Döt yemez hocam aileniz size karşı obsesif bir yapı geliştirmiş

illa gidip kafama mı sıkmam lazım ne yapabilirim ki anlamaları icin hocam. düzgünce konussam da olmuyor damarıma basıyorlar.

Ben çözümü günde 1 paket sigara ve alkolik olarak buldum & Yaşıtız ama ben artık saldım ne düşündüysem olmadı her geçen yıl umudumu kaybettim oturup keyfime bakıyorum yeni hayat felsefem ye iç sıç yat gittiği yere kadar sana başarılar diliyorum. Ailevi sorun ne demek bilirim bu arada babamla çok uğraştım zamanında hastanelik olduk sonra ayar çekti kendine ışığı görmek işe yaramış aslında bende pişmanım ama kimin üstüne o kadar gelsen en sonunda patlar.

Yani hocam daha zor ama imkansiz degil tke basina cikmasanda kizarkadasinla yada arkadasinla eve cikip masraflari bolusebilirsin. Sordun soyledim yani ne diyeyim ciktim surundum keske cikmasaydim diye yalan mi soyleseydim? &

İlk başta denersiniz denemekten birşey kaybetmezsiniz

hocam sen benim yazdıklarımı iyice okudun mu yoksa kafan mı karıştı merak ettim doğrusu. yarın ailem evde yok diye yine temizlik yapıcam mesela. kaçta kalksam diye düşünüyorum :d daha pazartesi yaptım halbuki. günlük ev işi rutinlerini saymadım bile? üstelik bir işe girip çalıştın mı bilmiyorum demişsin, konuyu açtıgım yazıda belirttim. yerli yabancı birçok müşteriyle muhatap olmuştum, daha kendini götüremeyen mağaza görevlileri ve yetkilileri de cabası. neyse uzatmayacagım yine de vakit ayırıp cevap yazdığın için teşekkürler 🙏

Okumadım durumum yoktu başlığa istinaden cevabım Askere gittim geldim tekrar gittim artık yaşam tarzı olarak benimsedim şuan ev yok araba yok evim sırtımda gari

yazının basında uzun olacagını söyledim &

Annane babana söyledin mi hic, evden çıkacağını? Ne tepki verirler, bi ağızlarını ara bence, bu ızun vadeli düşünmen için sana güzel fikir verir. Ve de Bir mesleğin veya iş bulana kadar idare edeceğin paran yoksa biraz zorlanırsın ama kendi ayakların istünde durmayı denemiş olursun. Annen baban uzun zaman dayanamaz, bir süre sonra gel filan diye arayıp durabilirler. Medem gemileri yakmaya kararlısın, önce iş konusunu hallet, gideceğin yerde işin olursa hiç zorlanmazsın, yani önce para meselesini garantiye al, sonrası çok kolaydır Yaşın daha genç, turistik yerlerde iş bulabilirsin veya çalışırım dersen, Bursa, Denizli, İzmir vb kentlerde fabrikalarda iş bulabilirsin.

tencere dibin kara seninki benden kara hocam. siz neden ailenize evden gidin dediniz onu anlamadım ben. bana biraz beyhude çaba geldi bu. mesela ben huzursuzum artık yapamıyorum diyorum ama gitmeyi düşünen benim. asgari ücretle bir şeyleri yoluna nasıl koyarım nasıl düzen kurarım diye düşünüyorum. çalışmadan soğuduk falan demişsiniz ama çalışmadığınız sürece bu durumdan kurtulma şansınız yok, bunun farkındasınızdır umarım.

tesekkur ederım &

İyi bir işin yoksa zor hocam asgari ucret ile aile evinden ayrı düzen kurulamaz

benim de içtiğim bir tek sigara var şu an. o da aylardır tütün içiyorum ciğerlerim hırıldıyor alt tarafı 2 yıldır sigara içiyorum. mide yakmaktan başka bi halta yaradığı da yok zaten. alkolden de nefret ederim kokusuna dahi tahammülüm yok ama size afiyet olsun. çok hassas konular bunlar o yüzden fazla yorum yapmak istemiyorum detaylarınızı da bilmiyorum. umarım bundan sonrası sizin icin de daha iyi olur.

