Konuma geldiğiniz için teşekkür ederim. Sebepsiz yere hayatımı anlatmak istedim ve sanırım uzun yazdım sıkılabilirsiniz. Ben Berkant, 15 yaşındayım. Antalya'da doğdum ve büyüdüm. İçine kapanık biri olduğumu söylerler, galiba öyleyim. Kötü bir gençlik yaşadığımı düşünüyorum. Kardeşim yok. Hayatımın şuan da çoğunu internette geçiriyorum. Anime izlemeyi severim. Çoğu animelerdeki karakterlere bir ortak yönümün olduğuna inanıyorum. 2012 Temmuz'da tip 1 diyabetik, şeker hastası olduğum ortaya çıktı. Hastanedeyken \"şeker hastası olmak iyi birşey ileride hayatın çok daha güzel olacak\" gibisinden çok laflar edildi. Aradan 2 yıl geçmesine rağmen öyle birşeyin olmayacağına inanıyorum. Henüz herhangi bir şeker komasına girmedim. Nisan ayı annem ile babam boşandı. Ayrılık sebebi babamın çalışmamasıydı. Bütün evi annem taşıyordu. Hatrı sayılır derecede borçlar vardı. Yaklaşık her gün 2 yıl boyunca her akşam kavga ederlerdi. Hiçbir zaman kavgalarına karışmadım. Annem her gece 23:00 da işten dönerdi ve bu 2 yıl içinde nerdeyse her gece döndüğünde sarhoş olurdu. Kavga sebebi genellikle bu yüzden başlardı. Annem babamdan bira almasını isterdi ve babam kabul etmezdi ve böyle büyüyüp giderdi. Kavga etmediklerini düşündüğüm zamanlar geceleri annemi alıp babam ile arabada gezerdik ve çoğunlukla yine kavga arabanın içinde çıkar ben arabanın penceresinden dışarıyı izlerdim. Kavga sırasında genellikle \"Arkada oturan çocuk hasta, bari çocuğun için çalışta onun ilaç masraflarını bari karşıla.\" gibi şeyler söylerdi annem. Babam ise iş bulamadığını iddia ederdi. Boşanmadan 10 gün önce babam engellilere hizmet eden bir servis şöförü olmuştu. Fakat işe girdiği gün işten çıkmıştı ortamını beğenmemişti galiba hatırlamıyorum. Sonrasında boşandılar. Annemin yeni bir sevgilisi var birbirlerini sevdiklerini düşünüyorum. Boşanmadan 1 ay önce kaza yapmıştı annem o sırada serviste tanışmışlar galiba. Şuan anneme maddi destek olarak çok iyi destek çıkıyor. Ben gene karışmadım \"annem mutlu olsun yeter\" havasındayım. Ama onlarda 1 haftadır kavga ediyorlar galiba sorun şu ki annem boşandıktan sonra bile bira içmeye devam etti ve yeni eşi biradan vazgeçirtmeye çalışıyor. Sevginin gücü herhalde annem günde 8-10 biradan 4-5 biraya düştü. Şuanda bende emin değilim kavganın sebebine. Bu arada kavga dediysem öyle kaba kuvvet yok laf dalaşı gibi birşey. Yeni eşiyle birbirlerini çok kıskanıyorlar gerek annem başka bir erkeğe baksa hemen kıskanır, gerek eşi başka bir kadına baksa o akşamın ortasında niye ona buna baktın diye kavga ederler. Tabi bu herzaman olmaz. Abide söylemişti kavgamızın tek sebebi üçüncü şahıslar diye. İşte böyle bugün beni aradı ve \"xxxx abinle yine kavga ettik, eski babanla barışayım mı?\" gibisinden şeyler söyledi. \"Niye barışacaksın ki?\" dedim, \"Ne gerek var xxx abi sana iyi davranmıyor mu? davranıyor, Sana maddi destekde borçlarında yardım etmiyor mu? Ediyor.