Gullerin de ağladığı bir zaman vardır. Gullerin de ağladığı bir zaman vardır. Ama bir gul var ki onun gozlerinde her zaman gozyaşı vardır. Geceler onun gozyaşlarını kendine saklar. Ama gunduzun aydınlığında nemlenen gozleri onun huzunlerini fısıldar. Denizler onun gozyaşları gibi ıslak; guneşler huzunleri kadar sıcaktır. Gullerin de kokmadığı bir zaman vardır. Ama bir gul var ki onun sevgi sacan kokusu her zaman vardır. Kokusu sevgiden, rengi hasretten bir guldur. O, kalbi hasretle yanmış ama sonmemiş, kul olmamış, kor olmuştur ve adini kırmızı gul koymuştur. Gullerin de seviştiği bir zaman vardır. Ama bir gul var ki sustuğu an bile sevgiyi yaşayan bir kalbi vardır. Onun gulerken bile yaprağında gozyaşı vardır. Ama o gozyaşlarında bile sevgiden gelen bir sıcaklık vardır. Onun gozunde vazolara girmenin bir anlamı yoktur. Ama onun huznunu ve sevincini paylaştığı kır cicekleriyle arkadaşlığı vardır. Gullerin de uyuduğu bir zaman vardır. Ama bir gul var ki onun geceleri bile kapanmayan gozleri vardır. Sevgisi gece gunduz yoldadır, duası, kokusu anbean sevdiğine varır. Gullerin de solduğu bir zaman vardır. Ama bir gul var ki kokusu sevgilinin yureğine işlemiştir de bu yuzden olumsuzluk sırrına kadem basmıştır. Ve onun mezar taşına şu yazılmıştır: SEVMEYEN İNSANLAR OLUR AMA, SEVEN GULLER SOLMAZ, ONLARIN KABRİ DE OLMAZ.. İsmail Acarkan