Aslında üzülmek değil de çocukluğuma dönüyorum.. cok tuhaf bi his. Bütün cocuklugum gözümün önüne geliyor, onunla ilk buluşmamizda pizzacıya gittigimiz gün aklima geliyo. Kibar olcam diye çatal bıçakla pizza yemeye calisiyodu ben dedm nabiyon ya pizza öle mi yenir dedim 'ben hep bole yiorum' dedi kizardi utandi yanaklari kirmizi kirmizi oldu. Gözlerime bakamadi. anladim yalan soledigini ama bisey demedim. Bosver artik böle ye diyerek eline verdim pizzayi... durumlari pek iyi degildi küçük bi gecekonduda yasiyorlardi onun o sicakligini samimiyetini sevmiştim.. yillar sonra itiraf etti bana dediki ben hayatimda ilk kez seninle pizza yedim