20 yaşında, açık lise öğrencisiyim beyler. Küçüklüğüm hiç sosyal geçmemiştir ama tek büyük sorun paramın olmaması aslında. Param olsa bu sıkıntıları çözmenin yolu açılır en azından. 1 - 1.5 yıl önce bi işe sokmuşlardı beni aslında ama ikisini de beceremedim. Olum evden çıkmayan adamım lan ben. Bi anda bi işe girince afallarım ben. Gerçi iş arıyorum ama bulamıyorum da. İnternette bakıyorum öyle, \"aa bunu yapabilirim lan aslında\" dediğim nadiren çıkıyor. Genelde ilana bakarım, kendimi o işi yaparken hayal ederim ve bi ürperti gelir. \"Kesin azarlar la bunlar beni\" diyorum. Yapamama korkusu var, 2 tane kötü deneyim var. Aslında ordakilerin tutarsızlıkları yüzünden kötü deneyim oldu orası. Birisi 1 haftada usta olmamızı bekler. Birisi nereli olduğu belirsiz işçi çalıştırır, iletişim kursan kuramıyon vs. Kısacası benim başıma iyi bişey gelmiyo lan hiç. Mesela liseyi de iyi hayal etmiştim, bok gibi çıktı. sonra bıraktım okulu mokulu. Ben öyle rahat iş beklemiyorum ama en azından yapabileceğim bi şey denk gelsin lan. Bi yandan \"yapabilirim\" diyorum, bi yandan da \"lan acaba burda sorun çıkar mı?\" diyorum. İnternetteki işlerin çoğunu da anlamıyorum anasını satıyim. Adamlar bi detaylı yazmıyor işin ne olduğunu. Kendimce bi çözüm buldum ama. Benim gibi asosyal birisi öyle pat diye 8-9 saatlik işte çalışamaz bence, o yüzden part-time işler daha mantıklıymış. Yavaş yavaş alışırız en azından. Bu arada, benim gibi olan var mı lan?