Hepsini okudum kardeşim aynı yaştayız ve okurken içim parçalandı eğer anlattığın gibiyse kendi aileme şükür ettim. Buda sizin bu dünyadaki sınavın. Eğer istersen arkadaş olalım dertleşelim sana yol gösteririm elimden geldiğince bende üniversite okuyorum çünkü.

Geçen de aynı konuyu açmadın mı hocam sen

23 yaşında ailesi ile yaşayan bir gencim, ailemin baskıları ve psikolojik şiddet altında yaşamaya çalışıyorum. Doğduğum günden bugüne kadar gerek fiziksel gerek psikolojik şiddet gördüm. Aileme göre benim söylediğim her şey boş anlamsız ve ben gereksiz bir insanım. Ailemin tek derdi ev sahibi olmak ve bunun için benim bir işte çalışıp onlara maddi destek vermem. Ben lise mezunuyum ve artık üniversite okumaya niyetlendim çünkü asgari ücretle vasıfsız bir insan olarak yaşamanın çilesini mezun olduktan sonra özel sektörde yaşayarak gördüm. Şu hayatta bir vasfın yoksa hayat eziyet oluyor görmüş biri olarak bu yıl üniversite sınavına girerek istediğim bölümü kazanıp bir meslek edinmek istiyorum. Ailem okumamı istemiyor evet yanlış duymadınız ailem okumamı istemiyor... Benim okumak istememi işten kaçmak onlara para getirmemek istememem olarak değerlendiriyorlar ve okul yaşımın geçtiğini düşünüyorlar. Bugün sokakta on tane tanımadığım insan çevirsem git oku der ama benim ailem \"inş kazanamazsın\" diyerek beddua bile ediyorlar. Sınava hazırlanıyorum ders çalışıyorum çalışmamı gördükçe dalga geçiyor beni küçük görüyorlar. Tek dertleri ben işe gireyim onlara para getireyim ev sahibi olsunlar... Hiç düşünmüyorlar ben daha 23 yaşındayım ileride evlenmek var ev geçindirmek var hayat kurmak var. Güvenlik görevlisi ol parası iyi senden başka bir şey olmaz diyorlar. Bu devirde güvenlik görevlisi atomu parçalıyor bir ton para alıyorlarda benim mi haberim yok? Ailemin dediği gibi yaparsam ileride asgari ücretle nasıl yaşayacağım, vasıfsız bir erkekle kim evlenir bunları hiç düşünmüyorlar ama ben düşünüyorum düşünmek zorundayım. Şimdi üniversitelilerde işsiz zaten bir fark yok diyenler olacaktır. Ülkede 81 il var ve adam akıllı bir bölümden mezun olan birisi bu 81 ilin hiçbirinde iş bulamıyorsa o zaman evet işsizlik var derim ama bence iş beğenmeme, maaş beğenmeme var. Ayrıca eğer her üniversite okuyan işsizse o zaman kampüsler kapansın kimse okumasın madem. Bu tarz cevaplar yazacak olanlar hiç kendilerini yormasınlar ülke gündemini çok iyi takip ediyorum ve neyin ne olduğunu biliyorum. Neyse gelelim konumuza... Evde psikolojik şiddet görüyorum. Su parası gidiyor diye haftada bir kez banyo yapmak zorunlu, şeker gidiyor diye çaya en fazla iki kaşık şeker atılabilir ve hatta çay içmesen daha iyi onlar için, evde telefonla konuşmak çok zor bir kız arkadaşım veya erkek arkadaşım her ne olursa olsun konuşurken konuşmalarımın gizlice dinlenme olasılığı çok yüksek ve hatta ellerinde olsa telefonumu karıştırırlar zamanında yapmışlıkları var. Kardeşlerimle aynı odada yatıyorum gece telefonumla film, müzik dinliyorum kulaklık takılı olduğu halde oda yasak dışarı ses gidiyormuş. İşte çalışırken aldığım paranın çoğunu onlara vermeme rağmen benim cebime kalan paranın nereye gittiğine kadar sorar, eleştirirler. Kasımdan beri işsizim haliyle evdeyim ve inanın evde yaşamak artık bir zulüm. Her gün istisnasız her gün süpürge açılır sanki evde at koşturuyor, her gün ben muhatap olmasam bile benimle uğraşıyor laf atıyorlar. Onlara göre ben hep başkalarının aklıyla hareket ediyorum benim kendi aklım yok hatta okumaya karar verdiğim için yakın arkadaşımın benim aklıma girdiğini benim üniversiteye eğlenmek için gittiğimi düşündüler arkadaşımla aram bozulma noktasına geldi. Onlara göre benim hiç sevgilim olamaz mesela. Kendime kıyafet alırım eve gelirim bir ton laf yaparlar bunamı para verdin hiç yakışmamış vs gibisinden. İşe girdim çalıştım onlara maddi olarak destek oldum beni sevmediler, lisede teşekkür aldım beni sevmediler, sanayide para var dediler onlar için gittim çalıştım ama yapamadım beni sevmediler, içki sigara kullanmam kavga gürültü etmem sevmediler, tek eğlencem bilgisayar oyunları ona bile laf ettiler beni sevmediler. Yani sizin anlayacağınız her şeyime karışıyorlar bana huzur vermiyorlar, sevmiyorlar zaten artık sevgiden vazgeçtim ama saygıda duymuyorlar. Babam psikolojik olarak beni bezdiremeyince şiddet bile uyguluyor, çocukken o kadar dayak yedim ki hala aklımda. Şimdi bir umudum var borç, harç buldum üniversite sınav paramı yatırdım sınava hazırlanıyorum eğer kazanırsam bu evden defolup gitmek istiyorum. Ailemden nefret ediyorum burdan kurtulmak istiyorum Allah'a dua ediyorum. O sınavı kazanıp gideceğim ve meslek edinip kendi hayatımı kuracağım. Ailem bana kuruş vermeyeceklerini ne halimin varsa görmemi söylüyor ve utanmadan benden hala maddi destek bekliyor Allah'a havale ediyorum. Gerekirse borca girerim ama yinede bu evden giderim o üniversitesiyi kazanmaktan başka çarem yok. Aslında ekşi sözlüğe yazacaktım ama orda henüz çaylağım. Sizlerden ricam bana dua edin...

Kardeş kusura bakma ama ebveynlerinin sana yoldaki taş parçası kadar faydası olmamış. Okuma ne demek, vizyonları sınırlı ve anladığım kadarıyla sana manevi olarak da bir etkileri yok. Hazır fırsat varken sınavına asıl. En yakın zamanda kendi ayakların üzerinde durup kurtulman dileğiyle...

Dümdüz yazmışsın okuyamadım en sonunda pes ettim açıkçası, bir paragraf boşlu bir şey yapsaydın keşke

Okumadım

Iyi bir iş bul, çık ayrı eve