kirpiler ve insanlar İki kirpi varmış; Mevsimlerden kışmış Kirpiler uşumuş. Birbirlerine sokulmuşlar... Dikenleri batmış. Uzaklaşmışlar, uşumuşler; Yaklaşmışlar dikenleri batmış... Uzaklaşmışlar, uşumuşler Aradaki mesafeyi bir turlu bulamamışlar Ve... Donarak olmuşler. İlişkilerimizde o mesafeyi bulabilmek cok onemli; yoksa donup gitmek işten bile değil. Ya da dikenlerin acılarına katlanmak... Hangisi? Dikenlerin acılarına katlanarak uyuşmak mı; yoksa donarak olmek mi? Dikenlerin acılarına katlanarak uyuşursak bu yaşadığımız cevreye ve icinde bulunduğumuz herşeye ilgisiz kalmamıza neden olmaz mı? Ya donarak olmek..! Sevgisiz ve yalnız... Yetmek icinde, yetinmek icinde emek gerek oysa... ozveri ve sevgi gerek. "Zaman ise yok edici bir melek..." Dışarda herkes tek başına yaşıyor kavgasını kirpilerle, bir uzak, bir yakın. Peki ya diyorum;ya hayat iyileştirmezse yaralarımızı? Ya daha cok kanarsak! Bize "don" diyecek birileri olacak mı? Yoksa o dikenlerin acısıyla uyuşup kalıcakmıyız bir koşede... Bazı insanlar vardır; alınlarında gorunmez bir yalnızlık damgasıyla doğarlar. Sevgi icin cırpındıkca sevgisiz, insan icin cırpındıkca, insansız kalırlar. Onlar ki... ne yapıp ettikleri bile kendilerini anlatmaya yetmez ve hep uzak hep kuskun bırakılırlar... Cunku onlar dikenler ne kadar acı verse de acıdan uyuşamayan ve devamlı sorgulayan irdeleyenlerdir, belki de bu yuzden hep yalnızlar... İclerindeki itiş kakışı ofkesizce, dilsel sapmalara bile başvurmadan mutevekkil bir şekilde yaparlar. İşte onlar severken bile karşılık beklemeyenlerdir. Sevdikleri insanın yaklaşmasına izin verdiği kadarı ile yaklaşan, boğmadan sevenlerdir. İşte bu yuzden onlar hep yalnızdır ama asla donarak olmezler. Onlar ne varılamayacak kadar uzaktadır, ne de dikenlerin batacağı kadar yakın... alıntı