DÖRT ÖNCÜDEN BİRİ SUHEYB-İ RUMİ ٢٠٧ İnsanlardan öylesi de vardır ki, kendisini Allah'ın hoşnutluğunu kazanmaya adamıştır. Allah kullarına çok şefkatlidir. Bakara Suresi 207 İnsanlardan öyle yiğitler var ki, onlar Allah'a canlarını ve mallarını kurban etmişlerdir. Onlar Allah'ın rızasını kazanmak, Allah'ın yeryüzünde koymuş olduğu düzeni korumak, Allah'ın sistemini tesis etmek ve bozguncuları yok etmek için canlarını seve seve veren yiğitlerdir. Onlar canlarını ve mallarını çekinmeden feda eden Allah'ın hoşnutluğunu kendi hoşnutluklarına, rahatlıklarına, menfaatlerine tercih etmiş, Allah'ın hatırını, rızasını herşeyden üstün tutmuşlardır. Onlar Allah'ın istediği gibi yaşamış, böylece kendilerini satın almışlar, yani ebedi olarak kendilerini cehennemden kurtarmışlardır. Onlar mallarında ve canlarında Allah'ı söz sahibi kabul etmişler, Allah'tan razı olmuşlardır. yani Allah'ın gönderdiklerine razı olmuşlar, ve iradelerini Allah'ın iradesine teslim etmişlerdir. Allah ile ticaret yapmış ve ticaretlerinde kar etmiş kimselerdir. İşte o yiğitlerden biri de Suheyb-i Rumi . Öyle bir hayat ki bu dava uğrunda nasıl bedel ödenir, Allah ile nasıl ticaret yapılır, gerçek Peygamber sevgisi nasıl olur, ticarette nasıl kar edilir? Bunu bize hayatıyla gösteren bir sahabe. Neden dört öncüden biri dedik Suheyb-i Rumi için? Çünkü: Efendimizin bir hadis-i şerifinde: " Önde gidenler dört kişidir. Ben arapların ilk müslüman olanıyım, Suheyb Rumların ilki, Selman Farsların ilki, Bilal Habeşlilerin ilki." Buyruğundan dolayı bu başlığı verdik. Suheyb-i Rumi Kimdir? Nübüvetten 24 yıl önce Irak'ın Musul şehri yakınlarında Fırat veya Dicle Nehri kıyısındaki bir köyde doğdu. Nemir kabilesine mensuptur. Asıl adı Ümeyre'dir. Küçükken Rumlara esir düştü ve Rumlar kendisini arap kabilelerinden kelb kabilesine sattı. Satın alan arap kabilesi Suheyb kırmızı saçlı sakallı olduğundan ismini Suheyb olarak değiştirdi. Suheyb -kırmızıcık- demek. Babası Sinan b. Malik'tir. Babası veya amcası Basra'ya yakın Übülle valisiydi. Annesi Selma bint. Ka'id Küçükken Rumlar'a esir düştüğü için arapçaya dili iyi dönmezdi. Yüzü ve teni çok kırmızı olan bir adamdı. Boyu ne uzun ne de kısaydı ama kısaya daha yakındı. Bedir, uhud, hendek başta olmak üzere bütün seferlere Hz. Peygamber ile birlikte katıldı. Müslüman olduğunu açıklayan ilk 7 kişiden biri. Tüccar, iyi okçu misafirperver, takvalı, güzel ahlaklı, çok da şakacı bir sahabedir. Hicretten sonra Ümmü Seleme annemizin kız kardeşi, Rayta bint Ebi Ümeyye ile evlenmiş Efendimiz ile bacanak olmuştur. Habib, Hamza, Sad, Salih, Sayfi, Abbad, Osman, Muhammed adlarında 8 tane oğlu olmuştur. 