quote: 1. BÖLÜM ben çok çekingen bir insanım aslında. küfür nedir bilmem hiç. aslında bilirim de küfür edemem. haya vardır bende. öyle yetiştirilmişim. her neyse, bi' defasında kız arkadaşımla üsküdar sahilinde oturuyorduk. çekirdek aldık yanımıza 2'de bira aldık akşama kadar götürecez bunları. neyse oturduk bi' yere başladık yiyip içmeye; muhabbete. ikindi gibiydi vakit ve sahilde gelip geçen aileler de vardı. bu ailelerden birileri rahatsız olmuş bizden ki koşa koşa gidip nereden gördülerse polise şikayet etmişler bizi. neyse hal böyle olunca polisler geldi yanımıza tabii ama ikisi de harbi acayip adamlar saygı sevgi, hoşgörü insaniyetlik filan hak getire. neyse polisler yanımıza geldi ve \"sizdeeğn şıkayeeğt vaoarr içmeğyun burda\" diye azarladı bizi. ben eziklenerek toparlanıp gitmeye hazırlandım hemen. fakat kız arkadaşımın sıfatına bakınca bi şeylerin ters gittiğini anladım. o an dedim ki, yarrağı yedin oğlum. olay çıkacak şimdi burada. bizimki tartışma ortamını hazırlamıştı çoktan. ben de osuruk gibi sesimle ortamı yumuşatmaya geçiştirmeye çalışıyorum bir yandan ama \"ne biçim gonuşuyonuz siz yeaa\" filan deyince bizimki tamam dedim artık kaçarı yok oğlum. neyse bu ağzı dalaşında sesler giderek yükselirken ben de bir yolunu bulup hee tamam yaa deyip uzaklaşalım çabasındayım ama naçar gitmiyor bizimkisi. polisten de iyice paparayı yedikçe bi tuhaf oldum anasını satayım. kalkıp iki anlayışsız polise ağzının payını veremediğim için ezik ezik bekledim orda. mario'nun ufak hali gibi olmuştum hatta. neyse o gün bu ağız dalaşı bittikten sonra bizimkinin suratında bi tuhaflık sezinledim. tam bir memnuniyetsizlik hali vardı üstünde. nen var kuzum dedim... biraz da sesini yükselterek \"bi' de soruyo musun\", dedi; ses etmedim. anladım ki baya bi' sinir krizleri geçiriyor hatun. dedim en iyisi akışına bırakayım. önemsiz bi olaydı felana getireyim dedim ama nafile olayın şokunu atlatamıyoruz üzerimizden. bana niye kızıyorsun dedim evine bırakırken; adamlar öküzse suç bende mi diye de ekledim. olayı önemsiz gibi gösterip, pasifliğimi unutturmaya, göze sokmamaya ince ince gayret ediyordum. ama yemiyordu tabii. hakikaten cindi bu konularda. yemeyeceğini biliyordum ama sen pasif kaldın demeye cesaret edemeyeceğini düşündüğümden geçiştire geçiştire örtbas edip unutturmak istedim. sonra aradan bi kaç gün geçti. yalnızca telefondan görüşüyorduk o arada. bu olay öyle bir darbe vurmuştu ki ilişkimize artık neredeyse kurumlar arası telefon görüşmesi gibi bi resmiyet kazanmıştı konuşmalarımız. nasılsın iyi, sen nasılsın ben de iyi gibisinden boktan sıkıcı, tonsuz ve monoton diyaloglar anasını satayım. o ana kadar da onu gerçekten çok sevdiğimi düşünüyordum. sevdiğimi düşünmeyi bırak gerçekten de seviyordum. kezban karakterli değildi bi kere. kafası gerçekten çalışıyordu; mal mal sıradan aşk muhabbetleri yapmazdı; pes oynamayı bilmezdi ama gel bi el tavla atalım da seni mars'a seyahate göndereyim dediğim zaman mırın kırın etmezdi; tavlada iddialıydı filan. ama o gün yaşanan bu basit olay fitili ateşlemişti. evleneceğim gözüyle baktığım, her haline hayran kaldığım hatun bana kılıbıkmışım muamelesi yapıyordu. ama asla bunu direk söylemiyordu yüzüme. uzun bi süre telefonla olan görüşmelerimizde de söylemedi; daha sonraki birkaç buluşmamızda da. ama harbiden bizim memleketin kızlarının huyu mudur bilmem; bir konuyu saplantı yaptılar mı zehirini dökmeden; hıncını veya intikamını almadan bırakmaz. yani muhakkak sonucuna katlanırsın. mal mal olaylar işte. sokakta gelir birileri laf atar; cezasını sen çekersin. 15 kişiye saldırdım demekle de olmuyor ki anasını satayım. 3-5 dingonun arasına girip hacamat olmak da var. ne diyonuz lan siz lan göt herifler dedikten sonra malkoçoğlu gibi saldırmakla oluyor mu o işler?! dayağı yersen bir defa sıçtığının resmidir. eee kavga etmesen başka dert; bu sefer de ayy ben bunna mı takılıyorooumm triplerine giriyorlar ister istemez. anlayacağınız iki ucu boklu değnek. kızları, türk kızlarını genellemiş gibi olmayayım ama yüzde 99'u da böyle düşünür. illa yanındaki erkek şahin kesilecek. \"ayyy, o kadar salakla laf dalaşına girilir miee\" \"ayy aşkım sen onlara bulaşmaa, bulaşılmaz yeaaa\" filan derler sorsanız ama pratikte hiç öyle değildir. ama ben yine de beklemezdim ondan bu çıkışı. gerçekten bu pasifize olmam olayına bu kadar takabilecek, gerçekten o polislerle ağız dalaşına girip işlerin çığrından çıkmasına neden olabilecek o cahilliği yapmamı nasıl beklerdi anlamıyordum. hatta arada soruyordum kendime. lan yoksa ben mi pimpirikleniyorum? aslında kızın pasifize olmama o kadar takıldığı filan yok mu lan yoksa diye düşünüyordum arada sırada. ama gerçekten de takmıştı kafaya. türlü bahanelerle beni ekiyordu telefonda önceleri. ne zaman bi konu açılsa, gerçekten uzun uzadıya konuştuğumuz/konuşabileceğimiz bir konu da olsa bu, kısadan kesip atıyordu. her dakka bana mesaj atan hatun, artık zoraki 1-2 mesaj atıp onlarda da meşgul olacağını; yorulduğunu filan söylüyordu ki; iyice ilişkiyi bezgin, yılgın bir eşiğe çekebilsin. benim de en sevmediğim bir ilişki dönemidir ki bu biz bodoslama dalmıştık buna. ne tam bi ayrılacak gibiydik, ne tam bi barışabileceğimiz bir hamle oluyordu. o zamanlarda şöyle düşünüyordum bu salak tripleri görünce; kesin ilişkiyi bitirmek için bahaneler arayacak. yani, ota boka püsüre takıp; artık senle olamıyora getirecek bunu sezinliyordum. bana, ben çok yoruluyorum; çok meşgulüm sana da vakit ayıramıyorum; yıpranıyoruz ara mı versek, bitirsek mi geyiklerine çekeceğine adım gibi emindim diyebilirim. zaten yegane taktikleri budur. kırmadan dökmeden ayrılmaya çalışmak. ama böyle saçma sapan bir şey yüzünden ayrılacak olmak fikri gerçekten ağzıma sıçmıştı o dönemde. yani yediremiyordum kendime. neymiş polislerle ağız dalaşına girmemişim. ulan ben de bu cahilliğe katılsam gidecektik merkeze. üstelik de suçluyuz anasını satayım. olay büyümden kuyruğumuzu kıstırıp gitmek varken ne diye atarlanırsın ki?! yani hiçbir bok yemeyen ben bir