onunla aranızda kısa sürede böylesine bir bağ oluşması çok dokunaklı gerçekten. onu çocuğunuz gibi sevmişsiniz, üzerine titremişsiniz dolayısıyla etkisinden kolay kolay çıkamazsınız ama insan zamanla öyle ya da böyle alışıyor. sonuçta şanslı bir kediymiş ki sizin gibi iyi insanlarla karşılaşmış böyle düşünmek lazım

özür dilerim ama gerçekten çok kötüyüm, çok üzgünüm. gözlerim bitti sabahtan beri.

önceden görülebilir miydi, anlaşılır mıydı bilemiyorum bunlar çok teknik şeyler. bu tarz şeyleri de çok az kişinin bilebileceğini düşünüyorum. nerden bilelim, son 1 haftada mamasını severek yiyordu, kakası idrarı yerindeydi, keyfi, neşesi iyiydi, toparlıyor gibiydi hatta. iyiye gidiyor herhalde dedik sevindik. kusması yok, ishali yok, ateşi yok, titremesi yok yani görünürde birşeyi yoktu. mamasını düzenli olarak yemeğe başladığından beri mama yedikten sonra karnı normal sınırlar içerisinde şişiyordu hani biz de yedikten sonra biraz karnımız şişer ama sindirdikten sonra eskiye döner, o hesap. hatta kedinin doyup doymadığını anlamak için karnının hafif şiş olup olmadığına bakılır biliyorsunuz. dün sabah bi uyandık karnı davul gibi olmuş, anormal şişmiş. hemen koştuk veterinere, gidiş o gidiş... sonra testler mestler işte organlarıyla ve sindirim sistemiyle ilgili sıkıntısı ortaya çıktı. benim anlayabileceğim sınırlar içerisinde bir anormallik yoktu, şüphelenebileceğim bir durum yoktu ama içini bilemiyoruz işte. W

Bazen yapacak hiç bir şey olmuyor. Soğuk bir sokakta aç halsiz daha acı bir ölüm yaşayacakken sayenizde kısacık ömrünü güzel geçirdi. Böyle bakın. Ben 13 kedi sahibiyim. Onlarcasını kurtardım iyileştirdim yuva buldum. Arada ne yapsakta kurtaramadıklarımız oldu. Bu 13 üde bize kaldı. Hepsi ayrı bir güzellik mutluluk benim için. Onun ölümü bir başkasının yaşaması için şans aslında. Kediler sokakta değil insanlarla birlikte yaşaması gereken canlılardır. Sokaklarda ne zorluklarda yaşadıklarını kimse bilmiyor umursamıyor. 15 yıl ömrü olan kedicikler sokakta ortalama 2 yıl anca yaşıyor. Çoğuda yetersiz beslenmeye bağlı viral hastalıkların enfeksiyonların pençesinde acı içinde ölüp gidiyor. Lütfen bir kedi hatta iki kedi daha sahiplenin. Lütfen herkes kapısının önüne bir tas su koysun hiç zor değil. Yemek artıklarını pisliklerle birlikte çöpe değil çöp kenarına bırakın. Çöpe cam kırıkları çivi vb keskin şeyler atmayın. Bir kutuya kavanoza pet şişeye koyup öyle atın. Aç sefil yaşayan bu hayvanların kokuşmuş yemekleri ararken yaralanmalarına o yaraların enfeksiyon kapmasına sebep olmayın. Canları çok yanıyor.

Offf... Daha fazla zaman gecirdikce daha fazla ani biriktiriyorsun. Kedi iste diyip geciyorlar insanlar. Onu ilk gordugumde kedi diyip gecemedim iste ben. Oyle guzel bakti ki bana. Karsimdaki elbise dolabina bakiyorum agliyorum icine girmeyi cok severdi. Mutfaga gidip tavugu piserken bekledigi sandalyeyi gorup agliyorum. O oldukten sonra kargoyla gelen kedi kumu... Kullanamadigimiz vitaminler. Kafesini taragini hep saklamis annem gormeyeyim diye. Hirkamda tuyleri duruyor seviyorum hirkami. Ilk gunler saatlerce agladim bagira bagira kalbim sol tarafim agridi. Simdi daha sakinim simdi ondan bahsedebiliyorum hep aglasam da. Onu buldugum cop konteynirinin o taraftan yuruyemiyorum. Sanki oraya bakinca oglum yine oradan cikacak. Onu kaybetmekten cok korktum. Bu korku beni yedi bitirdi aylarca. En ummadigim zamanda da kaybettim. Senin de cok cok basin sag olsun. Icine atma agla. Sokakta gordugun her kedide icinin ciz edecegi gercegiyle yasamaya alis.

