Benim kız arkadaşım sizin çeyreğiniz kadar oturaklı olsaydı keşke, sizi çok takdir ediyorum gerçekten, kendisi de yukarıda tahminini yazmış. Evet ben bu kızın yarısı kadar usturuplu olmasını isterdim, istedim de, bin kere söyledim ama olmadı. Aldattı, son gördüğünüzden de kötü şeyler yaptı bana. Başka erkeklerle günlerce sohbet etti, devam da ediyor. Sürekli dışarıda, ama yetmiyor hala yeni erkeklerle tanışmak istediğini falan söylüyordu bana. Ama sizi her gördüğümde gerçekten içim sıkılıyor, aylarca bir gün dahi mesaj yazmayan adamı sürekli aradınız, elinizden geleni yaptınız. Buna rağmen ne gittiniz bir başkası ile konuştunuz, ne onu aldattınız, çok üzüldünüz ama oturdunuz kendinizi dersinize verdiniz, ingilizce çalıştınız, namaz kıldınız. Ben sizi kesinlikle takdir ediyorum, özellikle bu yaşta bu kadar oturaklı olabildiğiniz için. Demek ki en azından bir yerlerde iyi insanlar var. Bunu söylemek istedim sadece. Teşekkürler.

Kendinizi güçsüz hissetmeyin hiç. Ben de öyle hissediyorum. Ama güçsüzüm, yıkıldım, bunalımdayım dedikçe öyle kalmaya devam ediyor insan, kendine acıyor. Hatta çalışmamak için, bir şeyler yapmamak için kendine bahane buluyor. Ben de öyle hissediyorum bazen. Moralim çok bozuk oluyor ve bırakayım her şeyi, ne anlamı var ki sevmediğim insanla olduktan sonra bir şeyler yapmanın diyorum. Ama sonra diyorum ki ben bu hayatı beni sevmeyen biri için mi yaşıyorum? Öyle olmaması gerekiyor. Şimdiye kadar o yoktu, şimdiden sonra da yok. O yüzden eskiden nasılsam yine aynı olmam gerekiyor. Onu sevmeyeceğim de demiyorum. Ne zaman sevmeyeceğimi ve vazgeçtiğimi düşünsem daha çok üzülüyorum ve ona sarıyorum, ya yalvarıyorum affetsin diye ya da kötü şeyler söylüyorum. Ama artık tek düşündüğüm birini sevmek için ona ihtiyacım olmadığı. Ben onu gerçekten çok sevdim, yaşadığımız şeyleri tekrar yaşamak istiyorum, hatta devamı da olsun istiyorum. Ama olmuyorsa ve o başka biriyle olmak istiyorsa geçmişi silip yeni birini bulurum, başkasıyla mutlu olurum ben de o zaman diyemiyorum. Onu unutmaya çalışmak her şeyden çok daha fazla üzüyor. İleride biriyle görürsem dayanamam, unutmam lazım diyorum bir yandan. Ama biliyorum, en azından sevgiliyken o da çok sevdi. Ve bana o zamanlar sevdiğim ve sevildiğim insanla yaşadığım anılar bile yeter. Şu an yanımda yoksa da, ileride bedeni başkasının yanında olsa da ben onun en saf seven halini gördüm, o hali de hep benimle olacak. Başkasından kıskanmama gerek yok yani çünkü o insanların yanındaki benim sevdiğim insan olmayacak zaten. Neyse çok uzatmayayım bu kısmı. Doğru tahmin ettiniz bu arada. İnşallah hepimiz düzgün bir şekilde devam ederiz her şeye. Çok teşekkürler :)

Merhaba arkadaşlar. Buraya günlük olarak yaptıklarımı yazmak istiyorum. Blog açsaydın, ne yapalım biz senin yaptıklarını diyenler okumadan geçsin lütfen. Blog da açtım ama kimseyle konuşmadığım için çok da faydalı olmadı. Yaptıklarını günlük olarak paylaşmak isteyenler de yazarsa okumayı çok isterim. Gerçekten çok bunaldım ve insanlarla doğru düzgün konuşmak istiyorum normal hayatta yaptıkları hakkında, kendimi yalnız hissetmek istemiyorum artık. Kendi arkadaşlarım korona filan dinlemeden geziyorlar. Gelecek hakkında, ders hakkında veya evde yaşadıkları sorunlar hakkında gerçekten kaygıları yok gibi. Ve ben o yüzden onlarla bomboş hayatım hakkında konuşamıyorum yani çok bir ortak nokta bulamıyorum. Burada da çoğu kişiyle de ortak bir tarafım yok muhtemelen, ille saçma şeyler yazan olur ama yine de hayatını anlatmak isteyen olur belki diye düşündüm. Ben de günlük olarak yazacağım bu konuya bugünden itibaren.

