yıl : 2008 ay: nisan-mayıs ilkokuldan eve geliyorum çantayı koridora atıp sokağa çıkıyorum sokakta arkadaşlarımla buluşup hemen evlerimizin dibinde olan boş arsaya gidiyoruz arsanın iki ucuna da taştan kaleler yapıyoruz saatlerce futbol oynuyoruz öyle eğlenerek öyle mutlu oluyoruz ki o an yorulduğumuzda arkadaşın evinin bahçesindeki çeşmeden kana kana su içiyoruz sonra tekrar arsaya gidiyoruz oturuyoruz konuşuyoruz vs başka oyunlar oynuyoruz akşam ezanına kadar dert yok üzüntü yok gelecek kaygısı yok çocuk olduğumuz icin benlik denen kavramı da bilmiyoruz tabi sadece o yılları sonsuza kadar farklı bir boyutta yaşamak isterdim saf mutluluk ilkokul bitti ortaokula geçtim 2011 den sonra hiçbir zaman üst üste 2 gün mutlu ve huzurlu olduğumu hatırlamıyorum hem sağlık hem ailesel her türlü sıkıntıyı çektim tam 11 yıldır hayatım berbat koskoca 11 yıl ömrümden 20-30 yıl rahat götürdü en geç 40 yaşında bu sıkıntılar yüzünden kanser olup ölür giderim ben hayat gerçekten bazıları için iğrenç