... mesneviden... Arkadaslar bana mail geLdi bende sizinLe payLaşmak istedim umarim bir işe yarar.. Dua edenin, "Rabbim" demesi, Allah'ın "efendim" demesinin ta kendisidir. Birisi her gece kalkıp Allah'ı anıyor, O'na dua ediyordu. Şeytan ona dedi: Ey Allah'ı cok anan kişi! Butun gece Allah deyip cağırmana karşılık seni buyur eden var mı? Sana bir tek cevap bile gelmiyor, daha ne zamana kadar dua edeceksin? Adamın gonlu kırıldı, başını yere koydu ve uyudu. Ruyasında ona şoyle dendi: Kendine gel uyan! Niye duayı, zikri bıraktın? Neden usandın? Adam: Buyur diye bir cevap gelmiyor ki, kapıdan kovulmaktan korkuyorum dedi. Bunun uzerine dendi ki ona: Senin Allah demen, O'nun buyur demesi sayesindedir. Senin yalvarışın, Allah'ın senin ruhuna haber ucurmasındandır. Senin cabaların, careler araman, Allah'ın seni kendine yaklaştırması, ayaklarındaki bağları cozmesindendir. Senin korkun, sevgin, umidin Allah'ın lutfunun kemendidir. Senin her Yarabbi demenin altında, Allah'ın buyur demesi vardır. Gafilin, cahilin canı, bu duadan uzaktır. Cunku Yarabbi demeye izin yok ona. Ağzında da kilit var, dilinde de. Zarara uğradığı zaman, ağlayıp, sızlanmasın diye Allah ona dert, ağrı, sızı, gam, keder vermedi. Bununla anla ki, Allah'a dua etmeni, O'nu cağırmanı sağlayan dert, Dunya saltanatından daha iyidir. Dertsiz dua soğuktur. Dertliyken yapılan dua gonulden kopar. Mesnevi...