Mutsuzluğun Sebebi Nedir? Şukretmeden yaşıyoruz. Ya da gercek şukurle tanışmadığımız icin; nimetler artmıyor. "Nimetler şukurle artar" Evet ama, nimetler sayısal olarak artarken, alınan haz duygusal olarak azalıyor. Cağımızın hastalığı olan 'Mutsuzluk sendromu'nun asıl sebebinin 'şukursuzluk' olduğuna Altınoluk dergisinde değinen Munir Arıkan'ın yazısı... Şukretmeden yaşıyoruz. Ya da gercek şukurle tanışmadığımız icin; nimetler artmıyor. "Nimetler şukurle artar" Evet ama, nimetler sayısal olarak artarken, alınan haz duygusal olarak azalıyor. Pazar sabahları 53 ceşit "Sunday Branch" ile Pazar kahvaltısı yapan aile, milletin icinde cocuğu haşlıyor; "Ye zıkkım olasıca. Neyin eksik? Niye yemiyorsun? Oğlum yesene. Beni deli etmesene. Allah cezanı vermesin. Yemeğini bitirsene..." Aile farkında değil, cocukları onca nimet arasında, nimetlerin tadından mahrumken, yemeğin farkına nasıl varsın. Dolayısı ile ilk once nimetlerin farkına varmak gerek. FİLMİ BAŞTAN ALALIM Ailecek, arabalarına binip, luks bir otelin cafesinde Pazar Kahvaltısına gidiyorlar. Bir kere; Pazar gunu hayattasın. Ailenle birliktesin. Evden cıkıyorsun, kendi isteğinle. Yani ev sahibi kirayı odemediniz diye sizi kapı dışarı edip evden atmıyor. Arabanız var. Arabaya binecek ayakların var. Luks bir otele gidecek paran var. Gittiğin yerde onune serilen 53 ceşit kahvaltılığı gorecek gozun var. O mis gibi, sıcacık ekmeğin kokusunu alabilen burnun var. O receli ekmeğe surebilecek ellerin var. Şeker hastası değilsin. Recel yiyebiliyorsun. Hastanede yoğun bakım unitesinde cihazlara bağlı bir hayatın yok. Hapishanede tutuklu da değilsin, ozgursun. Annen olmuş; oksuz, baban olmuş; yetim değilsin. Annen ve baban cocuk sahibi olmayan, cocuk hasreti ile yanıp ama cocukları olmadığı icin, icleri hep buruk kalan bir aile de değil. Turkiye 'de yaşıyorsun. Irak 'ta, Filistin 'de, Afrika 'da değilsin. Bir devletin var. Bağımsız ve ozgur. Kaos ortamında değilsin. Otele giderken, yolunu kesen eşkiya yok. Otelde Irak 'taki gibi her gun patlayan onlarca bombanın birisinin patlama riski yok. Rahatsın. Baban işini kaybetmemiş, işi var ve kazancı iyi. Annen babandan boşanmamış, ufak tefek sorunlar elbette olabilir ama mutlu bir ailen var. Annen baban seni Cocuk Esirgeme Kurumu 'nun kapısına bırakmamış. Dışarıda hava guzel. Sibirya 'da yaşamıyorsun. Dondurucu bir soğuk da yok. Ya da collerin ortasındaki kıl bir cadırda değilsin. Kuresel ısınma elbette buyuk bir tehdit ama hala masada hem de birkac bardak su var, cayın kahvenin yanında. Anne ve babanla, copten ekmek toplayan bir aile değilsin. Kılık kıyafetlerinle kabul gorduğun kesin, seni iceri aldıklarına gore. Hırpani kılıklı, kopru altı tinercisi değilsin. Ailen de değil. İtibarlı bir ailedesin. İtibarın var. Sizi kovmadıklarına gore, cebinizde yiyeceğiniz yemeklerin parası da hazır. Masada, birbirinizin yuzune sevgiyle bakacak kadar guzelsiniz. Yuzu yanmış masum ve garip hasta cocuk değilsin sen. Ki kaldı ki yuzu yanık ya da yara izli nice insan, diğerlerine nazaran daha şukurlu ve sevgi dolu yaşıyor hayatı. Annesi yuzune bakarken korkan bir cocuk değilsin. Ve senin annen de yuzune bakılmayacak bir insan değil. Biyolojik ve fiziksel olarak bakınca iğrenilecek biryanık yuz yok. Babanda da yok, oyle bir yuz. İnsan icine cıkmanı engelleyen bir rahatsızlığın da yok. İnsanların senden