.:. Bu yuku taşımak niye... .:. Bir lise oğretmeni bir gun derste oğrencilerine bir teklifte bulunur: 'Bir hayat deneyimine katılmak ister misiniz?' Oğrenciler cok sevdikleri hocalarının bu teklifini tereddutsuz kabul ederler. 'O zaman' der oğretmen. 'Bundan sonra ne dersem yapacağınıza da soz verin' oğrenciler bunu da yaparlar. Şimdi yarınki odevinize hazır olun. Yarın hepiniz birer plastik torba ve beşer kilo patates getireceksiniz! Oğrenciler, bu işten pek bir şey anlamamışlardır. Ama ertesi sabah hepsinin sıralarının uzerinde patatesler ve torbalar hazırdır. Kendisine meraklı gozlerle bakan oğrencilerine şoyle der oğretmen: 'Şimdi, bugune dek affetmeyi reddettiğiniz her kişi icin bir patates alın, o kişinin adını o patatesin uzerine yazıp torbanın icine koyun.' Bazı oğrenciler torbalarına ucer beşer tane patates koyarken, bazılarının torbası neredeyse ağzına kadar dolmuştur. Oğretmen, kendisine 'Peki şimdi ne olacak?' der gibi bakan oğrencilerine ikinci acıklamasını yapar: 'Bir hafta boyunca nereye giderseniz gidin, bu torbaları yanınızda taşıyacaksınız. Yattığınız yatakta, bindiğiniz otobuste, okuldayken sıranızın ustunde, hep yanınızda olacaklar.' Aradan bir hafta gecmiştir. Hocaları sınıfa girer girmez, denileni yapmış olan oğrenciler şikayete başlarlar: 'Hocam, bu kadar ağır torbayı her yere taşımak cok zor.' 'Hocam, patatesler kokmaya başladı. Vi, insanlar tuhaf bakıyorlar bana artık. Hem sıkıldık, hem yorulduk?' Oğretmen gulumseyerek oğrencilerine şu dersi verir: 'Goruyorsunuz ki, affetmeyerek asıl kendimizi cezalandırıyoruz. Kendimizi ruhumuzda ağır yukler taşımaya mahkum ediyoruz. Affetmeyi karşımızdaki kişiye bir ihsan olarak duşunuyoruz, halbuki affetmek en başta kendimize yaptığımız bir iyiliktir.