Aynen öyle hocam. Şu an her şey güzel görünüyor. Diyorum ki ileride anlaşırız, her şey hallolur, barışalım yeter. Ama bir yanım da o kadar emin ki başıma geleceklerden. Şimdi öyle bir bırakıldım ki ileride de bırakılırım ve sırf seviyorum diye böyle bir şeyi kabullenmek istemiyorum. Gerçekten artık derslerime odaklanmam gerekiyor sadece. Eskiden beri hep hedeflerim vardı, çoğunu gerçekleştirdim. Sonra üniversiteye geçtim, tamamen boşluğa düştüm çünkü bütün istediklerimi yapmıştım zaten. Geri kalan tek hedefim okulu bitirip, belki aile kurup sakince yaşamaktı. Ama hedefim çok yanlışmış ve beni boşluğa düşürdü. O yüzden yeni hedefim çok çalışıp uzmanlığı yurtdışında yapmak. Gerçekten çok çalışmam ve birçok fedakarlık yapmam gerekiyor. O yüzden başta hiç uğraşmak istemedim. Okul bitince sınavlara girerim denerim şansımı diye düşünüyordum en başta. Çünkü maddi yönü çok ağır bu sınavların özellikle. Ama onu da bir şekilde halletmeye çalışmayı düşünüyorum artık. Sınavlar için birikmişim filan var biraz. Stajlar için de kredi, burs ve iş arayışında olurum muhtemelen. Ailemden yardım alabilirim aslında ama her şeyi kendim yapmak istiyorum, onları da kendimle birlikte bilmediğim bir şey için harcama yapmaya sürüklemek istemiyorum. O yüzden çok çalışmam lazım ve yapacağım harcamalara değmesi lazım. Çünkü benim bu kadar harcama yapmak için bir güvencem olması lazım, birçok hakkım olmayacak çünkü ve elimdeki hakkı da cok iyi değerlendirmem lazım. Sevgilimle ayrılınca boşluğa düştüm çünkü o da yurtdışına gitmek istiyordu ve en azından ne yapmam gerektiğiyle ilgili bir insanın yol göstermesine ihtiyacım var gibi hissettim. Özellikle çalışma anlamında. Ama bir yandan da biliyorum, tek başıma da yapabilirim. O yüzden şu an ağlayıp bunalıma girmek yerine çok çalışmam gerekiyor kısacası. Şimdilik dilimi geliştirmeye çalışıyorum ve dersleri anlayarak ilerliyorum. Yani bu çok büyük bir şey gibi görünmeyebilir. Ama online eğitimde, herkesin kopyayla geçtiği bu süreçte konuları iyi bilmek, doğru düzgün çalışmak bence ilerisi için çok büyük avantaj. O yüzden böyle devam etmeyi düşünüyorum. Bir yandan da evde yatıp durduğum için kilo almaktan korkuyorum. O yüzden tekrar spor yapmaya başladım. Karantinanın başlarında da sevgilimle ayrılınca spora başlamıştım. 1-2 ay devam ettim. Günde sadece yarım saat yapıyordum bir şeyler ama o bile iyi hissettiriyordu ve uyumama yardım ediyordu biraz. O yüzden ona da başladım tekrar. Bir de namaz kılmaya çalışıyorum şimdilik. Bunu da alışkanlık haline getirebilsem çok iyi olur. Eskiden beri hep başlayıp bırakıyorum. Aslında derslerimden veya boş işlerimden çok daha önemli ama yine de olmuyor. Bu sefer onu da bırakmak istemiyorum. Umarım yazdığım şeyleri doğru düzgün devam ettirebilirim karantina boyunca. Çünkü bu karantina giderek uzayacak gibi görünüyor ve artık alışmam lazım evde bir şeyler yapmaya.

aaa reis kendini uzaklaştırmış, profiline de bir şeyler yazmış. yemin ederim benim yaşadıklarımın bir benzerini de bu çift yaşıyor sanırım dh üzerinden. Donanımhaber neymiş böyle be, senelerce ot gibi gezmişim buralarda.

