Hayat artık hiç yüzüme gülmüyor dostlar. 1 tane iyi bir şey olsa ardından 10 tane kötü şey peşinde geliyor. Herkes konuşmamdan şikayetçi. Diksiyonum bozuk değil ama konuşmaya konuşmaya bu yetimi kaybettim. Bazen konuşma güçlüğü çekiyorum. Geçen gün sırf bu yüzden babamla kavga ettik. Söyler misiniz bana benim suçum ne? Bu zamana bir şey söylersem bir şey yaparsam babam kızar belki diye hep sustum hep kendimi bir şeylerden soyutladım. Ailem sürekli beni sindirme peşindeydi zaten. Tek istedikleri onların kölesi olmam, hayatımın her alanına müdahale etmeleri... Mesela youtubede sınıftan birinin hazırladığı videoyu bulup izlemişler. Doğum günümden sonra foto çekindik (1 erkek-8kız). O fotoları görüp kızdılar. Sonra okul gezisine gittim. Pamukkalede koreli, çinli kızlarla çekindiğim fotoları görünce kızdılar. Neymiş kızlarla takılmam için mi geziye yollamışlar. Çalışmaya başlıycam şimdi ama hala bana çocuk muamelesi yapıyolar. Eve çıkıcam ailem sürekli (2-3 ayda bir) seni kontrole gelicez diyo. Hatta üniversitenin ilk günü her saat başı aramışlardı. En son arama diye bağırınca aramadılar şükür. 1 ay falan konuşmadık. O kadar iyiydiki. Sonra aramaya başladılar yine ama bu sefer haftada 2-3 kereydi. Artık o kadar bunaldım ki hiçbir şey yapasım yok dostlar. Yemekten bile yemiyorum. Sadece odada takılıyorum. Ya uyuyorum ya da dışarıyı izliyorum. Lütfen yardım edin.