bugün 17 yaşına girdim, biraz süzgeçten geçirdim kısacık hayatımı. ileride gidilecek çok yol var biliyorum ama her şeyin bir ilki oluyor. bilmem, çok bir şey yaşamamışım. okul, ev, ara sıra biraz sosyalliği koklamışım sonra tekrar okul yine aynı cendere... ortadirek aile. yazın ders çalışıyorum, liseye geçişte vasattı bayağı dersler. yazın ortasında oturuyorum çalışıyorum, denemelere giriyorum çalışmama rağmen olmuyor.. sosyal mecralara bakıyorum, insanlar tatilde güzel vakit geçiriyorlar. ben ise geçen hafta kuzenlerimle istanbulun kalabalık, pis suyuna bir gün için bütün paramı harcadım. onların da maddiyatı fazla yok, bi bira kuruyemiş alsan 20-30 lira. cips kola yapsan kişi başı 15 lira.. e diğerlerine bakıyorsun mykonos, benelux turu yapıyorlar. biraz sövüyorsun, sonra o sosyal medyadaki, ailenin içi boş samimiyetsiz sözlerinin ardına korkak gibi sığınıp ders, okul için hazırlanıyorsun. e diyorsun git yazın işte çalış, e çalış ama o vasat profilli öğrenciliğin bile eriyor zamanla, eve geliyorsun yorul, uyu. gençsin ya, o p ç işveren, usta abanıyor sana. kız arkadaş yok, tek şükrün sağlığın e işte ayaktasın ama olur mu hiç, insan hep güç istencine yenik düşüyor. herkesin bacaklarının olması normaldir ama asıl başarı ne kadar hızlı koştuğundur. aile desen seviyorsun, sonuç olarak bir şeyler yapıyorlar ama onların da p ç işvereni var işte, baba eve 8'de geliyor. annen de işte. sen de okuldasın, eve geliyorsun herkes kendi kafasında. ne dertler var, benimkisi hiç dinlenir mi yazacaksınız ama herkesin kendi derdi işte, ergenimdir, nankörümdür şuyumdur buyumdur. ben çok küfrediyorum.