24 yaşındayım, doğuştan hastayım, 11 yıldır diyalize giriyorum haftada 3 gün. Şu an üniversite öğrencisiyim. Hiçbir zaman işler planladığım gibi gitmedi bu yüzden gelecekten de en ufak bir beklentim yok. Kendimi aşağılık görüyorum sanki bütün insanlar bana acıyarak bakıyor. Bu yüzden insan içine çıkmak istemiyorum. 24 yaşında olmama rağmen hastalığım yüzünden kısa boylu ve zayıfım, yüz yapım falan da çocuk gibi. Ha bi de yalnızlık mevzusu var, her erkek gibi benim de isteklerim ihtiyaçlarım var ama beni istemez, isteyen olsa da ben kimsenin hayatını zehir etmek istemem. Bana sadece anam babam katlanır, onlar da gidince yalnız kalacağım, daha önce ölmezsem. Ailem de beni çok sevselerde kendimi onlara yük oluyor gibi hissediyorum. 60 yaşından büyük ikisi de ve artık dinlenmeleri gerekirken halen benimle uğraşıyorlar. Hem madden hem de psikolojik olarak. Ben yaşamayı hak etmeyen birisiyim.