Her günüm çirkinliğim hakkında düşünmekle, dış görünüşümle ilgili kaygılar yaşamakla geçiyor. Özgüvenim zaten yoktu ama artık özsaygım da kalmadı kendimi çok değersiz hissediyorum. Sürekli yüzümü ve insanları inceliyorum, kendimi onlarla kıyaslıyorum ve farklılığımı, çirkin biri olduğumu görüyorum. Bu durum yüzünden aynı zamanda insanlardan, sosyal ortamlardan kaçınıyorum çünkü birileri bana baktığında rahatsız oluyorum, utanıyorum. Başkalarını umursamasam kendim aynalara, yansımama bile bakmak istemiyorum. Buna beden dismorfik bozukluğu diyemiyorum tam olarak çünkü hayali bir şey yok ve abartmıyorum. Gerçekten aşırı çirkinim, dikkat çeken belirgin fiziksel kusurlara sahibim. Bu benim tüm hayatımı mahvetti. Çocukluğumdan itibaren bir sorun olduğunun farkındaydım çevremdekiler de bana bunu hissettiriyordu. Göz önünde olmaktan kaçındım bu yüzden. Özgüvensiz, çekingen halim sosyal fobiye dönüştü zamanla ve sosyal fobi de hayatımı tamamen bitirdi. Yıllardır yalnız ve izole şekilde yaşamaktan psikolojik sorunlarım da ağırlaştı, her şey işin içinden çıkamadığım bir hale geldi hayattan bir beklentim kalmadı. Ne yaptıysam değişmiyor ki bir şeyler için motive olabilmek imkansız hale geliyor, sonuç hep başarısızlık. Kendimi biraz iyi hissettiğim zamanlarda da aynaya baktığım an, dışarıya çıktığımda moralim sıfırlanıyor. Birçok şey denedim, spor yaptım ama faydası yok. Sadece estetik ile çözülecek gibi de değil yoksa zaten bu kadar dert etmeyecektim. Benim istediğim sadece normal olmaktı ancak bu şekilde herkes gibi normal bir hayat yaşamamın bir yolu yok. İnsanların tuhaf bakışlarına ve zorba davranışlarına maruz kalmak zaten berbat bir şey. Kendimi kabullenmek istesem de çirkin biri olarak bu hayatta bir yerlere gelebilmem imkansız ki potansiyelimin olduğunu bildiğim halde birçok şeyden vazgeçmek zorunda kaldım. Yaşadıklarım eğitim hayatımı, geleceğimi de etkiledi. Üniversite ortamına psikolojik olarak dayanmak çok zor, okul hayatım boyunca yaşıtlarım gibi olmadığım gerçeği her gün yüzüme çarpıyor. Gençliğim hiçbir şey yaşayamadan yalnızlık içinde geçti ve ilerisi çok daha karanlık. İnsanlar acımasız, şekilci ve önyargılı, her ortamda varlığımdan bile rahatsız olduklarını anlıyorum ki ben bile kendimden nefret ediyorum. Ölüm tek kurtuluşum gibi geliyor. Hayat beni intihara sürüklüyor ve bana başka seçenek bırakmıyor. Hiçbir zaman sevilmeyeceğimi, insanlara uyum sağlayamayacağımı, başarılı olamayacağımı biliyorum. Toplumun bir parçası değilim, hiç olmadım ki. Bu şekilde devam etmemin anlamı yok. Ancak kendimi öldürecek cesaretim olmadığı açık. Bu durumda yapabileceğim hiçbir şey ve kaybecek bir şey de yok demektir, bundan sonra umurumda değil artık sonunu düşünmeden hareket edeceğim ne boş yere çabalamalı ne de üzülmeliyim.