rahatsız oldukları da yok. Masada iştahını kacırtan bir sebep de yok ortada. Peki evladım nicin yemiyorsun, o guzeller guzeli nimetleri? Yedi milyar dunya insanından en azından altı milyarına nasip olmayan o nimetleri, nicin yemiyorsun? İştahını kesen şey ne? "ŞUKURSUZUM" "Şukursuzum abi. Annemle babam bebeklikten bu yana, bana şukru hic anlatmadılar, biliyor musun"? İşte bu iştahsızlık, şukursuzluk iştahsızlığıdır dostlar. Ve şukursuzluk iştahsızlığı, iştah şurubu ile gelmez. Onun icin daha başka, bambaşka bir şeyler yapılması gerek. Hepimizin yapamadığı, es gectiği, ihmal etiği bir şey. Cocuklarımız gozlerimizin onunde eriyip gidiyor. Kişilik olarak eriyip gidiyorlar. Bedensel, zihinsel, fiziksel ve ruhsal olarak eriyip gidiyorlar. İştahları kesilince; iştah şurubu, zayıflayınca; kuvvet mucunu, canları sıkılınca; anti depresanla cocuk buyutuyoruz. Bir şukursuzluk yolundayız ki Dostlar sormayın gitsin. Ne başı belli, ne sonu. Şukredemeden değil, şukru duşunemeden yaşayıp, gidiyoruz şu garip Dunya 'dan. PEKİ NE YAPACAĞIZ? Nasıl cıkacağız icinden bu şukursuzluk sendromunun? Ki o şukursuzluk sendromu değil midir, mutsuzluk sendromunu doğuran? Doğru ya; kac anne baba var, en yeni, en iyi, en pahalı oyuncakları almasına rağmen, cocuklarının gozunde o hasret kaldığımız mutluluk ışıltısını gorebilen? Sahi kac anne baba? Eskiden carığı ayakkabı, dalından yere duşmuş portakalı top yapıp, cift kale mac ederdik, Osmaniye 'de. Eski yırtık pırtık bir cocuk kitabı, onu okumaktan ve defalarca her sayfasını buyuk bir istekle tekrar tekrar cevirmekten, haşat olurdu o minik ellerimizde. Bir arkadaş geldi mi yanımıza, yuzumuz guler, bir akraba geldi mi evimize evimiz şenlenirdi. Şimdi Palyaco Ekibi ve şenlendirici hokkabazlar bile, neden gulduremiyor cocuklarımızı duşunen var mı? O eski olumsuz gulucukleri, o nurani yuz ifadesini, o "gulunce goz bebeğinin ici gulerdi" gulucuklerini goreniniz duyanınız var mı? Anneannem rahmetli, dedemizin eski kıyafetlerinden, onune bir ibadet aşkı ile kurulduğu elle cevirmeli Singer Makinesinde bize bayramlık kıyafet cıkartırdı. Takar takıştırır, ne eder eder ama bizi bayrama bayramlıksız cıkartmazdı. Ve giyince şukrederdik. Ama gercekten şukrederdik. Yeni bir kıyafetti. Eskiden bozma diye bozulmazdık. Sevinirdik, billahi. Ve hatta evdekilerin ellerini operdik sırayla, ustumuze yeni bir kıyafet giydiğimizde. Onlar da sevinirdi. Ve eminim evin o havasından, yanı başımızda hep bizimle olan Melekler bile sevinirdi. Ve ustumuze sinerdi onların o kutsal sevincleri ki, o mutluluk hep uzun surerdi. Şimdi alınan onca bayramlıklar, daha alışveriş merkezlerinde onları alırken bile; "Actırmayın lan benim bayramlık ağzımı" fırcaları ile alınmıyor mu? Verilen hediyelerin sevinci, paketi acana kadar. En cok doğum gunlerinde goruyorum, cocukların sevinclerini. Gelen onca hediyeye rağmen, mutlulukları sadece hediye paketini acana kadar suruyor, nedendir bileniniz var mı? Ne bekliyor, o minik dunyasında, neyi hayal ediyor acaba da yerine getirilmeyen o beklenti uzuyor onu, bilmiyorum. Ama bildiğim tek bir şey var, mutlu değiller. Mutlu olamıyorlar. "Hıımmm. Bu muymuş" edasıyla acılıyor paketler. Ne alana, ne verene bir kutsi teşekkur. Ne de buna sebep olana. Hızlı yaşıyor cocuklarımız. Cunku onlar da bizim şu kuresel hızdaki hayatımıza ayak uydurmak zorundalar. Ve o hızda, elde