Nasuh Tovbesi Bundan once Nasuh adlı bir adam vardı. Tellaklık eder, bu suretle kadınları avlardı. Yuzu, kadın yuzune benzerdi. Tuyu tusu yoktu. Erkekliğini daima gizlerdi. Kadınların hamamında tellaklık ederdi. Kotulukte, hilede pek cevikti. Yıllarca tellaklık etti, kimse onun halinden, sırrından bir koku bile almadı. Cunku sesi de kadın sesine benziyordu, yuzu de kadın yuzune. Fakat şehvette pek yuceydi, pek uyanıktı. Carşaf giyer, başını orter, pece takardı. Fakat şehvetli ve azgın bir gencti. Bu suretle padişahların kızlarını bile guzelce keseler, ovar, yıkardı. Tovbe etmekte, ayak diremeye calışmaktaydı. Fakat kafir nefis, tovbesini bozdurup dururdu. 0 kotu işli herif bir arifin yanına gidip "Beni duada an " diye yalvardı. O hur er onun sırrını anladı ama Allah hilmi gibi o da acığa vurmadı. Dudağı kilitliydi ama gonlunde sırlar vardı. Dudağını yummuştu ama gonlu sırlarla doluydu. Allah şarabını icen arifler, sırları bilirler ama orterler. İşin sırlarını kime oğretirlerse ağzını muhurlerler, dikerlerdi. Arif, tuhaf tuhaf guldu de dedi ki: A ici kotu adam, bildiğin, gonlunde tuttuğun şeyden Allah seni kurtarsın. O dua, yedi goğu de gecti, kabul edildi. O yoksulun işi, nihayet iyileşti, duzene girdi. Cunku şeyhin o duası, her duaya benzemez. Şeyh, Allahda yok olmuştur, onun sozu Hak sozudur. Allah, kendisinden bir şey isterse kendi isteğini nasıl ret eder. Ululuk ıssı Allah, onu bu lanetleme işten, bu vebalden kurtarmak icin bir sebep halk etti. Nasuh hamamda tası doldururken padişahın kızının bir incisi kayboldu ve butun kadınlar, o inciyi araştırmaya koyuldular. Once herkesin eşyasını araştırmak uzere hamamın kapısını iyice kapattılar. Herkesin eşyası arandı, inci bulunmadığı gibi inciyi calan da rezil olmadı. Bunun uzerine bu ustun koru işi bırakıp herkesin ağzını, kulağını vucudundaki butun delilleri adamakıllı aramaya koyuldular. O sedefi guzel inciyi altta, ustte her yanda araştırmaya başladılar. Hepiniz soyunun, ihtiyar genc herkes anadan doğma soyunsun diye bağırıldı. Sultanın hizmetcileri, o değerli inciyi bulmak icin bir bir herkesi aramaya başladılar. Nasuh korkusundan tehna bir yere cekildi. Yuzu, korkusundan sapsarı olmuştu, dudakları govermişti. Olumunu gozunun onunde goruyor, gazel yaprağı gibi tirtir titriyordu. Dedi ki: Yarabbi, nice defalar tovbeler ettim; ahdlar ettim, sonra onları bozdum. Ben, bana layık olanları yaptım. Sonunda da işte bu kara sel, gelip cattı. Arama nobeti bana gelirse eyvah bana! Kim bilir neler cekecek, ne gucluklere duşeceğim? Ciğerime yuzlerce kor duştu. Munacatımdaki ciğer kokusuna bak. Boyle bir keder, boyle bir gam, kafirde bile olmasın. Rahmet eteğine sarıldım medet, medet! Keşke anam beni doğurmasaydı, yahut da beni bir aslan paralasaydı. Allahm sana duşeni yap. Beni, her delikten bir yılan sokmada. Ne de taş gibi bir canım, ne de demir gibi bir yureğim varmış. Yoksa bu dertle coktan erir, kan kesilirdim. Vaktim daraldı, bir an icinde feryadıma yetiş, padişahlık et. Beni bu sefer de korur sucumu ortersen ne olur? Her turlu yapılmayacak işlerden tovbe ettim. Bu sefer de tovbemi kabul et de tovbende durmak icin yuzlerce kemer bağlanayım. Bu sefer de kusur da bulunursam artık duamı ve sozumu dinleme. Hem boyle soylenip titremede, hem katra katra gozyaşları dokmede, hem de cellatların, hain kişilerin ellerine duştum diye feryat etmekteydi. Hicbir Frenk bu hale duşmesin. Hicbir mulhit bu feryada uğramasın diyor. Kendine ağlayıp duruyor. Azrail'i gozunun onunde goruyordu. Yarabbi, yarabbi diye o kadar soylendi ki kapı ve duvar da onunla beraber yarabbi demeye başladı. O yarabbi derken birden, inciyi arayanların sesi duyuldu. Herkesi aradık, ey Nasuh, sen gel. Bu sesi duyar duymaz, Nasuh kendisinden gecti, adeta bedeninden ruhu uctu. Harap duvar gibi cokuverdi. Aklı fikri gitti, cansız bir hal aldı. Bedeninden amansız bir halde aklı gidince sırrı, derhal Allah'a ulaştı. Bomboş bir hale geldi, varlığı kalmadı. Allah, bir doğan kuşuna benzeyen canını huzuruna