Selamlar. 21 Ocağa kadar babam hiç ölmeyecekmiş gibi yaşardım. Geçen hafta bugün işyerinde kalp krizi geçirmiş babam. Çok uğraşmışlar hayata döndürmek için ama olmamış, 50 yaşında gözlerini yumdu hayata. Kalender adamdı babam, bize sevgisini fazla gösteremezdi, bi kere bile sarılıp öptüğünü hatırlamam beni ve kardeşimi. Annemle de sorunları olurdu ara sıra. Babam ölmeden ona bir kere bile \"seni seviyorum baba\" diyemedim. Bazen kızardım ama olsun babamdı o benim. Kıymetini gidince anladım. İnşallah oğlu olarak benden razı olmuştur, bana hakkını helal etmiştir. Kimlik teşhisi için otopsi odasına girdiğimde boylu boyuna uzanıyordu babam orada o gün. Kendini bırakma dedi elinde kamera olan polis abi. Bu senin baban mı dedi, \"babam\" diyebildim sadece. Sonrası gözyaşı ve karanlık. Bir de babamı mezara koyarken çok ağladım. Hayatımda hiç bu kadar uzun ağlamamıştım sanırım.. Ne kadar da çok seviyormuşum babamı aslında. Bir daha bana \"harçlığın var mı evlat?\" diye sormayacak kimse. Yalnızım tipsizim diye konular açardım ara sıra. Annemi babamı nasıl da ihmal etmişim oysa. Onlar benim her şeyimdi, beni her halimle severlerdi. Hayat kimseyi kıracak, küçük şeyleri dert edecek kadar uzun değilmiş. Keşke bunu babam ölmeden anlayabilseydim. Kendinize dikkat edin dostlar, ölüm ölmüyor.. Seni seviyorum baba, Allaha emanet ol.