Tanıdıkta bu biraz daha az oluyor heralde. Yabancı birisine bir şey söyleyecek olsam Söylemekten çekiniyorum, 10 kere nasıl söyleyeceğimi planlıyorum. Kötü konuşmaktan korkuyorum. İçimde saçma sapan bir çekingenlik var. Konuştuğumda illaki bir yerde saçma bir şey söylüyorum. Ya arkadaş adam akıllı düşünmeden planlamadan demek istediğim şeyi rahatça söyleyemiyorum ya. Sürekli bir toparlama yapmam gerekiyor. Sanki o düşünce benim düşüncem değil de onu benimsemeye, anlaşılır ifade etmeye çalışıyormuşum gibi hissediyorum. Hani bir konuda seller gibi konuşursunuz toparlama vs falan yapma ihtiyacı duymazsınız ya, işte ben bu tarz meselelerde onu yapamıyorum. Hele bir de karşımdaki kişinin suratı mahkeme duvarı gibi ise bana bön bön bakıyorsa mezara giresim geliyor. Bu durumu yaşayanlar var mı?