"Şey" ve "yani" yahut "ya" üzerine... Nedir bizim düşünmeyişlerden çektiklerimiz. Lisede anlatmıştı hocamız; Atatürk bu şey kelimesini kaldıracakmış da yanındakiler aman paşam etme eyleme kaldrma, kaldırırsan Türkçe'nin yarısı gider buyurmuşlar. Halt etmişler. Keşke kaldırılsaydı da bizler ve öncekiler bugüne kadar şey kelimesinin yerine yeni kavramlar türetebilseydik. İnsan düşünür düşündüğünü söyler. Masaya bakar ve bu masadır der. Sıkışırsa "işte üzerine eşya koyulan alet" der. Demesi gerekir. Ancak biz şıkıştığımızda ona öyle demeyiz de şey deyiveririz. Bu bize kolay gelir. Bu bize rahatlık hissi verir. Bazen günlük konuşmalarımıza bakıyorumda ne kadar da "şey" olmuşuz. Bu kelime bizi ne kadar da esir etmiş. - Ayşe kız şeyi gördün mü? - Kimi kız? - Şeyi işte kız. Dün mahalleye getirilen şeyi. Bu kelime bizim kelime hazinemize vurulan en büyük darbelerden biridir. Keşke şey kelimesini hayatımızdan ebediyyen atabilsek ve yeni kavramlar kullanabilsek. Halbuki yeni kavramlara da gerek yok o şeyin yerine elbet bir şey bu Türkçe'mizde mevcut. Ama bunu kullanacak şeyler lazım... İlk önce gençlik arasında başladı; yani ucubeliği. Biz çocukken yani dediğimizda mutlaka bir açıklama da yapardık. Halbuki artık yani denilince açıklamaya gerek görülmüyor. Bu ucubelik üstelik tüm toplum tarafından benimsenmiş durumda. - Yarın okula gelecek misin Burcu? - eee yani... Bu garabete ne zaman dur diyeceğiz bilemiyorum. Hadi ya, olur mu yaaaa, ya!, yapma ya, Ya kelimesi malum Arapça bir kelime ve ey anlamında kullanılır. Şimdi yukarıdaki cümlelere ey kelimesini koyduğunuzda anlam bozulmaz mı? Sizleri bilmem ama ben yoruldum. Yordular beni. Dilimi çaldılar benden. Dilimi istiyorum ben. Dilimi geri verin bana... hxuxrrem 2000 SEN BU SEVGİYİ