30 Tane hadis rivayet etmiştir. Aynılarını çıkartırsak 27 tane hadis rivayet etmiştir. Bunlardan üçünü İmam Müslim sahihine almıştır. Rivayet ettiği hadisler Kutubu sittede de yer almış. Allah Rasulü'nün hicretten sonra ev hediye ettiği iki kişiden biridir. Diğeri ise Erkam b. Ebil Erkam. İki amcası, kız kardeşi ve bir de hz. Osman'ın kölesi olan amcasının oğlu Hurman b. Elman dışında Mekkede kimsesi yoktu. Şevval 38'de(Mart 659) Medine'de vefat etti. Cenaze namazını Sa'd b. Ebi Vakkas kıldırdı. Baki mezarlığına defnedildi. -İslam Öncesi Hayatı- İslam tarihi kaynaklarında Suheyb b. Sinan, halk arasında ise Suheyb-i Rumi olarak bilinen Suheyb nübüvetten 24 yıl önce Irak'ın Musul şehrinde Fırat veya Dicle kıyılarında bir köyde doğdu. Nemir kabilesine mensuptur. Çok küçük yaşlardayken Rumların o bölgeye yaptıkları saldırıda esir edildi. Rum kültürüyle büyüyen Suheyb-i Rumi gençlik çağında arap kabilelerinden Kelb kabilesi tüccarlarına satıldı. Kelb kabilesi, Suheyb-i Rumiyi Mekke'ye götürdü. Burada Hz. Ebubekir'in babasının amcasının oğlu, aynı zamanda hılfu'l fudula ev sahipliği yapmış olan Abdullah b. Cud'an et-Teymi onu satın aldı. Tüccar olan Abdullah b. Cüd'an, Suheyb-i Rumi'de ki ticari zekayı fark edip onu kölelikten azad etti. Daha sonra ise onu kendi ticaretine ortak yaptı. Allah Resulü ile nübüvetten önce tanışmış ve arkadaşlık etmişler. Zaman zaman da Allah Rasulü ile sohbetleri olmuştur. - İslam ile Şereflenmesi- Hz. Peygamberin özel davet yıllarında, özel davetler yapıyordu. Yani işin başlangıcı olduğu için yük olacak olanları değil, yük alacak adamları davet ediyor, aynı zamanda toplumda etkili olan kişileri seçiyordu. Her kabile ile ayrı ayrı ilgileneceğine her kabileden birini kazanıp onun kendi kabilesi içerisinde davet çalışması yapmasını sağlıyordu. Beni Teym'den Hz. Ebubekir, beni Ümeyye'den Hz. Osman, beni Haris'ten Ebu Ubeyde b. Cerrah, beni Zühre'den Abdurrahman b. Avf, beni Adi'den Said b. Zeyd... gibi. Daha nübüvvetin ilk günlerindeyken Efendimiz'in peygamberliği Mekke sokaklarında ki tek gündem olmuştu. O günlerde henüz 24 yaşında bir genç olan Suheyb-i Rumi sağdan soldan duyduğu sözler ile değil bilakis bizzat olayı sahibinden duymak ister. Ancak burada birşeye dikkat çekmek isterim. Suheyb-i Rumi toplumun dediği doğrudur, toplum öyle diyorsa öyledir, bu kadar kişi yanlış da bir Muhammed mi doğru? Gibi söylemler asla söylemiyor, bizzat olayın sahibinden meseleyi dinlemek istiyor. Bugün maalesef birçok müslüman özellikle internetin yaygınlaşmasıyla sosyal medya da hemen bir haber görünce, bir hoca hakkında, bir gazeteci hakkında, bir siyasetçi hakkında veya bir fikir adamı hakkında hiç araştırmadan bizzat olayı yaşayan kişiden dinlemeden ön yargıyla yaklaşıyor. Halbuki Hz. Suheyb bize bu konuda çok güzel bir örneklik sergiliyor ve meseleyi bizzat sözün sahibinden dinliyor. Bu şekilde Suheyb-i Rumi Efendimiz'in safa tepesindeki, Erkam'ın evi olan darul erkamda olduğunu öğrenip gizlice oraya gitti. Evin kapısına vardığında Ammar b. Yasir ile karşılaştı. Ammar kendisine ne amaçla geldiğini sordu. Bunun üzerine Suheyb-i Rumi aynı soruyu Ammar b. Yasir'e sordu sen ne için geldin diye. Ben Muhammed'in huzuruna girip onun sözünü dinlemek istiyorum Suheyb dedi ki: Ben de öyle yapmak istiyorum dedi ve Allah Rasulü'nün huzuruna girdiler. Ama dikkat