Dibe vurmaktan çok uzaktayım, hayatı acısı ile tatlısı ile yaşamak hissetmek gibi bir lezzeti var. Canım yandığında bile hayranlıkla karşılaya biliyorum. Bazen olaylar sırasında nasıl ifade takılacağımı bilemiyorum. Nefret ettiğim birine güler yüz gösterip bana yaşatıkları için teşekkür edebilirim. Beni ben yapan olaylar karşısında gösterdiğim tepkiler tercihler ve düşüncelerim. Her ne yaşanırsa yaşansın, her kim ne yaparsa yapsın, karekterinin gereği onu yapması gerekmiştir. Kafama atılan taşı yerden alıp taşı atan sahibine gülümseyerek geri vermek gibi... Karekterinin gelişmesine katkıda bulunan insanlara kızgın değilim. Kedi ile köpeğin arasında yıllardır süren bir muhabbet olduğunu düşünürüm kedi kaçmaktan köpek kovalamaktan haz alıyor. Kaptan vahap ile beyaz balina mobidik arasında bir muhabbet, bu muhabbet kin nefret öfke üzerine kurulmuş. Kaptan vahap yerinde olsaydım bacağımı koparan beyaz balinaya karadan tek bir bacağım üzerinde durarak el sallayarak veda ederdim. Sert bir zemin bulma ümüdi ile dibe vururken sanıldığı gibi değil, dipte yapışkan balçıklar var. Her ağladığın da avutmaya gelen bir yetişkin bekleyen çocuklar. Aynı yetişkinlerden ıslah edilmek için yedikleri şefkat tokatları, karşısında çaresiz kalmaları gibi hayat karmaşık anlam vermek zor. Uzanamadığı şeği elde etmek için parmağı ile işaret eden çocuk gibi de süprizler dolu. Artık çocuk değiliz düştüğümüz yerden kaldıracak birileri yok, ağlayıp zırvalamakta fayda etmez.