24 yaşındayım, 21 yıldır kronik böbrek yetmezliği hastasıyım, 12 yıldır da hemodiyalize giriyorum. Aynı zamanda paratiroidim ve splenomegalim var. Hormon dengem bozuk yani, bu yüzden 24 yaşında olmama rağmen çocuk gibi gözüküyorum. Suratım ufak, boyum kısa ve kilo alamıyorum. Hiçbir işe yaramıyorum, arkadaşım yok denecek kadar az, olanlarla da çok samimi değilim. Kız arkadaşım zaten olması imkansız kim benim gibi birine bakar ki? Bir yandan da gelecek kaygısı var, şu an üniversite okuyorum ama çalışmam mümkün değil. Zaten çok daha iyi yerlerde okuyabilecek olmama rağmen yaşadığım şehirden başka yeri yazamamıştım. 24 yaşında olmama rağmen halen annemin babamın eline bakıyorum, onlar da yaşlı. Onlara birşey olması en büyük korkumken babamda da kanser riski var henüz belli değil şu an teşhis aşamasında. Ben yaşamayı haketmeyen oksijen israfı bir insanım. Hatta insan bile değilim, ben bir ucubeyim.