Merhabalar. Zaman su gibi akıp geçmiş. İlk defa foruma üye olmamın üzerinden neredeyse 7 sene geçmiş. Lisenin sonlarına doğru başlamış olduğum DH maceram aralıklarla kesintiye uğrasa da bugünlere kadar devam etti. İyisiyle kötüsüyle burayı internetin en samimi ortamlarından biri olarak gördüm hep. Ben kim miyim? 24 yaşında, kısa boylu ve şişman henüz eline kız eli değmemiş bir arkadaşınız, forumdaşınızım. Kendimin fiziksel olarak nasıl biri olduğunun farkına varmam da lise çağlarındaydı. Etrafımdaki arkadaşların iyi kötü kız arkadaşları oldu, kimisi şu an evlilik aşamasında. Bense hem ailemin fakirliği hem de tipimin kötü olması nedeniyle kızlarla hiç iletişim kuramadım.. Üniversiteye başladığımda zaten bildiğim gerçekler yüzüme tokat gibi vurmaya başladı. Her genç insan gibi kızlarla konuşmaya flörtleşmeye çalıştım ama kapılar yüzüme bir bir kapandı. O zamanlar Covid vs. yoktu. Sosyalleşememek için en geçerli gerekçe insanların yan yana görünmek istemeyeceği biri olmaktı ve ben de böyle biriydim. Üniversite serüvenim farklı illerde 6 sene kadar sürdü. Seçtiği okullarda, yaptığım aktivitelerde, satın aldığım şeylerde hop forumdaki dostlarımızın görüşlerine başvurdum. Bugün de uzun bir aranın ardından içimi dökmek için klavyenin başına geçtim. Fakir olmamıza rağmen çabalayarak kendi imkanlarımla, burslarla Amerika'yı da gördüm, hibe alıp Erasmus'la Avrupalara da gittim ancak hiçbir yerde ne adam gibi sosyalleşebildim ne de kızlarla konuşabildim. Bundaki en büyük etken şişman olmamdı. Kendimi hep insanlardan düşük seviyede gördüm , aynaya baktığımda kendimden nefret ettim. Kilo vermeyi defalarca kez denedim. En az 7-8 kere spor salonuna kaydolmuşumdur. Gerçi kilo versem bile 1.70lik boyumla ve kösele gibi suratımla yine bir şey değişmeyecek ama bizimkisi de fakir avuntusu olsun. Schopenhauer'i, Freud'u, Nietzsche'yi okudukça insanların bana verdiği sahte \"kendini sev, özgüvenli ol, çekinme önemli olan karakter\" telkinlerinden tiksinmeye başladım. Yaklaşık 5-6 senedir online dating uygulamalarında ve gerçek hayatta denemediğim metot kalmadı, ben de artık pes ettim ve akışına bıraktım. Ancak hala kızların beni görünce kafalarını öne eğmelerine, önü açık kıyafeti olanların beni görünce ceketlerini kapatmalarına içerlemiyor değilim.. İstanbul'da güzel sayılabilecek bir okulu bitirdim, şimdi de ortalama bir işte çalışmaktayım. İş hayatında zaman hızlı geçiyormuş onu fark ettim. Yalnız başıma yaşamaktayım babam 2 sene önce rahmetli oldu memlekette bir gariban anam bir de hayırsız kardeşim kaldı. Ne bir arkadaşım ne de sosyal medya hesabım var, gerçek hayatta insanlar için görünmez biriyken internet ortamında ben de buradayım deme saçmalığına katlanmak istemedim.. Bugün geldiğim noktada ise pısırık, kabuğunu kıramamış, günden güne çöken bir doomer olarak hayatıma devam etmekteyim. Eee, bütün bunlardan bize ne derseniz, ben de uzun zamandır ihtiyaç duyduğum iletişimi daha samimi bulduğum bir ortamda, sizlerle dertleşerek gidermek istedim. Sizler nasılsınız, benzer dertlerden mustarip olan var mıdır? En çok merak ettiğim ise 20li yaşlara kadar bu yaşadıklarımı yaşayıp sonrasında hayatını düzene koyabilen var mıdır? Varsa nasıl gerçekleştirdiğinizi paylaşabilirseniz çok mutlu edersiniz bu arkadaşınızı.. Buraya kadar okuduysanız teşekkür eder, hepinize esenlikler dilerim.