İyi günler forum ahalisi, Buralara defalarca kendim ile ilgili şeyler yazdım. Bugün yine yazmaya karar verdim. Anonim olmanın verdiği özgüven ile kendim hakkında bilgi vererek başlamak istiyorum. 22 yaşında bir Türk genciyim. Vasat bir okuldan endüstri mühendisi olarak mezun oldum. Oldukça soğuk ve itici bir tipim var. Fiziksel olarak berbat bir durumdayım. Makinist filmimdeki adama benziyorum. Sosyal zekamın oldukça düşük olduğunu düşünüyorum. Ne iletişim kurabilirim ne de iletişimi sürdürebilirim. Bugüne kadar karşı cins ile hiç birlikte olmadım. Mütevazi bir ailenin tek çocuğuyum. Ailemi ne kadar sevsem de bilinçsiz bir şekilde doğup büyütüldüğüm için aileme çok kızıyorum. Şimdi size hayatın benim için nasıl siyah beyaz gözüktüğünden bahsetmek istiyorum. Yukarıda da bahsettiğim gibi yeni mezun mühendisim. 30-40k arası kyk borcum var. Bölümü ikinci bitirdim ama vasat bir okul olduğu için bir anlam teşkil etmiyor. O yüzden de elimde hiçbir iş teklifi yok. Başvurduğum her yer beni reddediyor. CV'mde güzel yerlerde staj yaptım oradakilerle aramı iyi tutmaya çalıştım ama staj yaptığım firmalar okul ve dil konusunda çok hassas olduğu için otomatik olarak eleniyorum. Dilim o kadar da zayıf değil ama tömerden 80 üstü alacak bir dilde yok yani 2 yıldır falan öğrenmeye çalışıyorum zaten. Ne kadar çalışsam da o seviyeye gelemiyorum çünkü ne yurt dışı imkanım oldu ne İngilizce bilen arkadaşım oldu ne de yabancı biri ile konuşma fırsatım oldu. Onun dışındaki firmalarda da gördüğüm kadarıyla hep bir \"referans\" mevzusu var. Ben doğuda yaşıyorum ve mesleğim gereği batıda iş bulmam gerek ama ne çevrem var ne de referansım. Her gece karanlık odamda boş duvarlara bakıp ağlamaya çalışıyorum. Arkadaş konusuna gelirsek genelde beni \"olmasa da olur\" olarak görüyorlar. Ortama uyum sağlamaya çalışırım ama ağır bir beta olduğum için yokluğum hissedilmez. Kızlar tarafından muhtemelen bir ezik olarak görülüyorum. Onlarla ne zaman konuşsam aptalca bir şeyler söylüyorum ve gerim gerim geriliyorum. Ortamdan ayrılınca o kadar çok kasılıyorum ki her yerim ağrıyarak eve gidiyorum. Hoş, bunları bugüne kadar hiç sorun olarak görmedim ama gençliğinin baharını kaybetmek üzere olan biri olarak hiçbir şeyin tadına bakamadan ömrümün geçip gittiğini görmek bana ağır gelmeye başladı. Ya gençliği dibine kadar yaşarsın sonrasında pişmanlık duyarsın ya da gençliğini harap edip gelecekte iyi bir yaşama sahip olursun dedim lakin iki treni de kaçırdım. İnanın dostlar kendimi çok aşağı görüyorum ama benden daha aşağı insanlar olduğunu biliyorum ve onların benden daha iyi yaşadığını görmek bana o kadar ağır geliyor ki yok olup gitmek istiyorum. Sonuç olarak karşınızda ne başarı yakalamış ne de hayatını yaşayabilmiş biri var. Son zamanlarda pişmanlık ve acı dışında bir şey hissettiğimi hatırlamıyorum. Ne işim var ne arkadaşım var ne değer verdiğim bir sevgilim var ne de yaşamak için bir nedenim var. Renkleri kaybettim ben dostlar. Tat alamamaya başladım ve yaşamamın bile gereksiz olduğunu düşünüyorum. O yüzden sizlere akıl danışmak istedim çünkü bir uçurumun kenarındaymışım gibi hissediyorum kendimi. Lütfen beni aşağılamaya çalışmayın, biliyorum ne kadar hatalar ile dolu bir insan olduğumu lakin bana şu an sorunlarım değil çözüm önerileri lazım. Hayatın bu evrelerinden geçmiş abilerimden öğrenecek çok şeyim olduğunu düşünüyorum.