İçimize işlemiş bir kere oyunu sadece eğlenmek için oynamak, hikayeli oyun oynamak film izlemekten farksız geliyor çok çabuk sıkıyor beni.2000 li senelerin başlarında internet kafelerde playstation kafelerde hep tekken, wwe, winning eleven, cs, half life vb. oyunlar oynayıp sadece o an birbirimizin arasında ki çekişme ve rekabetden keyif ve heyecan duymaya alışmışız. Şimdi oturup tek düze film izler gibi oyun oynamak belkide bu yüzden hiç sarmıyor. En son tomb raider serisini bitirdim ama gram keyif almadım, cod ww2 bitirdim keyif almadım, diğer cod serileri desen keza öyle. Yaş ilerlediği için midir bilmem o tarz hikayeli oyunlardaki karakterler ile hiç bağ kuramıyorum. Yok ghost muş yok price miş çocukların gazını almak için uydurulmuş saçmasapan unrealistic karakterler. En son oynadığım medal of honor warfighter ın hikayesini beğendim bir tek. Oda gerçek olaylara dayandığı için gerçekçi olduğu için, özellikle özel kuvvetlerde görev yapan ana karakterin eşi ile yaşadığı tartışmalar çocuğuna olan özlemi felan duygulandırdı. Çünkü gerçek geldi o hikaye bana hayatın içinden şeyleri anlatıyordu. Diğer oynadığım tüm hikayeli oyunlar gerçek dışı bir dünyaya ve süpermen hikayesini andıran saçma öykülere sahip ve hiçbir oyunu çoğunlukla bu yüzden bitiremiyorum. Çocukken bunları takmazdım ama şimdi çok takılıyorum. Gta 5 i bile kaç kere yükleyip bitirmeye çalıştım ama yok sıkıyor, şişirilmiş gereksiz aksiyon ve holly wood sahneleri ilgimi çekmiyor. Son zamanlarda hangi oyunu yüklesem üç dört saat oynayıp sıkılıyor ve siliyorum hiçbir hikayeli oyunu bitiremez oldum. Kimsenin beğenmediği fakat benim çok hoşuma giden warfighter dışında.