Geçen çarşıya indim. Malum kafeler, restoranlar, eğlence merkezleri hep kapalı. Normalde cıvıl cıvıl olan sokaklarda şimdi ancak elini kolunu sallayarak bi-medeni suriyeli ve somalililer dolaşıyor. Kafelerin, restoranların önünden geçerken içeri bir göz atıyorum, içerde ya dirseğini masaya dayamış duran üzgün bakışlı bir esnaf oluyor ya da hepten kapalı oluyor. Şimdi diyeceksiniz eve servis, gel al hizmeti var ya. Doğru, ancak bazı mekanlar, yalnızca mekan olduğu için tercih edilir. Yani sadece yemek yemek için değil, girersin içeri oturursun, internete girersin, vakit geçirirsin. Sonra giderken de onlar sana hesapta geçirir, hesabı öder çıkar gelirsin. Bu mekanlardan biri de Mado sayılır. Kalitesi, fiyatları, hizmeti tartışılır, kimi beğenir, kimi beğenmez, Ancak mekan olarak kaliteli bir mekandı. Açıkçası hayatım boyunca iki defa Mado'ya gittim ikisinde de sağolsun ısmarladılar . Yediklerim, içtiklerim gerçekten iyi ve temizdi, ancak gene de menüye göz attığımda, benim gibi orta gelirli insanlar için fahiş olmasa da cüzdanını yoracak fiyatlardı. Yani normal zamanda kendim için gitmem, ancak önemli birisiyle iş görüşmesi vs varsa ancak. Oturulur, görüşülür, belki bir tatlı bir kahve içer kalkar gidersin, bu iş için dört dörtlük mekandı. Tabi bu bir sene öncesi. Neyse işte, geçenlerde çarşıya inince çocuklar illa profiteröl diye tutturdular. Nerden alsam nerden alsam, aklıma Mado geldi. Çocuklar yiyecek malum temiz olur, zehirlenmez sıpalar dedim. Yerini bildiğimden Önünden geçeyim diye yöneldim. Bir baktım o 1 sene önce tıka basa dolu olan, önünde arabaların yer bulamadığı Mado şimdi bomboş, western filmlerindeki önünde dikenlerin savrulduğu pub lara dönmüş. Gene de gel al servisi vardır, birşeyleri vardır diye dolanırken, baktım dışarda bir yerde, bir kenara cam dolap koymuşlar. Dolaba ne var ne yok diye bakayım dedim, bir iki simit mimit gibi birşeyler ve bir iki paket de pudinge benzeyen, ama direkt vuran kış güneşinin etkisiyle bambaşka bir şekil olan bir kaç pudingimsi gördüm. İçim bir tuhaf oldu. Ben bakınırken tezgah arkasından boynu bükük bir çalışan buyrun diye benden tarafa doğru geldi. Ben de, içim tuhaf olduğundan mıdır nedir, vazgeçip yoluma devam ettim. Sanki varoş semtte döküntü pastaneler olur da hani, önünden geçerken hızlıca geçersin ya onun gibi birşey oldu. Giderken aklım Mado'da ve o çalışanda kaldı. Yılların Mado'suna, tıka basa dolu Mado'suna karşı içi bomboş bir Mado görmek gerçekten ama gerçekten içimi acıttı gençler. Belki o adam da son çalışandı, inşallah onu da kovmazlar. Ben de aylardır işsiz, sokakta dolanan, iş arayan bir insanım. Ama Mado'ya da acıyacağım aklıma gelmezdi. Elbette Mado'nun sahiplerinin durumu hala şu an benden kat be kat iyidir. Ama ne bileyim işte, içim tuhaf oldu, anladınız siz beni. Not: bu bir mado markası yergisi ya da övgüsü değildir.