Mezarların Sırrı Mesut DOĞAN Gecerken mezarlıktan, curuk kemik yığını, Gordum giden yolcuya umitle baktığını Kalmamış ne kefeni, ne de bir parca eti, Okunuyor halinden mazinin nedameti. Yerde bir kafatası, duşunceleri silik, Guluyor ruhuma bilinmez ebedilik. İbret al dercesine, ey yolcu şu halimden, Korkular koparmada, şaşıran gozlerimden. Bir ses dedi: Olum cok yakındır gecelere, İcimdeki sucluluk dondu bilmecelere. Sonsuzluğun sırrını yaşayan iskeletler, Hayatın otesinde duşuncemi kilitler. Gecen ayak sesine bağlanan umit ilac; Bekler umitle hepsi bir fatihaya muhtac. Catlatacak mezarlar zamanın damarın,, Vuracak cahilliğe hakikat şamarını. Sonsuzlukla başbaşa bırakıp mezarlar,, Yuruyorum usulca, benzim ucuk sapsarı. İcimi bir sıkıntı durmadan kemiriyor, Zihnimde mezarların sırrı duğumleniyor.