25 üstüyüm ailemle kalıyorum kız bulabilceğimi bilsem şimdi işten çıkar başka şehirde iş ve kiralık daire ararım. Bana göre kız bulamıyorsan tek kalmanın hiçbir albenisi yok ev sahibine çalışırsın kirayı ödemek için.

bilerek kaldım hazırlıkta hocam :) neyse ne demek istediğinizi anladım teşekkürler.

27 oldum ayni durumdayim. hayata karsi bi acelem yok ama issiz gucsuzum. en azindan ayri bi eve cikmak isterim. onu da becerebilir miyim bilmiyorum

ayrı eve çıkılacaksa bence evlenerek ayrı eve çıkılmalı ve hatunda çalışmalı. tek başına ayrı eve çıkmak güzel görünsede, çamaşırı, bulaşığı, faturaları, kirası, temizliği vs. ayrı bi yük. tek başına kaldırmak zor. maddi olarak çok pahalı bi eylem. herşeyi geçtim, yemek yapmak bile başlı başına sıkıntı. en kötüsüde hastalanınca ayvayı yiyorsun. tek başına eziyete dönüşüyor.

Tecrubeli bir agabeyiniz olarak size sunu soyleyebilirim, Hayatta hersey anlik... Bir hastalik, bir kaza, bir olay, herseyi degistiriyor. O yuzden bugununuze uzulmeyin, yarininizi da cok dert etmeyin. Ama calisin... Calismazsaniz, denemezseniz, o zaman hayattan cok korkun, acimasi yoktur.

Belki 50 sene öncesi için doğru olabilir ama kadınların da iş gücüne katıldığı bir devirde saçma bir söz. Bana kesinlikle uymuyor. Annemin evdeki yükümlülüğü babamdan fazladır.

şuan derdim misafir gitse de mutfağa gidip börek yesem. 26 yaşında misafirden kaçacağım bi hayatı hayal edemezdim. lise arkadaşlarına bakıyorsun hepsi evlenmiş ayrı evde yaşıyorlar. garip bi hüzün oturuyo içine.

28 yaşında, yakında askere gidecek, işsiz, halen ailesiyle yaşayan biri de benim..

bende 28 yaşındayım ayrı yaşıyorum fakat keşke ailemin yanında kafam rahat olsa eski arkadaşlıklarım olsa işsiz gücsüz takılsam daha güzel olurdu

28 yaşındayım aynı durumdayım. Her gün psikolojik bunalım, derin düşünceler, gelecek görememe, işsizlik derken kafayı sıfırmaya gittikçe yaklaşıyor insan. KPSS ye gircem ondan bile ümidim yok o derece boşluktayım. Lisans mezunuyum.

elektronikteki deneyimlerini merak ettim açıkcası ve ne gibi bir yol izledin ve ne seviyeye ulaştın bunu paylaşman mümkün mü ve bu konuda merakı olanlara ne gibi bir yol izlemesini tavsiye edersin @L. Croft &

Ders çalıştıktan sonra noldu hocam memurluk falan mı?

Yoksulluk sınırının 17.340 TL olduğu ülkede bir insan neyin hayatını kuracak aga? Bize her şey müstehak, her şey.

26 yaşın içindeyim. Bir yandan çalışıp bir yandan kendi işimi yapıyorum. 7 yıl önce parasızlıktan üniversiteyi yarıda bırakmıştım. Daha sonra hem okudum hem çalıştım. Son 4 yıldır kafayı kırmış bir şekilde çalışıp kendimi geliştirdim. Üzerimde vaktimin yetmeyeceği kadar iş var ve yenileri de ekleniyor. Dağılmış bir ailede büyüdüğüm için hiçbir zaman aile evine döneyim, babamdan harçlık alıyım, bana baksınlar gibi bir lüksüm olmadı. Kendimi geliştirmeseydim, iş tutturamasaydım muhtemelen inşaatlarda veya atölyelerde yaşıyor olurdum. Konudaki çoğu arkadaş farkında olmasada çalışmadan hayatını idame ettirme lüksüne sahip. Konfor alanınızdan çıkmadığınız sürece hiçbir zaman hedeflerinize ulaşamayacaksınız.

konuyu tam yerine açmışsın burası tam merkezidir Üye rekoru kırılabilir tabii bunu itiraf ederlerse

Adım adım

Benim de yaş 27 oldu. İş dışında yazılanlar uyuyor ki işi de zor buldum. Çok önümü göremediğim için şimdilik ayrı eve çıkma düşüncem de yok. Ama artık kendimi eskisi kadar suçlamıyorum. Ülke şartları da ortada.

