Delikanlı yillar sonra dogduğu kasabaya döner. Sabah uyandiginda aklina yillar önce evlenmek istedigi, kasabanin en guzel kizi gelir. Kizin güzelligi çevre kasaba ve sehirlerde bile dillerdedir ve kimler istediyse kiz bir turlu olumlu yanit vermemistir. Otelden cikar ve gördügü yasli adama kizi sorar. Yasli adam az ilerde güzel bahce icinde bir ev gösterir, kizin orada oturdugunu söyler. Delikanlı merak eder, kizin nasil biriyle evlendigini. Bir kösede beklemeye baslar, bir müddet sonra yaslica, kel pek de hos görunmeyen bir adami yolcu eder kiz kapidan... Üstelik zengin bir adam da degildir. Adam gittikten sonra delikani calar kapiyi, kendini tanitir. Sorar niye bu adamla evlendigini kiza. Kiz: - Söylerim der ama bir kosulla. Evin arkasinda büyük bir gül bahcesine götürür delikanliyi ve der ki: - Bu bahcenin en güzel gülünü bana getirirsen söyleyecegim sana niye bu adamla evlendigimi. Ama asla geri yürümek yok bahcede, arkana bakmak yok en güzel gülü istiyorum sadece. Memnuniyetle der delikanli ve girer bahceye. Uzatmisken elini pembe bir gonca görur az ötede, ilerler. Ona uzanirken kadife kırmızı bir gül ilisir gözune ilerde. Derken.. Bir de bakar bahcenin sonuna gelmis. Kiza verdigi söz gelir aklina.. Geri dönmek yok. Ne yapsin. Mecburen buldugu alelade, hatta solmaya yüz tutmus bir gülü mahcup bir sekilde götürür kiza. Kız gülümser gülü görünce. - Bilmem aldin mi cevabini der delikanliya. Iste hayat bu bahcede yürümeye benzer... YAA İŞTE BÖYLE ARKADAŞLAARR:yes: Che