Ergenliğim çok sancılı geçti. Bir de aşık olmuştum o yıllarda. İkisi üst üste perişan etmişti beni, mahvolmuştum. O günlerden beri bir gün düzelip bir gün kötüleşerek bugüne geldim. Fakat ne o günlerde ne de yakın zamanda hiç bu kadar sorumsuz hissetmemiştim. Haftaya 3 sınav ve 1 makale var yetişmesi gereken ama umrumda bile değil. Yaparım bir şekilde, çalışırım bir şekilde diye diye erteliyorum. Hayata karşı hiçbir bakışım yok. İyi veya kötü hiçbir şey hissetmiyorum. Sanki bir robotmuşum gibi geçiyor günlerim. Tek yaptığım gece yatmak ve gündüz kalkmak. Kendimi bildim bileli obeziteyle uğraşıyorum. Ne zaman 25-30 civarında kilo versem başıma kesin bir şey geliyor ve geri alıyorum. En son ameliyat olmak zorunda kaldım ve mahvoldum mesela. İçimde hep bir burukluk var. Sanki birine, bir şeylere kırılmışım gibi hissediyorum. Antidepresan da kullandım ama hepsi beni daha kötü yaptı. Birkaç gündür ilaç kullanmıyorum. 22 yaşında olsam da bazen artık yeterince yaşadığımı ve göçüp gitmem gerektiğini hissediyorum. Ara sıra canımı alma fikri çok kuvvetli şekilde geliyor aklıma. Annemi üzmekten korktuğum için ve hatta kendi canımın yanmasından korktuğum için hep geri adım atıyorum. Düzgün bir psikoloğa ya da psikiyatriste de gidemiyorum çünkü cebimde beş kuruş para da yok. Arkadaşlarım bazen çok boş baktığımı söylüyorlar. Senin ruhunu söküp almışlar diyorlar. Gözlerin çökmüş diyorlar. Fiziksel ve psikolojik hastalıklar hayat kalitemi sıfırın da altına çekti. Bu duygusuzluğu, bu sorumsuzluğu daha önce yaşamış ve çare bulmuş olan var mı? https://www.youtube.com/watch?v=wpysVueUifs