Yıllar yılı bir arkadaşım vardı, kendisiyle aile dostluğundan tanışırdık. Küçüktük ve ailemiz bizleri iyi anlaşıyoruz diye aynı okula, dershaneye almıştık. Beni taklit ettiğini ilk kıyafetlerden anladım. İlk başta herhalde hoşlandığı için soruyor zannettim fakat ben ne giysen 2 3 güne benimle aynı gömlek, aynı çanta artık aklınıza ne gelirse giymeye başladığını anladım. Neyse dedim biz dostuz, böyle şeyi dert etmeyim ya, herhalde bana öyle geliyordur? Sonrasında teker teker bu hareketleri çoğalmaya başladı. Beni, takılarımdan tut ayakkabım, hobilerim, arkadaşlarım hatta gülerken utanırdım elimi yüzüme götürmemi bile -mimiklerimi- benden almıştı. Ne varsa götürdü benden. O artık ben olmuştu. Ben ise bunu kendime dert bilmiştim, her gün bunun için daha kötü olmaya başladım. Daha az güldüm, daha eğri durmaya başladım. Kurtuldum, yavaş yavaş hayatımdan çıkarabildim. Kanser gibi hayatımı kapladı, zift gibi üzerime yapıştı. Olayların tamamını anlatmadım, çoğunu sildim. Daha neler neler çektim ondan. Mezuna kaldığım sene gece 4'e kadar tam odamın yukarısında bildiği yerde odama kadar gelen sesle müzik açması mı diyim, film izlemesi mi diyim. Yatacak yerin yok arkadaş Çıkarılan hayat dersi: Çok güvenmeyin, çok samimi olmayın, çok hayatınıza sokmayın insanları -artık dost mu dersiniz- En yıkıcı şey, düşmandan çok, dost kazığı oluyor.