Musa ve Karınca. Hz. Musa a. s., koy koy, şehir şehir dolaşıp; insanlara Allah'ın dinini oğretirken, bir gun yolu Allah'ın, ceza olarak butun halkını yaktığı bir koye duştu ve: "Ey Rabbim" dedi. "Bu koyde yaşayanlar arasında cocuklar, gunahsız, sucsuzz kimseler ve hayvanlar da vardı. Sadece sucluları ve gunahkarları cezalandırabilecekken, boyle yapmayıp tum koyu cezalandırmışsın. senin şefkatin ve acıman sınırsıdır ve sen tum canlılara bu şefkatinle davranırın. Sen işlerini de bizim aklımıızn eremediği yuksek bilginle yaparsın. Buna olan inancım tamdır. Fakat ben merak ettim; gunahkarlarla beraber masum insanları nicin yaktın?" diyerek, fazla oyalanmadan, yoluna devam etti. Bir muddet sonra hem bir şeyler yemek, hem de yol yorgunluğunu biraz olsun uzerinden atmakbir ağacın altına oturdu. Ağacın az otesinde buyuk bir karınca yuvası vardı. Karıncalar harıl harıl calışıyordu. Bu karıncalarda bir tanesi gelip dinlenmekte olan Hz. Musa aleyhisselamı ısırdı. Musa a. s karıncaya ofkelendi Yerdeki kurumuş odunlardan birini ateşle tutuşturdu, geldi, tum karınca yuvasını ateşe verdi. Tum karıncalar yanarak oldu. Musa a. s bildiren dini hukumler arasında karınca yakmak gunah değildi. Bunun uzerin Allah şoyle seslendi: "Ey Musa! Seni sadece bir tek karınca ısırmışken, sen butun karınca yuvasını ateşe mi verdin. Bir karınca yuzunden koca karınca ulkesini her ana hamde eden, beni en guzel sozlerle oven bir toplumu yakıp yok ettin, oyle mi?" Hz. Musa a. s. gerek kendi gorduğu karşısında soyledikleri, gerek yaptığı karşısında Cenab ı Hakk'ın seslenişinden oğrenmiş oldu ki; Suclularla beraber olanlar, kendileri sucsuz olsalar dahi aynı cezaya uğrarlar. Ancak Allah c. c. hesap gununde onları birbirinden ayırır, her birine hak ettiği karşılığı fazlasıyla verir. Bizler de kotu insanlarla beraber olmamalı, onların yaşadıkları yerlerde bulunmamalıyız. Bulunmak zorunda kalırsak onları uygun bir lisan ile uyarmalı, oradan bir an once uzaklaşmaya bakmalıyız.