ozel bir itiraf eski bir sosyalistten kendini eleştri Yaşım 41 1978'den beri siyaset ve siyasi fikirlerle yetiştim. Uslanmaz bir sosyalist'tim. Lugatimde onemli yerleri olan kelimeler: halkların kardeşliği, iş emek aş ozgurluk, işciler kardeş patronlar kalleş, kahrolsun faşizm, kahrolsun ABD AB emperyalizmi, yaşasın sosyalizm vs.. vs... bu uğurda kolluk kuvvetlerinin darbına maruz kaldım, korkular yaşadım. Ceşitli zamanlarda işimden oldum. İş ve kazanc beğenmezlikleri yaptım. Patronların masasına yumruklar attım. Ceşitli zamanlarda siyasi duşunceme daha yakın olan legal ve illegal kurumlarda calıştım. Karşıt guruplarla kavgalara katıldım. Dedim ya uslanmaz bir sosyalist'tim. Yaklaşık 20 25 yıldır Turkiyemizin değişik yerlerinde ikamet etmeme rağmen her yıl 1 mayıs'ta İşciler Bayramını kutlamak icin İstanbul'a gidiyordum. İstanbul benim icin kutsal bir yerdi. Bunun dışında nerede bir eylem var ben oradaydım. Gunubirlik gidiş donuşler de yorgun ve uykusuzluk halleri. İşyeri sahiplerinde hakarete varan sozleri duymazlıktan geliyordum. İş ve sosyal cevrede Ateist yakıştırmaları. Siyasi bir konu acıldığında hemen ortaya atılmalar, fikir dovuşturmeler, altta kalmalar, horlanmalar. Orgut calışmalarında taraftar kazanmak icin ezilmeler buzulmeler. Başarısız sonuclarda uzulmeler umurumda değildi, yinede kendimi mutluymuşum zannediyordum. Bu uğurda caba sarf ediyorum ya mutluyum zannediyorum. Dinlediğim muzik bile siyası goruş cercevesindeydi. Kendimi yılmaz bir devrimci ve savaşcı olarak goruyordum. Bu uğurda olsem bile iz bırakan biri olarak anılacaktım. Devrim şehidi olarak anılacaktım. Cocuklarım beninle gurur duyacaktı babamız devrim şehidi diye. İşte fikirden onceki yaşamım boyleydi. Taa ki Ocak 2007'ye kadar. Bir konferans benim hayatımı değiştirdi. Beni kendime getirdi. Konferanstan sonra Tolga Beyden "Kişilik ve Şahsiyet Eğitimi" ile ilgili eğitim programına katılma daveti aldım. Biraz meraktan, biraz da oğrendiklerimi insanları etkilemekte kullanırım duşuncesiyle katıldım. İlk aksam eve giderken: Bunlar benim bildiğim şeyler. İnan, sevgi, yaşamak vs boş ver. Vardır bir cıkarları. Kim kime karşılıksız bir şey yapmış ki bunlarda yapsın. Karşı da kendimi goruyorum ya. Hele bir iki sefer gidelim elbet kokusu cıkar. O zaman gitmeyiz olur biter diyordum. Bunca zaman boşa eziyet cekmişim. Bunca tatminsizliği boşa yaşıyormuşum. Meğer ben bir arayış icindeymişim. Gercek insanı, gercek sevgiyi, gercek yaşamayı arıyormuşum. Kendimi arıyormuşum, kendimi. Kendi yarattığım dunya yıkılmışta ben altında kalmışım. Meğer her şeye durbunun tersi ile bakıyormuşum. Ataların bir sozu vardır."Zararın neresinden donulurse kardır." Sağ olun, sayenizde bu koprunun altından cok sular gecti. Gozum, gonlum acıldı. Artık insanlara ve durumlara farklı bakıyorum. Ustam bir toplantısında Allah'ın kullarına şablonla bakılmaz" demişti. Sayenizde artık bakmıyorum. İşimi seviyorum, insanları seviyorum, kimseden bir beklentim yok. Bu sene 1 Mayıs'a gitmedim. O gun işe gittiğimi goren mudurum "Ne o, bugun işe gelmişsin oğleden sonramı kacacaksın?" iş arkadaşlarım benim kesinlikle oğleden sonra gideceğimi soyluyorlardı. Oğleden sonrada "imana mı geldin? Komunistlikten vazmı gectin diye kızdırmaya calışıyorlardı. Ama bilmedikleri bir şey vardı ben kesin kararımı verdim ve arkasında duracağım. Artık bu insan lugatinden siyasetle ilgili her şeyi cıkarttı. Hatta gundemdeki cumhurbaşkanlığı tartışmaları ile bile ilgilenmiyorum. Ertesi gunu sabahları uğradığım cay ocağındaki arkadaş, l Mayıs ve Ankara Gundemi ile ilgili bana aksi yonde yuklenmeler yaptı. Siyasilere kufurler etti. Umurumda değil. O'na kufurlu konuşmanı insana yakışmadığını soylediğimde, bana "arkadaş, sabahtan seni kızdırmaya uğraşıyorum kızmıyorsun, hep olumlu davranıyorsun. Ne iştir?" oğrenirsin, arkadaş sende oğrenirsin. Bir zamanlar bende senin gibiydim. Her şeye olumsuz bakardım. Hep başkalarının golgesi başkalarının borazanı olmuştum. Hep beklenti icerisindeydim. Sevmeyi, guveni, saygıyı, gucumu bilmiyordum. Artık cok şey değişti. Artık başkalarının Borazanı Olmayacağım. Kimseye hakaret etmeyeceğim. Başkaları icin yaşamayacağım. Artık ben bir " Gonul Sultanı " olma yoluna girdim. Butun bunlar her şeyin başı olan sevmeyle oluyor. Olacakta. Ozden aldığım ve alacağım gucle, gercek insanlığımı bulmakta kararlıyım. Hedefim: Adalet, guven, sevgi ile yaşamak ve yaşatmaktır.