Var ama yok mu?

kardeşim benzer durumdayım. yaş 29 oldu. sadakat haya ahlak yok artık kardeşim. bana da sokakta herkes art niyetli bakıyor ya da alfa yarıştırıyor gibime geliyor. insanlardan izoleyim. her şey çıkar için keşke bunu çok erkenden anlasaydım. şuan değişemiyorum :D ve bu daha da acı veriyor

elini seversin artık

10 senede başına bela geldi mi sormak istiyorum açıkçası zira sosyal olduğum dönemler benden kaynaklanmayan belalar dertler eksi olmadı başımdan.

ben aşırı asosyaldim, iki kelimeyi yan yana getiremezdim, konuşmayı beceremezdim, sonra iş yerimde abla denecek yaşta evli bir bayanla arada çay niyetine sohbetlerimiz olurdu, o sohbetlerden sonra açıldım, konuşmalarım düzeldi, iki kelimeyi yan yana getirebiliyordum artık ve bayanlara karşı olan heyecenlarımı aştım, gerçekten çok faydası oldu bana kendinizi dört duvar arasına hapsedip insanlardan soyutlamayın, bir işe girip asgari ücrete çalışmak bile faydalıdır bu konuda.

Zaten olması gereken o değil mi, başka nasıl sevmesini istiyorsun. Hayata zorla farklı açılardan bakmaya çalışmayın kafayı sıyıracaksınız.

Bu süre zarfında kimse ile konuşmamak tutukluk yapar. Berbere gittiğinde derdini anlatamazsın.

içgüdüsel hayat ne tuhaf

Sadece askerde insanlarla tanışmayı denedim fakat bunun bir hata olduğunu çok geçmeden anladım, insan demek sorun demek. Ne kadar yalnızsam o kadar huzurluyum demek benim için. İnternet büyük avantaj sağlıyor, insanlarla aramda bir köprü oluyor. Hoşuma gitmeyen insana direkt basıyorum engeli bir daha görmüyorum ama dışarısı öyle değil.15 yaşından 25 yaşına kadar kimseyle konuşmadım, hiç arkadaşım eşim dostum akrabam yok tek başımayım beni tanıyan bir tek insan yok yaşadığım mahallede bile kimse tanımıyor. Varlığımdan haberdar olan bir tek çalıştığım yerde ki insanlardı, onlarla da iş dışında bir kelam konuşmadım bilerek uzak durdum. Kimsenin olmaması hayatında gerçekten güzel birşey, yalnızlık çok huzur verici. Herkese tavsiye ederim. Sosyal medya diye bir yalan var, eş dost akraba diye bir yalan var. Hepsi yalan. Sevgi diye aşk diye birşey yok herşey kötü gidene kadar. Gemi battığında ilk fareler kaçar. İnsanların birbirlerine rol yaptığı riyanın sahtekarlığın kol gezdiği bir hayat bu, dünyanın düzeni böyle. Siz sanıyor musunuz ki akrabalarınız sizi çok seviyor, hayır hepsi arkanızdan dedikodunuzu yapıyor. Yada sanıyor musunuz ki eşiniz yada sevgiliniz sizi çok seviyor, hayır sevmiyor. O sizin kaşınıza gözünüze belki diplomanıza yada paranıza vuruldu, bunlardan hangisiyse onu kaybettiğinizde sizi şutlar. Kimse sadakatden bahsetmesin, yok öyle birşey artık. İnsanlardan mümkün olduğunca uzak durmak en güzeli, hayvanları insanlardan daha çok seviyorum. Onlar yalan söyleyemezler, sizi terk etmezler, insanlardan daha sadıklar bir kap mamaya bir ömür dostunuz olurlar. Gerçekten hayvanlarla yaşamayı daha çok seviyorum. Zaten asker de bile karakolda ki köpeklerimizle daha çok konuşmuşumdur orada ki insanlarla konuştuşumdan. Forumu kullanma amacım ise sadece konuşmayı tamamen unutmamak için.

ben de herşeyin farkındayım ama bu kadar düşünmeye de gerek yok. şeker sağlığa zararlıdır ama tatlıdır mutlu eder. bunun gibi. misal kız senin diploman için geliyorsa gelsin en azından bir süre mutlu yaşarsın.

Sosyal medya da olmasa siginacak bi yeriniz yok.

İnsanlar çıkarcı, ben de sevmiyorum ama konuşmamak yerine ben de çıkar ilişkilerine giriyorum artık. Çünkü konuşmamayı da doğru bulmuyorum.

Forum kullanma amacım konuşmayı unutmamak demişsin, ama forumda konuşmuyoruz, burada yazışma yapıyoruz. Gramer ve speaking bambaşka dünyalar. Ana, baba, kardeş demi yok.

Aynen

seni cikarsizca sadece anne baban sevebilir. o da kendi istedikleri icin degil, dogalari geregi.

Bazen oluyor kelimeleri seçemiyorum ama konuşmamda bir problem yok