Bir şeylere hırslanamayan biriyim. Bu sene sınava çalışacaktım aslında ama gittim dizi izledim, oyun oynadım, müzik dinledim, yattım. Bunları yaparken sonuçlarını biliyordum. Ama yine de yapmaya devam ettim. Çünkü beni çalışmaya güdüleyen bir şey yoktu. Her şeyin farkında olsam da ben yine aynı bendim ve aynı alışkanlıklarıma devam ettim. Herhangi bir konuda iyi değilim. Kendime ingilizce biliyorsun diyorum, geçen ingilizce bir şeyler izlerken dinlediğimi anlayamadığımı fark ettim. Psikolojik bir şeylere ilgilisin diyorum, bildiğim şeyler internette okuduğum yüzeysel, anlat desen derinine inemeyeceğim şeyler. Yani kendime bakıyorum ve bomboş birini görüyorum. Bu kapitalist düzene herhangi bir şekilde değer üretemeyecek birini. Ben etrafındakileri taklit eden, herhangi bir kişiliğe sahip olmayan boş biriyim. Hayata veya geleceğe karşı beni güdüleyen hiçbir şey yok, tek düşündüğüm bugünü bitirmek, nasıl biterse bitsin ama bugün bitsin. Örneğin yarın ne olacağını biliyorum : Geç uyuduğum için 3-4 gibi uyanırım, yine hayatımın ve kişiliğimin soğuk duvarına çarpıp bilinmezlik içinde boşluğa bakarım ve öylesine bilgisayarı açarım bir şeyler izlerim, gece olur, yine sabaha kadar bilgisayarda bir şeyler izlerim ve gün bitmiş olur. Geleceği tahmin edebiliyorum. Bu da olmayan kişiliğimin verdiği acı bir süper güç.