Bediuzzaman'ın Hayatından Uc Tablo Bediuzzaman Said Nursi'yi oncelikle eserlerinden okuyarak tanıyanları bekleyen en şaşırtıcı tablo, hic şuphesiz onun hayatını okudukları zaman gercekleşiyor. Ozellikle de yabancı akademisyenler ve araştırmacılar icin bu şaşkınlık en had seviyelerde gercekleşiyor. Neden mi? Cunku Risalelerin hemen her satırında sukunet, selamet ve dinginlik soz konusu. Her cumlesi, asıl gaye olan iman hakikatlerinin kalplerde yer tutabilmesi gayesine hizmet ediyor. Risaleleri okuyup da muellifini merak edip araştıran kişi, Bediuzzaman'ın hayatıyla yuz yuze geldiğinde ise, o ana kadar hayallerinde şekillenen portreden tamamen farklı bir şahsiyetle karşılaşıyor. İşte onları okudukca şaşkınlık vadilerinde dolaştıran, surekli mucadelelerle dolu, savaşların, tehditlerin, baskıların, surgunlerin ve suikastların ardı ardına sıralandığı bir omurden birkac kesit. Osmanlı Devleti'nin son zamanlarında patlak veren 31 Mart Olayında, yatıştırıcı rol oynamasına rağmen Divan ı Harpte yargılandı. Ama beraat etti. Birinci Dunya Savaşı esnasında, Kafkas Cephesinde Ruslarla savaştı, esir duştu. 13 Kasım 1918'de İstanbul'un Muttefik Kuvvetler tarafından işgal edilmesinden sonra, halkı uyarmak icin "Hutuvat ı Sitte" adlı eserini yayınladı. Bu hareketi, İngiliz işgal kuvvetleri komutanı General Harrington'ın emriyle olu veya diri ele gecirilmek uzere aranmasına sebep oldu. 1925 yılında patlak veren Şeyh Said isyanına destek vermemesine ve hatta onu isyandan vazgecirmeye calışmasına rağmen hukumet, onu 1925 yılının Mayıs ayı ortalarında Burdur'a surgune gonderdi. Bu surgunu diğer surgunler, hapisler, işkenceler, haksız uygulamalar, asılsız iftiralarla dolu uzunca bir donem başladı. Oylesine ağır şartlar altında, boylesine menfilikten, isyandan ve umitsizlikten uzak; ama oylesine musbet, kendinden emin ve umitle dolu bir hayat. Her an olumle yuz yuze; ama uzun ve bereketli bir hayat. Hayatına kastedenlerden cok daha uzun, cok daha meyveli, cok daha kalıcı eserlerle dolu bir hayat. İşte Bediuzzaman boyle bir hayat surdu. İşte Bediuzzaman'ın, şimdi dunyanın pek cok yerinde, pek cok dile cevrilmiş Risalelerini okuyan binlerce akademisyeni, universite talebesini, araştırmacıyı; hemen her kesimden insanı şaşkına ceviren ibret ve hayret dolu tablolardan uc tanesi. Bu uc tabloda pek cok ortak nokta var. Bunlardan birisi, her uc tablonun Ramazan ayında yaşanmış olması. Diğer ortak yonleri sizin dikkatinize havale ediyoruz Birinci tablo l945 yılı, Ramazan ayı. Gecenin karanlığı henuz koyulaşmamış. Emirdağ'da, surekli takip ve gozetim altında tutulan bir ev. Ustad Bediuzzaman, şiddetli acılar icinde kıvranıyor. Bu elim halin sebebi ise, yemeğine gizlice konulan zehir. Ustad'ın zehirlendiğini haber alan yakın talebeleri, derhal ona koştular. Mustafa Acet, Ceylan Calışkan, Halil Calışkan, Hamza Emek ve henuz 12 yaşlarında olan İhsan Calışkan. Şiddetli sancılarına rağmen Ustad, talebelerinin yardımıyla abdest aldı ve yatsı namazını ancak oturarak eda edebildi. Her bir saniyesi asırları andıran gecenin yarısına doğru, Ustad, yanında endişeyle bekleyen talebelerine seslendi: "Elhamdulillah, cok şukur, bu ıztıraptan kurtuldum. Kardeşlere selam soyleyin, bana dua etsinler." Bu zehirleme vak'ası Ustad Bediuzzaman icin ne ilk, ne de son oldu. Bu insanlık dışı uygulama 20'den fazla tekrarlandı. Ancak o, tıpkı yıllar oncesi, Ruslara karşı, 300 civarındaki talebesinin başında sipere dahi girmeden "Bu kafirlerin gullesi beni oldurmeyecek!" diyerek savaştığı donemlerdeki gibi, iman ve Kur'an hizmetinden asla geri donmedi. Tıpkı o savaşta, vucudunun en olumcul yerlerine uc gullenin isabet ettiği halde hayatta kalması gibi, butun bu zehirleme hadiselerinden de Allah'ın inayetiyle kurtuldu. Hatta, bir defasında, kendisini ziyaret eden Muammer Şenel isimli talebesine "Evlat, gel!" diyerek yanına cağırmış, goğsunu acarak bir madalya gibi duran izi, etiyle derisi arasında toplanan zehir tabakasını gostermiş, ardından şoyle demişti: "Bak, bana tam on dort defa zehir verdiler, Halık'ın oldurmediğini kimse olduremez!" İkinci tablo 1960 yılı. Yine Ramazan ayı. Bu defa ikamet yeri Isparta. Ustad Bediuzzaman, yakın talebelerinden