Saat Seni Coktan Gecmişti... Şehrin yapışkanlığından ayrıldığım bir vakitti gozlerimi aralayabildiğim. Taş gibi bir beyin taşıdığımı, saati gormeye calıştığım zaman vuran "saat başı" duduğunden sonra algılayabildim. Saat 19:00... Bu sersemlik halinin uzerinden kac vakit gectiğini anımsamıyorum. Yoksa dunde miyim hala? Ve duşte mi uyandım bu saatte? Başımı kaldırıp bakmaya cesaretim yoktu. Sararmış gozbebekleri cevresinden ayırt edebildiğim; puslu bir kırmızılığın, şupheci yalnızlığıydı. Gormek istemiyordum. Havluyla kucuk bir munakaşa yaşadık... Bahcede uğraşırken koparıverdiğin gelinciğin tebessumuyle tutmuştum bıcağı saclarından. Fesleğenlerin ona ihtiyacı vardı. Guneş kulaklarımdan suzulduğunde, ter kokan avuclarının bile ne denli muhim olduğunu kendime itiraf ediyordum. Gozlerimden iceri yalnızlığım girdi... Masaya son gelen salataydı. Tabiiki sevdiğin gibi, fesleğenli. Bir de efkarımız olmalıydı, şatırlarımıza inat. Vardı. İki mumun ayrıntısına sıkıştırılmış yuzlerimizde, isten gececek kadar direncli bir cizgiye rastlamamanın verdiği memnuniyet vardı gulumsemelerimizde. "Gizli aşkım..." Leonard Cohen başka bir şey diyemez miydi acaba, bu ıslak cereyanlarda... En keskin uzum şıraları bile bu kadar sarsar mıydı gonlumun ihya edilmemiş yerlerini? İlk yudumu senin elinden ictim, sen de benim. O zaman başım ağrımıyordu... Bir muddet sonra karşımda oturmaktan sıkılmış olduğunu duşundum. Senin her zerrenden, ne demek istediğin cıplaklaşıyordu. Kalktın. Bir gunebakan tarlasının icinde, gune bakmaktan yorulmuştuk. Elimde dolaştırdığın şarkıyı biliyordum. Bir disk calar totalinin ucle carpılması kadardı sanırım, aksak ritmli ayakta kalmanın bedeli. Tuttun. Hic kimse senin kadar guzel dokunmuyordu hislerime... Uyandığımı anımsıyorum. Kalkar kalkmaz saate bakarsan, saniyelerin devinimi sana yorucu gelir. Hangi oğudun bilgeliği sunabilirdi ki bunca efsaneyi? Yastığımın başucuna bakmayı unutmuşum. Aynanın karşısında bu kadar vakit mi gecer? Saat 23:00. El yazından kalma bir baş ağrısını suruyorum yuzume. Seni kırdığım icin uzgunum, beni kırdığım icin de... Aynadaki, ozgun bir fonla notunu bırakıyor şimdi. "Gece yarısını bekle. Duşlediklerinin hepsi sensin. İyi bak. Seni Seviyorum..." Kırac bir esnemeyle ayılmaya calışırken, kapı tokmağıyla sarsılıyordum... Kalkabildiğim yer, mutfak parkelerinin ziftli yumuşağıydı. Kapıyı araladığımda, gorduğum duşu hatırlıyordum. Sen gelmedikce, Sen gitmemişsin akılmdan... Bin yıllık hasretten gelip, boynuma sarılacağını ummuyordum