Babam şubat ayında 15 gün devlet hastanesin de covid servisinde yatarak tedavi gördü, kronik sağlık sorunları vardı. Ambulans ile gitmişti testi pozitif çıkınca covid servisinde yatış vermişler. Doktorlar 15 gün sonra taburcu ettiler babamı, ama eve geldiğinde durumu iyi değildi, babamların evi birinci kat, merdivenleri çıkamamış, ben eve geldiğimde babam baygın baygın konuşuyordu, ilaçların etkisidir diye düşündüm. Ara ara eve babamların evine gidiyordum ama eskisi gibi değildi, halsizdi. Gündüzleri biraz daha iyiyimiş ama geceler genelde fenalaşıyormuş, 20.02.2022 tarihinde gece 3 civarı annem beni aradı, babamın hasta olduğunu söyledi, hemen yanlarına gittim, önce babam sakın ambulansı aramayın sabaha iyi olurum dedi. Annem ile kendi aramızda konuştuk ve ambulansı arama kararı aldık. Ambulans geldiğinde parmaktan oksijen seviyesine baktı, ambulanstan oksijen aletini getirdik. Babamı dışarı çıkardık, ambulansa bindirdik. Oksijen maskesini babam defalarca çıkarmak istedi, sağlık görevlisi amca sakın çıkarma bunu takman zorunlu, iyi gelecek bu sana dedi. Yolda ambulansta babamın kalbi durmuş, ambulans hastaneye varınca kapıları hemen açmamışlar, sonra sedye ile çıkartıp, kalp kirizi vakası diye apar topar acile götürmüşler, ben oraya vardığımda kalp cihazının sesini duyuyordum, dıt dıt yapıyordu, bazende yüksek volume ile uzun süre dıt yapıyordu, o esnada sanırım elektro şok veriyorlardı, yani sesleri duyabiliyordum, sonra tekrar dıt dıt yapıyordu, tam seviniyordum, kurtuldu babam diyordum, sonra tekrar uzun süre dıttt sesi geliyordu, doktorlar, elimizden geleni yapıyoruz, Allah'tan ümit kesilmez ama kalp ritim tutmuyor, kendizi her ihtimale hazırlayın dediler. Sanırım bir saat civarı hastanede kalp masajı yapıldı, elektro şok verildi. Bir süre sonrada kötü haberi verdiler. Cenazeyi teslim alırken, teşhis etmek ister misiniz dediler, kabul ettim, morgta babama baktım, milyarda bir ihtimal belki yaşıyordur diye yüzüne boynuna, omuzlarına falan dokundum, en ufak bir kıpırdama hareket yoktu ama sanki uyuyor gibiydi, sakin ve huzulu bir şekilde uyuyurdu. Cenazeyi yıkama esnasında beni içeri aldılar, sanırım şahit gerekiyormuş, tek kişiyi içeri alıyorlarmış zaten tektim, yıkamanın sonuna doğru, sende yıkamak su tutmak ister misin diye sordular, görevli çekildi ben yıkamaya başladım, başını okşadım, yanaklarını okşadım, hala bir belirti arıyordum belki yaşıyordur diye sanki midesi biraz şişik görünüyordu. Elimden geldiğinde uzun uzun yıkamaya çalıştım, sonra güzel koksun diye gül suyu döktük. Keşke sağlığında daha fazla yanında olabilseydim, işlerin yoğunluğu, sürekli mesai yapmamın gerekmesi, yüksek lisansa başlamış olmam, haftasonları gidiyordum yanına ama yeterli değilmiş, bir evlat olarak neyi nasıl yapabilirdim, kendimi ve hatalarımı çok sorguladım, keşke küçük bir araba alsaydım, hastaneye götürüp getirseydim, daha farklı bir işim olsaydı, daha iyi bir ekonomik duruma sahip olsaydım, neler yapabilirdim, eve özel doktor çağırsaydım gibi şeyler düşünüyorum ama sadece düşündüğümle kalıyorum, zamanı geri alamıyorum. Acaba o gün ambulansı aramamış olsaydım, diğer günler gibi kendi kendine fenalaşması geçer miydi? Evde yatak odasında sırtını duvara dayamış oturuyordu yada oturur vaziyette zigona başını dayıyordu, yani yatmıyordu, sedyeye yatırılınca yada hava maskesi verilince mi kalbi zorlandı ve durdu? Midesinin şişmesinin kalbe verilen elektro şok ile ilgisi var mıdır? Düzenli kan sulandırıcı iğnesini yapıyorduk, çok düşündüm nasıl kurtarabilirdik diye, vefattan sonra babamı çok düşündüm ama hiç rüyama girmedi. Babam 66 yaşındaydı, 2006 yılında kalp ameliyatı olmuştu, kronik sağlık sorunları vardı.