Bölüm 1 Babam kolon kanserinden ötürü öldü. Ancak daha fenası kanser olduğunu bile bilmiyorduk. Son zamanlarda aşırı derecede zayıflamış ve dışkısından kan geliyordu. Bazen karnına sancılar giriyordu. İşten birkaç kez izin almaya çalışmıştı ama çalıştığı yerdeki vardiya amiri bir türlü izin vermiyordu işlerin yoğun olmasını bahane ederek. Hatırlıyorum da tek istediği sadece biraz dinlemekti. Ama olmadı. Dinlenemedi. Yorgun bir şekilde öldü. Belki zamanında hastaneye gidebilseydi, tedavi görseydi, bilseydik hasta olduğunu ölmezdi, yaşardı, yaşardı da evde otururdu. İşten çıkardı. Dinlenirdi. Sonra annemi hatırladım. O da elli beş yaşına gelmeden pankreas kanserinden ötürü ölmüştü. O da yorgundu son ana dek. İkisi de artık yoktu. Yapayalnızdım. Eskiden Allah dediğim tanrı bile yoktu yanımda çünkü inancımı kaybetmiştim. Artık inanmıyordum. İçimdeki inancın yerini koskoca ve tarif edemeyeceğim derecede ağır bir boşluk almıştı. Artık Cuma Namazı'nı hatırlatan babam yoktu. Namazlara gitmemeye başladım. Hatta o gün ilk defa duştayken bilerek abdest bile almadım. İçimdeki öfke büyüyordu. Hiçbir şey yapmak istemiyordum. Sadece bağırmak, haykırmak ve ağlamak istiyordum. Ama onu da yapamıyordum. Motokurye olarak çalıştığım restorana gidip siparişleri dağıttım boş boş günlerce. Sonra bir gün eve giderken gözüme tekel bayii takıldı. Durdum. Heyecanlandım. Artık inancım olmadığına göre beni engelleyen bir şey de yoktu. Günah yoktu sevap yoktu. Ne kızacak babam ne de ayıplayacak annem vardı. Kimse yoktu. İçeri girdim. Esnaf, "Buyur ne lazım?" diye sordu. Hemen cevap veremedim. Duraksadım. Göz temasından kaçınmak için cüzdanımı çıkarırken, "Üç bira verir misin?" dedim. Esnaf "Efes mi?" diye sordu. Kafa salladım. Siyah poşete koyup verdi. Heyecanla para üstünü saymadan cebine atıp eve gittim. Sanki suç işliyormuşum gibi kapıyı kilitledim. Biraları poşetten çıkarıp yemek masasına koydum. Buz gibiydiler. İçmeye başladım. Ne kokusu ne de tadı hoşuma gitti. Ama içtikçe içimdeki boşluk, öfke azalıyordu ya da en azından ben öyle sanıyordum. Üçünü de bitirip kendi kendime gülmeye başladım. Sanki her cehenneme gidecekmiş gibi hissediyordum. Etrafıma baktım. Kimse yoktu. Sadece ben vardım. Gülmeye başladım. "Hiçbir şey olmuyormuş lan" diye bağırdım mal gibi. Sonra ağlamaya başladım. Ağlayıp uyuya kaldım kanepede. Ertesi gün patronun sinirli telefonu uyandırdı beni. Telefonu açar açmaz bağırmaya başladı. "Ertan tonla sipariş geldi neredesin? Koş hemen yoksa maaşından keseceğim" diye bağırıyordu. Bense ne olduğunu çözmeye çalışıyordum. Masadaki bira kutularını görünce hafızam yerine geldi. Günah işlemiştim. Daha doğrusu günah diye uzak durduğum bir eylemi gerçekleştirmiştim. İçimi anında bir pişmanlık kapladı. "Tamam geliyorum" diye telefonu kapattım. Hızlıca giyinip lokantaya koştum. Patron beni görünce tekrar bağırmaya başladı. Sonra aniden durdu. "Öff leş gibi kokuyorsun. İçtin mi sen?" diye bağırdı dükkan