ettiklerinin şukrunu idrak edecek kadar vakitleri olmuyor, dolayısıyla. Ve haz alamıyorlar. Vitaminini alamıyorlar, elde ettiklerinin. Ozumseyemiyorlar ellerindeki nimetleri, şoyle doya doya... Hani kırk kez ciğne der ya uzmanlar, bir lokmayı. Kırk kez duşunemiyorlar, o nimeti ki ben birine bile razıyım. COCUKLAR BOYLE DE BİZ FARKLI MIYIZ? Biz de boyleyiz. İş bulana kadar cektiğimiz acı, işi bulduğumuz gun sevindirebiliyor bizi. Ve birkac gun sonra ayaklar geri geri gitmeye başlıyor, uğruna buyuk bir mucadele vererek girdiğimiz o iş yerine. Ve icimizden artık gitmek gelmiyor. Ve ah keşke başka bir iş yeri olsa diye, aramaya başlıyoruz. Aranmaya başlıyoruz. Dunya 'nın en guzelleri ile evlenip 3 gun sonra boşanan ciftler nicin ayrılıyor zannediyorsunuz? Elde edene kadar her şey. Sonra cazibesini, buyusunu kaybediyor. OSS 'yi kazanana kadar her şey. Sonra uğruna hayatımızı heder ettiğimiz o universite bile cazip hale gelemiyor. Uğruna mucadele edilen her şey, ev, araba, iş... Her şey ama her şey tılsımını kaybediyor, elde eder etmez. Halbuki bir fincan kahvenin kırk yıllık hatırının olduğu bir kulturde yetişmedik mi biz? Bırakın bir fincan kahveyi, eşimize aldığımız bir kahve makinasının bile 40 dakikalık hatırı olmamasının sebebi nedir sizce? ŞUKURSUZLUK SENDROMU Sebep cok basit Canlar; Şukursuzluk Sendromu. Ve tabi bunun yol actığı mutsuzluk sendromu ki, icine duşulduğunde oyle iştah şurubu ya da anti depresanlarla gecmiyor. Sevgili Babam, "Oğlum" der; "Seni 4 kat fazla seviyorum. Birinci sevgim; dost sevgisi. Cunku bugune kadarki dostlarım icinde bana en fazla dost olan sensin. İkinci sevgim; akraba sevgisi. Cunku akrabalarım icinde bana en fazla dost olan, beni en cok anlayan sensin. Ucuncu sevgim; kardeş sevgisi. Cunku kardeşlerim icinde bana en fazla kardeş olan, bana onlardan daha fazla iyilik yapan sensin. Dorduncu sevgim; evlat sevgisi. Cunku evlatlarım icinde en fazla gurur duyduğum, en dolu dolu dua edebildiğim, en icten ve samimi duygularla ozlediğim sensin..." Ve ekler yaşaran gozlerini silerken usulca; "Dolayısı ile evladım ben seni dort kat fazla seviyorum." Bazen muziplik işte. Aradığında yarı şaka yarı ciddi sorarım: "Hoopp! Bi dakika Hocam, kim arıyor?" "Gardaş Şukru" arıyor derse, cevap hemen hazır; "Buyur Gardaşım" derim. Baba Şukru arıyor derse, "Buyur Can Babam, Buyur Babacığım" derim. Ve yaşadığımız olaylarda, bazen Hocam olur, bazen dostum, bazen arkadaşım, bazen bir akrabam ve bazen de Babam. Can Babam. İşte bu sevgiyi ondan oğrendim ben. Sevginin artabileceğini, tek bir sevgi ile yetinilmemesi gerektiğini. Sevgiye sevgi katamazsak, sevgiye sevgi katmayı oğrenemezsek, mutlu olamayacağımızı ondan oğrendim. İnsanlar nicin boşanıyorlar Sizce, Dostlarım? Kader. Elbette doğru. Ama bir de alt yapıda, derin yapıda, bilincaltında şoyle bir şey yok mu; Eşi sadece eş olarak gormek. Ve eşliği ile ilgili, eş olarak yapabilecekleri bittiğinde onu terk etmek. Ustelik yapabileceklerinin bitmesine de gerek yok. Azıcık azaltsın, siz seyreyleyin gumburtuyu. Halbuki eşlerimizi hem eş, hem arkadaş, hem en iyi dost, hem en iyi akraba, hem en iyi can yoldaşı yapsak fena mı olur? Sevgilerine sevgi katsak? Adlarının yanına eklediğimiz değişik iltifatlarla, onları onure etsek. Bizimle olduklarına, kahrımızı cektiklerine, bizim icin supurge ettikleri sacları adına, en