herkese selam hayat hikayemi çok kısa anlatacağım. ilginç bir hayatım oldu, 1998 yılında İstanbul'un en eski ve en köklü semtinde doğdum, bu semtin ismini vermeyeyim, dar ara sokakları olan, içerisinde bir çok ünlüye ev sahipliği yapmış içerisinden bir çokta mafya çıkmış bir semt. annem bir ev hanımı, babası rahmetli dedem takım elbiseyciymiş sirkeci'de, İtalya'dan mal getirip satacak kadar varlıklı, illegal işlere sıksık bulaşan ensesi kalın bir adammış. dedem, annem daha çok gençken vefat etmiş. yurtdışından evlenmiş, italya'daki dostları hasebiyle oradan evlenmeyi istemiş, anlayacağınız annanem italyan, güney kısmının italyanı. çok genç yaşta Türkiye'ye gelin olarak gelmiş, Türkçe'yi öğrenmiş, şu an yaşıyor ve italyanca'yı zar zor konuşuyor. rahmetli babam ben 11 yaşlarındayken vefat etti, yaşadığım semtin ünlü mafyası ile takılan bir ticaret adamıydı, bu tehlikeli sular malesef sonu oldu, asla babası gibi kalamamış her zaman tuhaf işlere karışmış. Bu benim hayatımda bir travma oldu. Malesef babanız erken vefat ediyorsa ve evin büyük oğluysanız kurnaz olmak mecburiyetindesiniz. baba tarafım ise Bulgaristan'dan göçme, muhafazakar, dinine sıkıca bağlı bir aile. anlayacağınız 2 taraftan da atalarım tuhaf işlerin insanları oluvermişler ve hayat onları bu tuhaflıklar arasında buruşturup bir etmiş. annem ve babam evlendikten 1 sene sonra ben doğmuşum. Ben liseyi erken bırakmak zorunda kalan, erken olgunlaşan, iş hayatına hızlıca atılan bir genç oldum. yaptığım işleri söylemeyeceğim ama kesinlikle mafyavari değildi, alçakça işlere bulaştım neticesinde de kafama 2 kere tehditvari 1 kere de rastgele silah dayandı. Öldürülmeyeceğimi biliyordum ama iyi, hakedilmiş bir dayakla uğurlandım. geçmişim bu kadar garipken, geleceğimin de düzgün olması ihtimal dışı değildi, hala yaşım büyük sayılmaz, karantina günlerinde evden çıkamıyoruz, ben yaptığım işlerden sıyrıldım, bilerek yaptığım, zevk aldığım ama aptalca bulduğum, sürekli sorguladığım işlerdi. Aşkı da, parayı da, yaşamın kıvrımlarını da erken tadıp öğrendim, ne babamdan, ne dedemden bir mal varlığı kaldı, aksine yaptıkları işler etrafımda kötü bir üne sahip olmama yaradı. İnsan bir sürü yerden tehdit mesajı alınca, stresten ne yapacağını bilemiyor. İlerisi için ne düşündüğümü bilmiyorum, açıkçası düzgün işlerin peşinde koşturayım diyorum ama geç kaldığımı hissediyorum. Hiçbir şeyi de geçmişime bağlamak istemiyorum, neticede kötüsü, iyisi yaşandı bitti ve geriye kalanlarla devam ediyor hayat. Bazen üzülsem de, böyle bir aile de doğsam da, yaptığım işler, kendi yaşantımda var ettiğim, ailemin dışında kalan geçmiş bile tuhaf olsa da hepsini iyiki yaşamışım diyorum. denge insanı olmaya çalışıyorum, sadece hayata atraksiyon gösteren, fazla canavarlaşmış, gözü kara bir aptal olmak istemiyorum, çünkü öyle bir yöne doğru eğimim var ve öyle bir yolda ilerledim. Yaşanılanların aksine daha mutlu heyecanlara kapılmış bir hayatı sürmek istiyorum. Malesef bunun mümkün olmadığını da biliyorum, malvarlığı geniş bir aileye doğmuyorsanız, babanız, dedeniz olmuyorsa önünüzde seçenekler ve gideceğiniz yollar o kadar kısıtlı oluyor ki, anlatamam. tabiiki hayattan herkesi eşit durumda başlatmasını bekleyemem, ne bileyim içimi dökesim geldi... yazıyı çekinerek yazdım açıkçası ama böyle bir şeye ihtiyacım vardı, teşekkür ederim