Hastane diyaloğu. "Gülüm, ben Osmangazi durağında taksiciyim. İşten çıktım gece. Bayinin önünden geçerken durdum. İki tane bira, bir de sucuk aldım. Severim çiğ sucuğu. Yedim içtim işte bir kenarda. Sonra eve girdim. İki tane kızım var benim, ellerinden öper. Yatmışlar. Yanlarına sokuldum. Seveyim biraz dedim, bütün gün görmüyorum zaten. Kokuyorsun diye öptürmediler. Hanımın yanına gittim. Ona sokulayım dedim. Surat beş karış Öff dedi itti beni göğsümden. Delirdim ben. Camı çerçeveyi yumruklamışım hiç hatırlamıyorum. Sonra komşu aldı, buraya getirdi beni. Adam kan kaybından ölüyormuş. İki kolunda kırktan fazla dikiş. Zor yetiştirmişler. 'Niye be abi? Dedim. Değer miydi?' 'Ne bileyim be gülüm? Sabahtan geceye it gibi çalışıyorum.' Kim için? Onlar için. Ayda yılda bir canım çekmiş, sucuk almış yemişim. Ne diye horluyorlar beni? 'Abi horlamamışlardır ya. Hem kötü kokar o.' 'Koksun...! Ben hayatımı onlara feda etmişim lan! Bir gece kokuma dayanamıyorlarsa... böyle hayatı.' Abi bu kollarla nasıl çalışacaksın? Bir şey olmaz. Ben bir zaman kırık ayakla iki ay kullandım taksiyi. Cevap veremeden doktor geldi "tamam sen gidebilirsin" dedi. Genç dedi. Efendim abi? Bekarsın di mi? Evet abi. 'Sakın evlenme. Bir sucuk bile yedirmiyorlar adama...'