Zamanın da tutucu ailemin baskısı ile travma oluşan durum olduğunu düşünüyorum. Örnekliyorum ; iş yerin de benle aynı statüde ki kişi bana emir ve laçka konuştu insan için de. Bana kal geliyor cevap veremiyorum tavır alıyorum. O an da cevap verip hayırdır? Desem belki kavga ederiz ama içim de kalmaz. Bunu kısmen aşabildim ama hala aşamıyorum. Sorunumun köküne iniyorum ailem. Onu yapma, şuna bulaşma, kavga etme, sus, ses çıkarma... olarak büyütüldüm. Bunu nasıl yeneceğim? "Eskiye göre daha iyiyim sanırım, insanı önce tanıyorum X kişisi bana şu yanlışı yaptı. Tüm tavırı alıp kişi yokmuş gibi davranıyorum. Kişi bunu anlıyor o an harekete devam etmiyor. İkinci kez aynı tutunu sergileyebileceği için hazırlıklı oluyorum, cevabını verebiliyorum. " bu kendimin istemsizce geliştirdiğim bi savunma sistemi. iş ortamın da yeni olduğum için mi? Yoksa ezik bi aile çocuğu olduğum için mi?