Ben kendimi ateist olarak tanımlamıyorum ancak bir dine veya yaratıcı güce de inanmıyorum. Açıkçası bu tür konulara karşı 'nötr' düşünesindeyim. Benimde sizin gibi hissettiğim çok konu oldu. O zamanda kendi kendime 'Bu haksızlıkları yapanların haksızlıkları yanlarına kar mı kalacak?' diye sorar duruma isyan ederdim. Sürekli olarak bunun yanlış olduğunu söylerdim. Ancak zamanla aslında kendimin yanlış düşündüğümü, yanlış bakış açısıyla yaşamı değerlendirdiğimi farkettim. Öncelikle bugün insan zihni olaylara doğduğundan beri maruz kaldığı 'dini' telkinler çerçevesinde bakıyor. Dinsiz veya ateist bir ailede doğmuş olsanız bile toplum içinde ilaki dini telkinlere maruz kalıyorsunuz. Doğal olarak ister istemez insanlığa ve yaşanılanlara bu çerçeveden bakıyorsunuz. Bu telkinlere göre herşeyin bir nedeni ve sonucu olmalıdır. Halbuki bunun böyle olmasına gerek yoktur. Doğa dediğimiz şey tesadüflerle, düzensizliklerle ve kaosla doludur. Yani herşeyin bir düzen içinde olmasına gerek yok. Bu nedenle yaşanılan acı olayları bir nedene bağlamak hem anlamsız hem de avuntudur. Doğal olarak insan bunları bir nedene bağlayınca bu nedenin sonucunun da olacağını düşünür. Bir nevi kendi kendini avutur. Adalet mi yok?O halde insan adaletin sağlanmasına çalışmalıdır. Hastalık mı var?O halde insan hastalığın çaresini bulmaya çalışmalıdır. Uvzun mu eksik?O halde insan kaybedilen ya da doğuştan olmayan uvuzların yerini dolduracak icatlar üzerine çalışmalıdır. Kısacası neyi eksik görüyorsak, nerde hata varsa bunları düzeltecek tek güç ilahi bir kuvvet değil insanın kendisidir. İnsan bunun için mücadele etmelidir ve bunun için yaşamalıdır. Zaten insanlık tarihide bir nevi bunun mücadelesidir. Eğer bu mücadele olmasaydı bugün hala daha mağaralarda ve ağaç kavuklarında yaşıyor olurduk. Ölüme gelirsek... Ölüm konusunda kesin birşey söyleyemiyorum. Önceden de belirttiğim gibi bir tanrıya inanmıyorum. Dinlere de inanmıyorum. Bu konularda 'nötr'üm. Lakin şurası bir gerçek ki hiçlikten meydana geldik. Bizi birisi ya da bir güç yarattı veyahut rastlantı sonucu var olduk ancak birşekilde var olduk mu olduk. Demek ki ölüm herşeyin sonu olabilir de olmayabilir de. Bu nedenle ben ölümü mutlak bir son ya da yok oluş olarak görmüyorum. Zira böyle değerlendirirsem kendi doğumumu açıklayamam. Zira sonuçta birşekilde var olmuşum. Bu nedenle klasik olacak ama ölüm kısaca doğmadan önceki halimizdir. Ölünce sadece doğmadan önceki halimize geri dönmüş olacağız hepsi bu. Öldüğümüzden dahi haberimiz olmayacak. Ölümümüz sadece bizi tanıyanlar için üzücü bir durum olacak. O halde ölüm konusunda endişelenmenin bir anlamı yok. Ölümü mutlak yok oluş olarak değerlendirmenin de bir anlamı yok. Mühim olan yaşadığın sürece işe yarar bir insan olmaya çalışmak. Bence asıl mühim olan şey tam olarak bu. Bunu özümsedikten sonra karşılaştığın sorunlarıda aynı şekilde özümsüyor ve umursamıyorsun. Zira zaman durmadan akıp geçiyor ve bugün sorun ettiğin, üzüldüğün herşey geçmişte kalıyor. Sonuçta hepimizin döneceği yer doğmadan önceki yer. Hepimiz aynı noktaya doğru gidiyoruz. Öyle ya da böyle hepimizin eşitleneceği bir gün olacak. Bu nedenle sana yapılan haksızlıkları ve adaletsizlikleri dert edip kendi kendini üzme. Hepimizin başından böyle durumlar geçmiştir ve geçmeye devam etmektedir.

