Merhabalar, Bu Bir Başarısızlık Hikayedisidir. Gördüklerinizin değil inandıklarınızın, hayatın çıkardığı fırsatların peşinden gidin.. Aslında konu açmak istedim ama yeni üye olduğumdan mıdır nedir bilmiyorum konu aç butonu bulamadım ben de buraya yazmak istedim. Bakalım sizlerin fikirleri nedir. 1989 12. ay doğumluyum, hayatımda hep zorluklar çıktı karşıma, rahat yaşadığımız kafama birşey takmadan uyuduğumu bilmem bu yaşıma kadar. Küçükken de zor büyüdük, bazı imkansızlıklar vardı hayatımızda, ama şanslıyız ki baba gibi babamız vardı başımızda. Allah eksik etmesin. Küçüklüğü anlatıp konuyu uzatmak istemiyorum. Lise ve sonraki döneme dalacağım direk. Lise okuyorum, arkadaşlarım 10 lira harçlık alırken ben 5 tl alıyorum 2 tl gidiş geliş yol parası geriye 3 tl kalıyor ve yetmiyordu. Lise 1 de sınıfta kaldım öyle çalışkan bir öğrenci değildim, hedeflerim de yoktu. Polis ya da pilot olmak istiyordum ama arkama dönüp bakıyordum ki üniversiteye gitsem çok zorluk çekecem ailemi de sıkıntıya sokacam hiç bir şeyin peşine düşmedim. Oysa babam hep okumamı istiyor ne gerekirse yapacağını söylüyordu hem tembellikten hem de aileme yük olmamak için peşine düşmedim. Okula giderken kimi zaman amcam bırakıyordu okula, kuzenim de yakın bir lisede okuduğundan geçerken beni de bırakıyordu. Amcam ilkokul mezunu durumu yerinde fabrikası 30-40 personeli evleri yazlıkları arabaları olan bir adamdı. Gel zaman git zaman okumadan da bişeyler olunduğunu ticarette para olduğunu düşünmeye başladım ki o sıralar aynı binada oturduğumuz benden 6 yaş büyük bir abi de büyüdükçe büyüyordu ve o da liseyi yarıda bırakıp işe güce atılanlardandı. Bu durum hafızama iyiden iyiye yerleşti ve lise sona geçtiğimde son yılı okumadan okulu bırakmaya ve işe girmeye karar verdim. -- Hayat benim için burada başladı, tam hatırlamıyorum fakat 17 yaşlarındaydım. Karaköy'de eski bir handa bir elektrik toptancısının yanında işe başladım. Yaklaşık 6 ay çalıştıktan sonra, zengin amcamla aynı işi yapan ama fakir olan :) diğer amcamın yanında işe başladım, işi öğreneyim ki ben de yapayım ben de zengin olayım diye. Yaklaşık 1,5 yıl da orada çalıştıktan sonra bizim binada oturan abinin elektronik malzeme satışı yapan abinin yanında işe başladım baktım o daha teknolojik işler yapıyor ve gelecek teknolojide orası daha da kafama yattı. İşyerini saat 10'da açmamız gerekiyor ama ben sürekli geç kalıyordum 3 ay sonra kovdu beni işten. Sonrasında zengin olan amcamın yanında işe başladım ve askere gidene kadar satış mağazasında çalıştım. Askere gittim geldim. Askerden önceki çalışma döneminde 1 kuruş birikim yapamamış nasıl olmuşsa kenara hiç bir şey koyamamış boş çalışmış oldum. Askerliğim 2010 yılı ağustos ayında bitti. Şimdi bir karar vermeliydim ya zengin amcamın satış mağazasında veya fabrikasında çalışacaktım, sonrası Allah kerim diyecektim. Ya da teknolojik abinin yanına gidip yeni birşeyler öğrenip teknolojiyi kullanarak hayatıma yön verecektim ve geleceğimi o doğrultuda yönlendirecektim. Önce amcamın yanına uğradım ama iş istemedim gidip yokladım alıp almayacağını, istersem işe alacağını anladıktan sonra teknolojik abinin yanına gittim. O da severdi beni ne oldu ne bitti anlamadan askerden geldikten 1 hafta sonra teknolojik abinin yanında işe başladım. Askerde kız arkadaşımdan ayrılmış bazı psikolojik darlıklar yaşamış birisi olarak telefonlar beynimin içinde çalıyor, 1 dakika bile boş kalamıyor sürekli müşteriler geliyordu, o kadar erken işe başlamamın kafamın almamasında inanılmaz etkisi oldu bazı şeyleri geç öğrendim. İşi öğrendik cumartesi günleri minimum 10 bin tl kar ediyor, hafta içi 4-5 bin lira kar ile kapatıyorduk. Aldığım para 2 bin lira bile değildi o dönem. 