Hz. Omer :Allah resulu in şoyle dediğini duydum, dedi: 'Eğer siz Allah'a tevekkul etseydiniz, Allah kuşları doyurduğu gibi sizi de rızıklandırırdı. Kuşlar sabahları kursakları boş olarak cıktıkları halde akşam dolu kursaklarla donerler.' 'Tevekkul' kavramı, kendini Allah'a ısmarlamak, O'na teslim etmektir. Hadiste: "Allahumme la tekilna ila enfusina tarfata ayn: Allah'ım bizi bir goz kırpması zaman kadar dahi nefsimize teslim etme!" aynı kokten olan 'tekilna' teslim anlamına gelmektedir. O halde tevekkul, Musluman'ın başvurduğu sebeplerden sonuc beklememesi onlara asla guvenmemesi, onlara başvurmayı sadece Allah'a itaat adına olduğunu duşunup butun işlerin sonucu, karara bağlanma mercii ancak Allah olduğu inancına sahip olması demektir. Konu edindiğimiz hadisi şeriften şunu anlıyoruz: şartlar ne olursa olsun genclikte, yaşlılıkta, sağlıkta, hastalıkta, sıkıntıda, genişlikte, herhalukarda Allah Teala'ya karşı surekli bir guven ve itimat halinde olmak Allah Teala bir şeyi dilemişse kimsenin onun asla engellemeyeceğini, dilememişse de hicbir gucun onu yapamayacağını, rızkı verenin, işleri evirip cevirenin sadece Allah olduğu bilinciyle hareket etmek Allah'a gereği gibi tevekkul etmek anlamına gelmektedir. Calışma, tedbir almak, cabalamak; rızık kazanmak demek değildir. Rızık konusunda boyle olduğu gibi hayatın diğer konularında da boyledir. Cocuk sahibi olmak icin evlilik sebebine başvurulmamalıdır, sebep olan evlilik olunca mutlaka cocuk olacak diye bir şey yoktur. Cunku butun sebeplerin yuları Allah'ın elindedir, butun sebeplerin gerisinde Allah 'ın eli vardır. Allah ile kullar arasında sebepler zincirinin olması kulların imtihan edilmesi icindir. Kimi insanlar olayların tesirini sebebe nispet etmekte boylece tevhid inancından uzaklaşmaktadır. Mesela adam şoyle diyor: "Hastamı doktora yetiştirmeseydim olecekti veya kopek havlamasaydı hırsızlar evimize girecekti. Falan adam beni işe almasaydı rızkım kesilmişti." Allah'a tevekkul ibadetini yaşayan bir muminin ağzından bu cumleler sudur etmez. Mumin kişi şoyle der: Allah'a hamdolsun şunu vesile kıldı, bunu sebep kıldı da şu iş şoyle oldu. Cunku mutevekkil kişi bilir ki sebepleri yaratan vesileleri ayağa getiren Allah'tır, dolayısıyla ancak Allah'a borclu olduğunu bilir ve sadece ona hamdeder, sebep olana da teşekkur ederek dua eder. Allah'a tevekkul eden, kendisini masivadan sıyırıp Allah'a teslim ettiği icin kendisini cok guclu hisseder. Oyle ki kendisini devletin tepesinde bulunan devlet başkanı, başbakan ve genelkurmay başkanı bu uc zevatın, istediği zaman istediği yerde, her koşulda kendilerini arayabilmesi icin kartvizitlerini verdikleri adamdan daha guclu ve daha emin hissetmektedir. Bunların isim kartlarını uzerinde taşıyan belki de oyle bir yerde kıstırılır ki onlara haber verinceye kadar postu mezata gider. Masivadan tamamen sıyrılıp yalnızca Allah'a gereği gibi tevekkul eden, şah damarından kendisine daha yakın, butun gizli ve acık halini bilen, her an ve her yerde gucu ve kudreti her şeye galip, tasarrufu herkesin uzerinde nafiz bulunan yuce Allah'a dayandığı ve O'na itimat ettiği icin herkesin korktuğu şeylerden o korkmaz, herkesin umitsizliğe kapıldığı zorluklar karşısında o umut dolu bir yurekle yılmadan, o zorlukları yenebilme cesaretini kendinde hisseder. Zira o kendini Allah'ın bir askeri, bir