Yok, onla ilgisi yok gerçekten. Artık bırakmam gerektiğini anladım iyice. Benimki karantina dönemine denk geldiği için evde bunalımda atlatamadım. Ama inşallah böyle böyle başka şeylerle uğraşırken geçer. Hatta o görsün istemiyorum bu konuları. Foruma girmiyor artık zaten, ondan da daha rahat yazıyorum. Ve dediğim gibi etrafımdaki arkadaşlarım çok rahat. Hepsi geziyor sürekli, beni de çağırıyorlar hatta ama korkudan gidemiyorum çoğu zaman. Hatta dışarı bile çıkamıyorum. Benim gibi evde tıkılıp kalan insanlarla konuşmak en azından rahatlatır biraz kafamı diye düşündüm. Kendi kendime uğraşıyorum 8 aydır. Gerçekten çok uğraşıyorum. Derslerimi bile etkilemedi çok şükür. Ama nasıl etkilemediğini, tek başıma neler yaşadığımı bir de bana sorun. Evde ağlayıp rahatlama şansım bile yoktu, öyle bunalımlı bir haldeydim. Ramazan'da sahuru beklerken ağlayarak ders çalıştım. Ve en rahat çalıştığım zaman o zamanlardi. Çünkü gündüzleri insan kendini sıktıkça, etrafındaki insanlara yaşadıklarını belli etmemeye çalışırken çok daha fazla yoruluyor. Gündüzleri ders çalışamıyordum o yüzden sıkıntıdan. O vakitler boş geçmesin diye de gündüzleri spor yaptım, namaza başladım ilk zamanlar, sonra bıraktım, Almanca öğrenmeye çalıştım, İngilizce dizi film filan izledim, kitap okudum birsürü. Gerçekten psikolojik olarak o kadar yıkıktım ki, kitap okumayı geçtim, film izlemeye çalışırken resmen ıstırap çekiyordum, kesinlikle hiçbir şeye odaklanamadım. Ve o halde bile gerçekten birçok şey yaptım. Hayattaki en büyük başarım kesinlikle küçükken yaşadıklarımı atlatmış olmam, kazandığım bölüm, ileride mesleğimde yaptığım şeyler olmayacak. Benim hayatımdaki en büyük başarım şu an bir yandan ölürken bir yandan çabalamam. Ölsem daha kolaydı, gerçekten çok kolaydı, hatta çok istedim. Her şeyi bırakayım istedim. Ama biliyorum ki ölürsem hiçbir şeyin anlamı olmayacak, kendi elimdeki iradeyi kullanmış olmayacağım. Benim irademin bu hayattan kaçıp kurtulmaktan çok daha fazlası olması gerekiyordu. Yaşamak için bile irade gerektiren bir zamanda bunca şeyi yapmış olduğum için gerçekten çok mutluyum. Bir yandan özgüvenim o kadar yerlerde, sürekli ağlayıp yalvarıyorum. Bir yandan da o kadar çok uğraşıyorum ki, kendimin bir şeyler yapabildiğini bilmek özgüvenimi geri kazandırıyor. Şu an da tek ihtiyacım olan böyle böyle kendimi motive edip geliştirmeye çalışmak sanırım. O yüzden planlı hareket edeyim diye yaptıklarımı hem kendi notlarıma kaydediyorum hem de birileriyle paylaşmak istedim :)

Tek derdin ders çalışmak olsun bence de, iş güç sahibi çoluk çocuk sahibi çok insan oldu intihar eden. Bu durum görünenden daha ağır bence insan bazı şeyleri ancak başına gelince anlayabilir.

Ben böyle şeyler okumayı çok seviyorum gerçekten. umarım bu düzeni devam ettirirsiniz Ben de bir yerden başlamak istiyorum da güçsüz hissediyorum kendimi. Bu arada gereksiz bir bilgi söyleyebilirdim size ama söylemeyeceğim siz anladınız :) umarım her şey güzel olur sizin için.

