Goethe'nin Marienbad Ağıdı'ndan Artık ne bekleyebilirim, yeniden Buluşsam da o gonca çiçekten Cennet ve cehennem seni bekliyor Duygular kararsızlık dalgalarında sarsılırken, Bitsin bu kuşkular artık! İşte gök kapında Kaldırıyor yerden seni kollarıyla İşte cennete kabul edildin, keşke Değer olsaydın sonsuz güzel hayata Artık ne istek, ne umut, ne tutku kaldı Burasıydı yöneldiğin içten çabalarla Karşında görünce eşsiz güzelliği Yanık gözyaşlarının kaynağı tükendi Gün nasıl da hızla çarptı kanatlarını Zamanı önüne katıp sürer gibi Akşamki öpücük bir mühür dudaklarda Yarınki güneşin de aynen göreceği Sakin bir yürüyüşteydi zaman, Kız kardeşler gibi, benzer ve benzemeyen Son öpücüğün nasıl da tatlı kıyıcılığı Kesiveriyor aşkın kusursuz örgüsünü Şimdi acele, tedirgin koşan, sakınıp eşiğinden Ardından alevler içinde bir melek geliyor gibi Göz, karanlık yola yorgun bakıyor Dönüp baktı: Kapı kilitli duruyor Şimdi kendine bile kilitli olan bu gönül Sanki hiç açılmamış, mutluluk saatlerini Gökteki bütün yıldızlarla yarışarak Onun yanında hiç yaşamamış gibi Usanmış, utanmış, bungun, hüzünlü Karanlıklar içinde soluksuz gönlü Bu dünyadan geride ne kaldı? Sarp kayalar Kutsal gölgelerle taçlandırılmadı mı? Ürünler olgunlaşmadı mı? Yeşillikler canlı, Irmak ve otlaklar boyunca uzanmıyor mu? Ve yeryüzü ötesinin büyüklüğü Biçimli ve biçimsiz kubbelenmiyor mu? Nasıl da aydınlık ve kırılgan, hafif ve ince Ciddi bulutlar korosundan altı kanatlı melek Tıpkı o, yukarıdaki mavi gök Buhar gibi karışıveren maviliğe Böylece gördün danslar içinde sevinçli O, sevgililer sevgilisini. Yalnızca birkaç dakika izin sana Onun yerine bir hayli tutup bırakmaya Yüreğine geri dön, daha kolay bulabilirsin orda Değişen biçimlere oynarken onu. Pek çok resim giderek oluşturuyor birini Böyle binlerce kez ve hep hep sevgili Kapılarda bekliyordu, karşılar gibi Adım adım mutlu etti beni Bir daha koştu son öpücükten sonra Bir son daha kondurmaya dudaklarıma Nasılda canlı şimdi anısı İçimde alevden harflerle yazılı. O gönül ki, yüksek surlar yaptırmış İçinde korumak için kendini ve sevdiğini Onun yerine de sevinç duyuyor bu aşktan Yalnızca ona açınca kapılarını tanıyor kendini Böylece kendi sınırları içinde daha özgür Ve yalnızca ona teşekkür için atıyor yüreği Sevme gücü ve gereksinim Karşılıklı sevgiyle yok edildi Sevinçli tasarılar için umudun neşesi Karar ve eylem için hemen bulundu Aşk bir heyecansa seven için, Ben en hoş örneğiyim bunun. Beni böyle kılan onun varlığı! Nasıl bunaltıcı Bir korku akıl ve beden üstünde, istenmeyen ağırlık: Tüyler ürpertici hayaller dolu Yürek boşluğunun ıssızlığında. Şimdi eşikte umudun bilinen şafağı Işıyor güneşin yumuşak aydınlığında. Tanrı'nın verdiği huzuru bu evrende Akıldan çok mutluluk veren - okuduğumuza göre - Karşılaştırıyorum aşkın huzuruyla, Sonsuzca sevdiğin yanındaysa bu dünyada Gönül rahatlar, bozamaz hiçbir şey o derinde Duran anlamı, o anlam ait olmaktır sevdiğine... Johann Wolfgang von Goethe Goethe biyografisi için tıklayınız. seaBahAR Nosce Te

