Sürekli kafalarında aç mı kalacağım, faturayı nasıl ödeyeceğim, ev sahibi kiraya zam yaparsa nasıl oturacağım, sokakta mı kalacağım, hastalanırsam tedavi olamayacağım, başıma bir bela gelip cezaevine düşersem sefil olacağım, biri dava açarsa avukat tutamayacağım, şu çorabı alırsam ay sonuna aç kalacağım, marketten peynir alırsam ekmek alacak para bulamayacağım vs. vs. diye sürekli kendi kendilerini yiyorlar bu anksiyete halinden dolayı da fakirler hiçbir şekilde bir işe kendilerini veremiyorlar ve kendilerine yatırım yapamıyorlar. Değil okul okumayı bir kitap okumak bile lüks geliyor. Hatta mesleklerinde kendilerini geliştirmek, kariyerlerinde yükselmek için en ufak riske girmeye korkuyorlar çünkü düzenleri pamuk ipliği ile bağlı. En ufak bir sarsıntıda var olan düzenlerini kaybedecekler. Fakirler asla entelektüel olamıyor, çünkü aç karınlarını düşünmekten büyük meselelere kafa yoramıyorlar. Bu dindarlık ile de doğrudan alakalıdır. Fakir insanların din ile çok alakadar olduklarını göremezsiniz. Aç insan prensiplerinden vazgeçer, ahlak ilkelerinden taviz verir. Aç insan bir noktadan sonra helal-haram lokma ayrımına da girmemeye başlar. Açlığa karşı koyabilecek, dayanabilecek iradeyi gösterebilen insan sayısı oldukça azdır. İnsanların çoğu zayıftır. Ben antik çağ felsefesi tarihini ingilizce okumuş birisiyim. Antik çağda felsefenin yünan topraklarında çıkmasının nedeni de orada insanların zenginleşmiş olması ve kölelerden, çiftçilerden başka sürekli çalışmak zorunda kalmayan ve varoluşunu sorgulayan, düşünmeye başlayan, soru soran bir zengin topluluğun ortaya çıkmasıymış. Aynı şekilde Afrika'da avcı toplayıcı bir topluluğa ay hakkında ne düşünüyorsunuz diye sorduklarında \"Ne düşünebiliriz, dolunay olduğu zaman avlanmamız zorlaşıyor onu düşünüyoruz.\" diye cevap veriyorlar. Mutlu oldukları zaman ise karınlarını doyurdukları zaman. Yani aç insanların felsefe, bilim, kültür yapmaktan ziyade hayvani ihtiyaçları peşinde koşan canlılar olması söz konusu.