Eski ev arkadaşım devlet memuru, yaklaşık 7 ay ev arkadaşlığı yaptık, devlet memurluğu üzerine de çok sohbetimiz oldu, kendisi de açıkça belirtirdi olumlu yanlarını, ki özel sektörde yıllarca çalışmış birisi, devlet memuru olunca kız işleri de yolunda gitti, şu an evli ve 2-3 yaşlarında çocuğu var, arabasını falan da çekti altına, bana da hep söylerdi devlete kapağı atmaya bak diye, ben haftada 6 gün, günde 12 saat mesai yapıyordum, mesai saati farkından ziyade ben ölü gibi gelirim fabrikadan, eski ev arkadaşım ise hep dışarı çıkıp takılalım havasındaydı, yani enerjisi vardı, ben mesai sırasında sadece 5 dakika tuvalet izni alıp makina başından ayrılabiliyorken onun mesaideki çalışma maratonu bile bana mola gibi geliyordu. Yaşım 33 olduğu halde ustalardan postalardan azar yiyorum özel sektörde, kreş çocuğuymuşum gibi laf yediğim anlar oluyor, devlet memuru arkadaşımın anlattıkları aklıma geldikçe imreniyorum, insan gibi yaşamak için devlet memurluğu şart harbiden. Yani daha işin maaşına, çalışma gün ve saatlerine, işin enerji harcama durumlarına falan gelmedim, insanca muamele için bile devlet memurluğu gerekli. Akrabaların, komşuların, ortak tanıdıkların bile muamelesi değişik oluyor; devlet memuru olan elemanın yaptığı muhabbetlere ilgi oluyor, kız sahibi analar devlet memuru eleman nişanlı olsa bile sorup soruşturuyor, birebir sohbetlerde sırıtarak, ağızlara yana açılarak konuşuyorlar, isterse memur arkadaşın ettiği kelimeler anlamsız olsun hiç fark etmez. Amele olanın ise muhabbetlerine yaklaşım daha farklı, isterse internetten dinlediği nitelikli profesörlerin ağzıyla konuşsun, fark etmez, sosyal statüsü yüzünden devlet memuru arkadaş kadar kaale alınmıyor. Özetle çevre ve toplum tarafından saygın muamele görmek için devlet memurluğu şart, arkadaşlar. Benim gibi üniversite; lisans yüzü görmüş ve vasıfsız amele işlerinde çalışanlar bunları daha iyi gözlemler, arkadaşlar. Her iki çevreyi de yakından bildiğim için kıyaslama yapabilecek yüzü kendimde bulabildim.