Sonsuz Azaptan Kurtulmak Icin Bir Hatirlatma Alıntı: Sonsuz Azaptan Kurtulmak Icin Bir Hatirlatma Kitap boyunca, dunyada Allah'ın ayetlerinden yuz ceviren ve herşeyi yaratan Rabbimizi şuursuzca inkar edenlerin, ahirette hicbir kurtuluşlarının olmayacağı, cehennemde dehşet verici bir azapla karşılaşacakları tum detaylarıyla anlatıldı. İşte bu yuzden her insan, burada anlatılan gercekleri oğrendiğinde hic zaman yitirmeden icine girdiği yoldan geri donmelidir. Cunku bu yolun sonu buyuk bir yıkım getirir. Yapması gereken en onemli şey ise kendini Allah'a teslim etmektir. Bunu yapmadığı takdirde, ebedi bir pişmanlık yaşayacaktır. Kuran'da inkarcıların pişmanlığı şoyle haber verilir: O inkar edenler Musluman olmayı nice kereler dileyecekler. Onları bırak, yesinler, yararlansınlar ve onları emel oyalayadursun. İleride bileceklerdir. (Hicr Suresi, 2 3) Sonsuz azaptan ve bu pişmanlıktan kurtulmanın ve Allah'ın rızasını ve cennetini kazanmanın yolu ise bellidir: Gec olmadan Allah'a gonulden iman etmek, Tum yaşamını O'nu razı edecek davranışlarla gecirmek SONUCSUZ YALVARMALAR VE UMİTSİZLİK Cehennem ehli, buyuk bir caresizlik icindedir. Başlarına gelen azap, hem korkunc derecede acı verici hem de sonsuzdur. Tek care olarak sızlanmayı, yalvarmayı secerler. Gordukleri herkese yalvarırlar. Cennet ehlini gorurler, onlardan bir parca olsun su ve yemek isterler. Allah'a yalvarmaya, merhamet dilemeye calışırlar. Ama hepsi boşunadır. Yalvarmalarının bir kısmı, cehennemin bekcileri olan zebanileredir. Kendilerine en gorulmedik işkenceleri yapan bu azap meleklerine bile yalvarır ve onlardan kendileri adına Allah'a seslenmelerini isterler. İcinde bulundukları azap o kadar yoğun bir azaptır ki, onun bir gun icin olsun hafifletilmesi icin yalvarırlar. Ama yanıt alamazlar: Ateşin icinde olanlar, cehennem bekcilerine dediler ki: "Rabbinize dua edin; azabtan bir gunu bize hafifletsin." (Bekciler "Size kendi Resulleriniz acık belgelerle gelmez miydi?" dediler. Onlar: "Evet" dediler. (Bekciler "Şu halde siz dua edin" dediler. Oysa kafirlerin duası cıkmazda olmaktan başkası değildir. (Mumin Suresi, 49 50) Bunun yanında Allah'tan merhamet dilemeye de calışırlar. Ancak yine boşunadır: Dediler ki: "Rabbimiz, mutsuzluğumuz bize karşı ustun geldi, biz sapan bir topluluk imişiz. Rabbimiz, bizi icinden cıkar, eğer yine donersek, artık gercekten zalim kimseler oluruz." Der ki: "O'nun icine sinin ve benimle soyleşmeyin. Cunku gercekten benim kullarımdan bir grup: "Rabbimiz, iman ettik, sen artık bizi bağışla ve bize merhamet et, sen merhamet edenlerin en hayırlısısın, derlerdi de, siz onları alay konusu edinmiştiniz; oyle ki, size benim zikrimi unutturdular ve siz onlara gulup duruyordunuz. Bugun ben, gercekten onların sabretmelerinin karşılığını verdim. Şuphesiz onlar, 'kurtuluşa ve mutluluğa' erenlerdir." (Muminun Suresi, 106 111) Ayetten anlaşıldığına gore bu, Allah'ın cehennem ehline son hitabıdır. Cunku Allah bunlara "O'nun icine sinin ve benimle soyleşmeyin" dedikten