Yüksek lisansta 1. sınıfım. Malum okullar kapanınca ailemin yanına geri döndüm. Orda part-time çalışıyordum onu da bıraktım geldim İzmir'e. Önce lisans eğitimi daha sonra askerlik, yüksek lisans derken 2013'ten beri aile yanında değildim. Yaz tatillerinde de çok durmuyordum evde. Zaten bir dönemde yaz okulum vardı. Ciddi anlamda 7 yıldır ilk kez kesintisiz bir şekilde ailemle böyle beraberim. 25 yaşında anne baba evinde böyle boş bir şekilde oturmakta canımı sıkıyor o ayrı bir konu. 2 kardeşim de lise öğrencileri, onlarda evde oturuyor. Anne-babam çalışıyorlardı, ücretli izne çıkarıldılar. Şu anda evde 5 kişi topluca oturup sabahları Müge Anlı izliyoruz. Dışarıda hiçbir şey yok. Korkudan zaten çıkılmıyor, gözü karartıp takılmaya çıksam ne bir bar, meyhane, cafe hiçbiri açık değil. Lokantaya yemek yemeye bile gidemiyorsun. Bugün milattan önceden kalmış PlayStation 2'imi alıp çocukluk arkadaşımın evine gittim ve sıkıntıdan oturup Pes oynadık. Hayatın ne zaman düzeleceği belli değil. Sevgilimle bile görüşemiyorum. Nefes almaya anca balkona çıkıyorum. Okulun ne olacağı meçhul. Belki de dönem uzayacak. Öğretim Görevliliği hedefim var ve tez çalışmasına bu sene muhakkak başlamam gerekiyor ancak hal ortada. Makale yazmam gerekli, araştırma bile yapamıyorum odaklanıp. Resmen boşuna hava tüketiyorum günlerdir. Kafayı yemek üzereyim.