Geceleri uyurken takıyorum kulaklığı. Kızın biri fısıldıyor, nefesini veriyor. Gözlerimi kapatınca tam yanı başımdaymış gibi oluyor. Arada kulağımı yalıyor, narin öpücükler konduruyor. Uyanıp gerçekliğe dönünce ufak bir sarsıntı geçiriyorsun ama o süreç için değer. Yalnızlığımı sahte de olsa bir nebze olsun hafifletiyorum. Ama hiç gerçeğine ulaşamayacaksam, sahtesini yaşamanın neresi yanlış olabilir ki? Kendimi kandırmaya alışırım diye korkuyorum yine de dozunu kaçırmamak lazım.