Sadece bende mi var bu durum yoksa 21. Yüzyılın genel bir hastalığı mı? İnsanlar boş beleş şeylerle uğraşmaya, hazıra ve rahata alışmış. Hiçbir emek, hiçbir özveri yok. Yüksek değerde inanç ve değer kavramı yok. Buraya kadar söylediklerim evet bir şikayet ve yakınma. Ama parantez içindeki cümle bir şikayet cumlesi degil bir durum degerlendirmesi. Lütfen çarpıtmayalım. (Yüce hedefler yok denecek kadar az, millet en az 5k maaş alayım, gezeyim tozayım derdinde) Ben böyle olmak istemiyorum. 17 yaşındayım. Birçok şey için geç kaldığımı söylüyor içimden bir ses. Aslında kendime karşı yalnızken dürüst olabiliyorum. Hiçbir vasfın yok diyorum kendime. Sorguluyorum kendimi ve hayatı. Hiçbir zaman kadere ve Allah'a büyük boyutta bir isyan etmedim. Çünkü hatalı olan benim. Yahut bir hayır olduğu için istemediğim şeyler gerçekleşiyor. Bunları başta istemesem de zaman zaman iyi ki olmuş dediğim oluyor. Toplum içinde arkadaşa, aileye, öğretmene bu konuları açtığımda aradığım cevabı alamıyorum. İşte bu dedirttirecek cevabı bir türlü bulamadım. Arkadaşlar arasında genelde her şeyi alaya alma çabası olduğu için ciddi bir şey zaten konuşamıyorsun. Aile ise zaten bildiğim şeyleri söylüyor. Onlar en azından kendilerince bir çözüm söylüyorlar. Onlar da haklılar. En umutlu olduğum taraf öğretmenlerdi. Sınıf rehber hocam iyi değil bana göre. Sınifta da fazla sevilmiyor. Onla konuştum ama o da olmadı pek. Aslında herkes bir parça gerçeği söylüyor ama bunların bütününe ihtiyacım var benim. Büyük hedeflerim var. Ama bana çalışma isteği verecek itici bir gücü bir türlü bulamıyorum. Eve 18.30 da geliyorum. Üzerimde günün yorgunluğu oluyor ve bütün duyularım sanki bunu fırsat bilmiş gibi bu durumu vücuduma ve zihnime abartarak anlatıyor ve hiçbir faydalı iş yapma, kendimi geliştirme imkanım kalmıyor. 1 hafta önce bir şey yaptım. İnternette okuduğum şekilde programlı yaşamayı denedim ve irade ile mağlubiyet adı altında iki takım oluşturdum. Bir futbol maçı gibi programdaki saate uyarsam iradeye bir, uymazsam mağlubiyete bir gol saydım. İlk gün 3-1 kaybetti iradem. İkinci gün 4-1 kazandı iradem. Üçüncü gün 3-1 kazandı iradem. Ve şimdi ise on ikinci günde falanım. Skor kağıdı hala dolapta duruyor ama üçüncü günde. O günden bugüne kadar hiç çalışmadım. 5-0 mağlubiyet yazmaya gönlüm elvermedi. Şu an konuyu neden derse çektim bilmiyorum. Seneye bir sınavım var ve ona çalışmak zorundayım. Belki o yüzdendir. Bir azme ve itici bir güce ihtiyacım var. Ve değişiyorum. Doğrularım ve yanlışlarım sürekli değiştiriyor. Bazen değişmeyi istiyorum ve bazen de değişmekten korkuyorum. Doğrunun ve yanlışın birbirine girdiği şu dünyayı çok iyi gözlemleyebiliyorum. Başkasına nasihat edecek kadar gücüm var ama kendimi bir türlü düzeltemiyorum. Bir türlü kendime bir yol yordam tutturamıyorum. Üzerimde büyü yapıldığını veya kasıtlı nazar olduğunu düşünmeye başladım artık. İşin dini veya manevi boyutu bu tabii. Başlarda saçmalama diyordum kendi kendime. Ama çok istediğim halde olmayınca ister istemez suçu atacak bir yer arıyorum. Belki de haklılık payım vardır. Buraya daha çok şey yazmak isterdim. Hiçbir zaman derdimi tam olarak anlatamıyorum. Umarım yakın zamanda bu çile sona erer. Ruhum sürekli darda ve zihnim çok dolu. Buraya kadar okuyan varsa çok teşekkür ederim. Zayıf bir umutla bir kez daha burada denemek istedim şansımı. Belki güzelce nasihat eden bir abi veya arkadaş çıkar diye. İyi geceler diliyorum.