ederseniz, iman etmek için geldik demiyor, sözünü dinlemek için geldik diyor. Yani tasup da yapmıyorlar. Sahabe, sözünü dinleyelim diyor. Bugün şeyhim ne derse doğrudur, falanca siyasetçi ne derse doğrudur diyenlerin kulağı çınlasın! Sahabe ne mekkeli müşrikler ne derse doğrudur, ne de Muhammed ne derse doğrudur. Demiyor. Bizzat dinleyelim diyorlar. Çünkü: Her ikisi de tasuptur. Ve İslam tasuba karşıdır. Allah böyle bir inanç da istemiyor bizden. Usul çerçevesinde işin hikmetini sorgulamamızı istiyor. Nitekim alim ile cahil de orada ortaya çıkıyor. Alim de biliyor namaz farz, oruç farz; zina haram, içki haram cahil de ama aralarındaki fark alim hikmetini biliyor, cahil bilmiyor. İşte bu düşünce içerisinde Allah Rasulü'nün huzuruna girdiler, Efndimiz'i dinlediler ve ikisi birden o gün o evde iman ettiler. Suheyb-i Rumi o gün darul erkam'da Müslüman oldu. Ve içeride henüz 30 civarında sahabe vardı. O gün orada akşamladılar ve gizlice akşam oradan ayrıldılar. - Suheyb İşkence Görüyor- Şimdi asıl olay başlıyor. Çünkü: Müslüman olmak demek "müslüman oldum, işim bitti". Demek değil. Müslüman olmak demek, sorumluluk almaktır ve teslim olmaktır. Nitekim Müslüman kelimesi, teslimiyet kelimesi ile aynı kökten gelir. \" - - " yani müslüman olmak teslim olmak demek. Bir insan hem teslim oldum hem özgürüm diyebilir mi? Elbetteki diyemez. Aynı şekilde müslümanlık da böyle. İman ettiğin zaman Allah'ın hükümlerine, emir ve yasaklarına teslim olacaksın Allah'tan başka hiçbir otorite, hiçbir ideoloji, hiçbir sistem kabul etmeyeceksin, yalnızca Allah'ın istediği gibi bir kul olacaksın. Bu da haliyle ekabir takımlarının, mazlumlar üzerinden kazanç sağlayan kan emicilerin işine gelmez. Nitekim Mekke'nin ekabir takımılarının, kara yüzlü adamlarının da işine gelmiyordu. Bundan dolayı bazı Suheyb-i Rumi'yi seven iyi niyetli kimseler dediler ki:" Ey Suheyb senin Mekke'de kimsen yok kavmin yok, güçlü değilsin. Bu yüzden imanını gizle." Gerçekten de Suheyb'in iki amcası, kız kardeşi ve Hz. Osman'ın kölesi olan Hurman b. Elman dışında Mekke'de kimsesi yoktu. Bundan dolayı bazı iyi niyetli dostları onu uyardı. Mekke'nin kara yüzlü adamları bunu duyarsa sana zulmederler dediler. Ama buna rağmen Suheyb-i Rumi herşeye rağmen imanını açıkladı ve imanını açıklayan ilk yedi kişiden biri oldu. Kendisine zulmedileciğini bile bile imanını açıkça haykırıyordu. Zaten sahabe bunları ve daha bunların misli mislini göze alıyordu. İman kendisinde bir hale dönüşmüştü, yerinde duramıyordu. Zaten iman insanı yerinde durduramaz, harekete geçirir, mesuliyet duygusu kazandırır. Mekke'nin müşrikleri, ne zaman zayıf, akrabası olmayan birinin iman ettiğini duysalar, hemen ona zulmederlerdi. Aynı şekilde Mekke'de çok fazla akrabası olmayan, hamisi olmayan zayıf durumda olan Suheyb-i Rumi'nin müslüman olduğunu duyan Mekke liderleri çılgına döndü ve işkencelere başladılar. Güneşin tepede olduğu vakitlerde, Suheyb'e demirden zırhlarlar giydirerek kızgın güneşin altında