İlk çocukluk arkadaşlarımı ilk ilişkilerimi hatırlıyorum da şuan hani o duygu ile birbirimize bağlı olduğumuz şeyler sahteymiş gibi geliyor ne biliyim hani duygu yokmuş sahteymiş kendimizi kandırmışız gibi geliyor bunu ihanet vs gibi durumlar için demiyorum çok az insandan kazık yedim böyle düşüncelerim yok. Kalabalık ortamlarda gevezelik ede ede duygularımız tükeniyor mu? Yalnız insanlar duygularını ve tutkularını hiç sergileyemedikleri için acaba koruyabiliyorlar mı? İçlerinde sevginin yardımlaşmanın dostluğun isteği ve arzusu bitmiyor sanırsam hayatımıza her giren insan duygularımızdan tutkularımızdan sürekli koparıyor ve sonunda duygusuz inançsız bir insan olarak kalıyoruz gibi hissediyorum.