Selam, bu konu beni son günlerde düşündürüyor. Her canlıda olduğu gibi üreme ve neslini sürdürme isteği şüphesiz insanda da var. Allah bana bir kız evlat nasip etsin çok istiyorum, yaşım belki düşünmek için erken (21) ama nereye kadar erken olacak? En geç 30 yaşımda evladımı kucağıma almayı isterim. Endişem ise şu, çevremdeki kızlara bakıyorum hepsinin hayatı eğlence üzerine kurulmuş. Herkes daha fazla içmenin, daha fazla dans etmenin, daha kaliteli ve diğer kızları kıskandıracak kıyafetler giyinmenin, çantalar almanın derdinde. Muhakkak evlenecek ve karnında çocuğumuzu taşıyacak bir kadın bulurum ona şüphem yok, ama muhtemelen bu bahsettiğim insan tipiyle sadece çocuk sahibi olmak için evlenirim ve muhtemelen sabrımın taştığı noktada boşanırım. Böyle bi durum ise çocuğumun hakkına girmekten başka bişey olmaz, anne sevgisinden mahrum büyümesini istemem. İşte burda biraz açmaza giriyorum, tek başıma çocuğuma yetebileceğimi düşünsem de ebeveynlerinden birisi olmadan büyümesi ya da bi yaşa geldikten sonra anne babanın boşanması muhakkak çocuğu olumsuz etkiler. Sizin de bu konuda endişeleriniz var mı? Çocuk sahibi abilerim bu konuda ne diyor?