Bu zamana kadar hayatımı dürüst bir insan olarak yaşamaya çalıştım. Yalan söylemedim kimsenin hakkına göz dikmedim, isteyerek insanlara zarar vermedim. Hep doğru olduğuna inandığım şeyi savundum. İnsanlar ne düşünürse düşünsün onları umarsamadım. Artık büyüdüm yaşım 21 olucak ve artık dayanıcak gücüm kalmadı. İnsanların ikiyüzlüğü, yalanları beni bıktırmış durumda. Dinden imandan bahsedip zimna peşinde koşanlar., dürüstlükten bahsedip işine gelince yalan söylemekten çekinmeyen insanlar. Sanırım aklımı kaybedicem. Nasıl anlamıyorum ya nasıl yapabiliyorsunuz bunu? Nasıl bu kadar kendinize yalan söyleyebiliyorsunuz? Belkide bu zamana kadar kendinize değil bana yalan söylediniz. Çok iyi dürüst gözükürken arkadan işleri yürüttünüz. Çocukken bunlara kanması kolaydı artık büyüdüm ve bunlar tüm çıplaklığıyla gözlerimin önünde. İnsanlardan gerçekten nefret ediyorum. Artık bu düzene bir dur deme vakti geldi. Ne yapacağımı şaşırmış durumdayım. İnsanlar yalan söyleyerek kendilerini akıllı sanıyorlar. Oysaki çoğu doğru düzgün konuşmayı bile bilmiyor istesem onların yaptığının 10 katını yapabilirim. Ama değerlerim var. Herkes kötü olursa dünya yaşanılacak biryer olmaktan çıkar. Son zamanlarda psikolojik olarak çok zorlanıyorum. Çevremde bu insanların sayıları iyice arttı. Artık kendimi çok yanlız hissetmeye başladım. Bu dünyadaki bir iyi insan ben miyim? Tüm bu düşünceler beni hasta ediyor. Topluma ayak uyduramıyorum, uydurmakta istemiyorum. Sonuç olarak ruh halim berbat. Eskiden herşeyi tek başıma yapabileceğime inanırdım. Tüm sıkıntıları tek başıma atlatırım sanıyordum. Şimdi ise bir hayat arkadaşının ne kadar gerekli olduğunu görüyorum. Yalnız çok güçsüsüz. Ama bunun farkına da o kadar geç vardım ki... Eğer aranızda benim gibi hisseden varsa bir tavsiye çevrenizdeki iyi insanlara sarılın. Onlar size güç vericektir, benim gibi tek tabanca havalarına girmeyin yoksa o iyi insanlarda sizde kötü olmaya başlıyorsunuz.