Şukurle ilgili bir menkıbe İsa aleyhisselam, kırlarda dolaşırken, bir ağacın altında bir adamın kendinden gecmiş bir halde dua ettiğini gorur. Yakınına geldiğinde, adamın ayaklarının tutmayan bir koturum olduğunu fark eder. Daha da yaklaştığında, buna ek olarak gozunun de gormediğini, vucudunda baras hastalığının bulunduğunu anlar. Ancak, adamcağız butun bunlara rağmen ellerini kaldırmış mutluluktan ucacakmış gibi şoyle dua etmektedir: "Ey nice zenginlere vermediği nimeti bana ikram eden Rabbim! Sana şu ağacların yaprakları sayısınca şukurler olsun"... Hazreti İsa adama yaklaşıp sorar: Ayağın yurumuyor, gozun gormuyor; bedenin de sağlıklı gorunmuyor. Buna rağmen coğu zenginlere verilmeyen nimetlerin sana verildiğini duşunmekte, bunun icin de buyuk mutlulukla şukretmektesin. Nice zenginlere verilmediği halde sana verilen hangi nimettir? Gormeyen gozleriyle sesin geldiği yana yonelen koturum adam şoyle cevap verir: Efendi! Allahu teala bana oyle bir kalp vermiş ki, o kalple onu tanıyorum. Oyle de bir dil vermiş ki, o dille de ona şukredebiliyorum. Halbuki, dunyanın serveti elinde olan nice zenginler var ki, kalbinde O'nu tanıma sevinci, dilinde de O'na şukretme mutluluğu yoktur. Ama gel gor ki, ayakları topal, gozleri kor, bedeninde hastalıklar bulunan bu koturum adama Rabbim, bu sevgiyi ihsan eylemiş. İşte bunu duşununce kendimi tutamıyor ve: "Nice zenginlere vermediği nimeti bana veren Rabbim! Sana ağacların yaprakları sayısınca şukurler olsun diye teşekkur etmekten kendimi alamıyorum. Adama yaklaşan İsa aleyhisselam: Ver şu elini oyle ise! Diyerek elinden tutar ve eğilerek gormeyen gozlerini mesheder. Peygamber'in meshettiği gozler hemen acılır. Karşısındakinin İsa aleyhisselam olduğunu anlayınca heyecanlanan adam: Sen şu oluleri dirilten, hastalara şifalar dağıtan mucizelerin sahibi Peygamber değil misin? Der. Tebessum eden İsa peygamber, Belli olmuyor mu? Deyince, Gozlerimden belli oluyor da ayaklarımdan henuz belli değil. Der. Tekrar tebessum eden İsa aleyhisselam, Sen hele bir ayağa kalkmayı dene! Deyince, silkinen koturum adam dimdik ayağa kalkar. Hayretle ayakları uzerinde durabildiğini anlayınca soylediği ilk soz şu olur: Ey Allah'ın Nebisi, Sendeki bu mucizeler de O'ndan değil mi? Oyle ise izin ver de gec kalmayayım. O'na şukredeyim. Diyerek hemen yere kapanır, başını secdeye koyar ve der ki: Rabbim! Seni tanıyan bir kalple, şukreden bir dil nimetinin şukrunu yapmaktan acizken, şimdi goren bir cift gozle, yuruyen iki de ayak lutfettin. Artık bilemiyorum bu eşsiz nimetler karşısında nasıl şukretmem gerekiyor? Bu sırada cevreden toplanan halk, gosterdiği bu mucizelerden dolayı İsa aleyhisselamın elini opmek isterler. Allah'ın Peygamberi işaret eder: Benim değil secdedeki şu koturum adamın elini opun! Derler ki, Onu secdeye indiren nimetlere biz baştan beri sahibiz. Ama hicbirimiz onun duyduğu gibi bir mutluluk duymadık. Hazreti İsa onlara şu cevabı verir: Oyle ise tefekkur edin, siz de duşunun. Duşunen sahip olduğu nimetin farkına varır. Duşunmeyen ise kendisini mahrumiyette sanır