Farkettinizmi bilmiyorum ama hepimiz çocukluğumuzdan beri hayaller kurarak yaşadık. Örneğin ben astronot olmak istiyordum. Uzayı hep merak etmişimdir. Sonra ne oldu dersiniz. Belkide bir çoğumuzun başına gelen olaylar silsilesi geldi başıma. Okulundan tut, aile sıkıntılarına, hayat zorluklarından tut, piskolojik zorluklara. O yetmez gibi ruhen yorulmuşluk hissi verildi omuzlarımıza. Sanki hiç yükümüz yokmuşcasına verildi bu yük. Sonra nemi oldu hayaller değişti dostlar. Çok ama çok değişti. Uzaya gitme hayalleri dünyaya inip bir araba, bir ev, belkide sadece geçinebilmek, hatta mutlu olabilmek oldu. Biz büyük adam olacaz sandık. Yani en azından ben öyle sandım. Her şey harika olacak ulan dedim. Ama ne hikmet ise çuvalladım. Büyük olamadım. Sadece ufaldıkça ufaldım. İşe yaramayan belkide hayallerini gerçekleştirememiş insanlar olduk. Çimlere uzanıp kafamızı koyup dertsiz tasasız yatamadık. Ulan madem hayat bu kadar kötü niye yaşıyoruz. Niye olduğu gayet aşikar. Umut içinde yaşıyoruz. İnanırmısınız yaşım 30 da olsa 40 da olsa hep bir şeyler olacak diye bekleyeceğim. Tam üzüldüğümde durup düşüneceğim. Ama bu sefer kötü değil umut ile düşüneceğim.