\" dedim. \"Öyle\" dedi. Neyse. Ailem hakkında çok konuştuk benim hakkımda konuşalım. Şeker hastası oldugum hafta hastanede 11-15 gün geçirdim. Yaklaşık 1 hafta falan ağlamışımdır. Her gece bana insülin vurmaya gelen abilere ablalarla beraber geceleri hastaların yanına gidip yardım ederdim canım sıkılmasın diye. Annem dayılarım falan hep iyi olacaksın gibisinden şeyler söylerlerdi. Hiçbir zaman öyle olmayacağını kendim gibi biliyordum. Şuanda bile nerdeyse hergün toplam 4-5 adet insülin vuruyorum kendime. Fakat ne fayda, şekerimi indirse bile hergün olan olaylar geçmiyor. Mesela her sabah kalkayım bir karanlıkla uyanırım hep. Hiçbirşey göremem 1,2 saniye boyunca. Herneyse bu yıl lise 1 gitmiştim. Sınıfta kaldım. Bunun ayrı bir sebebi var ; Şeker hastalığım yüzünden oldu herşey. Devamsızlık sınırı 10 gün olmuştu. İlk dönem iyiydim yaklaşık 9-10 gün izinli devamsızlık vardı. Toplam devamsızlık sınırı 40 idi. İkinci dönem şekerim baya rastgele olmuştu. Normal insanın şekeri 80-160 arasında olması lazım iken benimkisi bir anda 450-600 olup bir anda 30-40 olan bir şeker olmuştu. İzin ala ala devamsızlığım toplam 30 güne vurmuştu. O gün gece annem artık o kadar çok izin aldığıma inanmamıştı. O gün gece işten gelince onu karşılamak içinde aşağıya indiğimde gözleri yaşlı geliyordu. Ben birşey diyemeden \"Ne olucak senin bu halin\" dedi birşey demedim. Baya bi konuştu, daha çok üzülmesini istemediğim için sustum. Arada bir tokatladı. Babam yukarıdan izliyordu farkettim oda birşey diyemedi. Sonra yukarı çıktı ben aşağıda otura kalmıştım. Aynı apartmandaki arkadaşlarım falan görmüştü halimi. Sonrasında yukarı çıkmıştım. Annemle babam benim hakkımda tartışıyordu. Sonrasında benim şekerim ağlamaktan tokatlanmaktan gene fırlamıştı kıpkırmızı olmuştu heryerim elim ayağım titriyordu. Annem gene üzüldü. Oturtturdu beni sarıldı. \"Özür dilerim fazla ileri gittim\" dedi. Bana insülin vurmamı gerektiğini söyledi ve yaptım. İnsülinin işlemesi yarım saat falan alıyordu. Araba ile hava aldırtmak istedi. Ve gene bira aldı. Bu sefer kavga yoktu ortalıkta sessizlik vardı. Böyle uzayıp gitti. 1 hafta sonra filan okula gittik. Müdür yardımcısı ile konuştu. 40 günü geçirtmeyiz gibisinden birşey konuştu. \"Oğlunuzun notları iyi bırakmayız sınıfta.\" falan demişti müdür yardımcısı. Sonrasında müdür yardımcısı değişti. Annem gene konuştu ve bana diğer müdür yardımcısının sölediklerinin benzerini söylediğini söledi. Aradan 1 ay geçince annem ile babam ayrıldı. Ben onlara karşı belli etmesemde üzülmüştüm. Gerçekten üzülmüştüm. Yaklaşık hergün şekerim fırlamaya başladı ben gidebildiğim kadar gittim okula, sınıf hocamla görüştüm sınavlar bittiği zaman benim için okulda bitmiş sayılıyordu hocama \"Sınavlar bittiği zaman kendime bakabilmem için gelmemem daha iyi olur dedim.\" Oda \"Tabii müdür yardımcısı ile konuşurum sende bir konuş\" dedi. Gittim konuştum herşeyi anlattım. Müdür yardımcısı \"Tabii fakat sınavlara mutlaka girmelisin\" dedi. Sınavlara girdim ve Okulun yaklaşık son 2-3 haftası hiç okula gitmedim. Okul bittiğinde annem karnemi falan almak için gitmişti. Hiçbirşey alamadım fakat onur belgesi verdiler. Yerleştirmeye girdim. Bir süre sonra yerleştirmeler kısmına internetten baktığımda \"Sınıf tekrarı dolayısıyla yerleştirmeye katılamamıştır\" gibi birşey yazıyordu. Annemle müdür yardımcısıyla konuşmasını söyledim. Numarası yoktu. Bende annemin eşiyle okula gittim. Okulda aradıgımız müdür yardımcısı yoktu müdür başyardımcısı ile konuştuk ve okulun son haftaları gelmediği için sınıf tekrarı yapmasını uygun gördük dediler. Ben yine birşey demedim, abim diyemedi. Çok saçma bir olaydı ve bu yıl sınıf tekrarı yapacağım. Hayatımın açıkca bir amacı yok. İleriye dair hiçbir şey düşünmüyorum. Hiçbir şey ilgimi çekmiyor. Yaşama amacım annemin beni ileride yüksek mevkiilerde görmesi. Ama benim hiçbir amacım öyle birşey olsa bile mutlu olabileceğime inanmıyorum. Hastalığımdan mıdır bilemiyorum ama kendimi hiçbir zaman mutlu edemedim. Tek yaşama amacım annem'dir. Arada bir anneannem lere kalmaya giderim. Orada azda olsa bir sıcaklık hissederim anneannem beni çok sever. Bana birgün \"Deden ve benim zamanımız doluyor. İleride kendine iyi bakmalısın.