Merhaba 20 yaşında üni 2. sınıf öğrencisiyim. Çocukluğumdan beri utanganç, özgüvensiz, ezik, silik biri olarak bu yaşıma geldim. İnanır mısınız bir tane bile arkadaşım yok. Üni de düzelir diye düşündüm yine olmadı. Bu sıralar acayip derecede psikolojim bozuldu hergün ağlama krizleri geçiriyorum ve psikolojim çok kötü. Bu halimin sebebini düşündüm de sanırım ailem. Psikolojik ve fiziksel şiddetin olduğu bir ailede büyüdüm bu durum bende çocukluk tranvası yarattı. Hala aklıma geldikçe sinir oluyorum neden çocuklarınızı düşünüpte boşanmadınız şimdi ben bu halde olmayabilirdim. Aile içindeki bu durum beni içime kapattı insanlarla konuşamaz oldum. Gerçekten çok zor insanın derdini anlatacak birilerinin olmaması. Biliyorum her gün bu forumda bunun gibi başlıkları görüyorsunuz ama içimi buraya dökmek istedim umarım sizlerin hayatı iyidir.