Sakın Unutmayın! Alıntı: Bir duşunun; hayatınız boyunca unutmamanız gereken ne kadar cok detay var. Daha sabah kalktığınız andan başlayarak, gun boyunca "bunu kesinlikle unutmamam gerek" diye kendinize telkin ettiğiniz pek cok konu oluyor. Hatta belki de bunları unutmamak icin notlar tutuyor, ceşitli onlemler alıyorsunuz. Bazen de onemli olduğuna inandığınız konularla ilgili bir şeyi unutma ihtimalini duşunmek dahi istemiyorsunuz... Peki size bunlarla kıyaslanamayacak kadar onemli bir konuyu unutmuş olabileceğinizi soylesek ne yapardınız? Bu site size hayatınızın en onemli konularını hatırlatmak icin hazırlanmıştır. Şunu unutmayın ki, gundelik yaşamda unutmamak icin gayret sarf ettiğiniz konular her ne olurlarsa olsunlar, bunların hicbirini unutmanın bedeli, size bu sitede hatırlatacağımız şeyleri unutmanın bedeli kadar ağır değildir. Bu sitenin amacı, size dunya uzerindeki varlığınızın amacını hatırlatmaktır. Cunku insan unutkandır. Kendini yaşadığı olaylara kaptırıp, iradesini kullanmazsa asıl dikkatini vermesi gereken konulardan uzaklaşır. Allah'ın her yonden kendisini sarıp kuşattığını, her an izlediğini, dinlediğini, yaptığı herşeyin hesabını Allah'a vereceğini, olumu, mezarı, cennetin ve cehennemin varlığını, kaderin dışında hicbir olayın meydana gelemeyeceğini, karşılaştığı herşeyde bir hayır olduğunu unutuverir. Ayrıca insan gaflete duşmeye de musait bir varlıktır. Gaflete duşerek, yaşamının amacını, o an gostermesi gereken doğru tavırları unutup, hata yapabilir. Fakat samimi insanlarda bu unutmalar anlık olur ve hatırladıkları anda hemen tevbe ederek tekrar Allah'a yonelir, O'nun emirleri doğrultusunda yaşamlarını surdururler. Muminlerin, Allah'a olan duaları Kuran'da şoyle haber verilmiştir: ... Rabbimiz, unuttuklarımızdan veya yanıldıklarımızdan dolayı bizi sorumlu tutma... (Bakara Suresi, 286) Elbette burada kastedilen unutma, gunluk hayatta başınıza gelebilen sıradan bir unutma değildir. Her insan yapısı gereği bazı şeyleri unutabilir veya yanılabilir. Ancak kastedilen unutma, insanın birtakım gercekleri akledebilecek kapasiteye sahip olmasına rağmen duşunmemesi, dikkatini vermemesi ve goz ardı etmesi ile ortaya cıkan unutmadır. Peki insan neleri goz ardı ederek unutur? Kuşkusuz insanın unutabildiği en hayati konu, herşeyin bir yaratıcısının olduğudur. İstisnasız her insan Yaratıcımız olan Allah'a karşı sorumludur. İnsan bu sorumluluğun sonucu olarak hesap vereceğini ve cennet ya da cehennem icinde gecireceği sonsuz bir yaşantının kendisini beklediğini de unutur. Cehennem ateşinin ya da cennet nimetlerinin varlığı yaşadığımız şu an kadar gercektir. Ne var ki insanların coğu bu gerceklerden haberdar olmalarına rağmen, bunları kendilerini pek de ilgilendirmeyen konular olarak gorur ve duşunmeyerek gerceklerden kacabileceklerini zannederler. Peki unutmak, insanı sorumluluktan uzaklaştırır mı? Elbette ki hayır. İnsan kendisini yaratan Allah'a karşı sorumludur; er veya gec olumu tadacak, yapayalnız Rabbimizin huzuruna cıkarak hesap verecek ve bunun sonucunda sonsuza kadar cennet veya cehennemde yaşayacaktır. "Biz bir