Kainat ve İnsan Kainat ve İnsan Muhterem Muslumanlar! Kainatı yoktan var eden ve yoneten Allah'ın varlığı ve birliği, bugunku ilim ve teknoloji gerceği karşısında her gecen gun daha da acık bir şekilde anlaşılmaktadır. İlimle imanı kucaklaştıranlar, ilahi sanat eserlerindeki incelikleri ve derin hikmetleri hemen kavrayacaklar, gercek sanatkar olan yuce yaratıcıya ulaşacaklardır. Aklı başında olan her insan bilir ki; canlı, cansız, gorduğumuz ve gormediğimiz butun varlık alemi, sonradan olmuştur ve olmaktadır. Yine biliriz ki, her varlığın bir yaratıcısının bulunması mutlaka gereklidir. Aziz Muslumanlar! Aşağıda arz edeceğim Kur'an ı Kerim'deki şu bir kac ayetin uzerinde duşunulduğu zaman ne kadar dikkat cekici olduğu gorulur; Cenab ı Hak buyuruyor ki, "Şuphesiz, goklerin ve yerin yaratılmasında, gece ile gunduzun birbiri peşinden gelmesinde, insanlara fayda veren şeylerle yuklu olarak denizde yuzup giden gemilerde, Allah'ın gokten indirip de olu haldeki toprağı canlandırdığı suda, yeryuzunde her ceşit canlıyı yaymasında, ruzgarları ve yer ile gok arasında Allah'ın buyruğuna bağlı hazır bekleyen bulutları yonlendirmesinde, duşunen bir toplum icin, bir cok deliller vardır." "Onlar, goğun nasıl yukseldiğine, dağların nasıl dikildiğine, yerin nasıl doşenip yayıldığına bakmıyorlar mı?" "Ey insanlar! bir misal verildi. Şimdi onu dinleyin; Allah'ı bırakıp da yalvardıklarınız yok mu, onların hepsi bir araya gelseler bile bir sineği dahi yaratamazlar." Bu ayetler gosteriyor ki; Allah'ın varlığını ve eşsiz kudretini ispatlayan en onemli delil, kainatın yaratılışı ve kainatta olan olaylardır. İnsan, gerek kendi yaratılışına, gerek bugun yok iken, yarın hayata kavuşan başka varlıkların yaratılışına bir baksın! Butun genişliği ve yuceliğiyle guzunun onune serilmiş bulunan goklerin ve uzerinde yaşadığı yerin nasıl var olduklarını iyice bir duşunsun! Aziz Mu'minler! Hepimiz biliyor ve goruyoruz ki, kalbimiz, kurulmuş bir saat gibi işliyor. Damarlarımızdaki kan, gece gunduz durmadan akışına devam ediyor. Annelerin goğuslerinde, yavruların bunyelerine uygun sut membalarının, durup dururken tam doğum sıralarında harekete getirildiğini de goruyoruz. Demek ki, hayatın acılan ilk sahifesi boyle, yani, yaratanımıza karşı borclulukla başlamış oluyor. İnsan, bu borcunu yuce Allah'a ancak kulluk etmekle odeyecektir. Gorme organımız olan gozu, işitme organımız olan kulağı, konuşacağımız dili, duşunme ve muhakeme organımız olan beyni, hayatımıza sebep olan kalbi... kendimiz hazırlamak, sağlamak zorunda kalsaydık, acaba halimiz nice olurdu? Bize ucretsiz olarak bağışlanmış olan organlarımızdan herhangi birisinin, olanca imkanlarımıza rağmen onarımıyla, tedavisiyle bile başa cıkamıyoruz da, bunca şikayetlerimiz neden? Allah'a şukrederi kullardan olmak daha iyi değil mi? Bedenimizde bulunan organlanmızı, ozellikle beyin, kalp ve akıl nimetlerini duşunen bir insanın, buyuk ve yuce yaratanına karşı kalbinin imanla dolup taşması, secdelere kapanması gerekmez mi? Bunun icin olmalı ki: İslam buyukleri "Nefsini bilen, Rabbını da bilir." demişler ve yine; "Yaratılanı hoş gor yaratandan oturu" diye eklemişlerdir. Değerli Mu'minler! Gercek huzur ve saadeti bulacak insanlar; mulkun sahibini eserleriyle tefekkur ederek, kainattaki eşsiz sanatı gorerek gonul rahatlığına erenlerdir. Bakara, 164 Gaşiye, 18 20 Hacc, 73