cocuklarınıza bağırmayın! Sık sık tekrarlanan bağırmalar, azarlamalar cocuğun belki de annesinden nefret etmesine neden olur. Eğer cocuğunuza bağırdıktan sonra hata yaptığınızı farkederseniz, hic cekinmeden ondan ozur dileyin. Cocuklarına soz gecirememekten yakınmayan bir anne var mıdır? Kucuk afacanlar, ayaklanıp dillenince, kendilerini dunyanın hakimi sanıp başta aile buyukleri olmak uzere cevrelerindeki herkese meydan okumak isterler. Yarının genclerine iyiyi kotuyu, doğruyu yanlışı oğretmek icin oncelikle sabır ve soğukkanlılık gerekli. Cocuklara disiplin uygularken hatalardan kacınmalısınız. Hatalar neler mi? Onları Amerikalı Pedagog Tamara Elberlein sıralıyor. Yetişkinleri cileden cıkarmayı bilirler Cocuklar, yetişkinleri cileden cıkarmakta ustadırlar. Bazen oyle şeyler yaparlar ki, buyuklerin sabrı biranda tukenir ve avaz avaz bağırmaya başlarlar. Evet, hepimiz cocuklarımızın karşısında caresiz kalınca, kurtuluşu bağırmakta buluyoruz. Ama hemen belirteyim, annenin bağırması, cocuğu istenmeyen hareketleri yapmaya yonlendirir. Siz ona bağırdıkca o da inatla, sizi kızdırmaya devam eder. Ve bu zıtlaşmadan o kucucuk haliyle buyuk zevk alır. Annesine meydan okumak, cocuğun kendine guvenini artırır. Bazı anneler, cocuklarına bağırmak icin fırsat kollarlar. Cocuklarının birer robot gibi buyuklerin istekleri doğrultusunda hareket etmelerini beklemek cok yanlıştır. Ama bu yanlışı annelerin buyuk bir coğunluğunun sık sık tekrarladıkları da bir gercek. Cocuğun oyuncaklarını toplamasını istemek icin bile ona 'Şu oyuncaklarını toplasana' diye avaz avaz bağırmanın hic bir anlamı yoktur. Cocuk bu bağırışlardan hem gizli gizli zevk alır, hem de icindeki isyan duygusu birden tetiklenir. Caresizlik yetişkinlere hata yaptırabilir Peki ama anneler cocuklarına neden bağırıp dururlar? Uzmanlara gore, yetişkinler cocukların karşısında kendilerini caresiz hissettikleri icin bağırma yolunu seciyorlar. Bu da yetişkinlerin kendilerini savunmak icin sectikleri bir yol. Ve tabii yanlış bir secim. Caresizlik ofkeyi yaratır, ofkenin dışa vurumu ise bağırmaktır. Bağırmakla bir sonuc elde edilemeyeceğini ise ofkelenen buyukler bir turlu kabul etmezler. Bağırışların dozu arttıkca, durum daha da kotuye gider. Bu arada bir noktaya değinmek istiyorum. Cocuklar istenmeyen, hoş olmayan bir hareket yaptıkları zaman genellikle yetişkinler bunların kendilerine karşı yapılmış bir hareket olduğunu duşunurler. Ofkelenip avaz avaz bağırmalarının en onemli nedeni de budur. Bir anda cocukla annesi birbiriyle savaşan iki duşman ordu kimliğine burunur. Anne bağırarak savaşı kazanmak ister, cocuk bağırışlardan etkilenmediğini, zaferi kendisinin kazanacağını duşunerek, annesini kızdıran hareketi tekrarlamaya başlar. Kotu alışkanlıklardan kurtulmak icin Bağırıp cağırmanın hic bir şeyi değiştirmediğini anlayan annenin, bu alışkanlığından vazgecmesi mumkun mu? Elbette mumkun. Ama bir insan 'bağırmayacağım' deyip de, bu alışkanlığından hemen vazgecemez ki. Karşı tarafta, kurnazca, istediğini