgili Peygamberimiz, eshabını toplayarak islama saldırmak ve yok etmek için bütün savaş hazırlıklarını tamamlayan Mekkeli müşriklere karşı harp yapılması kararını vermişlerdi. Harbe katılacak sahabiler tek tek evinden çağırıldı. Harp haberini duyuran haberci, Hanzala'nın evine uğradı. Bu karar ve resulullah Efendimizin emri ona da ulaştı. Emri duyan Hanzala, boy abdesti alma fırsatını bulmadan Uhud'a gitmek üzere hemen sahabenin arkasından koşmaya başladı ve eshabının arasına katıldı. Harp sona erince Müslümanlar Medine'ye dönmeye başladılar. Harbe iştirak edenlerin yakınları acaba bizden geriye dönen olacak mı heyecanı içerisinde yollara sıralanmışlardı. Bunların arasında henüz bir günlük evli olup, gece yarısı sevgili peygamberimizin emrine uyarak harbe giden ve şehitlik şerbeti içen hazreti Hanzala'nın dul hanımı da vardı. Herkes büyük bir heyecanla harpten dönenlere yakınlarını soruyor, fakat hiç kimse kimseye cevap vermiyordu. Ancak sorulan soruları sevgili peygamberimiz cevaplıyordu. En son olarak soru sorma sırası, şehit olan Hanzala'nın hanımına gelmişti. Resulullah Efendimize yaklaşarak: - Ey! Allahın Resulu! Hanzala nerede? Sevgili peygamberimiz cevabında: -''Hanzala şehit oldu'', buyurdu. Bunun üzerine Hanzala'nın hanımı: -Ya Resulullah, şu anda söyleceğim bir aile sırrıdır. Sizler de biliyorsunuz ki, kocamla daha henüz ilk evlendiğimiz geceydi. Kocam Hanzala, sizin mübarek emrinize uyarak boy abdestini alamadan harbe katıldı. Bildiğiniz gibi şehit oldu. Bu sebeple, emir veriniz de kocamı bulsunlar ve yıkasınlar, dedi. Bunun üzerine sevgili peygamberimiz yarı hüzünlü bir şekild: -Sen Hanzala için hiç merak etme! Ben Hanzala'yı rahmet suları ile melekler tarafından yıkanırken gördüm, buyurdu. Bunun üzerine bütün sahabiler Uhud yolunu tuttu ve herkes Hanzala'yı aramaya başladı. Daha sonra sahabiler Hanzala'nın henüz vücudu kurumamış ve ıslak bir şekilde buldular. Sevgili peygamberimizin müjdesini bizzat gözleriyle gördüler. Bunun için O'na ''Gasilül- melaike'' yani (Meleklerin gusül ettirdiği Hanzala'' denir. Bu evlilikten Eshabın büyüklerinden hazret-i Abdullah dünyaya geldi. aaynaa başlngc 116 gnc 75 hedef

ALLAH RIZASI Cüneyd-i Bağdadi, birisi ona gelir sorar: -İhlası kimden öğrendiniz? -Mekke-i Mükerreme'de harçlıksız kalmıştım. Basra'dan para bekliyordum ama gelmemişti. Saçım sakalım çok uzamıştı. Bir berbere girdim. - Peşin peşin söyliyeyim param yok, dedim, - Allah rızası için saçlarımı düzeltebilir misin? Berber o anda mevki sahibi birini traş etmekteydi. Onu bırakıp bana başladı. Adam itiraz etti. Berber: - Kusura bakmayınız efendim. Sizi ücreti mukabilinde traş ediyorum. Ama bu genç Allah rızası için istedi, dedi. Berber dahasını da yaptı, bana harçlık verdi. Aradan birkaç gün geçti, beklediğim para geldi. Ona bir kese altın götürdüm. - Asla alamam. İnan Allah'ın rızası daha değerli, dedi.

ŞEYTANIN HÜSRANI Sabit el-Bünani şöyle der; "Resulullah peygamber olarak gönderilince, iblis şeytanlarına, 'Önemli bir hadise gerçekleşmiş araştırın bakalım nerdir?' der. Şeytanlar her tarfı araştırırlar ve, 'Ne olduğunu anlayamadık' derler. İblis, 'Ben şimdi ne olduğunu öğrenirim' diyerek gider, sonun da şöyle der: 'Allah , Muhammed'i peygamber olarak görevlendirmiş!' İblis, bundan sonra şeytanlarını sahabilere göndermeye başlar. Fakat her seferinde şeytanlar elleri boş olara dönerler ve, 'Bunlar gibisini şimdiye kadar hiç görmedik. Onları tuzağa düşürüyoruz, sonra kalkıp namaz kılıyorlar ve günahlardan kurtuluyorlar' der."

Rabia Köle Olamaz Rabia-tül Adeviyye biraz büyümüştü. Annesi ve babası vefat etti. Üstelik, Basra'da kıtlık ve fevkalade pahalılık vardı. Bu hengamede Rabia'nın ablaları dağıldılar. Kimsesiz kalan Rabia'yı zalim bir kimse yakaladı ve hizmetçi olarak iş gördürdü. Sonra da köle olarak altı gümüş karşılığı bir ihtiyara sattı. O ihtiyarın hizmetçisi olarak, gösterilen zor işleri sabırla yapmaya çalışıyordu. Çok sıkıntılı günler geçirdi. Çok zahmetler çekti, fakat isyan etmedi. Allahü tealanın takdirine razı oldu. Edebi fevkalade idi. Bir gün karşısına bir namahrem, yabancı çıktı. Ondan sakınayım diye hızla giderken düşüp kolu kırıldı. Acz ve kırıklık içinde, mahzun olmuş bir kalb ile Allahü tealaya yalvardı. "Ya Rabbi! Garib ve kimsesizim. Yetim ve öksüzüm. Köle edildim. Bir de kolum kırıldı. Lakin ben bunların hiç birine üzülmüyor, yalnız senin rızanı istiyorum. Benden razı olup olmadığını da bilmiyorum" dedi. Bu sırada bir ses duydu. "Üzülme, sen ahirette meleklerin bile imreneceği bir makamda bulunacaksın." diyordu. Rabia tekrar efendisinin evine döndü. Günlük hizmetleri yerine getirir, akşama kadar ayakta dururdu. Bununla beraber her gün oruçlu olur, geceleri de Allahü tealaya ibadet ve taatle geçirirdi. Bir gece efendisi uyandığında Rabia'nın odasından sesler geldiğini işitti. Pencereden bakınca, Rabia'nın, secde ettiğini, Allahü tealaya şöyle yalvardığını duydu. Diyordu ki: "Ey Rabbim! Benim arzumun senin emrine uymak olduğunu biliyorsun. Benim saadetim senin huzurunda bulunmaktır. Eğer elimden gelse, sana ibadetten, bir an geri kalmam. Fakat ev sahibimin hizmetinde bulunduğum için ona hizmet ediyorum ve sana gereği gibi ibadet edemiyorum..." Ev sahibi, bunları duydu. Ayrıca, Rabia'nın başı üstünde bir kandil bulunduğunu, kandilin bir yere asılı olmadan havada durduğunu, odanın o kandilin nuru ile aydınlandığını gördü ve hayretten dona kaldı. "Artık Rabia köle olamaz!" diyordu. Sabaha kadar uyuyamadı. Sabah olunca hemen Rabia'yı çağırdı ve dedi ki: "Artık serbestsin. Dilediğini yap. Ama burada kalırsan ben sana hizmet ederim." Rabia; "Gideyim." dedi. Oradan ayrılıp küçük bir eve yerleşti. Bütün vakitlerini ibadetle geçirir, bir gün ve gecesinde bin rekat namaz kılardı. Kefenini daima yanında taşır, namaz kılacağı zaman onu serer, üzerine secde ederdi. Kefeni yanında olmadan gezdiğini, kefenini beraberine almadan konuştuğunu kimse görmedi. Süfyan-ı Sevri ve Hasan-ı Basri, ondan feyz alırlardı. aaynaa başlngc 116 gnc 75 hedef

Ömer'e Gelin Olmak Hazret-i Ömer r. a. Halife.. Her zamanki tedbili kıyafet haliyle.. Gece... Medine sokaklarını dolaşıyor dolaşıyor... Karanlık gece... Bir evin önünden geçmekte... Evden sesler gelmekte... Acaba ne oluyordu? Durdu. Kulak kabarttı. Dinlemeye başladı. Bir anne ve kızı. Anne: -Kızım, yarın satacağımız süte su karıştır! -Anne, Halife süte su karıştırmayı yasak etmedi mi? -Kızım, gecenin bu saatinde Halifenin nereden haberi olacak, O şimdi yatağında uyuyor. -Anne! Anne! Halife uyuyor, haberi olmaz diyorsun! Herşeyi bilen, gören ve herşeye kadir olan Allahü teala bizi görüyor, halimizi biliyor! Hilemizi insanlardan gizleyebiliriz, fakat herşeyi bilen ve gören Allah'tan nasıl gizlersin? Hazret-i Ömer, bu kızın güzel ahlakına çok hayran kaldı. Bu durumu hanımına da anlattı. Sonra da, o kızı oğlu Asım'a nikah etti. Kız Ömer'e gelin oldu. Ömer'e gelin olmak o kadar kolay ki... Allah'ın her şeyi bildiğini ve gördüğünü bilmek, ondan bir şey gizlenemeyeceğini idrak etmek ve o hal ile yaşamak o kadar o kadar kolay ki... Gelin olunacak Ömer'mi, her devirde bir Ömer bulunur, yeterki o güzel ahlak olsun. Ömer bulur Ömer'e buldurulur... . push ; aaynaa başlngc 116 gnc 75 hedef

Allah'ın Emaneti Hz. Ümm-i Süleym, gayet temiz ahlak sahibi bir hatun idi. Çocuğu vefat ettiği zaman, sabır ve metanetle bizzat kendisi yıkadı ve kendisi kefenledi ve bir tarafa bırakıp, komşularına dönerek: - Babasına haber vermeyin. Hz. Ebu Talha orada bulunmamaktaydı. Akşam eve döndüğünde, çocuğu sordu, hanımı: - Gördüğünden şimdi çok iyidir, der. Sonra yemek yediler, oturdular, birlikte oldular. Bir müddet sonra Hz. Ümm-i Süleym, beyine gayet metanetle şöyle der: - Ebu Talha, ödünç alınmış bir şeyi geri vermek icap eder mi etmez mi? - Söylediğin bu söz nasıl bir söz, elbette ki ödünç alınan şey geri verilmeli. - O halde, Hak Teala da sana emanetten vermiş bulunduğu çocuğu aldı. Ebu Talha bu sözü duyunca : - Biz Allah için halk edilmiş bulunuyoruz ve hep onun tarafına döneceğiz, der ve şükreder. Sabah olunca gidip Resulullah'a anlatır. Resulullah : - Ya Rabbi bunun daha iyi bir karşılığını Ebu Talha'ya ver, diye dua eder. Nitekim, dokuz ay dokuz gün sonra Abdullah diye bir çocukları olur. Çocuk, Peygamberimizin himayelerinde büyürler, İslam Tarihinde önmeli bir şahsiyet olur. aaynaa başlngc 116 gnc 75 hedef

RABBİME HAMD OLSUN Yavuz Sultan Selim Han zamanı çok fakir bir adam borçları ödeyemeyince zora düşmüş ve bir gece Allah'a yalvarmış : Ey Yüce RABBİM derdimi senden başkasına söylemedim çareyi sende bilirim deyip yatmış gece gece rüyasına Peygamber Efendimiz s. a. v girmiş ve sabah soluğu Yavuz Sultan Selimin yanında almış demiş ki: Sultanım bana bir kese altın verecekmişsiniz. Selim han : Vereyim vermesine de bir neden söyleyecek misiniz? Der. Fakir adam : Dün gece rüyama Fahri Alem Efendimiz girdi dedi ki ; Bizim Selime söyle her gece okuyup bana hediye etti Salavat-i Şerifi dün gece unuttu bunu karşılık olarak sana bir kese altın versin, demiş. Selim han : Hemen bir kese altın vermiş ve demiş ki ; Ne olur tekrar söyleyin adam aynı sözleri tekrar etmiş adama bir kese daha vermiş sonunda on kese altın ederince tekrarlatmış. Selim hanin yardımcısı Hasan Can bunu fark etmiş ve adama yeter artık sonra tekrar gelirsiniz demiş adamı göndermiş. Yavuz Sultan Selim han hazretleri duydun mu Hasan Can Fahri Alem Efendimiz benim için bizim Selim demiş binlerce şükür olsun bizi bu şerefe nail etti, Rabbime Hamd olsun, eğer bu yaşlı adamı biraz daha göndermesen o sözü tekrar duymak için neyim var neyim yok her şeyimi verirdim demiş. ..

ÖRÜMCEK AĞI Dünya hayatında hep kötülük işleyen bir adamı ölünce cehennem kapısında bir melek karşıladı. Melek adama şöyle seslendi: "Hayatta iken tek bir Gün bile birisine iyilik yaptıysan buraya girmeyeceksin. "Günahkar adam uzun süre düşündükten sonra, bir keresinde ormanda gördüğü örümceği hatırladı. Balta girmemişormanda yürürken önüne bir örümcek ağı çıkmıştı. Adam ağı bozmamak ve örümceği ezmemek için o gün yolunu değiştirmişti. Heyecan içinde o Günü meleğe anlattı. Melek adam gülümsedi ve ardından elini şaklattı. Gökten bir örümcek ağı inmişti. Adam bu ağa tutunarak cennete girebilecekti. Adam neşe içinde ağa tırmanırken cehennemden bazıları da bu ağa tutunarak cennete gitmeye çalıştılar. Ama adam ağın o kadar çok insanı taşımayacağından korkarak onları itmeye başladı. Tam o sırada ağ gerçekten koptu ve diğerleri ile birlikte adam da cehenneme düştü. "Yazık" dedi melek. "Bencilliğin, hayatında işlediğin tek iyiyi de kötülüğe döndürdü. O insanlara şefkat gösterebilseydin eğer, ağın herkesi taşıyabileceğini de görecektin." Unutmayın!!! Bir mum, diğer mumu tutuşturmakla ışığından bir şey kaybetmez...

