desen ki şu kadar birikimim var şu işe girmek istiyorum \"ya sen o işten ne anlarsın, parayı batıracaksın onun yerine ev al kiraya ver paşa gibi yaşa\" veya bankaya at gelen parayı ye derler. desen ki spor bir araba beğendim almak istiyorum \"ya o arabanın yedek parçası zor bulunuyor, klasik bir şey al rahat rahat sür\" desen ki özel sektörde kariyer yapmak istiyorum \"ya kpss çalış devlete atan memur ol rahat rahat yaşa\" desen ki ilgi alanım şu, bununla ilgili bir bölüm okumak istiyorum \"ya iş imkanı yok. hukuk tıp vs. için çalış\" desen ki göç etmek istiyorum \"ya orada çok ayrımcılığa uğrarsın, tek başına yapamazsın ailenle devam et\" bütün maceralar bir insanın bir yere gitmesiyle, bir serüvene girmesiyle başlar. belki iyi belki kötü tecrübeler yaşarsın ama hayatında bir yaşanmışlık olur, öldüğünde sana \"ee dünyada 60 yıl yaşadın ne gördün?\" diye sorduklarında \"valla memurdum ben. sabah 8 akşam 5 çalıştım, eve gidip o ses türkiye izleyip uyudum ve böyle 60 yıl geçirdim\" demezsin. ölüm döşeğinde hastanenin bir köşesinde yatarken yaşayamadığın hayatın için pişmanlık duymazsın en azından. çünkü sonu kötü de bitmiş olsa o karar sana aittir, bir şey yaşamış ve bedelini ödemişsindir. başkasının senin adına verdiği kararların kurbanı olmamışsındır insanlar niye böyle? tüm risklerin sizden daha fazla farkındayız. kurulan bir işte yükselme imkanı %10 ise batma imkanı %90 biliyoruz. ama niye hiç destek görülmez? niye herkes bu kadar memur kafalı? niye sürekli ben yapamadıysam o da yapamasın kafası hakim? mesela geçenlerde bir eleman birikimim var borsaya girmek istiyorum diye başlık atmış yorumların çoğu kriz var konut al şeklinde. yahu dünyadaki çoğu borsa zengini kriz zamanında parası katlayıp zengin olmuştur zaten. krizler doğru değerlendirilebildiğinde en büyük fırsattır. bu sadece bir örnek