4-5 yıl civarı çalıştım, oldu yaş 25 artık birşeyler yapmam lazımdı ama işler de eskisi gibi değildi. Sattığımız sistem kapanmış alternatifi de yoktu o sıralar. Patron ikinci mağazayı açmış büyüdüğümüz mağazayı bana bırakmıştı. Ancak çalışarak bir yere varamayacağımı, hep hayatımı sadece geçindirecek kadar para kazanacağımı ve böyle gitmeyeceğini düşündüm. Patrona işi bırakacağımı söylediğimde o bana, '' görüyorsun iş güç yok doğru zaman değil bence bekle '' dedi. Dinlemedim ve hayır ben kafaya koydum bırakacağım dedim. Ben işi bırakınca '' bu dükkana gerek yok, sen ekmeğini çıkar diye tutuyordum bu dükkanı'' dedi ve malzemeleri toplayıp diğer dükkana götürmeye başladık. Benim aklımda aslında şişlide büyük bir ticaret merkezinde ara katlardan birisine giderek E-Ticaret yapmak vardı. Ama patron dükkanı kapatınca burayı tutarsam işler açıldığında daha iyi olabilir benim için diyerek o zamanın parası ile 8 bin lira hava parası vererek o dükkanı tuttum. Geriye sadece bir kaç ay dükkan kirasını ödeyebilecek kadar bir param kaldı. Mal alsam kirayı ödeyemezdim patrondan mal vermesini rica ettim. Bir miktar mal verdi biraz ondan biraz bundan derken bir miktar malzeme koydum dükkana. Ama yeterli değildi ve arkamda hiç bir maddi destek yoktu. Yaklaşık 8 ay kadar durduktan sonra olmadığını görerek dükkanı kapatma kararı aldım ve kapatıp gidip bir tekstil firmasında şoför olarak işe girdim. Zaman hızla geçiyordu ve evlenecektim bir kaç yıl içerisinde. Tekstil firmasında olmayacağını anlamıştım. Tam o sıra eski patronumu lüks arabasının içinde gördüm mahallede. Bana '' gel ofis tutacam, orada sadece internet işlerine telefonlara faturalara vs. bak'' dedi. Anlaştık ve yanında işe başladım. Kendi internet sayfamızdan satış yapıyorduk günde 3 maksimum 5 sipariş geliyordu, onları paketliyordum geriye kalan zamanda arızaya gelen cihaz varsa onlarla ilgileniyor telefonla destek verip ürün soranlara satış yapıyordum. Sonrasında uğur böcekli pazaryeri'nde satış yapıldığını öğrendim ve patrona faaliyet belgesi vs. belgelerin gerektiğini söyledim. Uğraşma boşver dedikçe ben daha çok uğraştım ve son olarak kavga dövüş faaliyet belgesini aldırdım. Ürün eklemeye başladık sonrasında ürün satışlarına başladık. Siparişlerimiz her geçen gün artıyor 5 adet olan kargo adedimiz 10- 15-20-25-30 derken hızla artıyor ve benim yüküm git gide ağırlaşıyordu. İnanılmaz çalışıyordum. İşlerim bittikten sonra mağazaya inip mağazaya yardım ediyordum. O dönemler güneş gözlüğü selfi çubuğu gibi şeyler de satmaya başlamıştık ve yeni evlenmiştim. Hafta içi akşam 6'ya kadar işlerimi yoğun bir tempo ile hallediyor sonrasında da akşam saat 10'a kadar mağazada duruyordum. Eve gitmem saat akşam 11 i buluyor hem evde sorun yaşıyor hem de inanılmaz yoruluyordum. Bunu patrona söyledim pek oralı olmadı, sorun devam edince bunların sorun olduğunu ve kendisini benim işi bırakacak şekilde ayarlamasını istedikten sonra hem maaşıma zam yaptı hem de sana bir motor alalım akşam 6 da işin bitince çık sen demesiyle sorunu çözdük. Bir kaç ay bu şekilde çalıştıktan sonra zaten motor aldık sen niye 6 da gidiyosun ki durumuna geldik birşey diyemedim ve devam ettim. Bu sırada internet cirolarına baktığımda son 4 yılda 5 milyon lira ciro