Herkese meraba. Şu günlerde hiç iyi hissetmiyorum kendimi sebebi ise 23 yaşındayım ve hayatımın boşa geçmiş olduğunu düşünmem. Üvey anne eziyeti ile büyüdüm ortaokulda arkadaşlarıma para verirdim kopya verirdim ödevlerini yapardım ona rağmen hep ezerlerdi ezik gözüyle bakarlardı bana lise yıllarındaise hep dışlandım lise hayatım çok sıkıntılı geçti hem fiziksel hem psikolojik şiddet gördüm dahası sınıfımdaki herkes benimle dalga geçerdi kafesteki bir maymunu işaret eder gibi beni başkalarına göstermeleri adıma facede sayfa açmaları sürekli bana gülmeleri Hiç unutmam bir kız bana eğlencesine tokat atmıştı. O kadar üzülüp mahçup olmuştum ki... Başka birisi de bana sınıfın ortasında tekme atmıştı. Sınıftaki erkekler şakasına boğazıma kablo dolayıp beni boğmaya çalışmışlardı. Beden derslerinde herkes oyun oynarken kenarda sessizce onları izlemek, teneffüslerde yalnızlıktan ne yapacağını şaşırmak ve zil çalması için dua etmek, biri senle alay ettiğinde hissettiğin o çaresizlik, ağlamamak için kendini sıkmak... Bu anlattıklarım buz dağının sadece görünen yüzü. Gerçekte insanlarla konuşamadığım için edindiğim sanal sevgilimden ve ardından gelen ihanetten, ailemin bile sessiz olduğum için beni terslemesinden, hissettiğim üzüntü ve korkudan, geceleri gizli gizli ağladığımdan, önce yazıp sonra yırttığım intihar mektuplarından, şu anda bile o zamanlara dair gördüğüm kabuslardan, şimdi doktora git diyeceksiniz ama zaten 3 yıldır antidepresan kullanıyorum aynıyım bu yaşadıklarımdan dolayı hayatımın bomboş geçtiğini hissediyorum 23 yaşındayım artık yaşamanın ne önemi kaldı ki zaten en güzel yıllarım köy gibi bir şehirde bunları yaşayarak geçti bu saatten sonra bunca acıyı yaşadıktan sonra güzel şeyler olmasının bir önemi yok gibi hissediyorum