Bir çoğunuz gibi benim de hayatım hiç iyi gitmiyor. Geçmişten geleceğe yemediğim tokat kalmadı annesiz babasız büyüdüm tek hayalim yuva kurmaktı ve annemin babamın bana vermediği aile sevgisini çocuklarıma eşime vermekti. Tam mutlu oldum dedim kardeş kazığı yedim yıllarca krediye mahkum edildim 30 yaşındayım 8 senedir borç ödüyorum. 65 bin küsür kredi ödedim hala da ödüyorum. Tam borcum bitecek allahıma şükür dedim bu sefer de kalp hastalığı çıktı %52 kalp yetmezliği ve hipertansiyon teşhisi kondu. Ben hayal kurmaya çalıştıkça o hayaller sanki benden kaçmaya çalışıyor gibi. En ufak şeye sahip olamaz oldum hayalini dahi kuramaz oldum. Her zaman demişimdir para önemli değildir önemli olan insanın huzurudur diye. Yanılmışım para çok önemliymiş geleceğe atacağım temellerin hepsi para ile atılıyormuş. Anlatsam roman olur derler ya aynen öyle bir durumdayım. Kafayı yemek üzereyim her şeye çok fazla takıyorum gençliğim bitti bazen kendimi mutfakta buluyorum kendi kendime diyorum ben burada ne yapıyorum beynimin kontrolünü dahi kaybetmeye başladım artık... 8 Senelik ilişkim var sevdiğime söyledim ayrıl git inan kızmayacağım gitmekte haklısın benim gibi yarım bir insan ile kim bir yuva gelecek hayali kura bilir ki. Anne baba vurdu yoklukları ile sonra da abim diyeceğim insan sonra kalp hastalığım sonra da bu ekonomik kriz. Sabır et demeyin dostlar kendimi bildim bileli sabır ediyorum sokaklarda kalmak aç susuz yaşamak koymuyor da hayallerimin git gide benden uzaklaşması canımı çok yakıyor kalbimin atışı dahi çok değişti artık bazen duracak gibi atıyor. Benim hayal kurmaya mutlu huzurlu bir yuva kurmaya hakkım yok mu?