okudum kardeşim yazdıklarınıda sıkıntılı işler hangimiz çekmediki o kadar kendini yırttı ailemiz bizi istedikleri gibi yetiştirebilmeleri için ama nasıl olacaksak öyle olduk hani bazılarının lafı varya herkes nasıl olmak istiyorsa öyle oluyor diye. nası diyim yani bende dedim aileme yapamıyorum artık sizinle hergün tartışma bağırışma çağırışma gidin dedim evi bana bırakın kendinize iyi kötü bir ev bulun ablam yardımcı olsun bende tek yaşıyayım 30 yaşına gelmişim ama hala ailemleyim işsizim beş kuruş param yok. hayalim şuydu mahalleden bir arkadaşım var kafa dengi oda araba hastası benim gibi keyifli vakit geçiriyoruz dedim o gelir bana kalır arada beraber takılırız evde bilgisayarda müzik dinleriz yer içer birşeyler yaparız gene anadolu yakasından bir arkadaşımız var karşı taraftan çocukluk arkadaşımız ikimizinde yani dedim en kötü 3 kişi oluruz. onun haricinde çevremiz genişte nolduysa kimse ne arar ne sorar oldu nede biz arasak sorsak davette bulunsak bir buluşma görüşme vs hep sallıyorlar yani dostluk arkadaşlık çocuklukta kaldı ne olduysa herkes birbirine düşman olmuş bu devirde. bu konu biraz daha detaylı tabi kendi hayatımı ele alıcak olursak. şunu diyim babam emekli öğretmen her zaman için beni iyi bir şekilde yetiştirmek için çok çabaladı ve sağolsun gerçekten bazı şeyleri dini olsun insanlık olsun manevi anlamda ondan gördüm öğrendim tabi onun haricinde beni yetiştiren yanında hayatı öğrendiğim ve beni ben yapan bir kişi dahada var oda iş hayatımdan ve manevi abim gibi hem patronum hem en yakın arkadaşımdı. neyse şunu diyim anne baba hep en iyisi için uğraşıyor yani çocukken ben kendi başıma rahat yemek bile yiyemezdim yani o kadar böyle nası desem yani el bebek gül bebek yetiştikte yani gerçekten baskı demeye dilim varmıyorda yani nası anlatsam yani terbiye edicem diye veya aman bir zarar gelmesin aman şöyle olsun böyle olsun derken. bakıyorum hayatımda ne kadar sıkıntılar yaşadım ve hala yaşıyorum başımızdan ne işler geçti. birşeyler dönüyor oldu yaşandı ama bana hiçbirşey söylemiyor ne ailem ne arkadaşlarım. yani haricinde gençliğimizde ne doğru düzgün okul hayatında düzgün okuyup kendimizi geliştirebildik ve birşey öğrenebildik okul hayatında yani hep resmen okumak için okuduk üniversite bitirdik kıytırık bir tane ama sadece okuduk işte bir getiriside olmadı. zaten nice kendini geliştirmiş o kadar eğitimi yabancı dili ve artıları olan insanlar bile doğru düzgün bir yere gelemezken. ve genç yaşta kötü alışkanlıklar felan derken uzunca bir süre sora onları terk etsek bıraksak bile bir dahada hayatımız eskisi gibi olmadı. resmen herşeyimizi değiştirdi o yanlış alışkanlıklar ve hasar verdi adeta psikolojimize ve beynimize vücudumuza. yani ne diyim parasız hiçbirşey olmuyor olsa biraz param tutardım bir ev ailemi derdim siz orda kalın ben burda kalacağım diye ama malesef olmuyor. kendi başlarına gitmeyide onlar kabul etmedi o kadar ısrar etmeme rağmen. yani ben yıllardır evden çıkamıyorum bir odanın içinde yat kalk bilgisayar her günüm aynı ve bıktım inanki böyle yaşamaktan allahın gücüne gitmesin halimize şükür ama. yani arabam olmadan cebimde para olmadanda zaten dışarı çıkmak istemiyorum ne kendi başıma nede biri çağırırsa. yani çalışalım desek geçmişte çalıştığım işler oldu tabi onların bana iyi veya kötü anlamda getirileride oldu. yani iş hayatından gerçekten sevdiğim arkadaşlarım oldu her ne kadar görüşemesekte şu an ama çok sıkıntılı tiplerde var iş hayatında ve özelliklede hizmet sektöründe çalışınca yani iş yerindeki sıkıntılı bir kaç tip sıkıntılı bazı müşteriler yani oluyor baya ve bazı bir kaç cins yönetici derken. çalışmadanda soğuduk zaten istesek bile yani hep angarya işler var onlarda yani yıprandığına ve psikolojik anlamda çalışırken işte böle öyle şeyle yaşıyorki insan yani diyorum değmiyor değmiyor. yani evde otursan gün boyu bir türlü çalışsan bir türlü. bende arada kaldım ve yani ne diyim işte böyle yaşayıp gidiyoruz. eğitim hayatındada yani bende lanet ede ede okudum liseye kadar ok ama ondan sonra üniyi şehir dışında okudum ve lanet ettim gittim üniye bir türlü alışamadım okulun olduğu yere ve zaten sıkıntılı bir süreçten çıkmıştım. yeni yeni toparlıyordum kendimi. lisedeki gibi bir arkadaş çevremde olmadı. yani sonuçta okumaya gidiyoruz ama zaten isteksizdik. ve sosyal birşeyde olmadı üni boyunca eve kapandık kaldık yani böyle işte ne diyim. şu anda bu yaşa geldim zaten aşk hayatında öyle şeyler yaşadımki lanet ettim yani seviyoruz bir türlü karşılığını göremiyoruz görsek bile bir arada olamıyoruz derken bu yaş oldu işsiz adamıda tabiri caizse diyorlar parasız erkeği bir tek annesi sever o hesap. ne evlenebildik. ne aşk hayatı yaşıyabildik uzar gider böyle daha farklı benim yaşadığım şeyler arka planıda var tabi ama. ne diyim yani sen böyle yazdın bende bir nevi içimi dökmüş oldumda bakma çoğu kişi aynı yani hayatlarımız pek fark yok yani şartlar belli ülkemizde. bende baya doluymuşum yazdıkça yazdım ama şu anda durum bu yani :)

cok sagolun hocam moralime moral kattınız & tabi insanın kendi sorunları yetmiyor bir de bu sorunlar var. her yönden engel baskı. kapana sıkışan fare gibi hissediyorum.

