Dünya tarihinin açıklaması bile olabilir bu. Cahil insanlar her konuda sonsuz özgüven ile bir bilgiye sıkı sıkı bağlanıp onun reklamını yapabiliyor. Bir konuda fikrini çok güçlü şekilde belirtebiliyor. Fakat olayı bilen kişiler, maalesef tam tersine konu hakkında düşük bir özgüvene sahipler. Yani salak saçma fikirlerin bu kadar çok ses getirmesi bilinmesinin ve bunlara inanılmasının sebebi de bu. Aslında sadece pür cehalet de değil, bir konuyu gerçekten bilmeden duyduğu ilk fikire sapı sapına bağlananlarda olağanüstü bir özgüven söz konusu. Hatta öyle ki bu özgüven gösterilerini o kadar süre kimse bölmemiş ki artık bunlar taşlaşarak onlar için bir gerçek haline gelmiş. Bu özgüvenli insanlar, sizin gözünüzün yaşına bakmaz, ne kadar bildiğiniz önemli değil, onlar olayı anlamadan çoktan bilenlerdir. Onlarla bilginizle savaşamazsınız.

Çalışmayacak yanlış öngörülü bazı fikirlerin çok dillendirilmesi ve popülerleştirilmesi meselesinde zekanın oynadığı rol konusunda o kadar emin değilim . Ama Dunning Kruger etkisinin karmaşık bir evrimsel versiyonu mevcut. Bazı fikirler yanlış olsalar bile gerçekliği basitleştirerek veya etkin bir biçimde anlamlandırarak benimseyicilerine ve yayıcılarına olağanüstü bir özgüven verip müthiş bir popülerlik elde ediyorlar. Bilhassa ideolojilere veya dinlere dönüşen fikirler böyle. Bilimdeki fikirler ise uzman görüşünden geçiyor. Uzun bir süreç sonucunda kabul görüyorlar veya akademik spekülasyon materyali olarak kalıyorlar. Kitlelere bunlar daha yabancı. Kitleler daha çok ideoloji ve dinle ilgili. Kitle akademik bilimdeki gibi belirsizliklerle dolu ve çok boyutlu bir spekülasyondan ziyade dinler ve ideolojilerdeki gibi tartışılmaz bir hakikatin peşinde koşmak istiyor. Rahat veya münasip yaşamak için kolay tüketilebilir hazmedilebilir bilgi istiyor. Ortodoks inancının ötesindeki fikirlere düpedüz kapalı oluyor.