Evet ben de dedim bir doom günü konusu açayım. Bugün tam da doğum günüm. Yine yalnız kutlayacağım. Beraber olduğumu hissettiğim kimse yok. Ne aile ne de arkadaş... Aslında geriye bile gittiğimi düşünebilirdim fakat, bu bir yıl içerisinde 60-70'den fazla kitap okudum. bu benim için başarıdır. hayatımda ilk defa bunu başardım. okumayı asla ama asla bırakmamayı gerçekleştiriyorum. düşünsel hayatım oldukça gelişti. daha fazla şeyi kavrar oldum. bu yıl içerisinde beyinsel aydınlanmalar yaşadım. yalnızlığa büyük ölçüde alıştım. sosyal olmaya çalışmaktan, kendimi inkar etmekten yorulmuştum açıkçası. ben insanları sevmiyorum arkadaş. artık yanımda kimse olsun istemiyorum ve birileri olsa bile bir yanlışları olduğunda yol verme niyetindeyim. kendimle çok eğleniyorum. kendim olmasaydım napardım bilemiyorum gerçekten. epey fazla sıkıntıya göğüs gerdiğimi düşünüyorum. antidepresan alıyordum onu da bıraktım. ve işin iyisi artık eksikliğini hissetmiyorum bile. kendimi daha güçlü hissediyorum. kaslarım! canım kaslarım sağ olsun... veee en iyisi de İNTİHAR sevgimi azalttım. kıvranarak da olsa yaşamaya çalışmak bende bir savaşma psikolojisi oluşturdu ve bunu yapmayı düşünmüyorum bile. yani... en azından daha az düşünüyorum. yıllardır sürünerek yaşıyordum ve hiçbir şey yapmadan hayatıma devam ediyordum. artık silkinip yeni deneyimler edinmenin ve büyük gelişimler göstermenin vakti geldiğine karar verdim. bu psikolojiden silkinince kendinize neden bunu yaptığınızı da daha saydam bir şekilde görmeye başlıyorsunuz neyse ki. ööle.