Arkadaşlar bilinç altıma işlemiş olan fakirliği atlatamıyorum. İlk doğduğumda babam askerdeymiş, sonrasında da iş kurması ve düzeni oturtasıya kadar yani 3 yaşıma kadar yoksul sayılacak haldeymişiz. Daha sonra benim hatırladığım durumumuz iyiydi. Yani zengin değildik belki ama fakirde değildik. Lisedeyken anne ve babam ayrıldı. Bir 5 sene çok zorluk çektik sonrasında okul bitti iş hayatı falan başladı, normal şartlarda normal insanlar gibi yaşamaya başladım yani. Son 6-7 yıldır da gelirim ülke şartlarına göre yüksek sayılacak seviyede.5 yıl içinde 2 ev aldım, yani demek istediğim kira kaygım falan da kalmadı.2 çocuğum oldu bu süreçte. Yine de bir şeyler alırken hep indirim kovalıyorum, en büyük sıkıntım ayakkabı, yanlış anlamayın günlük 600-800 lira arası para kazanıyorum ama bir ayakkabıya 200 liranın üstüne para veremiyorum. Bunu yapmayacağım diye alış verişe gidiyorum yine alamıyorum çok pahalı geliyor. Beynim bu fakirlikten ne zaman kurtulacak? Psikoloğa mı gitmeliyim acaba?