Şizofren.

Neden yzaklaştırıldın? Kendini mi uzaklaştırdın yoksa?

Teşekkür ederim hocam ama yazmasaydınız keşke ikiniz de benim konuma. Kavga edecekseniz beni kullanmayın lütfen, özel mesaj atın veya başka konu açın.

Şükür bende bir problem yok ama sizin durum fena.

İnşallah hocam, teşekkür ederim. Size de başarılar :)

Doktor mu tanı koydu hocam? Çok geçmiş olsun.

Sağolun hocam. Size de başarılar.

1. Sınıflara kendimden çok acıyorum. Hatta 2 yıllık bölüme gidenler muhtemelen üniversite göremeden mezun olacaklar. Allah hepimize kolaylık versin. İnşallah geçer artık korona :(

18 Kasım: Dün 2 gibi uyudum sanırım. Sabah kalktığımda 9u geçmişti saat. 11e kadar filan boş boş oturdum galiba. Müzik dinledim, forumda gezdim filan. Sonra Pretty little liars izledim yine 2 bölüm. Öğleden sonra ders çalışmaya başlayabildim anca. Kendime çok sinir oluyorum istediğim zaman uyanıp çalışmadığım için. Neyse, yaklaşık 3 saat filan düzgün çalıştım heralde yine de. Sonra akşam yemeği yedim, video izledim youtubeden. Fizyoloji çalıştım bugün, dün de fizyoloji çalışmıştım. Dünkü konular biraz daha sözeldi, bugünküler daha sayısaldı. O yüzden bugünkü konuları daha çok sevdim aslında, kalp kasılmasıyla ilgili bir şeyler. Ama birkaç gündür düzgün odaklanamıyorum. Bir şeyler de düşünmüyorum ama yine de beynim boş gibi hissediyorum. Sanırım çok fazla telefona baktığım için oluyor böyle. O yüzden birazdan telefonumu bırakıp çalışmaya çalışacağım. Ders notlarından çalıştıktan sonra textbook okumayı da düşünüyorum. Hatta üşenmezsem özet çıkarmam da lazım. Bugün hiç kahve içmedim, önce kahve yapıp öyle çalışmaya başlarım herhalde. Gece yatmadan önce de yine Harry Potter okumayı düşünüyorum. Dün gece çok az okumuştum, telefondan okuduğum için rahatsız oluyorum okurken. O yüzden evdeki ingilizce kitaplarımdan da okuyabilirim belki. Yarın inşallah daha güzel bir gün olur. Her günüm aynı geçiyor gerçi ama bazı günler kendimi daha boş hissediyorum. Hiçbir şey yapasım olmuyor gerçekten. İnşallah yarın da öyle olmaz.

19 Kasım: Bugün yine geç uyandım. Müzik dinledim, video filan izledim youtubede, forumdaki konulara baktım. Öğlen 1 gibi çalışmaya başladım galiba. 1'den 2'ye kadar fizyoloji dünkü çalıştığım konuları tekrar ettim. Sonra 2'den 5'e kadar filan anatomiden diyafram çalıştım. Akşamüstü dışarı çıkacaktım yürümek için ama yağmur yağdı, gidemedim. Yağmurlu havaları çok seviyorum aslında ama korona var diye nezle olmaktan bile korkar hale geldik, o yüzden dışarı çıkmak istemedim. Onun yerine dizi izledim. Sonra da akşam yemeği yedim. 1-2 gündür tatlı, abur cubur tarzı şeyler fazla yemiyorum. İnşallah böyle devam ederim yoksa hareketsizlikten obez olacağım gibi geliyor artık. Genelde gündüzleri düzgün çalışamıyorum. Geç kalktığım için daha da uykulu oluyorum ve boş geçiyor. Ama inşallah bu akşam da dünkü gibi düzgün çalışabilirim. Bu sabah kahve içmiştim, o yüzden akşam kahve içemeyeceğim sanırım :( Onun yerine ıhlamur filan yaparım muhtemelen çalışmaya başlamadan önce. Kısacası hayatımda bugünkü tek değişiklik kahve yerine ıhlamur içiyor olmam. Karantina biterse günlük hayattaki sıradan olaylar bile çok değişik gelecek diye düşünmeye başladım. Öyle boş geçiyor her şey. Neyse, şimdilik buna uyum sağlamam gerekiyor. Şu an hayatımda yapmam gereken tek değişiklik de sabahları erken kalkmaya alışmak. O yüzden yarın sabah namazına kalkabilirsem geri uyumamam lazım. Öyle olursa gündüz de 4-5 saat verimli çalışabilirim belki. Bu arada Harry Potter okumayı da bıraktım. E-kitap okumak hiç bana göre değil, zaten online eğitim yüzünden gözlerim bozulacak. O yüzden evdeki normal kitaplardan okurum muhtemelen. En son Çavdar Tarlasında Çocuklar'ı okumuştum. Bugün de başka bir kitaba başlarım belki. Karantina başlarında moralim bozuk olduğu zamanlar birsürü kitap almıştım, en azından onlarla vakit geçiririm diye. Çoğunu okudum ama kalanlardan seçerim birini. Hangini okuyacağımı da yarın yazarım. İyi akşamlar herkese :)

