Hırcın Cocuk hırcın cocuk hırcın cocuklar hircin cocuklar hircin cocuk hırcınlığı Cocuk bir yaşını gectikten sonra hayatında cok hızlı değişimler yaşar: yurume, konuşma, koşma... Ozerklik kazandığını duşunur, ama hala buyuklerine de bağımlı olduğunu bilir. Yeni yeni konuşma calışmaları aşamasında, kendini istediği gibi ifade edemez, bu durum onu daha da sinirlendirir. Bu zaman, cocuğun sadece yurume ve konuşma donemi değil, aynı zamanda yeni duyguları tanımaya başladığı bir donemdir. Daha once hissetmediği bir cok duygu ile nasıl başa cıkacağını bilememektedir. Tek bildiği yontem, icgudusel olarak yaptığı vurma, ısırma, tekmeleme, bağırma ve ağlamadır. Anne baba olarak oncelikle bu donemin cocuğun normal gelişim donemi olduğunu ve belirli bir sure icinde gececeğidir. Bu donemin nasıl gececeği ve ne gibi kalıcı davranış kalıplarına yol acacağı ailenin tutumuna bağlıdır. Bunun her cocuğun yaşadığı, gecici bir donem olduğunu bilmek aileleri biraz olsun rahatlatacaktır. Madem cocuk bu davranışları duygularıyla başa cıkmak icin yapıyor, o zaman anne ve babanın yapması gereken cocuğa bu duyguları oğretmektir. Duygu oğretimi aslında bebeğin doğumundan itibaren başlamalıdır, fakat hicbir zaman gec kalınmış değildir. Anne ve baba cocuğun yuz ifadesinden ya da olayların gidişatından, cocuklarının ne hissettiğini anlayabilir. Yapılması gereken, cocuğa bu duygusunu soylemektir: "Şu anda kızdığını biliyorum. İstediğini yapacağım, once şunu birlikte yapalım" ya da "Acele istediğinin farkındayım" demek bile yeterli olabilir. İkinci aşama, cocuğun bu duyguları karşısında ne yapması gerektiğini oğretmektir. Cocuk, doğumdan itibaren anne ve babasını model alarak oğrenir. Bu yuzden, anne ve babanın kendilerini geliştirmeleri, ve cocuklarına iyi bir model olmaları cok onemlidir. "Artık cocuğumuz doğdu. Ve biz doğru davranmayı bilmiyoruz" demek sadece bir kacıştır. İnsan, her zaman kendini geliştirebilir ve kac yaşında olursa olsun kendini değiştirebilir. En iyi oğrenme ise, başkasına oğretmekten gecer. Cocuğa doğru davranışı oğretirken, anne ve babanın da ornek olmaları cok onemlidir. Cocuğuna "kızdığında başkalarına, etrafındakilere vurma" diyen ebeveyn, kendisi kızdığında eşyalara tekme atıyorsa, cocuğuna iki farklı mesaj veriyor demektir. Emin olun ki cocuğun tercih edeceği davranış, ebeveyninin yaptığı olacaktır, yapılmasını soylediği değil. Eğer cocuğun dişi cıkıyorsa, diş kaşıyıcıları, diş cıkarma ilacları, havuc ya da salatalık bile işe yarayacaktır. Vurma, tekmeleme gibi davranışlar icin alternatif onerilmelidir. Bu alternatif, belirlenen bir yastığa vurmak olabilir. Bir muddet sonra, bu oyun haline gelecek ve cocuk kızgınlığını, olumsuz duygularını kabul edilebilir bir şekle donuşturecektir. Cocuğumuzun her zaman istenilmeyen davranışları olacaktır. Onemli olan ebeveynlerin onların ne hissettiklerini anlamaları, bu duygularını onlara geri bildirmeleri ve her zaman cocuklarının yanlarında olmalarıdır. Cocuklarımız donem donem farklı davranışlarda bulunabilirler. Bu davranışlara kalıcı davranışlar gibi yaklaşmamak onemlidir. Bu şekilde yaklaşıldığında, cocuk ailesi ile inatlaşarak davranışı kalıcı hale getirebilir. Ciddi bir hareket yapmadan once, biraz duşunmeli ve olaya zaman vermeli