İnsanlar binlerce yıldır kendisini evrenin merkezinde bulunan bir gezegenin üzerindeki yaşamın en üst noktası olarak gördü. Yapılan deney ve gözlemler bu görüşü değiştirdi. Evrenimizde milyarlarca galaksi olduğunu ve bu galaksiler içinde milyarlarca gezegen bulunduğunu; Dünya'nın bu galaksilerden birinin rastgele bir köşesindeki sıradan bir yıldızın etrafındaki gezegenlerden biri olduğunu öğrendik. Canlılar arasındaki yerimiz de, evrendeki konumumuz ile benzerdi. Türümüzün evrimsel soyağacın bir parçası olduğunu yani tüm canlıların uzak veya yakın akraba olduğunu, aynı noktadan türediğini anladık. Bizi yaradılışın merkezinden belirsiz bir köşeye doğru iten her keşif, bizimle, diğer türlerle ve tüm evrenle ilişkilerimize yeni bir bakış açısı oluşturdu. Geçmişte, zekasının evrimi sayesinde hayatı sorgulamaya başlayan insan kavrayamadığı olayları açıklamak, hayatı anlamlandımak için inançlara sığınmış; insanı, doğayı, evreni tanımlarken \"kendini\" merkez almıştı. Artık özel olmadığımızı biliyoruz. Buna rağmen çoğu insanda Dünya'nın evrenin merkezinde ve kendilerinin de tüm türlerin merkezinde olduklarına inanmalarını sağlayan büyük bir ego bulunuyor.