Varıştan evvel havalimanından transfer için kullanmam gereken otobüs numarasını öğrenmiştim. Hatta inişten evvel hosta otobüste kredi kartı ödemesi mümkün mü diye sorduğumda olumlu yanıt almıştım. Ancak otobüs şoförü ile yarım yamalak İngilizcesi ile \"Ya abonman kartı yada nakit\" dedi. Dolar geçer mi diye sordum kabul etmedi. Eksi 10 derece soğukta tekrar havalimanına girip change office aramakta zor geldi. O soğukta otobüsün önünde şoförle ayakta çözüm yolu bulabilmek için durmaya başladım. Şoföre abonmanın online alıp alamayacagımı sorunca telefonuma ara matoruna anlamadığım dilde birşeyler yazdı entere bastı ama hata verdi. Çünkü yurtdışında olduğumda roaming açtığım halde internetim yoktu. Şoför sabırlı bir şekilde kendi mobil internetini bana paylaşıma açtı ve tekrar denememi istedi. Bu arada kalkış saati geldiği için beni de içeri aldı ve yola çıktık. Bu defa otobüs içinde şoförün yanında ayaküstü internete girmeye çalısıyordum. Adamın wifi şifresi ardışık ve basit tam sayı olduğu halde hata veriyordu. Tekrar soracaktım ama direksiyon başındaydı. Bu arada bir durak sonra başka bir erkek yolcu daha bindi ve şoförün yanında ayaküstü kendi dilinde konuşmaya başladı. Bu fırsattan istifade tekrar şoföre telefonumu uzatıp şifreyi girmesini rica ettim ve internetr bağlandı. Ancak sayfada birçok abonman kartı seçeneği vardı. Soföre hangi kart diye sormaya çalışırken ayakta duran yeni yolcu bana \"Abi sen Türk müsün?\" diye sorunca derdimi anlattım. Otobüste kredi kartı geçer diyerek otobüs şoförüne kendi dilinde sordu ve o da aynı cevabı aldı. Sonra bana \"Abi normalde her yerde kart geçer de bu otobüs hattı malasef böyle, yok mu üzerinde nakit?\" dedi. Sadece Amerikan Doları olduğunu onu da şoförün kabul etmediğini söyledim. Yolcu bu defa şoförle kendi dikinde yine birşeyler konuştu ardından cebinden yerel para çıkarıp şoföre verdi. Sonra bana \"Ben odedim dert etme\" dedi. Teşekkür ettim sonra yolcuya varsa iban vermesini parayı hemen mobil ödeme yöntemi ile gönderebilceğimi söyledim. \"Boşver zaten onemli bir tutar değil\" dedi ama ödediği para 15 TL idi. Ardından boş koltuğa beraber oturup sohbete başladık. Ali Azerbaycanlıymış, ablası Türk ile evlenip Kırıkkale' ye yerleşmiş... Anlattığına göre aracı arıza yapınca otobüse binmek zorunda kalmış. Hazır bulmuşken aynı derdi yaşamamak için şehirde kredi kartı kullanarak seyahat edebileceğim vasıtaları sordum. \"Bakma sen bu otobüsün kart almadığına normalde hepsinde kart geçer\" dedi. Kısa bir süre sonra otobüs şoförüne birseyler söyledi. Sonra bana ineceği durağa geldigini söyleyip ayaklanınca benim bu iyilik altında kalamayacağımı söyledim ve telefon numarasını rica ettim. Telefonunu verdi ve otobüsten indi. Otobüs otobandan yarım saat daha gittikten sonra bir durakta durdu ve tüm yolcular inmeye başlayınca don durak olduğunu anladım. Ancak şehre daha 27 km vardı. İndirdiği yerde bir sürü toplu taşıma vasıtası hatta AVM vardı. Ama dillerini hiç anlamadığım bu yerde hiçbir yazı latince değildi. AVM de cash office bulabilirim diye arandım durdum ama yoktu. Sonra o soğukta şehir merkezine doğru yürümeye başladım. Yolda tesadüfen internet sorunumun telefonun yurtdışında olduğum için otomatik olarak mobil veri dolaşımını kapatmasından kaynaklı oldugunu farkettim ve düzelttim. Artık harita da çalışıyordu. 4 saat yürüyerek otele varabildim.