ERZURUMLU HAFIZ FATMA İlkokulu bitirip kursa gelmişti. Ailesi kendi isteğiyle geldiğini söylemişti. Kayıt için adını sorduğumda, hiç de çekinmeyen bir tavırla Fatma dedi Ve ekledi: Eğer hafızlık yaptırmazsanız kaydolmak istemiyorum. Böyle tehdit edercesine konuşması onu yaşından daha olgun gösteriyordu. Tebessümle: Korkmayın küçük hanım, siz isteyin, hafız da yaparız, hoca da... O küçük gözlerinin içi parıldadı birden. Annesi, Hoca hanım kusuruna bakma hele sen, ille de hafız olacağım der de, baksa bir şey demez. Bizim köyün hocasından duymuş. Peygamberimiz , hafız olanlara Cennette taç giydirilecekmis demiş herhalde. Siz daha iyi bilirsiniz ya, köylü kafası, biz de bu kadar duyduk anladık. Bu da çocuk işte. Tabi teyze ne demek, keşke herkes sizin gibi duyduklarından etkilense de teslim olsa. Siz hiç merak etmeyin, kızınız önce Allaha sonra, sonra bize emanet. Kadıncağız elime yapıştı öpecekken geri çektim, utandım. Tuttum, ben onun elini öptüm. Gözleri yaşardı. Hoca hanım bu eller, gözler hep günahlı, asıl sizinkiler öpülmeye layık. Estağfirullah teyze dedim, o ahrette belli olur. Bu konuşmadan sonra kaydığını yaptığımda Fatmanın Erzurumlu olduğunu öğrendim. Bir an düşündüm, Küçük, nasıl kalacak bu kadar buralarda Zaman ilerledikçe Fatma'nın edepli tavırları daha da çok etkiledi beni. Azimliydi. Geceleri uykusunun arasında ayetleri sayıklarken görüyordum çoğu kez. Böyle devam ederken, arada bir bana gelip soru soruyordu. Bir gün, Hocam, hafız olmak için Kuran-ı bitirmek mi lazım? diye sordu. Ben de, Tabii ki, hepsini ezberleyeceksin ki hafız adını alacaksın. Bu cevabıma çok üzülmüş gibiydi. Bir şey demek istiyordu sanki. Teşekkür etti ve döndü arkasına gitti. Derslerim arasında onlara sürekli Kuran ezberlemekle işin bitmeyeceğini, mutlaka içindekiler uygulamak gerektiğini hatırlatıyordum. Talebelerden biri, Hocam dedi, Fatma'nın annesi ona abdestli olmayanın hafızlara dokunamayacağını söylemiş, doğru mu? diye sordu. Çok ilginç doğrusu. Maşaallah dedim, Osmanlı zamanında atalarımız Kuran-a ve Hafıza kıymet verdiklerinden öyle yaparmış dedim. Çok hoşlarına gitmişti bu iş. Hepsi adeta kendilerini ulaşılması zor, kasa içindeki altın gibi görüyorlardı. Görsünler dedim içimden, bu yaşta buralara gelmişler. Allah'ın kelamını ezberliyorlar, onlara fazla görmem bunu. Bu arada Fatma ara sıra rahatsızlanıyor ve revirde yatıyordu. Zaman geçtikçe Fatma'nın morali ve sağlığı daha da çok bozuluyordu. Bir gün dersini iki kez aksatınca sordum: Ne oldu yoksa, anneni mi özledin? Hayır dedi. Neden moralin bozuk? Çok fazlada hasta oluyorsun dedim. Yanlış anlamayın, inanın ki annemi özleyip de gitmek istediğim yok. Burayı çok seviyorum. Allah'ımdan çok korkuyorum. Buraları terk edersem bana ahrette hesabını sormaz mı? Bir şey diyemedim. Suçlu gibi hissettim kendimi. O küçük kalpte bu ne imandı Ya Rabbi!.. Onu hayranlıkla izliyordum. Bir gün çok rahatsızlandı. Doktora götürmek zorunda kaldık. Bir çok tahlillerden sonra arkadaşım olan doktor hanım, Hoca hanım derhal bu talebeyi ailesinin yanına gönder dedi. Şaşkınlıkla: Neden? diye sordum. Bana, Belki üzülecek, hatta inanmayacaksın, fakat bu talebe kanser dedi. Adeta başımdan aşağı kaynar sular dökülmüştü. Sanki her tarafımı şefkat sarmıştı. Hasta haneden ayrılırken Fatma'ya hiç bir şey diyemedim. Oysa anlamış gibi bana sorular sorup dikkatimi dağıtmaya çalışıyordu. Kulağıma eğilerek Hocam dedi, Azrail insanların canını alırken nasıldır? Ağlamamak için kendimi zor tuttum, Güzel bir surettedir, mümin kullara dedim. Sevindi, sanki mırıldandı: Belki hafız olamam, ama Elhamdulillah müminim dedi Şimdi anlamıştım, bana önceden sormuş olduğu soruyu. Demek ki hastalığını biliyordu Hafız olmak için Kuran-i bitirmesi gerektiğini söylediğimde, neden üzüldüğünü şimdi anlamıştım. Birkaç gün sonra eşyalarını hazırlamaya başladık. Çünkü dayanılmaz acılar içinde olduğunu görüyorduk. Evine gitmesi gerekiyordu. Ailesi geldi. Fatma yanıma gelerek, Bana kızmadınız değil mi? Eğer söyleseydim belki kursa almazdınız. Ne demek? Nasıl kızarım sana? dedim. Hem sonra sakin üzülme hafızlığımı bitiremedim diye. Bu yola girdin ya, Rabbim seni hafızlar zümresinden yazmıştır inşallah. Öyle sevindi ki, sarıldı boynuma: Gerçekten ben şimdi hafız sayılır mıyım? Anne bak, duydun değil mi? Ya Rabbi bu ne aşktı!.. Rabbimin hikmeti tecelli etse de iyi olsaydı su Fatma, ne güzel bir kul olurdu. Böylece Fatma'yı gözyaşları ile Erzurum'a uğurladık. Çok geçmedi. Bir iki hafta sonra ailesi ağırlaştı haberini verdi. Bu bir iki hafta içinde ondan iki mektup almıştım. Bana hep hafızlık tacını merak ettiğini. Rüyalarına bile girdiğini yazıyordu. Bir gün sabah namazından sonra telefon çaldı. Fatma'nın annesiydi karşımdaki ses. Ağlamaklı bir sesle, Hoca hanım Fatma'yı uğurladık. Rica etsem bir hatim okur musunuz? deyince ben de dayanamadım ağlamaya başladım. Annesi beni teselli edercesine telefonu kapatmadan, Size ölmeden önce şunu söylememi istedi dedi hıçkırarak: Anneciğim hocama söyle, Azrail söylediğinden de güzelmiş.

Dua Edersen Bir gün Kettani, namaz kılarken bir hırsız gelip, omuzundaki elbisesini aldı ve satmak için pazara götürdü, ama eli derhal kurudu. Ona; "Senin yapacağın iş, bunu geri verip, sahibinin duasını almandır. Senin için dua ederse, Allahü teala senin elini iyileştirir" dediler. Bunun üzerine hırsız geri geldiğinde, Kettani hala namazda idi. Aldığı elbiseyi Kettani'nin omuzuna koydu ve namazını bitirinceye kadar oradan ayrılmadı. Namazını bitirince ayaklarına kapanarak yalvardı ve halini anlattı. O zaman Kettani; "Allah'a yemin ederim ki elbisemin ne götürülmesinden, ne de getirilmesinden haberim var." dedi ve; "Allah'ım! O, onu götürmüş ve getirmiş, sen de ondan aldığını geri ver." diye dua edince, hırsızın eli iyileşti.

YALNIZ ALLAH BİLSİN Büyüklerden bir zat, ahaliden para toplamak istedi, düşmana karşı tedbir almak, bazı mevkileri tamir ve tahkim için... Halk bu parayı vermedi. o büyük zat, bundan mahzun oldu ve ağladı. Geceleyin, yatsı namazından sonra birdenbire bir adam peydahlandı ve o büyük zatın önüne bir kese içinde iki bin akçe bıraktı ve dedi. - Bu parayı dilediğiniz işe sarfediniz!... Bu meçhul insan, ebu Amr... O büyük zat parayı kabul ve ona iyi dualar etti. Sabahleyin o büyük zat, dostlarından ve yakınlarından ibaret bir kjalabalık topladı, keseyi meydana çıkardı ve sevinç içinde: - Biz, dedi; Ebu Amr hakkında çok ümide düştük. dün gece bana, müslümanların kendilerini düşmana karşı müdafaa etmeleri için iki bin akçe getirdi. Allah iyiliğin karşılığını versin. Birdenbire Ebu Amr'ın kalabalık içinde doğrulduğu görüldü. Ebu Amr haykırdı: - Dün gece size verdiğim para anneme aitti. Annem paranın bu işe sarfolunmasına razı değildir. Lütfen bana iade ediniz ki, ben de kendisne vereyim!... Büyük zat hemen elini keseye atıp Ebu Amr'a uzattı. Ebu amr keseyi aldı, uzaklaştı. Yine akşam, gece, yatsı namazından sonra... O büyük zat odasında bire köşeye çekilmiş düşüncede... Yine Ebu amr birdenbire peydahlanıyor... Yine elinde aynı kese ve kesenin içinde iki bin akçe... Ebu amr parayı o büyük zatın önüne koyuyor ve fısıldıyor: - Parayı getiriyorum ve sizden tek bir şey rica ediyorum: Bu parayı o türlü sarfediniz ki, ikimizden başka kimse birşey bilmesin... Onun nereden geldiğini yalnız Allah bilsin...

Gül Yaprağı Uzakdoğu'da bir budist tapınağı, bilgeliğin gizlerini aramak için gelenleri kabul ediyordu. Burada geçerli olan incelik; anlatmak istediklerini konuşmadan açıklayabilmekti. Bir gün tapınağın kapısına bir yabancı geldi. Yabancı kapıda öylece durdu ve bekledi. Burada sezgisel buluşmaya inanılıyordu, o yüzden kapıda herhangi bir tokmak, çan veya zil yoktu. Bir süre sonra kapı açıldı, içerdeki budist, kapıda duran yabancıya baktı. Bir selamlaşmadan sonra söz'süz konuşmaları başladı. Gelen yabancı, tapınağa girmek ve burada kalmak istiyordu. Budist bir süre kayboldu, sonra elinde ağzına kadar suyla dolu bir kapla döndü ve bu kabı yabancıya uzattı. Bu, yeni bir arayıcıyı kabul edemeyecek kadar doluyuz demekti. Yabancı tapınağın bahçesine döndü, aldığı bir gül yaprağını kabın içindeki suyun üstüne bıraktı. Gül yaprağı suyun üsünde yüzüyordu ve su taşmamıştı. İçerideki budist saygıyla eğildi ve kapıyı açarak yabancıyı içeriye aldı. Suyu taşırmayan bir gül yaprağına her zaman yer vardı. aaynaa başlngc 116 gnc 75 hedef

Başka Dua Bilmez misin? Bir şahıs, Harem-i Şerifin kapısında, Ey doğrulara yardım eden, haramlardan kaçınanları koruyan Allahım!.. diyerek hep aynı duayı okuyordu. Ona, Sen başka dua bilmez misin? dediler. O şöyle açıkladı, bu duayı tekrar etme sebebini: Ben Beyt-i Şerifi tavaf ederken ayağıma takılan bir şeyi eğilip aldım. Bir de baktım ki, içinde bin altın bulunan bir kese. Şeytanımla imanım mücadeleye tutuştular. Bin altın çok para, senin bütün ihtiyaçlarını karşılar dedi şeytanım. İmanım ise, Bu haramdır, boşuna saklama; sahibini bul, teslim et! dedi. Ben böyle mücadele içinde iken, birinin sesi duyuldu: Burada, içinde bin altınım bulunan kesem kaybolmuştur. Kim buldu ise getirsin, ona otuz altın müjde vereyim! Bin haramdan otuz helal hayırlıdır, diyerek keseyi sahibine teslim ettim. O da bana otuz altın verdi. Bunu alıp bakırcılar çarşısında gezerken, bir Arap kölenin bu paraya satıldığını görünce, hemen satın aldım. Bir müddet sonra bu kölenin yanına bir kısım Araplar gelip gizlice konuşmaya başladılar. Köleden ne konuştuklarını sordum. Saklamayıp aynen anlattı: Ben Mağrip sultanının oğluyum. Babam, Habeş melikiyle cenk edip savaşı kaybetti. Beni de esir alıp buralarda sattılar. Babam bunları göndermiş, elli bin altın da vermiş ki, beni satın alıp götürsünler. Sen bana çok iyilik ettin, kendi evladın gibi baktın. Bundan dolayı memnun kaldım. Bunlar beni satın alacaklar; sakın az altına razı olma, elli bin altına sat beni. Dediği gibi oldu. Elli bin altına sattım köleyi. Bu kadar büyük sermaye ile bir kısım mallar alıp Bağdata gittim. Orada açtığım dükkanda mallarımı satıyordum. Bir tanıdığım gelip, Meşhur bir tüccar dostum vefat etti, ay gibi güzel kızcağızı yalnız kaldı. Gel bunu sana alalım dedi. Ben de kabul ettim. Kızın, çehiz olarak getirdiği birtakım tabakların üzerinde içi altın dolu keseler vardı. Hepsinin üzerinde de biner altın yazılı iken, birinde dokuz yüz yetmiş altın yazılı idi. Bunun sebebini sorduğumda kızcağız dediki: Babam bu keseyi Harem-i Şerifte kaybetmiş. Bulan bir helalzade keseyi iade edince, otuz altını ona müjde olarak vermiş, ondan geriye kalanlardır bu kesedeki altınlar. Bunun üzerine ben Allaha hamd ve şükürlerde bulundum; bunlar hep doğruluğun, iyiliğin bereketi, diyerek hadiseyi kızcağıza anlattım. Sürur ve saadetimiz daha da perçinlenmiş oldu!.. (Nevadir-i Süheyli, Sayfa: 280-81) Evet, enteresan bir hadise. Doğruluk ve dürüstlüğün neticesini göstermesi bakımından verdiği mesaj oldukça mühim. Kaldı ki bu, sadece dünyadaki semeresi. Ahiretteki karşılığı ise, ebedi bir saadet. Rabbimiz cümlemizi, imanımızın sesine kulak vererek sadakat ve istikametten ayırmasın. Amin... Alıntı:Fazilet Takvimi, 2001 aaynaa başlngc 116 gnc 75 hedef

Salavat Okumanın Önemi Bir gün bir Yahudi, iki de yalancı şahit bulup Cenab-ı Peygamberin yanına gitti. Dedi ki, Ey Muhammed , senin eshabından şu kişi, benim devemi çaldı. İşte şahitlerim de burada dedi. Peygamberimiz şahitlere sordu, onlarda yahudinin söylediklerini tasdik ettiler. Rasulullah ashab-ı kiramdan olan o şahsa; Bak hakkında şikayet var. Sen bu gece şu yahudinin devesini çalmışsın. ... O deveyi ben satın aldım, çalmadım ey Allah'ın elçisi. Peki, senin şahidin var mı deveyi satın aldığına dair? Ben deveyi yeni aldım, gören yok bilen yok. O zaman bu iki şahit, deve Yahudi'nin dedi, onun için deve Yahudi'ye verilecek dedi. Durum vahimdi. Deveyi geri vermenin yanında bir de masum adamın eli kesilecekti. Sahabi: Ya Rasulallah bana biraz müsaade eder misin dedi. Sonra gitti bir tarafa, iki rekat namaz kıldı, elini açtı: Ya Rabbi, ben her gece yatağa yatmadan evvel, Peygamberimize hep on salevat-ı şerife okudum. Eğer bu senin katında kabul ise, beni bu sıkıntıdan kurtar. O sırada yerde yatmakta olan deve ayağa kalktı ve deve konuşmaya başladı: "Ey Allahın Rasülü, bu Yahudi yalan söylüyor. Ben bu zat'ın devesiyim" dedi. Deve konuşunca yahudi, deve nasıl konuşur diye şahitlerle birlikte korkup kaçtı.. Cenab-ı Peygamber dedi ki o sahabeye: Gel buraya dedi. Sen Allahü tealaya ne söyledin? dedi. Sahabi: "Ya Rasulallah benim bir adetim var. Biliyorum az ama ben her gece size on salevat-ı şerife okurum. O kadar işte. Allahü teala bu on salevat-ı şerifi kabul etti ve deveyi size söyletti. Peygamberimiz : "Sen ki bana her gece on salevat-ı şerife okuyorsun, Allahü teala dünyada iken senin nasıl elini kurtardı ise, ahırette de cehennemde yanmaktan o şekilde kurtaracaktır" buyurdu. Allah celle celalühü buyurdu ki, mealen: "Gerçekten Allah ve melekleri Peygambere salat ederler. Ey iman edenler! siz de ona teslimiyetle salat ve selam edin." (Ahzab Suresi, Ayet:56) Selam ve sağlıkla kalınız. Abdullah Bekir

