evet işte dediğin ''belli bir yaştan sonra çalıştırmak istememek'' durumu da biraz insanı üzüyor. bölüm olarak bilgisayar programcılığı düşünüyorum sonra dgs ile mühendisliğe tamamlamak.. bir tık ütopik/zorlu bir durum belki ama başka da çarem yok..

yani dediğiniz gibi hiç okumayıp ne yapacağım? başka seçeneğim yok fakat bazen düşüncelerle boğuşabiliyor insan. istediğim hayat, 18imde üniye başlamaktı sanırım tabi ama geçti artık ondan da.. yaşça epey büyüksünüz benden, epey de tecrübe sahibisinizdir hayata karşı bana göre. teşekkür ederim yorumunuz için

22 yaş hiç bir şey için geç değildir. 33 yaşında yüksek lisansa başladım, 36 yaşında mezun olacağım. Sadece tez savunması kaldı. 1-2 ay içinde bitecek. 22 yaş gençliğin başlangıcıdır. 33 gençliğin ortası değildir; çünkü 36 da gençliğin başlangıcıdır.

19'da girdiğim kocaeli hukuktan 25'de çıktım. Direkt iş buldum.

evet erken gitmek daha iyi katılıyorum, teşekkürler yorum için

öyle fakat 4 yıllık fark çok ciddi bir süre, insanlar kendini bu zaman diliminde bir şeyler hakkında uzman olmak için geliştirebilir vs. benim elde var ''0'' int! har ile ilgili genel olarak bu olayın da etkisi büyük tabii fakat bilirsin birçok durum birikiyor birikiyor ve bu düşünceye zemin hazırlıyor belki de. en nihayetinde buna karşı bir cesaretim yok, ekşi'de vs. okuyorum sadece int! har hakkındaki yazılmış şeyleri

Hocam ben 25 yaşımda başladım öyle kıçı kırık bir bölüm. Sana tavsiyem kesinlikle ihtimalin varsa başlaman her şey maddi değil. Örneğin arkadaş grubumda şeriatçı bir çocuk var ve selefilerin şeriatını şeriat görmüyor. Bir tane hırsız, bir tane iddia bağımlısı vs var. Sınıfta LGBT, femboy, eskiden aseksüel şimdi hepseksüel kız vs var. Bu insanların fikirlerini ve dünya görüşlerini hangi meslekte veya hangi işte çalışırsan çalış özümseyemez, anlayamazsın bu tarz farklı düşüncelerle karşılaşamazsın. En fazla ideoloji olarak duyarsın veya başkalarının anlattığına inanırsın. Para değilse konu ve hayattan göçüp gitmeden önce kendini doldurmaksa yaşın hiçbir önemi yok bu konuda.

kafana takma boyle seyleri. ulkenin sundugu egitim duzeyi, sartlari belli. cok cok kasmadigin surece ortalama bir hayat yasayacaksin. yasi kafana takma, bolumun is garantisi olur mu vs. kafaya takma. dedigim gibi ulkenin sartlari ortada, yarin mezun olsan hangi bolum oldugu farketmeksizin asgari maas + 8-12 saat arasi calisma kosullariyla calisacaksin. babadan paran, torpilin, tanidigin yoksa ve bu ulkede kalarak ulasabilecegin en yuksek refah seviyesi ortalama bir avrupalinin refah seviyesinden dusuk olacak. yukardaki yazilanlari okudum simdi. valla turk universiteleri insanin kisisel gelisimine zerre katkida bulunmuyor. egitim seviyesi berbat, binalar lise binalarindan hallice, derslikler lise sınıflarıyla aynı, yok selefi taniyormussun lgbt taniyormussun falan alayi hikaye. 30 sene once olsa evet haklilik payi var ama gunumuzde gecersiz. eskiden turk insanlarinin farkli gorus tiplerindeki kisilerle tanismasinin tek yolu okul, universite, meslek hayati, askerlik vb. di. su an herkesin elinde internet var dunyanin obur ucuyla iletisime gecebiliyorsun. kendini 22 sene yakin cevrene hapsetmediysen universitede de apayri insanlarla tanismayacaksin. universite evet guzel hostur, eve cıkarsın ozgurluk hissi, yurda yerlesirsin yasitin insanlarla yasarsin vsvs. ama sart da degildir. sınava gir istedigin ve sevecegin bir bolumu yaz gec. oluyorsa olur, olmuyorsa da dunyanin sonu degil.

