Hz. Yusuf Hikayesi Hz. Yusuf Hikayesi Hz. Yusuf'un Hikayesi Yusuf, onbir ağabeyi olan kucuk bir cocuktu. Yakışıklı ve akıllıydı. Babası Yakup en cok Yusuf'u severdi. Bir akşam Yusuf uyuyunca ilginc bir ruya gordu. Ruyasında onbir tane yıldız, guneş ve ay toplanmışlar kendisinin onunde eğiliyorlardı. Uyandığında cok şaşırmıştı. Neden bir insanın onunde yıldızlar, ay ve guneş eğiliyordu? Gidip ruyasını babasına anlattı. Babacığım onbir yıldız, guneş ve ay benim onumde eğildiler, dedi. Babası Yakup, bir peygamberdi. Bu ruyayı duyunca cok sevindi. Yusuf oğlum, dedi. Allah seni korusun. Daha sonra Yusuf kardeşleriyle bir yolculuğa cıktı ve donuşte, Ah babacığım, aramızda bir yarış duzenlemiştik, Yusuf eşyalarımızın yanındaydı sonra bir kurt gelmiş onu yemiş, deyip koc kanına bulanmış gomleği gosterdiler. Ama Yusuf'un gomleğinde parcalanma izleri yoktu. Yakup bu yalana inanmamıştı: Hayır dedi, bu hikayeyi siz uydurdunuz. Yusuf'um olmedi. Fakat Yusuf bulunamıyordu, en iyisi sabretmek ve Allah'a guvenmekti. Uvey kardeşler akşam olunca Yusuf'u duşunmeden uykuya dalmışlardı. Oysa Yusuf, karanlık derin bir kuyuda ne yemek yiyebiliyor, ne de su bulabiliyordu. Sonunda Allah'ın yardımıyla ormandan gecen bir yolcu grubu, yani bir kervan, bu kuyuyu gorduler. Kervan cok susamıştı. Hemen kuyuya bir kova sarkıttılar. Kuyudan kovayı cektiklerinde cok şaşırdılar. Cunku kovanın icinde gozyaşlarına boğulmuş bir guzel cocuk vardı. Kervandakiler bu cocuğu bir kole olarak Mısır'da satmaya karar verdiler, Mısır'a varınca pazar yerine gidip: Bu guzel cocuğu satın alacak var mıdır, diye bağırdılar. O pazarda bulunan bir tuccar Yusuf'u satın aldı. Onu Mısır kralına goturdu. Yusuf'un dış gorunumu kadar ici de tertemizdi. Kralın hanımı Yusuf'u cok beğenmişti. Fakat Yusuf kadının kotu arzularına karşı Allah'a sığındı. Kadın cok kızmıştı. Hemen kocasına gitti. Yusuf bana kotu davranıyor diye şikayet etti. Boylece Yusuf zindana atılmıştı. Fakat mahkumlar ve gardiyanlar anladılar ki Yusuf soylu bir gencti. Yusuf'la aynı gun iki mahkum daha gelmişti. Onlar gordukleri ruyalarını Yusuf'tan sordular. Ben, dedi mahkumlardan birisi... Ruyamda şarap sıkıyordum. Diğeri de: Ben de başımda ekmek kırıntıları taşıyordum. Bunları kuşlar yediler. Yusuf'tan bu ruyaları acıklamasını istediler. Fakat Yusuf bir peygamberdi. Peygamberlerin gorevi yalnızca ruyalarla uğraşmak değildi. Allah'ın emirlerini yaymaktı. Yusuf soze şoyle başladı: Ben dedi, ruyaları tabir etmeyi cok iyi bilirim. Bu bana Allah'ın verdiği bir bilgidir. Ve şoyle devam etti: Rabbimin bana oğrettiği, sizlere ve başkalarına oğretmediği cok şey var. Allah ilmini herkese ve ozellikle gunah işleyenlere vermez. Bana verdi, cunku ben Allah'a inanıyorum ve guveniyorum. İşte bakın insanlar nankor, tek olan Allah'a inanmak varken putlar yapıp tapıyorlar, onlardan isteklerini istiyorlar. Duşunun bir defa, bir yığın taş parcaları mı iyidir, yoksa bir olan Allah mı? Biliniz ki ey kardeşlerim, krallar, hakimiyetler, tum dunya, uzay ve evren Allah'ındır. Ondan başkasına ibadet etmeyin. Bu size soylediğim tevhid dini dosdoğru