kalmalarına hasret kaldığım bir gidişti bu seferki beni geçtim yıldızlara bile hoşçakal diyemedin bak uçurtmamız salınıyor gökyüzünde ipin ucu ise bir cinayet zanlısı rolünü üstleniyor boğazlarında faili belli olan meçhul bir cinayetin kurbanı sen ortalık sessiz ortalık sensiz yalnızlık gövdeyi götürüyor hastane önlerinde sana benzeyen onca suret acaba sen misin diyorum senin olmadığını unutarak boğazıma düğümlenen kelimeleri keserek serbest bırakıyorum gözyaşlarıma tasma takıyorum zaptetmek çok güç gamze bahçelerimde neden hala hayattayım diye düşünüyorum bir an yalnızlığın kanımı neden emmediğini yaşamayı farz kılman geliyor aklıma hemen ardından yanaklarım ıslanıyor oysa sen ağlamayı haram kılmamışmıydın bana şimdi neden yaşamak haram ağlamak farz oluyor şakaklarıma kadar işliyor hüzün önümdeki meze bir şairin kaleminden dökülen kelimeler kadar şehvetli bir bardakta karşıya koyuyorum sensizliğinle konuşarak bekle beni sevgilim gözyaşlarımı yollarına sermeye geliyorum İsmail Usluer

İyi etmişsin devamını bekleriz.

Hemşerim bir iki deneme yazılarını okumuştum gerçekten çok iyi yazıyorsun.

Cnkrt' Alıntı: