Zorluk yaşıyorum, yaşım ilerledi, iş bulamıyorum, insanlardan uzaklaştım, para kazanma şansı göremiyorum, kimi konulara geç uyandım, geleceğimle ilgili endişelerim var, yaş ilerlese de kız arkadaş edinme konusunda bir başarım yok, sevgili bulmaktan anlamıyorum, tecrübe kazanmadığım için alınma şansım az . Bunaldığım oluyor mu? Evet, oluyor ancak yine de imkanları, olasılıkları kovalıyorum. Tutunmaya bakıyorum, ilerlemeye bakıyorum. Hayattaki keyif alma aşaması ve umutlanma kısmı insanı ayakta tutuyor, bir dolanmak bile iyi geliyor, mutluluğa kenetlenmek pozitif etki yapıyor. Zor bir toplumuz, zor bir milletiz, imkanlar resmen kaçıyor fakat kafamı rahat tutmaya önem veriyorum, hallederim her konuyu adım adım diyorum, yavaş yavaş işler bitirilince stres de kalmayacak, iyi hissetmek önemli. Motivasyonu yüksek tutmak çok faktörü değiştiriyor, plan çizip uygulamaya koymak mutlu ediyor insanı. Buhranlar arttı, bunalımlar attı, durumu anlıyorum, canımız yanıyor ama yüzümüz gülmeli, pozitif bakmak rahatlatır. Kendinizi indirmeyin, negatifliğe kapılmayın, içiniz gevşesin, bünyeniz gevşesin. @ hamza5806 düşünmeyin böyle konuları, aklınızda tutmayın. Yüzünüzü güldürmeye bakın, zor cidden, bunu biliyorum fakat gülmek neşelendirir, ayakta tutar.

ciddi anlamda yaşamak için başka hiçbir nedenim yok sadece ölmem anne ve babamı aşırı şekilde yıkar zaten hayatları pek iyi geçmedi bunu yaşatamam onlara ama yasamak icin başka hiçbir sebebimin olmadığını farkettim anne babam olmasa çoktan intihar etmiştim beni hayata bağlayacak ne bir sevgilim var ne iyi para kazanabilecek kapasitem var hayatım tamamıyla huzursuz içinde tek bir umut ışığı bile yok geleceğime baktığımda hiçbir şey göremiyorum kötü giden hayatımda beni gerçekten seven bana ilgi gösteren beni düşünen bir sevgilim olsa belki katlanabilirdim bu duruma sağlığım da ahım şahım iyi değil kronik rahatsızlıklarım var seboreik dermatitim var yani bunlar da yaşam kalitemi baya düşürüyor cidden dipteyim yukarıya çıkmaya gram motivasyonum yok dediğim gibi hayatta kalmamın tek sebebi anne babam, katlanamıyorum artık bu berbat kısır döngü içindeki hayatıma film dizi oyunla bir yere kadar hayatı unutup zaman geçiriyordum onları da tüketiyorum artık çevremde 1-2 arkadasım var fakat onlar içimi bilmiyor onların yanında da yalnızım tamamen yalandan mimiklerim ile mutlu sanıyorlardır beni çıkış yolu bulamıyorum sadece bir kızın bana göstereceği ilgi ve sevgi beni bu hayata tekrardan bağlayabilir

acı çekerek yasamak mı kurtuluş? en ufak bi ışık görsem belki katlanabilirim ama okuduğum bölüm bitik borsadan anlamam kriptodan anlamam hiçbir yeteneğim yok vasıfsız işçi statüsündeyim rahat bir hayat süremeyeceğim kesin anam babam dışında 1 tane sevenim bile yok ölsem kimsenin haberi olmaz zaten

tıp okuyon olm zaten az bekle bitirince o paraya tek basına çok lüks olmasa da yaşarsın öyle böyle doktor olduğun icin statü meraklısı güzel kızları da kapabilirsin senlik çok bir şey yok ben senin bitirince işsiz kalacak versiyonunum daha beter

ben ölürken acı çekmekten çok korktuğum için yaşıyorum. Bende senle birebir aynı durum içersindeyim

Kardesim bende ayni duygular icindeyim. Ben de tam tersi zengin bir ailenin cocuguyum maddi sikintim yok kalacak ev var o var bu var. Isim yok. Yasim oldu 30. Hep bir seyleri basaramamanin mutsuzlugunu yasiyorum. Kendi basima bir sey yapamamanin uzuntusunu duyuyorum. Kiz buluyorum ama sevecek insan bulamiyorum. Etrafimda duzgun arkadasim yok. Hergun ayni kisir döngüde sabaha uyaniyorum.22 yasindan beri aklimda var intahar. Kimisi gecim sikintisi ceker bunalima girer kimi ask acisi yasar. Benimki bambaska bir durum. Pskiyatriye gittim 4 sene bir suru doktor ilac hic bir ise yaramadi. Ne varsa insanin kafasinda var. Her sey kafada bitiyor. Acikcasi gelecege dair umut isigi bende de yok. Hergun dusunmekten yoruldum.

