Hz. Eb&

Hz. Ebû;zer'in oğudu.. Hz. Ebû;zer'e bir mektup geldi, acıp okudu. Uzak yoldan gelmişti. Bir şahıs ondan, kendisine mukemmel bir oğut yazmasını rica ediyordu. O, Hz. Ebû;zer'in, Resû;l i Ekrem 'in kendisine ne kadar teveccuhu olduğunu, Resû;l i Ekrem 'in ona ne kadar lutuf ettiğini, yuksek ve manalı sozlerle ona hikmet oğrettiğini bilenlerden biriydi. Hz. Ebû;zer, cevapta yalnız kısa bir cumle yazdı: "Halktan en cok sevdiğin kimseye karşı herhangi bir kotuluk veya duşmanlık yapma." Mektubu kapatıp gonderdi. O şahıs, Hz. Ebû;zer'in mektubunu actıktan sonra okudu. Fakat ondan hicbir şey anlayamadı. Kendi kendine; "Ne yani? Maksat nedir? 'Halktan en cok sevdiğin kimseye karşı herhangi bir kotuluk veya duşmanlık yapma' sozu, ne demek acaba? Bu acık bir acıklama mıdır, bir adamın sevdiği kimseler olsun da onların en azizine kotuluk mu yapsın? Kotuluk yapmayacağı gibi; malını, canını ve varlığını bile ayakları altına dokup feda eder ona" dedi. Diğer taraftan kendi kendine, "Bu cumleyi soyleyen kişinin, onemli bir kimse olduğunu unutmamak gerekir. Bu cumleyi soyleyen Hz. Ebû;zer'dir. Hz. Ebû;zer de, ummetin Lokman'ıdır. Hekimce bir aklı vardır. Başka care yok, kendisinden acıklamasını istemem lazım" dedi. Tekrar Hz. Ebû;zer'e bir mektup yazdı ve acıklama istedi. Hz. Ebû;zer, cevabında şoyle yazdı: "Kişilerin en sevgilisi ve en azizinden maksadım, kendi nezdinde 'sensin', başka birisi değil. Sen kendini halktan daha cok seviyorsun. Oyleyse, sana aziz olanların en sevgilisine duşmanlık yapma. Yani kendine duşmanca davranma. Acaba, insanı suclu bir duruma duşuren her hata ve gunahtan dolayı zararın doğrudan doğruya kendisine doneceğini ve kendi eteğine yapışacağını bilmiyor musun?"