Uzun zamandır yaşamlarında mucize kabul edilebilecek sonuçlar alanları inceliyorum. Kimlerin başına mucizeler geliyor? Öncelikle mucize, olabileceğine inananların başına geliyor. Bir imkansızın olabileceğine inanmayanlar her zaman haklı çıkıyor ve sıradan yaşamlarına devam ediyor. Bununla birlikte bir imkansızın gerçekleşebileceğine tüm kalpleriyle inanan ve bunun için çalışan insanlar, imkansızın gerçekleşebildiğini görüyor ve sıra dışı yaşamlarına devam ediyor. Seminerlerimde uyguladığım bir imkansızlık deneyi var. Öncelikle gruba fiziksel bir sorunu tarif ediyorum. Sorun bir pipet ve çok ince bir iplikle ilgili. Katılımcılar, pipet ve ipliğe bakarak verdiğim amacın başarılamayacağını düşünüyorlar. Bu deneyin 15 saniyelik bir süresi var. Katılımcılar, birer birer iplik ve pipetten oluşan deneyi yapıyorlar. Her biri 15 saniye uğraşmasına rağmen başarılı olamıyor. Değil 15 saniye, birkaç dakika uğraşsalar bile olmayacak gibi bir izlenim oluşuyor. Katılımcıların yarısı denedikten sonra benim bu problemi 5 ayrı şekilde bir ya da iki saniye içinde çözdüğümü söylüyorum. Katılımcılar bu imkansızlık probleminin çözülebildiğini öğrenseler de hala kendilerinin yapabileceğini düşünmüyorlar. Sonlara doğru bir kişi problemi bir saniye içinde çözüyor. Katılımcılara birer birer deneyin başında ne düşündüklerini soruyorum: "Yapabileceğinize inanıyor muydunuz? Yoksa yapamayacağınıza mı inanıyordunuz?" Yapamayanların hepsi, pipet ve ipliği ellerine aldıklarında problemin çözümünün imkansız olduğunu, sadece pipet ve iplikli deneyde başarılı olmuş olanlar, deneyin başında "yapabileceğine inandığını" belirtiyor. İşte mucizelerle ilgili durumumuzda yaşamlarında mucizelerle karşılaşmayacağına inananlar, karşılaşmıyorlar; karşılaşabileceklerini düşünenler ise bunların ortaya çıkmasına vesile oluyorlar. Bu arada mucizeyi mühendislik mantığıyla tanımlayayım. Elimizde bir hedef var; bunu başarmak için 100 birime ihtiyacımız var; elimizde ise sadece iki birim var. Aradaki 98 birimin tamamlanması imkansız gibi görünüyor. İşte bu eksik olan 98 birim tamamlanabilirse mucize gibi bir şey olmuş olur. Mucize gibi tanımlanabilecek sonuçlara örnekler vereyim: Üniversitede notları ortalama bir öğrencinin Harvard Üniversitesi'nin yüksek lisansına kabul edilmesi; motosiklet kazası geçirmiş ve felç olmuş 'hayatın boyunca koltuk değnekleriyle yürüyeceksin' dedikleri birinin yürümekten öteye dünyanın en iyi dansçılarına ve sporcularına kaslarını nasıl kullanacaklarına ilişkin örnek olacak bir sağlığa kavuşması, üç yüz kişilik bir bölükle yüz bin kişilik bir ordunun mağlup edilmesi, bir saat içinde iki yüz kilometre ötede bir yere elden bir belge teslimi ve benzeri. Yaşamlarında bu tür olağanüstü sonuçlar alanların özelliklerini şöyle sıralayabilirim; birincisi, kendileri için mucizenin ne olduğunu tanımlamışlar. İnsanlara 'yaşamınızda bir mucize olabilecek olsaydı, bu ne olsun isterdiniz?' diye soruyorum. Çoğu zaman yanıt alamıyorum. Dolayısıyla 'yaşamımızla ilgili ne olursa mucize deriz?' sorusunun cevabını vermeden bu mucize olmayacak. İkinci olarak bu mucizenin olacağına inanacaklar. Daha önce belirttiğim gibi inanmayanların başına mucize gelmiyor. Üçüncü olarak ne kadar anlamsız görünürse görünsün çaba gösterecekler. Elinizde sadece üç yüz asker de olsa ve karşımızdaki ordu yüz bin kişilik de olsa, o sıra yapılabilir en akıllıca şey ne görünüyorsa onu yapmak gerekiyor. Başkaları bizimle alay da etse, her çabamız ret ile de karşılaşsa hiç vazgeçmeden çalışmak gerekiyor. Dördüncü olarak, bu mucizenin olabilmesi için herkesten fazla çalışmak gerekiyor. Herkes kadar çalışarak mucize olmuyor. Beşinci ve en azından benim öğrenebildiğim kadarıyla bir mucize için en önemli olansa yardım etmek. Ancak başkalarının yardımı, desteği ve anlayışıyla bizim mucizemiz gerçekleşecekse, biz de başkalarının yaşamındaki mucizelerin ve olumlu şeylerin ortaya çıkması için yardım etmeliyiz.

ben bi aralar, görsel olarak olabilecek şeylere inanırdım. birşey varsa vardır, yoksa yok. kuralcımıydım bilmiyorum. ama bunu değiştiren bişey oldu; oğlum çok küçüktü daha 1- 1,5 yaşında falan, bunu sırtında siğil çıktı, birdi derken iki, beş on. en büyüğü nohut büyüklüğünde irili ufaklı sırtını tamamen kapladı, öyleki lif yaparken, takılır çocuğumun canını acıtırdı. o zamanlar burda hastanede yoktu, kayın pederlerle oturuyoruz, nerde öyle bir siğil için taa amasyaya Dr. gidilecek. çok üzülüyordum. sonra mahalede kayınvalidem götürdü birine, çocuğu okuttu, aslında tıpa inanan bir insanım ama o kadar çok istiyordumki iyi olmasını ve o duanın siğilleri yok edeceğine inandım başka çarem yoktu çünkü. ve işte o mucuze gercekleşti, o siğillerin nasıl kaybolduğunu bile bilemedim. ne bir yara ne bir kabuklanma hiç bişey olmadan, gün güne sanki buhar oldu uçtu. benim burda anlatmak istediğim herhangi bir duaya inanmak değil, bu bir ilacta olabilirdi. insan beyninin güçü sınırsızdır, ne imkansızlıkları başarıyor. yeterki isteyelim ve inanalım. mucizem