seviyormuş... Gunlerden bir gun, evrenin bir noktasında, kucuk bir tırtıl gozlerini hayata acmış. Doğal icguduleri ile hemen beslenmeye başlamış. Ne bulursa yemiş. Bir sure sonra, yeterince buyuduğunde, kendine guvenli bir yer bulup, bir koza ormeye başlamış. Bu kozanın icinde gecirdiği uzunca bir surenin sonunda da, rengarenk kanatlı bir kelebek olup cıkmış. Minik kelebek, ucabiliyor olmanın da verdiği mutlulukla ucmaya başlamış. Dağlar tepeler aşmış, ormanın her yerini dolaşmış. Derken bir vadiye gelmiş. Rengarenk ciceklerin bulunduğu bir vadiye. Etrafına şaşkın şaşkın bakarken, vadinin obur ucunda bir papatya gormuş. Bir anda afallamış. Ne duşuneceğini, ne yapacağını bilememiş. ıcinden "Ne muhteşem bir cicek" diye gecirmiş. Ve vakit kaybetmeden yuzlerce renkli, hoş kokulu ciceğin uzerinden gecip doğruca onun yanında almış soluğu. "Merhaba" demiş papatyaya, "sizi uzaktan gordum ve yanınıza gelmek istedim.". Nazlı papatya şoyle bir bakmış konuğuna ve "Merhaba" demiş, "bende yalnızlıktan sıkılmıştım zaten.". Ve konuşmaya başlamışlar. Kelebek ona hayat hikayesini, nerede dunyaya geldiğini, gectiği ormanı, tepeleri anlatmış. Papatyada ona kendinden bahsetmiş. Birbirlerinden gercekten hoşlanmışlar. Kelebek butun zamanını papatyayla gecirmiş. Gece olunca beraber yıldızları ve ateş boceklerinin danslarını seyretmişler. Gunduz olunca kelebek, kanatlarıyla papatyayı guneşin yakıcı ışınlarından korumuş. Minik kelebek papatyayı cok sevmiş. O kadar cok sevmiş ki, bir turlu onun yanından ayrılamamış. Papatyanın da onu sevip sevmediğini merak ediyormuş. Ama cesaret edipte bunu papatyaya soyleyememiş bir turlu. Onu kırmaktan, incitmekten, bu yuzden kaybetmekten korkmuş. Papatyada kelebeği cok sevmiş ama o da bir turlu soyleyememiş sevgisini. Duygularının karşılığının olmayacağından, bu yuzden kelebeği kaybedeceğinden korkmuş. Boylece iki sevgili yan yana, ama sevgilerini paylaşmadan surekli sohbet etmişler. Boylece saatler saatleri kovalamış. Gunler gecip de, kelebek artık zamanı kalmadığını, gucunun tukendiğini anlayınca, papatyaya donmuş ve "Uzgunum, ama senden ayrılmam gerekecek" demiş. Papatya buna bir anlam vermemiş. "Neden" demiş. "Yoksa benim yanımda mutsuz musun?". "Hayır" demiş kelebek. "Bilakis, sen benim hayatıma anlam kattın. Fakat biz kelebeklerin omru sadece uc gundur. Ve ben de omrumu tamamladım. Artık kelebeklerin hic olmediği bir yere gitmeliyim." Papatya bu duruma cok uzulmuş. Ama yapacak bir şey yokmuş zaten. Kelebek artık hic gucunun kalmadığını, daha fazla tutunamayacağını fark ettiğinde, son bir gayretle papatyaya "Sevi seviyorum" diyebilmiş ancak. Papatya donakalmış. Sadece "Bende..." diyebilmiş kelebeğin arkasından. Ardından da gozyaşlarına boğulmuş. ıcinden "Keşke onunda beni sevdiğini bilseydim. Keşke onu sevdiğimi soyleyebilseydim." diye gecirmiş. Papatya, sevdiğinin onu sevdiğini bilmeden gecirdiği gunlerin acısına dayanamamış. Bir sure sonra yaprakları once solmuş, sonra da dokulmeye başlamış. Her duşen yaprakta papatya, icinden "seviyormuş" diye gecirmiş.