Allah rahmet eylesin, size de bol bol sabır versin. Boşuna vicdan azabı çekiyorsunuz gibi geldi bana. Hani, elinizde imkan vardı da yapmadınız mı? Böyle bir durum da yok, işini yapması gereken insanların dertlerini siz boşuna taşımayın. Asıl vicdan azabı çekmesi gerekenleri de Allah ıslah etsin ne diyelim.

Allah rahmet eylesin. Siz üstünüze düşeni yapmışsınız

Amin insanoğlu herşeye alışıyor be

Hergün bu forumda yüzlerce konu ve mesaj yazılırken, 11 ay boyunca tek bir mesaj bile yazmayıp, 11 ay sonraki ilk mesajını özellikle benim mesajıma yazmak ihtiyacını hissettiren şeyi merak ettim açıkçası... Sizin gibiler 'bu Kuran-ı Kerim'de var mı?' sorusunu sorarak aslında çok tehlikeli birşey yapıyor. Bu şekilde; 'eğer bu Kuran-ı Kerim'de yok ise, o zaman dinde de yeri yok' demeye getiriyorsunuz. Amacınız Peygamber Efendimizin 'Aleyhisselam' Hadis-i Şeriflerini aradan çıkarmak, Ehl-i Sünnet alimlerinin kitaplarındaki hakiki bilgileri devre dışı bırakmaktır. Sizin gibiler taaaa asırlar önce de vardı ve var olmaya da devam ediyorlar. Neyse ki büyüklerimiz, sizin gibilere, bozuk zihniyettekilere taaa o zamanlarda çok güzel cevaplar vererek susturmuşlar, onları rezil etmişlerdir.. Aynı şu anda sizin rezil olduğunuz gibi.. Nasıl mı? İşte böyle: &Kur'anda sabah namazının farzının iki, akşamınkinin üç, öğle, ikindi ve yatsının farzının ise dört rekat olduğuna rastladınız mı? Rastlayamazsınız, o halde bunların kaç rekat olduğunu nerden bileceksiniz? Kur'anda kırk koyunda bir koyun, şu kadar devede şu kadar, şu kadar paraya şu kadar dirhem zekat düştüğüne rastladınız mı? Rastlayamazsınız, o halde bunların hesabını nasıl yapacaksınız? İmam-ı Şarani hazretleri buyuruyor ki: diyen birine, İmran bin Husayn hazretleri, buyurdu. Hazret-i Ömer de, diyene, (Allahü teala bize Resulullah'ı gönderdi. Kur'anda bulamadığımızı Ondan gördüğümüz gibi yaparız. O, seferde 4 rekatlı farzları 2 kılardı) buyurdu. Özet: Sizin gibi Herşeyi Kur'andan öğrenelim ve&bıyık altından da ' Hadisleri, yani Peygamberi 'Aleyhisselam' devre dışı bırakalım ' diyen taifeler her asırda çıkmış ve ağızlarının payını almışlardır.

Basin sagolsun hocam, mekani cennet olsun. Kendini suclama hocam, ben de babamdan sonra hep kendimi sucladim keske soyle yapsaydim keske boyle yapsaydim diye. Ama maalesef bu saatten sonra elden bir sey gelmeyecek. Uzuleceksin hocam gecmeyecek. Maalesef gecmeyecek yani, ama azalacak icindeki huzun, his ne diyorsan artik. Ara ara gelir canin acir aglamak istersin agla hocam. Gerekirse psikologa gitmeni kesinlikle tavsiye ederim imkanin varsa.