bekletiyorlar, bayılıp yere yığılıncaya kadar kendisine işkence ediyorlardı. Ama buna rağmen geri adım atmıyordu Hz. Suheyb . Daha öncede söylediğimiz gibi zaten Suheyb-i Rumi bu ve bunun gibi nice şeyleri daha işin başında göze almıştı, hatta canını bile bu yolda hiç çekinmeden verebilirdi. - Hakkında Ayetler İniyor- Suheyb-i Rumi hakkında sadece en çok bilinen, hicret sırasında nazil olan Bakara suresi 207. ayeti değil, birçok ayet nazil olmuştur. Mesela: Hucurat suresi 11. ayet, Nahl suresi 41. ve 42. ayetler, Nahl suresi 110. Ayet ve şimdi sebebi nuzulunu zikredeceğimiz En'am suresi 52-54. ayetler... Hz. Peygamber'in Suheyb-i Rumi, Ammar b. Yasir, Abdullah b. Mes'ud, Bilal-i Habeşi gibi bazı yoksul ve kimsesiz kimseler ile birlikte bulunduğu bir vakitte, Mekke'nin ileri gelenleri, Mekke'nin ekabir takımı Efndimiz'e gelip dediler ki: Ey Muhammed biz seni dinleyeceğiz ama yanındakileri kov! Zira biz köle ve fakirlerle aynı ortamda bulunmayız. Bunun üzerine Efendimiz , "ben müminleri kovamam" cevabını verince, bari biz geldiğimizde ayakta dursunlar dediler. Yani kibir insanı böyle iğrenç bir hale getiriyor. Yeter ki aralarında bir fark olsun. Bunun üzerine Efendimiz islamı bu vesile ile belki Mekke'nin ileri gelenlerine anlatabilirim, acaba yanımdan uzaklaştırsam mı? Diye henüz aklından geçirmişti ki Allah En'am suresi 52-54. Ayetleri gönderdi. "Rablerinin rızasını isteyerek sabah akşam O'na yalvaranları kovma! Onların hesaplarından sana sorumluluk yoktur, senin hesabından da onlara sorumluluk yoktur ki onları uzaklaştırıp da zalimlerden olasın."(En'am Suresi, 52. Ayet). Allah Resulü'nü uyarıyor. Aslında bu olay üzerinden bizlere çok önemli mesajlar veriyor. Denilmek isteniyor ki: İslam dininde insanın, mevkisine, zenginliğine veya soyuna göre değil, iman zenginliğine yani Allah'a saygı ve ruh yüceliğine göre değer taşır. Aynı zamanda "Sen elbette üstün bir ahlaka sahipsin."(Kalem Suresi 4. Ayet) Hz. Peygamber'in yüce ahlakının, Kur'an ilkelerine göre şekillendirdiğini göstermesi bakımından büyük önem taşımaktadır. İşte Rabbimiz bu ayet-i kerime ile islamın insana ne denli kıymet verdiğini birkez daha vurgulamış oldu. Hiçbir ideoloji, hiçbir beşeri sistem insana İslam kadar değer vermemiştir. İşte bu şekilde Efendimiz hiçbir zaman müminleri yanından kovamadı. Aradan yıllar geçtimişti, medineye hicret edildi, ve daha sonra hicretin 8. yılında Mekke'nin fethi olduğu günlerde, Selman-ı Farisi, Suheyb-i Rumi ve Bilal-i Habeşi oturmuş, muhabbet ediyorlardı. Derken yanlarından Ebu Süfyan geçti. Birbirlerine dediler ki: "İçimizden birinin kılıcı, Allah adına bu Allah düşmanının işini bitiremedi..." Onların bu konuşmalarını Hz. Ebubekir duydu ve onlara dönüp dedi ki: "Siz nasıl Kureyş'in büyüğü, efendisi için bu sözü söylersiniz?" Onlar, bu sözü söylediklerine pişman oldular. Burada şöyle birşey akla gelebilir. Hz. Ebubekir neden henüz iman etmemiş olan birine karşı böyle bir savunma yaptı? Çünkü: Onların bu sözleri Ebu Süfyan'ın