Ağızdaki Taşın Hikmeti Birgün Hazret-i Ebu Bekr , hazret-i Fahr-i alem seyyid-i veled-i adem Nebiyyi muhterem ve habib-i mükerremin huzur-ı şeriflerinde, se'adetle otururlarken; Bir bedbaht kötü huylu kimse; bir edebsizlik edip, Ebu Bekre dil uzatıp, yakışıksız sözler söyledi. Hazret-i Server-i kainat; o edebsiz, Ebu Bekre edebsizlik etdikce; birşey söylemez, ba'zan da tebessüm eder idi. Hazret-i Ebu Bekr; o bedbaht ve edebsizin edebsizliği haddi aşınca; zaruri olarak gadaba gelip, birkaç söz söyleyince; hazret-i Fahr-i kainat, se'adetle ve devletle yerinden kalkıp, gitdi. Hazret-i Ebu Bekr 'radıyallahü teala anh' Sultan-ı Enbiyanın ardına düşüp, yetişdi ve dedi ki: - Ya Resulallah! Niçin, bir hayasız, edebsizlik edip, gönül incitirken, susu, birşey söylemediniz. Şimdi, ben ona söyleyince, kalkıp, gitdiniz; sebebi nedir. Hazret-i Fahr-i kevneyn ve Resul-i sakaleyn 's. a. v.' buyurdu ki: - Ya Sıddik! O hayasız ve bedbaht sana dil uzatmağa başladığı zeman, Allahü teala bir melek gönderdi ki, o kimseyi karşılayıp, kovacak idi. Sen, hemen gadaba geldin; söylemeğe başladın. O melek gidip, yerine iblis geldi. İblis-i la'inin olduğu yerde, ben durmam. Hazret-i Ebu Bekr-i Sıddik ondan sonra, vaktli vaktsiz söz söylememek için, mubarek ağzına bir taş koyar idi. Ne zeman söz söylemek lazım gelse, evvela fikr ederdi. Bir söz söyliyeceği zeman, o sözü kendi kendine nice zeman düşünür, tefekkürden sonra, mubarek ağzından o taş parçasını çıkarıp, ne söz söyliyecek ise söyler idi. Sonra o taş parçasını mubarek ağzına alıp, tesbih ve tehlil ile meşgul olurdu. Kimseye, hayrdan ve şerden dünya kelamı söylemez, eğer kat'i lazım ise ve çok efdal ise, söylerdi. Yoksa, gecede ve gündüzde tesbih ve tehlil ile meşgul idi. La Edri aaynaa başlngc 116 gnc 75 hedef

Habib Baba ve Sultan Murat Habib Baba, 4. Murad devrinin gizli, kimsenin bilmediği Allah dostlarındandır. Yaşlıdır, fakirdir, gariptir. Fakat Rabbinin katında da alemlere denk bir değerin sahibidir. Yaşlı Habib Baba, uzun bir kervan yolculuğunun sonunda Erzurum'dan İstanbul'a gelmiştir. Yolculuğunun tozunu, yorgunluğunu atmak için bir hamama gider... Niyeti, şöyle iyice bir keselenip, paklanmak... Bedenini de ruhuna denk kılmaktır. Fakat hamamcı Habib babayı içeri sokmak istemez. - Bugün Sultan Murad'ın vezirleri hamamı kapattılar, dışarıdan müşteri alamıyoruz, der. Habib baba üzülür... Rica, minnet eder, yalvarır... - Ne olursun, kimseye varlığımı belli etmem, aceleyle yıkanır çıkarım. Bu tozlu bedenle Rabbime ibadet ederken utanıyorum, der. Binbir dil döker. Hamamcı ehl-i insaftır... Dayanamaz... Kabul eder... Hamamın en sonundaki odayı göstererek... - Baba şu odada hızla yıkanıp çık, parada istemem. Yeter ki vezirler, senin farkına varmasınlar, der. Habib baba sevinerek kendine gösterilen yere girer. Yıkanmaya başlar... Ve bu arada hamamcının karşısında yeni bir müşteri belirir. Boylu, poslu, genç, yakışıklı biridir bu gelen. Onunda görünümü fakirdir... Ama sadece görünümü... İkinci müşteri kılık değiştirmiş, 4. Murad'dır. O gün vezirlerinin topluca hamam alemi yapacaklarından haberdar olan padişah merak etmiştir. 'Hele bir bakalım' demiştir, 'bizim vezirler, hamamda benden uzakta, kendi başlarına ne yaparlar, nasıl eğlenirler?' Ve bu merak padişahı, tebdil-i kıyafet ettirerek, hamama getirmiştir. Az önce yaşananlar bir kez daha tekrarlanır... Hamamcı vezirler der almak istemez... Padişah ise, ne olursun der, bastırır ve padişah galip gelir... Habib babanın yıkanmakta olduğu odayı göstererek, genç padişahın kulağına fısıldar: - Şu odada bir ihtiyar yıkanıyor. Sende sar peştemali beline gir yanına... Beraber sessizce yıkanın, bir an evvel çıkın, aman ha! Vezirler varlığınızı bilmesinler, der. Sonra 4. Murad da Habib babanın yanına süzülür. Beraber sessizce yıkanmaya başlarlar. Bu arada, hamamın büyük salonundan gelen tef, dümbelek, şarkı, türkü sesleri ortalığı çınlatmaktadır... Habib babanın gözü, genç hamam arkadaşının sırtına takılır. Biraz kirlenmiş gibi gelir ona... Allah hikmeti gereği dostuna, o yanındakinin tedbil-i kıyafet etmiş padişah olduğunu ilham etmemiştir... Ve yanındakini, görüntüsüne uygun, kendi gibi fakir bir delikanlı zanneden Habib baba yumuşak bir sesle konuşur: - Evladım, sırtın fazlaca kirlenmiş, müsade edersen bir keseleyivereyim, der. Padişah aldığı bu teklif karşısında şaşkınlaşır ve büyük bir haz duyar... Haz duyar, çünkü ömründe ilk defa biri ona, padişah olduğunu bilmeden, sırf bir insan olarak, karşılık beklemeksizin bir iyilik yapmayı teklif etmektedir. Memnuniyetle Habib babanın önünde diz çökerken: - Buyur baba ellerin dert görmesin, der. Bu arada içerideki alemin sesleri hamamı çınlatmaya devam etmektedir. Habib baba, 4. Murad'ın sırtını bir güzel keseler... Fakat padişah kuru bir teşekkürle yetinmek istemez.. Ne de olsa insandır ve o da her insan gibi kendine yapılan iyiliklerin kölesidir. - Baba gel bende senin sırtını keseliyeyim de ödeşmiş olalım, der. Habib baba, teklifin kimden geldiğinden habersiz, tebessümle; - Olur evlad, deyip, sultanın önünde diz çöker. Bu arada, Sultan Murad kese yaparken bir yandan da Habib babayı yoklar, ağzını arar... - Baba görüyormusun şu dünyayı... Sultan Murad'a vezir olmak varmış... Bak adamlar içerde tef, dümbelek hamamı inletiyorlar, sen ve ben ise burada iki hırsız gibi..., der demez Habib baba Sultan Murad'ın cümlesini tamamlamasına fırsat bile bırakmaz, kendi hükmünü söyler... Habib baba, "Ah Be evladım' der ve devam eder: Sultan Murad dediğin kimdir? Sen asıl Alemlerin Sultanına kendini sevdirmeye bak ki, O seni sevince sırtını bile Sultan Murad'a keselettirir... Sultan Murad'ın Habib babadan duydukları, ağzı açık kalmış, keseyi elden düşürmüştür.

HZ. İSA ALEYHİSSELAM'IN HİÇBİR DÜNYA MALI YOKTUR Cenab-ı Allah İsa aleyhisselam'ı fakirlere bir numune olarak göndermiştir. Çünkü İsa aleyhisselam'ın hiçbir dünya malı yoktur. Fakirliğinden dolayı Allah'a ibadet edemediğini söyleyenler İsapeygamberden ibret almalıdırlar. İsa aleyhisselam, bir gün bir adamın parmakları ile sakalını hilalladığını gördü. O zamana kadar kullanmakta olduğu tarağını o zata vererek kendisi ondan sonra tarak kullanmadı. Yine bir gün bir adamın avucu ile su içtiğini gördü, Demek ki, benden de fakir kimse varmış diyerek daima yanında bulundurduğu su tasını o adama vererek ondan sonra su içmek için ellerini kullandı. Bir başka seferinde ise, başını bir taşın üzerine koymuş öyle uyumak istiyordu. Şeytan-ı aleyhilla'ne: Ya İsa! Bakıyorum da canının kıymetini ne de iyi biliyorsun, dedi. Bunun üzerine İsa aleyhisselam başının altından taşı da attı ve öyle uyudu.

Nemrut, hazırlattığı devasa odun yığınında Hz. İbrahim'i ateşe attırır; tam o sırada minnacık bir serçe belirir, ateşin üstünde gagasındaki bir damla suyu alevlerin üzerine bırakır. Serçeye sorarlar: "Be hey gafil, bir damlacık su koskoca ateşe ne yapar ki?" Serçe cevap verir: "Bir şey yapmayacağını ben de biliyorum ama hiç değilse tarafım bilinsin istedim."

Selçuklu Sultanlarından biri Mevlana'yı ziyaret etmek istemiş. Bu ziyaretini gerçekleştirdiğinde ona, saltanatları arasında ne gibi bir farkın olduğunu sormuş. Hz. Mevlana söz konusu soruya şu cevabı vermiş: "Senin saltanatın gözlerin açık olduğu müddetçe vardır. Oysa benim saltanatım, gözlerimi kapadığımda başlar."

Yıkılamayan Türbe Nevşehir - Göreme yolu üzerinde bir türbe vardı. Hasan Baba Türbesi. Nevşehir Belediyesi, şehrin çıkışındaki yolu genişletme gayesiyle, bazı tadilatlar yaptı. Bu arada yolun genişletilmesi ve gidiş - gelişli bir yolun yapılmasına da karar verilmişti. Yol yapımı türbenin bulunduğu yeri de' içine alıyor ve türbenin yıkılması icab ediyordu. Fakat bir gün Belediye Başkanına bir şikayet geldi. Bazı işçiler ellerinde kazma olduğu halde türbeyi yıkmak istiyorlar, fakat yıkamıyorlardı. Bu hadise üzerine halk ve belediye başkanı türbenin bulunduğu mevkie geldiler ve elleriyle türbeyi yıkmak istediler. Fakat Allah Teala, onun yıkılmasına müsaade etmediği takdirde nasıl yıkacaklardı. Türbeyi yıkmak için kazmayı alıp da elini kaldıran işçilerin elleri, halkın bakışları arasında havadan inmiyor ve adam yıkmaktan vazgeçip geri çekildiği zaman ise, hiçbir şey yokmuş gibi eski haline avdet ediyordu. Bu durum karşısında, Belediye türbeyi yıkmaktan vazgeçti ve gidiş - gelişli yol türbenin sağından ve solundan erilerek türbe iki yolun ortasında kaldı. Halkın, tevekkülü, çalışkanlığı ve üstün ahlakı ile çok sevdiği ve hürmet gösterdiği bir veli idi. Sohbetleri ve güzel ahlakı ile insanlara çok faydalı olmuştur. Gariplerin, yetimlerin ve hastaların yardımına koşar, onlara her yönden destek olurdu. Hasan Baba, bir gün dostlarından birisi vefat etmek üzere iken başında bulunup ona dua etmişti. Hasta son anlarını yaşadığı sırada armut istemişti. Mevsim kıştı. Dışarda şiddetli tipi vardı. O mevsimde armut bulmak mümkün değildi. Hastanın başında bulunan yakınları ne yapacaklarını şaşırarak, Hasan Baba'nın yüzüne bakıp; -Bize yardımcı ol, ne yapalım, hastanın bu arzusunu yerine getiremeyeceğiz." dediler. Hasan Baba çaresiz kalan ve çok üzülen bu insanlara; - Üzülmeyiniz, buluruz. Allahü teala bir imkan ihsan eder. Biraz bekleyin, diyerek dışarı çıktı. Kısa bir müddet sonra elinde küçük bir armut dalı ile içeri girdi. Armut dalı üzerinde yemyeşil taze yapraklar ve olgunlaşmış sapsarı armutlar vardı. Sanki yaz mevsiminde dalından kırılmış gibi idi. Hastanın başında bulunanlar bu hali görünce, bu işin Hasan Baba'nın bir kerameti olduğunu anladılar. Ona olan derin muhabbetleri ve gösterdiği yakın alaka hepsini ağlattı. Armutları verip, hastanın gönlünü hoş ettiler. Hasta kısa bir süre sonra vefat etti. aaynaa başlngc 116 gnc 75 hedef

Hizmet böyle olur Arabistan'da çirkinliği meşhur bir adam vardı. Bunun ismi "Rahim"di. Hanımı da, Arabistanın en güzel kadınıydı. Kocası ne zaman eve gelse, kadın onu karşılar, tozlarını topraklarını temizler, yemeğini önüne getirirdi. Yemeği bitince, eline su dökerdi. Kadının bu hizmetlerinden dolayı yanıldı ve kendi kendine "Bu kadın bana aşıktır" dedi. Bir gün hanımına sordu: - Dünyada benden daha çok sevdiğin birisi varsa bilmek isterim! - Doğrusunu istersen, dünyada senden daha çok sevmediğim kimse yoktur. Ama şunu bil ki, ben aynaya baktım, kendi güzelliğimi gördüm. Bir de senin çirkin yüzünü!. Dedim ki, "Ben Allahü tealanın bu adama nimetiyim ve bu adamda Allahü tealanın bana mihnetidir, sıkıntısıdır. Kendi kendime: "Ey filan! Allahü tealanın mihnetine sabır et ki, sabır edenlerin sevabına kavuşursun. O da, Allahü tealanın nimetine şükür etsin ki, şükür edicilerin sevabına erişsin! Yarın kıyamette, o şükredenler zümresinde olarak Cennete gitsin. Ben de, sabır edenlerle beraber Cennete gideyim inşaallah! dedim. Ya Rabbi, bize nimetlerine şükür, bela ve mihnetlerine karşı sabır ihsan et' Hepimize şükredenler ve sabredenler sevabı ver! Kaside-i Bürde aaynaa başlngc 116 gnc 75 hedef

