Oturup karşılıklı konuşmanızı sağla diyeceğim de belli ki diyalog kuramayacak durumdasın, onlar da bu noktada değil, yine de yap derim, her şeyi, amacını, hevesini usulünce anlat, onlara ilet, sorun çıkartmasınlar, seni germesinler. Ülke de yorucu maalesef, iyiye gitmiyoruz, uzaklaşman, durumunu göz önüne alırsak kendi yolunu çizmen en iyisi olur da bunu yapabilmek maalesef ki kolay değil. Söyleyeceklerini güzelce söyle, eğer gelişme yoksa fazla konuşmamaya çalış, şartlar müsaade ettiğinde ayrılıp kendi yolunu çiz, kafana takmaman, umursamaman en ideali olacaktır, üzerine gelmelerini engelle, fırsatını bulduğun zaman kendi hayatını kur. Kolaylıklar diliyorum, kendini üzüp sıkma.

Daha önce de söylemiştim, Kpss liseye girip güzel bir puan almaya çalışın. Atanıp ayrı eve çıkmaya bakın. Maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisine göre ilk önceliğiniz o evden kurtulmak olmalı. Parasız kimse kimseyi uzun süre ağırlamaz, ben de dahil kimseye güvenmeyin. Ama katiplik gibi bir mesleğe başlayıp biraz birikim yaparak hayatı daha kolay hale getirebilirsiniz. Birkaç ay direnir gerekirse istifa edersiniz, bi bayanın aile evinden şiddet görmesinden daha iyidir.

Yani dünya normu bu artık. Evin yoksa ya aile evi ya da 5 metrekare oda.

Ailem hiçbir şekilde bana saygı duymuyor. Yazdıklarım inandırıcı gelmiyorsa şöyle izah edeceğim: Afedersiniz ama dini inancım yüzünden gerizekalı muamelesi görüyorum ve ayrıca mesleğimi sürdürmeme dahi karşılar. Hal böyleyken mesleğimi sürdürecek motivasyonu da kaybediyorum. Tek şiddet görmediğim kalmıştı onu da görüyorum. Evden kaçmak veya taşınmak istiyorum ama düzgün bir ev kiralayacak cebimde bir kuruş dahi yok. Bu durumla ilgili ne önerirsiniz?