a. s. Sende sağolasın canımmm, peşimizden dağınıklığımızı topluyorsun, süpürüyorsun hakkını helal et, daha önceden eklediğimi unutmuşum inan:1rolleyes: UMUT bir umuda bağlıydı pamuk ipliği hayatımız bir umut ki ayışığı renginde bir umut ki gözlerinin sabah dünyaya doğduğu gibi isyan isyan büyüyen gece susarsa sabahın kızıllığına bülbül kafesle dost olursa bir gün dudaklarımdan şarkılar değil de ağlar gibi bir ses dökülürse dökülürsek sonbaharı beklemeden o an artık gelmesen de olur çünkü ben senden ve seni kucaklayan dünyandan vazgeçmişimdir bunu böyle bilesin. bir umut ki üşüyen ellerime ellerinden daha yakın bir umut ki yün bir eldiven kadar hissiz ama dost bir umut ki buzla ovar gibi yakıcı sessizlik kelime kelime büyüdüğünde sessizce bir tomurcuk açar ansızın kaf dağından yuvarlanan küçük dağlar nasıl isyan ederse kudretine haksızlığın nasıl bağıra çağıra nasıl çığlık çığlığa toz duman olursa ırmaklara karışıp dünya denilen bu hengame de öyle oyalar öyle sağır eder yüreğini. dipsiz kuyulardan bağırmak tıkanıp ağlayamamak ve yeniden doğamamak kadar sancılı bir andayım şimdi çünkü şiir kimsenin bilmediği bir şelaledir gönlümden gönlüne akan eski bir tüfek gibi geri teper deler geçer sahibini sözlerime aç ki ağuşunu sönsün içinde ateşler aç ki kapılarını ardına dek aç ki bayraklarını bir serin bahar rüzgarı olayım aç ki kalbini bir umut ki adı konmamış bir umut ki umut gibi değil hüsran gibi bir umut ki ham bir meyve henüz daha olmamış.. gülümün yapraklarıyla fal bakan katiller sarhoşsalar şimdi zaferin şerbetiyle tam tam sesleri duyuyorsak hala zamana inat ve kazanlarda çiğ et fokurduyorsa şeytanla halay çekenler bilsin ki umuda kılıç çekilmez çünkü umut içimde bir siperdir korkulardan arınmış çünkü umut bir güldür içimde henüz daha solmamış. Ahmet Selim

HALİMİ SORMA Diyorsun ki mektuplar yanıyor Mektup yanmaz adam yanar Halimi sorma Sen bilemezsin Bir kıtaya gölge ettikten sonra Bir bıçak darbesiyle yıkılan çınarın hikayesini. Ah bu benim korktu mu söylemeyen, Sevdi mi gözlerini kaçıran, Ağlamak için yağmurlu havaları bekleyen yanım. Büyüyor kelimeler Sığmıyor içime Acıyor canım Bir tunç heykel gibi hayata meydan okumak Ayak seslerimle gök gürültüsünü bastırabilmek için Topuklarımı kanatırcasına koştum Koştum ki, çivit mavisi gecelerde Aynalara binlerce kez söylediğim sözleri Sana da söyleyecektim Olmadı Açılmadı kapılar Anahtarlar kilide uymadı Gözlerimin altındaki mor halkalardan Okuyabildin mi sevda yaşımı? Ben neden böyle hep uykusuzum, Neden gözlerim hep kan çanağı bilir misin? Sabah vakti güneş doğarken Sazımın tellerinde bir türkü yanar Bir kez de sana dinletebilmek için pusuda beklerim Halimi sorma Çünkü yok sorularının cevabı bende Çünkü yok yüzümün karşılığı aynalarda Çünkü, çünkü ben artık tedavülde değilim Halimi sorma Anlatsam da anlayamazsın Azap, dağdan düşen bir kartopu gibi büyür adamın içinde Beni mi tanımak istiyorsun Yüzümdeki çizgilerden anlamadıysan Yine de söyleyeyim Ben iki değirmen taşının arasına sıkışmış Zavallı bir buğday tanesiyim. Ahmet Selim

