Son 8-9 aydır kendi isteğimle içime kapanmamda küçüklükten beri ciddiye alınmamam ve kimsenin beni samimi olarak sevmediğini düşünmem etkili oldu. \"Kimseyle konuşmayayım kimseyle fazla iletişim kurmayayım, ne de olsa insanların %99'u kendi ufak çıkarları için birbirlerini kullanıyor ben de bu işin parçası olmak istemiyorum.\" diye düşünüyordum ama 8-9 aylık bir süreçten sonra yanıldığımı düşünmeye başladım. Hayatımın en zor yılıydı. Bu kadar fazla yalnız olmak beni aşırı depresif ve çaresiz hale getirdi. Sanırım gerçekten de duygusal bir yakınlık gerekiyormuş. Forumda kız arkadaş meselelerinden depresyonda olan insanları anlıyorum artık. İşin diğer tarafında da genetik, sosyakültürel farklar sebebiyle muhtemelen seçen değil seçilen taraf bile olamayacağım. Yalnızlık gerçekten çok zormuş Allah herkesi kafa dengi insanlarla karşılaştırsın.