su sıralar kendimi cok yalnız hissediyorum.. anlamsız, bölünmüş, kararsız, aidiyetsiz.. kız ark. ımdan ayrılalı 7 ay oldu, ama aynı sınıfta oldugumuz icin hep yüzünü görüyorum, kendimi cok kötü hissediyorum.. cok cok kötü, bütün yasadıklarımz film seridi gibi aklıma geliyor, baska birisi var mı sorusu geliyor, varsa banane kız istediğini yapar diyorum artık, belki de en büyük sorun arkadas cevremin olmayısı... en ufak baska bi kızla temasım olmadı ondan sonra.. iyi mi olurdu bilmiyorum, ama kendimi cok yalnız hissediyorum, ve değersiz, üni okuyorum,21 yasındayım. ark. ım cok az, sevilen birisi değilim pek, aslında tanımadıkları icin sevip sevmeyeceklerini bilmiyolardır, biraz da sosyal fobim var, ara ara depresyon yasadıgım dönemler de oldu.. bu durum aşk acısıyla karıştı bi dönem, intiharı bile düşündürdü bana, ama neyseki aklım hala yerindeydi, suan bazı seyler yoluna girer gibi, ama bu yalnızlık duygusu, bütün bedenimi kapladı, kaplıyor.. insan bazen düşünülmek, anlaşılmak, önemsenmek istiyor be dostlar.. eminim içinizde benim yaşadıklarıma empati yapabilen, içinde hisseden, aynı şeyleri yaşamış dostlarım vardır.. amacım sadece içimi dökmekti.. başka hiçbir amacım yok.. bi nebze olsun rahatlamaktı.. paylaşmak..