Hızıra Soyle Bediuzzaman Saidi Nursi Emirdağ veya Afyon hapishanesi'nde yatarken, bir gece Konya'nın Ladik kasabasına Ahmed Ağa'nın yanına geldi. Ahmed Ağa'nın yanında o anda sadece oğlu Zekeriya vardı. Bediuzzaman tayy i mekan ederek gelmişti. Ahmed Ağa'nın odasının eşiğinde, ellerindeki kelepceyi ve ayaklarındaki zincirleri cozdu, iceri girdi: Bu cıksın, dedi, Zekeriya'dan oturu, konuşacaklarım var... Ahmed Ağa: Mahzuru yok kardeşim, yabancımız değildir, oda duysun.., dedi. Bediuzzaman: Ahmed Ağa, ustada Hızıra soyle, tahammulum kalmadı, dedi. Ahmed Ağa: Olur, soyleyelim kardeşim Said, dedi. Bediuzzaman tekrar anında kelepceyi ellerine zincirleri ayaklarına takarak geri dondu. Bir muddet sonra aynı şekilde Bediuzzaman yine geldi ve: Soyledin mi Ahmed Ağa?... Ne oldu netice? diye sordu. Ahmed Ağa: Soyledim kardeşim Said, soyledim, dedi. Bediuzzaman: Ne dedi Ustad? diye sordu. Ahmed Ağa: Sabretmeni soyledi, dedi. Bediuzzaman bu cevabı alınca, bu defa kapıdan değil, pencereden cıkıp gitti. Yine elleri kelepceli, ayakları zincirli idi. Şimdi soyle bir sorulsa, hem tayy i mekan edebiliyor, hapishaneye girip cıkabiliyor, kelepcelerini cozup takıyor. Hemde hapishaneden cıkmak icin Hazreti Hızır'dan yardım istiyor... Bu nasıl oluyor diye bir soru akla gelebilir. Evliyalar bu guce sahiptirler. o kuvvet ve o tasarruf ellerinde var ama, izin almadan kullanamazlar. İşte Bediuzzamanda o tasarruf kendisinde olduğu halde ustadı Hızır'dan izin almadan kullanamamıştır. Kaynak : Ladikli Ahmet Ağa, Mustafa Ozdamar