22 yaş geç falan değil hatta en ideal yaş. Avrupada amerikada insanlar bu yaşta gidiyor üniye. Ben 22 de basladim hazirlik +4 yıl. Hiçbirşeye geç kalmiyorsun merak etme. çok kafana takma herşeyi, keyfini çıkarmaya bakma uni yıllarının.

Evet bölümümle alakalı ama bence bu devirde üniversite okumadanda okuyanlardan daha rahat ve iyi gelirli birisi olunur çok rahat çevremde var mesela berberim ilkokul terk 2 tane evi var

Erkeni geçi yok. Geleceğini sağlama almaya çalış. Elinde mesleğin olmadıktan sonra işçi olursun. Belli bir yaştan sonra seni çalıştirmak istemezler. 2-3 çocukla okuyan koskoca kadınlarla dolu üniversiteler. Onlar çocukla o yaşla okuyorsa hiçbir şey için geç değildir ama iş imkanı olan bir bölüm okumak önemli. Yoksa vakit öldürmüş olursun sadece.

Geçmişin kıyası olmaz geçmiş yok olmuştur. 2. si her insan farklıdır şartları da farklıdır çevresi de aklı da ruh hali de gözü beyni de. Hem aynıyız hem farklıyız. Şu ana bakarsak yaşın çok iyi. Pişmanlık duymak genelde şu niyetle yapılıyor maalesef "şu an bir şey yapmak istemiyorum en iyisi geçmişi bahane edip kurtulayım sorumluluktan"

bu da farklı bir bakış açısı 'bazı şeyler büyük ihtimalle aynı kalacak, sadece süreçten zevk al' tarzı yaklaşım sanırım ilk paragraf üzücü tabii ama birçoğumuzun muhtemel sonu sanırım.. teşekkürler yorumun için

26 yaşında başladım 29 yaşında mezun oldum, 32 yaşında çalışmaya başlayıp 33 yaşında evlendim. Geç kaldığım bir şey olduğunu sanmıyorum pek.

Hiç sorun değil ünide yaş sorunu yok genci yaşlısı biçok insan var erken gitmek daha iyi ama :)

ne güzel iş sahibi olmuşsunuz, kast ettigim şeylerden biri buydu :))

Rica ederim. İnan 25-30 yaşları hiç bir şey değil. Tam da erkeğin olgun olduğu yaşlar. Yaş geçiyor, geç kaldım filan takılma bunlara. Belki yurt dışına gidersin belli mi olur? Diploma nerede derler.

ama asgari ücret alıyorum hocam asgari ücrete iş her yerde var maalesefki &

Ben de Bilgisayar Mühendisliğine 20-21 yaşında başladım şuan 3. sınıfım sana verebileceğim en büyük tavsiye Türkiye'de Bilgisayar Mühendisliğinin içinde ukte bırakacak kadar değerli olmadığını gözlemlemiş birisi olarak amacın yazılımcı olmak ise yazılım geliştirme konusunda daha farklı bilgisayar bilimleri ise o konuda kendini yetiştirmeye çalışmak olabilir. Üniversitenin verdiği eğitim sana hiçbir şey katmaz. Gerçeği söylemek ve kabul etmek gerekirse de artık üniversiteye başlayıp oradaki senden 3-4 yaş küçüklerle arkadaşlık kurmak üniversite hayatı yaşamak seni psikolojik olarak iyi etkilemeyecek şuan ki geç kalmışlık hissini daha fazla yaşayacaksın.

evet kesinlikle doğru bir bakış açısı, hatırlattığın için teşekkürler söylenen hemen hemen her sözün çıkış noktası 'şu an için en iyi ne yapabilirim' olabilir

Mezun olup hayatını yaşamak mı sabah 6.30 da uyanıyorum akşam 7 de evde oluyorum 21 yaşında mezun oldum &

Kazanamamakta var

Hem ukte kalmasın, hem de yaşanmışlık bir deneyimdir. Üstelik bu konudaki en faydalı ve en doğru bakış açısı şu olabilir: 'Şu an en iyi ne yapabilirim?' Bu bakış açısını hep koruyan ve gereğini yapan bir insan, ileriki yıllarda yaşıtlarının çoğunu sollar geçer. Çünkü damlaya damlaya göl olur gerçekliği harekete geçmiş olur.

