Arkadaşlar, ben treni kaçırdım sanırım. 22 yaşındayım ve hayatımın çoğunu bilgisayar başında asosyal olarak geçirdim. Şuan asosyalliğin dibini yaşıyorum diyebilirim. Sosyal çevrem yok gibi birşey. Eski arkadaşlarımın nerdeyse hepsiyle bağım koptu. Fazlada yoktu zaten. Yaşıtlarımın yaptığı bir çok şeyi yapmayı sevmiyorum. İçki içmek, sigara içmek, spor, araba karı kız konuşmak hiç birinin muhabettini yapmak ilgimi çekmiyor, yapsamda zaten içimden gelmeden yaptığım için karşımdakide sıkılıyor. En yakın arkadaşım dediğim kişi benden uzağa taşındı. Onlada fazla buluşamıyorız artık. Yani dışarı çıkacak nerdeyse kimsem kalmadı. Liseden bana yakın oturan bi arkadaşla çıkıp kahve falan içiyoruz bazen fakat onunlada hobilerimiz falan uyuşmadıgı için fazla konuşacak şey bulamıyorum. Üniversitedende bi tane arkadaş samimi arkadaş edinemeyi başardım. Sorunum şimdi şu, "arkadaşım" diyebileceğim 6-7 kişi var. Bunların 4 üyle dışarda nadirde olsa buluşup bişeyler yapabiliyorum. Fakat arayan soran taraf hep ben oluyorum. Çevremdekilerin whatsappından ding ding diye sürekli bildirim sesi gelirken, ya da arkadaşları tarafından aranıp sorulurken, kimse beni aramıyor, çok nadir mesaj atıyorlar. Hep arayan soran taraf ben oluyorum. Kaçan kovalanır denir ya o bende işe yaramıyor. Ben arayıp sormazsam kimse uğraşmıyor. En yakın arkadaşım bi mesaj atıp soruyor okadar. Kendimi inanılmaz değersiz hissediyorum. Hiç birşey için motivasyonum kalmadı. Salsam, kimseyi arayıp sormasam, tamamen yalnız kalacam ve iyice kafayı sıyırıp depresyona girecem. Çıkmazdayım