Herkes yediğini ikram eder... Yavuz Sultan Selim'e, İran Şahı kiymetli mucevherlerle suslu bir sandik hediye gonderiyor. Sandik aciliyor. Icinden cesit cesit degerli taslar, kiymetli atlas, kadife kumaslar cikiyor. Fakat bir de pis bir koku yayiliyor. Dehset bir koku, herkes burnunu tikiyor. En alttaki bohcadan insan pisligi cikiyor.. Yani Osmanliya cok kotu bir hakaret! Cihan padisahi emir veriyor ve diyor ki ; "Herkes duşunsun, buna ince bir sekilde cevap verelim " Ve cihan padişahı yine cozumu kendisi buluyor. Aynı şekilde değerli mucevher ve kumaşlarla suslu bir sandık hazırlatıyor. İcine o zamann Osmanlı İstanbul'unda imal edilen gul kokulu en nadide lokumlardan bir kutu hazırlarıyor, en altına da kucuk bir pusula ve bir satır yazı ekliyor gonderiyor. Şah sandığı acıyor. Actıkca guzel bir koku ve en altta bir kutu lokum. Anlam veremiyorlar tabii. Bizim elci yiyor once, sonra oradakilere ikram ediyor. Kutunun icindeki pusulayı Şah okuyor ve pusulada şu yazıyor: "Herkes yediğini ikram eder" alıntı