sonra artık aksinin olması soz konusu değildir. Bundan boyle Allah cehennem ehli ile sonsuza dek muhatap olmaz. Bu, duşunmesi bile insana acı veren bir durumdur. Cehennem ehli cığlık cığlığa azap cekerken, "kurtuluşa ve mutluluğa eren"ler, yani muminler de cennetin nimetleri icindedirler. Ve cehennem ehlinin cektiği manevi azapların birini, soz konusu cennet ehli ile olan diyaloğu oluşturur. İnkarcılar, cehennemin korkunc azapları icinde işkence gorurken, ozel olarak yaratılan bir sistem ile cenneti gorur, oradaki buyuk nimet ve ihtişamı izlerler. Dunyada iken kendileriyle alay ettikleri muminlerin buyuk bir rahatlık icinde, gorkemli mekanlarda, muhteşem evlerde, nefis yiyecek ve icecekleri tattıklarını gorurler. Kendi yaşadıkları azab ve aşağılanmaya karşılık, muminlerin boylesine buyuk bir nimet, ovulmuşluk ve huzur icinde olduğunu fark ederler. Bu ise yaşadıkları azabı daha da şiddetlendirir. Duydukları pişmanlık, dayanılmaz boyutlara varır. Dunyada iken iman etmemiş, muminlerin aksine Allah'ın hukumlerine itaat etmemiş olmalarının kahredici pişmanlığı icinde boğulurlar. Bu psikoloji icinde cennet ehliyle diyalog kurmaya, hatta onlardan yardım dilemeye de calışırlar. Yalvarırlar, ancak yine boşunadır. Kuran'da, cennet ve cehennem ehli arasındaki bu diyalog şoyle haber verilir: Onlar cennetlerdedirler; birbirlerine sorarlar. Suclu gunahkarları; "Sizi şu Cehennem'e surukleyip iten nedir?" Onlar: "Biz namaz kılanlardan değildik" dediler. "Yoksula yedirmezdik. Dalıp gidenlerle biz de dalar giderdik. Din gununu yalan sayıyorduk. Sonunda yak&

Sonsuz Azaptan Kurtulmak Icin Bir Hatirlatma Alıntı: Sonsuz Azaptan Kurtulmak Icin Bir Hatirlatma Kitap boyunca, dunyada Allah'ın ayetlerinden yuz ceviren ve herşeyi yaratan Rabbimizi şuursuzca inkar edenlerin, ahirette hicbir kurtuluşlarının olmayacağı, cehennemde dehşet verici bir azapla karşılaşacakları tum detaylarıyla anlatıldı. İşte bu yuzden her insan, burada anlatılan gercekleri oğrendiğinde hic zaman yitirmeden icine girdiği yoldan geri donmelidir. Cunku bu yolun sonu buyuk bir yıkım getirir. Yapması gereken en onemli şey ise kendini Allah'a teslim etmektir. Bunu yapmadığı takdirde, ebedi bir pişmanlık yaşayacaktır. Kuran'da inkarcıların pişmanlığı şoyle haber verilir: O inkar edenler Musluman olmayı nice kereler dileyecekler. Onları bırak, yesinler, yararlansınlar ve onları emel oyalayadursun. İleride bileceklerdir. (Hicr Suresi, 2 3) Sonsuz azaptan ve bu pişmanlıktan kurtulmanın ve Allah'ın rızasını ve cennetini kazanmanın yolu ise bellidir: Gec olmadan Allah'a gonulden iman etmek, Tum yaşamını O'nu razı edecek davranışlarla gecirmek SONUCSUZ YALVARMALAR VE UMİTSİZLİK Cehennem ehli, buyuk bir caresizlik icindedir. Başlarına gelen azap, hem korkunc derecede acı verici hem de sonsuzdur. Tek care olarak sızlanmayı, yalvarmayı secerler. Gordukleri herkese yalvarırlar. Cennet ehlini gorurler, onlardan bir parca olsun su ve yemek isterler. Allah'a yalvarmaya, merhamet dilemeye calışırlar. Ama