cağırdı. Muratsız gemisi kırılınca rahmet denizinin kıyısına duştu. Akılsız fikirsiz bir hale gelince canı, Hakk'a ulaştı. İşte o zaman rahmet denizi coştu. Canı, beden ayıbından kurtulunca sevine, sevine aslına gitti. Can, doğan kuşuna benzer, ten ona tuzaktır. O, beden tuzağına ayağı bağlı, kanadı kırık bir halde duşup kalmıştır. Fakat aklı, fikri gidince ayağı acıldı. Artık o doğan kuşu, Keykubad'a ucar gider. Rahmet denizleri, coşunca taşlar bile abıhayatı icer. Zayıf zerre değerlenir, buyur. Topraktan meydana gelen şu doşeme, atlas haline gelir, değerli bir kumaş olur. Yuz yıllık olu mezarından cıkar. Melun Şeytan guzelleşir, huriler bile ona haset ederler. Butun bu yeryuzu yeşerir, kuru sopa meyve verir, tazeleşir. Kurt kuzuyla eş olur. Umitsizlerin damarları hoş bir hale gelir, izleri kutlu olur. Canı helak eden o korkudan sonra "Kaybolan inci, işte şuracıkta" diye mujdeler geldi. Ansızın ses geldi: Korku gitti, o değeri bulunmaz eşsiz inci bulundu. İnci bulundu, biz de neşelere daldık. Mujde verin, inci bulundu. Hamam, halkın bağrışmasıyla, huzun gitti feryadı ile, el cırpmasıyla doldu. Kendinden gecen Nasuh, tekrar kendine geldi. Gozu, yuzlerce aydın gun gordu. Herkes ondan helallık istemekte, herkes elini opup durmaktaydı. Senden şuphe ettik, hakkını helal et. Dedikoduda bulunduk, adeta etini yedik diyorlardı. Cunku o, yakınlıkta herkesten on olduğu icin herkes daha ziyade ondan şuphe etmişti. Nasuh, has tellaktı, mahremdi. Hatta sultanla ruhları birdi bedenleri ayrı. Sultana ondan yakın bir kadın yok. İnciyi aşırdıysa o aşırmıştır. Once onu aramalı demişlerdi ama yine de hurmet ettiklerinden sona bırakmışlar; aldıysa biraz muhlet vermiş olalım da bir yere atsın bari, fikrine duşmuşlerdi. Onun icin ondan helallık diliyorlardı, mazeret getirip duruyorlardı. Nasuh, "Bu bana Allah'ın lutfu, ihsanı. Yoksa dediğinizden beterim ben. Benden helallık dilemeye hacet yok. Cunku ben, zamane halkının en suclusuyum. Bana soylediğiniz kotulukler, bendeki kotuluğun yuzde biridir. Bunda şuphe eden olabilir, fakat bence apacık bu. Kim benden birazcık kotuluk biliyorsa muhakkak o bildiği şey, binlerce kotu sucumdan, binlerce pis işimden biridir. Suclarımı ve kotu hareketlerimi bir ben bilirim, bir de onları orten Allahm. Once İblis bana hocalık etti ama sonradan o bile gozumde bir yelden ibaret oldu. Yaptıklarımın hepsini Allah gordu de gostermedi, bu suretle de kotulukle yuzumu sarartmadı. Sonra da yine Allah rahmeti, kurkumu dikti, canıma can gibi tatlı tovbeyi nasip etti. Ne yaptıysam yapmadım saydı, bulunmadığım ibadetleri yapmışım farz etti. Beni selvi ve susen gibi azat etti, bahtım, devletim gibi gonlum de acıldı. Adımı temizler defterine yazdı. Cehennemliktim, bana cenneti bağışladı. Ah ettim, ahım bir ipe dondu, duştuğum kuyuya sarktı. O ipe sarıldım, dışarı cıktım. Neşelendim, ferahladım, semirdim benzim kırmızılaştı. Kuyunun dibinde zebun bir haldeydim, şimdi butun aleme sığmıyorum. Şukurler olsu sana Yarabbi. Beni ansızın gamdan kurtardın. Tenimin her kılında bir dil olsa da hepsiyle sana şukretmeye kalkışsam şukrunden acizim. Şu bahcede, şu ırmaklarım kıyısında halka "Keşke kavmim bilseydi, Allah beni ne yuzden yarlıgadı" diye nara atmaktayım dedi. Ondan sonra birisi gelip Nasuh'a iltifat ederek dedi ki: Padişahımızın kızı seni cağırıyor. Ey temiz kişi, padişahın kızı seni istemede, gel de başını yıka. Gonlu, senden başka bir tellak istemiyor. Onu ovmak kille yıkamak senin işin. Nasuh yuru yuru dedi, elim işten kurtuldu benim. Senin Nasuh'un hastalandı şimdi. Yuru, koş acele bir başkasını bul. Allah hakkı icin benim elim, işe varmıyor artık. Kendi kendisine de suc, hadden aştı. Gonlumden o korku, o elem nasıl gider? Ben bir kere oldum de tekrar dunyaya geldim. Ben, olum ve yokluk acısını tattım. Allah'a sağlam tovbe ettim. Canım, bedenimden ayrılmadıkca bu tovbeyi bozmam. O mihneti gordukten sonra ancak eşek olanın ayağı, tehlikenin bulunduğu tarafa gider diyordu. Alıntı; Mesnevi'den Hikayeler