ulan bi türlü mutlu olamadım, iliklerime kadar mutsuzum. bıktım bu durumdan. bir kadını çok sevmek istiyorum, hayatımı ona adamak istiyorum. bulamadım, sevemedim. lise yıllarım mutsuzlukla geçti, duygusal olarak bağlanacak kimseyi bulamadım, herkes yapmacık geliyordu, o derinliklerdeki yalnızlığı hisseden tek ben miydim gerçekten? yapmacık yapmacık nasıl yaşayabiliyorsunuz lan? üniversiteye başladığımda çevremdeki herkes yine mutluydu, nasıl boş yere mutlu olabiliyorsunuz lan? benim düşündüğüm tek şey teknik anlamda kendimi geliştirip işe yarar adam olmaktı, bunu çok istedim. biliyordum çünkü işe yaramayan adamın kı na tekme vuran çok olur, o duruma düşmemem gerekiyordu. ilk yıllar çok zorlandım, çok hata yaptım ama üniversiteye bitirmeme ramak kala işe yarar adam olma amacıma büyük oranda ulaştım, işim hazır, şu an kazandığım parayı geriye dönüp 3-4 yıl önceki halime söylesem sevinçten çıplak bir şekilde balkona çıkıp şebek gibi dans ederdim herhalde. peki niye hala zerre mutlu değilim lan ben? yok mu bunun sonu? matruşka bebeği gibi sonu gelmeyen bir mutsuzluk. millet üniversite yıllarını dolu dolu yaşayarak geçirdi, peki ben ne halt yedim? bulamıyorum, içimdeki duygusal boşluğu dolduramıyorum. sevmek istiyorum, çok sevmek. ama yok. kendimi bulabildiğim tek an iş yaptığım, çalıştığım vakitler. geri kalan her şey benim için zorlama. ne araba sürmek istiyorum, ne de dışarı çıkıp dolaşmak istiyorum, ne spora gitmek istiyorum. yok yani, bir kadınla gülmek istemek, ona kur yapmak, onu şımartmak istiyorum. yalnızlıktan kafayı yiyeceğim. niye böyle bir durum içindeyim lan ben, millet dünyanın en normal şeyiymiş gibi sevgilisiyle sevişiyor, yaşıyor, gülüyor, eğleniyor. bağlanmak istiyorum ama yok. tüm bunları düşününce, normal bir kızı kabul edebilir miyim hayatıma acaba? mutsuz, çekingen birisini mi arıyorum ben? hayır, aksine hayat dolu neşeli kadınlar beni daha da çok çeker kendine. ne lanet paradoksmuş ulan, bıktım. neyse az rahatladım yazınca.