guzel bir hikaye umarım dooru yere actım konuyu anzaklı omer 1957 yılında istanbul Tıp Fakultesi'nden mezun olup ihtisas yapmak >>uzere ABD'ye giden doktor Omer Musluoğlu gorev yaptığı hastanede >>başından gecen ilgin bir olay; >>Amerika'ya gittiğim ilk yIllar (1957) lisanım pek o kadar iyi değil. >>Newyork'da Medical Center Hospital adlı bir hastanede gorev almıştım. >>Fakat vazifem kan almak, kan vermek, serum takmak, elektrokardiyografi >>cekmek gibi işler... Hastaya o kadar onem veriyorlar ki yeni doktorlar >>hemen direkt olarak hasta muayenesine, tedavisine verilmiyor. Diğer >>zamanlarda da laboratuvarda calışıyorum. Bir hastaya gittim. Yaşlıca >>bir adam. Tahminen yetmişbeş yaşlarında. Tabii kendisi ile ingilizce >>konuşuyorum. Kan vereceğim kolunuzu acar mısınız? >> >>Adamcağız kanser hastası ve kansızdı. Pazusunu actım. Baktım pazusunda >>dovme şeklinde bir Turk bayrağı var. Cok ilgimi cekti. Kendisine >>sormadan >>edemedim: 'Siz Turk musunuz?' Kaşlarını yukarıya kaldırarak 'Hayır' >>manasında işaret yaptı. Ama ben hala merak ediyorum: 'Peki bu >>kolunuzdaki >>Turk bayrağı nedir?' >> >>'Aldırma işte oylesine bir şey dedi. Ben yine ısrarla dedim ki: 'Fakat >>benim icin bu bayrak cok onemli. Dikkatimi cekti. Cunku bu benim >>milletimin bayrağı, benim bayrağım...' >> >>Bu soz uzerine gozlerini actı. Derin derin yuzume baktı ve mırıltı halinde >>sordu: 'Siz Turk musunuz?' 'Evet Turk'um...' >> >>İhtiyar gozlerime bakarak tanıdık bir goz arıyor gibiydi. Anlatmaya >>başladı: Yıl 1915. Sen hatırlamazsın o yılları. Canakkale diye bir yer var >>Turkiye'de. Orada savaşmak uzere butun Hristiyan devletlerden asker >>topluyorlardı. Ben Anzak'tım Avustralya Anzaklarından... İngilizler >>bizi toplayıp dediler ki: 'Barbar Turkler Hristiyan dunyasını yakıp yıkacaklar. >>Butun dunya o barbarlara karşı cephe almış durumda. Birlik olup >>uzerine gideceğiz. Bu savaş cok onemlidir.' Biz de inandık sozlerine vaadlerine... >>Savaşmak isteyenler arasına katıldık.' >> >>Avustralyalı Anzak ihtiyar anlatmaya devam ediyordu: 'Bizim beynimizi >>yıkayan ingilizler, Turklere karşı topladığı askerlerin tamamını >>Canakkale'ye sevkediyorlarmış. Bizi gemilere doldurup Mısır'a getirdiler. >>Mısır'da şoyle boyle birkac ay talim gorduk. Ondan sonra da bizi alıp >>Canakkale'ye getirdiler. Savaşın şiddetini ben ilk orada gordum. Oyle >>ki denize duşen gulleler suları metrelerce yukarı fışkırtıyor, >>gokyuzunde havai fişekler, geceyi gunduze ceviriyordu zaman zaman... >>Her taaruzunda bizden de Turklerden de yuzlerce insan hayatının baharında can veriyordu. >>Fakat biz hepimiz Turklerdeki gayret ve cesareti uzaktan gordukce >>şaşırıyorduk. Teknolojik yonden cok cok ustun olduğumuz gibi sayı >>bakımından da fazlaydık. Peki onlara bu cesaret ve kuvveti veren şey >>neydi? İlk başlarda zannediyordum ki İngilizlerin bize anlattığı gibi >>Turkler barbarlıktan boyle saldırıyorlar. Meğer barbarlıktan değil, >>kalplerinde ki vatan sevgisinden kaynaklanıyormuş. Bunu nereden anladığımı >>soyleyeyim. Biz karaya cıktık. Taarruz edemiyoruz. Bizi puskurtuyorlar. >>Tekrar taaruz ediyoruz. Bizi tekrar puskurtuyorlar. Tekrar taaruz >>ediyoruz. Derken boyle bir taarruzda başımdan yediğim bir dipcik >>darbesiyle kendimden gecmişim.' >> >>Meraktan ağzım acık yaşlı Avustralyalıyı dinliyorum. Savaşın dehşetli >>anlarını anlatırken hastalığına rağmen tir tir titremeye başlamıştı. Devam >>etti: >> >>'Gozlerimi actığımda kendimi yabancı insanların arasında gordum. Nasıl >>korktuğumu anlatamam. Cunku ingilizler bize Turkleri barbar, vahşi >>kimseler olarak tanıttı ya... Ama dikkat ettim. Yaralarımı sarmışlar. Bana >>hic de ofkeli bakmıyorlar. Kendime geldim iyice bu defa cantalarında >>bulunan yiyeceklerden ikram ettiler. İyi biliyorum ki onların >>yiyecekleri >>cok cok azdı. Bu haldeyken bile kendileri yemeyip bana ikram ediyorlardı. >>Şok oldum doğrusu. >> >>Kendi kendime dedim ki: 'Bu adamlar isteseler şu anda beni oldururler. Ama >>oldurmuyorlar... Veyahut isteseler onceden oldurebilirlerdi. Halbuki >>beni >>cephenin gerisine goturmuşler. Biz esirlere misafir gibi davranıyorlardı.' >>Bu duygularla 'Yazıklar olsun bana' dedim. 