yoldur. Gelin bu yola girin. Sonra o iki adama: Biriniz efendisine şarap verecek, biriniz idam edilecek ve kuşlar kafasında beslenecek. Sonra şarap vereceksin dediğine donup: Bu gercek olunca beni hatırla olur mu? dedi. Yusuf'un dediği gercek oldu. Mahkumlardan birisi kralın uşağı oldu, diğeri idam edildi. Bu arada zaman gecti, Mısır kralı bir ruya gordu. Yedi tane cılız okuz, yedi tane şişman ineğin etini yiyorlar ve yine yedi tane başak diğer yedi kurumuş başağa dolanıyorlardı. Kral bu ruyayı etrafındakilere sordu, kimseler bilememişti. İşte o anda uşağın aklına Yusuf geldi. "Kralım bunu Yusuf bilir" dedi. Hizmetci zindana koşup Yusuf'a ruyayı sordu. Yusuf da anlattı: Yedi yıl bolluk olacak, buyuk gayretlerle mısır yetişecek. Sonra korkunc bir kuraklık olacak, şayet ondan once urunlerinizi depo ederseniz kuraklıkta sıkıntı cekmezsiniz. Bu kıtlık yedi sene surdukten sonra yeniden bolluk olacak diyerek sozlerini bitirdi. Hizmetci geri donup krala Yusuf'un anlattıklarını aktardı. Kral bu felaketi onceden oğrendiği icin cok sevindi. "Bu ruyayı acıklayan kimdir" diye hizmetciye sordu. Hizmetci: Bu kişi Yusuf'tur efendim, dedi. Kral: Onu hemen bana getirin, ben onu ozel danışmanım yapacağım, dedi. Kral Yusuf'u kendi ozel danışmanı yaptı. Ancak, kralın etrafındaki memurlar da kral gibi kotuyduler. Allah'ın herkesin yararına sunduğu nimetlerde haksızlıklar yapıyorlardı. Biliniz ki insanların kalplerinde Allah korkusu olmazsa başkalarının hakkına el koymakta şuphe etmezler. Ama icinde Allah korkusu olan, durust olur, dunya nimetlerini yerinde ve hakkı ile kullanır. Bundan dolayı Yusuf, haksızlıkların duzeltilmesi icin kendini one cıkarıp krala: Beni hazine sorumlusu yap, dedi. Kral da ona bu işi verdi. Boylece Yusuf tahıl depolarının da başına gecmiş oluyordu. Yusuf'un soylediği gibi buyuk bir kuraklık gelip catmıştı. Ancak Yusuf'un sayesinde Mısır'daki depolar ağzına kadar tahıl ile doluydu. Onun icin cevre memleketlerde yiyecek bulamayanlar Mısır'a gelip, tahıl istiyorlardı. Yakup da oğullarını Mısır'a yiyecek almaya gondermeye karar verdi. Fakat en kucuk oğlu Bunyamin'i gondermedi. Yusuf icin nasıl korktuysa, Bunyamin icin de oyle korkuyordu. Yusuf'un uvey kardeşleri yola koyuldular. Yusuf'u coktan oldu biliyorlardı. Mısır'a varınca unuttukları kardeşi Yusuf'un karşısına cıktılar. Yusuf onları yabancı gibi karşıladı. Kim olduğunu onlara anlatmadı. Nereden geliyorsunuz? Kenan ilinden. Siz kimlerdensiniz? Biz Yakup'un oğullarıyız. Babamız peygamberdir. Başka kardeşiniz var mı? Evet adı Bunyamin. Neden o da gelmedi? Babamız yollamadı. Neden, o cok mu kucuk? Hayır ama, onun bir kardeşi vardı adı Yusuf'tu. Bir gun bizimle oynarken bir kurt onu yedi. Yusuf bunu duyunca icinden bir gulme tutturuverdi. Ancak icinde babasını ve kardeşi Bunyamin'i gormek icin buyuk bir ozlem duymaya başlamıştı. Yusuf kardeşlerine istedikleri yiyecekleri verdi. Bir daha geldiklerinde kardeşleri Bunyamin'i de getirmelerini, yoksa yiyecek alamayacaklarını soyledi. Kardeşleri Yusuf'u tanıyamamışlardı. Kardeşler eve donduklerinde olanları babalarına anlattılar. Tekrar yiyecek