Kabağın Sahibi Kabağın Sahibi Vaktiyle bir derviş, nefsle mucadele makamının sonuna gelir. Bunun gereği olarak her turlu susten, gosterişten arınacak, varlıktan vazgececektir. Fakat iş yamalı bir hırka giymekten ibaret değildir. Her turlu gorunur suslerden arınması gereklidir. Sac, sakal, bıyık, kaş ne varsa hepsinden. Derviş, usule uygun hareket eder, soluğu berberde alır."Vur usturayı berber efendi" der. Berber, dervişin saclarını kazımaya başlar. Derviş, aynada kendini takip etmektedir. Başının sağ kısmı tamamen kazınmıştır. Berber tam diğer tarafa usturayı vuracakken, yağız mı yağız, bıckın mı bıckın bir kabadayı girer iceri. Doğruca dervişin yanına gider, başını kazınmış kısmına okkalı bir tokat atarak,"Kalk bakalım kabak! Kalk da tıraşımızı olalım" diye kukrer. Dervişlik bu. Sovene dilsiz, vurana elsiz gerekmiş ya. Kaideyi bozmaz derviş. Ses cıkarmaz, usulca kalkar yerinden. Berber mahcup, fakat korkmuştur. Ses cıkarmaz. Kabadayı koltuğa oturur, berber tıraşa başlar. Fakat kustah kabadayı traş esnasında da surekli aşağılar dervişi, alay eder:"Kabak aşağı, kabak yukarı..."Nihayet tıraş biter, kabadayı dukkandan cıkar. Henuz birkac metre gitmiştir ki, gemden boşanmış bir at arabası yokuştan aşağı hızla uzerine gelir. Kabadayı şaşkınlıkla yol ortasına kalakalır. Derken, iki atın ortasına denge icin yerleştirilmiş uzun sivri demir karnına batıverir. Kabadayı oracığa yıkılır kalır. Olmuştur. Gorenler cığlığı basar. Berber işe şaşkın, bir manzaraya, bir dervişe bakar, gayri ihtiyari sorar:"Biraz ağır olmadı mı derviş efendi?"Derviş mahzun, duşunceli cevap verir:"Vallahi gucenmedim ona. Hakkımı da helal etmiştim. Gel gor ki, bu kabağın bir de sahibi var. O gucenmiş olmalı!"