Küçükken herkesin adeta Tanrı gibi gördüğü, onlar olmazsa ben ne yaparım? dediği aile bir gün sorgulanmaya başlıyor. Ardından nefret geliyor. Son olarak ise artık nefret edemez hale gelip, umursayamama evresi başlıyor. Konuyu sakın ergenlik süreci atlatan bir gencin evresinden ele almayın. Bu durum tamamen sosyolojik ve psikolojik bir sürecin eseridir. Sözlükte bir yerde okumuştum birisi entry olarak vazo örneği vermiş. \"Küçükken kırdığınız bir vazo için haddinden fazla işitilen azar, vazonun sizden daha değerli olduğunu hissetmenize yol açar. \" Hayatlarımıza bir baktığımızda onlara gösterdiğimiz saygı azımsanamayacak kadar fazladır. Fakat işlediğiniz bir kusur hatta kusur bile olmasa bir davranışı köreltmek için her türlü yolu deniyorlar. Sizi bir birey olarak görmeyip adeta ahtapot gibi kuşatıp özgürce yaptığınız belkide kimseye zarar vermeyecek bir davranışı olası bir tehdit olarak algılamaya başlıyorlar. Tabi ki bu örnekler dışında daha birçok sınıfta da yanlış rol alıyorlar. Önce ekonomik gücünüz olmadığı için bunu elde etmenizi isterler ve edersiniz. Sonra hiçbir şey çözüme ulaşmaz. Size parayı nereye harcayacağınız ve daha fazlasını yapmanız için akıl vermeye kalkarlar. Eğitim süreci atlatırsınız kız iseniz evde kalmışsınız gibi muamele görürsünüz, erkek iseniz hemen bir şeyler yapmanızı beklerler. Müthiş bir baskı vardır. Bunu sözde analık-babalık egosuyla sözde merhameti harmanlayıp yaparlar. Vicdan gösterisi yapmaya kalkarlar. \"Biz senin iyiliğini düşünüyoruz\" diye farkında olarak ya da olmayarak bütün işlerinizi daha iyi yapacakken mahvederler. Tamamen gerçekçi olarak baktığımızda bu tabloyu inkar edemiyoruz. Fakat nede olsa onlar ana babadır diye geçiştiriyoruz.