Büyük konuşmamak gerekmiş. Hayatımı gözden geçirdiğimde ne kadar büyük konuştuğum şey varsa hepsini teker teker yapmaya başladım. Onca eleştirdiğim insan bu halimi görse bana neler derlerdi acaba? İnsanları eleştirmeyi ve yargılamayı iyi öğrenmişim ama insanları anlamayı öğrenememişim. Aynı şeyler başıma gelince anladım ki hiçbir şey söylendiği kadar kolay olmuyormuş. Çok acımasız bir insandım, çevremdeki insanlara yaptıkları hataları yüzlerine vurmaktan hiç çekinmez, onlara neyin doğru olduğundan bahseder dururdum. Şimdi ise geldiğim noktada o insanlardan pek bir farkım kalmadı. Belki de bu kadar ahkam kesmek yerine onları anlamaya çalışsam, davranışlarının nedenlerini düşünsem aynı hataları yapmazdım. Şimdi ise geri dönüş yolu kalmadı. İnsanları yalancılıkla suçlarken en büyük yalancı oldum, insanları kötü alışkanlıklara sahip olmakla kötülerken aynı şeyleri yapar oldum, doğru olduğuna şüphesiz olduğum değerleri insanlara dikte ederken ve bunları yapmadıkları için onları suçlarken, şimdi ise onlar gibi davranmadığım için pişmanlık duyar oldum. İnsanları cahillikle itham ederken asıl cahilin kendim olduğunun farklına varamadım. Bir şeyi yaşamadan nasıl bir deneyim olduğunu fark etmenin yolu var mı acaba? Neden hep sonradan aklım başıma gelir? Anladım ki bu dünyada mükemmellik diye bir şey yok. Her insan yalan söylemeye, kötülük yapmaya mahkum. Çok iyi, kusursuz bir insan gibi davranmak kendime yaptığım bir kötülük. Diğerlerinden üstün bir insan gibi davranmanın bir anlamı yok zira bende herkes gibiyim. Artık fark ediyorum ki insanları yargılamadan önce çok iyi düşünmek gerekiyor, belki de hiç yargılamamak gerek. Daha fazla tükürdüğümü yalamak istemiyorum.