ÇOK GÜZEL BİR DİNİ HİKAYE Allah'ın sevgili kullarından biri bir rüya görür; rüyasında kendisine şöyle denir: -Sabah olunca, karşına ilk çıkanı ye, ikinci çıkanı sakla, üçüncü çıkanın dileğini kabul et, dördüncü geleni üzme, beşinciden de kaç! Sabah oldu; dışarı çıktı. Yola koyulup gitti. Karşısına bir dağ çıktı. Bu koca dağı görünce şaşırdı. Kendi kendine şöyle dedi: ... Rabbim bana bunu yememi emretti. Sonra şöyle dedi: Rabbim bana gücümün yetmeyeceği bir şeyi emretmez. Onu yemeye karar verdi. Dağa doğru yürüdü. Yaklaştıkça dağ küçüldü. Tam yaklaştığı zaman koca dağ bir lokmaya dönüşmüştü. Onu tutup yedi, baldan tatlı buldu. Allah'a hamdetti, yürüyüp gitti. Karşısına altından bir leğen çıktı. Şöyle dedi: Rabbim, bunu da saklamamı emretti. Bir çukur kazdı, onu gömdü. Yürüdü, az gittikten sonra dönüp baktı. Leğen toprakyüzüne çıkmıştı. Geri döndü, tekrar gömdü. Biraz gitti; baktı ki, yine çıkmış bir daha gömdü, yine toprak üstüne çıktı. Kendi kendine, "Ben emredileni yaptım." diyerek bırakıp gitti. Karşısına bir kuş çıktı. Peşinden bir şahin onu kovalıyordu. Kuş ona şöyle dedi: -Ey Allah'ın sevgili kulu, beni sakla. Bana yardım et. Onu aldı. Koynuna sakladı. Peşinden şahin geldi; şöyle dedi: -Ey Allah'ın sevgili kulu, ben açım. Sabahtan beri de bu kuşun peşindeyim. Onu yakalamak istiyorum. Kısmetime engel olma. Kendi kendine şöyle dedi: "Üçüncünün dileğini yapmam emri verildi, yaptım. Dördüncüyü üzmemem emredildi. Şimdi ne yapacağım? Bu işe şaştı. Sonra bıçak aldı; kendi uyluğundan bir parça et kesti, şahine attı; o da kapıp kaçtı. Daha sonra kuşu saldı. Bundan sonra, yürüyüp gitti. Kokmuş bir leş gördü. Onu da bırakıp kaçtı. Akşam olunca şu duayı yaptı: -Ya Rabbi, emrini yerine getirdim. Bu işlerin manası ne ise bana bildir. Daha sonra, rüyasında şöyle anlatıldı: -Birinci görüp yediğin öfkedir. Önce koca bir dağ gibi görülür; sabırla öfke yutulursa, baldan tatlı olur. İkincisi iyi amelindir. Ne kadar saklarsan sakla; yine meydana çıkar. Üçüncüsü, sana bırakılan bir emanettir, ona hıyanet etme. Dördüncüsü şudur: Bir insanın sana bir dileği ulaşırsa, onu yerine getir; isterse sana lazım olan bir şey olsun. Beşincisi gıybettir. İnsanların gıybetini edenlerden kaç. Şüphesiz her şeyi bilen Allah 'tır...

ESAS AKIL Bir akıl hastanesini ziyareti sırasında, adamın biri sorar: "Bir insanın akıl hastanesine yatıp yatmayacağını nasıl belirliyorsunuz?" Doktor, "Bir küveti su ile dolduruyoruz. Sonra hastaya üç şey veriyoruz. Bir kaşık, bir fincan, ve bir kova. Sonra da kişiye küveti nasıl boşaltmayı tercih ettiğini soruyoruz. Siz ne yapardınız?", der. Adam, "Ooo! Anladım. Normal bir insan kovayı tercih eder. Çünkü kova, kaşık ve fincandan büyük." "Hayır," der doktor, "normal bir insan küvetin tıpasını çeker." Ders: Akıl, sadece bize sunulanlar dışında çözüm bulmaktır. aaynaa başlngc 116 gnc 75 hedef

ZALİM PADİŞAH'IN ÖLÜMÜNE SEVİNEN AZRAİL Cenab-ı Hak, Azrail ; -"Ya Azrail!. Bir kimsenin ruhunu alırken hiç üzüldüğün oldu mu? diye sormuş. Azrail de edeple : -" Ya Rabbi her şey Sana malum... Yalnız bir kulunun ruhunu alırken çok üzüldüm. Oda bir gemi dalgalar arasında parçalanıp batmıştı. Fakat o gemide kundakta bir bebek vardı. Anasının ölümü emrolunmuştu, bebeğin annesinin ruhunu alırken çok üzüldüm. Sonra o bebek bir tahta parçasını üzerinde karaya çıkarak kurtuldu ve öksüz kaldı dedi. Bu sefer Hak Teala:"Sevinerek ruhunu aldığın bir kimse hatırlıyor musun? diye sual ettiğinde Azrail -Evet Ya Rab! Zalim bir hükümdar vardı. Halk ondan bizar kalmıştı. İşte o zalim sultanın ruhunu kabzederken de sevindim, dedi. Allah : -"Kim olduğunu hatırlıyor musun, o zalim padişahın? Azrail : -"Hayır hatırlamıyorum Ya Rab! deyince, Cenab-ı Hak şöyle buyurdu: -"Hani o anasının canını üzülerek aldığın bebek var ya, işte o bebek büyünce o zalim padişah olmuştu! aaynaa başlngc 116 gnc 75 hedef

Altın Tas Efendimiz : "Altın tasla kevser suyunun başında ümmetimi bekleyeceğim. Oraya gelenlere ikram edeceğim. " der. Ahir zaman gençlerini görünce elindeki tası bırakır. Bunu görenler; "Ya Rasulullah! Onlara vermeyecek misin?" deyince Rasulullah onlara: "Ahir zamanda alnını secdeye koyan gençlerle arama altın tası koymak istemiyorum onlara elimle ikram edeceğim." der.. aaynaa başlngc 116 gnc 75 hedef

Dirilen Ölü Enes bin Malik anlatıyor: 'Gözleri görmeyen yaşlı bir hanımın Saib adında bir genç oğlu vardı. Daha hayatının baharında olan bu delikanlı Medine vebasına yakalanmıştı. Uzun zaman hasta yattı. Bir gün delikanlının ziyaretine gittik. Fakat maalesef biz orada iken delikanlı ruhunu teslim etti. Bizde gözlerini kapadık ve üzerine elbisesini örttük. İçimizden biri annesine: - Onun için Allah'a dua et. dedi. Annesi: - Ama o öldü. dedi. Biz: - Olsun sen yine de dua et. dedik. Bunun üzerine kadın çocuğun ayak ucuna oturdu, ayaklarını tuttu ve: - Allahım, ben isteyerek sana iman ettim. Senden korktuğum için, putları bıraktım. Arzumla sırf senin için hicret ettim. Allahım, puta tapanları bana güldürme, gücümün yetmeyeceği bu yükü bana yükleme.' diye dua etti. Alah'a yemin ederim ki, kadın sözünü bitirir bitirmez, çocuk ayaklarını kımıldatmaya başladı. Sonra da yüzünden örtüyü attı. Rasulullah ve annesi vefat edinceye kadar da yaşadı.' aaynaa başlngc 116 gnc 75 hedef

Dünya da Sana Verilmişti Salihlerden bir kimse çok fakir olup dünyalık hiç bir şeye malik olmadığı için, ailesi Bu hale nasıl sabredelim. Cenabı Hak'tan bir miktar dünyalık istesek olmaz mı? diye, gece-gündüz efendisi ile münakaşa edermiş. Nihayet o salih zat da dua eder ve duası kabul buyurulur. Bir de ailesi bakar ki evin köşesinde, altundan bir kerpiç bulur ve hemen efendisine getirir, ihtiyaçlarımızı karşıla diye verir. Efendisi o gece rüyasında görür ki, cennette altundan bir köşk içinde bulunuyor. Lakin köşkün bir kerpici eksik olduğu için güzelliğinde bir eksiklik vardır. O kerpicin ne olduğunu sorunca Dünyada sana verilmişti. derler. Uyanınca hemen hunu ailesine anlatır. Kadın da dünyayı istediğine pişman olur. Efendisi tekrar Ya Rabbi, bana dünya gerekmez. O kerpici geri yerine gönder. diye dua eder. Bakarlar ki, evin köşesinden kerpiç kaybolmuştur. Hadis-i şerifte buyurulmuştur ki: "Bir kimsenin dünyada yediği lokmanın karşılığı, ahiretteki hissesinden eksilir." aaynaa başlngc 116 gnc 75 hedef

Kefen Soyanın Hali Arif-i Billah'tan birisi, Bağdat caddelerinde dilenen kör bir dilenciye rastladı. Allah'ın suçsuz yere hiçbir bela vermeyeceğini bilen Allah dostu: Sana ne oldu da gözlerin kör oldu? Sonradan mı oldu, ana doğma mı körsün? diye sordu. Ama sonradan gözlerinin kör olduğunu söyledi ve başından geçen hadiseyi şöyle anlattı: - Ben vaktiyle kefen soyardım. O zaman gözlerim görür ve güçlü idim. Bir gün bana adaletiyle meşhur bir hakim rastladı. Bana şöyle dedi: - Sen kefen soyarmışsın. Bu iyi bir şey değil. Senin cezanı vermek bana düşer ama, suçüstü yakalayamadığımız için ve şahid de olmadığından sana bir ceza veremiyorum. Senden isteğim ben öldüğüm zaman benim kabrimi açıp da kefenimi çalma! Al sana bir kefenin kıymeti ne ise şimdiden vereyim, dedi ve belki de bir kefenin değerinden de fazla para verdi. Bu kötü huyumdan vazgeçmem için bana nasihatta bulundu. Aradan zaman geçti, her fani gibi o adil hakim de dünyadan göçüp gitti. Fakat benim içimi bir fitne aldi. İlla da gidip kefeni soymak istiyordum. Adam bana parasını vermişti ama, olsun dedim. Bu daha iyi, iki kar birden yapmış oluruz. Adam nasıl olsa öldü. Kalkıp da bana bir şey söyleyeceği yok ya dedim ve gidip Hakimin mezarını açtım. Kefeni almak için kabre girdiğimde, karşıdan öyle iki heybetli melek geldi ki, ben şaşkına dönmüştüm. Hiçbir şey yapamadan kabrin içine çömelip kaldım. Ben kefen soymak şurda dursun tirtir titriyordum korkumdan. Gelen melekler, hakimin etrafında dolaşıp bir yerinde sakatlık olup olmadığını kontrol ediyorlardı. Her tarafını muayene ettiler. Hiç bir noksanlığı yoktu. Aferin sana. Ne mübarek bir zatmış, hiçbir isyanı yok diyorlardı. Her tarafını iyice muayene ettikten sonra sağ kulağında bir miktar akıntı gördüler. Acaba bu akıntı neden olmuştur diye biri birine sorunca, öbürü şöyle söyledi: - Bu çok adaletli bir hakimdi. Bir davada, bir tanıdığı ile başka bir adamın muhakemesi vardı. Hakim her ikicini de hakkıyla dinledikten sonra tanıdığı zatı haksiz gördü ve adaletle hükmetti. Lakin tanıdığı zat konuşurken, ona daha fazla kulak verip onun söylediklerine daha çok dikkat etmişti, işte bu kulağındaki akıntı bundandır dedi. Melekler aralarında konuşmaya devam ediyorlardı. Hakimin bu hareketinden dolayı zalim olduğuna hükmettiler ve azap edilmesine karar verdiler. ; Birisi: - Buna şimdi ne ceza vereceğiz? dedi. öteki melek: - Bunun kabrini ateşle doldurmamız gerekiyor, dedi ve orası sanki bir Cehennem oldu. Öyle şiddetli bir ateş yığını içinde kaldı ki, ateşin şiddetinden gözlerim kör oldu. İşte benim kör olmama sebep budur, diye anlattı. Kaynak: Büyük Dini Hikayeler, İbrahim sıddık İmamoğlu, Osmanlı Yayınevi aaynaa başlngc 116 gnc 75 hedef

HZ. MUSA 'IN CENNETTEKİ KOMŞUSU Hazreti Musa: Ya Rabbi! Bana Cennetteki komşumu bildir, diye ilticada bulunmuştu. Hak Teala Musa Aleyhisselama: Falan yere git! Senin komşun falan yerdeki kasaptır, diye talimatta bulundu. Hazreti Musa tarif edilen yere gitti, kasabı buldu ve evine misafir oldu. Kasap akşam eve gelirken yanında bir miktar et getirmişti. Eve geldikleri zaman misafirden izin istedi ve onları pişirdi, bir zembil içinde tavanda asılı olan annesini indirdi, altını kuruladı ve eti parçalara bölerek onun ağzına vermeye başladı. Musa Aleyhisselam Cennet komşusunun kim olduğunu öğrenmeye başlamıştı, sinek vızıltısı gibi bir sesin geldiğini farkedip: Ne diyor? diye sordu. Kasap annesini yerine astıktan sonra misafire: Bu benim annemdir. Ben bunu senelerden beri bu şekilde yedirir, içirir ve bütün ihtiyaçlarını temin ederim. O da bana her zaman: Oğlum Allah seni Cennette Musa 'ya komşu eylesin, diye dua eder, dedi. O zamana kadar kendisinin kim olduğunu gizleyen Musa Peygamber, kendisinin Musa olduğunu söyledi ve Cennet komşusunu müjdeledi.