Benzer süreçlerden geçip aynı şeyleri yaşamışız, başınız sağolsun babanızın mekanı cennet olsun sizinle aynı duyguları paylaşıyorum. Benim de annemde bir kötü huylu tümör çıktı. Gittiğimiz doktorlar hep büyük hastanelere yönlendirdi, çok ciddi durumu dediler. Götürdük istanbul'un en büyük devlet hastanesine, aldılar içeriye bir sürü test yaptılar mr tomografi şu bu bir sürü cihaza sokup bir sürü ilaç verdiler fakat bir kanser tanısı koyamadılar. Ardından kadın daha fazla dayanamadı inme indi konuşma yetisini de kaybetti. Bir sürü kan aldılar test yapıcaz diye kadının tüm kanını çeke çeke vampir gibi emdiler bitirdiler, sonra da hastada anemi var kansızlık var kan alamıyoruz demeye başladılar. Ulan o kadar kanı benden alsanız bende de kan kalmaz. Sonra hastanın kan değerleri düşük kan lazım demeye başladılar, gittim ben kan verdim eş dost geldi kan verdi. Fakat gördüm ki verdiğimiz kanların hiçbiri anneme gitmedi. Sonra zaten çok geçmedi iki gün sonra yoğun bakıma girdi ertesi gün de vefat etti. O kadar beklettiler hastanede nörolojide 17 gün yattı yanlış hatırlamıyorsam, 17 gün sonra iyileşmemiş kadını tamam iyiye gidiyor düzelecek zamanla konuşması diye taburcu ettiler. Peki taburcu ediyorsun da ayağındaki tümör ne olacak? Onun için randevu alıp gelecekmişiz. Neyse aradan 1 hafta geçmiyor tekrar inme iniyor bu sefer 10 gün daha yatıyor ve vefat ediyor. Bu süreç zarfında çok bekledim doktorlar hemşireler her test yapmaya geldiğinde bir bildikleri vardır sonunda illa ki bir tedavi uygulayacaklardır dedim kendi kendime. Fakat gördüm ki bir halt bildikleri yokmuş, tek yaptıkları bizi oyalamakmış. Annem nörolojide yatarken baktım ki doktorlar ayağındaki tümörle ilgilenmiyorlar, o hastanede yatarken aynı binada iki kat altta gittiğimiz ortopedi doktoruna gidip durumu anlatayım gelip ilgilenir dedim. Adam önümüz bayram ben senin hastana bakamam diyerek sırf tatile gidecek diye uğraşmamak için beni kapı dışarı edip kovdu. Ben ailemden gördüğüm terbiye üzerine ağzımı açıp tek bir kötü söz söylemedim. Ne yapmamız lazımdı illa televizyondaki magandalar gibi saldırıp doktoru dövmemiz mi lazımdı yoksa bizimle ilgilenmeleri için çok mu zengin olmamız ya da mevki makam sahibi mi olmamız lazımdı? Hiçbirine hakkımı helal etmiyorum. Keşkelerim hiç bitmiyor sizin de söylediğiniz gibi. Keşke diyorum o hastanede ortalığı birbirine katsaydım keşke diyorum bağırıp haykırsaydım. Aslında yapmak istedim ama bizi hastaneden kovarlar annemi tedavi etmezler diye hep son ana kadar her türlü rezilliği kepazeliği içime atıp yutkundum. Sonumuzun böyle olacağını bilseydim susmazdım ama elden bir şey gelmiyor işte, ipin ucu puştun eline geçmiş bir kere istedikleri gibi oynatıyorlar bizi. Hemşireler inme inen ağır hastaların beklediği noroloji servisinin gözlem bölümünde disko müziği açıp alkış tutup oynuyor çekirdek çitliyor gözümüzün önünde keyif çatıp kahkahalar patlatıyor, annem konuşamadığı halde yarım yamalak kendini ifade ederek sesten rahatsız olduğunu söylüyor ama ben bize ters davrandım diye bakmazlar tedavi etmeler diye susmak zorunda kalıyorum. Orada biz laf söylesek eminim ki kavga çıkacak, sonra bilim düşmanı sağlık çalışanlarına saldıran magandalar olarak televizyonda damgalanıcaz. Anneme yatış veriliyor, kadın iki gündür bir lokma yememiş. Aynı odada kaldığımız suriyelilere hasta yemeği geliyor hem de iki çeşit fakat bize gelmiyor. Neden diyorum size sabah gönderilecek diyorlar. Kadın sabaha kadar açım diye bağırıyor. Sabah oluyor bu sefer kahvaltı diye ağzını bile zor açıp kapatan sıvı dışında hiçbir şey tüketemeyecek durumda olan kadına kabuklu domatezle salatalık ve bir dilim ekmek gönderiyorlar. Şaka mı lan bu? Kendi cebimde üç kuruş paramla gidip kantinden anneme çorba alıp getirmesem kadın açlıktan ölecekti. Daha ne rezillikler yaşadım anlatsam iki sayfa sürer fakat zaten çok uzun oldu yazım kusura bakma ama çok doluyum ondan uzattım biraz daha fazla da uzatmak istemiyorum. Uzun lafın kısası tüm bu olanlardan sonra işte bu keşkeler insanın içini yiyip bitiriyor. O işini düzgün yapmayan alçakların elinde çaresizce beklemiş olmanın ve sonucunda en sevdiğin insanı kaybetmiş olmanın acısı çok ağır. Ne yaparsam yapayım onu geri getiremem biliyorum ama onun için hiçbir şey yapamamış olmam beni bitiriyor. Seninle aynı şeyleri yaşamışız aynı duyguları hissediyoruz, sen söyle kanka nasıl başa çıkarız bu keder ve pişmanlıklarla? Ben kendimi başka şeylerle oyalamaya çalışıyorum ama boş kaldığım ilk saniyede aklıma düşüyor bir anda o yaşadıklarım ve anında vicdan azabı üzerime çöküyor. Sen üç yıl oldu geçmedi diyorsun bu acı, sonsuza dek bu azabı çekecek miyiz? Bazen keşke ölen ben olsaydım diyorum, geride kalıp sonsuza kadar bu vicdan azabını çekecek olmak beni çıldırtıyor. Neyse çok çenem düştü tekrar kusura bakma, tekrar başın sağolsun.

Vallahi inme inmeden önceki gece o zaman konuşması vs henüz bozulmamışken ve evdeyken o gün ona mercimek çorbası yapmıştım çok beğenmişti. Çayını çorbasını da içirip yatağına yatırmıştım, allah razı olsun oğlum sağol demişti. Ben de sen sağol canım anam iyi misin şuan bir ağrın sızın var mı diye sormuş, iyiyim cevabını alınca allah rahatlık versin diyip yatmıştım. Sabah bir kalktım ki konuşması bozulmuş, vücudunun sağ tarafına felç gelmiş vs. çok kötü bir durumda. Ne yapacağımı şaşırdım. Hemen acile götürmek istedim, hastaneye gitmek istemiyorum diye tutturdu. Bir gün boyunca ne ambulans çağırmama ne onu götürmeme müsade etmedi. Üstüne üstlük hiçbir şey yiyip içmedi. Resmen hayata küsmüş kendi ölmeyi kabullenmiş gibiydi. Bir gün boyunca ağladım dil döktüm gidelim diye yok dedi, hatta onu dinlemeyip ambulans çağırdım ama bir türkiye klasiği ambulans gelmedi. Baktım olacak gibi değil zorla da olsa ikna edip sırtlayıp arabayla hastaneye götürdüm. Zaten o inme indikten sonra oldu ne olduysa, çok ağır sözler söylemeye başladı hem bana hem babama. Aslında daha çok babama fakat bana da arada saydırıyordu. Hastalığı yüzünden olduğunu bildiğim için duymamazlıktan geliyordum. Yine de zoruma gidiyordu. Her şeye rağmen son ana kadar onun iyiliği için çabaladım, otoparklarda hastane köşelerinde yattım kalktım. Gecem gündüzüm birbirine karıştı. Oradan oraya koşturdum durdum ama ne yaptıysam kurtaramadım. Dediğin gibi belkide kendimi bazen boşuna bu kadar suçluyorum, asıl suçlular başkaları. Ona gereken tedaviyi yapmayanlar, gelip bakmayanlar, dokuz on kardeşi olmasına rağmen tutup kolundan özel hastaneye götürmeyeler vs. bir sürü neden sıralanabilir fakat yine de ben de yüzde yüz masum değilim hocam. Keşke annemi bu yaşıma kadar hiç üzmeseysim, keşke bu lanet hayatımı hiç bitmeyecekmiş gibi yaşamasaydım. Her anın kıymetini bilseydim. Şimdi ne kadar üzülsem ağlasam boş. Giden gitti.

Adalet bazen 9mm. Doktorların gözü paradan başka bir şey görmüyor memlekete John Wick'ler lazım. Bu mesaj hakaret içermemektedir. Zırlayan doktorlar gidip zam için eylem yapabilirler zaten insanlar umurlarında değil.

verdiğiniz kaynaklardan hiçbirinin Kuran-ı Kerim'den olmaması size de çok ilginç gelmiyor mu?

onu oradan silmek daha zor emin ol. Ben 12 yaşında kaybettim silerken içim çok kötü olmuştu

geçmiş olsun dostum çok kötü bir hastalık kanser umarım tedaviye cevap verir ve iyi olur anneannen gerçekten çok üzüldüm, onun yanında olun ona moral verin bu tarz hastalıklarda moral çok önemli.

