İnsanın hayatında gerçekten anlaşabildiği, dertleşebildiği birisi olunca hem yükü hafifliyor, hem de zor zamanlardan geçmesine yardımcı oluyor, benim hayatımda şu ana kadar hiç düzgün biri olmadı, ve hala da yok. Konuştuğum arkadaşım çok oldu, ama gerçekten kendimi yakın hissettiğim birisi hiç olmadı, içimi döküp rahatlayabildiğim, ve bana destek olan bir arkadaşım olmadı, şu anda da konuştuğum senelerdir arkadaş olduğum kişiler var fakat hiçbirini kendime gerçekten yakın hissetmiyorum, hatta bana zararları dokundu bile diyebilirim, hep yakın arkadaşlarını yanına alıp kafa dağıtan, dertleşen kişilere özendim, benim bir derdim oldu mu bir şeyle uğraşarak gidermeye çalışıyorum anca. Kız konusunda ise hangi kızla bir şey yaşadıysam hepsi bana zarar verdi, son hatam ise üniversitede kendi sınıfımdan bir kızla konuşmamdı, duygularımla oynayıp, bana zarar verip beni bir kenara attı, şimdi bir de her gün sınıfta onu görmenin acısını çekiyorum. Bunların tek iyi yanı sanırım yalnızlığa gerçekten alışmam oldu, artık sorunlarımı kendim çözmeye de alışmaya başladım, acılı bir süreç oluyor fakat buna alıştıktan sonra kimseye ihtiyacınız olmuyor.