24 yaşındayım, kronik böbrek yetmezliği hastasıyımyım, 12 yıldır diyalize giriyorum haftada 3 gün. Onun dışında hiperparatiroidim, yüksek tansiyonum ve dalak büyümesi var. Hastalığım yüzünden kısa boylu ve zayıfım, yüz yapım falan da çocuk gibi. Şu an üniversitede okuyorum. Okuldan iki üç kişi ve internet arkadaşlarım dışında kimse ile konuşmuyorum. Sosyalleşmek istiyorum ama korkuyorum çünkü insanlar ezikleyerek bakıyor hep. Kendimi aşağılık görüyorum bütün insanlar bana acıyarak bakıyor. Bu yüzden insan içine çıkmak istemiyorum. Ha bi de yalnızlık mevzusu var, her erkek gibi benim de isteklerim ve ihtiyaçlarım var. Ama beni kimse istemez, isteyen olsa da ben kimsenin hayatını zehir etmek istemem. Bu yüzden kızlardan uzak duruyorum. Bana sadece anam babam katlanır, onlar da gidince yalnız kalacağım, daha önce ölmezsem. Ailem de beni çok sevselerde kendimi onlara yük oluyor gibi hissediyorum. 60 yaşından büyük ikisi de ve artık dinlenmeleri gerekirken halen benimle uğraşıyorlar. Hem madden hem de psikolojik olarak.