Colde Bir Mehmetcik Ladikli Hacı Ahmed Ağa, seferberlikde cepheye gitti. Pınar, Losfaki, Catalca, Vokestin, Dokme Meydan Muharebelerine katılarak kahramanca carpıştı. Daha sonra; Makedonya'da, Yunanistan, Arnavutluk ve Bulgaristan'da ceşitli cephelere katılan Ahmed Ağa, cepheden cepheye koştu. Hacı Ahmed Ağa anlatıyor: " Şimdiki yahudilerin yerleştiği Gazze şehri civarında, İngilizlerle harp ederken mensup olduğum birlik İngilizler'ce pusuya duşurulmuş, birliğin tamamı makinalı tufeklerle taranıp bir kısmı oldurulmuş bir kısmı da yaralanmıştı. Ben de vurularak cole duştum. Yanımdaki arkadaşlar da peş peşe vurularak uzerime duşerek şehid oldular. Bunların arasında sıcaktan kavrulan kumların uzerinde, son derece susuzluktan yanıyor, bir taraftan da yaralarım sızlıyordu. Artık Mevla'ma yonelmiş, O'na kavuşma anımı bekliyordum. Bulunduğumuz mevki; Esas birliğimize uc gunluk yol, bu arada hicbir canlı yok. Yardım ve kurtuluş umidi kalmamıştı. Tam bu sıralarda; Nihayetsiz kerem sahibinin Kudret ve Vefa eli bize erişti... Tam caresizlik icerisinde, sıcak kumlar uzerinde susuzluktan kavrulan bedenim al kanlar icinde mecalsiz, yaralarım sızlarken, Guneş'in vurduğu yerden bir beyaz atlı belirdi, bize doğru geliyordu. Duşman zannı ile korkumdan kendimi oluler arasında, olmuş gibi gostererek yere yatmıştım. Atlı bize yaklaştı ve bana..: Esselamualeykum..! Ahmet ne oldu yaralandın mı? Kalk bakalım..! Diyerek ismimi soyleyince korkum kalmadı, başımı kaldırdım baktım.. Kalkmaya mecalim yok.. dedim. Attan inip yanıma geldi, beni sıkıştıran şehid arkadaşlarımı uzerimden birer birer cekti. Susuzluktan yanıyordum. Sana su vereyim mi? Deyip, su dolu bir matara verdi. Susuzluktan yanan bağrıma, o Vefa elinin verdiği; hayat ve aşk bahşeden şifa suyunu ictim... kana kana..! Mubarek Zat; Ellerini sızlayan yaralar uzerinde gezdirirken, sızılarım duruyor taze hayat buluyordum. İşte o su, beni başka bir aleme goturdu. Bana ne oldu ise; Rahman'ın Vefa elinden ictiğim o hayat ve aşk bahşeden sudan sonra oldu.! Sonra beni kaldırıp atının terkisine aldı. En yakın, uc gunluk yoldaki genel karargaha goturdu. Bu yolu nasıl, ne zaman geldiğimizi bilemedim. Karargahın yakınına atının terkisinden beni indirdi. Bir değneğe kırmızı bir bez bağlayıp askerlere salladı. Ayrılacağımız zaman beni getiren bu Zat'a..: Efendim sizi bir daha gorecek miyim? dedim. Mubarek Zat bana..: Ahmet Ağa; Eğer sen Hak rızası icin yaşarsan her zaman seninle beraberiz. Yok oyle yaşamazsan, bu son goruşmemiz... dedi ve ilave etti..: Askerler gelip seni alınca sana inanmazlar. Onlara beni nobetci subaya goturun, dersin. Hadiseyi nobetci subayına anlat, benim de selamımı soyle..! dedi ve kayboldu. Askerler bir sedyeyle gelip beni aldılar. Beni gotururlerken parola soruyorlardı; fakat ben cevap veremiyordum. Birliğimi soyledim bana inanmadılar..: O birlik vurulup yok edilmiş. Hem sen kurtulduysan, senin soylediğin birlik buraya 3 gunluk yol. Nasıl geldin? Sen yalan soyluyorsun! dediler. Ben de : Siz beni