Arkadaşlar benim bir derdim var, yıllardır bununla yaşıyorum lütfen yardımcı olun. Ben 20 yaşındayım yıllardır yakınlarımı kaybetme korkusuyla yaşıyorum. Günün her saati aklıma, \"annem, babam, anneannem ölürse ne yaparım?\" düşüncesi geliyor kafayı sıyırcak gibi oluyorum. Ders çalışırken, televizyon izlerken, sohbet ederken, keyifli keyifli video izlerken aklıma durup dururken geliyor ve bütün keyfim kaçıyor, sonra kafamdan çıkmıyor. Bir olay daha var, kardeşim ergenlik çağına girmemişken ben uzun bir süre ondan ayrı kaldım, tekrar bir araya geldiğimizde boyu uzamış, sesi kalınlaşmış, yani anlayacağınız bambaşka bir insan olmuştu. Ben de bu durumu çok acayip garipsedim sanki bu benim kardeşim değil, yabancı biri gibi... evimizde yabancı biri var hissine kapılıyorum. O beni çok seviyor ama ben ondan uzak durmaya çalışıyorum. Aslına bakarsanız çok korkuyorum, ileride aileme zarar verecek, onları üzecek diye neden bilmiyorum. Bazen keşke bir olay gelse başımıza hep beraber ölsek kurtulsam bu düşüncelerden diye düşünüyorum.

Üstteki arkadaşın dediği gibi derhal psikiyatristten randevu almalısın. Psikolojin bozuk, kendine ve etrafındakilere zarar vermeden tedavi ol.

Ölümü fazla abartma. Ölüm bu dünyadaki en doğal şeydir. Hepimiz öleceğiz. Ölenin arkasından üzülmek tabii ki normal ama bu bir süre olur unutur gidersin. Fazla duyar kasmanın bir manası yok bence. Hatta ölen kişi annen de olsa pek fazla üzülmesen bu da normal bir durum. Milletin saçma sapan algılarıyla hareket etmemek lazım.