Kirpikleri yorgun her masalın sonu , hep ilk cümlede gizlidir&#8230; !!! &#8230; Kirpikleri yorgun O şehirde... &#8230; Diyar-ı aşkı izliyordu, diyar-ı yardan uzak... Yorgundu şair... İçinden geçen her şehir, bir kent soysuzunun asalak kalbine, rengini düşürüyordu... İçinde kent soysuzlarını, aşk meczuplarını büyütüyordu... Ve rengini emanet bıraktığı her şehir, bir masalı kanatıyordu a dında... Yorgundu şair... Kend inden kaçıyordu... Şehir bakışlı bir kıza, şiir yazdıracak kadardı gidisi, kirpiklerini yolduracak kadarda kalanlığı... Her kayaya bir şiirle kentin hatrını alıyordu... Hatrı sayılmayan gidişleri hep gülümsüyordu... Ve şiirinden kent kent kaçan şair, gittiği her şehirde yeni bir masala kahraman oluyordu habersiz... Hüznü tebessümüyle ağlatan, acıyı gözlerinin renginde saklayan, bir garip yolcuydu kenti şair yapan... Hüznünü aklayamayışına satır satır ahlanacağı bir çift bakıştı şehir ve şehrin kirpiklerinde kanıyordu şair... Çoğul hüzünlerin gölgesinde, tekilliği büyütüyordu sakil bir acıyı... Ve kalbini bir deniz şehrinde arındırıp, bir banliyö kimsesizliğinde yaşatan şair, sağ salim sabaha ulaştırdığı yalnızlığıyla, şehrin ıslaklığına kuru yordu cümlelerini hala... Bilmiyordu... Şehrin kirpiklerinden damlayan, ela bir masaldı oysa... Diyar-i hüznü izliyordu, diyar-i hazandan uzak... İçinden gemiler geçiyordu... Dilini bilmediği şarkılarla geliyordu sabah... İçi acıyordu... Hüznü dar bir semtin uçlu bucaklı mavisinde sonsuzluğu soluyordu... Oysa hüznünden yana yitiyordu soluğu kentin... Ansızın avuçlarına esmer bir hayat tutuşturuyordu şehir... Yazdığı ilk cümle devrik bir krallığın yetimliğini andırıyordu... Ve henüz başlayan bir kent masalının sonu, şairin ilk harfinde tebessüm ediyordu... Sahi... Kim s/aklardı bir sonu anı niyetine? Üstelik emanet bıraktığı her cümle, bir gidisin habercisiyken... Kim? Rengini şehrin hüznüne daldırdı şair... Ela bir sitemdi artık, kirpiklerine yas düşen kentin, izinsizce boğulduğu... Uzandı, lakin silemedi, aklayamadı hüznü kentten, rengi gidişlere çalan şair... Ve son... Şair şehri terk etti, şehir kendini... Biliyordu ki masal; kalsaydı eğer beş dakika değil, beş asır kanardı... Kaya üstü yalnızlığına yoldaş yapıp gecenin türküsünü, yaşanılası bir öyküyü yaşardı... Ve kirpiklerinin tekil hüznünde çoğul bir masal nam salardı... Kalsaydı eğer... Ne uzağında kalınan bir veda, ne içe batan ateş-i sevda, nede ardından el sallanmayan bir gidiş kalırdı masalda... Öyle ya... Kalmadı şehir, gitmedi masal... Gitti şair ve kanadı masal... &#8230; Ve ben... Hatırı sayılır bir gidişim olmadı... Ardından el sallanmadı masalımın... Kirpiklerime değen hüzün geceyi karartmadı... Nemli bir hayattı yaşadığım, hiçbir şiirde kurumadı... Ve hiçbir şehir adımla tenhalaşmadı... Sonundan başlanan bir masalın, başlığıydım: "üç nokta"... Gerisi üç noktaydı... Gerisi yalnızca üç nokta... ... krizantem7

Yüreğim ardımda, Yüreğimde sen... Geliyorum bir yerlere, bir yerlerdense gidiyorum. Ardımdan gelen bu aşkı sahiplenmek öyle huzur verici ki. Yol yol uzuyoruz, Ardımızda ne bir siren sesi, Ne bir karabasan gürültüsü.. Sen gittiğinden beridir, portre fotoğrafım yok benim. Sadece gidişime şahit yol resimleri... Yol yol sana uzuyorum... Bağlayacağım yüreğine yüreğimi kör düğümlerle... Kararlıyım! Çünkü; ... tuğba özerk / sende kaldı krizantem7

Çığlık çığlığa bir sessizlikten geliyorum Boğazımda susa mahkum edilmiş kelimeler Usulca aralıyorum göz kapaklarımı Kirpiklerimin öte yanı uçurum Eğer gözlerimden bir söz kaçırırsam; biliyorum ki öleceğim Fırtınalı bir günde patlak verecek cinayetim Hayata sırtımı döndüm bekliyorum Karlı istasyonda içimde kaybolmuş gibiyim Avaz avaz suskunlukta kendimi arıyorum Gölgeme bassam düşeceğim Kaçarak uzaklaşıyorum Ardımda bırakıyorum tüm iz düşümlerimiGeceyi iki parçaya bölüyor yağan kar İçimde sarhoş bir kadının ayak izleri Bir oğlan çocuğu misketlerini fırlatıyor Haliç&#8217;e Parça tesirli acılarımı cebimde taşımışım senelerce Yanlışlarımı zaten yaşadım Artık kendi doğrularımı yaşamalıyım Hayat pis bir elma şekeri tadındaydı hep, Çürüyen dişlerim değil düşlerimdi çoğu zaman Ya hayat bize ağır geldi ya da biz hayatı ağırladık Şimdi hangi kente sığınsam; Kanım topuklarımda, cıva ağırlığında Ne zaman elimi yüzüme götürsem; Bir kadının gözyaşlarında boğuluyorum Kadın iki eliyle tampon yapıyor ağzına Bir aşkı daha kusmamak için, Bildiği tüm küfürler can veriyor boğazında Karlı istasyonda soluk alıp veriyor sayıklamalarım Boş bir banktan seyrediyorum gece yayınını Gece benim için seslendiriyor &#8216;&#8217;sorma ne haldeyim&#8217;&#8217; Kirpiklerimin öte yanı uçurum Eğer gözlerimden bir söz kaçırırsam; biliyorum ki öleceğim krizantem7

Kilitlenmiş kilitler, üste üstelerden üst bir ben tanımsızlaşıyordu. Uzak sevmelerin kapı aralarında baktım sana.. Sen kilit üstüne kilit nedir bilir misin? Bakmanın sana kaçmanın en güzel yerinde kalmak nedir bilir misin? Kuş tüyü hafif alışmalarımda elimi uzattım havada kaldı. Lale bakışlı umutlar uçuruyor baharımı. Hani bir gün geleceksin lecan olarak, laleler arasında yaşayacağız. Laledir, gelmesen beklemezler, solar hemen aşka&#8230;Kime bakayım, hangi yüz seni bana yakın ermiş sıcaklık kılar. Ar altında hasretim, har yakar azlarımı. Yetemem sana. Uzaksın. Ancak özlemlerini giydirirsin resmime. Çıplak umutların gelir kapsam alanımdaki düşlerime. İçimde sen lekesi.. Kırık dökük kilidin de açmıyor gecemi, gündüzümü, uykusuzluğumu, melankolik ko larımı. Koma beni komilik yaptığım sevda otlangacında. Gözlerimde ömürler sönerken, sen benden bir ömür kiralarken örselenmiş ayıplarını ve yanlışlarını yıka. Uzatma kırılmış paftalarımızın fay yakınlarını. Ki depreme alışmış iki uzaklıktan daha büyük deprem nerde olabilir. Yüreğimden tutku evine sızan dilsiz sularımda yıkan. Susuzsun. Kurumuş kurulu düzeninde gül yetiştirmeye geldim. Bülbül olarak yuva yapacağım en güzel gülün yaprağında. Gel Sayıkla sözlerinle aşkımın tütsülenen yüklerimde Belki kalırsın. Belki asarsın son kilidini viran hanıma, canıma. Günlük gazetelere yazıyorum, senden uzak kalışlarımın ilanlarını. İlanlarımdan gemimi yürüttüm sevda ahvaline. Tercüme etsin sana sensizliğimi mantık-ı tayr. Belkıs sarayına gelemem ki ben saray ötesinde ördüm sevdamı. Mecnun ve Ferhat&#8217;a özel ders veren olarak İstanbul&#8217;da sensizlik çölü kuramam. Düşlerimi düştüğüm her anda kullandım. İki yanı giyotinlere açık sevda dolabımdasın. Gelişin, gidişin ince incelerde bilesin. Ne yana baksam, yağmur, İmran olur uzaklarımda. Monileşir, zümrütler açar komşu şehrimde. Çaresizim. Zamansızım. Sensizim. Yağmur ol yağmur kal kalışlarımda. İstanbul &#8216;da bul beni ey ben.. İmar edilmiş, İmranlarım ol. İmar et sevda kentini, kent ve aşk üstüne. Sütten bir nehir aksın, sütüne özlemlerimi sürüklesin senden. Sen kumrularla konuş benden. Kumsallımıza kum dök en içten içlenişle. Yusufcuklarımı vurdular Yusuf&#8217;u attıkları kuyudan. Biraz Yakup her şeyime. Gözlerim o yüzden sana karşı nemli ağıtlarla bakışır. Sırtımda binlerce dünya sen derdi, şekva olmuş hazlarımın hazırındasın. Gelsen ne gelmeler gelecek biliyor musun? Öksüz ceylanlar kaçıyor sensizlikten. Kimyası aşka şifreli uzak hayallerimin eskiz şifrelerini ver bana. Ban beni ver. Vurulan her vuruluşuma önce yağmur öncesi, sonra yağmur, sonra Ankara&#8217;ya gerek yok, başkentsiz yaşamak daha güzel sen her kentim olurken. Buradan, hiç görmediğin, hiç duymadığın sözcelerden ruhuna kentler kuracağım. Mutlu olmak senden ders alacak, huzur adres soracak. Hızır ve ruhun zevki yoldaşın olacak &#8230;Yeter ki iyilerinin kimyasını bozmadan gel. Ve bilir misin hiçbir gül açmaz oldu sensiz her can bahçemde. Her gül yaprağının üstüne sensizimi yazdım, bir gün gelirsen silinir her şey. Ama sen gene de beni tutuştur tutkularda, mavi sevgilerin dalgalarında yalnız bırakma. krizantem7

Deli YüreĞime DeLi Sevgiler Yakışır... Bir gün daha senin hayalinle geçip gitti... Umutlarımın can evinden vuran gecenin yalnızlık ayazında üşüdü yüreğim... Defalarca seni sayıkladı dillerim... Hayalin karşımda dans eder gibiydi sanki... Onun dansına eşlik etmekten başka yapacağım birşey kalmamıştı sanırım... Bıraktım kendimi hayalinin kollarına... Hayal de olsa sıcacık hayal de olsa umutlarımı beslerdi güzel elleri yumuşacık... Akıp giden zamana isyan eden asi yüreğim isyan edemedi bu duruma..."Neden yoksun?" diyemedi hiç... Yüreğimden dökülen yaşlar önce içimi sonra yüzümü ıslattı... Ayazda buz tutmuştu göz yaşlarım... Varsın olsun onları hayalinin sıcaklığı eritir de düşer elbet kucağına... "Divane aşık gibi dolaşırım yollarda..." ne güzel isyan eden bir yürek söylemiş bu türküyü... Asi yüreğime gecenin karanlığına inat hayaline bir kurşun sıkıp sana koşmasını benimsetemedim bir türlü... Engelli bir insan gibiydi yüreğim... Sana gelmek istiyor her ayağa kalktığında düşüyordu... Belki de düşürülüyordu... Bu yüreğe çılgın sevgiler yakışırdı bir zamanlar... Delice hesapsızca sevmeler ve doyasıya herkese inat yaşamak sevgileri..."Yaş 35 yolun yarısı" demiş şair... Neden hep beden yaşları?Yürekler hiç yaşlanmaz mı acaba? Saçlardaki aklar gibi düşmez mi yüreğe de hafif hafif kırlar?... Deli yüreğim aklıma da giriyor sonunda kanıma da sanırım... Deliriyor muyum ne? Hayallerle sevişen umutlarıyla evcilik oynayan birine başka ne denir ki?... Deli yüreklere de deli sevgiler yakışır ama değil mi?... O zaman ben de; DELİCE SEVİYORUM SENİ AY PARÇASI... Deli yüreklere deli sevgiler yakışır belki de... Belki de deliriyorum... Belki de... Neyse... krizantem7

İcimdeki acı bir anda katLanıp cıkıverdiqinde kar$ıma keLimeLerin suskunLa$ıp beni boqacaqını dü$ünemezdim biLe.. Ama oLuyormu$, bak i$te nefes aLamıyorum yava$ yava$... Gitqide kesiLiyor derinLerdeki sesim ve qitqide sıradanLa$ıyorsun sende herkes qibi&#8230; Unuttun mu dediqimi sana sevqiLi, İzin verme demi$tim unutmama seni&#8230; İzin verme sıradanLa$mana, İzin verme anıLarımdaki yerini bozmaya&#8230;.. HaLbuki sen coktan karar vermi$sin sıradanLa$ıp yok oLmaya... HaLbuki sen istememi$sin yüreqimdeki o yeri&#8230; Ve coktan kayboLup qitmi$sin de ben bir hayaLin pe$inde doLanır oLmu$um saf a$ık misaLi&#8230; HaLbuki ben senin farkLıLıqını sevmi$tim, sebepsiz qüLümsetmeni beni ve huzuru... GözLerinde yakaLadıqım ve avucLarında hissettiqim o huzuru sevmi$tim sevqiLi&#8230; Hani demi$ ya $airin biri&#8230; Ben seni hic sevmedim ki&#8230;.. Gercekten; ben seni hic sevmedim ki sevqiLi, Ben senin bana baqı$Ladıqın qüzeLLikLeri sevdim, Ben senin anıLarımda yer etmeni sevdim beLki, BeLki de qökyüzünü iLk defa seninLe bu kadar net qörmemdi ceken sana&#8230; Ne önemi var ki $u saatten sonra... Ne önemi var ki sözLerin&#8230; Susmak istiyorum ben, susmak ve bir daha hic konu$mamak&#8230; KeLimeLerim boqarken beni, yardım biLe istememek kimseden&#8230; Ve sadece senin yardım edebiLeceqini biLerek suskunLa$mak qitqide&#8230; KaLemimden damLayan kan damLaLarında boquLmak beLki de&#8230; İcimin yırtıkLarı qün yüzüne cıkıyor yine derinden&#8230; Görüyor musun yar, bir bir bıcakLar sapLanıyor kaLbime senin diLinden&#8230; Ve bir bir yaraLar acıLıyor sebepsiz&#8230; Yüreqim yanqın yeri, Yüreqimdeki sen aLevLerde... Yar uzat eLini, Uzat cıkarayım seni... Kor etme kendini, KüLLendirme yüreqimdeki yerini&#8230; Yar cık, cık yanqınLardan... Serin yaqmurLar bekLiyor ikimizi&#8230; Yazmaya caLı$tıkca sacmaLıyor diLim sevqiLi&#8230; Susmak yakı$ır diyorum ve susuyorum&#8230; Gitqide qücsüzLe$iyor nefesim&#8230; BoquLuyorum&#8230; Ve son kez tekrar ediyorum sana, o $airin diLiyLe sevqiLi&#8230; Gercektende ben seni hic sevmedim ki, Ben senin bana baqı$Ladıqın qüzeLLikLeri sevdim, Ben senin anıLarımda yer etmeni sevdim beLki, BeLki de qökyüzünü iLk defa seninLe bu kadar net qörmemdi ceken sana&#8230; Ve $imdi diLimde bir sus var cörekLenmi$&#8230; SeciLmi$ bir diLsizLik ya$ıyor bedenim, korLa$an aLevde qördükce seni&#8230; krizantem7

hep böyle mi bakar gözlerinin içi senin? hep böyle mi sevdiğini söylersin bana? içinde biryerlerde uçan martılar gözlerinde bilmediğim pırıltılarla, &#8220;seni seviyorum&#8221; deme bana! içim bir tuhaf oluyor dokunmak istiyorum ellerine sonra, büyüttüğün kuşlara ekmek atmak birde güle-oynaya... &#8220;seni seviyorum&#8221; deme işte bana... alıp başımı gitmek istiyorum, çok uzaklara ya da senin yanına!.. gelsene hadi, al beni buralardan... bırakma bir başına... acıyor biryerlerim sen olmayınca &#8220;seni seviyorum&#8221; deme bana... unutuyorum kanatsız olduğumu, melekler gibi uçmak istiyorum sonra... tarifsiz boşluklar var, tarifsiz korkular sen yine sevdiğini söyleme bana... sarılma öyle hemen... ellerim üşüyormuş - &#8220; kaç yazar?&#8221; Ödünç istemem ellerini... Sıcak elleri bırakmak zordur bilirim... En iyisi al bendeki emaneti Gökkuşağının 8. rengi olma hayallerini &#8220;seni seviyorum&#8221; deme bana gitmek istemiyorum sonra... oysa biliyorsun gitmem gerektiğini ilk ben söylemiştim... gözyaşlarım burnumda &#8220;seni seviyorum&#8221; deme bana... KADER / SEVMİYORUM krizantem7

