Kullara Şefkatin Karşılığı Omer B. Andulaziz zamanında buyuk bir kıtlık oldu. Kendisine Araplardan bir grup insanlar geldi. İclerinden birini halife ile konuşmak icin sectiler. O Adam halifeye şoyle soyledi: "Ey Mu minlerin Emiri! Biz sana buyuk bir zaruretle karşı karşıya kaldığımız icin geldik. Aclıktan derilerimiz bedenlerimize yapıştı. Bizi selamete cıkaracak olan şey, devlet hazinesinde vardır. Bu mal uc kısımdan hali değildir. Ya Allah icin olur, yahut senin icin veyahut da Allah ın kulları icin. Eğer Allah icinse, Allah ın ona ihtiyacı yoktur. Allah tasadduk edenlerin mukafatını verir. Eğer Allah ın kulları icinse, ondan kulların haklarını kendilerine ver. Bu sozleri işiten Omer b. Abdulaziz in gozleri yaşla doldu, sonra dedi ki: "İş soylediğin gibidir, ey adam!" Boyle deyip, devlet hazinesinden ihtiyaclarının giderilmesi hususunda emir verdi. İhtiyaclarını temin edip cıkıp gitmek istediklerinde, Omer B. Abdulaziz o adama şoyle dedi: "Ey hur olan adam! Allah ın kullarının ihtiyaclarını bize ulaştırıp, onların sozlerini bize duyurduğun gibi, benim de sozumu ve ihtiyacımı Allah a ilet." Bunun uzerine sozcu olan adam yuzunu goğe doğru cevirerek şoyle niyazda bulundu: "Ey Allah ım! İzzetin ve Celalin hakkı icin, Omer bize muamele etti ise de ona oyle muamele et." Adamın bu duası bitmemişti ki, bol bol yağmur yağmaya başladı. Gokten buyuk bir dolu duşup bir ağaca carptı ve kırıldı. İcinden şunlar yazılı bir kağıt cıktı: "Bu, Allah' tan Omer B. Abdulaziz e cehennemden kurtulduğuna dair berattır."