şu an merhaba demek bile o kadar boş geliyor ki... bugün daha doğrusu bu sabah saatlerinde 2 haftadır sahiplenmiş olduğum 1,5 aylık yavru kedimi kaybettim. beni terk edip gitti. zor durumdaydı ve hiç aklımızda yokken yardımcı olmak için sahiplendik onu 2 hafta kadar önce. çok iştahsızdı, biberonla süt içireyim diye kavga ederdik, kollarım tırmık izleriyle doldu onu besleyeceğim diye. sonra sindirim sisteminde sıkıntı yaşandı, aldım veterinere götürdüm. yeni mamalar aldık vs. yok, iştahsızlığı geçmedi. 1 haftam zar zor beslemekle geçti, sonra kusmaya başlayıp halsiz de kalınca bu kez başka bir veterinere götürdük. burada serum verildi, vitamin verildi, vücut ısısı yükseltildi filan derken yaş mamasını severek yemeye başladı. çok mutluydum, düzeldi diyordum, iyi oldu diyordum... neşesi, keyfi yerindeydi, beni, bizi çok sevdi. biz de bütün ev pervane olduk etrafında. ilgi sevgi had safhadaydı, hep gözümüz üzerindeydi. her şeyden sakındık iyi bakabilmek için... yavrumuz iyi derken dün rahatsızlandı, hemen hiç zaman kaybetmeden tekrar veterinere gittim. durumun ciddi olduğunu söylediler, iç organlarında sıkıntı varmış. hatta gece klinikte kaldı işi çok uzundu çünkü, testler, röntgenler, tahliller bilmem neler... gece yarısı haberleştik doktoruyla, çok minik olması sıkıntı dedi, problemini açıkladı. ilaç tedavisi uygulanacak, düzelirse o şekilde kendiliğinden düzelir, dedi. yakın izlemeye alacağız dedi her şeye tamam dedik. ne gerekiyorsa yapılsın yeter ki yavrumuz kurtulsun, iyi olsun. ama olmadı, olamadı. bebişimiz daha fazla dayanamamış, tutunamamış ve son nefesini vermiş. gece konuştuğumuzda doktor yarın gelirsiniz demişti, sabah hazırlandım gittim almaya ve konuşmaya. nedir ne değildir tekrar üzerinden geçecektik, ne gerekiyorsa yapacaktık. ilaçsa ilaç, ameliyatsa ameliyat... yolda da aklımdan geçiriyorum şimdi halsiz bile olsa, hasta bile olsa beni görünce kucağıma gelmek ister, miyavlar yavrum... bunları düşünürken kliniğe girdim, durumu anlattılar. neyin nasıl olduğunu en detaylı haliyle, en bilimsel haliyle. herifi görseniz röntgenleri gösteriyor bir yığın anlamadığım şey kafam zaten gitmiş, şoktayım... evet, durum ciddi dendiğinde kötü şeyler sezmiş ve çok üzülmüştüm ama ah işte, insan minicik de olsa bir umut kırıntısı gördüğü zaman o kırıntıya öyle bir yapışıyor, tutunuyor ki. evet, ölebilirdi de ama iyileşir, iyileşsin diye düşündüm. ücretini ödedim, alamadım cenazesini falan bir de tek başımayım yanımda ailemden kimse de yok. kaldıramazdım zaten giden gitmişti. boş kafesini verdiler, başka yavrular var düşünür müsün? dediler. bi bakayım dedim çünkü ben de gidenle gidilmez, sevgiyi geride kalanlara verelim düşüncesindeyim. bulduk bir tane varmış, annesini sopayla dövüp öldürmüşler o da ortada kalmış. güzel