Okuldaki rehber öğretmenin iyi birisi mi? Öyleyse ondan yardım al, o konuşsun. O da olmazsa ailenin de tanıdığı, sözü geçen, sevdiğin bir abinden ya da ablandan yardım al. Umarım halledersin, psikolojik sıkıntılar zor.

kendime tanı koymak absürt olur ama hayatımı çok ama çok daraltıyor, dediğim gibi kendime büyük zararlar getirdi 16 yaşımda olmama rağmen, artık toplumun parçası değilmişim gibi hissediyorum. bunları kelimelere dökmek çok zor, sadece kendimle anlaştığımdan dolayı yavaş yavaş tutunamamaya başladım.

ev, okul, uyku üçgeni hafta içleri, kendime haksızlık etmek istemem ama malesef akademik bir kapasitem yok. kendimi kapatıp ders çalışıyorum genelde, bugün çok gariplk sezdim yapmadım. bir x kişisi 1 br çalışıyorum benim 5 br çalışmam gerek. sayısal bölümünü seçtim, dile yatkın olmama rağmen sayısal seçmem gerekti, işçi sınıfı bir ailedeyim, çok alt sınıf bir lisede okuyorum, olabildiğince en iyi yer için zorlamaya çalışıyorum yettiği kadar. hiç arkadaşım yok, hobileri elde etmeye çalıştım ama psikolojik sorunlarım buna el vermiyor. felsefe, ara sıra dil öğrenme arayışına giriyorum dönemsel, şimdilik fazla monoton.

Çoğu burdan kaynaklanıyor olabilir dostum. Mutlaka bir işle ugras. Spora yönelebilirsin ciddiyim farkı göreceksin. Kitap okuyabilirsin. Ama bir spor dalında uzmanlaşman tavsiyemdir. İmkanın varsa dil kurslarına gidebilirsin. Kendini geliştirdikce gerisi gelecek. Kendine güven her seyden önce. İnsanın yapamayacagi şey yok

Dostum neler yapıyorsunuz? Bir uğraşın yada hobin var mı vaktini nasıl geçiriyorsun? Senin yaşından bizde geçtik o dönemler insan kendini bir yere ait hissetmek istiyor. Vaktini nasıl geçirdiğin çok önemli bunlarda seni mutsuz edebilir

kelimelere dökmek çok zor ciddiyim yine de teşekkürler

Devlet Hastanesine git genelde iyi olmuyor doktorlar ama hiç yoktan iyidir. Yukarda yazılmış rehber öğretmeninden yardım istemek de iyi fikir.

Hayat bu dostum inan bana spesifik bir şey yok sadece sana zor değil yada hep iyi kötü giden bir şey değil. Kendini gelistirmeye her anlamda bir şeyler katmaya calis. Kendine güven inan. Olumlu bakmaya çalış. Kendi sansini sen ortaya çıkaracaksın yaptiklarinla bazen ters gidecek olmayacak. Ama mücadeleden vazgeçmemek gerek. Sorun varsa çözüm için uğraş unutma yenildiğinde düştüğünde değil vazgeçtiğinde kaybedersin daima mücadele et

lisedeki arkadaşlıklarımı kendi ellerimle ittim, sadece kendime zarar vermekten değil, bir gün onlara da zarar vereceğimden korkuyorum, zaten kendimi pek sevdirmiyorum insanlara. ilk defa bu kadar soyut kaldığımı hissettim ve artık kendimi kandırarak umitli baktığım geleceği artık göremiyorum. akrabalarımla hiç görüşmem, benim aptal ve sosyal becerilerimin zayıf olduğunu düşünürler, bunun bir tür ergenlik travması olduğunu hiç zannetmiyorum, kısıtlanmış ve bastırıldığımdan dolayı anonim olarak kaldığım bu mecrada bile kaygılarımdan dolayı kelimelere dökemediğim onlarca konu var. akrabalara gelince ben de onları insan yerine koymam, birincil derece akrabalarımın iki tanesiyle düzenli görüşüyorumdur fakat bu olanlardan hiç bahsedemeyeceğim çünkü bizim aile bağları güçlüdür, dikkatleri üzerime çekmektense hayata tutunamamayı tercih ederim. dediğim şekilde ailemle ciddi konuşamıyorum, aslında bu duruma çok üzülüyorum ama dediğim gibi 3-4 sene boyunca hep kendimi kandırarak devam ettim, artık hayattan bir şeylerin kopup gittiğini çok iyi anlıyorum.

Ağır sayılabilecek psikolojik rahatsızlıklarım var ve bu yaklaşık 3-4 senedir şiddetli bir şekilde geçmekte, artık ruhsal olarak değil, fiziksel olarak da yaşamımı epey kısıtlıyor. Ailem çok tutucu ve her lafa alınıyorlar, daha önce iki üç kez söylediğimde sebepleriyle anlattım ama ailem buna üzüldü ve gereğinden fazla abarttılar. Yaşım küçük olduğundan,16, bir psikolog ya da psikiyatri için maddi destek almam imkansız, üstelik ailem de bunun desteğini verecek durumda olmayabilir çünkü onlar için psikoloji hemen düzelir, iki üç çıksa açılır muhabbetindeler sorunu bana bağlıyorlar. Hemen dramatize eden bir aile olunca ve gereken destekleri alamayınca ızdırapa dönüşüyor, artık rahatsızlıklarım o kadar ilerledi ki hayattan yavaş yavaş elimi çekiyor gibi oluyorum. Sizce neler yapılmalı