iFTARINI MELEKLERLE BEKLEDİĞİM, ORUCUNU GÖZYAŞIYLA TUTTUĞUM RAMAZAN GELDİ. dİNLEMENİZİ TAVSİYE EDERİM BU ŞİİRİ, ÇOK BEĞENECEĞİNİZE GARANTİ VERİYORUM TIKLAYIN LÜTFEN DİĞER ŞİİRLERİ YARALARIMI ELLERİMLE DİKTİM Bütün yaralarımı kapattım Ellerimle diktim hançerinin bütün izlerini Gece bazen yüzüne çökerde kapkaranlık olursun ya Gecenin ortasından bir yol arayıp bir ışık arayıp şehre doğru gidersin ya Ve bazen kılıcınla değil de sözlerinle dokunursun ya kalbime İşte öyle bir geceydi Artık savaştan dönen yenilmiş bir er gibiyim Şimdi bana baksalar sadece hüzün görürler. Gecenin ortasında yapayalnız bir ağustos böceği gibiyim ışıksız Kendine bile mecali olmayan yaralı bir kuş gibiyim Hayatı bölüşmek istedin ya benimle İstersen ve dayanabilirsen hüznümü ve acılarımı bölüşebilirim seninle Ama bir ekmek gibi böldüğümde kendimi Dayanamayıp gidersen ardın sıra hiç türkü bekleme benden Yaralarımı kendim sardım yaralarımı kendim diktim ellerimle canlı canlı Beni acıyla imtihan edemezsin Gidebilirsin yüreğini alıp gidebilirsin Ama yüzümdeki gözlerim deki siluetini silemezsin Yapabileceğin şeyleri yap Bütün acıları ver bütün intikamını al Ama bil ki ben seni içimden göndermezsem hiçbir zaman gidemezsin Ahmet Selim BU BİR KÜLÜN HİKAYESİDİR Yanmayı başarmış bir gönlün hikayesi Yanan her gönül bir gün geri döner Yandığı gözlerin tam ortasına Bu bir külün hikayesi Bazen bir sigaranın dumanında Bazen sevgiliye giden bir mektubun kenarında Yüreğin anlıyor beni, hissediyorum Şarkı öyle söylüyordu değil mi? Biraz kül biraz duman o benim işte Kerem misali yanan o benim işte Bir gecenin ucunda Gemilerin, sahile vardığı o ışık benim Bir korum, yanıyorum Artık bir külüm işte Yanmayı başaran her odun hikayesidir, Her gönlün Bir külün hikayesi Gece büyür hayatın yorgunluğu çöker insanın üstüne Bazı geceler sanki daha da uzar Varmaz sabaha Hep bir ateş yanar, hep bir yürek Hep yarım kalmış bir sevda vardır Sevdanın yarısı hep diğer yarısına ağlar Yaşanmamışlara yanar Azalıyorsam sebepsiz değil Bir külün hikayesidir bu Yanmayı başarmış Mutlu bir gönlün hikayesi Ahmet Selim

Teşekkür ederim, yorum için sağolasın BİZ Güneşi kurup yatmışsan eğer Zaman denen zehriyle uyandırıyor saatimin akrebi Bak yine bir sabah güneşi kadar dakik Tabiat gibi hazırım uyanmaya uykularımdan Müjdelerle geldim Güzel günlerle geldim En göz alıcısını desteledim duygularımdan senin için Yüzümün rengini sana verdiğim için Halimi sormaz oldum aynalara Bir yudum su gibi Hasret kaldım gülmelere Umudumu bıraktım ya hep sonralara Ruhumun yokuşları alıştı artık bu kaymalara Bir gölge gibi saklanıyordum ışıklardan sen gelmeden Yaşıyordum Hem yaşamadan hem ölmeden Işığın bir selam getirdi ya gülmeden Memleketimden şehrimden Kendimden Birikmiş kahkahalarımı o yüzden saldım Yoksa aklım başımda Deli değilim ben El feneri kadar bile olsa Aydınlık aydınlıktı Kaçtım ya o pek sevdiğim kuytularımdan Kendimi yaban koydum ya senin için Mecbursun Dinleyeceksin Dinlemelisin Göğsümden bir damar sızıyor bak Bak sular çekiliyor kuyularımdan Toz tutmuş hayatımı silmelisin Kurumadan içimdeki kaynak Derdimi dinlemelisin Bir imtihan oluyorduk Ve dünya oyalıyordu beni sen uyarmadan İçime bir el gibi deyiyordu her hüzzam şarkı Daralıyordu odalar İçim daralıyordu Eşyalar üstüme üstüme