azından yaptıkları fedakarlıklara dem vursak, fena mı olur? CAĞIMIZIN MANEVİ VEBASI Eskiler maharet iltifata tabidir demiş. Ne guzel de demiş. Yukarıda anlattım. Cocuklarda şukursuzluk sendromu var da, sanki bizde yok mu? Şukursuzluk sendromu cağımızın manevi vebasıdır ve veba bulaşıcıdır. Ve siz cocuklarınızdaki bu hastalığın kimden bulaştığını gayet iyi biliyorsunuz artık. Eşlerimiz yemek yapar, tuzunu beğenmeyiz. Ev işi yapar sitilini beğenmeyiz. Yardımcı olur, tarzını beğenmeyiz. O şukursuzluk sendromu ilk bizde var cunku. Ne olur sanki; bir araba aldıysak, onun şukrunu arttırarak kullansak. Araba icinşukur nasıl artar ki dediğinizi duyar gibiyim. Artar elbet. Dunyada 6 milyar insanın arabası yok. Ama aldığımız arabanın şukrunu arttıracağımıza, daha uc ay gecmeden modelini arttırmaya bakıyoruz. Cunku eskiyor onun verdiği mutluluk ve haz. Ve hemen daha iyi, daha yeni ve daha super bir model peşine duşuyoruz. Yuksek model araba alanlara bir sozumuz yok. Ama ne olur, aldığı arabanın şukrunu de modelini yukseltmeye calıştığı kadar yukseltse insan? Ne olur, ailesini huzurla gezdirse? Arabanın icini eşine ve cocuklarına zindan etmeden, fırca atma yeri haline getirmeden, mutlu ve huzurlu bir şekilde o anın hazzını yaşasa? Hissetse, araba ne buyuk bir nimettir. Ve bunu cocuklarına da hissettirse. Akrabalarını da dolaştırsa. Sebepsiz habersiz, cat kapı calsa bir gun. Uzak bir akrabasına. Araba aldım da, sizi bir gezdireyim dese, ne olur? Yolda kalmışları alsa, arabasına guvenli olarak. Ehliyeti olmayan bir kişiyi kendi arabasında eğitse. Onun da ehliyet almasına yardımcı olsa? Doğru kullansa arabasını. Temiz tutsa? Oyle ya. İlk aldığında her gun yıkarken, tertemiz bakarken, 3 ay sonra umursamaz hale gelmek neden? Ve her ay en az bir hayır işinde kullansa arabasını. Dese ki, arabam hazır. İstediğiniz zaman alabilirsiniz. Ne olur, sırması mı sıyrılır? Arabanın bir kullanımla sırmasının sıyrılmayacağı kesin ama bizim bunca nimet icine gark olmuşken, icine duştuğumuz şukursuzluk sendromu dolayısı ile sıtkımızın sıyrıldığı kesin. Onerilerinizi Bekliyoruz: Nasıl Şukredebiliriz? Şimdi Değerli Okurlar. Can Dostlarım. Bundan sonrasını sizin o guzel gonullerinize bırakıyorum. Ve gelecek sayı icin sizden haber bekliyorum. Duşunun bir ay boyunca. Sorun, soruşturun. Araştırın. ŞUKUR NASIL ARTAR? Şukur nasıl artar? Daha daha, nasıl şukredebiliriz? Şukrumuzu daha fazla nasıl arttırabiliriz? Onerilerinizi bekliyorum. Ama Sizi birazcık yonlendirmek adına; anne, babamız, eşimiz cocuğumuzla ilgili nasıl daha fazla şukredebilirizi de duşunmenizi istiyorum. Kucuk bir ip ucu. Bugune kadar cocuğu olmayan bir aileye, iclerindeki o cocuk sahibi olma duygusunu onlara da yaşatma adına tıbbî; yardım alabilmeleri icin uc beş kuruş verdiniz mi hic? 15 20 arkadaş bir araya gelip, işyerinden, aileden, dost grubundan, cocuğu hastahanede parasızlık nedeniyle rehin kalan bir garibana yardımcı olmak da, sizin cocuk sahibi olmanızın şukrunu başka bir yolla ve en iyi bir şekilde ifade etmek değil de, nedir? Ve duşunun Canlar. Bir kalemi aldığınızda, bir telefon, bir bilgisayar, bir kıyafet... Şukrunuzu nasıl arttırabileceğinizi duşunun? Her gun onlarca kez onunden gecmemize rağmen, bizde hicbir olumlu duygu uyandırmayan o minik caminin anlamını, yurtdışına gittiğinizde, kucucuk bir apartman altı mescidi icin onlarca