Bugün kalabalığın içinde bir yandan koştururken bir yandan da şarkı dinliyordum. Çoğu zaman hangi şarkının çaldığını bile bilmem. O yüzden ne müziği ne de sözlerini kolay kolay algılamam. Sırf şehrin gürültüsünden korunmak için dinlerim çoğu zaman. Ancak bugün Teoman dinlerken bu söz beynimde koca bir yankı yarattı. Öyle ki koşuşturan ben birden yavaş yürümeye başladım. Hızımı birden azaltınca arkamdakiler söylenip sağımdan hızla geçtiler. Şarkı dinlediğimden ötürü ne dediklerini duymadım ama kısa bir yargılayıcı bakış ve dudaklarındaki ufak kıpırdanma bunu anlamama yetti de arttı. Bir yandan şarkı sözünü düşünürken bir yandan da insanların aceleci ahenkini bozduğum için suçluluk hissedip kenara çekildim. İnsan cidden hayali kadar mı yaşar? Neydi ki benim hayalim? Okulu bitirdim, iş buldum, çalışıp para kazanıyorum. Bakacak ailem de yok. Tüm para bana kalıyor. Tatile gidiyorum, oyun satın alıyorum, afilli mekanlara gidip ambiyanslardan faydalanıyorum. Yaşamımın tüm sınırı bu. Oysa Teoman diyor ki hayalin ne kadar büyükse sen de o kadar büyük yaşarsın. Hayalimin sınırı bu saydıklarımla mı ibaret? Raif Efendi gibi koca bir şehirde kaybolup bir kadının tutkusuyla yanmak mı olmalı hayalim yoksa girişim kültürünün içine dalıp patronumdan daha mı zengin olmak? Savaş görmüş dedem gibi azıcık aşım ağrısız başım ile yaşadı. Hayali demek ki bir tas çorbaydı. Çorbayı höpürte höpürte geçti ömürceğizi. Oysa babam dedem gibi azla yetinmedi. İstanbul'a göçüp zengin olma hayaliyle yaşadı. Sayısız kez kazandı ve kaybetti ama sorsan o çoktan bu şehri fethetti. Peki ya ben? Babamın sağladığı konforda ne hayaller kurdum? Düşündüm, düşündüm ama bir cevap bulamadım. Hayalim yoktu. İnsan hayali kadar yaşarsa demek ki ben yaşamıyordum. Ne dedem kadar yaşıyordum ne de babam kadar! Sonra tekrar düşündüm. Hayalim yoktu çünkü bana sağlanan kılavuz sona ermişti. Hatırlarsanız küçükken büyükler hep bize hedef koyardı. Okulunu iyi oku, iyi lise kazan, tıp oku, iyi işe yerleş, evlen, çoluk çocuk sahibi ol. Evlilik dışında hepsini başardım. Evliliğe gönlüm olmadığını söyleyince de ailem ısrar etmedi. Yaşım belli bir yere gelince kimse de hedef vermez oldu. İşi var, kendi evinde yaşıyor, okulu, askeri bitti deyip birden susuyorlar. Susuyorlar çünkü onlar da benim kadar bundan sonra ne yapılması gerektiğini bilmiyorlar. Koşuşturma ardında unutmuş olabilirler ama onlar da benim gibi hayalsizler. Kılavuzda yazmıyorsa bundan sonra ne yapacağım, cidden ne yapacağım?