hicbirşey icin gec olmamalı! Yaşadığı şehirden, bulunduğu ortamdan kısacası yaşantısından sıkılan bir adam, cebindeki az miktar para ile yanına hicbir şey almadan bulunduğu kenti terk edip daha once hic bilmediği bir ulkeye gitmiş. Oraya henuz alışmaya calışırken birden bir ses duymuş. Bir cığırtkan, avazı cıktığı kadar meydanda bağırıyormuş: Tiyatro! Gelin! Kacırmayın! Bu akşam Tiyatro!... Adam hayatında hic tiyatroya gitmemiş ve inanılmaz derecede merak etmiş. Biletin nereden alındığını oğrenmiş. Bilet fiyatı cebindeki tum para kadar olmasına rağmen hic tereddutsuz bileti almış. Başlamış merakla oyunu izlemeye... Oyun bitmiş, herkes dağılmış ve bizim meraklı oylece kalmış, izlediği muhteşem oyun karşısında. O sırada temizlikci tarafından salonu boşaltmak icin ikaz almış. Adamsa: Bana mudurunuzun yerini soyler misiniz? Onunla bir şey konuşmam gerek... demiş. Seyrettiği oyunun etkisi ile mudur ile konuşmuş ve ne olursa olsun, ne iş olursa olsun buranın bir parcası olmak icin calışmak istediğini belirtmiş. Mudur cok şanslı olduğunu, şu sıralarda bir temizlikci aradığını fakat once onu denemesi gerektiğini ifade etmiş ve denemek uzere aylardır el değmemiş bir kutuphanenin temizliğini uygun bulmuş. İşte burayı temizle. Eğer beğenirsem seni işe alırım... demiş ve gitmiş. Tiyatro aşkının verdiği şevk ile temizlik beklenenden kısa surede bitmiş. Mudur odayı gormeden adamın samimiyetine inanmamış. Onu diğerleri gibi işi savsaklayan biri sanmış. Fakat odanın temizliğini gorunce hayretler icinde kalmış. Aylardır iceriye girilmeyen oda gıcır gıcır oluvermiş. Mudur bu cabuk ve becerikli adamı işe almaya karar vermiş. Tamam seni işe alıyorum Fakat benim yatacak yerim yok. O zaman burada yatarsın ve işe daha erken başlarsın. İstediği olan tiyatro tutkunu, huzurlu bir şekilde odayı terk ederken mudur. Adın neydi senin buraya yazalım... demiş. Aldığı cevap ise; William! William Sheakspeare!... olmuş. Bu hikaye hem insanı dehşete duşurucu hem de ilham verici. Sheaksper tiyatro yaşantısına bu şekilde başlamış. Tam kırk (40) yaşında... tiyatroyu o yıllarda tanımış ve buyuk bir azimle o muhteşem oyunları yazmış. Ustelik buyuk bir fedakarlık gostermiş mesleği icin. Meslek hayatı boyunca sadece uc saat uyuyarak yaşamını surdurmuş. Sabah erken kalkıp oyun provasını yapıyor oyununu oynuyor ve akşam yeniden oyun yazıyor... Bu boyle surup gitmiş. Bu hikayeyi ilk duyduğumda yaşamım icin duyduğum kaygıları bir kenara bıraktım. Anladım ki, hicbir şey icin gec değil. İnsan eğer isterse imkansız gibi gorunen olayları da gercekleştirebilir. Yeter ki yurekten istesin ve bunun icin caba sarf etsin. Hicbir şey icin gec değil. Kırk yaşında olsak ta... Yolun başında olsak ta... Yeter ki isteyelim, kararlı olalım, azimli olalım...