19 yaşında sınav öğrencisiydim bu sene. Harçlığım hep aylık 100TL idi, kitap alırken bir miktar para isterdim ama yetmezdi fotokopi çekerdim. 2 yılda bir kıyafet alışverişi yaptım hep, tişörte 40TL ayakkabıya 100TL üstü vermedim hiç. Ortalama bir apartman dairesinde yaşıyoruz. Okulda arkadaşlarımın 400-500 harçlık aldığını duyunca hayretle baktım. Kısaca istediklerini alamayan ama açlıktan da ağzı kokmayan orta-fakir bir çocuk gibi yaşadım. Bugün ise 10.000tl maaşı olduğunu öğrendim babamın. Şimdi babama kızdığımı sanacaksınız ama hayır :D kendine olan sevgim arttı. Sayesinde gereksiz harcama yapmamayı öğrendim, marka takıntısına 2 kuruş parasını çöpe atanlardan olmamayı öğrendim, sigara alkol almadım içmedim, insanlara paramla hava atmaya kalkmadım ve her istediğimi elde etmediğim için emek vermek gerektiğini öğrendim. Hala 100TL harçlık alıyorum ve kendim de işe girdim çalışmaya başladım bu yaz için, gayet memnunum ama biraz da şaşkınım. Burada şaşkınlığımı atmak istedim, okuyanlara teşekkürler. edit: babam sanayide usta işçi olarak çalışıyor, tamirat yapıyor.