Öncelikle konfor alanından çıkmanız gerekiyor. 2-3 yıl zorluk çekip herhangi bir işte çekirdekten yetişirseniz iyi para kazanırsınız. 25 yaşında evde işsiz yatmaktansa sanayide, tersanede, atölyede yatmak daha iyidir. İşi öğrendikten sonra kazanacağınız para da yaşayacağınız hayatta size bağlı. Ama 2-3 yıllık çileli dönem zor geldiği için çoğu insan evde yatmayı ve gelip geçici işlerle günü kurtarmayı tercih ediyor.

''özgürce hareket edememenin ezici sıkışmışlığını yıllardır derinden yaşıyorum.'' 25 yaşında bir Ziraat mühendisiyim. Asker ailesinde yetişmiş bir evlat olarak idealler, disiplinler ve hedeflerle büyüdüm. Türkiye'nin farklı bölgelerindeki, farklı şehirlerde yaşayarak kültürel bir birikime sahibim. İngilizce biliyorum. 2015 yılı üniversiteye girene kadar pek çok farklı işte çalıştım. Bitirmiş olduğum bölümü severek isteyerek geldim. Her ne kadar sektöre küstüren eğitimsiz ve bilinçsiz sıfatlar ve unvanlar ile karşılaşsam dahi mesleğime gerçekten gönülden bağlıyım. Üniversite yıllarım boyunca Türkiye'deki birçok farklı bölgenin birçok farklı şehrini gezmeyi başarabildim. Edindiğim lisan bilgisi ile 2 yıl boyunca turizm rehberliği yaptım. Güzel anılarım oldu. Güzel bağlantılar kurdum. Pandemiyle birlikte okuldan mezun oldum ve 2020-2021 yılı TSÜAB staj programının Türkiye genelinden seçtiği 30 öğrenciden biri olarak UTEM'de teori stajımı Ankara-Polatlı'da Özel Sektör Tarımsal Araştırmacı Kuruluş belgesi olan bölgesine tarihine göre kaliteli bir firmada uygulamalı stajımı gördüm. Stajla birlikte teklif edilen işe başladım ve ardından özel sektörün acımasız tokadını gencecik yaşımda tüm mutluluğum ve hevesimle yemiş bulundum. Evet hevesim kırıldı evet üzüntü duydum lakin özel sektörde bir başkası adına komik ücretlere çalışma fikrinden caydım. Kpss'ye hazırlanmaya başladım. Kpss ile atanıp hayatta kalabilecek yaşam standartlarımı arttırmak gibi bir hedef belirledim. Sabah 08:00 gece hangi saatte bittiği belli olmayan mesailerden sonra devlette kendimi daha çok geliştirebilecek zamanım olabileceğine inanıyorum. İngilizcenin yanına pek çok daha yetkinlik ekleyip yurtdışında yaşamak istiyorum. Şu güzel insanın yazdığı söz öyle ağırıma gitti ki... Aylardır yaşadığım buhranı, yıllardır deneyimleyen bir insanın çektiği sıkıntıları tahmin dahi edemem.

25 yaşıma gireceğim makine mühendisliğinden bu sene mezun oldum hala iş bulamadım aslında yazılıma çok meraklıyım ama sektöre geçiş yolları arıyorum.

Sizden küçüklere ne tavsiye edersiniz Ne yapalım ne yapmayalım Pişmanlıklarınız neler

tek yasiyorum hocam.

