Bunun için, biri Büyükçekmece'de, diğeri Beylikdüzü'nde iki şirket kuruldu. Sıra, emeklileri bulmaya geldi. Bu kez, birçok ilde yerel gazetelere ilan verildi; Facebook hesapları üzerinden paylaşımlar yapıldı. İlan ve paylaşımlarda "İcralık emekliye kredi", "Kredi mi? Kara kara düşünme, bir de bizi dene", "Mutluluğunuza gölge düşürmeyin anı yaşayın" gibi ifadeler kullanıldı. Ne yazık ki anılan ifadeler, çaresizlik içinde olan binlerce emeklinin tuzağa düşmesine yetti. İMZADAN ÖNCE İKRAM Şebeke ile çalışan ve getirdikleri emekli başına 500 ile 1000 TL para alan komisyoncular, temasa geçtikleri emeklileri İstanbul'a gelmeye ikna etti. Esenler veya Alibeyköy Otogarı'na gelen emekliler gruplar halinde, telefon satıcısı görünümündeki şebekeye ait Beylikdüzü'ndeki binaya götürüldü. Gelen emeklilere kahvaltı ikram edildi. Yemek faslından sonra kimin ne kadar emekli maaşı aldığına bakıldı. Aldıkları maaş miktarına göre bu kişilere, telefon satışı yapılmış gösterildi. MAAŞLAR ŞEBEKEYE GİTTİ Şebeke, piyasadan 2 bin liraya aldıkları telefonları, 7-8 bin liraya, emekliye satılmış gibi fatura düzenledi. Ortalama 3-4 cep telefonu satılan emekli 20-25 bin lira borçlandırıldı. Şebekeye ait şirketten çıkan emekli, iki sokak ötedeki başka bir telefoncuya götürülerek, ellerindeki telefonlar nakit paraya çevrildi. İşlemin son aşaması ise adliyede yapıldı. Gruplar halinde taşınan emekliler, İstanbul Adliyesi'ndeki icra müdürlüklerine götürüldü. Burada, muvafakatname veren emekliler, en az 12 ay maaşlarının şebekeye aktarılacağını fark etmeden imzalar atıldı. İmza işlemi sonrası bir kez daha şebekeye ait şirkete getirilen emekliye, altına girdiği borcun dörtte biri kadar nakit para verilerek memleketine gönderildi. Günü geldiğinde maaşını almak üzere bankaya giden emekli gerçeği öğrendiğinde ise iş işten geçmişti.