aman cocuklar duymasın! Aman cocuklar duymasınHakikaten onlara zevkli, keyifli, oğretici, eğitici, şefkat ve sevgi dolu bir cocukluk, genclik verebiliyor muyuz? Yoksa daha kucucuk cocukken mutsuz mu oluyorlar? Onları ev ici şiddetle tanıştırıp, en azından cok sevdiği iki kişi arasında mı bırakıyoruz? Onun ruh sağlığının bozulduğunu bazen goremeyiz ve kendi uzuntulerimizle dahi baş edemezken, tabii ki onlara yardımcı da olamayız! Zavallı yavrucaklar kah azgınlık yaparak, kah icine kapanarak, kah ağlak mızmız olarak reaksiyon gosterirler. Veya daha kucukse birdenbire altına etmeye, tik yapmaya, tırnak yemeye, kardeşini dovmeye, belki de kekelemeye başlayarak, bazı şeylerin iyi gitmediğini bize anlatır. Eğer ergenliğe girmişse bu sefer tembelleşmeye, asileşmeye, ev icinde teror estirmeye, dışarıda bir takım sıra dışı guruplara girmeye, aradığı anlayış, sevgi ve şefkati, başka yerlerde aramaya başlar. Her cocuk mutlu bir aile ister Saclarını ceşitli renklere boyar, ukala veya narsist bir insan tipi cizerken, icindeki saf cocuk, mutlu bir anne baba arar. Her evdeki kavgada, biraz daha kahrolur, biraz daha ipin ucunu kacırır. Bir evlilik terapisti olarak, bize gelen sorunlu evliliklerde cocukların ne derece bundan etkilendiklerini gormek isteriz. Zira munakaşalar, ağlamalar, evden gitmeler, kufur veya itiş kakışlar, imkanı yok cocuklar tarafından, bir teyp gibi kaydedilir. Genelde ebeveynler cocuklarının bilmediğini, duymadığını, onlara gostermediklerini iddia ederlerse de, biz gerek psikodrama gerek cizilen resimlerde, gerek karşılıklı konuşmalarda, taze ruhların ne denli cizildiğini gorur, anne ve babayı bilgilendirip, yonlendiririz. Bazen de cocukta doğuştan olan bir rahatsızlık anne ve baba arasındaki zaten sağlam olmayan ilişkileri, daha da gerer. O zamana kadar, cok bariz olmayan problemler, su yuzune cıkar. Veya onceleri birbirlerine kilitlenen ebeveynler, zamanla kendileri de ruh sağlıklarını kaybetmeye başlarlar, dolayısı ile kavgalar, anlaşmazlıklar, bezginlikler, gerginlikler, derken yardım almaya karar verirler. Evlilikleri, kendilerindeki değişmeler dolayısıyla hastalanmıştır. Sessiz protestolar Bazen de yetişkin cocukların, anne ve babayı sucladıklarını goruruz. Alenen taraf tutar veya ikisini de "nefret ettikleri" kişi olarak gorurler. Kavgalar, dik başlılık, kapı carpmalar, en kotusu evi terk etmeler, arkadaşlarda gecelemeler, daha da vahimi madde bağımlılıkları, icki ile sessiz protestolar coğunlukla da intiharı duşunmeler ve belki de teşebbus etmeler. Eğer evlilik devam ediyorsa, baba bir otorite figuru olarak, gencin karşısında pasif kalıyorsa, durum cidden vahim olur. Zira psikolojik yardım almadığı gibi; anne ve babasının evliliğini de muthiş sallar. Genelde eşler birbirlerini suclar ve karşılıklı olarak zaaf gosterip bu gunlere, diğerinin sebep olduğunu iddia ederler. Dolayısı ile iletişimsizlik, gerginlik, yanlış anlama, suclama ve kavgalar, terapi bitince cocuk veya genc, ya kendiliğinden; ya da yardımla, duzelme yoluna girer. Uvey cocuk cıkmazı Uvey cocuk bazen bir evliliği hırpalar. Eşlerden birinin cocuğunun olması, diğerini nedense cok rahatsız eder. Eşin bir anne, ya da baba olarak gosterdiği ilgi ve sevgiyi, diğer taraf hazmedemez. Ya cocuğun yaptığı her şey suctur; ya da soz dinlemiyordur! Ya da diğer eş yuz veriyordur, taraf tutuyordur, cocuğuna arka cıkıp kendisini korumuyordur! Ne kadar hazindir ki bu da, hem o ailede, hem de bilhassa o cocukta buyuk tahribata sebep olur. Taraflar, onun bir cocuk, bir genc olduğunu unutur ve birbirlerini, evliliklerini yıpratırlar. Luzumsuz, gereksiz tatsızlıklar, suclamalar, şiddet, evden ayrılmalar velhasıl her turlu gereksiz, anlamsız aile ici dramlar...