almaya giderken Bunyamin'i de istediler. Fakat Yakup, Yusuf'un başına gelenleri unutmamıştı. Bu yuzden Bunyamin'i onlarla gondermekten cekindi. Ancak, kardeşlerin hepsi Allah adına yemin edince Bunyamin'in onlarla gitmesine izin verdi. Kardeşler, Bunyamin ile birlikte Mısır'a doğru yola cıktılar. Mısır'a geldiklerinde Yusuf, kardeşini hemen tanımıştı. Onu bir kenara cekip, ben senin kardeşin Yusuf'um dedi. Bunyamin bunu duyunca cok sevindi. Yusuf, kardeşinin kendi yanında kalmasını istiyordu. Ama bunu nasıl yapacaktı? Bunyamin'in kalmasını sağlamak icin gizlice Bunyamin'in cantasının icine kralın gumuş kupalarından birini sakladı. Kardeşler saraydan ayrılırken, hizmetciler gumuş bardaklardan birinin eksildiğini gorduler. Butun kervanlar durduruldu. Eşyalar aranınca gumuş bardak, Bunyamin'in cantasından cıkıverdi. O zamanki kanunlara gore, boyle bir şey yapan cezasını cekene kadar o ulkeden cıkamazdı. Yusuf da zaten bunu istiyordu. Boylece Bunyamin'in gitmesine izin verilmedi. Buyuk kardeşler cok uzgunduler. Şimdi babalarına ne cevap vereceklerdi? Bunyamin de işin farkına varmıştı ama ağabeyleri cok uzgundu. Yusuf'a koşup yalvardılar. Ama Yusuf, Bunyamin'in kendisiyle kalmasını istediği icin onların tekliflerini, yalvarmalarını kabul etmedi. Buyuk kardeşlerden birisi: Ben babama 'Bunyamin'i geri sana sağ salim getireceğim' demiştim. Ben Bunyamin donene kadar gitmeyeceğim siz gidin, dedi. Bunun uzerine geri kalanlar babalarına donduler. Olup biteni anlattılar. Ancak Yakup, olup bitene inanmak istemiyordu. Benim Bunyamin'im hırsızlık yapmaz ama ben de onun icin birşey yapamam. Sabredip bekleyeceğim, dedi. Gece, gunduz dua etmeye başladı. O kadar cok uzuldu ki artık gozleri gormez olmuştu. Sonra oğullarını topladı: Mısır'a gidip kardeşinizi gorun, dedi. Kardeşler Yusuf'a ucuncu kez gittiler: Biz yine geldik, cunku bizim kardeşimiz Bunyamin'e ihtiyacımız var, bize tahıl da lazım, cunku kuraklık devam ediyor. Paramız da yok, ne olursun bize yardım et, diye yalvardılar. Yusuf bu yalvarmalardan cok uzulmuştu. Fakat onlara kendisine yaptıkları davranışın kotuluğunu anlatmak istiyordu. Hatırlayın bakalım, sizin Yusuf diye bir kardeşiniz vardı. Ona ne yapmıştınız? Birden kardeşlerin hepsi Yusuf'u hatırladılar: Sen.. Sen Yusuf musun? diye utana sıkıla sordular. Evet dedi Yusuf. Şuphesiz biz yanlış yaptık, affet bizi, dedi kardeşleri. Yusuf onları affetti. Sonra onlara tum aile bireylerini Mısır'a getirmelerini soyledi. Gomleğini de cıkarıp: Bu gomleği babama verin, inşallah onun gozleri acılacaktır, dedi. Kardeşler Kenan iline babalarının yanına donduler. Onlar gelmeden Yakup etrafındakilere: Bana deli demeyin ama, Yusuf'umun yaşadığını hissediyorum, dedi. Halk da: Hadi canım, Yusuf yıllar oldu kaybolalı, sen nasıl boyle soylersin? dediler. Sonunda cocuklar eve geldiler. Yusuf'un mujdesini babalarına verdiler. Gomleğini de babalarına sundular. Yusuf un haberi babasını oyle sevindirmişti ki yeniden gormeye başladı. Sonra tum aile Mısır'a yerleşti. Yusuf da Mısır'da yonetici olmuştu. Boylece Yusuf'un cocukken gorduğu ruya gercekleşmiş oluyordu.