Neden insanlarla iletişimimin kötü olduğunu, neden beni sıkıcı bulduklarını anladım sanırım. Neşeli, hayat dolu, sürekli bir koşuşturmaca içinde olan insanlarla konuşamıyorum çünkü. Sürekli birilerine bir şeyler kanıtlama ihtiyacı, sürekli bir en iyi benim, ben bilirim havaları filan. Dayanamıyorum. Benzer şekilde onlar da bana dayanamıyor. Konuşacak bir şey bulamıyorlar. İstisnalar elbette var. Dünyanın ne kadar felaket bir yer olduğunu bilen, kasıntı olmayan, kendi yağında kavrulup giden insanları çok daha fazla seviyorum. Genel manada kaliteli ve gerçekten anlatacak bir şeyleri olan insanlar oluyorlar. Fazla abartılı olmamak kaydıyla da depresyon daha da duygusal yapıyor bu insanları. Ben de duygusal biriyim. Bu yüzden de kurulan iletişim daha doğal ve gerçek oluyor. Mesela her hafta şuraya gidelim buradan çıkalım şurada fotoğraf çekilelim şunu almadın bunu satmadın öyle demedin böyle yapmadın portakalı soymadın baş ucuna koymadın tipli bir kızla birlikte bir ömür geçirebileceğimi hayal edemiyorum. Onun yerine olgun, hayattan beklentileri basit, kimseden etkilenmeyen bir kız olsaydı hayat daha güzel olurdu. Bu da çok zor işte.