Bir cocuğun Peygamber Efendimiz i gormesi... Olayı anlatan Hilal isminde bir bayan... Benim 6 yaşında bir yeğenim var. 4 yaşlarında Peygamber Efendimiz'den bahsetmeye başladık. Annem sağ olsun sofraya bir bardak cay, bir kaşık, bir catal fazla koyardı. O da tek tek sayar hepimizi, babaanne bu kimin diye sorardı. Biz de 'Peygamber Efendimiz'in' derdik. "Ama o yok ki neden koyuyoruz bunları!" dediğinde, "Eğer gelirse kendine ayırdığımız yeri gorurse bize katılır, yoksa belki darılıp gider!" derdik. O da, "Pamam hala!" dedi. O gunden sonra dedesinin ve babaannesinin yerlerini sıkıştırıp boşluk oluşturup minderini de koymayı ihmal etmedi. Bir gun telaşla "Hala, Peygambeyimiz olmuş. Gelemezmiş." diye ağlıyordu. Kimin soylediğini bilmiyorum; ama yeğenim cok uzulmuştu. Ben de "Bak halacım; doğru vefat etti; ama Allah isterse gelebilir. Cunku Allah O'nu ve O'nu sevenleri cok seviyor." dedim. Birkac gun sonra annem beni şirketten aradı ve "Bak yeğenin sana bir şey soylemek istiyor. Akşamı bekleyemedi, durmuyor!" dedi. Bizimkinde bir telaş bir sevinc tek soylediği, "Hala, goydum goydum, vallahi goydum. Hala, yemin ediyim ki goydum. Olmemiş hala, olmemiş. Penceyenin onune geldi, bahceden baktı." Akşam aynı heyecanını koruyordu. Babaannesi "Kim oğlum?" demiş. "Peygambeyimiz geldi bak." deyip bahceyi gostermiş: "Uzerinde ne vardı?" dedik: "Beyaz bir elbise vardı." dedi. Peki bir şey soyledi mi dedik. "Yok bi şey soylemedi oyle baktı sonya gitti!" dedi. Yuzundeki huzun gorulmeye değerdi. Ben yeğenime inanıyorum. Cunku o bilir ki Allah yalancıları sevmez.