Biliyorum belki kimse okumayacak, konuya girenlerin de %90 ı trolleyecek fakat bunu bu kadar içimde tuttum artık birileriyle paylaşmak istiyorum. Lise yıllarımda 3 yıllık zorbalığa uğradığım günlerimi anlatmak istiyorum. Bu yazıyı ağlamamak veya öfkelenmemek için kendimi kontrol ederek yazdığımı belirtmek istiyorum. Bu bir hikaye veya senaryo değildir. Yemin olsun ki gerçekleri yazıyorum ve bunu herkese açık bir forumda başka çocukların da benim gibi olmaması için paylaşıyorum. Şu sıralar 13 Reasons Why dizisini izlememle birlikte resmen yeniden depreşen anılarım bunu yazma isteği doğurdu bende. Küçüklükten bu yana birden fazla kere çeşitli kurumlarda zorbalığa uğramıştım ve bunların sonradan farkına vardım. Çünkü bana kendimi nasıl korumam gerektiğini kimse anlatmamıştı ve bende denemediğim için korkuyordum-korktuğum için deneyemiyordum. Lise öncesinde de hikayeler var fakat onlar anlatmaya hazır olamadığım şeyler olduğu için sadece liseyi yazacağım. Ayriyeten dizinin konusu da lise olduğu için bana o yılları geri getirdi. Tam 3 yıl boyunca okul servisinde zorbalığa uğradım. Şimdi akla gelen ilk soru şu ''Kardeşim neden servisi bırakmadın veya değiştirmedin?'' düşünmüştüm o zamanlar fakat evim otobüsle gitmek için çok uzaktı ve başka bir arabada oturduğumuz yere gelmiyordu. Bir türlü başka bir yol bulamamıştım. Zorbalığa uğradığım halde devam etmek zorunda kaldım. Her sabah servise bindiğimde o kişi tarafından çeşitli zorbalıklara uğruyordum. İlk uğradığım zorbalığı unutamıyorum. Eşyalarımı saklamıştı ve bende almaya çalışırken beni sinirlendirtmişti. Bende sinirlenince ağlayan bir insan olduğum için iyice üstüme gelmeye başladı. Ben salya sümük hale geldikten sonra acıdım vs. diyip durdu. O günden sonra zayıf noktamı verdiğim için iyice üstüme gelmeye başladı. Beni okulda görünce kafama sertçe vuruyordu. Karşılık vermeye çalıştım fakat benden iri birisi olduğu için birşey yapamadım. Bir keresinde beni köşeye sıkıştırdı parmağımı bükmeye başladı. Kırılmasına ramak kala bıraktı. Hiçbir şey yapamadım, hep korktum. Şu an bunu hala okuyan birileri varsa eminim birşey yapmadığım için bana kızıyordur. Ki haklısınız, ben de kendime kızıyorum. Ama korkudan ne yapacağımı bilmiyordum ve vücut yapısı olarak küçük bir insandım. Beni okula palyaçosuymuş gibi gösterince bunun sınıfındaki uzaktan tanıdığım kişiler de zorbalığa başladı. Hiç muhabbetim olmayan insanlar bana vurup ''lan naber'' diyip kendi aralarında gülüyorlardı. Konuştuğum şeyleri etrafa yayıp dalga geçiyorlar, yaptığım şeylere gülüyorlar ve sürekli beni aşağılıyorlardı. Arkadaşlarımdan yardım almaya çalıştım fakat birşey yapmadılar. Zaten 2 tane arkadaşım olmuştu lise boyunca ama onlardan da bir sonuç alamadım. En sonunda servis şoförünü aradım konuştum ''ben sizi ayrı tutacağım sen merak etme'' şeklinde teselli etti fakat durum okulda devam ediyordu. Bu şekilde bir 3 yıl geçirdim. İnsanlar beni gördümü bir oyuncakmışım gibi yapıştırıp geçiyorlardı. En sonunda zorba şahsı bıçaklamayı bile düşünmüştüm. Bir çıkış yolu bulamıyordum. Özgüvenim kalmamıştı, arkadaşım yoktu. Hatta beden derslerinde oyunlara dahil oldummu insanlar çıkıyordu oyundan. Kimisi de başka kişilerle oynamaya gidiyordu Yapayalnız, sürekli dayak yiyen bir insan olarak 3 yıl geçirdim. Koca bir 3 yıl... Öğle aralarında yemek bile yemiyordum sırama çekilip telefonla uğraşıyordum zaman geçmesi için. Bir de bunların üstüne 1 kişiden hoşlanmıştım ve çeşitli durumlar yüzünden ona rezil olmuştum. Ayrıca kız sevgilisiyle gözümün önünde takılıyordu hatta öpüşmüşlerdi bile. Ölmek istiyordum. Dayanamıyordum artık intihar düşünceleri aklımdan çıkmıyordu. İntiharı 1 kez denemeye kalktım. İnançlı bir insan olduğum için öbür dünya imtihanında Allah'ın beni anlaması için ağlayarak dua etttim saatlerce. Fakat yapamadım, kendi canıma kıyamadım... Sonuç olarak mezuna kalmıştım berbat bir psikolojiyle. Obsesyon, depresyon, sosyal fobi hastalıklarından muzdariptim. Bu olayların üstünden 4 yıl geçti. Şu an üniversite okuyorum ve bu olayın izlerini hala taşıyorum. Kimseyle göz teması kuramıyorum. Kimseye güvenemiyorum ve hala arkadaşım yok. Bir tane arkadaşım vardı onla da tartıştım ve konuşmuyorum. Kendimi nasıl savunacağımı öğrendim mi bilmiyorum ama biraz daha cesaretlendim. Fakat hayatımın en güzel yılları elimden alındı. Yıllar sonra o zorba şahsı instagramdan gördüm ve gayet mutlu görünüyordu. Ben ise hala tek başıma takılıyorum. Ders aralarında tek başıma yemeğe gidiyorum. Güzel olan şey en azından üniversite daha büyük bir ortam. Kulaklık takıp yürüyorum. BİLİYORUM BELKİ DE FORUMUN EN UZUN YAZILARINDAN BİRİSİ OLDU AMA BUNU TAM 7 YILDIR İÇİMDE TUTUYORUM. KİMSEYE ANLATAMADIM. BURAYA YAZMAMIN NEDENİ İSE EĞER KARDEŞİNİZ VEYA YEĞENİNİZ VEYA HERHANGİ BİR TANIDIĞINIZ OKULDA YAŞADIĞI PROBLEMLERİ ANLATIYORSA LÜTFEN YARDIM EDİN. LÜTFEN SORUNLARINI GÖRMEZDEN GELMEYİN. HAYATI BENİM GİBİ MAHVOLMASIN. Okuyan 1 kişi bile varsa çok çok teşekkür ediyorum.