Hayat artık gerçekten zevk vermemeye başladı. Daha tepeceğim yol çok ama şimdiden içimde çok derin bir boşluk hissi var. Sanki, sanki hiç geçmeyecekmiş gibi. Yaşıtlarım, çekirdek ailem, çevrem, en önemlisi akranlarım bu dediklerimi yabancı karşılıyor. Sanki bu çağa ait değilim. Zihin yaşımın vücut yaşımdan en az 8 yaş büyük olduğunu hissediyorum. 2011, 2015 yılından kalma forumları okurken bile o ortamı anımsayıp hüzünleniyorum. Oysa o zaman ilkokula dahi başlamamışım. İçim içimi yiyor. En az 10 yıl daha geride yaşamalıymışım, kendi fıtratım bunu gerektiriyor gibi geliyor. Öyle bir dönemde yaşıyorum ki ülkelerin en küçük bir çatışmasında piyasaların çöküp iflas edebileceği bir dönemde. Eski dönemlerde insanlar tarihe tanıklık etmenin bedelini bu kadar ağır ödemiyordu. Hayat bana çok adaletsiz davranıyor gibi. Bu dediklerim umarım ergenliğin etkisiyle gelişen zihinsel durumlardır. Sizce bu durumu abartıyor muyum? Olgun yaşa gelmiş insanlar olarak bunu nasıl karşılıyorsunuz?