ben 18 yaşındayım, bundan 4 sene önce ilk konumu yine depresyonla alakalı açmışım. 3-2-1 derken her ay neredeyse lisedeyken buraya konu açmışım, sürekli hissizleşmek, ruh halim üzerine olumsuz konular. öncelikle, belli bir yaşa kadar acı kavramını tanrının bir sınanması olarak görürdüm, yani acı çekmenin iyi olduğuna inanırdım. küçükken de kendimi iyi hissetmezdim, motor gelişimim de aksadı. ailem de fark etmediler. sonrasında liseye geçtiğinde onları terapi almam gerektiğini söylediğinde çok üzüldüler, iki gün üst üste olduğunda ise toplumda karıştığımda geçeceklerini söylediler, denedim olmadı. tekrar hazırlanıyorum, bakın bu mezun senesiyle alakalı değil. şu an üzülemiyorum, hislerimi kaybettim. üzülsem çok iyi olacak çünkü hissiz olduğumda kendi sonumu hazırlamaya çok yaklaşıyorum, başım dönüyor. stresi yönetemiyorum, saç dökülmeleri, vucutta aşırı egzema, düzensiz uykusuzluk hayattaki istikrarımı da bitirdi. dershane çıkışları geceleri herkes arabasıyla birileri alıyor, ben ise eve yürürken tek başıma gözlerim doldu. geceleri yürürüm, 18 yaşına kadar hiçbir şey yapmamışım. yazılacak çok şey var, çok ama terapi alamayacak kadar çok sancılı geçiyor. terapi için maddi durumumuz da yok, babam ve annem de sorunlu insanlar aslında. kendi doğrularına inanırlar, bunu fark etmedik. ergenlik değil bu, çok farklı. intihar haberlerini çok okurum, bir olay ve onun hakkında olanları, kimya bölümüne ilgim var ve orada elde edebileceğim bir şey var. malum, kullanılmış ve haberlere de konu olmuş. en azından bu bölüme gidip patavatsızca bunu sıvıyla karıştırdığımda patavatsız bir şekilde bunun ilaç olduğunu kendimi kandırıp içmek.

değil, sınava hazırlanıyorum. olabildiğince kendimi boş bırakmıyorum. yazın bunun için işe girdim hatta ama bir zamandan sonra motor aksaklıkları başlıyor. anlamıyorsunuz.

Geçmiş olsun ne diyeceğimi bilmiyorum

Hocam dh nin klasik sözü değilmi kankam &

İyileşmek için çaba göstermelisin. Felsefe çöplüğüne girmeseydin keşke. Neyse, önerilerimi dikkate al. Akıllı ve zeki insan çalışkan insan demek değildir. Bulunduğu durumdan sonuç çıkarabilen insandır. Diğerleri koyun sürüsü. Herkes yapıyor sende yapacaksın ile yaşarlar. Herkes böyle biliyor, böyle bilmek zorundasın. Kurala uyacaksın. Neden? Bi sen biliyorsun. Ne denirse yap. Annen iyileşmen için kilit isim. Bağını muhakkak kur. Sosyalleşeceğin bir kaç kişi olsun. Halı saha maçına git. Başla bir yerlerden...

Birseyler onunla ugrassa olmazmi &

Öncelikle buradaki tavsiyelerin profesyonel insanlardan gelmediğini ve sorunlarına buradan çözüm bulamayacağını unutma. Mutlaka uzman bir kişiden yardım al. Benim görüşüm ise 18 yaş intihar düşünmek için çok erken çünkü daha hayatın başındasın ve hayatının neye dönüşeceğini görmek için birkaç senen daha var. Ayrıca beyinin 20'li yaşların ortalarına kadar gelişmeye devam ettiğine dair çalışmalar var. Yani birkaç sene sonra şu anda olduğundan çok farklı birisi olacaksın. Tecrübeyle sabit.

hocam mı

Genelde zeki insanların durumu. geçmiş olsun. Zihninin seni yemesine izin vermeyecek aktivite bul, sürekli sosyal olacağın ve içerinde kurgu yapamayacağın yoğunlukta söze dökebileceğin bir iş ya da koşu yap. futbolcu antrenman türü olabilir. Aklın vücudun yorgunluğundan düşünemez olsun kısa bir süre. Hem yaraların hemde psikolojine iyi gelir. Bir mesele seni bitirmeye başladığında bunu biri ile konuşup çöz. Bilgini artıracak ve daha sonra tekrarlama yapmanı sağlayacak konu ya da bilimsel verilerle ilgilen. Bilgi aşağılık hissini bastırır. Bu bilgileri ailen ile paylaş. Belli bir süre doğal sakinleştirici müsekkin şurubu ve sürekli karanfil kullan, çaya atıp olabilir, ağzında şeker gibi de kullanabilirsin. Mastürbasyon inanan biri isen suçluluk duygusu verir, varsa bundan kurtulmaya çalış. Anneni derdini paylaşacağın arkadaşın edin. Dizine yat saçlarını okşat, kendini sevdirmeme isteğin ya da konuşmama, kaçma isteğini bastır. Senden daha kötü durumda olabileceğini bildiğin kişileri gör. Misafir edin, misafirliğe git. Çay ortamı edin. Muhabbet muhabbeti açar konuşman rahatlamanı sağlar. Vs vs

Bunlar hep boş durmaktan kaynaklanıyor hocam bişeyleele uğraş halinde olun

stres egzeması, alakasız her yerde yaralar ve kabuklar

avatarın neden bukadar cool &

kendimi okşatamıyorum, anneme bile sarılmıyorum. ağzımdan hiç onlara karşı iyi laf çıkmaz, iyi laf çıksa bile bunu bir yük olarak görürüm. başım da okşanmadı hiç, onlara karşı nefret duymuyorum. onları sevmiyorum, onlar benim için diğer insanlar gibi hayvandan ibaret. ben de öyleyim, hayatım boyunca sevgi diye bir şeyi hatırlamayamadım, derdimi paylaşamıyorum. içimden çıkmıyor, kafam çok ağırlaşırsa günde 12 saat uyurum. gerçekten kaldıramıyorum, kaldıramayınca bunun bir rüya olduğunu kendime söyleyip uyanınca biraz hafiflerim. tam düz yürüyemem, bisiklet de süremezdim. ilgisizlikten mi bilmiyorum, bazı uzuvlarımı da kontrol edemiyorum. lisedeyken, oraya adım attığımdan bir iki sene sonra çok fazla bilgi edinmiştim felsefe hakkında. hala da vardır, çok ilerideydim o zamanlar. zeki biri değilim, akademik başarım da ortalama altı. odaklanamıyorum, iş işten geçti 2 ay var daha. tavsiye için teşekkürler, eğer son yaklaşmışsa bile bunun için teşekkür ederim.