Bende düşünüyorum ama maçam yemiyor. Yoksa anne baba umrumda değil zaten hayatımı mahvettikleri için bok içinde de yaşasalar umrumda değil, dün peder bey koronaya yakalanmış ölse gram üzülmem. Belki yeterli derece alkolden sonra anca cesaretim gelir ama hangi yöntemle yapsam bilmiyorum, siyanür, boğazımı bileklerimi kesme, hipotermi gibi yöntemlerle kendimi öldürmek aklıma geliyor. Ülkeye garip bir hal oldu, insanlar değişti, artık samimiyetlere güvenilmiyor, paranoyak olduk, güven kalmadı, yardım etsen kötü adam oluyorsun, yardım istesen kimse elini uzatmıyor, birde sürekli maddiyat peşinde koşan tipler var adamın hayatı para pul madde, gram duygu yok, belki bu adamlar doğru yaşadı bunca zaman biz saçma sapan şeylere anlam yükleyip kendimizi yıprattık bu da olabilir. Kendimi doğal seleksiyona uğramış gibi hissediyorum. Başkalarının ideolojilerini, dini inançlarını benimseyip senelerimi gereksiz kaygılarla geçirdiğim için.

Bazı şeyler kader..

Guzel mantık sen bu kafayla devam et👍

Belki hiçbir zaman evlenemiyeceğim bir yuva kuramayacağım. Uzaktan sadece mutlu olan insanları izleyeceğim.

Yaş ilerledikçe intihar düşüncesi yerine acı çekerek yaşamaya devam ederek daha büyük bir ceza vereyim kendime düşüncesi ağır basıyor :) Üşeniyorum kalk git intihar et falan, öleceksek ölürüz yapacak bir şey yok. Bir rahatlama geliyor böyle düşününce mesela biri beni silahla tehdit ederse eğer iki elimle namluyu alnıma doğru tutup erkeksen öldür diyesim var :)

hayat her seye rağmen güzel mi :d o her şeyi hiç yaşamıyorsunuz işte aramızdaki fark bu

Geçen evine 2 kız gelmişti birini al işte

Blazeflower?

Böyle hissedenler, bunalım yaşayanlar üzüyor cidden, ne olursa olsun yaşamaya devam etmeli, hayatı hissetmeli. Her şeye rağmen hayat güzel ve keyif alınabilir, olmusuz düşünceleri aklınızdan çıkartın, motivasyon kaynağınız bol olsun.

Tabancam olmadığı için hayattayim

Ve de inançlarım

Tabanca olsaydı çoktan kafama sıkmıştım. Yaşamaktan ne nefret ediyorum ne de keyif alıyorum. En kötüsü de bu.

Valla sen ölmeyi bayılmak sanmışsın diye bi laf vardır. İntiharı hiç denemedim ama düşüncesi bile korkutucu. Benim de psikolojik sorunlarım var. Herkesin var. Ömrümüz ne zaman tamamlanacaksa o günü beklemekten başka çare yok.

+1 & Birebir aynı motivasyondan kaynaklı intihar etmiyorum hocam & , ha bide ilave olarak, evimizdeki kedimiz var o ayrı mesele.

6 sene binlerce sayfa ezberleyip sonrasında 3-4 sene asistanlik çilesi çektikten sonra 10-12 bin maaşa hastanede sürünecegim. Kiz falan umrumda değil zaten, hayat çok b ktan insanlardaki bu yaşama sevincine anlam veremiyorum

kardeşim bende senin durumundayım.. benim intihar şeklim bir başka ama ben arabalara düşkün bir çocuğum anlatsam roman olur.. nasıl intihar edeceğimi söyleyeyim.. 60km ile girilmesi gereken viraja 160km ile gireceğim ve aracın kıçını savurmayı düşünüyorum afyon yolunda böyle birkaç yol biliyorum gerçekten artık yeter ailem beni pek kaale almıyor gibi napayim.. ölsem üzülürler ama boşver be kardeş..

Muhtmelen Doğan kullanacağım..

İntihar bu söylediklerinin en kötüsü. İntihar kurtuluş değil, yaptığın son yanlışın olur. Bunun telafisi de yok.

Ben denedim intihar etmeyi ölmedim, şu an sadece ailem için zoraki olarak yaşıyorum