müslüman olmasına engel olmasın diye. Bunun üzerine Hz. Ebubekir Efendimiz'e geldi ve olanları anlattı. Efendimiz : " Ne yaptın sen Ebubekir! Ben bir defasında Mekke'nin büyüklerine İslamın mesajını ulaştırmak için onları yanımdan uzaklaştırmayı sadece içimden geçirdim, Allah bana ayet indirdi ve beni uyardı. Koş git onların gönüllerini al; eğer onlar sana kırılmışlarsa, yani onları gücendirmişsen Rabbini gücendirdin demektir; Allah yine ayetler gönderecektir." Hz. Ebubekir bunu duyunca, göz yaşları içerisinde bu üç sahabinin yanına gidip dedi ki: " Kardeşlerim! Biraz önce söylediğim sözlerden dolayı sizleri gücendirdim mi? Vallahi benim amacım sadece iman yoluna giren Ebu Süfyan'ın imana yürümesine engel olmasın diye size o sözleri söyledim. Hakkınızı helal edin ve bana gücenmeyin." der. O üç sahabi de gücenmediklerini ve haklarını helal ettiklerini söyleyip Hz. Ebubekir'i teskin ettiler. Yani öyle bir hayat ki adeta Allah tarafından koruma altına alınmış ne yaptı ki? Suheyb-i Rumi, böyle bir şerefe erişti. Sen Allah için çalışırsan, onun dinini yeryüzünde tesis etmek için uğraşırsan, bu dava uğrunda malından ve canından vazgeçip her türlü bedeli ödemeyi göze alırsan kainatın padişahı olan Allah da bizzat ayet indirerek seni korur, sana laf gelmesini engeller. Bu olaylar ışığında Efendimiz'in de şu hadis-i şerifini daha iyi anlıyoruz: " Bir kimse Allah'a ve ahiret gününe inanıyorsa, bir ananın evladını sevdiği gibi Suheyb 'i sevsin." "Suheyb'e kızmayınız." İşte bu şekild Allah Rasulü Efendimiz Suheyb'e kızılmamasını emrediyor, çünkü: Her an ayet inebilir. -Hicret Ve Karlı Ticaret- Allah : "Ey inanan kullarım! Benim arzım geniştir; o halde yalnız bana kul olmakta sebat edin."( Ankebut Suresi 56. Ayet) buyurmaktadır. Yani bulunduğunuz yerler de islamı yaşamanıza engel olan şeyler varsa, Rabbimiz yeryüzünün geniş olduğunu bizlere hatırlatıyor. Hicret, sadece ülkeyi veya bir memleketi terk edip gitmek değil. Mesela bir arkadaş ortamı var, kişi ne zaman onlarla bir araya gelse, onu Allah'tan uzaklaştırıyorlar. boş şeylere, Allah'ın razı olmadığı şeylere yönlendiriyorlar. İşte böyle ortamları da terk etmek hicrettir. Nitekim Efendimiz : " Muhacir, hatalardan ve günahlardan hicret edendir." Buyuruyor. Yani hicret kaçış değil, mekteptir. Hicret daha güçlü dönmek için terk etmektir. Cihada hazırlanış, güç-kuvvet toplama evresidir. Bu şekild Suheyb-i Rumi , dinini daha iyi yaşamak için, kendisini engelleyen faktörlerden kurtulma ve hicret mektebinde yetişmek için hicret etmeye karar verdi. Ebu Nuaym isimli bir alimimizin aktardığı bir rivayete göre, aslında Suheyb-i Rumi de Efendimiz ve hz. Ebubekir ile beraber hicret edecekti. Ama Suheyb-i Rumi'nin hicret edeceğini anlayan Mekkeli'ler, bir grup genci Suheyb-i Rumi'nin evinin önüne diktiler. Bundan dolayı Suheyb-i Rumi gecikince, Efendimiz ve Hz. Ebubekir hicret etmek durumunda kaldılar. Suheyb-i Rumi Mekkeli'lerin kendisini izlediklerini fark edince, sanki rahatsızmış gibi bir