Bir sessizliği giyindim üzerime. Senden öncenin ve senden sonranın bana getirdiği en güzel duyguydu belki de sessizlik. Elimde kendimden başka konuştuğum kimseler yoktu. Kendimi kendime bırakmıştım ve kapatmıştım bütün seslere kapılarımı. Ve&#8230; Yalnızlığın hırçınlığında sahile atılmış bir kum tanesiyken avuçlarına düştüm bilinmezliğinin. Korkularımın kalp atışlarını duydu kalbin. Kaçmaya çabalayışlarımın adımlarını gördü. uyuyordum oysa.. gözlerim hep açık bekliyordum sabahları ve gözlerim hep açık bekliyordum akşamları. Uyuyordum sessizliğimle. Bakışlarımı yere düşürerek uyuyordum. Bir avucun içine sığamayacak kadar büyüktü kederim. Bir avucun içine sığamayacak kadar kifayetsizdi. Anlat diyordun. &#8220;anlat&#8221; anlatmayı bilmeyene ne zordu anlatmak. Ki&#8230; Başaramadım&#8230; Susmaya alışmıştı içime attıklarım ve çıkamıyordu harflerin önüne dizilerek. Sadece çabalıyordu sıradanlığını unutmaya çalışarak. Gözlerine bakıyordu ötelerden; anlatmadan anlaman için öyle yalvarır gibi bakıyordu gözlerim. Belki anlar diyordu, belki hisseder sessizliğimde içimde birikenleri. Belki sarıp sarmalar sesiyle sessizliğimi&#8230; Ve uzuyordu belkiler. Ve çoğalıyordu beklemeler. Ve anlaşılmıyordu sessizlikte söylenenler&#8230; Sen&#8230; Sessizliğimin en yalın haliyle ama en samimi haliyle karşısına çıktığımtek insandın. Korkularımla, hıçkırıklarımla, yalnızlığımla, umutsuzluğum ve karamsarlığımla önünde durmaya gözlerine bakmaya çalıştığım tek insandın. Baktığın fakat hiç göremediğindim bende. Anlamaya çalıştığın fakat anlayamadığındım. Varlığı hissedilen ama bir türlü var olamayandım. Ben sessizliktim, sen kalabalıktın. Bundandı&#8230; Benim sessizlikte ısrarla kalışım. Ve bundandı senin beni hiç anlayamayışın. Korkularımın kalp atışlarını duydu yüreğin ama hepsi bu kadardı&#8230; Duydu; anlayamadı. Baktı; göremedi. Ve biliyorum artık Anlaşılmıyordu sessizlikte söylenenler&#8230; sessizim yine... Sessiz.. krizantem7

Bu gece sen onun yüzüne açılmaz bir kapı kapattın. Kirli, paslı menteşelerin sesinde sıkıştı yüreği Kirpikleri hissetti yokluğunu Büktü boynunu deprem bu&#8230; Aylar sonra bir oda dolusu yalnızlığıyla sokaktaydı Sicim gibi bir yağmur yağıyordu. Bir kenti boydan boya temizliyordu Sokakta kimsecikler yoktu Köpekler bir köşeye sinmiş onu gözetliyordu Kirliydi yaşamaktan utanıyordu Tit tir titriyordu yüreği Yaralı bir güvercin gibi&#8230; Oysa bu yürek bir zamanlar Güneşe ateş vermiş cehennemde buz satmıştı Şimdi köpekler onun için ağlıyordu. yorgundu, konuşamıyordu. Şu hayatı sırtından atamıyordu, Yerde kuru bir ayrılıkla bir kuş ölüsü yatıyordu Bir deli rüzgar ellerindeki tozu aldı Ne bir dost kaldı yanında, Ne de bir düşman aklında&#8230; Zor bir gün Önünü göremiyordu İnsanlar çığlık çığlığa yüzünü seçemiyordu Gözlerinde aşksız ayrılık vardı Kirpiğinden yüreğine saplanan Paslı bir tren gibi geçip giden ellerinde. Bir yalnızlık adımlarıyla büyüyen Belli değildi kimin sevdası kimin yüreğinde O aşkını taşırdı hayatın ta orta yerinde Sırtında ayrılık dilinde küfür Ben gidiyorum sen uyuyorsun. Pahalı bir kedi gibi sıcacık hayellerinin dibinde, Ben sokakta dövülmüş sahipsiz bir köpek gibiyim. Ben gidiyorum sen uyuyorsun Ben gidiyorum sen susuyorsun. Susmanın güzelliğinde suskunluğunla boğuluyorsun Siliyorum dudağında kalan yalanı Yalan doğuruyorsun, dokundukça ellerimde çoğalıyorsun. Ben geldiğim yoldan; Geldiğim gibi acılara bezenip Ayrılığı bir gelin gibi süsleyip gidiyorum Bir kapı kapandı Bu gece benimde gözlerimin içine Kirpiklerim hissetti yokluğunu Büktüm boynumu deprem bu. Tenime değdim kokun sinmiş mi diye Sol elime baktım; bahar gibiydin Avucuma kuşlar kondu parmağıma yıldızlar Bir nehir oldun aktın gittin Sağ elime baktım; Cehennemdin ayrılıktın kordun Deprem bu bir hayat yandı bitti kül oldu Adaklar yüreğimden geçip gitti Tutabilseydim birini Korkmadan kesebilseydim eğer Biliyorum gelecektin Zoruma gidiyor zor bir gün Biliyorum zorla güzellik olmaz Oysa çirkin olmak vardı Kovsanda kapından gitmemek vardı Ama bir yüzün vardı; ellerimde kaybolan Öyle bir küçüldümki; artık büyüme zamanı Ey sevdalılar; eydostlar; Var olan bütün güzellikler Yürüyemediğim parke taşları patika yollar dağlar, taşlar elveda Elveda ey sahil kasabaları gidemediğim köyler kentler Ey sırtında hayatı taşıyan insanlar Ey gagasında son bir tebessüm kalan martılar Ey ölmüş çocuğunun alnını öpen analar Siz kalın sağlıcakla Ben gidiyorum Gözlerinizden akan iki damla isyan olsun Bu bana yeter elveda yaralım elveda Kırkıncı kapıyı kapadım elveda.. Daglarin Mektebi bi baska. krizantem7

Gitmeye hazır yüreğim.. Düşünme bununda üstesinden gelebilirim. Ne sandın beni, bu darbeyle yıkılırmı yüreğim.. Ben ne yıkımlar gördüm.. Bu bana basit bir kördüğüm. Çözemediğim neler var içimde bilsen.. Ne çok paramparçayım. Ne çok yitirdim kendimden. Bir köşede sızlayışım, yorganlara sarılıp ağlayışım var gözlerimde.. Yüreğimi susturmalarım, bağrımı eze eze ona karşı koyuşlarım. Bunu yapsamda durduramadığım duygularım.. Ne sandın beni.. Sağlammıyım sanki.. Her bir adımımda ızdırabım vardır benim.. Ve her gülümseyişimin haksız bir nedeni.. Gülmeye nedenimmi var sanki Acıyarak bakma gözlerimin içine.. Onlar senin gördüğün kadar yeşil değiller.. Kana buladığım günler var gözlerimi.. Görsen o zamanlar görebilirsin içimi. Deli yanlarım var.. Esmesede hep içimde bir rüzgar.. Ne sandın beni yıkılırmıyım.. Bana sökmez bu fırtınalar Bir ağacın gölgesinde soluklanmayı bilmez bedenim.. O gölgeler nasıl ferahlık verir insana bilmez.. Ben yandıkça ateşimle, kimse durup dinlemez.. Bu zamana kadar sanki senmi vardın yanımda. Bundan sonrada istemem olma.. Hanimişbenimensevdiğim.. Dar zamanımda kimse yoktu yanımda.. Ondandır bu umursamazlığım.. Sen hiç gördünmü rüzgarın kökünden söküp attığı ağacı.. İçimde bu ve bunun gibi gelgitler yaşadım işte ben.. Ne kadar inanılması güçse, o kadar inandım. . Sonunda bende bir gün mutlu olurum sandım.. İyilik eden iyilik bulurmuş.. Öyle sandım. Sevdim en değersizini bile.. Sevdim ciğeri beş para etmesede.. Sonunda inandım, mutlu olmak hayal değil derlerdi, inandım.. Her söze kandım.. Aklına gelebilecek her saçmalığa. Düştüğümde kanayan dizlerime ağladım.. Geçecek dediler inandım... Sevdiğimde kavuşamadım.. Kavuşursun dediler inandım.. Artık gücüm kalmadı dediğimde bile, İnanmaya inandım.. Ben kaybettim sen kazandın.. Halada inanıyorum ara sıra.. Yağmur yağınca hava güzel olurmuş ya.. Bu içimdeki hava aynı.. Farketmiyor yağmur yağsada.. Hiç görmedim ben mutluluğu.. Nerde bulunur bilirmisin.? Yada onu gören olmuşmudur..? Ufacık mutluluğumda bile sakladım hüznümü içimde.. Sanmaki yıkılırım gidince.. Benim isyanım dönmeyişlere.. Sanmaki dönerim geriye.. Benim beklediğim bir kez olsun dönüpte şaşırt benide.. Kızamam kadere böyle olmasını istediyse.. Ne biliyim işte hayat böyle. Bilirsin hala inanırım yeminlere.. İnsanların en masum hallerine.. Acılarına, kederlerini ortak olup, Hiç bir zaman çıkamamak düze.. Kes be yüreğim kes sende.. Nerden çıktı bu lodos niye?Aklına şimdimi geldi söyle.. Benden mutluluğu alıp kaçırana isyan etmek kadere.. Ben bakarım bundan sonrası için önüme.. Artık kızaran gözlerimden önümü göremesemde.. Takılıp düşersem yine.. Bırak bu sefer öleyim bende.. Bırak kanasın dizlerim.. Kana bulansın ellerim.. Acının başka rengini görmedim.. Ne sanıyorsun beni.. Düşersem ağlarmıyım sence..? Hala çocukmuyum, hala inanırmıyım yeminlere..? Kes be yüreğim kes artık sende.. Bırak oynasın kader benimle... sezen aksu / son sigara krizantem7

"Aşk yalan mı gerçek mi, sen söyle hayat..." Bu akşam yine; Yolum, yollarına düştü. Peşim sıra karanlıklar üşüştü... Şimdi ben, En koyu tonuyum karabasan anların! Ya sen? Biraz ışık istedim, İtirafımdır çekingen, /Sesini duymak istedim/ Susadım hani sana! Sus olmuş dudakların; Lal olmuştun yani bana. Öyle mi? Doğru mu anlıyorum ayrılığın dilinden? "Beni sesli harfleriyle çağır yüreğinin dilinin... Gözlerine beni ser, Ellerini bana uzat, Saçlarımda nefesin dolaşsın..." demek de vardı/çizmek lazım hepsinin üzerini. Ayrıldığımızı unutmuşum. El olmuştun sen bana. İçimin br yarısı inatçı bir çocuk gibi, Denizin dibinde seni bekliyor. Ben söylüyorum söylüyorum laf anlamıyor! Kimeyse bu inat. Yüreğim, aşkı at! El oldu yar sana / yar sana lal oldu/ fatih kısaparmak / mor salkımlı sokak . push ; krizantem7

aykırışım Sanadır y Yar / Seni seviyorum... Saat sabahı gösteriyor, İçimde ince bir sızı var. Kalp ağrısı, gönül sıkışması bunlar sevdiceğim. Gözümden dökülen yaşlar ile sevdiğim Sana bir kez daha sevgimi haykırmak istiyorum. Gözlerimi kapadım da maziye gittim bir an, düşüme girdin aniden, gözlerin geldi aklıma, sözlerin, tatlı dilin ve gülümseyişin. Gözlerindeki aşk dolu bakışların, sevgiye dair hecelediğin sözlerin, tatlı dilin ile esprilerin ve benim en çok beğendiğim tarifi imkansız odaklandığım gülümseyişin... Bir ahh çektim sevdiğim yanlızca bir ah. Özledim dedim haykırdım duvarlara aşkımı, duvarda sessiz kaldı. Karşımda olsan idin sen sessiz kalmazdın sevdiğim dolardı ellerin boynuma, sarılırdın şefkat dolu belime, öperdin, öperdin dudaklarımdan. Özledim seni birtanem çok özledim... Ellerimi açtım da az evvel yalvardım rabbime yine her defası gibi seni diledim kendime, kavuşacağımız günü adakladım, gözlerinin içine bakarak seni nasıl sevdiğimi bir kez daha çoğu kez ve defalarca haykıracağım günü istedim. Yüce mevlam'a yüreğimle inanıyorum sevgili yar'im. Seni, bizi, biz dolu masumane aşkımızı kavuşturacağına can-i gönülden inançla inanıyorum. Ve sende inan birtanem. Oğün geldiğinde ben yine her zaman ki gibi yerimde olacağım, aşkımı, sevgimi, tutkumu, sana olan bağlılığımı ve bu sol yanım var ya sevdiğim yollarına tekrar sereceğim. Bekliyorum ve bekleyeceğim, Sana söz veriyorum aşkım; Her an, her dakika, her saat ve bir ömür boyu. ... Gülüşü ile huzur bulduğuma, Özlem ile yandığıma Hasret ile beklediğime HAYKIRIYORUM Seni Seviyorum, Seni Seviyorum... krizantem7