memuru olduğunu ve kendini her şeye kadir olan yuce bir gucun ve tasarrufun sahibi tarafından desteklendiğine inandığı icin sahibi ve muini olan yuce Allah'tan başka hicbir şeye, hicbir kimseye baş eğmeyi aklından gecirmez. Cunku mutevekkil mu'min kendisini guclu ve emniyette hissetmektedir. Allah 'a tevekkul ve tevekkulun insanda oluşturduğu guc, sarsılmaz azim ve eminlik hali peygamberlerde zirvededir. Diğer insanları korkutan olaylar onları korkutamamış, diğer insanları boyun eğdiren cetin zorluklar onlara boyun eğmiş, teslim olmuştur. Bir iki ornek verecek olursak; Ashab ı Kiram bir savaş donuşunde ağaclık bir yerde istirahata cekiliyorlar, peygamber efendimiz de kılıcını ağaca asarak dinlenmeye koyuluyor. Muşriklerden biri kılıcı ağactan alıp peygambere hitaben: "sen benden korkuyor musun?" der. Peygamber: "Hayır" diyor, muşrik: Seni kim elimden kurtaracak? Peygamber: Allah diyor, o zaman kılıc elinden duşuyor, bu defa Allah Resulu: Peki şimdi seni kim elimden kurtaracak? diye sorunca adam: İyi bir cezalandırıcı ol! dedi. Allah resulu dedi ki: Allah'tan başka ilah olmadığına ve benim Allah'ın elcisi olduğumu kabul eder misin? adam: Hayır, kabul etmem. Ancak seninle carpışmamaya ve seninle savaşacak herhangi bir topluluk yanında bulunmamaya soz veriyorum. Bunun uzerine Allah Resulu onu serbest bırakır, o da arkadaşlarının yanına doner ve onlara: en hayırlı kişinin yanından geliyorum der. Peygamber 'in zirvede olan tevekkulunun, bir orneği de hicret yolculuğu esnasında Sevr dağındaki mağarada tezahur etmiştir. Muşriklerden bir grup mağaranın uzerinde gezinip dururken, iceriden Hz. Ebu Bekir onların ayaklarını gormuş ve peygambere şoyle demişti: "Bunlar ayaklarının dibine bakacak olsalar bizi gorecekler." Her zaman Allah'a karşı tam bir guven ve tevekkul icinde bulunan Hz. Peygamber, nebevi tevekkulun verdiği guven ve emniyet icinde şoyle buyurdu: "Ey Ebu Bekir Ucunculeri Allah olan iki kişiyi sen ne zannediyorsun?" Evet tevekkul ve yakin duygusu zirveye ulaştığında kul Allah'ın yardımını gozleriyle goruyor gibi oluyor, artık o kendini tam bir huzur ve selamet icinde olduğunu hissettiği icin insanları korkutan olaylar, endişelendiren hadiseler başına gelen musibetler onun karşısında kuculuyor, basitleşiyor. Efendimiz de Hz. Ebu Bekir'i bu guveni ve emniyeti duymaya davet ettiğini Kur'an bize şoyle naklediyor: "Uzulme, endişelenme! Allah bizimledir." (Tevbe/40) Boylesi tevekkulu yani Allah 'a tam guven itimadı butun peygamberler yaşamışlardır. Onun icindir ki, ilahi tevhidi muşrik topluma tebliğ ederken butun engelleri aşma yolunda hicbir taviz ve zafiyet gostermemişlerdir. Peygamberleri ornek alan onların takva ve ahlakını yaşama gayretini gosteren nice Allah'ın dostları bu tevekkulu, Allah'a tam guven ve itimadı yaşama bahtiyarlığına ulaşmış kulluk gorevini ifa etme yolunda karşılaştıkları sıkıntılar şiddet ve zorluklar karşısında fazla etkilenmeden Allah 'a tam olan guven ve itimatlarından dolayı sabırla, emin adımlarla kulluk vecibelerini yerine getirmeye calışmışlardır. Bu orneklerden biri Hz. İbrahim , zevcesi Hz. Hacer'in Beytullah'ın yanına bıraktığı zaman Allah'a olan zirve tevekkulu ve tam guveni sebebiyle sergilediği tavrı idi.. İbrahim'in , zevcesi Hacer'i Beytullah'ın yanına zemzemin ust tarafına bıraktığında o gun Mekke'de hic kimse