oyun ve oyalanma konusu olsun diye goğu, yeri ve ikisi arasında bulunanları yaratmadık" (Enbiya Suresi,16) ayetiyle haber verildiği uzere, insan da dahil olmak uzere var olan herşey bir amac uzerine yaratılmıştır. Dolayısıyla insan başıboş bir varlık değildir; ancak "Allah'a kulluk etmek" (Zariyat Suresi, 56) icin yaratılmıştır. Ama kişi gunluk işlerin koşuşturmasına kapılıp, aklını kullanmazsa bu buyuk gerceği unutabilir. Yalnız cevrelerindeki olaylar ve varlıklar uzerinde derin derin duşunenler bu onemli sonuca ulaşabilirler. İnsan sadece kendi yaratılışını duşunse dahi, Allah'ın ona bağışladığı nimetlerin farkına varacak ve buna karşılık, Rabbimiz'e olan bağlılığını gostermek icin caba harcaması gerektiğinin bilincine erişecektir. Oyle ki, insan daha hicbir şey değilken, gozle bile gorulemeyecek kadar kucuk tek bir hucre olarak hayata başlamış, ardından bu hucrenin bolune bolune milyarlarca kere coğalması sonucu, tum organlarıyla mukemmel bir insan oluvermiştir. Fakat en onemlisi, bu varlık hicbir şey değilken, bir can yani ruh kazanmıştır. Bir damla su, et parcasına, ardından da duşunebilen, konuşabilen bir varlık haline donuşmuştur; yani Allah insanı yoktan inşa etmiştir. Fakat boyleyken insanlardan kimileri kendi yaratılışlarını unutarak Allah'a karşı carpık misaller getirmeye, Rabbimizi inkar etmeye kalkar. Allah ayetlerinde bu durumu şoyle bildirir: Kendi yaratılışını unutarak Bize bir ornek verdi; dedi ki: "Curumuş bozulmuşken, bu kemikleri kim diriltecekmiş?" De ki: "Onları, ilk defa yaratıp inşa eden diriltecek. O, her yaratmayı bilir." (Yasin Suresi, 78 79) Eğer siz de bu duruma duşmek, Rabbimize karşı nankorluk etmiş olmak istemiyorsanız, o zaman kendinizi gunluk hayatın akışına kaptırarak "duşunmeyi" bırakmayın. Cunku insan ancak duşunurse Allah'ı hatırlar, O'na karşı sorumlu olduğunun bilincine varır; ancak duşunurse bu dunyanın kendisi icin cok kısa sureli bir konaklama yeri olduğunu, burada yaptığı herşeyin hesabını vereceğini hatırlar. Ve ancak duşunurse unutmaz... Bir noktayı belirtmekte fayda var: Bu sitede size hatırlatacaklarımızın hicbiri, "unutmasam iyi olur" deyip gecebileceğiniz şeyler değildir. Bunların tek bir tanesini bile aklınızdan cıkarmamanız gerekir. Cunku bunları hatırladığınız surece Allah'a gereği gibi kulluk edebilir, O'nu razı edebilirsiniz. Ve unutmayın ki ancak bu şekilde dunyada ve ahirette kurtuluş bulabilirsiniz. Allah sizi, karşınıza iki yol cıkararak denemektedir; bunlardan birini secmekte ozgursunuz, ama unutmayın ki bu yollardan birisi sonsuz azaba, diğeri ise sonsuz mutluluğa gidiyor... Biz ona 'iki yol iki amac' gosterdik. Ancak o, sarp yokuşa goğus germedi. Sarp yokuşun ne olduğunu sana oğreten nedir? Bir boynu cozmek tir. Ya da aclık gununde doyurmaktır, yakın olan bir yetimi veya surunen bir yoksulu. Sonra iman edenlerden, sabrı birbirlerine tavsiye edenlerden, merhameti birbirlerine tavsiye edenlerden olmak. İşte bunlar, sağ yanın adamlarıdır . Ayetlerimizi inkar edenler ise, sol yanın adamlarıdır . "Kapıları kilitlenmiş" bir ateş onların uzerinedir. (Beled Suresi, 10 20) ...