hepsi boşunadır. Yalvarmalarının bir kısmı, cehennemin bekcileri olan zebanileredir. Kendilerine en gorulmedik işkenceleri yapan bu azap meleklerine bile yalvarır ve onlardan kendileri adına Allah'a seslenmelerini isterler. İcinde bulundukları azap o kadar yoğun bir azaptır ki, onun bir gun icin olsun hafifletilmesi icin yalvarırlar. Ama yanıt alamazlar: Ateşin icinde olanlar, cehennem bekcilerine dediler ki: "Rabbinize dua edin; azabtan bir gunu bize hafifletsin." (Bekciler "Size kendi Resulleriniz acık belgelerle gelmez miydi?" dediler. Onlar: "Evet" dediler. (Bekciler "Şu halde siz dua edin" dediler. Oysa kafirlerin duası cıkmazda olmaktan başkası değildir. (Mumin Suresi, 49 50) Bunun yanında Allah'tan merhamet dilemeye de calışırlar. Ancak yine boşunadır: Dediler ki: "Rabbimiz, mutsuzluğumuz bize karşı ustun geldi, biz sapan bir topluluk imişiz. Rabbimiz, bizi icinden cıkar, eğer yine donersek, artık gercekten zalim kimseler oluruz." Der ki: "O'nun icine sinin ve benimle soyleşmeyin. Cunku gercekten benim kullarımdan bir grup: "Rabbimiz, iman ettik, sen artık bizi bağışla ve bize merhamet et, sen merhamet edenlerin en hayırlısısın, derlerdi de, siz onları alay konusu edinmiştiniz; oyle ki, size benim zikrimi unutturdular ve siz onlara gulup duruyordunuz. Bugun ben, gercekten onların sabretmelerinin karşılığını verdim. Şuphesiz onlar, 'kurtuluşa ve mutluluğa' erenlerdir." (Muminun Suresi, 106 111) Ayetten anlaşıldığına gore bu, Allah'ın cehennem ehline son hitabıdır. Cunku Allah bunlara "O'nun icine sinin ve benimle soyleşmeyin" dedikten sonra artık aksinin olması soz konusu değildir. Bundan boyle Allah cehennem ehli ile sonsuza dek muhatap olmaz. Bu, duşunmesi bile insana acı veren bir durumdur. Cehennem ehli cığlık cığlığa azap cekerken, "kurtuluşa ve mutluluğa eren"ler, yani muminler de cennetin nimetleri icindedirler. Ve cehennem ehlinin cektiği manevi azapların birini, soz konusu cennet ehli ile olan diyaloğu oluşturur. İnkarcılar, cehennemin korkunc azapları icinde işkence gorurken, ozel olarak yaratılan bir sistem ile cenneti gorur, oradaki buyuk nimet ve ihtişamı izlerler. Dunyada iken kendileriyle alay ettikleri muminlerin buyuk bir rahatlık icinde, gorkemli mekanlarda, muhteşem evlerde, nefis yiyecek ve icecekleri tattıklarını gorurler. Kendi yaşadıkları azab ve aşağılanmaya karşılık, muminlerin boylesine buyuk bir nimet, ovulmuşluk ve huzur icinde olduğunu fark ederler. Bu ise yaşadıkları azabı daha da şiddetlendirir. Duydukları pişmanlık, dayanılmaz boyutlara varır. Dunyada iken iman etmemiş, muminlerin aksine Allah'ın hukumlerine itaat etmemiş olmalarının kahredici pişmanlığı icinde boğulurlar. Bu psikoloji icinde cennet ehliyle diyalog kurmaya, hatta onlardan yardım dilemeye de calışırlar. Yalvarırlar, ancak yine boşunadır. Kuran'da, cennet ve cehennem ehli arasındaki bu diyalog şoyle haber verilir: Onlar cennetlerdedirler; birbirlerine sorarlar. Suclu gunahkarları; "Sizi şu Cehennem'e surukleyip iten