Pusuda ağır kan kaybı Sarhoş oldum da Seni hatırladım yine Sol elim Acemi elim Zavallı elim". Orhan Veli sol eline ağıt yaktığından beridir sol cephede yeni bir şey yok. Yine acemilik, yine zavallı lık... Aylardır heyecanla beklenen "siyasi nikah" tam bir cadır tiyatrosuna donuştu. Gelin, nikah salonuna gelmedi. Damat, "Evlenmeyi kabul ediyor musunuz?" sorusunu "Hayır" diye yanıtladı. Evlendirme memuru "Ben de sizleri sosyal demokrat delegelerin bana verdiği yetkiye dayanarak ebediyen duşman ilan ediyorum" dedi. Nikah salonu boşaltıldı. Salon masrafları ortada kaldı. Kız ve oğlan tarafları bir birlerine girdiler. Nikah karakolda bitti. Turk tarihinde duello de ğil, pusu geleneği olduğunu Cetin Altan yıllar once yaz mıştı. Bir şafak vakti, hakem ve şahitler huzurunda, silah ları ve kuralları belli bir he saplaşmayı ancak soylu yu rekler goze alabilir. Oysa bu toprakların geleneğinde rakipler, birbirlerini zuladan acılmış pusu ateşleriyle yokederler. Kur şunlar sırttan cıkarılır, intikamlar yine kuytularda kalleşce sokuşturulan hancerlerle alınır. Pusu geleneğiyle yetişmişseniz rakibinizin yuzune deri eldiven carpıp, korulukta randevulaşmak yerine, en uygun capraz ateşin acılabileceği arazide mevzilenirsiniz. Duşmanla sırt sırta verip, 20'şer adım uzaklaştık tan sonra namluyu rakibin kalbine yoneltmeyi goze alamaz, "Ben rakipsiz olayım. Hasmımı bir kuytuda sıkıştırayım" diye beklersiniz. Hakemi satın almaya kalkarsınız. "Falanca gelsin, benim yerime dovuşsun" dersiniz. "Başım ağrıyor" diye randevudan kacarsınız. Az cok aristokratlık ozentiniz varsa, kamuoyu onunde iddialı duello cağrıları yapar ama iş silah sec meye geldi mi ya buluşma noktasına gelmezsiniz, ya da saatinde orada olmazsınız. "Rakibimin saati yan lışmış, ben vaktinde gitmiştim" diye mazeretler yara tırsınız. Veya gelir, rakiple sırt sırta verir, ama hakem 20 saymadan doner ve ateş edersiniz. Sırttan vurmak, zor vazgecilir bir kişilik hastalığı dır. Dun Ankara'da her koşede bir pusu kurulmuş, yollara bubi tuzakları doşenmişti. Herkes bir kuytu ya sinmiş, bıcaklarını biliyordu. Bir umutla şafak vakti Ankara'ya koşmuş SHP'li ve CHP li delegeler centilmence bir duello beklerken cirkin bir pusu ateşiyle şaşkına donduler. Toplu ca intihar etmiş yunus balıkları gibi kıyıya vurmuşlardı. Yağlarından DSP'ye yakıt yapılıyordu bir koşe de... Bir şairle actık, bir şairle kapatalım. Birleşik sol partiye cenaze marşı olarak Attilla İlhan'ın "Ağır Kan Kaybı"nı oneriyorum: "Ne kadar korkmuştuk, elimizden tutmadılar Doğrudur kendi icimizde daraldığımız Kim neyi savundu bilinmez, nereye kadar Biz, yani Erdoğan, Ayşenur, Ali ve Ahmet Başka bir yalnızlıkta boğulduk havasızlıktan Sanki bir tespih koptu tane tane savrulduk Koy koy, bucak bucak, memleket memleket Ne solculuğumuz solculuktu, ne sağcılığımız Karanlık bir kapı olup ustumuze kapandılar Kimse bizi sevmedi Ağır kan kaybıyız."