Bir kader ortağı daha. Aynılarını ben de yaşadım. Dolmuşta inecek var demeye korkardım. Kapalı havaları çok severdim çünkü kafama kapüşonu geçirince daha rahat oluyordum. Okulda hep ezildim. İnsanlar senin pısırık olduğunu anlayınca daha çok üstüne geliyorlar. En son dayanamayıp liseyi bıraktım. Şimdi sana üniyi bırak ya da bırakma demek çok zor. İnsan mesele kendisi olunca daha rahat konuşabiliyor. Benim için liseyi bırakmak doğru karardı. Artık intihar denemelerine başlamıştım. Okula gitmek beni daha da kötü ederdi. Biraz daha dayanabileceksen bahsettiğim çözümlerin etki göstermesini beklemek de bir seçenek. İlaçlar için genel olarak 2 hafta içinde etki gösterir derler. Tabi her ilaç herkeste işe yaramayabiliyor. Deneye deneye sana iyi gelen ilacı buluyorsun. Kararı sen vericen artık. Şimdi çözüm önerilerine geçelim. Normalde denenebilecek her şeyi denemeden ilaç kullanmayı doğru bulmuyorum ama kişinin ne kadar dayanacak gücü kaldı, intihar riski var mı gibi düşünülmesi gereken şeyler var. İlaç kullanman doğru olur gibi. Şimdi sosyal fobi sadece ilaçla geçmiyor. İlaç sana bunla mücadele edebilmen için destek olacak ama top yine sende. Korkularınla yüzleşmen lazım. Ümidini kaybetme. Ben değiştim mesela. Bir sosyal fobilinin en çok korktuğu şeyleri yapabiliyorum. Biriyle tartışabiliyorum, kavga edebiliyorum, dışarda yemek yiyebiliyorum, güzel avratların yanında 10 kuruş eksik verilen para üstünü isteyebiliyorum & Korkularının üstüne gidip pratik yaptıkça açılacaksın. Ben sosyal fobiyi yendim ama önümde bir aşama daha var. Benim davranışlarım otomatikleşmedi. Hala kendimi kontrol etmek zorundayım. Çift kişilikli gibiyim. Bazen sosyal fobili olan ben hortlayabiliyor. Son aşamada sosyal fobiyi yenmiş olan beni ana kişiliğim haline getirmem gerekiyor. Bu da ancak pratikle olur. Ben 10 yıldır dört duvar arasında yaşadığım için pek pratik yapma imkanım olmadı. Ona rağmen isteyince istediğimi yapabiliyorum. Onun dışında hayat çok acı. Sosyal fobi gibi illet bir hastalıktan bile daha acı şeyler varmış. Umarım hayatındaki en büyük acı bu olur. Beterin beteri cidden var. Değişik bir motivasyon taktiği olarak anksiyete atağı tutunca ' Hayatta başına neler geldi bundan mı korkuyorsun' diyorum. Baya işe yarıyor. Sen de kendini ' Şu haline bak! Korktuğun şeyler başına gelse bundan daha mı kötü olacak? Bunu yenmezsen ömür boyu acı içinde yaşayacaksın. Ya şimdi bir kere ölürsün ya da her gün! ' gibi cümlelerle motive edebilirsin. Bak bir de sosyal fobili kardeşlerime çok önemli bir bilgi vereyim. Nofap'e başlayın ve eş zamanlı olarak spor yapın. Ağır spor yapmanıza gerek yok. Ben biraz yürüyüş yapıp şu parklardaki aletlerden çalışıyordum. 1-2 hafta içinde değişimi gözlemledim. Etkisi muazzam oldu. Yürüyüşüm bile değişti. Sporumu yapıp markete gitmiştim. Tam ne olay olmuştu hatırlamıyorum ama orda çalışan kız bana söylenip durdu. Ben de hiç umursamaz bir tavırla cevabını vermiştim. Hayatımda toplum içinde hiç o kadar rahat olduğumu hatırlamıyorum. İlaçlar bile böyle bir rahatlık veremedi. Erkekliğin gücünü iliklerime kadar hissettim. Bu da testosterondan kaynaklanıyor. Testosteron doğal antidepresandır. Testosteron olan bünyede sosyal fobi olmaz. Deneyin sonuçları görün.

Fiziksel bir engeli olanlar ve ölümcül bir hastalığın pençesindekiler gereken anlayışı ve yardımı alırken, zihinsel engelleri olanlar yüzüstü bırakılır. Bu insanlara hissettirilen mesaj çoğu zaman zihinsel engelin bir kişisel başarısızlık olduğudur. En zehirli telkinlerden biri de 'her şey sende bitiyor' Mental sorunların tamamen beyin kimyasıyla alakalı olduğu gerçeğini bilen çok az kişi var. Gelecekte umarım şöyle konuşurlar 'vay be bir zamanlar mental hastalıkları olanlara yokmuş gibi davranıyorlarmış. Ne korkunç!' O zamana kadar görmezden gelmeye ve ötekileştirip zorbalık yapmaya devam edecekler. Geçmiş olsun hocam. Acil psikiyatriye gidip bir tedavi başlatmalısınız. Çevrenizin sizi ve hastalığınızı normalleştirip üzerinize yıkmasına müsade etmeyin.

Sosyal anksiyetem bu aralar yine şiddetlendi kalbim çarpıyor, kaygıdan boğulacak gibi oluyorum toplu taşımaya binemiyorum zar zor okula gidebilsem bile derste sakin kalamıyorum. Evdekiler söylenmesin diye okula diye çıkıp mezarlıkta, parklarda oturuyorum. Umarım yarın başarabilirim yoksa okul yine uzayacak.

Durumunuz psikiyatristlik görünüyor. Bu kadar yoğun bir anksiyete hiç normal değil. Bir an önce bir hekime danışın. Okulun ve sahip olabileceğiniz kısmi veya ileri sosyal fobinin yanında ve ötesinde bir sorununuz var bence.

çirkin ol > okulda psikolojin bozulsun > sosyal fobiye yakalan > okulda travma yaşamaya devam et > sosyal fobin ağırlaşsın > okula gideme/evden bile çıkamayacak hale gel > hayatın mahvolsun domino/kartopu etkisi

türkçe konuşsanız olacak ama bu kafa karıştırma yarışı zaten başlı başına sorun konulara bak yan gel yat

Bu durumdayken okuyor bile olmam hata. İlk seneden aileme söyledim bırakmak istediğimi yapamadığımı, dayanamadığımı ama görmezden geldiler. Psikoloğa gittim o da okulu bırakmamamı söylemişti kimse anlamıyor ve anlayamayacak da ne yaşadığımı. Okul hayatımdaki en büyük travmaların kaynağı. Okul ile ilgili her şeyden nefret ediyorum. Evden çıkmak istemiyorum, gözüme uyku girmiyor bunca stresi bünyem kaldırmıyor. En sonunda atacağım kendimi bir yerden.

Psikiyatriste gittin mi hiç? bu sorunun ben kafada çözüleceğini zannetmiyorum. Okulu bırakmak çözüm değil öyle ya da böyle yaşamaya devam edeceksen insan içinde olman gerekiyor hayat şartları gereği.