Sokaklar hiç olmadığı kadar sessiz, insanlar hiç olmadığı kadar umutsuz. Adını dahi birçok insanın bilmediği Afrika ülkeleri, okyanuslara meydan okuyan adalar ve tüm bu olup bitenlerden habersiz danslarını sürdüren kabileler hariç tüm dünyada dışarı çıkmak yasak. Üretim araçları tamamen devletlerin eline geçmiş. Devletler vatandaşlarının daha uzun süre hayatta kalabilmesi için belirlenen üretim planlarına göre çalıştırıyorlar fabrikaları. Plan denirse onlara da.. Çünkü en önemli parametresi -zaman- olmayan bir denklemden sonuç elde etmeye çalışmak onlarınki.. Askeri araçların sessizliği yırtıp atan homurtuları sabahları gözyaşlarının ve canhıraş çığlıkların; akşamları ise mutlulukların yegane sebebi. Devasa krematoryumlarda onlarcasıyla birlikte yakılan cesetler sadece hatıralarda ve bilgisayar kayıtlarındalar artık.. Dökülen gözyaşlarının hızla kurumaktan başka çaresi yok.. Çünkü yenileri için yer açmak zorundalar. Akşamları askerlerce dağıtılan kumanyalar o eski mutluluklardan çok daha doğal, çok daha gerçekçi. Doğa, kendine ait olanı işgalcilerden acımasızca almaya devam ediyor. Onca yıl biriken öfkenin ürettiği 125 nanometre büyüklüğündeki bu konsantre yaratık sahibine çok sadık. Sessizlik.. sessizlik.. daha fazla sessizlik.. Brahma'nın bir günü bitmek üzere...