Şu anda 23 yaşındayım, üniversitede okuyorum. Bebeklikten bu yana kronik böbrek yetmezliği hastasıyım, diyalize giriyorum haftada 3 kez. Tabii bu bu kadar uzun süre ve küçük yaşta hasta olunca etkisi de büyük oluyor. 50 kiloyum, boyum 172 ve çocuk gibi gözüküyorum. Ünide beğendiğim birisi var ama beni bu şekilde beni kimsenin istemeyeceğini bildiğim için hep sessiz ve kenarda kalıyorum. Yani aslında olsun isterdim sonuçta kaç yaşına gelmişim ama kendimi durduruyorum. İnsanlar acımasız, rezil olmak istemem. Ölene kadar yalnız yaşayacağım, ben tanrının yalnız adamıyım. Edit: konu kız konusu değil, sadece sıkıntımı söylemek istedim, neden sonsuza dek yalnız olmak zorunda olduğumu.