BUDA GEÇER YA HU Dervişin biri, uzun ve yorucu bir yolculuktan sonra bir köye ulaşır. Karşısına çıkanlara, kendisine yardım edecek, yemek ve yatak verecek biri olup olmadığını sorar. Köylüler, kendilerinin de fakir olduklarını, evlerinin küçük olduğunu söyler ve Şakir diye birinin çiftliğini tarif edip oraya gitmesini salık verirler. Derviş yola koyulur, birkaç köylüye daha rastlar. Onların anlattıklarından, Şakir'in bölgenin en zengin kişilerinden birisi olduğunu anlar. Bölgedeki ikinci zengin ise Haddad adında bir başka çiftlik sahibidir. Derviş, Şakir'in çiftliğine varır. Çok iyi karşılanır, iyi misafir edilir, yer içer, dinlenir. Şakir de, ailesi de hem misafirperver hem de gönlü geniş insanlardır... Yola koyulma zamanı gelip Derviş, Şakir'e teşekkür ederken, Böyle zengin olduğun için hep şükret der. Şakir ise şöyle cevap verir: Hiçbir şey olduğu gibi kalmaz. Bazen görünen, gerçeğin kendisi değildir. Bu da geçer... Derviş, Şakir'in çiftliğinden ayrıldıktan sonra bu söz üzerine uzun uzun düşünür. Birkaç yıl sonra, Derviş'in yolu yine aynı bölgeye düşer. Şakir'i hatırlar, bir uğramaya karar verir. Yolda rastladığı köylülerle sohbet ederken Şakir'den söz eder. Haa o Şakir mi? der köylüler, O iyice fakirledi, şimdi Haddad'ın yanında çalışıyor. Derviş hemen Haddad'ın çiftliğine gider, Şakir'i bulur. Eski dostu yaşlanmıştır, üzerinde eski püskü giysiler vardır. Üç yıl önceki bir sel felaketinde bütün sığırları telef olmuş, evi yıkılmıştır. Toprakları da işlenemez hale geldiği için tek çare olarak, selden hiç zarar görmemiş ve biraz daha zenginleşmiş olan Haddad'ın yanında çalışmak kalmıştır. Şakir ve ailesi üç yıldır Haddad'ın hizmetkarıdır. Şakir, bu kez Derviş son derece mütevazı olan evinde misafir eder. Kıt kanaat yemeğini onunla paylaşır... Derviş, vedalaşırken Şakir'e olup bitenlerden ötürü ne kadar üzgün olduğunu söyler ve Şakir'den şu cevabı alır: Üzülme... Unutma, bu da geçer... Derviş gezmeye devam eder ve yedi yıl sonra yolu yine o bölgeye düşer. Şaşkınlık içinde olan biteni öğrenir. Haddad birkaç yıl önce ölmüş, ailesi olmadığı için de bütün varını yoğunu en sadık hizmetkarı ve eski dostu Şakir'e bırakmıştır. Şakir, Haddad'ın konağında oturmaktadır, kocaman arazileri ve binlerce sığırı ile yine yörenin en zengin insanıdır. Derviş eski dostunu iyi gördüğü için ne kadar sevindiğini söyler ve yine aynı cevabı alır:Bu da geçer... Bir zaman sonra Derviş yine Şakir'i arar. Ona bir tepeyi işaret ederler. Tepede Şakir'in mezarı vardır ve taşında şu yazılıdır: "Bu da geçer" Derviş, "Ölümün nesi geçecek? "diye düşünür ve gider. Ertesi yıl Şakir'in mezarını ziyaret etmek için geri döner; ama ortada ne tepe vardır ne de mezar. Büyük bir sel gelmiş, tepeyi önüne katmış, Şakir'den geriye bir iz dahi kalmamıştır... O aralar ülkenin sultanı Mahmut, kendisi için çok değişik bir yüzük yapılmasını ister. Öyle bir yüzük ki, mutsuz olduğunda umudunu tazelesin, mutlu olduğunda ise kendisini mutluluğun tembelliğine kaptırmaması gerektiğini hatırlatsın... Hiç kimse sultanı tatmin edecek böyle bir yüzüğü yapamaz. Sultanın adamları da bilge Derviş'i bulup yardım isterler. Derviş, sultanın kuyumcusuna hitaben bir mektup yazıp verir. Kısa bir süre sonra yüzük sultana sunulur. Sultan önce bir şey anlamaz; çünkü son derece sade bir yüzüktür bu. Sonra üzerindeki yazıya gözü takılır, biraz düşünür ve yüzüne büyük bir mutlulukışığı yayılır: "BU DA GEÇER YA HU" yazmaktadır.

Yandım Ya Resulullah Hendek Savaşı öncesi hendekler kazılırken, Peygamber Efendimiz de dahil sahabeler günlerce aç kalmışlardı.. Öyle dayanılmaz hale gelmişti ki karınlarına taş bağlamışlardı... Resulullah sahabeleri kontrol ediyordu.. Hz. Ömer'in yanına geldiğinde, Nasıl gidiyor ya Ömer! diye sordu.. Hz. Ömer de: Yandım Ya Resulullah! cevabını verdi.. Resulullah'ın gözleri doldu.. O'nun sıcaktan ve açlıktan böyle söylediğini düşündü.. Ya Ömer! Sana böyle dedirten sebep nedir? diye sordu.. Hz. Ömer batmaya yakın olan güneşe bakarak, İkindi namazım geçiyor, yandım ya Resulullah! dedi.. Ve hemen namaza durdular... Peki ya biz..! Güneşin altında günlerce aç susuz iken namaz aklımıza gelir mi acaba...? aaynaa başlngc 116 gnc 75 hedef

Allah'ü Tealayı Bilir misin? Abdullah bin Mübarek, bir gün yolda gidiyordu. Önünde birkaç koyunla bir çoban çocuk gördü. Ona acıdı ve; "Zavallı, çocuklukta çobanlık yaparsa, büyüdükte Allahü tealanın ibadet ve marifetine nasıl erişir?" dedi. Sonra kendi kendine; "Gideyim, ona Allahü tealayı tanımakta bir mesele öğreteyim." deyip, çocuğun yanına geldi ve: -Evladım, Allahü tealayı bilir misin? buyurdu. Çocuk: -Kul nasıl sahibini bilmez?" dedi. -Allahü teala'yı ne ile biliyorsun? -Bu koyunlarımla. -Bu koyunlarla, O'nu nasıl bilirsin? -Bu birkaç koyun çobansız işe yaramaz. Bunlara su ve ot verecek, kurttan ve diğer tehlikelerden koruyucu birisi lazımdır. Bundan anladım ki, kainat, insanlar, cinler, hayvanlar ve canavarlar ve bu kanatlı kuşlar bir koruyucuya muhtaçtır. Bu binlerce çeşit mahlukatı korumaya kadir olan, Allahü tealadan başkası değildir. İşte bu koyunlarla Allahü tealayı, böylece bildim -Allahü tealayı nasıl bilirsin? -Hiç bir şeye benzetmeden bilirim. -Böyle olduğunu nasıl bildin? -Yine bu koyunlardan. -Nasıl? -Ben çobanım. Onların koruyucusuyum. Onlar benim korumam ve tasarrufumdadırlar. Onlara dikkatle bakıyorum. Ne onlar bana benzerler, ne de ben onlara benzerim. Buradan, bir çoban koyunlarına benzemezse, Allahü tealanın elbette kullarına benzemiyeceğini anladım. Abdullah bin Mübarek: -İyi söyledin. İlimden bir şey öğrendin mi? buyurdu. Çocuk: -Ben bu sahralarda, nasıl ilim tahsil edebilirim, dedi. -Peki başka ne öğrenmişsin? -Üç ilim öğrendim. Gönül ilmi, dil ilmi ve beden ilmi. -Bunlar nelerdir, ben bunları bilmiyorum. -Gönül ilmi şudur ki, bana kalb verdi ve kendi marifet ve muhabbeti yeri eyledi ki, bu kalb ile O'nu bileyim. O'nun sevdiklerine gönülde yer vereyim, sevmediklerine yer vermiyeyim ve böylelerinden uzak olayım. Dil ilmi şudur ki, bana dil verdi ve dili zikretmek, O'nun ismini söylemek yeri eyledi. Bununla O'nu hatırlatanları dile getirmeği, O'ndan bahsetmiyen sözden onu korumayı, böyle sözden uzak olmayı ima etti. Beden ilmi şudur ki, bana beden vermiştir ve onu kendine hizmet yeri eylemiştir. Böylece O'na hizmet olan her şeyi yaparım, hizmet olmayan şeyi ise bedenimden uzaklaştırırım. Abdullah bin Mübarek, bunun üzerine: -Ey çocuğum! Evvelki ve sonraki ilimler, senin bana bu öğrettiklerindir! dedikten sonra: Ey oğul, bana nasihat ver, buyurdu. -Ey efendi! Alim olduğun yüzünden belli oluyor. Eğer ilmi Allah rızası için öğrendiysen, insanlardan istemeyi, beklemeyi kes. Yok, dünya için öğrenmişsen, Cennet'e kavuşamazsın, dedi.

ANA HAKKI Hazreti Peygamberimiz eshabıyla oturmuş sohbet ediyordu. Bir kadınsahabe Resulullah'ın huzuruna telaşla girerek: - Ya Resulellah! Şu anda kocam ölüm döşeğinde, belki biraz sonra ölmüşolacak... Yalnız yanında kelime-i şehadet getirdiğimi anladığı ve kendiside getirmeye çalıştığı halde şehadet kelimesi getiremiyor. Kocamın imansız gitmesinden korkuyorum. Bu hususta bir yardımınızı bekliyorum, dedi. Hazreti Peygamberimiz: Kocan sağlığında ne gibi kötü harekette bulunurdu? diye sordu. Kadın hiçbir kötü amelinin olmadığını, namazını kılıp her türlü ibadetini noksansız yerine getirmeye çalıştığını söyledi. Bu sefer Peygamberimiz: - Kocanızın dünyada kimi var? Diye sordu. Kadın ihtiyar bir annesi olduğunu söyleyince Peygamberimz kadının kocası Alkama'nın anasın huzura çağırdı. Hazreti Alkama'nın anası, Hazreti Peygamberimizin huzuruna çıktı. Peygamberimiz: - Oğlun sana karşı nasıl hareket ederdi? Oğlundan memnunmusun? diye sordu. Alkamanın anası: - Ya Resulullah, oğlum evleninceye kadar çok iyi muamele ederdi. Evlendikten sonra hanımını dinledi, bana hor bakmaya başladı. Hatta son zamanda evini bile ayırdı. Ben de üzüldüm, onun bu hareketine, dedi. Peygamberimiz yaşlı kadına; oğlunun ölüm döşeğinde olduğunu, hakkını helal etmediği takdirde cehennem azabı çekeceğini söylediyse de kadın: - Hakkımı helal etmem ey Allah'ın Resulü, dedi. Alkama ise evde yatıyor, hala şehadet kelimesi getiremiyordu. Hazreti Peygamberimi, kadının annelik şefkatini harekete geçirmek için, orada bulunanlara: - Bana biraz odun hazırlayın, diye emir verdi. Kadın hayretle : - Odunu ne yapacaksın ya Resulellah! diye sormaktan kendini alamadı. Çünkü o da şüphelenmişti. Peygamber Efendimiz : - Oğlunu yakacağım... Zira yarın cehennemde yanacağına cezasını burada çeksin, daha iyi buyurunca, kadın dayanamadı, - Oğlumun gözümün önünde yanmasına razı olamam ya Resulellah! Ona hakkımı helal ediyorum, dedi. Murat hasıl olmuştu... Hazreti Peygamberimiz, Bilal-ı Habeşi Hazretlerini göndererek : - Git bakalım, Alkama ne haldedir? buyurdular. - Bilal-i Habeşi Alkam'nın yanına varıp şehadet kelimesei telkin ettiğinde, Alkama'nın dili açılmıştı : - La ilahe illallah, Muhammedün Resulüllah, deyip ruhunu Allah'a teslim etti.

GURUR Salim Şebşiri'nin talebelerinden Nureddin Ali Şebramelisi isminde bir zat, bir gün İmam-ı Gazali hazretlerinin İhya kitabından gurur bahsini mütalaa ediyordu. Orada ilim sahiplerinden bazılarının, ilimlerine güvenerek ve ilimlerinin kendilerini kurtaracağını zannederek aldandıklarını, kendini beğenmeye, kibre ve gurura kapıldıklarını, böylece felakete sürüklendiklerini okuyunca birden çok duygulandı. Kendisinin de o tehlikelere düşmesinden çok korktu. Şimdiye kadar öğrendiklerim bana yeter düşüncesiyle ilim öğrenmeyi bırakıp, devamlı Kur'an-ı kerim okumakla, oruç tutmakla, sırf ibadet ve taat yapmakla meşgul olmaya karar verdi. Artık Salim Şebşiri'den okumayacaktı. Ertesi gün derse gitmeyecekti. Fakat hocası derste göremeyince merak edip sorar veya yanıma gelir diye sırf hatırını gözetmek için derse gitti. Fakat, o günkü dersi mütalaa etmemişti. Ders esnasında hep susuyor, derse iştirak etmiyor, hep İhya'da okuduğu yeri düşünüyordu. Ders esnasında Salim Şebşiri de, onun bu halini anlamıştı. Bir ara ona; "Ya Ali! Sana ne oldu. Bugün çok suskunsun" dedi. O da; "Efendim, bu günkü dersi mütalaa etmedim" dedi. Salim Şebşiri onun halini keramet olarak anladı ve İmam-ı Gazali'nin eserlerini sayarak; "Ya Ali! İmam-ı Gazali, Müstesfa, Veciz gibi şu şu eserleri telif etmedi mi?" dedi. Ali Şebramelisi; "Evet efendim" dedi. Bunun üzerine salim Şebşiri; "Anlaşılıyor ki, sen İhya'dan Gurur bahsini okumuşsun ve o sana çok tesir etmiş. İlim ile meşgul olmamak icabetseydi, İmam-ı Gazali hazretleri ilimle bu kadar meşgul olur ve bu kadar eser yazar mıydı? Sen ilim taleb et! Gücün yettiği kadar Allahü tealadan kork. Çeşitli tehlikelere, kibre, gurura düşmekten O'na sığın. Ümid olunur ki, Allahü teala seni ihlas sahibi kullarından eyler" dedi. Ali Şebramelisi diyor ki: "Hocamın bu sözleri bana çok tesir etti. Ben önceki düşüncelerimden vazgeçtim. İlim öğrenmeye devam ettim. Vakitlerim hocamdan okuduğum ve okuyacağım dersleri mütalaa etmekle geçti."l Kaynak: Evliyalar Ansiklopedisi aaynaa başlngc 116 gnc 75 hedef

Alın Teri İmam Kazım kendi tarlasında çalışmakla meşguldü. Fazla faaliyet İmamdın bütün vücundan terler akıtmıştı bu arada Ali ibni Ebi Hamza-i Bata ini geldi imamın yanına, ve o manzarayı görünce: - Kurban olayım, niçin bu işi başkalarına bırak mıyorsun? diye sordu. - Niçin başkalarına bırakayım? Halbuki benden daha üstün kişiler bile, daima bu gibi işlerle meşgul olmuşlardır. - Allah'ın elçisi, Emirülmü'minin ve bütün ecdadım. Esasen tarlada çalışmak ve ziraatla meşgul olmak Peygamberlerin, peygamber vasilerinin ve Allah'ın seçkin kullarının başta gelen, en önemli adetlerinden biridir. (1) http://www.gulum.net/hikaye/bolumler. php?op=goster&id=115 aaynaa başlngc 116 gnc 75 hedef

