Gul Yaprağı ve Sessiz Konuşan Dervişler Vaktiyle, yol uzerinde bulunan bir dergahın dervişleri, yoldan gecen herkesi misafir kabul ediyordu. Burada hic konuşulmuyordu. Dervişler anlatmak istediklerini kalben ifade ediyorlardı. Bir gun dergahın kapısına bir yolcu geldi. Yolcu kapıda oylece durdu ve bekledi. Burada, misafir geldiğini dervişler firaset yoluyla anlıyorlardı, o yuzden kapıda tokmak yoktu. Bir sure sonra kapı acıldı, icerdeki derviş, kapıda duran yolcuya baktı. Bir selamlaşmadan sonra soz'suz konuşmaları başladı. Gelen yolcu, dergahta kalmak istiyordu. Derviş iceri girdi, sonra elinde ağzına kadar suyla dolu bir kapla dondu ve bu kabı yolcuya uzattı. Bu, yeni bir misafiri kabul edemeyecek kadar doluyuz demekti. Yolcu dergahın bahcesine girdi, aldığı bir gul yaprağını kabın icindeki suyun ustune bıraktı. Gul yaprağı suyun ustunde yuzuyordu ve su taşmamıştı. Derviş kapıyı acarak yabancıyı iceriye aldı. Suyu taşırmayan bir gul yaprağına her zaman yer vardı. Bu Kapıda Bir Gul Yaprağı Olmak Dileği ile..