Herkese merhaba. biraz içimi dökmek istiyorum. aslında terapiye gidiyordum ve belli bir derecede iyi geliyordu ama artık gidemiyorum ve eksikliğini çok hissediyorum. her gün yaşam mücadelesi veriyorum adeta. bu hayata katlanamıyorum ama aileme böyle bir travma yaşatmak istemiyorum. organ nakli olunca vücut organa reaksiyon gösterir ya hani işte bende de aynı şekilde içimde bir şeyler yaşamama öylesine tepki gösteriyor ki. bu hayata o kadar yabancı hissediyorum kendimi. Bu mücadeleyi vermek istemiyorum artık. çok tükendiğimi hissediyorum. zaten bu haldeyken hayata odaklanmak da zor, bu yüzden hayatımı da mahvettim. olmak istediğim insandan çok uzağım bu da canımı çok acıtıyor. tabii öte yandan da bu hayatta ne olursam olayım bu hislerin beni rahat bırakmayacağını hissediyorum da belki biraz olsun daha iyi tutunabilirdim Yaş ilerledikçe de daha da zorlaşıyor sanki. eskiden daha iyi tutunabiliyordum hayata. şimdikinden çok daha iyi bir durumda olabilirdim ama ben mahvettim tabii bazı şeyler de kötü etkiledi beni. ailem yüzünden lisede yurtta kalmıştım ve gerçekten çok kötü zamanlar geçirdim hala etkisinden çıkamıyorum. kendi şehrimde okuyabilecekken sırf kendi takıntıları yüzünden puanın boşa gitmesin diyerek hiç istemediğim halde gönderdiler maalesef. lisedeyken o kadar kötü hale düşmüştüm ki ders başarım bile çok düşmüştü. tutunacak tek dalım bilimsel anlamda bir şeyler yapabilmekti. üniversite zamanı yine biraz iyi olmuştum matematik okumak istiyordum ama herkes beni demotive ediyordu. aile baskısıyla tıp seçtim ve hayatım daha da mahvoldu. sınıfı bile geçemedim.3 sene kaybettim. hem hiç bana göre değil hem de benim ilerlemek istediğim alanlar çok farklıydı. zaten o aralar kendimi o kadar çok bırakmıştım ki çok kopuktum hayattan. tabii şimdi çok pişmanım. belki şu an bir işim olsaydı hayata daha iyi tutunabilirdim. çok düşünüyorum gerçekten şu hayata beni bağlayacak en büyük şey bilim. artık onu da kaybettim ayrıyeten üzgünüm. Ben gerçekten mutsuzum diye sitem etmiyorum pek. biraz olsun hUzur isterdim. bomboş bi insan oldum bu da beni o kadar çok huzursuz yapıyor ki. ne kadar daha dayanabilexeğim hiç bilmiyorum. hiç gelmek istemezdim ki ben bu saçma dünyaya. var olmak istemiyorum ki :( aslında hep tutunmak istiyorum hayata ama bu konuda o kadar başarısızım ki. bu stres sadece ruh sağlığımu değil fiziksel sağlığımı, mental durumumu falan da mahvetti. gerçekten kendimi gerizekalı gibi hissediyorum beynimin küçüldüğünü hissediyorum. kendi tükenişimi izliyorum :( Bi yandan ben bu haldeyken kendimi çok sorumsuz hissediyorum. ailemin bana verdiği emeği falan boşa çıkardığım için onları üzdüğüm için de çok üzülüyorum. en azından onları mutlu etmek isterdim. belli bi zamana kadar benimle gurur duyarlardı. keşke onlara da bunları yaşatmasaydım. benim gibi bi evlatları olduğu için çok üzülüyorum onlara. ya bir de özellikle sıkıntılı olduğmuz şu günlerde onları destekleyebilmek isterdim çok :( kendimi topluma karşı da sorumlu hissediyorum. zor durumdaki insanları görünce onlar için de bir şeyler yapmak istiyorum ellerinden tutmak istiyorum ama ben o kadar berbat bi haldeyim ki. her şeye rağmen bu kadar mahvetmeyebilirdim hayatımı kendime çok kıZgınım :(