Zubeyir Gunduzalp, Mustafa Sungur, Husnu Bayram ve Bayram Yuksel'le birlikte teravih namazlarını kılıyordu. Yatsı namazının farzını kendisi kıldırıyor, yakın talebelerinden Tahiri Mutlu da teravih namazını kıldırıyordu. Ramazan ayının 15. gecesinde Ustad Bediuzzaman rahatsızlandı. Zubeyir Gunduzalp, namazı kıldıran Tahiri Mutlu'ya "Ağabey, yarıda keselim, sonra tamamlarız" demesi uzerine Ustad, "Yok tamamını kılacağız" cevabın verdi. Ancak Ustad'ın durumu, namazın tamamlanmasına kadar iyice ağırlaşmıştı. Talebeleri onu yatağına goturup yatırdılar. Bayram Yuksel ve Mustafa Sungur, Cevşen duasını okumaya başladılar. Bir ara Ustad, bu iki talebesine iyice yaklaşmalarını işaret ettikten sonra, kulaklarına şu sozleri fısıldadı: "Evlatlarım, evlatlarım, katiyyen muteesir olmayın. Risale i Nur dinsizlerin, masonların belini kırmıştır. Risale i Nur daima galiptir. Katiyyen merak etmeyin. Ben kemal i ferahla gideceğim." Ucuncu tablo 1960 yılı Ramazan ayının 22. gunu. Gece yarısı iki bucuk civarında, ağır hastalığının verdiği elim sıkıntılara rağmen Ustad Bediuzzaman, ısrarla tekrar ediyordu: "Sabah olsun hemen Urfa'ya gideceğiz. Hazırlanın." Canlarından cok sevdikleri Ustad'ın bu sozleri karşısında şaşkına donen yakın talebeleri, ne yapacaklarını bilemez hale gelmişti. Husnu Bayram, Ustad Bediuzzaman'a "Lastikler arızalı" mazeretini dile getirmesi uzerine, cok ısrarcı bir cevap aldı. Ustad, "Urfa'ya gideceğiz, başka araba da olabilir ve iki yuz elli lira da olsa veririz. Hatta cubbemi bile satabilirim" diyordu. Ustadın bu ısrarlı tutumu karşısında, yakın talebeleri arabayı hazırlamak icin derhal kollarını sıvadılar. Ve sabah 09:00 civarında, Ustad Bediuzzaman'ı şu gecici dunyadaki son gecesine goturen yolculuk başladı. Ramazan ayının 23. gunu, saatler 11:00'ı gosterirken, Ustad Bediuzzaman'ı taşıyan otomobil, peygamberler şehri olan Urfa'ya ulaştı. Yuruyemeyecek kadar ağır hasta olan Ustad Bediuzzaman'ı talebeleri şehrin en iyi oteli olarak bilinen İpek Palas'a yerleştirdiler. O gun ve ertesi gun İpek Palas'ın 27 numaralı odası bir yandan resmi gorevlilerin, diğer yandan Ustad Bediuzzaman'ın talebeleri ve sevenleriyle doldu taştı. Yuzlerce Urfalının ziyarete koşması ve Ustadın hepsiyle ilgilenmesi, yakın talebelerini şaşkına cevirmişti. Cunku o zamana kadar hic gormedikleri bir tabloyla karşı karşıyaydılar. Isparta'da olsun, Emirdağ'da olsun, hasta olduğu zaman kimseyi yanına almayan Ustad, burada hic kimseye itiraz etmemiş, butun Urfalıları adeta kucaklamıştı. Ramazan ayının 25. gecesi, saat 02:30 civarında, başında nobet tutan Bayram Yuksel'i sevindiren bir gelişme oldu. Ustad Bediuzzaman rahatlamış ve uykuya dalmıştı. Bunun uzerine sobayı yaktı ve Ustad'ın ayak ucuna gecip uyanmasını bekledi. Ancak bekleme uzamış, sahur vakti de sona ermişti. Biraz sonra yan odada, azıcık da olsa istirahat edebilen Abdullah Yeğin, Zubeyir Gunduzalp ve Husnu Bayram onun yanına geldi. Onlara, "Ustad uyudu, uşutmeyin. Ben sabah namazını kılayım" diyerek yan odaya gecti. Biraz sonra iceriden gelen Abdullah Yeğin ve Husnu Bayram, Ustad'dan ses cıkmadığını soylediler. Israrla onun da odaya gelmesini istediler. Hic birisi vefat olayını aklına getirmek istemiyordu. Ustelik, onları bu yonde iyimserliğe yonelten onemli bir gerekce vardı. Cunku Ustad'ın bedeni sımsıcaktı. Dort Nur talebesinin hemen aklına geliveren ve onları iyimserliğe sevkeden bir olay daha vardı. Bu, 1949 yılında, Afyon hapishanesinde yaşadıkları bir zehirleme vak'asıydı. Bu olayda Ustadın dili kızarmış, uzun sure butun vucudu dayanılmaz acılarla kıvranmıştı. Butun Nur talebelerini buyuk bir endişe ve korku sarmıştı. Bu yuzden hemen herkes ağlıyordu. Ancak onde gelen Nur talebelerinden Ahmed Feyzi, hemen devreye girmiş, oradaki butun Nur talebelerinin gonlune su serpmişti: "Niye ağlıyorsunuz, daha Ustadın omru uzun." Ancak, hemen hatıra geliveren bu hadisenin aynen tekrarlamayacağını bu dort guzide Nur talebesi cok iyi biliyorlardı. Gecmişte şahid oldukları pek cok zehirleme, işkence ve baskı uygulamalarında bile Ustad Bediuzzaman'ın buyuk bir teslimiyet icinde sarfettiği şu sozleri hemen hatırladılar: "Halık'ın oldurmediğini, kimse olduremez!" KAYNAK