Öncelikle senin hislerini aşırı iyi anlıyorum. Bizzat yaşadım zamanında. Elbette inançsızlık insana ağır psikolojik darbeler veriyor. Haksızlığa uğradığında ve elinden bir şey gelmediğinde inanacak, tutanacak bir Tanrı, Metafiziksel herhangi bir varlık olmaması - puan. + puanı ise seni değişime itmesi çünkü yukarıda seni izleyen, anlayan, cezalarla adaleti sağlayacak biri olmadığını biliyor kendin adaleti veriyorsun. Tanrıya bu konularda inanmak, güvenmek uyuşturucu kullanmaktan farksızdır. Aslına bakarsan Tanrı sadist biridir. Senin tüm bu acıları çekmene sebep olan kişidir. Senin olumsuz duyguları yaşayacağını bilmesine rağmen her şeye izin veren kişidir. Bu böyle olmak zorunda mıydı? Koskoca Tanrı iyi-kötü diye zıt kavramları yaratmak yerine bambaşka, insanın aklına hayaline gelmeyeceği mükemmel bir sistem kuramaz mıydı? Tanrı olsaydı kurardı. Bazıları diyor işte kötülük olmazsa sınav olmaz, olur arkadaşım ama insan olarak aklımıza getiremiyoruz. Tanrı bu denli basit düşünmüş olamaz. Çok kötü bir yol bu. Özellikle Tanrı denilen varlığın bizim yaşadıklarımızı yaşamayacak olması ayrı bir konu. Tanrı hiçbir şekilde seninle sesli iletişim kurmuyor. Semavi dinler bu sesli iletişim yada görüntüsel iletişimi imkansız kılıyor. Bildiğin hayali arkadaş oluşturuyorsun yani. Kutsal kitaplarda geçen sözlerden 100 kat daha anlamlı, derin sözler edebiyatçılarda, şairlerde, filozoflarda bulunabilir. İnsan gibi pislik birini yaratacak kadar kafayı sıyırmış bir ilah düşün. Seni yaratan o zaten. Bu kaosu yaratan o. Aklına böyle şeyler getiren ve uygulayan kişinin sonunda masalımsı bir mutlu sonla hediye vermesi çok mantıksız değil mi? Senin yaşadıklarını ben de sancılı olarak yaşadım. Kolay kolay terk edilmiyor ilah inancı. İlk olarak ben deist olmuştum o zamanlar popüler kültür değildi deizm. Çoğu kişi bilmiyordu. Deist olma nedenim Tanrısızlıktan huzursuz olmamdı. Zaman geçtikçe olgunlaştıkça taşlar yerine oturdu. 4 yıllık sorgulama ve araştırma ardından şuan agnostik/nihilist biriyim.

Hocam yazarken de bunları bilerek yazdım, her ne kadar yönetim altında olsak da ayrı bir hayatımız var. Sorgulanıp da cevap bulunamayan sorulara yanıt vermesi güzel bence. Mesela 'neden ben' sorusu, milyonlarca insan içinden neden ben.. Din bu anlamda insanın yükünü hafifletiyor, gerçi din başlı başına bir sorumluluk o ayrı.

Cevabın için cok sagol hocam. Benim bahsettigim adalet insan eliyle saglanabilecek türden değil, öldüreni öldürerek mi adaleti sağlayacağım? Hocam şöyle diyeyim, ben içimde gerçekten tamamen zıt düşüncelere sahip bir insanım. Mesela bir yandan dini ve ahlaksal anlamda iyi bir insan olma çabasındayım bir yanım da insanlara karşı bir umursamazlık içinde. Mesela dine inanmayan bir insanı ben hiç yadırgamam, yargılamam. Çünkü bu insanın bana karşı hiçbir sorumluluğu yoktur. Toplumun genel ahlak yasaları da geçersizdir. Bana göre sadece iyi olmak için iyi olmak saçmalıktır. Kafam bu anlamda karışık, din yoksa iyi olmanın da bir anlamı olmadığını düşünüyorum..

Neden olmasın ki, dünyada milyonlarca ateist var. Herkesin farklı görüşü var.

İnanmaya beni en çok teşvik eden şey budur, adaleti sağlayacak bir gücün varlığı. Adalet sağlandı mı peki?

çok güzel söylemişsin hocam, bence de bir gün eşitleneneceğiz, ama adaleti sağlama konusunda insanın elinden gelmeyen durumlar oluyor, mesela biri bana zarar verdi diyelim onun zarar görmesine sebep olacağıma bunu ilahi adalete bırakıyorum..

Dünya bir sahne. Herkes rolünü oynuyor. Sen de oynuyorsun kendi sahnene göre. Ben de oynuyorum kendi sahneme göre. Bu rol bazen zamanla oluşur. Bazen de kendimizi bildiğimizden beri bu rolün içindeyizdir.

sağlanacağına inanıyorum, belki yaşarken belki ölünce sağlanacak. Eğer ya ahiret yoksa derseniz de en azından bu inanç hayatta kalmama yardımcı oluyor.

Adalet 6 harfli bir kelimedir