Karantinada değilen bile 1'de kalkıyorum ve sahur yapana kadar yani gece 2'ye kadar bilgisayarın başındayım. Oyun da oynamıyorum ama zaman kum saati gibi akıyor. Hayatımı çürüttüm insan ilişkilerini unuttum. Arkadaşım yok diye annem tanıştırmaya çalıştı konuşacak bir şey bulamadım. Önceden ilişkilerim vardı herkes boş yapıyorsun aşırı boşsun falan diyordu. Ben de dedim konuşmayayım o zaman rezil oluyorum. Kitap falan okuyorum o da 1 saat falan. Yazılım falan önceden ilgimi çekiyordu ama analitik zeka gerekiyor ben aptal olduğum için bıraktım. Makale yazıyordum onu da saldım. Korkuluk benden daha işlevsel sanırım. Bundan kurtulan vardır herhalde. Sizde durumlar iyidir umarım.