nedir?" Onlar: "Biz namaz kılanlardan değildik" dediler. "Yoksula yedirmezdik. Dalıp gidenlerle biz de dalar giderdik. Din gununu yalan sayıyorduk. Sonunda yakî;n gelip bize cattı." Artık, şefaat edenlerin şefaati onlara bir yarar sağlamaz. (Muddesir Suresi, 40 48) Yaşanacak olan diyalogların en ilginclerinden biri de, muminler ile munafıklar arasında olanıdır. Munafıklar, dunyada iken bir sureliğine de olsa muminlerin yanında bulunmuş kimselerdir. İman etmedikleri halde, ceşitli cıkar hesapları gereği kendilerini mumin gibi gostermeye calışmış ve boylece "ikiyuzlu" sıfatını kazanmışlardır. Ahirette ise cehennemde yanarken, muminleri gorur ve yardım istemeye, yalvarmaya kalkarlar. Kuran'da, arada gecen diyalog şoyle aktarılır: O gun, munafık erkekler ile munafık kadınlar, iman edenlere derler ki: " Bize bir bakın, sizin nurunuzdan birazcık alıp yararlanalım." Onlara: "Arkanıza donun de bir nur arayıp bulmaya calışın" denilir. Derken aralarında kapısı olan bir sur cekilmiştir; onun ic yanında rahmet, dış yanında o yonden azab vardır. Onlara seslenirler: "Biz sizlerle birlikte değil miydik?" Derler ki: "Evet, ancak siz kendinizi fitneye duşurdunuz, gozetip beklediniz, kuşkulara kapıldınız. Sizleri kuruntular yanıltıp aldattı. Sonunda Allah'ın emri geliverdi; ve o aldaltıcı da sizi Allah ile aldatmış oldu. Artık bugun sizden herhangi bir fidye alınmaz ve inkar edenlerden de.. Barınma yeriniz ateştir, sizin veliniz odur; o ne kotu bir gidiş yeridir." (Hadid Suresi, 13 15) KURTULUŞU OLMAYAN, SONSUZ AZAP Şimdiye dek sozunu ettiğimiz cehennem azaplarının yanında, onların şiddetini kat kat artıran bir ozelliği daha vardır cehennemin; hicbir zaman kurtuluş yoktur. Bir acı cok şiddetli olsa bile, eğer insan onun biteceğini bilirse, bu onu rahatlatır. Her acının bitimi bir lezzettir ve bu lezzeti beklemek, acı anında bile olsa, insana umut verir. Ancak bu umut cehennemde yoktur ve cehennem ehlini en cok yıkıma uğratan şey de budur. Ateşte yakıldıkları, zincirlendikleri, kaynar suyla haşlandıkları, kırbaclandıkları, dar yerlere elleri boyunlarına bağlı olarak sokuldukları anlarda, bilirler ki bu azap sonsuza kadar surecektir. Her kacmaya calıştıklarında sert bir şekilde engellenmeleri, onlara işkencenin sonsuza kadar devam edeceğini gosterir. Bir ayette bu kahredici ortam şoyle anlatılır: Ne zaman ordan, sarsıcı uzuntuden cıkmak isterlerse, oraya geri cevrilirler ve (onlara "Yakıcı azabı tadın" . (Hac Suresi, 22) Cehennem tumuyle kapalıdır. Kafirler icin cehenneme yalnızca bir kez giriş vardır, sonra cıkış imkansızdır. Hicbir cıkış yolu bırakılmamıştır. Hapsedilmenin verdiği duygu kafirleri cepecevre kuşatır. Etrafları, aşmaya guc yetiremeyecekleri duvarlar, kilitlenmiş kapılarla cevrilmiştir. Ayetlerde bu kahredici hapsolunmuşluk, şoyle tasvir edilir: Ayetlerimizi inkar edenler ise, sol yanın adamlarıdır . "Kapıları kilitlenmiş" bir ateş onların uzerinedir. (Beled Suresi, 19 20) Ve de ki: "Hak Rabbinizdendir; artık dileyen iman etsin, dileyen inkar