Evim yok gece parkta uyurum köpekler bile tipimden korkup parka uğramaz. Yemeğe para vermem her gün başka bir restorantın çöpleriyle beslenirim; kıyafetim yoktur pis kokan gömleğim ve yırtık pantolonumu yıllardır giyerim. Sevgilim yoktur kızlar benden nefret eder ve gördükleri an kaçarlar. Ailem yoktur beni hayatlarından çıkardılar... Ait olduğum yer bu dünya değil Sizce bunların sorumlusu ben miyim? Yine de şükretmem mi gerek?