Nefret ettim bu acıdan ya, bu kadar iğrenç bir his olamaz gerçekten. İstemiyorum arkadaş daha olmasın, herşey çok farklıydı çok seviyordum oda çok seviyordu davranıyordu. Çok güzeldi yani gerçekten çok seviyordum. Babası öğrendi, ayrıldı. Seviyorum dedi ama ayrılmak zorundayım gibi birşeyler dedi ben şaşkınım. Dedim sürekli kendi kendime başka türlü yolu yokmudur bu işin. Ama o istemedi başka türlü yolunu, kimisi bahane diyebilir belki buna ama karşı çıktı bu düşünceye çok seviyorum dedi. Ama nasıl bu kadar normal davranabildi anlamıyorum yani kadınlara has yönelik birşeymi, ben gerçekten işime hiçbirşeyime odaklanamazken, o arkadaşlarıyla konuşmalar gülmeler. Dedim madem benim gibi seviyor dediği gibi aşık, nasıl yapabiliyor? 1 hafta süreçte insan sürekli aynı ortamda her konuşmasında acı artıyorda onun ya? Dolaylı yoldan ayrılacaksanız ayrılmayın arkadaşlar gerçekten o güzel anılar bile bundan sırf birşey ifade etmemeye başladı, bu kadar basitmi diyor insan sadece...