Bir konu danışmak istiyorum. 2 yıldır sürekli kavgalarla devam eden bir ilişkim var. Sürekli kavga derken abartmıyorum 2 günde bir ayrılık şeklinde ilerliyor. Her seferinde ben özür diliyorum, yalvarıyorum, bitmemesi için uğraşıyorum. Burdan şu anlaşılmasın karşı taraf seni sevmiyor ezik misin vs demeyin. Sevdiğine eminim. Benim için yaptığı şeyleri kimse kimseye yapmazdı. Sorun şu ki bu kişiyle artık görüşemiyoruz karantinadan dolayı ve sanırım uzun bir süre de göreşemeyeceğiz. Göreşemediğimiz dönemde de kavgalar devam etti fazlasıyla. Artık öyke bir hala geldi ki sen nasıl benim düşündüğüm gibi düşünmezsin diyip bağırıp çağırmaya başladı. Özür diledim. Kavgayı büyüttü ve en sonunda beni engelledi. Bir daha sana asla sans vermem kendine iyi bak yazmış. İlk sevgilim olduğu için ne olursa olsun devam etme taraftarıydım. Ama artık ne saygı kalmış bana karşı ne sevgi. Ve sanırım 2 sene sonunda bu kadar şey yaşadıktan sonra istediği kişinin ben olmadığımı anladı. Öyle hissediyorum son yaşadıklarıma baktığımda. Ortaya kalmış gibiyim. Bundan sonrası ne olur hiçbir fikrim yok. İlk sevgilisini 23-24 yaşında yapanlar, ciddi ilişkisi bitinler yorum yapabilir mi. İlk aşkınızı unutabildiniz mi, hayatınıza nasıl devam ettiniz, şuan mutlu musunuz. Bu yaşadıklarımı tecrübe diyip kabullenmeli miyim? Onun başkasını bulacak olma fikri bile delirtiyor beni sırf bu yüzden bile bitmemesi için her şeyi yaptım, yapardım da...