Abimden nefret ediyorum hem de ne nefret. Ölse üzülmem o derece. Hatta belki sevinirim. Neyse size abimi anlatıyorum. 35 yaşında hiç çalışmamış açıköğretim lise mezunu. Biz köylüyüz. Abim aslında zeki biriydi. İyi bir eğitim alması için amcasının yanına İstanbul'a gönderdik. İyi bir lise'de eğitim alıyordu. Maddi durumlardan dolayı liseyi bitiremedi. Ona para yollayamadık. Sürekli bizi suçladı özellikle annemi. "iki bilezik satmadın" vs. dedi. Halbu ki biz köylüyüz. Ona göre birikim yapar bir yılın harcamasını toplarız. Lise'yi okuyamadıktan sonra köye döndü. Babamla hep kavga ettik. Yumruklar attılar. Evde huzur yoktu. Askere gitti geldi yine aynı. İçine kapandı. İstanbul'a taşındık 2008 yılında. Açıköğretime girdi ama ne girmek... 2016 yılında mezun oldu. Neymiş okuma hevesini elinden almışız. Bu sürede de beyefendi hiç çalışmadı. Yan gelip yattı. Hiçte çalışmayacak gibi duruyor. Ne yapacağım ben? Bu tembelden nefret ediyorum nefret.