yaptığımızı gördüm. Bu sadece bir sayfa diğer satış sayfalarımızda da emeğim çoktu ama bu platform sadece bendeydi. Yüzde 20 kar oranımız vardı ve 4 yılda 1 milyon lira kar ettirmiştim bu süreçte maaşımı son aldığım ücretten hesapladığımda benim ona 4 yıllık maliyetim 135 Bin tl gibi bir rakamdı geriye 865 bin lira gibi bir rakam kalıyordu ve patronun evini ben almıştım. Niye ben kirada otururken, kiramı zor öderken adamı lüks bir sitede oturtuyorum artık kesinlikle köpek gibi çalışmam ve kendime çalışmam lazım dedim. İşi bırakacağımı söyledim tekrar. Bana aynı işi yaparsam tazminat vermeyeceğimi başka iş yaparsam tazminat vereceğini söyledi. Yıllarca yaptığım tek işti ve o işi biliyordum. Başka ne yapabilirdim. Kuruş param da yoktu kenarda köşede. Tazminatı almam gerekiyordu. Yıl 2018 ve 29 yaşındaydım kaybedecek dakikam bile yoktu. O sıralar İstanbulda bir uber rüzgarı esiyor ve o işi yapan arkadaşlarım güzel paralar kazanıyordu. Amcamla birlikte araba alıp o işe gireceğimi söylediğimde olmaz o iş sıkıntı dur burda devam et bırakma dedi ama maaşına birşey yapamam dedi o zaman ben de duramam abi zamanım geçiyor ve hiç bir şeyim yok dedim. Anlaştık toplamda aldığı motoru vs. düştük 4 bin lira tazminatım kaldı. Keşke almasaydım dedim ama almıştım artık aynı işi de yapmayacağım demiştim. Amcamdan destek alarak bir araç alarak Uber işine girdik ve ben girdikten 8-9 ay sonra uber kapandı. Yine ortada kaldım. Araba elimizde kaldı. Elimi attığım işler kuruyor hayatımda her şey ters gidiyordu. Son kez denemek üzere 2018 yılının ekim ayında kendi işyerimi açtım. Büyük bir iş merkezinde köhne bir konumda internet işlerine girdim ama pek de yolunda gitmiyordu. Korsan taksi yaparak kalan zamanda internete ürün ekleyerek sipariş geldiğinde işyerine gidip kargo yaparak geçiriyordum zamanımı. Eşim çalışmıyor artık iyiden iyiye zorlanıyordum. Eşim işe girdi '' en büyük destekçimdir kendisi, ne istiyorsam onun için istiyorum '' bana destek olmaya başladı. O sıra dükkanıma bir ortak buldum sadece müşterilerini getirerek birlikte güçlerimizi birleştirerek iş yapacaktık. Kuruş para koymadan ortak olduk. Dükkanı perakende de yapacak bir yere çıkardık. Mal aldığımız firmaların ödemelerini yapmadık, Dükkanı değiştirdik. İşler hep ucu ucuna gitti. Sonra ortaklıktan ayrıldık ben dükkana devam ettim yaklaşık 30 bin lira borç kalmıştı üzerime. Halen devam ediyorum ve hiç bir şeyim yok ucu ucuna geçiyor günler ve ne yapacağımı bilmiyorum. Şimdiye kadar hep mücadele ettim ve edecek gücüm kalmadı yaklaşık 2 yıldır kendi işimi yapıyorum yapmaya çalışıyorum ama çok zor durumdayım. Kapatıp gitsem emeğime yazık dursam ne olacak bilmiyorum. Bu arada sattığım ürünlere video çekerek tanıtımını yapıyorum sürekli ürün yüklüyorum dükkanı idare ediyorum ve tekim. Çok yoruldum. Sizce benim suçum veya yanlışım nerede mücadele edişimde mi? Kafamda mı? Şansımda mı? Çok yoruldum artık. Ben birşeylerin peşinden koştukça sahip olmak istediğim ne varsa benden uzaklaşıyor ve ucu ucuna yaşıyorum yaşım 31 oldu ve hiç bir şeyim yok. Bir arabam var onu da babam aldı. Kendimi işe yaramaz bir insan olarak görüyorum. Gördüklerinizin peşinden gitmeyin, hayatın karşınıza çıkardığı fırsatları değerlendirin. Şansınızı deneyin ama zorlamayın. Sonrasında kötü bir hayat hikayesine sahip olabilirsiniz. Son 1 yılım kaldı 1 yıl daha deneyeceğim inşallah çok kötü boyutlara gelmez durumum. Okuduysanız teşekkür ederim. Desteklerinizi fikirlerinizi bekliyorum.