Küçük yaştan beri dindar olarak büyüdüm fakat bu aile baskısıyla olan bir şey değildi, kendi içimden gelen şekildeydi, bir sıkıntım olduğunda umudu kesmeyip dua etmeyi alışkanlık edinmiştim, bir süre sonra dini sorgulayıp uzaklaştım, birkaç sene önce ise tekrardan düşünüp eskisinden bile daha bağlı şekilde dine döndüm, fakat bu noktada artık elimde olmayan şekilde inançlı hissedemiyorum. Konunun girişinde dediğim gibi dua etmek alışkanlığımdır, küçük yaşımda her şey için dua ederdim, fakat çocukluğum güzel geçmedi, sayısız kötü şey yaşadım, buna rağmen inancımı kaybetmedim, bahsettiğim sorgulama dönemi daha farklı şeylerle alakalıydı, bu yüzden birkaç sene önce tam bunları düşünüp inancın tam kalpten olduğuna, huzurun da burada saklı olduğuna yoğunlaşıp tekrar dua etmeye başladım. Bu olduğundan beri o kadar sabrettim, o kadar uğraştım ki, iyi şeylerin olması, istediklerimin gerçekleşmesi için durmadan dua ettim, ama bir kere bile iyi bir şey olmadı ve hayatım gittikçe daha da kötüleşti, sevdiğim ve çok değer verdiğim insanları tek tek kaybettim, ufacık bir umut kırıntısı olan şeylerde umut bulmak isterken bu bile olmadı, konuşabileceğim bir kişi bile yok, rastgele karşıma çıkıp içimi dökebildiğim ve bana iyi gelen insanlar bile korkunç şekilde gidip durdu, senelerdir yapmayı planladığım şeyler için dua ederken bu şeyler başarısızlıkla sonuçlandı, ben her gün uyanıp bir şeyler değişecek diye umut ederken elimde hiçbir şey kalmadı, bir süre sonra o kadar yıkıldım ki artık durmadan dua etmeye ve yalvarmaya başladım, fakat bir şey değişmedi, her şey kat kat daha da kötüleşti ve böyle olmaya da devam ediyor. Artık ise maalesef eskisi gibi inançlı hissedemiyorum, dua etmek de içimden gelmiyor, bu olanları çözemiyorum, ve umutla bakmak için de bir sebep bulamıyorum. Son çare olarak din konusunda bilgili olan, bu konularda tecrübesi olan varsa bir cevap arayışındayım, içimden bir ses bir şeyler beni ikna etsin, eskisi gibi hissedebileyim istiyor.