içinde. Tüm çalışanlar bana baktı. Bembeyaz kesildim çünkü çalıştığım lokanta muhafazakar patrona ve çalışanlara sahipti. Patron gözüme baka baka tövbe çekti sonra da elime paketleri verip yolladı. Bir türlü geçmeyen baş ağrısı ile elli paket teslim ettim. Mola için lokantaya girdiğimde ter içinde kalmıştım. Bol bol su içtim nefessiz. Döner ustası, "İçersin o kadar su tabii" diye laf soktu. Aldırış etmedim. Sonra sigara içmek için dışarı çıktım. Patron görmesin diye arka tarafa gidip tüttürmeye başladım. Sonra yanıma bir adam geldi. O da sigara içiyordu. Oldukça yakışıklıydı ve iyi giyinmişti. Sanki yanlış muhitte gibiydi. Otuz, otuz beş yaşlarında gösteriyordu. Adamı daha fazla inceleyemeden patron bağırdı. Kendime hakim olamadan, "Geliyorum it herif, geliyorum" dedim. Adam güldü. Ona baktım. O da bana bakıyordu alakadar olmak istercesine. "Komik mi geldi hayırdır?" dedim. "Yoo" diye cevap verdi. Sonra "Aslında komik geldi. Özellikle de dünkü kararından sonra" dedi. Şaşırdım. "Ne diyorsun birader? Ne kararı?" dedim. Bir yandan gözüme dik dik bakıp bir yandan sigarası içiyordu. "Diyorum ki dün karar verdin ya inanmamaya, günah dediklerini deneyeceğine... Hani hiçbir şey olmuyormuş ya!" Patrona baktı sonra. "Ne diye bu adamı çekiyorsun ki? Artık seni burada tutan ne var?" diye sordu. Afalladım. Nereden biliyordu ki tüm bunları. Korktum. "Sen nerede biliyorsun ki..." diye kekeledim. Adam güldü. Cevap vermedi. Üsteleyemedim çünkü neresinden tutarsan tut saçmaydı. Daha fazla açık vermemek için dükkana yöneldim ama adam sertçe kolumdan tuttu. Bana baktı. Korkutucu yüzü vardı. "Baban gibi mi öleceksin, hiçbir yapmadan, hayatı yaşamadan, yorgun mu öleceksin sen de?" dedi. Nefesim kesildi. Anlamlandırmaya çalışıyordum ama anlayamıyordum. Kimdi bu adam? Adam devam etti: "Eğer içeri girip içinden istifa edersen sana hayatı göstereceğim. Söz veriyorum ki baban gibi ölmeyeceksin" dedi ve kolumu bıraktı. Korkuyla dükkana girip arkama baktım. Adam hala oradaydı. Patron elime paketleri yığıp "Hadi paşam hadi! Devlet beş yüz lira zam verdi size. Karşılığını bir zahmet vereceksin. Yok öyle iki de bir sigara" dedi. Sonra patrona baktım. Yüzündeki pişkinliğini gördüm. Midem bulandı. Sonra babam geldi aklıma. Vardiya amiri geldi. Babam telefonda bir kez yalvarmıştı izin için. Dışarıdaki adama baktım. Sonra tekrar patrona. Babam gibi mi ölecektim ben de? Yutkundum. Kucağımdaki paketleri yere attım. Patron şaşırdı. "Napıyorsun lan" diye bağırdı. "İşi bıraktım" deyip dışarı çıktım. Kalbim heyecandan patlayacaktı. Dükkana baktım. Herkes bana bakıyordu şaşkın şaşkın. Sonra yakışıklı adam yanıma geldi. Güneş gözlüğü takıp kartvizitini uzattı. "Ertan'cım bugün yeniden doğdun. Seni öyle bir uçuracağım ki düştüğünde huzurla öleceksin. Beni yarın ara" dedi. Lüks bir arabaya binip gitti. Bense adamın gidişini izledim. Gözden kaybolunca kartvizitine baktım. "Mi glutos vian animon" yazıyordu. Bir de telefon numarası vardı.