Şu son zamanlarda o kadar iyi anlıyorum ki bunu buraya yazmak istedim. İnsanlar çok bencil. Bana dokunmayan yılan bin yaşasın zihniyeti insanların zihninde sarsılmaz bir yer edinmiş. 20 yaşında öğrenciyim, 2 yıldır şehir dışında 1+1 evde 3 kişi yaşıyoruz. Ev arkadaşlarımın okul ile alakası yok. Böyle sorumsuz tipleri seçmen senin hatan diyebilirsiniz ama inanın ben seçmedim onları. Tamamıyla ihtiyaçtan yerleştik o eve. Kirayı geç verirler, fatura ödemezler, bana fakir edebiyatı yaparlar ama en kral sigarayı içip en kral yemeği yerler. Masraftan kaçınıyorum diye hep eyvallah dedim. Salgın çıktıktan sonra evimizi bırakıp memleketlere gittik. Malumunuz yüzyüze eğitimler iptal oldu. Nisandan eylüle kadar okul yok şimdilik. 6 ay boşuna kira ödememiz gerekiyor. Nisan kirasını zor bela ödedik. Bugün mesaj geldi canım arkadaşlarım ikisi de okulu bırakacakmış. Mayıstan itibaren yalnızsın dediler. Şok oldum. Ben ne yapacağım diyorum senin bileceğin iş diyorlar. Gidip başka birini bulmam gerekiyormuş. Samsun'da kimseyi tanımam etmem. Arkadaşım yok. Tek başıma kira ödeyecek durumum yok. Bir başıma kaldım. Ev sahibine yalvarsam kira alma diye adam kabul etmez. Haklı sonuçta. Evden çıksam eşyalarım orada. Alana kadar kira vermem gerek. Evden çıksam bile diğer yıl kalacak yerim yok. Yurt deseniz çıkmıyor. Koskoca şehirde 3 tane erkek yurdu 10 tane kız yurdu var. Çıkmıyor bana. Şu an o kadar zoruma gidiyor ki bu durum içimi dökmek istedim buraya. Ne yapacağım bilmiyorum. Sınavlarım var onlara giriyorum ama moral falan kalmadı. Ailemden de kesinlikle destek alamıyorum. Aylık 550 lira kyk kredisi alıyorum sadece. Evin kirası 700 lira. Şehirde daha ucuza çok az ev var. Ağlayabilsem ağlardım sabaha kadar şu halime. İnsanlara muhtaç olmak ne kadar ağır bir hismiş. Kendi halimde okuyan eden biriyim. Kimseye zararım dokunmaz. Ne yaptım da böyle durumları hak ettim bilmiyorum. Siz ne yapardınız forumdaşlar? İçime acayip oturdu bu durum.