Erkekler unutursa... sofrayı hazırladı. Kendisine ceki duzen verip heyecanla eşini beklerken zil caldı. Eşi hızla iceri daldı ve; "Cok uşudum, hem de acıktım. Yemek hazır mı?" dedi. Kadın eşinin ellerine baktı. Elleri bomboştu. Elinde ne bir demet cicek, ne de bir dal gul vardı. Hayal kırıklığıyla eşinin yuzune baktı. Sadece; "Hoş geldin canım, gercekten cok uşumuşe benziyorsun?" dedi. "Sorma, hava cok soğuk. Oh evin ici ne guzel, sıcacık..." "Yemek hazır. Hemen sofraya oturabiliriz." "Aaa! Bunlar da ne? Ne kadar guzel yemekler. Hepsi de benim sevdiğim şeyler. Yoksa misafir mi gelecek?" "Yoo hayır." "Peki neden yaptın bunları? Yoksa bu gun ozel bir gun mu?" "Bilmem." "Hay Allah, nasıl da unuttum. Tabii bu gun evlilik yıldonumumuz. Dur bir koşu gidip sana koşedeki cicekciden cicek alıp geleyim." "Hayır, hayır. Bu soğukta dışarıya cıkıp benim icin uşumeni istemem." Evet, kadınlar kendileri icin ozel olana değer verirler. Ama nedense erkekler de hep unuturlar. Tabi haklı olarak kadınlar bu duruma kırılıp incinirler. Kadınların yaşadıkları bu kırılganlığın sebebi, eşlerinin kendilerine değer vermediklerini sanmalarından ileri gelmektedir. Busbutun haksız da değiller! Ozel olmak ve ozel zamanlarda hatırlanmak guzel bir şey! Erkekler genelde unutkanlıklarını cok yorulmalarına bağlıyor. Belki o gunu unutmasa, hic olmazsa tek bir gulle evinin yolunu tutsa, eşine onemli olduğunu, ona değer verdiğini, hayatına girdiğinden bu yana mutlu olduğunu soyleyebilse... Diyelim ki, soylemedi veya soyleyemedi... O zaman hayat bitmemeli, kızılca kıyamet kopmamalı. Kimi erkek, boyle gunleri hatırlamayı yapmacık olarak gorur. "Ben onu zaten seviyorum. Benim icin zaten değerli, bunu tekrar soylememe ne gerek var?" diye duşunur. Veya duygularını belli etmek istemez. Ama zihinden gecenler kelimelere dokulmeli. Sır perdelerine saklanmamalı. Gonul almak, samimi duygularla uc beş kelime sarf etmek, sadece cismiyle değil, kalbiyle de yanında olduğunu, sevildiğini ona ifade etmek, hic de zor olmasa gerek.