Ustamdan ödünç aldığım &#8220;hüzün ikliminde&#8221; sözlerle, geç kalmışlar ülkesinin dar geçitlerindeyim&#8230; Boğuluyor kursağımdaki yalnız şarkı. Saklanmayısa çalışırken sıcağında, asılsız bir ihbarla suçüstü yakalandım, kahverengi bakışlarına&#8230; gözlem altında gülüşlerim&#8230; Yine de hesapsızca boyandığım kahverengiliğine emanet ediyorum haylazlığımı&#8230; Harf başı dikiliyorum karşına satırlarda&#8230; Konuşucunca susturulduğum cümlelerin son noktasından sesleniyorum sana; Duyuyor musun?!... krizantem7

Kadavradan ibaret bir gövde, İmlası bozuk bir cümle.. Bir de aramızdaki büyüyen özlem.. Biliyorum gelmeyeceksin... Ne sen olabileceğim gözlerinin dibinde.. Ne ben olabileceksin yüreğimin terinde.. Ama... Bir cümle olduk biz.. Anlatım bozukluğuna meyal verdik ise de, Sevgiye dair alıntılanmış, En anlamlı söz olduk biz.. Bizden doğma mutluluğu var ettik Sevda sağnağında... Bizden olma bir fincan umudu tazeledik Hayat çaydanlığında... Ey kirpiklerinden sağdığım gökkuşağı yedi rengi, Hüzünbaz hüzünleri unut.. Ayak diblerine kök salmış siyah&#8217;ı da.. Koş yeni demlenmiş yürek demime.. Sokul ve mevzilen gözlerinde kuruttuğum kirpiklerime.. Şarkılar sustu biliyorum.. Söz sırası bizde.. Mutluluğumuzdan alıntı birkaç çift umudumuz var dudaklarımıza ördüğümüz.. Erişmese de ellerimiz ellerimize, bir yolumuz var özleminde yürüdüğümüz.. Sana kaç gel demiyorum.. Biliyorum hakkım değil bu.. Bırak kanlı bir savaşın içinde geçsin ömrümüz.. Çilekeş bir sonbahar yaprağına özensin gözlerimiz.. Aynı tende, aynı gölgede yürümese de mavi düşlerimiz, aynı sevdanın ıslak cümlelerinde büyüsün adımız.. İlintilensin kokun Cennnetle, bize aidatlansın ayrılık... Ne fark eder ki.. Ben sendeyim... Sen bende... Bükülse de cümlelerimiz, sökülse de alfabemiz biz bir cümleyiz.. Sen ve ben... İki harf bir cümleden ibaret mutluluk... Mutluluğuma umudumu bağışlayan, Biliyorum özlem kör topal zamanlarında ilerliyoruz.. Sen benden uzakta, ben senden ırakta yürümekteyiz.. Dışı düşsüzlüğe gebe kalmış bir sabahın koynunda boyun bükmekteyiz.. Bazen gözlerimiz nemlenmekte, bazen de özlem aramıza perdelenmekte.. Ama bırakmak yok sevgili.. Mutluluk umuda gark olmuşsa, artık dönüş yok bu yoldan.. Ölüm ölümümüzü öldürmeden gitmek yok sevgili.. Bırak ellerinden içmeyeyim bir bardak suyu.. Bırak gözlerinde sabahlamasın yüreğim.. Uzaklarda bana ait bir cümle ol yeter.. Koynumda sonbaharları kurban edemesen de bırak yanımda hep umut ol yarınlara... Sığlığıma / içimdeki yalnızlığa bir dirhem hayatı aşılayan, Sus. Dikenli telleri dudaklarına getirip kanatma yaralarını.. Kavuşmamanın ızdırabına kanıp içme hüznün şerbetini.. Bak kör bir yüreğe sevgiyi öğretiyorsun.. Büyüyor içimde ölen bir çocuk.. Yarım değil cümlelerim.. Mutluluk fiilinden umut deryası cümleler kuruyorum mavilere.. Rüzgarı omuzlarıma alıp bulutlara yeni göç yolları buluyorum.. Biliyorum her yol sana... Biliyorum her söz sana.. Evet zor yaşadıklarımız.. Zifiri bir karanlık ilerlediğimiz, bir ölüm kalım savaşı göğsümüzden sildiğimiz.. Bırak aramızdaki özleme bakıp durma.. Kefenle gözlerindeki ıslaklığı.. Gün vuslat zamanı.. Gün bizi bizde yaşatma anı.. Doldur gözlerine kız cocuğu hayallerini.. Yürü bana doğru harf harf.. Yürü bana doğru dua dua.. Bir de gelirken bana, Bİr avuç maviyi çok görme sakın.. Unutma; Özlediğim kadar Sen&#8217;sin.. Sevdiğim kadar Ben&#8217;sin.. &#8220; Seni özlemin en güzel yanı; Seninle her gün yeniden doğmak mavilere.. Hep nefes al emi.. Seninle hayatlansın bu hayatım...&#8220; krizantem7

Sana "sevdam" Sonu olmayan bir yol.. "Sensizlikse" Kaçınılmaz bir sondu... Ne kadar yürüsem, Gözlerine varamaz, Ellerine dokunamazdım... Biliyorum... Yüreğine asla ulaşamazdım... Bana bu kadar uzakken, Kendimle daha fazla savaşamazdım... /... Karşılıksız aşk bir güzelin gözlerinde dumansız yanmakmış.../ ... Karşılıksız aşk yaşarken ölmekmiş.../ Sana sevdam, Sonu olmayan bir yol... Sensizlikse, Kaçınılmaz bir sondu... Ne kadar yürüsem, Gözlerine varamaz, Ellerine dokunamazdım... Biliyorum... Yüreğine asla ulaşamazdım... Bana bu kadar uzakken, Kendimle daha fazla savaşamazdım... /... Karşılıksız aşk bir güzelin gözlerinde dumansız yanmakmış.../ Bir sözünle, Kolumu kanadımı kıra kıra Bıraktın içimde... Karşılıksız aşk denilen, " Acı bir hatıra " Oysa; Sen benim, Sevgi pınarımdın... Ellerine susar, Gözlerine kanardım /sevseydin /... Sevseydin de keşke, Bir damla aşk'ınla Bir ömür yansaydım... /... Sevmek yüreği olan herkes içinse neden? - yasaktın bana...- // krizantem7

Gidiyor musun diye sorma bana. Gönderen sensin. Ne terk etmeyi istedim seni, ne de daha yaşamadığımız bu aşkı toprağa gömmeyi. Senin kadar öfkeliyim ben de, senin kadar endişeli... Bir dokunuşunla bin kenti yıkacak güç verirdin bana, ama inandıramadım seni. Sen sorgularken beni kafanda, ben gözlerinin içine bakıyordum kuşkuyla. Bir tek sözün bağlardı beni sana, oysa sen hep susmanın koynunda.. Aşkın içine bir kez girdi mi kuşku, teslim alır bedenleri de. Sütten çıkmış ak kaşık değildim ama yalanı sokmadım iki kişilik dünyamıza. O dünya ki, bazen minicik bir odada bazen kentin ortasında şekillendi. Nasıl da güzeldi. Zaten varsın diye her şey güzeldi ama sen buna inanmadın. Ah bu sorular... Yaşamak varken sevdayı delice, niye boğarız sorularla? Nasıl ikna edebilirdim seni? Ben "aşk" dedikçe sen "hayır" dedin. Zaten az konuşan sen, olumsuz ne kadar sözcük varsa bulup çıkardın ortaya. Ben bir şey diyemedim. Ne kadar zarar vermişim sana meğer... Nasıl değiştirmişim seni... Oysa hiç böyle düşünmemiştim. Kimseye zarar vermek istemem ben. Kimseyi olduğundan farklı bir hale getirmek istemem. Ama öyle oldu işte... Demek ki gitmelerin zamanı geldi şimdi. Gidişim yürekten değil, zorunluluktan. Sanma bu toy sevdayı başka kimliklere taşırım. Sanma ki benden sakladığın gülüşlerini yalancı yüzlerde ararım. Seni de götürürüm yüreğimde. Yokluğunu taşırım. Bulup bulup kaybettim seni.. Ne yazık ki toz-duman edemedim kuşkularını, ne yazık ki kalamadın bana. Öpücüğümün kokusu kalacak kapının eşiğinde. Kokladıkça bizi bir yanlışa mahkum ettiğini anlayacaksın. Ne çok tanıdığımız var ayrılığımıza... krizantem7

Yokluğun kıyamet alametim&#8230; Sonsuzluk dünyasında hücre hapsi yaşamaktır sensizlik&#8230; Bir gelsen&#8230; Bir görsem&#8230; Bir gülsen&#8230; Sonra yine git istersen&#8230; Sen bakıp bakıp daldıkça karanlık ufuklara, hayallerin yarım benliğin eksik kaldığı an düşlerim desteğin olsun diye yüreğine, karanlığa hibe ederim senli düşlerimi. Bir yıldıza iliştiririm ömrümü&#8230; Sen kendini kimsesiz hissettiğin ve göğe bakıp Allah&#8217; la konuşmaya başladığında kayan yıldızın kuyruğunda görürsün beni&#8230; Yüreğinin mutluluğuna adamışım benliğimi yar&#8230; İbadet saymışım seni sevmeyi&#8230; Şimdi varlığındır ihtiyacım olan. Artık hissetmek yetmiyor canıma. Birebir varlığın olmalı yanımda... Bakışlarımız çarpışmalı uzun uzun. Nefesler birbirine karışmalı. Seni hissetmekten çok yaşamalıyım artık&#8230; Seni yaşamalıyım...! Her gece gözlerimi kapattıktan sonra hafızamda kalan son görüntü gözlerin olmalı... Ve her yeni güne başlarken gözlerimi açtığımda ilk seni görmeliyim... Bir karış yakınımda olmalı yüzün, nefesin yüzüme vurmalı... Sensizlik cinnetim olur yar..! Dinle "kanatsızım" dinle..! Aç yüreğini, aç gözünü&#8230; Korkusuzca ver elini, tereddütsüz yaz sol yanına beni. Mutluluğumuza gölge edene karabasan gibi çökmezsem eğer&#8230; Gözünde bir tek damla yaşa sebep olana kahır olmazsam eğer&#8230; Bu canı sana harcamazsam eğer&#8230; Ve eğer son nefese kadar sana seni ne kadar sevdiğimi hissettiremediğim bir günüm bile geçerse ömür defterimde&#8230; Bir gün bile bu satırlar şahitlikten vazgeçerse sevdama&#8230; Bu bedeni toprak kabul etmesin...! Köpeklere yem olsun soğuk cesedim&#8230; Bir yeminsin kutsalımda, canımsın&#8230; Tek yeminsin&#8230; Sadece sana mecburum, sana muhtaç&#8230; Tek şahit Allah&#8217;ımdır. Cehennem gibi yürekle, cennetlik bir aşkla seviliyorsun&#8230; Mührümsün!... krizantem7

Öğrenemedim bir türlü! öğrenemedim hayatı, yalanlarını bilemedim insanların hayince duygular taşıyabileceğini. Acımasız olabileceğini hayatın, yalan sevgiler olacağını bilemedim. ben severkern tüm insanlığı, dostum dediklerim takmadılar mı ilk çelmeyi? Hata bende miydi? diye düşünür dururum şimdi Güvendim, Sevdim, inandım, sanırım suçluyum "yalan" söyliyemedim işte bu yüzden suçluyum. alışamadım, öğrenemedim lanet hayatın yalan kuralalırını, ve incindim hala incinen benim kalbim. Ama yoruldum artık, gücümün tükenişinin feryadları kulaklarımda çınlamakta yeter... yeter artık... neydi istenen benden ne yapmalıydım incinmemek için severken güvenmesem sevemem güvenmezsem ben gülemem. çok görülen yaşam çok görülen mutkluluk, artık aramıyorum sizleri beklemiyorum umutla bir gün yeşerir mutluluk filizleri diye. Aslında filizlense bile artık ben kopartacağım onları, korkuyorum artık. sevgi dolu kalbimde nefreti ekenler, umudun yerine ekilen zehir çiçekleri açmış kalbimde soluksuzum ölüyorum... anlatamıyorum kimseye anlatamadım. kader denilen buysa ve ben onun oyuncağıysam haksızlıklar benimle oynarken yalan dünyalarında bizleri kukla edenlerle neden oynamıyor kötü mü olmalı insan? . kalplerde karanlıklar mı dolaşmalı... bir anlasam, bir anlasam...!!! krizantem7

Yorgunum.. ! Yoruldum..! Yordular Yar..! Senden yoksun ilerleyen her dakikamda sızlanmaktan.. Her yalnızlığımda ki yalvarışımdan.. Her Gecede yıldızlarla dertleşmekten.. Yoruldum! Çıldıracağım İnanki.. Yokluğun bana hem yara hem deva olmasa.. Yokluğunda sızlayan yaram, hayalinle avunmasa.. Yalnızlıktaki yalvarışımı, Sesin kandırmasa.. Yıldızlarla dertleşmemi, ışığın bozmasa.. Geceye hep seni anlatmaktan.. Her saniyeye seni koymaktan.. Her geceye resmini çizmekten.. Yorgunum! Da.. Yorgunluğum resmini çizmekten değil.. Sensiz dakikaları saymaktan değil.. Geceye seni anlatmaktan da değil.. Resmini gecenin görmemesinden.. Dakikaların Beni dinlemez gibi geçmesinden.. Ve gecenin anlamamasından şikayetçiyim.. Ve seni anlatacak kelime aramaktan Yorgunum.. Yordu! Gözyaşlarım gözlerimi.. Yorgun düştü yüreğim.. Söylemek istediğini anlatamamaktan.. Yordun yüreğimi sevdiğim.. Kendini saklamaktan.. Nerdesin? Hangi Şehirde? Benim bulunduğum yerin neresinde? Neresindesin Yüreğimin.. Neresindeyim Yüreğinin.. Nerde olursan ol.. Bi defa olsa gülümse karsımdan bana.. Umutsuzdum yoksun diye, çok ağladım sensizliğe.. Kaybettim kendimi, Yok yüreğim, Verdim sana.. Ben Kendimi kaybettim.. Hayallerimden bana işledin, Ruhumdan Bana eser bırakmadın.. Beni arıyorum artık.. Boş, ıslak sokaklarda.. Kendimi inanki çok aradım ıslak kaldırımlarda.. Kaldırıma bakıpta, Yüzümün yansımasını görürmüyüm diye.. Çok dolaştım yalnız yalnız o sokaklarda.. Aynaya bakmaya Korkar oldum.. Her aynaya bakışımda seni görmekten.. Ya Dayanamazsa Yüreğim Bir gün.. Kaybolur giderse karsında, aynada.. Islak kaldırımlarda arıyom şimdi kendimi.. Ben yansır mıyım acaba kaldırıma.. Benim kendimi aradığım kaldırıma sen yağıyorsun aslında.. Baktığım her yer sensin.. Sen oldum.. Benim kim oldugum önemli değil.. Yoruldum aramaktan kendimi.. Yordum Yüreğimi.. Yordu beni kaldırımlar.. Korkuttu aynalar.. Ben kendimi ararken sokaklarda.. Serseri bir kuş gibi uçmuşum aslında.. Sevdanın sokağında.. Vuruldu artık artık o kuş kanatlarının altından.. Tekrar uçabileceği meçhul.. Yaralı şimdi.. Düştü Sokağın ortasına.. Kalkabilirse tekrar uçup gidecek uzak diyarlara.. Ama yaralı, Kanı fazla.. Kalkamayacak yerinden.. Kalacak sokakta.. Sevdanın ortasında.. Kanayan bir kanatla.. Koskoca sevgi ülkesinin.. Boş bir sokağında.. Umut caddesi ile zaman bulvarının arasında.. Kanadı kırık, Yüreği yaralı.. Ağlıyor, Sızlıyor, Acıtıyor yarası.. Zaman ya onu vuracak tamamen öldürecek.. Ya da duracak dünya dönmeyecek.. Sevda takviminin Kimbilir hangi gününde.. Zamanın Hangi dakikasında bilinmez.. Yüreğin yaralarının sarılacağı.. Sevda aynı hissi taşımaksa.. Aynı hayallere dalmaksa.. Paylasmaksa.. Ve ben o sokakta uçan kuşsam.. O Sokakta Kalacağım hep.. Yemin ederim sana.. Yüreğim sende olsada.. Yaram durmaksızın kanasada.. Ölümü bekleyen hasta gibi.. Bende bekleyeceğim seni.. krizantem7

