Asansorde 5 Dakika Asansorde 5 Dakika Konu Allah, din olunca mangalda kul bırakmayız. Herşeyi tam tamına yaptığımızı sanırız. Artık olduk havalarına gireriz. Sanki herşeyi bitirmişizde cenneteki yerimizi duşunuruz. Aslında hic de oyle değil. Ben kendimi oyle zannediyordum, gunluk işlerden başımı kaldıramadığımdan Allahı ne kadar az andığımı farkında değildim. Aslında her zaman namazlarımı kılarım, zekatımı veririm, orucumu tutarım ama Allahı anmak cok başka birşey. Tamam insan tabii ki namaz kılarken, ezan sesi duyduğunda falan Allahı hatırlıyor ama Onu her daim anmak cok başka birşey. Benim bunu anlamam icin bir asansorde mahsur kalmam gerekiyormuş. Ben o asansoru kullanırken, bozulana kadar Allahı anmadım. Onun bize verdiği bu nimetin farkında değildim cunku istediğim katın duğmesine basmakla oraya gidebiliyordum. Olayların icinde hic Allah yokmuş gibi davrandım taki asansor bozuluncaya kadar. Asansorun bozulmasıyla birlikte sanki otomatik olarak Allahı anmaya başladım, dışarı cıkana kadar da dua ettim. Kurtarıldıktan sonrada Allaha karşı utandım cunku Onu normal hayatın akışı icinde değilde başım sıkışınca daha cok anmıştım. Sonra 23 senemin hesabını yaptım da, ben Onu gercekten hep darda kaldığımda daha cok andığımı farkettim ve bundan cok uzuntu duydum. Kendimin de bir an, hani Kuranda, azgın dalgaların arasında kalınca Allahı hatırlayan ve sonra oradan kurtulunca yine Onu unutan insanlar gibi olduğumu duşundum ve gercekten bu iğrenc durumdan cok utandım. Allah kimseyi benim gibi utandırmasın, bunun icin Onu herzaman ve heryerde analım. Yazar : Ayşen Budak