de kılıbık olmuş; mutsuzluğa sürüklenmiştim. ne diyordum lan; o günlerde ayrılacağımızı düşünüp hüzünleniyordum. iyiden iyiye bunalım takılıyordum. mor ve ötesinin eski albümlerinden şarkılar dinleyip karanlıkta yatıyordum. hayatımda hiçbir şey yolunda gitmiyordu zaten; bir de sevdiğim kızdan bu sebeple ayrılacak olmak düşüncesi mahvetti beni. araya birilerini koymayı düşünüyordum. bunca zamandır beraberdik ve bu kadar kolay bitemezdi. canım darlanıyordu olanları düşündükçe. kabıma sığamıyordum anlayacağınız. ve sonunda, ona yakın olan ortak kız arkadaşlarından birini araya sokmaya karar verdim. fakat düşünüyordum bir yandan. ne yapmasını ya da ne söylemesini isteyecektim ki? konu öylesine havada kalıyordu ki, git bizimkine \"o kılıbık değildir; sorun çıkmasın diye idare etmiştir, yoksa senin için dağları deler yol açar\" filan mı dedirtecektim? sorun vardı ama sorun tanımlanamıyordu haliyle. geri dönüşü olmayan bir yola girmiş gibiydim... neyse, ortak arkadaşlarından birini arayıp, başımızdan geçeni anlatmaya karar verdim. ama bizimkini bu konuyu açarak ikna etmemesi gerektiğini de söyleyecektim. seçtiğim yine dolambaçlı bir yol olacaktı. gidip bi sıkıntın mı var filana getirecek; noldu bi şey mi oldu filan diyecek feriha'ya ama kesinlikle konuyu bu noktadan hareketle açıklamaya çalışmayacaktı. sorununa farklı yönden çözüm aramasını rica edecektim. hala bu konunun isimlendirilmesini, kılıbık sıfatının savunmasını yapmayı reddediyordum. tabii bu tam bir geri zekalı davranışı oldu benim açımdan. çıkıp o söyleyemiyorsa ben söylemeliydim bu konuyu detaylarıyla tartışmamız gerektiğini. zaten hayatım boyunca bu pasif kalma, örtbas etme ve beyaz yalanlar adı altında söylediğim idare etme yalanları yüzünden bütün o sefalet ve acıları çektim. gerçekten bir konunun üzerine gitmek ve sonucu neyse derhal katlanmak daha güzel bir yolmuş meğer. ama onu kaybetmek de istemiyordum. tanışalı ve zaman geçirmeye başlayalı nerden baksan 2,5-3 sene olmuştu. bir de ne kadar mantıklı geliyor kulağa bilmiyorum ama kestirip atsam, kendi yoluma devam etmeyi yeğlesem yaşanmış onca şeyin üzerimde bir yük gibi beni ezeceğini düşünüyordum. demek istediğim o ki, o kadar tanışmışlıklar, o kadar vakit geçirmiş olmak durumları ondan kopabilme veya onunla rahatça ağzıma geldiği gibi konuşup tartışabilme gücünü benden alıyordu. gerçekten çok fazla içiçe olmuştuk geçen zamanda. iki elin parmaklarının tarak biçiminde birbirine geçtiğini düşünün. onca zaman geçirdikten sonra artık ortak bir yolunuz oluyor siz de takdir edersiniz ki. yalnızca ikimizin gülümsediği bir takım espriler; yalnızca ikimizin arasında hoş duran didişmeler laf sokmalar ve daha niceleri... ailesini tanıyordum, arkadaşlarını tanımıştım; huyunu suyunu ezberlemiştim. bu kadar içiçe geçmişken yepyeni bir sayfa açmayı düşünmek korkunç zor geliyordu. sudan çıkmış balığa dönerim gibi hissediyordum. yeni bir kızın elini tutsam, saçını okşasam bile aynı derinlikte konuşabilir miydim? ona sevdiğim attila ilhan, cemal süreya, cahit sıtkı şiirlerinden okusam aynı reaksiyonu, aynı gülümsemeyi alabilir miyim diye düşünüp kahroluyordum. bir insana şiir sevdiğimi kabul ettirip, onun da bundan zevk aldığını gördüğüm zamanlar bile çok nadirdi zaten. ama feriha bunları hiç düşünmüyor gibiydi. ne kadar rahattı amına koyayım. sanki bu ilişkide yalı kazığı rolü oynamıştım o kadar zaman. benden bu kadar çabuk vazgeçebilecekti demek... neyse bir arkadaşını gönderdim yanına. canın niye sıkkın bi şey mi oldu gibisinden gazla dedim; sonra da sanki ben seni göndermemişim, sen kendin soruyormuşsun gibi, benim bu ilişki hakkında üzüldüğümden, kahrolduğumdan filan bahset dedim. böylece dolaylı yoldan gitmeye devam ediyordum. arkadaşı yanına gittiğinde, açık açık beni artık sevmediğini, hatta benden tiksindiğini filan söylemiş. tabii bunları duyunca başımdan aşağı kaynar sular döküldü. kalan tek tesellim, kız arkadaşını benim gönderdiğimi anlamış olması ve acı çekmem için bu lafları söylemiş olması idi. daha doğrusu zehrini akıtabilmek için. bir yandan iyimser düşünmeye çalışsam da, bir yandan kaçınılmaz sonun bizim için yaklaştığını görüyordum ve artık ne olursa olsun bir araya gelmeye, bir yerde buluşarak, artık bu sorunu kökünden çözmeye karar verdim. çünkü, artık atağa geçmedikçe, bi şeyin düzeleceği yoktu kesinlikle. zaten gemi batıyordu. son bir hamle yapmak için onu eve çağırdım. biraz mırın kırın eder gibi oldu ama artık o da son bir açıklama yapmak istediğinden midir nedir tamam deyip kabul etti. ben de o arada neler söyleyebileceğimi düşünmekten beyin amcıklaması geçiriyordum. o kadar çok yol düşündüm ki, başıma ağrılar girdi. olayın vehametini düşündükçe; can sıkıntım giderek artıyordu. sanki ösym sınavlarından birinden çakmış kadar üzgündüm. ne yapmalı ne demeli diye kendime sordukça iyice bir saplantı ve kafamdan çıkmayan bir büyük sorun haline geldi bu. ama artık düşündükçe öyle bir eşiğe çıkmıştı ki baş ağrım, artık ne olursa olsun kılıbık lafını da kullanarak savunmaya geçmem gerektiğini düşündüm. oyalamakla kıvırmakla olmayacaktı. açık açık çat diye koyacaktım mevzuyu önüne. böyle düşününce biraz rahatlar gibi oldum. kendimi savunmak için argümanlar geliştirdikçe rahatladım. sanki anlayışla karşılayacak gibi geldi hatta; bir ferahlık doldu yüreğime. bu ferahlık beni terk etmesin; söyleyeceklerimi unutmayayım diye hafif hafif savunma mekanizmamı gözden geçiriyordum. daha fazla gerilmemek için biraz evi toplamaya başladım. sıradan günlük olayların, okulun durumunu düşünmeye başladım. gerçi onlarda iç açıcı değildi ama kafam dağıldıkça rahatlayabiliyordum. bu gayretlerim ve sancılarım yüzünden hayatım boyunca tanımlanamayacak psikolojik sorunlarım olduğunu sanırdım elbette. fakat olan bitenin tek açıklaması şuydu; ailem tarafından böyle yetiştirilmiştim ve tıpkı onlar gibi çekingendim. bu halimle nasıl bir yuva kurabilirim ki diyerek çok zaman üzüldüğümü bile hatırlarım. tüm bu geçen zaman içinde feriha'dan gelen mesaj biraz daha canımı sıktı. en az 2 saat gecikeceğini söylüyordu. işi çıkmışmış. resmen sevdiğim gibi değil alelade bir arkadaşımmış gibi göndermişti bu mesajı. yarın da buluşabiliriz filan dedikçe kafasında beni tamamen bitirdiğini düşündüm artık. resmen gözlerim yaşarmıştı. beni bu hale getirenlerden; ailemden, o polislerden, bizi şikayet eden aileden veya anlayışsız sevgilimden dert yanamıyor; bütün onlar keyfini çatarken; hepsi kendi gerçeğine güzel kılıflar hazırlayıp neşesini yaşarken ben kendi düşüncelerimde boğuluyordum. hayat böyledir işte millet kuyunu kazar fark edemezsin; kendi gerçeğini yaşarken, bir de bakmışsın ki gelip birileri ağzına sıçmış. kuralları çoktan koymuşlar ve sen suçsuz olsan da acısını çekersin. bu memlekette mantıklı düşünmeyeceksin. vicdanın da olmayacak. 