Sırf içimi dökmek için yazıyorum. Çok uzun yazdım biliyorum ama birileri okursa çok mutlu olurum. Dertleşmeye ihtiyacım var. Bipolar bozukluk, psikotik depresyon, obsesif kompulsif bozukluk ve sosyal anksiyete bozukluğu hastasıyım. Bipolarlık biraz daha farklı, normalde bipolar birinin manik ya da depresif atağı bir başlar, haftalar sürer. Ben ise gün içinde birkaç kez atak geçirebiliyorum. Birkaç saat sürüyor ataklarım. Depresiften birdenbire maniye kayabiliyorum. Psikotik depresyon da insan sesi değil de, daha çok fısıltı, tıkırtı şeklinde, sadece bir kere insan sesi duydum. Her neyse. Lise öğrencisiyim, daha önce açtığım bir konuda da dile getirmiştim. Ergenlerin forumda ne işi var da diyebilirsiniz. Yapacak bir şey yok. Ama içimi dökmek istiyorum, anılar içimde çığ gibi büyüyor. Şimdiye kadar kendime bir şey yapmayı beceremedim ama üç kere intihar etmeyi denedim. İkincisi, hayatımı bir süreliğine askıya almama sebep oldu ve unutamadığım olay da o zaten. Annemle beni rahatsız edecek bir konu hakkında konuştuk, sonra barıştık ama ben intihar kararını çoktan vermiştim. Evden çıktım, servise bindim, servisçi nasılsın diye sorunca iyi olacağım abi diyordum. Anladı bir gariplik olduğunu. Vedalaşmaya çalıştım, kendine iyi bak dedim. Bir şapkam vardı, abi çok sevmişti. Onu çocuğuna vermeye karar verdim. Nasılsa gidiyorum, bari birini sevindireyim dedim. Bir yandan da, ölüm korkusuyla ağlıyordum. Bunu tanımıştım, depresif atak geçiriyordum ama yine de kendime gelemedim. Ne olursa olsun ölmek zorundaydım, bu düşünceyi kontrol edemiyordum. Okula vardım. Yanımda oturan arkadaşım benim için endişelenmişti, gitmesini söyledim. Vedalaşmam gereken son bir kişi vardı. Bir hocam var, daha doğrusu bizim okulun ilkokul kısmına ders veren bir hoca. Yabancı. Ingilizce konuşurduk. Çok severdim onu, arkadaşım gibiydi, o da aynısını söylerdi. Ona veda etmeden gidemezdim. Onu buldum, nöbetçi olduğu için bulmak zor değildi zaten, baya yakın olduğumuz için nöbet günlerini ezbere biliyordum. Gittim yanına, ben gidiyorum, kendinize iyi bakın dedim. Daha önce intihar etmeye çalıştığımdan yüzeysel de olsa bahsetmiştim, o yüzden şüphelendi. Amacım onu şüpheye düşürmek değil, sadece son bir kez onunla konuşmaktı. Muhasebede bir maket bıçağı olduğunu biliyordum, iki dakika beklemesini söyledim ve bıçağı aldım, hırkamın koluna sakladım. Döndüğümde onu müdür yardımcısının odasında gördüm, korktum tabii. Ama umursamadım, nasılsa ölecektim. Odadan çıktı, hadi gel biraz konuşalım üçümüz falan dedi, istemedim. Sonra bıçağı gördü, boşluğuma getirip aldı, ağlaya ağlaya ona yalvardım geri vermesi için. Resmen güreş tuttuk. Seni seviyorum bunu yapma eğer beni seviyorsan bunu yapma deyip duruyordu, bense sadece yalvarıyordum. Müdür yardımcısının odasına götürdü beni. Biraz konuştuk, sonra deneme sınavını bahane edip kaçtım. Yirmi tane ağrı kesici vardı dolabımda, onları içmeye karar verdim. On tanesini içtikten sonra sakinleştim, durdum, zaten parol gibi bir ağrı kesicinin o dozda öldürmeyeceğini fark ettim. Aileme haber verilmiş, ben saçma bir umutla onlar duymaz diyordum. Beni alıp eve götürdüler. Sonrasında uzun bir süre okula gitmedim. Ankarada muayene olmamı istediler, oradaki doktor yatış kararı verdi, on beş tatilde yattım, henüz geçen hafta taburcu oldum. Durumum büyük ölçüde düzeldi ama o anıyı aklımdan asla atamıyorum. O kadar çok sevdiğim hocamdan köşe bucak kaçıyor, utanıyorum. Onu gördüğüm her an o güne geri gidiyorum, yaptıklarımı, üstelik ölmeyi beceremediğimi hatırlayıp kendimden nefret ediyorum. Nasıl rezil olduğumu hatırlıyorum. Bazen oturup ağlıyorum bu anı beni dürtüklediğinde. Ne yapacağım bilmiyorum. Bir yandan ben kendime bir şey bile yapamadım, yapan insanlar ne olacak ben nasıl bu kadar nankör olup üzülürüm diyorum, insanların ne dertleri var ben neye ağlıyorum diyorum, vicdan azabı çekiyorum ama o anının zihnimin bir köşesinde hayalet gibi dikilmesine engel olamıyorum. Cevap yazan, beni anlayan, hatta okuyan olur mu bilmiyorum. Umarım olur. Olmasa bile içimi dökmüş oldum.