Zaman uçup giderken Birhayli yordu galiba kanatlarımızı Bizmi sabredemeden kırdık kanatlarımızı Yoksa yine bizmi dayanamayıp yolduk Zaman geçerken mazinin inadına Tekrardan pişmanlıklar sardı geleceğin o incecik belinden Korkular kaplıyordu içimizi Tekrardan kanatlarımızın özlemi yeşerdi kara toprak içimizde Yenilgiyi kabul edip hangimiz yapıştırmaya çalışmadı en acı şekilde kanatlarını Ve olmasını beklerken zaman tekrardan dalgasına kaptırdı bizi Biz zamanı durdurmaya çalışırken Zaman birhayli eğlenmişti ve daha çabuk ilerlemişti her çizgimize Kapatırken gözlerimizi maviye Karartık kendi elerimizle yeşilin rüyasını pembenin hayalini Sormaya yüzümüzün kalmadığı an neden demeye Zaman en güzel etekleriyle geçti önümüzden rüya misali Bakarken ardından kendi kanatlarımızdı zamanı coşkuyla uçuran Ve son olarak hala kanatlarımız varken uçmaya zaferi yaşatmayalım zamana... Son düzenleyen: Moderatör: 8 Ağustos 2015