Sevginin Akıl almaz Boşluğu Bu kadar sık goruşurken benim yerime mektubumun gelmesi seni her halde şaşırtacak, fakat sonuna kadar okuyunca goreceksin ki başka turlu de yapamazdım. Bu mektubu cok daha once yazmış olmalıydım; o zaman ikimizde sonradan duyacağımız bircok vicdan azaplarından kurtulmuş olurduk. Ama gene de gec kalmış değilim, bir birimizi o kadar cabuk, o kadar umulmadık bir şekilde sevdik ki ansızın hastalanmış gibi olduk. Bu yuzden kendime daha erken gelemedim. Daha ileriye gitmeyeceğim artık, olduğum yerde duracağım; bunu yapmak benim elimde. Ama gene de surukleniyorum. Şimdi ise oyle bir savaş icindeyim ki senin yardımına muhtacım. Ne kadar derine suruklendiğimi ancak bu gece anladım; icine duştuğum ucurumun derinliğini gordum ve durma karar verdim. Oyun bitti; aşk benim icin bir hastalık oldu; kendimde bir tutkunluğun başladığını hissettim; sen daha duşunceli, daha ciddi oldun; butun boş zamanlarını bana verdin; sinirlerin gerginleşti huzurun kayboldu. Şimdi korkuyorum ve anlıyorum ki bu gidişi durdurmak, kendimizi toparlamak icin hareke gecmek benim gorevim. Evet, seni sevdiğimi soyledim. Sende beni sevdiğini soyledin. Ancak aradaki ahenksizliği fark edemedin mi? Etmedin değil mi? O halde sonra edeceksin; ben ucuruma duştuğum zaman. Bak benim halime, duşun benim kim olduğumu. Beni sevmen mumkun mu? Beni seviyor musun? Dun "seviyorum, seviyorum, seviyorum" dedin; Bende kesin olarak soyluyorum: Hayır, hayır, hayır. Beni sevmiyorsun, ama şunu hemen belirteyim ki yalanda soylemiyorsun: Beni aldatmıyorsun. Hayır denecek yer de evet diyecek insan değilsin. Benim sana anlatmak istediğim, duyduğun şeyin gercek aşk değil, sadece bir aşk umudu olmasadır... Ben baştan sana bunu acıkca soylemeleydim, sen yalnış bir yoldasın; karşındaki erkek, ruyalarında gorduğun erkek değil. Goreceksin, bir gun o erkek karşına cıkacak; bana kızacaksın; ben de bunu azabını duyacağım. Daha keskin bir zekam, daha iyi bir kalbim olsaydı, daha samimi olsaydım sana bunları daha once soylerdim... Şimdi başka turlu duşunuyorum. Kendi kendime şunu soruyorum: Aşk yureğime iyice duştuğu zaman ne olacak? Bu acıya dayanabilecek miyim? İşin sonu kotuye varacak. Daha şimdiden bunu duşunmek beni urpertiyor. Başka birisi olsa şunları da eklerdi " bu satıları gozyaşları icinde yazıyorum?" Ama ben sana yalan soylemiyorum, acımın bir gosteriş olmasını istemiyorum. Cunku dertleri, pişmanlıkları artırmak neye yarar? Bu ceşit yalanlarda sevgiyi daha fazla kokleştirmek umudu saklıdır. Bense bu duyguyu sende ve bende kokunden kazmak istiyorum. Zaten gozyaşları ya boş hayallere ya da bir kadını baştan cıkartmak isteyenlere yaraşır. Ben sana bunları uzun bir yolculuğa cıkan iyi bir dostla vedalaşır gibi soyluyorum: İki uc hafta daha beklesem cok gec olurdu. Aşk bir ruh kangreni; o kadar cabuk ileliyor ki Daha şimdiden ne haldeyim. Zamanı saatleri, dakikalarla değil, seninle olcuyorum: Onu gordum, goremedim, goreceğim, goremeyeceğim, gelecek, gelmeyecek... Hayatımızın bu kısa donemi belleğimde her zaman temiz ve ışıklı bir hatıra olarak kalacak ve beni tekrar eski ruh uyuşukluğuna duşurmekten koruyacak. Bu hatıra sana da hic bir zaman zarar vermeyecek ve gelecekte gercek aşkı bulmana yardım edecek... Geceler bitti... Yolculuklar da... Yeni yerler, yeni sabahlar da bitti... Allahaısmarladık meleğim