Kendimde hep bir gariplik olduğunu seziyor, adını bir türlü koyamıyordum. Kız arkadaşım bana \"neden yaşlı gibisin, neden genç gibi davranıyorsun hiç!\" dediği zamanlar üzülüyordum ama kendime aynı soruyu yönelttiğimde cevabını bulamıyordum. Veya okul hayatımda , hocaların şu kitabı biliyor musunuz, okudunuz mu, dediği kitapların hepsini biliyor ve okumuş olmama rağmen o \"evet\" kelimesini söyleme cesaretini bir kez olsun gösteremiyordum. Sevdiğim birini kaybedince normal insanlar gibi üzüntümü gösterip ağlayamıyordum. 25 yaşına gelince öğrendim ki Asperger denilen bir bozukluğa sahipmişim. Tüm o opsesyonlar, simetri takıntıları ve sosyal adaptasyon zorlukları... Hepsinin sebebi buymuş. Şimdi dönüp bakıyorum da ne çok şey almış götürmüş benden;mutlu olarak hatırlamam gereken anları, normalde tebessümle anımsanan üniversite zamanlarımı ve en önemlisi sevdiğim kadını... \"Bazılarının, sadece normal olmak için ne büyük çaba sarf ettiğini kimse fark etmiyor.\" demiş Albert Camus. Gerçekten de öyle.