Bu sabah; erken uyandım Boyadım gönlümün duvarını maviye Oturdum Ve Sustum Öylece Sessizliği yırtan bir çığlık gibiyim Suskunluk Çaresizlik Buhranla Buruk bir sevinç var dudaklarımda, Yüzüme vuran yalnızlık rüzgarıyla... Dur diyorum sessizliğe Ve Korkuyorum Yürüyorum, kapkaranlık bir sokağın tam ortasında Yürüyor ve korkuyorum Hızlanıyor ayaklarım... Öylece karanlığın içinde serpiliyorum, geceye... Koşuyorum sonra Koştukça ağlıyorum Savaşıyorum Karanlıkla, Kendimle Kendimi suçluyor, Kendimden kaçmaya başlıyorum. Yalnızlığım biraz daha yalnızlaşıyor Çığlık atarcasına susuyorum karanlıkta Durmadan koşuyor ve ağlıyorum... Ölümden Kaçarcasına...