yok, sudan eser yok, ıpıssız bir vadi, emzirdiği İsmail'i dışında hic kimsecikler yoktu. İbrahim Hacer'i oraya bırakıp geri donduğunde İbrahim'e sakin ve ağırbaşlılıkla şoyle seslendi: "İbrahim! Allah mı boyle yapmayı sana emretti? İbrahim : evet deyince Hacer buyuk guven ve eminlik icinde: Oyleyse Allah bizi ihmal etmez dedi. Yanında bir torba hurma bir tulum sudan başka bir şey bulunmadığı ıssız, insansız bir ortamda korkmadan endişe duymadan buyuk bir guven icinde: "Madem Allah bunu sana emretmişse hicbir endişem yoktur." anlamında İbrahim 'a yanıt vermişti. Şu sozu soyleyen ne guzel soylemiştir: "O'nu bulan neyi kaybetmiş, O'nu kaybeden neyi bulmuştur!" Hz. Hacer Rabbini bulduğu icin hicbir şeyini kaybetmediğini duşunuyor, artık o kurtları, kuşları, cicekleri, bocekleri, taşları, ağacları, cevresindeki her şeyi kendine birer dost birer munis biliyor. Cunku o Rabbini bulmuştu, dolayısıyla da kaybettiği bir şeyi yoktu. Onun yanında her şeyi vardı, cunku tevekkul ettiği, guvendiği, dayandığı Rabbi şah damarından daha yakındı kendisine, daha yakın olduğuna inancı tam idi. Nitekim Rabbini duşunduğu gibi Rabbi de ona sahiplik etti. Bir hadis i kutsi de yuce Allah şoyle buyuruyor: "Kulum beni nasıl zannediyorsa ben onun zannının yanındayım." Bu hadis i kutsi bizim icin bir rahmet kaynağıdır. Cunku adeta elimize acık cek verilmiştir. Yeter ki kalbimizi husnu niyetle Rabbimize acık tutalım, ictenlikle O'nu sever tum umitlerimizi başka şeylerden cevirip yalnızca Rabbimize bağlarsak, bir cocuğun her halukarda annesinin kendisini koruyup kollayacağı inancıyla suclu da olsa: anne anne! nidasıyla kendisini annesinin şefkatli kucağına attığı gibi biz de Rabbimizi anne babamızdan bize daha şefkatli, merhametli, koruyup kollayan Rabbimize karşı samimiyetimizi, ihlasımızı kaybetmeden O'nunla aramızı bozmama adına kulluğumuza devam ederken gunahlarımızın, cığızlıklarımızın affı icin de her zaman O'na doğru firar ederek "Ya Gaffar!" diye O'nun rahmet kucağına atılırsak Rabbimize karşı beslediğimiz umit ve iyi niyetlerimizin karşılığını Rabbimizden gorebileceğimizi hadis i şerif bize kesin olarak bildirmektedir. Rabbimiz bir ayetinde: "Allah kuluna kafi değil mi?" (Zumer/36) İnanan bir insan Rabbine bu şekilde inanırsa yani "Rabbim butun dertlerime derman, butun sıkıntılarıma yegane care, butun niyet ve işlerim icin tek umit kaynağı, O'ndan ote hicbir şeye sebep olma dışında ihtiyacım yoktur" şeklinde inanırsa sıkıntısız, stressiz bir yaşam, Rabbinin rahmetiyle, lutfuyle umit dolu bir kalple yaşayacağı icin, bircok insanın sıkıntı ve stres olarak yaşadığı hatta intihara teşebbus ettiği olaylar karşısında o bu olayları bir rahmet, bir manevi kazanc vesilesi olarak telakki ettiği icin bu olayları sabırla, hamd ile atlatmaya calışır. Nitekim bir hadiste: "Mu'minin işi acayiptir, cunku onun her işi kendisi icin hayır getirir, bu durum mu'minlerden başkası icin soz konusu değildir. Ona bir genişlik isabet ederse Rabbine şukreder, bu onun icin hayr olur, şayet ona bir zarar isabet ederse sabreder, yine bu durum kendisine hayr olur." Bu demektir ki mu'minin zararhanesi yoktur. O iman perspektifinden olaylara baktığı surece hayatın tum cilvelerini kendisi icin sevap ve ibadete donuşturur. Bu lezzetli taamın tuzu ise "tevekkul" dur. Vesselam!... Mehmet Alptekin / Ozgun İrade