Yalnızlık kavramının bile kaldıramayacağı bir izole ve dışlanmış bir hayatın içinde hissediyorum kendimi. Hiç arkadaşım ve ortamım yok. Kız arkadaşım da olmadı hiç. Yaş 19. Asosyalim ve çokta belli etmediğim sosyal fobim var. Üniversiteye gitmedim ama şuanda sayısal çalışıyorum seneye tekrar gireceğim ama dersler o kadar zor ki bir de temel de yok o yüzden biraz korkmaya başladım. Sanki hayatımın sonuna kadar yalnız ve yıkık bir şekilde kimsenin sevmeyeceği bir insan olarak yaşayacağım gibi hissediyorum. Hayatımı yaşayamadığımı söylüyorum. Böyle olmaması gerekirde ama oldu işte napayım. Neyse bu kadar umutsuzluk yeter azcık ta pozitif düşünüp hayatın bize neler getireceğine bir bakalım da o zaman kabulleniriz bu hayatın darbe vurup bizi elediğini.