Sorum bu kadar basit. Psikolojisi çökmüş DPDR'ye sahip biriyim. Etrafımdakiler bana gerçek gelmiyor. Her şeyden kopuk durumdayım. Sonuç olarak da hiçbir şey ama hiçbir şey bana mutluluk vermiyor. Motivasyonum sıfır. Ciddi anlamda sıfır. Az filan da değil. Ve bana dışarı çık spor yap filan demeyin. Ben hastayım. Ciddi anlamda her gün intiharı düşünüyorum. Hayatın benim için çıkarı ne? Hiçbir şey. Gerçekten mutluluk hissedemiyorsam neden yaşayayım ki? Cidden mantıksal olarak şu an nefes almamın hiçbir açıklaması yok. Kendimi bilgisayar oyununda gibi hissediyorum. DPDR'nin semptomlarından biri de bu. Ve bu hastalık kalıcı da olabiliyor yani ölene kadar böyle olabilirim. Sanki yaşadığım gerçek bir hayat değil ve ben bir bilgisayar oyunundaki karakterim gibi. Ve bu oyunda hiçbir şey hissetmiyorum. Etrafımdakilerden kopuğum. 7/24 cehennemi yaşıyorum. Yaşama dair çok şey düşündüm. Yaşamaya sebeplerim vardı. Zevk alabiliyordum. Ama hasta oldum ve şimdi yaşamaya karşı bir sebep göremiyorum. Depresyon değil bu. Depresif bile olamamak bu. Yani depresif bile olamayacak kadar düştüm. Eğer hayatım böyle devam edecekse hiçbir anlamı yok. Biraz yazayım dedim.