kalpli bir kadıncağız geçici sahiplenmiş ama kalıcı sahip arıyormuş, istersen al götür dediler. aldım biraz, sevdim falan bizimkiyle aynı yaştaydı yani 1,5 aylık. ama bizim zavallıya göre daha neşeli, daha enerjik, daha güçlü vs. o an anladım 2 haftadır hiç konduramadığım gerçeği: bizim yavrumuz zaten hastaymış, zaten sıkıntılıymış... çok uğraştım iyi olsun diye, düzelsin diye ama iç organlarındaki sıkıntı nedeniyle er ya da geç bu olacakmış, öyle doğmuş. tavuklu mamasını da çok sevince kendince biraz hızlı yemiş ve süreci hızlandırmış. anatomik bozukluk dediler. anne sütünden yeteri kadar faydalanamamış zaten. sokak kedilerinde bu tarz durumlar sıkça görülüyormuş yani yetersiz beslenme, hastalık, sorunlu doğum gibi gibi... bilemiyorum belki de bize gelmeden önce bir darbe aldı iç organları hasar gördü? bunun net açıklaması yapılmadı ama öyle doğmuş olduğu ihtimali kuvvetli. aman ne bileyim düşündükçe kötü oluyorum, kurtaramadık işte. minicik bir candı, yaşatamadık. huzur vermeye çalıştık ama sağlık veremedik. neyse minişimin üzerine yeni bir yavru alamadım, evdekiler istemediler. sakın getirme dediler. biz yerine koyamayız dediler. avunurduk diye düşündüm, ona da sevgi verirdik diye ama gözüm arkada kalmadı çünkü o şimdilik emin ellerdeydi. biliyorum ki o kadın iyi birilerine verecek o kediyi. benimki göçtü gitti. sabahtan beri o kadar kötüyüm, o kadar kötüyüm ki anlatamam. eve çok zor geldim bir de uzaktı. evde herkes ağladı, yas havası hakim, çok aşırı üzgünüz. ona nazar boncuğu alacaktık, büyük kum kabını biraz büyüdüğünde kullanacaktı. büyüyünce tepemizden inmeyecekti, evde köşe kapmaca oynayacaktık. ömrü yetmedi bebeğimin. çok ürkekti zaten, savunmasız, zayıf. zar zor tutunmuş yaşama ama daha fazla tutunamadı. bayılırdı güneşe uzanmaya, dakikalarca gözünü dikerek bana bakmaya. mamasını çok severdi, yatağını da. uyandığı zaman uyku sersemliğiyle şapşal gibi etrafa bakınıp miyavlardı, çok severdim o halini. hemen kucak arardı, şımartmıştık. mırlaması, kokusu, miyavlaması, peşimizden gelmesi, ayaklarımıza dolanması ve devamlı sevgi dilenmesi... bunları aklımdan atamam. çok üzgünüm, tarif edemiyorum, küçücük ömründe sadece 2 hafta bizimleydi, inşallah mutlu edebilmişimdir onu. hiçbir zaman boşvermedim, şimdi işim var veterinere yarın götüreyim demedim, yorgunum demedim, aç bırakmadım. ısıttım, oynadım, sevdim, okşadım, öptüm... bütün sağlık sorunlarına rağmen hayatıma bambaşka bir tat katmıştı. çok erken gitti. şimdiyse sadece içimi dökmek istedim, kendimi o kadar tuttum ve sıktım ki. evet çok ağladım ama ne bileyim, nasıl atacağım bu acıyı? biliyorum kaderi dünyaya gelmeden önce çizilmişti ama rüzgar gibi geçti. şimdiden özledim. okuyan herkese teşekkür ederim, acımı paylaştığınız için. var olun.

