Var böyle tipler. Nasıl olabiliyorsunuz? Mesela adam 35-40 yaşında, işte fakirlikten yıkıklıktan şundan bundan hiçbir kızla tanışamamış edememiş, soruyorsun niye yok diyorsun, olsun diyor sırıtıyor, bir gün olur diyor, hayata gülümsüyor. Niye? Abicim tüm hayatı ıskalamışsın. Yani nasıl yaşadın o kadar uzun süre sevgilisiz, hiç mi üzülmedin acı çekmedin niye beni seven yok demedin? Hiç mi pişmanlıkların olmadı? Hiç mi üzülmedin? Nasıl bu seni etkilemez? Peygamber sabrının bile bir sınırı var. Böyle adamlar da çok garip. Bu adamları birileri \"bak gör adamlar neler çekmiş ama hala mücadele ediyor vs, hayat mücadeledir yeğenim vs\" diye gösteriyorlar ama, ben açıkçası öyle olsam utançtan pişmanlıktan yerin dibine girer kafama sıkardım. Bu da normal bir durum değil bence. Çünkü belli bir yaşa kadar kız arkadaşı olmamış insan hayata karşı inanılmaz öfkeli olur bu çok normal. Keçiler bile kızışınca çok sinirli oluyorlar. Ama bu kişiler değil. Normal değil bu. Hislerini dışarı vurmuyorlar sadece ve onlar bizden daha iyi durumda değiller, bu zorlama bir pozitiflik durumu. İşte hayat güzel olacak vs vs bunlar saçma şeyler. Yani yalnızlıktan hiçbir şekilde, ama hiçbir şekilde rahatsızlık duymama olayı da biraz acayip, bu kişiler kesinlikle normal değiller. İnsan bazen yalnız kalmak ister evet ama 30-35 yaşına kadar hiçbir kız arkadaşı olmamış, ya bu nasıl normal olabilir? Siz kafayı mı yediniz?