Evet, hepimizin içinde hayatta kalmaya ve soyunu devam ettirmeye programlanmış bir mekanizma var. Hayatta kalmak için ise inanılmaz adaptifleşmemiz gerekmiş çünkü farklı durumlara uyum sağlayamayan bir canlı doğal olarak hayatta kalamaz. Ve vücudumuz \"az enerjiyle hayatta kalma\" becerisi geliştirmiş. Yani gereğinden fazla enerji yakmayarak tasarruf etmek. Bir nevi \"lüzumsuzsa kapa\" makinasıyız. Mesela hiç spor yapmayan biri, enerjiyi hiç açmamış, bir gün koşmaya ve ağırlık kaldırmaya karar versin. Vücut \"Hazırda gerekli olan enerjinden daha fazla gerektiren bir şey yaptın, bunun doğru olacağına emin misin? Bu gerçekten gerekli mi?\" reaksiyonu veriyor ve basıyor yorgunluğu, isteksizliği, acıyı. Anlıyor ki eğer kişi bu yorgunluğa ve acıya rağmen yapmaya devam ediyorsa \"ver enerjiyi\" diyor. Bu sayede gerçekten gerekli bir şey mi yapıyor yoksa kendi kendiliğine boşa enerji mi harcıyor sorununu çözmüş oluyor, vücut adaptif bir şekilde kendini açıyor. Alışkanlık kazanmak bu yüzden zor işte, sen mesela ders çalışacaksın ama daha önceden hiç sallamamışsın, bir gün dedin \"ben başlıyorum çalışmaya\" daha oturduğunun 20-25. dakikası bir isteksizlik başladı. İşte bu tam olarak bahsettiğim isteksizlik. Beyin normalde problem çözmeye, yani ders çalışmaya alışık değil, buna enerji harcamamış ve sen bir anda hiçbir sebep yokken beyinden bir ahenk tutturarak zevkle çalışmasını istiyorsun. Böyle bir sistem ayakta kalabilir miydi? Beynin düşündüğü şey \"Normalde alışık olmadığım bir enerji ve zorluk yaşıyorum, bunun boşuna olup olmadığını anlamalıyım, ver isteksizliği.\" Vücudumuz her an açılmaya hazır fakat ilk başlarda bunun gerçekten gerekli olduğuna emin olmak istiyor. Eğer sen acıya rağmen devam edebilirsen ki bu çok manyakça bir kafa gerektirir, vücut kendini açar. Ondan sonra sana acı veren şey, acı vermemeye ve yapması \"okey\" bir şeye dönüşür. Teşekkürler.