ibret alınması gereken birkaç hikaye göndermek istiyorum BEBEK Genç kadın, bebeğin güzelliği karşısında büyülenmiş gibiydi. Kıvırcık sarı saçları, iri mavi gözleri, kalkık bir burun ve küçük kırmızı dudaklarıyla bir kartpostalı andıran bebek, kadının şimdiye kadar gördüğü en cana yakın kız çocuğuydu. Onun ipek yanaklarını daya doya öpmek ve Cennet kokusunu içine çekmek için eğildiğinde: - 'Dokunma bana...' diye bir ses duydu. 'Beni okşamaya hakkın yok senin.' Kadın korkuyla irkilip etrafına bakındı. Bebekle kendisinden başka içerde kimse yoktu. Aynı sesi tekrar duyduğunda bebeğe döndü. Aman Allah ım!.. Yeni doğmuş gibi görünmesine rağmen konuşan oydu. - 'Bana yaklaşmanı istemiyorum' diye devam etti. 'Hemen uzaklaş benden.' Kadın, biraz olsun kendini toplayarak: - 'Çocuklarımız hep erkek oluyor' dedi. 'Onlar da güzel ama kız çocukları başka. Bu yüzden seni öpmek istedim.' - 'Beni öpemezsin' diye ağlamaya başladı bebek. 'Benim de seni öpemeyeceğim gibi.' - 'Neden?' diye sordu kadın. 'Neden öpemezsin ki?' Bebek, hıçkırıklara boğulurken: - 'Bunun sebebini bilmen gerekir' dedi. 'Düşünürsen mutlaka bulacaksın.' Kadın, neler olup bittiğini hatırlamak üzereyken kendine geldi. Özel bir hastanenin en lüks odasında yatıyor ve narkozun tesirinden midesi bulanıyordu. Aile dostları olan tanınmış doktor, odayı dolduran çiçeklerden bir tanesini vazodan çıkartıp kadına uzatırken: - 'Geçmiş olsun hanımefendi' dedi. 'Başarılı bir kürtajdı doğrusu. Ha..! Sahi, 'kız' mış aldırdığınız. Rumuz : Gonca gül Su topu Milli Takımı'nın bir oyuncusu anlatmıştı: 'Evliliğimin dördüncü yılında eşimle ilişkimiz tek düze bir hal almıştı. Heyecansız ve sıradan. Severek evlenmiştik halbuki... Bir gece evde İnternet'te dolaşırken, bir erişim sisteminde, bir yerde o 'Tanışma Hattı' na rastladım. Geceler boyu bilgisayar başındaydım artık. Bıraktığım mesaja her gece bakıyordum. Beş gün sonra cevap geldi. 'Vefasız' diye rumuz kullanmıştım. Gelen cevabın rumuzu, bir Türk filminden mülhem 'Gonca gül' kelimesiydi. Gerçekten oraya da mesaj geçince, artık özel yazışmalarımız başlamıştı. Tek problemimiz, o gündüz ben gece yazabiliyorduk. Buluşma teklifimi kabul ettiğini öğrendiğim gece uyuyamadım. Heyecanımı eşime belli etmemek için, büyük çaba harcıyordum ama nafile... Sabah ne giyeceğini akşamdan hazırlamaya kalkan, ikide bir dişlerini, saçlarını kontrol eden, yatakta sağa sola dönüp duran bir adam ne kadar saklayabilir ki heyecanını?.. 'Aşk insanı silahsız bırakır.' diye boşuna dememişler. Buluşma yerimiz Dolmabahçe'ydi Öğleye kadar kulüpte bekledim. 'Bekledim' sözü, de ne demek, saate baka baka saatlerce volta attım. Akrep niye bu kadar ağır ilerliyor? Yelkovan gibi hızlı olamaz mı? 'Ne çıkacak, nasıl bir tip?' gibi merakla karışık korku soruları da kafamda fink atıyor. Parolamız, bir günlük gazeteydi. Belirlediğimiz bank' ta gazeteyi okuyordu. Arkasından korkarak yaklaştım: 'Merhaba Gonca gül!' Yavaş ve kendinden emin hareketlerle ayağa kalkıp, yüzünü bana döndüğünde, sendeledim!.. Düşmemek için bank' a yapıştım. 