Selamlar.. Bugün, hayatım boyunca hep içimde saklayıp biriktirdiğim, kimseyle paylaşamadığım en büyük derdimi buraya yazıyorum. Sizin de fikirlerinize gerçekten çok ihtiyacım var.. Uzatmak istemiyorum konuya giriyorum.. Yaşım 23.. Hayatım hep sorumsuzluk içinde geçti ailemin tek çocuğuyum doğal olarak, ortam bilmeden her şeyi kendi başına öğrenen biriyim lakin anlatacağım konuyu asla öğrenemedim.. çocukluğum da çok yaramazlık yapardım insanlara çok bulaşırdım dayak yediğim anlar oldu attığım anlarda oldu ama içime dert olan şey hiç bir zaman tek başıma o cesareti gösteremedim. Saplantılı ve ağır bir geçmişe sahibim geçmişte kullandığım şeyler oldu bende çok kötü etki bıraktı geçmişe çok takılı kaldım ve kavga konusunda asla kendimle yüzleşemedim hiç bir zaman bu heyecanı korkuyu yenemedim, anlatamadım, paylaşamadım. Bugün cesaret ederek söylüyorum ki \"Korkaklığım yüzünden çok dayak yedim çok utanç duruma düştüm, ezildim, utandım, ses çıkartamadım.\" Ne zaman eski anlar aklıma gelse, kavga anlarım içimde heyecan oluşuyor, kalbim çarpmaya hızlı atmaya başlıyor. Düşünmek bile beni çok heyecanlandırıyor bedenim, beynim hiç bir zaman bunu yenemedi ve hep gizli tutup sakladım içimde. Ama bugün gözümü kapatınca o heyecan o korku.. yüzleşmem yenmem gerekiyor. Kullandığım şeylerden kalan panik atak illeti var bu beni mafediyor. Yani demem şu ki, eski anlar aklıma gelince içimde korku heyecan oluyor ben bunu artık yenmek yüzleşmek istiyorum sonucu ne olursa olsun. Çünkü ben sevdiğim insanları hep bu yüzden kaybettim. Aldatıldım ses çıkartamadım, işe girince ezildim ses etmedim insanları kırmayayım diye hep ben kırıldım. Kick boksa 2 3 sene önce gittim millete hava atıp kendimi övüyordum ama bir tane yolun yolcusu kız yüzünden attığı iftira yalanlar yüzünden üstüme bir mahalleyi saldı o gün o çocuğun birinden yediğim tokatı unutmam dün gibi içimde kin nefretle dolu intikam duygusuyla besleniyor. Ben artık bu durumumu bu halimi yenmek istiyorum. Korkmak istemiyorum sevdiğimi kaybetmek istemiyorum \"biri bir şey dese, ben ne diyecem buna sevdiğime laf atsa ben nasıl üstesinden gelecem tecrübem yok\" diyip sevdiğim kızla sokak da bile gezemez oluyordum. Zaten ettiğim kavgaların mevzuların %85 i adaletsiz oluyordu silahla bıçakla geliyorlardı. Mesela tokat atan çocuğun belinde silahı ardında 15 tane dostu vardı ya benim? Hiç kos koca hiç kimsem. Aradığım kişiler yüzüme bakmıyor çağırdığım kişiler işim var diyip kapatıyor hep yalnız hep tek başına olduğum için tek olmak ayrı korkutuyordu biliyordum çünkü biriyle kavga etsem arkası gelse ki gelir o mevzuda haklı oldugum halde ne hale düştüm üstüne üstlük bıçakla silahla geliyorlar ulan tek kişiyim tek bu kadar mı erkeksiniz diyorum ama napalım... Yani anlayacağınız şu ben acı çok çektim ama korkumu yenmek için asla çekemedim bu sefer korkumu yenmek için acı çekmek istiyorum. Abilerim kardeşlerim fikirlerinizi önemsiyorum beni bu çukurdan çıkartın bana bir yol gösterin ne yapabilirim ne yapmam gerekiyor lütfen yardım edin...