Babamı 2 ay önce kaybettim. Kendisi pratisyen doktordu covid pandemisi için de çalışıyordu. Ben annem ve küçük kardeşim kaldık. Hala alışma dönemi içindeyiz.20 yaşındayım vakıf tıpta yılda 70k ödüyorum tamamen vasıfsız boş bir insanım. Annem de pratisyen doktor. Çok şükür ödeyebiliyor ama ben yine vicdan azabına giriyorum. Ailemin birikintisi yoktu o yüzden keşke ben uzman olsam onlara yardım edebilirim diyordum ama kendime zerre güvenim yok. Okb hastasıydım aslında hala öyleyim ama takıntılarım yüzde 90 geçti sayılır. Mesela şu takıntı bile var bende:işsiz kalmak. Diş hekimlerini görüyorum korkuyorum kesin bizde bu hale geleceğiz diye. Çünkü eski Türkiye'den esir yok her meslek grubu işsiz kalmaya başlıyor ve ben korkuyorum o kadar ödeyeceğim para boşuna gidecek diye. Sizce uzmanlık hayallermin peşinde koşmaya devam mı etsem yoksa görünen köy kılavuz istemiyor mu yani işsizlik hala hep devam edecek mi?Bu konuyu psikolojik destek için yazdım sakın psikolog vs gidin demeyin herkesin sıkıntıları var dertleşsek iyi olur diye düşündüm