Suskunum... Hem de çığlık çığlığa bir suskunluk benimkisi... Konuşacak bir şeyim olmadığından değil ama, cesaret edemiyorum artık. Öylesine alışmışım ki içimdeki sene. Seviyorum Seni&#8230;Bak böylesine rahat binlerce kere söyleyebiliyorum yada yazabiliyorum kağıda milyonlarca kez.. seviyorum seni&#8230;Paylaşmayı denersem bir daha kaybedeceğim korkusu benimkisi. Kaybetmekten korktuğum bana ait bir sen. İçimdeki sen&#8230; İçimden çığlık atarak susuyorum... Susuyorum... içimde o kadar güzelsin ki... Sana susuyorum... Demiştim ya "yüreğim susmayı öğreniyor". Asli yok. Sevdiğini anladığında insan içinde duyduğu çığlığın yankısı hiç bitmiyormuş yeni öğrendim daha. O hiç susmayacak... Her gün, her saat bana haykıracak, bağıracak, parçalayacak içimi. Benimse yüzümde o gülümsemem yer edinecek tekrar tekrar... O hiç sevmediğim yüzlerinde maske var ya bunların dediğim insanlardan olacağım&#8230; Her soğuk üşütmediği gibi, her ateşte yakamazmış insani... üşüyorum ; alev alev üşüyorum... Hani saatlerce sessiz, tek kelime etmeden sana bakışlarım var ya; gözlerinde beni ısıtacak olan anlamları yakalamaya çalışma çabamdan başka bir şey değil... Ve her yakaladığımda kaybettiğimi hissetmemden öteye gitmeyen bekleyişler... Ve her kaybettiğimde yeniden yakalama çabam... Tüm çabalarımı bir celsede dar ağacında asmak istiyorum bugün. Üşürken alev alev yanmaktan ve yanarken üşümekten kurtulmak istiyorum. Çığlık çığlığa suskunluğumu dinlemekte istemiyorum. Dilin ucuna gelip de yutulan kelimeler boğazımı yakıyor artık&#8230;Kaybetmekten korktuğum içimdeki seni kendimden saklamak istiyorum.. krizantem7

Sevmek Gitmeyi de becerebilmektir... Becerebiliyorsan gideceksin! Başını yastığa koyduğun zaman; Bir gidişin vehemi zonklatacak beynini... Gözlerin maziye daldığı zaman; O en kahredici sır çöreklenecek içine... ve Sen bunları göze alabiliyorsan; Gideceksin Çünkü: Sevmek Gidebilmektir bütün sırlarınla beraber engin nurşani / adına bir çizik çektim krizantem7

hoşgeLdin Gidişinin biLmem kaçıncı yıLdönümü? gaLiba biR eyLüL ayıydı.. yok yok asLında eyLüL değiLdi ama; ben eyLüLe "eyLüL" diye koymuştum isimsiz gidişini ve o eyLüLde biR itin azı düşüyLe ısıRıyoRdu soğuk tenimi... hoşgeLdin.. Sen hatıRLayabiLdin mi gidişini? hava pek dost sayıLmayacak kadaR ayazdı; ve akLa iLk geLen beyazdan öte kaRanLığa çaLan yaLanLaRdı... O gün hep sen konuşuyoRdun ve daha sonRa beLki ısıtıR ümidiyLe mumLaR yakıyoRdun döRt taRafımız.. Yatsıya çok vaRdı ama; mumLaR biR biR sönüyoRdu hep; ve biz yine suskun kaLıyoRduk.. Bense hiç sevemediğin susşLaRımı takınıyoRdum, susyoRdum ve susmanın tüm haLLeRinide iyi biLiyoRdum... hoşgeLdin gideRken götüRdüğün yağmuRLaRda getiRmişsin... biLmem hatıRLaRmısın o gün buLutLaR peRvasızca üzeRimize akın ediyoR ve yağmuRda biR o kadaR şuuRsuza yağıyoRdu... Çok ısLanmıştık, ısLakLığın anason etkisini hücRe hücRe vücutLaRımızda hissediyoRduk... çıRıL çıpLaktık sanki ve yağmuR öpücükLeR konduRuyoRdu çıRıLçığLakLığımıza. Daha sonRa sıktı bu aRızaLı sevişme bizi ve aLdığımız haz, ahmakLık hissine dönüşmüştü, bense sadece yağmuRa değiL ahmakLığımada sövüyoRdum o gün.. oysa ne çok seveRdik yağmuRu, ne zaman eL eLe yüRüsek hafif biR yağmuR diLeRdik gökLeRden ve düşeRken bedenimizin çıpLakLığına damLacıkLaR biz onu aşk beLLeRdik... neyse hoşgeLdin hatıRLıyoRmusun? sevdayı hep deminde ve tadında içeRdik... hiçte aceLe etmezdik sevmek ve sevişmek için, son modeL aşıkLaE gibi yaRış hızında aşk yaşanıLmayacağını biLenLeRdendik. Gündüzden çok geceyi sevdik ve nedense aşkı kaRanLıkLa peRçinLeştiRiRdik.. kaRanLığın kusuRLaRımızı öRteceğini düşünüRdük beLkide... ve kaRanLık başLadığında çökmeye biz asLa çiRkinLeşmezdik.. Günün doğuşunuda bekLemez ve izLemezdik hiç, gaLiba çiRkinLeşmekten yada ayRıLmaktan koRkuyoRduk.. çünkü bahçesinde ayRıLık yetiştiRip cüzzi biR fiyata satanLaRdan değiLdik... Uzun metRajLı geceLeRde, yine uzun ve aRasız fiLmLeR izLeRdik ve ne zaman ayRıLık düşse başRoL oyuncuLaRına o sahneyi es geçeRdik.. Bu es beLkide ayRıLığı kabuLLenmeyişimizin doğuRduğu biR RefLeksti kimbiLiR beLkide o yağmuRLu gğnde hani adını "eyLüL" koyduğum isimsiz gidişin önsezisiydi.. HoşgeLdinde HoşgeLdinde, zaman çoktan yüRümedi mi sevdasızLığımızın üzeRine? Rüştünü beLgeLeRLe ispat etmedi mi ayRıLık? Ve mevziLenmedi mi eLi siLahLı adamLaR yüReğimize? GiReRsek menziLe basmayacakLaRmıydı tetiğe... YakıLmadımı ResimLeR, çoktan kefenLenmedimi hayaLLeR? ve çıkmadı mı yüReğimizen tabutLaRLa masum düşLeR?... HoşgeLdinde sahi neden geLdin? sencede çok oLmadı mı biz gideLi ve bu aşk biteLi? pek çok eyLüL geçmedi mi o "eyLüLün" üzeRinden? üzeRime yıkıp gittiğin bedeLLeRi ödemedim mi? AyRıLığın yaptıRımı idam sehpaLaRına tek tek bindiRmedim mi umutLaRımı... Sahi hoşgeLdinde hangi yüzLe geLdin? Hani "Susmanın tüm haLLeRini biLiyoRdum ya" hani sen gideRkende susmanın buLunma haLiyLe susyoRdum sana, şimdiyse; sen geLdin ve ben yine susyoRum; fakat bu kez "Susmanın ayRıLma haLiyLe susuyoRum sana.." eyvALLah.. ahmet aslan /susarak özlüyorum krizantem7

Seni Sana bırakıyorum... Acılarımı gergef yapıp gidiyorum.. Sol yanıma bıraktığın hediyene iyi bakacağım söz... Unutmayacağım Seni Sensiz yaşamayı... SÖZ.. Sandıklarda unutmayacağım hiç bir sözünü söz!... Her gün güneşe çıkarıp tuzlayacağım yüreğimi söz! Nasıl olsa bendeki bir yürek-ti senin için çok değil ya... Yanmayı öğreteceğim dilsiz yüreğime Yanmayı söz! SÖZ S Ö Z! krizantem7

meçhul bir yalnızlıkta buldum kendimi sen gidelii kendi kurdugum labirentlerde kaybettim kendimi beynim mi oynuyor bu oyunu bana yoksaa sen mii? kırbaç indirdi geçen her saniye yüregime. okadar acımasız,, okadar hainceydiki vuruşları... yoklugundaa yaşadım ben hayatla en büyük kavgamı. her gece ayla birlikte dogdun sende ve ben oturup seni izledim saatlerce gözümü bilee kırpmadım sevgilim, belki yok olursun diye... agırlaşan göz kapaklarımla meydan okudum geceye delice... ve her gecenin sonunda bizi ayıran o ışık yine oradaydı işte.. tek muhtaç oldugum varlıgı aldı benden hayat söyle nasıl gülümserim ben ona şimdii? çektirdigi bunca acı neyin intikamıydı ki? vücudumda açılan yaralar kabuk bagladı sevgili her kapanışta yeni bir yara açtım sanki vücudumda sayılı yoklugunun günleriiii... hakan yeşilyurt / sana olan sevdamdadır bilesin.. krizantem7

SUS şimdi.. Konuşma.. AnLamsızLıkLar doLu aramızDa.. AnLatamıyorum.. AnLamak istemiyosun ya da.. Boqazımda düqümLenen, sana söyLenmesi qereken cümLeLeri yuTTum.. Benim keLimelerim "seninkiLerden" daha ağır hazmeDemezsin inan.. UNUT şimdi.. Düşünme.. Bırak kendini "bensizliqe" .. Cevabını bildiqin soruLarı sorma bana.. SuçLu arama.. SİL şimdi.. Bitir.. YaşananLarın üsTüne basıp qeç.. BenLi hayaLLerini savur oraya buRaya.. Adımı aqzına doLama arTık..!! Bakma arkana! adımLarını hızLı at.. yakLaşman zor oLsun bana bundan sonra..! GİT şimdi.. Kumbaramda biriken &#8220;öfkeLeri&#8221; harcama zamanı.. Çıkmaz sokakLarı qeride bırakma mücadeLesi beLki de..! Yeni sayfaLar açma zamanı, siLqi kuLLanmadan adı &#8220;mutluluk&#8221;olan bi' hikaye yazma çabası beLkide..! Son oLarak.. Üzerime qiydirdiğin bu &#8220;BASİTLİK&#8221; bana hiç yakışmadı.. Şimdi oLmasa da, zamanı geldiğinde çıkarıp atcaama eminim..! İşte çıkardıqım zaman sen üzerine &#8220;pişmanlıqı&#8221; qeçirceksin..! Ama unuTTuqun bi' şey war.. Sen onu "ne şimdi" "ne de daha sonra" çıkarıp aTmayı beceremiceksin..! erdal güney / saklımdasın krizantem7

Yine o soquk.. Issız gecelerden biri... Radyoda eski bir şarkı... Gecenin karanlığı beni içine çekiyor, boquyor sanki... Konusmak istiyorum! Çığlık çığlıqa bağırmak.. Ama olmuyor... Yapamıyorum! İçimde öyle bir sey varki tarifi imkansız... Günden güne beni ele geçiriyor.. Ben eski ben değilim artık... Hayata karşı o kadar güçsüzüm ki suan.. Yine yaşamla ölüm arasındaki o ince çizgide buluyorum kendımı. Bir adım atsam diyorumsonsuz boşluğa dogru... Herşeyden kurtulurmuyum? Mutsuzluktan, acılardan, mutlu gibi görunup rol yapmaktan... Sonra diyorum kendı kendıme bu bi çaremi? Başka bi yolu yokmu bu çaresizliğin? ... ... ... . Bi cevap bulamıyorum.. Yine kendı karanlığımda buluyorum kendımı. O aciz, çaresiz, mutsuzbir ''ben''le karşılasıyorum. O an anlıyorum ki tum yasadıklarım mutsuzlugum benim kaderim ve ne yaparsam yapayım kaderimden kurtulamıyorum... Ve ben yine en iyi yapabildiğim şeyi yapıyorum.. Susuyorum! Çığlık çıglığa susmak benimkisi... Susuyorum! Ben sustukça içimdeki acılar büyüyor... Susuyorum! Hayata teslim oluyorum... Vazgeçiyorum herseyden.. Evet! BenSusuyorum! Sustuklarım konusuyor... Susmalarım anlatıyor bendekı çaresizligi.. Bitmek bilmeyen çığlık çığlığa haykırışları.. Ama ne duyan var nede anlayan... Çareler çaresiz yine... Umutlar tükendi! Mutluluk toprağın altında! Ve ben yine Çığlık çığlığa susmaların koynunda... .. krizantem7

"Sil gözünün yalnızlıklarını... " Özneler ve yüklemler kavuşsun diye devrik cümleler kurarız bazen... Kavuş mak elimizde olduğunda bu kadar kolay olur iştee her şey! Anlamadan bir anda! Ama her zaman devrik cümleler kullanamayız haliyle... İşte o zaman özne bi tarafa savrulur, yüklem bi tarafa... Araya binlerce kelime girer... Kelimeler bazen öyle can acıtır kii yara bere içinde kalırız! Bu yaralar eskitir yüzümüzü... Göstermek istemeyiz eskimişliğimizi, yaralarımızı... Öyle duvarlar öreriz ki etrafımıza kimsenin içeri girmesine izin vermeyiz... İşte bu zamanlarda ; Bir maskedir sanki yüz kimi zaman içindekinin dışındakine benzemediği... Satranç tahtasından çıkarılmış bi taş olsun üzüntün! Ama insanlar onu oyuna dahil olmayan bir taş olarak görsün!!!! krizantem7

