Öncelikle merhabalar. Kısaca kendimi tanıtayım 19 yaşındayım Tıp Fakültesi 1. sınıf öğrencisiyim. Hayatımda ilk kez bir foruma yazı yazıyorum bu yazımı okuyan olur mu onu da bilmiyorum ama yıllardır kafamın içinde dönüp duran düşünceleri aktarabileceğim kimsem olmadığı için burada kelimelere dökmek istiyorum. Gelelim bu yazıyı yazma sebebime. Evet gerçekten çok yalnızım hayır arkadaşlarım var ama onlarla gerçekten çok sınırlı görüşüyoruz çünkü onların çevresi çok genişken benim çevrem birkaç kişiden ibaret. Ayrıca kız arkadaşım yok. Hatta hiç olmadı. Hatta ve hatta \"arkadaş\" olarak dahi hiç kız olmadı hayatımda. Ben bundaki en büyük sebebi ortaokulda imam hatipte okumam olarak görüyorum. Bu aptalca sistemde aile zoruyla okuduğum imam hatipte erkek ve kızlar karma sistemde eğitim görmüyordu ve ben bu yüzden kızlarla olan ilişkimin köreldiğini düşünüyorum. Elbette bir kızla oturup muhabbet edebiliyorum ama çok kasıntı oluyorum ve özgüvensiz olduğumu hissediyorum. Ailem özellikle babam çok baskıcı beni hayattan nefret ettirdi ve hal böyle olunca hiçbir hayalim ve hedefim kalmadı hayata dair. Gerçekten güzel bir arkadaş çevrem ve birbirimizi çok seveceğimiz bir kız arkadaşım olmasını o kadar çok isterdim ki... Ama bendeki bu özgüvensizlik olduğu sürece sürekli yalnızlığa mahkum olacağım.. Bıktım bu hayattan.