Olumu Gunde Kac Kez Duşunuyoruz Olumu ne kadar da az duşunuyoruz. Oysa olum, hem mutevazı olmamıza hem de Allah korkumuzun artmasına sebeptir. Bizi sığlarda cırpınmaktan kurtarır, derin duşunmemizi ve dengeli yaşamamızı sağlar. Olum konusundan kacarak, duşunmeyerek mutlu olacağımızı mı zannederiz? Her nefis olumu tatmayacak mı? Bir mezarlığın kapısındaki, uzerinde "Her nefis olumu tadıcıdır" ayeti yazılı olan tabelanın kaldırılmasını istemişti bazı kişiler. Soz konusu ayet meali bir tehdit değil, insanın, yaşamını sorgulaması yonunde bir hatırlatmaydı yalnızca. Oradan ayetin kaldırılması gibi, yaşamımızdan olum duşuncesini kaldırdığımızda, dunya hayatına ve gecici suslerine hırsla bağlanır, bencilleşiriz. Olume direnmek imkansız. Olumu sıkca duşunmek, dunyaya ve metaına hırsla bağlanmaktan alıkoyar. Sıcak kalpli, comert, sevecen olur insan; dostlarını arar, onlara daha yakın olur. Sevgi yoksa, dostluk, kardeşlik, merhamet, bağışlayıcılık ve sabır yoksa, yaşamımızda hicbir şey yok demektir. İnsanda sabır olmazsa dostluğun ve sevginin surmesi zorlaşır. Aniden aklına eser, en yakın arkadaşına, "artık seninle arkadaşlığımı surdurmek istemiyorum" diyerek, keser atar. Davranışına mazeret de aramaz; yalnızca "sıkılmıştır"; o kadar. Oysa insan gercek dostunu bırakmaz. Hatası varsa uyarır, yanında olur, yol gosterir; bencilce bırakıp gitmez. Bir başlangıcımız var kuşkusuz ancak sonumuz yok. Olum bizim değil, yalnızca dunya hayatımızdaki imtihanın sonu. İnsan dunyaya gelir, cocukluk safhasını yaşar, gelişir. Orta yaş, ihtiyarlık derken, zaman da hızla olume doğru akmaya devam eder. Allah'ın varlığı apacık ortada olduğu halde coğunluk gaflette yaşam surer. Kur'an ayetlerinde, coğunluğa uymanın Kendi yolundan saptırdığına dikkat ceker Rabb'imiz. O halde coğunluğa gore hareket etmek yanılgıdır. Allah, "yapayalnız, tek başına Bana geleceksiniz" (Meryem Suresi, 95) buyurur. Allah'ın huzuruna annemiz, babamız, eşimiz ya da sosyal paylaşım sitelerindeki arkadaşlarımızla cıkmayacağımız acık. Ani olum, insanın hic beklemediği bir surprizdir. Arkadaşlarıyla eğlenirken, yemek yerken, hic ummadığı bir anda insan, olum meleklerini karşısında bulabilir. Genellikle hastalık ya da yaşlılık sonucu olumun geleceğini zannederiz. Ancak Allah, genc ve sağlıklıyken, ayaktayken, konuşurken ya da en eğlendiği anda da aniden insanın canını alabilir. Uzun bir surece, yaşlanmaya ya da hastalanmaya ihtiyac yoktur. Allah'ın sınırlarını ciğnerken canının alınması ise insan icin muthiş bir şoktur. Barınma yurdunun sonsuz azap olduğunu gorduğunde ise insanın yaşadığı şok katlanır. Allah'ın huzurunda başı one eğilmiş olarak: "... Rabbimiz, gorduk ve işittik; şimdi bizi geri cevir, salih bir amelde bulunalım, artık biz gercekten kesin bilgiyle inananlarız..." (Secde Suresi, 12) diye yalvarır. O şoku yaşayan her insan kuşkusuz, boğulacağını anladığında Firavun'un mantığında olduğu gibi iman ettiğini soyler. Ama kabul edilmez. Aldığı cevap Firavun'a verilendir; "Şimdi oyle mi?"