yıl mucadele veren gurbetcilerimizdendinlediğinizde anlar gibi oluyorsunuz. Ve başımızı kaldırıp, şoyle buyuk bir ozlemle, hasretle, gururla bakmayı yıllardır unuttuğumuz, o "şehadetleri dinin temeli" olan ezanların gonderi minarelerin kıymetini, Londra 'da minare izni alan Dostlarımızın; Caminin yanına şoyle mutevazi bir minare yaptıktan sonra, onu her gorduklerinde yanına gelipokşayışlarında, elleri ile dokunup ağlayışlarında anlıyorsunuz. Ne dersiniz? Nimetin kıymetini, elimizden gitmeden once, şoyle doya doya yaşasak, fena mı olur? Kaynak: Munir Arıkan, Altınoluk, 2008 Aralik, Sayı: 274, Sayfa: 044 İslam ve İhsan

Mutsuzluğun Sebebi Nedir? Şukretmeden yaşıyoruz. Ya da gercek şukurle tanışmadığımız icin; nimetler artmıyor. "Nimetler şukurle artar" Evet ama, nimetler sayısal olarak artarken, alınan haz duygusal olarak azalıyor. Cağımızın hastalığı olan 'Mutsuzluk sendromu'nun asıl sebebinin 'şukursuzluk' olduğuna Altınoluk dergisinde değinen Munir Arıkan'ın yazısı... Şukretmeden yaşıyoruz. Ya da gercek şukurle tanışmadığımız icin; nimetler artmıyor. "Nimetler şukurle artar" Evet ama, nimetler sayısal olarak artarken, alınan haz duygusal olarak azalıyor. Pazar sabahları 53 ceşit "Sunday Branch" ile Pazar kahvaltısı yapan aile, milletin icinde cocuğu haşlıyor; "Ye zıkkım olasıca. Neyin eksik? Niye yemiyorsun? Oğlum yesene. Beni deli etmesene. Allah cezanı vermesin. Yemeğini bitirsene..." Aile farkında değil, cocukları onca nimet arasında, nimetlerin tadından mahrumken, yemeğin farkına nasıl varsın. Dolayısı ile ilk once nimetlerin farkına varmak gerek. FİLMİ BAŞTAN ALALIM Ailecek, arabalarına binip, luks bir otelin cafesinde Pazar Kahvaltısına gidiyorlar. Bir kere; Pazar gunu hayattasın. Ailenle birliktesin. Evden cıkıyorsun, kendi isteğinle. Yani ev sahibi kirayı odemediniz diye sizi kapı dışarı edip evden atmıyor. Arabanız var. Arabaya binecek ayakların var. Luks bir otele gidecek paran var. Gittiğin yerde onune serilen 53 ceşit kahvaltılığı gorecek gozun var. O mis gibi, sıcacık ekmeğin kokusunu alabilen burnun var. O receli ekmeğe surebilecek ellerin var. Şeker hastası değilsin. Recel yiyebiliyorsun. Hastanede yoğun bakım unitesinde cihazlara bağlı bir hayatın yok. Hapishanede tutuklu da değilsin, ozgursun. Annen olmuş; oksuz, baban olmuş; yetim değilsin. Annen ve baban cocuk sahibi olmayan, cocuk hasreti ile yanıp ama cocukları olmadığı icin, icleri hep buruk kalan bir aile de değil. Turkiye 'de yaşıyorsun. Irak 'ta, Filistin 'de, Afrika 'da değilsin. Bir devletin var. Bağımsız ve ozgur. Kaos ortamında değilsin. Otele giderken, yolunu kesen eşkiya yok. Otelde Irak 'taki gibi her gun patlayan onlarca bombanın birisinin patlama riski yok. Rahatsın. Baban işini kaybetmemiş, işi var ve kazancı iyi. Annen babandan boşanmamış, ufak tefek sorunlar elbette olabilir ama mutlu bir ailen var. Annen baban seni Cocuk Esirgeme Kurumu 'nun kapısına bırakmamış. Dışarıda hava guzel. Sibirya 'da yaşamıyorsun. Dondurucu bir soğuk da yok. Ya da collerin ortasındaki kıl bir cadırda değilsin. Kuresel ısınma elbette buyuk bir tehdit ama hala masada hem de birkac bardak su var, cayın kahvenin yanında. Anne ve babanla, copten ekmek toplayan bir aile değilsin. Kılık kıyafetlerinle kabul gorduğun kesin, seni iceri aldıklarına gore. Hırpani kılıklı, kopru altı tinercisi değilsin. Ailen de