uykuda gelecek gorulebilirmi? gelecek gorulebilirmi ruyada attan kacmak ruyada atın saldırması gelecek gorulebilir mi at saldırması John W. Dunne adlı bir İngiliz, gelecek ile ilgili olayların ruyalarda gorulebilmesiyle ilgili araştırmalarıyla tanınmıştır. W. Dunne: "insanlar geleceği gorebilme gucune acaba farkında olmadan sahip midir?" diye sormaktadır. Acaba henuz olmamış fakat ileride olacak bazı olaylar bir an icin gozumuzun onunden geciyor ve biz bunu farketmiyor muyuz? Geleceği onceden gorebilmek meselesi yeni bir konu değildir... Asırlardan beri bazı sıradışı insanların kehanet gucune sahip olduklarına inanılmıştır. Hatta inanışın da otesinde, tarih icinde ornekleri de gorulmuştur. W. Dunne'nun hazırlayarak bilim adamlarına sunduğu raporda, ruyalarda gelecekten haber alınabileceğiyle ilgili kanıtları ortaya koymaya calışmıştır. John W. Dunne, İngiltere'nin ilk askeri ucağının planını cizen dunyaca tanınmış bir ucak muhendisidir. 1928lerde yayınladığı "Zamanla Bir Tecrube" adlı eserde, W. Dunne, geleceği gorme sahasında yaptığı araştırmalarını acıklamıştır. O yıllarda bilimsel cevrelerden cok miktarda eleştiri almasına rağmen aynı zamanda bircok psikolog ve fizikci icin yeni araştırma sahaları acmıştır. W. Dunne bir şeyi daha evvel gormuş olmak duygusunun, aynı deneyimin daha once bir ruyada insanın başından gecmiş olabileceğini iddia etti. Kendisini bu araştırmalara sevkeden, gormuş olduğu bir ruyası olmuştur. W. Dunne o ruyasında kendisini bir adadaki dağın yamacında gormuştu. Dağın uzerindeki catlaklardan duman ve buhar sutunları yukseliyordu. Bu manzara karşısında: "Tanrım butun dağ infilak edecek" diye bağırmaya başlamıştı. Ruyanın daha sonraki bolumunde W. Dunne kendisini başka bir adada bulmuştu. Olum tehlikesindeki adalıları taşıyarak gemiler aramakla meşguldu. Kendisine yardım etmeyen Fransızlarla kavga ediyordu. Bu ruyayı gorduğunde Afrika'nın tenha bir koşesinde bulunuyordu. Oraya gelen gazetelerde şu satırları okudu: "Martinigue'deki yanardağı patlamasında 40.000den fazla insanın olduğu tahmin ediliyor..." W. Dunne yazının geri kalan bolumunde patlamanın ruyasında gorduğu şekilde olduğunu okudu. Ruya gerceğe uygundu... Bu olay uzerine uzun zaman duşunen W. Dunne, seneler sonra ikinci bir ruya gordu... Bu ruyasında: "Yuksek demir parmaklıklarla cevrili iki tarlanın arasındaki yolda yurumekteydi. Aniden tarlanın birindeki bir at kişnemeye ve hiddetle tepinmeye başladı. Parmaklığa goz atan W. Dunne'nin ici rahatladı. Hayvan bunun uzerinden atlayamazdı. Fakat birkac dakika sonra arkasında nal sesleri duyarak başını cevirdiğinde, azgın atın arkasından geldiğini gordu." Ertesi gun muhendis kardeşi ile balığa cıkmıştı. Yolda giderken bir aralık kardeşine: "Şu ata bak" diye haykırdı. Etrafına bakındığında, ruyasında gorduğu yerde atın durduğunu hayretler icinde farketti. Yuksek parmaklığın arkasında da ruyasında olduğu gibi bir at cılgınca tepinmekle meşguldu. W. Dunne: "Her şey ruyamdaki gibi olacak değil ya... Bu atın parmaklığı aşabileceğini zannetmiyorum" dedi. Fakat daha sozlerini bitirmemişti ki, at, parmaklığın uzerinden atladığı gibi uzerlerine saldırdı. İki kardeş zar zor kacarak kendilerini kurtarabildiler. Bu olay W. Dunne'i cok etkilemişti. Atın saldırması değil, ruyasının gercekleşmesi onu oldukca rahatsız etmişti... W. Dunne bu turden ruyalar gormeye devam etti. Ruyalarda şaşılacak bir şey yoktu... Şaşılacak olan bu ruyaların gercekleşmekte olduğuydu!... W. Dunne ilk onceleri geleceğe ait olayları gorme duyusunun yalnız kendisine ait olduğunu zannediyordu... Ama bu tip olaylarla karşılaşan arkadaşlarım dinledikten sonra, bu olaylarla karşılaşan cok sayıda kişinin bulunduğunu farketti. Bu da onu araştırmaya ve olayın ardındaki gizemi cozebilmek icin buyuk bir cabaya yoneltti. İlk araştırmaları, insanın geleceği gormesine engel olan şeyin uykuda bazı şartlar altında ortadan kalkabildiği gerceğiyle karşılaşmasını sağladı. Fakat herkes bu şekilde geleceği goremiyordu. Kaldı ki bircok kişi uykudan uyandıktan sonra ruyalarım unutuyordu. Bu da ayrı bir sorundu. Belki de bircok kişi gelecekle ilgili bilgiler almakta fakat daha sonra uyanınca bunu unutmaktaydılar... W. Dunne calışmalarını surdururken ruyalarını unutmamak icin kağıdını kalemini yatağın kenarında bulunduruyor ve gorduğu ruyaların tumunu uyandıktan sonra derhal not ediyordu. Tanıdıklarına da, ruyalarını bu şekilde kaydetmelerini soyluyordu. Oxford Universitesi'nin oğrenceleri arasında yapılan bu tip deneyler; şaşırtıcı sonuclar verdi. Geleceğe ait ruyaların gecmişe ait olanlardan cok daha fazla olduğu ortaya cıktı!... "Zamanla Bir Tecrube" adlı eserini bu araştırmalara dayanarak yazdı. W. Dunne daha sonraları, ruyaların geleceği oğrenmek icin tek yol olmadığına karar verdi. Cok gecmeden uyanıkken de geleceğe ait bazı kehanetlerde bulunabildiğini keşfetti. Orneğin bazen hic okumadığı bir kitabı eline alarak bunun icindeki olaylardan bahsedebiliyordu. W. Dunne gorduğu ruyaların gercekleşmesinden cok etkileniyordu. Bu olaylar, kendisine gorunmeyen bir alemin gorunmeyen bazı prensiplerini gorunur kılıyordu. Ve sonunda insanın icinde buyuk bir sırrın saklı olduğu gerceğini kabul etti. Yaşamı boyunca cok sayıda insanın haberci ruyaları ile ilgili geniş bir araştırma yapan W. Dunne, ozellikle kendisine anlatılan ruyaların iclerinden birkac tanesini hic ama hic unutamadığını ifade etmiştir...