İnsan ve Nefs İnsanın icinde var olduğu dunyaya kendisini ifade ederken yada varlık alemine davranışları ile yansıma aşamasında hangi duygu ve duşuncelerin etkisi altında kaldığını duşunmesi cok onemlidir. O var oluş iddiasının gerekcelerini hazırlarken, gostermek istediği ile saklamayı planladığı derin duygularının muhasebesini yapmaktadır. Kainatı kucaklayan sevgisi ile varlık aleminden duyduğu rahatsızlığı, aynı anda yaşamasına sebep olan karşıtlığın, ic aleminde ne tur bir catışmanın sonucu olduğunun cozumlenmesi gerekliliği acık bir olgudur. İnsan bu konuda ihmalkar olamaz, cunku kendi varlık nedeni, soz konusu catışmayı cozumlemesi kaydına bağlanmıştır. İnsan tum tarihsel surecte hic bir kayıt ve ilkeye tabi olmaksızın gelişi guzel duyguların evrilmesiyle kainata yansıyan bir varlık olabilir mi? Bunu soylemek tabii ki imkansızdır, insanın ic alemi yada derinlikleri irdelendiğinde, muhteşem bir kurguyla oluşturulmuş farklı manevi unsurların uyumundan oluştuğu anlaşılabilmektedir. Bunların zaman icerisinde geliştiğini ima eden bir duşunce, sadece soz konusu manevi gerceğin varlığını gormezden gelmek isteyen zayıf bir tez uretmekten ileri gidemez. Belki bilimsel gelişmelerle boyut değiştirdiği soylenebilir, ancak sadece aklın dahi hangi hikmete hizmet ettiğini anlamak ki onun asli gorevi, kendisini tum yaratılmışlarla kıyaslama eğilimi icinde olan benliğe dair kıyasları kaynağında tespit etmektir insan hayretler icerisinde kalır. Basit bir ornekle ifade edersek kendisine acıyan duyguları bunyesinde algılayan insanın benliği, gercekte diğer insanlara gore acınacak haldeyim demektedir ki, akıl o an bu illuzyonu derhal kavramalıdır, bu ipucu bile icinde yaşadığımız mukemmel tasarımı keşfedebilmek icin yeterlidir. Maneviyatımızı yada gonul alemimizi anlatmaya calışırken, bu dunyadaki etkin olan aktorler ve yapılarını cozumleme arayışlarımızda, sahneye cıkacak ilk figur tabii ki ego yada nefs olarak tanımladığımız benliğimiz olacaktır. Sahneye koyduğu rol ise cevresi ile kendisi arasında kıyas mekanizmaları aracılılığı ile ilişki kurmaktır. Elde ettiği her fırsatta etrafındakilerle kendisini maddi manevi değerler manasında karşılaştırma yoluna gitmektir. Ancak şuphesiz hic bir zaman kazanamaz, ancak yinede bir kimliği vardır ve olaylar karşısında ustunluğu tercih ettiği gibi yerlerde surunmeyi de goze alabilir, bu duruma aşağılanmayı da kabul eder diyebiliriz. İcinde var olduğu bunyeyi oylesine zelil bir senaryonun icine suruklemeyi planlayabilir ki kurguladığı role bir aktor bulabilse biz onun icin, beceriksiz, tembel, gaddar, zalim gibi bir sozluğu dolduracak aşağılanmış kimlikler uretebiliriz. Soz konusu benlik ozellikli olumsuz karakterlerin el birliği ile sahnelediği calıştığı roman, insanın yitiğinin, yani imanın olduğu yerde kalıp gonle ulaşmaması icin yazılmıştır. İnsan neyi kaybedebilir ki benliğin olumsuzluklara acılan kapısında, aslında yaklaşan bir tehlikenin olup olmadığını gozlemlemek icin var olsun. İşte iman, ustunluk ve aşağılanmışlık bolgelerine sapmayı, ustunluk taklitlerinin ve aşağılanma zilletinin, insan icin takdir edilmediğini beyan eden bir yaratıcının varlığını idrak ederek duzelten yanımızdır. Gonul, ifade edilmesi cok zor olan manevi bir butunluğun adıdır, onu cok kolay kullanırız ama gercekliğini tanımakta zorluklarımız vardır, o acıyan, merhamet eden, uzulen ve tum mutevazi eğilimlerin kaynağı narin bir yapı olarak zihinlerimizde tanınır. Oysa gonlun gerceğinde tum kainatı yerinden titretecek sırlar yatmaktadır, korku bilmezlik yani cesaret, gerceği olduğu gibi ifade edebilme gucu, kendini ustun gormemek gibi haddini bilme zerafeti, en