etsin. Şuphesiz biz zalimlere bir ateş hazırlamışız, onun duvarları kendilerini cepecevre kuşatmıştır... (Kehf Suresi, 29) Onların barınma yerleri cehennem'dir, ondan kacacak bir yer bulamayacaklardır. (Nisa Suresi, 121) İnkarcılar ateşi gorduklerinde ait oldukları yeri anlarlar. Anlarlar ki, artık hic kimse icin o ateşten kacış imkanı yoktur. Zaman kavramı yok olmuştur ve sonsuz bir azap başlamıştır. Acının en korkunc ozelliği ebediyen surecek olmasıdır. Yuz yıl, bin yıl veya milyon yıl gecse, yine de sona yaklaşılmış olmaz. Milyonlarca yıl, sonsuzluğun yanında bir hictir. Cehennemde yaşayan kafir, dunyadaki gibi bir sonluluk bekler, ama boşunadır. Bu yuzden ayetlerde azabın sonsuza kadar surecek olması onemle belirtilmiştir: Allah, erkek munafıklara da, kadın munafıklara da ve kafirlere, icinde ebedi kalmak uzere cehennem ateşini vaat etti. Bu, onlara yeter. Allah onları lanetlemiştir ve onlar icin surekli bir azab vardır. (Tevbe Suresi, 68) Eğer onlar ilahlar olsalardı, ona girmeyeceklerdi. Oysa onların tumu icinde temelli kalıcıdırlar. (Enbiya Suresi, 99) İnkar edenlere gelince, onlar icin de cehennem ateşi vardır. Onlar icin ne, karar verilir, ki boylece oluversinler, ne de kendilerine onun azabından hafifletilir. İşte biz, her nankor olanı boyle cezalandırırız. (Fatır Suresi, 36) Dunyada yaşanan butun acılar icin muhakkak bir son yani kurtuluş vardır. Acı ceken insanın iki kurtuluşu olabilir, acı ya biter ya da kişi olur. Dışarıdan bakıldığında ikisi de bir kurtuluştur. Cehennemde ise durum cok daha kotudur. Izdırap surekli ve kesintisizdir. Kafirlerin kendilerini toparlamalarına, rahat bir nefes almalarına fırsat verilmez. diyecek: "Cinlerden ve insanlardan sizden once gecmiş ummetlerle birlikte ateşe girin." Her bir ummet girişinde kardeşini lanetler. Nitekim hepsi birbiri ardınca orada toplanınca, en sonra yer alanlar, en onde gelenler icin: "Rabbimiz, işte bunlar bizi saptırdı; oyleyse ateşten kat kat arttırılmış bir azab ver diyecekler. (Allah da "Hepsi icin kat kattır. Ancak siz bilmezsiniz" diyecek. (Araf Suresi, 38) Dunyada iken cok onemli sayılan makam ve mevkilerin, ast ust ilişkilerinin artık hicbir anlamı kalmamıştır. Aksine, insanlar liderlerine, liderler de kendilerine bağlananlara lanetler yağdırırlar: Oyle ki kendilerine tabi olunanlar, kendilerine tabi olanlardan uzaklaşıp kacmışlardır... (Bakara Suresi, 166) Uyanlar derler ki: "Eğer bize bir kere fırsatı verilse muhakkak onların bizden uzaklaştıkları gibi, biz de onlardan uzaklaşır dık." Boylece Allah, onlara butun yaptıklarını onulmaz hasretlerle gosterecektir. Ve onlar ateşten cıkacak değildirler. (Bakara Suresi, 167) Yuzlerinin ateşte evrilip cevrileceği gun, derler ki: "Eyvahlar bize, keşke Allah'a itaat etseydik ve Resul'e itaat etseydik." Ve dediler ki: "Rabbimiz, gercekten biz, efendilerimize ve buyuklerimize itaat ettik, boylece onlar bizi yoldan saptırmış oldular. Rabbimiz, onlara azabtan iki katını ver ve buyuk bir lanet ile lanet et. (Ahzap