Daha olgun ve tecrübeli olursun. Gitmezsen 35 olduğunda keşke gitseymişim dersin. Diplomasız olup ne olacaksın? Garson mu? Bu mu istediğin hayat? Yaşının 2 katıyım, büyükler boşa bir şey söylemez.

& +1. 18 yaşında üniye başlayıp 22 de mezun oldum. Suan aynı Enes gibi 6.30 da uyanıp akşam 7 de evde oluyorum. Konu sahibi arkadaş takmasın kafasına kimse mezun olunca gezip tozmuyor hatta iş bulana kadar kıçını yırtıyor tabiri caizse &

düşünsene millet 22 yaşında mezun oluyor sen 22 yaşında daha yeni başlıyorsun... insanı ürpertiyor. insanlar 18 yaşında başlıyor genelde, 22 oldugunda mezun oluyorlar ve hayatlarına başlıyorlar, geziyorlar tozuyorlar vakit geçiyorlar belki de kız arkadaşları ile oturup bir bardak kahve içiyorlar, ben 22 yaşında başlasam bile en erken 27 yaşımda mezun olurum yüksek lisans vs. yap et, sektöre gir vs. derken yaş oldu 30. Ee ne anladım ki ben bu işten? gençlik bitti gitti. 5-8 yıl geriden gelmek.. yaşıtlarımın çoğu benden hemen hemen her konuda üstündür yani. hiçbir zaman tam olarak istediğim hayatı yaşamayacağımı bilmek, yaşamaya değer bir hayatımın olup olmadıgını sorgulamama neden oluyor çevrede iyi yerlere gelmiş çoğu insana bakarken içimde kıskançlık besliyorum iyice, bu ve bazı sebeplerden ötürü ciddi şekilde intihar etmeyi düşünüyorum fakat buna karşı bir cesaretim yok bir köşeye çekilmiş ağlıyorum sanki. siz olsanız nasıl başa çıkardınız böylesi bir durumda?

siz 25'inizde başlarken nasıl bir bakış açısına sahiptiniz mesela? benim gibi düşündünüz mü? düşündüyseniz nasıl başa çıktınız bu düşüncelerle. asla istediğim hayatı yaşayamacağımı görüyorum, en azından hayalimdeki hayat artık uçup gitti, bir şekilde o hayali tekrar modifiye etmek gerekecek ki hayal modifiye edildikten sonra hayalden çıkıp bir seçenek haline dönüyor sanırım

22 yaşında üniye başlamak geçtir. Artı tıp diş hekimliği gibi iş garantili bir bölüm okumayacaksan zaman israfıdır illa okuyacam dersende bir yandan bir işte kendini geliştirmeye bak yoksa 4 senen çöpe gittiği gibi 26 yaşında üni mezunu işsiz bir adamım ne yapacağım diye konu açarsın. Geç değil falan diyenlere bakma matematik hiçbir zaman yalan söylemez. Senden 4 sene önce bitiren adam iş hayatında 4-0 önünde olur. 4 sene fazladan tecrübesi ve birikimi olur. Sen gideni geri getiremezsin iyi bir plan yaparak elindekini iyi değerlendirebilirsin. İnsanlar 8 saat uyuyorsa 4 saat uyuyo hem işe hem üniye zaman ayırabilirsin. Senin zaman kazanmaya ihtiyacın var elindeki az zamanıda israf edersen çok sıkıntı çekersin ileride.

