CiCekCi KıZ Nergislerim cok taze... İnce, uzun boylu,13 14 yaşlarında ki cicekci kız, dağılmakta olan sinemanın kalabalığına karışmış, elinde kalan son nergis demetini gelene gecene uzatıyordu. Nihayet o da sahibini buldu. Akşam karanlığı cokmeden eve doneceği icin sevincliydi. Bugun iyi sayış yapmıştı. Gun olur, butun nergis demetleri elinde kalır, onları eve goturmek pek acı gelirdi. Anacığı şimdi yolunu gozluyor, bir yandan da cebindeki parayı hesaplıyordu. Derin bir Ohh! Cekti ve Allahına şukr etti. Nihayet, gunlerdir cok arzuladığı halde, bir turlu imkan bulamadığı nefis kofteyi yiyebilecekti demek... Uzun bir yuruyuşten sonra evlerine yaklaşmıştı. Kolunun altındaki kıyma paketini sıkıca tutarak hızlı adımlarla yururken bitişik komşularının kucuk oğlu seslendi: Ayşegul Abla! Bu sabah bir kardeşim oldu. Gormek ister misin? Tabi, tabi,,, diyen Ayşegul, celimsiz oğlanın saclarını okşayarak evden iceri girdi. Yere serilmiş yatakta, solgun benizli genc bir kadın yatıyordu. Biraz ileride yerde oturmuş iki uc yaşlarında bir kız cocuğu, elindeki kucuk ekmek parcasını geveleyip duruyordu. Ayşegul: Gozun aydın Serap abla, bir şeye ihtiyacın var mı? Diyerek onu optu. Serap abla, yorgun bir gulumseyişle: Allah razı olsun evladım, dedi. Ayağa kalkacak dermanım yok. Kendim icin bir şey istemem. Ama şu iki cocukcağızım sabahtan beri acız diye ağlaşırlar. Dolaptan zeytin ekmek cıkarıver de yesinler. Ayşegul dolabın kapağını araladı ama birkac boş tabaktan başka bir şey goremedi. Bu yoksul ailenin cocukları bu gece ac mı kalacaklardı. O an aklından, gecen gunlerde oğretmeninden dinlediği:"Komşusu acken tok yatan bizden değildir." ve "Sizden biriniz kendisi icin arzu ettiğini, Musluman kardeşi icin de arzu etmedikce, gercek mumin olamaz." Hadislerini gecirdi. Ben hemen geleceğim, diyerek evden ayrıldı. Kendi evlerine girdiğinde, annesini tahmin ettiği gibi iki kişilik sofralarının başında, ufak bir tencereye corbayı hazırlamış vaziyette buldu. Hemen paltosunu cıkararak ocak başına gitti. Bir yandan da olanı biteni annesine anlatıyordu. Yarım saatte buyuk bir tabak kofteyi hazır etmişti. Annesinin yaptığı corbayı ikiye boldu. Bir tepsi uzerine kofte tabağıyla ekmeği de koyarak, tekrar bitişik komşularına gecti. Cocuklar dumanı tuten corbayı ve mis gibi kokan kofteyi sevincle yediler. Ayşegul, biraz da yataktaki Serap abla'ya yedirdi. Kadıncağız o kadar memnun ve minnettardı ki, gozlerinden suzulen yaşları saklayamıyor, duanın birini bitirip, diğerine başlıyordu. Ayşegul, boşalan tepsiyi alıp eve donduğunde mahiyetini anlayamadığı bir mutluluk icindeydi. Ana kız huzur icinde corbalarını ictiler ve Allah'a şukurde bulundular. Ayşegul, yatsı namazını kılıp yatağına uzandığında, mutlulukla gulumsedi. Gunlerdir ozlemini duyduğu kofteden bir tek dahi tatmadığını duşundu. Hayret, o anda bu hic aklına bile gelmemişti. Keşke her an boyle olabilsem. İnsanları sevindirmek, İslam'ın emirlerini uygulamak insanı ne kadar huzurlu yapıyormuş... diye usulca mırıldandı Serin bir ruzgar, camın catlağından eserek yuzune değince, uzuntuyle icini cekti. Her yıl yapılmakta olan "En guzel cicek" yarışmasına o da katılmak istiyordu. Aylardır bahcelerinde buyuk bir ozenle yetiştirdiği gullerin tomurcukları acmak uzereydi. Ama işte şimdi dışarıda ıslık calarak esen ruzgar ve soğuk, kim bilir gulleri nasıl da korkutuyordu. Aslında boyle havalarda ciceklerin uzerini naylonla ortmek gerekirdi. Ama buna ayıracak paraları bugunlerde yoktu. Oysa o, bu yarışmaya katılmayı oyle cok istiyordu ki... Belki bir dereceye girer, kazanacağı mukafatla annesinin bir kısım ihtiyacını giderebilirdi. Son gunlerde butun umidi ve dileği buydu. Nasibim ne ise o olur, diyerek uykuya daldı. İşte o gece Arş ı Ala'da Yuce Rabbimiz meleklerine soruyordu: Bugun benim en iyi, en hayırlı, en guzel kulumun mukafatını verdiniz mi? Saf saf durmuş melekler hep birlikte: Ya Rabbel Alemin! Şimdi mukafatlandırıyoruz, diye cevap verdiler. İşte o anda, derin uykusunda olan cicekci kızın evinin etrafı, sayısız meleklerle sarıldı. Bahcesi nurani bir aydınlığa burundu. Soğuk ruzgar, yerini ılık bir bahar havasına bıraktı. Soğuktan buzulmuş gul tomurcukları sevincle teker teker acmaya başladılar. Oyle ceşitli ve oyle guzeldiler ki, dunyanın hicbir yerinde, bu gune kadar boyle guzel tonda guller gorulmemişti. Sabah namazına kalkan Ayşegul, bahcedeki ciceklerin pırıltılarını gorunce, şaşırıp kaldı. Sevincten ağlıyor, Rabbine el acarak dua ediyordu... İki gun sonra girdiği yarışmayı kazanıp buyuk bir ikramiyenin de sahibi olmuştu. Yapılan kucuk bir iyiliğin karşılıksız kalmayacağını, şimdi o, cok daha iyi biliyor ve Rabbine şukur ediyordu. Kaynak:Her şey "O" nu AnlatıyorDr. Sevinc Aksoyek.