Suresi, 66 68) Orada birbirleriyle cekişip tartışarak derler ki: "Andolsun Allah'a, biz gercekten apacık bir sapıklık icindeymişiz. Cunku sizi alemlerin Rabbiyle eşit tutuyorduk. Bizi suclu gunahkarlardan başka saptıran olmadı. Artık bizim icin ne bir şefaatci var, ne de candan yakın bir dost. Bizim bir kere daha olsaydı da iman edenlerden olabilseydik." Gercekten, bunda bir ayet vardır, ama onların coğu iman etmiş değildirler. (Şuara Suresi, 96 103) Boylece, sonsuz azapla karşılaşan cehennem ehli arasında buyuk bir cekişme başlar. Herkes birbirini suclar. Eski dostlar birbirlerine buyuk bir kin beslerler. Aralarındaki nefretin tek nedeni dunya hayatındaki dostluklarıdır. Gunah işlemede ve din dışı yaşamda birbirlerini teşvik etmiş, inkarda birbirlerinden destek almışlardır. Butun dostluk kavramları cehennem azabıyla birlikte yıkılır, butun bağlar parcalanıp koparılır. Butun bu kalabalığın arasında herkes yapayalnızdır ve biri diğerini lanetler: diyecek: "Cinlerden ve insanlardan sizden once gecmiş ummetlerle birlikte ateşe girin." Her bir ummet girişinde kardeşini lanetler. Nitekim hepsi birbiri ardınca orada toplanınca, en sonra yer alanlar, en onde gelenler icin: "Rabbimiz, işte bunlar bizi saptırdı; oyleyse ateşten kat kat arttırılmış bir azab ver diyecekler. (Allah da "Hepsi icin kat kattır. Ancak siz bilmezsiniz" diyecek. Onde gelenler, sonda yer alanlara diyecekler ki: "Sizin bize gore bir ustunluğunuz yoktur, kazandıklarınıza karşılık olarak azabı tadın." Şuphesiz ayetlerimizi yalanlayanlar ve onlara karşı buyuklenenler, onlar icin goğun kapıları acılmaz ve halat iğnenin deliğinden gecinceye kadar cennete girmezler. Biz suclu gunahkarları işte boyle cezalandırırız. Onlar icin cehennemden yataklar ve ustlerine ortuler vardır. Biz zulme sapanları işte boyle cezalandırırız. (Araf Suresi, 38 41) İnkar edenler dediler ki: "Rabbimiz, cinlerden ve insanlardan bizi saptırmış olanları bize goster, ayaklarımızın altına alalım, en aşağılarda bulunanlardan olsunlar." (Fussilet Suresi, 29) Ateşin icinde, iddialar one surup karşılıklı tartışırlarken zayıf olanlar, buyuklenen lere derler ki: "Gercekten biz, size uymuş olan kimselerdik. Şimdi siz, ateşten bir parcasını olsun, bizden uzaklaştırabilir misiniz? Buyuklenen ler derler ki: "Biz hepimiz icindeyiz; gercekten Allah, kullar arasında hukum verdi ." (Mumin Suresi, 47 48) (Muşrik olan hakim guclere "İşte bu da sizinle birlikte goğus gerenlerdir. Onlara bir merhaba yok. Cunku onlar ateşe gireceklerdir." . Derler ki: "Hayır, sizler; asıl size bir merhaba yok. Bunu siz bizim onumuze surdunuz. Ne kotu bir durak." Derler ki: "Rabbimiz, kim bunu bizim onumuze surduyse, ateşteki azabını kat kat arttır." Ve derler ki: "Bize ne oluyor ki, kendilerini şerir lerden saydığımız adamları goremi yoruz. Biz onları bir alay konusu edinmiştik; yoksa gozler mi onlardan kaydı?" Bu, cehennem halkının birbiriyle cekişmesi kesin bir gercektir. (Sad Suresi, 59 64) http://img292./img292/476/yusufmisaliom3xe9.gif