Fakir Coban Padişahın Kızını Neden Almadı Fakir bir cobandır... Hukumdarın kızını gorur, aşık olur... Aşkı onu mecnunlaştırır. Her nasıl olursa olsun o kıza kavuşmayı kafasına koyar... "Acaba nasıl olabilir?" diyerek memleketin ulu kişilerini, aklı erenlerini dolaşmaya başlar. Her huzuruna vardığı mubareğe durumu anlatır ve sorar. "Acep ben ne etsem de hukumdar'a damat olabilsem?" Dinleyenler tebessumle cevap verir. Sırt sıvazlar, teselli ederler: "Be evladım", derler, "Bu olacak iş mi, davul bile dengi dengine... Var git koyune, kendi dengini bul... Hukumdar kızını unut." Fakat kac kere bu ; Umit yıkan cevabı almış olsa da yılmaz, garip coban. Nihayet gercek bir arif, gercek bir "bilen kişi" bulana kadar... O, arif kişi : "Kolay" der, "Ama soyleyeceğimi aynen yapacaksın." Aşık cobanın gozleri umitle parlar, heyecanla atılır... "Ne istersen soyle yaparım" der. Arif kişi anlatır... "Şehrin kapısının karşısına bir divan kur. Uzerine otur, ve yirmi dort saat boyunca kendini ibadete ver, asli ihtiyaclarını ve farz ibadetlerini yerine getir artan vakitlerinde de surekli olarak sadece "Ya ALLAH" de. Yanına kim gelirse gelsin, sana ne derse desin, ne yaparsa yapsın, sakın ara verme. " Ya ALLAH" demeyi terk etme... Ta ki bir gun hukumdar kendi ayağıyla gelip kendi diliyle sana kızını teklif edeceği ana kadar... O zaman, ki artık, istediğin olmuştur, " Ya ALLAH " demeyi bırakabilir, eski hayatına donebilirsin... Aşkının imkansızlığı karşısında, cok basit ve kolay gelen arif kişinin bu teklifini hemen gercekleştirir, Aşık coban. Şimdi o bir tahta sıranın uzerine oturmuş, yirmi dort saat boyunca " Ya ALLAH" demektedir. Genc coban kısa zamanda şehirde unlu olur. Hep " Ya ALLAH" demenin verdiği nurla da ayrı bir cekiciliğe burunur... Ve aşık cobanın meraklıları hayranları hızla artar. Herkes birbirine şehrin kapısındaki o gencecik hak dostunu, o nurlu veliyi anlatmaktadır. Şohreti ve ziyaret edenleri hızla coğalır. Her gelen, gence başka bir şey dedirtmek dikkatini dağıtmak, "Ya ALLAH" ı bıraktırmak icin akla gelen her şeyi yapmakta fakat hic kimse başarılı olamamaktadır... İleri gelenler, devlet adamları, vezirler... derken, duyduklarıyla iyice meraklanan hukumdar da bir gun ayağına gelir, genc cobanın... O da gozleriyle gorur bu " NURA KESMİŞ" delikanlıyı kulaklarıyla duyar ve o da hayran kalır. O gunlerde duşunmektedir hukumdar: "Bizim kız evlenme cağına geldi, acaba damatlığa en uygun kimdir," diye. Hayran olduğu bu genc hak dostu ise aradığı kişidir. Hukumdar cekinerek edeple "Ya ALLAH" diyen cobanın kulağına fısıldar; "Oğlum! bir dakika beni dinler misin? Aşık cobanın hali değişmez: "Ya ALLAH" Hukumdar caresiz başını iki yana sallar: "Peki der", "Hic olmasa kulağını bana ver. Benim damadım olur musun?" Genc coban susar... "Ya ALLAH" demesi bir an kesilir... Herkes dehşete duşer... Ağır ağır başını hukumdara cevirir, gozlerine derin derin bakar, ağzından kelimeler tane tane dokulur. "Olamam efendim" der, "Siz kızınıza başka bir koca arayın." Genc cobana " Ya ALLAH" dedirten sebebi, olayın arka planını bilenler hayretle sorarlar: "Butun istediğin derdin bu değil miydi? Şimdi nicin hayır diyorsun?" Genc cevap verir ve soru sahipleri oldukları yerde donarlar. 'Ben, kullarından birine duyduğum bir aşk nedeniyle, riyakarca "Ya ALLAH" dedim', Rabbim hukumdarı ayağıma getirdi, kendi diliyle kızını bana teklif ettirdi. Bundan sonra sadece ALLAH icin, "Ya ALLAH" diyeceğim bakalım ona ne verecek."