ben bugün biraz daha iyi hissediyorum kendimi ama halen çok üzgünüm. W

Wurst üzülmeni istemem ama anneden ayrı kalan yavru sokak kedileri zaten genelde ölüyor. Sizinki de anne sütü almadığı için içorganları gelişememiş belli ki, yani veterinerin de yapabileceği çok bir şey yokmuş esasen. kendinehas Kadrolu

bence de öylesi daha doğru ve uygun ama evdekiler zaten evcil hayvan fikrine karşıydı, bu istisna oldu bambaşkaydı... muhtemelen bu eve başka getiremem. ay sabahtan beri gözlerim o kadar çok acıyor ki ağlamaktan. kalan mamalarını sokak kedilerine veririz, bahçeye gelenleri beslerim artık ne yapayım.

asla unutmayacağım, asla... resimlerini çekmiştim, bakamasam da iyi ki çekmişim. güzel yavrumdu o benim. minik suratımdı. Allah sizinkine sağlık ve uzun ömür versin.

çok kısa sürede evin bir çocuğu oldu zaten. insan emek verince işte... daha ne günler görecektik nefesi yetseydi...

anladığına eminim... Allah rahmet eylesin ikimizinkine de. çok çok zor. benimki 10 ay olsa daha kötü olurdum herhalde. iştahsız olduğu hafta odamda yatırdım, kendim uyumadan önce onu kucağıma aldım, biraz mırladı sonra uyudu. dayanmayıp ağlamıştım o kucağımdayken, neden yemiyor neden iştahsız, nerede yanlış yapıyorum diye... çok dua ettim iyi olması için, iyileşir gibi oldu ama şimdi elim boş. kokusu, bakışları, sesi... of ya. ben de benimkini göbeğinden öperdim, o göbek öldürdü onu. T Tirilaylaylom... tek ayak

kiyamam elinizden geleni yapmissiniz toparlanip yeni bir yavruyla unutursunuz bu olanlari Insallah.

öyle yapacağım, bugün balkonda miyavlama sesi duyunca bahçeye koştum hemen. siyah beyaz bir yavruyla göz göze geldik, mama vereyim diye düşündüm, yaklaştım kaçtı benden. aslan kaplan olmuş o, dedim kendi kendime. çevrede de hiç göremedim başka, eve geri çıktım. kalan kuru ve yaş mamaları var, kendimde güç bulunca bahçeye gelip giden kedilere veririm, onları severim artık ne yapayım... teşekkür ederim. Allah sizinkine hayırlı, güzel bir ömür versin inşallah.

teşekkür ederim, sağolun. evet herkes, veterinerler dahil aynı şeyi söylüyor, anne sütü çok önemli. bizimki de son bir haftasında hem iştahlı, hem hareketli hem de keyifliydi, maşallahı vardı. yani tamam çok enerjik bir kedi değildi ama bizim peşimizden koşmaya bile başlamıştı rahatsızlanmadan bir gün önce. temizlik yaptık, her odaya girmeye çalıştı kerata. oyun vs. yapıyordu, iyi olduğunu düşündüm nereden bileyim... birden bire karnı şişiverince önce çok fazla yedi, gaz birikti ondan oldu sandık. birazcık bekledik 1 saat falan belki beklemişizdir, hafif hafif keyfi yerine gelir gibi oldu ama şişlik devam etti. sonra ben bir bölgesinde sertlik olduğunu fark ettim zaten o esnada veterinerimiz aramıştı. bizimkiler mesaj atıp durumu çoktan izah etmişler. o konuda hepimiz çok titizdik, asla ihmal etmedik yavrumuzu. parazit olabilir falan dedi, getirin görelim dedi ben kaptım götürdüm. sonrası malum... 24 saati bile dolduramadı miniğim. klinikte kaldı, orada can vermiş zaten ben sabah alırım eve geliriz diye ümit ediyordum, acı haberi aldım... bir de şu var, ben naaşını alamadım yavrumun. yani o kadar kötüydüm ki onu görsem herhalde düşer bayılırdım. o vaziyette eve götürecek güç bulamadım zaten kendim zor gittim eve. ayaklarım tutmadı, iyi ki bayılmadım. şimdi düşünüyorum hata mı ettim, günah mı işledim onu almayarak diye ama inanın ki o psikolojiyle zaten mantıklı düşünemiyordum. aslında bir poşete vs. birşeylere sarılarak benim görmeyeceğim şekilde kafesine konulup verilebilirdi, ben de evdekilere verirdim içlerinden biri bahçeye falan gömerdi ama bunları yeni yeni akıl ediyorum şu an. dirisine duyduğum saygıyı ölüsüne gösteremediğim için kendimi suçlamam gerekir mi? bilmiyorum. bir de tek başımaydım, yanımda kimsem de yoktu. çok zordu çok. o soğukkanlılık bende yok ne yazık ki. belki ben de ileride bir köpek alırım, köpekleri de hep sevmişimdir. onlar da harika birer yoldaş... W

