Yangınlarımız Yangınlarımız http://images.google.com.tr/url?source=imgres&ct=img&q=http://img517./img517/7333/duagurubcv1.jpg&usg=AFQjCNF6sYpdmy KqhMtjH 7C9nMHBFpqw YANGINLAR VAR ki, ormanlar yakar; gucumuz yetmez ki hemen sondurelim. Yangınlar var ki, ciğerimizi yakar; bilmeyiz, nedendir, niyedir. Bildiğimizi sandığımız eksikliklerimizi duşunurken doldurduğumuz omur sayfalarının hangi satırında kalem sahip olduğumuz emanetlerin vurgusuna yeterli unlem vurabilmiştir. Adımladığımız yolların dili olsa da savurduğumuz duşunceleri toplayıp bize gosterebilse, aciz ruhumuz nerelerde gezinmede bilirdik bir nebze. Yalnızlık adı verdiğimiz bir dağ yamacında yaprakları savrulan ağacın. Gercekte yalnızlığı var mıdır? Kendini ruzgarıyla okşayan gok, tutan toprak, yaprakları dahi muhabbetteyken, nasıl bir yalnızlıktır? Dışarımız ağır geldiğinde, uzak geldiğinde icerimizde bir yerlerde kaybolma isteği nedendir? Gideceğin yolu bilmez isen, icerisi bile cok karmaşık, cıkmaz sokaklarla dolu, icerisi de ağır bazen... Acı, kendini acımakla karışıyor bazen. Farkettirmeden bir bakmışsınız gozyaşlarınız kendine acıma golu oluşturmuş icerinizde bir yerlerde. Nefsin en ağır tuzaklarından biridir işte bu gol. Boşa 'buyuk savaş' denilmemiş. O zalim nefis gibi, bize verilmiş lutuflar da var cok şukur. Şukrumuzu guneş yapıp o golu kurutma yolunu gozler icimizde kabul gormuş dualar. Ah o dualar olmasa neylerdik bilmirem. Aczimizin tek tutanağı... Yeniyetme ağacları ruzgarda, karda kışta, susuzlukta eğilmesin diye direklerle, iplerle desteklerler, sağlamca toprağa bağlarlar. Ruhumuzun yeniyetme sevgilerini, yeniyetme hedeflerini, yeniyetme ağaccıklarını da sağlama almak gerekmekte. O mekanda en sağlam bağ Rab rızasıdır inşaallah.. "Sevdim Yaradan rızası icin" diyebilmek ne guzeldir. O'na bağlanan ağaccıklar nasıl yeşermesin ki... Ama o bağ ağırdır, cok ağırdır, kelama sığmayacak kadar geniştir.. Bazen yurek dar gelir, genişletilir. Hangi guzellik kolay gercekleşmiştir ki? Ol diyenin oldurmasıdır kolay olan bir tek. Acizliğimizde duğum duğum kaybolurken, neyi cozebiliriz ki? Yaksak kendimizi, dumanımızda buram buram hangi koku tuter? Gercekten hangi koku? Sevgi mi, aşk mı; kime peki? Neyi yakıt ettik omrumuze? Yanmadığımızı mı sanıyoruz, omrumuzce... Oysa yaşadıkca yanıyoruz; bir gun son kullerimiz de toprağa verilecek.. Şimdi ne koktuysa yurekler, o zamanda o kokacak toprağımız. O kokuyla bekleyeceğiz zamanımızın gelmesini. Soyleyin, dayanabilecek bir kokuda mıyız? Gozyaşları sel olsa, ne kadar temizler yuruduğumuz sokakları? Ya sozlerimizle kirbit cakıp yaktığımız yureklerin yangınlarını? Yuruyoruz diye yurumeyi oğrenmiş miyiz gercekten? Bakmak var, goz penceresinin yamacında; bir de gormek var perdeler arkasında. Kime, neden, nicin; hangimiz gercekte bilmekte? Kac gece avuclarımıza alıp baktık yureğimize, icini neyle doldurmuşuz diye... İki kalp atışı arasına sığan isim kimindir? Oraya ne kadar sığdırdıysak o kadar kaplamaz mı varlığımızı, aciziyetimizi, bakan gozumuzu, yaralarımızı, yangınlarımızı... Senindir ey Rab, senindir ne var ise!. Nasib et, temiz sunayım, rızanda sunayım... Ozlem Uluğ