seni de vururlar bir gün ey acı uçusup durduğun kanatlarında sazın sözün türkülerin tükenir ellerin koynunda kala kalırsın şakaklarına kar yağıyor bilesin ey acı gül açan yüzlerimizde göğeriyor rengin senin de biz seni ta eskiden tanırız hani göğüslerimize taş olur inerdin avuçlarımızda hira dağıydın al atların tan yerine ayarlanmış yelelerinde ak deniz rüzgarına karışan sendin biliyorum hiç bir tarih yazmayacak ve bir sır gibi kalacak yakılan kitablarda göbek bağı anasından henüz çözülmemiş bebelrimize mitralyözlerin Wasingtondan ayarlandığını senide yakarlar bir gün ey acı bir taptuk kul gözlerinden vurursa parmakların eğri ağaç tutamaz çığlıkların çağlar aşar duymazsın ve ben biliyorum örümceği, mağrayı, güvercini, asayı ve İbrahimin baltasını biliyorum... nereden başladı bu kesik dans ve bu dansa karşı afyınlanmış hecin yüzlü insanlar kim kim kimin yanında kim kimin karşısında meclis kürsüsünden konuşan bu adam kim üsküdar kız lisesinde okuyan genç kız çantasında kimin fotoğrafını taşıyor kadıköy vapurunda sigara tüttüren delikanlılar neden gülüyorlar ki seni de vururlar bir gün ey acı filistinde sapan taşlı çocuklar dalın, kolun, fidelerin budanır kuru bir kütükle kalakalırsın öyle bakmayın balkonlarınızdan fırat nehri ayrılık çıbanına tutuldu damarlarımızı yırtıyor tuna nehri, onulmaz boşnak sızıları pompalıyor yüreğimize plevne türküleri ağıtlara dönüşürken çeçen yada yiğitler inancın emeğin ve aşkın kılcal damarlarına ulanıp sustular... ve ne bağdattan ne şamdan ne mekkeden ne diyarıbekirden ne istanbuldan ne buharadan bunca telefon direğine rağmen kimse kimseyi duymuyor senide vururlar birgün ey acı halepçede soldurulmuş gül gibi bu sevdaya düşsen sende yanarsın suskun, sıcak, uzun yaz geceleri ve siz ey analar gecelerinizi böler hani siz gecelerinizi böler çocuklarınıza ninniler söylerdiniz hani siz fatihler doğururdunuz... gelin kızların giysileri kirletildi çocuklar hep yetim kaldı &quot;elem yecidke yetimen feava&quot; ve ben biliyorum ben biliyorum istanbulun bağdatın diyarıbekirin mekkenin buharanın birbirine nasıl bağlandığını nasıl çözüldüğünü; sonra ey insan ey insanlık ayağa kalk kolları ve bacakları budanmış delikanlıları boyunları gövdelerinden ayrılmış insanları gözleri uyur gibi kapanmış, kan pıhtıları içindeki bu çocukları gelişmiş laboratuarlarınızda dikkatle inceleyin ve bir gün bu dünya gül bahçesine dönecek bunu böylece bilin ve unutmayın ferman karaçam