Hocam dediklerinize yüzde yüz katılıyorum, konfor alanından çıkmadan zorluklar çekmeden bir şey olmuyor bu sebeple alışkanlıklarımız dan vazgeçip zorda olsa kendimizi motive edip uğraş sarf etmeliyiz

1 yıl sonra benide yazın aranıza, çalışmayı köleliği falan geçtim artık su akar yolunu bulur diyorum başka birşey yapacak enerjimde kalmadı. Acil bir durum için elimin altında silah olmaması canımı sıkıyor bu aralar kafama sıkmak istesem sıkacak lüksüm bile yok.

Ne yapmak istediğini sen bilirsin hocam ama yazdıklarına bakılırsa ingilizcen iyi değil demek ki muafiyeti geçememişsin. İngilizce almanca ve bir dili daha çok iyi konuşabiliyor olman lazım, vizyon sahibi yırtıcı kuş gibi görünmen lazım yurtdışı şirketlere belki o şekilde çok düşük bir ihtimalle gidebilirsin.

28e az kaldı benim de durum aynı, okuduk ettik de iş bulamadık. Belli bir süre sonra da insan hepten salıyor. Bir de üstüne psikolojik sıkıntılar derken hayatta kalabilmek tek başarı oluyor.

ayrı eve özel yaşam alanına ihtiyaç var bu çok doğru. maalesef bende ailemle yaşıyorum yaşım 33 oldu. parayı bulamadım bi türlü. esasında birkaç iş projem var ama bunları geliştirebilecek arkadaşlarım yok. çevremde inovatif düşünebilen girişimci insan yok maalesef. işe ihtiyacı olan, girişimci forumdaşlarımdan isteyen olursa pdf halinde mail yollayabilirim projelerimden birini. üzerine konuşmak isterim. esasında böyle girişimcilerin bir araya geldiği online bir platform olsa fikir alışverişleri yapılsa iyi olmazmıydı yav. neyse. herkese iyi bayramlar. özgürce hareket edememenin ezici sıkışmışlığını yıllardır derinden yaşıyorum. ps. girişim pdf projem için özelden mail adresinizi yazabilirsiniz.

selamlar 30 yaşındayım işsiz sapsız değilim hala aile ile yaşıyorum bence çok güzel bu devirde ekonomide evlenip yada ayrı eve çıkmak hayal.

Bendim bu.. Babamın vefat etmesinden sonra 1 sene önce ayrı eve çıktım. Tüm faturası çartı, çurtu hepsi benim üzerime. Evin tek çocuğu olmama ve sadece annem ile yaşamama rağmen yaptım bunu. Şu söz doğru sanırım, 'erkek çocuğu babası öldüğünde büyür'

Dünyanın en güzel hayatı beni de yazın

Akraba, toplum baskısı üzüyor mu seni Örneğin kaç yaşına gelmiş annesiyle yaşiyor gibisinden

11-12 yaşlarındayken bazı konu dışındakilere bakıp bu yaşa gelmişler halen bir baltaya sap olamamışlar derdim. Yaş geldi 22'ye ben de bir sap olamadım. Konu dışı laneti galiba

Aile yaninda devam istende cikarildik. Allaha sukur acikta degiliz.

ben de metalurji malzeme mühendilisği lisans öğrencisiyim yıldız teknikte. henüz hazırlık sınıfındayım fakat bölümde iş imkanları neler daha henüz bilmiyorum sizce nasıldır? ben kimyayı çok severim ondan bu bölümü seçtim fakat çoğu yaşıtım gibi yazılıma ilgi, alakam ve bilgim var benim için üniversite öncelik geldi o yüzden seçtim kafam karışık yazılım mühendisliğine geçme şansımda var ne yapacağıma karar veremedim. benim amacım direkt üni 2. okuduğum bölümle alakalı işlere girip işte ustalaşıp yurt dışına gitmek ingilizcem iyidir yanına bir de almanca ekleyeceğim umarım siz olsanız ne yapardınız bu bölümden devam mı yoksa yazılım müh mi?

Beni de ekleyin. Zavallının biri olarak görüyorum kendimi. 2 işe girdim hayatımda onlarda da mobbing dışlanma. Bir baltaya sap olamadım.