\" dedi. Olmaz öyle şey gibisinden birşeyler dedim ama saçmaydı tabikide olacaktı. Kuzenimden büyük olmama rağmen kuzenim küçüklüğünü dayılarımın yanında değilde anneannemin yanında geçirdi. Sebebini bilmediğim bir şekilde dedem kuzenimi çok severdi. Yani ona sağladığı sıcaklığı hiçbir zaman hissedemedim. Beni tek mutlu eden şey anneannemdi, beni her gördüğünde mutlu olurdu. Belki şimdi yanına gitsem gene mutlu olurdu. Bazen anneanneme \"Beni seviyormusun, iyi bir çocuk muyum?\" dediğimde \"Sen benim ilk göz ağrımsın.\" derdi. Beni mutlu ederdi. Annemin benden istediği şeyi oda istiyordu. Şu anda evde tek başıma yaşıyorum. Babam eve geceleri 3-4 gibi gelir sabahları 9-10 gibi gider. Kahvede çalışıyor . 1-2 hafta önce babam telefonlar bir bayanla konuşuyordu, baya da sıcakkanlı konuşuyordu. Şuan annem tam bir bira manyağı. Onun evine kalmaya gittiğimde kahvaltıdan sonra elleri çok kötü bir şekilde titriyor. Bira istiyor. Psikolojik birşey olmuş sanki. İçim burkuluyor. Onun canı sıkılmasın diye ona herzaman göründüğüm gibi görünüyorum. Tabii her zaman göründüğüm şekil duygusuz bir insan şekli, belkide gerçekten öyleyim. Hiçbir şey beni mutlu edemiyor. Belki en fazla bir sırıtma. Hiçbirşeye güvenmiyorum. Bu belki iyi birşey, belki kötü birşey. Asosyal değilim. Arkadaşlarım var. İstersek denize gideriz, istersek bir AVM'ye. Evet bir sevgilim olmadı. Olmasını ben istemiyorum. Bir kişiye yük olmak istemiyorum. Birisine yük olmak beni herzaman üzüyor. Belkide şekerim bu yüzden her zaman yüksektir? Kim bilir? Ben kötü hiçbir şey yapmadım ve hayatımın çok kötü olduğuna inanıyorum. Bir amaç bulamazsam ailem ile birlikte yok olacağıma inanıyorum. Arkada bıraktıklarım umrumda olmayacağıma eminim. Neden böyle iğrenç bir Dünya'da var oldum ki? Acınası, gerçekten çok acınası. Okuduğunuz için çok teşekkür ederim ve zamanınızı çaldığım için özür dilerim. CSB diyecekler. Eminim. Keşke öyle olmasını umardım. Keşke hayatım sahte olsaydı da mutlu bir çocuk olarak yetişebilseydim. Yaşım ile dalga geçebilirsiniz alınmam, tüm foruma böyle yapıyor bazılarınız zaten. Tüm yazım hatalarından dolayı sizden özür dilerim. 30 Aralık 2019 Selam arkadaşlar, değişen çok şey var, 20. yaşımın sonlarındayım. Annem çok daha kötü bir halde ve bir ayağı çukurda sayılır. Babamdan yıllardır ses soluk yok. Konuyu görünce üzüldüm ama unutmayın arkadaşlar sizden önemli, sizden değerli hiçbir şey yok. Bu hayatta biraz bencil olun. Güçlü kalın ve sabırla yaşayın. Her gün burada intihar ile ilgili konular görüyorum. Acizlik etmeyin kendinize. Sevebiliyorsanız bir insanı sevin ve onun kollarından çıkmayın, yapamıyorsanız kendinizi sevin ve başka hiçbir şeyi önemsemeyin. 2014'den beri 3-4 kere ölümden döndüm, 1 kere komadan uyandım. Yanımda hiç kimse olmadı. Her şey de tek başımaydım. Umudunuz olmasa bile yaşayın. Fazla diyecek bir şey yok. Kendinizi sevmeseniz bile saygı duyun..