Hayatımın özeti.22 yaşında üniversiteye başlayacağım 1 ay sonra. İnsanlar mezun olurken başlamak çok üzüyor. Durumu kabullenmekten başka yapabileceğim bir şey yok. Okurken hem de çalışmak istiyorum ancak OKB, anksiyete, Tourette Sendromu ona da izin vermiyor çok korkuyorum yanlış bir şey olur diye. Bu geç kalmışlık hissini antidepresanlar bile çözmüyor. Sırasıyla 37.5-75-150mg antidepresanlara geçiş yaptım faydası yok. Terapiye gittim faydası bana yok. Hiçbir şeyden zevk almıyorum daima depresif haldeyim inançlı olmasam yaşama amacım yok resmen. Kötü haldeyim. Bu durumdan nasıl çıkabilirim? Benim gibi olanlar var mı nasıl en ufak şeyden bile mutlu olacak duruma gelebilirim hayatım zindan oldu.