İnsan ilişkilerini, arkadaşlık ilişkilerini anlayamıyorum. Hep insanların suyuna gitmeye calısıyorum. Bir sey anlatılıyorsa sonuna kadar dinliyorum. Ne bileyim pozitif konusmaya calısıyorum. Agzım laf yapmasada kendimi zorluyorum konusmak icin. Ama olmuyor arkadas. Ne yaparsam yapayım insanlar benden sıkılıyor. Kuzenim var yasıt. Yazları onun yanına gidiyorum bazen. Arkadas gurubu var adamlar sürekli konusuyorlar. Ben ise yanlarında sessiz sessiz bunları dinliyorum, cunku anlatacak hic bir seyim yok. Konusmaları üzerine yapacagım yorum yok. Uyum sağlayamıyorum. Moralim bozuluyor. Konusmaya calısıyorum, kendi muhabbetimden kendim sıkılıyorum susuyorum. Kuzenimde bundan dolayı beni cagırmıyor yanına. Gecen arkadaşımın bir arkadasıyla tanıstım. Discord adlı konusma programından konusuyoruz iste. Arkadasımın bi işi çıktı kapattı. Ben bunla bas basa kaldım iste. Dedim bu fırsatı kullanayım belki samimiyet olustururum bi sekilde falan diye düşündüm. Cocukla bir sekilde muhabbeti baslattım. İste ondan bundan konusuyorum sonra çat anlatacagım seyler bitiyor. Ben sustukca karsımdaki de susuyor. Sonra bi bakmısım adam benden sıkılmıs bende cıkıyorum o zaman dedi kapattı. Arkadasım burdayken saatlerce konusan adam benle 30 dk dayanamadı. Cunku konusamuyorum sıkıcıyım. Ne kadar iyi niyetli olursam olayım, konuskan biri olmadıgım icin cevremde kimse kalmıyor. En yakın arkadasımla beraberken de durum böyle. Genelde o konusuyor ben dinliyorum. Bazen uzun bi süre konusmuyoruz bi sessizlik oluyor. Sonra tekrar o konusmaya baslıyor falan. Konuşmalarım genelde o kisinin anlattıgı seylerin üzerine sordugum sorulardan olusuyor. Yani kendim bir şeyi ortaya atıp muhabbeti yürütemiyorum hiç bir zaman. Böyle biri oldugum içinde ne ilk okulda, ne lisede, ne üniversitede sağlam bir arkadaşlık kurabildim. Hep yalnızım. Ne kadar ugrasırsam ugrasayım insanları cevremde tutamıyorum. Nasıl normal bir insan olabilirim nasıl bu yalnızlıktan kurtulabilirim? Bu arada utangaç biri degilim sorun bundan da kaynaklanmıyor yani