10 senede versen bir ilişkiye karşındakini tam olarak tanıyamayabilirsin. zaten sabahattin ali, kürk mantolu madonna kitabında öyle demiyor mu?! iki insanın tam olarak birbirini anlaması mümkün değildir. arada sınırlar vardır; kimse, sevgilisine karşı dahi olsa o perdeyi aşamaz. ben de 2,5 yıl bir rüya görmüştüm demek ki dedim. ben de bu orospu çocukluğunun kahrını çektim günlerce. feriha'nın o gerzek mesajını aldıktan sonra şalter attı bende. inanmayacaksınız belki ama benim böyle bir tuhaf huyum da var. bu da babamdan geçti bana sanırım. şöyle ki, bir şeyi sevip bağlandığım zaman takıntı yaparım, yalan yok; değer veririm; hiç azımsanmayacak derecede. üzerine düşerim fazlaca. hatta bazıları bu durumumu akrep burcu olmamın hırslarına filan da bağlar. neyse burç muhabbetine bağlamıyorum ama gerçekten de hayatım boyunca böyle düşünceli ve içten içe de olsa tutkulu bir insan oldum. ama sevdiğim şey ne olursa olsun son dakikada şalter attıysa yeter anasını satayım diye içimden geçirerek ipleri koparabiliyorum. bir defasında ev arkadaşlarıma da bu yüzden siktir olur giderim buradan resti çekmiştim. anlayacağınız ben de kayış kopuyor bazen. bu üzülmekten veya sinirlenmekten yorgun düştüğümde oluyor. neyse, artık feriha'ya karşı da böyle bir hınç oluştu bende. madem acı çekiyordum; madem beni kafasından silmişti. ben de sadistçe davranıp, bu işi iğrençleştirecektim. inanmayacaksınız ama bu kadar hınçlı olmamın sebebi yine de onu çok sevmem veya ona çok bağlanmış olmamdır. insan sevdiğine öyle yapar mı diyebilirsiniz ama gerçekten de başka bir duygu hissedemiyordum o an ve bence gerçekten sikimde olmayan bir insan olsaydı eğer, ona kızmazdım bile; hatta alay ederdim bu durumuyla içten içe. bu yüzden ben de, o zaman yarın buluşalım dedim. aklımca umurumda değilsin mesajını gönderiyor ve ne bok yersen ye tavırlarını üzerime alıyordum. sanki dünya sikime minaresi götüme gibiydi o an ve sanırım gerçekten de öyle hissediyordum. o umursamaz oldukça ben de sadistleşiyordum ve inanın bu halimi fark etmeme rağmen; bunu normalde saçma bulacağımı bilmeme rağmen o anda buna karşı gelemiyordum hatta birazcık hoşuma gidiyordu bu hallerim. şimdiyse neden böyle olduğumu daha iyi anlayabiliyorum kesinlikle. bunun sebebi çaresizlikler içinde, kapana kısılmış gibi olmaktan nefret etmemdi. evet, böyle eziklenen bir insan olma düşüncesine karşı geliştirilmiş bir duygudur bu sadistçe davranma halleri. yani; çaresizliğimin üstünü örmek için aktif olmuştum artık. mesela erich fromm şöyle demiş ki çok doğru bir tespittir; \"parçalayarak yok etme içgüdüsü, yaşanmamış bir hayatın tepkisidir.\" ben de başıma gelenlere karşı geliştirilmiş o savunma mekanizmasıyla doluydum. örneğin bir oyunda kaybedecek olsam ve rakip benle alay etse kavga çıkarıp üste çıkmaya çalışırdım ve önemsememiş gibi dursam da öcümü almak; hıncımı gidermek için fırsat kollardım daima. tıpkı bir akrep gibi zehirleyeceğim zamanı beklerdim. hiçbir zaman eyvallah yenildim ve bu önemsiz sikimde değil yapamam; hiçbir zaman arkamı dönüp amaaan diyemem. insanın yetiştirilme tarzının ne kadar önemli olduğunu görün böylece. sırf yaşadığınız o hayatın sizi nasıl tuzaklarıyla çevrelediğini görün. işin kötü yanı bu halinizi farketseniz dahi içinize yerleşmiş bu duygudan bu zehirden kurtulamamanız. bu yüzden de sevdiğim insanların kalbini kırmışımdır pek çok defa. ama bu elimde değil. bir insana değer verdiğim zaman bana böyle acı çektirmemeli. gerçekten kendimi yıpratıyorum tam bir mal olduğumu kabul edebilirim ama bu konuda suçsuzdum. ve akşam olmuştu o gün. yatağıma uzandığımda iyice sinirlenmiştim. kardeşimden de tecrübeliyimdir ki sinirlendiğim zaman kırıp dökmemek için -ki onu çok defa kırdım- hiçbir şey yapmamaya özen gösteririm. resmen kendime sakinleştirilmesi gereken bir köpek muamelesi yaparım. o gece yatağa yattığımda ağız dolusu küfürler içeren bir mesajlaşma hayal ettim. sen tam bir orospusun cümlesiyle bitecek kırıcı bir konuşma içim alev alev yanıyordu. bir fitil lazımdı sadece. mesaj atmamak için cebelleşiyordum. nolur diyordum kendime yarın git adamakıllı konuş ve gerekiyorsa çıkar hayatından. salak liseli kızlar gibi laf sokma tribine girme salak herif diyordum kendime. şunu da biliyordum ki sinirine dokunacak bir konuşma yapsam altta kalmak istemez ve lafı ağzıma tıkamaya çalışırdı feriha. bu yüzden kırıcı bir diyalog hiç de uzak bir olasılık değildi. bunu hissediyordum; avuçlarım, alnım yanıyordu. yine sinirleniyordum. hem saplantılı olduğuma kızıyor; bir yandan olayın saçmalığına sinirleniyor; bir yandan uğradığım haksızlığı yediremiyor; bir yandan da kendimi sakinleştirmeye çalışıyordum. ağzıma sıçmıştı feriha, polis, şikayet eden aile, ailem, çevrem. hepsi bir olup sinir krizine sokmuştu beni. hak etmiyordum bütün bunları. ama güç bela sabahı ettim. günlerden pazardı ve cafe'de buluşmaya karar verdik; tabii yine yarım ağızla bir şeyler söylüyor; yine keyifsizliğini belli eden mesajlar çekiyor. ve en önemlisi hakkımda söylediklerini bildiğimi bilmiyordu. nasıl bi yol izlemem gerektiğini uzun süre onu beklediğim cafe'de düşünüyordum. keyifsizliğim de giderek artıyordu. çünkü, nasıl konuşacağımı bırak, nasıl karşılayacağımı bile bilemiyordum artık. öpüp sarılsam