Beyler merhabalar, haftaların beynimi ve içimi kemiren dert olan durumlar var. 22 yaşındayım ve hayatımda yanlış tercihler yaptığımın iyice farkındayım. Çünkü bilinçsiz bir aileye sahibim. Çünkü benim danışabileceğim kendimle yaşıt erkek kuzenim hiç yok mesela. Zaten tek çocuğum yani kardeşim de yok. Arkadaşım da çok az birkaç tane onlar da uzakta okuyor. Kimseye eğitim hayatımla ilgili bir şey danışamıyorum. Her şey sanki olmaması gerektigi gibi ilerliyor. Örnek vermek gerekirse lisedeyken okul tercihini ailem rehber öğretmene yaptırmışlardı. O hoca da gitmiş evden 20 KM uzaktaki okulu yazmış. İlçede 2 tane lise olduğu halde! 14 yaşındaki bir çocuk o kadar uzak bir okuldan derslerden nasıl verim alabilir? Nasıl kalıcı arkadaşlık edinebilir? Çok iğrenç bir 4 yıl geçirdim. Bir de tramvay olduğu halde bizimkiler beni okula minibüsle gönderiyorlardı daha zorlaştırıyorlardı her şeyi. Zaten liseyi bitse de gitsek kafasında okudum hep. Ortaokulda da zorbalığa maruz kalmıştım. Lisede de yer yer yaşadım. Lisedeyken sadece okul yazılılarına odaklı yaşadım. YKS hiç çalışmadım. Son yıl zaten hiç kurs, dershane vs. de gidemedim ailemin umursamazlığından. Lise bitince mezuna kaldım ve yanlış bir bölüme gittim sonraki yıl. Ben en baştan beri Türkçe öğretmenliği istiyordum. Bizimkiler hep \"matematik çöz, matematik çöz\" diyorlardı. O lise yüzünden hedeflediğim alandan da şaştım. O yanlış bölüme zaten bir dönem gidince pandemi oldu. Ve ben 2021'de yine YKS'ye girdim. Aynı üniversitede başka bir bölüm kazandım Türkçe öğretmenliği değildi ama eğitim fakültesiydi. Ve 2022'de de Türkçe öğretmenliğine ÇAP hakkı kazandım. Şimdi de aynı üniversiteyi tekrar kazandığım için bir pişmanlık hissi var ve artık ÇAP yaptığım için geri dönüşüm de yok. 2. kez tercih yaparken de tek başıma yapmıştım ve kimseye danışamamıştım. Bu verdiğim yanlış kararlardan sadece biriydi. Sınıftakileri de hiç beğenmiyorum hepsi keko gibi ve karı, kız, alkol peşindeler. Sınıfta sadece 1 arkadaşım var. Her şey o kadar imkansız ki... Bizimkiler beni lise sonda dershaneye bile yollamadıkları için şehir dışına yollamaları zaten imkansızdı. Vakıf üniversitesi %100 burslu kazansam bile izin vermiyorlardı. Ve ailem benim gelecekte evlenmemi istiyorlarmış? Hayatımın daha çok mahvolacağını bile bile hem de. Ben kadınlardan aşırı derecede iğreniyorum zaten sosyal medyada istek yollasalar bile engelliyorum. Nasıl böyle saçma bir beklentiye girerler? Ya bu arada benim hobim bile yok arkadaş edinememin nedeni biraz da bu. Mesela ilahiyatta okuyan arkadaşımla namaz için buluşmaya camiiye gitmek istiyordum tatildeyken o hep yemeye içmeye gitmek istiyor ve o hobi sahibi benim gibi \"sıkıcı\" biri değil. Ben kendi yaşlarımda biriyle sadece ibadet ya da kütüphane konusunda ortak paydada buluşabilirim. Okuldaki az sayıda arkadaşlarımla zaten ya mescitteyim ya da kütüphanedeyim. Gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum. Siz böyle bir çıkmaza girseniz ne yapardınız?