Yeşil Elbise... Yeşil Elbise... Yolda karşılaştığımızda, ezan okunuyordu. Gel seni camiye gotureyim dedim. Bugun Cuma biliyorsun. Sen de benim camiye gitmediğimi biliyorsun, dedi. Biliyorum ama dedim. Sebebini de merak ediyorum. Ne bileyim olmuyor işte, dedi. Belki cevrenin de tesiri var. Hem pantolonumun utusu bozulup, dizleri cıkar diye endişe ediyorum. Gayri ihtiyari gulmeye başladım. Herhalde şaka yapıyorsun, dedim. Bunun icin cami terk edilir mi? Ciddi soyluyorum, dedi. Giyimime ve ozellikle yeşile cok duşkun olduğumu biliyorsun. Gercekten de oyleydi. Giydiği birbirinden guzel elbiseleri mutlaka yeşilin bir başka tonundan secer ve her zaman utulu tutardı. Peki, dedim. Hayatında hic camiye gitmedin mi? Cocukken dedemle birkac kere gitmiştim, diye cevap verdi. Hem o yaşlarda dizlerim aşınacak diye herhalde endişe etmiyordum. Fakat artık camiye gidebileceğimi pek zannetmiyorum. Soyledikleri beni son derece şaşırtmış ve bu konuyu actığıma pişman etmişti. Daha sonra el sıkışıp ayrıldık. Onunla konuşmamızdan iki ay sonra, kendisinin camide olduğunu soylediler. Hemen gittim. Bahcedeki namaz saflarının en onunde duruyordu ve uzerinde yine yeşiller vardı. Yavaşca yanına yaklaştım ve kısık bir sesle: Hani, dedim. Camiye gelmeyecektin? Hic sesini cıkarmadı. Cunku musalla taşının uzerinde, yeşil ortulu bir tabut icinde yatıyordu...