değil. İtibarlı bir ailedesin. İtibarın var. Sizi kovmadıklarına gore, cebinizde yiyeceğiniz yemeklerin parası da hazır. Masada, birbirinizin yuzune sevgiyle bakacak kadar guzelsiniz. Yuzu yanmış masum ve garip hasta cocuk değilsin sen. Ki kaldı ki yuzu yanık ya da yara izli nice insan, diğerlerine nazaran daha şukurlu ve sevgi dolu yaşıyor hayatı. Annesi yuzune bakarken korkan bir cocuk değilsin. Ve senin annen de yuzune bakılmayacak bir insan değil. Biyolojik ve fiziksel olarak bakınca iğrenilecek biryanık yuz yok. Babanda da yok, oyle bir yuz. İnsan icine cıkmanı engelleyen bir rahatsızlığın da yok. İnsanların senden rahatsız oldukları da yok. Masada iştahını kacırtan bir sebep de yok ortada. Peki evladım nicin yemiyorsun, o guzeller guzeli nimetleri? Yedi milyar dunya insanından en azından altı milyarına nasip olmayan o nimetleri, nicin yemiyorsun? İştahını kesen şey ne? "ŞUKURSUZUM" "Şukursuzum abi. Annemle babam bebeklikten bu yana, bana şukru hic anlatmadılar, biliyor musun"? İşte bu iştahsızlık, şukursuzluk iştahsızlığıdır dostlar. Ve şukursuzluk iştahsızlığı, iştah şurubu ile gelmez. Onun icin daha başka, bambaşka bir şeyler yapılması gerek. Hepimizin yapamadığı, es gectiği, ihmal etiği bir şey. Cocuklarımız gozlerimizin onunde eriyip gidiyor. Kişilik olarak eriyip gidiyorlar. Bedensel, zihinsel, fiziksel ve ruhsal olarak eriyip gidiyorlar. İştahları kesilince; iştah şurubu, zayıflayınca; kuvvet mucunu, canları sıkılınca; anti depresanla cocuk buyutuyoruz. Bir şukursuzluk yolundayız ki Dostlar sormayın gitsin. Ne başı belli, ne sonu. Şukredemeden değil, şukru duşunemeden yaşayıp, gidiyoruz şu garip Dunya 'dan. PEKİ NE YAPACAĞIZ? Nasıl cıkacağız icinden bu şukursuzluk sendromunun? Ki o şukursuzluk sendromu değil midir, mutsuzluk sendromunu doğuran? Doğru ya; kac anne baba var, en yeni, en iyi, en pahalı oyuncakları almasına rağmen, cocuklarının gozunde o hasret kaldığımız mutluluk ışıltısını gorebilen? Sahi kac anne baba? Eskiden carığı ayakkabı, dalından yere duşmuş portakalı top yapıp, cift kale mac ederdik, Osmaniye 'de. Eski yırtık pırtık bir cocuk kitabı, onu okumaktan ve defalarca her sayfasını buyuk bir istekle tekrar tekrar cevirmekten, haşat olurdu o minik ellerimizde. Bir arkadaş geldi mi yanımıza, yuzumuz guler, bir akraba geldi mi evimize evimiz şenlenirdi. Şimdi Palyaco Ekibi ve şenlendirici hokkabazlar bile, neden gulduremiyor cocuklarımızı duşunen var mı? O eski olumsuz gulucukleri, o nurani yuz ifadesini, o "gulunce goz bebeğinin ici gulerdi" gulucuklerini goreniniz duyanınız var mı? Anneannem rahmetli, dedemizin eski kıyafetlerinden, onune bir ibadet aşkı ile kurulduğu elle cevirmeli Singer Makinesinde bize bayramlık kıyafet cıkartırdı. Takar takıştırır, ne eder eder ama bizi bayrama bayramlıksız cıkartmazdı. Ve giyince şukrederdik. Ama gercekten şukrederdik. Yeni bir kıyafetti. Eskiden bozma diye bozulmazdık. Sevinirdik, billahi. Ve hatta evdekilerin ellerini operdik sırayla, ustumuze yeni bir kıyafet giydiğimizde. Onlar da sevinirdi. Ve eminim evin o havasından, yanı başımızda hep bizimle olan Melekler bile sevinirdi. Ve ustumuze sinerdi onların o kutsal sevincleri ki, o mutluluk hep uzun surerdi. Şimdi alınan onca bayramlıklar, daha alışveriş merkezlerinde onları alırken bile; "Actırmayın lan benim bayramlık ağzımı" fırcaları ile alınmıyor mu? Verilen