mı; öpmeden mi sarılsam; yanıma geldiğinde ne kadar gülümsemeliyim filan derken; ilk buluşma heyecanına benzer bir heyecan dalgası sardı beni. her buluşmamıza da geç gelirdi böyle zaten. bir defa da zamanında gel be, bir defa da zamanında gel. bu huyunu bilmeme rağmen; lan bu sefer de geç kalmıyormuş diyerek hep zamanında gittim buluşmalarımıza ve hepsinde de en az yarım saat taktı. japonya saatine göre mi yaşıyor anasını satayım diye düşünüyordum. beklerken geçen saniyeler gerim gerim geriyordu beni. bi kahve söyleyip, önümdeki menüye mal mal bakmaya başladım. hiçbir şey düşünmemeye gayret ederek spontan ve rastgele davranışlarıma güvenmeye karar verdim. hayatımın belirli dönemlerinde bu taktiği çok uygulamışımdır. mesela okulda sunum mu yapıcam ve heyecandan götüm 3,5 mu atıyor hemen spontan davranma yeteneğime havale ederdim işi. hiç düşünmeden çıkarım tahtaya; kurarım laptop'la projeksiyon aletini. o anda nasıl anlatmam; elimi kolumu nasıl kullanmam gerektiğini hissedersem öyle kullanırım. plan yok; program yok; tasarlama yok yani. çünkü, tasarlayınca; o plana uygun gelişmiyor bir şeyler ve kesinlikle o sapmalar sıçıp sıvamaya dönüşüyor. ben de elimi kolumu nereye koyacağımı; hangi cümleleri kuracağımı düşünmekten vazgeçip sadece beklemeye koyuldum. yine olayı akışına bırakıyordum. dakikalar ilerledikten sonra; girdi cafe'ye olduğu yerde biraz bekleyip, baygın baygın gözleriyle mekanı süzdükten sonra beni gördü. o anda gerçekten de ondan beklemediğim bir gülümsemeyle karşılamıştı beni. yapmacık görünmemek için ustaca bir tiyatro mu sergileyecek diye bi' an düşündüm. omzunda çantası ve çantasının üstüne astığı küçük ceketiyle geldi ve sarıldı bana; \"naber\" dedi; yarım ağızla fena değil diyerek hafifçe bir sarılmayla karşılayıp bıraktım. ceketini ve çantasını yanına koyup derin bir nefes aldıktan sonra \"eee daha daha nasılsın\" dedi kafasını güçlü bi şekilde iki yana sallayarak. iyice afallamıştım. bu niye böyle saçma sapan hareketler yapıyor diye geçti içimden. büyük bir tiyatro çevirdiğini sanıyordum ve tiksintiyle karışık bir sinir damarlarımda dolaşmaya başladı. içeriye sert bir şekilde girip; suratsız bir şekilde otursaydı belki de yumuşak bir şekilde alttan ala ala konuşmalarıma başlayacakken; şu anda 2. kanala geçmiştim ve sadistçe intikam alma hevesi hem çekingenliğimi üzerimden almış; hem de can sıkıntımı nefrete dönüştürmüştü. benimle oynuyordu feriha; bunu yapmamalıydı feriha. ikinci kez halimi hatrımı soruşunu geçiştirdim; ne istersin dedim. daha ben cümlemi bitirmeden sert bir şekilde masadaki tek menüyü önümden aldı ve sözde! keyifli bir şekilde mmmm hmmmm mmmhmm diye mırıldanarak göz gezdirmeye başladı. bu sefer de rahat tavırları batıyordu bana. hatalı olsam; kılıbık olsam, korkak olsam hatta suçlu olsam bile bu yavşakça muameleyi hak etmiyordum. iyice zıvanadan çıkmaya başladım; iyice tepemin tası atmaya başladı o dakikalarda. bık bık bık içeceğim ben bi' şey yemeyeceğim; zaten sen çok ısrar ettin diye geldim; yoksa çok işim var; projemi bitiremedim bık bık bık yaptı. sikimde değildi neyi bitiremediği. sikimde değildi neyle meşgul olduğu. \"evet, zahmet ettirdik seni buralara kadar\" diye hafifçe iğneledim onu. \"taaa kaç saatlik yolu tepdin de geldin di mi\" diye de ekledim. bir şey demedi. ben de yine bi türk kahvesi daha söyledim ve içeceklerimiz gelene kadar bir şey konuşmadık. sinirli bir şekilde suratına bakmadan bekliyordum. hala lafa nasıl gireceğimi bilemiyordum. spontan olayı bu sefer işlemiyordu. ben bunları düşünürken bu sefer de telefonunu kurcalamaya başladı ve ne olduysa işte o an oldu. benim ağzım açıldı o dakika ama bu sefer mantık şalterini indirmiştim; bir şeyler söylüyordum; söylediklerimi duyuyordum ama ne bok yemeye böyle konuşmaya başladığımı anlayamıyordum. \"neden böyle değiştin\" dedim; \"ne oldu yani; hayırdır ne yaptım sana\" dedim. \"anlamadım\" diyerek sinir edici bi şekilde savuşturdu bu laflarımı. \"yahu bak, kaç gündür bir tavırlardasın bi hallerdesin, anlamadım sanma\" dedim. \"ne saçmalıyorsun yaa\" diyerek iyice sinir bozucu bir şekilde soruma yanıt verdi. gittikçe gazlanıyordum. dur diyemiyordum kendime. \"lan bi polis geldi senin yüzünden paparayı yedik bi de gelmiş bana tavır yapıyorsun; kaç gündür bir siklememeler bi bilmemne... ler... \" \"lafını bil de konuş\" diyerek atar yaptı o anda. içimde yükselen şeytani duygu bedenimi ele geçirmiş çoktan ve o hışımla olduğum yerde çok sert bir şekilde fırladım ayağa. hatta öyle sert bir kalkış yaptım ki, diğer masadakiler dönüp baktı tam o anda anasını satayım. kalabalığın da amına koyarım diye düşünerek \"sik-tir git lan burdan\" diyerek bağırdım. \"defol lan burdaaannn\" diye daha kuvvetle bağırdım ardından. daha o anda söylediklerimden çok pişman olacağımı anlamıştım ama iş işten geçmişti. geri vites de yapmadım tabii; sert bakışlarımı düşürmedim. dişlerini hafifçe sıkarak; sadece benim duyabileceğim biçimde \"allah belanı versin\" diyerek çantasını ve ceketini alarak çıkıp gitti. etraftakiler mal mal bana bakıyordu. elemanın hesap almasını beklemeden gittim kasaya hesabı ödedim ve çıkıp gittim o cafe'den. hesabı öderken, hesabı alan adamın suratıma ince ince bakışını ise hiç unutamam. o gün o olaydan sonra bir daha buluşamayacağımızı sanıyordum. her şeyin geri dönülemez biçimde sona erdiğini düşünüyordum ama bunda da çok yanılmışım. meğer hayat "serhat ne olaylar dönmüş ya" dedirtecek kadar tuhaf ve enteresan olabiliyormuş. quote: 2. BÖLÜM feriha'dan ayrılmıştım artık. hala düş gibi geliyordu bana az evvel söylediklerim. yaşadıklarım bir kabus gibiydi; ayak üstü rüyalar mı gördüm anasını satayım diyerek düşündüm bi an. gözlerim yaşardı; hüngür hüngür ağlamamak için kendimi zor tutuyordum. ikide bir de fırlayan göz yaşlarımı avuçlarımın içiyle, parmaklarımla siliyordum. kalabalık caddede bu halde yürümeye devam ederken; gerilmiş sinirlerim yüzünden beynim hafif hafif zonklamaya başladı. canım eve gitmek de istemiyordu; canım sokaklarda bir ömür yürümek ve