Evet, hayat acıdan ibaret. En azından benim için. Her safhada, inkarı imkansız ve iliklere kadar işleyen bir acı. Acıya son vermek belki de en iyisi. Göğüs kafesim sıkışırken bu kelimeleri buraya serpiştiriyorum. Acıyla doğdum, acı içinde öleceğim. Kim böyle olmasını isterdi ki, neden böyle olmasını isteyeyim ki. Kader değişmez, kişisel gelişim olayı bir yerde hikaye. Kalbinin en derinlerine işlemişse bazı şeyler, bazen yapacak bir şey yoktur. Ah o travmalar, her biri kaldırım taşlarında gizlenir ve beynime akarlar.