Bence ne olur ne olmaz gitmekte fayda var. Ama çok önemli bir şey çıkacağını sanmıyorum. Bunun nedeni daha çok sürekli eve hapsolmak, sınav stresi ve içini dökebilecek bir ortamın olmamasından kaynaklı. Lise döneminde özellikle 11. sınıfta şehir değişikliğinden farklı bir yerde eğitim görmüştüm. Çok kötü bir ortamdı. Öyle ki hiç arkadaşım yoktu. Birde yeni bir şehir ve alışma dönemindeki stres derken o dönem ben de kendi kendime konuşur içimi dökerdim. Zamanla düzeldi ama.

Surekli kendi kendime konusurum kendi kendime espiri yaparim kendi yaptigim espirilerime kendim gulerim gulmekten kasit tek basimayken Bir kac arkadasim var cevremde cok nadir bulusuruz baska arkadasim ve sevgilim yok annemle babamla konusurum sohbet ederim onun disinida baska konusacak kimse yok surekli evdeyim kafayi mi yiyorum ben? Psikiyatriye ya da psikologa mi goruneyim ne yapayim Yaşim 18 sinava hazirlaniyorum

Psikologda ne yapacaksin? Kendinle konusuyorsun ya. Baskasina ne gerek var? Aslinda insanin kendiyle konusmasi kotu degildir, cunku bilincalti soylediklerinizi algilar. Birkac arkadasinda varmis, hic arkadasi olmayan cok insan var. Her insan ayni olacak diye birsey yok, belki kendiyle konusmayan insanlar hatalidir.

Yalnızsın