Çirkin biri olarak doğmak benim suçum değildi ve bu konuda yapabileceğim hiçbir şey yoktu buna rağmen elimden geleni yaptım. Başarısızlıklarım, sosyal ve psikolojik açıdan sorunlarım da bunun bir sonucuydu. Çirkinliğim ve yaşadığım olumsuz sosyal deneyimler; kişilik olarak yatkın olduğum sosyal fobiyi tetikledi tüm olanlar kaçınılmazdı. Hayattaki çoğu şeyin bizim kontrolümüzde olmadığı; genetik nedenleri olduğunu bilimsel araştırmalar da gösterdi. Bunun zor ve üzücü bir durum olduğu değişmiyor ama en azından suçluluk hissetmiyorum, sorumlusu ben değilim. Ayrıca fiziksel kusurlarımdan ve hayatımdan nefret etsem bile kendime, benliğime olan nefretimden kurtulmalıyım. Ne kadar mümkün bilmiyorum çünkü bulunduğum durum ve başkalarının bana karşı davranışları gereği kendimden nefret eder hale geldim. Beni olduğum gibi kabul etmeyen ve temel bir saygı göstermeyen, değer vermeyen insanlar arasında bir yer edinemedim. Hayatım boyunca aşağılayıcı bakışlara ve davranışlara maruz kaldım, düzgün bir özsaygı ve özgüven geliştiremedim. Bundan sonra çirkinliğimi, yalnızlığımı kabulleniyorum ama kimseye karşı bir yükümlülüğüm ve bu konuda hayatta pişmanlıklarım olmayacak. İnsanların beni hiçbir zaman istemediğini ve asla istemeyeceğini, normal insanlar gibi bir hayatım olmayacağını biliyorum. Onlar gibi olmak için kendimi daha fazla zorlayıp, hiç uğruna çabalamamın anlamı yok. Artık umurumda değil. Sadece kendimi düşünmem gerekiyor ve eğer varsa yapabileceklerime odaklanacağım yapabileceğim bir şey yoksa da yoktur zaten.