arkadaşlar namaz vakitleriyle ilgili super bi yazı okuyun derim.. V A K İ T S E H E R. . . Ufukta gunun kızlı ciceği acmak uzere. Zamanın rahmine sabahın nutfesi duştu az once. Gecenin karasında saklı ışıktantohumlar başlarını uzatıyor. Şimdi hatırla ki sen de bir zamanlar yokluğun karanlığında yitiktin. Unutulmuşluk toprağına gomulu bir tohumdun. Kimsenin adını bilmediği, hatrını saymadığı bir yetimdin. Senin de varlığının şafağı soktu yıllar once. Unutulmuşluğun dipsiz kuyusundan cıkarıldın. Ana rahmine bir kucuk damlacık olarak tutundun. VARLIĞINDAN HABERDAR DEĞİLDİ SEVDİKLERİN. Hatırlanmaya değer birşey bile değildin. Hatırla ki, unutulmuşluğun toprağında RABBİN SENİ UNUTMADI. Rabbin seni sahipsiz de bırakmadı. Rabbin seni yokluk gecesinden varlığın ufkuna eriştirdi. Taze bir bahar gibi gun yuzune cıkardı bendenini. Ete kemiğe burudu ruhunu. Gulden tebessumler giydirdi yuzune. Şimdi seher vakti.. Goz kapaklarının ardından kac. Gafletin gecesinden uyan. Ac gozlerini sehere. Ac kalbini Rabbine. Uyan. Uyan ve an seni hic unutmayan Rabbini. GUNEŞ UFUKTA YUKSELMEDEN SEN DUALAR UFKUNDA YUKSEL! Herkes unutsa bile seni unutmayan Rabbini, herkesin unuttuğu anda ananlardan ol. Haydi kalk! Kalk ve miracına eşlik et Sevgil'inin . Şimdi sabah! Sabah namazı vakti!.. V A K İ T O Ğ L E. . . Gun ortası. Dunya telaşındasın. İşler yoğun. Yarım kalmış ne kadar iş var! Sanki sensiz yurumuyor hic birşey. Sanki sen olmasan işler yarım kalacak, belki hic başlamayacak. Ne kadar cok vazgecilmezin var ve ne kadar da vazgecilmezsin! Oysa DUNYA SENİ PEK UMURSAMIYOR. Sessizce akıp gitmekte sonsuz uzayda. Telaşlarına inat, uzakta bir kelebek yavaşca kozasından cıkmakta. Otelerde bir insan son nefesini vermekte sessizce. Bir bebek ilk kez gulumsemekte annesine... Vakit oğle... guneş goğun en yuksek noktasında. Tıpkı gencliğin gibi. Şimdi gun de bir delikanlı. Heyecanlı ve telaşlı... Sanki hic bitmeyecekmiş gibi, sanki hic akşam olmayacakmış gibi... Guneş asıl şimdi batmaya başladı. Zirveye erişen herkes gibi o da alcalmaya başladı. Unutma ki senin omrunun zevali de gencliğinde başlıyor. Bilirsin ki gun akşamlıdır, bilirsin ki yazın sonu hazandır. Vakit oğle... O kadar gurultu var ki ortalıkta... KALBİNİN SESİNİ DUYAMIYORSUN BİLE... Ruhunun sonsuza uzanan emellerine kor olmak uzeresin. Telaşların arasından sıyrıl, ruhuna yer ayır. Ebedi sukunete hazırla kendini. Kalbini sonsuzluğa bitiştir. Alnını secdeye değdir. V A K İ T İ K İ N D İ. . . Gun ihtiyarladı. GUneş solgun rengini bırakıyor guller ustune. Zaman ırmağı ikindinin cağlayanından dokuluyor şimdi. Ayrılığı soyluyor hece hece. Huzun renkli bulutlar sardı goğu. Guneşin saltanatı bitmek uzere. Zevale doğru akıyor ışıklar. Hatırla ki sen de bir omrun ikindisinde yuruyorsun. Tenin soluyor. Gozlerinin feri cekiliyor. Yuzunu bu dunyadan cevirmeye hazırlanıyorsun. Obur kıyısındasın