Evet, 4 yaşında, Yalova'da köydeydim.

Arkadaşlar tam 24 sene önce bugün 1999 deptemini memleketim Kütahya'nın Tavşanlı ilçesinin Tepecik beldesinde yaşadım, depremin şiddeti o kadar feciydi ki deprem sırasında elektrikler kesildi

99 depreminde Trabzon daydim. Annem babam kardeşlerim İstanbul avcilarday di. Rahmetli dedem Avusturya dan izine gelmişti. Teyzem de Almanya dan izine gelmişti. Biz bı anda şok olmuştuk. Telefon açıyoruz ve hiç bir yere ulaşamıyoruz. TGRT nin o zaman ki bı hattı vardı hiç unutmam teyzem o numarayı aramıştı.. sonra babam bı anda bı yerden nasil yaptı etti hatırlamıyorum bizi aramıştı sevinmiştik. Rahmetli dedem Trabzon dan bı araba kiralayip İstanbul'a bizimkileri almaya gitmişti.. Hatta o dönem ev fiyatları öyle ucuzladiki dedeme al demişlerdi. Rahmetli dedem sırf deprem yüzünden almamıştı. Parayı köye yatırmışti... Köy her zaman son kaledir arkadaşlar... Bugün dedemin köyde yaptırdı 2 evi bırak yapmayı bı oda yapamayiz.. 6 Şubat depreminde Trabzon sallandı düşünün. O gece kalktığımda eğer bura böyle sallandiysa bı yerler kesinlikle yıkıldı dedim... Çok büyük acı yedik.. İnşallah bir daha başımıza gelmez dicem ama hiç birşey den ders çıkarmıyoruz..

evet anı anına yasadım pc de sierra HL oynuyordum o sırada. istanbul / bakırköydeki evimizde.

Çok geçmiş olsun, akrabalardan rahmetli olan var mı?

Aynen hemşom, yeni Gediz depremden sonra sıfırdan inşa edildi diye biliyorum ama şu andaki Gediz ilçesi yeni olan sanırım, çünkü Gediz'e gezmeye gittiğimde depremi yaşayan eski Gediz'den otobüsle geçtim ve eski Gediz köy gibi bir yerdi ama Gediz ilçe mekezi gelişmiş bir ilçeydi

4 yaşında depremi hatırlaman çok zor

Allah rahmet eylesin

Esas depremin olduğu anı değil de gündüz olan artçıları, sonrasındaki bazı sahneleri, yaşadığımız çadır ortamını falan hayal meyal hatırlıyorum.

Balıkesir'deydim o tarihte, pc de bitirme tezi yazıyordum. Masa gerçek anlamda kayık gibi bir sağa bir sola sallanmıştı.

43 kişi sizlere ömür :(

Kocaelideydim 1 haftalıktım ama

Maraş depremini yaşadım 99 depreminkinden daha büyükmüş unutulmuyor o an ki hissiyat,

İstanbul'dayım, 11 yaşındaydım, ablamların bağırışmalarına uyandım, annemlerin odasına sağa sola çarparak gittim , hepimiz yatakta birbirimize sarıldık, aklımda kalan en önemli detay da eski tip kalorifer peteğinin duvara gümbür gümbür vurması. Sokağa çıktık herkes dışarıda, yere oturuyoruz hala artçı yaşanıyor, evin yakınındaki yeşil alanda sokakta yatıyor tüm mahalle. Deprem bölgesinden olulumuza, sınıfa gelen depremzedeler, yaşadıkları acı ve gözlerindeki korkuyu hissediyorduk. Allah o korkuyu o acıyı bir daha kimseye yaşatmasın.

269. K. D idim. İyi hatırlarım, depremden bir hafta 10 gün kadar evvel Antep sıcağında eğitim alanında bir yerlerimizden ter akıtırken gökyüzü kararmaya başiadı. Güneş Tutulması olacağını bildiğimizden birkaç arkadaş hazırlık gelmişlerdi; röntgen veya fotoğraf filmi getirerek. Çavuşların da oluru sayesinde eğitimi bırakıp Güneş Tutulmasını izlemeye başladık. Hayatımda ilk defa gün ortası gece yarısını yaşıyordum ve içimden 'Güneş Tutulması hayra alamet değildir, kıyamet kopacak' diye düşünmüştüm...