Gürgen Kralı Kim bu süvari, geceyarısı fırtınada giden? Bir Baba ve çocuğu, atın üstünde binen Oğlanı kollarıyla emince sarmış Sımsıkı ve sımsıcak tutmuş, sormuş; Oğul, neden korku içinde suratını gizlersin? - Sen Baba, Gürgen Kralını görmezmisin? Gürgen Kralını, tacı ve şanıyla? - Oğlum, o sadece bir sis kuşağı.- &#8216;Gel Çoçuk, gel, benimle gel! Güzel oyunlar oynarım seninle, gel; Sahilde kimi rengarenk çiçekler var, Annemin kimi altın sarısı elbisesi var.&#8217; Baba, Babacığım! Duymazmısın, Bana Gürgen Kralı neler söylüyor? - Sakin ol, uslu kal, aman evladım; Kuru yapraklarda yeller fışıldıyor- &#8216;Benimle, Şeker Oğlan, sen gelmek istermisin? Kızlarım seni beklesinler, birbirinden güzeller; Kızlarım gecelerin Reihn&#8217;ini sürerler, Ve seni sallar, okşar, şarkılarıyla ser severler&#8217; Baba, Babacığım! Görmezmisin orada Gürgen Kralının kızlarını karanlıkta? - Oğul, Oğlum, tabiki görüyorum, Çorak çayırlar bayağı sol ışıldıyor.- &#8216;Seni seviyorum, endamın beni deli ediyor; Gönüllü vermezsen, zorla alırım! &#8217; diyor Baba, Babacığım! Şimdi bana dokunuyor! Gürgen Kralı bana acı veriyor! Babanın hali perişan, aha nal toplayacak, Kucağında çocuk, inim inim inliyor ancak, İşte vardı, ulaştı son kıvraklığıyla, sefil; Kucağında çoçuk, ölmüş, zavallı rezil. Johann Wolfgang von Goethe Çeviren: Musa Aksoy Not: Gürgen Kralı&#8217; bir Babanın geceleyin atla seyrini anlatır. Çocuğunun yüksek ateşi vardır, ve kabuslarında &#8218;Gürgen Kralının&#8217; endamını görür, ondan babasına sığınırcasına endişelenir. Baba oğluna teselli vermeye çalışır ve onun hayallerini gerçeklere benzetmeye uğraşır, misalen sis, yaprakların hışırtısı, ağaçların pırıltısı&#8230; gibi. Lakin çocuk gitgide huzursuzlaşır, ateşinden fantezilerindeki mahluklardan iyice korkar. Bu kuşkulu suretler - &#8218;Gürgen Kralı ve Kızları&#8217; - çocuğun bakış açısından şekillendirilir ve dolayısıyla hakikiymişcesine gözetlendirilir. Neticesinde oğlan bir çığlıkla tamamen çaresizliğini belirtmeye çalışır, Baba tümüyle çilelenir ve nal toplarcasına atı tepikler, yurduna varmaya can atar. Sonunda anlar ki, çocuğu çoktan ölmüştür. Alman edebiyatında tartışmasız yerini almış bu balat, sayısızca yeniden bestelendirilmiş ve/ya seslendirilmiştir: Franz Schubert, Ludwig van Beethoven, Carl Loewe&#8230;. seaBahAR Nosce Te

Ormanda Yürüyordum Ormanda yürüyordum Öylesine ve kendimce Ve hiçbir şey aramamak İşte buydu niyetim. Sonra gölgeler arasında Bir çiçekçik gördüm, Yıldız gibi parıldayan, Bir göz gibi gülümseyen. Yerinden koparmak isterken onu, İncecikten bana: Solup ölmemi istiyorsun. Tutup kopararak beni? deyiverdi. Onu kökleriyle birlikte, Hiç incitmeden çıkarıp, Güzel evin başındaki, Büyük bahçeye taşıdım. Büyük sakin bahçede, Ektim onu yeniden. Şimdi o küçük, güzel çiçek Büyüyor durmadan, çiçek açıp, gülerek. Johann Wolfgang von Goethe seaBahAR Nosce Te

Güzel Gece Artık kulübeyi terk ediyorum, Sevdiklerimin meskenini, Yalnız, alçak adımlarla dolaşıyorum Issız ve karanlık ormanın içini. Luna doğuyor çalı ve meşeler ortasından, Zefir seyrini bildiriyor, Huş ağaçları eğilerek serpiyor yukardan Ona doğru, en tatlı tütsüyü seriyor. Nasıl da tapınıyorum serinlikte Bu güzel yaz gecesine! Ah, ne damıtıcı burada duygulanma, Ruhu şen ve mutlu kılan; Neşene nafile dokunamadan! Ama, gene de isterdim ki, ey sema sana Binlercesine böyle gece bırakmak, Yarimi verseydin bir tek bana. Johann Wolfgang von Goethe Çeviren: Musa Aksoy seaBahAR Nosce Te