Simit parası SİMİT PARASI Gunun son dersinin sonuna gelinmişti. Oğrenciler cıkmak icin sabırsızlanıyordu. Defter ve kitaplarını cantalarına koydular. Zil calar calmaz, dışarı cıkmak icin hazırdılar. Yalnız, Ali hazırlanmamıştı. Gecikmek icin de elinden geleni yapıyordu. Nihayet zil caldı. Oğrenciler bir anda kapıya yoneldi. Ali, yerinden kalkmadı. Ağır ağır eşyasını topladı. Bir yandan goz ucuyla oğretmenine bakıyor, bir yandan da arkadaşlarının gitmesini bekliyordu. Oğretmeni, onun bu halini fark etti: Hayrola Ali, dedi. Eve gitmeyecek misin? Ali, son arkadaşının da cıktığını gorunce cevap verdi: Sizinle konuşmak istiyordum oğretmenim. Peki, dedi oğretmeni. Ne soyleyeceksin bakalım? Ahmet arkadaşımız var ya... Evet, ne olmuş Ahmet'e? Durumları pek iyi değil galiba. Annesi, beslenme cantasına pekiyi şeyler koymuyor. Eee? Ona yardim etmek istiyorum. Ama benim yardim ettiğimi bilirse uzulur. Gunde bir simit parası biriktirip her hafta size versem, siz de ona verseniz? Cebinden bir avuc bozuk para cıkarıp oğretmenin masasının uzerine koydu. Nurhan Oğretmen, paraya dokunmadı. Sandalyesine oturup duşundu. Ali hakkındaki bilgilerini yokladı. Bildiği kadarıyla ailesinin durumu pekiyi değildi. Bu calışkan ve sevimli oğrencisi, ne kadar da iyi niyetli ve duşunceliydi. Zengin bir ailenin cocuğu değildi. Buna rağmen yardim etmek istiyordu. Ustelik yardım ettiğinin bilinmesini istemiyordu. Nurhan Oğretmen: Dur bakalım Ali, dedi. Bildiğim kadarıyla sizin de maddî; durumunuz pekiyi değil. Yanlış mı biliyorum? Doğru biliyorsunuz oğretmenim. Babam gundelikci. Coğu zaman iş bulamıyor. Ama ben de calışıyor, para kazanıyorum. Nerede calışıyorsun? Simit satıyorum. Nurhan Oğretmen yine durup duşundu. İyiliğin bu kadarına ne demeliydi şimdi? Bunun gercekleşmesi zordu. Onu, bundan vazgecirmek icin bir care bulmalıydı. Bunu yaparken, sevimli oğrencisini de kırmamalıydı. Onunla biraz daha konuşursa, belki bir yolunu bulurdu. Nurhan Oğretmen, Ali'ye dondu: Buyuyunce ne olmak istiyorsun, diye sordu. Cok zengin bir işadamı... Nicin? İnsanlara daha cok yardım etmek icin... Guzel, dedi Nurhan Oğretmen. Bak simdi Ali, Ahmet'in ailesinin durumu pekiyi değil, bu doğru. Ama sizinki de bundan pek farklı değil. İstersen acele etme. Cok zengin olduğun zaman insanlara yardim edersin. Olmaz mı? Olmaz, dedi Ali. Şimdi yapmalıyım. Neden olmaz? Uc sebepten dolayı olmaz. Birincisi: Bu para zaten benim değil. İyilik ettiğim icin Allah, beni insanlara sevimli gosteriyor. İnsanlar da bundan etkileniyor, daha cok simit alıyorlar. Bu sayede gun boyu calışanlardan bile fazla simit satıyorum. Hele mahallede Hasan Amca var, her gun iki simit alıp guvercinlere veriyor. İkincisi: 'Ağac yas iken eğilir.' deniliyor. Şimdiden iyilik yapmayı oğrenmezsem buyuduğumde hic yapamam. Şimdiden iyilik yapmayıp bunu zenginlik gunlerime ertelersem, zengin olduğum gunlerde de daha zengin olduğum gunlere erteler kendimi kandırmış olurum. Ucuncusu ise daha onemli: Buyuduğum zaman cok zengin bir işadamı olmak istiyorum. Zamanında yatırım yapmayanlar buyuk işadamı olamazlar. Nurhan Oğretmen, karsısında buyuk biri varmış gibi dinliyordu: Bu sonuncusunu pekiyi anlayamadım, dedi. Acıklayayım oğretmenim, dedi Ali. Şimdi, cok zengin olmadığım icin, ancak gunde bir simit parası kadar yardım edebiliyorum. Bundan