bi köşede geberip gitmek istiyordu. neler söyledim ben; neden kendime hakim olamadım ki diyerek sızlanıyordum. benim gibi bi maldan bi bok olmaz diyordum. ne kadar sinirlense de insan, bu kadar kırıcı bir lafı; o kadar insanın içinde söyler miydi? ama söylemiştim. feriha bir daha yüzüme bakmazdı. ben şimdi ne yapacam diyerek; oturdum yol kenarında bir yere. keşke bir dağ başında olsaydım da bağıra bağıra ağlasaydım dedim ama sanki belamı bulmuş gibi kalabalık bir yol ortasındaydım. canım kimseyi görmek de istemiyordu. keyifsiz olduğu zaman insanlar, yanlarında teselli edecek birilerini ararlar. böyle birilerini bulduklarında da dayanma güçlerinin arttığını filan söylerler. ben de ise tam tersi geçerliydi. yapmacık laflarla beni teselli etmeye çalışacak; "abi sana kız mı yok yeaa" diyecek bir arkadaşı; en yakınlarımdan bile olsa boğabilirdim o sinirle. feriha'dan ayrılmış dahi olsam masal dinlemek istemiyordum. gerçekleri istiyordum ben. telefonum çaldı o sırada. arayan, feriha'yla benim adıma konuşmasını istediğim kız arkadaşıydı. adına merve diyelim onun da. feriha hemen yetiştirmiş olanları diye düşündüm. ne oldu yaa, niye böyle oldu yeaa filan gibisinden salak salak sorular soracağını tahmin ettiğimden suratına kapattım telefonu. peşinden bir daha aramaya başladı. iyice sinirlendim. telefonu açacak olsam; ağzımdan nasıl galiz laflar çıkacağını düşünemiyordum. tekrar suratına kapattım. telefonu da tamamen kapalı mod'a alarak sim kartını dahi çıkarttım. elim ayağım boşalıyordu. yok olmak; çevremdekilerin, yakınlarımın aklından silinmek ve sonsuza kadar onlardan uzaklarda yaşamak istedim o dakika. yolum hiç bitmesin dedim; akşam olmasın istedim. sonsuza kadar yürüyeyim bu caddede. taa ki feriha'yla aramızda geçenleri unutana kadar. o kadar yorulmak istedim ki yolun sonunda; o kadar zihnimin boşalmasını arzu ettim ki, feriha'dan tek bir düşünce zerresi bile kalmamalıydı aklımda. feriha'mın ismini sonsuza değin unutmak istedim göz yaşlarıyla... akşam geç saatlere kadar yürüdüm sokaklarda. saati hatırlamıyorum ama 22:00 civarı olmalıydı eve döndüğümde. doğru dürüst bir şey de yememiştim o gün. zaten canım da istemiyordu. ev arkadaşım ailesinin yanındaydı ve bir başıma evde ağaç gibi zaman doldurmaya çalışacaktım. pişmandım her şeyden, ama nafileydi. sırf gürültü olsun diye tüplü tv'mizi açtım. ve uzandım kanepeye... kendimi cezalandırır gibi bir süre bir şey yememeye karar verdim ve düşündüm peşinden. dünyada benim kadar salak takıntıları olan ve normal görünmeye gayret gösteren ibişler var mıdır diye. şu yaptığım hareketleri normal insan yapmaz; şu düştüğüm travmatik durumlara normal insanlar düşmez diye düşünüyordum. kendimi sıradan görünen, hayatın koşuşturmasına bir şekilde uyum sağlayabilmiş bir ruh hastası olarak betimledim o dakika ve can sıkıntım da giderek arttı. tuhaf bir sıkıntı düşüncelerimi boğuyor gibiydi artık. çok kötü bir gün geçirdiğimi anlıyor ama o kötü günde yaşanana olayın ayrıntılarına çok uzak bir düş dünyasında acı çekiyordum. tv'yi kapatıp, bilgisayarı açtım ve bir film izlemeye karar verdim. çabuk bitmesin, belki uykum gelmez diyerek star wars'u 4-5-6 ve 1-2-3 sıralamasıyla tekrardan izlemeye karar verdim. böylece sabaha kadar uykum gelmese de, filmlerim bitmeyecekti. en kötü star wars'u baştan almış olurum diye düşündüm ve izlemeye koyuldum. yatış pozisyonunda laptoptan izlediğim için bir süre sonra uyuyakalmışım. sabah çok erken kalktım. gün yeni ağarıyordu. kafamın içinde sinir eden bir boşluk hissettim. sanki 20 saat otobüs yolculuğu yapmışım da varış yerinde muavin tarafından uyandırılmışım gibi hissettiren bir boşluk. aslında hepimiz bu kafa sızısını, hayatımızın belirli dönemlerinde hissederiz bana kalırsa. genelde sıkıntılarımızdan kurtulduğumuzda hatırlamayız ama tekrardan bu tuhaf baş ağrısına maruz kalınca hatırlarız önceki günlerimizi. benim düşüncelerimde de böyle bir tarumar hali vardı işte. telefonumun kapalı olduğunu hatırlamıştım. sabahın köründe kimse aramaz zaten diye düşünüp dün kimler aramış diyerek açmaya karar verdim. merve'nin 2 çağrısı, memleketinde olan oda arkadaşım - adına murat diyelim - murat'ın ibişçe bir mesajından başka bir de mahalleden ve liseden arkadaşım olan ama üniversite yaşamında yollarımızın ayrıldığı arkadaşım - yine ad verelim - furkan'ın aramaları vardı. feriha ise aramamıştı tabii. pek de şaşırmadım bu duruma ama bi sızı saplandı yüreğime o anda. her neyse, ev arkadaşım murat'ı severdim. gün içinde yaşadığı şeylerden salak saçma mesajlar atardı. aklı sıra eğlenceli biriydi ama mesajlarından çok onun bu hayat doluluğunu severdim. bir yerde halı saha maçına gidip kazansalar ve benimle alakası olmasa dahi; baklavaları götürüyorum moruk diye mesaj atıp arayabilme özelliğine sahipti. kendini eğlenceli bi piç olarak görüyordu sanırım. işte bu yaşama bağlılığını severdim murat'ın. çocukluk arkadaşım furkan ise daha değişik bir adamdı. italya'da erasmus'a gitmiş deli manyak birisi. makine mühendisliğinden mezun olur olmaz da rsuya'da geçici bir proje işi için toplanıp gitmişti. onunla çok sıkı dosttuk diyemem ama ne zaman bir araya gelsek sohbetine doyum olmazdı bu adamın. uzun zamandan beri ilk defa aradığını görünce memlekete geldiğini anladım ve ilerleyen saatlerde onu aramaya karar vererek tekrar telefonumu kapalı konuma getirdim. bu arada ne yapabileceğimi düşündüm. sabaha kadar açık kalmış olan laptopımdan biraz daha star wars ve ıvır zıvır görüntüler izleyerek zaman geçirdim ve bir şeyler hazırlayıp hafif bir kahvaltı yaptım tv karşısında. okula da gidebilirdim ama kimseyi göresim olmadığından vazgeçtim. saat 11'e yaklaşırken de aradım furkan'ı. furkan belli ki yeni kalkmıştı. naber nasılsın, memlekete mi döndün lan filan derken gülüşerek konuştuk bi süre. daha yeni dönmüştü istanbul'a ve ikindiye doğru buluşalım; gözde'yle taksim'de olacağız diye ekledi. zaten feriha'yı düşünmemek istiyordum. bu yüzden tabii kanka tabii buluşalım diyerek kabul ettim. furkan hem sevdiğim bir adamdı, hem de