Gonulde Buyutulen Cocuklar... Evlat edinmeye karar veren cift, bu kararı ceşitli koşulların etkisi ile verir. Kısırlık, aile olmanın koşulunun cocuk sahibi olmak olduğu inancı, yaşlılıkta yalnız kalma korkusu, anneliği ve babalığı yaşama arzusu gibi etkenler ciftin bağımsız iradesi ile bu kararı vermesini sağlar. Cocuğun kaderinin kendi ellerinde olduğu ve ona zarar vermemesi gerektiği duşuncesi ile cocuğu butun gucleri ile ideal olculerde yetiştirmek icin caba gosterirler. Cocuk mutsuz ya da başarısızsa, hemen kendilerini suclarlar ve bir eksiklikleri olduğundan şuphelenirler. Ortaya cıkabilecek sorunlar, onları daha fazla etkileme gucu taşır. Başarısızlık, değersizlik gibi nahoş duygular duyumsarlar ve hayal kırıklığı yaşarlar. "Cocuğu olmadığı icin" yaşadığı bir eksiklik duygusuyla; bu hayal kırıklığı daha guclu olur. Bundan dolayı, ciftin kendi duyguları ile doğru bir yuzleşme yapmayı başarması şarttır. Yoksa cocukları ile ilgili ortaya cıkabilecek gundelik, gelişimsel ya da beklenmedik sorunlar; yaşamlarını kaygı ve catışmalara surukleyebilir. Evlatlık alan anne babalar; gonullu bir secim yapmalarına rağmen beklediklerinden daha fazla sorunla karşılaşırlar. Canları, cocuklarına "aslında onları başka birinin dunyaya getirdiğini" soylemeyi hic istemez. Bu isteklerine uymaları; onemli sorunlar yaşamalarına neden olur. Uygunsuz bir zamanda, orneğin okulda oyun oynarken arkadaşının kulağına fısıldadığı "aslında onlar senin asıl annen baban değil" sozleri ile cok uzun surebilecek bir karmaşa yaşayabilirler. Bundan dolayı aileler, uzmanların da onayladığı okul oncesi donemi gerceği acıklamak icin değerlendirirler. Ortaya cıkabilecek sorunlara yonelik hazırlık yapabilme fırsatını oluşturabilirler. Bazı anne babalar cocuğa bir yuva sağlamanın yeterli olduğu inancıyla onların da mutsuz olabilecekleri ve bazı davranış bozuklukları yaşayabileceklerini duşunemeyebilirler. Cocuğun davranışlarındaki bozukluğu; bilinmeyen gecmişindeki biyolojik anne babaya yukleyebilirler. Onların ahlaki ve sosyal kusurlarından kaynaklanabileceği yorumu yapabilirler. Bu faydasız dışavurum, anne babanın kendilerine olan guvensizlik ve yetersizlik duygularından kaynaklansa da, bundan cocuk zarar gorur. Cocuk olarak, yapma ihtimali olan her hata, gizli bir karakter bozukluğunun habercisi olma niteliği taşır. Cocuğun evlatlık edinildiğini ayırt etmesiyle bazı sorunlar yaşanabilir. Sorunlar genellikle aidiyet ihtiyacının yetişkin ve cocuk dunyasına yonelik farklı cephelerinde suren bir ic savaş şeklindedir. Onceden, belki daha doğarken, istenmediğini ve terk edildiğini oğrenen cocuk; her şey yolunda gitmezse gene terk edilebileceğini duşunur ve korkar. Tanımadığı anne babasını duşunur ve hayal dunyasının izin verdiği olcude terk edilme oykuleri uydurur. Ozellikle ergenlik doneminde duygusal gelgitler artış gosterebilir. Sevgi, ofke, minnet, gorev karmaşası yaşayabilir. Anne baba ise, gonullerinde buyuttukleri cocuklarının biyolojik anne babalarını merak ettiklerini hatta bir gun onların izini bulmak icin yollara duşebilecekleri ve terk edilebilecekleri endişesine yenik duşerler. Cocuklarının onlardan uzaklaşacağı korkusu ile gereksiz hoşgoru ve tavizler verebilirler. Cocuklar icin ise taviz ve hoşgorunun olcusu, sınırı yoktur. Bundan dolayı hem cocuğun hem de ailenin tek ihtiyacı; aralarındaki koşulsuz sevgi ve guven duygularını, ilişkilerine yerleştirmektir. Bir cocuğun dunyaya gelmesi doğumla olur ama bir cocuğun anne babası olmak icin bu yeterli değildir. Onu korumak, sevmek, buyutmek ve ona guven dolu bir dunya yaratmak ana babalığın esas kriteridir. Cocuk ve ailenin bu gerceği yurek ve akıllarında tutmaları; ictenlik ve durustlukle her turlu duygu ile yuzleşmeleri gerekir. Unutulmaması gereken; "esas" anne baba cocuğunu gonulde buyutendir.