birisi uğruna yaptığım turizm bölümü tercihi nedeniyle hayatımın 2 yılını saçma sapan bir üniversitede geçirdim. bir gün yatağımda yatarken kendime 'nereye gidiyorsun?, istediğin hayat bu mu? sen buna mı layıksın?' gibi sorular sordum ve gözlerim doldu. sonra bu iş böyle olmaz dedim ve tekrar sınava hazırlandım. 24 yaşında ikinci üniversiteye başladım. 28 yaşında mezun oldum. şimdi kurumsal bir firmada güzel bir yerde çalışıyorum. demem o ki; açığı kapatmak için ünide okurken dışardan aynı zamanda staj, part time gibi çalışarak dengeleyebilirsin. hiçbirşey için geç değil. ben üniye başladığımda tüm arkadaşlarım mezun olmuştu. kendine ne yapmak istediğini sor; diğerlerini siktiret.

doğru diyorsun harbiden hocam, peki okudugunuz bölümle alakalı bir iş mi bu

Artık günümüzde mezuna kalıp da geç başlayan öğrenci sayısı çok. 18 girdi 22 mezun demek yanlış olur. Şahsen şu güne kadar karşıma yaş meselesi hiç çıkmadı. Ha birkaç yerde üst sınır olabiliyor ama büyük bir dert mi, değil. Hele inti... bu konuya hiç olmamış...

Ben, 21 yaşında üniversiteye başlamıştım. 26 yaşında mezun oldum.

Kıyas insanı bitirir özellikle saçma kıyaslar. Herkes gibi olmak ya da farklı olmak önemsiz sadece içinden geldiği gibi yaşa tadını çıkar

30 40 olunca yatağa düşülmüyor tabii ama o zaman artık bir düzen sahibi olmak gerekiyor bilirsin hayalimdeki hayatı kaçırmış olmanın vermiş olduğu pişmanlık ve özlem beni aslında yaşamamaya teşvik ediyor

nasıldı? sosyal açıdan sıkıntı çektiniz mi veya herhangi bir dezavantajını gördünüz mü? benimki gibi bir psikolojik durum yaşadıysanız nasıl bir bakış açısıyla baktınız?

trde unı okumak enayılık gibi bişey iş bulamıyorsunkı

Merhaba hala burada mısın

saçma kıyaslardan kastınız nedir? örneğin yakın tanıdığım birisi 18 yaşında ve muhtemelen gayet iyi bir üniversiteye gidecek. onun yaşında olmak isterdim vs. vs.

''keşke aklım başında olsaydı, keşke 4 yıl önce kaka gibi de olsa bir bölüm okusaydım vs.'' tarzı söylemler gelebiliyor insanın içine. Yani bu pişmanlık tarifsiz aga sanki adam öldürmüşüm de onun pişmanlığı gibi, gerçi evet bir nevi 4 yılımı öldürdüm.