fazlasını veremem. Allah, Cennet'i gucu kadar iyilik edene veriyor. Şimdi gucum bu olduğuna gore, Cennet'in fiyatı birkac simit parası kadardır. Eğer zengin olmadan olursem birkac simit parasıyla Cennet'e girebilirim. Bundan daha karlı bir yatırım olur mu? Nurhan Oğretmen'in gozleri dolmuştu. Başını 'Evet' anlamında sallarken Ali'yi evine yolladı. Sınıfa geri donerken okulun boşaldığını fark etti. Eşyalarını toplamak icin masasına donduğunde Ali'nin bıraktığı paraların masa ustunde kaldığını fark etti. Sandalyesine gayri ihtiyari oturdu ve paraları eline aldı. Hicbir para ona bu kadar kıymetli gelmemişti. Sanki elinde dunyanın en kıymetli incilerini, yakutlarını, elmaslarını tutuyordu. Hatta bu paralar onlardan bile kıymetliydi. Bu paralar, bu bozuk SIMIT paraları, Cenneti satın alabilecek paralardı. Sanki hic bırakmak istemeyen bir duygu ile sımsıkı kavradı bu bozuk simit paralarını. Oturduğu yerden kalkamadı Nurhan Oğretmen. İcinin dolduğunu, Tarif edilemeyen duygulara boğulduğunu hissetti. Birden boşalan sağanak yağmurlar gibi ağlamaya başladı. Ağladı... Ağladı... Ağladı. Kendine geldiğinde aksam olmuştu. Yavaş adımlarla sınıftan cıkıp okuldan ayrılırken bekci Sadık 'Bozuk Simit paraları ile cenneti satın almak, Bozuk Simit paraları ile cenneti satın almak' diye Nurhan oğretmenin sayıkladığını duydu. Bekcinin hayretler icinde, 'Ne dediniz hocam?' demesini bile duymayan Nurhan oğretmen, bekcinin şaşkın bakışları altında akşamın alaca karanlığına karışıvermişti Hikayeyi beğenmişseniz ve Ali'den utanmışsanız, maddi durumunuz iyi değilse bile, iki tane ekmek alıp bolgenizdeki bir fakirin kapısına bırakın. Bir okul onunde biraz bekleyip yırtık ayakkabısı olan bir cocuğa ayakkabı alın. Maddi ihtiyacı olan bir akrabanıza yardım edin. Yeter ki boş durmayın! " Ekmeği paylaşmak ekmekten daha lezzetlidir."

Simit parası SİMİT PARASI Gunun son dersinin sonuna gelinmişti. Oğrenciler cıkmak icin sabırsızlanıyordu. Defter ve kitaplarını cantalarına koydular. Zil calar calmaz, dışarı cıkmak icin hazırdılar. Yalnız, Ali hazırlanmamıştı. Gecikmek icin de elinden geleni yapıyordu. Nihayet zil caldı. Oğrenciler bir anda kapıya yoneldi. Ali, yerinden kalkmadı. Ağır ağır eşyasını topladı. Bir yandan goz ucuyla oğretmenine bakıyor, bir yandan da arkadaşlarının gitmesini bekliyordu. Oğretmeni, onun bu halini fark etti: Hayrola Ali, dedi. Eve gitmeyecek misin? Ali, son arkadaşının da cıktığını gorunce cevap verdi: Sizinle konuşmak istiyordum oğretmenim. Peki, dedi oğretmeni. Ne soyleyeceksin bakalım? Ahmet arkadaşımız var ya... Evet, ne olmuş Ahmet'e? Durumları pek iyi değil galiba. Annesi, beslenme cantasına pekiyi şeyler koymuyor. Eee? Ona yardim etmek istiyorum. Ama benim yardim ettiğimi bilirse uzulur. Gunde bir simit parası biriktirip her hafta size versem, siz de ona verseniz? Cebinden bir avuc bozuk para cıkarıp oğretmenin masasının uzerine koydu. Nurhan Oğretmen, paraya dokunmadı. Sandalyesine oturup duşundu. Ali hakkındaki bilgilerini yokladı. Bildiği kadarıyla ailesinin durumu pekiyi değildi. Bu calışkan ve sevimli oğrencisi, ne kadar da iyi niyetli ve duşunceliydi. Zengin bir ailenin cocuğu değildi. Buna rağmen yardim etmek istiyordu. Ustelik yardım ettiğinin bilinmesini istemiyordu. Nurhan Oğretmen: Dur bakalım Ali, dedi. Bildiğim kadarıyla sizin de madd&