komşularla selamlaşmak bile çok zahmetli geliyor eğer apartmanda birisi varsa girmek/çıkmak için kapıda bekliyorum zorla konuşmam gerekirse de birisiyle dikkatimi veremiyorum. konuşan kişiyi dinlerken bambaşka şeylere dalmış buluyorum kendimi söylediklerinin hiçbirisini de hatırlamıyorum kimseyle yazışmak konuşmak istemiyorum hepsi çok zahmetli bir işmiş gibi geliyor resmen koşar adım kaçıyorum insanlardan yardım edin niye böyle oldum beni beğenen kızlar oluyor tanışmak isteyenler vs. konuşuyoruz ama çok az konuştuğum için direkt soğuyup kaçıyorlar. 5-6 tane kız oldu böyle ilk adımı atan ama ağzım laf yapmadığı için irtibatı kesen asosyal falan değilim veya utangaçlıktan böyle yapmıyorum. sadece sebepsiszce konuşmak içimden gelmiyor, insanlar ketum utangaç falan sanıyor ama 2-3 yıl önce böyle değildim konuşmayı dinlemeyi çok severdim ama artık bırak konuşmayı kimseyi dinlemeye bile katlanamıyorum