'Boyle asil insanlarla niye >>savaşıyorum? Niye savaşmaya gelmişim? Bu İngiliz milleti ne >>yalancıymış ne >>kadar Turk duşmanıymış' diyerek pişman oldum. Ama bu pişmanlığım fayda >>etmiyor ki... Bu iyiliğe karşı ne yapsam duşundum durdum gunlerce... >>Nihayet bizi serbest bıraktılar. Memleketime dondum. İşte memlekette >>Turk >>milletini omur boyu unutmamak icin koluma bu dovme Turk bayrağını >>yaptırdım. Bu bayrağın esrarı bu işte. >> >>Benim gozlerim dolu dolu ihtiyara bakarken o devam etti: >> >>'Talihin cilvesine bakın ki o zaman olmek uzere iken yaralarımı >>iyileştirerek, sıhhate kavuşmama caba sarfeden Turkler idi. Şimdi de >>Amerika gibi bir yerde yıllar sonra yine iyileştirmeye caba sarfeden >>bir Turk... >> >>Ne garip değil mi? Avustralya'dan Amerika'ya gelirken bir Turkle >>karşılaşacağımı hic tahmin etmezdim. Size minnettarım. Siz Turkler >>gercekten cok merhametli insanlarsınız. Bizi hep kandırmışlar... Buna >>butun kalbimle inanıyorum.' Peşinden nemli gozlerle 'Bana adınızı >>soyler misiniz?' Dedi. 'Omer' cevabını verdim. Gayet merakla tekrar sordu: >> >>'Peki nicin Omer ismini, vermişler sana? 'Babam muslumanların ikinci >>halifesinin isminden ilham alarak bana Omer adını vermiş.' 'Yahu senin >>adın musluman adı mı?' >> >>Ben 'Evet, Musluman adı' deyince yuzume baktı baktı, birden doğrulmak >>istedi. Ben mani olmak istedim. Israr etti. Ama niye ısrar ediyordu? >>İhtiyarIn ısrarına dayanamayıp yatakta oturmasına yardım ettim. >>Gozleri dolu doluydu. Yuzume bakarak dedi ki: >> >>'Senin adın guzelmiş. Benim adım şimdiye kadar Mr. Josef Miller idi. >>Şimdiden sonra 'Anzaklı Omer' olsun. 'Olsun.' 'Peki doktor beni >>musluman eder misin? Musluman olmak zor mu?' >> >>Şaşırdım. Nasıl da birdenbire Musluman olmaya karar vermişti. Meğer o yaşa >>gelinceye kadar icten ice hep duşunuyormuş da kimseyle konuşamadığı >>icin, >>soramadığı icin konuşamıyormuş... >> >>'Tabii dedim musluman olmak cok kolay.' >> >>Sonra kendisine imanın ve islamın şartlarını anlattım. Kabul etti. Hem >>Kelime i Şahadet getiriyor, hem de cocuklar gibi ağlıyordu. Yaşlılık >>bir yandan, hastalık bir yandan bir de yıllardan beri icinde kavuşmak >>isteyip >>de bilemediği icin kavuşamadığı İslamiyet'e olan hasretin sona ermesi >>bir >>yandan bu yaşlı gonlu duygulandırmıştı... Mırıdandı: >> >>'Siz muslumanlar tesbih cekersiniz bana da bir tesbih bulsan da ben de >>yattığım yerden tesbih cekerek Allahı'mı ansam olur mu?' >> >>Bu sozden de anladım ki dedelerimiz savaş esnasında Hak'kı zikretmeyi >>ihmal etmiyormuş. Neyse uzatmayayım hemen bir tesbih bulup kendisine >>getirdim. Hasta yatağında tesbih cekiyor, biz de gerektiğinde >>tedavisiyle >>ilgileniyorduk. Fakat benim icin o daha bir başkalaşmıştı. Musluman >>olmuştu. >> >>Bir gun yanına gittiğimde samimi bir şekilde rica etti. 'Beni yalnız >>bırakma olur mu?' 'Ne gibi Omer amca?' 'Ara sıra gel de bana >>İslamiyeti anlat! Sen cok guzel şeylerden bahsediyorsun. O sozleri >>duydukca kalbim ferahlıyor.' O gunden sonra her gun yanına gittim. >>Bildiğim kadarıyla dinimizi anlattım. Fakat gunden gune eriyip >>tukeniyordu. Kac gun gecti tam >>hatırlamıyorum. Hastanenin genel hoparlorunden bir anons duydum. >>'Doktor Omer! Lutfen 217 numaralı odaya gelin!' Dedim ki icinden >>'Bizim Omer amca >>galiba yolcu?' hemen yukarı cıktım. Odasına vardığımda gorduğum >>manzara aynen şoyleydi: Sağ elinde tesbih acık duran sol kolunun >>pazusunda dovme Turk bayrağı, goğsunde imanı ile, koskoca Anzaklı Omer >>son anlarını yaşıyordu. Hemen başucuna oturdum. Kendisine kelime i >>şehadeti soylettirdim. O şekilde kucağımda ruhunu teslim etti... Bir >>Canakkale gazisi gormuştum... Yıllar sonra da olsa Musluman Turk >>milletine olan sevgisi sayesinde kendisine iman nasip olmuştu. 'Ne >>yalan soyleyeyim, ağladım.' Alıntıdır...