'Merhaba vefasız!' dedi... Eşimdi!.. SAĞ CEBİN BORCU "Saf çocuğu masum Anadolu'nun" tabirine uygun bir genç okulu bitirip polis olmuş. İlk olarak da Fatih – Balat Karakolu'nda işe başlamış. İlk gününü masasını düzelterek, çekmecelerini, dolabını yerleştirerek geçirdikten sonra, akşam hizmetli masasına gelmiş. Bir miktarı parayı uzatıp : "Al" demiş, "Bugünkü hasılattan payın." Şaşırmış bizimki : "Ne hasılatı, ne payı? Kim gönderdi bu parayı?" Aldırmamış hizmetli, "Al işte" demiş, "Bu parayı baba gönderdi." "Kimdir bu baba?" "Bu karakolun komiseri." "Yok hemşehrim, ben öyle bilmediğim parayı almam." "Sen bilirsin" demiş adam ve çıkıp gitmiş. Ertesi sabah aniden Fethiye Karakolu'na tayin olduğunu öğrenmiş zavallı genç. Ne yapsın, gitmiş bir gün de oraya yerleşmekle uğraşmış. Akşama kadar masasını düzeltmiş, eşyalarını yerleştirmiş, akşam olunca yine birisi parayla çıkagelmiş. "Al bu parayı baba gönderdi." "Hangi baba?" "Karakolun komiseri." "Yok, ben öyle bilmediğim parayı almam." Sonraki sabah da tayini Çarşamba Karakolu'na çıkmış. Fakat bu sefer karakol komiseri genç polisin dosyasına bakıp, üçüncü günde üçüncü karakola geldiğini görünce merak etmiş. "Şu yeni geleni gönderin bir bana bakayım" demiş. Çağırmışlar... "Ne bu iş oğlum, üçüncü günde üçüncü karakol?" "Bilmiyorum komiserim." "Nasıl bilmezsin? Ne yaptın da böyle oldu?" "Ben bir şey yapmadım komiserim." "Yapmışsın yapmışsın, yapmasan böyle olmaz." "Hani ille bir şey yapmışsam, o da akşamları bir para gönderdiler, onu almadım." "İşte... Daha ne yapacaksın oğlum. Bak buranın babası da benim. Bu akşam da gönderilen parayı almazsan, dördüncü karakol olmaz." "Ama komiserim, bu kadar okudum..." "Yok öyle! Sen dürüst bir çocuğa benziyorsun. Cumaya da gidiyor musun?" "Gidiyorum komiserim." "Bak o zaman, akşamları benim gönderdiğim paraları al, sol cebine koy. Her hafta Cuma çıkışında fakirlere dağıtırsın." "Eh ne yapayım komiserim, bari öyle olsun." "Hadi bakalım." Bizimki çaresiz komiserin dediğini yapmaya başlamış. İlk hafta topladığı paraları götürüp Cuma çıkışı dağıtmış. İkinci hafta, üçüncü hafta derken dördüncü hafta bir bakmış ki, sağ cepte para bitmiş. "En iyisi" demiş "Ben sol cepten sağ cebe bu haftalığı borç alayım, ay başı gelince öderim." Dediği gibi de yapmış, o hafta Cuma'da dağıtacağı parayı yemiş, öbür hafta ay başında da Cuma günü gidip, iki haftalık dağıtmış. Fakat o ay parası iki hafta erken bitince, iki haftalık borç almak zorunda kalmış. Yine ay başında bu sefer üç haftalık dağıtarak borcunu ödemiş. Fakat iki ay sonra, ay başı gelince, maaşı alınca bir bakmış ki, beş haftalık borcu var ve elindeki para da o kadar. Yani Cuma'da borçlarını da verirse hiç parası kalmayacak. Sıkıntılı sıkıntılı ceplerini karıştırmış ve : "Aman canım" demiş, "Sağ cebin de sol cebe borcu mu olurmuş?" devamı gelecek fazla sıkmayalım dimi