Ne zaman yatağa yatsam bazen 10 yıl önce yaşadığım olumsuz anılar bile gözümün önüne geliyor. Bu anıların tamamı sosyal ilişkilerle alakalı. Mesela kabalık bir ortamda kınanmam, yaptığım sakarlıklar, çocukça hareketler, söylediğim hatalı sözler, başarısız iletişimlerim. Mesela birinin ayağına basmam, araç kullanırken girdiğim riskli durumlar, sosyal fobiden dolayı insanların karşısında heyecana kapılıp yaptığım düşüncesiz hareketler... Bunlardan bazıları var ki aradan yıllar geçse de unutmuyorum. O ufak, gereksiz olayı nasıl yıllar geçtiği halde unutmamışım orası ayrı ama normal bir insan bu tarz hatıraları çoktan 2 günde unuturdu. Bu hatıralar uyumaya başladığım zamanlarda veya boş kaldığım durumlarda zihnimi işgal ediyor ve aşırı stres durumuna geçiyorum. Nefes alışımda ve elimin ayağımın sinirden oynayışı ile bunu hafifçe dışa vuruyorum. Ama içimde yaşadığım stresle camı çerçeveyi indirmem gerekir. Her zaman içime attığımdan dolayı da içim giderek yıpranıyor. Bu yüzden çoğu zaman insanlarla iletişim kurmaktan çekinirim ve olağanüstü olaylardan uzak durmak için evden dışarı çıkmam.