içimi dökmek istediğim bir yazı, herhangi bir sorum veya yardım isteğim yok Bu hayatta kendime kattığım çok birşey yok, hep tembeldim. Elimden neredeyse hiçbir iş gelmez, en kolay işlerde bile afallarım. Yapmam gereken şeyleri sadece planlarım ve büyük çoğunluğunu yapmam bile. Yumurta kapıya dayanırsa sadece çok zorunlu oldugum şeyleri yaparım. Sesimi çıkarmıyorum diye ezdi bazı insanlar. Bir ara bir abi bana benim hakkımda bir gerçeği söylemişti ağırıma gitmişti, kimsenin olmadığı bir yerde bağıra bağıra ağlamıştım. Hayatımda birçok şey yolunda gitmiyor. En ufak bir durumda bile sinirlenebiliyorum. Takıntılarım var. Sanalda takılıyorum günün büyük çoğunluğu. Ben mesaj atmazsam neredeyse hiç kimse beni arayıp sormuyor. Bu durumu anlatmak isteyeceğim samimiyette tek arkadaşım bile yok. Biraz da o yüzden buraya içimi dökmek istedim. Aniden sorumluluğumun arttığı bir hayata geçiş yaptım. Yaşadığım yerde takıldığım tek bir kişi bile yok. Kardeşim ve abimle aram pek de iyi değil. Konuşmuyorum ikisiyle de. Bu dünyada tek başımaymışım, neredeyse hiç kimsenin benden haberi bile yokmuş gibi hislerim olabiliyor Kullandığım teknolojik cihazlar ya orta seviye ya da eski. Evde tek başıma çalışma yapabileceğim mahrem alanım yok. Evde eksik olmuyor ve yalıtım zayıf. Çalışmayı, işlerimi yapmayı erteliyorum sürekli. İntihar etmek istiyorum fakat inançlı bir insanım, yapamam.