21 yaşındayım. Kendimi bildim bileli hiçbir şey istemiyorum. Üniversite 2. sınıfım uzaktan ders görüyoruz, annemin baskısıyla markette 2.5 ay çalıştım. Bu ayın 22 'sinde istifa ettim. Evde otururken aklıma geldi. Hayatta bir amacım da yok, uğraşırken zevk aldığım bişey de yok. Maddi durumumuz da çok iyi değil ortalarda. Sadece müzik dinleyip, film izlemek istiyorum. Bir şeyi yap deseler yaparım ama kendi isteğimle yaptığım hiçbir şey yok. Üşengeç bir insan da değilim. Kafamda bazı şeyler düşünüyorum, mesela ingilizcemi kesinlikle geliştirmem lazım bunu biliyorum ama hiç isteğim yok. Arkadaşım 1 elin parmağını geçmez sosyal bir insan da değilim. Hiçbir konuda tam hakim olduğum konu yok. Ne ehliyet alma isteğim var, arkadaşım çağırmazsa dışarı çıkmıyorum, sohbeti başlatan taraf hiçbir zaman ben olmuyorum. Hiç kız arkadaşım olmadı doğal olarak ama hoşlandığım kızla ne konuşuyorum ne mesaj atıyorum hiçbir şey yaptığım yok. Bazen hevesleniyorum ama sonra hevesim kırılıyor bişeyler yapmaya. Başlıyorum ama devamını getiremiyorum. Benim bu halim hormonlarımla alakalı olabilir mi? Yoksa klasik Z kuşağı hastalığı gibi birşey mi? Bunu aşmam için doktor şart mı yoksa kendi kendime çözebilir miyim?