"Evlilik Muessesesi" Evliliğe 'muessese' adı verilmesi yaşadığımız toplumda evliliğe nasıl bakıldığını gosterir ve bu bakış acısına sahip insanların evliliklerinin de ne derece sağlıklı olacağı acıktır. Evlenmeye karar veren kişilerin, henuz evliliğin başlangıcında birbirlerine guvenmiyor olması korkunc bir durumdur. Gunumuzde, evlenecek cift gidip once noterde evlilik sozleşmesi imzalamakta, daha evlenmeden boşanma şartları konuşulmaktadır. Cahiliye toplumlarında yaşayan kimseler birbirine guvenmezler. İnsanlar genellikle hep yalnızdırlar ve gercek anlamda hic dostları olmadığından yakınırlar. Gunumuz evli eşleri de coğunlukla birbirine guvenmeyen ve dost olamayan kişilerdir. Sık sık yalana başvururlar; kadın her an aldatılma ya da terk edilme korkusu icinde yaşar, erkek de cıkarları nedeniyle karısının kendisini maddi olarak değerlendirdiğini duşunur. Her ikisi de ruhlarına saygı duyulmadığından emindir. İnsanın gercek anlamda mutlu olabilmesi icin guvendiği, sevdiği ve yalan soylemeyen, Allah'tan korkan, samimi insanlara ihtiyacı vardır. Ey iman edenler, Allah'tan sakının ve sozu doğru soyleyin. Ki O , amellerinizi ıslah etsin ve gunahlarınızı bağışlasın... (Ahzap Suresi, 70 71) Bu toplumda yaşayan genc kız, genellikle genc erkeğin arabasını gorduğunde ilk aşkı hissetmeye başlar. Eğer cok pahalı ve marka bir arabaysa o aşkın heyecanı biraz daha artar, kıyafetleri kaliteliyse, bir de iyi bir okuldan mezunsa ve babası da zenginse artık o aşk şiddetli bir tutkuya donuşur. Herşey kendilerince cok yolunda giderken, bir gun erkek babasının iflas ettiğini soyler ve o tutkulu aşk bir anda kaybolur; aşk ofkeye donuşur, nefret yaşanmaya başlar. İşte bu, Allah'ın bu kişiye verdiği bir cezadır; cok buyuk bir aşağılanmadır. Oysa kişi Allah rızası icin seviyor olsa, fabrikasını hatta herşeyini kaybetse fark etmez. İnanan insan, bu durumu Allah'ın bir nimeti olarak gorur. Yaşadıklarını Allah'tan bir hayır olarak duşunur ve hicbir şekilde etkilenmez. Dunya hayatına ait meta, yalnızca Allah sevgisi ile anlam kazanır. Allah rızası icin sevmek ise, gercek aşktan, Allah aşkından kaynak bulduğundan bambaşkadır. Coğu insan tutkunun ve aşkın taklidini yapmaktadır. "Cok seviyorum, aşığım" diyen kadın, orneğin işi ya da parası olmasa birlikteliğine devam eder mi? Coğu evliliğin maddi yokluklar nedeniyle bittiğine şahit olmaktayız. Ya da cok sevdiği karısını yaşlandığı ve cirkinleştiği icin terk eden erkeklere.. Demek ki yaşananın gercek aşkla ilgisi yoktur. Coğu insan tutkuyu taklit eder. Cok sevdiğini soylediği halde birbirine hakaret eden, saldıran, aşağılayan, uzen kişilerin yaşadığının adı tutku değildir. Orneğin bir genc kızın yaşadığını soylediği tutku, sevdiği gencin hastalanması, elinin yuzunun şeklinin değişmesiyle, bir anda yok olup gider. Bunun anlamı, o genc kızın sahte, cok kotu bir tutku taklidinin icerisine girmiş, ona ozenmiş ve gercek tutkuyu bilmiyor olması demektir. Oysa insan gercekten tutku ile seviyorsa, sevdiği insanın eli yuzu yansa, kolunu bacağını kaybetse onu daha fazla sever ve ona daha derin bir şefkat duyar. Cunku onun cennetteki gercek yuzunun ne kadar mukemmel olacağını ve sonsuza dek kendisi ile yaşayacağını bilir. Gunumuzde evlenmek isteyen kişi kendisini tanıtırken, tum diğer ozelliklerinden once mal beyanında bulunmaktadır; cunku adayların ilk sorusu bu yonde olacaktır. Televizyonlarda da evlilik programı adı altında dehşet verici programlar yapılmaktadır. Milyonların gozu onunde "elimde şunlar var, karşılığında da şoyle birini istiyorum" şeklinde, adeta kole ticareti yapılıyor gibi bir durum yaşanmaktadır ve bu oldukca urkutucudur. Samimiyetsizlik ve yapmacıklık da gunumuzde butun insanların başının belasıdır. Samimi insanın tum davranışları icinden geldiği gibidir ve doğallığı nedeniyle cevresindeki insanları olumlu etkiler. İnsanın mimikleriyle, konuşmalarıyla ve duşunceleriyle tam anlamıyla kendi olması gerekir. Ancak cahiliye insanı duşuncelerinde dahi samimiyeti yaşamaz. Sevdiği insana kurnazlık yaparak tuzak sorular sorar, tuzak usluplar kullanır; boylece karşısındakinin tepkilerini olcmeye calışır. Bu cok yorucu bir şeydir ve durust bir kişi, sevdiği insana bu tarz oyunlar oynamaz. Kalbinde Allah aşkı olmayan insan, etrafına Allah aşkıyla bakamaz, Allah aşkıyla bakamayınca da tutkuyu ve sevgiyi kaybeder. İcindeki o gucu kaybettiğinde icinde buyuk bir boşluk oluşur; sevginin yerini artık sıkıntı, azap, korku, panik, gerginlik ve kuşku alır. Bu acıdan kurtulmak icin de, bu kişiler alkol ya da uyuşturucu gibi aklı orten, insan bedenine ve ruhuna zarar veren tehlikeli maddeler kullanmayı cozum gibi gorur. Sonunda da ruhen, bedenen ve maddi yonden de cokuşler başlar. Oysa Kuran ahlakı, insanı tam anlamıyla ozgurleştirir, ruhtaki sevgiyi alabildiğine sonsuza doğru acar, aksi halde sevgi ve tutku boğulmuş olur; dolayısıyla insan hapsedilmiş olur. Mumin kadın ve erkekler ahirette de Allah'ın dilemesiyle gercek kurtuluşa kavuşacaklardır: Mu'min erkekleri ve mu'min kadınları, icinde ebedi kalıcılar olmak uzere, altından ırmaklar akan cennetlere sokması ve kotuluklerini ortup bağışlaması icindir. İşte bu, Allah katında 'buyuk kurtuluş ve mutluluk'tur. (Fetih Suresi, 5)