Hintli Kolenin Aşkı Zengin bir adamın Hintli bir kolesi vardı. Onu beslemiş, buyutmuş, adeta oluyken diriltmişti. Bilgi ve edep belletmiş, gonlunde huner ışığını yakmıştı. Cocukluğundan beri nazla yetiştirilmiş, o iyilikci adam, onu lutuf kucağında buyutmuştu. Bu zengin adamında guzel, gumuş bedenli, yaradılışı ahlakı hoş bir kızı vardı. Kız, evlenme cağına girince kızı isteyenler, ona ağır nikah parası vermeye başladılar. Her ulu adamdan kız istemeye bir gorucu geliyordu. Adam, malın sebatı yoktur, gece gelir, gunduz dağılıverir. Guzelliğin de değeri yoktur. Bir diken yarası ile renk solup sararıverir. Buyuk bir adamın oğlu olmak da bir şey değil. Bu ceşit gencler mala mulke gururlanır. Nice buyuk adamların oğulları vardır ki kotulukte bulunur, yaptığı kotu iş yuzunden babasına bir ar olur. Hunerli bilgili kişi iyidir ama İblisten ibret al ona da az tap. Onun bilgisi vardı ama din aşkı yoktu, bu yuzden Adem'in yalnız topraktan yaratılan suretini gordu. Ey emin kişi, bilgi de ne kadar ileri gidersen git onunla gaybı goren gozun acılmaz ki! Can gozu acık olmayan, sakaldan, sarıktan başka bir şey gormez, adamın ileri yahut geri oluşunu onu tarif edenden oğrenir. Ey arif, sen, birsini anlamak icin onu bilen, soyleyip tarif eden kişiye muracaat etmezsin. Cunku sen, doğmuş, parıl, parıl parlamakta olan bir nursun. Senin takvan, dinin var, iyi işler işlersin, oyle ki alem onlarla duzelir, kurtuluşa ere. Kendine oyle temiz ve iyi bir damak secti ki butun halkın ovunduğu kişiydi o. Kadınlar onun malı yok, mulku yok, ululuğu yok, guzel değil, başına buyruk değil dediler. Adam dedi ki: Onlar dine, zahitliğe uymuş adamlar. O da yeryuzunde altını olmayan bir define. Hasılı armağanlar sunuldu, nişan yapıldı, kumaşlar gonderildi, kızın verileceği ortalığa yayıldı. Evde kucuk bir kole vardı. Bu sıralarda hastalandı, yanıp yakılmaya, eriyip solmaya başladı. Hummaya tutulmuş bir hasta gibi eriyordu. Hekim, hastalığını anlayamadı. Akıl diyordu ki: Onun illeti, gonul illeti. Beden ilacı gonlune tesir etmez ki. Bu sevda yuzunden koleciğin gonlu yaralıydı ama derdini kimseciklere soyleyemiyordu. Bir gece zengin adam karısına dedi ki: Kimseye duyurmadan, gizlice onun halini sor soruştur bakalım. Sen onun anası sayılırsın. Derdini sana acar elbette. Kadın, bu sozu kulağına koyunca ertesi gun kolenin yanına gitti. Yuzlerce nazla muhabbetle başını karıştırmaya, saclarını taramaya başladı. Şefkatli analar gibi onu yumuşattı, nihayet soyletmeye muvaffak oldu. Kole dedi ki: Senden bunu mu umardım ben kızını inatcı bir yabancıya veresin. Bizim efendimizin kızı olsun, biz de ona aşık olalım da o başkasına varsın? Yazık değil mi? Kadın bu soze oyle kızdı ki onu dovup damdan aşağıya atmak istedi. O kim oluyor diyordu, bir nin Hintli bir oğlu. Nasıl oluyor da bir efendinin kızına tamah ediyor? Fakat bunları icinden soylemekle beraber sabretmek daha doğru deyip kendini