yürüyordu Ama bir taş gibi metanetini koruyordu inadım Bir fotoroman kadar donuktu belki hayatım Lakin ben çok sahici oynuyordum Bir sen anladın ya sahteliğimi Belki de o yüzden sana böyle bağlandım Kim bilir Belki Naftalinli dolaplar gibi eskiler kokuyordu her yer Ve yer yer eski zamanlar geçiyordu yanımızdan omzumuza çarparak &#8220;Ah ulan! &#8220;dediğimiz hayaller geçiyordu Bir meyhur gibi yıllar Gözümüzün içine baka baka içiyordu bizi Ve her dakika Biz de bir eski zaman hikayesi oluyorduk aslında Zaman şanslıları seçiyordu hayat oyununda Zaman başkalarını seçiyordu Biz birbirimize küsmeye mahkum edildik Benim sırtım çıplaktı Seninse ipek böcekleri koza örmüştü tenine Yine de ikimiz de ezilmedik mi Hani farklı dünyalardandık biz Fazladan bir şey kaldı mı birimize Akçeler belimize ağır gelse de Aslında hepimiz birer baldırı çıplağız Yanlış zamanda da gelmedik hayır Hayır biz yanlışız Düşman yüreğimizden vurmuş bizi İçimizden vurmuş Şarapneller sevgimize deymiş Kaşlarımıza deymiş göz bebeklerimize Yüreğimizin kanını Gözümüzün akını Aşk denen feri almış Hatıralarımızı çalmış düşman Eski fotoğraflarımızı çalmış Komamış ki bizi bize Omuz omuza olmayalım diye Onca yükü asmış omuzlarımıza Ve çitleri yıkıp bir domuz gibi Mındar edip şehrimizi koyup kaçmış Ben düşman diyeyim ona Sen de şeytan fark etmez Yaban koymuş ya bizi aynı diyarda Gülen yüzleri karartmış ya Aslını çalmış da hayatımızın Negatifini yakmış Kopyasını yutturmuş ya Daha ne istiyorsun Zulmü görmek için kan mı istiyorsun hala Damarlarındaki kanı bile çekmiş ya Bir zaman ne de mutluyduk biz Hep böyle gider sarhoşluğuyla İmtihanı unutmuşuz biz Şimdi vurmaktan sızlıyorsa dizimiz Bil ki yine sebep biziz Ve artık bırak şu şahlanma rüyasını Hayaller kuracak zamanda değiliz biz Bir merhem sürüp dizimize emeklemeliyiz Yürümeyi çoktan unutmuşuz biz Biz deyip geçme Biz bir zaman engin deryaydık Bakma sefilliğimize Hala vardır içimizde birkaç yorgun dalga Hoş şimdi gavur dilek tutup İçimize bozuk para atsa da Biz deyip geçme İkimizden başlar bizlik Seller kopup dağdan gelse de Gözümüzün buharındadır aslı Sel dediğin iki damla gözyaşıyla başladı Ne olur biz deyip geçme İmtihan mı oluyorduk Sen ne bilirsin &#8220;Son beş dakika&#8221; komutuyla uyanmayı Herkes hayatını yazmışken sayfalara Kapkara bir kağıda yazacak yer bulamamayı Sen ne bilirsin hatıraları Sen ne bilirsin yalnız kalmayı Bütün omuzlar deyecek gibiyken omzuna İnsanların göz kaçırmalarını Sen biz deyip Bizi bizden ayırıyorsun Fotoğraflarımızı yırtıyorsun Bilmezsin ki Eski resimler küserse birbirine Bir daha asla barışmaz Ok deyen yerden kan kardeşi olmuşuz O yüzden hala sırtımızda vardır bir eski yara Ve işte şu en sıkıntılı anımızda Ne olur biz deyip geçme Şimdi hatalarımı antreye asıp Odama umutlarla giriyorum Biliyorum ne edersem hep kendime ediyorum Pişmanım günahlarımdan Yorgunum hatalarımdan Ve sen yüzüme vurma Aynalar gösterin yüzümü yeniden İçimde fişekler patlıyor Ve muştular büyütüyorum senin için Biliyorum bir ölü gibi gidiyorum yaşamaya Ama bil ki şimdi Teklifsiz koşar adımlarla Seni yaşatmak için ölmeye gidiyorum... Ahmet Selim

