Selamun aleyküm arkadaşlar. Ben insanları gözümde çok büyütüyorum. Örneğin bir insanı dövebilecek gücüm var ama bunu kullanamıyorum. Karşımdaki insanı gözümde büyütüyorum hep. Yumruk atarsam karşımdakine bıçak yada silah çıkartır diye korkuyorum. Konuşunca ezik gibi hissederek konuşuyorum. Bunu her türlü karşıdaki insan anlıyor ve ona göre davranıyor. Küfür etmeyi hiç sevmiyorum. Hiçte kullanmıyorum konuşurken ama insanlar benimle konuşurken çok rahat küfür edebiliyor. Daha önce defalarca kavga ettim ama karşımdaki insanı gözümde büyüttüğüm için hep sıkıntı yaşıyorum. Yıllardır özgüven sıkıntısı çekiyorum. 10 saniyelik bir olay için yıllarımı heba ediyorum. Çok düşünüyorum kendime çok takıntı ediyorum. Bu seferde günlük hayatta işlerimi hep aksatıyorum. Hep dinlenmek hep yatmak istiyorum. Sokağa çıkıp insan görmek istemiyorum. Kendimden küçük bir insan olsa bile onunla tartışamıyorum. Aklımdan sadece onu dövmek geçiyor. Bu seferde dövemeyince kendimi ezik hissediyorum. Kendi itibarım zedeleniyor. Karşımdaki insan küfretse bile sinirlenemiyorum. Sinirlensem hemen korkup yumuşamaya başlıyorum. Yıllardır bu sıkıntıyı çekiyorum ne kadar çözmeye çalıştımsada çözemedim. Kendimden nefret ediyorum hep. Tam çözdüm mutluyum derken yine bir olay yaşıyorum mutsuz oluyorum. Psikolojikmen çöküyorum. Sesi yüksek çıkan bir insan varsa tedirgin oluyorum. Yazmayı seviyorum. Yazmakta rahatlatıyor beni.