artık hayat nehrinin. BUNDAN SONRA VADİ YOK ARTIK SANA ZAMANIN. Yokuş aşağı akıyor kalbin. Guz yaprakları gibi. Hem dalındasın hayat ağacının, hem de duşmeye hazırsın. Ruzgarı bekliyor gibisin. Hayatla bağların zayıflıyor. İnceldiği yerden kopmaya hazırsın. Sensizliğe alışıyor sevdiklerin. TERKETTİĞİN YERDE O KADAR DA BOŞLUK BIRAKMIYORSUN. Daha az yer kaplıyorsun dunyada. Vakit ikindi... Kalbini kanatıyor kuru gul yaprakları. Tutunacak dal arıyor gibisin zamana karşı. Zamanın hukmu ağırlaşıyor uzerinde. Gun daha kısa geliyor artık. "Yemin olsun ki ikindi vaktine, husrandadır insan." Şimdi anlıyorsun. Cunku yokuş aşağı akıyorsun. Dalından kopuyorsun. Hoyrat bir ruzgar artık zaman. Geriye kalan ancak iman. Şimdi ikindi vakti... Secdeye koy alnını. Eğil zamanın sahibinin onunde. O'na konuş, dualarını fısılda. Sonsuzluğa tutun hece hece. V A K İ T A K Ş A M. . . Gun olmek uzere. Guneş ışıklarını topluyor eşyanın uzerinden. Kızınca kıyameti kopuyor dunyanın. Kara kefenini giyiyor gun. Gulun rengi soluyor, eşyanın cazibesi yitiveriyor. Hatırla ki, senin de akşamın olacak bir gun. Omrunun ışıkları solacak. Hayatının perdesi cekilecek. Senin de kıyametin kopacak. Dudaklarında donacak guluşun guneşi. Zaman ucurumun olacak; gelen gunun guneşi sana doğmayacak. Unutulacaksın. Ve hatta UNUTULDUĞUN BİLE UNUTULACAK! İsmin anılmayacak orda burda. Kimse yolunu gozlemeyecek. Şimdi akşam... "Gun akşamlıdır" unutma! Olmeden once bil oleceğini ki, yaşatıldığını fark edesin. Herkesin senden uzaklaşacağı olum anını hatırla ki, sen de şimdi herkesten ve herşeyden uzaklaşıp Rabbine yanaşasın. SENİ SEN YOKKEN DE BİLEN RABBİN, SEN OLDUKTEN SONRA DA BİLECEK ELBET. HERKESİN UNUTTUĞU YERDE SENİ BİR O HATIRLAYACAK. HATRINI YAZLNIZ O BİLECEK. SEN DE O'NU AN ŞİMDİ. SEN DE ONUN HATRINA VAR SECDEYE... V A K İ T Y A T S I. . . Gun coktan oldu. Guneş ışıklarını topladı. Gece hukmediyor aleme. Guneşin saltanatı bitti. Işıklar tukendi ufuklarda. Renkler ellerini cekti eşyadan. Gul soldu, gun soldu. Goğe yoneldi gozler. Hatırla ki, sen de unutuluşun kara gecesine yuvarlanasaksın. Bir adın kalacak geriye. Bir mezar taşın hatırlayacak belki seni. Belki o da unutacak! Duşun ki, unutuluşun koyu karanlığı cokmuş uzerine. YOKLUĞUNA COKTAN ALIŞILMIŞ. Unutuluşun heten kanıksanmış. KİMSENİN OZLEDİĞİ BİLE DEĞİLSİN ARTIK!.. Gece, gece, gece... Sabaha cok var, ışık uzaklarda. Yokluğun gecesinde adın bile unutulmuşken, kimden medet umarsın sor kendine? Kim sana hayat vermişse, kurumuş kemikleri de toplayıp dirilten O elbette! Hic akşamı olmayan bir sabaha uyanmak uzere girdin olumun gecesine; kendine soylesene! Soyle kendine, soyle kendine ki, coklarınseni unuttuğu bu gece, herkesi unutup sen de O'nu hatırla! Soyle kndine ki, coklarının ışıklara kanıp sahte renklerin kuyularına daldığı bu gece, Rabbini an, Rabbine kan, Rabbine uyan!... Senai Dermirci