Azrail'in Güzelliği Onk. Dr. Haluk Nurbaki'den gerçek bir hatıra... Ben, 40 yıllık bir kanser uzmanı olarak sayısız olayla karşılaştım ve bunları, o olaya şahit olanlarla birlikte belgeleyerek özel bir arşiv yaptım. Bunlardan 1976 yılında yaşanmış bir olayı size nakletmek istiyorum. Kanser hastanesinde başhekimken Serap adında genç bir hanım hastam... vardı. Bu hastam göğüs kanserine yakalanmış ve tedavi için yurt dışına gitmek istemesine rağmen, bazı formaliteler sebebiyle o imkanı bulamamıştı. Serap'ı özel bir ilgiyle bizzat ben tedavi altına aldım. Ve kısa bir süre sonra da iyileştiğini gördüm. Ancak Serap'ın da bütün diğer kanserliler gibi ilk 5 yıllık süreyi çok dikkatli geçirmesi gerekiyordu. Bir iş kadını olan Serap, 4 yıl kadar sonra 1 ihale için İzmir'e gitmek istedi. Kışaylarında olduğumuz için uçakla gitmesi şartıyla kabul ettim. Maalesef bilet bulamamış ve benden habersiz bindiği otobüsün kaza geçirmesi üzerine 6 saat kadar mahsur kalmış. Dönüşünden kısa 1 süre sonra kanser, kemik ve akciğerine yayıldı. Serap bacak kemiklerindeki metastaz nedeniyle yürüyemez hale gelirken, hastalığın akciğerdeki tezahürü sebebiyle de devamlı olarak oksijen cihazı kullanıyor ve söylediği her kelimeden sonra ağzını o cihaza yapıştırarak nefes almak zorunda kalıyordu. Evine gittiğim gün, yine güçlükle konuşarak: -"Doktor bey," dedi. "Ben size... dargınım." "Niçin?" diye sordum. -"Siz... dindar bir insanmışsınız. Niçin bana da, ALLAH 'ı, ölümü, ahireti anlatmıyorsunuz?" Dini inançlarının çok zayıf olduğunu bildiğim için bu teklifi karşısında oldukça şaşırdım. O'nu üzmemeye çalışarak: -"Doktora ulaşmak kolaydır" dedim. "Parayı bastırdın mı istediğine tedavi olursun. Ancak iman tedavisi için gönülden istek duymalısın..." Konuşmaya mecali olmadığından "Ben o isteği duyuyorum" manasında başını salladı. Artık ümitsiz bir tıbbi tedavinin yanı sıra, ebedi hayatın ve saadetin reçetesi olan iman derslerimiz başlamış ve dersler "hızlandırılmalı öğretime" dönmüştü. Anlattığım iman hakikatlarını bütün ruhuyla meczediyor ve arada bir soru soruyordu. Vefatına bir hafta kala: -"Doktor bey," dedi. "Ben ölürken ne söylemeliyim?" -"Senin durumun çok özel" dedim. "Kelime-i Şehadet sana uzun gelir. O anı farkedince "Muhammed" sana yeter." O, haliyle tebessüm ederek yine başını salladı. Çok ıstırabı olduğu için Serap'a sürekli morfin yapıyor ve O'nu uyutmaya çalışıyorduk. Ben, bir iş seyahati sebebiyle bir müddet ziyaretine gidemedim. Dönüşümde annesi telefon ederek: -"Serap, bir haftadır morfin yaptırmıyor." dedi. "Sabahlara kadar inliyor ve çok ıstırap çekiyor. Hemen eve gittim ve iğne yaptırmamasının sebebini sordum. Aldığım cevabı hala unutamıyor ve hatırladıkça ürperiyorum. "Ya morfinin tesiriyle ölüme uykuda yakalanır ve son nefeste "Muhammed" diyemezsem?. İşte Serap, böyle bir hanımdı. Bu arada benden istihareye yatmamı ve eğer bir kaç gün daha ömrü varsa, son günü uyanık kalacak şekilde morfin yaptırılmasını rica etti. Ben hiç adetim olmadığı halde cuma gününe rastlayan o gece istihareye yattım ve Serap'ın acizliği hürmetine sandığım salı gününe kadar yaşayacağına dair işaret sezdim. Ertesi gün O'na: -"Hiç korkma!" dedim. "İğneyi vurdurabilirsin Ve Serap bir veda niteliği taşıyan bu görüşmemizde son sorusunu da sordu: -"Doktor bey... Azrail bana nasıl görünecek?" -"Kızım," dedim. "O bir melek değil mi? Hiç merak etme, sana yakışıklı bir prens gibi gelecektir."Salı günü Serap'ın ağırlaştığı haberini alınca hemen eve gittim. Ancak vefatına yetişememiştim. Ailesi tam manasıyla perişandı. Sadece kendisine uzun müddet bakan dindar bir hanım akrabası ayaktaydı ve beni görünce yanıma gelerek: -"Doktor bey, biliyor musunuz, bu evde biraz önce bir mucize yaşandı!" dedi ve devam etti: -Serap, bir saat kadar önce oksijen cihazını attı ve "yataktan kalkması imkansız" denmesine rağmen kalkarak abdest aldı, iki rekat namaz kıldı. Bütün ev halkı hayretten donup kaldık. Ve kelime-i Şehadet getirerek vefat etmeden biraz önce de: -Doktor bey'e söyleyin, dedi. Azrail, O'nun söylediğinden de güzelmiş!..

SAF ADAM Bir zamanlar saf, temiz ve herkese kanan bir adam yaşarmış. Tüm muradı insanlara hizmet edip Rabbinin rızasını kazanmakmış. Fakat bazı kendini bilmez insanlar, onun bu saflığından yararlanıp, ona kötü şakalar yapıp üzerlermiş. Gel zaman git zaman, bu adamın köyünden bir grup insan umre ziyareti için "Yolda biraz takılırız, zaman geçiririz." diye saf adamı da beraberlerinde götürmeye karar verirler. Nihayet uzun ve yorucu bir yolculuktan sonra Kabe tüm heybetiyle görünmüş. Müslümanlar ve bizim iyilik timsali saf adamımız, heyecan ve sevinçle ona koşmuş ve umre vazifelerini yerine getirmişler. Yaklaşık on gün burada ibadetle meşgul olan kafile artık toparlanmış. Nur şehir Medine'ye gitmek için yola koyulmuşlardı. Mekke' den bir mil mesafe ayrılmışlardı ki, içlerinden biri çantasından kağıtlar çıkarmış, arkadaşlarına dağıtmaya başlamış. "Bu nedir?" diyenlere: "Susun, sessiz olun. Bizim saf adam duymasın, ona müthiş bir oyun hazırladım" demiş. O kağıtlardan sadece saf adama vermemiş. Arkadaşları dayanamamış, "Çabuk anlat, oyunun nedir?" demişler. Adam: "Bakın, birazdan saf adam gelecek. Bizlere ellerimizdeki kağıtların ne olduğunu soracak." "Eee, biz ne diyeceğiz?" diye atılmış arkadaşları." Bu kağıtlar bize cennetten gelmiştir. Umre ziyaretimizi kabul eden Allah, bizlere beraatlarımızı gönderdi" diyeceğiz. Arkadaşlarından bazıları: "Fakat bu çok ağır bir şaka." dedilerse de bu işi yapmaya karar verdiler. Biraz sonra saf adam yanlarına gelmişti. Birde ne görsün, herkesin elinde kağıtlar, onu öpüp kokluyorlar. Dayanamadı: "Ey arkadaşlarım! Nedir o elinizdeki öpüp kokladığınız kağıtlar?" diye sordu. Hepsi birbirlerine kaş göz edip gülüşmüşlerdi. Bu oyunu hazırlayan :" Aaa, senin bu kağıtlardan haberin yok mu? "Hayır, yok." "Kim gönderdi? "Kim olacak, umremizi ve ibadetlerimizi beğenip kabul eden Allah gönderdi." Dediler. Adam, "Rabbim! Rabbim! Diyerek aniden yönünü Mekke'ye çevirdi. Kabe karşısındaydı; birden olanca kuvvetiyle koşmaya başladı. Arkadaşlarının "Dur, gitme! Şaka yaptık" sözlerini duymuyordu bile. Onun gönlü yanmıştı, düşe, kalka sonunda kavuşmuştu Beytullah' a. Ona öyle bir sarıldı ki, gözyaşlarını, Kabe'nin örtüsü içine çekiyordu. Kalbini alemlerin Rabbi olan Allah'a bağlamış haykırıyordu: "Ey Allah'ım! Niye benim beraatımı vermedin, ne kusur ettim Allah'ım? Sana yalvarıyorum! Benim de beratımı ver" diye yalvarırken, kafasına bir şeyin düştüğünü hissetti. Bir de ne görsün, arkadaşlarının ellerindeki kağıtlardan çok daha güzel bir kağıt. Hemen aldı, sevinçten ne yapacağını şaşırmıştı. Hemen kalktı kafilesine doğru koşmaya başladı. Bir yandan da "Aldım! Aldım! Ben de beratımı aldım! Arkadaşları harika desenli kağıdı görünce telaşlanmışlardı, işin içinde bir iş vardı. Mekke'ye döndüler ve o devrin büyük alimine gittiler. Kağıdı verdiler. O alim kağıdı eline alıp baktı. "Sübhanallah! Bu cennet kokusudur, bu bir berattır, nur mürekkeple yazılmıştır" deyince herkes ağlamaya başladı. Alim o saf adamın ellerinden öpüyordu. "Ne olur bana dua et!" diyordu. Allah, bu saf kulunu mükafatlandırmış ve arkadaşlarına da bir ibret dersi vermişti. Alıntı

Adamın biri her zaman yaptığı gibi saç ve sakal traşı olmak için berbere gitti. Onunla ilgilenen berberle güzel bir sohbete başladılar. Değişik konular üzerinde konuştular. Birden Allah ile ilgili konu açıldı... Berber: " Bak adamım, ben senin söylediğin gibi Allah'ın varlığına inanmıyorum." Adam: " Peki neden böyle diyorsun?" Berber: "Lütfen bana söyler misin, eğer Allah var olsaydı, bu kadar çok sorunlu, sıkıntılı, hasta insan olur muydu, terkedilmiş çocuklar olur muydu, Allah olsaydı, kimseye acı çektirmez, birbirini üzmezdi" Adam bir an durdu ve düşündü, ama gereksiz bir tartışmaya girmek istemediği için cevap vermedi. Berber işini bitirdikten sonra adam dışarıya çıktı. Tam o anda caddede uzun saçlı ve sakallı bir adam gördü. Adam bu kadar dağınık göründüğüne göre belli ki traş olmayalı uzun süre geçmişti. Adam berberin dükkanına geri döndü. Adam: " Biliyor musun ne var, bence berber diye bir şey yok" Berber: " Bu nasıl olabilir ki? Ben buradayım ve bir berberim." Adam: " Hayır, yok. çünkü olsaydı, caddede yürüyen uzun saçlı ve sakallı adamlar olmazdı." Berber: " Hım... Berber diye bir şey var ama o insanlar bana gelmiyorsa, ben ne yapabilirim ki?" Adam: " Kesinlikle doğru! Püf noktası da bu! Allah var, ve insanlar ona gitmiyorsa, bu gitmeyenlerin tercihi. İşte dünyada bu kadar çok acı ve keder olmasının nedeni!" aaynaa başlngc 116 gnc 75 hedef

Müminlerin emiri Hz. Ömer : ''Nefsin arzularına gem vurun. Çünkü nefsani arzular, insanı şerrin en kötüsüne götüren bir kılavuzdur. Hakikat nefse ağır ve acı, yanlış olan ise hafif ve hoş gelir. Ayrıca günahları terk etmek, işlenen günahlara tövbe etmekten daha kolaydır.'' diye buyurmuştur.

Yemekte Besmele ve Şeytan Huzeyfe radıyallahu anh anlatıyor: Peygamber aleyhisselam ile beraber yemek etrafında hazır olduğumuz vakit.. Allah'ın Resulü başlamadan önce ellerimizi yemeğe uzatmazdık. Bir defa Resulüllah aleyhisselam ile beraber yemek etrafında toplanmıştık. Bir cariye, biri tarafından itilircesine gelip elini yemeğe uzatınca, Peygamber aleyhisselam cariyenin elini tutup onu durdurdu. Ondan sonra bir Arabi de aynı şekilde itilircesine geldi. Allah'ın Resulü bununda elinden tutup yemeğe başlamasına mani oldu ve şöyle buyurdu: Muhakkak ki şeytan, Allah'ın ismi anılmamak, yani besmele çekilmemek suretiyle yemeği kendisine helal kılmaya gayret eder. Bu sebeple bu cariyeyi getirdi ve besmele çektirmeden yemeğe başlatarak, bunun vasıtasıyla yemeği kendisine helal kılmak istedi. Bunun için cariyenin elinden tutup yemeğe başlamasını önledim. Sonra, aynı sebeple şu arabiyi getirdi. Onun da elinden tutup yemeğe başlamasına mani oldum. Hayatımı kudreti ile tutan Allah'a yemin ederim ki, cariyenin eli ile birlikte şeytanın da eli elimde idi. Hazreti Aişe radıyallahu anha anlatıyor: Resülullah aleyhisselam sahabilerinden altı kişi ile beraber yemek yiyordu. Bu arada bu arabi geldi ve iki lokma yedi. Bunun üzerine Peygamber aleyhisselam: Eğer şu arabi besmele ile yemiş olsaydı yemek hepinize yeterdi, buyurdular. aaynaa başlngc 116 gnc 75 hedef

Cebrail , Hz. Nuh'a sordu: Sen peygamberlerin en uzun ömürlüsüsün, dünyayı nasıl buldun? Nuh cevap verdi: Birinden girip diğerinden çıktığım iki kapılı bir han gibi.

İYİLİKSEVER KADIN Bir vakit, israiloğullarını ard arda birkaç yıl kıtlık basmıştı. Bu öylesine görülmedik bir kıtlıktı ki çoğu aileler bir kuru ekmeğe bile hasret çekiyorlardı. işte o sıralarda israiloğullarından bir kadın bir gün evinde, tam bir iki lokmalık kuru ekmeğini ağzına atacağı esnada muhtaç birisi kapısını çalar. !! Ne olursunuz" der. "Açlıktan ölüyorum, bana Allah rızası için bir lokma ekmek." En azından bir lokma ekmek diye kapısını çalan muhtaç kimse kadar aç olan iyiliksever kadın, lokmayı tutan elini ağzından geri çevirir ve buyurunuz diyerek kapısını çalana ikram eder. iyiliksever kadın, yanında küçük çocuğu olduğu halde bu olaydan birkaç gün sonra evinden yakmak için vadiye çalı- çırpı toplamaya çıkar. Fakat başına müthiş bir bela gelir. Sevgili yavrusunu bir kurt kapıp hızla kaçmaya koyulmuştur. Talihsiz kadıncağız acı bir çığlık basarak kurdun ardından koşmaya başlar. Güya kurdu yakalayıp canından çok sevdiği evladını kurtaracaktır. Fakat yakalasa bile kurdun ağzından yavrusunu kurtarması imkansızdır. Kadıncağız, hızla koşmaktan ve yırtınırcasına ağlamaktan dermanı kesilerek külçe halinde yere yığıldığı sırada, sınırsız kudretiyle her şeyi yapmaya kadir olan yüce Allah Cebrail vasıtasıyla birden onun imdadına yetişiverir. Cebrail hemen kurdun ağzından neye uğradığını anlamayan çocuğu kurtarır ve anasının yanına getirir. Kadın ayılınca da çocuğu kendisine teslim eder. Ve Allah adına şöyle der: "Ey iyiliksever kadın! Evladını kurtarmam dan hoşnut musun? Bu sana, verdiğin bir lokma kuru ekmeğe karşılık, Allah'ın bahşettiği bir lokma derecesinde küçük bir iyiliktir." - Tefsir- i Hanefi-

Harun Reşit ile İhtiyar Harun Reşit Veziri ile birlikte tedbili kıyafet dolaşırken bahçesinde hurma fidanları diken bir ihtiyar görür. Selam verir ve aralarında şu konuşma geçer: - Kolay gelsin, ne yapıyorsun böyle? - Hurma fidanları dikiyorum. - Peki bu diktiğin hurma fidanları ne zamana kadar büyür ve meyve vermeye başlar? - Kim bilir belki on, belki yirmi sene sonra yetişir ve meyve vermeye başlar. - Peki onların meyvelerini görebilecekmisin? - Bu yaşlı halimle belki göremem. Ama bizden öncekilerin diktikleri ağaçların meyvelerini biz yedik. Biz de bizden sonrakilerin istifadeleri için bu hurma fidanlarını dikiyoruz. Bu cevap Harun Reşid'in hoşuna gider ve bir kese altın verir. İhtiyar, Allah'a hamdeder ve: - Diktiğim ağaçlar hemen meyve verdi. Bu söz üzerine Harun Reşid bir kese daha altın verir ve ihtiyar yine Allah'a hamdeder ve: - Herkesin diktiği meyve ağaçları yılda bir defa mahsül verir, benim diktiğim fidan hem hemen meyve verdi hemde senede iki defa ürün vermeye başladı. aaynaa başlngc 116 gnc 75 hedef

Beddua Yerine Dua Ma'ruf-ı Kerhi Hazretleri bir gün talebelerini toplar Dicle kenarındaki hurmalıklara çekilir sohbet ederler. Bu esnada nehirden bir kayık geçer. İçinde birkaç bıçkın genç. Hem içki içerler, hem şarkı söylerler. Bir ara hepten şirazeden çıkar, naralar atarlar. Talebeler bu edepsizliğe çok bozulur. Hatta içlerinden bazıları: -Ah şu kayık bir devrilse de günlerini görseler, derler Ardarda patlayan kahkahalardan ders yapılamaz olunca mübarek o yana döner. Ellerini açar ve; - Ya Rabbi, Sen bu kullarını dünyada neşelendirdiğin gibi ahirette de neşelendir. Onlara hidayet ve istikamet nasip eyle, der. İşte tam o sıra gençlerden biri sahildeki sohbetin farkına varır, arkadaşlarını uyarır. Mübareği görünce derlenir toparlanırlar. Hatta sazlarını kırar, destileri suya atarlar. Mahçup mahçup gelir, Şeyh Mar'uf'un ellerine kapanırlar. O günden sonra sohbetin müdavimlerinden olurlar.

