Evet arkadaşlar her zaman ki gibi iş için bu sabahta evden çıktım ve metrobüse doğru yola koyuldum. Müziğimi açmış yine söylene söylene giderken bir gariplik farkettim, yanımdan geçen insanlar, dükkanlarından sokağı seyreden esnaflar gizlice bana bakıyordu. Ulan allah allah dedim noluyo niye bana bakıyolar acaba, kontrol ettim kendimi bi gariplik yok her zaman ki halimleyim ne oldu da bugün herkes bana bakıyor? Bir an duraksadım ne yapacağımı bilemedim, sonra yanımdan geçen genç bir arkadaşa 'Kardeşim neden bana bakıyosun acaba bi gariplik mi var?' dememle çocuğun koşup kaçması bir oldu. Çocuk kaçınca ne olduysa diğer insanlarda hızla çevremden uzaklaşmaya başladılar, esnaflar kapılarını kapatıp kendilerini içeri kitliyorlardı. Ulan dedim kesin şaka felan yapıyolar ayarlanmış bişey bu, hızla uzaklaştım oradan ve metrobüse gittim. İşte o an başımdan aşağı kaynar sular döküldü ve dondum kaldım olduğum yerde. Ben metrobüse biner binmez insanlar çığlık çığlığa kaçışmaya başlayıp metrobüsten indiler. O an şoförün aynasına baktım ve şoförle göz göze geldik, iki kat daha şaşırdım çünkü aynadan beni gören şoför kendini metrobüsten aşağı zor attı. Artık kafayı yemiştim, aynadan kendime bakıyorum tipimde bi gariplik yok, bildiğin normal insanım kimsenin benden korkup kaçması için bir sebep yok ortalıkta. Düşündüm düşündüm ve bir karara vardım. Metrobüsten çıkıp en yakınımdaki insan kaçmadan onu tutup ne olduğunu öğrenecektim. Çıktım ve yanımdaki bayanı kollarından tuttuğum gibi göz teması kurup şunu sordum: 'Neden benden kaçıyorsunuz?'. Bayan bir anda mosmor kesildi ve tek kelime söyleyip yere düştü; 'zebani!'. O an farketmiştim ki ben bir zebaniydim. Hemen oradaki insanları zindana attım ve kafalarını yedim.