Sabahları saat beş civarı kalkarım. Kısa süreli bir yürüyüşe çıkarım. Daha sonra duşumu alıp masa lambası ışığında ritüele başlarım. Yürümezsem duşumu alamam, duşumu almazsam masa lambası ışığında ritüele başlayamam. Bir çivi kaybedilirse, bir savaş kaybedilir. Ritüel, takribi on dakika sürer. Ana teması o gün ölecek olmam üzerinedir. Düşüncenin doğal akışında, kasvetli, tuhaf yerin birinde, bir biçimde ölümle baş başa bulurum kendimi. Her insanın yalnız başına göğüsleyeceği o hicret sahnesini bütün dehşetiyle yaşarım. İlk hissiyat daima korku olur. Korkunun yarattığı endişe ve panik hali dört bir tarafa yayılır. Sinirlerim gerim gerim gerilir, en kıyıda köşede duran kaslarım dahi kemiklerimden sıyrılma arzusuyla ivme kazanır. Derken ölümün ve öte alemin ilahi farkındalık hissi hasıl olur. Tüylerim bedenimden, derimi yüzer gibi kaçmaya kalkışır. Kalbim böğrümü deler gibi çarpmaya başlar. Bir lahzada ruhumun bedenimden kopuşunu duyarım. O an nefesim kesilir. Bir yanım semaya doğru karışır, bir yanım çürür gider. Çürüyen yanımı seyre dalarım. Nihayet bu seyir ile sükun bulur, bu sükun ile huzur dolarım. Sürgün bitmiştir artık. Ne vardı bu denli korkacak? Her sabah bu inançla, yeniden doğarım. Yeni doğmuşların heyecanı ile çıkarım evimden. Ne manasız korkular, ne dünyevi kaygılar. Hakikati idrak ile aşıkane gezerim. \"Kul Ahmet erken kalkar, haydi ya nasip derdi Kimseler anlamazdı, ya nasip ne demekti\" $. getJSON(\"https://gdata.youtube.com/feeds/api/videos/F2BOgCv38ZE?v=2&alt=jsonc&callback=?\", function );