GECEYİ YARARCASINA soluk renkleriyle konunca yanağına sonbahar kuşlar ufukta sessizce kaybolurdu geceyi yararcasına ıhlamurlar altında geçirdiğimiz yaz hatmi çiçeklerine karışıp burnuma konduğunda masal dinleyen çocuklar gibi huzur bulurdu dinmez hayallerim ve alev almış kalbim gecikmiş bir bardak çay gibi soğurdu. gecikmek dedim de... hala gelmeyecek misin? ve biraz dahi olsa beni sevmeyecek misin? dumanlar çıkmıyordu ya seni gönderdiğim trenden belki de o yüzden anlamadım sessizce gittiğini sonbaharı beklediğini kuşlara özendiğini ve onlara ne çok benzediğini benzemek dedim de... sanırım biz hiç benzemiyoruz birbirimize... ben ki asırlık çınarlar kadar sabırlı ve tutsak sen ki dallarına konan kuşlar kadar aceleci ve hürsün gün gelir yaşamak nedir sende görürsün kızgın bir kılıç gibi tutuşunca ellerimizde. Ahmet Selim

MEKTUPLAR ELBET DÖNER AŞKA... Solar bahçemde güller baharı bekleyerek Zembereği sökülür saatlerin zaman durur Bir sam yeli eser bağrıma davetsiz Göğsüne kokunu ekleyerek Vazgeçilebilirlerden olabilirdin Üstüne basılıp geçilebilirdin Bir nefes misali göğsümde durmasan Bir gök ağlayabilir anca sen gibi titreyerek Düğümlenir ve yağar yağmur sicim sicim Ben bir taş olabilirdim istesem bir engin dağ Eriyebilirdim seni içime çekerek Aynalarımda olabilirdin Aksi sedamda bir ses Söylenmemiş şarkım olmasan Bir söz söylenebilir zamanını bekleyerek Aşk durdurur zamanı mekanı çeker ayaklarından Güpegündüz rüyalar görebilirsin gözbebeklerinde Bir nehir olup akabilirsin kirpiklerine yüklenerek Bir hiç olabilirdin Bir göç olabilirdin Ayaklarıma prangalar vurmasan Bir selam geldi senden aldım titreyerek Senden gelen her şey kabulüm teklifsiz Ne mektuptur bu zarfsız pulsuz İçine nasıl sığar aşk kilitleyerek Bir nefes olabilirdin Bir kandil bir ateş Mektuplar elbet döner aşka Şimdi her yerde olabilirdin İçimde olmasan... Ahmet Selim

ADAM VE KADIN Adam kadına son kez baktı Tüm bir hayatı gözlerinin önünden bir film gibi aktı Adam kadına bir daha bakmadı Baksa biliyordu ki Gidemeyip orada kalacaktı Görünmez bir cendereyle sıktı başını Bakmayacaktı Bakmadı. Kör olmasına rağmen Söylenmeyen sözler adamın kalbini yakıyordu Bu sessizlik... Belki de en büyük hakaretti Adamın göğsü yanıyordu ama ağlamadı Yüreğinde bir kor olmasına rağmen Hava soğuktu... Dışarıda buluşmayı kadın istemişti Adam paltosunu kadına vermişti Ama kendisi hiç üşümüyordu Mevsim kış ve kar yağıyordu Ama adamın omuzları kar tutmuyordu taşıdığı yükten İşte böyle bir halde doğruldu oturduğu yerden Yürümeye başladı Yerlerde kar olmasına rağmen... Adam bu aşkı ezbere biliyordu Sırtı dönük olsa bile biliyordu Ve ilk kez Sırtları birbirine dönük duruyordu Arkasındaki kadın ağlıyordu &#8220;Gitmesin Allah&#8217;ım&#8221; diyordu &#8220;Gitmesin&#8221; Ama biliyordu ki adam da içinden &#8220;Başımı çevirmesin&#8221; diye dua ediyordu Çünkü O gözleri bir daha görse Gidemeyip orada kalacaktı Adamın yüreği az evvel Sahibine ihanet etmiş kaçıyordu İşte böyle bir halde doğruldu oturduğu yerden Adam kararını vermişti Yüreğinin yanına gidiyordu Hem yanında Hem yüreğinde Yar olmasına rağmen Vesselam adam da kaçıyordu Şu dünya dar olmasına rağmen... Ahmet Selim / MAYIS-1998