Dünyadaki bu kapitalist sistem ve şekilci toplum nedeniyle genç yaşta sürekli rekabet içinde olmaktan bıkmış durumdayım. Her alanda rekabet içindeyiz. Rekabeti küçükken girdiğimiz sınavlardaki rakiplerimiz sanıyorduk fakat büyüyünce daha da genişliyor bu skala. Üniversite okuduk yetmedi, neden daha iyisini kazanamadık diye dövündük. Hadi maddiyatı geçtim, çevre ve ortam olarak bile rekabettesin. Okuduk, okul bitti şimdi kim iş buldu kim bulamadı rekabetindeyim. Yaşıtlarım ufaktan evlenmeye başladı diye şimdi de onlarla kıyaslanıyorum. O bitse onun niye arabası evi var bizim yok bilmem ne başlayacak. 8 milyar nüfuslu şu gezegende sürekli en iyisinin iyisi olmaya çalışmaktan yoruldum. Rekabetten ve bendeki beklentilerden yoruldum. Hata payımın olmamasından yoruldum. Mesela eski nesle bakıyorum, ellerine bir ton fırsat geçmiş. Bilmem nerde arsa almak yerine parayı çarçur etmişler kimse birşey dememiş. Okumamışlar kimse birşey dememiş. Yav evlenirken bile bir beklenti yok, random seçmişler birbirlerini. Şimdi öyle mi? Ev, araba şart. Cebinde sürekli paran olacak, işin olsa bile prestijli olacak bilmem ne. Neden kimse bizim yarış atı olmadığımızı anlamıyor? Neden hayata task list gibi bakıyorlar ve her şey tekdüze gitsin istiyorlar? Belli bir liste var ve onu mu takip etmek zorundayız? Biz kimiz ki? Dünyayı mı değiştiricez? Diğerlerinden üstün müyüz yoksa olmak zorunda mıyız? Neden daha öncekilerde dile bile getirilmeyen istekler bizden bekleniyor? Hiç hata yapma, kendi karakterimizi bulma lüksümüz yok mu? Yoruldum be DH daşlarım...