Hz. Ömer'in Namaz Hassasiyeti Namaz kılmakta, devam olmak üzre olmakta zorlanan kardeşlerimiz bunu okuduktan sonra Namaz ibadetine biraz daha gayretle sarılacağı temennisiyle... O büyük Ömer, ateşgede bir İranlının vurduğu hançer darbeleriyle yaralanmış ve koma halinde upuzun yatıyordu Yediği-içtiği tekrar dışarıya çıkıyor ; ne bir ses veriyor ne de seslere alaka duyuyordu. Hizmetçisi gelip, yemek veya su isteyip istemediğini sorunca, ya cevapsız bırakıyor ya da sadece gözleriyle "hayır" deyip geçiştiriyordu. Fakat "Ey mü'minlerin emiri! Namaz!" denince, "Ha işte kalkıyorum Namazı terk edenin İslam'dan nasibi yoktur" deyip yaralarından kan aka aka namazını kılıyordu. Böyle yapıyordu; zira, bütün bunları Efendisinden böyle görmüştü O'na iktida ve ittiba edecek ve arkadan gelenlere de örnek olacaktı. Kaside-i Bürde aaynaa başlngc 116 gnc 75 hedef

4 SORUYA 4 MÜKEMMEL CEVAP... Bir adam Hz. Ali'ye geldi ve "Sana sormak istediğim dört sorum var" dedi. İlim Şehrinin Kapısı "Buyur, sor" dedi. Adam sordu. "Vacip nedir? Vacipten evvel vacip nedir?..." Hz. Ali cevap verdi. "Tövbe etmek vaciptir günahları terk ise ondan önce vaciptir." . Adam sordu."Yakın nedir? Yakından yakın nedir?" Hz. Ali cevap verdi. "Kıyamet yakındır ölüm ondan daha yakındır." Adam sordu."Acayip nedir? Acayipten daha acayip nedir?" Hz. Ali cevap verdi."Dünya acayiptir dünyayı sevmek ise ondan daha acayiptir." Ve adam son olarak, şu soruyu sordu. "Zor nedir? Zordan daha zor nedir?" Ve Hz. Ali, bu son soruya da, şöyle cevap verdi." Kabir zordur; azıksız, amelsiz kabre girmek ondan daha zordur.". aaynaa başlngc 116 gnc 75 hedef

Hangi Peygamberin Kızısın? Cemaleddin-i Aksarayi hazretleri anlatır: Tabiinden Hasan-ı Basri hazretleri bir gün dergahta otururken ihtiyar bir kadın gelir ve; -Efendi hazretleri, benim bir kızım vardı öldü. Hasretine dayanamıyorum. Bana bir dua öğret de rüyamda görüp hasretimi gidereyim, der. Hasan-ı Basri hazretleri gerekeni yaptıktan sonra kadın gider. Fakat kadın, ertesi gün gözleri kan çanağı gibi olduğu halde ağlayarak tekrar dergaha gelir. Hasan-ı Basri hazretleri kadına; -Niçin ağlıyorsun? diye sorunca kadın; -Kızımı rüyada gördüm, ama üzerine katrandan bir elbise giydirmişler cayır cayır yanıyor, cevabını verir. Hasan-ı Basri hazretleri ve yanında bulunanlar kendi sonlarının nasıl olacağını düşünerek ağlaşmaya başlarlar. Aradan bir müddet geçtikten sonra Hasan-ı Basri hazretleri, rüyasında kendinin vefat ettiğini ve cennete girdiğini görür. Cennette gezerken muhteşem bir köşk ve önünde bir kadın görür. O kadına; -Yavrum sen hangi peygamberin hanımı veya kızısın? diye sorar. Kadın; -Efendim ben, bir peygamberin hanımı veya kızı değilim. Geçen gün size gelip de sizden rüyasında kızını görmek isteyen kadının kızıyım, cevabını verir. Hasan-ı Basri hazretleri; -Kızım annen senin Cehennemde yandığını söylemişti. Halbuki sen yüksek makamlardasın. Bu makama nasıl ulaştın? diye sorar. Kadın; -Efendim biz kabir hayatında beş yüz elli kişi azab görüyorduk. Bir mümin kabristana gelip on bir İhlas, on bir Felak, on bir Nas suresini okudu. Kabristanda yatan müminlerin ruhlarına bağışladı. Allahü teala bize azab eden meleğe; "Benim ayetlerim ve adım hürmetine burada bulunan ve azab görenleri affettim. Onlara azab etmeyin ve birer makam verin" buyurdu. Onun için bu makama geldim cevabını verir..." Netice olarak, ölen yakınlarımızı seviyorsak, onları üzecek kötü amellerden sakınmamız ve onlara dua etmemiz, sadaka vererek, hayır, hasenat yaparak imdatlarına koşmamız lazımdır...

Hz. Davut bir gün dedi ki; Ya Rabbi! Üzerimdeki nimetlerin en düşüğünü bana bildir. Allah-u Teala vahyetti. Ey Davut nefes al! Davut nefes aldı. Cenab-ı Hakk; İşte! buyurdu, sana verdiğim nimetlerin en küçüğü.

Bir Köylünün Duası Ubeydullah-ı Ahrar hazretlerini, büyük bir zat yapan bol dua almaktır. Bir gün alış veriş yaparken alış veriş yaptığı kişiden dua almadan köye döndü. Sonra tekrar o kişinin yanına gitti. Eskiden de köy öyle yakın bir yer değildi, ulaşım da ayrıca bir dertti. Köye geldiğinde adamı buldu. Adam: -Hayrola bir şey mi oldu neden geri döndün, dedi. Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri: -Benim bir adetim vardır, her iş yaptığım kişiden dua alırım, eve gidince senden dua almadığımı hatırladım, dua almak için geldimi deyince adam ellerini açarak: -Ya Rabbi aç bunun kalb gözünü, diyerek dua etti. İşte Ubeydullah-ı Ahrar hazretlerini Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri yapan dua budur.

ÖLÜMDEN KAÇIŞ Hayvanlarla konuşabilen ve rüzgara, maddeye hakim olabilme yeteneği ile donanmış Peygamber, Hazret-i Süleyman, bir gün Kudüs'te, çadırında arkadaşları ile oturup sohbet ederken, içeriye bir adam girer. O mecliste oturan bir kişiye dikkat ve hayretle bakarak çıkıp gider. Şaşıran adam, Hazret-i Süleyman'a sorar: Bu adam kimdi? Peygamber cevap verir: Azrail'di. Bu cevabı alan adam müthiş bir paniğe kapılır ve Hazret-i Süleyman'a yalvarır: Ya Süleyman, Azrail bana çok tuhaf baktı. Ne olur beni buradan kaçır. Uzaklara gönder. Arkadaşının ricasını kırmaz gül yüzlü Peygamber. Rüzgar emrindedir ya bindirir rüzgara ve gönderir Hindistan'a. Adam ertesi gün Hindistan'da birden karşısında, bir gece evvelinden gördüğü ve artık tanıdığı Azrail'e rastlar. Başına geleceği anlar ve konuşur: Anladım, benim canımı almaya geldin. Yalnız bir sorum var, ona cevap ver öyle al canımı, der. Dün beni Süleyman'ın çadırında görünce neden yüzüme hayretle baktın? Azrail cevap verir: Ben dün senin canını, ertesi gün Hindistan'da almak emir almıştım. Seni Kudüs'te Süleyman'ın çadırında oturur görünce, 'Bu adam bir günde Hindistan'a nasıl gidecek?' diye hayret ettim der. Kıssadan hisse, size tayin edilen vakitten kurtulup daha fazla yaşamanız mümkün değildir. Ecelden kaçılmaz. Ve ecel, bir gün mutlaka başımıza geleceğine göre ha bugün ha yarın, ne fark eder?

ALLAH İNANCI Vakit namazlarını sürekli cemaatle, camide eda eden, Allah'a yürekten bağlı, çok duru gönüllü bir adam varmış... Ama evi, nehrin öbür tarafında olduğu için her vakit namazında, salla nehri geçmek epey vaktini alıyormuş.. Bir gün, gittiği camide bir vaaz dinlemiş... Hoca diyormuş ki; "Allah'a öyle inanıp öyle dayanacaksın, öyle güveneceksin ki her işin kolaylıkla hallolsun... Bismillah de gir suya! Yürü git..." diye de bir örnek vermiş... Adamcağız bunu duyunca bir sevinmiş bir sevinmiş ki... Oh! demiş. Kurtuldum artık saldan, vakit kayıplarından... Bismillah der geçerim karşıya... Sevincinden içi içine sığmıyormuş... Aynı zamanda da içinden hocaya kızmaktaymış, neden şimdiye kadar söylemedi bunu diye... Dediği gibi de yapmış. Çıkmış camiiden, gelmiş nehrin kıyısına; "Bismillah" demiş ve yürümüş geçmiş... Artık karısı da kendisi de çok mutluymuş bu yüzden. Bir gün hanımı demiş ki; "Yarın o Hocayı al gel, yemeğe! Bak o kadar iyiliği dokundu sana..." "Olur", demiş adam... Ertesi gün camiden çıkınca, Hocayla anlaşmışlar; eve gidecekler. Hoca; "Bir sal bulalım!" deyince adam şaşırmış ve; "Ne salı Hocam? Sen demedin mi Bismillah de yürü git! Ben o günden beri öyle yapıyorum. Hadi geçelim..." Hoca hayret içinde. Hatta dehşet... Neden sonra titrek yüreğiyle, melul mahzun bakmış adama ve; Ah! demiş... Ben de onu anlatcak dil, sen de onu yapcak yürek var demiş...

Hz. Ebubekir ve Dirilen Şehit Sevgili Peygamberimiz "şehidliğin" üstünlüklerini anlatıyorlardı. Buyurdular ki: (Kıyamet gününde şehidler, "Mahşer Yerine" gelirken; orada bulunan Peygamberler ayağa kalkarlar.. Onlar; çocukları, akraba ve dostlarından 70.000 kişiye şefaat ederler ...) Bu sözleri işiten "Nevfel" ismindeki sahabe, iki oğlu ile hanımını oraya getirdi. - Ya Resulallah! Bir dua etmek istiyorum. Siz de "amin" der misiniz? diye sordu. Peygamber Efendimiz kabul ettiler. Bunun üzerine Nevfel: - Ya Rabbi, Nevfel kuluna, "şehidlik" nasib eyle!.. duasında bulundu. Hazret-i Ali'nin bildirdiğine göre; ilk Gaza'da Nevfel, gerçekten şehid oldu... Gazadan sonra Allahın Resulü ve arkadaşları Medine'ye dönüyorlardı. Kadınlar, çocuklar ve ihtiyarlar, karşılamaya çıktılar. Hepsi sevinç içindeydiler. Nevfel'in hanımı, çocukları ve ihtiyar annesi karşılacılar arasındaydı. - Gazanız mübarek olsun Ya Resulallah Nevfel'in hali nicedir?... diye sordular. Merhametli "Efendimizin" gözleri nemlendi. Şehidlik haberini vermeğe mübarek kalbleri dayanamadı. Elleriyle arka tarafı işaret buyurup, geçtiler.. Arkadan Hazret-i Ali geliyordu. Nevfel'in yakınları, O'na sordular... "Allahın Arslanı" yanında yürüyen Hazret-i Ammar'a: - Şehidlik haberini ben de veremiyeceğim. Yürü gidelim dedi. Eliyle arka tarafı işaret etti. Sonra Hazret-i Ömer geliyordu. "Büyük" Ömer de, aynı şekilde hareket etmek zorunda kaldı... Daha sonraki Hazret-i Osman da başka türlü yapamadı. Eliyle, arka tarafı işaret edip, geçti... En sonra gelen Ebu Bekir hazretleriydi. Yanında "Muaz bin Cebel" bulunuyordu. Geride Hazreti Zübeyr' den başka kimse kalmamıştı. Nevfel'in yakınları son ümitle, Sevgili Peygamberimizin en aziz arkadaşına yaklaştılar. Aynı şeyleri sordular. Hazret-i Ebu Bekir kendi kendine düşündü: "- Ya Rabbim... Ne kadar zor durumdayım. Eğer doğru söylersem, mahzun kalbleri, daha fazla üzmüş olacağım. Bunu yapmaktan, Sevgili Peygamberimiz bile çekindiler... O'na nasıl, aykırı davranabilirim. Fakat yalan da söyleyemem. Sen bana öyle bir şey ilham et ki, bu gariblerin yüreği, daha fazla yanmasın Allahım"... Peygamber Efendimizin doğru sözlü dostu "Sıddik," bütün kalbiyle, - Ya Allah..! Ya Nevfel...! diye "Ah" çekerek inledi. İşte o sırada, yaydan fırlamış ok gibi "bir atlı" yıldırım hızıyla yanlarına yetişti. - Buyur Ya "Sıddik"... Beni mi çağırdın. Ey Allah Resulünün sevgilisi? diye sordu. Bu atlı Nevfel'den başkası değildi. Bütün Eshab-ı kiram, hayrette kaldılar. Sonra Cebrail aleyhisselam isimli melek göründü. Peygamber Efendimize şunları söyledi. -Ya Resulallah... Hak tealanın selamı var... (Eğer "Peygamberin Mağara Arkadaşı" Sıddik, bir kere daha "ALLAH" deseydi; "Yüceliğim" hakkı için, bütün şehidleri diriltirdim. Çünkü, Ebu Bekir adlı kulum; cahiliye devrinde "İslamiyetten önce bile, hiç yalan söylememiştir" buyurdu. Ebu Bekir'in yalancı çıkarılmaması için, Nevfel'i Cenab-ı Hak diriltti... Nevfel bundan sonra, nice yıllar daha yaşadı. Nihayet duası kabul olundu. "Yemame" çenginde şehidlik şerbetini içti. Kaynak: http://www.estanbul.com/hz-ebubekir-ve-dirilen-sehit-23895.html#. WIYQRFWLTIU

