Dostlarım, bir mayıs ayında gördüm onu. O an bişeyler koptu içimden ve yemin ederim hala kopuyor, ilk defa tertemiz sevmenin ve sevilmenin ne demek olduğunu hissettim. Kavgalar ettik, barıştık, terketti, geri döndü ama bi şekilde hayatımda oldu hep. Bana çomar diyeniniz olacaktır ama elini dahi tutamayacak kadar çok sevdim, kokusunu kazıdım aklıma sadece hala daha onunla yatıp onunla kalkıyorum. \"Üniversitelerde eğitime 3 hafta ara\" haberi yapıldığında en son görüştük, ayrılırken içli içli kokusunu ona bırakmayacak kadar çekip öyle ayrıldım. Ağlaya ağlaya gittim evime, memleketime. Ne olduysa ondan sonra oldu. Dışarıda virüs almış başını gidiyor, milletçe en büyük sıkıntımızın kolonya ve maske olduğu bir zamanda ne gibi bir hata ne gibi bir hayinlik, kötülük yapmış olabilirim de bir whatsapp mesajıyla terkedilebilirim? 1 Senelik iyisiyle kötüsüyle bir ilişkiyi böyle herkesin psikolojik desteğe ihtiyacı olan bir zamanda böyle iğrenç bir şekilde noktalamak hangi insanlığın hangi kitabında yazar?Bir mayıs ayında gördüm onu, ertesi sene nisan ayında terketti beni. Bana onu hatırlatacak her şeyi ortadan kaldırmak istedim, bir tane bile aldığı hediye olmadığı için sadece mesajlarımızı silebildim, fotoğrafları hala silecek kadar cesur değilim. Hediye konusunda hayıflanmıyorum ama değersiz bir taş parçası bile onu bana veren insan kadar değerliydi. Çok fazla terketti beni, hepsinde geri döndü ya da barıştık bir şekilde. O kadar kabullendim ki yolumun onunla birlikte çizildiğini hala unutamadım, hala bekliyorum, hala rüyalarımda görüyorum. Mesajla terkedilmeyi kendime yediremediğim için yüzyüze görüşmek, şehrine gitmek istedim. Kabul etmedi, attım içime. Doğum günüm oldu, gece 12'yi geçer geçmez ilk kutlayan o oldu. Ya hu nasıl heyecanlanmayayım? Nasıl umutlarım yeşermesin? 15 gün sonra atladım gittim memleketine, aradım gel konuşalım dedim, telefonumu bile açmayacaktı ona kalırsa. 350 kilometre yol gittim, evine bile çok yakınken yanıma bile gelmedi. Git dedi sadece. İki çikolata almıştım üzerinde \"sev\" yazan tadellelerden, bi tanesini yedim, diğerini masaya bırakıp cebimdeki son 100 lirayla dönüş bileti alıp evime döndüm. Bana bu zamana kadar tek faydası gülümseyerek içimi ısıtması olan bu kızı, bu aşırı sıradan ve kendi kendime anlamlandırdığım bir insanı terkedilmemin üzerinden 5.5 ay geçmesine rağmen neden hala unutamıyorum? Neden hala seviyorum? Kafamın içinde kendimle verdiğim bu savaşı neden kazanamıyorum? Bana bu kadar kötü davranan bir insan evladına neden ağız dolusu küfür edemiyorum? Neden mutlu uyanınca aklıma düştüğü zaman günüm tersine dönüyor?