7. sınıfa başladım artık ortaokullu olduk büyüdük abi olduk herkese dayılanabiliyoz ergenliğe de girmişiz atarlanmaya başlamışız. O sırada uzayan boyumla tenefüslerde okulun bahçesinden geçen küçük 1. 2. sınıf çocuklarını görüyom gerçekten çok sinir oluyorum. Kendini yırtarcasına koşuyorlar olum senin zorun ne de öyle koşuyorsun!. Ama bunu düzeltme kararı aldım hem de biraz keyfim yerine gelecekti ilkokul ile ortaokul ayrı bloklarda olduğu için izimi kolayca kaybettirebilirdim. Okulun bakçesinde yanımdan var gücüyle koşarak geçen küçük çocuklara çelme takıyordum. Öyle bir yere düşüyorlardı ki aynı korku filmlerindeki gibi \"ŞILAAAAAAAAK\" diye yapışma sesini duyunca içimden derin bi \"OOOOOOOOOOHH \" çekiyordum. Çocuk tabi ağlamaya başlıyordu yerinden de kalkamıyordu diğer öğrenciler yardımına koşuyordu bende o çocuğun acınası trajik halini büyük bir zevkle izliyordum. 2 yıl boyunca hemen her tenefüs küçük çocuklara çelme taktım bi kaç kere başım belaya girdi arkadaşları kovaladı çelme taktığımı görünce ama ortaokul bloğuna kaçıp izimi kaybettirdim. Nöbetçi hoca beni görmeden her seferinde kaçıyordum. Ara sıra okul koridorunda da çelme takıyordum \"ŞILAAAAAAAAAK\" sesinin akustiği daha farklı geliyordu daha zevkli oluyordu okulun karanlık ve kasvetli atmosferinde çocuğun içler acısı halinin korku filmlerinden farkı yoktu.