25 yaşındayım şu an 21 yaşına kadar o tür işler pek umrumda olmadı, aşık olduğum kız vardı bana aşık olan kız vardı abayı yaktığım bi kız da vardı. Bundan tam 4 yıl önce kasımla şubat ayı arası hayatımın dönüm noktasıydı. Size öyle 14-5 yaşındaki insanların ballandıra ballandıra ben neler çektim varya diyen, ben nasıl sevdim varya diyen çocukların hikayelerinden anlatmayacağım. 21 yaşımda hayatımın dönüm noktası olmuştu. İnsanlar hala sevebiliyorken ben bu zamana kadar kimseye aşık bile olamadım, insanlardan azar azar uzaklaştım, hala bir hayalim var biliyor musunuz? Günün birinde olurda evlenmessem beni anlayan biri olmazsa bir dost bir sevgili, birde ailem yoksa o zaman çekip gideceğim bu kalabalıklardan. Hayatın en önemli parçası sizi hayatta tutan tek varlık aileleriniz. 4 yılda ne yaptım diyeceksiniz? Kimseyi mi sevmedin? Sevemedin? Diyeceksiniz, denedim ama olmadı. Emin olun sizi sevmeyen biri size aşık olmayan biriyle sadece menfaat ve çıkarlar uğruna birlikteyseniz günün birinde büyük bir hüsrana uğrarsınız. Bizden yaşça büyük olanlar her zaman bu öğüdü verirler bizlere. Evet menfaate dayalı bir birliktelikte mutlu olduğunuzu idda edebilirsiniz ama her şeyin menfatler üzerine dayalı olduğunu gördüğünüzde ... Devamında ne söylersem söyleyeyim insanların görmesini sağlayamayacağım, anlamayacaklar. 4 yılda çok acı çekmedim çok seyi gördüm ve anladım. Ama insanlara bakınca doğanın kanunlarını ezip geçtiklerini görebiliyorum. Siz bence size yakın diye ulaşılabilir ve kolay diye elinizi uzattığınız zaman sizi mutlu edebilecek her şeyi bırakın. Zor olanı deneyin pişman olmazsınız, gerçekten sevmeyi öğrenebilirsiniz. Yeniden şiiri sevmeye başlarsınız belki de. Bir şiirde bulursunuz sevmeyi o zaman zoruda görürsünüz zor olanla baş edebilmeyide. Yazı ne kadar uzun oldu bilmiyorum ama biraz şiir okuyun iyisimi:)