Allah rahmet eylesin yavruya çok üzüldüm Ben de arkadaşımın köpeğini çok çok seviyorum ölürse ne yaparız diye içime düşüyor bazen kahroluruz ikimiz de. Hayal bile edemiyorum perişan oluruz. Öyle bir şey olursa arkadaşıma hemen yeni bir yavru getiricem dikkati dağılsın diye, 12 yıllık yoldaşını kaybetmek kolay değil. Hiç kolay değil yani ne yazsam ne desem bilemedim

Daha kotu olamazsiniz yerini tutmaz cunku yada benim icin oyle benim kopegimin yerini bu kedide sultan papaganimda tutamadi papaganim kacti uzuldum ama gozyasi bile dokemedim kopegimde evde herkes perisan olmustu W

yeni yavruya evdekiler sıcak bakmıyor... aslında buna da sıcak bakılmıyordu, biraz ani gelişti olaylar. biz sokakta bulduk, aldık yani kurtardık, koyacak yer bulamadığımız için eve getirdik normalde karşıydı evdekiler, karşıydı yani kedi köpek fikrine. ama çok sevdiler, kıyamayıp kabullendi herkes. bilmiyorum belki bir zaman sonra yine olur, olmazsa da ben kendi düzenimi kurunca mutlaka bir tane kedi ya da köpek sahiplenirim.

2haftada boylesi bir bagi kurabilmeniz yavrumuz icin buyuk sans. Ben ne insanlar biliyorum kediye kopege taş atan, tekme atan. Suan kardeslerimde bi tane kedi sahiplenmis. Gorsen bi circin bi cirkin, ismini cirkin koydum ben kendimce, ama nasil tatli birsey :) seni cok iyi anliyorum. Evlenmeden once bizim ailede kedi mutlaka olurdu. Hepte sokakta bakima ihtiyaci olanlari alirdik. Cok sukur hicbirisi vefat etmedi ama bi sekilde ayrilmak zorunda kaldik hepsinden. Simdiki yavruda sevdiriyo kendini. Bakimi 10numara. Ben bile alistim kerataya, dusunemiyorum bile vefat ettigini. Acini zamanla hafifletirsin ama buyuk sevaba girdin, yavrunun son gunleri sevgi dolu gecmis sayenizde. Guzel insanlar var oldugu surece en azindan yavru kediler sahiplenebilir, aciniz buyuk ve cok hassas suan, umarim yeniden bi yavru daha sahiplenirsiniz, onlarin dili yok, hicbiri bizden birsey isteyemez ama bi kap yemek paylasmak her zaman karnini doyurur. Mekani cennet olsun. Basin sagolsun canim. Uzme kendini, o cok huzurludur eminimki.

Benim kedim de oleli bugun 11. gun. 10 ay birlikte yasadik. En zor zamanlarimda bana destek oldu. Bu hafta gecen haftaya nispeten daha iyiyim ama hic aklimdan cikmiyor ki. Bugun onun mamasini sokak kedisine verdim baktim annem camdan bakiyor agliyor. Kedileri sevsem sokaktaki hemen panik oluyor nolur baglanma bizi de alistirma bir daha diye. Ben oglumu cok ozledim kokusunu hiriltisini ozledim. Baska kedileri seviyorum hicbirinin gobegi onunki gibi degil. Yine kendi derdime yandim burada ama seni o kadar iyi anliyorum ki.

Şöyle düşün bu durumu. Bu yavrudan once hic bu kadar baglandinmi bi canliya? Allah sana onun sevgisini aşilamiş. Bundan sonraki hayatinda onun sevgisiyle bakacaksin butun canlilara. Bunu yabana atma, ölüm Allah'ın emri şüphesiz. Bende hic gormedim vefatini, insallah gormemde. Ama tavşanimiz vardi yillar once. Onun ölümünü gormustum. Cok aci verici birseydi evimizde bize candaşlık eden butun dostlarimiza Allah uzun ömürler versin insallah. Sevgi her zaman kalir. Sendede yeri apayri. Son anlarini bilemem ama senin yaninda oldugu o 2hafta narin bedeni hasta olsada ruhu huzurla dolmuştur. Sicak bi ev, sicak bi yatak ve ona bakan sevgi dolu gözler. Bunlari unutmayacak hicbir zaman. Tipki senin unutmayacagin gibi W