Başınız sağolsun, bende annem ve nişanlımı 1 sene arayla kaybettim, annem kanserden, nişanlım trafik kazasında vefat etti. çok mücadele ettik annem için ama maalesef sonunda mücadeleyi kaybettik, bu arada başka kardeşim yok, hayatımın büyük bir dönemi hastaneler ve tedavilerle geçti diyebilirim, kendime çok yüklendim bende o dönemler bunun üzerine nişanlımı kaybetmek benim psikolojik olarak tamamen bitmeme sebep oldu, iyice yıkılmıştım. Yukarıdaki arkadaşın söylediği gibi zaman herşeyin ilacı gerçekten, sabırlı olun. kendinize çok yüklenmemeye çalışın. Kendime iyiyim dediğim anlar bile illa ki kafamda istemsiz bazı şeyler dönüyor bu bir gerçek ama hayat devam ediyor. Devam etmeliyiz, tekrardan başınız sağolsun..

Aynen hocam devlet hastanesi doktorlarından bahsediyorum, evet söylediğiniz gibi sistemsel olarak bir çok sıkıntı var zaten tamamen doktorları suçlamıyorum ya da hepsi böyledir demiyorum. Mesela büyük bir fizik tedavi ve ortopedi hastanesine randevu alıyorum mhrs üzerinden, fakat hastaneye gittiğimde öğreniyorum ki benim randevu aldığım poliklinik orada değilmiş ek hizmet binasına taşımışlar ve 25 km uzakta ufak bir binada hizmet veriyorlar. Hastalara bakacakları ne gerekli techizat var ne de yeterli personel. Gittik Allah'dan işini iyi yapan samimi ve düzgün bir doktor varmış, zaten bu 6 aylık süreçte karşılaştığım işini hakkıyla yapan tek iyi doktor oydu. Bizimle yakından ilgilendi, samimi ve açık bir şekilde konuştu. Hatta bizi daha büyük ve iyi bir hastaneye yönlendirip, diğer doktor arkadaşlarını arayarak yardımcı olmaları için araya bile girdi. Gerçekten çok iyi bir insandı. Var mı böyle güzel insanlar hala evet var ama işte sayıları oldukça az. Malesef gittiğim diğer hastanelerde gereken ilgiyi göremedim. Zaten doktor da göremedim. Sadece afgan, özbek vs. gibi farklı milletlerden olan türkçeyi bile zor konuşabilen asistanlar görev yapıp onlar hastalarla ilgileniyor. Doktor haftada bir kere ya gelip bakıyordur hastalara ya bakmıyordu, uzaktan telefonla asistanıyla konuşarak tedavi ediyor sözde. Neden ve nasıl bu hale geldi memleket onu düşünüyorum aslında. Doktorlar da bu kadar ilgisiz ve isteksiz olmakta kendilerince haklıdır belki, malum onlara hasta yakınları tarafından uygulanan şiddet ve baskı ortadayken kendilerinden dört dörtlük hizmet beklemekte belki hakkaniyetli yanaşmıyoruz. Fakat olan işte bizim gibi kimseye bir zararı olmayan efendi vatandaşlara oluyor. Doktorlara anamdan babamdan çok hürmet eder sayardım, çocukluğumdan beri hiçbir zaman saygısızlık yapmadım. Rahmetli annem de çok saygılı bir vatandaştı, böyle ilgisizliği haketmedi. Baş sağlığı dilediğiniz ve iyi dilekleriniz için çok teşekkür ederim, bir şekilde kendimi toparlayıp yoluma bakmaya çalışıcam artık. Geçmişi değiştirmek mümkün değil, en azından gelecekte onun için güzel şeyler yapmaya uğraşıp iyi bir insan olmaya çalışıcam. İçimdeki acı da zamanla diner artık diye ümit ediyorum, tekrar sağolun.

Hocam başınız sağolsun. Kendinize bu kadar yüklenmeyin. Sizin elinizden bir şey gelememiş bu sizin suçunuz değil. Zaman her şeyin ilacıdır.

Birebir aynı şeyi yaşadık annemi kaybedeli bir yıl yeni oluyor. Tek tesellim depremden önce vefat etti o mahşer gününü bu dünyada görmedi.

'sizin gibiler' cümlesinden sonrasını okumaya gerek duymadım o yüzden cevap vermekte gereksiz olur, tıpkı varlığın gibi..

Sanırım ilgilenmediler derken devlet hastanesi doktorlarından söz ediyorsunuz. Ne yazık ki devlet hastaneleri genelde özel hastane standartlarını sunamıyorlar. Gerçek bir ilgi göstermeyebiliyorlar. Bunun çeşitli sistemsel sebepleri var. Üstünde düşünülmesi ve halledilmesi gerekir. Sizin gibi başka zamansız acı çekenler olmasın diye. Çok başınız sağolsun. Ama hayat yolunuza devam etmelisiniz. Eminim anneniz de bunu isterdi.

9 Yaşında babayı kaybettik. Telefon rehberine Baba kelimesini hiç kaydedemedim yani ben baba'mı hiç arayamadım. Yanı sıra 2 dede, babaanne, anneanne, kuzen kayıplarımda oldu.

Hocam devamlı aklımda hiç çıkmıyor, umarım zamanla geçer bu acı. Sürekli rüyamda görüyorum, mesela bu sabah bile rüyamda annemi gördüm ben uyurken üstümü örtüyordu. Sonra sabah uyandım baktım üstüm açık yatmışım, üşümüşüm sırtım felan tutulmuş. Kafamı kaldırdım salonda onun her zaman oturduğu koltuğa doğru baktım gözlerim onu aradı, fakat o artık yoktu. Sonra üstümü örtüp tekrar uzandım. Otuz yaşında adamım, ona rağmen annem sağken üstüm açık yatmışmıyım soğuk su felan içmiş miyim vs. sürekli takip eder sağlığımla ilgilenirdi. Belki fiziksel olarak burada değil artık ama işte böyle manevi olarak sanki yanımdaymış gibi hissediyorum. Bu bir yandan içimi ısıtıyor, bir yandan da yüreğimi yakıyor. Umarım bu günler de geçer, umarım alışırım artık yokluğuna. Allah sana da bana da sabır versin ne diyim zor işte.

