Pandemi başladığından beri zorunlu haller hariç dışarıya neredeyse çıkmadım. Yalnız yaşıyorum, anksiyete sorunum olduğunu da düşünmüyorum. Pandemiden önce okula giderdim, arada bir arkadaşlarımla bir yerde oturur çok kalmadan uzardım. Şimdi eğitim uzaktan falan ama yine civarda arkadaşlarım var dışarı çıkıp onlarla oturmak hasret gidermek istemiyorum, çünkü hasret duymuyorum . \"Bakın şurdayım gelin buluşalım\" maksatlı paylaşımlar yapabileceğim bir sosyal medya hesabım yok, uzunca bir süredir kullanmıyorum. Evde olduğum sürede online sertifika programlarına katılıyorum mesleğimde uzmanlaşmaya çalışıyorum. Yaşadığım yerde bakkal market alışverişine çıkıyorum, bazen hareket olsun diye gece serininde 10-15 kilometre bisiklet sürüyorum, kısacası yalnızlığı tercih ettiğimi düşünüyordum. Ta ki.. Ev arkadaşım çok zıpır bir çocuk, günün 10 saatini dışarıda geçirir abartısız. Bana bugün \"olum kalk bi dışarı çık hava ne güzel \" dedi. Bu beni düşündürdü biraz, ben yalnızlığı tercih ettiğimi düşünüyordum ama bunu duyduktan sonra acaba kafa dengi birileri olmadığı için mi dışarı çıkmamayı tercih ediyorum? Birileriyle tanışmak, beraber bişeyler yapmak tek başıma yapmaktan 100 kat daha zor geliyor, sevgili olayları da keza aynı şekilde. Son sevgilimden ayrılalı 6 ay oldu ve birini bulup flörtleşmek, buluşmak, yemek içmek, nazını çekmek vs. vs. o kadar büyük ve zahmetli görünüyorki. Bir yandan da ayrılmadan önceki zamanlarımı çok özlüyorum. Kısacası, bu durumu tercih mi ettiğimi yoksa zorunluluktan mı yalnız olduğumu bilmiyorum..