Ey yar, susuşum sözümü esirgemekten değil. Sana değen sözleri çoktan yitirdim; dudağım avare, dilim perişan. Aklım ermiyor ki, sustuğumu bileyim. Kalbim ayılmıyor ki sana hitap edeyim. Kelimelerin sıcağı kaçmış, hece hece küllenmişler; sükut lehçesinde aç susuz bir mülteciyim şimdi. Seni taşa benzettiler. Öyle dilsiz, öyle hayatsız, öyle duygusuz diye. Değirmende konuşan taş değil midir peki? Acıyı öğütüp ekmek eyleyen senin dönüşün değil mi? Sen değil misin kabrimi bekleyen sadık yar? Dillerin sustuğu yerde sen değil miydin ısrarla adını söyleyen unutulanların? Sen değil misin nice dertlinin derdini hiç itirazsız dinleyen? Sahiden taş mı kesildin? Oysa, sen sözlere efsun bağışlayan dudaksın. Nefesi boşluğun hapsinden kurtarırsın. Sana değdiği yerde dirilir sessizlik. Sana vuruldukça hece hece kanatlanır suskunluk; şiirlerin ufkuna yükselir söz, öykülerin kuytularında giyinir. Sen, dağı delen Ferhat&#8217;sın; söz ki dağı kar gibi eritir de Şirin yari sımsıcak kucaklar. Sen Aslı&#8217;ya Kerem&#8217;sin; ses ki çatlak dudaklardan sızan kevserdir. Sen Kerem&#8217;in Aslı&#8217;sın; söz ki tek bir hecesi bizi varlığın koynuna saklar; &#8220;Ol!&#8221;sözü hatırına yokluk varlığa yüz bulur. Taşın sözü yok mudur ey yar? Taş dediğin konuşur. Zamanın dudağıdır. Çatlaklarından acılar sızar; kuytularında çocuk gülüşleri gibi neşeler saklar. Taş dediğin susar. Zamanın dilidir; bir bakışında nice gürültüyü susturur; anlamsız telaşları dağıtır, hoyrat koşturmaları durdurur. Kadim zamanlar içinden sızıp gelen bir kan gibidir taş; nabzımızı doldurur. Taş zamanla eskimez mi? Sen zamansın, ey yar, gelir ve gidersin. Saatlerin kadranında uslu uslu gezinirsin amma saçlarımı değil sadece kemiklerimi dağıtırsın. Usulca sokulursun odama; &#8220;tik-tak&#8221;, sadece &#8220;tik-tak&#8221;, eşyalarımı değil sadece beni de benden çalarsın; elbisemi değil sadece tenimi de soyarsın. sevdiğimle arama ayrılıklar koyansın. Sen çoğaldıkça ben azaldım; seni tükettim derken ben tükendim. Sen zamansın, ey yar, pek kıskançsın. Taş kesilmişsin ki sana vefasız dediler. Tanımazmışsın beni. Adımı bile anmazmışsın. Güzellikten hiç anlamazmışsın. Mehtabı kucaklayan sen değil misin her defasında? Günün ilk ışıkları sana koşmadı mı her sabah? Nice surlarda masum bebekleri bekleyen sendin. Nice sütunlarda fısıltılı dualara fısıltını ekleyen sensin. Köprülerde kemerlerde yari yare kavuşturan senin metanetin değil mi? Çeşmelerden serin sulara yol veren senin serinliğin değil mi? Dereler boyu suların elinden tutup şarkılar söyleyen sen değil misin? Aslında kendi taşını dikiyor değil mi insan? Her gün bir önceki günde bırakırız bedenimizi. Her yeni günün sabahında eskimiş bedenlerini yüklenir gibi insan. Sanki yakamızda çocukluk fotoğrafımızı taşır gibi yürürüz yeni zamanlara. Kendi cenazesini kaldırır gibidir insan. Baktığımız her yüzün ardında eskimiş yüzler saklıdır. Şimdiki bedenimiz daha öncekilerin başını bekleyen konuşkan bir taştır. Ölmüş yanlarımızı hatırlatır. Bir taş gibi ağırlaşır gözlerimizin karası. Var-yok arası bir titreyişe dönüşür nefesimiz. İki nefes ortasında dikilir taşımız. Taştan taşa koşar bakışımız. Hatıralarda saklı, solgun fotoğraflara nakışlı yüzler üzerine uzanır gölgesi. Sen değilsin; taş benim ey yar. Kendimi taşımaya mecalim yok. Kendime söyleyecek sözüm yok. Kabrimden kalbine taşınıyorum ey yar. Suskunluğum taş olmaklığımdan. Sözsüzlüğüm sözümü taşa devrettiğim için. Bağrımda ağır ve soğuk bir suskunluk&#8230; / Taşıdığım sensin ey yar. / Söze sığdıramadığım. / Ve hiç susturamadığım. / Ne oldu kalbime? / Katılaştı, katılaştı. / Taştan da katılaştı. / Ağlarsa, taşlar ağlar. / Ben ağlayamadım; sen ağla&#8230; / Taş değil misin ey yar? krizantem7

Nerden başlayıp nasıl anlatsam seni? Nasıl döksem kaleme, yüreğimdeki sevda kokan cümleleri? Bu defa hislerimden kaçmak yerine, hislerime tutsak olmak için savaşıyorum. " yenilmek " olmayacak bu savaşta... Her daim kazanıcam, her daim sana adım adım yaklaşıcam... Öyle bir duyguki bana yaşattığın, kağıtlara sığdırmak zor. Yalnızca gözlerimle gözlerine akıtabilirim içimdeki aşk nehrini... Sedece ve sadece avuçlarımla avuçlarına bırakabilirim yüreğimde kanat çırpan kelebekleri... Senden önce sevmenin bu denli güçlü, bu denli ucu bucağı olmayan bir duygu olduğunu farketmemiştim. bedenimin, ruhumun her zerresine asırlık bir ömür hızıyla ilmek ilmek işleneceğini tahmin etmemiştim. Şimdi yüzyıllık bir sevdanın yükü var minicik yüreğimde... Razıyım can bildiğim sevda dağının altında ezilmeye. Razıyım senden gelecek her cefaya her üzüntüye. Bilesin ki güzel gözlü sevdiğim, sebebi sen olan her yaşanmışlık, zehir tadında da olsa en lezzetli aşk şarabının tadını bırakır ağlayan gönlüme... Ben en olağan halimle yine seni düşünüyorum... Ve yine seni düşündüğüm için kendimi daha çok seviyorum... ÖNCEM SEN, ŞİMDİM SEN, SONRAM SEN OLMALISIN... Biliyorum, bu satırları okuduğunda, gözlerime ışıkları bırakan bakışların yine mutlu mutlu bakacak cümlelerime. Kimbilir belkide hemen ardından şarkımızı dinleyip koca bir "off" çekeceksin. Ardından bir sigara yakıp," kesin o da yakmıştır " deyip gülümseyeceksin. Ve her zaman olduğu gibi aynı anda aynı şeyi yapıyor olucaz... Sonra bu durum aklımıza geldiğinde susucaz... Diyemediklerim bir bir birikip içime bir sonraki sayfanın beyazlığında kendini bulmaya çalışacak. Sen yolunu bulmaya çalışan cümlelerimi beklerken, ben seni sevmeye devam edeceğim... Ve seni sevdiğim için kendimi daha çok seveceğim krizantem7

Ne kadar sessiz ağlıyorsan Öyle sev beni İçimdekini, yorgun kalbimi, sev beni&#8230; Ne kadar da suskun zaman Aşka ne kadar suskun dilim Gözlerim konuşur anlasana Bu hikaye senin ve benim Yalnızlığımı anlasana, kalbimdeki sana olan hisleri yar. Sen bensiz bir yarım, ben sensiz bir ölü, Gidersen peşinden gelir bu can&#8230; Sensizliğimi anlasana, kalbimdeki hisleri yar Sen bensiz bir yarım, ben sensiz cana susar Anlasana yar, duysana Duyamadıklarını, anlayamadıklarını sussana&#8230; Sus ve git! Hayatımın basit kurallarından biriydin sadece Kuralsız yaşarken hayatıma kural koymayı öğreten Hangi ayrılık bi parçasını bizde bıraktı da, bizden kalan ne varsa aldı da gitti Yolun başında bulduklarımızı da yitirdik yar Ne yitirdiğimizi bulmaya çalışırken Oysa kaybettiğimiz kendimizden başka bişey değildi Kaybettin beni sevgili&#8230; Bul beni kendinde, kendini bulduğun bende&#8230; Bul sevgili&#8230; Ne ben sığdım sana, ne sen kışı çevirebildin yaza bende Bütün mevsimler ihanet varlığına İhanetler tükendi, tükenen bizdik Biz tedirgin düşlerimizle, gecede birkaç kendini tekrar eden cümleden ibaret&#8230; Cümleler, kanayan avuçlarımızdan düşe kalka tırmanmaya çalışan kendi içinde anlaşılmaz hisler&#8230; Gece biz, mevsimler biz, tedirgin biz, ihanet bütün benliğiyle sen&#8230; Düş düşlerimden sevgili Kendinden düş, bildiğin bütün düşlerden düş, düş sevgili,,, İhanet,,, kendini anlamsız kılan bu kalabalığın arasında kendine anlam verebilen tek insandın varlığıyla bana anlam kazandıran insan&#8230; sus ve git sevgili sevdanın hası suskun olanıdır&#8230; sus ve git&#8230; sus ve git&#8230; sustuklarımdan anlasana neden susar bu dil, neden ağlar bu göz anlasana sus ve git&#8230; kalbini peşinden götür, bende kalmasın yar bir kalp neden kanar neden insan cayar kendinden anlasana sana olan hislerimi anlasana yar kalbimdeki sesleri duysana sen bensiz yarım, ben sensiz bir ölü aaahhhh anlasana yaarrr anlasana yar yazdığım her aşkın satır aralarında bildiğim bütün kelimelerden bir şiir biriktiriyorum senin için anlasana yar bildiğim bütün şiirler satır aralarına sığıyor gözlerinin ne yazabilecek aşk kalıyor ne senin için bir şiir biriktirecek satır araları susuyorum öylece yaz diyorum kendine, &#8220;sus ve yaz&#8221;&#8230; nefesimde, ellerimde ellerini yazıyorum ellerim yanıyor sus diyorum kendime, bunca konuşan varken sen sus ey yaarr, sevdanın hası suskun olanıdır sus sevgili!... uzak kaldığım gülüşlerine nehirler seviyorum en mavisinden hüzünlü bir bulut gelip konuyor saçlarına yalnızlıktan gözlerim eriyor gözlerinde gözlerimi gözlerine adıyorum gözlerin bir nehir, gözlerin hüzün mavisi yar&#8230; ne yol biter, ne yolcu ölür&#8230; yol değil mi bizi yolcu yapan? biz değil miyiz yolu yol yapan?.. sen değil miydin düşlerime girip, her geldiğinde yeni bir düş yaratan? ben değil miydim seni düşlerime alıp bir düşten öteye götürmeyen? Mavi bir düşten ötesi mi olur, mavi bir düş&#8230; Her suskunluğun gidişe sebepti yar, her gidişin yeni bir başlangıca&#8230; Ne yeni başlangıç kaldı hayatımızda Ne yeni başlangıca adım atacak güç&#8230; Bulmuşken seni düştün düşlerimden İhanet ettin yarr, anlamsız kıldın kendini Ben kendim kaldım senin anlamsızlığına rağmen Sus ve git, git sevgili!... Bağışla beni sevgili&#8230; Gidişin değil kalışın acıtıyor içimi&#8230; Sus ve git yar&#8230; Kalbimdekini anlasana yar, Sen bensiz bir yarım, ben sensiz cana susar&#8230; kadir demirel / gidersen krizantem7

Ben Susayım / Sen Beni Dinle Çıktığım her yolun mevsimi, Güze düşer&#8230; Senli düşüncelerden kurtaramam kendimi&#8230; Umutsuz bir bahçe rengi, Yüreğim izbe düşer&#8230; Soğur sokaklarım/ Düştür&#8230; Bir yıldız gibi aşkım, Sebepsiz kayar düşer&#8230; Gül düşer dillerinden&#8230; Her sözünde gülüş diye, Keder düşer&#8230; Mahrem bakışlarında gözlerimin, Ümide gölge düşer&#8230; Ben susayım&#8230; İçimde ki yanar dağları anla, anlayabilirsen&#8230; Çözümsüzlüklerimde çırpınışlarımın temel taşlarını eşele&#8230; Gücün yeter mi? Her aklımdan geçen cümlenin kaynağını aktarayım sana&#8230; Her attığımın adımın nasıl boşlukta kaldığını? Her tutmak isteyip de tutamadığım elin, nasıl havaya asıldığını&#8230; Nelerin&#8230; Nelerin muhasebeleriyle canımı yaktığımı&#8230; Ben susayım&#8230; Ben susayım&#8230; Feryat figan çalan şarkılara nasıl eşlik ettiğimi dinle&#8230; İçmişimdir muhakkak&#8230; Bi dolu düşünce devinimlerinde bulmuşumdur kendimi&#8230; Oturtmuşumdur çıkamadığım çemberin içine yüreğimi, Tepiniyorumdur&#8230; Buz kesmiştir ortalık&#8230; Ve alabildiğine sakin&#8230; Bir başıma ve sarhoşumdur, sığındığım bir kayanın kovuğunda&#8230; Haa o yaşayan rüzgarda yoktur, benim gibi kimsesiz o denizin kenarında&#8230; Sızmışımdır&#8230;Ben susayım&#8230; Ben susayım&#8230; Al gel elinde biriktirdiğin hayallerini&#8230; Göm toprağıma&#8230; Ve susuz bırak&#8230; Güneşe emanet et, hem de hiç batmamacasına&#8230; Gücün yeter mi? Var mısın, yok musun oynayalım mı seninle? Aç kutuyu öyle ise&#8230; Ama bal mumu kırıntılarını atma yerlere&#8230; Süpürmeye mecalim yok&#8230; Ben susayım&#8230; Ben susayım&#8230; Bütün ölülerin yakarışlarını dinle içimde&#8230; Mezara girmemek için çırpınışlarını&#8230; Bir ayağın altında ezilmiş, bir sonbahar yaprağının hışırtılarını&#8230; O yaprağın altında ezilmiş, bir sebepsiz böceğin, canhıraş yalvarışlarını&#8230; Ve bir cenaze namazına muhatap olamayışlarını&#8230; Pisipisine&#8230; Sebepsiz&#8230; Ben susayım&#8230; Beni bilirsin işte&#8230; Yani, az çok bilirsin&#8230; Ya da çok az&#8230; Aşk dolu sevişlere hürmet eder şiirlerim&#8230; Kölesidir susmamacasına, şu tükenmez kalemim&#8230; Beni bilirsin&#8230; Yani az çok ya da çok az bilirsin&#8230; Sustuğum zaman sevişir seninle hislerim&#8230; Elini tuttuğım ve dudakların niyetine içtiğim parmak uçlarında ki şarabın sarhoşluğudur, kelimelerim&#8230; Yani ben susayım&#8230; Ben susayım / Sen beni dinle&#8230; Ben, Su rengi bir gülüş olacaktım, Dudaklarında&#8230; Ve güneş rengi bir sıcaklık, Sol yanında&#8230; Uzanıp bir martıya sığındığında, Boşlukları dolduran, Bir çığlık olacaktım, Sana aç bir martının, Kanatlarında&#8230; O zaman, Ben susayım, sen beni dinle&#8230; krizantem7

