Sürekli düşünen ve işin içinden çıkmayan kimse var mı? Nasıl çıktınız bu durumdan? Uzun zamandır mutsuz hissediyorum. Okul hayatımın bitmesi ve belli bir yaşa gelmenin verdiği sorumluluklar ağır gelmeye başladı. Uyandığımda neden uyanıyorum sorusuna cevap aramaya çalışıyorum ama yok bulamıyorum. Ruhsal ve fiziksel yalnızlık çok ağır gelmeye başladı sokakta ki genç çiftleri mutlu insanları görünce gerçekten çok özeniyorum ve hayatım için üzülüyorum. Hiç karşılıklı severek bir ilişkim olmadı olacak gibi olduğunda da insanların o soğuk katı ruhsuz karakterlerini gördüm. Keşke 17 18 yaşında olsam bazı şeyleri düzeltirim diyorum ama ne bir üniversite kaldı ne de gerçekleşecek hayaller çabalamamıza rağmen.