Şu virüs olayı yüzünden yapmaktan zevk aldığım her şey harammış gibi geliyor. Benim kimseden ve hiçbir şeyden beklentim kalmadı. Ölümü karşılayabileceğimi düşünüyorum. Tabii büyük konuşmak da istemem... Ama ailemi, en çok da diyabet hastası babamı düşünüyorum. Risk grubunda olmasına rağmen pek umurunda değil gibi. Hatta daha çok fark ettirmemeye çalışıyor gibi. Ailemle aşırı bir duygusal bağım olmasa da benden önce ölecek olmaları düşüncesi bile beni çok korkutuyor. Sebebi çok tartışılabilir. Duygusal boşluğumu bir nebze doldurmaları, doğumumdan beri hayatımda oldukları için ölümleri sonucu hayatımda oluşturacakları değişiklik beni korkutuyor olabilir. Bilmiyorum, sadece korkuyorum. Dışarı yansıtmamaya çalışıyorum. Bana gelirsek zaten karantinada yaşıyor gibiydim, değişen bir şey olmadı. Hatta yurttan ve okulumdan bir süre kurtulduğum için mutluyum bile denebilir. Paylaşmak istedim.