Belki yüzlerce hatta binlerce böyle yazı okudunuz. Bazısı kafanıza yattı bazısı yatmadı. Peki bu soruyu gerçekten hissettiniz mi? Evet ben yaşıyorum ama neden? Ne için? Hayat planım nedir? Şunu yapıp ardından şunu uygulayacağım vs. Peki ya sonra? Bunu ne için yaptın? İnsan kendine bu soruları sorduğunda nasıl geçiştirir? Geçiştirir diyorum çünkü başka bir yol göremedim şu ana kadar. Gittikçe derinlere dalıyoruz. Gece vakti ölüm sessizliğinde ki odanın karanlığını yaran o sesle karşı karşıya kalıyoruz. İçimizdeki o sesle savaşıyoruz, bir münakaşaya giriyoruz. O ses aslında biziz, peki karşı taraf kim? O sesin her bir cümlesi bizi boğuyor. Aklımıza garip şüpheler sokuyor. İster istemez bizi intihar düşüncesi ile baş başa bırakıyor. \"Ölümden sonra bana ne olacak?\" İşte can alıcı soru. Kafana bir mermi ve bam! Karanlık? Kapkaranlık. Ses yok. Düşünce yok. Yer ve zaman kavramı yok. Bunları aklımız almıyor. Alıyor desekte almıyor. İnsan o zaman korkuyor işte. Burada kimse \"Ben o karanlığa razıyım\" demez. Diyemez. Derse eğer ya travmadadır ya da 13 yaşında, siyah giyinen, aptal, hayatla karşı karşıya gelmemiş bir ergendir. Hepimiz o karanlıktan korkuyoruz. Bu yüzden ölümden sonraki yaşama inanıyoruz. İnanmak istiyoruz. Korku bizi buna zorluyor. 20 yaşıma geldim. Sizin için ufak bir yaş olarak gözükebilir ama hayatım hep bunları düşünmekle geçti. Bu düşünceden hiç çıkmadım desem yalan olur. Çıkmasaydım eğer dayanamazdım. Kafayı yedirtir bu sorular. Bu düşünceden çıktım ara sıra. Aslında çıkmadım. Sadece geciktirdim. Okul, aile, arkadaş vs. başka şeylere odaklanarak onu bir süreliğine unuttum. Ama her geciktirdiğimde o düşünceler daha güçlü bir şekilde geldi. \"Neden yaşıyorum?\". Bu soruyu çevremdeki çoğu kişiye sordum. Dini bir biçimde yaklaşanlar oldu. Ben çok denedim, bunu dini olarak atlatmayı. Ama bir türlü başaramadım. Dünyevi yaklaşanlar ise klasik gidişatı anlattı; Okulu bitir, askerliğini yap, bir işe gir, biriyle evlen ve ölene kadar bir amaç uğruna öl. Amaçların arasında mutlu yaşamak , eşine ve çocuklarına sahip çıkmak gibi şeyler vardı. Bizim hayattaki amacımız bu mu cidden? Bu kadar basit mi? 60-70 yıllık bir ömrü bunlarla mı anlatacaksın? Benim kafam almıyor. Onlar gibi bir dakikalığına da olsa düşünüyorum. Okulu neden bitirmek zorundayım? Bir iş sahibi olmak için. Peki iş sahibi olduktan sonra? Para kazanacaksın ve hayatta istediğin şeyleri yapabileceksin. Evlenirsen ailene bakacaksın ve bu seni mutlu edecek. Gerçekten buna inanıyor musunuz? Ben inanmıyorum. Hayatım gerçekten hep bir çıkmaza giriyor. Düşüncelerden kurtulamıyorum. Bir çıkış yolu yok. Bazen ölmek istiyorum ama yapamıyorum. Korkuyorum. İnsanların böyle şeyleri sorgulamaması beni çıldırtıyor. Hayat geçiştirmekle geçmez. Yalanlarla yaşayamam. Hep bir şeylere tutunmaya çalıştım. Ama tutunduğum her şey bir anda kuma dönüştü ve avuçlarımdan akıp gitti. İçimdeki bu karamsarlığı satırlara dökmek istedim. Belki birileri benimle aynı fikirdedir. Belki birileri bunların bana yanlış olduğunu kanıtlayacak ve bana yardım edecektir. Ben gerçeklerden kaçmaktan sıkıldım. Gerçekleri istiyorum. Ama onları bulamıyorum. Yardım istemiyorum. Sadece söylediklerime cevap istiyorum. Buraya kadar gelip okuduysanız teşekkür ederim. Bir iki kelam ederseniz gerçekten mutlu olurum. Bunları bu kadar derin yazabileceğim tek yer forum.