hamaLLık mutLaka okuyun derimm Hamalsan iki şey onemli oluyor senin icin: Yuk ve yol... Ancak sırtına aldığın yukle bu mesafeyi aşabilirsen, ucret mevzu bahis oluyor. Aksi olursa, cereme cekiyorsun! Bunu duşunuyordum. Yanımdaki hamalla yola cıktık. İhtiyardı. Kendinden buyuk bir yuk almıştı. Benim sırtımda ise birkac bavul vardı sadece, onunkinin ceyreği... Diyordum ki icimden "Cok gitmeden kıvrılırsa titreyen bacakları, yuklenirim sırtındaki yukun yarısını!.." Nitekim, cok gecmeden dedi ki: "Mola vakti. Gel biraz dinlenelim!..." "Ne molası, dedim ona hayretle. Ben daha terlemedim!.." Sozume aldırmadı. Durdu. Coktu. Salarken yukunun ipini "Sen de dinlen hadi" dedi. Benim canım sıkılmıştı bu işe. Genc olduğumu, ondan kuvvetli olduğumu, bunun gibi bir bunakla yola cıkmamın ne buyuk hata olduğunu duşunuyordum. ihtiyar, bir bacağını azıcık uzatmış halde sessizce dinleniyorken, ben huzursuz bir şekilde ayakta dolanıyordum. Bir saat kadar sonra yine durdu, oturdu, dinlendi. Ben kızgınlıkla dolandım etrafında... "Yukunu indirip sen de dinlen", demesine aldırmadım ona daha cok kızdım... Sonra yine durdu. Bana da "dinlenmemi" soyledi yine ama dinlenmedim. Yarım saat sonra "dinlenelim mi" diye sordu, aksi aksi başımı salladım... Kacıncı molasıydı hatırlamıyorum, birden bire dizlerimin bağı cozuldu. Kafamın icinde ucuşan kara kara sinekler sustu, cokup kaldım. Kayış kolumdan cıktı, sırtımdaki bavullar kaydı. Ne kadar zaman gectiğini fark etmedim. Uyumuştum da uyandım mı, yoksa bayılmıştım da ayıldım mı anlamadım... Baktım kendi kocaman yukunun uzerine benim bavullarımı da bağlamıştı. Kucuk tasına birazcık su koyup dudağıma dayadı, ictim. Sonra koluma girerek; "Hadi kalk, dedi. Bana yaslan. Ağır ağır gider ve bir sure sonra gene dinleniriz." Dediğini yaptım. Omzundan guc aldım, ama asıl anlattıkları iyi geldi bana. "Ben yılların hamalıyım, dedi. Nice pehlivan yapılı adamlar gordum. Coğu, dinlenmek istemediklerinden yukleriyle birlikte kendilerini de toprağa serdi sonunda... Yolda gorduğumuz sacılmış kuru kemiklerin coğu, anlattığım bu insanlara ait... Halbuki bir yuku "taşımak" bizim işimiz, "altında ezilmek" değil!.. Unutma ki bir yuk taşıdıkca ağırlaşır. Dinlenerek sen yukunu hafifletiyorsun! Belki gunun birinde hamallığın şekli değişir. Belki o gunleri ben goremem. Ama sen kavuşursan o zamanlara, aman ha, kafanın icinde de sakın yuk taşıma... Akşamları bırak ve hafifle... Sabah dinlenmiş olarak eniden tekrar taşırsın yukunu. Bizim işimiz, bugunu yarına taşımak, bugunun altında yok olmak değil. Cunku yarınlarda bizi bekleyenler var, taşıdıklarımızı bekleyenler var...