Annesiz bir gune uyanmak... Annesiz Bir Gune Uyanmak Gece cokunce, uzun beyaz florasanlar ile aydınlatılan koridorlarda, uzerlerine ilac kokuları sinmiş hasta yakınları, korku, umut ve endişeyle beraber, geceyi sırtlayıp sabaha taşırlardı. Hastanenin ikinci katında bulunan yoğun bakım odasındaki sessizlik, karanlığı bile kıskandırmaya yeterdi. Azrailin sık sık uğradığı bu yerde, umut zincirlerine sarılmış yaşamlar; insanca bir caba ile surdurulurdu. Belki anneme bir faydası olur duşuncesiyle, gorevlilerin izin verdiği kadar bu odanın onunde beklerdim. Beni terk etmesine izin vermediğim umudumla... Salı gununu carşamba gunune bağlayan gece de, yoğun bakım odasındaki hareketlilik gozume carptı. Ses avına cıkmış kulaklarımla, tum olup biteni anlayabilmek icin yaklaştığımda, gorevlilerin her zaman yaptıkları gibi yaşam savaşını kaybeden birini, sarıp sarmalayıp, zemin katta bulunan morg odasına goturmek uzere cabaladıklarını gordum. Olen kişinin annem olabileceği korkusu, yureğime oturdu. Uzerine bastığım mermer zemin sanki ayaklarımın altından cekildi, dengem bozuldu ve vucudumun her yeri titremeye başladı. Kendimi biraz olsun toparladıktan sonra gorevlilere ; ''bu kez kim?'' diye soracakken, birgun once hastanenin kantininde cay icip, sohbet ettiğimiz hemşirenin dost elini sırtımda hissettim. Yaşlı amca!'' dedi. Bir haftalık yaşam mucadelesi sona erdi. Dayanılmaz acılar cekiyordu. Olum belki de kurtuluşu oldu.'' Hemşirenin soyledikleri beni rahatlatmıştı ama her gun birilerinin olmesi, sıranın anneme de gelebileceği korkusunu uzerimden atmama yetmemişti. Yine de tum olumsuz duşunceleri beynimin duvarlarından kazımak uzere, hemşireye teşekkur edip yanından ayrıldım. Hastanenin karşısında bulunan cami minaresinden yukselen ezan sesi; insanları sabah namazına davet ederken, İstanbul sisli bir sonbahar sabahına uyanıyordu. Sigara icmek icin kantine geldiğimde, kardeşlerimin ve babamın ayrı ayrı masalarda oturduklarını, sildikce yenileri gelen gozyaşlarını, nafile cabalarla birbirlerinden sakladıklarını gordum. Beni fark ettiklerinde, sorgulayan gozleri suratımdaydı. İnandırıcılıktan uzak sozcukleri bile bulmamın gunbegun zorlaştığı, kimin, kimi kandırdığının bilinmediği, insanca oynanan bir oyunun kim bilir kacıncı sahnesindeydim. Benimle beraber umut biriktiren bu insanların, morallerini yuksek tutma zorundalığım, beni yalan ureten bir makineye cevirmişti. Daha fazla beklemeden aklıma gelen yalanları sıralamaya başladım. ''Yoğun bakım odasında bulunan yaşlı amcayı hatırladınız mı? Hani annemin solunda bulunan. İşte o amca iyileşmiş. Olum riskini atlatmış olacak ki, yukarı katta bir odaya aldılar. İnşallah annem de iyileşecek! Hep beraber evimize gideceğiz!'' Soylediklerimi onaylarcasına başlarını sallayıp, hep bir ağızdan ''inşallah!'' dediler. Beraber, yoğun bakım odasının sorumlu doktorunun, hasta yakınlarını bilgilendirmek amacıyla, saat 10.30da yapacağı goruşmeyi beklemeye koyulduk. Saati gorebileceğim bir masa bulup oturdum. Ismarladığım demli cayımı icerken, bir de sigara yaktım. Zaman genişliyordu, genişledikce yureğimden gelen kabul edilmez ofke ve direniş giderek artıyordu. Henuz hayatının baharında olan annem, lanet olası bir odada olum kalım savaşı veriyordu. Şuurunu kaybetmiş, kalbi de bir cihaz yardımıyla calışıyordu. Sığındığım Allaha dua etmekten başka elimden hicbir şey gelmiyordu. ''Ya annem olurse'' duşuncesi, beynimi kemiren kocaman bir kurt oluyor ve her gecen dakika daha fazla kemirgenleşiyordu. Gozlerimde tıkalı olan yaşlar, bir yol bulup akmaya başladı. Ağladım cokca... Saatler 10.30u gosterdiğinde, yoğun bakım odasının sorumlu doktoru, bir sonraki gunun getireceklerine kendimizi hazırlamamız gerektiğini soyluyordu. Annemin beyninde oluşan odem, yaşama şansını neredeyse sıfıra indirmişti. Gunlerdir hastanede uykusuz, sağa sola koşturan bedenim, doktorun soyledikleri karşısında direncini iyice yitirdi. Goz kapaklarım kendiliğinden kapandı. Eve kiminle geldiğimi, uzerimdekileri cıkartıp, yatağa nasıl uzandığımı hatırlamıyorum. Derin bir uykudan sıcrayarak uyandığımda, kardeşimin ''Hastaneye gitmemiz gerek!'' feryadının yankısı, hastaneye gitmek uzere bindiğimiz taksinin icerisinde bile suruyordu. Hastaneye geldiğimde, annemin parmak uclarından kayan yaşam yıldızı, veda icin bekliyordu. Henuz ısısını kaybetmemiş yanağına bir opucuk kondurduktan sonra, hıckıra hıckıra ağlayarak, morg odasından dışarıya cıktım. Adımlarım beni, gunlerdir annemi bize bağışlaması icin dua ettiğim caminin avlusuna goturdu. Kulağıma fısıldanan, nereden ve kimden geldiğini bilmediğim ''Takdir İlahi'' sozcuğu, beni ne kadar teselli edebilirdi ki? Aynı gun, ikindi namazına muteakip kılınan cenaze namazından sonra, annemi son yolculuğuna uğurladım. Ertesi gunu, İstanbul yine bir sonbahar sabahına uyanırken, annesiz gecireceğim ilk gun başlıyordu. Canımın yarısının olmadığı...