sevgili gencolar ve sevgili büyüklerim! öncelikle konu troll/csb değil. forumun eski dinazorlarındanım buradan çok arkadaş edindim, birçok sorunumu paylaştım yani çok ekmeğini yedim. şimdi uzun bir aradan sonra yine buradayım. yazı birazcık uzun olacak. 24 yaşındayım diyorum ama malesef ruhen o yaşta değilim. ailemin tek çocuğuyum, orta halli aileyiz(bunu da anlayamıyorum babam 2 ay önce tarla aldı nasıl orta halliyiz) lafa gelince onlar için hayatta benden daha değerli hiçbir şey yoktur. lise dönemimi sorunsuz bir şekilde kendi halimde geçirdim, ailevi sorunumuz yok denecek kadar azdı ayrıca ailemi üzecek birçok şeyden uzak durdum. psikolojimi yıprandıracak hiçbir şey yaşamadım. üniversitede aile yanında kaldım çünkü hem sorunumuz azdı yani memnundum hayatımdan hem de boşa masraf etmesinler gerek yok dedim hayalimdeki bölüm için bir de tekrar sınava girecektim. tek derdim buydu yani. onlar da tamam dediler problem yoktu. 2017 aralıktan itibaren hayatta odalarımızda bulunan süs bitkisinden farkım yok, hadi onlar yine fotosentez yapıyor oksijen veriyor ben daha da faydasızım. ailevi sorunlarımız başladı, sürekli kavga ediyorlardı, babam apartmandan biriyle kavgalıydı, adam üst komsumuzdu evin üstünde aylarca tepindi durdu, kalp carpıntısı mı dersiniz sese tahammülsüzlük mü hep o günlerden icimde kaldı. evin icinde siz olmasanız öldürürdüm diye dolasıp duruyordu tabi bu sürecte asla ders calısamadım odaklanamıyordum, sadece 1 tane arkadasım vardı o da okula gidip geliyordu ben ise kütüphanede calısmaya calısıyordum ama yetmiyordu. eve gidince beni neyin bekledigini bilmiyordum. 2018 yazında ev buldum bir sekilde 20 yıllık evimizden tasındık bela kaza olmadan, bu sefer babamın annesi bizimle yasamaya basladı. . amcamlar bakmadı bize kaldı, bu sefer onun yüzünden kavga etmeye basladılar. kavga etmelerinden korkuyordum cünkü ne annem ne babam tahsilli insanlar degil, babam yine kendine bakar ama annemle sürüklenen ben olurum, kii annem de cok sert ama gücsüz biridir bosanmak onun becerebilecegi bir durum degildi. psikolojik olarak da hıncını benden cıkarma ihtimali yüksek biri. annem ailesini aradı elbette ama dedem \"benim huzurumu kacırmayın\" dedi ve yapayalnız oldugumuzu bir kez daha hissettirdi. yıllar böyle böyle gecti, ben asla ders calısmadım okul falan düsünmüyordum sadece yasıyordum, youtubeda vakit öldürüyordum, onlar da ses cıkarmıyordu, bir ucuruma yuvarlanıyordum ama asla rahatsızlık hissetmiyordum. bu yıllarda 5 cesit antidepresan deneyimledim. bir ise girip calısmadın mı dingil diyecek olursanız babam izin vermiyordu part isler buluyordum ama aksam 10da isten cıkıp eve mi dönecektim hayır hayır olmaaaaaz daha neler. bir de okudugumu sanıyordu kendince. halbuki okulu sallamıyordum biliyordu. bölümden de nefret ediyordum. icine girmeden anlayamadım. babam izin vermiyordu diyorum cünkü aksi halde hareket edemezdim, onun dediginin dısına cıkamazdım, cıkarsam bu evden defolup gitmem gerekecekti kapı oradaydı. sonra sadece haftasonu calısabilecegim bir is buldum ona izin verdi . 1,5 yıl calıstım biraz daha iyiydim. okula dönmeye karar verdim tamam dedim ama cidden calıssam da olmuyordu her gün daha da nefret ediyordum. düzgünce konustum yapamıyorum dedim insan gibi anlattım, baska bölüme de gecemezmisim neymis babam beni okutmus ben okumamısım hic okulumun üstüne düsmemisim (memleketimde okuttu tabi sagolsun baya masraf yaptı ya hakkını ödeyemem ) ben illa bu okulu bitirecekmisim bir de beni okutamazmıs bir daha. stratejik davranıp yks calısayım dedim bir süre okul derslerine calısır gibi yaptım, gercekten her gün \"okulunu bitir artık sen de\" laflarından doldum tastım. artık hayallerim hedeflerim bile beni ayakta tutamıyor. gidicem geberticem kendimi diyorum geber dedi babam, ağlayamıyorum ağlamam yasak cünkü hepsi benim sucummus. tüm bu olanların üstüne aile baskısı da yasıyorum, onlara göre asla yasamıyorum tabi zindana kapatmıyolar sagolsunlar, en basitinden dus alma sıklıgım bile onların gözüne batıyor. aksam 5ten sonra eve gelemem, 8de cıkıp arkadaslarla kahve icemem hem aksam dısarı cıkmak neymis babam cıkıyor muymus??? para biriktirsem de tatile gidemem, arkadasımda kalamam, sevgilim zaten olamaz hop orda dur bakalım, gündüz dısarı cıktıgımda 55 kere aranırım neredeyim ne yapıyorum gec kalmamalıyım. kıyafet falan zaten almıyorum. yine de hala evin temizligini yapıyorum sofra kuruyorum. düsündüm de 9 gündür dısarı cıkmadım. ama gitmeyi kafama koydum ya olurum ya ölürüm. kenarda bir gram altınım var bir de biraz param, yaza dogru gitmeyi düsünüyorum havalar ısınır biraz daha harclık biriktiririm. gercekten ben ailemle kaldım büyüyemedim. potansiyelimi göremedim, budadılar bitki gibi. koruyucu olmayı paranoyaklıkla karıstırdılar. iyice sindirdiler ağzımı acmadıkca tepeme cıktılar acarsam dayak yiyecegim biliyorum. cok uzun oldu ama icimi döktüm rahatladım. bu sekilde olup evden ayrılan giden var mı? hem calısıp hem okuyan var mı aileden bir kurus almadan? neler yaptınız bunu merak ediyorum?

