hayatın ne tadı var ne tuzu var her gün stres her gün sıkıntı. sırf açlıktan soğuktan ölmeyeyim diye hayatımı sevmediğim bir işte harcayarak geçiriyorum. kazandığım para da sadece açlıktan ölmeme soğuktan ölmeme arada bir bir şey içip yemeye yetecek kadar. eş dost konuşacak dertleşecek desen kimse yok insanlarla ilişki kuramıyorum ne biri beni sever ne de ben birini severim. gerçekten sırf ailemin hatrına dayanıyorum yaşlı başlı insanlar sağlık problemleri var üzülürler dayanamazlar yaşlılıklarında bana ihtiyaçları olur diye duruyorum. normal insanlar nasıl hissediyor merak ediyorum yıllardır depresyondayım hep mutsuzum mutsuzluğumu giderebilecek yeni hayat kurmamı sağlayacak şeyler için de çabalayamıyorum çünkü enerjim yok kendime güvenim yok kendime inancım yok bitiğim.