Bu hafta iki tane yabancı şirketle yapacağım mülakat dışında bütün mülakatlardan elenmiştim, bugün ilki sabah diğeri öğleden sonra olmak üzere ikisi bana birilerini işe aldıklarını ve bu yüzden mülakatın iptal olduğunu söyleyen eposta attılar. Bir de zaten bugün ülke gündeminde olan olayı biliyorsunuz. Bundan önceki haftalar da kötü geçti, mayısın ikinci haftasının ortasına kadar çok stresliydim, dedim sonunda işler düzeldi; hasta oldum sonra, pazar günü malum seçim, ona da hasta hasta oy vermeye gittim. Geçen haftayı bu haftaki mülakatları bekleyerek arafta geçirmiştim. Önümüz yaz. Bizim ailede para bitti. Ha zaten ülkeyi geçtim tüm dünyada yeni bir ekonomik çöküş beklentisi var. Borçlar nasıl ödenecek bilmiyorum. Borcu geçtim kira ödeyememekten korkuyorum. Ulan arkadaş ne green card çıkıyor ne işe alıyorlar ne okullar burslu kabul veriyor. Hayatımda hiçbir zaman sonunda rahata erdim diyemedim. Ne öldüm ne doğruldum hep süründüm. Çocukluğumdan bu yana şöyle bir geçmişimi gözden geçiriyorum da hiçbir zaman \"ulan şu yıl ne güzeldi ya, keşke o yıla geri dönsem\" diyemiyorum. O yıl iyi bir şey olmuş olsa bile daha kötü bir şey kesinlikle olmuş. Hayatımın 3/4'ü bu borçlar nasıl ödenecek diye endişe ederek geçti, kalan 1/4'ü ise bu para ne zaman bitecek diye endişelenerek. Başıma gelen iyi şeyler hiçbir zaman sürekli olmamış. En ağırıma giden şey ise ben bir şeyler için çabalıyorum, sonra olmayınca bütün umudu kaybedip salıyorum. En beklemediğim anda ise yeni bir umut beliriyor, sonunda bir şeyler olacakmış gibi gözükünce yine çabalıyorum ve tabii ki çabalarım yeniden boşa çıkıyor. Bu döngüden sıkıldım lan artık.