Yani bazen aklıma takılıyor, bu dünya, bu evren, her şey aşırı derecede çıkar dünyası. Evrenin kendisi bile çıkarcı aşırı derecede. Bazen diyorum ki, yok canım, sevgi var, aşk var, dostluk var, sonra yanıldığımı anlıyorum. AŞIRI AŞIRI ÇIKARCI HER ŞEY! Yoldaki taşın bile benden bir çıkarı var! Size yemin edebilirim. Var işte. Sanki bir şeyler yanlış geliyor bu dünyada. Yani nasıl böyle bir evren, bu kadar çıkarcılığa, vahşiliğe izin verebilir? İnsan temeli sevgi olmayan şeylerle nasıl yaşayabilir? Ama görüyorum ki işte bazen, basbaya öyleymiş. İnsanın ailesi bile, kendisini gerçekte olduğu kişi olduğu için sevmez hiçbir zaman, bunu bir gün mutlaka göreceksiniz. O zaman çok derin bir yalnızlığa gömülüyor insan, bunu anlatırken bile nefes almayı unutuyorum, içim derin bir sıkıntıyla doluyor, dünyada çok insan olsa da, aslında her kişi tektir, herkes tek ölür, tek doğar. Diyorum bu evren böyle olamaz. İçimden bir ses, bu doğal değil diyor. Bu doğal olamaz. Bize ne içirdiler? Bizi başka bir yerden, başka evrenden mi getirdiler? Ne yaptılar bize böyle? İçimdeki ses böyle diyor. Böylece görüyorum ki, dünyada gerçekten seven bir benmişim, benden başka hiç kimse gerçekten sevmemiş, herkes ufak da olsa çıkar içindeymiş. İnanılmaz bir yalnızlık hissediyorum böylece. Sanki, uzayda, astronot kıyafetiyle, yıldız bile olmayan boş bir alana bırakılmışım gibi hissediyorum. Böylece diyorum ki, en iyisi umutlanmamak, hiç kimseyi sevmemek. Çünkü benim gibi hiç kimse sevmiyor demek ki, benim kadar yoğun değil. Sanki artık kağıt paraların kalkıp, dijital paraların geldiği zamanda, kağıt para zengini olmuş gibiyim. Hiçbir değerim yok elimde. Tek başıma, bir köstebek gibi yerin altında bir yerde yaşayasım geliyor, kimseyi tanımazsam, kimsenin benden çıkarı olamaz diye düşünüyorum. Dostoyevski, Tolstoy... Görünen o ki şimdi onları çok çok daha iyi anlıyorum.