çocukluk arkadaşımdı. buna rağmen uzun zamandır çok sık görüşemediğimiz ve yan yana gelemediğimiz için özel hayatlarımızı derinlemesine bilmiyorduk. zaten sormazdı da kiminle takıldığımı filan. öyle bir yapısı yoktu. o yüzden furkan'la ve gözde'yle buluşmak, konuşmak düşeş olacaktı benim için. hem biraz kafa dağıtacağım hem de sorulardan uzak kalacağım bir ortamdı. o gün nevizade'de takıldık furkan ve gözde'yle. sohbette biraz yancı gibiydim ama yine de keyifsizliğimi belli etmemeye çalışıyordum. eskilerden, rsuya meselesinden ve şundan bundan epey konuştuktan sonra laf bi ara evde bu sıralar yalnız takıldığıma geldi. furkan "gel bize kanka" dedi; "beraber takılırız". canıma minnetti; hemen besleme gibi kabul ettim bu daveti. ayrıntıya girmiyorum ama birkaç gün furkan'larda evden ve feriha düşüncelerinden uzak birkaç gün geçirecektim. öyle umuyordum yani... eve uğramadan tam 3 gece 4 gün furkan'larda kaldım. ev tabiri caizse sikimde değildi. sanki o eve yalnız başıma gitmem gerektiğinde her şeyinden tiksiniyordum. ev bana batıyordu murat olmadığı zamanlar. murat evin eğlencesiydi ve benim gibi değildi. peşinde en az 2 sınıf arkadaşını daha getirir evin neşesini üst düzeyde tutardı. bense bir boka yaramayan götün tekiydim. artık daha iyi anlıyordum bunu. benim hayatta feriha'dan başka doğru dürüst bir kazancım olmamıştı. kendimi ezik hissettim o günlerde. furkan'ın kısa sürede hayata atılması; ufak tefek de olsa başarıları, olayları yorumlayış biçimi, murat'ın hayata bakış açısı benim kendimi itin götüne sokmama neden oluyordu. feriha da yoktu artık ve kafamın içinde de yapayalnız kaldığımı hissettim. telefonumu doğru dürüst açmıyor; açtığımda da mesajlaşıp konuştuklarıma bahaneler uyduruyordum. feriha aramıyordu beni. depresyona girmiştim diyebilirim. kafamın içinde yalnız kaldıkça kendimden de tiksinir oldum. sanki üstümü başıma dikkat etmelerim bile feriha'nın sayesindeydi. feriha benim her şeyimdi. onsuz var olmuştum belki ama onsuz devam edemezdim. merve gibi feriha'yla ilgili soru soracaklara dönüş yapmıyordum. sanki hıncımı onların yapay iyi niyetinden çıkarıyordum. tabii bunu oldukça pasif bir şekilde yaptığım için; tavşan dağa küsmüş, dağın haberi olmamış misali kendi kendime gelin güvey oluyor gibiydim. aslında kimsenin beni o kadar da sikine takmaması daha olası bir gerçek gibi görünüyordu. furkan'la yaşadığım günlerde derbeder bir şekilde gezip tozuyor; sabahın köründeki derslere değil de 10:30 derslerine katılıp ikindiden sonra yine furkan'lara dönüyordum. furkan o kadar mutsuz görünmeme ve akşam içmelerimizdeki kederime rağmen durup neyin var lan demezdi. bu artık tuhaf olmaya başlamıştı tabii. muhabbetlerimizden keyif alabiliyorduk ama sanki benim bir yerlerim kanıyor ama kanayan yerlerimi görmesine veya fark etmesine rağmen furkan ses etmiyordu ve lak laka devam ediyorduk. besbelli dert dinlemeyi sevmiyordu. gözde de bazı akşamlar uğruyordu yanımıza. her önüne gelene aşık olma kapasitesi olan; kafasının nasıl çalıştığını bilimadamlarının bile çözemeyeceği; annesiyle babası yıllar önce ayrılmış; sıska pek bi tipsiz kızdı gözde. ona bi insanın ilgi duymasını imkansız olarak görürdüm hep. çünkü hareketleri de manyakçaydı. ve derdim ki; bu kadar tipsiz olduğu için mi erkek avcısı; yoksa erkek avcısı olduğu için mi bu kadar tipsiz. bu sebep sonuç ilişkisini çok kurcalardım... furkan'larda uzun zaman geçirmenin artık bi yük oalcağını ve keyifsizliğimi iyice belli ederek tat kaçıracağımı düşünerek eve dönmeye karar verdiğim o dördüncü günde bir karara daha varmıştım. o gün içimde geçici bir serinlik hissettim ve feriha'nın annesini yani evi arayarak, aramızı düzeltmesini, bi hata yaptığımı filan söyleyecektim. gururumu düşündüm o anda ama feriha'dan vazgeçmek imkansız görünüyordu benim için. onsuz bi geleceğin nasıl olacağı fikri düşüncelerimde dalgalandıkça canım darlanıyordu. feriha benim yüreğim gibiydi artık. stockholm sendromuna tutulmuş tutsaklar gibi bir bağ ile ona bağlandığımı anladım. feriha'ya gururumu ayaklar altına alarak bile olsa, gerekirse tüm hatalarımı üzerime alarak dönmeyi istedim. evet, feriha'nın annesini arayacaktım o gün ve saatler sonra telefonumu tekrar açtım... feriha'nın annesi beni severdi. sevme kriteri olarak "efendi" olmayı gösterirdi her zaman. ben de tam onun istediği bu tanıma uyuyordum. en azından gösterdiğim yanım buydu. hiçbir zaman saygısızlık etmem zaten. bu tarz yavşak hareketlerden de hiçbir zaman hoşlanmamışımdır. özellikle büyüklere karşı da iyi bir dinleyiciyimdir. dedemi de arkadaşımmış gibi rahat rahat dinler, muhabbet ederdim. işte bu sebeplerden ötürü feriha'nın annesini araya koymaya çalışacaktım. neden direkt feriha'yı aramadığımı sorabilirsiniz. yüzüm yoktu tek kelimeyle. çekiniyordum kırıcı bir şeyler söyler diye. arasam açmaz, açsa da inanılmaz kırıcı laflar ederek işi daha da içinden çıkılmaz bi hale getirebilir diye aramak istemiyordum. ne kadar depresif bir halde olsam da, bir yanım, çok küçük bir yanım ona dönebileceğimi düşünmeme engel olamıyordu. feriha'nın annesini aradım. kadıncağız severdi beni. yaşananları fazla detaya girmeden anlattım. üzüldü halime. onunla aramızı yap dedim; eşeklik ettiğimi söyledim. çok pişmanım dedim. söylerim oğlum ama beni dinler mi ki, dedi. sizi dinler, dedim. yaptıklarım için defalarca özür dilemek istediğimi söyledim ve başımızdan geçen ilk olayı da anlattım. kadın iyice dinledi beni allah'tan, demek ki hala değer veriyordu bana. sevgisi azalmamıştı. yine de biraz pasif bi kadın olduğu için feriha'yı yolundan çevirebileceğini sanmıyordum. feriha'nın ellerimden kayıp gitmesine neden olmuştum. böylesine bi trajediyi yaşadığım için kahroluyordum. yine de elimden geleni yaparım dediği için feriha'nın annesinden bi umut beklemeye başladım. ama içimden bi ses, bu bekleyişte feriha'yı hepten kaybedeceğimi söylüyordu. geçen zaman, araya koyduğumuz bu mesafe bizi soğutacaktı birbirimizden. hiç düşünüyor mu beni diye düşünüyordum ama bir defa bile aramadığına göre gerçekten