Gul Yaprağı Uzakdoğuda bir budist tapınağı bilgeliğin gizlerini aramak icin gelenleri kabul ediyordu ve burada gecerli olan incelik, anlatmak istediklerini konuşmadan acıklayabilmekti. Bir gun tapınağın kapısına bir yabancı geldi. Yabancı kapıda oylece durdu ve bekledi. Burada sezgisel buluşmaya inanılıyordu, kapıda tokmak ya da can, zil turunden ses cıkaran bir gerec yoktu. Bir sure sonra kapı acıldı, icerdeki "bilgelik arayıcısı" kapıda duran yabancıya baktı. Bir selamlaşmadan sonra sessiz konuşmaları başladı. Gelen yabancı, tapınağa girmek ve burada kalmak istiyordu. İcerdeki bir sure kayboldu, sonra elinde ağzına kadar suyla dolu bir kapla dondu ve kabı yabancıya uzattı. Bu yeni bir arayıcıyı kabul edemeyecek kadar doluyuz demekti. Yabancı tapınağın bahcesine dondu, aldığı bir gul yaprağını dolu kabın icindeki suyun uzerine bıraktı. Gul yaprağı suyun uzerinde yuzuyordu ve su taşmamıştı. İcerdeki budist saygıyla eğildi ve kapıyı acarak yabancıyı iceriye aldı. Suyu taşırmayan bir gul yaprağına her zaman yer vardı. Bu sevgiydi ve sevgiye her zaman yer bulunurdu.