26 yaşındayım. 10 ay önce bir firmada işe başladım. Onun için İstanbul'a taşındım. Burada kimseyi tanımıyorum, ofis dışında takılacağım bir arkadaşım yok. Ofisteki herkes evli, düzenini oturtmuş orta yaşlı kesim. Son 2 yılda 2 kez ciddi bir ilişki teşebbüsüm oldu ama ikisinde de tanıdıkça karşı tarafla ne kadar mutlu olamayacağımı fark ettim. Kafa yapılarımız, hayata bakış açılarımız farklı. Tanıdıkça ikisiyle de yakınlaşmaktan uzaklaştım ve şimdi ilişkiye dair bir hevesim ya da beklentim yok. Şubat - Mayıs arasında Tinder'da eşleştiğim kişilerle buluştum beklentim olmadan. Altı, yedi kişiyle birden fazla görüştüm ama içlerinden birinden uyuz kaptım ve üç ay onu atlatmaya çalıştım. Bir aydır uyuzum yok ama etkileri devam ediyor. Vücutta şişlikler, izler, kaşıntı. Zaten o sırada İstanbul'da feci bir uyuz salgını olduğunu öğrenmiş bulundum. Bir sağlık çalışanıyla buluşmuştum, muhtemelen ondan bulaştı. Daha sonra mesajına geç cevap verdiğim için beni engellediği için mesaj atıp soramadım. Neticede şimdi tanımadığım kişilerle buluşmak da istemiyorum uyuz endişesinden dolayı. Hayatıma bir şey katmıyorum. Bir günüm, hayatımın gerisine kalıcı bir iz bırakmıyor. Ofiste günümü tüketiyorum, eve gelip karnımı doyuruyorum, bir şeyler izliyorum ve uyuyorum. Spor salonuna yazıldım uyuz tedavim bitince, ama ona da gerçekten bir bütçe ayırmanız gerekiyor ve hep tam olarak tutunmakla yarım bırakmak arasında gelip gidiyorum sürekli. En azından sağlıklı beslenmeye çalışıyorum ki vücuduma iyi bakmış olayım. Üniversite son senemde İtalyanca çalışıyordum, onu tamamlayabilirim hala hatırlıyorum. Ama bunu da \"erteleme\" hastalığına yakalandım. Bir türlü o rutini başlatacak kıvılcımı yakamıyorum. Eve gelince spor salonuna gitmediysem kendimi yatağa atıyorum ve uyuyana kadar yatakta film/anime izliyorum. Düzenimi oturttum ama hayatımın bir anlamı yok. Ne mutlu yaşıyorum ne de bir şeyler katıyorum kendime. Bu hiçlik döngüsünden çıkmam gerek ama nasıl bilmiyorum. Siz de böyle hissediyor musunuz?