Nimetlerin Farkına Varmak Nimetlerin Farkına Varmak İsa aleyhisselam bir ağacın altında dua eden birini gordu. Dikkatlice baktığında adamın ayakları yurumeyen bir koturum olduğunu anladı. İki gozu de gormuyordu. Vucudunda ise bars hastalığı olduğu anlaşılıyordu. Ama adam butun bunlara rağmen ellerini kaldırmış şoyle dua ediyordu: Ey nice zenginlere vermediği nimeti bana ikram eden Rabbim! Sana ağacların yaprakları sayısınca şukurler olsun!. Hazreti İsa koturum adama yaklaştı: Ayağın yurumuyor, gozun gormuyor. Bedenin de sıhhatli gorunmuyor. Buna rağmen coğu zenginlere verilmeyen nimetlerin sana verildiğini duşunmekte, bunun icin de buyuk bir mutlulukla şukretmektesin. Hangi nimettir nice zenginlere verilmediği halde sana verilen? Kapalı gozleriyle sesin geldiği yana yonelerek dedi ki: Efendi! Allah bana oyle bir kalp vermiş ki, o kalple O'nu tanıyorum. Oyle de bir dil vermiş ki, o dille de O'na şukrediyorum. Halbuki, dunyanın serveti elinde olan nice zenginler var ki, kalbinde O'nu tanıma sevinci, dilinde de O'na şukretme mutluluğu yoktur. Ama gel gor ki, ayakları topal, gozleri kor, bedeninde hastalıklar bulunan bu koturum adama Rabbim, bu sevgiyi ihsan eylemiş, bu nimetin farkına varma tefekkurunu lutfeylemiş. İşte bunu duşununce kendimi tutamıyor da: Nice zenginlere vermediği nimeti bana veren Rabbime ağacların yaprakları sayısınca şukurler olsun!. diye sevinc duaları etmekten kendimi alamıyorum. Kafa gozu kapalı da olsa kalp gozu acık olan bu koturum adama yaklaşan İsa aleyhisselam: Ver şu elini oyle ise! diyerek adamın elinden tutar, eğilerek gormeyen gozlerinden oper. Peygamberin dudaklarının değdiği gozler anında acılır. Karşısındakinin İsa aleyhisselam olduğunu gorunce heyecanlanan adam: Sen şu oluleri dirilten, hastalara şifalar bahşeden mucizelerin sahibi peygamber değil misin? der. Belli olmuyor mu? deyince: Gozlerimden belli oluyor da ayaklarımdan henuz belli değil, der. Tebessum eden Hz. İsa: Sen hele bir ayağa kalkmayı dene! deyince, silkinen koturum adam dimdik ayağa kalkar. Ayakları uzerine dikilebildiğini anlayınca soylediği ilk sozu şu olur: Ey Allah'ın Nebisi, sendeki bu mucizeler de O'ndan değil mi? Oyle ise izin ver de gec kalmayayım, O'na bir şukredeyim, diyerek hemen yere iner başını secdeye koyarak der ki: Rabbim! Seni tanıyan bir kalple, şukreden bir dil nimetinin şukrunu yapmaktan acizken, şimdi goren bir cift gozle, yuruyen iki de ayak da lutfettin. Artık bilemiyorum nasıl odeyeceğim bu nimetlerin karşılığını?. Bu sırada cevreden toplanan halk, gosterdiği bu mucizelerden dolayı İsa aleyhisselamın elini opmek isterler. Ama Allah'ın Nebisi işaret eder: Benim değil şu secdedeki koturum adamın elini opun!.. Derler ki: Onu secdeye indiren nimetlere biz baştan beri sahibiz. Ama hic boyle mutluluk duymadık. Oyle ise der, tefekkur edin, siz de duşunun. Duşunen insan sahip olduğu nimetin farkına varır. Duşunmeyen ise mahrumiyet duygusunda kalır.