görünüm vermek için, ikide bir lavaboya gidip gidip geliyordu. İçlerinden bir tanesi: "Görmüyor musunuz? Hubel onun karnına hastalık vermiş, Suheyb bu halde bir yere gidemez." Dedi. Bunun üzerine dağıldılar. Planını başarıyla uygulayan Suheyb-i Rumi yola çıktı. Bunu fark eden müşriklerden biri, diğerlerine haber verdi ve gelip Suheyb-i Rumi'nin gitmesine engel olmak istediler. Suheyb-i Rumi onlara dedi ki:" Ey Mekkeli'ler! Beni iyi tanırsınız, ben sizin en iyi ok ataıcınızım. Eğer beni bırakmazsanız, oklarım bitinceye kadar size atarım, oklarım bitince de kılıcımı çekip sizinle savaşırım. Bunun üzerine Mekkeli müşrikler dediler ki:" Ey Suheyb! Bizim yanımıza geldiğinde fakir biriydin. Malın bizim yanımızda çoğaldı ve bizim sayemizde zengin oldun. Şimdi de malınla birlikte burdan ayrılacaksın öyle mi? Vallahi böyle olmaz." Onlarının akıllarının sadece ceplerinde ve midelerinde olduğunu anlayan Suheyb-i Rumi onlara dedi ki: "Bütün malımı size bıraksam yolumu açıp beni serbest bırakır mısınız." Onlar da: Evet dediler. Bunun üzerine bütün malını-mülkünü onlara bıraktı ve hicret için yola koyuldu. Ama bu nasıl bir bedel ödemek? Bir adam bütün malını mülkünü Muhammed'e kavuşmak için veriyor. Zaten inanmak da bu değil miydi? İnandığın dava uğrunda canından ve malından vazgeçmek değil miydi? Bu şekilde Suheyb-i Rumi kuba'ya gitmek üzere yola çıktı. Ama Suheyb medine'ye ulaşmadan Allah , Cebrail ile Bakara Suresi 207. Ayetini gönderdi ayet diyordu ki: "İnsanlardan öyeleleri de vardır ki, Allah'ın rızasını kazanmak için kendini ve malını feda eder. Allah da kullarına şefkatlidir."(Bakara Suresi 207. Ayet) Bu ayet gelince Efendimiz : " Müjdeler olsun! Ey Ebu Yahya, Müjdeler olsun! Ey Ebu Yahya, Müjdeler olsun! Ey Ebu Yahya." Üç defa tekrarladı. Suheyb-i Rumi , zoru yolculuktan sonra kuba'ya ulaştı. Kendisini karşılayan Hz. Ebubekir , bu müjdeyi kendisine haber verince, bütün yorgunluğu gitti ve çok sevindi. Ama burada birşeye dikkat çekmek isterim. Dikkat ettiyseniz, Suheyb-i Rumi hakkında inmiş olan bu ayette, gerekse de yukarı da zikrettiğimiz ayetlerde Allah Suheyb-i Rumi'nin ismini zikretmiyor. Aslında bu Kur'an-ı Kerim'in genel üslubudur. Bunun temel de iki sebebi var. Biri, denilmek isteniyor ki, şahıslara odaklanmayın. Önemli olan olaylar ve mesajlardır. Diğeri ise, eğer sizde Allah yolunda canınızdan ve malınızdan vazgeçerseniz, siz de bu ayetin kapsamına girersiniz. -Suheyb Efendimiz İle Şakalaşıyor- İslam tarihi kaynaklarında çok şakacı olduğu söylenen Suheyb-i Rumi'nin zorlu hicret yolculuğunda gözleri rahatsızlanmış, ağrıyordu. Aynı zamanda çok acıkmıştı. O halde iken kuba'ya Hz. Peygamber'in yanına gelmişti. Efendimiz'in yanında Hz. Ebubekir ve Ömer vardı. Külsum b. Hidm adındaki bir hanım yaş hurma getirmişti. Hurmaları gören Suheyb-i Rumi hurmalara daldı. Bunu gören Hz. Ömer dedi ki:" Ey Allah'ın Resulu Suheyb'i görüyor musun? Gözleri iltihaptan kapanmış olduğu halde hurmaları nasıl da yiyor?" dedi. Allah Resulü de : " Gözlerin iltihaptan kapanmış olduğu halde hurma yiyorsun, öyle mi?" deyince Suheyb de : " Ancak onları gözümün sağlam tarafı ile görüp yiyorum." Dedi. Bunun üzerine Allah Resulu tebessüm etti. Hatta azı dişleri gözükene kadar güldüğü rivayet edilir. Ama burada dikkat edilmesi gereken nokta, Efendimiz'in üslubu. Allah Resulü asla ama asla hiçkimseye aynı muameleyi yapmadı. Kişiye göre muamele yaptı. Ciddi insanlar ile ciddi şakacı insanlar ile de şakalaşarak iletişim kurdu. -Hz. Ömer'in Suheyb'de Şaşırdığı Üç Şey- Suheyb-i Rumi Rumların yanında yetiştiği içinde dili bozulmuş arapçayı çok iyi konuşamazdı. Bir gün "ya nas ya nas\" ! Diye bağırdı. Bunun üzerine Hz. Ömer de Suheyb'in yanına geldi. Dedi ki: "Ey Suheyb! Ne oldu? Neden insanları topluyorsun?" diyince, Suheyb : "Ben hizmetlimi çağırdım." Dedi Suheyb-i Rumi'nin hizmetlisinin adı Yahnes. Ama aksanı bozuk olduğundan dolayı Yahnes diyeceğine, ya nas diyordu. İşte bu şekilde Suheyb-i Rumi'nin dili biraz sıkıntılıydı. Ama o öyle bir Kur'an öğrenmişti ki, Hz. Ömer vefat edeceği zaman; yeni halifenin seçilmesine kadar 3 gün boyunca yani tam 15 vakit namazı kıldırmasını vasiyet etti. Ve Hz. Ömer vefat ettiğinde de namazı Suheyb kıldırmıştı. Bir gün Hz. Ömer dedi ki: "Ey Suheyb! Sen de Şaşırdığım üç şey var." Suheyb : "Nedir o üç şey Ey Ömer!" dedi. Bunun üzerine Hz. Ömer : "Dilin yabancı ama sen Arab'ım diyorsun. Yahya diye bir oğlun yok; ama sen Ebu Yahya'yım diyorsun. İsrafın haram olduğunu biliyorsun, ama misafirlerine israf derecesinde ikram ediyorsun." Bu söze karşılık Suheyb şu cevabı verdi: "Ey Ömer! Benim aslım Araptır; ancak ben çocukken Rumların içinde büyüdüğüm için dilim bozuldu. Ebu Yahya künyesine gelince... Vallahi ne için verdiğini bilmiyorum ama Efendimiz bana bir gün böyle hitap etti. O kadar hoşuma gitmişti ki o günden sonra kendime başka künye takmayı hoş görmedim. Misafire ikrama gelince, ben Efendimiz'den bunu gördüm, bunu işittim. O demişti ki: Ne kadar ikram edersen et onlara; o israf değil; bir ikramdır, bir ihsandır." İşte böyle bir hayat sahibi. Hayatının her zamanı mücadeleyle, fedakarlıkla geçirmiş olan Suheyb-i Rumi ; Hicretin 38. Yılı, Şevval ayında( Mart, 659) 73 yaşlarında Medine'de vefat etti. Cenaze namazını Sa'd b. Ebi Vakkas kıldırdı. Ve birçok sahabe efendimizin defnedildiği, Cennetü'l-Baki'ye defnedildi. Yararlanılan Kaynaklar: İmam Müslim, Fezailü's Sahabe, S. 45-46 İbn Hacer El-Askalani, El İsabe Fi Temyizi's Sahabe İbn Abdilberr, El-İstiab Fi Ma'rifeti'l-Ashab, 2, S. 728,729,732 Vahidi, Esbab-ı Nüzul S.196 Süyuti, Lübabü'n-nukül Fi Esbabi'n-nüzul Kurtubi, El-Cami'li-Ahkami'l-Kur'an Ebu Nuaym El-İsfehani, Hilyetü'l-Evliya, 1. S. 148 Ali Küçük, Besairu'l Kur'an Tefsiri Beydvi, Beydavi Tefsiri Süyuti, Ed-Dürrü'l-Mensur Fi't-Tefsir Bil-Mesur İbnü'l Esir, El-Kamil Fi't-Tarih TDV İslam Ansiklopedisi, Suheyb b. Sinan Maddesi DergiPark, Suheyb Er-Rumi Maddesi İbn Sa'd, Tabakatü'l-Kübra Muhammed Emin Yıldırım, Sahabe İklimi, 1. HÜSEYİN ATEŞ