Üniversite 1. sınıfım. Küçüklüğümden beri hep yalnız kalmayı sevmişimdir. Yaş ilerledikçe sosyalleşirim diye düşünmüştüm ama yanılmışım. İnsanlarla konuşmayı, tanışmayı beceremiyorum. Kimse benimle konuşmak istemiyor. Kötü biri değilim ama bu insanların umurunda değil. Çünkü ben dışarıdan yalnız ve zavallı biri olarak gözüküyorum. Okula yalnız gelen, tek oturan, sınıftan yalnız çıkan biri. 1 sene bitmek üzere tanıdığım insan sayısı bir elin parmağını geçmiyor ki onları da laboratuvar grubunda tanıdım . Hiçbir sosyal aktivitem yok ve zamanım boşa geçiyor. Herkes ortamlara akarken ben evimde kitap okuyup oyun oynuyorum. Bazen geceleri saatlerce boş duvara bakıp kendime acıyorum. Ailesi dışında kimsesi olmayan, sevmeyi beceremeyen, hoşlandığı kızla göz kontağı bile kuramayan zavallı biri gibi görüyorum kendimi ki öyleyim zaten. Öyle anlar oluyor ki yaşama amacımı sorguluyorum. Yaşamamın o kadar anlamsız olduğunu hissediyor ve intiharı bile içimden geçiriyorum. Ama onu yapacak cesarete sahip değilim. Bilmem belki ileride bunu yapmak zorunda kalabilirim. Ağlamak, içimi dökmek istiyorum ama yapamıyorum. Herhangi bir gelecek planım yok. 5-6 yıl sonra asgari ücrete çalışan, yalnız ve zavallı bir mühendis olarak görüyorum kendimi. İçimde ki boşluk beni bitiriyor. Herkes aşırı karamsar olduğumu söylüyor ama böyle moktan bir hayata optimist bir şekilde bakmam imkansız.