ne çirkin birşeymiş bu böyle :) yerim onu. Allah uzun ve güzel bir ömür versin inşallah. çok uykucu oluyor bunlar ya, zaten günde 14 saat falan uyurlarmış. bir de çok çabuk uyanıyorlar, bizimki her şeye uyanırdı hemen. W

daha önce kuşum, kaplumbağam falan oldu ama çocuktum öyle diyeyim. çook eskiden bizimkiler kurbanda kesecekleri koyunu kapının önüne bayrama 2 gün kala getirmişlerdi, onu çok sevmiştim de bayram sabahı göremeyince deli gibi ağlamıştım. Allah herkesin dostuna güzel ve uzun ömür versin. son gecesi klinikte geçti, mecburduk buna... ama işi o kadar uzun sürecek olmasaydı zaten eve getirecektik, bilmiyorum belki de veteriner yapacak bişey yok alın götürün diyecekti... o zaman son anları da yanımda geçecekti, bu konuda yorum yapamıyorum işte. bir yanım evinden ayrı bir yerde öldüğü için üzgün ama kendi açımdan düşününce evde ölmesi beni mahvederdi. W

W Wurstria yanlis yoruma eklemisim resmi :) bizim cirkinin uyku hali Eklentiler Screenshot_2017-05-31-03-51-13. png 253,7 KB · Görüntüleme: 40

Uzulmemek elde değil onlar insanlardan daha sadık ve daha değer bilen varlıklar... Böyle ölüm haberleri duydukça kendi kedimi düşünüyorum altı yıldır bakıyoruz ömrü uzun olsun. Anneme diyorum bişey olursa alıştıra alıştıra söyleyin çünkü onu ben büyüttüm benim koynumda uyudu uyandı evlendiğm gün gelinliğimn eteklerinden kalkmadı evlat gibiler.. W

umarım mutlu bir şekilde gitmiştir. anılarını unutamam herhalde. çok anı biriktirdik. yemek yerken bıyıkları, çenesi falan hep mama olurdu ben de elimde mendil peşinde koşardım silmek için. tavuklu ağız diye dalga geçerdim, bol bol öperdim. anneannem kızardı, kedi öpülür mü bilmem ne. bi keresinde bilememiş, çişini koltuğa yapmış kıyamam. beni gördüğünde nasıl miyavlayıp bana doğru gelmeye çalıştı görseniz, hatasının farkındaydı sanki. gözlerini kısıp baktığında "sen çinli'lere falan mı özeniyorsun yoksa?" diye takılırdım. çok sevdim, çok güzeldi. patilerinin arasına kum taneleri girerdi, bazıları sıkışıp kalırdı. acıtmadan, yavaş yavaş, hiç bıkmadan temizlerdim onları. göğsümde yatmayı çok seviyordu, nasıl unuturum ben bunları yahu... masmavi gözleri vardı, suratı da küçücüktü. minik burun derdim, tavuklu bıyık derdim. öperdim, severdim. bilmiyorum inşallah güzel geçmiştir son 2 haftası. of.. teşekkür ederim bu arada.

Ağlattın :'(

Başın sağolsun, gerçekten çok üzüldüm. Yine de şu açıdan bak, tek başına hiç sevgi göremeden, başı bir kere bile okşanmadan değil, aç sefil olmadan, sevgi ve ilgiyle ayrıldı aramızdan. Şu kısacık sürede elinizden geleni yapmışsınız onu hayata bağlamak için ama bazen ne kadar uğraşırsak uğraşalım yeterli olmuyor işte. Acını paylaşıyorum.

