Öncelikle merhaba, Başlıkta da belirttiğim gibi çok çekingenim bir yere tek gittiğimde sanki herkes bana bakıyor, kendi aralarında güldüklerinde sanki bana gülüyorlar gibi hissediyorum. Bu durumu aşmaya çalıştım ama yapamıyorum sürekli başa sarıyorum. Ne yazacağımı da tam bilemiyorum kendi hakkımı aramakta sıfırım, Biriyle tartıştığım zaman haklı olsam bile kendimi suçlu hissediyorum gidip özür dileyesim geliyor o kadar silik bir tipim var. Kendimi ifade edemiyorum 23 yaşındayım hala bir birey gibi hissetmiyorum kendimi bir şeyler yaptığımda sanki hep azar yiyecek gibi hissediyorum. Kendime ait bir şeyler alacağımda ya da bir olayla karşılaştığımda muhakkak birilerinden fikir alıyorum kendi başıma karar veremiyorum, üniversite öğrencisiyim hocalarla konuşamıyorum bile kendimi her konuda aşırı yetersiz hissediyorum. İnsanların bana acımasından çok korkuyorum. Bu dönem derslerim azdı yani çalışmak için vaktim vardı ama iş aramaya bile utandım daha doğrusu sitelerden vs aradım gidip bir mağazaya sormaya bile utandım. Aklıma hep şu geldi iş varmı diye soracağım kişi ya bana yazık fakir herhalde diye bakarsa diye. Biliyorum herkes hayatını devam ettirmek için çalışmaya mecbur ama bu aptal düşünce o kadar ağır bastıkı anlatamam. Aman bunu demeyeyim diye diye kendimi tuttum sürekli içime attım bu durumumu çevremdeki kimseyede açmadım bana acımasın diye. Bir yere giderken sürekli yanımda birini istiyorum en basit markete bile, yabancı biriyle konuşurken bazen tak diye cevap veriyorum ama bazen hmm bilmem tarzı aptal cümleler kurup kendimi ifade edemiyorum. Uzun uzadıya da yazmanın bir anlamı yok özgüven eksikliği sanırım en temel sorun. Gerçekten tavsiyenize ihtiyacım var şimdiden teşekkürler.