tuttu. Kocasına, dinle şu şaşılacak şeyi dedi. Biz onu guvenilir bir adam sanıyorduk, umarmıydık boyle bir calıkuşunun hain cıkacağını? Efendi dedi ki: Sabret. Ona de ki: Kızı ona vermez sana veririz. Bu suretle belki gonlundeki sevdayı cıkarırız. Sen hele bir hoşca bak, ben nasıl onu bu işten vazgeciririm? Sen gonlunu hoş tut iyice bil ki kızımız hakikatten de senin eşindir. A guzel muşteri, evvelce bunu bilmiyorduk, mademki bildik, elbette kızımıza daha layıksın sen. Ateşimiz kendi mangalımızda; Leyla, bizim Leyla'mız, Mecnunumuzda sensin, de. İyice bir hayale bir duşunceye duşsun. İyi duşunce insanı semirtir. İnsan kulağından gelişir, duya duya canlanır. Hayvansa boğazından yemesinden, icmesinden gelişir. Kadın, "Boyle bir arlanılacak sozu ağzın nasıl varır da soyler? Onun icin boyle bir abes sozu nasıl geveleyebilirim? Gebersin o şeytan huylu hain" dedi. Adam, hayır dedi, korkma. Sen boyle soyle de onun hastalığı gecsin, bu lutuf yuzunden iyileşsin. Ondan sonra sevgilim onun derdini gidermeyi bana bırak sen. Yalnız o ince eleyip sık dokuyan bir kere iyileşsin. Kadın o hasta koleye boyle soyleyince kole ferahladı, oyle kabardı o kole ki adeta yeryuzune sığamaz oldu. Semirdi, gelişti, benzine kan geldi, kırmızı gule dondu, binlerce şukurler etti. Bazen de hanımcığım diyordu sakın bu bir duzen olmasın! Efendi, Ferec'i evlendiriyorum diye davet yaptı, eşini dostunu cağırdı. Gelenler de "Ferec, kutlu olsun" diye onu kandırmaktaydılar. Ferec, bu sozleri duyunca artık kızı alacağına iyice inandı. Busbutun iyileşti, hastalığı kokunden gecti gitti. Ondan sonra gerdek gecesi bir oğlanı kadın kılığına soktular. Elini, bileğini gelinler gibi kınaladılar. Adeta ona tavuk gosterip horoz verdiler. Başını bağladılar, gelinler gibi elbiseler giydirdiler, gurbuz oğlanı kadın kıyafetine sokup koyverdiler. Efendi halvet zamanı derhal mumu ufledi. Hintli kole oyle guclu kuvvetli bir oğlanla yalnız kaldı. Oğlan, koleye saldırınca Hintlicik, feryada başladı ama dışarıdaki def gurultusunden sesini kimse duymuyordu ki. Def calması, el cırpması, kadın ve erkeğin naraları, onun sesini boğuyordu. Oğlan, sabaha kadar o Hintli koleceğizi berbat edip durdu. Kole, adeta kopeğin onundeki un torbasına dondu. Sabahleyin tas ve buyuk bir bohca getirdiler. Ferec damatlar gibi guvey hamamına gitti. Gitti ama bitkin bir haldeydi. Ardı, kulahcıların yırtık peştamalına donmuştu. Zavallı hamamdan donunce efendinin kızı, gelin gibi odaya gecip oturdu. Anası, kole kızı gunduzun sınamaya kalkmasın diye oracıkta beklemekteydi. Kole, bir muddet kinle kıza baktı da sonra ellerini on parmağını da ona doğru sallayıp dedi ki: Dilerim kimse seninle buluşmasın, senin gibi kotu ve pis bir geline duşmesin. Gunduzun yuzun, kadınlar gibi ter u taze, geceleyin cirkin aletin, eşek aletinden beter. İşte bu alemin butun nimetleri, uzaktan pek hoştur ama yaklaştı mı sınamadan ibarettir. Uzaktan su