olunce olmuş mu olacağız? olunce olmuş mu olacağız? > Karanlıktaymışlar. > İki embriyo, bir ana rahminde... > Her şeyden habersiz bekleşiyorlarmış, sudan bir beşiğin icinde... > Sarılıp birbirlerine, karanlıkta uyumuşlar oylece... > Haftalar gecmiş, ikizler gelişmiş. > Elleri, ayakları belirginleşmiş. > Gozleri cıktıkca meydana, > İkisi de cevrede olup biteni fark etmiş... > Ne rahat, ne guvenli bir dunyaymış bu... > Sıcak, ıslak, sevgi dolu... > 'Oyle guzel bir dunyada yaşıyoruz ki' demişler, '... bize ne mutlu...' > Gel zaman git zaman, cevreyi keşfe girişmişler. > Bu karanlık dunyayı ve hayatın kaynağını deşmişler. > Onları besleyip buyuten kordonu fark edince > O kordonla kendilerini var eden Anne'lerine şukretmişler. > Sonra başlamış bir varoluş tartışması: > 'Buraya nereden geldik, biz nasıl olduk' diye sormuş ikizler... > 'Annemiz' demiş biri, 'O bizi var etti, bize can verdi.' > 'Ne biliyorsun' diye itiraz etmiş oteki, 'Sen hic Anneni gormedin > ki...': > 'Belki de o sadece zihnimizdedir. Anne inancı bizi rahatlattığı icin > uydurduğumuz bir şeydir.' > Suredursun ana rahmindeki tartışma, ikizler buyuyup gelişmişler. > Rahme sığmaz olup tekmeleşmişler. > Artık parmakları ve kulakları varmış kerataların... > Buyudukce anlamışlar ki, yolun sonu yakın... > Gun gelecek, bu guzelim hayat bitecek; > Karanlık bir yolculuk, onları bir başka diyara cekecek. > ' Buradaki hayatımızın sonuna yaklaşıyoruz' diye fısıldamış > ikizlerden biri efkarla... > ' Ben gitmek istemiyorum' diye diretmiş oteki; 'doyamadım ki daha > hayata...' > ' Ama mukadderat alnına yazılandır; dua et, belki doğumdan > sonra hayat vardır.' > Sormuş karamsar olan: > ' Bir gun bize hayat veren kordon kesilecek. Ondan sonra > başımıza neler gelecek?' > Şiirle cevaplamış iyimser olan: > 'Bircok giden/ memnun ki yerinden/ cok seneler gecti/ donen yok > seferinden...' > Ve gunlerden bir gun, yer sarsılmış, duvarlar kasılmış. > Dayanılmaz sancılarla ikizler beklenen gunun geldiğini anlamış. > Buruşuk kollarıyla birbirlerine son kez sarılıp vedalaşmışlar. > Ve 'omrumuz bitti' diye cığlık cığlığa ağlaşmışlar. > Azrail sandıkları bir el kesmiş onları hayata bağlayan kordonu, > Ağlaya ağlaya karanlık bir koridordan obur hayata cıkmışlar. > hayatı sadece dunyadan ibaret sananlar > gibi, yaşamlarının sadece ana rahminde olduğunu ve doğunca oleceklerini > sanıyorlar.. > Kimbilir belkide bizde > yanılıyoruz onlar gibi.. > Olunce olmuş değil, > belkide doğmuş olacaz.. > Nerden bilebiliriz ki! > > Bu bir CAN DUNDAR Yazısıdır