Hatta iki buçuk olacak unutamadım beyler. Tam kafamı toparladım, iyiyim derken hep bir yerden çıktı yine sardım başa. Hayatıma girenler asla onun gibi olamadı, belki olur dediklerim de hayatıma girmedi. Görünce onu hala dizlerim, ellerim titriyor; kalbim dinamit kuyusu, midem bulaniyor, hiçbir şey düşünemiyorum kalıyorum öylece. Dört sene önce ilk kez gördüğümde de böyleydi, hala böyle. Bir organımı, uzvumu kesip almışlar gibi ondan ayrı kalmak, hala kabullenemiyorum. Garip geliyor hala. Alışamadım. Düşünsenize, ben ve o ayrıyız. Ben düşünemiyorum. O ben demekti, ben o demektim. Biliyorum, ne o artık benim aşık olduğum kişi, ne ben onun aşık olduğu kişiyim. Değiştik ikimiz de. Dün içmiştim biraz, gittim evinin önüne in aşağı dedim indi. Oturduk kaldırımda, konuştuk bir iki saat. Düşünebiliyor musunuz ben onla konuştum. Ben hala inanamıyorum. Kendimi çok uzun zamandan beri öyle iyi hissetmiyordum. Onunla konuşmak benim için bir şeref, inanılmaz bir olay. Bir gülüşü var, yak sigaranı saatlerce izle. Hayatımda böyle güzel bir şey görmedim ben. Ulan sesi var ya, ilk sesini unutursun, unutunca kafayı yediğim sesini duydum. Beni bu kadar rahatlatan bir şey duymadım hiç. Sonra kalktık, sarıldım ona ayrıldık, evine gitti. Ben neşeli, pozitif, kaygısız bir adamdım. İki senedir sanki kendimi kaybettim, bu ayrılık bana ağır geldi. İki senede hayatım tamamen değişti, bir o aynı kaldı. Çok yanlış zamanda karşılaştık, çok yanlış. Bir iki sene sonra çıksa karşıma her şey çok farklı olurdu. Bekle dedim ama ona, bekle geleceğim. Bitmedi bu hikaye daha.