kızlar bana yardımcı olun

hayatan hiç zevk almıyorum

nedemek zevk almıyorum hayatım olurmu öyle şey ALLAH a inanmıyormusun imanın yokmu niye bukadar bunalıyorsun bence allahtan iste herşeyin hayırlısını zevk almıyorum bunalıyorum deyip kesip atmayın mevlam taşıyamıycamız yükü yüklemez omuzlarımıza sabır ve mücadele etmemiz gerekiyo hayaım kimsenin hayatı dört dörtlük degil kimse zevki sefa içinde degil herkesin kendine göre derdi var dertsiz tasasız bir ALLAH onunda kulları var o yüzden iş bizlere düşüyo ilk önce sabredip savaşıcaz dertlerle sorunlarla sonrada mevlamın izniyle rahat edicez inş sevgiyle kalın herşeyi kendinize dert etmeyin yoksaki hiç çıkamayız işin içinden batar gideriz a. e. o lun A

ne oldu canım hayırdırr canını sıkan nedir

Okul sıralarında başlıyor savaş. Leyla ile mecnun aşkı örnek gösteriliyor. Kavuşamayıp acı çeken sevgililer yaşamımızda bir yer ediniyor. Yada büyük bir komutanın zaferlerinden bahsediliyor. Öldür emri verdikçe ve öldürdükçe rütbe alıyor. yeni ölümlerin önü açılıyor... Bir film seyrediyoruz mesela. Başlarken, İlk aklımıza gelen " acaba katil kim?" . Katil insan öldürdüğü için katil, Onu yakalayan ise katili öldürdüğü için kahraman! Ne tuhaf bir hayat bu Asırlar önce krallık dönemleri vardı. Halk kral için çalışır, onu mutlu etmek için uğraşırdı. Yüzlerce, binlerce insan sadece bir kişinin mutluluğu için yaşardı... Biz kendi başımıza mutlu olamaz mıydık?yada mutluluk çok mu zor bir şeydi de, sadece birini seçip, yüzlerce insan, seçilen kişinin mutluluğu için yaşardık?!. mutlu olmak için kaç kişi gerek?kaç ölüm, kaç zulüm?... Şimdilerde etrafımıza baktığımızda mutlu olan birisi varsa, Onun mutluluğu yüzünden acı çeken birileri daha var... İnsanlar çok akıllıca bir sistem geliştirmişler. Buna " silahsız soygun "da diyebiliriz. Ortada kesici, delici aletler yok ama bir o kadar etkili beyinler var. Zeki olan ayakta kalıyor. Buna da beyin ölümü diyebiliriz... Kazandığımızda birileri kaybediyorsa, Bu mutluluğun gerçek adı ne?Bundan neden mutlu oluyoruz?Hani bizler hayvanlardan farklıydık! Hani bizim beyinlerimiz vardı!... Isırarak değilde, aç bırakarak zulüm ederek öldürdüğümüzde bunun adına insanlık mı diyoruz?. Öyleyse ben insan olmak istemiyorum... Bana geçici mutluluk nedir diye soran olursa, Güneşin batışı derim. Gün boyu savaşmaktan yorgun düşen beyinler, en azından dinlenmek için akşam vaktini beklediklerinde ve o an geldiğinde mutlu oluyorum... Keşke herkes uykuya daldığı an kadar gerçek ve zararsız olsa. Doğduğumuz an kadar akıllı olmayacakmıyız bizler?... Keşke herşeye yeniden başlasak. Mesela bir öğretmenimiz olsa ama bize hiçbir şey öğretmese.! Hep saf kalpli yaşasak. Ne olduğunu bilmediğimiz halde ısrarla " ben büyüyünce doktor olacağım " desek ve büyüyünce o doktorun ne iş yaptığını yine bilmesek... Kıymanın, etin, elmanın, armudun kilosunun kaç para olduğu bizi ilgilendirmese. Önümüze yüzlerce şeker almaya yetecek kadar para ve de sadece bir şeker koyup " seç " deseler, bizde o tek şekeri seçsek... Ana haber bültenleri yerine çizgi film seyretsek. Açık oturumlarda ilk okul aşklarımızdan bahsetseler... Kısacası yaşımız ilerlese de hep çocuk kalabilsek... Ne garip bir çelişki!