28 yaşında memurum. Yaklasik 7 yıldır memurum aldığım maaşları hep ailemin ihtiyaçları için harcadım. kendim öyle gezip tozamadim. babamin geçmişteki hataları yüzünden onun borçlarını kapatmaktan yaşayamadım, belimi doğrultamadım. ne yazıkki annemle babamın da berbat bir evlilikleri var. Eskiden beri hergün kavga dövüş, hatta bu durum benim psikolojik olarak çok etkiledi. Evlilikten nefret ettirdi, arkadaş edinemedim fazla. ne yazıkki 2 tane kizkardesim var, annemle babam bakamayacağı halde bide onları dünyaya getirmisler, yazık onlar için tek çabam. Kendime harcamadım onlara harcadım, dershaneye okula servise kıyafetlerine harcliklarina ben baktım. yetmedi babama ev aldım. ortanca kpss den inşaallah atanırsa kurtulacak, sonuncu kardesimse üniversite ye hazirlaniyor. hayattakj tek hayalim ikisininde iyi bir iş sahibi olması, kendi adıma hiç-bir hayalim yok. Şimdi dostlar hayatımı biraz özetledim, anlıyacağınız kendim için değilde başkaları özellikle kardeşlerim için sabrettim. ankarada ailemle yaşıyorum. Sizce ankarada onlardan ayrı eve çıkarsam mı iyi yoksa maaşımın daha düşük olacagi başka bir şehire gitsem mi iyi? Beni endişelendiren salak anne babamın arasında o kızları bırakacak olmak. ama burdada çok mutsuzum hayatı yaratmıyorlar hergün bi sorun kavga bağırislar bunaldım artık ne yapayım ben kafayı yicem