çuvallamıştım. feriha'nın annesiyle konuştuktan sonra sırasıyla cevapsız arayanların mesajları ve gönderdikleri sms'ler gelmeye başladı. sıradan bi kaç mesajı okuduktan sonra merve'nin mesajlarını gördüm. abartılı sayıda mesaj göndermişti. nerelerdesin, telefonun açınca hemen arıyorsun, acil konuşmamız lazım gibi mesajları vardı. telaşı mesajlarından okunuyordu yani. sakin bi mesaj atarak \"ne oldu\" dedim. hemen peşinden çaldırmaya başladı. psikolojik bi geri zekalı olduğum için cevap vermedim bunlara. açmadan suratına kapatıp, meşgülüm, şimdi konuşamam, dedim. acil buluşmamız lazım diyerek mesaj attı. birine bi şey oldu sandım öyle yazınca. ne oldu, sms'le söyle dedim. ya ne kadar inatçısın buluşmamız lazım istediğin zamanı ve yeri söyle gelicem, dedi. müsait olunca mesaj atarım o zaman sana dedim. tamam sakın unutma dedi. ne saçmalıyo bu salak, dedim kendimce. kesin buluşup mal mal nasihatler verecek, hatta daha da kötüsü saçma sapan sıradan bir şey için yardımımı isteyecekti. projemiz var sen de katıl, afiş hazırlıyacaz sen de yardım et gibi dandik bi iş önerecek kesin, dedim ve kesinlikle ne söylerse söylesin reddetmeye karar verdim. koyun can derdinde, kasap et derdinde diye söylendim. evde murat yoktu, hiçbir iş yapasım gelmiyordu. o kadar bezgindim ki, o kadar sinirlerim bozuktu ki, bir ömür uzanmış yatıp, gözlerimi de tavana direk zaman öldürebilirdim gibime geliyordu. sırf evin içinde ses olsun diye laptoptan hafif müzikler çaldırmaya başladım, bir yandan da düşünüyordum. feriha'nın annesi nasıl ayarlayabilir ki bu işi diye. yine kafamda senaryolar üreten o tilki dolaşmaya başladı. yine baya düşündüm. buna göre feriha'nın annesi bi bok yapamıyordu hayallerimde. telefonla beni arayıp kızın üstüne gitme öğütleri veriyordu. zamana bırakın geyiği yapıyordu. feriha'sız kalmıştım bu dünyada. mutlu olan insanlar batıyordu bana. en iyisi bu tembelliğin yorgunluğuyla uğraşmayayım da şu merve'yi savıyım başımdan diyerek buluşma mesajını attım. hemen uçarak geliyordum diye cevapladı. böyle gayretli olduğunu görünce şaşırdım lan. ne işler karıştırıyor acaba dedim ve bi merakla buluşacağımız cafe'ye gittim. okula gitmeyip, okulun civarındaki cafe'lere gidince huzursuz oluyordum. okulu aldatıyormuşum gibi geliyordu bi yandan. bundan da bahsetmeliyim. o yüzden merve'yle buluşmaya giderken okul durumları da aklımdaydı ve iyice keyifsizdim artık. merve kafeye geldi ve karşıma oturdu. soran bi ifadeyle suratıma biraz baktı ve gülümsedi. çok merak ettim dedi. bana o konuyu açma diyerek sert bir ses tonuyla uyardım. yok yok o konuyu deşmeye gelmedim buraya dedi. peki ne oldu söyle dedim. gerçekten keyifsizim, oyalama beni buralarda dedim. keyifsiz olma sakııınnn diyerek ince bi ses tonuyla gözümün içine ve hemen sonra yere baktı. sana bi şey itiraf edicem ama sakın bana kızma, dedi. o anda kafamda şimşekler çaktı; kan beynime sıçradı. bi tuhaf oldum. buz gibi bir ürperti ense kökümden bütün vücuduma yayıldı. japon çizgi kahramanları gibi kafamın arkasında kocaman bi su damlası bile çıkmıştır kesin. aklıma gelen, feriha hakkında bana söylediklerinin, yani yaptığı aracılığın gerçekleri yansıtmadığıydı. bi hiç uğruna kalbini kırdım kızın diye o an zangır zangır ürperirken bambaşka bir şey söyledi merve; \"senden hoşlanıyorum\"... o anda beynim allak bullak oldu; nevrim döndü. resmen birkaç salise hayatta olmadığımı hissettim. quote: 3. BÖLÜM her neyse, ben alelade bir insanım bu hayatın içinde. düz adamım demem ama hiçbir aşırı yönüm yoktur. herkes gibi kızar, herkes kadar küser, herkes kadar gülerim. bildiğim kadar severim. mükemmel bir insan değilim. tutkularım varsa, korkaklıklarım da vardır. böylesine hayatın içinde yok olmuş biriyim ben işte ve uzatmadan devam ediyorum; merve'nin bu hoşlanma itirafıyla zangır zangır sarsılmıştım. aslında düşündüğünü söylediğini anladım ama o an teyit etmek için. şaka mı yapıyorsun merve, dalga mı geçiyorsun benle dedim. bu bir geçiştirme cümlesi değildi, bu sinirli tavırlarıma hazırlık cümlesiydi bir bakıma. sinirleneceğimi anladığı için de alttan almaya başlayacaktı tabii. sadece \"hayır\" dedi. başı öne eğikti hala. saçları yüzünü kapatıyordu. \"utanıyorum, dik dik bakma\" dedi. o geçiş anında aklıma gelenler şunlardı. merve benim ayrılmamı istediyse bile, bunu göze aldıysa bile, ne yalan söyleyerek, ne de feriha'yı bana fişekleyerek bunu başaramazdı ki, en azından bu yönteme güvenemezdi. ben feriha'yla o ayrılık gününde sade bi ses tonuyla da konuşabilirdim. buna emin olamazdı, cesaret edemezdi ki diye düşündüm. bu sefer kafam iyice allak bullak oldu. hangi soruyu sormam gerektiğini bilemedim. nereden başlamam gerektiğini çözemedim. ilk aklıma gelen soruyu sordum ona; \"feriha hakkında söylediklerin palavra mıydı\". \"hayır\" dedi. neden şimdi söyledin bana bunu dedim. feriha'yla aramızın daha yeni bozulduğunu biliyorsun... ya uff söylediğime cevap versem gibisinden mırın kırın etti. önce şunu bi açıklığa kavuşturalım dedim. kavuşturmayalım, dedi. beni sevmiyorsan söyle gideyim diye ekledi. kafası hala 45 derece eğik biçimde masaya bakıyordu. aldırmadım söylediği son söze. sen insanların arasını mı bozuyorsun, dedim. bu gibi bi hava esiyordu masamızda. yanımızdan gelip geçenler, napıyor bu mallar diyebilirdi. kafanı kaldır ve cevap ver bana, dedim. kafasını kaldırıp off hiç kimseyi ayırdığım yok benim dedi. anlarız bakalım dedi. sinirselliğimden aldığım cesaretle alabildiğine laf çakıyordum. hala feriha'yı seviyorum dedim. bi defa senin böyle bir şeyi bu anda söylemen çok saçmaydı. ondan ayrıldım diye onu sevmediğimi nereden çıkardın dedim. neyse çok canım sıkıldı gidiyorum ben diyerek lafı kestirip attım. o da doğru dürüst yüzüme bakmadan çıktı gitti. içtiğim kahvenin hesabını ödedim. ben öderken o lavaboya gitti. sanırım ağladı orada. bense onu beklemeden çıkıp gittim oradan. gerçekten de bazen saçma sapan diyaloglar yaşarız tanıdıklarımızla. bu konuşma da bizi öyle tuhaf bir şekle sokmuştu ister istemez. bundan sonra adını