Herkes hayatında bir şeylerden şikayetçi. Ya ailesiyle sorunu var, ya işinde veya okulda başarılı olamıyor, ya yalnız hissediyor, ya da başka sorunlar.. Benim de sorunlarım var, gerçekten mutlu değilim. Hiçbir şeye ayak uyduramıyorum, hiçbir şeye uyum sağlayamıyorum. Sürekli her şeyi en iyi şekilde yapmak için uğraşıyorum, uğraşırsam yapabiliyorum. Ama gerçekten mutlu değilim. Neden uğraşıyorum ki her şeyi en iyi şekilde yapmak için, neden diğer insanlardan çok daha fazla endişeliyim her şey hakkında, neden diğer insanların ne düşündüğü veya ne hissettiği umrumda? Ben her şey hakkında çok fazla düşünüyorum. Bu yüzden herkesin gözünde çok doğru olan, her şeyin yolunda gittiği bir hayatım var. Öyle bir haldeyim ki çok kötüyüm, her şey çok ağır geliyor, kaldıramayacağım kadar fazla. Ama yine de doğru olanın her şeye en düzgün şekilde devam etmek olduğunu bildiğim için yine her türlü gereksiz ama gerekli sorumluluğumu yerine getirmeye çalışıyorum, hem de en iyi şekilde. Öyle bir haldeyim ki insanlar acı çektiğime inanmaz çünkü 2 dakika sonra her şeyin normale dönmesi gerektiğini bildiğim için ağlamayı bırakırım, kendi kendimi avuturum. Öyle bir haldeyim ki dışarıdan her şey mükemmel ama ben bu görüntüden hoşnut değilim. Ben artık her şey için çabalamaktan çok yoruldum. Ben artık üzüldüğüm zaman üzülmek, her şeyi bir kenara bırakıp üzüntümü yaşamak, herkesin yaptığı gibi her şeyi bırakmak ve psikolojik olarak rahatlamak istiyorum. Ama sürekli düşünüyorum. Her şeyi düşünmekten çok yoruldum. Her şeyden kaygı duymaktan gerçekten bıktım. Böyle bir sorunu olup da çözüm bulabilen var mı?