Hastalığım yüzünden hastaneye git gel git gel. O ortama girmekten nefret ediyorum. Yeter dedim artık. Çalışamıyorum da biraz toparlanayim diye. Babam geldi 58 yaşına adam hala koşturuyor iş falan. Bende normal olarak ondan para alıyorum. Ama varya ölüyorum ondan para alınca. Ehliyet parası aldım falan ama borç, vereceğim. Ya tamam şimdi babam da benim az azima sıçmadı ama psikolojik olarak bana zor zamanlar yaşattı. Ancak ne yapayım, kin besliyor insan ama uzun süreli değil. Hatırladıkca sinirleniyorum ama ne yapayım oğlum babam işte. Şuan hala kendime gelebilmis değilim. Canıma kıymamak için kendimi zor tutuyorum. Bir boka yaradığım yok. Külliyen zararım ulan. Piskolojik olarak da salak gibiyim. İyice delirdim. Aşırı iğrenç hissediyorum ya. Abime de çok üzülüyorum lan birde. Hayatını yaşayamadi. Peder yurt falan fistan derken hayatını yaşatmadi. Şimdide maddi açıdan da zorluk çekiyor. Çok üzülüyorum. Şimdi kendime bakıyorum naif olma isteğimi, iyi bir insan olma isteğimi kaybediyorum. Sinirden, stresden, üzüntüden saga sola küfürler yağdıran çekilmez bir insan dönüştüm. Hemde 20 yaşımda lan 20. Keşke hayat daha güzel bir yer olsaydı. Ulan bari ekonomi düzgün olsaydı. En azından babama abime falan yardımım dokunur du. Ne yapayım olm ne yapayım. Hayatı da yaşamıyorum. Sevgili yok aktivite yok falan. Kendimden de tiksiniyorum artık. İyice beğenmemeye başladım. Offff ulaannnn offfff.