İnsan bazen İnsan bazen arkadaşlarına sevgili gibi davranıyor. Sahipleniyor, kıskanıyor ama gırtlağına cokmeden. Tatlı tatlı flort ediyor ama sınırları aşmadan. Birlikte gulmekten oluyor, cok ama cok eğleniyor, dağıtıyor, yerlere duşuyor, gunun cılkını cıkartıyor ama o arkadaş ya, sevgili değil ya, hic sorun olmuyor. Her şeyi konuşuyorlar, pek fazla sansur uygulamıyor, surekli anlatıyorlar, fazlasıyla ilgili oluyor; kulaklarını kocaman kocaman acıp, dinliyor. En onemlisi de buyuk bir coşkuyla sonsuza kadar yapılan isler uzerine konuşabiliyorlar, cunku is paylaşılabiliyor, birlikte benzer isler uretiliyor. Muthiş bir keyifle dedikodu yapabiliyor, hatta kendi karisini, kocasını, sevgilisini bile cekiştirebiliyor. Arkadaşlık, bu acıdan insanin hayatini keyifle idame ettirebilmesi icin buyuk bir avantaj oluyor. Ama insan sevgilisine her zaman arkadaş gibi davranamıyor. Bir kere eleştiriler, haliyle bu kadar net dile getirilemiyor. Sevgiliyle bir arkadaşla konuşulduğu gibi her zaman rahat da konuşulamıyor. Tehlikeli sularda dolaşmaktan kacınmak gerekiyor. Cunku, sonuclarını bedellerini odemek gerekebilir, burnundan fitil fitil getirebilir, dikkatli olmakta fayda var. Cunku sevgililik onuru cok kolay yaralanabiliyor. insan, sevgiliyken, evliyken cok daha hassaslaşıyor. En kucuk şeye bile ''Bana bunu nasıl yapar?'' oluyor. Oysa arkadaşının kaldırabileceği sınırlar cok daha geniş. İnsan her zaman sevgiliyi dinlemek de istemiyor, butun gun başka insanları dinlemiş olduğundan yorulmuş oluyor, gına gelmiş oluyor. Ya da karşındaki seni dinlemek istemiyor. Ortama bir sessizlik cokuyor, ''Tetiği ilk kim cekecek?'' diye gergin bir bekleyişe giriliyor. Bir de tabii sevgiliyle ya da esinle sabahlara kadar gulunup eğlenilemiyor. Kalabalık icinde isin icine başkalarının ne duşuneceği girdiğinden gerilim artıyor, 'biz''i duşunmekten ''ben'' karambole gidiyor. Sevgiliyle başka bir koza yaratılıyor, o koza icine giriliyor, hic itirazım yok, o da guzel ama ayrı kategorilerdeki ilişkiler gibi sanki: arkadaş olunca başka şeyler paylaşılıyor, sevgili ya da evli olunca başka şeyler paylaşılıyor. En iyisi, en guzeli ama en zoru da bu iki kategoriyi birleştirebilmek galiba. "Arkadaş sevgili olabilmek." Hem arkadaşın hem sevgilin gibi olabileceğin biri, hem arkadaşlığı hem sevgililiği paylaşabileceğin biriyle uretmek, gulmek, ağlamak, konuşmak, cekiştirmek cok daha guzel geliyor. Kolay bir şeyden soz etmiyorum tabii. Arkadaş gibi zamanı geldiğinde geri cekilebilmek, uygun duştuğunde de sevgili gibi davranabilmek, bu iki rolu birbirine karıştırmadan oynayabilmek her baba yiğidin harcı değil. Ama yapabilenler de yok değil. Yapabilenler mutluluğu ve guzellikleri yakalayabiliyorlar zaten.