yıllardır hayat kaliteni, odağını düşüren bir bağımlılığın pençesindesindir, dost sandıkların tarafından sadece kullanılmışsındır, yıllar TAMAMEN boşa akıp gitmiştir forumlarda sağda solda psikolojik destek almak için herkesle konuşmaya çalışırsın çünkü asosyal olmuşsundur artık.. hergün intihar kavramı üzerine düşünmeye başlarsın, bazen motive olursun fakat o motivasyon 1-2 saat sürer sonra yine aynı sen :) bazen korkuyorum kendimden, bir kriz anında \"yeter ulan\" deyip kendi hayatıma son vermekten.. insanlara dertlerini anlatırsın fakat çoğu genelde kendi dertlerini referans gösterip endişelenmemen gerektiğini söyler artık kendinden her şeyi beklemeye başlarsın, düşünürsün belki de yarın olmayacağım diye.. ama yapamazsın, caresizce yatağın içinde kıvrılıp ağlarsın, aglamaktan yorulursun sonra