Merhabalar kardeşim. 31 yaşında benzer bir durumdan geçmiş bir abin olarak fazla kişisel gelişim kitabına kaçmamaya çalışarak tavsiye vereyim. Ben ergenlik sonrası yaşadığım depresyon, ne yapacağını bilememe gibi sebeplerden dolayı 22 yaşında üniversiteye başladım, düzgün sayılabilecek bir üniversitede kontrol mühendisliği okudum, şu anda bir savunma sanayi şirketinde kıdemli yazılımcı olarak çalışıyorum. Yaşadığım depresyonun sebebi neydi: Kendimi fazla akıllı görüp sosyal hayatta beklediğim karşılığı alamama Sosyal hayattan beklediğim karşılığı alamayınca sosyal hayatta başarı getirecek yolları terketme Bahane olarak diğerlerinin beni anlamadığını öne sürme, bir nevi acıdan zevk alarak bu kısır döngüyü devam ettirmek. Bana bu durumu değiştirecek bıkkınlık ve hareketimi sağlayacak güç ancak 21 yaşlarımda iken geldi, o da senin buraya yazdığın kıskançlık, nereye gittiğini görememek gibi sebepler ile. Dile kolay o kadar sene güzel bir hayata sahip olacağını sanarak 'sözde' okumuşsun, fakat gittiğin yön karanlık otoban. Sana yeni bir başlangıcı tavsiye ederim ancak şu şart ile: Şu ana kadar yaptıklarında hatalı olan ne diye düşünmelisin, aynı zamanda yeni koyacağın hedefler için de hırslı olmalısın. Bahsettiğim hırs saman alevi gibi parlayıp bir ayda yok olacak bir hırs değil, düzenli olarak sana benzinini verecek ancak seni yakmayacak düzeyde bir hırs olmalı. Eninde sonunda bir sebepten dolayı geriye düştün ve beklentilerin gerçekleşmedi. Fakat bunu geri kazanıp toparlamak düşündüğün kadar zor değil. En önemli şeyi söylemek istiyorum, kendinden şüphe etme, kesinlikle değersiz değilsin sadece gittiğin yöntemler yanlış. Fakat sahip olduğun yetenek emek verilmeden ortaya çıkmaz. 22 yaşında mezun olanlara kafayı çok takma, emin ol temiz bir kafa ile üniversite okumaya başlarsan, okuduğun bölüme sadece para kazandırmak değil bilim öğrenmek amacı ile bakarsan mezuniyette 18liklerden çok daha iyi bir noktaya gelirsin. Daha gençsin oğlum keşke ben bu yaşımda tekrardan 22 olsam. Muhtemelen 40 yaşına gelince de tekrardan 31 olsaydım derim. Daha vakit var yani. İntihar gibi şeyleri ise kesinlikle düşünme, sana verilmiş olan tek bir hayat var. İnançlı isen cehennem, inançsız isen yokluk bekliyor, iki seçenek de yeterince kötü. Her şey ne kadar kötü olursa olsun ölünecek kadar kötü değil. Yaz akşamı ağaçların kokusu ve cırcırböceği sesi yaşamı sevmeye yeterli.

bilgisayar mühendisliği veya bilgisayar programcılığı okuyup dgs ile bilgisayar mühendisliğine yükseltmek 18imde aklım başımda olsaydi.. itim ben

kanka yanlış yere odaklanıyorsun. problemin 22 yaşında üniversiteye başlamak değil. ben de 22 yaşındayım ve yatay geçiş yapıp baştan başlayacağım. geç kalmışlık hissi elbet var fakat asla senin kadar takmıyorum bunu kafama. anlattıklarından yola çıkarak diyorum ki senin problemin psikolojik açıdan kötü durumda olman. imkanın varsa bir psikologla görüşmeye başla. eğer böyle bir imkan yoksa psikolojiyi, psikolojik problemleri ve bu problemlerle baş etmek için yapılması gerekenleri araştır. bunların dışında, akıl sağlığını gerçekten iyileştirmek istiyorsan mutlaka spor yapmalısın. başarılar dostum, unutma ki içinde bulunduğun durumdan çıkman mümkün. aksini düşünüyorsan eğer, bunun sebebi zihnini bulandıran, seni gerçeklikten saptıran anksiyete ve depresyondur.

Sektöre gir aynı anda üniversiteye devam et. Hangi sektör olursa olsun giriş seviyesi işleri bulunacaktır. Kendini geliştirmene ve sektöre bağlı olarak mezuniyetten önce ileri işlere başlaman mümkün olabilir veya üniversite eğitiminin yalnızca yol gösterme dışında bir etkisi olmayabilir.

dünyada sıralamaya girip napacan ülkende geçimini sağla yeter

yani tabii dediğiniz örnekler de var ama yani üniversite okumam gerekiyor ilgilendiğim alana yönelebilmem için.. teşekkürler yorumunuz için

öyle mi dersin? bulunduğum durumda anca 2 yıllık bilgisayar programcılığı gelir, onda da MYO ortamı en fazla ne olur ya da ne kadar tadını çıkarabilecek bir şey olur tartışılır tabii..

yani geride öldürmüş oldugum 4 yıl içinde itlik yerine başka şeyler yapsaydım belki o alanlarda uzmanlık edinirdim neler neler yapardım vs. tarzında hani büyük bir pişmanlık anlıyorsunuzdur.. fakat dediğiniz gibi içimde ukte kalmasın, bir çok şey kalacak belki içimde ukte olarak ama hiç yoktan bu ''ukte''leri en aza indirmek gerek..

bolume bagli