Arkadaşlar merhaba yaşım 27, daha yolun yarısı olmamasına rağmen ciddi anlamda hayattan bunalmış vaziyetteyim. Bunun sebebini hala çözemiyorum sürekli geçim kaygısı mı veya hep ileriyi düşünmek mi nasıl geçineceğim mi bilmiyorum ileriye dönük bir hayalim veya bir heyecanım yok. İstanbul'da yaşıyorum. Ama kendimi bildim bileli sevemedim burayı ben doğaya yazlığa insanlardan uzak yerlere gidince daha mutluyum. Toprakla uğraşınca çapa yapıp ağaç sulayınca mutlu oluyorum. 2 yıllık evliyim. Bir kurumda yönetici olarak çalışıyorum. Ailemde bir huzursuzluk yok. İşimde gayet başarılı ve insan ilişkileri iyi olan biriyim. Maaş olarakta kötü bir ücret almıyorum. Kirada oturuyorum ama İstanbul içinde biraz borçlanıp iyi kötü bir ev alabilecek durumumda var. Geçen yıl karadenize eşimle gezmeye gitmiştik. Oralara aşık oldum diyebilirim. İnsanlardan uzak sessiz sakin. Bir taraf deniz diğer taraf orman. 1 yıldır çok ciddi anlamda İstanbul'dan gitmeyi düşünüyorum. Sürekli insanlarla uğraşıp başkasını zengin edeceğime gideyim karadenizin ufak bir ilçesine yerleşeyim oradan ev alayım diyorum. İş bulamama problemi beni bir türlü cesaretlendirmiyor. Oralarda hayat 15-20 gün gezmeye gidip bir çapa yapıp ağaçlara su vermek gibi güllük gülistanlık değil onuda biliyorum. Temel olarak toprak bahçeden yana hiç tecrübem yok. Ama balkonda uğraşıyorum ve araştırıyorum sürekli kör topal biraz bilgi edindim. O yüzden cesarette edemiyorum. İstanbul'da bir daire alıp 5-6 ya onu kiraya verip gitmekte mantıklı geliyor en azından bir gelir olsun diye siz olsanız ne yapardınız sürekli burda mutsuz olmak mı yoksa zorda olsa bir köy hayatını denemek mi