nobetci subayına goturun.. dedim. Askerler beni nobetci subayına goturduler. Nobetci subayı, ehli hal, aşık bir kimseymiş. Ben nobetci subayına; Birliğimizin başına gelenleri, yaralanıp duştuğumu, beni kurtaran Adam'ın gelişini ve durumunu anlatırken subay heyecanlanıyordu, kendisine...: Beni kurtaran kimsenin size selamı var..! deyince.. Subay hemen altındaki sandalyeyi bana verdi, bana hurmet etmeye başladı ve..: Nasıl oldu, bir daha anlat..! Diyerek uc kere tekrar ettirdi. Her tekrar edişinde heyecanı daha da artıyordu. Hemen beni tedaviye alıp yaralarımı sardılar. Yaramı saran doktor işin farkına varmış, bana inanmayanlara: Sizin burnunuz koku almıyor mu? Şimdiye kadar hicbir askerde boyle bir koku duydunuz mu? Şu hastanın kokusuna bakın, mis gibi kokuyor... dedi. Ben hastanede bulunduğum muddet icerisinde, Hocam bir iki defa ve bana : Ahmed, terhis olup memleketine gittiğinde, ben yine gelip seni bulacağım, merak etme!.. dedi, gitti. Elhamdulillah iyileşip taburcu oldum. Cok surmedi bizi terhis ettiller, artık memleketim olan Ladik'e gelmiştim. İşte Hocamın bana colde yaralı iken gelip kurtardığı sırada verip icirdiği, bana hayat bahşeden o sudan sonra bende bir aşk başladı. Aşk ateşi beni gunden gune benim sinemi yakmaya ve beni dağlara, ıssız yerlere suruklemeye başladı. Evde duramaz oldum, derdimi de kimseye anlatamıyordum. Yine bir gun sıkıntımdan, uzuntu ve kederimden ne yaptığımı, ne yapacağımı bilmez bir halde iken, Aşk'ın galebesi ile dağlara cıkıp gittim. Bir kış gunu idi, her taraf kar kaplı. Bir de baktım ki, onbir tane kurt arkama duştuler. Durumlarından ac oldukları belli idi. Korkup olduğum yerde durdum, onlar da durdular. Yaa Rab..! Sen muhafaza eyle.! Diyerek, Rabbıma niyaz ettim. Hayvanlar ağızlarını kaldırarak hep birden oyle bir uludular ki; Vucudumun butun kılları, adeta elbisemden dışarı cıkmıştı. Tam o sırada, semadan kurtların uzerine beyaz, koyun kuyruğu şeklinde birşey indi. Hemen kapışıp yediler ve birazını bırakıp gittiler. Onlar gittikten sonra, o şeyin duştuğu yere varıp; Acaba bir parca kalmış mı? Diye bakarken ufacık bir parca buldum. Hakikaten kuyruk şeklinde beyaz ve yumuşak bir şeydi. Bu parcayı aldım yedim. Gunlerce aclık hissetmedim..! İşte boyle gunler aylar geciyor. Hep gozlerim yolları gozluyor. O'nu bekliyorum ;cunku; Geleceğim... demişti. Gonlumdeki yangın ateşi arttıkca, lisanım gonlumdeki feryadı dışarıya dokuyordu... Tam oniki sene gecmişti aradan. Nihayet bir gun Elhamdulillah, Hocam teşrif edip gorunduler, artık dunyalar benim oldu. İşte o gunden sonra, hemen hemen hergun uğrar, luzum eden ders ve malumatı verirdi. Zaman geldi artık beni alır, kendisi ile beraber manevi toplantılara gotururdu. Kendisi gelmediği zaman, manevi telefonla haberleşir, emredilen yere saatinden once varırdım. Daima boyle saatinden once vardığım icin de, ustadım beni cok sever memnun olurdu. Kaynak 1) Ladikli Ahmed Ağa, Mustafa Ozdamar, Kırkkandil Yayınları, 2004 2) Uveysi Hacı Ahmed Ağa, Osman Karabulut, Şems Yayınları