hayal ederken... İnsan hayatını anlamlı kılan heyecanlarımız sayesinde mutlu oluyoruz. ... Oznesi belli olmayan cumleler icin soylediğimiz sozlerin doğru ozneleri bulmasını bekliyoruz. Hayat her defasında doğru ozneyi bulmuyor. Ama bilinen bilimsel olmayan gercekler oznenin aslında bizim olduğumuzu soyluyor. Bir hayat icinde hayatı yaşayandan daha doğru bir ozne ne olabilir ki? .. Yaşamınız icin kurduğunuz cumlelerin oznesi bir gun cat kapı gelirse diye bekliyoruz. Beklemek herkese cok da yakışıyor aslında. Sabrederken yaşayacaklarımız hayal ederken beklemek, beklediğin gelmese bile en guzeli aslında. Ama; ya olması gerektiği gibi olmazsa her şey? Olanlar tutmazsa planlara, "b" planları bile işe yaramazsa... Bunu kendimize soyleyip korkutuyoruz ruhumuzu. Kurduğumuz hayallerin olması demek değildir mutluluk. Tek bir şart yok mutlu olmak icin. Bu olursa mutlu olacaksın, denemez asla. Asıl mutluluğun peşinde koşan, dort duvarın arasına sıkışmış iki ayaklılar, insanlar ellerindekinin gercek mutluluk olduğunu duşunmuyor. Surekli arayış halinde koşuşturuyorlar. Ufacık dunyalarına sıkışmışlar, beklemek de değil yaptıkları, aramak da değil. Yaptıkları caresizliğin resmi. Mutlu olamayacaklarını yaptıkları "basit" fakat "alımlı" şeyler. Risk almak akıllarına gelmiyor. Kucuk bir dunyada alabilecekleri kucuk risklerden dahi korkuyorlar. Ama atılsalar şoyle genişliklere, risk alsalar biraz belki de sırf bu riskin heyecanı bile mutlu edecek onları. İnsan anne karnındayken bile bilmiyor hic bir şey, geleceğine dair. Şimdi de bilmiyoruz. O zaman nasılsak şimdi de oyle. Yalnız yaşamlarımız kucuk sanıyoruz, buyutemiyoruz. Kendi gerceklerimizle kendimizle, kendi kendimizle sıkılıyor, bunalıyor, arıyor, bulamıyor, uzuluyor ve mutlu olamıyoruz. Oysa hafif calan bir muzik bile mutluluğumuzun adı ya da kaynağı. İnatla kabul etmemekse bizim doğamız, pesimist yaşamlarımız. Hazırcı olarak yetiştiriyoruz kendimizi, sonra da hazır olamayınca hic bir şey kendimize kızıyor kendimizi sucluyoruz. Suclu 'biz'.. Belki, oyle ama başkalarını suclamaktan daha asil bir şey yapıyoruz:Hatalarımızı kendimiz de arıyor kendimizi buyutuyoruz. Ve olgunlaşacağız belki de. Cesur yureklerimizi sıkıştırıyoruz derinlerimize. Kendimizi sevmemizi bile engelliyoruz sonra sevilmediğimizi duşunuyoruz. Risk almadan "cesuruz" diyoruz. Ozneyi kendimize yoneltiyoruz. Cumle bittiğinde bizden eser kalmıyor. Korkaklığımız cıkıyor karşımıza. Kaybedeceği hic bir şeyi yoksa bir insanın en cesuru odur. Ama kaybettiklerimizi duşunerek cesaretimizi kıran beynimize sozumuzu hic geciremiyoruz. Kalbimiz risk alıp sevmemiz gerektiğini soyledikce beyin korkan ve urkek davranıyor. Oysa risk alabileceksin ki, cesur olasın. Yureğin cesareti tattıkca mutlu olacak. Bir gun 'ben' oznesi 'biz'e donuşecek. Beklediğinin sabrettiğin karşılığını alarak şukran duyacaksın kendine. Kendini severken sevildiğini hissedeceksin. Ama bu kez seni seven sadece "sen" olmayacak.