Bana ilk geldiğinde problemli bir çiçekçide çalışan kızdı daha 15 inde olmasına rağmen öfke doluydu ve intiharkolikti 4 denemesinide başaramamıştı yaralıydı 9 aylık rehabilitasyon tedavi vb. ile daha az problemli hale geldi sonra bölgeden ayrıldım 2.5 yıl sonra yolumun üzerindeydi o yer ovalarını orkide bahçelerini izlerken şehre varmıştım bile derken onu gördüm. Büyümüştü açık mavi mora boyamıştı saçlarını büyük bir buket taşıyordu elinde yüzü gülüyordu ve elindeki façalar gitmişti motorumdan inip ona bir selam verip kaskımı çıkardım ilk tanımadı ama sonra benim başbilen abin diyince birden yüzü dahada güldü mekanlarını kafeye çevirmişler yarımsaat 45 dk oturdum biraz acelem vardı kızı büyümüş bir baba gibi hissettim kendimi