patlamaya utanan bomba... Hepimizin yerine olenlere rahmet duasıyla... Huzun akıyor caddenin tam ortasından. Uzgun yuzler duşuyor karanlığın ortasına. Pişmanlıklar sarkıyor pencerelerden. Derken, uzakta siren sesleri duyuluyor. Sesler ateşliyor sanki her şeyi. Bomba gibi. Sokağı bir telaş alıyor. Şaşkınlık icinde sağa sola koşturuyor insanlar. Cocuğunu arayan annelerin sıcacık gozyaşları duşuyor kaldırım taşlarına. Annelerinin elini arıyor urkmuş cocuklar. Kanlar icinde yere duşen cocuğunun başına eğiliyor bir baba. Babaannesinin ellerinden kopup yere yığılmış bir erkek bir de kız cocuğu cesedi duruyor dondurmacının onunde. Genc bir kadının elinde yeni doğacak bebeği icin beğendiği elbise toza camura bulanmış. Bir cenin olusu var olu bir annenin karnında. Ambulansların telaşlı ışıkları gorunuyor caddenin başında. Yaralıları bırakmaya geliyor ambulanslar. Hastaneden sel halinde yaralılar getiriliyor. Sedyelerden indirilip sokağa, duştukleri yere konuyor kanlar icindeki adamlar, cocuklar, kadınlar. Balkona koşuyor Şeyma.. Merak dolu iri gozlerini dikiyor telaşın ortasına. Goğsundeki acıyı hissediyor sonra. Kana bulanıyor elbisesi. Nefesi daralıyor. Anlamıyor olup biteni. Yerdeki yaralıların ayağa kalktığını goruyor. Yerden siliniveriyor kan lekeleri. Sağlık gorevlileri ambulanslara binip geri donuyorlar. Uzak koşelerden yeni yeni ayağa kalkanlar goruyor Şeyma. Cocuklar kanlı elbiselerinin lekesi silinir silinmez kalkıp oynamaya başlıyorlar. Dondurmasını duştuğu yerden geri alıyor bir cocuk. Dudağındaki kan izlerinin yerini vanilya tadı alıyor. Birden rahatlıyor Şeyma. Goğsundeki paslı civi hızla karanlığa doğru uzaklaşıyor. Her cocuğun hak ettiği sessiz nefesine, o tatlı bakışına yeniden kavuşuyor. Karanlıkta vınlayan civiyi korkunc bir alev topu emiyor, kendine doğru cekiyor. Ambulansların hepsi kayboluyor bir anda. Bir koşede belirip giderek kuculen alevin yalazı susturuyor cığlıkların hepsini. Kırık cam parcaları yeniden yapışıyor vitrinlere. Dağılan bedenler toplanıyor bir bir. Canlar bedenlerine geri donuyor. Bin mucize yaşanıyor sokakta. Sonra... O korkunc patlama sesi duyuluyor. Alevin bir vakum gibi geri cekildiği cop kutusuna donuyor sesin yankıları. Duvarlardan siliyor izlerini. Geriye doğru patlıyor bomba. İnsafsız metallerini geri topluyor masum insan yuzlerinden. Dağıttığı dehşeti bir anda yutuveriyor. Uslanıyor. Sessizce cekiliyor yuvasına. Utanırcasına patladığına, yerin dibine giriyor. Cop tenekesine doğru buzuşuyor. Gurultu sanki hakemin duduğu gibi, koşturmayı bitiriyor, cığlıkları kesiyor. Hatıraları siliyor. Herkes bir anda unutuyor olan biteni. Ne korku kalıyor gozlerde ne de yurekleri parcalayan isyanlar. Telaşlı, neşeli, huzunlu insan mırıltıları var artık sokakta. Satıcılar yeniden yerlerine geciyor. Para ustleri denkleştiriliyor. Cocuk cıvıltıları coğalıyor. Adımlar kaygısız. Huzurla yuruyor insanlar. Şeyma balkondan odasına donuyor. Minicik kalbi umutla atmaya devam ediyor. Dedeler hicbir şey olmamış gibi torunlarını gezdiriyor. Genc bir kadın doğacak bebeğine elbise beğeniyor. Ne yaralı var ne olu. Ne uzuntu var ne telaş. Bomba kimseye zerrece zarar vermiyor. Kimse bombanın kendine zarar vermediğini bile hatırlamıyor. Bir bombanın varlığından bile habersiz hale geliyor. Başkalarını olduren bombalar kalıyor akıllarında sadece. başkalarına patlayan başka bombalar... Kimsenin tanımadığı bir adam yaklaşıyor cop kutusuna. Herkesin unuttuğu bombayı bir o hatırlıyor. Kimsenin ummadığı o korkunc telaşı, kimsenin hak etmediği o tanımsız acıları, kimsenin hesap etmediği o insafsız olumleri bir tek o hesaplıyor. Yarım bırakılmış cocuk guluşlerini, kanlara boyanmış kız cocuğu saclarını, bir omur evladına hasret baba huzunlerini sadece o taşıyor caddenin ortasına. Patlamaktan utanan bombaya uzanıyor elleri. Dondurma yalayan cocukların arasından, torunlarını seven buyukannelerin yanından gecip karanlığa doğru cekiliyor. Bomba ve adam başbaşa kalıyorlar. Bombanın duzeneği yavaşca bozuluyor. Parcalara ayrılıyor. Kesici metal parcaları uzaklaşıyor adamın ellerinden. Bombasız kala kalıyor. Şaşırıyor o an. Boşlukta kalıyor. Bombasızlığın urkutucu sessizliğinde kendi infilakını yakınlaştıran duzeneğin tıkırtılarını duyuyor. Goğsunde ne zamandır atan kalbinin kıpırtısını fark ediyor. Bir annenin muşfik bakışlarıyla buyumuş goz bebeklerini suzuyor aynada. Avuclarının boşluğunda bir yetimin saclarını okşayacak şefkati arıyor. Parmak uclarında bir yaralıya deva olacak yumuşak dokunuşu bulmaya calışıyor. Nafile! Boşlukta cırpınıyor. Ruhunu arıyor et kemik yığının arasında.. Cılgın bir niyetin parcaladığı kalbinin bıraktığı boşluğa daldırıyor ellerini. İnsafsız nefretlerin korelttiği gozlerini arıyor insana ait olmaktan cıkmış yuzunde. Utangac bir bomba patlamaya hazır bir adamın parmak uclarında buluyor kendini. Korkuyor adamdan. Duzeneği kuruldukca, şarapnel parcaları utanıyor varlıklarından. Bomba dışına doğru patlamaya hazırlandıkca, adam icine doğru dağılıyor. İnfılak ediyor. İnsafı paramparca oluyor; kan canağı cukurlara savruluyor. Merhameti yuz ustu yere kapaklanıyor; vitrin camlarına, apartman duvarlarına yapışıyor. Adamdan geriye ne affa layık insaf kırıntısı ne cocuk guluşleriyle uyanacak şefkat artığı kalıyor. Ebediyyen ağlayanı olmayacak, asla acınmayacak bir "bomba kurbanı" oluveriyor. Aramızda gezmesine şaşırıyoruz bu kurbanın. Aramızdan bombaları utandıracak patlamaya hazır insanların cıkmasıyla utanıyoruz. Ve ne yazık ki "Yeni bombalar yeni 'insan' ellerinde utana sıkıla patlamaya hazırlanmıyordur artık" diyemiyoruz. Cunku utangac bombaların elinde patlıyor adamlar...