Önceden olsa birçok şeyle ilgilenir hissederdim ama şuan hissiz, ruh gibi yaşıyorum. İçimden ne dışarı çıkmak geliyor ne bir şey yapmak geliyor. Önceden çok çabaladım 45kg verdim hatta, 4 5 dil öğrendim. Şuan ruh gibiyim. Sevgiyi önceden önemli bir şey olarak görürdüm, flört sevgili cs olunca 1 yılda aşırı önemsizleşti. Önceden özgüvensiz biriydim şuan özgüvenliyim. Kızlarda da aynı aşırı tatlı/güzel bir kız baksa bile yola odaklanıp geçiyorum umursayamıyorum. Bazen aile kızıyor ama hı deyip geçiştiriyorum. Sürekli mutsuzum, yüzüm bile gülmüyor. Depresyon Vs gibi bir şeyde değil gerçekten ilgimi çektiğinde yapıyorum. İçimden nasıl geliyorsa öyle yaşıyorum. Çocukluğum kötü geçti kilo Vs yüzünden aşağılanmalar, dışlanmalar dalga geçilmeler en çokta babamın yapması üzücü veren şeydi. Ailenin ilgilenmemesi, hep kendi başıma hareket etmem ve kendi başıma hareket ederken karar almada sorun yaşamamı sağladı. Evde sürekli öfke patlamaları falan olurdu. 19 yaşındayım ama 11 12 yaşında kendi kendine etmeye çalışan biri olmaya çalışırdım, mesafe koymayı bile 10 yaşında öğrendim. Lise de 9. sınıfya kaldım şimdi de mezuna bırakacam. Şuan yaşıtlarım laylay lom takılıyor yok içki yok başka bir şey. Hergün günümü planlamakla uğraşıyorum. Hergün belirli saatlerde dil çalışıp spor yapıyorum, sadece okuduğum kitaplardan zevk alırdım. Arkadaş ortamı vs hiç ilgilendiğim şeyler değil. Sınıfta bile yolda 3 4 kelime eden biriydim.