Pederin dükkanında part time yardım ediyorum diye uzun zamandır dışarıda çalışmadım. Yani uzun zamandır bir iş disiplinine sahip değilim. Son zamanlarda kodlama ile meşgul oluyordum. Fakat hem bazen sıkılıyor hem de vasıfsız işlere özeniyordum. İşte asıl konu burdan geliyor. Mevzu bahis ben değilim. Hayatimin her seyini, her hissiyatimi herkese açacak mevzu bahis edecek kadar da egoist değilim. Ozellikle benim gibi genç kardeslerimde de olabilecek psikolojiyi irdelemek amacım. Vel hasılı kelam kodlama çalışırken ve bu konuda kariyer hedeflerken bu işe daldikca vasıfsız işlere ödenmeye basladim. Kurye olmak, guvenlik olmak, tezgahtar olmak gibi şeyler bana daha tatlı gelmeye daha cazip daha huzurlu görünmeye başladı. Acaba süreç icerisinde bu islerde mi çalışsam diye düşünmeye iş bakmaya başladım. Aralarda koklamaya devam ederim. Daha sonra duygusal ve dışsal etkenlerden kodlamayi bıraktım. Kodlama ogrenmeyi bırakınca bir rahatlama bir genişleme hissettim. Artık her türlü ise bakabilirim dedim. Aradan zaman geçti ve o bana parlak görünen vasıfsız işler karanlık çekilmez görülmeye başladı. Kim uğraşacak o işlere demeye başladı. Anladım ki beyin hep kolaya kaçıyor. Icerdekiyle uğrasmamak için dışarıyı güzel gösteriyor. Vel hasilikelam hissiyatlar guvenilir değil. Onceden sevdiğim mesleği arardim bulamazdım, ama anliyorumki böyle kolaya kaçan bir beyin varken sevilen meslek pineklemek ve boş hayallerle ugrasmak ve devamsiz girişimlermis. Yani hissiyatlari tatmin etmeye çalışmak yanıltıcı. Uyaricilarin baskısı ile uyuşmuş beyinlerimizle hissiyatlarimizi takip etmek yanıltıcı oluyor. Varsın sıkıntı çekelim.