gorunur yanına vardın mı gorursun ki serapmış. O kokmuş bir kocakarıdır ama cok cilvelidir, kendisini yeni bir gelin gibi gosterir. Sakın onun yuzundeki boyaya aldanma; aman, onun zehirle karışık şerbetini tatmaya kalkışma. Sabret, sabır sıkıntının anahtarıdır; sabret de Ferec gibi yuzlerce zahmete mihnete duşme. Tanesi meydandadır da tuzağı gizlidir. Once onun sana nimet verişi hoş gorunur ama sonu oyle değil. Ona ulaştın mı eyvahlar olsun sana. Nedamete duşer, ne kadar zarı zarı ağlarsın. Fakat beylik, vezirlik ve padişahlık adı, hakikatte olumdur, derttir, can vermedir. Kul ol da yeryuzunde at gibi yuru. Cenaze gibi kimsenin boynuna binme. Allah nimetine kufranda bulunan, ister ki herkes, kendisini yuklesin de oluyu mezara goturur gibi gotursunler. Ruyada kimi tabuta binmiş, goruluyor gorursen yuce mertebeli buyuk mevkili bir adam olur. Cunku o tabut halkın boynuna bir yuktur. Bu buyukler de halkın boynuna yuk koyarlar, yuk olurlar. Yukunu herkese yukleme, kendine yukle. Baş olmayı az iste yoksulluk daha iyidir. Halkın boynuna binme de ayaklarına nikris illeti gelmesin. Sonunda iki elinle bu biniciliğin alnını karışlarsın, fakat şimdi bir şehre benzemedesin. Şehre benziyorsun ama hakikatte bir yıkık koysun sen! Şimdi bir şehir gorunurken varlığından bez de pılını pırtını yıkık yerde cozme. Şimdi yuzlerce bağa, bahceye sahipken vazgec varlıktan da aciz ve yıkık yere tapar bir hale gelmeyesin. Peygamber Allahdan cenneti istiyorsan kimseden bir şey isteme. Kimseden bir şey istemezsen ben kefilim, cennete de girersin, Allahya da ulaşırsın dedi. Bunu duyan sahabe de şu kefillik yuzunden oyle ayarı tam bir hale geldi ki bir gun ata binmiş, bir yere gidiyordu. Elinden kamcısı duştu. Attan inip kendisi aldı, kimseden istemedi. Cunku Allah, bir şey verdi mi iyidir, kimseye kotu bir şey vermez. O, bilir ve adamın dileğini insan istemeden verir. Fakat Allah emri ile dilersen caizdir. Cunku o ceşit istek, peygamberlerin yoludur. Sevgili emredince kotu kalmaz. Kufur onun icin olursa iman kesilir. Onun emri ile olan kotuluk, butun alem iyiliklerinden ustundur. Sedefin kabuğu paralanırsa ilenme, onda yuz binlerce inci vardır. Bu sozun sonu gelmez, don de padişaha gel. Doğan kuşuna benze. Halis altın gibi dukkana cık da ilenmeden kınanmadan kurtul. Bir suret, gonle girdi mi insan, sonunda nedamete duşer, o suretten bezer. Sonunda herkes, kapıldığı suretten tovbe eder, fakat yine unutuş gelir, onu o yana ceker. Pervane gibi uzaktan o ateşi nur gorur, yukunu o tarafa ceker. Fakat geldi mi kanadı yanıp kacar. Kacar ama cocuklar gibi yine gelir, yaraya tuz eker. Yine zanna tamaha duşer, derhal kendisini o ateşe atar. Yine yanar, sıcrar. Fakat yine gonlundeki hırs, kendisine yandığını unutturur, sarhoş eder. Hintli kole gibi bezdi de o işten vazgecti mi işte o zaman yanmaktan kurtulur. Ey geceleri aydınlatan ay gibi yuzu parlak guzel, ey konuşup goruşmesine