sonraki kadınlar onceki cocuklar Kadın ya da erkek sonraki evliliklerini yaptıklarında onceki cocuklarıyla ilgili duygu değişimi yaşıyorlar. Sanki cocukları artık kendilerinin değil ya da artık daha az kendilerininmiş gibi davranıyorlar... Cocukların hayatını altust eden ve onların sağlıklı bir kişilik geliştirmelerine engel olan bu durum; ozellikle babanın yeniden evlendiği ve cocuğun anneyle birlikte yaşamını surdurmek durumunda kaldığında daha fazla kendisini gosteriyor. Zira cocuklar icin artık baba ile olan birliktelik ve iletişimin bicimi sonraki kadının inisiyatifinde oluyor ve coğunlukla da bu inisiyatif cocukların aleyhine olacak bicimde kullanılıyor. Yeni eş, evlendiği erkeğin onceki eşi yaşıyorsa eğer ona olan olumsuz duygularını ki bu duyguların icinde en yoğun bicimde varolanı kıskanclıktır, ne yazık ki onun cocuğuna karşı olumsuz tavır sergileyerek doyurmaya calışıyor. Cocuğun kendileriyle yaşamadığı durumlarda da bu duygusunu babayı onceki cocuğundan uzak tutmaya calışarak gideriyor. İşin ilginci baba da giderek cocuğundan uzaklaşıyor ve yeni eşin istekleri doğrultusunda davranmaya başlıyor. Ne yazık ki erkeklerin buyuk coğunluğu birlikte oldukları yeni eşlerinin etkisi altında kalarak davranıyorlar. Yeni eşlerini uzmemek, kendilerinden uzaklaştırmamak ve belki de gazabından korunmak amacıyla ya cocuklarından tamamiyle vazgecip yeni eşe olan sadakat ve duşkunluklerini bu şekilde gostermeye calışıyorlar ya da cocuklarıyla goruşmelerini gizli ve korkarak surduruyorlar. Cocuklar ise hangi yaşta olurlarsa olsunlar bu durumu farkediyorlar ve kendilerinden uzaklaşan babalarına karşı catışmalı bir sevgi yaşıyorlar. Bu olumsuz durumdan bazen kendilerini bazen de annelerini sorumlu tutan cocuklar babaya olan kızgınlıklarını ise coğu zaman ifade edemeyip icerilerde bir yerde yeri geldiğinde dışarı cıkarılmak uzere. gomulu halde tutuyorlar. Coğunlukla da cocuğun buyumesiyle birlikte bu duygunun acığa cıkarılmasının da yeri ve zamanı mutlaka geliyor. Geliyor da işe yarıyor mu sanki? Hayır... Ne yazık ki hicbir işe yaramıyor. Ustelik de bu duygu cocuğun kendisine buyuk acı ve zarar veriyor. Erkekler neden sonraki eşlerinin etkisi altında kalıyor ve sonraki kadınlar neden baba ile cocuğun birlikteliğine engel oluyor? Boylesi bir zalimliğin ve boylesi bir acizliğin yaşanması ne ile ilgili olabilir sizce? Sonraki kadınlar onceki cocukları ne diye dışlıyorlar ve benzer bicimde babalarının da cocuğu dışlamasını sağlıyorlar? Nedenler fazla ceşitli değil aslında. Kıskanclığın, sadistliğin onplanda olduğu, acıma ve merhamet duygusunun bulunmadığı, sevgi yetisinin gelişmediği kişiliklerde ve ruh sağlığının yerinde olmadığı durumlarda kadınlar, onceki cocuklara tahammul edemiyorlar. Peki ama ya babalar? Nasıl oluyor da onlar, sonraki eşlerinin bu zalimce ve hastalıklı tavırları karşısında sessiz kalıyor ve boyun eğici davranıyorlar? Bazı durumlarda kadınlar, eşlerinin onceki cocuklarıyla ilişkilerini zayıflatmak ve yok etmek icin sinsice davranıyor ve bu anlamda kendilerini kolay ele vermiyorlar. Zaman icinde bazen yavaş bazen hızlı bir bicimde ortaya konulan akıl almaz planlarla erkek tamamen ele gecirilerek kadının elinde adeta oyuncak haline geliyor. Başlangıcta bu durumun ayırdında olamayan erkek, sonrasında gonullu olarak oyunun icinde yer alıyor. Kuşkusuz bu farkında olamayış erkeğin kadının psikolojik baskısı altında ezilmesinden ve acz icinde olmasından kaynaklanıyor. Evet... Ne yazık ki erkekler sonraki evliliklerini yaptıklarında kendilerini yeni eşin hukumranlığına bırakıyor ve tıpkı kucuk cocukların annelerinin onayını almak icin cabaladıkları gibi eşlerinin onayını almak, onlar tarafından okşanmak, tebrik edilmek, beğenilmek icin ne yapacaklarını şaşırıyorlar. Ozellikle de sonraki evliliklerde bu durum daha bariz bir bicimde kendini gosteriyor. İlk evliliğinde karısına kafa tutan, karşı cıkan, onu fazla ciddiye almayan eş ki coğu zaman evlilikler bu nedenle son bulabiliyor sonraki evlilikte kuzuya donuyor ve meleyecek hale geliyor. Hele de sonraki kadının cinsel yonu kuvvetliyse ve kendisine asla " bugun başım ağrıyor" demiyorsa... Kısacası; erkeğin babalık rolunden vazgecmesi, kadınlar karşısındaki zayıflığından kaynaklanıyor. Ozellikle de cinsel isteklerin karşılık bulduğu bir eşle surdurulen bir beraberlik, erkeğin cocuklarından vazgecmesi pahasına elde edilecekse bu duruma rahatlıkla katlanılıyor. Yani erkek, kadının ilgisini kaybetmektense cocuğuna ilgisiz kalmayı goze alabiliyor. Sonraki kadının yeni evliliğinden bir cocuğu olduğunda durum daha da vahimleşiyor. Artık erkek, cocuk sevgisini yeni cocuğunda yaşıyarak onceki cocuğunu tamamen unutuyor, hatta bazen onun varlığını hatırlamaya bile katlanamaz hale geliyor. Ne yazık ki anne babası ayrılmış cocuklar coğunlukla anneleriyle birlikte yaşadıklarından baba sevgisinden mahrum oluyorlar. Babalarıyla birlikte yaşamak durumunda kalan cocuklar ise yeni eşin akıl almaz fitne fesat oyunları karşısında ya babalarının ilgi alanının dışına cıkartılıyorlar ya da kendilerine karşı kışkırtılan babalarının duşmanca tavrıyla karşılaşarak varsa ana ocağına yoksa sokaklara duşuyorlar. Ve... Sonraki kadınların gunahı ile babaların gunahı birleşerek coğalıyor ve masum cocuklar baba sevgisi ve ilgisi olmadan buyuyorlar, tabii ne kadar buyuyebilirlerse... Alıntı Psikolog Dr. Yuksel Demirel