... Allah, "... geri cevrilseler bile, kendisinden sakındırıldıkları şeylere şuphesiz yine doneceklerdir..." (En'am Suresi, 28) buyurur. Cunku kişiye unutturulur. Unutturulduğu icin donse de azgınlığına kaldığı yerden devam edecektir. Allah'ı aşkla sevmek, sonsuz yaşamda O'nunla beraber olmak muthiş guzel olmalı. Olum, inananlar icin Rabb'ine kavuşma yonunde buyuk bir nimettir. İnanmayanlar icin ise buyuk bir şok, buyuk bir beladır. Olduğunde kişi kendisi icin hazırlanan mezarına, iki bucuk metre toprağın altına konur. Uzerine kurek kurek toprak atılır. Bundan sonra artık toplumla bağlantısı biter. Simsiyah karanlığın icinde arkadaşları bakterilerdir. Akşam, yemeğini sindirmeye yardımcı olan enzimler, oldukten uc gun sonra onu yok etmeye başlarlar. Bedeni, ic ve dış etkilerle hızlı bir parcalanma surecine girer. Her gecen dakika bedeni daha da tanınmaz hale gelir. Dunyanın en yakışıklı erkeği veya en guzel kadını da olsa, aynı sona uğrar. Oradan artık ne arkadaşları ve yakınlarıyla haberleşebilir ne internette chatleşebilir. Marka giysileri, ayakkabıları, otomobili, holdingi hepsi arkasında kalır. Eşyaları dağıtılır, iş yerinde işciler calışmaya devam eder, olmeden once aldığı binlerce TL tutarındaki siparişleri hazırlarlar. O ise ayakları ve cenesi bağlı, beyaz beze sarılmış, toprağın altındadır. Arkasında bıraktığı yakınları onun icin helva yapıp birlikte yerken, onun 'ben' dediği bedeni, korkunc ve iğrenc bir şekilde yavaş yavaş yok olmaya başlar. İnsan vucudunun oldukten sonra Allah'ın dilemesiyle bu urkutucu hale gelmesinde cok buyuk bir hikmet vardır. İnsan et ve kemikten ibaret değildir, bedeninin dışında ayrı bir varlıktır. Bedeni yalnızca kendisine giydirilmiş gecici bir kılıftır. Bedenimizin olum sonrası alacağı ibret verici durumuna bakmalı, dunyada sonsuza dek yaşayacakmış gibi sahiplendiğimiz bedenimizin sonu hakkında tefekkur etmeliyiz. Yaşımız kac olursa olsun, hepimiz olume aynı yakınlıktayız. İnsanların bir taraftan olurken, diğer taraftan yenilerinin dunyaya geliyor olması bizi gaflete duşurmemeli. Hic doğan olmasa, surekli olumlere tanık olsak ve cevremizdeki insanların sayısı gittikce azalsaydı, nasıl panik olurduk. İşte bu ruh haliyle yaşayalım, olumu sıkca duşunelim. "Yaş 35, yolun yarısı eder" der şair. Oysa 35 yaş yolun sonu bile olabilir hatta insan 35 yaşını hic goremeyebilir. Geriye donup baktığımızda, yaşadığımız yılların ne kadar da cabuk gectiğini duşunuruz. Yaşayacağımız yıllar da aynı hızla gececek unutmayalım. Ki yavaş da gecse olum sonunda bizi bulacak... De ki: "Elbette sizin kendisinden kactığınız olum, şuphesiz sizinle karşılaşıp buluşacaktır. Sonra gaybı da, muşahede edilebileni de bilen a donduruleceksiniz; O da size yaptıklarınızı haber verecektir." ( Cum'a Suresi, 8 ) Fuat Turker, Edebistan