Nimetlerin Farkina Varmak Isa aleyhisselam bir agacin altinda dua eden birini gordu. Dikkatlice baktiginda adamin ayaklari yurumeyen bir koturum oldugunu anladi. Iki gozu de gormuyordu. Vucudunda ise bars hastaligi oldugu anlasiliyordu. Ama adam butun bunlara ragmen ellerini kaldirmis soyle dua ediyordu: Ey nice zenginlere vermedigi nimeti bana ikram eden Rabbim! Sana agaclarin yapraklari sayisinca sukurler olsun!. Hazreti Isa koturum adama yaklasti: Ayagin yurumuyor, gozun gormuyor. Bedenin de sihhatli gorunmuyor. Buna ragmen cogu zenginlere verilmeyen nimetlerin sana verildigini dusunmekte, bunun icin de buyuk bir mutlulukla sukretmektesin. Hangi nimettir nice zenginlere verilmedigi halde sana verilen? Kapali gozleriyle sesin geldigi yana yonelerek dedi ki: Efendi! Allah bana oyle bir kalp vermis ki, o kalple Onu taniyorum. Oyle de bir dil vermis ki, o dille de Ona sukrediyorum. Halbuki, dunyanin serveti elinde olan nice zenginler var ki, kalbinde Onu tanima sevinci, dilinde de Ona sukretme mutlulugu yoktur. Ama gel gor ki, ayaklari topal, gozleri kor, bedeninde hastaliklar bulunan bu koturum adama Rabbim, bu sevgiyi ihsan eylemis, bu nimetin farkina varma tefekkurunu lutfeylemis. 0ste bunu dusununce kendimi tutamiyor da: Nice zenginlere vermedigi nimeti bana veren Rabbime agaclarin yapraklari sayisinca sukurler olsun!. diye sevinc dualari etmekten kendimi alamiyorum. Kafa gozu kapali da olsa kalp gozu acik olan bu koturum adama yaklasan Isa aleyhisselam: Ver su elini oyle ise! diyerek adamin elinden tutar, egilerek gormeyen gozlerinden oper. Peygamberin dudaklarinin degdigi gozler aninda acilir. Karsisindakinin Isa aleyhisselam oldugunu gorunce heyecanlanan adam: Sen su oluleri dirilten, hastalara sifalar bahseden mucizelerin sahibi peygamber degil misin? der. Belli olmuyor mu? deyince: Gozlerimden belli oluyor da ayaklar1mdan henuz belli degil, der. Tebessum eden Hz. Isa: Sen hele bir ayaga kalkmayi dene! deyince, silkinen koturum adam dimdik ayaga kalkar. Ayaklar1 uzerine dikilebildigini anlay1nca soyledigi ilk sozu su olur: Ey Allahin Nebisi, sendeki bu mucizeler de Ondan degil mi? Oyle ise izin ver de gec kalmayayim, Ona bir sukredeyim, diyerek hemen yere iner basini secdeye koyarak der ki: Rabbim! Seni taniyan bir kalple, sukreden bir dil nimetinin sukrunu yapmaktan acizken, simdi goren bir cift gozle, yuruyen iki de ayak da lutfettin. Artik bilemiyorum nas1l odeyecegim bu nimetlerin karsiligini?. Bu sirada cevreden toplanan halk, gosterdigi bu mucizelerden dolayi Isa aleyhisselamin elini opmek isterler. Ama Allahin Nebisi isaret eder: Benim degil su secdedeki koturum adamin elini opun!.. Derler ki: Onu secdeye indiren nimetlere biz bastan beri sahibiz. Ama hic boyle mutluluk duymadik. Oyle ise der, tefekkur edin, siz de dusunun. Dusunen insan sahip oldugu nimetin farkina varir. Dusunmeyen ise mahrumiyet duygusunda kalir.