Başın sağolsun, mekanı cennet olsun. Ben de kaybedeli 4 ay oldu, seninle aynı duyguları paylaşıyorum. Keşke son yaşananlar kötü bir kabus olsa da bir sabah gözümü açtığımda annem hayatta olsa diye iç geçiriyorum hep. Çok erken kaybettim, sokakta saçı başı ağarmış benden yaşlı adamların yanında annelerinin olduğunu görünce çok arıyorum annemi. Bazen eve geliyorum, alışkanlık işte kapıyı çalıyorum. Sanki annem evdeymiş gelip kapıyı açacakmış gibi. Sonra anahtarla kendim açıyorum kapıyı, içerisi zindan gibi karanlık. Alışamıyorum yokluğuna, her dakika her saniye onu arıyor gözlerim. Ben de rutin hayata devam etmek zorundayım her insan gibi ama ne bileyim işte o olmayınca olmuyor.

Bire bir senin durumundayım ben sadece uyuyamıyorum hemde hiç 1saat deliksiz ise gerisi sürekli uyanık uyur hali

Aynen hocam gelip dua et bilmem ne vs. diyorlar sanki biz bilmiyormuşuz yapmıyormuşuz gibi ama kimse bu acının nasıl dineceğini söylemiyor. Bu acıyı senin benim gibi yaşayan bilir ancak. Durumunuzu yaşadıklarınızı okuyunca daha çok üzüldüm, açıkcası biz şanslıymışız yine iyi kötü bir arabamız vardı hastaneye gidebilecek. Memleket öyle bir halde ki taksiye bile binemiyorsun, zaten binecek paran olmuyor da binmek istesen de seni alan taksici olmuyor. Herkes turist dolandırma peşinde. Bizim gittiğimiz hastane de 50km uzaktaydı, metro inşaatı bitmemişti araçsız gitmemiz mümkün değildi. Devlet hastanesinde yaşadıklarımdan sonra arabayı satıp annemi özele götürmeyi düşündüm ama daha sonra arabayı satsam da karşılayamayacağımı anladım. Özel hastanede yatanlardan günlük 10bin liraya yakın yatak parası diye para alıyorlarmış. Arabayı satsam bile en fazla bir ay felan özelde kalabilirdi belki daha az, sonra yine kapının önüne koyarlardı bizi. Bu sefer araba da gitmiş olurdu, annemi hastaneye götürüp getiremem çok sıkıntı çeker diye düşündüm. O yüzden arabayı satıp özele götürme planım da öyle suya düştü. Annem için yapamadım ama şimdi arabayı satınca babam için özel sağlık sigortası yaptırmayı düşünüyorum. En azından allah göstermesin ama ona bir şey olursa o da aynı rezillikleri çekmesin istiyorum. Ben 12 ay bu vatana hizmet ettim askerlik yaptım kelle koltukta teröristlerle burun buruna hudutta görev yaptım. Fakat devletim benim yıllarca vergisini ödemiş hiçbir suç işlememiş melek gibi anneme bir dönüp bakmadı bile. Üstüne üstlük annem vefat ettiği gün ben hastaneye yetişmeye çalışırken bana trafik cezası kesti. Annemi defnettikden sonra mahkemeye gidip itiraz ettim, delil olarak ölüm raporunu paylaştım mahkemeyle. Dedim ki bakın o saatde o yolda o şekilde gitmemin sebebi hastaneye yetişmektir. Devlet babanın hakimi ne dedi peki biliyor musun? Mahkemeye sunduğun delili gerçekçi bulmadım dedi. Ölüm raporu gerçekçi değilmiş. Daha ne diyebilirim ki? Diyecek söz bulamıyorum. Utanıyorum sadece. Allah kimseye yaşadıklarımızı yaşatmasın ne diyeyim, çok zor. Ölümün bile hayırlısını versin. Şahsen bu hallere düşüp ölmektense, bir trafik kazasında hızlı ve ani bir şekilde ölmeyi tercih ederim kendi adıma. En azından hiçbir işe yaramayan devlet hastanelerinde acı çekmeden çabucak giderim ahirete. Şuan tek tesellim ne biliyor musun? Annem öldüğünde yüzündeki tüm acılar silinmişti resmen. Kefene sarılmış halde, yüzüne son kez baktığımda sadece huzur gördüm. Sonunda huzura kavuştu ve bu dünyanın kahrından kederinden kurtuldu, tüm acıları dindi. İşte tek tesellim bu.

Teyzemi kaybetmiştim 12 yaşındayken, ölümün buz gibi yüzüyle karşılaşmıştım ve bana gerçekten çok 'koymuştu'. Çok severdim kendisini, arada küçük kibirleri olsa dahi hanımefendi, lady bir kadındı. Çocukken yapmadığımı yapıp sorunlu geceler geçirdiğimi hatırlıyorum, altımı küçük büyük kirletirdim üzüntüden ve ağlama krizlerim olurdu, çok fenaydı çok, güneş ışığının bile evimize farklı düştüğünü hissederdim... Babamı kaybetmedik ama felç geçirdi, istediği ilacı yazmayan küstah ve soysuz bir Türk doktoruna kızıp tüm ilaçlarını bıraktı, sonuç olarak bir gün 400 üzeri şeker ile inme indi. Uzun süredir yüzün iyi görünmüyor diyip onu uyarırdım, hiçbirimiz fark etmedik ilaçları almadığını ama ben hissettim bir sorun olduğunu... Allahım, gerçekten aklı olan Türkiye'den kaçar kurtulurmuş, bu kadar da olduğunu düşünmüyordum işin boyutunu, kardeşimi bir vazgeçiremedim kamudan allah benzetmesin mi diyeyim ne diyeyim bu Türk doktorları için.. Her şey bu kadar mı varoş lümpen olur...

Allah rahmet eylesin. Klinik ve dahili tıp eğitiminde Çin'den sonra en önde gelen ülkelerden biri olmamıza rağmen sağlık sisteminin çürümüş yapısı hem sağlık çalışanını hem de hastayı öldürüyor. Doktor sistemin sıkıntısının acısını hastadan çıkarıyor, hasta şiddete başvuruyor, tedavi olamıyor vs. Sistem adam akıllı bir şekilde düzenlenmediği sürece sadece günü kurtarır. Tekrardan Allah rahmet eylesin, mekanı cennet olsun.

