yasanabilecek en zor durumlardan biri Allah sabir ve güc versin

ÖLÜMÜ Gördünüz mü? Hiç beklemediğiniz bir anda, ölüm sessizce gelipte yanıbaşınızdan birini götürdü mü? Benim gibi.. Öyle hasta olupta aylarca, yıllarca yatan ve sonrada gidenler değil benim bahsettiğim. Yanınızda sapasağlam dururken, daha birkaç saat önce gülüp sohpet ederken, daha yapacağı bir çok işi, hayattan beklentileri varken birden yanınızdan kaydımı sevdiğiniz bir insan? Bir kaç gece önce onunla oturup muhabet etmiştik. Bir kaç gün sonra yapacaklarını anlatıyordu bana. Uzun süredir gitmek istediği bir yer vardı. Oraya gidecekti. Bankadan parasını çekecekti. Ayağına yeni bir ayakkabı alacaktı. Traş olacaktı. Her şeyi düşünmüştü. Bir şey hariç.. Ölüm aklına bile gelmemişti. Hele ki sırtına 11 bıçak darbesi yiyerek ölmek, akıla gelmek bir yana dursun hangi vicdana sığardı sizce? Öyle bir akşamdı ki o akşam. Yemek yedim, oturdum, evin içinde dolandım durdum. Çok canım sıkıldı. Hem bir yerlere gitmek istiyordum hem de gitmemek. Kendimi dışarıya atmak istiyordum ama bunun için hiç bir isteğimde yoktu. Öyle anlamsız anlamsız televizyon izledim sadece. Hani insanın içinde bir yer huzursuz olur, sürekli kuş gibi kanatlanıp çıkmak ister dışarıya ama bir anlam veremezsiniz ya, öyleydim bende. Birden zil çaldı. Akşamları belli bir saatten sonra telefon veya kapı çalmışsa "hayır olsun" derdi hemen annem. Anlamsız gelirdi ama artık inanıyorum bende. Bir de her zaman çalan zil, her zaman öten o kuş sanki bir farklıydı. O anda kapıdaki kuşta içimdeki kuşda bana birşeyler anlatıyordu. Hissettim. Ve gittim.. Nasıl olurdu. Daha dün yanımda oturan adam, orda nasıl öylece yatıverirdi. İki büklüm olmuş, hiç beklemediği anda sırtından vurulmuş ve hala bunun yediremezliği ile nasıl yatıyordu orda öylesine. Neydi bu, bir dram filminin kahramanlarımı olmuştuk son 5 dakikada. Ben ölümün arkasından şaşkın, o ölümün içinde.. Neydi bu yaşadıklarım, neden insanlar toplanmışlardı buraya, neden acıyarak bana bakıyorlardı ki.. Sanki hayatımızın filminde en iyi rolümüzü yapıyorduk ve onlar da bizi alkışlıyorlardı acıyarak.. O anda üzülemiyorsun, şaşıramıyorsun, ağlayamıyorsun. O anda dünya duruyor. Herşey bitti gibi geliyor insana. Ama bu koskoca dünya ne senin için ne benim için durmuyor. Herşey devam ediyor. Zamanla acı içine oturuyor. Hiç bir zaman unutulmuyor yaşanılanlar. Sadece yaşanılanların üstünü kapatıyorsun ya da kapatmaya çalışıyorsun, YAŞAYANLAR İÇİN... CaRMiN

Çok güzel bi yazı, tüylerim diken diken oldu okurken.. Allah bu acıyı kimseye yaşatmasın.. Paylaşım için çok sağol canım.. bebekkolik