Yüzümde kalıcı bir hasar olmadan, kalıtsal bir hastalığa sahip olmadan, ameliyat geçirmeden nasıl bu kadar çirkin olmayı başardım bilmiyorum. Anaokulundan üniversiteye kadar girdiğim her ortamda tipim yüzünden benimle dalga geçtiler. Öğretmenlerim bile dalga geçti bütün sınıfın önünde. Babam bile dalga geçti. Bir keresinde bakkala meyve suyu almaya göndermişti. Bakkalda meyve suyu kalmamıştı. Eve dönünce \"kesin senin tipini beğenmemiştir ondan dolayı vermemiştir.\" dedi. Kardeşim zaten her gün dalga geçiyor onu saymıyorum artık. Tipim yüzünden doğru düzgün bir arkadaşım bile olmadı. Herkes bana mesafeli davrandı. Arkadaş olanlar da samimi olmadılar asla. Her zaman bana iğrenerek, temkinli bir şekilde yaklaştı. Onun için hiç arkadaşım yok. Keşke engelli olsaydım diyorum bazen. O zaman insanlar bana acırdı belki. Daha iyi davranırlardı. Şimdi hiçbir mazeretim yok. Genetiğim kötü olduğu için rezil durumdayım. Sokakta yürürken, metrobüse binerken falan göz göze geldiğim insanlar bana iğrenerek bakıyorlar, mideleri kalkıyor bazılarının. Kusma hareketi yaptıklarını görüyorum. Ben bu hayatı hak edecek ne yaptım acaba diye soruyorum kendime. Hayatımda hiçbir zaman fotoğraf çektirmedim. Mezuniyetlerime katılmadım. Dolayısıyla hiç fotoğrafım yok. Hiçbir sosyal medya hesabım yok. Bir tane fake instagramım var milleti stalklıyorum oradan. Yaşayan bir ölü gibiyim adeta. Her gün intihara daha fazla yaklaşıyorum gibi