acıdan yasamak pahasına kaçtık. iki kere ikinin dört oldugunu kabul etmek kadar büyük bir acı var mıdır dünyada? bu bile böyleyken iyiyi güzeli dogruyu ve kutsalı sorgusuz olumladık. kendi mezarımızı kazarken yeterince iyi kazarsak infazdan kurtulabilecegimize inandık. ideali, optimumu, maksimumu gerceklestirmek yükümlülügümüz varmıs gibi yasadık. hicbir sey yapmamak hakkımız oldugu aklımızdan gecmedi bile. bir secim yapabilecek oldugumuz... maalesef ki yaşamadık.