Lütfen 5 dakikanızı ayırıp okursanız çok sevinirim. Yaklaşık 5 yıldır hiç konuşmuyoruz. Size küçüklüğümden itibaren neler yaşadığımı anlatmak istiyorum. Siz de ona göre yorumlarsınız. Çünkü benim için hassas bir konu. Dairede oturduğumuz sırada. 6-7 yaşımdaydım. Sokakta oynardım. Geç geldiğim zaman suratıma bağırmıştı dişlerini sıkarak. Ben demedim sana erken geliceksin diye. Bunlar küçük küçük travmalar oluşturdu bende. Kekeleme başlamıştı bende o dönem. Hepsini hatırlıyorum. Doktora gitmiştik. Kekelememin babam yüzünden çıktığı çok iyi hatırlıyorum çünkü korkuyordum ondan. İşe erken gidip akşam 19.00 da geliyordu ve direk haber açıyordu. 19.00 dan sonra benim için stres başlıyordu. Her zaman değil ama bazen. Bana iyilikleri de oldu. Bisiklet almıştı 3 tekerlekli. Onları da hatırlıyorum. Yeni müstakil eve geçtik. Ara ara bana kötü davranıyordu. Bir kere bana tokat atmıştı. Tuvalete gidip ağlamıştım. Beni her 10 gün içinde ağlatıyordu. Belki ayda 1 kere. Ağlamasam bile kötü hissettiriyordu. Onun bana yaptıklarını deftere yazacağımı ve ilerde büyüyünce intikam alacağımı düşünüyordum. Çünkü gerçekten 3 günde 1 ya ağlatıyordu, ya evde bir huzursuzluk oluşuyordu ya şiddet uyguluyordu. Bu arada annem de bana kötü davranıyordu. O da normal biri değildi. Ama bu konuda onun hakkında değil de sadece babam hakkında konuşmak istiyorum. Bir keresinde ibiği getir dedi tuvaletten. Ne olduğunu bilmediğim için getiremedim gidip geri döndüm ve yine suratıma öküz gibi bağırıp dişlerini sıktı. Karnelerimin hepsi 5 ti 6 ya kadar. Ondan sonra bir kaç tane 4 geldi gerisi 5 ti yine. Kavgalarımız o dönem derslerden çıkmıyordu. Hayatıma karışıyordu. Kaç saat bilgisayar oynayacağıma, ne kadar dışarı çıkacağıma, saçımı nasıl kestireceğime, ne kadar ve ne zaman yemek yiyeceğime ve bunları onun istediği gibi yapmazsam bağırıyordu, kızıyordu, dişlerini sıkıyordu gözleri büyüyerek. Yemek yemek benim için adeta bir zulümdü. Yemek baskısı araştırın iştahsızlığa neden oluyor çocuklarda. Lisede derslerim kötüleşti. Anadolu lisesine giremediğim için de evde büyük kavga olmuştu. 1 lerim vardı karnede. Her dönem sonrası beni karşısına alıp psikolojimi s! Kiyordu baskıcı konuşmasıyla. Bunlar beni yaralıyordu. Hiç sınıfta kalmadım ama hayatımın en kötü 4 yılını geçirdim. Lise zamanı insanın hayatının en güzel zamanlarıydı. Benim için ise bok gibi geçti. Eşit ağırlığa yatkın olmama rağmen beni sayısala ikna edip soktu. Sınıf öğretmeni, öğretmenlik veya başka meslekler istiyordum. O ise yine kafamı becerip, boş boş konuşup beni işe yaradığını düşündüğü bilgisayar mühendisliği elektrik elektronik mühendisliği gibi bir bölüme geçmemi istedi. Ben de elektrik elektronik mühendisliğini kazandım 2. girişimde. Tatile gitmiştik. Annem de babam da saatlerce dırdır edip aldığım puanı eleştirdiler. Niye daha iyi yapamamışım falan filan. Beni hiçbir zaman takdir etmediler. Hep baskı yaptılar. Kıyafet de dahil olmak üzere hiçbir seçimimi bana bırakmadılar. Bu benim benlik saygımı ve özgüvenimi yerle bir etti. Beni harçlıksız bırakmadılar. Ama asla bir tık rahat edeceğim, birazcık lükse kaçtıklarını düşündüğü parayı da vermediler. Hep ucu ucuna. Bilgisayarım vardı lise 2 de alınmıştı. Lise 2 de bisiklet alınmıştı 2 tekerlekli. Bazen öpüyordu babam beni akşamları falan. Ama genel olarak şevkat seviyesi çok düşüktü. En son EEM yi bırakıp başka bölüm seçme kararı aldım. Konuşmak istiyorum dedi odaya geldi. Boş boş kafa s i Kk i p yine tartışacaktı. Bunu