2. Sınıfım. Sözde tıp okuyorum ama okula sadece 4-5 ay gitme fırsatım oldu. Gerçekten çok kötü hissediyorum artık. O kadar da isteyerek gittiğim bir bölümdü, anatomi labı bile görmedim hiç. Eskiden cerrah olmak istiyordum hatta, artık onu bile hiç istemiyorum. Çünkü doğru düzgün bir şey görmedim, insanlara zarar veririm bu halde anca. Siz kaçıncı sınıfsınız bu arada?

Sen ve eski sevgilim aşırı benziyorsunuz. Siz ilerde denk gelirseniz kesin evlenirsiniz.

Yok ne sorunu hocam. Sıkıntıdan açtım zaten konuyu da. Benim halimde olan insanlar vardır ille bu forumda da, o yüzden burada açmak istedim. Bir de başka forum da kullanmadım önceden, sadece buraya giriyordum, ondan buraya açtım. Konuda çok saçmalayan olmaz umarım. Düzgün devam ederse belki derslerden bıkmam, bunalıma girmem diye düşündüm. 1-2 gündür iyi devam ediyorum. İnşallah böyle devam eder. Teşekkürler :)

:D korkmayın hocam korkmayın, artık iplerimiz koptu, eski seviyede değiliz. yazmayacaktım da görünce dayanamadım. Siz hep böyle olun, bir gün sizi çok sevecek birisi çıkar illa ki. Güzellik müzellik boş işler, ülkede usturuplu insan kalmadı. Bunu söylemek istemiştim yalnızca. Tekrardan başarılar dilerim size.

Anlamakta zorlanıyorsanız cümleleri bir de tersten yazayım, öylesi daha kolay oluyordur belki sizin için. Pek de bilmiyorum durumu ama siz söylerseniz ona göre bir yol bulurum. Geçmiş olsun tekrar :)

Yok hocam ne rahatsızlığı, daha iyi olur hatta teşekkür ederim :) Ne okuyorsunuz bu arada? Bölümlerin derslerini bilmiyorum pek. Bir de dersleriniz senkron galiba sizin. Bizde o da yok, o yüzden sabah kalkma gereği duymuyorum, iyice öğrencilikten çıktım kısacası. Böyle insanların ne yaptığını okumak için tyt forumlarına bile giriyorum artık. Gerçekten hiç öğrenci gibi hissetmiyorum, inşallah düzelir her şey bir an önce

Hocam konu dışında değil de daha sakin ve ciddi bir yerde açsaydınız keşke konuyu :/ Gerçi forumun her tarafında sulandırmak isteyen oluyor illa ki. Hayatınızda başarılar dilerim eğer sınıfta kalmasaydım ben de 2. Sınıf olacaktım. Yakın bir zamanda sınav var çok korkuyorum umarım iyi olur :D Başarılar dilerim hayatınızda. Umarım sorun olmaz bu yazdıklarım silebilirim isterseniz.

Okulun ne zaman başlayacak? Ayrıca sevgilin görsün diye konu açma değmez bak benim değmedi. Biten bitiyor geri başlayacağının hayallerini falan kurma geri gelmeyecek gelse bile tekrar bitecek. Sağlam bir ilişkide ayrılık olmazdı unutma.