Zor olanı anlamaya çalışmak hep daha çekici. Kimse kolayı seçen olmak istemiyor. Basit kurallar çözmek, basit cümleler kurmak.. Hatta basit hayaller kurmak. Basit kadınlarla tanışıp, basit adamlarla iş yapmak.. O küçük ihtimalli olmazları istiyor. Gizemleri seviyor. Gizleri etkileyecek o insan olduğunu düşünüyor ve küçük hesaplar ona göre değil.. Sonuçtan nefret edecek olsa dahi onu arıyor. İşte o zaman durup düşünüyor insan. Zorları başardığını, bütün bulmacaları çözdüğünü, sonunda gerçeklerin nerede saklandığını öğrendiğini sandığında. Duruyor ve bir yudum daha alıyor kahvesinden. Sonra bırakıyor ağır ağır derinden çektiği nefesi söylenirken, ''Söyle hırslı aptal, söyle. Ne düşünüyordun..'' Hep aynı kahve. Hep aynı yorgunluk kahvesi.. Hep şekersiz, hep alıştığın gibi.. Ve farklı açıdan aynı soru. Aynı cevap, aynı insanlar. Hiç alışamadığın gibi..

harika bayıldım