bildiğim için hayır konuşmak istemiyorum dedim. Odaya zorla girmeye kalktı. Kapıdan geçerken geçmeme izin vermiyordu. Geçmeye çalıştım. Sonra sinirlenip üstüme saldırdı. Üstüme çıktı. Bir tane yumruk attı. Evden çıktım. O sinirle camı kırdım basket topu atarak. Beni evden atmıştı. Daha önce de sırf karnem kötü diye 4-5 kere daha evden atmıştı. Dayımlara gidip kalmıştım bir gün. Bu sefer 25 yaşındaydım ve hiçbir yere gitmek istemedim. Aramızda çok küçük sevgi bağları vardı. Onları da yok etti. Polisi aradım. Durumu anlattım. Geldi konuştu. Babamı ikna etti. Tamam gelsin diyor dedi polis bana. Ben de aşağıdaydım yukarı çıktım. Polise sarıldım. Komiserdi işte. Ama bu tarz sorunları kendiniz halletseniz daha iyi dedi. O beni eve alsa da onunla konuşmayı o gün bıraktım. Ve açıkçası bir daha hiç konuşasım gelmedi. Böyle olmasını o istemişti. 4 yıl boyunca EEM de 1. Sınıftım. Yapamadım dersleri. Zor geliyordu ve sevmiyordum da. Gerçekten boru gibi bölümdü ve sevmiyordum. 4 sene o evde kaldım küs şekilde. Evde sırf onu görmemek için kaçıyordum. Kapıları ona göre açıyordum. Sabahları 5 de kalkıp bizi uyandırıyordu bir de sesten. Bundan dolayı da bir huzursuzluk vardı. En son karar aldı. Farklı bir eve çık kiranı ben ödeyeceğim demiş abime benim için. Abim de bana iletti. Şu an tek kalıyorum. Dayım alıyor kirayı. Dayılarımın eski apartman evi. 1500 mü ne kira veriyor. Faturalarımı da o ödüyor. 2 yıldır durum bu. Ben de Marmara Üniversitesini kazandım. Başka bir bölümü. Not ortalamam da iyi ve sevdiğim bölüm. Bugün faturanın fotoğrafını kardeşime atarken babam ödesin diye işte. Babamın mesane kanseri olduğunu söyledi. Biraz üzüldüm ama çok üzüldüğümü söyleyemem. Daha önce de kalp krizi geçirmişti ben 24 yaşındayken. O dönem de küstük. Barıştık bu vesileyle. Ama yine aşağılamalarına devam edip 25 yaşımda yukarıda bahsettiğim o bölüm kavgasını daha sonra yaşadık. Yani bu adam akıllanmıyordu. Bundan dolayı şu an barışmak istemiyorum. Barışalım diye halam bana git barış vs bir şeyler dedi. Tamam özür dilesin barışıcam dedim yaptığı kötülükler için. Babalar özür dilemez sem git barış dedi. Anneme de özür dilerse belki barışırım onla dedim. Özür dilemedi. İşin kötüsü bana bir yanlış yaptığını dahi kabul etmiyor. Bu esas sıkıntı. Şu anda annemle de babamla da konuşmuyorum. Aile bağlarımız s miş durumda. Annem de babam da pisliğin teki. Bana yaptıkları iyiliklerle kötülükleri teraziye koyduğumda kötülükler daha ağır basıyor. Babamın ve annemin hiçbir zaman beni takdir etmemesi, hiçbir şeyime saygı duymaması, hayatımın her alanına karışması, sanki bu hayatı onlar yaşıyor ben değil. Babamın sürekli sen adam olmazsın diye aşağılamaları. Kendi insan olmayı başaramamış, bana adam olmazsın diyor tek hücreli. Bu aşağılamalarını düşündükçe, bir de hatasını kabul edip özür dilememesini. Neden barışayım ki onla? Hem bana o kadar şiddet uygulamışken? Fiziksel ve psikolojik. Uzun oldu ama yapacak bir şey yok. Bilinmeyenler üzerinden yorum yapmayın diye yazmaya çalıştım. EDİT: Nelerden özür dileyeceğini yazdım. Hatalarını kabul edip etmediğini sordum. Hatalarımı kabul ediyorum dedi, özür diledi. Dedim ki gelecekte hayatıma karışmayacaksın, okul ve işle ilgili konuşmayacaksın vs tamam dedi. Sonra bir hata yapıp ben iş konusuna girdim hafiften. Daha doğrusu me iş yaptığımı söyledim. Başladı öğütlere. Ben demiştim size ticaretle ilgilenin diye, lafıma geldin şimdi. Farklı şeyleri sat. Farklı ürünleri dene en ucuz yerden al vs