İşine gelmiyor çünkü. Cevap verecek durumun da yok, zira olsa idi, 'sizin gibiler' cümlesinden önceki soruma cevap verirdin. 11 ay neyi bekledin de o kadar konuya mesaj yazmadığın halde benim mesajıma karşılık yazma ihtiyacı bulduğunu açıklayamamışsın mesela. 'sizin gibiler' diye cümleye başlamasaydım, aşağıda sıraladığım sorulara cevap veremeyeceğini çok iyi bildiğin için, bu durumdan nasıl paçayı kurtarırım diye düşündün, işin içinden çıkamayınca da çocuklar gibi bir bahane bulup aradan sıyrılmak istedin. Evet 'sizin gibiler.' Sizin gibilerin amacı müslümanlar arasına bölücülük sokmak, Hadisleri devre dışı bırakmak ve eğer bir konu Kur'an-ı Kerimde açıklanmamışsa o şeyi yok saymak. Ama aşağıdaki nokta atışı sorulara gelince de topuklayıp kaçmak ve bi bahane bulup cevap verememek..

Anneannem 4. Evre kanser Ne yapmam lazım bilmiyorum kafayı yiyecek gibiyim. 3. Evredeyken öğrendik daha 3. Doz kemoterapi aldı. Karaciğerine sıçramış.

Benim 5 ay oldu annem öleli keşkeler hep beynimde dolanıp duruyor geçiyor mu dersen geçmiyor içimde bir boşluk var ve o günden güne büyüyor günlük rutin işleri yapıyorım çalışıyorum yiyorum ama yaşamıyorum

yav he he anladık en müslüman sensin.. &

Ediyorum zaten hocam yasin tebareke amena resulu ne varsa ne biliyorsam internet araştırıp öğrendiklerim vs. her duayı okuyorum, onun için dua ediyorum sürekli. Her gece yatmadan önce oturup dua ediyorum yine. Fakat yine de içimdeki pişmanlık acı huzursuzluk geçmiyor. Annem normalde hep konuşurduk bu konuları ben de arada sırada helallik alırdım hep hakkını helal ederdi, fakat hastalandıktan sonra çok değişti hakkını da helal etmedi. Bazen rüyamda görüyorum yine hakkını helal etmediğini söylüyor felan. Çok ağır ya nasıl anlatayım bilmiyorum çok ağır geliyor işte. Bazen hiç doğmamış hiç yaşamamış olmayı diliyorum, bazen ölmeyi diliyorum Allah'tan bu acım dinsin diye.

Ne desem bilemedim. Galiba başıma gelse ya deliririm yada kendimi yollara vururum.

Hocam aşırı stres ve üzüntümüz vardı son zamanlarında çok hassastı ve açıkcası inme geçirdikten sonra iyice kendini kaybetti. Konuşması bozulup zor konuştuğu ve ne dediği tam anlaşılamadığı halde bana çok ağır sözler söyledi. Normalde aramız çok iyidi ama geçmişte yaşadığımız tartışmalar kırgınlıklar içine attıkları vs. onun için tekrar gün yüzüne çıkmış gibiydi. Zaten bana hakkını da helal etmediğini söyledi. En ağırıma giden de o oldu. Son günlerinde evde olduğumuz sırada bir şeyler istedi, ben de alıp geleyim dedim istediğini. Fakat maddi durumumuz kısıtlı olduğundan babam engel oldu. Bu sefer annem üzüldü söylenmeye başladı felan. Ben dayanamadım tabi babam ne derse desin onu dinlemedim ve alıp getirdim annemin istediği şeyi. Fakat istediği şeyi getirmeden önce evde annem söylenirken bana da ağır sözler söyledi, ben de söyledikleri ağırıma gittiği için ve uzun zamandır stresle üzüntü halinde olduğumdan ne yaptığımı bilemeden ona aynı şekilde karşılık verdim. Gerçi sonra hemen pişman oldum gidip özür diledim anlattım ama affetmedi. O yüzden pişmanlıklarımdan biri de bu mesela. Keşke onu o haldeyken üzmeseydim. Mesela bir diğer pişmanlığım da hastanede onu bırakıp gitmek. Annem babamı istemedi son zamanlarında benim refakatçi kalmamı istedi fakat ben kalırsam onun altını nasıl değiştirecektim? Ne kadar oğlu da olsam utanıyordum yapamıyordum. Günlerdir hastanedeydim ve üstümde başımda hiçbir kıyafetim de kalmamıştı. Babam eve gitmiş ne arayıp soruyor ne de hastaneye gelmiyordu. Annem altında bez olduğu halde kalkıp tuvalete gitmek istiyordu, fakat ayağa kalkıp yürüyecek halde değildi. En son tuvalete götürdüğümde klozete kadar zor yürüdü sonra oraya varamadan kitlenip kaldı zaten ve üstüm başım her yer battı. Başka kıyafetim de yoktu, annemin de başka kıyafeti kalmamıştı. Ona son temiz çamaşırlarını giydirip yatağına geri yatırdıktan sonra eve gidip babamı getirmeye karar verdim. Çünkü annem beni dinlemiyordu, zaten altına bezini takarken bakamıyordum utanıyordum. Düzgün takamadığım için rahat da edemiyordu. Hemşirelerse bu konuda yardımcı olmuyordu. Dediğim gibi zaten temiz çamaşırı da kalmamıştı. Benimde üstüm başım batmış rezil haldeydim. Bir terliğim bile yoktu, bir haftadır ayakkabılarımı çıkarmadığım için ayaklarım şişmiş su toplamış ve leş gibi kokuyordum. Babamın ehliyeti yoktu, ben orada hiçbir destek olmadan bir başına dururken bana veya anneme çamaşır vs. gibi gerekli şeyleri getirmesi mümkün değildi. Ayrıca hastanede düzgün yemek çıkmıyordu, anneme çorba alıp getirmeye bile gidemiyordum yalnız bırakamıyordum çünkü onu. Oysa babam refakatçi kalsa ben arabayla ihtiyaçları alıp getirebilir, annem için dışarıdan sıcak çorba vs. getirebilirdim. Hem babam anneme daha iyi bakabilir diye düşündüm. Neyse anneme dedim bu böyle olmaz ben babamı getireyim o kalsın yanında, o gece bana çok acıklı baktı. Ağladı oğlum gitme dedi sen kal yanımda ben babanı istemiyorum felan dedi. Fakat gitmek zorundaydım ve gittim. İşte bu da bir diğer pişmanlık. Gerçi sonra iyi oldu, son zamanlarında babam ona iyi baktı. Ben de hastanede aşşağıda arabada yatıp uyudum eve gitmedim. Bir şeye ihtiyaçları olduğunda hem anneme hem ona refakat eden babama ne istedilerse getirdim. Mesela bayramdı o zaman annem tatlı istemişti dışarıdan, eğer ben refakatçi olsaydım onun yanında o istediği şeyi alıp getiremezdim çünkü hastane dağ başında bir yerdeydi ve annemi yalnız bırakamazdım. Babam da zaten evdeydi o da getiremezdi çok uzaktaydı. Sonuç olarak iyi bir karardı aldığım fakat annemi üzmeye değer miydi emin değilim o yüzden pişmanım çünkü yüz ifadesi gözümün önünden gitmiyor. Peki hiç mi güzel bir anın yok son anlarıyla ilgili dersen, sadece bir tane var. Benden çorba istemişti, gidip getirmiştim. İçtikden sonra allah razı olsun oğlum sağol demişti. Elini öpmüştüm, sonra ziyaretçi olarak sürem dolduğu için yanından ayrılırken kendisiyle sanki bir daha hiç görüşemeyecekmişiz gibi vedalaşmış ve el sallamıştım. O da bana el sallamıştı... Sonra o gece hastanenin otoparkında yatarken ertesi gün sabah babam aradı işte annemi yoğun bakıma alacaklarını söyledi, sonrası malum işte... Bilmiyorum ya bir çok pişmanlığım var geçmişe dönüp bakınca, tek diyeceğim anne babanızı üzmeyin. Hiçbir şey için değmez, hayat çok kısa, ne çabuk geçti yıllar anlamadım. :(

