Anlamadım ki kafaları estikçe atıyorlar. Bumerang gibi geri geliyorum.

Dinlenmek beni toparlamıyor hocam, dinlenmek için çok vaktim oldu. Depresyondan ziyade sosyal fobi, özgüvensizlik vs var. Özgüvensizliğin temelinde zaten sosyal fobi var da net olarak bir şey diyemiyorum. Ne çevresiz yapabiliyorum ne de çevrem varken rahat olabiliyorum. Asosyal miyim neyim anlamadım ki

Hakkımızda hayırlısı olsun hocam

Kılımı kıpırdatacak halim yok

Arkadaşlar 20 ye gireceğim ekimde. Sanki her şeyden geç kalmış gibi hissediyorum. Üni sınavına daha bu sene girdim. Hani üniversiteye geç başlıyorum falan. Sanki bunca zamandır bir kapsüldeymişim gibi. Hayat bitmiş ve gençliğim bitmiş gibi hissediyorum. Bu kafa nasıl bir kafa. Sizde durumlar nedir.

Herkes farklı. Gençliğinde her istediğini yapan da var, gezmeye bile nadiren çıkan da. Biri birinden iyi daha iyi yaşadı diyemez kimse, ömür 20 yıldan ibaret değil. Ne yapmak senin için önemliyse ona göre ilerlemek lazım

Biraz dinlenin hocam. Muhtemelen depresyonda yahut bunalımda falansiniz. Dinlenin komedi filmleri veya youtubedan güldürü içerikli şeylere bakın. Yani otun bile bir vasfı var hocam. Sizinde illaki vardır ama açığa çıkmayı bekliyordur. Şuan bende sizin gibiyim. Ama içimde biraz olsun umut var hocam. Ya gerçekten olacak, ya da kendimi kandıran bir enayiyim

Dur bi be. Hemen vurma kendini derbederliğe. Umudunu sıkı tut.

Bir şeyler için çabalamazsan aynısını 23 e girerken de hissedeceksin, benim gibi

Ben de yeni yirmiye girdim. Üniversiteye yeni gideceğim, yalnız değilsin hocam.

Hocam sizde bana benziyorsunuz biraz lakin ben birazdaha az yaşıyorum bu durumu galiba. Dışarıya çıkmak istiyorum gezmek yeni yerler görmek falan. 20 yıldır İstanbuldayim. Daha doğru düzgün bir yeri gezmedim. Ama çıkıncada günüme göre değişiyor. Yani bazen kendimi özgüvensiz hissediyorum toplumda daralıyorum hemen kendimi eve atmak istiyorum. Bazende özgüvenim yüksek oluyor sokağın ortasında yatsam umurumda olmuyor. Özgüvensizligin temel problemi bence insanın kendini kabul etmemesi hocam. Herkes farklı tiplemelere sahiptir bu hayatta. Siz farklısıniz ben farklıyım. Daha önce sokakta sizden bir tane daha gördünüzmu? Siz ölürseniz eğer, sizin yerinizi dolduracak kimse yok. Sizin gibi olacak kimse yok. Toplumda varsınız siz. Otobüse binersiniz, çeşitli şeyler yaparsınız. Sokakta zibilyon tane insan var. Herkes farklı. Sizi siz yapan kendi auranız hocam. Ben böyle düşünerek yemin ederim ki biraz olsun bu durumu aşıyorum. Kendimi bazen bir film karakteri gibi hayal ediyorum vallahi. Baş karakterim falan böyle her şey benim etrafımda dönüyor işte. Hikaye benim hikayem. Ölürsem film biter. Her şey benim etrafımda dönüyor. Simitçi abi bana simit alırmısin diye soruyor. Su satan adam aynı şekile. İşte olay bu, fazlası değil. Ben rahatsızlık geçirdim açtığım konudan görürsünüz. İnterneteten bakıyorum falan lan ölüyorum diyorum. Eve gidene kadar bırak insanları takmayı kendimi takmıyordum. Biraz umursamaz olmak lazım. Biraz gamsız olmak lazım. Ama dozunda...

Hocam yirmi bir yaşına giricem iki ay sonra. Bu sene üniversite sınavına girdim. Hiç de geç kalmış hissetmiyorum. Üç sene önce kazandığım bölümü okumayı ısrarla sürdürseydim seneye arkadaşlarım gibi mezun olurdum evet ama hiç istemediğim bir ünvana sahip olur hayatım boyunca sevmediğim işi yapardım. Ama ben geç de olsa çevremin bana dayattığı yolu değil kendi yolumu seçtim. Bundan dolayı da gram pişmanlık duymuyorum.

E hocam sizde bir şeyler yapın şimdi sanki 100 yaşındasınız.

Helal olsun hocam Allah hakkınızda hayırlısıni versin. Bölüm neydi, istediğiniz.

Bende 19 yaşındayım ve hayatımı hiç yaşayamadım ve geçen ömrümü sap gibi yaşıyorum ve boşa geçen zaman ve kaybettiğim şansım, yaşayamadığım nice güzel anılar, geç kalmışlık hissi içimi yiyiyor bitiriyor ve bu durumu düzeltmek için hiçbir girişimim olmadı çünkü özgüvenim ve cesaretim hiç kalmadı ve bu yıkık şekilde hayatımı sürüp giderek yalnız başıma evin içerisinde çürüyeceğim büyük ihtimal.