Kekemeyim dis hekimliği okuyorum. Başta çok dert ettim yapamam edemem diye ama staja başlayınca bir şekilde yapabildigimi gördüm. Bu konuda biraz daha rahatım. Artık mesleki anlamda kaygılarım azaldı diyebilirim ama kendimi aşırı çok yalnız hissediyorum. Böyle olunca da bir şey yapasim gelmiyor. Çevremde çok iyi insanlar var, arkadaşlarımın hemen hepsi çok iyiler, cana yakınlar, yardımseverler ama ben kimseyle doğru düzgün konuşamıyorum ki. Benim en çok korktuğum hastalarla anlaşamayacak olmamdı. Klinikte yine de zar zor bir şekilde halledebiliyorum işlerimi. Eğer sosyal olamamanın getirdiği negatif duyguları bertaraf edebilip işime daha çok yönelebilirsem iyi bir diş hekimi olabileceğimi düşünüyorum. Bu arada kekemelik için terapi aldım. Kekemeliğim geçmiyor bu yaştan sonra da geçeceğini düşünmüyorum. Yalnizlik artık benim kaderim mi buna alismali miyim