4 evre kolon kanseri geçer mi? 3. Kür kemoterapi alındı Karaciğere yeni sıçradı

Öncelikle başınız sağolsun. Keşkeler insanı yer bitirir. Keşkelerle yaşamak yerine kendinizi İyikilerle avutmanızı öneririm. Gerçekten zor olacağını biliyorum. Ama merhum içinde iyi anılmak ve hep iyileri hatırlamak iyi olacaktır diye düşünüyorum. 29 Ağustos günü öz abimi kaybettim. Ama maalesef abimi 30 ağustos günü buldum. Evde tekken banyoda kalp krizi geçirmiş. Benimde çok keşkelerim var. Ama bu keşkeler yaşanılanların hiç birisini değiştirmiyor. Hatta değiştirmediği gibi kalanlara da daha büyük üzüntüler bırakıyor. 38 yaşında gençliğinin bağrında abimi öyle bulup, toprağa defnetmek anlatılamayacak bir acı... Annem ile birlikte yaşıyordu. Annemde hem oğlunu, hem yoldaşını kaybetti. Şu anda yapmam gereken en önemli şey Abim'in anneme baktığı gibi annemi el üstünde tutmak olacak...

Ben de aynıyım sabaha kadar uyku girmiyor gözüme ancak yorgunluktan sızınca biraz uyuyabiliyorum. Bir de uyurken dişlerimi sıkmaya başlamışım, babam dişlerimin gıcırtısını duymuş o söyledi. Uyandığımda çenem ve başımda ağrı içinde uyanıyorum. Yorgun yatıp daha da yorgun uyanıyorum. İnsanın bünyedi alışılmadık durumlarda böyle garip tepkiler veriyor işte.

Bir buçuk sene içinde annem, dedem, ananemi kaybettim. Ölüm bizler için.. Dedemin kanser olduğunu corona olduktan sonra kalıcı bir hasar varmı diye tesadüfen hastanede akciğer tomografisi çektirince öğrendik. Onu kemoterapi ve radyoterapiye götürürken o koşuşturmalı süreçte annemin 4. evre lenf kanseri olduğunu öğrendik tüm aile dayım teyzem kardeşim (17 yaşında) herkes seferber olduk işyerlerinden aylarca ücretsiz izinler aldık. Annem 29 gün hastanede kaldı doktor eve çıkartın biraz hava alsın hastanede sıkıldı dedi o eve gelmeden önce hastanedeyken buzdolabı bozulmuştu yeni buzdolabı aldık eve kapıdan girip salona zar zor yürüdü mutfağa gidip dolabı görecek kadar takat ve dermanı yoktu.. O günden 5 gün sonra 30.08.2021 de annemi acilin kapısında beklerken kaybettim. Son görevimi yaptım yıkanmasına girdim mezara kendi ellerimle koydum toprakla kapattım. Sıra geldi dedeme onun tedavisinide bir yandan aksatmadan aldırıyorduk dedemi de belki 15 20 kür kemoterapi ve radyoterapiye götürdüm en sonunda 14.10.2022 de 80 yaşında kaybettik. Son yarım saate kadar yanındaydım ayrıldım eve geçerken yolda aradılar kaybettik diye onuda ellerimle baştan sona yıkadım kefenledim ve gömdük. Ananem canımın içi beni annemden sonra büyüten bakan adam eden sırtımda hacca götürüp getirsem hakkını ödeyemeyeceğim kadın.. Evlenmeden önce Eşimin ailesiyle tanışmaya gittik sadece kadınlar tanıştı sonrasında eve geçtik o gün Evde beraber otururken kelimeleri sapıtmaya mantıksız konuşmaya başladı meğerse beyin kanaması geçiriyormuş ambulansı aradık hastaneye uçarak gitti hemen acil ameliyata aldılar 9 saat sürdü sabaha dek bekledik. %5 olasılıkla sağ çıkacağı söylenen ameliyattan sağ çıkabildi. Sonrasında tam 1 sene yatalak şekilde kaldı en iyi en profesyonel bakım evinde çok yüksek meblağlar ödeyerek baktırttık. Ne yazık ki 01.04.2023 de bizlere en kötü 1 Nisan şakasını yaptı. Onada son görevimi yaptım Allah kabul ettiyse.. Ölüm hepimiz için aileden 1.5 senede 3 en yakın kişiyi kaybettim ama hayat devam etmek, ben kazanmak evime bakmak zorundayım. Allah bir şekilde sabrını veriyor kaldı ki başka çaresine yok.