Üzüldüm ama elbette bilmelisin ki bu ülkede ailesinin destek olmak yerine köstek olduğu belki yüz binlerce gençten birisin. Türk halkı cahil bir halktır, kara cahillerdir, bunun okula gitmekle ilgisi yok ama merak etmekle, düşünmekle ve kitap okumakla ilgisi var. Cahil insanlar kendilerinden başkasını düşünmezler. Bir çocuk dünyaya getirirler ancak o çocuğu dünyaya getirecekleri eşi bulmaktan tut da ölene kadar kendilerini düşünürler aslında, evlatlarını değil asla. Yani evladına güzel babalık/annelik yapacak birini aramazlar, kendine güzel karilik/kocalık yapacak birini ararlar. Çocuk ölene kadar borçludur onlara, bir konuda başarısızsa, başarısızlık çocuğa aittir, ha ama başarı kendilerinindir. Soruya gelecek olursak ben üniversiteyi kendi şehrimde kazanamadım. Dolayısıyla evime 2 saat uzaklıktaki Edirne'de okudum. Yurtta da kaldım, kalabalık bir öğrenci evinde de ama son 2 sene yalnız yaşadım. Kyk kredisinin çok katkısı oldu bana, çok az bir miktar da ailemden aldım. Özellikle tek başına yaşamak muazzam bir deneyim gerçekten, asla ama asla dönmek istemeyeceksin bir daha aile evine ama maddi olarak kendini sağlama al. Ev arkadaşı olayıysa biraz daha farklı, samimi olmadığın biriyle çıkmak daha iyidir eğer direk kardeş veya çok yakın akrabayla çıkmayacaksan, o şekilde bir ihtimal de düşünebilirsin. Kariyer planı da önemli yalnız, yani tıp çok farklı bir olay, hem uzun hem de güçlü olmayı gerektiriyor. Ona deginmediginden fazla girmiyorum ama şu anda ne kariyeri düşünürsen düşün ayrı eve çıkmaya bak.