Kabirdeki Mektup Abdürrahman bin Avf buyurdu. Hazret-i Ömer bir gece bir tulumu su ile doldurup, arkasına almış, Medine-i Münevvere köylerine giderken yorulmuş. Ben dedim ki, -Ey emir-el mü'minin, yorulmuşsunuz! Bana ver, biraz da ben götüreyim. Buyurdu ki, -Eğer bugün sen benim tulumumun yükünü götürür isen, yarın benim günahımın yükünü kim götürür. Dedim, -Senin ne yükün var ki, sen Resulullahın yolu üzerine yürüyorsun. Buyurdu ki, -Ben Resulullah hazretlerinin dostu o zeman olurum ki, bu hilafetden başabaş kurtulayım. Oğulları Abdüllah babasının vefatlarından bir sene sonra onu rüyada görmüş. Sabahleyin başı açık dışarı gelip, Resulullah hazretlerinin mescid-i şeriflerine vardı. Seslenip, dedi ki, -Ey Sahabiler, toplanın. Babamın selamını size getirdim. Hepsi toplandılar. Orada Abdüllah hazretleri buyurdu. -Dün gece babamı rü'yada gördüm. Dün geceye kadar, babamın ahırete göç edişi bir sene oldu. Resulullah hazretlerine babamı rüyada göreyim niyyeti ile salevat getirirdim. Fekat, göremezdim. Ta dün gece gördüm. Babamın yüzü değişmiş. Dedim, -Ey baba! Bu ne haldir. Senin yüzünün rengi kırmızı idi. Dedi, -Ey oğul, şimdi kurtuldum. Şimdiye kadar muhasebede idim. Dedim. -Ey baba nasıl hesab olundun. -Hesabın biri bitmeden biri başlıyordu. Hal bir yere erişdi ki, beyt-ül-mala aid sadaka develerinin bir yuları var idi. Birçok yerden bağlamışdım. Artık deveye takacak yeri kalmamışdı. Dışarı atmışdım. Cenab-ı Rabbil aleminden azarlayıcı hitab geldi ki, niçin o yuları atdın. Müslimanların malını zayi etdin. -Ey baba, bu itabdan ne sebeble kurtuldun. Dedi ki, -Ey oğul! O mektub sebebi ile ki, sana demişdim. Bu mektubu benim kefenim arasına koy. O mektub şu idi. Bir gün Hasen ve Hüseyn hazretleri babamın yanına geldiler. Selam verdiler. Oturdular. Babam, müslimanların işi ile meşgul idi. Selamlarını işitmedi. Sonra işi bitdi. -Buraya gelin. Onlar dediler, -Biz selam verdik. Babam dedi, -İşitmedim. Babam kalkdı. Onların yanına vardı. Onların ikisi de ayağa kalkdılar. Babam ikisinin de elini öpdü. Hazine ile meşgul olan hizmetkara buyurdu ki, -İki kaftan getir. Her birini birine giydir. Onlardan sonra özr dileyip, dedi ki, -Bizden razı olun ki, bilmedik, kusur etdik. Hasen ve Hüseyn , babalarının huzurlarına vardılar. Dediler ki, -Emir-ül mü'minin Ömer bize elbise verdi. Hazret-i Ali çok memnun oldu ve buyurdu ki, -Geri Emir-ül mü'minin huzuruna gidiniz. Söyleyin ki, bizim babamız der ki, Resulullah hazretlerinden işitdim. Resulullah buyurdu ki, Hasen ve Hüseyn geldiler, haber verdiler. Hazret-i Ömer dedi ki, -Siz ikiniz de onu babanızdan işitdiniz mi? Dediler, -Evet. Hazret-i Ömer oğluna dedi ki, -Ya Abdüllah! Divit ve kalem ve kağıd getir. Hasen ve Hüseynin babaları Aliden işitdikleri ve onun Resulullahdan buyurduğunu ve üçünün şehadetlerini yaz. Üçünün de şehadetlerini yazdılar. Sonra, oğluna: -Ey Abdüllah! Bunu, ben vefat edince, kefenim arasına, göğsüm üzerine koy ki, zor durumda kalınca imdadıma yetişsin, buyurdu. La Edri aaynaa başlngc 116 gnc 75 hedef

Evlenilecek Hanım EVLENİLECEK HANIM Hazreti Ömer zamanında da kadılık yapmış olan meşhur, Kadı Şüreyh'e birgün bir genç gelerek evlenmek istediğini ve fakat evleneceği kadının tahsilli ve şehirli olmasını istediğini bildirerek nasihatta bulunmasını istedi. Kadı Şüreyh, o gence Müslümanın evinin cennet olduğunu ve Hazreti Resulüllah'ın böyle buyurduğunu naklederek başından geçen evliliği şöyle anlattı: -Gençtim, artık evlenme zamanımın da geldiğini düşünmeye başlamıştım. Birgün Beni Mahzun kabilesinin çadırlarının önünden geçerken bir kız görüp, ona talip oldum. Kız babası kısa bir tetkikten hemen razı olup işi bitiriverelim dedi. Kısa zamanda düğünler yapıldı, dualar edildi ve evlilik hayatına ilk adımımızı atmış olduk. Fakat çok geçmeden beni bir pişmanlıktır almıştı. Çünkü ben bu bir köylü kızıdır, üstelik tahsil de görmemiş, bununla ben nasıl geçinebilirim diye düşünüyor bu kararımdan dolayı son derece pişman oluyordum. Çok geçmeden bizim hanım birgün bana şu sözleri söyledi: - Efendi! Sen alim ve şöhret sahibi bir kimse imişsin. Ben ise yaylalarda gezen şehir hayatından anlamayan bir köylü kızıyım. Aslında cen kendine göre bir evlilik, ben de kendime göre bir hayat kurmalı idim, ama kader bizi birleştirdi. Cenabı Allah benim gibi bir köylü kızını senin gibi bir şöhretli alime nasip etti. Şimdi sen bana benim bilmediğim tarafları anlat ki, ben onlara dikkat edeyim, mesela; senin evine benim sülalemden kimler gelebilir, senin akrabalarından kimleri misafirliğe alayım, kimleri kabul etmeyip onlara karşı soğuk davranarak eve gelmemelerine mani olayım dedi. Ben kadının bu anlayışı karşısında düşündüklerimden dolayı pişman olup: - Hatun sen bana öyle şeyler söylüyorsun ki, eğer bunları hakkiyle yaparsan beni bahtiyar edeceksin, dedikten sonra: - Dindar olmayan hiçbir kimseyi eve almayacaksın, dindar olanlardan da senin tarafın çok çok gelmesin, benim tarafımdan ise; şu, şu şahıslar gelmesinler, şunlar ise hiç gelmesinler diye gerekli talimatı verdim. Tam bir sene huzur içinde yaşadım. Bir sene sonra fetva dairesinden eve döndüğümde evde son derece mütesettire bir hanım görüp kim olduğunu sordum. Hanım annesi olduğunu söyledi. Kayın validem olduğunu öğrenince elimden gelen hürmeti esirgemedim. Bir müddet sonra kayın validem bana: -Oğlum hanımından memnun musun? Diye sordu. Ben: -Allah senden razı olsun, kızınızdan çok memnunum. Bu zamana kadar hiçbir şikayetim olmadı, diyerek memnuniyetimi izhar ettiğimde, kayın validem bana şunları söyledi: - Oğlum kızımdan tabii ki memnun olacaksın. Çünkü biz onu cennette büyüttük. Evimiz Resulüllah'ın bildirdiği gibi bir cennetti. Kur'an ahlakından başka birşey öğretmedik ona... Yine de sen hanımın üzerindeki otoriteni eksik etme! Çünkü kadınlar iki sebepten hemen şımarıverirler: Birincisi ona olan sevgini yüzüne söylediğinde, ikincisi ise bir hayırlı evlat dünyaya getirdiklerinde. (1) Kaynak: 1) Büyük Dini Hkayeler, İbrahim Sıddık İmamoğlu, Osmanlı Yayınevi aaynaa başlngc 116 gnc 75 hedef

ADALET VE TEVAZU Emevi halifelerinin büyüğü Ömer b. Abdülaziz Hazretleri, devlet başkanlığı sırasında kul hakkı ve sosyal adalet hususunda çok titiz davranırdı. Gece çalışmalarında ayrı işlere tahsis ettiği iki kandili vardı. Bunlardan birini kendi özel işleriyle ilgili notları yazarken kullanır, öbürünü ise devlet ve millet işleriyle ilgili yazışmalarda kullanırdı. Halife, birden fazla gömleği olmayan, varlıksız biriydi. Yakınlarından birisi Ömer b. Abdülaziz'e bir elma hediye göndermişti. O da elmayı biraz kokladıktan sonra sahibine geri gönderdi. Elmayı geri götüren görevliye şöyle dedi: - Ona de ki, elma yerini bulmuştur. Fakat görevli itiraz edecek oldu: - Ey müminlerin başkanı! Rasulullah Aleyhisselam hediye kabul ederdi. Bu elmayı gönderen de senin yakınlarındandır. Halife cevap verdi: - Evet ama, Rasulullah s. a. v.'e verilen hediye idi. Bize gelince, bize verilen hediyeler rüşvet olur. Valilerin maaşlarını çok bol verirdi. Sebebini şöyle açıklardı: - Valiler para sıkıntısı çekmezler, bütün ihtiyaçları karşılanırsa, kendilerini halkın işlerine vakfederler. Bir gece halifenin yanında bir misafiri vardı. Kandilin yakıtı tükenmişti. Misafir dedi ki: - Hizmetçiyi uyandıralım da kandilin yağını koyuversin. - Hayır, bırak onu uyusun. Ben ona iki ayrı işi yaptırmak istemem. - Öyleyse ben kalkıp kandile yağ koyayım. - Olmaz, misafire iş gördürmek yiğitlikten sayılmaz. Kendisi kalktı, kandilin yağını koyup yerine döndü ve şöyle dedi: - Ben kalkıp iş yaparken de Ömer'dim; gelip oturdum, yine aynı Ömer'im. İki buçuk yıllık halifelik döneminde İslam aleminde adaleti hakim kılmıştı. Büyük dedesi Hz. Ömer r. a. gibi adalet ve basiret sahibiydi. Henüz kırk yaşlarında iken onu çekemeyenler tarafından bin dinar altın para karşılığında hizmetçisi eliyle zehirlenmişti. Hizmetçisi suçunu itiraf ettiğinde, Ömer b. Abdülaziz, paraları adamdan alarak devlet hazinesine koymuş, kendisini serbest bırakmış, öldürülmekten kurtulması için de kaçmasını söylemişti.

Hakimin Dört Suçu Hazreti Ömer Radıyallahü Anh, hilafeti zamanında Hımıs ileri gelenlerine bir mektup yazıp çevredeki fakirlerin kendisine bildirilmesini isteyerek yardım edeceğini bildirdi. Hımıs'lılar Şam ve civarında bulunan fakirlerin bir listesini Halife Hazreti Ömer'e arzettiler. Hazreti Ömer gelen listeyi açıp baktığında listenin başında kadı olarak ta'yin ettiği Sa'd bin Amir'in ismini görüp listeyi getirenlere hakiminin mali durumunu sordu. Onlar: - Hakimimiz hakikaten gayet fakirdir. Çünkü rüşvet olacağı korkusundan, en küçük bir hediyemizi bile kabul etmiyor, dediler. Bu sözler Halife Ömer'in hoşuna gitmişti: - Allah'tan bu kadar korkan hakiminizin hoşunuza gitmeyen tarafları da vardır herhalde... Dedi. Onlar: Hakimlerinden şikayetlerinin de olduğunu ve bazı hallerinden memnun olmadıklarını söyleyerek kusurlarını şöyle sıraladılar: 1 - Hakimimiz vazifesine her zaman sabah namazından sonra başlaması lazım geldiği halde kuşluk vakti vazifesinin başına gelir. 2 - Hakimimizi hiç bir gece aramızda görmüyoruz. O hep kendi başına evine çekilir halkla münasebet kurmaz. 3 - Hele haftada birgün, evinden dışarı bile çıkmaz, kapısını arkasından sürgüleyip içerden ses bile vermiyor. 4 - O'nun şahid olduğu bir hadise vardır. O hadise aklına geldiği zaman baygınlık gelir ve üzüntüsünden hastalanır. O hadise ise Eshaptan Hubeyb'in öldürülmesidir, dediler. Hımıslıların şikayetlerini sonuna kadar dinleyen Hazreti Ömer, onlara bir kısım erzak ve giyecek vererek gönderdi. Hakim Sa'd bin Amir'i de kusurlarının sebebini öğrenmek üzere huzuruna davet etti. Hakim, Hazreti Ömer'in huzuruna geldiğinde, Halife O'na Hımıslıların bazı şikayetleri olduğunu söyleyerek dört kusurunun sebebini sordu. O, bu dört hatasını şöyle izah etti: Birinci kusurum; ailem hasta olduğundan evin bütün işlerini bizzat kendim görüyorum ve bu sebepten vazifemin başına ancak kuşluk vakti gelebiliyorum, ikincisi ise; gündüzleri halk için vazife gören bir kimsenin gece olunca Hak için vazife görmesine müsaade edersiniz her halde. Ben akşam olunca gün boyu yaptığım işlerin muhasebesini yapıyor acaba yaptığım işlerde bir kusurum var mı diye onu tetkik ediyorum. Üçüncüsü ise; sırtımdakinden başka giyecek elbisem yoktur. Haftada birgün giydiğim çamaşırlarımı yıkıyor temizlik işleri ile meşgul oluyorum. Hatta evimde bile üzerime alacak bir elbisem olmadığından yıkadığım çamaşırlarım kuruyuncaya kadar hiçbir kimseyi görüşmeye bile kabul edemiyorum. Hubeyb'in şehid edilmesini hatırlayınca bayıldığım ise doğrudur. Çünkü müşrikler Hubeyb'i asarlarken ben yanlarında idim. Belki mani olabilirdim, ama o zaman İslamla müşerref olmamıştım, sadece hadiseye seyirci kaldım. İşte bu hadise aklıma geldikçe kendimi tutamıyor mes'uliy etinden korktuğum için bayılıyorum, hastalanıyorum, diye sayarak dört kusurunu da Halife Ömer'e izah etti. Sa'd bin Amir'in bu izahatı karşısında göz yaşlarını tutamayan Halife çok memnun oldu ve ondan sonra Sad'ı hatırladıkça ağlar Ah Sa'd ah Allah korkusu seni ne kadar yüceltmiş der onunla iftihar ederdi.

Mevlana hazretleri karşılaştığı bir papaza sorar: "Sen mi büyüksün, sakalın mı?" Papaz cevap verir: "Ben sakalımdan yirmi yaş daha büyüğüm." Bunun üzerine Mevlana, "yirmi yaş senden küçük olan sakalın ağarmış da sen hala karanlıklar içindesin. Yazık değil mi? diyerek muhatabına şefkatiyle derinden tesir eder ve bu kısa sohbet papazın Müslüman olmasıyla neticelenir.