ben 18 yasındayım. baslıklardakine sahibim, ara sıra ders calısıyorum. ders calısırken ve ya bir şeye girişirken aklıma bu geliyor. bosuna cabalıyoruz, yani ben en iyi okula girsem bile hiçbir şey değişemeyecek. yine nefret duyacağım, neden yaşadığımı da yazmayayım. bu kadar derine inmeyi kaldırmak çok zor. gerçekten çok hissizleştiğimde kendimi sadece et parçası olarak görüyorum, eskiden konu açardım, psikolojik tedavi de görürdüm. şimdi ise et parçası olarak hissediyorum. insanın önünü görmesi ne kadar da değişik. her gün aynaya baktığında bedeninden de tiksinmesi, karşı cinsi bir meta olarak görmesi, dışlanması. kimseden yardım beklemiyorum, tanrı dahil. geçmeyecek, bir anlamı yok.