Sorun tespitiniz yanlış. Sandığınızın aksine insanların yakın çevresindeki kimse, kimseye sürekli art kasıtlı olarak zarar vermek istemez veya bir kişi kendisine yada yakınlarına da köstek olmak istemez. Bu tarz sorunları bana şöyle yardım etmeyin böyle yardım edin diyerek çözmek mümkün değil. Çok bilmişlik yapan, yardımcı olmaya çalışan yakınlarınıza bana ne yararın, ne zararın dokunmasın deyin hiçbir şey istemeyin kibarca öbür türlü bana benim istediklerimi ver, istemediklerimi bekleme ve git tutarsızlık olur normal karşılanmaz. Şunu bireysel olarak da toplum olarak da kabul edersek işin gerçekliğini daha iyi kavrayabiliriz. Aniden ortaya çıkan, zaruri - hayati ihtiyaçlar dışında iyilikte uzun vadede en az kötülük zararlıdır. Bir kişi size bir kere iyilik yaparsa farkında olmadan sizi kendine manevi olarak borçlandırır, size sürekli düzenli bir iyiliği yaparsa da istemsiz bir şekilde sizi kendine muhtaç eder. Anne, babaların ve akrabaların genelde art niyet içermeden yaptığı budur. İnsanları yıllardır bu kriter ile tartarak bana ben istemeden yaptıkları iyilikler için sevindim kötülükler için de bir şey olmaz deyip geçtim. Dünyanın en büyük hatasını yapmışım. Gerçekten ihtiyacımın olmadığı iyilikler bana ciddi manevi veya maddi borç, bir şey olmaz o kadar iyiliği, faydası dokundu diye duymazdan geldiğim laflar, tavırlar hafızam da. Ailelerin en büyük iyiliklerinin de ergenlikten, yetişkinliğe, yetişkinlikte gerdeğe kadar her zaman sağladıkları finansman desteği de kişiler üzerinde borç alan emir alır mottosu oluşturur. Ki paranın zorluğunu önemini iş hayatında insan çok daha iyi tecrübe ediyor. Anne, babaların farkında olmadan, olarak yaptıkları egoistlikler, yanlışlıklar 3-5 bin TL maaşı her ay size verdiği için sizin ne yiyip ne içemeyeceğinize karışabilecek işverenlerle tanıştığınızda sorunun şu olduğu hemen ortaya çıkıyor kimseye ne iyilik yap, ne kötülük ne de kimsenin iyiliğine muhtaç ol. Bir de hayat gerçekten bencil ve acımasız arkadaşlar. İçgüdüsel olarak mecburen öyle sevgi dostluk kardeşlik ile milyonlarca sperm hücresini geçmedik ezdik geçtik dünyaya geldik. En sevdiğin arkadaşların yakınların bile en güzel - en iyi anlarında aramaz seni yalnız kaldığında sevgilisinden ayrıldığında 101 - okey için 4. eksik olduğunda ararlar. Belki gerçek dost bu kadar namuzsuz olmaz ama o bile içgüdüsel olarak en güzelini sana verip kötüsünü kendine almaya çalışmaz . Yani hayat mecburi bir şekilde bencildir. @ hemoglobinz Dostum bu konunun sıkıntısını 17-18 yaşında bende yaşadım ve tattım. Sadece benden önce dünyaya geldikleri için benden yaşı büyük olan insanlar bana bu tarz konularda ölmeden yaşayabildikleri, çalışabildikleri için benle ilgili konularda çok tavsiyeler verdiler. Sonrasında 3-4 yıl boş boş evde yattım işe girdim iş yerinde de aynısı oldu. Fakat bir şey fark ettim sorun bu insanlarda değil bu insanlara kendimi yanlış lanse ettiren, yanlış zamanda kendimi egoist yanlış zamanda ürkek, non - alfa olarak gösteren bendeymiş. Fakat bu önemli bir tespit aileden finansal ve barınma anlamında kavga etmeden, rest çekmeden bir miktar aile desteği ile ayrılabilmek en önemli temel gereklilik. Bunu da ya ayrı şehirde üniversite okuyarak ya da farklı bir şekilde güzel bir iş bularak ya da evlenerek yapabilirsin. Küçüklüğümüzden beri bizim şu 20-25 yıllık süreçte istersen yaparsın, istersen elde edersin yalanları çok meşhur oldu. Öyle bir şey yok arkadaşlar her bölgede iyi kazanan insanlar, daha rahat ve güzel yaşayan insanlar olacak daha kötü ve zor şartlarda daha az kazanan insanlarda olacak. Kimse kötü kazanmak veya kötü şartlarda olmak istemez. Fakat sadece istemek ile de olabilecek bir şey değil. İstemek temel ilk gereklilik fakat sonrası doğru yerde, doğru sektörde, doğru yöntemlerin, doğru zamanda ve şans faktörünün bir araya gelmesi gerekiyor. Aile veya iş hayatında bu insanların başarıları, yanlışları ve mevcut manevi-maddi birikimleri ne küçümsenmeli ne yüceltilmeli. Fakat gerçekçi olmak gerekirse istisnalar dışında aile çok kötü bir ekonomik durumda değilse ailenizi veya tahmini en az ailenizden 15-20 kat daha varlıklı işvereninizi alt edebilmenizin kolay bir yolu veya kendinizi bunlardan daha güçlü potansiyel başarılı hissetmenizin somut bir dayanağı yok. Bu insanların birikimlerini bu insanlar sizi destekleyerek bile kısa sürede elde etme şansımızın çok düşük olma gerçekliğinin yanında bir de bu insanlara rest çekerek bu şansın ne kadar daha düştüğünü haklı olarak siz tahmin edin. Yanlış tavır ve tutumları, söylemleri ile içgüdüsel olarak ya siz kimsiniz de bana benim hayatım ile ilgili akıl veriyorsunuz, bana bir şeyler empoze - dayatmaya çalışıyorsunuz diye sık sık düşünsekte şunun da farkında olmalıyız. Rest çekmek uzun vadede ne kazandırır, ne kaybettirir? Ilımlı bir şekilde hem eleştirmek hem hak vermek diplomasi ne kazandırır? Demiyorum ki para için her şeye evet, haklısınız deyin yeri geldiğinde yanlış düşündüğünüze güzelce yanlış deyin, çok daha agresif bir şekilde yapılan yanlışa benzer şekilde agresifçe tavrınızı gösterin. Gerçekten mantıklı, doğru olan şeylerle ilgili de hem manevi hem maddi olarak dışlanmamak için hem de sırf kibrinizi okşamak için rest çekmeyin kasten rencide edilmediğiniz sürece. Bugün ile eskileri de kıyaslarken eski hayatta düzenli olarak bu kadar para harcanabilecek imkanların olmadığı gerçekliğinin de lütfen farkına varın. Şuan ortalama bir dünya vatandaşı 300-400 yıl önceki padişahlardan, krallardan, kraliçelerden daha fazla imkana, olanağa sahip 80'ler 90'lara göre tabi hayat daha zor zira o zaman bir çok insan için dünyanın bir çok yerindeki bugün olan icatların, tüketim ve eğlence ürünlerinin bir çoğu yok. Toplumsal ekonomik gerileme veya ilerleme düşündüğünüz gibi temel problem değil. İhtiyacınız olan şey herkesin zenginleşmesi daha iyi yaşaması değil sizin bulunduğunuz bölgede, aile üyeleri arasında en başarılısı, en çok kazananı olmanız.

