Bütün Şiirlerin Adı Annedir Gözlerin gökyüzü yüreğin cennet Sesim mavi miydi yoksa çığlık mı anne? Alev yalımında yandı sözlerim Yağmurlara alıştım sen yokken anne Yoruyor beni sabahları sen yokken uyanmak, İçimde en harlı ateşler yanar Senden kalan bir iz gibi Bir mahrem çığlık&#8230; El değmemiş duygular&#8230; Yağmura ve bulutlara yakın&#8230; İçimde sonsuz yankılar&#8230; Yokluğunun adı mıdır yalnızlık anne? Uyuyamıyorum kalbim ağrıyor geceleri, Kimseler öpmüyor çocukluğumu, Büyüdüm biliyorum Sen yoksun korkuyorum. Bütün mevsimler sonbahar Sen yoksun&#8230; Kelimeler tutsak ve yaralı, Sensizliğin latincesini bilir mi lügatler? Cennetin kokusu ruhunda saklı Sesinde rüzgarın türküsü vardı Sana dönük özlemler büyüttüm yıllanmış, Süzülür gözlerimden damla damla hayalin Yüreğimden tut bırakma anne. Mutlu bir şafak büyüt kalbimde, Gökyüzünün sesine ayarla sesimi Göklerin maviliği dokunsun hüznüme İçimde kanatlanıyor kuşlar Kol kanat ger masumluğunla. Yokluğunun adı karanfildi anne&#8230; Bütün şiirlerin adı anneydi sen yokken Aşkın elifbasını okurdum mahçup yüzünde Her sabah güller kanardı. O vakit anlardım şiirini karanfillerin Akşamları ay ışığını salardı. Yüzün gök, yüzün yıldız, Özge duygularım sensiz yalnız. Gittin değişti kaderi şehrin Geriye kalan hüzün ve kalp ağrıları&#8230; Nilüferler gerilir sulara sensiz, Sızlanır şebnemler karanfillere Ağaçlar üşür, kuşlar vurulur, Omuzlarına ağıt çöker çiçeklerin&#8230; O vakitler ağlamak sır söylemektir Bak uyandı nilüferler, Fakat ağlıyor karanfil. Yokluğunun adı: Karanfil anne&#8230; Hikmet Kizil talin

ağlamak için gözden yaş mı akmalı dudaklar gülerken insan ağlayamaz mı? çok etkilendim harikaydı bazen hepimiz yalancı gülüşler arkasına saklamıyormuyuz gözyaşlarımızısenağlama

Susma hakkimi kullaniyorum Zaten başka bir hakkımda yoktu Söylesem gitmezdin Söylesem erirdin kollarımda Oysa Hep kutsal bir günah gibi sakladım duygularımı Çünkü Kimi gün en doğrumdun Kimi gün en yanlışım Kimi gün rüzgarımdın serinleten Kimi gün yasağımdın delirten Sustum dilimi ısırarak Sustum yüreğimi dağlayarak Sustum avuçlarımı kanatarak Sustum... Söylesem büyüsü bitecekti Söylesem kelimeler yetmeyecekti Oysa bambaşka bir şiirimdin yazamadığım Kimi gün koşacak yolum Kimi gün kırık bir kolumdun Kimi gün deli dolu akan nehrim Kimi gün içime akıttığım zehrimdin Sustum yumruklarımı sıkarak Sustum düşlerime saklanarak Sustum yastıklara sarılarak Sustum... Söylesem güneş batıdan doğacaktı Söylesem en ıssız çöllere yağmurlar yağacaktı biliyorumdum Oysa mevsimsiz açan bir çiçektin Kimi gün en masum yalanım Kim gün en çıplak gerçeğimdin Kimi gün başucumda bekleyenim Kimi gün dönüşü olmayan trenimdin gidecektin Sustum bütün istasyonları yakarak Sustum bütün köprüleri yıkarak Sustum çığlıklarımı içime atarak Sustum... Söylesem Hayır olamaz geç kalmıştım Söylesem çıkışım yoktu batmıştım Oysa sen yelkenli bir gemiydin pusulan vardı Ve bütün limanlar sana açıktı Biliyordun biliyordum Sustum bütün sözlükleri yırtarak Sustum kendimden bile kaçarak Sustum o iki kelimeyi ölümüne saklayarak Sustum Ve hala Bir çığlık gibi kanasan da yüreğimde Susma hakkımı kullanıyorum Gel gör ki İnadına gözlerim konuşuyor Seni seviyorum.. alintidir.