Kendimi başkalarıyla kıyaslamak çok hoşuma gitmez ama çocukluk ve en yakın arkadaşım Samet ile kendimi sürekli kıyaslıyorum. Küçüklüğümüzde sürekli birbirimizin zillerini çalıp dışarıya davet ederdik saatlerce oynamak için. Tabii o zaman kısıtlı teknoloji olduğu için bilgisayar, konsol hayaldi. İkimizin de en büyük hayali Fanta'nın çekilişle dağıttı Nintendo Gameboy'u kazanmaktı. Kırk yılda bir eve alınan Fanta'yı kapaklarını toplar ama yine de çekilişe katılamazdık. Çünkü o zamanlar çekilişe postayla katılıyordun ki PTT nerede onu bile bilmiyorduk. Öğrenilmiş çaresizlik tuzağına düşen büyüklerimizden yardım istediğimiz de \"Sana çıkmaz koçum\" derlerdi. Biz de zamanla onlar gibi olmayı öğrendik. En azından ben öyle düşünüyordum. Samet'in babası sürekli takım elbise ile dolaşırdı. Bir partinin ilçe teşkilatında yöneticiydi. Durumları ne bizden iyiydi ne de kötüydü. Siyasi görüşlerinden ötürü babamla pek anlaşamazlardı. Bu sebeple ailecek bir ilişkimiz yoktu. Daha çok Samet ile ben zaman geçirirdik. Ailelerimiz de pek karışmazdı arkadaşlığımıza. Fakat bir gün Samet'i dışarı oynamaya çağırdığım da dışarıya gelmedi. Ertesi gün de gelmedi. Sonraki gün ise bakkalda karşılaştık. Çok mutlu gözüküyordu. Öğrendim ki babası il teşkilatına yükselmiş ve başka bir ilçeye tanışacaklardı. Onun için mutlu bir haber olsa ben üzülmüştüm. Sonuçta en yakın arkadaşımı kaybedecektim. Ancak erkekler bu tür şeyleri sesli söylemez. O yüzden üzüntümü ifade etmek yerine tebrik ettim. O günden sonra teknoloji inanılmaz gelişti ve daha ulaşılabilir oldu. Önce telefonlarımız oldu. Birbirimize SMS atar olduk. Daha sonra MSN geldi. Hemen birbirimizi ekleyip saatlerce konuştuk. Facebook patlayınca artık aradaki mesafe ve zaman alamsız olmuştu ve birbirimize sormadan bile hayatlarımızın tüm detaylarını görebiliyorduk. İşte kıskançlığım bu süreçte başladı. Ben mahallemdeki liseye giderken Samet özel okula gitmişti. Sürekli tatile giderken bense sıcakta pencereleri sonuna kadar açıp çocuk gürültülerine katlanıyordum. Üniversitede benzer sıralamaları almamıza rağmen o Bilkent İşletme'yi paralı okudu ve yüksek lisansını İngiltere'de yaptı. Bense Sakarya'ya gitmek zorunda kaldım ve imkansızlar içinde okulu bitirdim. Allah'a şükür iş buldum. Samet ile İngiltere'den döner dönmez babasının üyesi olduğu partiye üye oldu ve belediyelerin dijital işlerini yapan ajans kurdu. Hatta bana da iş teklif etti ama kabul etmedim; belki kıskançlığımdan belki de minnet duygusunu sevmediğinden... Onun babası milletvekili oldu benimkisi ise emekli. Tabii aramızdaki farkları saymaya devam edersem saatlerce sürer bu. Siz anladınız onun ne olup benim ne olmadığımı. Instagram sağ olsun artık Samet'in hayatını daha iyi görebiliyorum. Çok güzel bir kadınla evlendi, çocukları oldu, Florya'da müstakil evde oturuyor, arabaları var. Babası da milletvekili olup inşaat firmasını daha da büyüttü. Benimkisi ise emekli oldu. Bazen kıskançlıktan içime taş oturuyor ve nefes alamaz hale geliyorum. Ama içten içe beni daha çok üzen şeyse onların hayat felsefesini eleştirmek yerine onların yerinde olma dileğimdi. Keşke benim babam da azıcık aşım kaygısız başım yerine siyasete atılsaydı da ihaleler alıp zengin olsaydı diyorum. Doğruyu yanlışı umursamıyorum. Sadece Samet gibi zengin olmak istiyorum. Ama bir yandan da bunun trajikomik olduğunun farkındayım. Otuz yaşına gelmiş birinin içinde bulunduğu durum için babasını suçlaması oldukça komik. İşte ben de bu komedinin başkahramanıyım.