Arkadaşlar 99 depreminde 11 yaşındaydım. Depremi yaşamadım ama sonuçlarını ve tehlikesini anlayabilecek yaştaydım. O zamandan kalma travmatik olarak ilk kez bulunduğum yerlerde eğer deprem olursa yapmam gerekenleri hesaplayan birine dönüştüm bilinç altı olarak. Şuan ki durum da bu çok ileri gitti ve sürekli aklımda deprem var. Bursa' da yaşıyoruz, Maraş depreminden maddi olarak etkilenmedik ama manevi olarak çökmüş durumdayız eşimle ben. Gördüğümüz her haberde daha çok kahroluyoruz. Ben duygusal biri değilim ve soğuk kanlı olduğumu düşünürüm ama deprem haberlerinde aniden ağlamaya başlıyorum, özellikle çocuklu haberlerde. Muhtemelen empati kuruyorum ve o duygu anında bitiriyor bütün soğuk kanlılığımı. Eşimde aynı durumda şuan, deprem olursa ne yaparız nasıl yaparız sürekli bunu konuşuyoruz. Durduk yere avizelere bakarken buluyorum kendimi hiç sallantı yokken. O an deprem olsa çocukları nasıl alıp güvenli yere geçeriz düşünüyorum sürekli. Çocuklar bir arada olsun hemen ulaşalım diye kendi odamızın yanındaki odayı çocuk odası yaptık ve yer olmasına rağmen 2 çocuğumuzu da bir arada yatırıyoruz. Cebimde 5 kuruş para olmamasına rağmen arsa bakıyoruz kaç gündür. Merkeze yakın köylere gidiyoruz müstakil bir ev falan yaparız belki şuan ki apt. dairemizi satıp diye planlar yapıyoruz. Eminim ülkenin 1/3 i bu duyguları yaşıyor şuan. Nasıl düzelecek bu psikolojimiz ne yapacağız?