hediyelerin sevinci, paketi acana kadar. En cok doğum gunlerinde goruyorum, cocukların sevinclerini. Gelen onca hediyeye rağmen, mutlulukları sadece hediye paketini acana kadar suruyor, nedendir bileniniz var mı? Ne bekliyor, o minik dunyasında, neyi hayal ediyor acaba da yerine getirilmeyen o beklenti uzuyor onu, bilmiyorum. Ama bildiğim tek bir şey var, mutlu değiller. Mutlu olamıyorlar. "Hıımmm. Bu muymuş" edasıyla acılıyor paketler. Ne alana, ne verene bir kutsi teşekkur. Ne de buna sebep olana. Hızlı yaşıyor cocuklarımız. Cunku onlar da bizim şu kuresel hızdaki hayatımıza ayak uydurmak zorundalar. Ve o hızda, elde ettiklerinin şukrunu idrak edecek kadar vakitleri olmuyor, dolayısıyla. Ve haz alamıyorlar. Vitaminini alamıyorlar, elde ettiklerinin. Ozumseyemiyorlar ellerindeki nimetleri, şoyle doya doya... Hani kırk kez ciğne der ya uzmanlar, bir lokmayı. Kırk kez duşunemiyorlar, o nimeti ki ben birine bile razıyım. COCUKLAR BOYLE DE BİZ FARKLI MIYIZ? Biz de boyleyiz. İş bulana kadar cektiğimiz acı, işi bulduğumuz gun sevindirebiliyor bizi. Ve birkac gun sonra ayaklar geri geri gitmeye başlıyor, uğruna buyuk bir mucadele vererek girdiğimiz o iş yerine. Ve icimizden artık gitmek gelmiyor. Ve ah keşke başka bir iş yeri olsa diye, aramaya başlıyoruz. Aranmaya başlıyoruz. Dunya 'nın en guzelleri ile evlenip 3 gun sonra boşanan ciftler nicin ayrılıyor zannediyorsunuz? Elde edene kadar her şey. Sonra cazibesini, buyusunu kaybediyor. OSS 'yi kazanana kadar her şey. Sonra uğruna hayatımızı heder ettiğimiz o universite bile cazip hale gelemiyor. Uğruna mucadele edilen her şey, ev, araba, iş... Her şey ama her şey tılsımını kaybediyor, elde eder etmez. Halbuki bir fincan kahvenin kırk yıllık hatırının olduğu bir kulturde yetişmedik mi biz? Bırakın bir fincan kahveyi, eşimize aldığımız bir kahve makinasının bile 40 dakikalık hatırı olmamasının sebebi nedir sizce? ŞUKURSUZLUK SENDROMU Sebep cok basit Canlar; Şukursuzluk Sendromu. Ve tabi bunun yol actığı mutsuzluk sendromu ki, icine duşulduğunde oyle iştah şurubu ya da anti depresanlarla gecmiyor. Sevgili Babam, "Oğlum" der; "Seni 4 kat fazla seviyorum. Birinci sevgim; dost sevgisi. Cunku bugune kadarki dostlarım icinde bana en fazla dost olan sensin. İkinci sevgim; akraba sevgisi. Cunku akrabalarım icinde bana en fazla dost olan, beni en cok anlayan sensin. Ucuncu sevgim; kardeş sevgisi. Cunku kardeşlerim icinde bana en fazla kardeş olan, bana onlardan daha fazla iyilik yapan sensin. Dorduncu sevgim; evlat sevgisi. Cunku evlatlarım icinde en fazla gurur duyduğum, en dolu dolu dua edebildiğim, en icten ve samimi duygularla ozlediğim sensin..." Ve ekler yaşaran gozlerini silerken usulca; "Dolayısı ile evladım ben seni dort kat fazla seviyorum." Bazen muziplik işte. Aradığında yarı şaka yarı ciddi sorarım: "Hoopp! Bi dakika Hocam, kim arıyor?" "Gardaş Şukru" arıyor derse, cevap hemen hazır; "Buyur Gardaşım" derim. Baba Şukru arıyor derse, "Buyur Can Babam, Buyur Babacığım" derim. Ve yaşadığımız olaylarda, bazen Hocam olur, bazen dostum, bazen arkadaşım, bazen bir akrabam ve bazen de Babam. Can Babam. İşte bu sevgiyi ondan oğrendim ben. Sevginin artabileceğini, tek bir sevgi ile yetinilmemesi gerektiğini. Sevgiye sevgi katamazsak, sevgiye sevgi katmayı oğrenemezsek, mutlu olamayacağımızı ondan oğrendim. İnsanlar nicin boşanıyorlar