Hayatımızın en doğal kavramlarından birisidir ölüm, tıpkı aylarca anne karnında 9 ay yaşayıp gözümüzü başka dünyaya açmak kadar doğaldır. Ama ölümün en zor tarafı da arkada kalan olmaktır, hayata devam etme zorunluluğunu kabullenmektir. Peki, ölümü kabullenmek neden bu kadar zor? Giden sevdiğimiz insanı geri getiremeyeceğimizin bilincindeyiz fakat ölümü kabullenme konusunda gerçekten hangimiz yeteri kadar bilinçliyiz? Çok mucizevi bir şekilde daha cenin halindeyken bir kaç ay sonra annemizin karnından yaşama ağlayarak gözlerimizi açıyoruz, doğduğumuz an eğer ağlamazsak bir sorun vardır, doktor ya da ebe son çaba ile vurur ciğerlerimiz açılsın avazımız çıkana kadar ağlamamız için... Bu çünkü doğal bir süre, büyüyoruz, büyüdükçe yaşamımızda kayıplar vermeye başlıyoruz, ya sevdiğimiz birinin, evcil hayvanımızın, bir ilişkimizin, arkadaşımızı, mesleğimizi, kısacası kaybettiğimiz ne varsa ardından yas tutarız çünkü bu doğal bir süreçtir. Ama kayıpların en zoru da ya sevdiğimiz birinin ölümünü ya da kendi ölümümüzü kabullenme... Kaç kez kaybettik? Kaç kez sevdiğimiz insanları toprağa verilişini izledik? Ölüm her insanın bildiği gibi çok acı bir şeydir, özellikle kendisine yakın olan insanların, tanıdıklarının ve kendisine değer veren kimselerin teker teker azaldığını görmek o çok sevdiğiniz insanların artık sadece anılarının bir parçası haline dönüşmesi zordur. Yazının Devamı ve Kar Amacı Gütmeyen Sitemizi Desteklemek İçin TIKLAYINZ..