Mor menekşe cok guzel bir hikaye Kendini bildi bileli mor menekşeyi cok severdi. Cocukluğunun gectiği ikikatlı evin bahcesinde bahar geldiğinde mor mor acar, mis gibi kokarlardı.. Annesi mor menekşeleri hep duvar kenarına dikerdi.. golgeyi sever menekşelerderdi.. Oysa ogretmeni bitkilerin guneş ışınları ile fotosentez yaptığını anlatmıştı onlara. Bitkiler guneş ışığına muhtactı. Mor menekşeler ne tuhaf bitkilerdi, her bitki guneşi severken, onlar nedengolgeyi tercih ediyorlar diye duşundu durdu Hande... Kucuk, ufacık aklı ile aslında menekşelerin diğer ciceklerden farklı olduğunu keşfetmişti, işte belki de menekşeler bu yuzden bu kadar guzeldi. Herkesden farklı olursan, bu hayatta değerli olursun yargısına varmıştı. Daha o yıllarda farklı olmak icin uğras vermeye başladı. ilk olarak, okulda kimsenin yanına oturmak istemediği Hacer'in yanına oturmak istiyorum ogretmenim diyerek başladı farklılıklarla suren hayatı. Hacer bile şaşırmış şaşkın şaşkın bakıyordu onun yuzune. Hacer cok dağınık, biraz anlama zorlukları olan problemli bir ailenin kızı idi. Hande ise muhendis Kamil Beyin biricik kızı. Ogretmen pek oturtmak istemedi once Hacer'in yanına Hande' yi. Daha sonra bir tatsızlık cıkmasın diye oğretmen Hande'nin annesini cağırdı. Annesi eve geldiklerinde Hande'ye sordu : > Neden yavrum Hacer in yanına oturmak istiyorsun? > Hande cevap verdi : > Gecen baharda menekşeler ekiyorduk hani anne, o gun sen bana menekşeler > guneşi sevmez demiştin, oysa her bitki guneşi sever. Menekseler farklı, belki de > bu yuzden bu kadar guzeller. Hacer'in yanına kimse oturmak istemiyor. Ben > farklı olmak istiyorum. Belki Hacer de guzeldir, onu fark etmek istiyorum, dedi. Annesinin ağzı acık kalmıştı. İlkokul 4. sınıf oğrencisi kızının olgunluğuna hayran kalarak > peki kızım kimin yanında istersen oturabilirsin, ' dedi. > Pazartesi Hande Hacer'in yanında oturmaya başladı. Hem Hande tedirgindi, hem Hacer. Birbirleri ile hic konuşmuyorlardı. Diğer kızlarda soğumuştu Hande'den. Nasıl Hacer gibidağınık, bir şeyi, iki kere anlatınca anlayan fakir bir kızın yanına oturmayı istemişti. En cok alınan doktor Cemal Beyin kızı Esin'di. Anne babaları her hafta sonu goruşuyorlar, Hande ve Esin birlikte oynuyorlardı. Nasıl olur da kendi yerine Hacer'i secerdi. Cok gururu kırılmıştı Esin'in. Hande ile > konuşmuyordu. Birgun Hande ve ailesi Esinlerle dağ koylerinden birinde > gercekleştirilecek bir panayıra katılmak icin sozleştiler. Hande gene > Esin'in somurtacağını bildiği icin gitmek istemiyordu. İcin icin de Hacer'e > kızmaya başlamıştı arkadaşları ile arasının bozulmasına sebep olmuştu. Neden > sanki bu kadar dağınıktı, neden her şeyi iki kerede > anlıyordu? Yoksa aptal mıydı?Sonra menekşeleri hatırladı hemen > duşuncelerinden utandı. Hacer farklı diye yargılamaması gerekiyordu. > Hacer'in, kimsenin bilmediği guzelliklerini keşfedecekti. Buna tum gucu ile > inandı. Panayıra gittiklerinde Esin somurtarak karşısında > oturuyordu, Hande ile konusmuyordu. Hande canı sıkıldığından > biraz dolaşmak icin annesinden izin aldı. Koy yolunda yurumeye başladı. > Hava iyice soğumuş ve ayaz iyice artmıştı, kar atıştırmaya başlamıştı. > Hande karı cok seviyordu, yurudu, yurudu. Koye gelmişti. Bir evin > onunde durdu. Evin penceresinde ki saksıya gozu ilişti. Gozlerine inanamıyordu, bunlar mor menekşelerdi. Ama kıştı ve menekşeler soğuğu hic sevmezlerdi eve dogru bir adım attı. Kapıda beliren golgeyi cok sonra fark etti bu Hacerdi. Hande'ye gulumsuyordu. > Hoşgeldin Hande buyurmaz mısın?, dedi. > Biraz urkek, şaşkınlıkla kapıya doğru ilerledi Hande ve iceri girdi. Oda sıcacıktı odun sobası her yeri ısıtmıştı. Menekşeler diyebildi sadece Hande... > Bu soğukta? > Hacer gulumsedi ; > Onlar annem icin, annem onları cok sever. Sonra yatakta yatan kadını fark etti Hande. > 'Annen hasta mı?' dedi. > 'Evet 2 sene once felc oldu ona ben bakıyorum, bizim kimsemiz yok, birtek ineğimiz var onunla > geciniyoruz. Ama tum işler bana baktığı icin derslere calışacak pek vaktim olmuyor, dedi Hacer > utanarak. Bir de bizim koyden şehre arac yok, bu yolu her gun yuruyorum o yuzden de cok yorgun > okula geliyorum dersleri anlamakta gucluk cekiyorum. Hande'nin gozleri dolmuştu. Dışarıdan gelen ses ile kendine geldi. Annesi onu arıyordu. Cok merak etmiş olmalıydı. Dışarıya koştu ve annesine sarıldı, ağlıyordu. Bir muddet sonra anne bu Hacer diye tanıştırdı sıra arkadaşını. Hacer'in yaptığı sıcak corbadan ictiler birlikte. Hande annesine anlattı Hacer'in hayatını, ağlayarak. > 'Bir şeyler yapalım anne' dedi. > O hafta annesi ve Hande, Hacerlere gidip annesi ve Hacer'i kendi evlerine taşıdılar. Hacer artık Handeler den okula gidip geliyordu, ne dağınıktı, ne de aptal. Sınıfın en iyi oğrencisi olmuştu. Seneler gecti Hacer ve Hande bir arkadaş değil, iki kız kardeşlerdi artık. Mor menekşeler Hande'ye Hacer'i armağan etmişti. Hacer'e ise hem Hande'yi, hem hayatı. Seneler sonra ikisi de evlendi. Hacer şimdi bir doktor. Hande'den > vicdanın ne kadar onemli olduğunu oğrendi, hastalarına > vicdanıyla birlikte şifa dağıtıyor. Hande ise bir ogretmen. Cocuklara farklı olan şeyleri sevmeyi de ogretiyor. Bir kızı var adı, Hacer Menekşe. Hayatta en cok sevdiği iki şeye birini daha ekledi Hande. > LUTFEN SEVGiNiZE ONYARGI KOYMAYIN. > > HERŞEY SEVİNCEYE KADAR FARKLIDIR > > SEVDİKTEN SONRA İSE SEVGİNİN DİLİ HEP AYNIDIR ALINTI#