Evet, çocukken her şey daha güzeldi. Beni seven arkadaşlarım vardı, onları toplar doğum günümü kutlardık. Güzel bir pasta ve bol bol abur cubur. En iyi arkadaşımın kim olduğu üzerine espriler yapardık. Hayattan zevk aldığım, kafamın temiz olduğu masum zamanlardı. Şimdi ise ilaçlarla ve travmalarla sulanmış, ağır darbeler almış tehlikeli bir beyine sahibim. İşler ne ara bu kadar sarpa sardı anlamadım. Böyle olmasını kim isterdi ki?