Kızla buluşuyoruz yanımızda arkadaşlarda var sevgili değiliz yani. Ben ortama girerken kız bana el sıkışmak için el uzatıyor bende karşılık veriyorum da hiç arkadaşlarımla el sıkıştığım aklıma gelmiyor akrabaları evden uğurlarken veya anlaşma yaptığımızda sıkışıyoruz. Keza konuşurken kızın yüzüne bakıyorum ama gözleri sürekli kaçıyor hiç yüzüme focus atamıyor. Konuşurken laf atıyorum söyleyecek söz gelmiyor aklına cevap vermek bile zor geliyor. Tanıdığım ilk ve tek sosyal ilişkileri kötü olan kişi değil çok fazla kişi böyle sorunlar yaşıyor. Bu hiç iyi değil bende iyi değilim ama çok zorlu bir hayat sürecim oldu normal olmamam kadar normal bişey yok bu yeni nesildeki tamamen rahatlıktan. Gençlerin derdi yok diyince inanmıyorlar ama gençler dert görmemiş gerçekten. Benim babamın zamanında tıp yoktu anneler babalar erkenden ölüyordu evin erkeği oluyordun. Annem 13 yaşında zorla işe gönderilmiş. Anneannem 15 yaşından itibaren 10 taneye yakın çocuk yapmış. Çektikleriniz dert değil arkadaşlar kandırmayın kendinizi milet sizin dert dediklerinizle değiş tokuş yapmak için tüm benliğini verir. Gerçek derdi olanlar da vardır onlar şu an ne diyor bu değişik diyip konuya yazmakla bile uğraşmazlar. Dipnot: el sıkışma detayına takılı kalanlar olabilir ama arkadaşlarınızla el sıkışmanın ne kadar mantıksız olacağını düşünün. El sıkıştığımız kişi samimi kız arkadaşımdı ama birkaç ay görüşmedik diye çok samimiyetsiz davranıyor normal değil bu.