:Ellerimde birikmiş küllerden ibaretsin artık ömrümde... Üflesem donarsın Bıraksam uçarsın Sen yanılgılarımın tam ortasındasın... Yarım kalmışlık böyle bi'şey demek ki. Ve ıssız ve yarsız... doğrultamıyormuşsun bedeni. Gidene yas tutmak siyah giymek değil karanlığın ta kendisiymiş... Yalnızlığa dair kırık dökük mısralarım dışında dairliğim kalmadı hayata. Tat yok koku yok haz yok... bu kimsesizlik çok bana! Yıpratırken bu sensizlik aciz yüreğimi hala gözlerinde ufak bir ışık görme niyetindeyim. Açsaydın Görecektin belki... Sonsuz bekleyiş Sonsuz acılar üretmiş Geriye kalan sadece geceymiş... Yolun başında da geceydi buralar sonunda da... Boşa giden onca sabahın ardından payıma düşeni gördükçe ben... SUS'tukça sen... edip akbayram / ben bir selvi boylu yardan AYRILDIM.. krizantem7

Susayım dinle Bugünde yaşa masam öl mem... Sevdanın hükmü kesildi Aşkın bozgununda yürek Umutlarım yetim İnleyen gözlerimden Kanlı yaşlar akıtıyor hasretin İçime firak dokunuşunla Tek celsede sustur beni... Cenazemin son gözyaşı da düşsün geceye Sana en büyük mağlubiyetimi sakladım... Herkes kendi uçurumunu sever ya! Gecenin gözlerine mil çekmiş kalemimle B eni mısralarda öldür bu gece... /Konuştur kalemimi Mısraları Savururken yüreğime Bilmez kimseler Her kelimesinde aşk yazdığını.../ . Bir umuda bağlı artık pamuk ipliği hayat Bir umut ki adı konmamış... Rüzgarın gamından bir ürperti sızıyor Başucumda sayıklıyor sevda Düşümden ince ince kan sızıyor Kursağımda yarım kalmış küfürler Diz çöküp ölüm mavisinin önünde İnsafsız gecelerin kulağına Sensizliğimi fısıldıyorum... Ölüm işçisi haykırıyor artık adımı Hoşça kal teni ihanet kokan sevgili Seni bende yaşatabilmek için Son kez ödüyorum bedelini... /Mirastır artık gecelerim sana Kefenini yırtmış karanlıklarda İntihar ederken sevda Bir şair seslenişinde kesilecek gece Sus /ölüm.../ Şair ölür... Zaman ölür... Aşk ölür... edip akbayram / işte gidiyorum krizantem7

biR kaç yıL öncesiydi; takvim yapRakLaRı eski biR zemheRi gününde asıLı kaLmıştı, gözLeRinizdeki yaşLaRsa tek çoçuksu taRafınızdı ve yüReğinizin köşesine bağdaş kuRup otuRmuştu sevdası.. biR bayRam sabahı heyacanıyLa bekLiyoRdunuz, geLişiyLe şehiRLeR saRsıLmıştı biR "eyLüL" fıRtınasında hani... işte böyLe başLamıştı yüRekLeR aRası sevda taşımacıLığı aRanızda... sanki yeni doğmuş çocuğunun yaşıyoR oLması mucizesini henüz kavRayamamış amatöR biR baba gibi sığamıyoRdunuz kabınıza... en çokta uykuda seviyoRdunuz, o kadaR sessiz o kadaR haReketsiz uyuRdu ki değiLmi? aRada biR nefes aLıyoRmu diye kontRoL edemeden duRamazdınız... bazen hafifce göz kapakLaRını aRaLaRdı ve mahmuR gözLeRLe sizi izLeRdi o an yavaşca yakLaşıR ve o uyku esnasında dudakLaRından usuLca öpeRdiniz... hakLısınız iç geçiRmekte, çok sonRaLaRı aynı dudakLaRdan kitLeLeR haLinde size düşman sözcükLeR sıRaLanmıştı... sizden gitmek istiyoRdu, beLkide başka biRini seviyoRdu aRtık vee usuLca çekti eLini eLinizden haLa paRmak izLeRi avucunuzda değiL mi? evet şimdiLeRde kaf dağında masaL o sevgi evet biLiyoRum çoktanda unutuLmuşsunuz gibi... Ve o gün sizin boğazınız düğümLeniRken onun biR şaRkı doLanmıştı diLine gideRken... işte gidiyoRum biRşey demeden, aRkamı dönmeden, şikayet etmeden, hiç biRşey aLmadan, biRşey veRmeden, yoL ayRıLmış göRmeden gidiyoRum... Evet gidiyoRdu, biLiyoRdu biRşeyLeR söyLemenin çok geRisinde kaLdığınızı işte o yüzden aRkasını dönmeden iLeRLiyoRdu... hüzünbaz anıLaRdan başka biRşey bıRakmadan, kendi hissesine düşen yaşanamamışLığı, yaLnızLığına katık edip gidiyoRdu... o gitmeye açtığında yeLkenLeRini uğuRLandığı gün biteceğini düşünüyoRdu... aynı zamanda zoR oLacağınıda düşünmüştü hatta koRkmuştuda biRaz, hoşçakaL deRken seside hüzünden değiL sizden koRktuğu için titRiyoRdu... koRkuyoRdu çünkü gitmesine engeL oLacağınızı düşünüyoRdu yada gitmesini zoRLaştıRacağınızı... ne düşündüğü gibi nede koRktuğu gibi oLmuştu, biR kuşun göğe kanatLanması kadaR koLay oLmuştu onun için gitmek... çünkü anLayamamıştı; onu, kendisinin iyi oLacağını ve mutLu oLacağını düşündüğü için yüReğinizden şaRtLı tahLiye ettiğinizi... Ona ne kadaR koLay oLduysa sizin içinde biR o kadaR zoR oLmuştu gidişi, hüzün isyanına duRuyoRdu bazı geceLeRiniz, o hüzünLü geceLeRde teninizi kopaRıRcasına ısıRıyoRdu ayaz ve seRt biR mukavva makamında inLiyoRdu RüzgaR... sessizLiğin esaReti döRt biR taRafınızdan kuşatmıştı suskundunuz ve sadece asi umutLaR besLiyoRdunuz yaRınLaRınıza... yaRı umutsuzLuğa kapıLıyoRdunuz bazende, yapRak gibi döküLüyoRsunuz, kimsesizsiniz ve dedim yaa iLk kez bu kadaR suskun... vee ayLaR geçeR... Zaman neden çabuk geçiyoRmuş asLında değiL mi? siz saatLeRin duRduğunu düşünüRken günLeR hep biRbiRini kovaLamış siz faRkına vaRmadan, hatta mevsimLeR biLe devRiLmiş aRdı aRdına, hayat nede güzeLmiş meğeR ve yaşamak hayatı doyasıya... güneşte yüzünü gösteRmişti değiLmi daLLaR meyvaya çiçekLeR tomuRcuğa duRmuştu ve çoktan unutuLmuştu bazen yüzde acı biR tebessüm yaRatan küçük hatıRLamaLaR dışında "o" ve "onLu" günLeR... ve biR zaman daha... ve biR zaman daha geLecek ki o an kaRşınıza işte o dikiLecek.. gidişi gibi geLişide onun için koLay oLacak; yüReğinin saatinin itiRaf zamanını vuRduğundan, ayLaRdıR gizLediğini meğeR sizi ne çok özLediğinden bahsedecek, kimsenin siz gibi saRıLmadığından, ışığınız sönmeden geLdiğinden daha sonRa... peki siz? siz mi şaşıRacaksınız, yok asLında geLeceğini zaten biLiyoRdunuz, şaşkınLığını; bu kadaR Rahat, şuuRsuz geLebiLeceğini düşünmeyişinizden... aptaL yeRine konuLduğunuzu hissedeceksiniz, onun ise dünyanın en miğde buLandıRıcı insanı oLduğunu düşümeceksiniz... sonRa... sonRa mı? sonRası yok... bekLenen gün zaten kayboLmuş dünden... o değiLmiydi uğuRLandığı gün biteceğini, bittiğini düşünen ve söyLeyen, ne kaLmıştı ki ona sunabiLeceğiniz? hangi ışıktan bahsediyoRdu, gideRken aydınLığıda yanına aLıp gitmemişmiydi heR şey gibi? siz şimdi yoL veRin ona ve biR mum yakın kaLdığı zifiRide yoL aLışına, yaLnızca önünü göRebiLse çok biLe ona... eyvaLLah siz pek kuLak asmayın bu yazıLanLaRa bence "biR aRızanın teoRiLeRi" işte.. krizantem7

başı olmayan, sonu bildik masallar yazılıyor gecelerime okurken üstünü çizdiğim satırlar dikiliyor karşıma, bir daha çiziyorum! gece benden, masallar çizgilerden bıkmış... ben hepsinden... içimi karıştırıyorum, düşüncemi yakan cümleler eşliğinde.. yüzüm soluyor, kanı çekiliyor günahlarımın bir çığ olup aksam, kaç masum can verir toğrağımda? zaman alehimde, gün ne zaman başlayıp bitiyor bilmiyorum farkındalıklarım derin susmalarda... öylesine uzağım ki kendimden, hayatla arama "ben" girdi, yaklaşamıyorum.. düştüm suçluyum, öznesi kayıp cümlelerime, kalbimi pazarlıyorum... kimse anlamasın diye, gözyaşlarımı satıyorum şiirlerde... uykuları haram ediyorum kendime, adı konmamış sabahlara açıyorum ellerimi... tenim, gölgeler arasında anlamsız bir bekleyişte renginden utanıp, yaralıyor kendini.. adını heceleyerek söylüyorum, her harfe yeni anlamlar yükleyerek medcezirlere inat -kal- diyorum içimde, sesimden kan damlıyor, bir çocuk küsüyor bana... bütün şehirden duyulur mu kalbimin atışı? korkuyorum... bir kelebeğe takılıp sürükleniyor gözlerim vakti az biliyorum, bırakıyorum kendimi gözlerime... bir çocuk daha düşüyor ruhumdan... sezen aksu / vazgeçtim krizantem7

Gitmek var, kalmak var... Gitmeye karar vermek, kalmaya mahkum olmak var... Dünyanın bin bir türlü hali var yani... En kötüsü de sonuçta ayrı düşmek iki gözüm. Yalandan yanlıştan, beceriksizlikten, sorumluluktan, sorumsuzluktan, kaçıştan, gurbetin çağırışından, mecburiyetten, velhasıl pek çok nedenden dolayı ayrı düşüyoruz&#8230; Dilimizden koptuk. Dilimiz döndüğünce de anlatmaya çalışıyoruz. Kökümüzden, kültürümüzden kopup iki arada bir derede sıkışıp kaldık. Ruhen göçebe insanlarız biz. Göçebeliğin tüm şartlarını sonuna dek zorlayarak evimiz, köyümüz, kentimiz ve hatta ülkemizden koptuk. Yaban ellerde, değersiz ayrık otları gibi dikilmiş duruyoruz. Ayrık otu ne kadar dikse, o kadar işte! Demem o ki, yaşamaya devam ediyoruz. Yaşamak ise önce ayrı düşüp, sonra da ayrı düşmenin çilesini çekmek değil midir zaten... Ne tür bir kısır döngü bu; kaç üstü kaç oluyor cezamız! Bana kalırsa uzun süre dert çekmez insanoğlu. Onarılır bir biçimde. Doğa onarır onu. Aslında kahır çeken gönüldür. Gönül bir kez darbe yemeye görsün, iflah olmaz artık. İflah da etmez... Bazı felaketlerin alameti yoktur! Ayrı düşmek de öyle bir şey. Bir bakarsınız aniden, uyarılmaksızın ayrı düşüvermişsiniz. En ağır ceza ise sevdadan ayrı düşene kesilir. Sevdası kaçmış gönül ne işe yarar ki! Gönüle heyecan, telaş ve hüznü veren sevda olmayınca, at o gönül&#8217;ü çöpe; sonra da kutuyu ebediyen boşalt gitsin! Ne yapmalı o halde? Yaşamanın, ayrı düşüp eksilmek olduğu bir dünyada bizleri yeniden yaratmayı beceren sevgi, sevda, aşk, bağlılık, umut veya adı her neyse ona sahip çıkmalı sanırım. O &#8220;adı her neyse&#8221; var ya, işte insanı yaşama bağlayan ve hayatta tutan köklerin ta kendisidir o. Gönül, sevda, çile çekmek, ayrı düşmek, ayrılık... Karatahtamda bunlar var bugün... Yaşamı çoğaltan ve tenhalığı yok eden o &#8220;adı her neyse&#8221;ye mutlaka sahip çıkın dostlar. Belki bugün UMUT'tur adı... Ve sahip çıkın tüm sevgilere! gökhan türkmen / büyük insan krizantem7

Hatırlar mısın bilmem o mutlu ve yağmurla süslenmiş günü. Hani elimi tutup &#8220;sevdiğim&#8221; dediğin günü. Yağmur damlacıkları süzülmüştü yanaklarımızdan o gün, utangaç dudaklarımıza. Titremişti ellerimiz, yanmıştı yüreklerimiz. O gün bugün oldu şimdi. Döndüm dolaştım, o günün hatırına bugünü andım. Yıllar önce tam da bugünde. Ilık bir yağmurdan hemen sonra karşı karşıya gelmiştik. Sonra sarılmış ve ağlaşmıştık birlikte. Gözyaşlarımız karışmıştı yağmura. &#8220;Olmaz,&#8221; demiştim o sıra. &#8220;Olmaz ayrılık. Böyle yanarken, böyle severken yakışmaz ayrılık&#8230;&#8221; İyi görmüştüm. Yağmurun ıslatıp yumuşattığı saçlarından bir tutam alnından aşağı sarkmıştı. Dokunmak istemiştim o an içimden. Dokunamadım. Bekledim sadece. İzledim saçlarının kıvrımlarını. Sonra o saç tutamından bir damla süzülmüştü. İyi görmüştüm o gün. O yağmur damlası sessizce, içini gıdıkladığını hissettiğim bir şekilde kayıvermişti sağ gözünün kenarından yanağına doğru. Gamze dediğimiz yerde bitmişti damlacığın yolculuğu. Ve o anda sen, elinle eritmiştin. İçim burkulmuştu&#8230; Şimdi eski hatırlarımızla avunduğumu bilsen ne hissedersin..¿? Bencil bir edayla hala seni sevdiğimi, seni düşündüğümü gülümseyerek mi karşılarsın..¿? O yağmurlu günü düşünüp hayallere daldığımı bilsen, bunu benden bıraktığın en etkili iz&#8217;in olduğunu düşünür müsün yoksa bırakıp giderken ne kadar acımasızca davrandığını mı anlarsın..¿? Biliyorum verecek cevabın bile yoktur. Cevap vermezsin sen çünkü. Sadece öylece sarhoş gibi çekip gidersin.. Ardına bile bakmadan.. Gidersin&#8230; Bu da itirafım olsun o ölü kalbine. O kendinden başkasını düşünmeyen salaş kalbine. Unutmadım işte! Unutmadım seni. O yağmurlu günü. O damlacığı. Ellerini tutarkenki sıcaklığı. Unutmadı hiçbir şeyi. Sana inat, senin kör vicdanına inat unutmadı... Kaldı içinde öylece bir yara gibi. Her yağmurda hatırladı ve kabuk bağlamış yarayı yeniden deşti. Deştikçe acı çekti, acı çektikçe deşmek istedi. Nasıl bir &#8220;gelecek&#8221; bıraktın gördün mü..¿? İtiraf ettim işte. Beni de skor hanene artı diye yazar mısın bilmem ama unutamadım seni, o günü, birbirimize bakışımızı, ağlaşmamızı. Unutamadım işte Bir "giden"in ardından ağlayan gözün vitrini... YALIN / ŞİMDİ SENDEN VAZMIGEÇMELİ? krizantem7

