değer sandım değmezmiş Hic adil olmasada, hayatı affetmeyi oğrendim. aslında kendimi affetmeyi oğrendim... cunku ben hayatın ta kendisiyim. onemli olanın, olduğum yer değil kiminle olduğum olması gerektiğini oğrendim... caba sarfetmeden birini " cok " sevmeyi oğrendim... insanın sadece bir anlık cekici&gizemli olabileceğini ondan sonra alışıldığını oğrendim... ve kolayca vazgecilebildiğini... kırıldığımda her ne kadar karşımdakini kırmaya değsede olan şey "onemli değil" demeyi oğrendim... gozlerim, gozlerine sadece bir defa değsin diye saatlerce birini beklemeyi oğrendim sıkılmadan... nekadar acı ceksem de herkesin nefes almaya devam ettiğini, nekadar ağlasam da goz yaşlarımın hic bi zaman yağmur yağdırmadığını oğrendim... iki kişinin tartışmasının birbirlerini sevmediği anlamına gelmediğini, iki kişinin tartışmamasının da birbirlerini sevdiği anlamına gelmediğini oğrendim... ilk once beni sevdiğini soyleyen kişi "o" olduğu halde ve o'nu sevmemi bekleyen kişi "o" olduğu halde nasıl oluyorsa ilk once o'nun gittiğini ve nasıl oluyorsa kendince haklı olduğunu oğrendim... haksızlığı oğrendim yani... birini nekadar duşunursem duşuneyim, ne kadar sevrsem seviyim, ve ne kadar hayran olursam olayım, yine de arkasına donup bakmadan gidebilleceğini oğrendim... duyup da konuşamamanın gorup de dokunamamanın acı verdiğini oğrendim... once "sen ve ben" sonra "biz" sonra yine "sen ve ben" demeyi oğrendim... yaptığım fedakarlıkların karşılığını iftiraya uğrayarak almayı oğrendim... kandırmasam da kandırılmayı, aldatmasam da aldatılmayı, unutmasam da unutulmayı, sevsem de sevilmemeyi oğrendim... ama en kotusu de ; bunları sadece bir kişiden oğrenmekti... DEĞER SANMIŞTIM DEĞMEZMİŞ... alıntıdır