Annemi kaybettim, kendimi suçlu hissediyorum ve çok vicdan azabı çekiyorum. O hastayken ona bakamadım, doktorlar doğru düzgün ilgilenmedi başkası olsa ortalığı ayağa kaldırır ben sesimi bile çıkaramadım. Gözümün önünde eridi gitti, hiçbir şey yapamadım. Kaç ay geçti hala her gece rüyamda görüyorum onu, yatağa her yattığımda kokusunu alıyorum. Çok özlüyorum bir yandan da onu unutmaktan, geçmişimi hatırlayamamaktan korkuyorum. Diğer yandan da vicdan azabı beni bitiriyor ve son yaşananları hafızamdan silmek için kendimi saçmasapan şeylerle meşgul edip aklımı oyalamaya çalışıyorum fakat olmuyor işte. Başımı yastığa koyduğum her gece o son zamanları geliyor aklıma. Ellerimden kayıp gitti ve ben onu kurtarabilmek için hiçbir şey yapamadım. Elimden tek gelen hastaneye götürmekti doktorlara el açmak onlardan medet ummaktı ama onlar yüzümüze bile bakmadılar. Çok ağır geliyor bütün bu yaşadıklarım, çıkıp sokağa avaz avaz bağırasım geliyor. Benim hissettiklerimi ancak bir yakınını kaybeden anlayabilir. Sizce ne yapmalıyım? Hayat benim için durdu sanki. Yaşamak için bir neden bulamıyorum.

Hocam sizinde başınız sağolsun öncelikle biliyorum sizin için zor bir durum olduğunu. Sadece kaybeden sizi anlar. Milletin gelip yok dinden öğüt vermesi yok ölümlü dünya herkes ölümü tadacak sen önüne bakıcaksın geçmiş geçmişte kaldı gibi klişe lafları duyunca seni boğduğunu da tahmin ediyorum. Anlattıklarınızın hepsini ben yaşadım. Babamın sabit doktoru var her Allahın günü oraya gidiyoruz her gittiğimde hastanın ismi ne hastalığı neydi diye soruyor. Babam kanser hastası yürüyemiyor diyorum adam her seferinde babanda kan yok kağıda bişeyler yazıyor 3 tüp kan alıyor her gün. Odaya girmemizle çıkmamız 30 saniye bile sürmüyor. Direk def ediyorlar seni. Her gün tekirdağ çerkezköyden - şişli okmeydanı hastanesine gittik. arabamız yok. servisle 1 saate yakın beylikdüzüne oradan metrobüsle şişliye ve aynı şekilde dönüyorduk. kaç kere ayakta geldiğini biliyorum babamın yer bile veren olmadı. Dedim bu böyle olmaz adam gözümün önünde eriyip gidiyor aldım babamı uçakla memleketteki araştırma hastanesine götürdüm. Meğersem kalp tarafı 1.5 kilo su toplamış. Babam yürüdüğü zaman kalp atışı arttığı ve kalp çevresinde su topladığı için 2-3 yürümede yere yığılıyormuş. 2 gün boyunca koroner yoğun bakımda suyu çıkarttılar hortumla. Biz 6 aydır boşuna uğraşıyormuşuz. Candy Crush oynayan doktoru gördüm (doktor biliyordum meğersem temizlik görevlisiymiş, doktorun yerine oturmuş bana 3 tüp kan yazıyor) keşke hastaneyi şikayet etseydim keşke bunlarında vicdan azabını çekiyorum. Bu ülkede düzgün tedavi görmen için özel hastane şart. Devlet hastanesinde iyileşmen mümkün değil. benim çalıştığım iş yerinden ötürü özel sağlık sigortam var. çoğu şeyi karşılıyorlar ve ilgi alakayı ben özelde gördüm. parasızlığın gözü kör olsun. belkide param olsaydı babam uzun yıllar yaşayabilirdi.

Başınız sağolsun mekanı cennet olsun, bu dünyanın kederinden kahrından kurtulup melek oldular huzura kavuştular ben buna inanıyorum tek tesellim bu. Zaten bu inancım da olmasaydı şimdi çıldırırdım herhalde.

Üstteki arkadaş gibi şimdi dinden minden girişmeyeceğim çünkü sadece yakınını kaybeden bilir. Dün de benim babamın ölümünün 3. yıl dönümüydü hala ilk günkü gibi ben de sizin gibi çok vicdan azabı çekiyorum. O beyninde dönenler keşke şunu yapsaydım keşke böyle değilde şöyle olsaydı diye düşünmekten kendini kemiriyorsun. vicdan azabı çektiğim şeyler çok. ben de babamı yaşatamadım. böbrek kanserinden vefat etti. gözümün önünde eriyip gitti babam hiç bir şey yapamadım. bu ülkenin doktorlarının umrunda bile olmadı. kanserden dolayı bitkinlik düştü diye hastaneye götürdük zorla. corona var diye müşadeye aldılar. 3 kere test yaptılar 3 üde negatif çıktı ve tekrar teste soktular. hiç bir şekilde dışarıdan kanser ilacının sokulmasına izin vermediler. ne mi oldu? 1 hafta sonra negatif çıktı diye babamı saldıkları zaman babamı tanıyamaz oldum. o babam gitmişti. benimle konuşabilen babam artık konuşma yetisini de kaybetmişti. hepsinin Allah belasını versin göz göre göre babamı öldürdüler. burada bile 3 yıldır sürekli düşünüyordum birşeyler yapsaydım da babamı oradan çıkarabilseydim diye. ne mi yapacaktım? doktor mu dövecektim hemşireye mi saldıracaktım. babamı zorla tuttular ve babamı ben orda kaybettim.

