bazı durumları gercekten ergenliğe vurmamak lazım 31 yasındayım evliyim bir çocuğum var, malesef herkes ebeveyn olacak kapasitede anlayışta değil ilkokulu köyde sobalı bir evde okudum ve fakirlik de olunca erken olgunlaştım, ortaokulda fen lisesi kazanıp evden kaçmak için gece gündüz ders çalıştım, kars ın tek sobalı evinde babam ben ders çalısırken tv yi dahi kapatmayı akıl etmezdi sigarasını da içerdi, neyse kazandım gittim fen lisesini herkes yurtta ağlıyor sızlıyor ailesini özlüyor ya ne kadar sevmiştim yurdu ranza da olsa yatağım vardı, demir de olsa ufak bir dolabım vardı, ders çalışma masam vardı etüt salonunda, belki şimdi olsa begenmeyeceğim yemekleri bile sevmiştim en önemlisi de sürekli kavga eden anne baba yoktu. Eve de artık mecburi 15 tatil ve yaz tatili dışında gitmedim, yazları çalıştım orda burda. üniversiteyi kazandım eve cıktm yine esyamı herseyimi kendim aldım yılda bir gider oldum eve, üniversitede babamın sansı yaver gitti inşaat işinde güzel paralar kazanmaya başladı tabi ben hala durum kötü sanıyorum, bir kere insan sormaz mı harçlığın bitti mi diye, bölüm gereği dısarda çalısamadım, param biter 200 istesem 150 gönderirdi, birinden borç aldım derdi, haftaya isterdim 2 hafta bekletirdi sebebi ben cok para harcıyormuşum, ekstra sigara dışında lüksüm de yoktu. Neyse okul bitti işe güce başladık düğünüme maddi manevi bir gram desteği olmadı ki su an yazlığı evi arsası arabası birikmiş parası olmasına rağmen takacağı bileziği bile ben aldım milletin içinde ayıp olmasın diye. Su an ailem bana 3 saat uzaklıkta ayda yılda bir giderim 3. gün olmadan canım sıkılır dönerim kardeşlerim olmazsa belki hiç gitmem. Bir kere yüzüne vurdum dayanamadım bizi bir kere bile pikniğe götürmedim dedim, imkanlarım bu kadar dedi, benim kızdığım yokluk olsa eyvallah derim de babam bize varlıkta da hep yokluk yasattı. Neyse dolmuşum yazdım uzun uzun, içimi döktüm gece gece şimdi ogluma neyi alsam iyisini alıyorum, kendime harcamam ona harcarım kendim yemem ona yediririm, Malesef ailesine kızanlara da hep bi empati yapasım geliyor.

Arkadaş çok güzel yazmış. Ben de şunu eklemek istiyorum; ailenden ihtiyacın olan duygusal desteği geçmişte görememiş ve şimdi de göremiyor olabilirsin ama artık bir yetişkinsin ve arkadaşın da dediği gibi seni geliştirecek ve sana kendini daha iyi hissettirecek şeylerin farkındasın. Onlar için çabala ve kendine yatırım yap. Salona para vermene gerek yok, evde spor yapmak için uygulamalar var, indir incele. YouTube da çok güzel İngilizce dersleri var, beğendiğini seç. Mutlaka roman oku, kitaplar bize yaşadıklarımızı daha iyi anlama şansı verir, daima gün içinde kitap okumaya ayırdığın bir süre olsun. Günlük yazma alışkanlığı edin, günlükler bizim dostlarımızdır, yazdıklarımızı açıp okudukça bize doğrularımızı ve yanlışlarımızı söyler. Lütfen buradaki önerilerle sınırlı kalma. Seni tanımıyorum ama yazarken kullandığın imladan derli toplu bir tarzının olduğunu anlıyorum, duygularını en açık şekliyle dile getirmenden cesur biri olduğunu anlıyorum, kendini de eleştirmeden kendinle barışık aynı zamanda sorumluluk almaya hazır olduğunu anlıyorum. Ben her halinden doğru, mert ve bilinçli bir birey olduğunu anlıyorum. Lütfen bu gönderideki arkadaşın önerdiği gibi öncelikle kendini eğitim aldığın alanda geliştir ki ekonomik özgürlüğünü olabildiğince erken elde edebil. Hocalarına mail at ve onlardan pandemi döneminde kendini geliştirebilmek için öneri rica et, hangi sektördeysen kurumlara git ve ücretsiz staj yapmak istediğini söyle. Düzgün bir insansın, yolun daima açık olsun.

