MimNivo KİMDİR? biı cocukk MimNivo KİMDİR? Bir cocuk MimNivo... Hep cocuktu... Yine cocuk... Sacları kumral... Dumduz... Ipıl ıpıl parlıyan bir cocuktu... Yine cocuk... Uyurken dudaklarının kavuştuğu kenarından, gerdanına doğru uyku suyu akan... Uzerindeki yeşil battaniyesinin birazı yere doğru uzanan bir cocuktu... Telaşsız... Umarsız... Kirli... Kuruyunca griye calan camurları suratında, ellerinde, dizlerinde taşıyan bir cocuktu... Gecenin bir yarısında ateşi cıkan... Kusan... Uşuyen... Anasının baş ucunda sabahladığı bir cocuktu... Babası işe gidince, ne gereği varsa, ağlayan... Akşam olup da donunce mutlu olan... Yağmur birikintilerinde kağıt kayıklar yuzdurmuş... Keskince katladığı her bir ucağı yere duşmuş... Ayağına, paslı olup olmadığı ebeveynleri tarafından merak edilen, civiler batmış... Pasın neden onemli olduğunu kavrayamamış... Kanamış bir cocuktu... Yine cocuk... Sigara gorunumlu sakızlar ciğnemiş... En berbat, mikrop dolu pembe gofretleri yemiş... Leblebi tozu boğazında kalmış... Niyet cekmiş... Elvan gazozunu bir dikişte icebilmiş... Ucan balonu olmuş... Siyah okul onluğu giymiş... Kırmızı Pinokyo bisikletine rahatca binebilecek, geniş sokaklara sahip olmuş, Bisikletinin kırmızısından utanan bir cocuktu... Yarısı apartmanlarla, yarısı bahceli evlerle dolu mahallesi calınmış... Cocukluğunun uzerine A, B, C blok diye kategorize edilerek, havuzlu siteler yapılmış bir cocuk... Uzerinde masmavi gokyuzunun olduğu bir cocuktu... Peceteyle, kağıt havluyla değil elbeziyle ağzı silinmiş... Anne tarafından iyice bastırılınca daha iyi paklar diye duşunulen elbezi dokusunun ağzını acıttığı bir cocuktu... Elbezinin sabun tadının hala dudaklarında olduğu bir cocuk... Yine cocuk... Anneni mi daha cok seviyorsun, babanı mı?.. Seni bize goturelim, bizim oğlumuz olur musun?.. Ve benzeri aptalca sorularla dimağı yoklanmış... Misafirliğe gidildiğinde misal muzdan, kendisine duşen adetten daha fazlasını yiyince evde olsa yemez, bir yere gidince hep boyle oluyor ana baba utancını duymuş... Ev sahibi kişi bir an icin uzaklaştığında kaş goz işaretleriyle uyarılan, yediği muz zehir zıkkım edilmiş bir cocuktu... Nalbura gidip bilmem kac numara boya almış, sonra bir ton acığı olsa iyi olur tespitiyle nalbura bir kez daha gonderilmiş, yolda giderken kufretmiş... Evde badana yapılırken mutlu olsun diye eline kucuk bir fırca verilmiş, onun boyadığı yerler badanacı kişi tarafından umursanmadan tekrar boyanmış... Bu guvensizliğe anlam verememiş bir cocuktu... Alışverişi gonderilirken verilen paranın ustuyle kendine istediğin bir şeyi alabilirsin ozgurluğu sunulmuş, eve gelindiğinde illa ki kendine ne aldın merakıyla karşılanmış... Sen dururken annen mi gitsin ekmek almaya siteminden etkilenip, televizyondaki filmi yarım bırakarak bakkala ekmek almaya gitmiş... Evin ekmek ihtiyacı hep seyrettiği en guzel filmlere denk duşmuş... Bakkal ev arasındaki mesafede ekmeğin ucunu ısırarak gıda etmiş bir cocuktu... Yine cocuk... Evden cıkarken, Paran var mı? sorusuna "Hayır yok" yerine, seri şekilde "Var var" diyen, tam kapıyı kapatacakken,"Şunu da al bulunsun, lazım olur" baba sıcaklığıyla karşılaşmış bir cocuktu... Parayı utana sıkıla alırken, paraya