O yaşlarda aile evinde hiç düşünemedim kendimi 22 yaşındayım gider şantiyede yatarım yine ayrı kalırım o yaşlarda. Hatta Suriyelilerin ibretlik bir tespiti var Türk gençleri ailelerini bırakamıyor diye. Ne kadar haz etmesekte adamlar haklı. Suriyede 15 16 yaşında kendi hayatını düzenini kurmuş savaş sebebiyle geldiği Türkiyede bile kısa sürede evlenen ayrı eve çıkan adamlar var. Bir an önce bu döngüyü kırmaya bakın. Hayat hızlı geçiyor. Zamanınızı iyi değerlendirin. Paraya ihtiyacınız varsa bir an önce bir iş bulup çalışın, yatırım yapın, pasif gelir kaynakları oluşturun, networkünüzü arttırın, sosyalleşin zaman aleyhimize işliyor.

hocam tavsiyeleriniz var mıdır?

26ma kadar çoğu kisi gibi bende ailemle kalıyordum. Calisiyordum ama ben. Hergun santiyeden ustum basım leş gelirdim. O isten kurtulmak icin baya kafa kirdim. Radikal bir karar almam gerekiyordu. 26 yasimda isi ve kiz arkadaşımı birakip oturup ders calistim tekrar sınavlara hazirlandim. 4 yil gecti çok sukur aldigim en iyi karar oldu. O icinde bulundugum durumdan ciktim. Eger hareket etmezsem, karar almazsam hep oyle gidecekti bir ömür. Kendiniz icin karar alin, bir yol cizin ve o yoldan çıkmayın. Biraz uzun da surse amaciniza ulasma ihtimaliniz yuksek. Kararlilik sart. Zaman hizli akiyor. Boşa harcamayın.

selam olsun dostum. umarım istediğin koşullara bir an evvel sahip olabilirsin. anladığım kadarıyla eğitim olarak benden çok daha kalifiye durumdasın. yaşın da benden genç. yolun açık olsun.

'erkek çocuğunun ölümü babasının ölümüyle başlar' orhan pamuk'un bir cümlesidir. babasını &kaybeden ve bu kayıpla beraber hayata ikinci bir dogumla baslayan& erkek, kendi& ölümünün &de startının verildigini hisseder, misyon, sorumluluk artık ondadır, tabi& ölüm &sırası da.

Bu tarz insanlar çok fazla var. Ülkenin halini düşünmeden insanlar baskı yapıyor.

Bence konu başlığını bir halt olamamış ailenin yaptığı çocuğun ailesi ile yaşama mecburiyeti olarak değiş. Çocuğuna temel hak olan barınma hakkı sunamayacak aile yeni bir birey neden düyaya getirir. İstanbul için düşünürsek kiralar maaş kadar ev almak ancak emekli olana kadar para biriktirmekle olur. Ev fiyatları da gün geçtikçe artmakta zaten uyduruk evler için bile.

