Tevazu Ahmed Rufai Hazretleri, bir gun talebelerine: İcinizde kim bende bir ayıp goruyorsa bildirsin, dedi. Muritlerinden biri: Efendim, sizde buyuk bir ayıp var, diye cevap verdi. Ayıbını talebesine soracak kadar kendini aşmış bu mutavazi insan hic kızmadı, talebesi boyle soyluyor diye uzulmedi, belki sadece ayıbından kurtulabilmek umidiyle sordu: Soyle dedi, kardeşim, o ayıbım nedir? Talebe gozleri dolu dolu: Bizim gibilerin size talebe olması, dedi. Bu soz gonullere cok tesir etmiş, sohbette bulunan herkes ağlamaya başlamıştı. Ahmed Rufai Hazretleri de ağlıyordu. Bir ara sadece; Ben sizin hizmetcinizim, ben hepinizden aşağıyım diyebildi. Evet, keşke insanlar tabi olanlara bakıp, tabi olanlarda, tabi olunanı aramasalardı... Zira hem dun, hem bu gun o altın halkayı temsil eden buyuklerin etrafındaki insanlar, ne denli nezih olurlarsa olsunlar, onları gosterebilmekte cok acizdirler. Bugun dahi, bir buyuk gonul erinin yanına gelip giden insanlar; idareciler, gazeteciler, din adamları, "Talebelerinin ufku hocalarının cok gerisinde." demektedirler. Zaten, o cevher farkıdır ki, sair madenleri kirlerinden arındırır. MehmetAkar, Mesel Denizi, Nil Yayınları, İstanbul 2001