Şu dönemde imkansız bir olay

Ben bunu yaptim 19-20 yasindaydim, Universiteye basladim ilk sene yurtta kaldiktan sonra eve ciktim tek basima o zamanlar ekonomi fln iyiydi Turkiye boyle degildi tabi. Ondan sonra mezun olana kadar Istanbulda tek yasadim organizasyon firmalarinda calisiyordum cevirmenlik konserler etkinlikler baya cevrem vardi fena kazanmiyordum ogrenci icin gecinebiliyordum haftada 2-3 gun calisip buyuk para aliyordum, hatta arkadaslarimi da getiriyordum islere. Sonra bastim gittim okulun son senesi Amerikaya Work and travela dondukten sonra 1 yila yakin aile ile yasadim o sirada calismaya devam ettim ehliyetimi aldim vs okul donemi baslayinca Romanyaya mastera gittim tek basima yasadim zaten Romanya sonrasi benim hayatim cennete donustu. O zamanlar lira degerli hem calisiyordum hem babam 500 lira yollasa ihya oluyorum, 500 lira o zamanlar 1000 ron ediyor Romanyada o zaman asgari ucret 900 ron dusunun. Amerikadan tanistigim arkadaslar var bir suru hatun geliyor gidiyor hayatimda ilk defa asik oldum gercekten vs neyse uzatmayayim. Yani evet tek yasadim, temizlik yemek vs kendim yapabiliyorum bana cok sey katti. Ama eski Turkiyede bunlar mumkun seylerdi 10 sene gec dogsam bitmistim ben genclerimize cok yazik oluyor. Simdi orta halli bir aile cocugunu yurtdisina okumaya fln yollamasi imkansiz. Yahu dolar 1.7 idi, euro 2.5 fln sadece ben degil cevrem orta halli arkadaslarim hep avrupa vs geziyordu.

amma kıymetli evleri varmış yani güvenmiyorlarmı veya tek başına yaşayamazmı diyorlar yapamaz geri çağırır bizi ondanmı gitmiyorlar bilmiyorum ama. çalışma konusuna geliceksek şu anda mecburiyetim yok bir şekilde geçiniyoruz ama yani ne diyim bende çıkmazdayım. paranın değeri yok çalışana saygı yok değer yok çoğu yerde ne diyim bu düzene lanet olsun..

Dostum senin yaşadığın hayatı yaşamadan senin konumunda olmadan tavsiye vermem de doğru değil aslında fakat bizzat arkadaşım üninin son yıllarında bu tarz bir şey yaptı kalktı arkadaşının yanına gitti kendi işe girdi fakat kendi iradesi sayesinde borca batmadan, çökmeden, iflas etmeden kendini kendisine ve ailesine kanıtladı geldi fakat bir miktar birikim ile kendini sağlama alarak gitti 1-2 yıl çalıştı o işyerinden çıktı geldi şuan ailesinin yanında yaşıyor ve çalışıyor eski o babayla çatışmaların bir çoğundan kurtulduğunu söylüyor fakat eskisi kadar olmasa da babasının oğlum buranın ağası benim, alfası da benim amacım senin kötülüğün değil ama içgüdüsel olarak rekabette ben senden daha olgunum, tecrübeliyim, birikimliyim haliyle ne yaparsan yap, ne edersen et, başarırsan başar ben senin bezine sıçarken dışarda çalıştığım zamanları hatırlıyorum mottosunun hiçbir zaman geçmeyeceğinin farkında. Babası bunu demiyor ama bir çok ana veya babayı sinirlendirdiğimizde akıllarından geçip söyleyemedikleri şey bu genel olarak. Şuan o da ailesi de memnun çünkü ayrı bir evde tek sorun ekstra masrafları değildi ben işten eve geldiğimde ailemin yanında yatağımda film izlerken erken kalkmadan ötürü uyuya kalmışken o arkadaşım kanka ütü yapıyorum, yemek yapmıştım bulaşıkları temizliyorum veya işten geldikten sonra yemek yapıyorum veya tuvalet temizliyorum diyordu. Anne ve baba ile ilgili sorunlarda zaten bilinçaltlarından bu istemsiz önyargıyı silebilmek veya kabullenmesi oldukça zor, genelde bir çok anne, babanın aklından bu geçiyor bence çok sinirlenmedikleri sürece dile getirmiyorlar bir çoğu. Biz ailelerin oyuncağı veya kölesi değiliz fakat emzirip, yedirip, içirip büyüttükleri projeler olduğumuz gerçeğinin farkında olmalıyız. Demek istediğim ne olursa olsun huylarına git veya şunu yap bunu yap değil. Al eline bir kağıt kalem bir hesap kitap yap, ne kadar birikimin var işe girebilsen ne kadar kazanırsın. Bilmiyorum düzenli olarak ne kadar bir işe girip çalıştın? Psikoloji sırf evde değil gündelik hayatta her yerde önemli bunun farkında ol. Kimi insanları etkilemesi, kendini o insanlara başarılı hissettirmesi, güçlü hissettirmesi veya insanları kendi fikirlerine çekebilmek, ikna edebilmek daha zordur, kimisi için daha kolay. Fakat daha bugün aklımdan geçen şeyi söyleyeyim ben ailemden duymadığım lafı dışarda okulda arkadaş veya öğretmen veya işyerinde işveren veya benden yetkili kişilerden işittim. Bunu ailemi yüceltip bu insanları küçültmek için söylemiyorum. Ailemden de kötü sözler işittiğim olmuştu fakat serseri, asi bir evlat olmasam da evde yaşadığım sorunlara karşı anne, baba diye alttan alıp laf yutmuşluğum çok azdır söylediğimin karşılığını evde verirken dışarı da iş yerinde 2 kere söylesem büyük ihtimal karakolluk olurdum. Bu arada bu yaşlarda düşünmemiş gereken en önemli çözmemiz gereken şey de bu konu. Kimseyi küçük düşürmeden, aşağılamadan dengeli bir şekilde çözmemiz gereken önemli bir konu bu. Aileler biz yaşayamadık, gidemedik, yapamadık deyip bazen çocuklarının istediklerini, bazen istemediklerini çocuklarına sürekli olarak hediye etmeye çalışıyorlar fakat bu uzun vadede iyi bir şey değil. Evli, barklı, çocuklu olup çalışmayan insanlar var bu tembellik, hazırcılık sayesinde. Bir çok yaşıtımız kimi zaman ailesinin dayatması kimi zaman ailesi karışmadan aile desteği ile bu konuları düşünmeden laylaylom okuyoruz, evleniyoruz, çocuk yapıyoruz anne, baba manevi - maddi ilişkiyi kesse çocuğunu ne bakıcıya bırakabilirsin ne de 3-4 yaşına kadar bir yere götürebilirsin. Bırakın bizim gibi 20-25'li yaşları şuan 30-40 yaş arası bir çok insan bizzat kendi gözümle tecrübe ettiğim kadarıyla söyleyeyim karı, koca 10-12 saat çalışmak zorunda olup küçük çocuğu olan insanların anne, babaları olmasa çocukları bırakabilecekleri, emanet edebilecekleri kimse yok. ( Belirli bir yaşa kadar kreş, ana okulu olmuyor veya belirli bir yaşın altında da sen çocuğu para ile gönderiyorsun sosyalleşsin güvenli bir şekilde yaşıtlarıyla oynasın, eğlensin diye çocukları tüm gün uyutup sonra çocuklarınızla ilgileniyoruz ayağı yapıyorlar tabi 3-4 saat öğlen uyuyan afacan akşam bu sefer seni yatırmıyor tabi uykusunu aldı o :P ) Ama yaşıtlarımdan da bizzat gözlemlediğim kadarı ile söylüyorum ailenin emir eri olmamak lazım da hali vakti yerinde anne, babaya rest çekmenin de maddi bedeli ortalama düğün maliyeti 50-100 bin TL, ev fiyatı 500-600 bin TL, araba fiyatı 150 bin TL gibi ne kadar ciddi olduğunun farkında olmak lazım. Yada ev kirasının 1500-2000 TL, internet faturasının 100 TL, tel faturasının 40-50 TL, elektrik/su/doğalgaz üçlüsünün 400-500 TL olduğu gerçekleri hafife alınmamalı.

