Dede Yalnızdı... Uzerinde yıllardır eskitemediği cizgili pijaması, yuzunde cizgiler... Kendi kendine konuşuyordu, her zaman olduğu gibi: " Hay Allah! Yine elektrik kesildi. Ne de karanlık oldu birden bire... İnsan urkuyor. Bilmem mezarda ne olur halimiz?" Yeri neredeyse hic değişmeyen kibrit kutusunu, yaşının verdiği ağırlıkla biraz gec de olsa buldu ve emin olmak icin salladı. " İşte kibrit burada... Şurada bir yerde de mum olacaktı. Yakayım da gozumun onunu goreyim... Hah, tamaaam." Sonra yıllar oncesinde buluverdi kendini. Gulumsedi... Ve anlatmaya başladı, biri dinliyormuş gibi: " Cocukken, elektrik kesildiğinde, kucuk odanın perdelerini acar, ay ışığında sohbet ederdik, annem, babam, kardeşim ve ben... Ne hoş olurdu Ya Rabbi! Babam, koyde eşekten nasıl duştuğunu, annem, tarzancılık oynayayım derken, ağac dalında nasıl asılı kaldığını anlatırdı... Biz de gulerdik. Elektriğin kesilmesine hep sevinirdik. Cunku birbirimize en yakın olduğumuz, hatıralarımızı, mutluluğumuzu ve acılarımızı paylaştığımız, guzel ve ne yazık ki nadir zamanlardı onlar... Başka gunlerde televizyon seyretmekten, karşılıklı oturup konuşamazdık coğunlukla. Ah teknoloji! Nasıl da uzaklaştırdı insanları birbirinden... Ya da belki biz insanlar beceremedik. Her şeyden vazgecip, gormemişler gibi davrandık. Sanki futbol macları hanımlardan, filmler cocuklardan daha mı onemliydi? Yooo... Huzurevleri daha mı sıcaktı sanki evlerden? Hem cocuklarını, hem ailesini, hem de anasını, babasını ihmal eder oldu insanlar. Zaten ben de, sırf huzurevine gitmemek icin kalmadım mı boyle yapayalnız? Ahh... Ah! Hay hak! Mum da ne guzel yanıyor. Yandıkca eriyor. Eridikce aydınlatıyor. Aydınlattıkca bitiyor..." Dede, aniden farklı bir ruh haliyle haykırdı: " Hazreti Omer! Allah senden razı olsun! Ne ince, ne yuce insandın sen oyle... Kendi işi icin ayrı, devlet işi icin ayrı mumlar yakacak kadar, haramdan ve kul hakkından korkardın. O'nun ummetiydin ne de olsa, Rasulullah'ın ashabıydın! Hazreti Ebubekir! Hazreti Hatice! Hazreti Fatıma! Hazreti Zeyd! Sizleri ozledim..." Biraz durakladı ve ağlamaklı bir sesle haykırdı tekrar: " Senin adaletine, Senin şefkatine, Senin nur yuzune hasretim ya Rasulallah! Hasret butun ağaclar! Hasret butun insanlar! Cocuklarımın sesine, torunlarımın gurultusune hasretim..." Ağladı... Sanki yıllarca hic ağlamamıştı da, yıllar sonra bugun, ağlamaya bile hasret kalmışcasına ağladı... Gayet iyi biliyordu ki, gozyaşı, kaderi değiştirmez. Belki sadece biraz rahatlatır, huzun dolu bir kalbi... Burnunu cekti. Mendiliyle sildi yuzunu... Ve sanki daha bir guclu hissederek kendini, rest cekti: " Peh! Ben de iyice cocuklaştım canım! Vurayım kafama! Ne guzel işte. Sessiz sakin... Bir de torun mu cekecektim bu yaştan sonra? Cır cır cır cır!" Tam bu sırada, elektrik geldi ve oda aydınlandı. Dede, tavandaki lambaya ters ters baktı. " Hıh! Niye geldiysen! Mum ışığında ozlemlerim, sevgilerim dost olmuştu bana. Oda kararınca, kalbim ışımıştı. Gonlum aydınlanmıştı." Elektrik duğmesine doğru yurudu, bir dededen beklenmeyecek kadar hışımla. Sert bir hareketle dokundu duğmeye ve ışığı sondurdu. " Sonun ışıklar! Sonun yalancı aydınlıklar! Siz yanınca, umutlarım sonuyor!" ... Ve ağır adımlarla yatağına doğru yurudu. Biraz uyumalıydı. Cocukların, torunların, hic kimsenin olmadığı yapayalnız bir evde, bir gece daha... Cekilmezdi bu yalnızlık, umutlar da olmasa... Ve cekilmezdi eğer, sığınak bildiği Rabbi'ne el acmasa... Yine O'na yoneldi, O'na sığındı bir kez daha: " Allah'ım! Bu gece ve her gece bildim ki, Senden başkası yar olmaz bana... Koru beni Allah'ım. Yavrularımı koru, onlara merhamet ver. Onları affet Allah'ım. Beni affet... İman ile al yanına... Olum nasıl da yakın..." Dede, bir yandan semaya actığı ellerini yuzune surerken, diğer yandan da amin diyordu. Amin... Yatağına uzanırken hasret yorgunu, dilinde her zamanki umit bestesi vardı: Bismillahirrahmanirrahim... Kısa zamanda, huzurla daldı uykuya. ... Ve bir daha uyanmadı dunyaya.