gibi şeyler söyledi. Aslında tam olarak bana söylemedi ama ticaret böyle yapılır dedi. Askerlik hikayelerimi anlatacaktım. Daha başlar başlamaz. Ben senin askerlik yapmanı çok istiyordum. Keşke uzun dönem yapsaydın. Ben askerden önce deli doluydum. Askerde düzeldim falan filan diyordu. Şimdi bu cümleleri birleştirince ortaya ne çıkıyor. Hani sen de deli dolusun. Gitsen düzelirsin belkiye getiriyor lafı. Kızım sana söylüyorum gelinim sen anla misali klasik laf sokmaları. Biraz da eskiden geç yatıyor olma muhabbetine girdi ben disiplin kazandırdı bana askerlik deyince. Sürekli bir laf dokundurma ve konuyu tartışmaya çekmeye meyilli. Eskiden de böyleydi. Ben babamı bildim bileli psikolojisi bozuk. 6 ay boyunca psikolojik hap kullanmış daha yeni bitmiş hap. Öyle söylüyor. Ama ben lisedeyken hatırlıyorum. Hiçbir şey konuşulmuyordu bu adamla. Ne söylersem söyleyeyim bir şekilde laf sokacak şekilde, hafiften iğneleyecek şekilde konuşuyordu. Dün yine özsaygımı düşürdüğünü hissetim iş konusuna girip tavsiye verince. 2 saat özsaygıdan bahsettim, saçma sapan psikoloji konularına girdik. Sohbeti o kadar bayıyor ki. Yemin ediyorum hiç keyifli değil. Lisede de düşünürdüm kendi kendime derdim bu adamın sohbeti çok sıkıcı. Ben bu adamla ne konuşucam. En iyisi sessizce yanında durup film izlemek. Dedim ki seninle barışıyor olmam bundan sonra da konuşacağımız anlamına gelmiyor. Bir şeyi konuşmak istemiyorsam saygı duyup konuşmamalısın dedim. Okul, iş, evlilik gibi konulardan konuşmanı istemiyorum dedim. Niye dedi. Bunlar hassas konular dedim. Ayrıca sen sabıkalısın bu konularda dedim. Yarım saat bunu tartıştık. Üsteleme diyorum kabul et diyorum. Bu sefer de takıntılısın demeye başladı. Ben de evet takıntıyı sen çıkarıyorsun dedim. Benim tek takıntılı olma nedenim sizsiniz dedim. Bir süre tartıştık sonra tamam konuşmayacağım moduna girdi. Ama açıkçası umurumda da değil bu saatten sonra. Benden özür dilemiş olması ve hatalarını kabul etmesi beni rahatlattı. Ben de onu affettim baya psikolojik olarak rahatladım. Zaten yabancı psikologlardan dinlemiştim affetmek insanın geri kalan yaşamında aynı şeyleri kafasında tekrar tekrar düşünmesine engel oluyormuş. Şimdi yukarıda söylediğim şeyler başkalarına abartıyorsun bence gibi görünebilir. Ama sürekli bir şekilde bu alanlarda baskı gören biri için en ufak şey bile çok daha farklı bir etki yaratıyor. Sürekli iş, okul ve evlilik baskısına uğramış olsaydınız belli bir zamandan sonra en ufak eleştiri mahiyetinde bir şey dahi sizi baya kızdırabilirdi. Ben o kadar çok baskı, şiddet vs gördüm ki hem anne hem babadan bundan dolayı onların söylediği şeyler çok canımı yakıyor. En ufak bir hatalarına dahi tahammülüm kalmadı. Bu tahammülsüzlük şunu gösteriyor bana, o eve daha gitmeyeceğim. Gidersem de ayda ya da 2 ayda 1 sembolik yarım saat durmak için ya giderim ya da onu bile gitmem. Ya da sadece hiç konuşmadan film izlemek için giderim. Konuşma yok bir şey yok. Film açarım usb den Tv ye bağlayıp. Ondan sonra direk eve giderim. Bilmiyorum ya kararsızım ne yapsam sizce? Evlerimiz arasında 5 dk yürüme mesafesi var bu arada. Psikolojik danışmana gidip koz vermeden nasıl sembolik konuşup o evden ayrılacağımı sormayı düşünüyorum. Açıkçası ne hakkında konuşursam konuşayım bir şekilde hafif laf sokmalarına devam edebileceğini düşünüyorum. Sen kimle takılırsan ona benzemeye başlıyorsun. Psikolojisi bozuk insanla takılınca psikolojin yıpranıyor. Sizce ne yapsam ne önerirsiniz bundan sonra?