aldananı yakan yalancı, der. Fakat yine tovbe ve sızlanma, hatırından cıkar. Cunku Allah, yalancıların duzenini zayıf bir hale getirir, bozar gider. Onlar savaş ateşini yaktılar mı Allah, onların ateşini tamamı ile sondurur. İnsan azmeder der ki: Gonul, orada durma. Fakat yine unutur, cunku azim ehli değildir ki. Doğruluk tohumunu ekmemiş olduğundan Allah, ona o unutkanlığı verir. Gonul cakmağını cakmak ister ama Allah, o kıvılcımı sonduruverir. Bir adam, geceleyin bir ayak pıtırtısı işitti. Mumu yakmak icin cakmağı kavradı. Hırsız gelip adamın onune oturdu, kav ateş aldıkca sondurmeye başladı. Kav ateş almasın diye boyuna kavı, yandıkca parmağı ile sonduruyordu. Adam, kavı kendi kendine sonuyor sanmakta, hırsızın sondurduğunu gormemekteydi. Tuhaf şey dedi, bu kav, ıslak olmalı ki ateşlenirken hemen sonmede. Pek karanlık olduğundan onunde oturan ve ateşi sonduren hırsızı gormuyordu. Senin de gonlunde boyle ateş sonduren var da kafir gozun korluğunden gormuyor. Bilen duyan gonul, nasıl olur da donen şeyi bir donduren var, bunu bilmez? Nasıl olur da kendi kendine geceyle gunduz, sahipsiz olarak nasıl gelir, nasıl gider demezsin? A aşağılık kişi, aklın aldığı şeylerin etrafında doner dolaşırsın ha... bir de gel de şu akılsızlığını gor! Evi bir yapanın olması mı daha akla uygundur, yapıcısı olmayan kendi kendine yapılmış bir ev mi, a aklı kıt? Yazıyı bir yazanın olması mı daha akla uyar, yoksa olmaması mı ey oğul? Cim harfine benzeyen kulak, aynaya benzeyen goz, mime benzeyen ağız, nasıl olur da yazan olmadan yazılır, meydana gelir a kınanmaya değer adam? Aydın bir mum, yakmayan oldukca mı bulunur, yoksa bilen bir yakıcı olunca mı? Guzel bir sanat kor ve colak bir adamın elinden mi cıkar, yoksa her tarafı butun bir gozlunun elinden mi? Madem ki seni kahredeceğini, başına mihnet topuzunu vuracağını bildin; hadi Nemrut gibi savaş, havayı okla bakalım! Hani Moğul askerleri gibi... Onlar da biri hastalandı mı olmesin diye goğe ok atarlar ya, sen de atadur. Yahut da kacabilirsen kac, kurtul bakalım imkanı var mı? Onun eline bir kere rehin olmuşsun. Yokluktayken bile elinden kurtulamadın, şimdi nasıl kurtulabilirsin a guzelim. İstek yok mu? İşte o, sıcramak, kacmaktır; onun adaletine karşı takvanın kanını dokmektir. Bu dunya tuzaktır, tanesi de istek. Tuzaklardan kac onlardan yuz cevir. Boyle hareket ettin mi yuzlerce ferahlık bulursun. Fakat istekten gecemedin mi fesatlıklara uğrarsın. Bunun icin bir peygamber "Muftuler sana kuvvetli fetvalar bile verseler sen, kalbine danış" dedi. İsteği bırak da Allah acısın. Bunun boyle olması lazım, bunu denedin sınadın ya. Mademki kacamıyorsun, ona kullukta bulun da hapsinden kurtul, gul bahcelerine git. Her an kendini gorur gozetirsin adaleti de gorursun, yuceliği de ey azgın. Fakat perde ardına girer, gozunu kaparsan senin bu goz yummanla guneş, işinden gucunden kalır mı hic? Alıntı ; Mesnevi'den Hikayeler