koyamadığımız bir soğukluk girecek dostluğumuzun içine sandım. ayrıca, istediğim soruların cevabını alamamış olmak da sinir etti beni. şaka gibi geliyordu her şey. benim gibi birini, feriha'ya yıllarca sevgili olmuş birini nasıl sevebildi diye düşündüm. gerçekten karaktersiz bir insan olsa gerek. tanıdığı birinin sevgilisiyle olabilmek düşüncesini yaşayan, hatta gönül bağının bu kadar sorgusuz ve düşüncesiz kopabileceğini düşünen bir insan karaktersiz olmalıydı. bunca zaman merve'yi yanlış tanıdığımı düşündüm... merve'nin yanından ayrılıp eve gittim hemen. yolda konuştuklarımızı düşündüm. gerçekten başkası olsa hemen merve'nin söylediklerine kalkıp, götü tavana vurabilir ve vay be ne çekiciymişim meğer diye düşünebilirdi. ben böyle düşünmedim ama. gerçekten de feriha'yı çok sevdiğimi anladım. gerçek bir sevgiyle dolu olduğumu anlayınca bi mutlu oldum o anda. keşke dedim, feriha'nın annesi gönlünü yapsa kızın. hayatta daha başka ne isteyebilirim ki dedim. ertesi gün, acaba feriha'nın annesini arasam mı diye düşündüm. inşallah moralimi bozacak kötü bir haber vermez diyerek akşam aramaya karar verdim. can sıkıntısından ders çalıştım. merve'yle konuşmamız aklımdan çıkmıyordu. daha bunları düşünürken aradı beni. yüzüne kapatmadım, açtım. ne var dedim; lafı uzatmıyorum, dünkü söylediklerim için özür dilerim dedi. özür dileme de dedim feriha'dan ayrılmama sebep sen misin, dedim. hayır, dedi. ama hata yaptım; sevgilisinden yeni ayrılmış birine hemen açılmakta hata yaptım; çünkü su katılmamış bi salağım ben, dedi. böyle ajitasyon yapar gibi konuştuğunu görünce sinirlendim ama bi şey demedim bu lafına karşılık. duygularımdan pişman değilim ama dedi. sen seni seven birini değil, peşinden koşacağın birini istiyorsun, anladım dedi. beni konuşma tuzağına çektiğini fark ettim o anda. zaten, kız milleti hiç bi konuşması havada kalması ister. illa ayrılırken, yol verirken bi izahat yapıcan. kesinlikle egoları çok fazla ikili ilişkilerde. ben feriha'yı hala seviyorum diye kestirip attım. hayır sevmiyorsun dedi. beni de sevmiyorsun belki ama onu da sevmiyorsun dedi. galiba sen de feriha'ya bi gıcık oluyorsun dedim. alakası yok diye cevap verdi. gerçek bir mutluluğu kaçırdığını bil, diye de ekledi. bi şey demedim. sonra kapattık telefonu. o an düşündüm; ben birini seviyordum ama sevdiğim başka bir dünyada yaşıyordu; diğer tarafta merve benden hoşlanıyor, hatta anlayış açısından feriha'dan daha ilerde görünüyordu. hem bana açılmayı bile göze almıştı bu konuda. ama sevdalar birbiri üstüne denk gelmemişti. mutluluğu nerede arayacağımı bilmiyordum. sevil de sevme demişler ama bir yandan da, \"alakamızı uyandıran bir kimseyi bizce meçhul ve meçhullüğü derecesinde cazibe dolu bir hayatın unsurlarına karışmış sanmak ve bu hayata ancak onun sevgisiyle girebileceğimizi düşünmek bir aşk başlangıcından başka neyi ifade eder\" diyen marcel proust var. gerçekten de bir insanı sevmek başka şey, ona bağlanacak kadar sevmek başka şeymiş... feriha'nın annesini aradım. ama aramadan önce telefonu 3-4 defa daha çaldırmadan kapattım. kötü haber verir diye götüm 3,5 atıyordu. her seferinde, kötü haber verirse nasıl bir tepki vereceğimi düşündüm. buna hazırlıklı olmalıydım ve olumsuz bir duruma karşı kafamda bir rota belirlemeliydim. eğer benden ayrılmak istediğini söylerse... bu bana çok koyacaktı. sonunda aradım ve telefon çaldı. annesi çıktı telefona. iyi günler nasılsınız, filan dedim. buğulu bi sesle iyi olduğunu söyledi ve ben daha sormadan konuya girdi; \"oğlum feriha çok sinirli, konuşmak istemiyormuş bu ara, niye böyle oldunuz anlamadım ki siz gençleri\" falan filan dedi. bütün vücudum baştan aşağı ürperdi o anda. 1-2 saniye hazmetmek için öylece bekledim. sonra lafa girdim. tamam selma teyzecim dedim. özür dilediğimi söyleyebildiniz mi dedim. söyledim ama oralı olmadı, dedi. biraz zaman geçsin düzelir elbet diye de ekledi. o anda korktuğumun başıma geldiğini anladım. artık bu saatten sonra, bu soğukluk araya girdikten sonra, nah dönerdi bir daha bana. onunla o kadar çok zaman geçirmiş ve ona o kadar bağlanmıştım ki, aşk acısının nasıl bir şey olduğunu unutmuşum. gerçek bir sancı saplandı kalbime. çok uzaklarda kaldığını sandığım yalnızlığımı tekrar hatırladım, tekrar tanıştım yalnız halimle. iyi günler dileyip telefonu kapattım. evde durmak istemiyordum, okula gitmek istemiyordum. arkadaşlarla buluşmak istemiyordum. ama yalnız ve tembel bir şekilde oturmak da istemiyordum. kendi kendime dedim ki, bari bu zamanda biraz ders çalış. okula gidip ders notları filan bulayım bari dedim. sonra kütüphanede ders çalışırım. hiç değilse etrafımda insanlar olur, yalnız kalmamış olurum ve çalışabildiğim kadar da ders çalışırım. iyice göte gitmem en azından. daha evvel bir arkadaşımın, ayrılık sonrası okul hayatının nasıl dibe çöktüğünü de gördüğüm için bi göt 3,5 laması yaşadım o anda. eleman bütün derslerden kalmıştı. ben de böyle bir enkaz bırakmayayım bari diyerek motive etmeye çalıştım kendimi. o bir kaç günde kütüphaneye çok gittim. ne merve, ne feriha ne de furkan'dan haber almadım. ama sonunda ev arkadaşım murat eve dönmüştü. onunla ve eve getirdiği arkadaşlarıyla yine kafa dağıtmaya başladım. murat'ı ne kadar da çok severmişim meğer lan, dedim. önceden belli belirsiz bir ruh gibiymiş meğer. yalnızlığıma gömülünce onu da fark etmeye başladım artık. murat, oturup uzun uzun dertli konuşulacak bir adam değildi bir yandan da. öyle lafları sevmezdi. iki cümleden sonra hemen taşağa bağlardı en büyük hüznü bile. bu daha iyi geldi bana. yaramı deşmektense üstünü örterim daha iyi gibi olurdu diye düşündüm. günlerden sonra feriha bana öylesine uzakmış gibi geldi ki, elini yüzünü göremediğim bir hayal gibi. hayır ondan vazgeçtiğim anlaşılmasın. ama sanki sudan çıkmış bir balık kafasını yaşıyordum. hani nerde diyordum feriha için, sokaklardan geçerken, sanki uzak bir şehre taşınmış gibi hissettiriyordu bana. bu çok tuhaf bir duygu. sanki 2 haftadır değil 2 yıldır görmemiştim. işte böyle uzaklaşmıştık birbirimizden.