Üff naptım ben hepsini okudum mk :) Neyse evin tek çocugu oldugun için üzerine düşmüşler ki bu tek cocuklı her ailenin yaptığı hata malesef, özellikle baban biraz sorunluymuş, sen evden gidersen annen çok üzülür. Ayrı evde kalmak çok kolaydır, bir zorluğu yok, hatta çalışırsan ve aylık bir gelirin olursa çok rahat keyiflidir. Önce kendi şehrinde veya başka şehirde sağlam bir iş bulman lazımki, düzenli bir gelirin olsun, maddi yönden kafan rahat olursa, okuluna da rahatca devam edersin, gezip tozmalarını da rahatca bakarsın

Hocam titiz bir insan iseniz yabancı insanla aynı evde kalınmıyor ben bunu zamanında denedim 20 gün zor dayandım sonra tek çıktım dedim dünya varmış

hocam öncelikle sabrınıza tesekkur ediyorum cidden uzun bir yazı olmustu. annem de yumusak bir karakter degil, cok rahat küfür eder, siler. 10 ağlamamdan tas catlasın 3ünde ağlama kıyamam demistir. bu sehirde calıssam yine ayrı eve cıkamam yine baskıları olacak 'bak gelir kontrol ederim' cinsinden. bir de bu sehirden cok bunaldım arkadas sayım yok denecek kadar az. boğuluyorum ve degisiklige ihtiyacım var, eskisi gibi disini sık sabret diyip kendimi gazlayamıyorum. asgari ücrete is bulsam düzen kurabilir miyim yoksa savrulup gider miyim onun derdindeyim. beni silmeleri artık umurumda degil, onlar mal mülk bırakacakları icin beni elde tuttuklarını düsünüyor ama artık umurumda degil. yitip giden en güzel yıllarımı ve psikolojimi geri getiremiyorum yaslanınca ne yapayım o parayı? istese özel tıpa gönderebilirdi ama o öldükten sonra babalık yapmak istiyor. cok para harcayan, ailesini begenmeyen, cemkiren bir cocuk olmadım. yine de yaranamadım.

