Bir memur ailesinin en büyük erkek çocuğuyum. Baskıcı ve karamsar bir aile yüzünden pek istediğim gibi büyümedim. Utangaç hatta sosyal fobik biraz da takıntılı biri oldum. Ama zekam fena değildi. Çok iyi bir anadolu lisesine ve bu sene de az bir puanla tıp kaçırmama yetti en azından. Ama zamanla büyüdükçe de zaten pek hayalini kurduğum gibi bir adam olamayacağıma kanaat getirdim. Ailem yavaş yavaş ilçeye taşınmaya akrabalara yakın olma derdindeler. Bir yandan da dedemden gelen tarlalarla para kazanıyor ve yeni hayatlarini kurmaya çalişiyorlar. Bana da tavsiye ediyorlar. İleride malınla da ilgilen diye. Baba tarafim birbirine çok bağlı. Akraba diyince akliniza kötü insanlar gelmesin. Kavga edecek mal falan kalmadı ortada. İlişkiler iyi yani. Ben ise istemeyip batıda kendi hayatimi kurmak istiyorum. İleride. Ama babam ise o dalga geçtiğin tarla bana 2 haftada 1 yılda eşek gibi çalişip kazandiğim parayı verdi diyor. Kendisi polis. Ve işi de çok stresli zor bir iş. Bu arada tarla dediklerim fıstık ağaçları bilirsiniz 2 yılda 1 kere ürün verirler. Babamla olan sorunlarım beni yasadiğim yerden soğutuyor. Tek sebep bu ayrıca 20'li yaşlarimi istanbul anlara izmir gibi yerlerde yaşamak istiyorum. Siz büyüklerim ne diyecekler bu konuda? Bu sözlerine nasıl karşılık vereyim.