Hayatım boyunca yalnız bir insan olarak yaşadım. Yalnızlıktan kastım arkadaşımın olmaması sevgilimin olmaması değil hepsi vardı hemde istemediğim kadar fakat ben kendime yetebilen hatta en çok kendimle yaşamayı seven biriydim. Bir gün gerçekten çok güzel bi ilişki istedim. Ben aradım ben buldum ben çabaladım Kendiliğinden gelmesini beklemedim. Bu bir hataydı. 1 yıla yaklaşan bir ilişkim var. Ve artık devam etmekte ikimizde zorlanıyoruz ikimizde bitsin istemiyoruz ikimizde hiçbir sorunu çözemiyoruz. Detaylarını anlatıp yormak istemem. Doğru olan şey ne bunu bilmiyorum. Ne konuşarak çözülüyor ne mesafeyle. Hayatlarımızı 1 yıl kadar bi süre iç içe yaşadık aynı okul aynı sınıf aynı ev hepsi hataydı. Şu saniyeden sonra ne yapmalıyım? O yokken aklım kalıyor sürekli öğüt veriyorum artık bu ilişkide baba profiline büründüm yanlışlıkla. İkimizinde düzenli ilişki geçmişi hiç olmadı. Aktif çaba gösteren daha ilişkimiz başlamadan önce bile düzenli bir ilişki için şekillenen kendimi buna şartlayan biri oldum. Hayatımda hiçbir kadına saf duygular beslemedim bi kere bunu yaşamak istedim ona da hissettirdim kendi hayatımdan ödün verip milyonlarca kez fedakarlık yaptım Ve sonucu milyonlarca olumsuzluklar getirdi. Bunların hepsini isteyerek yaptım herhangi bi olayda yapmam gerekeni bilmeme rağmen içimden gelen duygusal hareketi yaptım. İlişkiyi düzeltemiyoruz bitmesini de istemiyorumtıkandım kaldım yaklaşık 3 haftadır...