Lokman ve Oğlu Bir gun Hz. Lokman, artık iyice buyumuş, delikanlı olmuş oğluyla sohbet ediyordu. İnsanların yaptıkları işlerden, doğruluktan ve haksızlıklardan soz ediyorlardı. Toplumun durumu pek ic acıcı değildi. Davut 'ın onderliğinde tevhit inancı yaygınlaştırılmaya calışılıyordu ama, insanları putperestlikten, alışageldikleri bencilce, haksız ve kotu davranışlardan uzaklaştırmak cok zordu. Hz. Lokman oğluna: "Bak evlat" dedi, bembeyaz sakallarını sıvazlayarak, "Yaşım iyice ilerledi..." Derin bir ic gecirdi. Oğlu, onun onemli şeyler soyleyeceğini sezdi. Daha dikkatli bir şekilde babasının gozlerine baktı. Hz. Lokman: "Biliyor musun" dedi, "En buyuk haksızlık nedir?" Sonra cevap beklemeksizin ekledi: "Allah'a şirk koşmaktır. Nerede olursan ol, hangi şartlarda bulunursan bulun, sakın Allah'a şirk koşma...!" Ergenlik cağına coktan girmiş olan cocuk, butun varlıkları yaratan ve sahibi olan varlığın Allah olduğunu, ondan başka tanrı olmadığını biliyordu. Bununla birlikte 'en buyuk haksızlık' denilince aklına birinin malını zorla ele gecirmek veya bir masumun kanını dokmek gibi şeyler gelmişti. Hz. Lokman, sanki oğlunun aklından gecenleri okumuş gibi: "Allah her şeyin yaratıcısı ve sahibi değil midir? İnsanlar ancak bu yuce guce boyun eğdiklerinde ve yalnızca onun emirlerine uyduklarında eşitlenmiş olmazlar mı?" diye sordu. Oğlu: "Evet" diye cevap verdi. Hz. Lokman devam etti: "Peki Allah'a şirk koşanlar ne yapıyorlar? Zalim krallarını veya tabiat guclerini simgeleyen heykelleri Yuce Allah'ın ortakları olarak goruyorlar. Putlar adına yalan yanlış kurallar, kanunlar uyduruyorlar bu yolla insanlara en buyuk haksızlıkları yapıyorlar..." Cocuk duşununce, babasına hak verdi. Her turlu haksızlığın başı şirkti. Babasının yuzune baktı, gulumsedi. Babası da ona şefkatle baktı: "Peki", dedi. "En buyuk haksızlık, Allah'a yapılan haksızlıktır, bunu biliyoruz... İkinci buyuk haksızlığı insanlar kime karşı yapar?" Cocuk atıldı: "Ana babasına...!" Hz. Lokman başını salladı: "Evet... Allah insana, ana babasına iyi davranmasını oğutlemiştir. Analar binbir zahmet ve acıyla bebeklerini karnında taşır; guclukle dunyaya getirir; iki yıl boyunca sutuyle besler... Ana babalar, cocuklarına bir omur harcar, onlardan ilgisini ve yardımını esirgemezler... Allah'ın emri şudur: Once Allah'a, sonra ana babana şukredeceksin... Her zaman minnet duyacaksın... Saygıda kusur etmeyeceksin... Biliyor musun? Ana baba ne isterse, cocuklar onu yerine getirmeye calışmalıdır. Bir şey haric..." Cocuk merakla babasına baktı. Babası devam etti: "Eğer onlar cocuğunu Allah'a ortak koşmaya ve O'nun emirlerinden dışarı cıkmaya zorlarsa o zaman onların sozu dinlenmez; bununla birlikte yine de onlara yumuşak davranılır..." Hz. Lokman, derin bir nefes aldı, gozlerini uzaklara cevirdi, konuşmasını surdurdu: "İnsanlar bir şeyi aklından cıkarmasalar, dunyada kotuluğun en ufak izi kalmaz... Buyuk olsun, kucuk olsun, acıktan yapılsın, kuytularda gizlice yapılsın, yaptığın her bir iş, sana geri doner. Allah her şeyi gorur ve bilir. Yaptıklarından dolayı her insan hesaba cekilecektir..." Sonra oğluna şoyle bir soru yoneltti: "Dunyada ve ahirette mutlu ve huzurlu olmak istiyor musun?" Cocuk gulumsedi: "Kim istemez ki..." Babası devam etti: "Evlat... Namazını kıl, aksatma... Doğruluktan yana ol ve doğruluğa cağır; kotulukten uzak dur ve kotulukleri engellemeye calış... Bu yolda pek cok zorluklarla karşılaşabilirsin... Sabırlı ol... İşte dunyanın en onemli meselesi budur..." Lokman Hekim'in nedense gozleri dolmuştu; belki de uzun yaşamı boyunca yaşadıkları gelmişti. Sozlerine devam etti: "Kimseyi kucumseme, burnun havada olmasın... Calım satarak yurume... Allah kendini beğenmiş, surekli ovunup duran kimseleri sevmez... Davranışların doğal olsun... İnsanlara yuksek perdeden konuşma... bağırıp cağırma... Unutma, en berbat ses, eşek anırmasıdır...!" Lokman Hekim, gercekten duygulanmış, onun bu hali oğlunu da duygulandırmıştı. Kalktı babasının elinin optu, ona sarıldı. alıntı