kıyamam miniğime Şanslıymış ki en azından 2 haftada olsa iyi zaman geçirmiş. Yazdıklarınızı okurken ağlamamak için kendimi çok zor tuttum Benimde bir kedim var ve miniminnacık 3 yavrusu onlar aklıma geldi Siz elinizden geleni yapmışsınız, keşke hayata tutunabilseydi kuzum W

onun da yaptığı açıklama bu oldu zaten. götürdüğümde de kimse olumlu birşey söylemedi, ilaç tedavisine olumlu cevap verirse duruma göre net birşey söylenir dediler. gece de durumu kötüleşince belki biraz daha büyük olsa operasyon yapılabilirmiş ama bu çok küçük olduğu için anestezi verdikleri anda zaten ölecekmiş, e bunu da yapamadıklarına göre geriye yapacak birşey kalmıyor. sordum, dedim başka yavru kedi alsam sokaktan 1-1,5 aylık falan, yine benzer şeyi yaşar mıyım dedim... sokak kedilerinde böyle şeyler çok oluyor, şansa bağlı dedi.

Tutamadım gözyaşlarımı, parçalandım ya. Her ne kadar doğanın kanunu bu, güçsüzler gider falan diye atıp tutmak istesem de olmuyor işte. benim de kedi oğlum var, Allah size sabır versin.

bana da bugün gösterdikleri yavru çok güzeldi, dişiydi. sağlığı, enerjisi çok yerinde görünüyordu o da 1,5 aylıkmış. çok da konuşkandı devamlı miyav miyav... hareketli birşey ama insana alışkın. bir de yemek seçiyormuş kerata. aldım kucağıma, tabi çok garip geldi ama bastım bağrıma. mis gibi kokuyordu, öptüm falan. ama evdekilerle konuştum telefonda, istemediler. biraz zaman geçsin falan dediler, sonra konuşalım ama sakın alıp getirme buraya dediler bırakmak zorunda kaldım. ama ona güzel bir yuva bulacaklarına eminim o yüzden gözüm arkada kalmadı. inanır mısınız içimden bir ses de o kedinin gayet sağlıklı olduğunu hatta canavar gibi olduğunu, uzun yıllar yaşayacağını hatta bir sürü yavru doğuracağını falan bağırıp duruyordu. tabi baktıkça da ağlıyorum öte yandan. alamadım ne yazık ki. yeniden olur belki, kim bilir... ben teşekkür ederim.

Sahur vakti boğazima yumruk oturdu... Diyecek bişey bulamıyorum... T Tirilaylaylom... tek ayak

Allah rahmet eylesin. Cok üzüldüm. Benimde sokkatan 1 aylık iken sahiplendiğim bir kedim var. 3 yıl oldu benimle. Düşünemiyorum bile kaybettigimi. Evlat gibi. Can gibi. Nefes gibi. Allah sevdiklerimizi bize bağışlasın. Elinizden geleni yapmışsınız. Bende bekarken ailem hic yanaşmazdio hayvan beslememe heleki evde. Ama ne zaman evlendim eşimde benim gibi allahtan kedi sahiplendik evlqt sahiplendik sokaktan. Bize bize evlat biz ona ana babq olmaya çalıştık. Peygamber efendimizin de dedigi gibi annr babalık yapın onlara demiş. Keske birini degil hepsini yastacak imkana güce varlığa sahip olsam ama elimden geldigince. Sizde eve alamıyorsanız duzenli olrak sokaktaki mahalledeki hayvanlara su yiyecek verip onları besleyin. Tekrar başin sagolsun

üzülüyorum çünkü bu düzeni ben böyle yaratmadım. yaratanın var demek ki bir bildiği ama sonuçta ben onun gibi düşünemem, onun bildiğini bilemem. bu nedenle acıyorum, üzülüyorum. bizimki de oğlandı. savunmasızdı, rahatsızdı. yardım etmek istedik, olduramadık. teşekkür ederim.

Ah.. 3 yıl oldu kızım gideli.. Alışılıyor yokluğuna evet ama işte bazen öyle bir vuruyor ki o acı, ilk günkü gibi.. 3 yıldır hala kokusunu hiçbir kedide bulamadım, hala fotoğraflarına bakamam, hala zaman zaman özledim diye 3 gün 4 gün ağlamaktan helak olurum zor toparlanırım.. Başınız sağolsun acınızı çok iyi anlıyorum.. W

İçim acıdı resmen, ilk mesajım bu ama en az ben de senin kadar üzüldüm

Onun evi senin yüregin olmus. Biz kadinlar cocuk yastan itibaren basliyoruz canlilara baglanmaya. Acayip bi bag kuruyoruz ve tuhaf olan canlilarinda bizimle ayni kurabilmesi. Duygusal varliklariz. Mayamizda var bu. Kucuk olan yavru olan ne varsa anaç tarafimiz agir basiyo iste. Evlat gibi oluyo bize.. Kucukken bende aglardim koyunlara ama en cokta ven yerdim. Koyun etine karsi durduramam kendimi. Yinede uzuluyorum tabi.

