Tipsiz+çirkin+asosyal+sosyal fobili olunca hayat cehennem oluyor resmen ve zaten iyi bir hayatım olsaydı bu forumda takılmazdım.

Hocam ömrümün sonuna kadar kitap okusam sonra da bildiklerimle ölüp gitsem anlamlı olur mu sence? Ya da çok iyi bir müzisyen olsam, bestelerimi millete sunmak yerine kendi başıma çalıp dursam sonra ölsem gitsem anlamı olur mu? Kendini geliştirmek hep başkalarına göre yapılan bir şey. Elalemi hesaba katmadan kendini geliştirmenin bir anlamı yok.

23 çok güzel yaş derler

Niye gitmedin amaç neydi

Olma dostum, sen de herkes gibi olma. Bu konudan dert yanan çok arkadaş var forumda diğerlerine de belirttiğim gibi yalnızlaşman belki de senin için daha iyi, hayırlısı olan. Hem herkes gibi olup ne yapacaksın, boşver. Zamanını madem yalnız geçiriyorsun ozaman tüm vaktini kendine yatırım yapmakla harca, kendini bir alanda mükemmelleştirene kadar ilerle, kendin gez, kendin dolaş, kendine ne kadar çok vakit ayırıp emek harcarsan göreceksin ki bu ruh halinden farkında olmadan çıkacaksın. Sağlıcakla kal, tüm iyi niyetlerim senin ile.

Hayatta keyif aldigin bisey varmı örnek hobi tarzı spor film otomobil motosiklet vs gibi

gel kardeş sana yazılım öğreteyim bir şeyler üretirsen mutlu olursun depresyonun geçer

En azından neyi bilmediğini biliyorsun hocam, o da bir şey.

hocam ne önerirsiniz 23 yaşındaki birine

23 yaş nasıl geçti hocam

22 ve öncesiyle aynı

Bence yanlış kişiye sordun hocam

Basit olmadığı için değerli hocam zaten, neden başkalarıyla sidik yarıştırasın ki? Kendini geliştirmek, çok iyi yerlere gelmek neden başkalarıyla kendini kıyaslama veya onlara efendilik taslama olsun? Böyle düşünme bence, geleceğin adına atacağın her 1 adım sana misliyle geri dönecek unutma derim.

23 yaş gerçekten efsane bir dönem. 23 yaşından 26 yaşına gelmem 3 ay falan sürdü heralde :D Keşke o günlere geri dönebilseydim.

Fakülteden mezun olur olmaz askere gitmek için müracaat ettim ama 11 ay beklettiler 23 yaşında askere gitmeme 1 ay kala kız Montréal' den kalkıp geldi. Masrafları karşıladı 1 hafta Ege - Akdeniz turu yaptık. Ardından 'Benimle evlen Montréal' de yaşarız' dedi. Ailem de 'Düşünme askerliği, yurtdışına yerleşirsen bedelli yaparsın' deyip destek oldu. Ama kabul etmedim kızın teklifini. Yeşilköy Havalimanı' ndan ülkesine dönerken çok ağladı. Askerliğimin 4' üncü ayında kargo ile koli teslim aldı. Nerden öğrendiyse askerlik adresimi, hiç üşenmemiş beraber çektirdiğimiz yüzlerce fotoğrafı tab edip göndermişti...

Sanmıyorum hocam, arkadaşlarım mutlu mesut yaşıyor, bir ben geri kalıyorum herkesten. Aslında geri kalmak ileri kalmak mesele değil de en azından kendinden emin bir şekilde yaşayan bir birey olabilsem iyi olacak.

En çok da ailemden korktuğum için yaşıyorum hocam. Yoksa hiçbir emeğe acıdığımdan ya da ezik olmaktan çekindiğim için değil. Zaten ezik bir hayat yaşıyorum, zaten korkağım, zaten ölüm gelecek. Ha yarın ha 30 yıl sonra. Erkenden olsun bitsin. Ben dünyayı gördüm, sevmedim, berbat bir yer, zor bir yer, sonunda ödül falan da yok yine ölüm var. Bir manası yok yani. Boş.

O da basit değil hocam. Film senaryosunda yaşamıyoruz ki hayatımızın kahramanı olalım. Kendimi mükemmelleştirip ne yapacağım? Diğerleriyle afedersin sidik mi yarıştıracağım, onlara hava mı atacağım yoksa efendilik mi taslayacağım? Diyelim kendimi geliştirdim, bir sürü kitap okudum, bir sürü kültürel birikim yaptım, mesleğimde en iyi oldum, zengin oldum... Ne olacak? Bunların hepsi kendim için mi başkaları için mi? Bana ne dünyadan? Beni seven bir ailem var, onların hatrı için sadece nefes alıp veriyorum bu yeter. Artık para kazanmak bile istemiyorum, hiçbir şey umrumda değil

Git çalış

Yok hocam, ruhsuzum

Yaşlandıkça yalnızlaşıyorum. Biri çıkıp da bana ömrünün sonuna kadar yalnız yaşaman gerek dese elini öper kabullenirim. Ama yalnız mı yaşanmalı yoksa tam tersi mi olmalı bilmiyorum. Hem zaten sosyal olmayı beceremiyorum. Dile kolay 4 yıl üniversite okudum, her senesinde ayrı ayrı pisman oldum okudugum için. Yanlışı en başında yaptım. Geri dönüşü falan da yok artık. Beceremiyorum sayın ailem, annem, babam üzülmeyin bana artık. Ben yaşamayı beceremiyorum. Kimseyle geçinemiyorum. Herkes gibi olamıyorum.

geçen ay 24 oldum

Bir sofra düşün, sana isteyeceğin her yemek için malzeme veriyorlar sence biraz uğraşıp hazırlayıp istediğin her yemeği yemek başkalarını hesaba katmak mıdır? Veya senin için hazırlık yaptıktan sonra yemek zaman kaybı mıdır? Tamamen saygıyla karşılıyorum fikirini ama bence yanlış bir düşüncedesin hatta dediğin gibi olsa bile bildiklerinle ölsen bile yine kendi yararına bir şey yapmış olacaksın çünkü güzel anılacaksın bu dediğim başkalarını düşünmek değil karıştırma lütfen. Güzel niyetlerim seninle dostum ^^

erkeklerin yüzde 80i yıkık omg trde bu oran belki yüzde 90 hemen herkes sen gibi yani