Tek bir kişi şu an ne durumda olduğumu bilmiyor, ben de buraya yazmak istedim. 2019 dan beri psikiyatrik tedavi görüyorum, 2019 sonunda kendimi öldürmeyi denedim ve doçent bir doktor yatış kararı verdi. Yatış sırasının gelmesi uzun sürüyordu, o süreç içinde bir kere daha ölmeyi denedim ama herkes artık bana temkinli yaklaşıyordu o yüzden bir şey yapamadan fark ettiler. Bu olaydan sonra burada yatışa kadar beni takip eden doktor yatacağım hastaneyi arayıp acil olarak yatırılmam gerektiğini söylemiş çünkü her fırsatta alkol almaya, kendimi yakmaya, etraftaki eşyalara zarar vermeye, sigara içmeye başlamıştım ve eğer o sıra hastaneye yatmasam muhtemeln ölmüş olurdum. O doktor beni gördü, hemen ertesi güm kliniğe yattım. Psikotik depresyon dediler önce, sonra doktora eskiden geçirdiğim coşku nöbetlerini anlatınca bipolar bozukluk dediler, sosyal anksiyete ve okb de dediler onun üstüne. Kokteyl gibi hahshsjsj. Tamamen bipolara uymuyormuşum ama belirtiler bipoları işaret ediyormuş sadece biraz farklıymış. Tam da bipolar bozukluk tedavisi gördüm, hala görüyorum. Hastanede bir ay kaldım, hala oradaki doktorla görüşüyoruz. Hastayken yaptıklarıma cidden inanamıyorum. Ama mantıklı düşünemiyordum, hareketlerim kontrolümden çıkmıştı, tek hatırladığım bu. Doktorla pandemi yüzünden zoomdan görüşüyorduk, haftaya yanına gideceğim, reşit değilim bu yüzden ailemle gidiyoruz. Ve ben bu aralar hiç iyi değilim. Hipomani geçirdim yakın zamanda bir kez, neyse ki o kadar ağır değil şiddetli ataklar olunca ailem fark ediyor. Gün içinde defalarca duygudurum değişimi oluyor, sürekli anksiyete atakları yaşıyorum, hayali bir arkadaşım var bazen onunla konuşuyorum ve mani halinde isem onun gerçek olduğunu sanıyorum düzelince hayal ürünü olduğunu anlıyorum. Ses duymuyorum ama ben konuşuyorum ve bana bir cevap geliyor. O arkadaş bazen kemdimi öldürmemi söylüyor bazen dünyanın en yüce en zeki insanı olduğumu herkesin gerizekalı olduğunu einsteinden bile zeki olduğumu söylüyor . Buna zaten megolamani diyorlar, manide görülen bir şey. Kendimi aç bıraktım epey bi süre. Her gün başım dönüyor. Anksiyeteden her yerim titriyor. İntihar etmeyi düşünmeye başladım. Doktoruma söylemem lazım. Ama söylersem annemlere söyler. Hiç anlayışlı değiller bu konuda. İstersem bipolar olmayacağımı hatta hasta falan olmadığıma inanıyorlar ama hasta olmasam böyle davranmam. Sağlıklı biri gibi davranamıyorum. Kafsmda düşünceler uçuşuyor kendimi bi seviyorum bi gömüyorum. Ne ders çalışabiliyorum ne başka bi şey, seneye sınavım var, sınavı da yapamıycam. Dikkatim çık dağınık, çok uyuyorum çok yorgunum, dengesizim, kendimi öldürmek istiyorum. Bıçağı alıp şah damarıma geçirmek istiyorum, kutularca ilaç içmek istiyorum. Sadece mantığım engel oluyor ölmeme ama yine eskisi gibi olursam mantığım yok olacak. Kimse görmüyor tek bildikleri afrikada çocuklar açlıktan ölüyor sen buna mı üzüldün, senin bir şeyin yok, bunları aş artık diyorlar başka bir şey bildikleri yok. Her gün içten içe bağırıyorum kimse görmüyor. Biri akıl versin nolur, yargılamayın. Yardıma ihtiyacım var ama yardım alırsam ailem üzülecek, korkacak ve kendi kendimi hasta ettiğimi söyleyip çook kızacaklar. Napcam ben? Eski halime dönmeye başladım, iyi değilim. Sadece içimi dökmek için yazdım okuduğunuz için teşekkürler. Belki benim gibi biri okur da bi çıkış yolu gösterir.