ben lise hayatından sonra babamdan mali anlamda çok az destek gördüm.. manevi olarak desteği bırak köstek oldu şuan asosyal, melankolik olmamın mimarı kendisidir. 30 yaşındayım. şunu söyleyebilirim, liseden beri sadece evlilikte destek oldu.. üni. de bile 4 yıl garsonluk yaparak gecindim.. ama bazen düşünüyorum: babam olmazsa ben ne bok yerim diye? adamın varlığı bile bir güvence gibi geliyor Allah başımdan eksik etmesin (bizim ülkedeki sorun: yabancı bir filimde ki replik: oğul:ben şimdi ne yapacağım baba: eğer bir baba oğluna kendi ayakları üstünde durmayı, kendi başına yaşamayı öğretmediyse babalık yapmamıştır. şimdi ben sana babalık yapmadım mı? gençlik ve ergenlik dönemlerinde baba-oğul arasında illa çatışmalar oluyor.. babanızın değerini onu kaybedince anlarsınız

saygı göster demedim? terk etmesini söyledim

Hangi şehirde üni okuyordunuz hocam?

Ailesinden nefret eden kişiler peki neden hala onların evinde kalıyor, 18 yaşını geçtiyseniz defolun gidin, bir hafta bir arkadaşınızda iki hafta başka bir arkadaşınızda kalın, o sırada da çalışınki kendinizi geçindirebilecek hale gelin. Hem ailesinin parasını yesin, hem okumasın, hem de nefret etsin. Ne güzel şey ergen olmak :)))

Benim ailem de böyle sayılır, uzun uzun anlatacaktım ama gereken cümleleri tam kuramadım. Konuşma bozukluğum, özgüvensizliğim umurlarında bile değildi tek umursadıkları derslerimdi. Onlarsa ders notlarım dışında hiçbir şeyi umursamadılar. Bana açıkçası bir kötülükleri olmadı, hiç dayaklarını bile yemedim ama gram umursamadılar da, gerçekten umursamadılar. Kamburluğumu düzelttim, özgüvenim de 4 sene öncesine göre %50-60 daha fazla, konuşma bozukluğumun da %90'ını çözdüm ama hepsini de kendim yaptım, yardım almadan. Dalga geçildikçe intikam yeminleri ederek. Neyse, sana asıl şunu demek için cevaplaya tıklamıştım: 'Onların parasını yiyorum, onları eleştirmeye hakkım yok' minvalinde yazmışsın burada yanılıyorsun bunu diyecektim. 30-40 yaşında adam değilsin, 19 yaşındasın . Okulunu bitirip iş bulana kadar onların parasını yemende bir gariplik, sorun yok. Onların parasını yemen onları eleştiremeyeceğin anlamına da gelmiyor. Bu aşağılık olmak falan değil, asıl sırf insanları karnını doyuruyorlar diye eleştirmeyip köleleri olmak bu dediğin sıfata girer. Şuan yapman gereken şey; iyi bir geleceğe sahip olmak ve gelecekte ekonomik bağımsızlığını ilan etmek için uğraşmak, bölümünü/derslerini bilmiyorum ama imkanın varsa yurtdışı için de uğraş çünkü bu ülkede ekonomi gerçekten bitti. TR'de bile kalsan, mesleğinin en çok kazananlarından olmak için uğraş, diğer alanlarda da geliştir elbet kendini. Spor yap, özgüvensizsen çözmek için uğraş, hayatla ilgili başka sorunların varsa onları çözmek için uğraş, bunun yanında zevk aldığın şeyleri yapmayı da ihmal etme elbette. İnek değil kazanan olmalısın. Hepsini bir anda çözmek için uğraşma hem yapamazsın hem de yükün altında ezilirsin, parça parça git. Klasik ve bilinen tavsiyeler oldu ama bence çözüm gerçekten bunlar.

Herkesin ailesi, saygıyı hakediyor diye düşünen birisi. Tebrikler, acaba biz bunu nasıl akıl edemedik? Olaylara ne zaman tek yönden bakmayı bırakacaksınız acaba? Şuan Türkiye'de birçok ailenin yapısı bozuk, çocuklar ise ya anne ya da babadan ayrı, anne-baba şefkati/sevgisi görmüyor ya da en iyi ihtimalle hem annesi hem de babası var, fakat sürekli kavga gürültüden geçilmiyor. Cidden bu ihtimaller haricinde bir aileye sahip olan insanların bu durumu anlaması biraz zor. Sizi suçlamıyorum ama insanlarla empati kurmanızı öneririm.