Sana yazdığım o bilgiler birer nakildir, kendim yazmadım... Neden bunları naklettiğime dair gerekli detayları uzunca yazdım ama bu külüstür, hurda site mesajı bi hata oldu yayınlamadı ve o bilgilerin hepsi silindi gitti. Ben de sadece yukardaki nakiller aktardım ve bıraktım. O bilgiler uçup Gitmeseydi, muhtemelen hakkımda önyargılı olmazdın.. Benim hakkımda zerre kadar bi bilgin olmadığı halde, sen nerden biliyorsun aynı veya benzer acıları çekmediğimi ve senin halinden hiç anlamadığımı?... Bir insan kendisine nasihat verene böyle bir önyargıda bulunursa o halde benim de sana ' ne halin varsa gör' deme hakkım da otomatik olarak var demektir. Sen, 24 saat boyunca ömür boyu kan ağlasan, kendini odaya kapatsan, bunun ne sana ne de ölüp gidene zerre kadar faidesi yoktur.. Sana zararı olduğu gibi ölüye de bir yararı yok. Bu saatten sonra babanı sevindirmek istiyorsan ne yapman gerektiğini naklettik. 'Allahü teala razı olsun kardeşim' demek yerine, hiç beklemediğim bir tepki karşısında, o zaman ben de sana ne halin varsa gör diyorum. İstediğin kadar vicdan azabı çek bakalım bu işin sonu nereye varıyor, o zaman anlarsın. Yukardaki din düşmanı görünümlü üyenin dolduruşuna gelirsen, seni doldurup da başka mecralara çekenler daha çooooook olur... Bu yüzden böyle dost görünümlü sinsi varlıklardan kaçacaksın... Bu saatten sonra yapacağın tek şey bol bol onun arkasından dua etmek. Vicdan paklama ve azabından ancak bu şekilde kurtulabilirsin...

Çok geçmiş olsun işallah bir an önce iyileşir geçer geçer ama kanserin en büyük tedavisi mutluluk mümkün oldukça stres üzüntüye uğratmamaua çalışın hastalığı düşünmesin

Vallahi çok zormuş be. Etrafta ve sosyal medyada olmamış, çiğ mahlukat çok fazla. Bunların aptal saptal sözlerini kafanıza takıp kendine dert etmeyin. O an için öyle hareket etmeyi uygun görmüşsünüz. Annenizde hem hastalıktan, ilaçlardan hem de durumlardan bir anlık öfkeyle söylemiştir bir şeyler. Siz de insansınız, olayın kendisinden maddi manevi yorulunca söylenmişsinizdir sizde. Klişe olacak ama artık bunun üzerine bu kadar düşünmek yıpratır sizi.

ben kaybettim hayatımın en boktan gününü yaşıyorum son sürat motorla duvara çarpasım var. hissettiğim sadece bu

Başınız sağolsun hocam gerçekten çok üzüldüm, güçlü durmanız aileniz için çok önemli siz bunu aileniz için başarmışsınız ben de babam için güçlü durmaya çalışıyorum onun yanında üzgün görünüp onu daha da üzmemek için belli etmemeye çalışıyorum. Biz de sizin gibi annem için çamaşır makinesi aldık akrabalardan borç harç alarak, annemin çamaşırlarını yıkamak için ama kullanmak nasip olmadı. Bu kanser tümör denen hastalık çok ağır çok kötü bir şey insanı yiyip bitiriyor bir ay içinde gözünün önünde eriyor sevdiğin insan ve hiçbir şey yapamıyorsun. Benim anneme o kadar test yaptılar baktılar ama bir türlü kanser tanısı koyamadılar. Ayağındaki kötü huylu tümör beynine sıçramış. Belki erkenden müdehale etseler belki ayağını kesseler şuan hayatta olabilirdi ama hastanede sadece ilaç verip bekletmek dışında bir şey yapmadılar, o yüzden çok ağırıma gidiyor bu durum. Zaten kanser tanısı koymuş olsalar bile kemoterapi görecek durumda bile değildi. O gün doktor karşıma geçip şöyle yaptık böyle yaptık ama kurtaramadık diye yaptığı klasik konuşmada ben donup kaldım, inanamadım. Ciddi misin sen hocam dedim? Annem hastayken onun için randevu almaya hastaneye giderken bir mezarlığın yanından yürüyordum, içimden hayır annemi kara toprağa vermeyeceğim buna izin veremem olamaz olmamalı diye ağlayarak yürüyor kendi kendime sonuna kadar mücadele edicem diye söz veriyordum. Fakat elden bir şey gelmiyor işte, vakit saat geldikten sonra ölümden kaçış yok. Takdiri ilahi, bir gün biz de dört kolluya binip gideceğiz. Ölüm değil aslında zoruma giden, benim zoruma giden bu devletin bir ferdi olarak devlet hastanelerinde gereken ilgi alakayı görememiş olmak. Ben bu vatan için canımı verirdim, fakat onlar bize bir tedaviyi çok gördü. Eğer annemi tamam iyileşti diyerek hasta olduğu halde taburcu etmeselerdi, o odada boş boş yatırmak bekletmek yerine ayağına müdehale etselerdi belki şimdi aramızda olabilirdi. Şimdi ne avukat tutacak param var ne mahkemelerle uğraşacak gücüm var, hiçbir şey yapamamak çok zoruma gidiyor. Aklıma yatmayan bir çok şey var, annemin vefatından sonra telefonuma mesaj geldi mesela. Diyor ki kan testini tekrar yapmamız lazım, hatalı yapıldı belkide. Belki de bu yüzden öldü. Ölmüş insanı kan vermeye çağıran mesaj atıyorlar utanmadan. Bunun dışında yoğun bakıma alınması ve hemen ertesi gün vefat etmesi bana çok garip geliyor, üstelik durumu stabilken. Bana solunumu durduğunu müdehale ettiklerini söylediler ama durup dururken nasıl solunumu durur aklım almıyor. Açıkcası şüphelendiğim çok şey var, mesela beyaz kan verdiler çok az bir parça vefat etmeden bir gün önce. Onlar o kanı verene kadar annemin durumu iyi gibiydi. Ne zaman o kanı verdiler, konuşması iyice bozuldu bağırmaya elini kolunu sallamaya çırpınmaya başladı. Bu konuda hiçbir açıklama yapmadılar, açıklamayı bırak odasına gelip doğru düzgün bakmadılar bile. Doktor zaten piyasada yok asistanı dolanıyor ortalıkta boş boş, adama elli kere annem fenalaştı dememize rağmen bir gün boyunca ne gelip baktılar ne bir şey yaptılar. Ertesi gün yoğun bakıma aldılar zaten sonra da vefat etti. Açıkcası aklıma yatmıyor bu durum, bir şeyler olduğunu biliyorum hissediyorum ama bunları açığa çıkaracak ne delilim ne gücüm var.