Unzile unzile oyunları hikayesi nereli hayatı Dun gece hic uyumadım. Butun gun ve gece yağmur vardı İstanbul'da. Bardaktan boşanırcasına yağdı once. Azaldı, sonra tekrar hızlandı velhasıl aralıksız ıslattı şehri. Arapsacı olmuş trafikte Boğaz Koprusu'nden gecmeye calışırken durmaksızın aynı şarkıyı dinliyordum. "Unzile insan dolu/ bilinmezlere gebe" diyordu Şebnem Ferah o doyamadığım sesiyle. Yorgunluktan sızlayan ayaklarım ve gozlerimle gec saatte eve ulaştığımda bir sure pencereden şehri seyrettim. Kızım sacları alnına yapışmış, uyuyordu. Oğleden sonra bale kursundan aldığı karnesini baş ucuna koymuş ve buyuk ihtimalle bana gostermek icin hevesle beklemişti. Oysa ben calışmak zorundaydım. Ne karnesini almaya gidebildim onunla ne de gosterisini izleyebildim. "Anne ne olur erken gel" dedi akşam telefonda. "Cekimim biter bitmez geleceğim" dedim. "Başka anneler de yoktu bugun anne, ablalar vardı bir tek. Ama bizim okulun gosterisine birlikte gidicez di mi, izin alacaksın di mi" diye sordu bir cırpıda. İcim yana yana "Elbette aşkım, elbette birlikte gideceğiz" dedim. Kendi kendine bulduğu teselli incecik bir kesik attı kalbime. İşte ben gelene kadar dalmış uykuya ve ben yine yetişemedim bir ozel sevincine daha... İlk adımlarını da gorememiştim. Calışıyordum. İlk cumlesini de duyamamıştım. Calışıyordum. Ben hep calışıyordum. Bana "başka anneler de yoktu bugun" dedi evet. Telefonu kapadım. Dışarıda yağmur yağıyordu. Kalbimde incecik bir kesik, yutkundum. Ağlamadım. Her şeye ağlanır mı canım? Calışan annelerin hepsi yaşıyor bunu. Kalbimde ince bir kesik sızlıyor ama. "Başka anneler de yoktu" dedi... Yanağımı ısırdım, merdivenleri indim ve işimin başına gectim. Kalbimde incecik bir kesik sızıntı yapıyordu... Dun gece hic uyumadım. Gozlerimde biber yanıkları, kızımı okuluna gonderdim, oturdum yazıyorum şimdi. Yine aynı şarkıyı dinliyorum. Yanımda kimse yok. İstediğim gibi ağlarım. Hem ağlarım, hem yazarım. Unzile; kızım, ben, annem ama en cok anneannem, babaannem... Biri Doğu Anadolu'nun bir dağ eteğinde, bir diğeri Ihlara Vadisi'nde henuz on uc yaşındayken evlendirilmiş ve camurdan fırınlarını bahcede kurumaya bırakıp gelin olmaya durmuşlar. Kucaklarında ağlayan ve sut isteyen bebekleriyle ceşmede oyun oynayan arkadaşlarını seyretmişler. Hayatta kalan cocuklarını ise dişle tırnakla buyutup okutmuşlar. Her ikisini de hep calışırken hatırlıyorum. Hic boş durmayan elleriyle, durmaksızın bir şeyler yaratırlardı. Herkes ya okumalı ya da calışmalıydı onlara gore. Ben ailemin kadınlarından sanırım calışmanın erdemini oğrendim once. Bu yuzden hayatımı işim oluşturdu. Bu yuzden tanıdığım tanımadığım her kadına "calışmalısınız" dedim. Destekledim, onayak oldum, iteledim. Dedim ya yalnızım şimdi, istediğim gibi ağlarım... İstediğim gibi sorarım... Doğduğu koyun otesini Ankara'ya kadar gorebilmiş babaannemle benim aramdaki fark ulaşabildiğimiz sınırlar mı? Babaannemin cocuk yaşta gorucunun bictiği kocayla yaptığı evliliği olene kadar surdurebilmesi mi? Onun dokuz benim bir cocuk annesi olmamız mı? Ya da bir farkımız var mı? Onun bir koyde benim buyuk şehirde yaşamamız "oz"de neyi değiştiriyor ki? Hangi sosyal sınıfta olursak olalım kadınlara duşen keder hep aynı mı kalıyor? Peki "Yağmuru kim dokuyor?" Sahi "Unzile kac koyun ediyor?" Nerede yaşarsa yaşasın bir kadının "ederi"ni hep erkekler mi belirliyor? Unzile İstanbul'da doğsa ve "yazı"sını yazsa ne değişiyor... ... İclal Aydın...