bundan kurtuluş yok. nasıl ki bir süpermarkette nereye kafanı döndersen şekerli ürün var, paniklik de kafanı dönderdiğin heryerde. youtube video aç. adam nefes alma aralarını bile kırpıyor. akıcı video yapıyor kendince. karşımızda taramalı gibi konuşan bir insan oluyor. birisiyle buluşma için sözleşin. 14:30da şurda buluşalım deyin örneğin. büyük ihtimal o buluşma 14:45 gibi gerçekleşecek. eğer birisi 14:20de gelirse ve diğeri 14:30da gelirse, 14:20de gelen kendini enayi ve aptal gibi hissediyor. neden böyle hissediliyor bilmiyorum ama aptal hissetmemek için kimse erkenden biryere gitmiyor. son dakika çıkıp trafikte 120ye basıp tam 14:30:00da oranın kapısından içeri girdiğinde veya 14:40da gittiğinde karşıdaki de 14:40da geldiğinde sanki büyük başarı elde etmiş gibi hissediliyor. bu paniklik sorunu çağımızın sorunu. hiç kimsenin hiçbirşeye zamanı yok ama insanlara bakıyorsun napıyorlar diye, adam oturmuş bilgisayar oyunu oynuyor saatlerce yada saatlerce tv izliyor. belki 1 günde 7 saat tv izliyor yada telefonla oynuyor. ama adama 1 cümle bişey sorsan dinlemeyecek kadar yoğun durumda. asansörün düğmesine bassa 1dakika beklese sinirden kafayı yiyor. yada trafikte öndeki adam yeşil yanar yanmaz yürümese kafayı yiyor. diyelim sen kendini bir şekilde telkin ettin ve sakinleştin. halkın arasına girdiğin an arkadan biri sana korna çaldığında yada marketteki senden sonraki kişi öffleyip pöflediğinde senin yine acele etmen gerekiyor ve yeniden panik oluyorsun. bu paniklikten kurtuluş sanırım sadece köyde var.