İki sene öncesine kadar ben de bu şekildeydim. Metalurji malzeme mühendisliğini %100 ingilizce olarak 3.01 ortalama ile Karabük Üni den 23 yaşımda bitirdim. Memleketim olan Aydın da çok büyük bir şirkete Atölye Mühendisi olarak girdim yalan yok aylık maaş 3300 Tl idi. Elektronik işlerle de çok ilgiliydim lakin başlayacak bir yer bulamıyordum. Hayırlısı olsun diyip başladım işe lakin 3. ayın sonunda bana gelmeler başladı. Hesap kitap yapıyorum işin içinden çıkamıyorum, 60 yaşıma kadar böyle bir ortamda bulunup üç kuruş para için çalışmak içimden gelmiyordu, hayal dahi edemiyordum. O ara Bitcoin işi hafiften yükselmeye başlamıştı, benim sıvı soğutma vega 64 bile günde 5 dolar bırakıyordu zorluk o derece düşüktü. Kredi çekip piyasada ne kadar vega, 5700xt ne varsa toplamaya başladım o sıralarda. Kendimce rigler yapmaya başladım kenardaki paralarla, daha sonra Nvidia ve AMD 3000 ve 6000 serisi kartlar çıktı onları da, sattığım riglerin parasıyla güzel bi checkout botu alıp Amazon un karaborsasından çekmeye başladım. 1 ayda 10 parça 3080,3090 ve 6800XT kartları çektim, Türkiye deki kara borsa fiyatından 3 günde hepsini sattım ve bu böyle 3-4 ay devam etti daha sonra çok karlı olduğunu gördüğüm için hazır sistemlerden kartları dağıtmaya başladım. Madencilere kazık fiyattan verdiğim ekran kartlarından arta kalanları piyasa fiyatından ucuza forumdakilere dağıttım, alan veren herkes memnundu. Daha sonra içlerinde gümrük müşavirliği sahibi olan ben dahil 5 arkadaş konteynır ile kart çekmeye karar verdik. Kredi ve bir sürü borç paranın ardından 7 hafta sonra kartlar elimize ulaştı. Kartlar paylaştırıldıktan sonra tam takım anahtar teslim olarak sistemleri dağıttım ve 1 Ocak 2021 de 5 Giga hash oranında kazım gücüne sahip bir rig ve 18Kwh gücünde solar panel sistemim oldu. İşe girerken herkes batacaksın, intihara kadar sürükleneceksin vs diyordu. Şimdi hepsi mum oldu sesleri çıkmıyor. Daha sonra kız arkadaşım KPSS den aldığı yüksek puanla Diyarbakır Ergani ilçesine atandı. Aile evimdeki kişisel eşyalarımı aracıma yükleyip Aydın-Diyarbakır yolculuğuna çıktım. 9 ay oldu evleneli, hayatımda verdiğim en doğru kararlar beni buraya getirdi. Hayarın size ne getireceğini asla bilemezsiniz ama değişimler her zaman aksiyon gerektirir. Aile evinde kalmak iyidir, kira ve diğer giderleriniz olmadığı için para biriktirmek çok daha rahat olur. Benden size 2 tavsiye, ilk önce kendinizi ve ne yapmak istediğinizi bilin ve buna karar verin. 2. si ise asla oturduk yerden bir şeyler olmasını beklemeyin, hareket edin, insanlar tanımaya çalışın, network oluşturmaya çalışın ve işinizi icra ettikçe para mutlaka devamında gelecektir. Para asla 1. sıranızda olmasın. Ben lisans mezunu olarak oto tamirciliği de yaptım, mobilyacılık ta, kendinizi bir yere ait hissetmiyorsanız; ait olduğunuz yeri bulmak için denemekten asla çekinmeyin. Şimdi ne mi yapıyorum? Vakit buldukça güzel haberler yazmaya çalışıyorum, Evin odasına aldığım son sistem cihazlarla elektronik servis işi yapıyorum, yakında YouTube kanalı açmayı planlıyorum.

Merak etmeyin 2-3 seneye Türkiye'de herkes o durumda olacak. Daha önümüzde sermaye kontrolleri, moratoryumlar, ayaklanmalar, belki iç savaş bile var.

29 olacağım işten kovulduk sevgilimiz ayrıldı. anne babayla yaşıyoruz allah razı olsun bi dediğimizi iki etmiyorlar ama kendi başına hayata tutunamamak koyuyor bu yaşta

Dostum sizin gibilere ''Failure to Launch'' sendromlu kişiler deniyor, hani fırlatma esnasında başarısız olan roketler var ya ondan işte. Google a bakabilirsin istersen. ''Failure to launch refers to highly-dependent adult children who are still relying on their parents to care for them. Individuals with failure to launch syndrome have little desire to seek employment or contribute financially and tend to isolate themselves from the rest of the world.'' ''Fırlatma başarısızlığı, onlara bakmak için hala ebeveynlerine güvenen, yüksek düzeyde bağımlı yetişkin çocukları ifade eder. Başarısızlık sendromuna sahip bireylerin iş arama veya finansal olarak katkıda bulunma konusunda çok az istekleri vardır ve kendilerini dünyanın geri kalanından soyutlama eğilimindedirler.''