Öncelikle tüm okuyuculara şimdiden teşekkür ederim hepinizi seviyorum. Arkadaşlar yaklaşık 2 aydır kendi tahminlerime göre çok ağır depresyondayım.18 yaşına gireli 1 hafta oldu. Şimdi bu intihar fikrinin nasıl bu kadar ciddileştiğini uzun uzadıya, hiçbir şeyi atlamadan yazıcam belki faydam olur birilerine, noktalama vs. hatalarım olabilir şimdiden özür dilerim. :) Öncelikle bu intihar sebebinin asıl kaynağı tipim bunu bir belirteyim, 10. sınıf ilk pandemi kapanmasına kadar hayatım çok normaldi bilgisayar oyunlarına hayranımdır ama akla gelen asosyallerden de değilim yeri gelir çıkar arkadaşlarımla buluşur yeri gelir sinemaya gider yeri gelir yüzmeye giderdim. Küçüklüğümde bana çirkin diyen 1 tane insan bile olmadı hatta küçüklük fotoğraflarına (5-6 yaş, 9-10 yaş) arası fotoğraflara baktığımızda ortalamanın üstü bir tipim bile olduğu söylenir hatta 10. sınıfa gelene kadar evden dışarı çıkarken aynada 1 defa bile tipime bakmamışımdır çünkü gerek yoktu, ortaokulda ve ilkokulda okuldaki herkesle aram aşırı iyiydi hatta lisedede öyle bir sürü erkek ve kız arkadaşlarım oldu. Amaa işte pandemiye kadar hayat çok güzeldi sonrası hergün ağlayarak uyanma, bunları bile ağlayarak yazıyorum. Pandemideyken okulumuz özel okul olduğu için okullar kapalı olsa bile biz okula maskeyle gitmeye devam ettik dikkat çekiyorum maskeyle, arkadaşlarımla 11. sınıftan 12. sınıfın şuanki ayına kadar maske çıkartmadan konuştum hatta evden dışarı 1 kez bile maskesiz çıkmadım işte sorun burda başladı, sebebini bilmiyorum ama artık maskem yokken herkesin bana baktığını benim hakkımda dalga geçip güldüklerini, hatta etrafta birileri olmasa suratıma tüküreceklerini hissediyorum. Hatta sosyal fobim ve aşağılık kompleksim okadar arttıki evdeyken bile suratımı anneme babama kardeşime göstermeye utanıyorum kendimi çok çirkin bir ergen hissediyorum hatta hafif bile anlattım. Dünyada sadece benim çirkin olmadığımı ispatlamak, benimde dışarda maskesiz gülüp eğlenenileceğimi ispatlamak için tipi ortalamanın altı youtuberların suratlarını ss çekip galerimden onlara bakıyorum aynı şeyi instagramda gördüğüm kişilerede yapıyorum. Kendimi gördüğüm herkesle yakışıklı, çirkin, ortalama, aşırı çirkin herkesle kıyaslıyorum ve kendimi hepsinden daha aşağıda buluyorum diyorumki beni bu tiple kimse sevmez diyip ağlıyorum Her gece kardeşimle 1 saat yürüyüşe çıkıp oyun, hayat vs sohbet ederiz ve o sohbet bana okadar iyi gelirki eve gidince özgüvenim ciddi manada yükselir hatta sabahları girdiğim depresyondan dolayı kendime aptal derim ha ama yinede çirkin hissederim ama şöyle derim evet çirkinsin ama sevgilisi olmicak kadar değil günümüz youtuberları gibi derim. Hatta aşağılık kompleksimi yenmek için kardeşimede tip muhabbetini açıyorum ben tipsiz miyim felan diyorum gülerek yok lan ortlama tipsin diyor. Hatta herkes babama benzediğimi söyler ve bu beni çok mutlu ediyor çünkü ortlama tipim olmuş olur. Ama işte gece mutlulukla uyuyup sabah depresif kalkmak yok mu anlayamazsınız arkadaşlar kalbim sıkışıyor içim daralıyor boğulacak gibi oluyorum, saatlerce ağlıyorum ders te çalışamıyorum artık Hemen akşam olmasını diliyorum ki akşamleyin kimse yüzümü görmesin içimdekilerle muhattap olsun istiyorum herkesi aşırı yakışıklı veya güzel kendimi çirkin görüyorum hatta sabahları kendi fotoğraflarıma bakınca ağlayıp kapıyorum ama akşam bakınca da diyorumki ortalamasın be oğlum ya da ortanın bir tık altı ama çirkin değilsin diyorum. Sabahları okadar Allaha beni öldürmesi için yalvarıyorumki intihar etmekten biraz korkuyprum ama düşününce yapamayacağım şey değil ve çok ciddi bir şekilde düşünüyorum ama annemin babamın kardeşimin ben öldükten sonraki hallerini düşünüp kafamı yastığa gömüyorum ve ağlıyorum. Galiba sohbet etmek beni depresiflikten uzaklaştıran tek şey sohbet etmeyi çok severim ve youtubedede hep sohbet videoları izlerim oğuzsasi, konsol oyun, dost kayaoğlu, servet carey, enis kirazoğlu, multiplayer gibi hatta ilerdede aşağılık kompleksimi yenebilirsem bende böyle bir hobi edinip videolar çekmeyi çok istiyorum. Bu arada bu bozuk psikolojimi asla aileme belli etmedim çünkü annemin ufacık bir şekilde bile üzülmesini istemiyorum. Aileme psikoloğa gitmek istiyorum demeyede utanıyorum, annemin yine üzüleceğini veya bana garip garip bakacaklarını düşünüyorum. Sanahları aşırı ciddi bir şekilde intiharı düşünüyorum lütfen yardım edin nasıl sosyal fobimi, aşağılık kompleksimi, depresyonumu yenebilirim lütfen çok ihtiyacım var yardıma lütfen. Bazen annemin veya babamın hatta komşularımızın tipini görüyorum lan diyorumki içimden bak adamın tipi ortalamanın altı hatta bazıları çirkin bile bak diyorum kendini niye helal ediyorsun adamın maaşı iyi evli ve mutlu :( Youtubeden sırf ortalamanın altı tipe sahip insanları görmek için üniversite vlogları izliyorum diyorum bak adam tipinden ötürü dışlanmıypr bak eğleniyor diye, 30 yaşına ulaşınca herkesin tipi aynı gözüküyor diyip rahatlamaya çalışıyorum ama olmuyor Umarım bundan 10 yıl sonra intihar etmezsem bu mesajımı gülerek okur ve bir şükür çekip eşimin yanağına bir öpücük kondururum. Ha bu arada arkadaşlar 18 yaşıma yeni girdim demiştim suratımda ergen çirkinliği olması normal mi internette nerde görsem 22-23 yaşında suratınız oturur diyorlar çok seyrekte olsa sakalım çıkmaya başladı ve hoşta duruyor ama saban uyanınca tüm bu POZİTİF DUYGULAR YOK OLUYOR, OLUMSUZ HİSLER BENİ DERİNE DAHA DERİNE ÇEKİYOR. Yardımlarınızı ve görüşlerinizi bekliyorum hepinize mutlu hayatlar, gününüz güzel geçsin. Sevelim sevilelim... Okuyanlara ve yardımcı olanlara teşekkürlerimi sunuyorum, hepinizi seviyorum güzel insanlar...