Esir olan bir ben sir olan bir ben var... Bu satırları okumanın hicbir anlamı olmayacak, bir eksiklik bir şeylerin eksikliği icinde. Bilmediğin, bilemediğin şeyler. Belki de anlatmadığım, anlatamadığım. Benden uzaklarda, ağır bir yaşamın kollarını arasındasın. Her bir kol ahtapotunkiler gibi kessen aynı yerden cıkıyor. Ama farklı adlarla her birininki değişik. Ben zor zamanlarda, karanlıklar icinde esirim. Karşı koyuyorum. Kurtuluyorumda bazen, koşuyorum kacan bir suclu gibi. Ama gidemiyorum. Aynı her yer, karanlık zifiri karanlık. Her kurtuluşta farklı yone koşuyorum. Ama her seferde bir el cıkıyor karanlıklar icinden beni yine icine surukluyor. Ama birgun kactım yine koştum bu sefer ışığa sana doğru koştum. Seni goruyordum tum guzellikler icinde en guzeli. Sana adımımı attım. Yine bir el tuttu beni. Sana baktım son kez belki de. Sonra dayanamadım bıraktım kendimi. Bu sefer suruklemiyordu. Adeta yerlere vuruyordu cezalandırıyordu beni. Her bir haykırışım sendin. Her gozyaşım toprağa duştkten sonra sana doğru yol alıyordu. Neler vermezdim seninle konuşmak, bir kez olsu sesimi duyurmak icin, ellerini tutmak, Usulca elimi beline dolamak. Sen bu satırları okurken yinede bilmiyorsun neler hissetiğimi. Bilsende değişmeyecek biliyorum. Cunku sen artık başka kollarda ben karanlıklar esiri. Belki de biliyorsun, goruyorsun halimi. Bakıp guluyorsun bana. Belki de karanlığım sensin esirinim ben sensin. Ama yanına gelemiyorum. Yinede sen benim yerime de bak boğaza. O serin sulara yaklaş biraz belki bakarsın bir damla su sıcrar ustune. Belki benim gozyaşımdır o bak yinede kavuştum sana...