bakmıyormuş gibi yapan... "Valla param var yaaa" sahtekarlığına sığınmakta ısrar eden culsuz... İcten ice "Ulan baba ne kadar anlayışlısın, sağol be ya" sessizliğinde sevinen bir cocuktu... Yine cocuk... Bir cocuk MimNivo... At arabalarının, kamyonetlerin arkasına takılmış... Arkadaşları tarafından "Abi takılan var, takılan var" diye gammazlanmış... Minibuslerde, otobuslerde midesi bulanınca annesi tarafından "aklına getirme midenin bulandığını" oğuduyle yuzleşmiş... Bu oğudu ciddiye alıp "Aklıma getirmiycem, getirmiycem işte" diye mucadele etmiş ve bunu başaramamış bir cocuktu... Depozitolu şişeleri evden caktırmadan yurutup bakkala satarak harclığını cıkarmış... Ebe tura bir ki uc, yerden yuksek, Japon kale, dokuz aylık... gibi oyunlara doymayan... Hava kararmadan evde olması gerekmiş bir cocuktu... Yine cocuk... Evdeki terliklerin salon, mutfak, banyo, balkon terliği şeklinde ayrılmasına anlam veremeyen... Balkon terliğiyle odalarda, diğer terliklerle balkonda dolaştığında azarlanmış bir cocuktu... Yine cocuk... Banyo yapmayı sevmeyen... Taşa oturunca gercekten karnı ağrıyan... Acıkınca eve şoyle bir uğrayıp ekmeğin arasına domates destekli bir şeyler koydurarak evden bir cırpıda cıkan... Evden cıkarken ayakkabıların giyilmesi esnasında ekmeği yanından dişleyerek ağzında tutan... Cıtalı ucurtma yapmayı asla oğrenemediğinden, marangozdan yalvar yakar aldığı cıtaları mahallenin abilerine gozu kapalı teslim eden bir cocuktu... Bir cocuk MimNivo... Ağlamaktan utanmayan... Akşama kofte, patates kızartması yapıldı mı sevincten deli olan... Kofteleri, patatesleri yerken yarına kalma ihtimalini duşunen... Ertesi gun buzdolabını actığında bir tane olsun kofteye rastlayamayan... Tek tuk kalmış, porsumuş patateslere tenezzul etmeyen bir cocuktu... Yine cocuk... Butun spor ayakkabılarına"esem spor" denilen... Ayakkabı bağlamayı gec oğrenmiş... Kış gunlerinde pantolonunun altına zorla kulotlu corap giydirilmiş... Arabaların şofor tarafındaki camlarından iceriye dikkatlice bakarak "arabanın kac yaptığını" oğrenmekten keyif alan... "Kızların icinde kızılcık bebek" kucumseyişini fazlasıyla tatmış bir cocuktu... Yine cocuk... Bir cocuk MimNivo... Duğunlere goturulmuş... Duğunlerde mahalli sanatcının "anneler babalar cocuklarınızı yanınıza alın" uyarısıyla sahneden alınmış... Sonra tekrar sahneye fırlamış... Adını bilmeyenlerin "Kucuuuukkkkkkk... Şişşşştttt kucuuuukkk" seslenişine maruz kalmış bir cocuktu... Bir cocuk... Kocaman kocaman sevdaları olan... Hep en kudretli kendisinin aşık olduğunu sanan, oylesine bir cocuktu... Yine cocuk... Daha ne olsun... Nasıl soylesem?.. Nasıl anlatsam?.. Pasaklıdır mesela... Dağınık... Hep dağınık... Kendisini dağıtacak sevdaları kolay bulması bundan belki... Belki bundan iflah olmaz bir gonul adamı... Dağınık... Ruhu, Beyni, Mekanı, Her yeri dağınık... Oyle biri... Yalancı... Kendisini kandıracak kadar yalancı... Hic bir hayali yok... Olmadı... Olmayacak da... Asabi... Sabırsız... Ama en cok da dağınık... Ruhu... Beyni... Mekanı... Her yeri dağınık... Oyle biri... Oylesine yaşıyor... Oylesine... Oyle.. Bir cocuk MimNivo... Yine cocuk... Hep cocuk... Hep... Herkes kadar cocuk... Herkes... YiNe GiRYaN YiNe Yad