Çok yorulmuşum aslında.. Bunu zaman zaman anlıyorum, ama az önce pencereme yöneldiğimde ekmek yiyen güvercinin karnını doyurabilmek için defalarca boynunu eğip kaldırdığını görünce okadar bile gücüm olmadıgını... Duygularımın bastırılmaya çalışıldıgını. Bu hayatta asla istediğim gibi ilerleyemeyeceğimi, asla masum hevesler beslememem gerektiğini yüzüme gelen rüzgarla binlerce kez anladım. filmdelisi

Aynaya bakmak bu olsa gerek. İstediğim, düşlediğimle olduğum yerin arasındaki uçurum ve bu uçurumun resmen hayatımın içine etmeden kapanmayacağını hatta nereden başlanması gerektiği bile bilinmeyen bir uzay boşluğu olması. Yak bacım