Yokluğunda seni ozledik MUSTAFA İSLAMOĞLU MEDİNE Yokluğunda seni ozledik. Sana değen ruzgarı, seni orten bu&

Yokluğunda seni ozledik MUSTAFA İSLAMOĞLU MEDİNE Yokluğunda seni ozledik. Sana değen ruzgarı, seni orten bu­;lutu ozledik. Ozlemeyi, ozlenilmeyi, sevmeyi, sevilmeyi, sevindirmeyi, sevindirilmeyi ozledik Efendim. Aşkı, gozyaşını, musamahayı, ah­;lakı, adabı, ihsanı, irfanı, iz'anı, fe­;raseti, basireti, şecaati, celadeti, adaleti, meveddeti, muhabbeti ozle­;dik. . İzzeti, hikmeti, fıtratı, şefkati, hur­;meti, devleti ozledik. Senden sonra tefrika meşrebimiz, taklit mezhebimiz, cehalet mektebimiz, atalet fıtratımız, hamakat şohretimiz, ihanet sıfatımız, kuffar velinimetimiz oldu. Efendim, Sen kendini 'abduhu ve rasuluhu: O'nun kulu ve elcisi' olarak takdim etmiştin. Sana iman eden bazıları sana hurmet adı altında seni kulluktan 'kurtarıp' melekleştirerek hayattan dışladılar. Bu ifrata karşı başka bazı­;ları da tefrite sapıp seni 'guzel ornek' olmaktan cıkarıp bir 'postacı', bir 'ara kablosu' seviyesinde gorerek hayattan dışladılar. Bunların hepsi sana iman ediyor­;du. Ama seni hayatımızdan cıkarma­;nın ızdırabını cektirdiler bize. Bu işi, goğe cekerek ya da yere sokarak yapmaları sonucta hicbir şeyi değiş­;tirmedi. Allah seni 'guzel ornek' olarak gos­;terdi. Sen, Kur'an'ın konuşanı, yuru­;yeni, hareket edeniydin. Tıpkı bir an­;nede spermin insana, bir ağacta su­;yun meyvaya, bir arıda tozun bala, bir tavukta darının yumurtaya, bir ko­;yunda samanın sute donuşmesi gibi, ayetler sende hayata donuşuyordu. Allah ısrarla seni ornek gosterirken, birileri ısrarla 'kitab'ı, kitapları ornek gostermekte direndiler. Oylesi işlerine geliyordu, cansız bir nesneyi or­;nek edinmekle, canlı bir insanı ornek edinmek aynı olur muydu? Efendim, Kitapsızlıktan değil, 'peygambersizlikten' kırıldık. Yokluğumuz pey­;gamber yokluğu. Seni hatırlatan, se­;ni andıran insanların hasretim ceki­;yoruz. Cocuklarımız peygamberi so­;runca 'evladım onun ahlakı tıpkı fa­;lancanın ahlakı gibiydi' diyeceğimiz insanlar yok denecek kadar az. İnsanlık destanıyla yaşıt olan vahiy surecinde bircok kitapsız peygamber gelmişti de, bir tek 'peygambersiz ki­;tap' gelmemişti. Sayemizde yaşlı dunya ona da şahid oldu efendim. Peygambersiz Kitab'a, Muhammed aleyhisselamsız Kur'an'a da şahid ol­;du. Şimdi Kur'an mahzun efendim, Kur'an oksuz. Seninle Kur'an'ın arasını ayırdık, etle tırnağın, toprakla to­;humun, anayla evladın arasını ayırır gibi. Gel de bir bak Efendim, bu maz­;lum ummetin hali pur melaline. Bı­;raktığın din tanınmaz hale geldi. Bı­;raktığın sitenin harabelerinde bay­;kuşlar tunedi. Gun gecmez ki ummetin coğrafyasından feryat yukselmesin, oluk oluk kan akmasın. Bir olarak bıraktığın ummetin kac parcaya ayrıldığının sayısını onu parcalayanlar dahi unuttu. Bıraktığın kutlu mirası hovarda mi­;rasyediler gibi parcalayarak paylaş­;tık Efendim. Nebevi mirasın irfani ve ahlaki boyutuna bir hizip, ilmi ve fik­;rî; Boyutuna bir başka hizip, siyasî; ve hareketi boyutuna ise daha başka bir hizip sahip cıktı. Yuzyıllardır tum bu hizipler ellerindeki parcanın 'butu­;nun kendisi' olduğunu iddia etmekle omur tukettiler. 'Her hizip ellerindeki parcayla ovunup durdu.' Hepimiz hakikatin merkezine kendimizi oturtup 'hak benim' dedik. Oysa ki Efendim, bazen parcala­;nan hakikat hakikat olmaktan cıkar. Ait olduğu butun icerisinde anlamlı olan bir parca o butunden ayrılınca anlamsızlaşabilir. Bunu farkedemedik Efendim. Efendim, İsrailoğulları, peygamberlerini kat­;lediyorlardı. Biz de senin guzel hatı­;ratını, emanetini, adını ve sunnetini katlettik. Seni katlettik Efendim. Kimilerimiz icin sen hic olmedin, o ender bahtiyarlar seni hep iclerinde, işlerinde, hayatlarında, duşuncelerinde, duygularında, eylemlerinde, evlerinde yaşattılar. Kimilerimiz icinde sen hic doğma­;dın. Onlar hep senden mahrum yaşa­;dılar. Şol mahiler ki derya icreydiler, deryayı bilmediler. Varlığının kac bahara bedel oldu­;ğunu bilmeyenler yokluğunun ıstırabını nasıl duysunlar Efendim? Seni cok seviyoruz, seni cok oz­;luyoruz. Bize kırgın mısın Efendim?