malesef hocam, toplumda da bir ayar yok. ya gevşetiyorlar çocukları kii onlar da gidip kokocu oluyor ya da iyice sıkıyorlar sonra birçok yönden baskılanmış kişilikler ortaya çıkıyor. çok çok küçük bir azınlık ise baskıyla gevşetme ayarını iyi yapıyor, çok daha sağlıklı ruh haline sahip bireyler yetişiyor. kabul etseler bu şehirde hem çalışır hem okurum ama asla etmezler. tam zamanlı işe başlarsam hadi bitmiştir buraya kadar deyip okul hayatıma bölüm değişikliğime her şeyime engel olurlar. part time iş buluyorum ama akşam çıkışları 10da olduğu için ona da izin yok. yetişkin insanım biraz bırakın dediğimde o zaman bize ihtiyacın yok deyip kapı gösteriliyor. şimdilik düşüncem bir arkadaşımın olduğu şehire gitmek, belki eve çıkmayız ama hiç bilmediğim bir şehirde fare gibi hissetmem en azından. nerede ne olduğunu bilirim asgari ücretle çalışabileceğim bir iş bulana kadar idare ederim. artık hem çalışıp hem okumaya da razıyım yeter ki birey olduğumu göreyim. bunu sürekli söylüyorum çünkü fark ediyorum ki biriyle flörtleşirken veya arkadaş olduğumda çocuk gibi hareketler yapıyorum engel olamıyorum. baskılardan hırçınlaşıp insanları tersliyorum. ayrık otu gibi yaşamak zoruma gidiyor artık. bu mesajları da kendi aldığım 5s telefonumdan yazıyorum, babanın sıcak evinden sallaması kolaydır diyenlere veya diyecek olanlara ithafen...

bebe misin dostum bu nedir kendi paran olsa istediğini yaparsın 24 yaşında insan ana babasından harçlık almaya utanır yaw

Hocam hayallerini inşallah gerçekleştirisin Allah yardımcın olsun

ben düzgünce bile evden ayrılmak istiyorum desem 'ne b gördün de gidicen, nereye gidicen, bizi begenmiyo sgit' derler cünkü en ufak bir seyde bile kapıyı gösteriyorlar. o yüzden su sıralar bosuna aglatmam kendimi, bu soguk havalarda biraz sabretmem lazım hem biraz daha para biriktirmis olurum. kafamda sadece taslak cizdim sehir belirlemedim ama muhtemelen arkadaslarımın yasadıgı sehirlerden biri olur. o da parazit olmak icin degil, belki ev arkadasi ve is bulmama yardımcı olur bir de nerede ne var gösterir sıfır gitmem. simdilik böyle düsündüm hocam.

niye hocam ev arkadasi bulsak da zor mu olur asgari ücretle?

otellerde iş bakabilrsin otelde kalabileceğin şekilde ilk etapta biraz birikim yapıp sonra eve çıkabilirsin diyecem fakat onun için dahi oteller kadınlara ön yargılı bakıyor, erkek olsan yatılı çalışabileceğin iş kolay bulursun fakat işin biraz zor. Okulu askıya alma şansın varsa yanına ev arkadaşı arayan birini bulup onunla kalabilirsin kiraya ortak olarak, bu süreçtede tam zamanlı çalışman lazım tabi

öyle gerçekten. keşke bunu daha önceden görebilseydim, yaşamadan öğrenseydim.

bir dönem aile sorununuz olduğu için kendinizle probleminiz var. aynı şey bende de oldu. insanı içten içe kemiren tüketen şeyler bunlar. uzakta olsak yine üzülürdük ama bu kadar etkilenmezdik. şahsen tek odağım aile olmuştu kendimi düşünmüyordum hayatım nereye gidiyor bilmiyordum, arkadaşımla çıkayım dolaşayım kafamı dağıtayım demiyordum, uyuşmuş gibiydim ya da en basit tabirle salak gibiydim. bir de benimkiler sorunları bitince bana sardılar çok güzel oldu. sigara alkol bir yere kadar aslında. her yönden zarar. hayat amacı olmadan yasamanın getirdiği problem sanırım. ya da en kolay kaçış yöntemi.

Bir dönem beklediği bir para gelmişti cebide rahatlayınca her akşam içer evde terör estirirdi içmeyide bilmez zaten ayık hali bile çok çekilmiyor birkaç ay sabredebildim işte. Şuan ailevi bir sıkıntım yok bu açıdan çok memnunum en iğrenci bu çünkü ne yapacağını bilemiyorsun, maddi olarak sıkıntılar var birde kendimle sıkıntım var sigarayla bira üç kuruş paramı emiyor onada bir çözüm buldum ayarlıyorum iyi dileklerin için teşekkür ederim :) Size sigara bayağı dokunuyor yalnız dikkatli olmanızı öneririm ben 8 senedir içiyorum öyle birşey yaşamadım.

haha yok hocam ya :) doğum tarihi elimizde olan bir durum değil zaten. aynı sekilde icine doğduğumuz sartlar da. zaten tek basıma cıkmak icin önümü görmüs olmam lazım, ben de mutlaka bir arkadasimin olduğu sehire giderim onunla eve cıkamasam bile bilmedigim sehirde yalnız kalmam, tanımadıgım biriyle de eve cıkmaya razıyım ya da maddiyattan dolayı mecburum diyelim. biraz daha para biriktirmek lazım.

updullah

Benim ailevi sıkıntım pek yok ama şu an hem çalışıp hem okuyorum. Sana tavsiyem kpss lise girip açıktan atama kovalaman. Bu süreçte garsonluk vb. gibi işlerle yaşamını sürmen gerekiyor. Eğer istersen özelden yaz sana elimden geldiği kadar yardımcı olabilirim.

ne acıdan imkansız dediniz hocam biraz acar mısınız

Aileyle araya mesafe koymak hatta duvar örmek her zaman iyidir.