Bu dünyada ya şeytansındır ya da adaletin yanındasındır. Bu benim çocukken keşfettiğim bir gerçek. İnsanlar ya iyidir ya da kötü. Herkes bu iki kategoriye göre ayrılır. Ortaokullar bile bu küçük dünyanın bir parçasıdır. O, bu yolla oldu. Sınıf temsilcisi olarak yüksekleri hedeflemiş olsam bile, her zaman düşmanlarım vardı. Engel olamadım ama kötülüğe karşı savaştım. O zaman adalet kaybediyormuş gibi görünmesine rağmen... Ama ne kadar acı çektiğimin bir önemi yoktu. Gene de mutluydum. \"Teşekkür ederim\". Sadece mağdur kişiden bu sözü duymak, ona her zaman yardım etme isteğimi doğuruyordu. O zamanlar, emeğimin karşılığını almıştım. Bu adalet tarzımın onaylanmasıydı. Ama bu çocukların dünyasındaki tek doğruydu. Kötülüklerle savaşmak sadece düşmanlarımı arttırdı. Mağdurlar, saldırgan oldu. Seyirciler bile kötülüğün tarafına geçtiler. Adalet her zaman bazı şeyleri değiştirmeye yardım etmez. Böyle zamanlarda kötülüğü yok etmekten başka seçim şansımız olmaz. Beni anlayan tek kişi, tek dostum, bir kadın. Annem. Hayır, bu anne olma alışkanlığı. Annem yanılıyordu. Adaletin tarafında değildi. Onlar yok edilmesi gereken insanlardı. Ve bir mucize oldu. Zorbalardan dört tanesi dikkatsizce araba kullanıyorlardı ve hepsi öldü. Yoldan geçen bir kişi daha onlarla beraber öldü. Bu kişi annemdi. Yok edilmesini istediğim kişiler bir kerede yok edilmişti. Başlarda biraz korktum. Kalbim bunu reddetti. Ama bu yok etme birilerini mutlu etmeli. Kesinlikle mağdurlar... Hayır, kalplerinin derinliklerindeki saf mükemmellik... Yanılmıyordum. Bir süre sonra sınıf barış dolu bir yer oldu. Kötü davranışlar cezalandırılmalı. Bu olması gereken bir şey. Kötülük yok edilmeli. Yetişkin bir insan olduktan sonra inançlarım kesinleşti. Her yerde değersiz insanlar var. Hayır, kötülük bu insanların yüzünden var. Yetişkinliğe doğru adım attıkça artık daha fazla yenilik istemiyorlar. Onları yok etmekten başka çare yok. Bu gizemli bir şey. Yargıdan geçirdiğim insanlar teker teker yok edildiler. Bu bir rastlantı mıydı, yoksa ben özel miydim? Bu şeylerin bir önemi yok. Kötülük ilahi cezalara maruz kaldı. Eğer öyle değilse birisi kötülüğü yargıdan geçirmeli. Bu amaçla, davacı oldum. Davacılar kötülüğüm yargılanmasında adaletin birer simgesidirler. Bu benim hayatı tanımlama şeklim. Bu benim inandığım şeydir. Ve o anda... \"Tanrı yer yüzünde\" Bütün bu insanlar rastlantı sonucu ölmediler. Bu, tanrının hesap sormasıydı. Tanrı beni izliyordu! Tanrı benim için yargılıyordu. Kötülüğe karşı duran insan için. Bunu farkettim. Tanrının beni izleyeceği mümkün olan birçok yere gittim. Ve sonra... Tanrı kesinlikle beni izliyor! Sadece bu değil, beni değerli gücüyle ödüllendirdi! Bu iyiliğinin karşılığında, onun için sorumluluk almalıyım. Benden ne isterse yapacağım, kiranın görevini ben üstleneceğim. Sakujo... Sakujo... Sakujo... Sakujo... Sakujo... Sakujo... https://www.youtube.com/watch?v=aPoQmytWvIQ