Uzun zamandır buraya gelip buraya dert yanmıyordum. 23 yaşına merdiven dayadım. Ömrüm boyunca hep sağlam idealist bir kafada oldum çalışkandım ve hayallerimin peşinden sızlanmadan erkek gibi koştum ve emeğimle kazandım lakin sağlık sorunları peşim bırakmadı ve kazandığım her şeyi kaybettim. Saygınlığımı mesleğimi şimdi ise üniversiteden mezun olacağım ama aklım hep kaybettiklerimdeydi. Hiç sıradan bir insan olamadım sokaktaki serserilerden herkesle flörtleşen flörtöz kızlardan hepsinden torbacılardan uyuşuklardan hepsinden nefret ettim. Yaratıcıya inanma kavramımda çok azaldı ne yazık ki çünkü ben bu zihinde ve iradedeyken benim yaşadıklarım kader olamazdı. Üniversite son sınıfım eğlen gez toz ama bunlar bana göre değil bana disiplin ve sağlam irade ahlak lazım ve bunların hiçbiri geçerli değil kaybettiğim şeylerde bunlar üzerine zaten şimdi mezun olacağım ama öfkeliyim her şeye sokakta ki çiftlere kadınlara erkeklere en çokta zorba karakterli insanlara. Bir amacım kalmadı.