Koşarak gelsen diyorum yağmurlu bir gecede Ve o çocuk bakışların gözlerimde Ellerin ıslak, gömleğin ıslak, sarılsan boynuma Sımsıkı kucaklasam seni Usulca öpsem yağmurlu yanaklarından Ateşe kesilse birden üşümüş bedenin Ellerin sımsıcak olsa avuçlarımda Bu aşk hep sıcak kalsa "Boşver" desen bana Boşver, yaşamak işte bu yağmur sevgilim Geri dönüşü olmayan bir yola çıksak birlikte Bir sen bir ben Bir de yağmurlar olsa Mutluluk ellerimizde, gönlümüz hoş İçimizde kükreyen sevinç ve iki damla yağmur tanesi Biri sende diğeri de bende Doyulur mu hiç yaşama? Ama korkuyorum aramıza mevsimlerin girmesinden Korkuyorum sana geç kalmaktan Kaybetmekten korkuyorum seni krizantem7

Unutmak "yazık" olur diye, Boşluğunda hiç tutunmadan düşüyorum gönüllü... Kendimi duymuyorum nicedir, Bu suskunluk senden sonra en sevdiğim... Sadece benim... Gölgeler arasından izliyorum insanları, sadece suretlerden ibaret sanki herkes. Öylesine bir boşvermişlik sarmış aslımı. "Yüreğin sahipsizdi, emanet bende gözüm gibi bakıyorum ona" demiştin, Gözlerini aradım, yüreğimi bulmak için, Bulamadım... Yüzüme çarptığın kapılarda, sessizliğine karışmış. Dört kapı, bir çift göz, iki yürek... Bir sensizlik, bin sessizlik... Hepsi bu... "Aç kapıları, bende sahipsiz izlerin kaldı..." En sancılı mavilerden geçtim, buz gibiydi dokunamadım Siyaha gülümsedim, beni sevsin diye Senin gibi... Avuçlarımda bir parça sen kalmış, Parmaklarıma küstüm bu "bir parça" için.. Masallarım, koşarken düşen bir çocuk gibi Epeydir yaralı dizleri, yüzünde masum bir çamur... Öyle derin bakma aynaya, saklanamıyorum içime İçim dışım sen doluyor, yüreğimde çiçek açıyor, gözlerimde yaz yağmuru Ruhumla yüzleşemiyorum.. "Kapat gözlerini, çözülüyorum..." Gittin, herşey bitti... Birşeye ağladım ben: Canıma... Nehirlerce kanadım, kör oldum, sağır oldum, Görmedim, duymadım belki ama dilini kesemedim aşkın Şimdi sessizliğin hangi harfindesin? Bilmediğim bu alfabede hangi heceden sormalıyım seni? Ellerim siyah bir gece, Yüzümün coğrafyasında binbir deprem, Enkazda mı kaldı şefkatinin izi? Söylesene, /E N S E V M E D İ Ğ İ N Y A L A N I N K A D A R B İ L E Ö Z L E M E D İ N M İ B E N İ/ krizantem7

şimdi ben susayım, sen dinleme.. Ey aşk da yeni yetme! Canı candan heder eden ahsen! aşk alınıyor altında kaldığı tüm kelamları üstüne.. sen alınma, ben sana aşk değil im! bir hüzün boyu serpilmişsin züleyha&#8217;nın gözlerince.. öl'esi güzelsin ki, kanıyorum sağ elimde sivri uçlu bıçak tut madan.. sen bir baktın, alem içlendi.. sen bir baktın, izsiz bir gece arası, dizinden düş&#8217;tüm.. annemin.. sen bir baktın.. topluklarımdan sarsıldım işte böyle! sen bir baktın, huriler yüz görümlüğüne bedel cennetimi istedi! sen bir baktın, a dımı bildim! bir sen bak! körüm! keşke bu kadar aşk olmasaydık! kim okumuş kulağına sala diye ki, yusuf züleyha&#8217;ya yar ola! beklenen sen değilsin! Korkmuyorum, zamanın zarara çaldığı bu dehliz köşelerinde, gölgenin düşeceğini zan ettiğim eşiklerde öylece durmaktan, akrebin yine dil hevasına sızdığı an kadar! Söyleseydin ya Yusuf, bir dil altına kaç yalan sığar! Kaç kaçamakta insanlık kaçar! Kendime ne çok sus&#8217;um var, sana en çok anlatacağım hiçbirşey kadar! a&#8217;sem yar! kime astın kulaklarını böyle? veray-ı perdeler sereserpe züleyha'nın gözlerinin dibinde.. aşka ziyan olmadı mı yaptığın..?sahi.. kaç terkediliş de başın okşandı babanca.. daha göçmeden a'lam annen mezarında! zevk diyarında mahzunluk düşmüşken aşklara, bir rüyan hayra varsaydı, o kuyunun kenarından geçerdi kervan... sonrasını en iyi sen bilensin&#8230;&#8230;. ardı dayan madı doğruya, bir yalanı kendinehak sayanın! aşka çelme taktın.. kaldın altında! Kendi ipini pazara çıkarmak da neymiş Yusuf&#8230; şimdi bu gelinlik kız tafraları neyine? kimden haya ediyorsun örtüsüz bersiz! ki ırzına geçilmiş senden habersiz! leyl yar&#8217;am! Güneşin her doğuşunda nazarından haya ettiği günah güzelim.. Duruşun istanbul&#8217;a dolunay! Yağmurun bile öyle küçük elleri yoktu, her gökyaşı sonrası toprak kokan&#8230; bu baş bedenime yükken, Nil yeşili gözlerin nasıl aklımdan gider? Aklım gider Yusuf, aklım gider..! yok mu muhacir bir yürek, aklımı alıyorlar! oysa.. zenimsin yarr! gelecek/sen! gidecek var! sen yine, haviye makamında ödenecek bedellerin ayıbına, ölüme ölecek kadar kal! aşka velu kaldıkça, aşk kalsın ardına! Münadilerin diline düş Yusuf! sen ki ; muhsane kadınların yazmasını sıyıran na&#8217;mahrem el! Sen ki ; helum anların hazzından çıldıran zenb! Zerk etmek bize düşmezdi ama, sen şehvetin adına aşk takmışsın! Titre ve sarsıl dört duvar arası, aşka kendini şirk koşmaktan o zindandasın! Girsen de alemin gözüne, sultan kılınsan da mısır&#8217;a, sen gömleği önünden yırtılansın! sür cenabet beznini babanın gözlerine sür! haya etmezse o öz, züleyha'yı kurtlar parçalasın! O Nil kıyısında, alemin nazarına süzülen saçlarım eteğime doğransın iftiraysa ah'ım Yusuf'a! bir beyaz lekeydi aşk.. dilimi guslet! Kurtlara haber salın, Kan kokuyor bu diyar! Zayii karanlıklarda, aslımı oynuyorken, gri kentlerce sobelendim.. Oyun&#8217;du adı.. bir deli taş attı kuyuya, yar&#8217;a al dı, dokuz kat çarşafa bezenmiş haya! züleyha yar !! Ki ben değildim, Yakup&#8217;un gözlerine mil çeken acının zanlısı! bu kıssada tüm replikler yalan, ben değildim, bir kelamdı seni Yusuf sandıran! Hadi bana şimdi,'Nil rüzgarları avutur'de, merhabası eyvallah kokan küflü sevda yazgısını' .. 'Meryem hor görmedi seni, öz yusuf alınmadı' de.. 'gömleğimi arkadan yırtışını bilmese de yar, bilir' de, Yaradan! ... aşk sustu.., dilinin altında züleyha.. nikahın düş/tü, yürek araf'ımda! erdal güney / gül kokuşlum krizantem7

Bir umudun kırık kanadından geliyor seslenişim sana. Öyle sessiz, öyle buruk ve çaresiz... Siyahlara bürünmüş duruyorken hayallerim, gözlerimde hala senden izler... Ve ardından derin bir iç çekiş... Sensizliğe, bensizliğe... BİZSİZLİĞE belkide... "SUSUYORUM"şimdi... Susmak çare midir? dersen... İnan bende bilmiyorum. Yıkılışım, şahlanışımdan büyük. Gittiğin günden beri hergün kendimden vazgeçişlerim, terkedişlerim umutlarımı ya da yokoluşlarım SENDENDİR bilesin. Bir damla huzur katmak istersen eğer yüzüme, gel yeter... "GEL..." Gel de beslediğim bütün umutlarım, gebe olmasın acılara Gel de, gönderilmemiş mektuplarımı al avuçlarımdan Oku, ve bilki hepsi sana olan sevdamdan... Gem vuramıyorum uslanmaz sevgime, gitmek istesemde gidemiyorum. Almışım ya seni mahremime bir kere, istesemde sökemiyorum işte. Vurdumduymazlığın dindirmiyor içimdeki uçsuz bucaksız sevdayı, susuşların engel değil çığlıklarıma. . . Gitmelerin bile mazereti olmuş seni düşünmelerimin. Ah o gitmelerin... Sen gittikçe daha çok sevmelerim... Gitmelerin, bitmelerim... Acıya alıştım da bir alışamadım olmayışına... Alışamadım cehennemim olan yokluğuna... Yanmalarım boşa değil. Bir damla "SEN" istiyorum yalnızca. Yanmışlığıma... Bir damla huzur ver ve bir damla SEN... . push ; krizantem7

ben bir serseri kız! en berbat ayrılığın mektubunu da okudu yüreğim ama bana sevda gerek avuçlarımı öp, dudaklarından geçip gözlerine güleceğim I. .. vedaları oyalayın, saklanacağım.. edip akbayram / gidenlerin türküsü krizantem7

Tıka basa yaşıyorum sevdamı nefes alacak yer yok biraz kırgınlık biraz kapris yüreğimin davetsiz konukları.. alıp başımı masallara gidiyorum külkedisinin hayalleriyle, masumiyetiyle seviyorum seni, gece 12 oluyor, ben yine gerçeğe dönüyorum elinde ayakkabım yerine yüreğim kalıyor bırakma sevgilim.../... masallar mutlu sonla bitiyor.. kasvetli bir hava çıkıyor gökyüzüne indiriyor tüm yıldızları gözgözü görmüyor derken, yıldızlar gözlerin oluyor.../... gözlerin ayrılık.. sebepsizce sarıyorsun beni iliklerime kadar işliyor senli bir nefes huzursuz bir dokunuş, ellerin saçlarımda dur sevgili dokunma ellerin ayrılık.../... ayrılık bana dokunuyor.. dilin damağına yapışık birşeyler sızıyor dudaklarından geveleyip duruyosun aklın karışık konuşma sevgilim.../... ağzından ayrılık kaçıyor.. şehre bir yağmur yağıyor ben özür diliyorum tüm ıslananlardan gözyaşlarım yanaklarımda durmuyor suç ne senin ne benim, yerçekimi bu.. anlıyorum bitmeye yakınken herşeyi iç çekişlerimin son soluğu bu bir tarafı yalnızlık tutuşturulmuş yakamda yüreğim ağzımda dur sevgilim kapat gözlerini gözlerin ayrılık bakıyor.../... sen bana bakma.. şehir uykuya dalıyor, bense ayrılığa.. uyanmadan git şimdi.. nefesim ayrılık kokuyor.. /sen nefes.. cevdet bağcan / bilesin krizantem7

Yüzlerce mektup yazdım sana sevgili. Binlerce satır döktüm ayaklarının altına. Her bir sözcüğünde derdim sana olan sevgimi; her bir satırında kümeledim sana hasretimi... Yüreğimin en kuytusunda sakladım her birini, hatıraların kollarında. Bilmedin, duymadın, görmedin. Ay karanlık bu gece. Soluğu kesilmiş yıldızların, nefesi yok bulutların. Tüm dünya durmuş, zaman durmuş. Tüm ağaçlar kulak vermiş sevgime. Sokaklar beni dinliyor sessizlikte... Sensizlikte... Mısralarım daldı yine hayallere, bir mektup düştü yüreğime. "Özledim" dedi kalemim, yazdı ellerim... "Özledim, sevgili, Kumral perçemlerini özledim... Saçlarının alnımı usulca öpüşünü Derin çizgilerin altında çakan gözlerini Bakışlarındaki ela gölgeleri özledim; Hüzünlü ve yorgun..." İlkyaz güneşleri savruldu belleğimde. Ada vapurlarının saatleri karıştı sözlerimde. Son anda yakaladım baharı ela gözlerinde. Tuttum ellerinden sevginin, sımsıkı tuttum. Bırakmadım, kapsın martılar düşlerimizi. Bırakmadım, aynalar yok etsin yüzlerimizi. ''Hala dudaklarımın kenarında bir gülümseme yapışıp kalmış bugünden yadigar'' dedi sesin. "Özledim" dedi kalemim, çırpındı kirpiklerim. "Özledim, sigara kokan sesini; Gönlümü sevgiyle sarmalayan ılık nefesini Nisan yağmuru gülümsemeni özledim... Sonbaharda yaşattığın ilkyaz güneşini Kavuşmalarımızı özledim; Gecenin sabahla buluşması gibi Doyumsuz ve dingin.." Hasretin yaktı Ada''yı, yaz günlerinde. Bekledi bakışlarım bir nefesini, bir sesini. Merak etti; neredesin, kiminlesin? Hatırlar mısın seni anan dizeleri? Hatırlar mısın ellerimin yumuşaklığını, gözlerimin sıcaklığını, saçlarımın Ada rüzgarında dalgalanışını? Sana bakışımı hatırlar mısın? Unuttun mu yeminlerimizi? Benliğimizi kül eden o ateşi unuttun mu? "Özledim" dedi kalemim, kavruldu yüreğim. "Özledim, şimşekler yakan temasını Delidolu sağanaklarda ıslanan arzularını Aşkını haykırmanı özledim... Ellerinin yüzümde iç çekişini özledim... Sevgiye aç ve çılgın... " Gün hazana uçtu göçmen kuşun kanadında. Kızardı yapraklar, uçuştu sarı meltemlerin ardı sıra. Dövdü poyrazlar Ada yamaçlarını. Koptu tufanlar, sarsıldı kıyılar kızgın dalgalarla. Kestaneler yuvarlandı ayaklar altında; sıkıldı sokak lambaları derin yalnızlıkla. Duyamadım soluğunu yanaklarımda. Kırıldım sırça misali, darıldım sana... Yokluğuna... Suskunluğuna. Hüzünlü perçemlerin geldi aklıma, düştü yüreğime bir mektup daha. "Özledim" dedi kalemim, eğildi gözlerim. "Özledim, avuçlarımdaki yüreğini; Hazan yaprakları misali boynu bükük... Anıların kuytusuna saklanan vaatlerini Gerçekleşmeyecek hayallerini Hüzün dolu vedalarımızı özledim; Çaresiz ve dalgın.." Sonuncuyu yazdım az önce, kış kapıyı çalınca. Bavullarımı toplar gibi topladım senli anılarımı kucağımda. Her birini özenle katlayıp sakladım gönül bohçamda. Bir daha aklıma düşecekleri güne kadar yatırdım hislerimi uykuya... Anıların kollarında... "Bitti" dedi kalemim, sustu dillerim... "Alıp da gittiğin bir yudum sevgiyi, Varlığını özledim..." krizantem7

