Yaklaşık dört yıldır hiç iyi değilim. Dünyaya karşı kendimi çok yabancı hissediyorum. Sanki etraftaki herkes farklı dilde konuşuyor gibi geliyor. Her şey anlamsız ve boş gibi. Hep evde, bilgisayarda, kitaplarla filan vakit geçiren biriydim ama son birkaç yıldır artık dışarı çıkmak bile yorucu geliyor. Yalnızlığın seviyesini fazla arttırdım sanırım ve bu artık beni zehirlemeye başladı :D Eskiden insanlar menfaatçi, birbirlerini kullanıyorlar ve ben bu samimiyetsiz ilişkilerin bir parçası olmak istemiyorum diye düşünürdüm ve kendimi büyük oranda çevreden izole ettim. Hiç zor olmadı çünkü insan ilişkilerim de sorunlu. Liseden samimi olduğum üç beş kişi dışında kimseyle kimseyle görüşmüyorum. Onlar bile beni idare ediyormuş gibi hissediyorum bazen çünkü onları da sıkıyorum galiba. Zaten hepsi ağır bölümlerde okuyorlar ve kimseyi rahatsız etmek istemiyorum. Ararlarsa bazen konuşuyoruz filan. Üç beş yıla onlar da evlenince tamamen kopacak bağlantım sanırım. Kız erkek fark etmez bir insanla ilişki başlatmak çok zor geliyor. İnsanlar benden çabuk soğuyor veya sıkılıyor. Annem babam kardeşim filan da dahil. Çok olay oldu uzun hikaye anlatmayayım burada. Psikolojimin bozuk olmasının birinci sebebi yalnızlık diye düşünüyorum. Her ne kadar yalnızım, özgürüm vs pozlarında takılsam da beni bayağı yordu. İkinci sebep sevmediğim bir okulda okumam ve tam üç yıldır sınıfta kalmış olmam. Üç yıl boyunca tamamen saldım her şeyi zaten pandemi vardı hiç okula gitmedim evde bilgisayar filan takıldım işte. İlk defa bu yıl ders çalışmaya başladım kafamı toplayıp ama bu bölümü bitirince mesleği nasıl yapacağım bilmiyorum. İnsanlarla sorun yaşayan benim gibi birinin ana odağı insan olan bu mesleği seçmesi yanlış oldu tabii ama bu da ayrı uzun bir hikaye, burada anlatmıyorum. En azından tıp dersleriyle kafayı yemeyeyim diye kendimi siber güvenlik sektörüne verdim bir süredir. Mizacıma uygun bir iş ve neye nasıl çalışacağımı iyi bildiğim için hızlı ilerliyorum. Değişik iş modelleri var bu sektörde, hiç para kazanmasam bile dediğim gibi şu an burası benim için okuldan kaçış yeri. Kafamı epey dağıtıyor her ne kadar yorucu olsa da. 21 yaşına girdim bir süre önce ve hayata çok geç kaldım gibi hissediyorum. Hoş, zaten hiçbir şeyden bir beklentim de yok ama maddi açıdan birine bağlı olma düşüncesi üzücü. Çalışmakla ilgili en büyük motivasyonum bu zaten. İntihara eğilimli biri asla değilim. Zaten şükürler olsun ki son birkaç yıldır başıma gelen en iyi şey Müslüman olmak oldu. Dini konuda çok eksiklerim olsa da itikadi açıdan düzgünüm şükürler olsun. Bu yalnızlık konusu yoruyor beni işte bazen. Bir şeyler paylaşacak birilerinin olması fikri, birine sarılmak, biriyle kafa kafaya uyumak, ulan biriyle konuşmak :D filan çok güzel şeylermiş gibi geliyor. Ama işte benimle bunları saf olarak yaşayacak kimse olmadığı fikri beni üzüyor. Elbette ki işin dini boyutu da var. Tipsiz biri sayılırım. Üstüne dışarıdan bakınca soğuk ve mesafeli duruyorum ama hiç öyle değilim aslında. Sadece insanların konuştukları şeylere ayak uyduramıyorum. Bir de bir insanın başka bir insanı saf duygularla sevmesi imkansız gibi geliyor uzun süredir. Abi eskiden birine aşık olurdum filan artık olamıyorum. Dünya öyle duygular için fazla iğrenç gibi geliyor. Duygularım düşüncelerimle çelişiyor. Sizce psikolojimin bozukluğu yalnızlıkla mı ilgili? Bu noktaya nasıl gelmişim böyle çok ilginç.