'Güç hırsı yok' çünkü ülke içindeki bütün güce sahip. 'Zengin olmaya ihtiyacı yok' demişsin, servet elde edilince durulan bir şey değil. Krallar da, sermayederler de servetlerini arttırmak için mücadele ederler, 'ay bu bana/aileme yeter' diyip keşiş hayatına giren kral/sermayeder neredeyse hiç görülmemiştir. Ayrıca krallar kendilerini bir şey görürler benim bireysel haklarımı kısıtlarlar, yapıp/yapmayacağım şeylere benim yerime karar vermeye kalkarlar. Bunu belli bir gurura sahip hiçbir insan kabullenmez. Demokrasi'yi sevmem, ama monarşiden çok daha İYİ bir sistem. Ama bizde yok. Zaten çeşitli sermaye kolları olmayan ülkede demokrasi de olmaz kolay kolay. Seçim dönemlerinde siyasetçileri/partileri sermaye grupları fonlarlar, senin ülkende sermaye yoksa veya tekel halindeyse hep aynı parti/zihniyet tarafından yönetilirsin. Ayrıca gerçek demokraside; savcıyı, şerifi, bölge emniyet müdürünü, hakimi MİLLET seçer. Ben AB ülkelerini de demokrasiyle yönetilen ülkeler olarak görmüyorum. ABD demokrasisini örnek almamız lazım.

Onu bunu bilmemde şu particilik olayı gerçekten insanları bölüyor

Aristoteles gibi düşünüyorsun. Aristoteles de ortak çıkarı gözeten üç ideal rejimden monarşiyi en başa koyar. Kendisinin sınıflandırdığı ideal rejimler sırasıyla monarkia , aristokratia ve politeia . Aristoteles'in terminolojisinde demokratia ya da demokrasi anayasal rejimin yozlaşmış, eğitimsiz ve erdemden yoksun kalabalık bir halk topluluğunun sürü benciliği ve zorbalıyla toplumun çıkarları aleyhine şuursuzca hareket ettiği ve ortak çıkarı gözetmediği kötü versiyonudur. Aristoteles'e nazaran demokrasiye karşı daha toleranslı Polybios ise 'demokrasi' yerine oklokratia terimin icat eder. Oklokrasinin tam çevirisi güruhun erki. Genellikle aristokratik Yunan filozoflar için Atina demokrasisi kötü bir siyasi rejim örneği ve oklokrasinin akla ilk gelen fiziksel manifestosuydu o sebeple aristokratik ve oligarşik Sparta filozoflar arasında daha revaçtaydı. Ancak Sparta baskıcı ve yasakçıydı; ahlakçı ve elitist damarları kabarık filozoflar bunu atlamaktaydı. Polybios bunlara mukabil Roma'ya karma rejim deyip Roma Cumhuriyeti'ni unsurlarından ötürü övüyor ama Polybios'un esasında farkında olmadan Roma üzerinden övdüğü şeyi biz günümüzde 'güçler ayrılığı' ilkesi olarak biliyoruz. Monarşi tüm güçleri tek bir elde birleştirerek büyük öneme sahip güçler ayrılığı ilkesini ihlal ediyor. Bu sebeple saf bir monarşiden ziyade Büyük Britanya'daki gibi bir meşruti monarşiyi savunmak çok daha akıllıca ve daha güvenli veya belki Antik Roma'daki gibi seçimlere dayalı konsüler - senatoryal bir sistemi. Roma konsüllerinin yetkisi günümüzdeki demokratik rejimlerin devlet başkanlarının veya başbakanlarının sahip olduğuna kıyasla daha fazladır ama görev süreleri dolduğu anda yargılanabilirler, günümüz parlamenter rejimlerinde bazı eski devlet başkanlarının başına geldiği gibi. Teoride - kağıt üstünde Britanya gibi meşruti monarşilerde monarklar çok güçlü olsalarda pratikte güçleri çok sınırlı bu sebeple herhalde bu ülkelerde monarşi yanlısı birisi kralın veya kraliçenin erkinin eskisi gibi güçlenmesini arzulayacaktır ama soru şu: Gerçekten, mesela İngiltere halkının, veya İspanyol ya da Norveç halkının böyle bir şeye ihtiyacı var mı? Yani monarklarının tekrardan güçlenmesi ve sembolik - seramonik anlamlarından dışarı çıkması bu gelişmiş ülkelere ne katar? İlginç sorular. Kimileri kraliyet ailesi halk için bir yüktür de diyor.