intihar edeceğim o kadar kesin ki zaten inançsız biriyim sadece annem için sabrediyorum ama bu sabırın biteceği o kadar belli ki bir noktaya kadar dayanabilirim ben bu yalnızlık ve bitmeyen boşluğa yaşadığım onca kötü şeyi hakedecek ne yaptım acaba bir insanın acı çekmesinin hiçbir mantıklı açıklaması olamaz hiçbir şey bunu normalleştiremez hayatımda hiçbir zaman 1 gün boyunca mutlu olduğumu hatırlamıyorum ne zaman mutlu hissetsem hiçbir zaman devamı gelmedi çok değil 2 metre ötemdeki çocukluk arkadaşımın muazzam huzurlu hayatı varken benim dibe doğru sürüklenmem bu uçurum benim nefretimi her geçen gün daha da arttırıyor bir gün kendini öldüreceğimi bile bile yaşıyorum böyle bir zihin ne kadar sağlıklı olabilir ki ne kadar mantıklı olabilir ne kadar bir şeylere odaklanıp çalışıp çabalayabilir ki bana gelmiş diyorlar hayatı sev çalış bir şeyler basar hayatını kurtar para kazan yazılım öğren yurtdışına çık ulan benim bunları yapacak mental sağlığım mı kaldı? 60 yaşındaki adamın yaşayacağı derdi ben 17 yaşına kadar yaşamışım zaten o güzel hayatlarınızdan eleştirmek ne kolay