Hindistan'da yabani bir fil yavrusu yakalandığında kalın bir zincir ile kalın bir ağaca bağlanırmış. Yavru fil kaçmaya çalışır ama kaçamazmış. Zamanla kaçma denemelerinide bırakırmış. O ağaçtan hiç bir zaman kurtulamayacağına inanırmış. Yani zamanla esareti öğrenirmiş. Bu aşamadan sonra ayağındaki zincileri ağaçtan söküp ayağına odun parçası bağlarlarmış. Fil nereye gitse hep o odunun peşinden geldiğini görünce hala o ağaca bağlı olduğunu ve hiç bir zaman ağaçtan kurtulamayacağını düşünür ve kaçma girişiminde bulunmazmış. Başlangıçta yavru filin kaçma İNANCI var, ama İMKANI yokken, sonrasında İMKANI var ama İNANCI yoktur artık. Sahtede olsa çaresizliği öğrenmiş ve kurtulmasının kendi ellerinde olmadığına inanmıştır. Kendi hayatımızda bizlerde kimi zaman ailemiz ve yakın çevremizdekiler tarafından böyle bir ağaca bağlanırız. Yapacaklarımız için cesaret ve inancımız içimizde iken bu zor şartlar yüzünden elimizden bişey gelmez. Ama bir gün yapmak istediklerimiz için şartlar olgunlaştığında ve biz o ağaçtan kurtulduğumuzda inancımızı çoktan yitirmiş olduğumuzdan yapacak cesaretide bulamayız. BELKİ ŞU AN O AĞACA BAĞLIYIZ. BELKİDE KURTULDUK. EĞER İNANCIMIZI KAYBETTİ İSEK ONU GERİ GETİRMEK İÇİN YENİDEN CANLANALIM. Ve yapmak istediklerimiz için tam gaz ilerleyelim yağmur, çamur, kar, boran demeden. Çünkü vakit gelip bizi o ağaca bağlayanlar bir gün hayatımızdan çekilip gittiğinde biz hala ilk günkü gibi çaresiz ve aciz bulunmakla kendimize en büyük kötülüğü yapmış oluruz. Bu hayat bizim onun, bunun veya bir başkasının değil madem Kararlarda bize ait olmalı. Sevgiler. a. s. talin