yapmayı başaran bir afacan vardır. Onun karşısında yenik duruma duşmek de anneyi endişelendirir. Cocuklara her fırsatta bağırmanın yanlış olduğunu anlayan bir anne, sabır, kararlılık ve denemeler sayesinde kendini değiştirebilir. Ama bunu bir gun icinde başarması elbette imkansızdır. Her şeyden once, annenin kendini iyi tanıması gerekir. Eğer duzenli olarak cocuğunuza sesinizi yukseltiyorsa, kendi hayatınızı gozden gecirin. Cocuğunuza gercekten kızdığınız icin mi bağırıyorsunuz, yoksa, başka sorunlarınızın acısını farkına varmadan cocuğunuzdan mı cıkarıyorsunuz? Annelerin cocuklarına bağırmalarının arkasında, annenin hayatındaki olumsuzluklar, sıkıntılar yatabilir. Şimdi sizin yapmanız gereken şey, cocuğunuza bağırdığınız zamanlar, icinde bulunduğunuz ruh halini saptamak. Gercekci yaklaşım yeterli olur Biliyorsunuz, cocuklar insanı bazen delirtirler. Ama durun hemen delirmeyin. Biraz da cocuğunuzun o hareketi neden yaptığını anlamaya calışın. Olaya bir de cocuğunuzun gozleriyle bakmayı deneyin. Ve tabii, kucuk afacanı iyi tanımaya da calışmak zorundasınız. Cocuğun bazı hareketleri neden yaptığını anlamak o kadar da zor değil. Her cocuğun farklı bir kişiliğe sahip olacağını unutmayın. Cocuğunuzun davranışlarını gercekci bir gozle değerlendirin. Cocuğun neleri yapabileceğini neleri yapamayacağını bilirseniz, ona boş yere bağırmazsınız. Neden ofkelisiniz Cocuğu yuksek sesle azarlamak, ya da bağırarak bir şeyi yapmamasını soylemek cocuk uzerinde olumsuz etki yaratabilir. Hele kucuk yaştaki cocukları bu tur uygulamalar korkutabilir. Cocuğun kendine guveninin sarsılması, birden kendini caresiz ve yalnız hissetmesi, onun sosyal bakımdan gelişmesine zarar verir. Sık sık tekrarlanan bağırmalar, azarlamalar, cocuğun annesine karşı kendini savunmaya calışmasına ve de ondan belki de nefret etmesine neden olur. Bir cocuğun annesinden nefret etmesi, onun yaşam boyu cevresindeki kişilere karşı duşmanca duygular beslemesine yol acabilir. Cocuk kendini korumak icin bazı onlemler alacaktır. Orneğin annesi bağırmasın diye ona yalan soylemeyi akıl eder. Gercekleri gizlemeye calışır. Kucucuk dunyasının kapılarını kapatıp, buyuklerini dunyalarına almamayı denerler. Cocuklarınıza bağırmaya başlarken, bunları iyice duşunun. Yaptığınız hatanın sonuclarına katlanmayı goze alın. Ve tabii, hicbir sucu olmayan cocuğun da sizin hatanız yuzunden sorunlar yaşamasına izin vermeyin. Eğer cocuğunuza bağırdıktan sonra hata yaptığınızı farkederseniz, hic cekinmeden kucuk afacandan ozur dileyin. 'Şu anda kendimi cok kotu hissediyorum. Once kendimi toplayayım, sonra seninle guzel guzel konuşuruz' şeklinde bir acıklama cok yararlı olur. Hem siz ofkenizi bastırırsınız, hem de cocuk onemsendiğini farkeder. Cocuk, kendisine değer verildiğini anladığı zaman, kucucuk aklıyla kendine ceki duzen vermesi gerektiğini anlar. Cocuğunuza bağırdığınız zaman, derin bir soluk alıp, 'Ben neden ofkeliyim?' sorusunu kendinize sorun. Vereceğiniz cevabın cocuğunuzla ilgisi olmadığını goreceksiniz.