Anneme Acık mektup... can dundar anneye mektup ornekleri anneye yazılan mektup ornekleri acık orneği acık ozel goster Sevgili anneciğim, Ne garip; yeni yeni farkediyorum ki, co cukları anne olunca cocuklaşıyor anneler... Ve insan, zamanın nasıl insafsız bir oğutucu olduğunu bu rol değişiminde anlıyor. Eminim karnındaki ilk tekmemden, hatta dok torların "Bundan sonra ağır kaldırmak yok" muj desinden beridir iki kişilik yaşıyorsun yaşamı... Doğum odasında bir kucuk el saclarına tutununca değişti herşey ve o el, o sactan hic eksik olmasın is tedin. Kimbilir kac geceyi karyola başuclarında derin ic cekişler dinleyip huzunlenerek uykusuz ge cirdin, kac emzirme sean sında bitkin uyuyakaldın. O gun bugundur hayatı, bir toprakla ciceği kadar ortak uretiyor, tuketiyo ruz. Yol boyu, kusurlarını hic gormedik birbirimizin, yeteneklerimizi abarttık, karşılıklı toz kondurmadık uzerimize, kol kanat gerdik... Ben dunyanın en iyi ev ladıydım, sense tarihin en iyi annesi... Her cığlıkta başucum da biteceğini bilmenin guveniyle buyudum. Her derdimde benden cok dertleneceğini bilmenin o bencil alışkanlığıyla ayakta kaldım. Sevginle donandım... Ama sonra birden o korkunc cark devreye girdi ve yaşamın acımasız kuralı işledi: Buyudum... Senin kollarında "sen"den habersiz, bambaşka bir "ben" cıktı ortaya. Bazen o eski "ben"e hic benzemeyen bir "ben"... Cunku farkettim ki anlattığın masalların yaşam da karşılığı yokmuş. Kızlar bir prens umuduyla kurbağaları opedursun, ben her yalanda burnumu yokladım. Şaşırdım. Bostandaki danaların, ısırılmış lahanaların ve benzeri pastoral ninnilerin modasının gectiğini gordum sokakta... Soyleyemedim sana... "Yaşamın değiştiğini, eski tecrubelerin artık eskisi kadar gecerli olmadığını" anlatan kitapları sa lonun ortasında acık bıraktım, acıp okuyasın di ye... Her kuşağın o vazgecilmez ikilemi depreşti yeni den: "Devir de amma değişti" diye yakınırken sen, ben ilginle boğulduğumdan dertlendim. Bir yeri yaralandığında "Anam gorurse ne kadar uzulur" diye gizlemeye calışmak kucuk bir cocuk icin nasıl ağır bir yuktur bilir misin? Acından cok, O'nda yaratacağı acı, acıtır canı nı... Oysa ne cok acılar paylaştık seninle.. Ve ne cok sevincler yaşadık beraber... Nasıl dar gunlerde yar dıma koşup, kac şenliğine ortak olduk birbirimi zin..? Lakin artık kafesten ucma vaktiydi. "Danaların girdiği bostan"da ayakta kalabilmenin yolu, tek başına kanat cırpmayı oğrenmekten geciyordu. Yargıladık birbirimizi bir donem... Sorguladık... Sen bana eş dost cocuklarını ornek gosterdikce, ben seni eş dost ebeveynleriyle kıyaslar oldum. Sen her sohbete "Bizim cocukluğumuzda..." di ye başladıkca ben, değişen takvim yapraklarını koydum onune... Nasıl da zalim bir cark bu değil mi? Doğuyor, doğuruyor ve gunun birinde yuvadan ucacağını bile bile koca bir omru karşılıksız veri yorsun... ... Ve hayat birden ıssız bir adaya donuşuveriyor. Sonrası kah bir kapı zili beklentisi, kah bir mek tup, kah bir telefon sesi... Gizliden gizliye ozlenen bir torun mujdesi... Fotoğraflar sarardıkca solan bir yaşam ve uzak laştıkca yakınlaştığımız bir mazinin geri donmez anıları... Yazılarla konuştuk oyle zamanlarda... Bakışlar la anlaştık. Ağlaştık birbirimizden gizleyerek acı larımızı... Bir mimikle ozleştik, bir guluşle kavuş tuk. Ben buyurken... seni de buyuttum. Şimdi cok daha iyi anlıyoruz birbirimizi... Cunku kucucuk bir el saclarımı kavrıyor gecele ri... Karyola başlarında uykusuz geceler geciriyo rum. Pastoral ninnilerle buyutuyoruz oğlumu; ya lancı cocukların burunları uzuyor masallarda, opulen kurbağalar prens oluyor. ... Ve yaşamın değiştiğini, eski tecrubelerin gecersizleştiğini anlatan kitapları kaldırıyoruz salondan gizli gizli... O korkunc cark, acımasız bir hızla donmeye de vam ediyor. Zaman, oğutuyor kuşakları... İnsan ancak mahrum kalınca anlıyor sevginin değerini... Bense sevginden mahrum kalmaya faz la dayanamayacağımı biliyorum. O yuzden sana upuzun bir omur diliyorum. Hem biliyor musun? "Seni cok seviyorum."