Ne cıkar ateşboceği sansalar bizi Duşunuyorum da, sanırım en buyuk korkumuz olduğumuz gibi gorunmek. Yumuşacık kalbimizin fark edilmesi, Cesaretsizliğimizin anlaşılması, Korkularımızın paylaşılması Sanki zarar goreceğimizin en buyuk işareti. Kabuklarımızın altında Kendimizi saklamakta ne kadar da ustayız. Ve ne kadar guclu korunuyoruz, kalkanlarımızın ardında. Hissedilmeden, el değmeden, sevgimizi gostermeden. İstiridyeler, deniz minareleri, midyeler. Kirpiler ve kaplumbağalar gibi. Sahi koruyor mu bu catlamamış sert kabuk? Kimse incitemiyor mu, duygularımızı, inanclarımızı, benliğimizi? Yoksa zarar mı veriyor bu urkeklik, bu kabuk bize.? Hissettiklerimizi golgeliyor, yansıtmıyor gercek kimliğimizi, Duyularımızı bastırıyor, el ele tutuşmamızı engelliyor mu? Eğer bir yıldız gibi ışıl ışılsam ve bir yıldız kadar parlak. Ne cıkar ateş boceği sansalar beni.? Belki en hoyrat yurek bile, ateş boceğinin o ucucu, masum, sevimli cocuk suluğunu el kaldırmaya kıyamaz? Guclu kapıların arkasına kilitlesem kendimi, korkaklığımı, sevgi isteğimi En insani yonlerimi kayıtsızca sunabilsem, bu sert kabuğun ağırlığından kurtulup, bir kuş gibi ucacağım ozgurce. Anlaşılacağım ve bir ayna gibi yansıyacağım karşımdakine. O da cozulecek belki samimi ve guvenliksiz, silahsız biriyle goz goze gelince. Oysa bir gorebilsek bunu, kalmadı boyle insanlar demesek. Guven duygusuna bu kadar muhtac olmasak. Kırılmaktan korkmasak İncinsek yaralansak. Ne olur bir darbe daha alsak. Yeniden acsak kendimizi, atabilsek o kabuğu Denesek Risk alsak Yanılsak Fark etmez Tekrar, tekrar bıkmadan denesek ve kucaklaşsak yeniden, tıpkı eskisi gibi. Ne olduğunu anlayamadığımız o on beş yıldan oncesi gibi. O zaman fark edeceğiz. Ne kadar ozlediğimizi birbirimizi. Neler biriktirdiğimizi, Kaybolan değerlerimizi ne kadar ozlediğimizi Beraber geldik beraber gidiyoruz oysa. Vakit az, paylaşmak, sarılmak icin. Yaşadığımız coğrafya zor, şartları ağır. Yureği daha fazla kusturmemek lazım. Sırtımızda ağır kufeler, her gun katlanan. Ve koşullar bir turlu duzelmeyen. Sevgiye cok ihtiyacımız var. Ufukta kar ve kış gorunuyor. Ancak birbirimize sokulursak atlatırız o gunleri. Kırın o sert ağır kabuklarınızı. Kurtulun bu yukten. Korumuyor o kabuklar, aksine zarar veriyor bize. Yalnızlığa mahkum ediyor bizleri. Hem hepimiz bir yıldızız. Ne cıkar ateşboceği sansalar bizi. Rabindranath Tagore