Sizce, Dostlarım? Kader. Elbette doğru. Ama bir de alt yapıda, derin yapıda, bilincaltında şoyle bir şey yok mu; Eşi sadece eş olarak gormek. Ve eşliği ile ilgili, eş olarak yapabilecekleri bittiğinde onu terk etmek. Ustelik yapabileceklerinin bitmesine de gerek yok. Azıcık azaltsın, siz seyreyleyin gumburtuyu. Halbuki eşlerimizi hem eş, hem arkadaş, hem en iyi dost, hem en iyi akraba, hem en iyi can yoldaşı yapsak fena mı olur? Sevgilerine sevgi katsak? Adlarının yanına eklediğimiz değişik iltifatlarla, onları onure etsek. Bizimle olduklarına, kahrımızı cektiklerine, bizim icin supurge ettikleri sacları adına, en azından yaptıkları fedakarlıklara dem vursak, fena mı olur? CAĞIMIZIN MANEVİ VEBASI Eskiler maharet iltifata tabidir demiş. Ne guzel de demiş. Yukarıda anlattım. Cocuklarda şukursuzluk sendromu var da, sanki bizde yok mu? Şukursuzluk sendromu cağımızın manevi vebasıdır ve veba bulaşıcıdır. Ve siz cocuklarınızdaki bu hastalığın kimden bulaştığını gayet iyi biliyorsunuz artık. Eşlerimiz yemek yapar, tuzunu beğenmeyiz. Ev işi yapar sitilini beğenmeyiz. Yardımcı olur, tarzını beğenmeyiz. O şukursuzluk sendromu ilk bizde var cunku. Ne olur sanki; bir araba aldıysak, onun şukrunu arttırarak kullansak. Araba icinşukur nasıl artar ki dediğinizi duyar gibiyim. Artar elbet. Dunyada 6 milyar insanın arabası yok. Ama aldığımız arabanın şukrunu arttıracağımıza, daha uc ay gecmeden modelini arttırmaya bakıyoruz. Cunku eskiyor onun verdiği mutluluk ve haz. Ve hemen daha iyi, daha yeni ve daha super bir model peşine duşuyoruz. Yuksek model araba alanlara bir sozumuz yok. Ama ne olur, aldığı arabanın şukrunu de modelini yukseltmeye calıştığı kadar yukseltse insan? Ne olur, ailesini huzurla gezdirse? Arabanın icini eşine ve cocuklarına zindan etmeden, fırca atma yeri haline getirmeden, mutlu ve huzurlu bir şekilde o anın hazzını yaşasa? Hissetse, araba ne buyuk bir nimettir. Ve bunu cocuklarına da hissettirse. Akrabalarını da dolaştırsa. Sebepsiz habersiz, cat kapı calsa bir gun. Uzak bir akrabasına. Araba aldım da, sizi bir gezdireyim dese, ne olur? Yolda kalmışları alsa, arabasına guvenli olarak. Ehliyeti olmayan bir kişiyi kendi arabasında eğitse. Onun da ehliyet almasına yardımcı olsa? Doğru kullansa arabasını. Temiz tutsa? Oyle ya. İlk aldığında her gun yıkarken, tertemiz bakarken, 3 ay sonra umursamaz hale gelmek neden? Ve her ay en az bir hayır işinde kullansa arabasını. Dese ki, arabam hazır. İstediğiniz zaman alabilirsiniz. Ne olur, sırması mı sıyrılır? Arabanın bir kullanımla sırmasının sıyrılmayacağı kesin ama bizim bunca nimet icine gark olmuşken, icine duştuğumuz şukursuzluk sendromu dolayısı ile sıtkımızın sıyrıldığı kesin. Onerilerinizi Bekliyoruz: Nasıl Şukredebiliriz? Şimdi Değerli Okurlar. Can Dostlarım. Bundan sonrasını sizin o guzel gonullerinize bırakıyorum. Ve gelecek sayı icin sizden haber bekliyorum. Duşunun bir ay boyunca. Sorun, soruşturun. Araştırın. ŞUKUR NASIL ARTAR? Şukur nasıl artar? Daha daha, nasıl şukredebiliriz? Şukrumuzu daha fazla nasıl arttırabiliriz? Onerilerinizi bekliyorum. Ama Sizi birazcık yonlendirmek adına; anne, babamız, eşimiz cocuğumuzla ilgili nasıl daha fazla şukredebilirizi de duşunmenizi istiyorum. Kucuk bir ip ucu. Bugune kadar cocuğu olmayan bir aileye, iclerindeki o cocuk sahibi olma duygusunu onlara da yaşatma adına tıbb&