bu konu sizi biraz sarsabilir... yine bir puslu havanın verdiği uyuşmuşluk hissi ile kyk daki kokuşmuş yatağımda iğrenç bir sabaha uyanmıştım. Odamda kimseler yoktu ve bu odanın içine derin bir karamsarlık ve hüzün sisleri salarken benim de bağırsaklarım odanın içine zehirli duygular salmaya başlamıştı. Her sabah olduğu gibi bu sabah da derin bir üzüntü hissederek tuvalete doğru yöneldim. Aynada çirkin suratıma bir göz atıp daha fazla bu acıya dayanamadığım için klozetin sert ve yalnız kapaklarına benim yanakları dayadım. Evet yine her sabah olduğu gibi karnımın içindeki şeytani atıkları tuvalete bırakmayı planlıyordum. Patır patır ve sert sert derin darbelerle klozetin içine düşen atıklar şıp şıp ses çıkarıyordu. Bu ses o atıkların boşalması ile gelen rahatlamayla beni mest etmeye yetiyordu. İşim bitmişti. Artık bu ruhani tuvalet zindanından çıkmam lazımdı ki o da ne!! Peçete yok!! İşte şimdi ıslak totom ve derin düşüncelerimle karanlığa doğru gömülmeye başladım. Nasıl da böyle bir şey olabilirdi. Yıllardır her tuvalete girdiğimde yanı başımda olan hiç umursamadığım basit bir nesnenin olmayışı nasıl olur da beni bu kadar derinden sarsabilirdi? Şimdi anlamıştım aslında yanımızda olup önemsemediğimiz şeylerin yokluğu çok önemliydi. Islak totomu pijama ile sildikten sonra ağlayarak tuvaletten çıktım. Öyle derin ve içli ağlıyordum ki. Bu Tanrı'nın bana verdiği bir cezaydı...