Uzaklara dalıyor gözlerim. Bulutlar gri.. Bir rüzgar esiyor ve üşümeye başlıyorum. Saçlarım yüzümü kapatıyor, elimle açmaya çalışıyorum.. Ama duruyorum sonra.. Belki de rüzgarın elleriyle dokunuyorsun saçlarıma... Kapatıp aslımı tüm gerçeklere, suretime açıyorum ruhumu.. Sessizliği dinliyorum, içinden sesini duyacakmışım gibi. Sanki birşeyler fısıldayacaksın bana, daha önce hiç duymadığım, hiç bilmediğim bir şey.. Ellerimle toprağı avuçluyorum, onunla karışıyorum hayata, sen oluyorum, sendeki ben oluyorum biraz da.. Tüm dünyayı susturup, konuşmak istiyorum seninle, fikrimde bile olsa yeter bana.. Artık seninle ilgili en küçük bir düş, en küçük bir anı, en küçük bir ses, ufacık bir düşünce bile avutabiliyor beni. Tanımlayamadım.. Varlığında içimdeki heyecan, yokluğunda yüreğimdeki korku muydu aşk? Yarım kalmışları tamamlayamamanın verdiği huzursuzluk muydu yoksa? Belki de sendin aşk bende, ben bunu hiç farketmedim. Öğrendim.. Yokluğuna alışmayı, sensizlikte bir başıma savaşmayı.. Bunları hiç bilemem, bilsem de öğrenemem, öğrensem de yaşayamam diyordum oysa.. Neleri öğretiyormuş bu hayat insana.. Unutmadım.. Seni unutmak aklımdan bile geçmedi, düşünmedim bunu hiç. Öyle çoktun ki, hiç bir yere sığdıramadım seni. Ne aklıma ne de yüreğime.. Sözler bitti.. Böyle bitmemeliydi oysa, çok cümlesi vardı kurulacak bu hikayenin, senli, benli "biz" li öznelerle.. Daha o kadar söylenmemiş, ertelenmiş, yaşanmamış varken, yazmamalıydı hayat sonunu böyle.. Sustum.. Ağlamıyorum artık.. Saymadığım kaç zamandır gözlerimden bir damla bile gözyaşı akmıyor. Ne sana dair ne de hayata, içimde bir yerlerde gizliyorum onları da, seni gizlediğim gibi. Sızlıyorum.. Zaman sarıyor elbet kanayan yaraları, gittikçe acısı azalıyor, ama geçmiyor bir türlü. İnce ince sızlıyor saklı bir yerlerde, dokunulduğunda tekrar başlıyor acımaya. Bir perde açılıyor önümde, geçmiş zamanlara dair.. Gözlerimi kapatıyorum.. Sendeki ben oluyorum.. İlk bakışın canlanıyor gözlerimin önünde, gülümseyişin.. Sonra gidiyorsun, ardından bakıyorum öylece durup ben de.. Durdurmak için bu gidişi, sarılmak istiyorum ellerine, yapamıyorum.. Kapanıyor perde... Suretimi kapatıp aslıma dönüyorum yine.. Şimdilik; Hoşçakal.. Aşkların en güzeli, Kavuşur elim sana günün birinde, Sarılıverir beline, Dokunur tenim sana yeniden.. Hangi gün taşınır dönerim, Bilinmez.. Boş kalacak yüreğim, Söz verdim sana, Ölene kadar... Ben seni sana emanet ettim sonsuz sevdam.. Yüreğimin senli olan yanını alıp, ayak izlerimi bırakıp ardımda, yürüyorum sonu sana çıkan yollarımda... krizantem7

Günlerden pazar... İnce belli bardakta çay içiyorum, denize karşı Hüznüm başımdan aşkın... Susmuşum yine Herşeye. Herkese... Avazım çıktığı kadar... Sonra... Derin bir iç çektiğimi hatırlıyorum Ve... Bir anda ellerimdeki izlerin içinde buluyorum kendimi Her çizgide ayrı bir anı... Koşuyorum, yaşıyorum, heyecanlanıyorum her bir çizgide Sonra martıların sesi bozuyor büyüyü Yine deniz, ince belli bardağımdaki çayım soğuk, ellerim... ve ellerim donuk Susuyorum... Sen gitmişsin, anılar bitmemiş, bitmezmiş meğer... Şimdi... Ellerimde son satırlarınla süslü grimsi bir kağıt Yüreğimde adı "SEN" olan sızım Dilim lal... Gelmeyeceğini bile bile... Bekliyorum Denize karşı, hala hayalinin dolaştığı o sahilin kırık bankında... Suskunca... Hadi gel ne olur! Zaten... Hüznüm başımdan aşkın.. krizantem7

Gittinde ne oldu sevdiğiM&#8230; bittin mi bende&#8230;dahamı az sevdim.. yoksun diye unuttum mu sandın seni.. konuşmuyoruz diye aklımda mı değilsin.. yanıldın sen &#8230;yanılgıdan ibaret bunların hepsi &#8230; Hiç bitmedin bende.. özledikçe daha çok sever.. yoksun diye daha çok düşünür oldum seni.. Bu şehir sensiz kaldı &#8230; Yokluğun beni esir aldı &#8230; Son bir kez görseydim&#8230;sarılsaydım sana fısıldasaydım kulağına &#8230; Sessiz çığlıklar atsaydım beni bırakma diye &#8230; Özlüyorum&#8230; Attığım her adımda seni hatırlatırken.. Baktığım her yerde seni görürken &#8230; Unutmak farz olmuşken kalbime &#8230; Unutamıyorum &#8230; ... Senİ... Nasıl bir sevgi bu allahım.!! özledikçe daha mı çok sever insan.. imkansız olunca daha mı çok bağlanır &#8230; aynada kendime baktım &#8230; bu ben miyim allahım.. Gülmüyo gözlerim Yok artık gülen bir ben Yok artık UmutlaR&#8230; Yok işte yoksun sen &#8230; Çaresiz kabullendim ben... Canım yanıyo allahım &#8230; Gittiğini gelmeyeceğini bile bile HALEN sardı heryanımı ACITIYO SEVDASI..&#8230; iclal aydın- servet kocakaya / zor günler krizantem7

Seninle olmanın en güzel yanı ne biliyor musun? Elin elime değmeden avuçlarımı terleten sıcaklığını taa içimde hissetmek. Seninle olmanın en kötü yanı ne biliyor musun? ''Seni seviyorum'' sözcüğü dilimin ucunu ısırırken her konuşmamızda boş yere saatlerce havadan sudan söz etmek. Seninle olmanın en heyecanlı yanı ne biliyor musun? Aynı şeyleri seninle aynı anda düşünmek birlikte ağlamak gülmek. Ve buradayken bile seni çılgınca özlemek... Seninle olmanın en acı yanı ne biliyor musun? Seni hiç tanımadığım bir sürü insanlarla paylaşmak. Senin yanında olan, seninle konuşan herkesi çocukça kıskanmak. Seninle olmanın en mutlu yanı ne biliyor musun? Tanıdık birileriyle karşılaşma tedirginliği ile yollarda yürümek yan yana... Elimdeki şemsiyeye inat yağmurda ıslanmak birlikte. Elimde kır çiçeğiyle seni beklemek... Aynı mekanlarda aynı yiyecekleri yemek. Seninle olmanın en romantik yanı ne biliyor musun? Sensiz gecelerde sana söyleyemediklerimi yıldızlara aya anlatmak... Okuduğum kitabın sayfalarında dinlediğim şarkıların türkülerin şiirlerin her mısrasında seni bulmak. Seninle olmanın en zor yanı ne biliyor musun? Seni kaybetme korkusuyla hayatta ilk kez tattığım o tarifsiz duygularımı umut denizinin ortasında küreksiz bir sandala hapsetmek. Sevgili yerine yıllarca dost kalmayı başarmak. Yalın ayak yürümek bıçağın en keskin yerinde. Kanadıkça tuz yerine gözyaşlarımı basmak yüreğime. Seninle olmanın tek yan etkisi ne biliyor musun? Nereden bileceksin? Sen benimle hiç olmadın ki. Olsaydın avuçlarım terlemezdi... Isırmazdım dilimin ucunu... Özlemezdim seni yanımdayken. Kıskanmazdım. Korkmazdım yollarda yürümekten. Islanmazdım yağmurlarda... Yıldızlara aya dert yanmaz, böyle her şarkıda serhoş olmazdım. Korkmazdım seni kaybetmekten ayaklarım kan revan atlardım sandaldan denize... Ve her kulaçta haykırırdım seni.. Ama sen hiç benimle olmadın ki... YA AKLIN BAŞKA YERLERDEYDİ YA YÜREĞİN. krizantem7

Bilmiyorum ben filmlerdeki aşkları. Daha doğrusu aşkı bilmiyorum ben. Hadi birisi anlatsın bana aşkı baştan. Nedir bu imkansız olan... Aç kalmayı göze alabilmek midir, bir garibanın sofrasında aşk? Yoksa son model üstü açık bir arabanın, hava yastıklı koltuğunda mı gizlidir aşk? Onun gülüşünde bulmak mıdır gülümsemeni, hüznünü almak istemek midir onun? Acılarını almak istemek midir? Sen yanarken ona dokunmamak mıdır? Canı yanmasın diye. Aşk acaba romanlardaki gibi, filmlerdeki gibi mükemmel olan mıdır? Yoksa bir yanının eksik olması mıdır onun yokluğunda? Özlemek midir onu? Ona ait olmak istemek midir? Allah aşkına biri anlatsın bana aşkı. Ben anlamadım. Kaçırdım belki de bu dersi okul sıralarında. Söz bir kez daha anlatsın birisi. Uyumayacağım bu sefer sıramın üzerinde. Bana biriniz aşkı anlatsın. Yada susun siz, benim aşkımı anlatayım ben siz doğrudur deyin. İlk aşk dediğim tattığım şey ona bakmaktı. İlkokul sıralarıydı. Konuşmak ne mümkün o benim icin erişilmezdi. Masumdu. Şehvet yoktu onun teninde. Sadece önümdeki sırada oturur, saçlarına bakardım. Konuşamazdım onun gözlerinin baktığı yerde şapşal olurdum. Hoş ya şapşal sanardı oda beni... Sonraları ortaokul sırasına taşındı, benle beraber aşk. Bu sefer başka şekilde. Ama gene aynı şapşalda can buldu. Sonraları cıkan sivilceler dedim adına. Dudakların sadece konuşmaya yaramadığını düşündüm. Oda gecti gitti. Gene şapşallığım kaldı başucumda. Sonraları buldum sandım aşkı. Ya da bulduğumu hissetmek istedim. Ona ait olmak. Sonrasında arzulamak onun tenini. Sonra gene şapşallık. Yok yokkk aşk şapşallık olmamalıydı. Bir plajda ağır cekimde koşup sarılmak olmalıydı. Şehrimde hiç plaj yoktu. Ama hiç de koşmadım ben ona yavaş yavaş. Onu düşünmekti her an. Onun icin endişelenmekti. Aşk sahneleri varken tv'de onunla başrol oynamaktı. Rica ederim bu bahsi kapatalım demekti ona. Onun bir yanını güzel bir aktristte bulmaktı. Uyumaktı onsuz, ama hayaliyle. Gidişini seyretmekti. Bu sefer ayyaş bir şapşal olarak. Şişelerde bulmaktı onu. Çaresiz dönüşünü arzulamaktı. Tekrar öpmek istediğin dudaklarında SENİ SEVİYORUM demesini duyabilmekti. Ne şişelerde gördüm gözlerini, ne de dudaklarından duydum sevildiğimi. Alışmaktı aşk yokluğuna. Kabullenmekti istemesende yalnızlığı. Anladım ki aşk tamamlanamayan bir yapbozdu. Şekli olmayan, hiçbir parça yerine tam uymayan, yanlızlığının yerine onu koymaktı. Aşk büyük acı be. Hergün birilerine yamamaya çalışmak yalnızlığını. Birilerinde onun izini bulmaya çalışmak. Yada ruh ikizini aramak. Neler kazandırdı bana aşk. Şapşallık, şişeler, yalnızlık, gözyaşı... Eksik olanlar vardı değil mi daha. Onları eklemem lazımdı. Mesela sabah yatağından kaldırması seni, öperek yolcu etmesi. Ya da gecenin bir yarısında çocuğa bak kavgaları etmek. Şehvetini söndürmek teninde. Aşkı buldummu. Yaşadım mı hiç mi hiç bilmiyorum... Yok yok kalsın hayat ben almayayım artık... Aşk fazla bana.. erdal güney / ölmedi aşklar krizantem7

Bir deniz kıyısında, küçük bir kumsaldım... Dalgalar okşardı kumlarımı, bir anne çocuğunun saçlarını okşar gibi... Her dalga gelişinde, bu sefer gitmeyecek sanırdım, ama hiçbir dalga kalmazdı kumlarımın üzerinde, bir nefesten daha uzun süre... Kimi dalgalar bana deniz kabukları getirirdi, kimileri küçük, küçücük ama çok güzel taşlar... Hatta deniz yıldızları bile getirenler olurdu ama hepsi bu... Hiçbiri kalmazdı bir nefesten daha uzun süre... Kumdan kalelerim olurdu bazen... Altın sarısı kumlardan, kendi canımdan yapılmış. Kollarımı açmış beklerken görkemli dalgaları, gelir umarsızca yıkıp giderlerdi kalelerimi, arkalarına bile bakmadan... Kimi büyük bir gürültüyle gelirdi, köpüklerini saçarak etrafa büyük bir haşmetle; kimiyse sessiz ve sakin, karanlıkta bir fısıltı gibi... Ben hep en gürültülüsünü, en köpüklüsünü beklerken, anladım ki benden en çok şeyi onlar alıp götürüyordu... Sessiz sakin gelenlerse sanki bana dokunmaya kıyamıyorlar, geldikleri gibi dönüyorlardı masmavi evlerine... Bazen biri gitmeden bir diğeri çıkıp geliveriyordu. İşte o zaman bilemiyordum ne yapacağımı... Birini kucaklamak isterken diğeri kayıp gidiveriyordu avuçlarımdan... Gel-gitler oluyordu bazen... Kıyılarımdan giden dalgalar dönmüyorlardı geri.. Ve ben yalnız kalıyordum uzuuun bir zaman... Ve ilk dalga vurduğunda sahile yeniden büyük bir gürültüyle, içimde bir çocuğun mutluluğu büyüyordu... Haydi güzel dalgam, ne olur gel artık, İster fırtınalarla gel, ister meltemlerle.. ama ne olur gel... Sahilde bıraktığın köpük köpük gözyaşları yetmedi mi? Bak görmüyor musun? Açtım sana kollarımı. Gel söndür yanan kumlarımı, içimdeki ateşi... Yoruldum seni beklemekten, Yoruldum gel-gitlerden... GEL-GİTME ARTIK!!! krizantem7