Ne kadar cansın kk das demek istiyorum çünkü cana can katmak istemişsin var ol!

Başınız sağolsun, 2014'te benzer bir durumu yaşadım, annesinin doğumda öldüğünü düşündüğüm, ölmüş annesiyle çöp konteynerine terk edilmiş bir bebeği daha göbek kordonu üstündeyken eve getirdik, veteriner anne sütü alamadığı için yaşama ihtimalinin çok düşük olduğunu söylese de, kedi sütüyle beslediğim miniğim çok iştahlı ve hareketli olduğu için hep umutluydum ama 25 günlükken maalesef kaybettim, 1 ay gözümdeki yaş kurumadı eşimin kucağında verdi son nefesini Ne yazık ki yeterli anne sütü alamayan bebeklerde böyle oluyormuş, bizler elimizden geleni yapsakta yeterli gelmeyebiliyor. Bir canlıya bağlanmak çok acı verici olabiliyor, o bebeğimin ölümünden 7 ay sonra bir köpek sahiplendik, şu anda 2,5 yaşında ve tüm aşılarını, bakımını yaptırmamıza, sağlıklı olmasına rağmen sürekli ya ölürse ya kaybolursa korkusu yaşıyorum, zamanla aile bireyi olan, sevgiyle bağlandığınız bir canlıyı kaybetme korkusu, hele de onu bebek gibi seviyorsanız çok yıpratıcı oluyor. bynpikolata

ÖZürlük bişey yokki canım. Sen içinden geçen her şeyi dökmüşsün. Bütün sevginizi verdiğiniz belli. 2 hafta güzel bi hayat yaşamış oldu. Karnı tok sırtı pek yaşadı 2 haftayı. Keşke önceden görebilseydi veteriner. Olan olmuş ama keşke evdekiler yeni muhtaç bir cana sıcak bakabilse bu konuda da seni çok iyi anlıyorum çünkü apartta yaşıyorum ve buraya kedi köpek almak yasak benimki de ailemin yanında çok da özlüyorum onu

ben de ağladım. en azından iki hafta da olsa sevgi görmüş, rahat yaşamış. Allah sabırlar versin.

üzüldüm seninkine de, gerçi zaten üzgünüm, fenayım. bizimki de evdeki son gününde sabah anneannemin mama koymasını beklerken bacaklarına dolanmış, bugün nasıl ağladı anneannem de. bir de evde hazırlık yapmış ben onu getireceğim diye. temizlemiş etrafı, düzenini elden geçirmiş filan. kötü haberi duyunca bayılacak gibi olmuş. bir de dışarıdaki bütün veteriner işlerine ben koştum, benim için inanılmaz zordu. elimde boş kafesle dönemedim, bıraktım ihtiyacı olan birileri alır belki diye. ben aslında aldığım ilk günden beri hep kaybetmekten korktum ama olumlu düşünmeye çalıştım, kedi 9 canlıdır dedim, iyileşecek dedim, iyi olacak o dedim. kaybetmek Allah'ın emri, ondan önce ben de gidebilirdim. ama ne bileyim, çok kötü ya. teşekkür ederim senin de başın sağolsun.

Sizi cok iyi anliyorum ama her hayvanin huyu suyu farkli 8 yillik kopegimi kaybettim ustune cok hayvan besledim ama hicbiri tirnagi olamadi o evimizin maskotuydu babam ona kucuk kizim derdi bayram arefesinde kalp krizinden kaybettik onu. Yerini doldurmasada teselli olabilcek bir kedi olabilir hayatinizda ama kiyaslamalar cok oluyor. Ben kedime alisamadim seviyorum aslinda ama icimi titretmiyor yerini doldurmuyor T Tirilaylaylom... tek ayak

Ins kisa zamands atlatirsiniz