Ey Nefsim..!!! Yıllardır beni uyuttun. Hep yarına bıraka bıraka koca bir omur heder oldu. Gecelerim teheccutsuz heyecansız gunduzlerim semeresiz başarısız gecti. Acaba yarın yarın diye uyuttuğun yarınlarımı, mechul bir yarında nasıl doldurabileceksin? Bana sunulan saat altınlarını değerlendiremedin. Hepsini badi heva zayı ettin. Kimbilir, icinde ne hediyeler saklayan gunlerin ve ayların zarfını acamama bile musaade etmedin. Hepsi boşa gitti. İclerinde neler sakladığını anlayamadan. Soyler misin; ALLAH aşkına, senin yaşayan bir cenazeden ne farkın var? İnsan suresini ağlaya ağlaya okudun. Amma o muhteşem sarayın kapılarını bir turlu aralayamadın. Kendini, kendi cevreni tanıdığın kadar tanıyamadın. Kendi icinde kendine yabancı kaldın. Kendi kendine hapisane yaptın. Fetih suresini okudun, bırak dışarıyı, icinde bir tek fetih bile yapamadın. Konuşma, yemek, uyku esaretinden kurtulamadın. İradeni feth edemedin. Namazla cenneti takas etmeyi calıştın, ayetleri bir teyp gibi ezberledin amma uyguladıkların hep adetlerin oldu. Peygamberimizin saclarını ağartan Hud suresiyle karanlık gecelerin bir turlu aydınlatamadın. Gayreti hep birilerinden bekledin. Senin de birileri olduğunu hep unuttun. Bir fikir uğruna hayatı hakir goren peygamberlerin hayatını, uzun kış gecelerinde kıssa niyetiyle okudun. Fakat hayatındaki kışları, bir turlu baharlara ceviremedin. Cunku onları anlayamadın. Anlayamadın... Bir gergef gibi omrunun her anın cile yumağıyla dokuyan Hz. Muhammed "Ummetim" derken sen nefsim dedin. O davam derken sen hevam dedin. O davasını yuceltirken sen hevanda cuceleştin. Onun cağları peşinden surukleyen davasından ne yazık ki kala kala sarığı, sakalı, tesbihi, umresi, namazı kaldı. Ne yazık ki; onları da bir turlu anlayamadın. Kokularla suslediğin sakalın ruhunu, ruhunla mecz edemedin. Dolayısıyla sakallı cocuk olmaktan kurtulamadın! Başındaki sarık beyaz kefenin iken, yastığının altındaki olumu cok uzaklarda zannettin. Dunyanın oyuncaklarıyla evcilik oynarken, dunyanın elinde, oyuncaklaştığının farkında bile olamadın. Bir adet halinde getirdiğin beş vakit namazın aynı safta omuz omuza namaz kıldığın kardeşini gıybet etmekten seni kurtaramadı. Kalbine gozune kulaklarına el ve ayaklarına tutturamadığın orucların sadece midene munhasır kaldı. Oruc tuttuğunu zannettin amma, ac kaldığını anlayamadın. Başına tac ettiğin başortusu sadece başını ortebildi. Başının altındakiler ne yazık ki başortusunden nasibini alamadı. Cunku başortusunu takva ortusuyle birlikte ortmedin. Gozlerin, kalbin ve duyguların cıplak kaldı. Kendini fark ettirebilmek icin aynanın karşısında ceşit ceşit kılıklara girdin. Yapmacık guluşlerle, hırsızlama bakışlarla başkalarının duygularını calmaktan utanmadın. Ruhunun cığlıklarına bedel sen guluyordun. Duştuğunu ve duşurduklerini anlayamadın. Burnunun dibindeki farzları gormezden gelip, sunnet diye diye defalarca umreye gittin. Kabe'yi tavaf ettin. Yeryuzundeki iki milyar Musluman'ın sadece kemmiyet olduğunu, bir keyfiyet olmadığını hic duşundun mu? Duşundun mu binlerce birilerimiz varken nasıl ayrı kaldığımızı nasıl parcalandığımızı. Aynı camii de birlikte namaz kıldığın kardeşinin fakr u zaruretini gormezden geldin. Onu ihtiyacları pencesinde kıvranırken, zevkle seyrettin. O kuşların dondurucu soğuklarını kemiklerinde ısıtırken, sen buğulu camların arkasında tesbih cekiyordun. Dunya cennet kevserlerine denk bir lezzeti, kardeşinin acılarını dindirme lezzetini tadamadın. O lezzeti falan duayı şu kadar okuyarak alacağını zannettin. Aldandın. Elindeki elmasları birkac şekerlemeye değişen ahmak cocukları gibi aldandın. Hani hepimiz mumindik, hani birimizin ızdırabı hepimizin ızdırabıydı. Hani şarkta bir muminin ayağına diken batsa, garptaki mumin rahatsız olacaktı. Hani bir mumin olduğu zaman, sema ve arz onun olumune gozyaşı dokerdi. Hani mumin yeryuzunun zinetiydi. Hani muminler bir vucudun azaları gibiydi. Hani goz ağrısa, butun vucud o acıyı icinde hissedecekti. Hani Hz. Ebubekir'in teslimiyeti? Hani Hz. Omer'in destanlaşan adaleti? Hani Hz. Osman'ın dillerden duşmeyen hayası? Hani Abdurrahman gibi zenginler? Hani Ebuzer gibi fakirler hani Ensar Muhacır gibi kardeşlikte yarışanlar nerede, nerede hani? Anlayamadın. Ne yazık ki bunları anlayamadın! Anla artık!... Ne olur anla! Anla ki, cennet ucuz değil, cehennem dahi luzumsuz değil! Anla ki; cennete giden yol asfaltla doşenmemiş! Anla ki; bedelini odemediğin hicbir şeye sahip olamazsın! Anla ki; dunyayı bize bizler zindan ediyoruz.. ihmallerimiz, enaniyetimiz, samimiyetsizliğimiz... Anla ki; Eyup gibi sabır erbaini doldurmadan, Yusuf gibi kuyu diplerinde yıllarca cile cekmeden, Yakuplar gibi gozlerini hasrete kurban etmeden, olmaz! Anla ki; İsmail'ler gibi bıcak altına yatmadan, İbrahimler gibi YA ALLAH deyip kendine ateşlere atmadan olmaz. Sefine i Nuh gibi tufanları yara yara hedeflere gitmeden olmaz! Ve Anla ki; bir omur boyu gozyaşlarını ceyhun edip alın teriyle mecz ederek ummeti icin an be an, dem be dem, cile ceken Hz. MUHAMMED gibi cekmeden olmaz! Ve şunu cok iyi anla ki; başkalarının hayata Aşık olduğu kadar Olume Aşık olmadan Olmaz!!!!!!