dostlar selam. ben 12. sınıf öğrencisiyim, derslerim hep iyi oldu ve şu anda da yks sayısalda en az 10kya gireceğimi düşünmekteyim. fakat sorun şu; istediğim bir şey yok ve insanlarla her gün muhatap olmaya katlanamıyorum sürekli ders ders ders diye yetiştiğim için ne gerçek bir hobim, ilgim veya hayalim var. okuyup öğrenmekten veya çalışmaktan başka hayatımda olan bir şey olmadığı için bunları sevmeyi öğrendim. ama hepiniz kabul edersiniz ki hayat test çözüp kitap okumaktan ibaret değil. sosyal açıdan uyumsuzum, hiç güzel sürdürebildiğim bir arkadaşlığım olmadı sanırsam. yüzde doksan sorunun bende olduğunu da kabul ederim. anaokulundan beri anlaşamadım insanlarla, kavgacı biriydim çocukken. yıllar içinde bunu bırakıp bu siniri kendi içime yönelttim, depresyon ve anksiyete sorunum buradan çıktı, bir senedir antidepresan kullanıyorum. ağzım laf yapmıyor değil yeri gelince, ama bazen öyle anlarım oluyor ki gidip bakkaldan ekmek almak bile korkunç geliyor, başka bir gün ise özgüven tavan düşünmeden konuşabiliyorum, başka bir gün milletin düşüncesini önemsediğim için adım atamıyorum. bir sorunumun olduğunu biliyorum, ailemde çok fazla mental sıkıntı, hastalık, intihar olayı da var, fakat bunu ne psikologlara ve psikiyartlara ne de arkadaşlarıma, aileme anlatabiliyorum. ayrıca her gün insanlarla takılıp buna katlanabilen biri değilim. haftada bir dışarı çıkarsam çıkarım, bu da beni bunaltır, bir süre yalnız kalmak isterim şarj olmak için. her gün ful enerji sosyalleşebilen biri değilim. uzun bir süre endüstri muhendisligi düşündüm, fakat bunun yönetim boyutunun da farkındayım. bu nedenle büyük şüphelerim var bu mesleği nasıl icra edeceğim konusunda. bilgisayar mühendisliği düşünmedim değil; fakat etrafımda süper bir donanımla bu bölümü yazacak kişiler kendime olan güvenimi çok düşürüyor, bunun yanında puanlarının yüksekliği de cabası. sağlık kesinlikle düşünmüyorum insanlarla uğraşmak istemediğimden. ben iş yapan bir adamım, arada bir insanlarla gerekince konuşurum orası mühim değil, ama sürekli iletişime dayalı bir meslekte başarılı olacağımı düşünmüyorum. benim istediğim bana iş verilmesi, gerekirse bir ay onun üstünde mümkünse tek başıma çalışmak. iş bulma sorunu nedeniyle akademisyenliğe de çok yöneldim zamanında, ama iletişim noktasında beni çok soğuttu. anksiyetemi, depresyonumu bir şekilde çözebileceğime inanıyorum ama kişisel mizacımı ve insanların beni tüketmesini engelleyebileceğimi düşünmüyorum. bu hayatta istediğim tek şey beni kısıtlayan ailemden ve bağlarımdan sıyrılıp tek başıma yaşayabilmek. saygı çerçevesinde düşüncelerinizi ve önerilerinizi duymak isterim.