Rasyonel biriyim, her şeyin arkasındaki sebebi sorgularım, yalanlardan nefret ediyorum. Hepimiz bencil takılan öylesine hayvanlarız. Sorunum şu ki hayattan zevk alamıyorum, çok düşünüyorum, aslında hiç düşünmüyormuş gibi hissediyorum, ama özünde anı yaşayamıyorum. Her gün aynı geçiyor ve değiştirmeye çaba sarfetmiyorum. Anlamsız geliyor, yaşamak, bir şeyler için çaba sarf etmek, bir şeyi elde etmeyi çok istemek. Küçükken de böyleydim, yüzümde ya mutluymuş gibi bir maske ya da ifadesiz bir boşluk olurdu. Bunların sebebini bilmiyorum, büyük ihtimalle ailem veya genetiğim. Her neyse, bir şeylerin sebebini bilmek çözmeye neden olmuyor her zaman. Ve ben gecenin dördünde bilgisayar başında anlamsızca bunları yazıyorum. Ne bekliyorum ki ulan acaba? Birinin beni çözmesini mi? Şefkat mi? Sevgi mi? Hiçbir şey hissedemiyor gibiyim, beynim sanki eliyor duyguları, geriye bir boşluk kalıyor en sonunda. Mastürbasyon bile yapmak istemiyorum bu aralar, yapacağım da ne olacak? Biraz haz, sonrasında ne değişecek? Ne olacağım? Nereye gidiyor benim hayatım? Her gün aynı günü yaşıyorum, kendi Groundhog günümde tıkılı kaldım. Ama bu sefer bir şeyler yapmazsam hayat beni ezecek. Ama yapamıyorum, kıçımı kaldıramıyorum, kıçımın kalkması için bir sebep yokmuş gibi hissediyorum. Hissediyor muyum? Sanırım ben hissetmeyi bilmiyorum.