Yaklaşık 2 buçuk hafta önce kendimle yüzleştim. Bu yüzleşme tam bu ana kadar sürmekte. Duygularım o kadar yönetti ki beni, ben onlara o kadar bağımlı oldum ki mantık ile artık yabancı kaldık. Hayatta değerim neye bağlıydı ki? Birinin beni değerli hissettirmesi beni değerli mi yapacaktı? Değersiz hissettiren miydi beni değersiz yapan? Gördüğüm rüyalarda hortlayan o acılar? Uykunun bundan sonra bölük bölük izlemesi. Bana öğretilen miydi bunları hissetmemi sağlayan? Yoksa bunları hissetmenin anormal olarak öğretilmesi miydi beni sürekli rahatsız eden. Bir paradoks. Sevdiklerimi gerçekten sevmiş miydim? Yoksa sevgiye mi muhtaçtım? İnsanlara onay vermekte gerçekçi miydim? Yoksa onaya olan ihtiyacımdan ötürü müydü? Bunlarla yüzleşirken duyguların hala köşede pusu kurması çalı arasından gözlerini göstermesine ne demeli? Hayatta her şeyin istediğin gibi olmaması, fakat bazı şeylerin istediğin gibi olabileceğinin farkına varmak. Çalıdaki duyguların hala kıpırdaması... Az önce saatlerce yürüdüm. Saatlerce yürümeyi seçtim. İyice düşündüm. Anlaşılan şu ki bir insanın öğretilen saçmalıkları yıkması atomu parçalamaktan daha zormuş. Sorun duygularda değil, duygu kisvesiyle gelen saçmalıklardaydı.