basitinden nefsin tum hırcınlıkları karşısında dirayet gosterme ve ona hicliğini hatırlatma bilinci, gonlun gercek ve yenilmez hasletleridir. İşte bu acıdan gonlun yitiği olan imanı arayışı, kendisine ait olmayan tum ustunlukleri kendinden bilen ve tatminleri icin her turlu aşağılanmayı kabul edebilme yelpazesinde yer tutma eğilimindeki nefse ağır gelir. Cunku bilir ki iman gonulde istenilen anlamdaki yerini alırsa, zaten kendisi mana olarak irade kelimesi ile tanımlanması gereken gonul, kavramlar bilincini de şekillendirerek kendisi icin yenilmesi mumkun olmayan bir rakip olacağı icin, bu yuku şiddetle reddeder. İnsanın hayat yolculuğunda cekeceği tum psikolojik yada duygusal sıkıntıların kaynağında bu acmaz yatar. Allah'u Tealanın insanlar icin davranışlar konusunda kendi iradesi olarak beyan ettiği "hakk" ın bizlerdeki tezahuru, gonlun bu konuda nefse karşı gosterdiği irade veya dirayet olacaktır, işte burası ilahi iradeyi temsil edebilme lutfunun gercekleşme yeridir. İnsan bu yuzden varlıklar icin kıyaslara dayalı ustunlukler ve aşağılanmayı kabuller gibi yanılgılar alanının, sadece bir illuzyon yada benliğin karşılığı olmayan eğilimlerinin yalan salınımları olduğunu unutmamalı, imani bilincini gun be gun iyileştirmelidir. Gonul Allah'ın iradesini temsil etmek konusunda yalnız değildir. İlahi sırların resmedildiği gonul sahnesinde, bilgeliği ile en derin replikleri anlam aleminde muthiş bir zarafetle edep diline cevirerek, davranışlarda hakkı yansıtan ustun inceliğe olan hasretimizi, kavuşmaya donuşturen ruhumuz, gonule yine gonuldeki ilahi sırları tercume etmektedir. Bizden bir şeyler calmaya calışan ne kadar aktor varsa, derinlikler ilminin frekanslarında resmedilip, gonulde cozumlenecek, en zor problemleri mana ilminde nasıl yorumlamamız gerektiğini bize ilham olarak aktaracaktır. Ruh mukemmeliyata hayran olan, bu sebeple tum duygularımızı karşıtları ile birlikte asalete donuşturerek davranış kararları almaya yonlendiren manevi iceriğimizdir. Sesine kesinlikle kulak verilmeli, oğutlerini ciddiyetle dinlemeli, kimi temsil etmekte olduğumuzu hic bir zaman unutmamalıyız. Bu zemindeki yazılarıma devam etme gayreti icerisinde olacağım, ancak bu metnin nihayetinde soyleyebileceğim, insan icin tasarlanmış bu harika kompozisyonun oluş nedeni hakkında olacak. Hic kuşkusuz insanlık ve kainat sonsuz bir ilmin kuşattığı alem icerisinde hakla tanışma şerefine erişmektedir. Allah'ın varlık birliği konusundaki hukmune ve iradesine kıyasen ki bu insanlık icin sonsuz bir lutuftur, davranışlar geliştirerek yolculuğunu tamamlayacaktır. İşte bu yolculuğun amacı "insan nedir" sorusunun cevabında yatmaktadır. Uzerinde olduğumuz metinde sozu gecen manevi ozelliklerin insanda toplanmış olmasının nedeni, ilim mertebesinde sınır tanımayarak varlık birliğini kendi arzuları doğrultusunda yok etmeye calışan nefsin yarattığı illuzyonları, teklik bilinci ile benliğin hicliği gerceğine donuşturme sorumluluğunu yerine getirme ve egomuzun yarattığı her tur algı senaryosunda ona ait batıl eğilimlerin yokluk mertebesinde olduğu resmetmektir. İlmin aşamalarında bu yokluğun farkında varıldıkca benliğimizin olgunlaşma konusunda gelişme gostereceği, insanında ancak bu şekilde insan olabileceği inceliğini ortaya cıkarabilmek icindir. Benlik bu prensibe bağlı olarak aşama kat ederken insan olmanın, nefsin batıl eğilimlerini, diğer bir ifade ile varlık iddiasını ancak tevhide ya da varlık birliğine olan tahammulsuzluklerini yok ettiğinde yani yoklukta gercekleştirebileceğini anlayacaktır. Nefsin faili olduğu bir davranışın gonul aleminde yeri yoktur... Doğrusunu Allah bilir. http://algilarveteklik.com