Sefilleri okumussunuzdur okumayanlar icin S P O I L E R Sefillerin animesini izlerken düşündüm de jean valjean ve evlatlık kızı cozet 10 sene bir manastira sığınıp yasiyorlar manastir disardan tamamen izole bahcesi var bahcesinin etrafı yuksek duvarlarla cevrili disardaki hicbir dert tasa sorun iceriyi ilgilendirmiyor ve icerde de Tanrıya ibadet ve egitim haric hicbir sey yok insanlar tamamiyla huzur icinde Ama bakiyorsun hicbir aci problem olmadigi gibi mutluluk da yok aşk sevgi falan yasak 2 yasli bahcivan haric erkek yok onlar da zil takiyorlar kadinlarla karsilasmamak için Risk 0 ama hayattan alinan mutluluk da 0 kafana göre gidip parisi gezip nehir kenarinda yuruyemezsin mesela hayatin o manastir ve bahcesinden ibaret parisin meshur tatlilarini yiyemezsin sanat eserlerini mimarisini musahade edemezsin nehirde sala tekneye binemezsin Ama disardaki aclik sefalet fakirlik gibi üzücü seyler de iceri nufuz edemiyor Yani bakinca cok değişik bir yer Osho mesela iyi olsun kötü olsun hayati sonuna kadar deneyim etmek gerektigini soyler ve bu tarz manastirlara daglara tapinaklara giden insanlari toplumdan kacmakla suçlar Siz ne dersiniz aci ve mutluluk bir arada mi geliyor yoksa huzur icin bunlardan kacmak mi lazim